موضوع مقاله: مریلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مریلند | مقدمه: مریلند ایالتی است در شمال شرقی ایالات متحده آمریکا و یکی از ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا. | ## بخش 1: مریلند | مرکز آن، آناپولیس، امروزه محل یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های افسری ایالات متحده آمریکا به نام آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است. شهر واشینگتن دی‌سی پایتخت ایالات متحده آمریکا در زمین اهدایی از ایالت مریلند بنا گردیده‌است. نام این ایالت به افتخار ملکه فرانسوی‌تبار انگلستان هنریتا ماریا، همسر چارلز اول (شاه انگلیس) گذاشته شده‌است. پیش از آن، چندین قبیله از بومیان آمریکا، عمدتاً اقوام آلگونکی، در این سرزمین ساکن بودند. استان مریلند که یکی از مستعمرات سیزده‌گانه اصلی بود، در سال ۱۶۳۴ توسط جورج کالورت، اولین بارون بالتیمور بنیان‌گذاری شد؛ وی به دنبال ایجاد پناهگاهی مذهبی برای کاتولیک‌هایی بود که در انگلستان مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. در سال‌های نخست مریلند، درگیری‌های مذهبی رایج بود و کاتولیک‌ها با وجود اینکه تعدادشان از هر مستعمره انگلیسی دیگری بیشتر بود، همچنان در اقلیت بودند. تقاضا برای نیروی کار ارزان باعث شد تا استعمارگران مریلند تعداد زیادی کارگر قراردادی و بردگان آفریقایی را وارد کنند. در سال ۱۷۶۰، پس از حل‌وفصل یک اختلاف مرزی طولانی با پنسیلوانیا، مرزهای فعلی مریلند بر اساس خط میسون-دیکسون شکل گرفت. اگرچه مریلند یک ایالت برده‌دار بود، اما در طول جنگ داخلی آمریکا در اتحادیه باقی ماند و نزدیکی آن به واشینگتن دی.سی. پس از پایان جنگ داخلی در سال ۱۸۶۵، مریلند تحت تأثیر بنادر، شبکه‌های راه‌آهن و مهاجرت گسترده از اروپا، در انقلاب صنعتی شرکت کرد. از دهه ۱۹۴۰، جمعیت ایالت به سرعت رشد کرده و به حدود شش میلیون نفر رسیده است و در زمره متراکم‌ترین ایالت‌های آمریکا قرار دارد. تا سال ۲۰۱۵، مریلند دارای بالاترین میانه درآمد خانوار در میان تمام ایالت‌ها بود که بخش بزرگی از آن به دلیل نزدیکی به واشینگتن دی.سی. و برخورداری از اقتصادی متنوع شامل تولید، خدمات خرده‌فروشی، مدیریت دولتی، املاک و مستغلات، آموزش عالی، فناوری اطلاعات، پیمانکاری دفاعی، مراقبت‌های بهداشتی و زیست‌فناوری است. مریلند یکی از چندفرهنگی‌ترین ایالت‌های کشور است؛ این ایالت یکی از نه ایالتی است که در آن غیرسفیدپوستان اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند، همچنین پنجمین درصد بالای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را داراست و تعداد زیادی از ساکنان آن متولد آفریقا، آسیا، آمریکای مرکزی و کارائیب هستند. نقش محوری ایالت در تاریخ ایالات متحده در میزبانی آن از برخی از بالاترین تعداد بناهای تاریخی به نسبت جمعیت منعکس شده است. بخش غربی ایالت شامل رشته‌کوه‌های کوهستان آپالاچی است، بخش مرکزی عمدتاً از منطقه پیدمانت تشکیل شده و بخش شرقی ایالت سهم عمده‌ای از خلیج چساپیک را در بر می‌گیرد. شانزده شهرستان از بیست و سه شهرستان مریلند، به همراه شهر بالتیمور، در مجاورت آب‌های جزر و