موضوع مقاله: آنتی‌بیوگرام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنتی‌بیوگرام | مقدمه: دیسک‌های کاغذی نازکی که حاوی آنتی‌بیوتیک هستند روی یک ظرف آگار رشدیافته با باکتری قرار گرفته‌اند. | ## بخش 1: آنتی‌بیوگرام | باکتری‌ها قادر به رشد در اطراف آنتی‌بیوتیک‌هایی که نسبت به آن‌ها حساس هستند نیستند. آنتی‌بیوگرام یا آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک سنجش میزان حساسیت باکتری‌ها در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها است. این آزمایش از آن رو انجام می‌شود که باکتری‌ها ممکن است نسبت به برخی آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم باشند. نتایج آزمایش حساسیت می‌تواند به پزشک کمک کند تا انتخاب آنتی‌بیوتیک را از درمان تجربی — که در آن آنتی‌بیوتیک بر پایه گمان بالینی دربارهٔ محل عفونت و باکتری‌های متداول عامل آن انتخاب می‌شود — به درمان هدفمند تغییر دهد؛ درمانی که در آن انتخاب آنتی‌بیوتیک بر پایه شناخت ارگانیسم و حساسیت‌های آن استوار است. این آزمایش معمولاً در یک آزمایشگاه پزشکی انجام می‌شود و از روش‌های کشت که باکتری‌ها را در معرض آنتی‌بیوتیک‌ها قرار می‌دهند یا روش‌های ژنتیکی که وجود ژن‌های مقاومت را بررسی می‌کنند بهره می‌گیرد. روش‌های کشت اغلب شامل اندازه‌گیری قطر نواحی فاقد رشد باکتریایی — به نام هاله‌های بازداری — در اطراف دیسک‌های کاغذی حاوی آنتی‌بیوتیک روی ظرف‌های آگار کشت است که به طور یکنواخت با باکتری تلقیح شده‌اند. غلظت بازدارنده حداقلی (MIC) که پایین‌ترین غلظت آنتی‌بیوتیک برای بازداری از رشد باکتری است، می‌تواند از اندازه هاله بازداری با بهره‌گیری از راهنماهای استاندارد برآورد شود. آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک از زمان کشف آنتی‌بیوتیک بتا-لاکتامی پنی‌سیلین مورد نیاز بوده‌است. Etest، نواری آغشته به آنتی‌بیوتیک، از دهه ۱۹۸۰ در دسترس بوده‌است و روش‌های ژنتیکی مانند واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) از اوایل دهه ۲۰۰۰ در دسترس هستند. پژوهش در زمینه بهبود روش‌های کنونی از طریق افزایش سرعت یا دقت آن‌ها و نیز توسعه روش‌های نوین مانند ریزسیال‌شناسی در جریان است. کاربردها در پزشکی بالینی، آنتی‌بیوتیک‌ها بیشتر بر پایه نشانه‌های بیمار و راهنماهای پزشکی تجویز می‌شوند. این شیوه انتخاب آنتی‌بیوتیک درمان تجربی نامیده می‌شود و بر پایه دانش دربارهٔ اینکه کدام باکتری‌ها عفونت را ایجاد می‌کنند و به کدام آنتی‌بیوتیک‌ها حساس یا مقاوم هستند قرار دارد. این به آن دلیل است که محتمل‌ترین باکتری عامل است و ممکن است نسبت به آن حساس باشد. آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک اطلاعاتی را فراهم می‌کند که نشان می‌دهد کدام آنتی‌بیوتیک‌ها احتمال موفقیت بیشتری دارند و بنابراین باید برای درمان عفونت به کار روند. آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک در برخی کشورها در سطح جمعیتی نیز به صورت غربال‌گری انجام می‌شود. هدف از این کار