موضوع مقاله: هایله سلاسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هایله سلاسی | مقدمه: هایله سِلاسی یکم، (با نام اصلی تافاری مَکونن یا لیج تافاری؛ ۲۳ ژوئیه ۱۸۹۲۲۷ اوت ۱۹۷۵) امپراتور اتیوپی از ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ بود. | ## بخش 1: هایله سلاسی | او به عنوان نایب‌السلطنه اتیوپی در دوران حکومت امپراتریس زیودیتو از ۱۹۱۶ تا ۱۹۳۰ به قدرت رسید. او که به عنوان یکی از چهره‌های برجسته در تاریخ مدرن اتیوپی شناخته می‌شود، در آیین راستافاری که در دههٔ ۱۹۳۰ پدید آمد، جایگاه الهی دارد. او از دودمان سلیمانیان بود که توسط امپراتور یکونو آملک در سال ۱۲۷۰ بنیان‌گذاری شد. سلاسی که به دنبال نوسازی اتیوپی بود، اصلاحات سیاسی و اجتماعی از جمله قانون اساسی ۱۹۳۱ و لغو برده‌داری در سال ۱۹۴۲ را معرفی کرد. او در دوران جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی امپراتوری را رهبری کرد، اما پس از شکست به بریتانیا تبعید شد. با آغاز اشغال ایتالیایی شرق آفریقا، او به سودان مصر و بریتانیا سفر کرد تا مبارزه اتیوپی علیه ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) را هماهنگ کند. وی فدراسیون اتیوپی و اریتره که در سال ۱۹۵۰ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایجاد شده بود را منحل و اریتره را به عنوان یکی از استان‌های اتیوپی ضمیمه کرد، در حالی که همزمان برای جلوگیری از جدایی اریتره نیز مبارزه می‌کرد. در سال ۱۹۶۳، او ریاست تشکیل سازمان وحدت آفریقا را که پیشرو اتحادیهٔ آفریقا بود، بر عهده داشت و به عنوان اولین رئیس آن خدمت کرد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، سوسیالیست‌های برجستهٔ آفریقایی مانند قوام نکرومه ایدهٔ ایجاد «ایالات متحدهٔ آفریقا» را مطرح کردند. در میان قیام‌های مردمی، سلاسی در کودتای ۱۹۷۴ توسط درگ (دولت نظامی موقت سوسیالیستی اتیوپی) سرنگون شد. در سال ۱۹۹۴، سه سال پس از سقوط رژیم درگ، برای عموم فاش شد که درگ، سلاسی را در کاخ جوبیلی در آدیس آبابا در ۲۷ اوت ۱۹۷۵ به قتل رسانده است. در ۵ نوامبر ۲۰۰۰، بقایای کشف‌شدهٔ او در کلیسای جامع تثلیث مقدس در آدیس آبابا به خاک سپرده شد. در دوران حکومت او، مردم حراری تحت آزار قرار گرفتند و بسیاری از خانه‌های خود رانده شدند. حکومت او توسط گروه‌هایی مانند دیده‌بان حقوق بشر به دلیل ماهیت استبدادی و غیرلیبرال آن مورد انتقاد قرار گرفته است. پس از مرگ فعال حقوق مدنی اتیوپیایی هاچالی هوندسا در سال ۲۰۲۰، مجسمهٔ نیم‌تنه سلاسی در بریتانیا توسط معترضان اورومو تخریب شد و یک یادمان سواره از پدر او در هرر برچیده شد. مانند بیشتر اتیوپیایی‌ها، نام شخصی‌اش «تافاری» با نام پدرش مَکونن و نام پدربزرگش ولد میکائل همراه است. نام هایله سلاسی در مراسم تعمید کودکی‌اش به او داده شد و دوباره به عنوان بخشی از نام سلطنتی‌اش در سال ۱۹۳۰ اتخاذ شد. در ۱ نوامبر ۱۹۰۵، در سن ۱۳ سالگی، تافاری به دستور پدرش به عنوان دِجازمچ در منطقهٔ گارا مولاتا (در حدود بیست مایل جنوب غربی هرر) منصوب شد. 115 در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶، به عنوان ولیعهد و وارث تخت سلطنت اعلام شد، و به عنوان نایب‌السلطنه منصوب گردید. در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۱۷، او به عنوان لئول-رأس تاج‌گذاری کرد و به عنوان رأس تافاری مکونن شناخته شد. 114 و عنوانی تقریباً معادل دوک، اگرچه معمولاً در ترجمه به عنوان «شاهزاده» آورده می‌شود. در ابتدا عنوان لئول که به معنی «عالی‌جناب» است، فقط به عنوان یک فرم خطاب استفاده می‌شد؛ اما در ۱۹۱۶ عنوان لئول-رأس جایگزین مقام ارشد رأس بیت‌وودِد شد و بنابراین معادل دوک سلطنتی گردید.Copley, Gregory R. 117 در ۱۹۲۸، زیودیتو برنامه داشت تا تاج‌وتخت شِوا