مدی پای‌رود خلیج چساپیک و شاخه‌های متعدد آن قرار دارند، که در مجموع بیش از ۴۰۰۰ مایل خط ساحلی را شامل می‌شود. اگرچه مریلند یکی از کوچک‌ترین ایالت‌های آمریکا است، اما تنوع آب‌وهوایی و ویژگی‌های توپوگرافیک آن باعث شده تا لقب «آمریکای مینیاتوری» را به خود اختصاص دهد. جغرافیا، فرهنگ و تاریخ مریلند متنوع است و عناصری از مناطق ساحلی میانه اطلس، شمال شرقی و جنوب کشور را در خود جای داده است. تاریخ قرن هفدهم نخستین استقرار استعماری مریلند مریلند امروزی در ابتدا مسکن قبایلی نظیر پیسکاتاوی (شامل پاتاکسنت)، نانتیکوک (شامل تاکووگ، اوزینی و دیگر زیرشاخه‌ها)، پوهاتان، لناپی، سوسکوهانوک، شونی، توتلو، ساپونی، پوکوموک و ماساوومک بود. جورج کالورت، اولین بارون بالتیمور (۱۵۷۹–۱۶۳۲)، به دنبال دریافت منشوری از پادشاه چارلز یکم برای قلمرو بین ماساچوست در شمال و ویرجینیا در جنوب بود. پس از مرگ بالتیمور در آوریل ۱۶۳۲، این منشور در ۲۰ ژوئن ۱۶۳۲ به پسرش، سسیلیوس کالورت، دومین بارون بالتیمور (۱۶۰۵–۱۶۷۵) اعطا شد. به طور رسمی، مستعمره جدید مریلند به افتخار هنریتا ماریای فرانسه، همسر چارلز یکم نام‌گذاری شد. 32 نخستین مهاجران لورد بالتیمور در مارس ۱۶۳۴ به همراه برادر کوچکترش، لئونارد کالورت (۱۶۰۶–۱۶۴۷) که اولین فرماندار مریلند بود، وارد مستعمره جدید شدند. آن‌ها نخستین استقرار دائمی خود را در سنت مریز سیتی در جایگاه فعلی شهرستان سنت مریز ایجاد کردند. با این حال، با توجه به شیوع مالاریا، تب زرد و حصبه، امید به زندگی در مریلند حدود ۱۰ سال کمتر از نیو انگلند بود. آزار و اذیت کاتولیک‌ها مریلند برای ایجاد پناهگاهی برای اقلیت کاتولیک رم انگلستان تأسیس شد. اگرچه مریلند کاتولیک‌ترین مستعمره از مستعمرات اصلی انگلیسی بود، اما این مذهب همچنان در اقلیت بود و کمتر از ۱۰ درصد کل جمعیت را تشکیل می‌داد. 5 اختلافی با تاجران ویرجینیایی بر سر جزیره کنت در چساپیک منجر به درگیری مسلحانه شد. در سال ۱۶۴۴، ویلیام کلیبورن که یک پیوریتن بود، جزیره کنت را تصرف کرد، در حالی که شریک او، ریچارد اینگل که پیوریتن طرفدار پارلمان بود، سنت مریز را به کنترل خود درآورد. در سال ۱۶۴۶، لئونارد کالورت با نیروهای نظامی بازگشت، سنت مریز سیتی را بازپس گرفت و نظم را برقرار کرد. مجلس نمایندگان در سال ۱۶۴۹ «قانون مربوط به مذهب» را تصویب کرد که به تمام مسیحیان تثلیث‌گرا آزادی مذهبی اعطا می‌کرد. «پروتستان‌ها کاتولیک‌ها را از قوه مقننه بیرون راندند و نزاع مذهبی بازگشت.» پیوریتن‌ها دولت جدیدی برپا کردند که هم کاتولیک رم و هم آنگلیکانیسم را ممنوع کرد. دولت انقلابی پیوریتن در دوران حکومت خود که به «زمان غارت» معروف بود، کاتولیک‌های مریلند را مورد آزار و اذیت قرار داد. حکومت پیوریتن‌ها تا سال ۱۶۵۸ ادامه یافت تا اینکه خانواده کالورت و لورد بالتیمور مجدداً کنترل مالکیتی را به دست گرفتند و قانون رواداری را بازنشر کردند. پس از انقلاب باشکوه انگلستان در سال ۱۶۸۸، مریلند کاتولیک بودن را غیرقانونی اعلام کرد. در سال ۱۷۰۴، مجمع عمومی مریلند کاتولیک‌ها را از اداره مدارس منع کرد، مالکیت دارایی توسط نهادهای مذهبی را برای جلوگیری از گسترش یا حمایت