موضوع مقاله: سینه‌پهلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سینه‌پهلو | مقدمه: سینه‌پهلو یک وضعیت التهابی ریه است که در درجه اول کیسه‌های هوایی کوچک معروف به آلوئول‌ها را درگیر می‌کند. | ## بخش 1: سینه‌پهلو | نشانه‌های آن معمولاً شامل ترکیبی از سرفه همراه با خلط یا سرفه خشک، درد قفسه سینه، تب و مشکل در تنفس است. پنومونی معمولاً در اثر عفونت با ویروس‌ها یا باکتری‌ها و در موارد کمتری توسط دیگر میکروارگانیسم‌ها ایجاد می‌شود. عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه، تست خون و کشت خلط می‌تواند به تأیید تشخیص کمک کند. این بیماری ممکن است بر اساس محل ابتلا، مانند پنومونی اکتسابی از جامعه یا بیمارستان یا مرتبط با مراقبت سلامت طبقه‌بندی شود. عوامل خطر ابتلا به پنومونی شامل فیبروز سیستیک، بیماری مزمن انسدادی ریه، بیماری سلول داسی‌شکل، آسم، دیابت، نارسایی قلبی، سابقه سیگار کشیدن، توانایی ضعیف در سرفه کردن (برای مثال به دنبال سکته مغزی) و نقص سیستم ایمنی است. واکسن‌هایی برای پیشگیری از انواع خاصی از پنومونی (مانند انواع ناشی از باکتری استرپتوکوک پنومونیه، ویروس‌های آنفلوآنزا یا SARS-CoV-2) در دسترس هستند. دیگر روش‌های پیشگیری شامل شستن دست‌ها برای پیشگیری از عفونت، درمان سریع نشانه‌های تنفسی رو به وخامت، و عدم استعمال دخانیات است. هر ساله، پنومونی حدود ۴۵۰ میلیون نفر (۷٪ از جمعیت) را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به مرگ‌ومیر حدود ۴ میلیون نفر می‌شود. با معرفی آنتی‌بیوتیک‌ها و واکسن‌ها در قرن ۲۰ام، میزان بقا به میزان قابل توجهی بهبود یافته است. با این وجود، پنومونی همچنان یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر در کشورهای در حال توسعه و همچنین میان افراد بسیار مسن، بسیار جوان و بیماران مزمن است. پنومونی اغلب دوره رنج کسانی را که در حال حاضر نزدیک به مرگ هستند، کوتاه می‌کند و به همین دلیل «دوست پیرمرد» نیز نامیده شده است. علائم و نشانه‌های تیپیکال در کودکان زیر پنج سال شامل تب، سرفه و تنفس سریع یا دشوار است. تب خیلی خاص نیست، زیرا در بسیاری از بیماری‌های شایع دیگر نیز رخ می‌دهد و ممکن است در افراد مبتلا به بیماری شدید، سوءتغذیه یا در سالمندان وجود نداشته باشد. علائم و نشانه‌های شدیدتر در کودکان ممکن است شامل پوست مایل به آبی، عدم تمایل به نوشیدن، تشنج، استفراغ مداوم، تب شدید بدن یا کاهش سطح هوشیاری باشد. پنومونی ناشی از کلبسیلا ممکن است دارای خلط خونی باشد که اغلب به «ژله کشمشی» تشبیه می‌شود. خلط خونی (که به آن هموپتزی گفته می‌شود) همچنین ممکن است با سل، پنومونی گرم منفی، آبسه‌های ریه و معمولاً برونشیت حاد رخ دهد. پنومونی ناشی از مایکوپلاسما پنومونیه ممکن است همراه با تورم غدد لنفاوی گردن، درد مفاصل یا عفونت گوش میانی باشد. پنومونی در گذشته بر اساس این باور که تظاهرات آن علت اصلی را پیش‌بینی می‌کند، به دو دسته «تیپیکال» و «آتیپیکال» تقسیم می‌شد. بااین‌حال، شواهد از این تمایز پشتیبانی نکرده‌اند، بنابراین دیگر بر آن تأکید نمی‌شود. اگرچه بیش از ۱۰۰ گونه از عوامل عفونی شناسایی شده‌اند، اما تنها تعداد کمی از آنها مسئول اکثر موارد هستند. عفونت‌های ترکیبی با ویروس‌ها و باکتری‌ها ممکن است تقریباً در ۴۵٪ از عفونت‌ها در کودکان و ۱۵٪ از عفونت‌ها در بزرگسالان رخ دهد. با وجود تست‌های دقیق، عامل بیماری‌زا ممکن است در حدود نیمی از موارد شناسایی نشود. در یک نظارت فعال مبتنی بر جمعیت برای پنومونی اکتسابی از جامعه که نیازمند بستری در بیمارستان بود، در پنج بیمارستان در شیکاگو و نشویل از ژانویه ۲۰۱۰ تا جون ۲۰۱۲، تعداد ۲۲۵۹ بیمار شناسایی شدند که شواهد رادیوگرافی از پنومونی داشتند و نمونه‌های آنها برای تست پاتوژن مسئول موجود بود. در بیشتر بیماران (۶۲٪) هیچ پاتوژنی در نمونه آنها شناسایی نشد و به‌طور غیرمنتظره‌ای، ویروس‌های تنفسی بیشتر از باکتری‌ها کشف شدند. به‌طور مشخص، ۲۳٪ آنها به یک یا چند ویروس، ۱۱٪ به یک یا چند باکتری، ۳٪ به هر دو پاتوژن باکتریایی و ویروسی، و ۱٪ به عفونت قارچی یا مایکوباکتریایی مبتلا بودند. «شایع‌ترین پاتوژن‌ها عبارت بود از رینوویروس انسانی (در ۹٪ از بیماران)، ویروس آنفلوآنزا (در ۶٪) و استرپتوکوک پنومونیه (در ۵٪).» اصطلاح پنومونی گاهی به‌طور گسترده‌تری برای هر شرایطی که منجر به التهاب ریه‌ها می‌شود (برای مثال ناشی از بیماری‌های خودایمنی، سوختگی‌های شیمیایی یا واکنش‌های دارویی) به کار می‌رود؛ بااین‌حال، این التهاب به‌طور دقیق‌تر به‌عنوان پنومونیت شناخته می‌شود. عواملی که زمینه‌ساز پنومونی هستند، عبارتند از: سیگار کشیدن، نقص سیستم ایمنی، الکلیسم، بیماری مزمن انسدادی ریه، بیماری سلول داسی‌شکل، آسم، بیماری مزمن کلیه، بیماری کبد و پیری بیولوژیکی. خطرات دیگر در کودکان شامل عدم تغذیه با شیر مادر، قرار گرفتن در معرض دود سیگار و دیگر آلاینده‌های هوا، سوءتغذیه و فقر است. استفاده از داروهای سرکوب‌کننده اسید - مانند مهارکننده‌های پمپ پروتون یا مسدودکننده‌های H2 - با افزایش خطر پنومونی همراه است. تقریباً ۱۰٪ از افرادی که به تهویه مکانیکی نیاز دارند، به پنومونی مرتبط با ونتیلاتور مبتلا می‌شوند، و افرادی که لوله تغذیه معده دارند، با افزایش خطر ابتلا به پنومونی ناشی از آسپیراسیون روبرو هستند. علاوه‌بر این، قرارگیری نادرست لوله تغذیه می‌تواند منجر به پنومونی آسپیراسیون گردد. برای افرادی که گونه‌های خاصی از ژن FER را دارند، خطر مرگ‌ومیر در سپسیس ناشی از پنومونی کاهش می‌یابد. بااین‌حال، برای افرادی که انواع TLR6 را دارند، خطر ابتلا به بیماری لژیونر افزایش می‌یابد. دیگر باکتری‌های شایع جداسازی‌شده عبارتند از هموفیلوس آنفلوآنزا در ۲۰٪، کلامیدوفیلا پنومونیه در ۱۳٪ و مایکوپلاسما پنومونیه در ۳٪ موارد؛ استافیلوکوک اورئوس؛ موراکسلا کاتارالیس؛ و لژیونلا پنوموفیلا. تعدادی از نسخه‌های