را به او اعطا کند؛ با این حال در لحظهٔ آخر مخالفت برخی از حاکمان استانی باعث تغییر تصمیم شد و عنوان نِگوس یا «پادشاه» بدون تعریف جغرافیایی معین به او اعطا گردید.Bahru Zewde (2001). در ۲ نوامبر ۱۹۳۰، پس از مرگ ملکه زیودیتو، تافاری به عنوان نگوسا ناگاست تاج‌گذاری کرد، که به معنای «شاهِ شاهان» است. هایله در زبان گعز به معنی «قدرت» و سلاسی به معنی «تثلیث» است؛ بنابراین هایله سلاسی به‌طور تقریبی به «قدرت تثلیث» ترجمه می‌شود. عنوان کامل سلاسی در مقام امپراتوری «به شیر یهودا، اعلی‌حضرت امپراتور هایله سلاسی یکم، شاهِ شاهان اتیوپی، سرور سروران، برگزیدهٔ خداوند» بود. این عنوان بازتاب سنت‌های دودمانی اتیوپی است که بر اساس آن تمامی پادشاهان باید نسب خود را به منلیک یکم که در کِبرا ناگاست (یک حماسهٔ ملی قرن چهاردهم میلادی) به عنوان پسر سلیمان و ملکهٔ سبا توصیف شده است، پیوند دهند.Ghai, Yash P. برای اتیوپیایی‌ها، سلاسی با نام‌های مختلفی شناخته شده است، از جمله جان‌هوی («اعلی‌حضرت») تلاق مره‌ای («رهبر بزرگ») و ابا تکل («پدر تکل»، نام اسب او). راستافاری از بسیاری از این نام‌ها استفاده می‌کند و او را به عنوان یاه، یاه یاه، یاه راستافاری و HIM (مخفف «اعلی‌حضرت امپراتوری») می‌نامد. سال‌های ابتدایی زندگی خط سلطنتی تافاری (از طریق مادربزرگ پدری‌اش) از پادشاه سولوویک امهارای ساهله سلاسی نشأت می‌گیرد. او در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ در روستای اِجرسا گورو در استان هرارگه در اتیوپی به دنیا آمد. پدربزرگ تافاری از طرف پدر به خانواده‌ای نجیب‌زاده تعلق داشت و فرماندار نواحی مِنز و دوبا در سِمین شِوا بود.S. او به عنوان ژنرال در نخستین جنگ ایتالیا-اتیوپی خدمت کرد و نقش کلیدی در جنگ آدوا ایفا نمود؛ به این ترتیب سلاسی توانست از طریق مادربزرگ پدری‌اش، وویزرون تنگنوورک ساهله سلاسی که عمهٔ امپراتور منلیک دوم و دختر پادشاه سولوویک امهارا شوا، نگوس ساهله سلاسی بود، به تخت سلطنت امپراتوری برسد. به این ترتیب، سلاسی ادعا می‌کرد که از نسل بلقیس، ملکهٔ سبا و پادشاه سلیمان از اسرائیل باستان است. رأس مکونن ترتیبی داد تا تافاری و همچنین پسرعمه‌اش امرو هایله سلاسی در هرر تحت آموزش آبا ساموئل وولده کهین، یک راهب کاپوچین اتیوپیایی، و دکتر ویطالیان، یک جراح از گوادلوپ قرار گیرند. تافاری در سن ۱۳ سالگی در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۰۵ با عنوان دِجازمچ (به معنای لغوی «فرماندهٔ دروازه»، معادل تقریبی کنت) منصوب شد.. در دوران نوجوانی، هایله سلاسی با ویزرون آلتایچ ازدواج کرده و از این اتحاد، دخترش شاهدخت رومانِورک به دنیا آمده است.Mockler, p. پس از درگذشت برادرش یلمی در سال ۱۹۰۷، فرمانداری هرر خالی ماند، و ادارهٔ آن به ژنرال وفادار منلیک، دِجازمچ بالچا سفو واگذار شد. ادارهٔ هرر تحت فرمانداری بالچا سفو بی‌نتیجه بود، بنابراین در آخرین بیماری منلیک دوم و در دوران کوتاه سلطنت امپراتریس تایتو بتول، تافاری در سال ۱۹۱۰ یا ۱۹۱۱ به عنوان فرماندار هرر منصوب شد. منن قبلاً با دو مرد نجیب دیگر ازدواج کرده بود، در حالی که تافاری یک همسر قبلی و یک فرزند داشت. گرچه ممکن است این ازدواج به‌عنوان یک اتحاد سیاسی برای ایجاد صلح میان نجیب‌زادگان اتیوپی بوده باشد، خانوادهٔ این زوج گفته‌اند که آنها با توافق دوطرفه ازدواج کرده‌اند. دوران نایب‌السلطنه میزان نقشی که تافاری مکونن در جنبشی که منجر به برکناری لیج ایاسو شد، ایفا کرد، به‌طور گسترده‌ای بحث شده است، به‌ویژه در شرح مفصل خود هایله سلاسی در این خصوص. شهرت ایاسو به دلیل رفتارهای رسوایی‌آمیز و نگرش بی‌احترامی که نسبت به نجیب‌زادگان در دربار پدربزرگش، منلیک دوم، داشت، به اعتبار او آسیب زد. روابط ایاسو با اسلام در میان رهبری کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی به‌عنوان خیانت تلقی می‌شد. مردانی محافظه‌کار مانند فتاوراری حبته گیورگیس، وزیر جنگ دیرینهٔ منلیک دوم، در جنبشی که به برکناری ایاسو منجر شد، مشارکت داشتند. این جنبش برای برکناری ایاسو، تافاری را ترجیح می‌داد زیرا او توانسته بود حمایت هر دو جناح پیشرو و محافظه‌کار را جلب کند. به جای او، دختر منلیک دوم (عمهٔ ایاسو) به عنوان امپراتریس زیودیتو نامیده شد، در حالی که تافاری به مقام رأس ارتقاء یافت و به عنوان وارث بلافصل و ولیعهد منصوب شد. در ساختار قدرتی که پس از آن شکل گرفت، تافاری نقش تام‌الاختیار (بالمولو 'اندراسه''' ) را پذیرفت و به حاکم واقعی امپراتوری اتیوپی (منگستا اتیوپیا) تبدیل شد. در حالی که ایاسو در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶ برکنار شده بود، در ۸ اکتبر موفق شد به اوگادن فرار کند و پدرش، نگوس میکائل از وللو، فرصتی داشت تا به او کمک کند.. در ۲۷ اکتبر، نگوس میکائل و ارتش او با ارتشی تحت فرمان فتاوراری حبته گیورگیس وفادار به زیودیتو و تافاری مواجه شدند. در حالی که تافاری بیشتر از او دیده می‌شد، زیودیتو فقط یک حکمران تشریفاتی نبود، اما به دلیل موقعیت پیچیده‌اش در مقایسه با دیگر پادشاهان اتیوپی، برخی محدودیت‌های سیاسی داشت. یکی از این محدودیت‌ها این بود که او باید دعاوی گروه‌های رقیب را میانجیگری می‌کرد. اما برخلاف دیگر پادشاهان، تافاری بار مسئولیت ادارهٔ روزمرهٔ کشور را به دوش می‌کشید. او بیشتر بر عبادت تمرکز می‌کرد و کمتر به وظایف رسمی‌اش می‌پرداخت، که این به تافاری اجازه داد تا بعدها تأثیر بیشتری از امپراتریس پیدا کند. در دوران ولیعهدی او، ولیعهد جدید سیاست مدرن‌سازی محتاطانه‌ای را که توسط منلیک دوم آغاز شده بود، توسعه داد. او در سال ۱۹۲۳ پذیرش اتیوپی به جامعهٔ ملل را با قول از بین بردن برده‌داری تضمین کرد؛ هر امپراتور از زمان تئودروس دوم بیانیه‌هایی برای توقف برده‌داری صادر کرده بود،Clarence-Smith, W. اما بی‌اثر بود: این عمل که در سطح بین‌المللی محکوم شده بود، تا دوران سلطنت سلاسی ادامه یافت و تخمین زده می‌شود که در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ حدود ۲ میلیون برده در اتیوپی وجود داشت..Brody, J. با این حال، او و همراهانش از مدارس، بیمارستان‌ها، کارخانه‌ها و کلیساها بازدید کردند. با وجود الگو گرفتن بسیاری از اصلاحات خود از مدل‌های اروپایی، تافاری از فشارهای اروپایی محتاط بود. دربارهٔ کمپین مدرن‌سازی خود گفت: «ما به پیشرفت اروپایی فقط به این دلیل نیاز داریم که در میان آن احاطه شده‌ایم. در طول سفرهای تافاری در اروپا، شام، و مصر، او و همراهانش با شور و شوق و تحسین استقبال شدند. سیوم منگاشا به همراه حایلوتکله هایمانوت که مانند تافاری، فرزندانی از ژنرال‌هایی بودند که در جنگ پیروزمندانه علیه ایتالیا در ربع قرن قبل در جنگ آدوا مشارکت داشتند، او را همراهی کردند.. یکی دیگر از اعضای هیئت همراه، ملوگتا یگازو، در حقیقت در دوران جوانی در جنگ آدوا شرکت کرده بود. «شرافت شرقی» اتیوپی‌ها و «لباس‌های سلطنتی غنی و نقاشی‌شده» در رسانه‌ها به طرز قابل توجهی بزرگ‌نمایی شد؛ در میان همراهانش حتی یک دسته شیر وجود داشت که او آن‌ها را به عنوان هدیه به رئیس‌جمهور آلکساندر میلران و نخست‌وزیر ریمون پوانکاره از فرانسه، پادشاه جرج پنجم از بریتانیا، و به باغ‌وحش پاریس، فرانسه اهدا کرد. همانطور که یکی از تاریخ‌نگاران اشاره کرده است، «به ندرت سفری می‌تواند چنین تعداد زیادی از حکایات را الهام بخشیده باشد». در ازای دو شیر، بریتانیا تاج سلطنتی امپراتور تئودروس دوم را به تافاری اهدا کرد تا آن را به امپراتریس زودیتو بازگرداند. در آنجا، او ۴۰ یتیم ارمنی (አርባ ልጆች Arba Lijoch، "چهل کودک") را که در طول نسل‌کشی