از فرقه‌های مذهبی محدود کرد و به گرویدن کودکان کاتولیک [به پروتستانتیسم] تشویق نمود. ملاکان ثروتمند کاتولیک در زمین‌های خود نمازخانه‌هایی ساختند تا مذهب خود را در پنهان‌کاری نسبی ممارست کنند. در قرن هجدهم، کشیش‌ها و رهبران غیرروحانی ادعا کردند که مزارع مریلند متعلق به یسوعی‌ها، دارایی شخصی آن‌هاست و آن‌ها را وصیت کردند تا از محدودیت‌های قانونی مربوط به مالکیت دارایی توسط سازمان‌های مذهبی فرار کنند. مشکلی زمانی پیش آمد که چارلز دوم منشوری برای استان پنسیلوانیا صادر کرد که مرز جنوبی پنسیلوانیا را همان مدار ۴۰ درجه، یعنی مشابه مرز شمالی مریلند، تعریف می‌کرد. اما این امتیاز نشان می‌داد که چارلز دوم و ویلیام پن تصور می‌کردند مدار ۴۰ درجه از نزدیکی نیوکاسل، دلاور عبور می‌کند، در حالی که این مدار در شمال فیلادلفیا قرار داشت، شهری که پن پیشتر به عنوان پایتخت پنسیلوانیا تعیین کرده بود. مصالحه‌ای که توسط چارلز دوم در سال ۱۶۸۲ پیشنهاد شد، با دریافت امتیاز اضافی توسط پن برای منطقه‌ای که اکنون دلاور نامیده می‌شود، تضعیف شد. پن با موفقیت استدلال کرد که منشور مریلند به لورد بالتیمور تنها حق مالکیت بر زمین‌های غیرمسکونی را می‌دهد و استقرار هلندی‌ها در دلاور پیش از منشور او بوده است. این اختلاف برای نزدیک به یک قرن حل‌نشده باقی ماند و توسط نوادگان ویلیام پن و لورد بالتیمور یعنی خانواده کالورت که کنترل مریلند را داشتند و خانواده پن که کنترل پنسیلوانیا را داشتند، ادامه یافت. خصومت‌ها در سال ۱۷۳۰ آغاز شد و در نیمه اول آن دهه تشدید گشت و به اعزام نیروهای نظامی توسط مریلند در ۱۷۳۶ و توسط پنسیلوانیا در ۱۷۳۷ ختم شد. مرحله مسلحانه درگیری در مه ۱۷۳۸ با مداخله پادشاه جورج دوم که طرفین را به مذاکره برای آتش‌بس وادار کرد، پایان یافت. این توافق مرز بین مریلند و پنسیلوانیا را خط عرض جغرافیایی تعیین کرد که امروزه به نام خط میسون-دیکسون شناخته می‌شود. مرز مریلند با دلاور نیز بر اساس خط سراسری شبه‌جزیره و دایره دوازده مایلی در اطراف نیوکاسل تعیین شد. | ## بخش 2: مریلند | در سال‌های اولیه، مرز بین کارگران قراردادی و بردگان یا کارگران آفریقایی سیال بود؛ کارگران سفیدپوست و سیاه‌پوست معمولاً با هم زندگی و کار می‌کردند و اتحادیه‌هایی را تشکیل می‌دادند. بر اساس این اصل، کودکان وضعیت اجتماعی مادران خود را به ارث می‌بردند؛ این اصل در قانون برده‌داری که در سال ۱۶۶۲ از ویرجینیا آغاز شد، در تمام مستعمرات پذیرفته شد. با بهبود شرایط اقتصادی در انگلستان و کاهش جریان کارگران قراردادی به مستعمره، ملاکان مریلند هزاران برده دیگر وارد کردند و مرزهای طبقاتی نژادی سخت‌تر شد. مریلند یکی از سیزده مستعمره‌ای بود که در جریان انقلاب آمریکا علیه حکومت بریتانیا شورش کرد. در نزدیکی پایان جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳)، در ۲ فوریه ۱۷۸۱، مریلند آخرین و سیزدهمین ایالتی بود که تصویب اصول کنفدراسیون و اتحاد دائمی را تایید کرد؛ این اصول که ابتدا در ۱۷۷۶ پیشنهاد و در ۱۷۷۸ توسط دومین کنگره قاره‌ای تصویب شده بود، ایالات متحده را به عنوان یک کشور متحد، دارای حاکمیت و ملی پدید آورد. مریلند