مقاوم به دارو از عفونت‌های فوق، از جمله استرپتوکوک پنومونیه مقاوم به دارو و استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین در حال رایج‌تر شدن هستند. الکلیسم با استرپتوکوک پنومونیه، ارگانیسم‌های بی‌هوازی و مایکوباکتریوم توبرکلوزیس مرتبط است؛ سیگار کشیدن تأثیرات استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفلوآنزا، موراکسلا کاتارالیس و لژیونلا پنوموفیلا را تسهیل می‌کند. قرار گرفتن در معرض پرندگان با کلامیدیا پسیتاسی؛ حیوانات مزرعه با کوکسیلا بورنتی؛ آسپیراسیون محتویات معده با ارگانیسم‌های بی‌هوازی؛ و فیبروز سیستیک با سودوموناس آئروژینوزا و استافیلوکوک اورئوس مرتبط است. استرپتوکوک پنومونیه در زمستان شایع‌تر است، و باید در افرادی که تعداد زیادی ارگانیسم بی‌هوازی را استنشاق می‌کنند، به آن مشکوک شد. در بزرگسالان، ویروس‌ها حدود یک‌سوم موارد پنومونی را تشکیل می‌دهند، و در کودکان مسئول حدود ۱۵٪ از آنها را می‌باشند. عوامل شایع دخیل شامل رینوویروس‌ها، ویروس کرونا، ویروس آنفلوآنزا، ویروس تنفسی سین‌سیشیال، آدنوویروس و پاراآنفلوآنزا هستند. ویروس هرپس سیمپلکس به ندرت باعث پنومونی می‌شود، مگر در گروه‌هایی مانند نوزادان، افراد مبتلا به سرطان، دریافت‌کنندگان پیوند عضو و افراد دارای سوختگی‌های قابل توجه. پس‌از پیوند عضو یا در افراد دارای نقص سیستم ایمنی دیگر، میزان بالایی از پنومونی سیتومگالوویروس مشاهده می‌شود. افراد مبتلا به عفونت‌های ویروسی ممکن است به‌صورت ثانویه به باکتری‌های استرپتوکوک پنومونیه، استافیلوکوک اورئوس یا هموفیلوس آنفلوآنزا آلوده شوند، به‌ویژه هنگامی که مشکلات دیگر مربوط به سلامت نیز وجود داشته باشد. ویروس‌های مختلف در زمان‌های گوناگون سال شایع می‌شوند؛ برای مثال، در فصل آنفلوآنزا، این ویروس ممکن است مسئول بیش از نیمی از کل موارد عفونت‌های ویروسی باشد. قارچ‌ها پنومونی قارچی شایع نیست، اما بیشتر در افرادی رخ می‌دهد که به دلیل AIDS، داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی یا دیگر مشکلات پزشکی، سیستم ایمنی ضعیفی دارند. این بیماری اغلب توسط هیستوپلاسما کپسولاتوم, بلاستومایسس، کریپتوکوکوس نئوفورمنس، پنوموسیستیس جیرووسی (پنومونی پنوموسیستیس یا PCP) و کوکسیدیوئیدس ایمیتیس ایجاد می‌شود. هیستوپلاسموز در حوزه رودخانه می‌سی‌سی‌پی و کوکسیدیوئیدومایکوز در جنوب غربی ایالات متحده شایع‌تر است. تعداد موارد پنومونی قارچی در نیمه دوم قرن ۲۰ام، به دلیل افزایش سفر و میزان سرکوب سیستم ایمنی در جمعیت رو به افزایش بوده است. انگل‌ها انواع مختلفی از انگل‌ها می‌توانند ریه‌ها را تحت تأثیر قرار دهند، از جمله توکسوپلاسما گوندی, استرونژیلوئید استرکورالیس، آسکاریس لومبریکوئیدس و پلاسمودیوم مالاریا.Murray and Nadel (2010). این ارگانیسم‌ها معمولاً از طریق تماس مستقیم با پوست، بلع یا از طریق یک حشره ناقل وارد بدن می‌شوند. به جز پاراگونیموس وسترمانی، اکثر انگل‌ها به‌طور خاص ریه‌ها را درگیر نمی‌کنند، بلکه ریه‌ها را به‌صورت ثانویه و به دنبال تأثیرگذاری بر دیگر نقاط بدن، درگیر می‌شوند. برخی از انگل‌ها، به‌ویژه انگل‌های متعلق به جنس‌های آسکاریس و استرونژیلوئیدس، واکنش ائوزینوفیلیکی شدیدی را تحریک می‌کنند که ممکن است منجر به پنومونی ائوزینوفیلیک شود. در دیگر عفونت‌ها، مانند مالاریا، درگیری ریه در درجه اول به دلیل التهاب سیستمیک ناشی از سیتوکین است. در کشورهای توسعه‌یافته، این عفونت‌ها در افرادی که از سفر برمی‌گردند یا در مهاجران شایع‌تر هستند. غیر عفونی پنومونی بینابینی ایدیوپاتیک یا پنومونی غیر عفونی دسته‌ای از بیماری‌های منتشر ریه هستند. آسیب آلوئولی منتشر، پنومونی سازماندهی‌شده، پنومونی بینابینی غیراختصاصی، پنومونی بینابینی لنفوسیتی، پنومونی بینابینی دسکواماتیو، بیماری ریوی بینابینی برونشیولیت تنفسی، و پنومونی بینابینی معمول از جمله آنها هستند. پنومونی لیپوئیدی یکی دیگر از علل نادر است که به دلیل ورود لیپیدها به ریه رخ می‌دهد. آلوئول سمت چپ طبیعی است، در حالی که آلوئول سمت راست پر از مایع ناشی از پنومونی است. پنومونی اغلب به‌عنوان یک عفونت دستگاه تنفسی فوقانی آغاز می‌شود که به دستگاه تنفسی تحتانی نیز سرایت می‌کند. فلور طبیعی راه‌های هوایی فوقانی با رقابت با پاتوژن‌ها برای مواد مغذی، محافظت ایجاد می‌کند. در راه‌های هوایی تحتانی، رفلکس‌های گلوت، عملکرد پروتئین‌های کمپلمان و ایمونوگلوبولین‌ها برای محافظت مهم هستند. میکروآسپیراسیون ترشحات آلوده می‌تواند راه‌های هوایی تحتانی را آلوده کرده و باعث پنومونی شود. پیشرفت پنومونی توسط سه عامل تعیین می‌شود: حدت ارگانیسم؛ مقدار ارگانیسم مورد نیاز برای شروع عفونت؛ و پاسخ ایمنی بدن در برابر عفونت. باکتریایی بیشتر باکتری‌ها از طریق آسپیراسیون‌های کوچک ارگانیسم‌های ساکن در گلو یا بینی وارد ریه‌ها می‌شوند. در حالی که گلو همیشه حاوی باکتری است، باکتری‌های بالقوه عفونی فقط در زمان‌های خاص و تحت شرایط خاص در آنجا ساکن می‌شوند. تعداد کمی از انواع باکتری‌ها مانند مایکوباکتریوم توبرکلوزیس و لژیونلا پنوموفیلا از طریق قطرات آلوده معلق در هوا به ریه‌ها می‌رسند. پس‌از ورود به ریه‌ها، باکتری‌ها ممکن است به فضای میان سلول‌ها و میان آلوئول‌ها حمله کنند، جایی که ماکروفاژها و نوتروفیل‌ها (گلبول‌های سفید دفاعی خون) سعی در غیرفعال کردن باکتری‌ها دارند. نوتروفیل‌ها همچنین سیتوکین‌ها را آزاد می‌کنند که باعث فعال شدن عمومی سیستم ایمنی می‌شود. نوتروفیل‌ها، باکتری‌ها و مایعات حاصل از رگ‌های خونی اطراف، آلوئول‌ها را پر می‌کنند و در نتیجه باعث کانسولیداسیون می‌شوند که در عکس‌برداری با اشعه ایکس قفسه سینه دیده می‌شود. دیگر عفونت‌های ویروسی زمانی رخ می‌دهند که قطرات آلوده موجود در هوا از طریق بینی یا دهان استنشاق شوند. ویروس‌ها پس‌از ورود به راه‌های هوایی فوقانی، ممکن است به ریه‌ها راه پیدا کنند و در