ارزیابی میزان مقاومت به آنتی‌بیوتیک‌ها در پس‌زمینه جمعیتی (برای نمونه در مورد استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین) است و ممکن است بر راهنماها و اقدامات بهداشت عمومی تأثیر گذارد. روش‌ها پس از آنکه یک باکتری از طریق کشت میکروبی شناسایی شد، آنتی‌بیوتیک‌هایی برای آزمایش حساسیت انتخاب می‌شوند. روش‌های آزمایش حساسیت بر پایه قرار دادن باکتری‌ها در معرض آنتی‌بیوتیک‌ها و مشاهده پیامد آن بر رشد باکتری (آزمایش فنوتیپی) یا شناسایی نشانگرهای ژنتیکی خاص (آزمایش ژنتیکی) استوار هستند. روش‌های به‌کاررفته ممکن است کیفی باشند — به این معنا که نتیجه نشان می‌دهد مقاومت وجود دارد یا نه — یا کمّی باشند، با بهره‌گیری از غلظت بازدارنده حداقلی (MIC) برای بیان غلظت آنتی‌بیوتیکی که باکتری نسبت به آن حساس است. عوامل بسیاری می‌توانند بر نتایج آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک تأثیر بگذارند، از جمله خرابی دستگاه، دما، رطوبت و قدرت عامل ضدمیکروبی. سازمان‌هایی مانند و سویه‌هایی از باکتری‌ها با فنوتیپ‌های مقاومت شناخته‌شده فراهم می‌کنند که می‌توان از آن‌ها برای کنترل کیفی بهره گرفت. انتخاب آنتی‌بیوتیک‌ها به ارگانیسم کشت‌یافته و آنتی‌بیوتیک‌های موجود در منطقه بستگی دارد. برای اطمینان از دقت نتایج، غلظت باکتری‌هایی که به آگار یا براث اضافه می‌شود (تلقیح) باید استانداردسازی شود. این کار با مقایسه کدورت باکتری‌های معلق در سرم فیزیولوژی یا براث با — محلول‌هایی که کدورتشان معادل معلق با غلظت مشخصی از باکتری است — انجام می‌شود. پس از رسیدن به غلظت مناسب (معمولاً استاندارد ۰٫۵ مک‌فارلند) که با بازرسی دیداری یا نورسنجی تعیین می‌شود، تلقیح به محیط کشت افزوده می‌شود. دستی روش انتشار دیسک شامل انتخاب یک سویه باکتری، کشت آن روی یک ظرف آگار و مشاهده رشد باکتری در نزدیکی دیسک‌های آغشته به آنتی‌بیوتیک است. این روش به نام روش کیربی-بائر نیز شناخته می‌شود، هرچند روش‌های اصلاح‌شده نیز به کار می‌روند. در برخی موارد، نمونه‌های ادرار یا نمونه‌های مثبت کشت خون مستقیماً به محیط آزمایش اضافه می‌شوند و مرحله مقدماتی جداسازی ارگانیسم نادیده گرفته می‌شود. اگر آنتی‌بیوتیک رشد میکروبی را مهار کند، یک حلقه شفاف یا هاله بازداری در اطراف دیسک دیده می‌شود. باکتری‌ها با مقایسه قطر هاله بازداری با آستانه‌های تعریف‌شده‌ای که با MICها همبستگی دارند به عنوان حساس، حدواسط یا مقاوم به آنتی‌بیوتیک طبقه‌بندی می‌شوند. یک هاله بیضی‌شکل بدون رشد در اطراف نواحی با غلظت بالاتر آنتی‌بیوتیک دیده می‌شود. انتشار دیسک ارزان‌ترین و ساده‌ترین روش‌های آزمایش حساسیت به‌شمار می‌رود و به آسانی با آنتی‌بیوتیک‌ها یا فرمولاسیون‌های تازه سازگار می‌شود. برخی باکتری‌های کند رشد و نازک‌نارنجی نمی‌توانند با این روش به‌دقت آزمایش شوند، درحالی‌که برخی دیگر مانند گونه‌های استرپتوکوک و هموفیلوس آنفلوانزا می‌توانند آزمایش شوند اما نیاز به محیط‌های کشت و شرایط انکوباسیون تخصصی دارند. یک نوار پلاستیکی