همچنین پس از تصویب قانون اساسی فدرال جدید در سال ۱۷۸۸، هفتمین ایالتی شد که به اتحادیه پیوست. در دسامبر ۱۷۹۰، پیش از انتقال پایتخت ملی از فیلادلفیا در سال ۱۸۰۰، مریلند زمین‌های انتخاب شده توسط نخستین رئیس‌جمهور، جورج واشینگتن را برای ایجاد پایتخت به دولت فدرال اهدا کرد. این زمین‌ها از بخش‌های شمالی رود پوتوماک در شهرستان‌های مونتگومری و پرنس جورج و همچنین از شهرستان فرفکس و الکساندریا در ساحل جنوبی پوتوماک در ویرجینیا تأمین شد؛ با این حال، زمین‌های اهدایی ایالت ویرجینیا بعدها در جریان واگذاری ناحیه کلمبیا در سال ۱۸۴۶ به آن ایالت بازگردانده شد. تحت تأثیر تغییرات اقتصادی، آرمان‌های انقلابی و موعظه‌های روحانیون، بسیاری از ملاکان مریلند در طول ۲۰ سال پس از جنگ انقلاب، بردگان خود را آزاد کردند. در سراسر منطقه جنوب علیا، جمعیت سیاه‌پوستان آزاد از کمتر از ۱ درصد پیش از جنگ به ۱۴ درصد در سال ۱۸۱۰ رسید. هریت تابمن و فردریک داگلاس، از فعالان برجسته لغو برده‌داری، در این دوران به ترتیب در شهرستان دورچستر و شهرستان تالبوت در وضعیت برده‌داری متولد شدند. در طول جنگ ۱۸۱۲، ارتش بریتانیا تلاش کرد بالتیمور را که توسط قلعه مک‌هنری محافظت می‌شد، تصرف کند. در جریان بمباران این قلعه، شعر «پرچم ستاره‌نشان» توسط فرانسیس اسکات کی سروده شد که بعدها به عنوان سرود ملی ایالات متحده برگزیده شد. جاده ملی که بعدها به بزرگراه شماره ۴۰ ایالات متحده تغییر نام داد، در سال ۱۸۱۷ به عنوان بزرگراه فدرال مجاز شد و از بالتیمور تا سنت لوئیس امتداد یافت. راه‌آهن بالتیمور و اوهایو که نخستین راه‌آهن دارای منشور در ایالات متحده بود، اولین بخش از خطوط خود را برای بهره‌برداری منظم در سال ۱۸۳۰ بین بالتیمور و الیکات سیتی افتتاح کرد و در سال ۱۸۵۲ به اولین خط راه‌آهنی تبدیل شد که از ساحل شرقی به رود اوهایو رسید. ایالت مریلند در طول جنگ داخلی آمریکا در اتحادیه باقی ماند، که بخش عمده‌ای از آن به دلیل ترکیب جمعیتی و مداخله فدرال بود. 81–82 فرماندار توماس هولیدی هیکس مجمع قانونگذاری ایالت را به حالت تعلیق درآورد و برای اطمینان از پیروزی یک فرماندار و مجلس طرفدار اتحادیه در انتخابات ۱۸۶۱، رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن تعدادی از سیاستمداران طرفدار برده‌داری از جمله شهردار بالتیمور، جورج ویلیام براون را بازداشت کرد. وی همچنین برخی آزادی‌های مدنی از جمله حکم آزادی حبس (habeas corpus) را به حالت تعلیق درآورد و دستور داد توپخانه‌ای بر روی فدرال هیل مستقر شود که بر شهر بالتیمور اشراف داشت. در آوریل ۱۸۶۱، واحدهای فدرال و هنگ‌های ایالتی هنگام عبور از بالتیمور مورد حمله قرار گرفتند که باعث بروز شورش ۱۸۶۱ بالتیمور شد؛ این واقعه نخستین خونریزی در جنگ داخلی بود. بزرگترین و مهم‌ترین نبرد در این ایالت، نبرد آنتی‌تام در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۲ در نزدیکی شارپس‌بورگ بود. اگرچه این نبرد از نظر تاکتیکی مساوی به پایان رسید، اما یک پیروزی استراتژیک برای اتحادیه و یک نقطه عطف در جنگ محسوب شد. پس از جنگ داخلی قانون اساسی جدید ایالت در سال ۱۸۶۴ برده‌داری را ملغی کرد و مریلند