ارمنی‌ها والدین خود را از دست داده بودند، به فرزندی پذیرفت. زمانی که تافاری تسلط خود را بر استان‌ها تثبیت کرد، بسیاری از منصوبان منلیک از رعایت مقررات جدید خودداری کردند. درآمدهایی که او به دولت مرکزی ارسال می‌کرد، منعکس‌کنندهٔ سودهای انباشته‌شده نبود و تافاری او را به آدیس آبابا فراخواند. در ۱۸ فوریه، در حالی که بالچا صفو و محافظ شخصی او در آدیس آبابا بودند، تافاری دستور داد رأس کاسا هایله دارگه ارتش بالچا صفو را خریداری کند و ترتیب داد که او به عنوان شوم استان سیدامو توسط بیررو ولده گابریل جایگزین شود – که خودش توسط دستا دمتهو جایگزین شد. با این حال، اقدام بالچا صفو باعث تقویت قدرت سیاسی ملکه زودیتو شد و او تلاش کرد تا تافاری را به جرم خیانت محاکمه کند. او به دلیل تعاملات خیرخواهانه‌اش با ایتالیا محاکمه شد، از جمله پیمان صلح ۲۰ ساله که در ۲ اوت امضا شد. در سپتامبر، گروهی از درباریان، از جمله برخی از درباریان ملکه، تلاش نهایی برای رهایی از تافاری را انجام دادند. هنگامی که تافاری و گروهی از سربازانش با آنها مواجه شدند، سران کودتا به آرامگاه منلیک در زیرزمین قصر پناه بردند. تافاری و سربازانش آنها را محاصره کردند، اما خودشان توسط گارد شخصی زودیتو محاصره شدند. تعدادی دیگر از سربازان تافاری که لباس خاکی بر تن داشتند، رسیدند و با برتری تسلیحات، نتیجه را به نفع او رقم زدند. او همان منطقه‌ای را اشغال کرد که ملکه در آن بود، به جای اینکه به پادشاهی منطقه‌ای از امپراتوری برود. دو پادشاه، حتی با یکی که وابسته و دیگری که امپراتور (در این مورد ملکه) است، هرگز از یک مکان به‌طور همزمان در تاریخ اتیوپی حکومت نکرده بودند. محافظه‌کاران به اعتراض به این توهین تصوری به شأن تاج‌وتخت پرداختند و این منجر به شورش رأس گوگسا وله شد. | ## بخش 2: هایله سلاسی | در اوایل ۱۹۳۰، او ارتشی تشکیل داد و آن را از فرمانداری‌اش در قندار به سوی آدیس آبابا به حرکت درآورد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۰، گوگسا وله با نیروهای وفادار به نگوس تافاری مواجه شد و در نبرد انچم شکست خورد. اخبار شکست و مرگ گوگسا وله در آدیس آبابا منتشر شده بود که ملکه به‌طور ناگهانی در ۲ آوریل ۱۹۳۰ درگذشت. اما از آن زمان مستند شده است که زودیتو به تب شبه‌حصبه (پاراتیفوئید) و عوارض ناشی از دیابت پس از آنکه روحانیون ارتدکس مقررات سختی در مورد رژیم غذایی‌اش در دوران روزه‌داری اعمال کردند، در حالی که دستورات پزشکانش خلاف آن بود، درگذشت.Henze, Paul B. در میان حاضران دوک گلاستر (پسر پادشاه جورج پنجم)، مارشال لوئیس فرانشت دِ اسپری از فرانسه، و پرنس اودینه نمایندهٔ پادشاه ویکتور امانوئل سوم از ایتالیا حضور داشتند. نویسندهٔ بریتانیایی اولین وو نیز در آنجا بود و گزارشی معاصر از این رویداد نوشت، و برتون هولمز تنها فیلم‌برداری شناخته‌شده از این مراسم را انجام داد.Wallace, Irving (1965). این قانون اساسی قدرت را در دستان نجیب‌زادگان نگه داشت، اما استانداردهای دموکراتیک را در میان نجیب‌زادگان برقرار کرد و گذار به حکومت دموکراتیک را پیش‌بینی می‌کرد: این قانون اساسی تا زمانی که مردم در موقعیتی برای انتخاب خود قرار گیرند، برقرار می‌ماند. این قانون اساسی جانشینی سلطنت را به فرزندان سلاسی محدود کرد، که باعث شد دیگر شاهزادگان دودمانی آن زمان (از جمله شاهزادگان تیگرای و حتی پسرعموی وفادار امپراتور، رأس کاسا هایله دارگه) از خط جانشینی سلطنت خارج شوند. در سال ۱۹۳۲، سلطنت جیما پس از مرگ سلطان ابا جفار دوم از جیما به‌طور رسمی به اتیوپی ملحق شد.Harold G. 121 تقابل با ایتالیا اتیوپی در دههٔ ۱۹۳۰ هدف طرح‌های امپریالیستی ایتالیا قرار گرفت. تصرف اتیوپی همچنین می‌توانست به تقویت هدف‌های فاشیسم و تقویت بلاغت امپراتوری آن کمک کند. موقعیت