آنجا به سلول‌های پوشاننده مجاری هوایی، آلوئول‌ها یا پارانشیم ریه حمله کنند. برخی از ویروس‌ها مانند سرخک و هرپس سیمپلکس ممکن است از طریق خون به ریه‌ها برسند. در درجه اول گلبول‌های سفید خون، عمدتاً سلول‌های تک‌هسته‌ای، باعث ایجاد التهاب می‌شوند. بسیاری از ویروس‌ها، علاوه بر آسیب رساندن به ریه‌ها، به‌طور همزمان بر دیگر اندام‌ها نیز تأثیر می‌گذارند و در نتیجه عملکرد دیگر بخش‌های بدن را مختل می‌کنند. ویروس‌ها همچنین بدن را مستعد ابتلا به عفونت‌های باکتریایی می‌کنند؛ به این ترتیب، پنومونی باکتریایی می‌تواند همزمان با پنومونی ویروسی رخ دهد. تشخیص تشخیص پنومونی معمولاً بر اساس ترکیبی از علائم فیزیکی و اغلب با عکس‌برداری اشعه ایکس از قفسه سینه صورت می‌گیرد. بااین‌حال، در سال‌های اخیر، نقش اولتراسونوگرافی ریه برجسته شده است، و شواهد قابل توجهی نشان می‌دهد که در دستان متخصصان، صحت آن از رادیوگرافی پیشی می‌گیرد. در بزرگسالانی که علائم حیاتی طبیعی و معاینه ریه طبیعی دارند، تشخیص این بیماری بعید است. بااین‌حال، تأیید علت اصلی دشوار است، زیرا هیچ تست قطعی وجود ندارد که بتواند میان علت باکتریایی و غیر باکتریایی تمایز قائل شود. برداشت کلی پزشک حداقل به اندازه قوانین تصمیم‌گیری برای تشخیص یا رد بیماری، معتبر به نظر می‌رسد. تشخیص در کودکان سازمان جهانی بهداشت، پنومونی در کودکان را بر اساس سرفه یا دشواری در تنفس، به همراه نرخ تنفس سریع، فرورفتگی قفسه سینه یا کاهش سطح هوشیاری، به‌صورت بالینی تعریف کرده است. نرخ تنفس سریع به‌صورت تنفس بیش از ۶۰ دم در دقیقه در کودکان زیر ۲ ماه، بیش از ۵۰ دم در دقیقه در کودکان ۲ ماه تا ۱ سال، یا بیش از ۴۰ دم در دقیقه در کودکان ۱ تا ۵ سال تعریف می‌شود. در کودکان، سطوح پائین اکسیژن و فرورفتگی بخش تحتانی قفسه سینه، حساسیت بیشتری نسبت به شنیدن صدای کراکل در قفسه سینه با گوشی پزشکی یا افزایش سرعت تنفس دارد. خرخر کردن و باز شدن پره‌های بینی ممکن است از دیگر علائم مفید در کودکان زیر پنج سال باشد. عدم وجود خس‌خس سینه، شاخصی از وجود مایکوپلاسما پنومونیه در کودکان مبتلا به پنومونی است، اما به‌عنوان یک شاخص، برای تصمیم‌گیری در خصوص استفاده یا عدم استفاده از درمان ماکرولید به اندازه کافی دقیق نیست. وجود درد قفسه سینه در کودکان مبتلا به پنومونی، احتمال وجود مایکوپلاسما پنومونیه را دو برابر می‌کند. اگر تمام علائم حیاتی و آسکولتاسیون طبیعی باشد، خطر ابتلا به پنومونی بسیار کم است. برای کسانی که CRP کمتر از ۲۰ میلی‌گرم/لیتر دارند اما شواهد قانع‌کننده‌ای از پنومونی در آنها مشاهده نمی‌شود، مصرف آنتی‌بیوتیک توصیه نمی‌گردد. پروکلسی‌تونین ممکن است به تعیین علت و حمایت از تصمیم‌گیری در مورد اینکه چه کسی باید آنتی‌بیوتیک دریافت کند، کمک نماید. اگر سطح پروکلسی‌تونین به ۰٫۲۵ میکروگرم/لیتر برسد، تجویز آنتی‌بیوتیک توصیه می‌شود، اگر به ۰٫۵ میکروگرم/لیتر برسد، تجویز آنتی‌بیوتیک قویا توصیه می‌شود و اگر سطح آن کمتر از ۰٫۱۰ میکروگرم/لیتر باشد، تجویز آنتی‌بیوتیک به شدت منع می‌شود. در افرادی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند، پالس اکسیمتری، رادیوگرافی قفسه سینه و تست خون - از جمله شمارش کامل خون، الکترولیت‌های سرم، سطح پروتئین واکنشی-C و احتمالاً تست‌های عملکرد کبد - توصیه می‌شود. | ## بخش 2: سینه‌پهلو | تشخیص بیماری شبه-آنفلوآنزا می‌تواند بر اساس علائم و نشانه‌ها انجام شود؛ بااین‌حال، تأیید عفونت آنفلوآنزا نیاز به تست دارد. بنابراین، درمان اغلب بر اساس وجود آنفلوآنزا در جامعه یا تست سریع آنفلوآنزا صورت می‌گیرد. بزرگسالان ۶۵ سال یا بالاتر، و همچنین افراد سیگاری و افرادی که وضعیت‌های پزشکی و بیماری‌های زمینه‌ای دارند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به پنومونی هستند. معاینه فیزیکی معاینه فیزیکی گاهی ممکن است فشار خون پائین، ضربان قلب بالا یا اشباع اکسیژن پائین را نشان دهد. نرخ تنفس ممکن است سریع‌تر از حد معمول باشد و این حالت ممکن است یک یا دو روز پیش‌از دیگر علائم رخ دهد. معاینه قفسه سینه ممکن است طبیعی باشد، اما احتمالاً کاهش اتساع در سمت آسیب‌دیده را نشان دهد. صداهای تنفسی تند و سریع از راه‌های هوایی بزرگ‌تر که از طریق ریه ملتهب منتقل می‌شوند، تنفس برونشی نامیده می‌شوند و با گوش دادن به ریه با گوشی پزشکی شنیده می‌شوند. پرکاشن ممکن است در ریه آسیب‌دیده کُند باشد و افزایش رزونانس صوتی، به جای کاهش آن، پنومونی را از افیوژن پلورال متمایز می‌کند. در افراد مبتلا به بیماری خفیف، تصویربرداری تنها در صورت وجود عوارض احتمالی، عدم بهبود با درمان، یا نامشخص بودن علت، مورد نیاز است. اگر فرد به اندازه‌ای بیمار باشد که نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد، رادیوگرافی قفسه سینه توصیه می‌شود. یافته‌ها همیشه با شدت بیماری مطابقت ندارند و به‌طور قابل اعتمادی عفونت‌های باکتریایی و ویروسی را از هم جدا نمی‌کنند. تصاویر اشعه ایکس از پنومونی را می‌توان به پنومونی لوبار، برونکوپنومونی، پنومونی لوبولار و پنومونی بینابینی طبقه‌بندی کرد. پنومونی باکتریایی اکتسابی از جامعه به‌طور کلاسیک، کانسولیداسیون ریه در یک لوب سیگمنتال ریه را نشان می‌دهد که به‌عنوان پنومونی لوبار شناخته می‌شود. بااین‌حال، یافته‌ها ممکن است متفاوت باشند و الگوهای دیگری در انواع دیگر پنومونی شایع هستند. پنومونی آسپیراسیون ممکن است با کدورت‌های دوطرفه، عمدتاً در قاعده ریه‌ها و در سمت راست، خود را نشان دهد. تصاویر رادیوگرافی پنومونی ویروسی ممکن است طبیعی و بیش از حد متورم به نظر برسند، دارای نواحی تکه‌تکه دو طرفه باشند، یا مشابه پنومونی باکتریایی با کانسولیداسیون لوبار باشند. یافته‌های رادیولوژیک ممکن است در مراحل اولیه بیماری، به‌ویژه در صورت وجود کم‌آبی بدن، دیده نشوند، یا تفسیر آنها در افراد چاق یا افرادی که سابقه بیماری ریوی دارند، دشوار