برای نخستین بار در این زمینه به عنوان یک «ایالت آزاد» شناخته شد. به دنبال تصویب اصلاحات قانون اساسی که حق رأی را به بردگان آزادشده اعطا می‌کرد، ایالت مریلند در سال ۱۸۶۷ حق رأی را به تمام مردان غیرسفیدپوست تعمیم داد. پس از پایان دوران بازسازی در سال ۱۸۷۷، دموکرات‌ها روش‌هایی را برای محروم کردن سیاه‌پوستان از حق رأی ابداع کردند؛ ابتدا از طریق ارعاب فیزیکی و تقلب در انتخابات و بعدها از طریق اصلاحات قانون اساسی و وضع قوانین. با این حال، سیاه‌پوستان و مهاجران در برابر این تلاش‌های حزب دموکرات مقاومت کردند. سیاه‌پوستان مریلند بخشی از ائتلاف جمهوری‌خواه دو‌نژادی بودند که در سال‌های ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۴ برای دولت ایالتی انتخاب شدند و ۲۰ درصد از رای‌دهندگان را تشکیل می‌دادند. در مقایسه با برخی ایالت‌های دیگر، وضعیت سیاه‌پوستان هم پیش و هم پس از جنگ داخلی بهتر بود. نزدیک به نیمی از جمعیت سیاه‌پوست پیش از جنگ آزاد بودند و برخی از آن‌ها دارایی‌هایی داشتند. نرخ سواد در میان سیاه‌پوستان بالا بود و زمانی که دموکرات‌ها روش‌هایی برای حذف آن‌ها طراحی کردند، مبارزات حق رأی به سیاه‌پوستان کمک کرد تا بیاموزند چگونه مقاومت کنند. با این حال، سفیدپوستان جدایی نژادی را در اماکن عمومی و قوانین جیم کرو اعمال کردند که تا زمان تصویب قوانین فدرال حقوق مدنی در اواسط دهه ۱۹۶۰ ادامه یافت. بالتیمور در طول انقلاب صنعتی به دلیل بندر و اتصالات راه‌آهن مناسب به طور قابل توجهی رشد کرد و نیروی کار مهاجر اروپایی را به خود جذب نمود. بازرگانان بالتیمور از جمله جانز هاپکینز، انوک پرت، جورج پیبادی و هنری والترز، مؤسسات برجسته‌ای را در شهر بنیان نهادند که نام آن‌ها را بر خود دارند؛ از جمله به ترتیب یک دانشگاه، سیستم کتابخانه‌ای، کنسرواتوار موسیقی و رقص و موزه هنر. دوران ترقی‌خواهی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم اصلاحات سیاسی را به همراه داشت. در مجموعه‌ای از قوانین که بین سال‌های ۱۸۹۲ و ۱۹۰۸ تصویب شد، اصلاح‌طلبان برای استانداردسازی برگه‌های رأی دولتی (به جای برگه‌های توزیع شده توسط احزاب) تلاش کردند؛ اتاقک‌های رأی‌گیری بسته ایجاد کردند تا از «کمک» عوامل حزبی به رای‌دهندگان جلوگیری کنند؛ انتخابات مقدماتی را برای جلوگیری از انتخاب نامزدها توسط سران احزاب آغاز کردند؛ و نامزدها را بدون نمادهای حزبی فهرست کردند تا افراد بی‌سواد را از مشارکت بازدارند. این جنبش توسط حزب دموکرات رهبری می‌شد که به دنبال سلب حق رأی از سیاه‌پوستان بود، زیرا آن‌ها در حال تبدیل شدن به بخش مهمی از حزب جمهوری‌خواه بودند. سیاه‌پوستان با تشکیل گروه‌های آموزش رای‌دهندگان در برابر این تلاش‌ها مقاومت کردند. لوایح سلب حق رأی در سال‌های ۱۹۰۵، ۱۹۰۷ و ۱۹۱۱، عمدتاً به دلیل مخالفت سیاه‌پوستان رد شد. سیاه‌پوستان ۲۰ درصد و مهاجران ۱۵ درصد از رای‌دهندگان را تشکیل می‌دادند و مجلس در تدوین الزامات علیه سیاه‌پوستان که به مهاجران آسیب نرساند، با مشکل روبرو بود. در سال ۱۹۰۲، ایالت شرایط کار در معادن را تنظیم کرد؛ کار کودکان زیر ۱۲ سال را ممنوع کرد؛ آموزش اجباری در مدرسه را الزامی ساخت