اتیوپی در جامعهٔ ملل نتوانست ایتالیایی‌ها را از حمله در سال ۱۹۳۵ منصرف کند؛ «امنیت جمعی» پیش‌بینی‌شده توسط جامعهٔ ملل بی‌فایده به نظر رسید و زمانی که توافق هوار–لاوال فاش کرد که متحدان اتیوپی در جامعهٔ ملل در تلاش برای راضی کردن ایتالیا بودند، یک رسوایی به پا شد.Churchill, Winston (1986). بسیج پس از بحران حبشه در ۵ دسامبر ۱۹۳۴، سلاسی به نیروهای شمالی خود پیوست و مقر خود را در دسیه در استان ولو بنیان نهاد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۵، او دستورات دقیق‌تری را به فرماندهٔ کل خود، رأس کاسا، ارائه کرد و به نیروهایش دستور داد که موقعیت‌های استتاری را انتخاب کنند، مهمات را حفظ نمایند و از پوشیدن لباس‌های جلب‌توجه‌کننده به دلیل ترس از حملات هوایی خودداری کنند. در مقایسه با اتیوپیایی‌ها، ارتش ایتالیا مجهز به تسلیحات مدرن و نیروی هوایی بزرگی بود. پیشرفت جنگ از اوایل اکتبر ۱۹۳۵، ایتالیایی‌ها به اتیوپی حمله کردند، اما تا نوامبر، سرعت تهاجم به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافت و ارتش‌های شمالی سلاسی توانستند آنچه را که به عنوان «حملهٔ کریسمس» شناخته می‌شود، آغاز کنند.Barker 1971, p. در طی این حمله، ایتالیایی‌ها در برخی مناطق مجبور به عقب‌نشینی شدند و در مواضع دفاعی قرار گرفتند، اما در اوایل ۱۹۳۶، در نبرد اول تمبیین پیشروی حملهٔ اتیوپی را متوقف کردند و آمادهٔ ادامهٔ حملهٔ خود شدند. پس از شکست و نابودی نیروهای شمالی اتیوپی در نبرد امبا آرادام، نبرد دوم تمبیین و نبرد شیر، سلاسی با آخرین نیروی اتیوپیایی در جبههٔ شمالی وارد میدان شد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۶، او شخصاً پاتکی علیه ایتالیایی‌ها در نبرد مایچو در جنوب تیگرای را رهبری کرد. در هنگام عقب‌نشینی، ایتالیایی‌ها از هوا و همچنین قبیله‌های رایه و آزبو، که توسط ایتالیایی‌ها مسلح و حمایت مالی شده بودند، به آن‌ها حمله کردند.Barker 1968, pp. بسیاری از نیروهای نظامی اتیوپی در مقایسه با نیروهای مهاجم ایتالیایی، قدیمی و ناکارآمد بودند و عمدتاً از سلاح‌های غیرمدرن و نیروهای آموزش‌ندیده استفاده می‌کردند.Pankhurst 1968, pp. سلاسی پیش از بازگشت به پایتخت خود، یک سفر زیارتی به کلیساهای لالی‌بلا انجام داد، که خطر اسارت را به همراه داشت.. پس از بحث‌های بیشتر در مورد اینکه آیا سلاسی باید به گوره برود یا همراه خانواده‌اش به تبعید برود، توافق شد که او اتیوپی را ترک کند و پروندهٔ اتیوپی را به جامعه ملل در ژنو ارائه دهد. این تصمیم یکدست نبود و چندین نفر، از جمله بلاتا تکله وولده هاواریت، به شدت با فرار یک پادشاه اتیوپیایی از برابر نیروی مهاجم مخالفت کردند.Spencer, John (2006). سلاسی پسرعمویش، رأس ایمرو هایله سلاسی را به عنوان نایب‌السلطنه در غیاب خود منصوب کرد و در ۲ مه ۱۹۳۶ به همراه خانواده‌اش به سومالی فرانسه عزیمت کرد. در ۵ مه، مارشال مارشال پیترو بادولیو نیروهای ایتالیایی را به آدیس آبابا هدایت کرد و موسولینی اتیوپی را به عنوان یک استان ایتالیا اعلام کرد. در روز قبل، تبعیدیان اتیوپیایی سومالی فرانسه را با رزم‌ناو بریتانیایی اچ‌ام‌اس انترپرایز ترک کردند. مقصد آن‌ها اورشلیم در منطقهٔ قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود، جایی که خانوادهٔ سلطنتی اتیوپی اقامتگاهی داشتند. انتخاب اورشلیم از نظر نمادین بسیار مهم بود، زیرا سلسلهٔ سلیمانی ادعا می‌کرد که نسبش به سلسلهٔ داوود می‌رسد. پس از ترک سرزمین مقدس، سلاسی و همراهانش با رزم‌ناو بریتانیایی اچ‌ام‌اس کیپ‌تاون به سوی جبل‌الطارق حرکت کردند و در هتل راک اقامت گزیدند. اگرچه سلاسی به زبان فرانسوی مسلط بود، اما ترجیح داد سخنرانی خود را به زبان امهری ایراد کند. او ادعا کرد که ایتالیا از جنگ‌افزار شیمیایی علیه