باشد. رادیوگرافی قفسه سینه جانبی-جانبی می‌تواند صحت تشخیصی کانسولیداسیون ریه و افیوژن پلورال را افزایش دهد. CT-اسکن می‌تواند در موارد نامشخص اطلاعات بیشتری ارائه دهد و در مواردی که رادیوگرافی قفسه سینه واضح نیست (برای مثال پنومونی پنهان در بیماری مزمن انسدادی ریه) جزئیات بیشتری را نشان دهد. از آنها می‌توان برای رد آمبولی ریوی و پنومونی قارچی و تشخیص آبسه‌های ریه در افرادی که به درمان‌ها پاسخ نمی‌دهند، استفاده کرد. بااین‌حال، CT-اسکن گران‌تر است، دوز رادیاسیون بالاتری دارد و نمی‌توان آن را در کنار تخت بیمار انجام داد. بااین‌حال، سونوگرافی به مهارت‌های خاصی برای کار با دستگاه و تفسیر یافته‌ها نیاز دارد. میکروبیولوژی در مورد افرادی که در جامعه درمان می‌شوند، تعیین عامل بیماری‌زا مقرون‌به‌صرفه نیست و معمولاً تغییری در روند مدیریت بیماری ایجاد نمی‌کند. برای افرادی که به درمان پاسخ نمی‌دهند، کشت خلط باید در نظر گرفته شود، و در افرادی که سرفه مزمن خلط‌دار دارند، کشت مایکوباکتریوم توبرکلوزیس باید انجام شود. ارزیابی میکروبیولوژیکی همچنین در پنومونی شدید، الکلیسم، آسپلنی، سرکوب سیستم ایمنی، عفونت HIV و افرادی که به‌صورت تجربی برای MRSA در سودوموناس تحت درمان قرار می‌گیرند، ضروری است. اگرچه کشت خون مثبت و کشت مایع پلورال به‌طور قطعی نوع میکروارگانیسم درگیر را مشخص می‌کند، اما کشت خلط مثبت باید با احتیاط و با در نظر گرفتن احتمال کلونیزاسیون در دستگاه تنفسی تفسیر شود. ممکن است به دلایل سلامت عمومی در طول شیوع بیماری، انجام تست برای دیگر ارگانیسم‌های خاص توصیه شود. در افرادی که به دلیل بیماری شدید بستری شده‌اند، کشت خلط و خون، و همچنین تست ادرار برای بررسی آنتی‌ژن‌های لژیونلا و استرپتوکوک توصیه می‌شود. عفونت‌های ویروسی را می‌توان از طریق تشخیص ویروس یا آنتی‌ژن‌های آن با استفاده از روش‌هایی مانند کشت یا واکنش زنجیره‌ای پلیمراز و تکنیک‌های دیگر تأیید کرد. همچنین مایکوپلاسما، لژیونلا، استرپتوکوک و کلامیدیا را می‌توان با استفاده از تکنیک‌های PCR روی لاواژ برونکوآلوئولار و سواب نازوفارنکس تشخیص داد. عامل بیماری‌زا تنها در ۱۵٪ موارد با تست‌های روتین میکروبیولوژیکی تشخیص داده می‌شود. طبقه‌بندی پنومونییت به التهاب ریه اشاره دارد؛ پنومونی به پنومونییتی گفته می‌شود که معمولاً ناشی از عفونت است، اما گاهی غیر عفونی بوده و دارای ویژگی اضافی آن کانسولیداسیون ریه است. پنومونی معمولاً بر اساس محل یا نحوه ابتلا به آن طبقه‌بندی می‌شود: اکتسابی از جامعه، آسپیراسیون، مرتبط با مراقبت سلامت، اکتسابی از بیمارستان و پنومونی مرتبط با ونتیلاتور. همچنین ممکن است بر اساس ناحیه درگیر در ریه طبقه‌بندی شود: لوبار، پنومونی برونشی و پنومونی حاد بینابینی؛ یا بر اساس ارگانیسم ایجادکننده آن. علاوه‌بر این، پنومونی در کودکان ممکن است بر اساس علائم و نشانه‌ها به‌صورت غیر شدید، شدید یا بسیار شدید طبقه‌بندی شود. شرایطی که در آن پنومونی ایجاد می‌شود، برای درمان مهم است، زیرا با پاتوژن‌های احتمالی مشکوک، مکانیسم‌های احتمالی، احتمال مؤثر بودن یا نبودن آنتی‌بیوتیک‌ها، و عوارض مورد انتظار بر اساس وضعیت سلامت فرد، مرتبط است. در مقایسه با پنومونی مرتبط با مراکز مراقبت سلامت، احتمال درگیری باکتری‌های مقاوم به چند دارو در آن کمتر است. سابقه بستری در مراکز مراقبت سلامت مانند بیمارستان‌ها، خانه‌های سالمندان یا مراکز همودیالیز یا سابقه دریافت مراقبت در منزل می‌تواند خطر ابتلا به CAP ناشی از باکتری‌های مقاوم به چند دارو را در بیماران افزایش دهد. مراقبت سلامت پنومونی مرتبط با مراکز مراقبت سلامت عفونتی است که با مواجهه اخیر با سیستم مراقبت سلامت، از جمله بیمارستان‌ها، کلینیک‌های سرپایی، خانه‌های سالمندان، مراکز دیالیز، شیمی‌درمانی یا مراقبت در منزل، مرتبط است. افراد ممکن است در بیمارستان به پنومونی مبتلا شوند؛ این وضعیت به‌عنوان پنومونی‌ای تعریف می‌شود که در زمان پذیرش وجود نداشته است (نشانه‌ها باید حداقل ۴۸ ساعت پس‌از پذیرش آغاز شوند). این نوع پنومونی، احتمالاً شامل عفونت‌های اکتسابی از بیمارستان، با خطر بالاتر ابتلا به پاتوژن‌های مقاوم به چند دارو است. افراد بستری در بیمارستان اغلب بیماری‌های دیگری نیز دارند که ممکن است آنها را در بیمارستان، مستعد ابتلا به پاتوژن‌ها کند. پنومونی مرتبط با ونتیلاتور در افرادی رخ می‌دهد که با کمک تهویه مکانیکی نفس می‌کشند. این نوع پنومونی به‌طور خاص به‌عنوان پنومونی تعریف می‌شود که بیش از ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس‌از لوله‌گذاری داخل تراشه ایجاد می‌شود. تشخیص افتراقی چندین بیماری می‌توانند علائم و نشانه‌های مشابهی با پنومونی داشته باشند، از جمله: بیماری مزمن انسدادی ریه، آسم، ادم ریوی، برونشکتازی، سرطان ریه و آمبولی ریوی. برخلاف پنومونی، آسم و COPD معمولاً با خس‌خس سینه همراه هستند، ادم ریوی با نوار قلب غیرطبیعی بروز می‌یابد، سرطان و برونشکتازی با سرفه طولانی‌تر، و آمبولی ریوی با درد حاد و شدید قفسه سینه و تنگی نفس بروز می‌کنند پنومونی خفیف باید از عفونت دستگاه تنفسی فوقانی متمایز شود. برای پنومونی راجعه، باید به سرطان ریه زمینه‌ای، متاستاز، سل، اجسام خارجی، سرکوب سیستم ایمنی و حساسیت بیش از حد مشکوک شد. پیشگیری پیشگیری شامل واکسیناسیون، اقدامات محیطی و درمان مناسب برای مشکلات مرتبط با سلامت است. این باور وجود دارد که اگر اقدامات پیشگیرانه مناسب در سطح جهانی اجرا شود، میزان مورتالیتی بین کودکان می‌تواند تا ۴۰۰٬۰۰۰ نفر کاهش یابد؛ و اگر درمان مناسب به‌طور جهانی در دسترس قرار گیرد، مرگ‌ومیر در دوران کودکی می‌تواند تا ۶۰۰٬۰۰۰ نفر دیگر کاهش پیدا کند. واکسیناسیون واکسیناسیون از ابتلا به برخی از پنومونی‌های باکتریایی و ویروسی در کودکان و بزرگسالان پیشگیری می‌کند. واکسن‌های آنفلوآنزا در پیشگیری از نشانه‌های آنفلوآنزا