آغشته به غلظت‌های مختلف آنتی‌بیوتیک روی محیط کشت قرار می‌گیرد و محیط کشت پس از یک دوره انکوباسیون بررسی می‌شود. | ## بخش 2: آنتی‌بیوگرام | حداقل غلظت بازدارنده بر پایه تقاطع هاله بازداری قطره‌ای‌شکل با نشانه‌گذاری روی نوار شناسایی می‌شود. در روش‌های رقت در آگار و براث، باکتری‌ها در چندین لوله کوچک با غلظت‌های مختلف آنتی‌بیوتیک قرار داده می‌شوند. حساس بودن یا نبودن باکتری با بازرسی دیداری یا روش‌های نوری خودکار پس از یک دوره انکوباسیون تعیین می‌شود. خودکار سامانه‌های خودکاری وجود دارند که فرایندهای دستی را تکرار می‌کنند؛ برای نمونه، با بهره‌گیری از تصویربرداری و تحلیل نرم‌افزاری برای گزارش هاله بازداری در آزمایش انتشار، یا توزیع نمونه‌ها و تعیین نتایج در آزمایش رقت. ویژگی‌های هر ابزار متفاوت است، اما اصل پایه شامل وارد کردن یک معلق باکتریایی به پنل‌های از پیش فرمول‌شده آنتی‌بیوتیک‌هاست. پنل‌ها انکوبه می‌شوند و مهار رشد باکتری توسط آنتی‌بیوتیک به صورت خودکار با روش‌هایی مانند ، طیف‌نورسنجی یا تشخیص فلورسانس اندازه‌گیری می‌شود. یک سامانه خبره MICها را با نتایج حساسیت همبسته می‌کند و نتایج به‌طور خودکار به سامانه مدیریت اطلاعات آزمایشگاه برای اعتبارسنجی و گزارش‌دهی منتقل می‌شوند. در حالی که این آزمایش خودکار کمتر نیازمند نیروی کار است و استانداردتر از آزمایش دستی است، دقت آن برای برخی ارگانیسم‌ها و آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است نسبتاً کمتر باشد، بنابراین آزمایش انتشار دیسک به عنوان روشی پشتیبان همچنان کاربرد دارد. روش‌های ژنتیکی آزمایش ژنتیکی مانند واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR)، ریزآرایه دی‌ان‌ای و تکثیر هم‌دمای متصل به حلقه ممکن است برای تشخیص اینکه آیا باکتری‌ها دارای ژن‌هایی هستند که مقاومت آنتی‌بیوتیکی را اعطا می‌کنند به کار روند. نمونه‌ای از این کاربرد، استفاده از PCR برای تشخیص ژن در مقاوم به بتا-لاکتام است. نمونه‌های دیگر شامل آزمایش‌هایی برای بررسی ژن‌های مقاومت به وانکومایسین یعنی vanA و vanB در گونه‌های انتروکوک و مقاومت آنتی‌بیوتیکی در سودوموناس آئروژینوزا، کلبسیلا پنومونیه و اشریشیا کلی هستند. این آزمایش‌ها در مقایسه با روش‌های مشاهده‌ای مستقیم و سریع‌تر هستند و احتمال بالایی برای تشخیص یافته در صورت وجود آن دارند. با این حال، تشخیص ژن‌های مقاومت همیشه با نیمرخ مقاومت دیده‌شده در روش فنوتیپی مطابقت ندارد. واکنش زنجیره‌ای پلیمراز روشی برای شناسایی ژن‌های مرتبط با حساسیت به آنتی‌بیوتیک است. در فرایند PCR, DNA یک باکتری واسرشته می‌شود و دو رشته مارپیچ مضاعف از هم جدا می‌شوند. پرایمرهای اختصاصی برای یک ژن مورد جستجو به محلولی حاوی DNA اضافه می‌شوند و یک دی‌ان‌ای پلیمراز در کنار مخلوطی حاوی مولکول‌های مورد نیاز (برای نمونه، نوکلئوتیدها و یون‌ها) افزوده می‌شود. اگر ژن مرتبط وجود داشته باشد، هر بار که این فرایند اجرا می‌شود، مقدار ژن هدف دو برابر می‌شود. پس از این فرایند، حضور ژن‌ها