اهداف نظامی و غیرنظامی استفاده می‌کند. سخنرانی او در ژوئن ۱۹۳۶ باعث شد که او به نماد ضد فاشیست‌ها در سراسر جهان تبدیل شود. جامعهٔ ملل تنها تحریم‌های محدودی علیه ایتالیا اعمال کرد و سلاسی بدون تجهیزات نظامی ضروری باقی ماند. تنها شش کشور در سال ۱۹۳۷ اشغال اتیوپی توسط ایتالیا را به رسمیت نشناختند: چین، نیوزیلند، اتحاد جماهیر شوروی، جمهوری اسپانیا، مکزیک و ایالات متحدهٔ آمریکا. امپراتور و کاسا هایله دارگه هر روز صبح در پشت دیوارهای بلند این خانهٔ ویکتوریایی ۱۴ اتاقه قدم می‌زدند. در دوران تبعیدش در انگلستان، او شروع به نوشتن خودزندگی‌نامه‌ای ۹۰ هزار کلمه‌ای کرد. پیش از اقامت در خانهٔ فرفیلد، او مدتی کوتاه در هتل وارن در وورتینگ و در پارک‌ساید، ویمبلدون اقامت داشت. یک تندیس هایله سلاسی ساختهٔ هیلدا سلیگمن در پارک کنیزارو در نزدیکی ویمبلدون نصب شده بود تا اقامت او را گرامی بدارد. این تندیس به یک مکان زیارتی محبوب برای جامعهٔ راستافاری لندن تبدیل شد تا این‌که در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ توسط معترضان تخریب گردید. سلاسی در دههٔ ۱۹۳۰ در هتل ابی در مالورن اقامت داشت و نوه‌های او و دختران مقامات درباری در مدرسهٔ کلارندون برای دختران در مالورن شمالی تحصیل کردند. در طول اقامت خود در مالورن، او در مراسم کلیسای ترینیتی مقدس در لینک تاپ شرکت می‌کرد. به‌عنوان بخشی از این مراسم، هیئتی از جنبش راستافاری سخنرانی کوتاهی انجام دادند و یک اجرای طبل برگزار شد. او علیه بی‌حرمتی به اماکن مذهبی و آثار تاریخی، از جمله سرقت یک اُبلیسک سلطنتی ۱۶۰۰ ساله، سخن گفت و جنایات وارده بر مردم غیرنظامی اتیوپی را محکوم کرد. وی همچنان خواستار مداخلهٔ جامعهٔ ملل بود و اطمینان داشت که «داوری الهی در نهایت هم بر ضعیف و هم بر قدرتمند فرود خواهد آمد»، گرچه تلاش‌های او برای جلب حمایت در مبارزه علیه ایتالیا تا زمانی که این کشور در ژوئن ۱۹۴۰ به جبههٔ آلمان در جنگ جهانی دوم پیوست، عمدتاً بی‌نتیجه بود.Ofcansky, Thomas P. درخواست‌های سلاسی برای حمایت بین‌المللی در ایالات متحده، به‌ویژه در میان سازمان‌های آفریقایی-آمریکایی که با آرمان اتیوپی همدلی داشتند، بازتاب یافت. در سال ۱۹۳۷، هایله سلاسی قرار بود در روز کریسمس پیامی رادیویی برای مردم آمریکا ارسال کند تا از حامیان خود قدردانی کند، اما تاکسی او دچار تصادف شد و زانویش شکست. با وجود آسیب‌دیدگی، او این پیام را ایراد کرد و در آن، مسیحیت و حسن‌نیت را با میثاق جامعهٔ ملل مرتبط دانست و تأکید کرد که جنگ را می‌توان از طریق دیپلماسی حل کرد. دو داماد او، رأس دستا دامتو و دیجازماچ بیینه مرید، هر دو توسط ایتالیایی‌ها اعدام شدند.. دختر او، شاهدخت رومانورک، همسر دیجازماچ بینه مرید، به همراه فرزندانش به اسارت گرفته شد و در سال ۱۹۴۱ در ایتالیا درگذشت.. دختر دیگرش، شاهدخت تسه‌های، اندکی پس از بازگشت پادشاه به سلطنت در سال ۱۹۴۲، هنگام زایمان درگذشت. پس از بازگشت به اتیوپی، هایله سلاسی خانهٔ فرفیلد را به شهر باث اهدا کرد تا به عنوان اقامتگاهی برای سالمندان مورد استفاده قرار گیرد.. در سال ۲۰۱۹، دو پلاک آبی به یادبود اقامت او در خانهٔ فرفیلد و بازدیدهایش از وستون-سوپر-مار توسط نوه‌اش رونمایی شد. در این دوره، هایله سلاسی چندین اعلامیهٔ سلطنتی صادر کرد و نشان داد که قدرت نظامی بریتانیا و محبوبیت امپراتور می‌توانند در یک تلاش هماهنگ برای آزادسازی اتیوپی با یکدیگر همراه شوند. در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۴۱، در جریان کارزار شرق آفریقا، سلاسی از مرز بین سودان و اتیوپی، در نزدیکی روستای ام ایدلا، عبور کرد. دو روز بعد، او و گروهی از میهن‌پرستان اتیوپیایی به نیروی جدعون که از پیش در اتیوپی حضور داشت و زمینه را برای نبرد آماده می‌کرد، پیوستند.Barker, A.J. ایتالیا به دست نیروهای متحد بریتانیا، اتحادیهٔ کشورهای مشترک‌المنافع، فرانسهٔ آزاد، بلژیک آزاد و چریک‌های اتیوپیایی شکست خورد. در ۵ مهٔ ۱۹۴۱، هایله سلاسی وارد آدیس آبابا شد و شخصاً خطاب به مردم اتیوپی سخنرانی کرد، دقیقاً پنج سال پس از آنکه نیروهای فاشیستی وارد آدیس آبابا شده بودند. 