به مقدار نسبتاً کمی مؤثر هستند، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها واکسیناسیون سالانه آنفلوآنزا را برای هر فرد ۶ ماهه و بالاتر توصیه می‌کند. ایمن‌سازی کارکنان بخش مراقبت سلامت، خطر ابتلا به پنومونی ویروسی را بین بیماران آنها کاهش می‌دهد. شواهد خوبی برای تأیید استفاده از واکسیناسیون علیه هموفیلوس آنفلوآنزا و استرپتوکوک پنومونیه وجود دارد. شواهد محکمی برای واکسیناسیون کودکان زیر ۲ سال در برابر استرپتوکوک پنومونیه (واکسن کونژوگه پنوموکوک) وجود دارد. واکسیناسیون کودکان در برابر استرپتوکوک پنومونیه منجر به کاهش میزان این عفونت‌ها در بزرگسالان شده است، زیرا بسیاری از بزرگسالان این عفونت‌ها را از کودکان می‌گیرند. واکسن استرپتوکوک پنومونیه برای بزرگسالان در دسترس است و مشخص شده که خطر ابتلا به بیماری پنوموکوکی تهاجمی را تا ۷۴٪ کاهش می‌دهد، اما شواهد کافی برای تأیید استفاده از واکسن پنوموکوکی برای پیشگیری از پنومونی یا مرگ‌ومیر در جمعیت عمومی بزرگسالان وجود ندارد. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها توصیه می‌کند که کودکان خردسال و بزرگسالان ۵۰ سال یا بالاتر، و همچنین کودکان بزرگ‌تر یا بزرگسالان جوان‌تری که در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری پنوموکوکی هستند، واکسن پنوموکوکی دریافت کنند. در اکتبر ۲۰۲۴، CDC، سن واکسیناسیون پنوموکوکی در بزرگسالان را از ۶۵ سال به ۵۰ سال کاهش داد تا به بزرگسالان بیشتری این فرصت را بدهد که در سنی که خطر عفونت به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد، خود را از بیماری پنوموکوکی محافظت کنند. ثابت شده که واکسن پنوموکوکی خطر ابتلا به پنومونی اکتسابی از جامعه را در افراد مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه کاهش می‌دهد، اما مورتالیتی یا خطر بستری شدن در بیمارستان را برای افراد مبتلا به این بیماری کاهش نمی‌دهد. طبق تعدادی از دستورالعمل‌های بالینی، به افراد مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه ، تزریق واکسن پنوموکوک توصیه می‌شود. واکسن‌های دیگری که اثر محافظتی آنها در برابر پنومونی مورد تأیید است، عبارتند از سیاه‌سرفه، آبله‌مرغان و سرخک. داروها هنگام شیوع آنفلوآنزا، داروهایی مانند آمانتادین یا ریمانتادین ممکن است به پیشگیری از این بیماری کمک کنند، اما این داروها با عوارض جانبی همراه هستند. زانامیویر یا اوسلتامیویر احتمال بروز نشانه‌های بیماری را در افرادی که در معرض ویروس قرار گرفته‌اند، کاهش می‌دهند؛ بااین‌حال، توصیه می‌شود عوارض جانبی بالقوه در نظر گرفته شوند. دیگر موارد ترک سیگار و کاهش آلودگی هوای داخل خانه، مانند آلودگی ناشی از پخت‌وپز در داخل خانه با چوب، بقایای محصولات کشاورزی یا کود، هر دو توصیه می‌شوند. به نظر می‌رسد سیگار کشیدن بزرگ‌ترین عامل خطر برای پنومونی پنوموکوکی در بزرگسالان سالم باشد. همچنین رعایت بهداشت دست و سرفه کردن در آستین می‌تواند اقدامات پیشگیرانه مؤثری باشند. درمان مناسب بیماری‌های زمینه‌ای (مانند HIV/AIDS، دیابت شیرین و سوءتغذیه) می‌تواند خطر ابتلا به پنومونی را کاهش دهد. در کودکان کمتر از ۶ ماه، تغذیه انحصاری با شیر مادر هم خطر و هم شدت بیماری را کاهش می‌دهد. در افراد مبتلا به HIV/AIDS که تعداد CD4 آنها کمتر از ۲۰۰ سلول/میکرولیتر است، آنتی‌بیوتیک تری‌متوپریم/سولفامتوکسازول خطر ابتلا به پنومونی پنوموسیستیس را کاهش می‌دهد و همچنین برای پیشگیری در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند اما HIV ندارند، مفید است. تست زنان باردار برای تشخیص استرپتوکوک گروه B و کلامیدیا تراکوماتیس و در صورت لزوم تجویز درمان آنتی‌بیوتیکی، میزان پنومونی را در نوزادان کاهش می‌دهد؛ همچنین اقدامات پیشگیرانه برای انتقال HIV از مادر به کودک می‌تواند مؤثر باشد. ساکشن دهان و گلوی نوزادانی که مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم دارند، میزان پنومونی ناشی از آسپیراسیون را کاهش نمی‌دهد و ممکن است باعث آسیب بالقوه شود، بنابراین این عمل در اکثر موارد توصیه نمی‌شود. در سالمندان ضعیف، مراقبت‌های خوب سلامت دهان و دندان ممکن است خطر پنومونی ناشی از آسپیراسیون را کاهش دهد، هرچند هیچ شواهد خوبی مبنی بر برتری یک رویکرد مراقبت از دهان نسبت به روش‌های دیگر در پیشگیری از پنومونی اکتسابی از خانه سالمندان وجود ندارد.به نظر می‌رسد مصرف مکمل روی در کودکان سنین ۲ ماه تا پنج سال، میزان ابتلا به پنومونی را کاهش می‌دهد. برای افرادی که سطح ویتامین C در رژیم غذایی یا خونشان پائین است، مصرف مکمل‌های ویتامین C ممکن است برای کاهش خطر ابتلا به پنومونی پیشنهاد شود، اگرچه هیچ شواهد محکمی مبنی بر مزیت آن وجود ندارد. شواهد کافی برای توصیه به مصرف ویتامین C توسط عموم مردم برای پیشگیری یا درمان پنومونی وجود ندارد. برای بزرگسالان و کودکان بستری در بیمارستان که به رسپیراتور نیاز دارند، هیچ شواهد محکمی مبنی بر تفاوت میان مبدل‌های گرما و رطوبت و مرطوب‌کننده‌های گرم برای پیشگیری از پنومونی وجود ندارد. شواهد تجربی وجود دارد که نشان می‌دهد دراز کشیدن به پشت در مقایسه با وضعیت نیمه‌نشسته، خطر ابتلا به پنومونی را در افرادی که لوله‌گذاری شده‌اند، افزایش می‌دهد. مدیریت CURB-65 نشانه امتیاز گیجی ۱ اوره بیشتر از ۷ میلی‌مول/لیتر ۱ تعداد تنفس بیشتر از ۳۰ ۱ فشار سیستولیک کمتر از ۹۰ میلی‌متر جیوه، فشار دیاستولیک کمتر از ۶۰ میلی‌متر جیوه۱ سن ۶۵ سال و بالاتر ۱ برای بهبودی کامل معمولاً آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی، استراحت، داروهای ضددرد ساده و مصرف مایعات کافی است. درمان آنتی‌بیوتیکی برای کودکان ۲ تا ۵۹ ماهه مبتلا به پنومونی غیر شدید همراه با خس‌خس سینه ممکن است شکست درمان را تا ۲۰٪ کاهش دهد، بااین‌حال، تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در بهبود بالینی، تفاوتی