از طریق روش‌های متنوعی از جمله الکتروفورز، لکه‌گذاری ساترن و سایر روش‌های توالی‌یابی دی‌ان‌ای نشان داده می‌شود. ریزآرایه‌ها و تراشه‌های DNA از اتصال دی‌ان‌ای مکمل به یک ژن هدف یا توالی اسید نوکلئیک بهره می‌گیرند. در پژوهشی که در سپتامبر ۲۰۲۴ منتشر شد، با بهره‌گیری از نانوذرات مغناطیسی مزین با یک پپتید بتا-۲-گلیکوپروتئین I که یک پروتئین پلاسمایی را تقلید می‌کند، پاتوژن‌های میکروبی توانستند در عرض چند ساعت از نمونه‌های کشت خون به‌طور انتخابی جداسازی شوند. از آهنرباها برای کشیدن مجموعه پپتید-باکتری استفاده می‌شود و سپس آزمایش ژنتیکی انجام می‌گیرد. این یک نوع طیف‌سنجی جرمی زمان پرواز است که در آن مولکول‌های یک باکتری در معرض واجذب لیزری به کمک ماتریس قرار می‌گیرند. ذرات یونیزه‌شده سپس شتاب می‌گیرند و قله‌های طیفی ثبت می‌شوند و یک نیمرخ بیانی تولید می‌کنند که پس از مقایسه با نیمرخ‌های شناخته‌شده قادر به تمایز سویه‌های خاص باکتری است. این کار در چارچوب آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک شامل سویه‌هایی مانند اشریشیا کلی تولیدکننده بتالاکتاماز می‌شود. با این حال محدودیت‌هایی در این قالب آزمایشی وجود دارد؛ نتایج ممکن است با نتایج آزمایش فنوتیپی مطابقت نداشته باشند و خرید و نگهداری آن گران است. گزارش‌دهی باکتری‌ها بر پایه غلظت بازدارنده حداقلی (MIC) — که پایین‌ترین غلظت آنتی‌بیوتیک برای متوقف ساختن رشد باکتری است — به عنوان حساس، مقاوم یا دارای مقاومت حدواسط به یک آنتی‌بیوتیک علامت‌گذاری می‌شوند. MIC با مقادیر آستانه استاندارد (به نام «نقاط شکست») برای یک باکتری و آنتی‌بیوتیک مشخص مقایسه می‌شود. نقاط شکست برای همان ارگانیسم و آنتی‌بیوتیک ممکن است بر پایه محل عفونت متفاوت باشند: برای نمونه، CLSI به‌طور کلی استرپتوکوک پنومونیه را اگر MIC آن برابر یا کمتر از ۰٫۰۶ میکروگرم بر میلی‌لیتر باشد نسبت به پنی‌سیلین وریدی حساس، اگر MIC آن بین ۰٫۱۲ تا ۱ میکروگرم بر میلی‌لیتر باشد حدواسط و اگر MIC آن برابر یا بیشتر از ۲ میکروگرم بر میلی‌لیتر باشد مقاوم تعریف می‌کند، اما برای موارد مننژیت، نقاط شکست به‌طور قابل توجهی پایین‌تر هستند. گاهی اوقات، مقاوم علامت‌گذاری شدن یا نشدن یک آنتی‌بیوتیک به ویژگی‌های باکتری‌ای نیز بستگی دارد که با روش‌های شناخته‌شده مقاومت مانند توانایی تولید بتالاکتاماز مرتبط است. الگوهای خاص مقاومت دارویی یا مقاومت چنددارویی ممکن است یادداشت شوند، مانند وجود یک بتالاکتاماز با طیف گسترده. چنین اطلاعاتی می‌تواند برای پزشک مفید باشد و او می‌تواند درمان تجربی را به درمان هدفمندی تغییر دهد که تنها متوجه باکتری عامل است. نتایج آزمایش‌های حساسیت ضدمیکروبی انجام‌شده در یک بازه زمانی مشخص را می‌توان گردآوری کرد — معمولاً به شکل یک جدول — تا آنتی‌بیوگرام تشکیل شود. آنتی‌بیوگرام‌ها به پزشک کمک می‌کنند تا بهترین درمان ضدمیکروبی تجربی را بر پایه الگوهای مقاومت محلی تا زمان در دسترس قرار گرفتن نتایج آزمایشگاهی انتخاب کند. حلقه‌های شفاف