و نخستین قانون غرامت دستمزد کارگران در کشور را تصویب کرد. این قانون ابتدا در دادگاه‌ها لغو شد، اما دوباره تدوین و نهایتاً در سال ۱۹۱۰ اجرایی گشت. آتش‌سوزی بزرگ بالتیمور در سال ۱۹۰۴ بیش از ۳۰ ساعت ادامه داشت و ۱۵۲۶ ساختمان را در ۷۰ بلوک شهری ویران کرد. با ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول در سال ۱۷۱۷، پایگاه‌های نظامی جدیدی مانند کمپ مید، میدان آزمایش آبردین و زرادخانه اج‌وود تأسیس شدند. آپشا، نماینده کنگره از جورجیا، در سال ۱۹۲۳ مریلند را به دلیل تصویب نکردن قوانین ممنوعیت الکل مورد انتقاد قرار داد، همیلتون اوونز، سردبیر «بالتیمور سان»، لقب «ایالت آزاد» (Free State) را برای مریلند ابداع کرد که توسط اچ. مریلند در سال ۱۹۳۷ نخستین مالیات بر درآمد خود را برای تأمین هزینه‌های مدارس و رفاه وضع کرد. سرویس کشتی‌های بخار مسافربری و باری که زمانی در سراسر خلیج چساپیک و رودخانه‌های آن اهمیت داشت، در سال ۱۹۶۲ به پایان رسید. بزرگترین عملیات‌ها مربوط به کارخانه فیرفیلد شرکت بث‌لهم استیل بود که کشتی‌های لیبرتی می‌ساخت و شرکت هواپیماسازی گلن مارتین. و بالتیمور، فرهنگ ایالت به سمت فرهنگ ساحلی میانه اطلس سوق پیدا کرد و از فرهنگ سنتی جنوبی و تایدواتر که پیشتر غالب بود فاصله گرفت. زمین‌های کشاورزی جای خود را به جوامع مسکونی دادند که برخی از آن‌ها مانند کلمبیا، سنت چارلز و مونتگومری ویلج با برنامه‌ریزی دقیق ساخته شدند. | ## بخش 3: مریلند | همزمان، سیستم بزرگراه‌های بین ایالتی در سراسر ایالت ساخته شد که مهم‌ترین آن‌ها I-95، I-695 و کمربندی پایتخت بود و الگوهای سفر را تغییر داد. در سال ۱۹۵۲، نیمه شرقی و غربی مریلند برای نخستین بار توسط پل خلیج چساپیک که جایگزین سرویس کشتی‌رانی شده بود، به هم متصل شدند. در بخش جنوبی کرانه شرقی، مزارع خانوادگی توسط شرکت‌های بزرگ خریداری شدند و پرورش طیور و سبزیجات در مقیاس بزرگ رایج گشت. در مریلند جنوبی، کشت تنباکو به دلیل توسعه حومه‌نشینی و برنامه خرید دولتی تنباکو در دهه ۱۹۹۰ تقریباً ناپدید شد. بالتیمور برای معکوس کردن روند کاهش جمعیت ناشی از دست رفتن صنایع طبقه کارگر، در دهه ۱۹۶۰ پروژه‌های نوسازی شهری را با ایجاد «چارلز سنتر» و مرکز تجارت جهانی بالتیمور آغاز کرد. جغرافیا مریلند ایالتی است که در هر دو منطقه ساحلی میانه اطلس و جنوبی ایالات متحده قرار دارد. این ایالت از جنوب با ویرجینیا، از غرب با ویرجینیای غربی، از شمال با پنسیلوانیا و از شرق با دلاور و اقیانوس اطلس هم‌مرز است و در جنوب غربی نیز با پایتخت ملی و منطقه فدرال واشینگتن، دی.سی. مریلند با مساحت کلی ۱۲٬۴۰۷ مایل مربع (۳۲٬۱۳۱ کیلومتر مربع)، نهمین ایالت کوچک از نظر مساحت خشکی است و با جمعیت ۶٬۱۷۷٬۲۲۴ نفر، هجدهمین ایالت پرجمعیت و پنجمین ایالت از نظر تراکم جمعیت محسوب می‌شود. این ایالت چهل و دومین ایالت بزرگ و نهمین ایالت کوچک آمریکا است و از نظر اندازه به ایالت هاوایی نزدیک است که با ، کوچک‌ترین ایالت بعدی محسوب می‌شود. ایالت بزرگ‌تر بعدی، همسایه مریلند یعنی ویرجینیای غربی است که با مساحتی معادل تقریباً دو برابر مریلند است. این تنوع از تپه‌های ماسه‌ای پوشیده