اندک یا عدم تفاوت در عود بیماری و آسیب‌های درمان ایجاد می‌کند. بااین‌حال، افراد مبتلا به دیگر بیماری‌ها، سالمندان یا افرادی که مشکل تنفسی قابل توجهی دارند، ممکن است به مراقبت‌های پیشرفته‌تری نیاز داشته باشند. اگر نشانه‌های بیماری بدتر شوند، پنومونی با درمان خانگی بهبود نیابد یا عوارضی رخ دهد، ممکن است بستری شدن در بیمارستان ضروری باشد. در سراسر جهان، تقریباً ۷ تا ۱۳ درصد از موارد در کودکان منجر به بستری شدن در بیمارستان می‌شود، در حالی که در کشورهای توسعه‌یافته میان ۲۲ تا ۴۲ درصد از بزرگسالان مبتلا به پنومونی اکتسابی از جامعه در بیمارستان بستری می‌شوند. اگر نمره ۰ یا ۱ باشد، معمولاً می‌توان افراد را در خانه مدیریت کرد؛ اگر ۲ باشد، بستری کوتاه‌مدت در بیمارستان یا پیگیری دقیق لازم است؛ اگر ۳ تا ۵ باشد، بستری شدن در بیمارستان توصیه می‌شود. در کودکانی که دچار دیسترس تنفسی یا اشباع اکسیژن کمتر از ۹۰٪ هستند، باید در بیمارستان بستری شوند. مؤثر بودن داروهای سرفه بدون نسخه، و همچنین استفاده از مکمل روی در کودکان تأیید نشده است. هیچ شواهد قوی مبنی بر توصیه به مصرف مکمل‌های ویتامین A برای کودکانی که مبتلا به پنومونی غیرمرتبط با سرخک هستند، وجود ندارد. تجویز ویتامین C در پنومونی نیاز به پژوهش‌های بیشتری دارد، اگرچه مصرف آن در بیمارانی با سطح پائین ویتامین C در پلاسما می‌تواند مفید باشد؛ زیرا ارزان و کم‌خطر است و در بیماران بسیار بدحال کاهش مورتالیتی و کاهش شدت بیماری را نشان داده است. پنومونی می‌تواند به روش‌های مختلفی باعث بیماری شدید شود و پنومونی همراه با شواهدی از اختلال عملکرد اندام‌ها، ممکن است نیاز به بستری در بخش مراقبت‌های ویژه برای مشاهده و درمان خاص داشته باشد. نارسایی تنفسی که به اکسیژن درمانی معمولی پاسخ نمی‌دهد، ممکن است نیاز به درمان با جریان بالای اکسیژن گرم و مرطوب از طریق کانولای بینی، تهویه غیرتهاجمی، یا در موارد شدید تهویه مکانیکی از طریق لوله داخل تراشه داشته باشد. در رابطه با مشکلات گردش خون به‌عنوان بخشی از سپسیس، شواهد مربوط به جریان خون ضعیف یا فشار خون پائین، ابتدا با تزریق داخل وریدی ۳۰ میلی‌لیتر/کیلوگرم مایع کریستالوئید درمان می‌شود. در شرایطی که مایعات به تنهایی بی‌اثر باشند، ممکن است به داروهای وازوپرسور نیاز باشد. برای بزرگسالان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد متوسط یا شدید که تحت تهویه مکانیکی قرار می‌گیرند، دراز کشیدن به شکم برای حداقل ۱۲ ساعت در روز، میزان مورتالیتی را کاهش می‌دهد. | ## بخش 3: سینه‌پهلو | باکتریایی مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها در افراد مبتلا به پنومونی باکتریایی، پیامدها را بهبود می‌بخشند. Iبااین‌حال، افزایش استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است منجر به ایجاد گونه‌های باکتریایی مقاوم به آنتی‌بیوتیک شود. انتخاب آنتی‌بیوتیک در ابتدا به ویژگی‌های فرد مبتلا، مانند سن، وضعیت سلامت زمینه‌ای و محل ابتلا به عفونت بستگی دارد. همچنین مصرف آنتی‌بیوتیک با عوارض جانبی مانند تهوع، اسهال، سرگیجه، اختلال در چشایی یا سردرد همراه است. در بریتانیا، درمان با آموکسی‌سیلین پیش‌از دریافت نتایج کشت به‌عنوان خط اول درمان برای پنومونی اکتسابی از جامعه توصیه می‌شود، در حالی که داکسی‌سیکلین یا کلاریترومایسین به‌عنوان جایگزین پیشنهاد می‌شوند. در آمریکای شمالی، آموکسی‌سیلین، داکسی‌سیکلین و در برخی مناطق یک ماکرولید (مانند آزیترومایسین یا اریترومایسین) خط اول درمان سرپایی در بزرگسالان است. در کودکانی که نشانه‌های خفیف یا متوسط دارند، آموکسی‌سیلین خوراکی خط اول درمان است. استفاده از فلوروکینولون‌ها در موارد بدون عارضه توصیه نمی‌شود، زیرا نگرانی‌هایی در مورد تأثیرات جانبی و ایجاد مقاومت وجود دارد، در حالی که مزیت بیشتری نسبت به درمان‌های دیگر ندارند. برای کسانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند و در جامعه به پنومونی مبتلا شده‌اند، استفاده از یک بتالاکتام مانند سفازولین به همراه یک ماکرولید مانند آزیترومایسین توصیه می‌شود. به نظر می‌رسد آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی و تزریقی در کودکان مبتلا به پنومونی شدید به یک اندازه مؤثر هستند. به‌طور سنتی، طول دوره درمان هفت تا ده روز بوده است، اما شواهد فزاینده‌ای نشان می‌دهد که دوره‌های کوتاه‌تر (۳ تا ۵ روز) ممکن است برای انواع خاصی از پنومونی مؤثر باشد و خطر مقاومت آنتی‌بیوتیکی را کاهش دهد. پژوهش بر روی کودکان نشان داد که یک دوره کوتاه‌تر ۳ روزه آموکسی‌سیلین به اندازه یک دوره طولانی‌تر ۷ روزه برای درمان پنومونی در این جمعیت مؤثر است. برای پنومونی مرتبط با ونتیلاتور که توسط باسیل‌های گرم منفی غیر تخمیری ایجاد شده، یک دوره کوتاه‌تر آنتی‌بیوتیک‌ها خطر بازگشت بیماری را افزایش می‌دهد. توصیه‌ها برای پنومونی اکتسابی از بیمارستان شامل سفالوسپورین‌های نسل سوم و چهارم، کارباپنم‌ها، فلوروکینولون‌ها، آمینوگلیکوزیدها و ونکومایسین است. در افرادی که در بیمارستان درمان می‌شوند، بیش از ۹۰٪ با آنتی‌بیوتیک‌های اولیه بهبود می‌یابند. برای افراد مبتلا به پنومونی اکتسابی از ونتیلاتور، انتخاب درمان آنتی‌بیوتیکی به خطر ابتلای فرد به سویه‌ای از باکتری که به چند دارو مقاوم است، بستگی دارد. پس‌از تثبیت وضعیت بالینی، آنتی‌بیوتیک‌های داخل وریدی باید به آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی تغییر یابند. برای افرادی که به عفونت‌های استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین یا لژیونلا مبتلا هستند، مصرف طولانی‌تر آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است مفید باشد. به نظر می‌رسد افزودن کورتیکواستروئیدها به درمان استاندارد آنتی‌بیوتیکی، پیامدها را بهبود می‌بخشد، مرگ‌ومیر و موربیدیتی را در بزرگسالان مبتلا به پنومونی شدید اکتسابی از