مانند آنچه در سمت چپ دیده می‌شود نشان می‌دهند که باکتری‌ها رشد نکرده‌اند — به این معنا که این باکتری‌ها مقاوم نیستند. | ## بخش 3: آنتی‌بیوگرام | درمان آرمانی با آنتی‌بیوتیک بر پایه تعیین عامل بیماری‌زا و حساسیت آن به آنتی‌بیوتیک استوار است. درمان تجربی اغلب پیش از آنکه گزارش‌های میکروبیولوژیک آزمایشگاه در دسترس باشند آغاز می‌شود. این ممکن است برای عفونت‌های رایج یا نسبتاً خفیف بر پایه راهنماهای بالینی (مانند سینه‌پهلوی اکتسابی از جامعه) باشد، یا برای عفونت‌های جدی مانند سپتیسمی یا مننژیت باکتریایی که در آن‌ها تأخیر در درمان خطرات قابل توجهی دارد. کارایی آنتی‌بیوتیک‌های منفرد با محل تشریحی عفونت، توانایی آنتی‌بیوتیک در رسیدن به محل عفونت و توانایی باکتری در مقاومت یا غیرفعال کردن آنتی‌بیوتیک تفاوت دارد. نمونه‌ها برای آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک به‌طور ایدئال پیش از شروع درمان جمع‌آوری می‌شوند. نمونه ممکن است از محل عفونت مشکوک گرفته شود؛ مانند نمونه کشت خون هنگامی که گمان می‌رود باکتری‌ها در جریان خون وجود دارند (باکتریمی)، نمونه خلط سینه در مورد سینه‌پهلو یا نمونه ادرار در مورد عفونت ادراری. این نمونه‌ها به آزمایشگاه میکروبیولوژی منتقل می‌شوند که در آنجا به محیط‌های کشت میکروبی افزوده می‌شوند تا باکتری‌ها در آن‌ها یا روی آن‌ها رشد کنند تا زمانی که به مقدار کافی برای شناسایی و آزمایش حساسیت حاضر شوند. پس از تکمیل آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک، ارگانیسم‌های موجود در نمونه و آنتی‌بیوتیک‌هایی که نسبت به آن‌ها حساس هستند گزارش می‌شوند. اگرچه آزمایش حساسیت به آنتی‌بیوتیک در آزمایشگاه (برون‌تنی) انجام می‌شود، اطلاعات ارائه‌شده در این باره اغلب از نظر بالینی برای آنتی‌بیوتیک‌ها در یک فرد (درون‌تنی) مرتبط است. گاهی اوقات باید برای برخی باکتری‌ها تصمیم گرفته شود که آیا عامل عفونت هستند یا صرفاً باکتری‌های همسفر یا آلاینده‌اند، مانند استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس و سایر عفونت‌های فرصت‌طلب. ملاحظات دیگری نیز ممکن است بر انتخاب آنتی‌بیوتیک تأثیر گذارند، از جمله نیاز به نفوذ به محل عفونت (مانند آبسه) یا گمان به اینکه یک یا چند عامل عفونت در نمونه تشخیص داده نشده‌است. پیشینه از زمان کشف آنتی‌بیوتیک بتا-لاکتامی پنی‌سیلین، میزان مقاومت ضدمیکروبی افزایش یافته‌است. با گذشت زمان، روش‌های آزمایش حساسیت باکتری‌ها به آنتی‌بیوتیک‌ها توسعه یافته و تغییر کرده‌اند. «روش شیار» که او ابداع کرد یک روش انتشاری بود که شامل آنتی‌بیوتیکی می‌شد که از طریق یک شیار ساخته‌شده از آگار پخش می‌شد. تفسیر نتایج دشوار و غیرقابل اعتماد بود، زیرا نتایج نادقیق بودند و بین آزمایشگاه‌ها استانداردسازی نشده بودند. رقت از دهه ۱۸۷۰ به عنوان روشی برای رشد و شناسایی باکتری‌ها و از سال ۱۹۲۹ به عنوان روشی برای آزمایش حساسیت باکتری‌ها به آنتی‌بیوتیک‌ها — نیز توسط الکساندر فلمینگ — به کار رفته‌است. شیوه تعیین حساسیت از