از چمن‌های دریایی در شرق، تا مرداب‌های پست سرشار از حیات وحش و سروهای طاس بزرگ در نزدیکی خلیج چساپیک، تا تپه‌های هموار با جنگل‌های بلوط در منطقه پیدمانت و بیشه‌زارهای کاج در کوه‌های مریلند در غرب را شامل می‌شود. مریلند از شمال با پنسیلوانیا، از شمال و شرق با دلاور، از شرق با اقیانوس اطلس، و از جنوب و غرب در امتداد رود پوتوماک با ویرجینیای غربی و ویرجینیا هم‌مرز است. قطع می‌شود که در زمینی واقع شده که در اصل بخشی از شهرستان‌های مونتگومری و پرنس جورج و شامل جورج‌تاون بود و در سال ۱۷۹۰ برای تشکیل منطقه کلمبیا به دولت فدرال ایالات متحده واگذار شد. خلیج چساپیک تقریباً ایالت را به دو نیم تقسیم می‌کند و شهرستان‌های شرق خلیج مجموعاً با نام کرانه شرقی مریلند شناخته می‌شوند. بیشتر آبراه‌های ایالت بخشی از حوضه آبریز خلیج چساپیک هستند، به استثنای بخش کوچکی از منتهی‌الیه غرب شهرستان گرت (که توسط رود یوکایوگیانی به عنوان بخشی از حوضه آبریز رودخانه میسیسیپی تخلیه می‌شود)، نیمه شرقی شهرستان ورستر (که به خلیج‌های ساحلی اطلس مریلند می‌ریزد) و بخش کوچکی از گوشه شمال شرقی ایالت (که به حوضه آبریز رودخانه دلاور می‌ریزد). خلیج چساپیک چنان در جغرافیا و زندگی اقتصادی مریلند برجسته است که تلاش‌های دوره‌ای برای تغییر لقب رسمی ایالت به «ایالت خلیج» صورت گرفته است؛ لقبی که دهه‌ها توسط ماساچوست استفاده شده است. مرتفع‌ترین نقطه مریلند با ارتفاع ، هوی کرست در کوه بک‌بون، در گوشه جنوب غربی شهرستان گرت، نزدیک مرز ویرجینیای غربی و سرچشمه‌های شاخه شمالی رود پوتوماک است. در نزدیکی شهر کوچک هنکاک در مریلند غربی، حدود دو سوم عرض ایالت، کمتر از بین مرزهای آن فاصله وجود دارد؛ یعنی بین خط میسون-دیکسون در شمال و انحنای رو به شمال رود پوتوماک در جنوب. به عنوان مثال، شبه‌جزیره دلماروا شامل شهرستان‌های کرانه شرقی مریلند، کل ایالت دلاور و دو شهرستانی است که کرانه شرقی ویرجینیا را تشکیل می‌دهند؛ در حالی که غربی‌ترین شهرستان‌های مریلند بخشی از آپالاشیا در نظر گرفته می‌شوند. بخش بزرگی از کریدور بالتیمور–واشینگتن درست در جنوب پیدمانت در دشت ساحلی قرار دارد، هرچند که بر مرز بین این دو منطقه واقع شده است. زمین‌شناسی زمین‌لرزه در مریلند به دلیل فاصله ایالت از مناطق زلزله‌خیز، نادر و کوچک است. ساختمان‌های این ایالت برای زلزله به خوبی طراحی نشده‌اند و می‌توانند به راحتی دچار آسیب شوند. همچنین، یک زمین‌لرزه ۴.۸ ریشتری از توکسبری در مرکز نیوجرسی به طور خفیف در سراسر مریلند احساس شد. مریلند هیچ دریاچه طبیعی ندارد که عمدتاً به دلیل فقدان تاریخچه یخچالی در این منطقه است. مریلند دارای تشکیلات شیل حاوی گاز طبیعی است که در آن‌ها فرکینگ از نظر تئوری امکان‌پذیر است. حجم کافی بارش سالانه به بقای انواع گیاهان کمک می‌کند؛ از چمن دریایی و انواع نی در مقیاس کوچک‌تر گرفته تا «بلوط وای» غول‌پیکر که نمونه‌ای عظیم از بلوط سفید (درخت ایالتی) است و می‌تواند تا بیش از ارتفاع رشد کند. جنگل‌های ساحلی اطلس میانی، که ویژگی دشت ساحلی اطلس جنوب شرقی است، در اطراف خلیج چساپیک و در شبه‌جزیره دلماروا می‌رویند. با حرکت به سمت