جامعه کاهش می‌دهد، همچنین میزان مرگ‌ومیر را در بزرگسالان و کودکان مبتلا به پنومونی غیر شدید اکتسابی از جامعه کاهش می‌دهد. بنابراین، یک مرور در سال ۲۰۱۷، استفاده از آنها را در بزرگسالان مبتلا به پنومونی شدید اکتسابی از جامعه توصیه کرد. بااین‌حال، یک دستورالعمل بالینی در سال ۲۰۱۹، استفاده عمومی از آنها را، به جز در موارد شوک مقاوم به درمان، توصیه نکرد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد افزودن کورتیکواستروئیدها به درمان استاندارد پنومونی PCP ممکن است برای افرادی که به HIV مبتلا هستند، مفید باشد. استفاده از فاکتور محرک کلونی گرانولوسیت همراه با آنتی‌بیوتیک‌ها، ظاهراً میزان مورتالیتی را کاهش نمی‌دهد و استفاده روتین از آن برای درمان پنومونی توسط شواهد علمی پشتیبانی نمی‌شود. ویروسی مهارکننده‌های نورآمینیداز ممکن است برای درمان پنومونی ویروسی ناشی از ویروس‌های آنفلوآنزا (آنفلوآنزای A و آنفلوآنزای B) استفاده شوند. هیچ داروی ضدویروسی خاصی برای دیگر انواع پنومونی ویروسی اکتسابی از جامعه از جمله ویروس کرونای SARS، آدنوویروس، هانتاویروس و ویروس پاراآنفلوآنزا توصیه نمی‌شود. آنفلوآنزای A را می‌توان با ریمانتادین یا آمانتادین درمان کرد، در حالی که آنفلوآنزای A یا B را می‌توان با اوسلتامیویر، زانامیویر یا پرامیویر درمان کرد. این داروها در صورتی که طی ۴۸ ساعت پس‌از شروع نشانه‌ها آغاز شوند، بیشترین مزیت را دارند. بسیاری از گونه‌های H5N1 آنفلوآنزای A که همچنین به آنفلوآنزای پرندگان یا «آنفلوآنزای مرغی» معروف هستند، در برابر ریمانتادین و آمانتادین مقاومت نشان داده‌اند. برخی از متخصصان، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها را در مدیریت پنومونی ویروسی توصیه می‌کنند، زیرا منتفی دانستن عفونت باکتریایی پیچیده غیرممکن است. انجمن قفسه سینه بریتانیا توصیه می‌کند که در افراد مبتلا به بیماری خفیف، از تجویز آنتی‌بیوتیک‌ها خودداری شود. آسپیراسیون به‌طور کلی، پنومونیت ناشی از آسپیراسیون به‌صورت محافظه‌کارانه و با آنتی‌بیوتیک‌هایی درمان می‌شود که فقط برای پنومونی ناشی از آسپیراسیون تجویز می‌شوند. انتخاب آنتی‌بیوتیک به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله ارگانیسم بیماری‌زای مشکوک، و اینکه پنومونی اکتسابی از جامعه بوده است یا اکتسابی از بیمارستان. گزینه‌های شایع شامل کلیندامایسین، ترکیبی از یک آنتی‌بیوتیک بتا-لاکتام و مترونیدازول، یا یک آمینوگلیکوزید است. کورتیکواستروئیدها گاهی در پنومونی ناشی از آسپیراسیون استفاده می‌شوند، اما شواهد محدودی برای تأیید اثربخشی آنها وجود دارد. پیگیری انجمن قفسه سینه بریتانیا توصیه می‌کند که در افراد دارای نشانه‌های مداوم، سیگاری‌ها و افراد بالای ۵۰ سال، رادیوگرافی قفسه سینه پیگیری انجام شود. دستورالعمل‌های بالینی آمریکایی متفاوت است، از توصیه کلی برای رادیوگرافی قفسه سینه پیگیری گرفته تا عدم اشاره به هیچ‌گونه پیگیری. یافته‌های اشعه ایکس معمولاً طی چهار هفته برطرف می‌شوند و میزان مورتالیتی پائین است (کمتر از1%). در سالمندان یا افراد مبتلا به دیگر مشکلات ریوی، بهبودی ممکن است بیش از ۱۲ هفته طول بکشد. در افرادی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند، میزان مورتالیتی ممکن است به ۱۰٪، و در افرادی که نیاز به مراقبت‌های ویژه دارند، به ۳۰٪ تا ۵۰٪ برسد. پیش‌از کشف آنتی‌بیوتیک‌ها، میزان مورتالیتی در افرادی که بستری می‌شدند، معمولاً ۳۰٪ بود. بااین‌حال، برای کسانی که وضعیت ریه آنها طی ۷۲ ساعت رو به وخامت می‌گذارد، مشکل معمولاً به دلیل سپسیس است. اگر وضعیت پنومونی پس‌از ۷۲ ساعت بدتر شود، می‌تواند به دلیل عفونت بیمارستانی یا تشدید دیگر بیماری‌های زمینه‌ای باشد. حدود ۱۰٪ از افرادی که از بیمارستان مرخص می‌شوند، به دلیل بیماری‌های زمینه‌ای مانند مشکلات قلبی، ریوی یا اختلالات عصبی، یا به دلیل ابتلای مجدد به پنومونی دوباره بستری می‌شوند. عوارض ممکن است به‌ویژه در افراد مسن و افرادی که مشکلات زمینه‌ای مربوط به سلامت دارند، رخ دهد. این عوارض ممکن است شامل موارد زیر باشد: امپیم، آبسه ریه، برونشیولیت انسدادی، سندرم دیسترس تنفسی حاد، سپسیس و بدتر شدن مشکلات زمینه‌ای مربوط به سلامت.Cunha (2010). قوانین پیش‌بینی بالینی قوانین پیش‌بینی بالینی برای پیش‌بینی عینی‌تر پیامدهای پنومونی تدوین شده‌اند. این قوانین اغلب برای تصمیم‌گیری در مورد بستری کردن فرد در بیمارستان استفاده می‌شوند. حجم ریه به دلیل جمع شدن مایع در اطراف ریه کاهش یافته است در پنومونی، ممکن است مایعی در فضای اطراف ریه جمع شود. برای تشخیص امپیم از افیوژن پاراپنومونیک ساده که شایع‌تر است، می‌توان مایع را با سوزن (توراسنتز) جمع‌آوری و بررسی کرد. اگر این بررسی، شواهدی از امپیم را نشان دهد، درناژ کامل مایع ضروری است که اغلب نیاز به کاتتر درناژ دارد. اگر مایع آلوده تخلیه نشود، عفونت ممکن است ادامه یابد، زیرا آنتی‌بیوتیک‌ها به خوبی به حفره پلورال نفوذ نمی‌کنند. اگر مایع استریل باشد، فقط در صورتی که نشانه‌ای ایجاد می‌کند یا برطرف نمی‌شود، باید تخلیه گردد. در موارد نادر، باکتری‌های موجود در ریه، توده‌ای از مایع عفونی به نام آبسه ریه تشکیل می‌دهند. آبسه‌های ریه معمولاً با عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه قابل مشاهده هستند، اما اغلب برای تأیید تشخیص به CT-اسکن قفسه سینه نیاز دارند. آبسه‌ها معمولاً در پنومونی ناشی از آسپیراسیون رخ می‌دهند و اغلب حاوی چندین نوع باکتری هستند. آنتی‌بیوتیک‌های طولانی‌مدت معمولاً برای درمان آبسه ریه کافی هستند، اما گاهی آبسه باید توسط جراح یا رادیولوژیست تخلیه شود. نارسایی تنفسی و گردش خون پنومونی می‌تواند با ایجاد سندرم دیسترس تنفسی حاد که ناشی از ترکیبی از عفونت و پاسخ التهابی است، باعث نارسایی تنفسی شود. این سفتی، همراه با مشکلات شدید در استخراج اکسیژن به دلیل مایع