110 پس از جنگ جهانی دوم، اتیوپی به عنوان یکی از اعضای بنیان‌گذار سازمان ملل متحد شناخته شد. در سال ۱۹۴۸، منطقهٔ اوگادن، که مورد مناقشهٔ سومالی‌لند ایتالیا و سومالی‌لند بریتانیا بود، به اتیوپی واگذار شد. در ۲ دسامبر ۱۹۵۰، مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامهٔ ۳۹۰ (V) را تصویب کرد که بر اساس آن اریتره (مستعمرهٔ پیشین ایتالیا) به فدراسیونی با اتیوپی تبدیل شد.Shinn, pp. اریتره قرار بود دارای قانون اساسی خود باشد که تعادل قومی، زبانی و فرهنگی را تضمین کند، در حالی که اتیوپی امور مالی، دفاعی و سیاست خارجی آن را مدیریت می‌کرد. با وجود سیاست‌های تمرکزگرایانه‌ای که پیش از جنگ جهانی دوم اجرا کرده بود، هایله سلاسی همچنان قادر به اجرای تمامی برنامه‌هایی که مدنظر داشت نبود. در سال ۱۹۴۲، وی تلاش کرد یک نظام مالیاتی مترقی وضع کند، اما این طرح به دلیل مخالفت اشراف شکست خورد و تنها یک مالیات ثابت تصویب شد؛ در سال ۱۹۵۱ نیز او موافقت کرد که این مالیات کاهش یابد.Ofcansky, Thomas P. و تلاش‌های امپراتور برای تغییر ساختار اجتماعی و اقتصادی کشور از طریق اصلاح نظام مالیاتی با مقاومت اشراف و روحانیون مواجه شد، زیرا آن‌ها مشتاق بودند تا در دوران پس از جنگ مجدداً امتیازات خود را به دست آورند. در مواردی که سلاسی موفق به وضع مالیات‌های جدید بر زمین شد، بار مالی این مالیات‌ها اغلب توسط مالکان زمین به دهقانان منتقل می‌شد. کلیسای ارتدکس اتیوپی توسط «ابونا»، اسقفی که تحت فرمان پاپ کلیسای ارتدوکس قبطی بود، اداره می‌شد. در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۵، سلاسی از مجمع مقدس کلیسای ارتدکس قبطی درخواست کرد که استقلال اسقف‌های اتیوپی را به رسمیت بشناسد، اما با رد این درخواست، تهدید کرد که روابط خود را با کلیسای قبطی اسکندریه قطع خواهد کرد. سرانجام، در سال ۱۹۵۹، پاپ کیریلوس ششم مقام «ابونا» را به پاتریارک-کاتولیکوس ارتقا داد. علاوه بر این تلاش‌ها، سلاسی رابطهٔ کلیسا و دولت را با وضع مالیات بر زمین‌های کلیسا و محدود کردن امتیازات حقوقی روحانیون تغییر داد، به‌طوری که روحانیون دیگر قادر نبودند برای جرائم مدنی در دادگاه‌های اختصاصی خود محاکمه شوند. در سال ۱۹۵۶، هایله سلاسی در جریان یک سفر دولتی به هند، با رهبران هندی که از امپراتوری اتیوپی در برابر اشغال غیرقانونی ایتالیا در جنگ ۱۹۳۵–۱۹۴۱ حمایت کرده بودند، دیدار کرد. او همچنین با نخست‌وزیر هند، جواهر لعل نهرو، دربارهٔ استعمارزدایی در آسیا و آفریقا و همکاری در بخش‌های اقتصادی و آموزشی گفتگو کرد. در سال ۱۹۴۸، هرری‌ها و مسلمانان سومالیایی علیه امپراتوری در هرر قیامی گسترده برپا کردند. نارضایتی هرری‌ها از این واقعیت ناشی می‌شد که آن‌ها هرگز خودمختاری وعده‌داده‌شده برای هرر را که پس از فتح این پادشاهی توسط منلیک دوم داده شده بود، دریافت نکردند. این وعده به‌مرور توسط فرمانداران امهارای هرر تضعیف شد و هایله سلاسی نیز آن را نقض کرد. بر اساس گزارش‌های مورخان تیم کارمایکل و رومن لویمایر، هایله سلاسی به‌طور مستقیم در سرکوب جنبش هرری‌ها که در واکنش به سرکوب افرادی که در دورهٔ اشغال اتیوپی (۱۹۳۵–۱۹۴۱) با ایتالیایی‌ها همکاری کرده بودند، شکل گرفته بود، نقش داشت. در راستای اصل امنیت جمعی، که هایله سلاسی از حامیان صریح آن بود، او یک یگان نظامی تحت فرمان ژنرال ملوگتا بولی، معروف به گردان کگنیو، را برای شرکت در جنگ کره و حمایت از