موضوع مقاله: محمد بن قولویه قمی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محمد بن قولویه قمی | مقدمه: ابوجعفر محمد بن جعفر بن موسی بن مسرور بن قولویهٔ قمی، از مهترین راویان حدیث شیعه در سده‌های سوم و چهارم هجری خورشیدی است. | ## بخش 1: محمد بن قولویه قمی | در یکی ازروایت‌های کشیره، لقب جمال برایش آورده شده‌است.اختیار معرفة الرجال، روایت ۱۰۸۶ در شعری هم که شیخ مفید در ستایشش سروده‌است، از او با عنوان فرزند «جمیل» نام برده‌است.بهجة المقال فی شرح زبده المقال، ج ۶، ص ۳۳۸ شیخ توسی هم لقب «جمال» را در پایان نامش آورده‌است.رجال شیخ توسی، ص ۴۹۴ جمال و جمیل در لغت به معنای زیبارویی و خوش خلقی است. نجاشی در رجال خود، در زندگی‌نامهٔ پسرش جعفر، از او با لقب مَسْلَمه یاد کرده‌است.رجال نجاشی، ص ۱۲۳ همچنین در بیان زندگی‌نامهٔ پسر دیگرش علی، لقب او را مسلمه گفته‌است. مَسْلَمَه بر وزن مَفْعَلَه از سَلْم، به معنای فرمان‌بردار و مسلمان بودن می‌باشد. علامه در ایضاح خود قولویه را به پیش قاف و لام و زبر واو دانسته‌است.همان، به نقل از ایضاح علامه در توضیح الاسماء، ص ۸۲ این مطلب را از تنقیح آورده‌است. بنابر پژوهش،احتمالاً لامش با زبر بوده و مادهٔ اشقاقی آن «قُوْلَه» به معنای خوش‌گو یا پرگو است. ارزش دانشی مورد اعتماد بودن نجاشی در رجالش، او را از یاران نیک سعد بن عبدالله اشعری قمی برشمرده‌است.رجال النجاشی، ص ۱۲۳ تعبیر «خِیار» درعبارت نجاشی می‌تواند «پرنیکو بودن» باشد که در این‌جا همان فراوانی روایت است، چنان‌که می‌تواند «گُزیدگی» او را نزد سعد بازگوید. شیخ مفید در شعری که در معرفی استادش سروده او را فرزند صالح مورد اعتماد دانسته‌است.بهجة القمال فی شرح زبده المقال، ج ۶، ص ۳۳۸ شیخ طوسی تنها روایت او را از سعد اشعری یاد کرده‌است. | ## بخش 2: محمد بن قولویه قمی | در خلاصه هم تنها به ذکر عبارت نجاشی بسنده شده‌است.رجال علامه حلی، ص ۱۶۴ در تحریر تاووسی در ترجمهٔ جعفر پسرش، پس از نقل عبارت نجاشی از خلاصه، این عبارت را به گونه‌ای دانسته که دلیل بر ثقه بودن (مورد اعتماد بودن) اوست. در ترجمهٔ حسن بن علی بن فضال هم از ثقگی‌اش سخن گفته شده‌است.تحریر طاووسی، ص ۱۶۴ صاحب معالم و مدارک جم به درستی حدیث او تصریح کرده‌است.منتفی الجمال، ج ۱، ص ۵۶ و مدارک الاحکام، ج ۱، ص ۵۹ در الوجیره درباره‌اش آمده که: «بنابر اظهر ثقه است.»الوجین، ص ۳۱۲ کوه‌پایه‌ای (قُهپایی) در مجمع الرجال خود، عبارت نجاشی را گویای ثقگی‌اش دانسته‌است. در نقد الرجال هم این گویایی با دلیل بیان شده:«اصحاب سعد چنان‌که فهمیده می‌شود بیشترشان ازمعتمدان اند؛ مانند علی بن حسین بابویه و محمد بن حسن ولید و حمزه ابوالقاسم و محمد بن یحیای عطار و غیر ایشان. از این‌رو این سخن که محمد بن قولویه از خِیاراصحاب سعد است، بر توثیق او دلالت می‌کند.»نقد الرجال، ج ۲، ص ۳۲۹ فاضل عبدالنبی جزایری هم او را از دستهٔ ثقه‌ها یاد کرده و گفته‌است: «بعید نیست که توثیق این مرد از عبارت نجاشی با قرایندیگری که در بین است استفاده شود.» او سپس عبارت تحریر را به نقل از ترجمهٔ حسنِ علیِ فضال آورده، سخنی آشکار در ثقگی محمد بن قولویه و علیِ ریان دانسته‌اش.حاوی الاقول، ص 1460 در معجم رجال الحدیث دلیل دیگری بر ثقگی او آورده‌شده‌است: «پسرش جعفر از او روایات بسیاری در کامل الزیارات نقل کرده‌است و این در حالی بوده که او خود راملزم دانسته که در این کتاب به جز از معتمدان، به نقل روایت نپردازد.»معجم رجال الحدیث، ج 17، ص 167 مشایخ روایی مشایخ روایی محمد بن قولویه پانزده راوی است. در میان راویانی که محمد بن قولویه از ایشان روایت کرده، سعد عبداللّه برجستگی ویژه‌ای دارد. در همهٔ روایاتِ کشّی از محمد بن قولویه، تنها یک روایت از غیر سعد نقل شده‌است؛ و در روایات کامل‌الزیارات که نقل‌شدهٔ از اوست، از دویست‌وپنجاه‌وهفت روایت، صدوشست‌ونه روایت از سعد بن عبداللّه نقل گشته‌است. در روایات امالی شیخ مفید، تنها منبع روایی محمد قولویه، سعد است -چنان‌که روایات وسایل الشیعه نیز چنین است-. | ## بخش 3: محمد بن قولویه قمی | در روایات مستدرک الوسایل هم به جز چهارتا، دیگر روایات محمد قولویه از سعدِ عبداللّه نقل شده‌است. مشایخ دیگر او که به جز دو تن همگی در کامل الزیارات عبارت اند از: حسین بن متیل با بیست روایت حسین بن حسن بن ابان با چهارده روایت حمد بن یحیای عطار با چهارده روایت احمد بن ادریس با سیزده روایت عبداللّه بن جعفر حمیری با سیزده روایت علی بن ابراهیم با هفت روایت محمد بن حسن صفار با شش روایت احمد بن محمد بن عیسیٰ با سه روایت همچنین این افراد سری با یک روایت اند: حسین بن سعید، حسن بن متویه بن سندس، علی بن هارون، محمد بن حسن بن مهزیار و حسین بن علی زعفرانی. در رجالِ کشّی تنها روایت محمد قولویه از جز سعد عبداللّه، روایتش از محمد بن موسای همدانی است. روایات بسیاری که محمد قولویه از سعد عبداللّه نقل کرده‌است، سعد را در میان مشایخ روایی برجسته کرده‌است. جعفر بن محمد قولویه نقل می‌کند که پدر و برادرش گفته‌اند سعد همهٔ کتاب‌هایش را بر ایشان خوانده‌است. بیشتر روایات یادشده در دو زمینهٔ فرهنگ شهادت و فرهنگ زیارت است، که در هر دویشان، حسین بن علی برجستگی ویژه‌ای دارد. | ## جمع‌بندی | کامل الزیارات که دو زمینهٔ «فرهنگ شهادت» و«فرهنگ زیارت» دارد، سرجمع دربردارندهٔ این فصل‌ها است: آثار معنوی زیارت، فقه زیارت، زیارت، زیارت فرشتگان، جغرافیای مذهبی و فرهنگ شهادت.