میزان کدر بودن محلول به pH (در ۱۹۴۲) و سپس به ابزارهای نوری تغییر یافت. کاربرد آزمایش «ماکرودایلوشن» بزرگ‌تر لوله‌ای جای خود را به کیت‌های کوچک‌تر «میکرودایلوشن» داده‌است. در سال ۱۹۶۶، سازمان جهانی بهداشت روش کیربی-بائر را به عنوان روش استاندارد برای آزمایش حساسیت تأیید کرد؛ این روش ساده، مقرون‌به‌صرفه است و می‌تواند آنتی‌بیوتیک‌های متعددی را آزمایش کند. PCR نخستین آزمایش ژنتیکی موجود بود و نخستین بار در سال ۲۰۰۱ به عنوان روشی برای تشخیص حساسیت به آنتی‌بیوتیک منتشر شد. پژوهش‌های بیشتر در حال توسعه است تا زمان آزمایش را کاهش دهد و به پزشکان کمک کند از تجویز غیرضروری آنتی‌بیوتیک‌ها به شیوه پزشکی شخصی خودداری کنند. روش‌های سنتی معمولاً بین ۱۲ تا ۴۸ ساعت طول می‌کشند، هرچند ممکن است تا پنج روز طول بکشد. در مقابل، آزمایش سریع با بهره‌گیری از تشخیص مولکولی به عنوان «امکان‌پذیر در یک شیفت کاری ۸ ساعته» تعریف می‌شود. در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۶ هجری شمسی)، تشخیص مقاومت در بالین بیمار برای استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین (MRSA)، مایکوباکتریوم توبرکلوزیس مقاوم به ریفامپین (سل) و انتروکوک مقاوم به وانکومایسین (VRE) از طریق شرکت تشخیص مولکولی در دسترس بود. در سال ۲۰۱۴، مبلغ ۸ میلیون پوند برای تیمی از پژوهشگران پیشنهاد داد که آزمایش مقرون‌به‌صرفه، دقیق و سریع برای عفونت باکتریایی قابل استفاده در هر نقطه‌ای از جهان توسعه دهد. PCR کمّی با هدف تعیین درصدی از باکتری‌های تشخیص داده‌شده که دارای ژن مقاومت هستند در حال بررسی است. توالی‌یابی کل ژنوم باکتری‌های جداسازی‌شده نیز در حال بررسی است و با کاهش هزینه‌ها و افزایش سرعت در طول زمان احتمالاً بیشتر در دسترس خواهد بود. آزمایش سریع فنوتیپی AST حوزه فعال پژوهشی است که هدف آن کاهش زمان لازم برای تعیین حساسیت به آنتی‌بیوتیک است. روش‌های نوین هدفشان تشخیص واکنش‌های زودهنگام باکتری به آنتی‌بیوتیک‌ها با بهره‌گیری از فنون مانند تصویربرداری، حسگرهای زیستی یا سامانه‌های ریزسیالی است. این روش‌ها تغییرات رشد، ریخت‌شناسی یا فعالیت متابولیک باکتری را کوتاه پس از قرار گرفتن در معرض آنتی‌بیوتیک‌ها پایش می‌کنند که این امکان را فراهم می‌کند تا حساسیت سریع‌تر از سنجش‌های معمول مبتنی بر کشت تعیین شود. روش‌های بیشتر مورد بررسی شامل ریزسیال‌شناسی است که از مقدار کمی سیال و انواعی از روش‌های آزمایش مانند نوری، الکتروشیمیایی و مغناطیسی بهره می‌گیرد. این رنگ‌ها شامل پروتئین‌های برچسب‌خورده هدفمند به سمت زیست‌نشانگرها، توالی‌های اسید نوکلئیک درون سلول‌هایی است که هنگام مقاومت باکتری به آنتی‌بیوتیک یافت می‌شوند. | ## جمع‌بندی | بهبودهایی در سکوهای موجود نیز در حال بررسی است، از جمله پیشرفت‌هایی در سامانه‌های تصویربرداری که قادرند MIC را در نمونه‌های فنوتیپی سریع‌تر شناسایی کنند؛ یا بهره‌گیری از آنزیم‌های زیست‌تابان که رشد باکتری را آشکار می‌کنند تا تغییرات راحت‌تر قابل مشاهده باشند.