غرب، ترکیبی از جنگل‌های ساحلی شمال شرقی و جنگل‌های مختلط جنوب شرقی بخش مرکزی ایالت را می‌پوشاند. این جنگل‌ها در نزدیکی مرز ویرجینیای غربی جای خود را به جنگل‌های میان‌رطوبتی مختلط آپالاش می‌دهند. بسیاری از گونه‌های خارجی در این ایالت کشت می‌شوند، برخی به عنوان گیاهان زینتی و برخی دیگر به عنوان گونه‌های جدید. از جمله این موارد می‌توان به توری، سرو ناز، ماگنولیای جنوبی، بلوط ویرجینیایی در بخش‌های گرم‌تر ایالت، و حتی درختان نخل مقاوم در بخش‌های گرم‌تر مرکزی و شرقی ایالت اشاره کرد. مناطق مقاومت گیاهی USDA در این ایالت از مناطق ۵ و ۶ در منتهی‌الیه غرب ایالت تا منطقه ۷ در بخش مرکزی و منطقه ۸ در بخش جنوبی ساحل، منطقه خلیج و بخش‌هایی از منطقه بالتیمور بزرگ متغیر است. گونه‌های گیاهی مهاجم مانند کودزو، درخت بهشتی، رز چندگل و چمن استیلت ژاپنی، مانع رشد پوشش گیاهی بومی می‌شوند. گل ایالتی مریلند، سوسن چشم‌سیاه، به وفور در گروه‌های گل‌های وحشی در سراسر ایالت می‌روید. پستانداران مختلفی از کوه‌های غرب تا مناطق مرکزی یافت می‌شوند که شامل خرس سیاه آمریکایی، بابکت، روباه، کایوت، راکون و سمور آبی هستند. اعتقاد بر این است که آن‌ها از نسل اسب‌هایی هستند که از غرق شدن گالیون‌های اسپانیایی گریخته‌اند. هر ساله در هفته آخر ژوئیه، آن‌ها را گرفته و از میان یک خلیج کم‌عمق برای فروش در شینکوتیک، ویرجینیا عبور می‌دهند؛ این یک تکنیک حفاظتی است که تضمین می‌کند جزیره کوچک توسط اسب‌ها اشغال نشود. نژاد خالص سگ چساپیک بی ریترایور به طور خاص برای ورزش‌های آبی، شکار و جستجو و نجات در منطقه چساپیک پرورش یافته است. در سال ۱۸۷۸، چساپیک بی ریترایور اولین نژاد انفرادی ریترایور بود که توسط کلوپ کنل آمریکا به رسمیت شناخته شد و بعداً توسط دانشگاه مریلند، شهرستان بالتیمور به عنوان نماد (ماسکوت) انتخاب شد. جمعیت خزندگان و دوزیستان مریلند شامل لاک‌پشت لاک‌پشت پشت‌الماسی است که به عنوان نماد دانشگاه مریلند، کالج پارک پذیرفته شده است، و همچنین لاک‌پشت جعبه‌ای شرقی که در معرض تهدید است. این ایالت بخشی از قلمرو پری‌شاهرخ بالتیمور است که پرنده رسمی ایالت و نماد تیم بالتیمور اوریولز در ام‌ال‌بی است. موسسات ملی بهداشت ایالات متحده آمریکا (NIH)، مؤسسه پزشکی هاورد هیوز، و شرکت لاکهید مارتین در این ایالت قرار دارند. ایالت مریلند همچنین بالاترین متوسط درآمد خانوار را در میان ایالتهای آمریکا دارد. در سال ۲۰۱۴ میلادی، متوسط درآمد سالانهٔ خانواده‌ای با یک نفر شاغل، ۵۹٬۰۵۵ دلار بوده‌است. در همان بازهٔ زمانی، نرخ فقر در ایالت ۱۰٫۱ درصد بوده‌است و مریلند دومین ایالت در میان ایالت‌های با کمترین میزان فقر بوده‌است. در علوم فضایی، ناسا یک پایگاه فضایی بنام مرکز پرواز فضایی گادرد در مریلند دارد، و امروزه مریلند تبدیل به یک قطب مهم در علوم زیست‌فناوری گردیده. دو دانشگاه جانز هاپکینز و دانشگاه مریلند در کالج پارک در این ایالت دارای شهرت جهانی هستند. | ## جمع‌بندی | از افراد مشهور این سرزمین می‌توان دنزل واشنگتن ،استیسی کیبلر، مایکل فلپس، جان بولتون، نانسی پلوسی، تورگود مارشال، ادوارد ویتن، کوین لورون و فرانک زاپا را نام برد.