آلوئولی، ممکن است برای بقا به دوره‌های طولانی تهویه مکانیکی نیاز داشته باشد. سپسیس یک عارضه بالقوه پنومونی است، اما معمولاً در افرادی که ایمنی ضعیفی دارند یا دچار کم‌کاری طحال هستند، رخ می‌دهد. ارگانیسم‌هایی که بیشتر درگیر می‌شوند، عبارتند از استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفلوآنزا و کلبسیلا پنومونیه. دیگر علل این نشانه‌ها باید در نظر گرفته شوند، مانند انفارکتوس میوکارد یا آمبولی ریوی.Cunha (2010). این بیماری یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر بین تمام گروه‌های سنی است که سالانه منجر به مرگ‌ومیر ۴ میلیون نفر (۷٪ از کل مرگ‌ومیرهای جهان) می‌شود. این بیماری در کشورهای در حال توسعه حدود پنج برابر بیشتر از کشورهای توسعه‌یافته رخ می‌دهد. کودکان در سال ۲۰۰۸، پنومونی تقریباً در ۱۵۶ میلیون کودک (۱۵۱ میلیون نفر در کشورهای در حال توسعه و ۵ میلیون نفر در کشورهای توسعه‌یافته) رخ داد. در سال ۲۰۱۰، این بیماری منجر به ۱٫۳ میلیون مورد مرگ‌ومیر یا ۱۸٪ از کل مرگ‌ومیرها در افراد زیر پنج سال شد که ۹۵٪ آنها در کشورهای در حال توسعه رخ داده است. کشورهایی که بیشترین بار بیماری را دارند، عبارتند از هند (۴۳ میلیون نفر)، چین (۲۱ میلیون نفر) و پاکستان (۱۰ میلیون نفر). سازمان جهانی بهداشت تخمین می‌زند که یک‌سوم از مرگ‌ومیر نوزادان، به دلیل پنومونی است. تقریباً نیمی از این مرگ‌ومیرها قابل پیشگیری هستند، زیرا علت آنها باکتری‌هایی هستند که واکسن مؤثری برایشان موجود است. IDSA، توصیه کرده است که کودکان و نوزادانی که نشانه‌های CAP دارند، باید در بیمارستان بستری شوند تا به مراقبت‌های پرستاری کودکان دسترسی داشته باشند. در سال ۲۰۱۱، پنومونی شایع‌ترین دلیل پذیرش نوزادان و کودکان در بیمارستان پس‌از مراجعه به بخش اورژانس در ایالات متحده بود. نشانه‌های آن توسط بقراط چنین توصیف شده است (حدود ۴۶۰–۳۷۰ پیش‌از میلاد):علائم پری‌پنومونی و التهاب پلورتیک باید به این صورت مشاهده شوند: اگر تب حاد باشد، و درد در یک یا هر دو طرف وجود داشته باشد، و اگر بازدم همراه با سرفه باشد، و خلط خارج‌شده به رنگ کدر یا کبود باشد، یا رقیق، کف‌آلود و قرمز روشن باشد، یا هر ویژگی دیگری متفاوت از حالت معمول و شایع داشته باشد… وقتی پنومونی در اوج خود است، اگر بیمار پاک‌سازی نشود، وضعیت غیرقابل درمان می‌شود و اگر تنگی نفس و ادرار رقیق و تند داشته باشد، و تعریق در اطراف گردن و سر ظاهر گردد، وضعیت وخیم است، زیرا چنین عرق‌هایی بد بوده و ناشی از خفگی، خس‌خس سینه و شدت بیماری است که در حال غلبه می‌باشد. بااین‌حال، بقراط از پنومونی به‌عنوان بیماری‌ای که «گذشتگان به آن اشاره کرده‌اند» یاد کرد. این توصیف بالینی کاملاً مشابه مواردی است که در کتاب‌های درسی مدرن یافت می‌شود و منعکس‌کننده گستره دانش پزشکی از قرون وسطی تا قرن ۱۹ام است. ادوین کلبس اولین کسی بود که در سال ۱۸۷۵ باکتری‌ها را در راه‌های هوایی افرادی که بر اثر پنومونی فوت کرده بودند، مشاهده کرد. کارهای اولیه برای شناسایی دو عامل باکتریایی شایع، یعنی استرپتوکوک پنومونیه و کلبسیلا پنومونیه، به ترتیب توسط کارل فریدلندر و آلبرت فرانکل در سال‌های ۱۸۸۲ و ۱۸۸۴ انجام شد. کار اولیه فریدلندر، مطرح کردن رنگ‌آمیزی گرم بود، یک تست آزمایشگاهی اساسی که هنوز هم برای شناسایی و طبقه‌بندی باکتری‌ها استفاده می‌شود. مقاله کریستین گرام که این روش را در سال ۱۸۸۴ شرح داد، به تفکیک این دو باکتری کمک کرد و نشان داد که پنومونی می‌تواند توسط بیش از یک میکروارگانیسم ایجاد شود. در سال ۱۸۸۷، ژاکوند (Jaccond) نشان داد که پنومونی ممکن است توسط باکتری‌های فرصت‌طلبی که همیشه در ریه وجود دارند، ایجاد شود. سر ویلیام اوسلر، که به‌عنوان «پدر طب مدرن» شناخته می‌شود، مرگ‌ومیر و ناتوانی ناشی از پنومونی را درک می‌کرد و در سال ۱۹۱۸ آن را «کاپیتان مرگ‌ومیر مردان» نامید، زیرا در آن زمان به‌عنوان یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر، از بیماری سل پیشی گرفته بود. اوسلر همچنین پنومونی را «دوست پیرمرد» توصیف کرد، زیرا در حالی که راه‌های بسیار کُندتر و دردناک‌تری برای مردن وجود داشت، مرگ‌ومیر اغلب سریع و بدون درد بود. ریمن، رئیس بخش پزشکی کالج پزشکی جفرسون، روشی را برای تعیین تیپ‌بندی روتین ارگانیسم پنوموکوکی در مواردی که پنومونی بروز می‌کرد، ابداع کرده بود. با ظهور پنی‌سیلین و دیگر آنتی‌بیوتیک‌ها، تکنیک‌های جراحی مدرن و مراقبت‌های ویژه در قرن ۲۰ام، مورتالیتی ناشی از پنومونی که به ۳۰٪ نزدیک شده بود، در کشورهای توسعه‌یافته به شدت کاهش یافت. واکسیناسیون نوزادان در برابر هموفیلوس آنفلوآنزای نوع B در سال ۱۹۸۸ آغاز شد و اندکی پس‌از آن منجر به کاهش چشمگیر موارد ابتلا گردید. واکسیناسیون علیه استرپتوکوک پنومونیه در بزرگسالان در سال ۱۹۷۷ و در کودکان در سال ۲۰۰۰ آغاز شد که به کاهش مشابهی انجامید. جامعه و فرهنگ آگاهی با توجه به آگاهی نسبتاً کم از این بیماری، ۱۲ نوامبر سال ۲۰۰۹ به‌عنوان روز جهانی پنومونی نام‌گذاری شد، روزی برای اقدام شهروندان و سیاست‌گذاران مسئول در برابر این بیماری. هزینه‌ها هزینه اقتصادی جهانی پنومونی اکتسابی از جامعه سالانه ۱۷ میلیارد دلار تخمین زده شده است. در سال ۲۰۱۲، هزینه‌های کل تخمینی برای درمان پنومونی در ایالات متحده ۲۰ میلیارد دلار بود؛ میانه هزینه بستری شدن در بیمارستان به دلیل پنومونی بیش از ۱۵٬۰۰۰ دلار است. طبق داده‌های منتشرشده توسط مراکز خدمات درمانی مدیکر و مدیکید، میانگین هزینه‌های بیمارستانی در سال ۲۰۱۲ برای درمان بیماران بستری‌شده با پنومونی بدون عارضه در ایالات متحده ۲۴٬۵۴۹ دلار بوده و تا ۱۲۴٬۰۰۰ دلار نیز می‌رسید. میانگین هزینه یک مشاوره اورژانسی برای پنومونی ۹۴۳ دلار و میانگین هزینه داروها، ۶۶ دلار بود. | ## جمع‌بندی | مجموع هزینه‌های سالانه درمان پنومونی در اروپا ۱۰ میلیارد یورو تخمین زده شده است.