فرماندهی سازمان ملل اعزام کرد. این یگان به لشکر ۷ پیاده ملحق شد و در چندین نبرد از جمله نبرد تپهٔ پورک چاپ جنگید. در یک سخنرانی در سال ۱۹۵۴، هایله سلاسی از مشارکت اتیوپی در جنگ کره به‌عنوان تحقق اصول امنیت جمعی یاد کرد. | ## بخش 3: هایله سلاسی | در جریان جشن‌های بیست‌وپنجمین سالگرد سلطنت خود در نوامبر ۱۹۵۵، هایله سلاسی یک قانون اساسی اصلاح‌شده ارائه کرد، که در آن قدرت اجرایی در دست امپراتور باقی ماند، اما با انتخابی شدن مجلس سفلا، امکان مشارکت سیاسی بیشتری برای مردم فراهم شد. کشور برنامه‌های توسعه‌ای و نوسازی را آغاز کرد که با سنت‌های اتیوپیایی همخوانی داشت و در چارچوب ساختار سلطنتی کهن دولت پیش می‌رفت. او همچنین سعی داشت روابط میان دولت و گروه‌های قومی را بهبود بخشد و به سرزمین‌های عفار که تحت کنترل دولت بودند، خودمختاری اعطا کرد. با این حال، اصلاحات او برای پایان دادن به نظام فئودالیسم به کندی پیش می‌رفت و به دلیل مصالحه‌هایی که با اشراف قدرتمند انجام می‌داد، تضعیف شد. قانون اساسی اصلاح‌شدهٔ ۱۹۵۵ به‌دلیل تأکید مجدد بر «قدرت بی‌چون‌وچرای پادشاه» و حفظ ضعف نسبی دهقانان، مورد انتقاد قرار گرفته است.Mammo, Tirfe (1999). او در سال ۱۹۴۷، زمانی که بریتانیا با سیلاب‌های شدید مواجه شده بود، کمک‌هایی برای این کشور ارسال کرد. در نامه‌ای به لرد میورک از «صندوق ملی کمک‌های اضطراری» در لندن، نوشت: «اگرچه ما درگیر کمک به مردم خود هستیم که هنوز از بحران‌های جنگ بهبود نیافته‌اند، اما شنیدیم که کشور حاصلخیز و زیبای شما بر اثر باران‌های سنگین و غیرمعمول دچار ویرانی شده است و درخواست کمک داشته‌اید. قحطی ۱۹۵۸ تیگرای در تابستان ۱۹۵۸، قحطی گسترده‌ای در استان تیگرای در شمال اتیوپی وارد دومین سال خود شده بود، اما مردم آدیس آبابا تقریباً هیچ اطلاعی از آن نداشتند. هنگامی که گزارش‌های معتبری از مرگ‌ومیر در سپتامبر ۱۹۵۹ به وزارت کشور رسید، دولت مرکزی بلافاصله این اطلاعات را علنی کرد و شروع به درخواست کمک از مردم نمود. امپراتور شخصاً ۲٬۰۰۰ تن غلهٔ امدادی اهدا کرد، ایالات متحده ۳۲٬۰۰۰ تن غله ارسال نمود که میان اریتره و تیگرای توزیع شد، و در سراسر کشور برای کمک مالی بسیج صورت گرفت. با این حال، برآوردها نشان می‌دهد که تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ نفر پیش از پایان بحران در اوت ۱۹۶۱ جان خود را از دست دادند. علل این قحطی به خشکسالی، هجوم ملخ‌ها، تگرگ و شیوع بیماری‌های آبله، تیفوس، سرخک و مالاریا نسبت داده شده است. دههٔ ۱۹۶۰ هایله سلاسی نیروهای اتیوپی را به عنوان بخشی از نیروی حافظ صلح عملیات سازمان ملل در کنگو در جریان بحران کنگو در سال ۱۹۶۰ و مطابق با قطعنامهٔ ۱۴۳ شورای امنیت اعزام کرد. در ۱۳ دسامبر ۱۹۶۰، زمانی که سلاسی در سفر رسمی به برزیل بود، گارد امپراتوری کبور زبگنا یک کودتای ناموفق را ترتیب داد و به‌طور موقت پسر ارشد سلاسی، أسفا وُسن، را به عنوان امپراتور اعلام کرد. این اقدام، به دلیل نداشتن حمایت گستردهٔ مردمی و محکومیت از سوی کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی، در میان نیروهای نظامی و پلیس نیز محبوب نبود. این رویداد به‌عنوان نقطهٔ عطفی در تاریخ اتیوپی توصیف شده است، چراکه برای نخستین بار، اتیوپیایی‌ها «قدرت شاه برای حکومت بدون رضایت مردم را زیر سؤال بردند». پس از این کودتا، دانشجویان با دهقانان و فقرا همدلی بیشتری پیدا کردند و به دفاع از حقوق آن‌ها پرداختند. 133 هایله سلاسی همچنان متحد سرسخت غرب باقی ماند، درحالی‌که سیاست قاطعانه‌ای در زمینهٔ استعمارزدایی در آفریقا دنبال می‌کرد، قاره‌ای که همچنان عمدتاً تحت استعمار اروپایی قرار داشت. سازمان ملل متحد تحقیقاتی طولانی‌مدت در مورد وضعیت اریتره انجام داد، درحالی‌که ابرقدرت‌ها هرکدام در پی نفوذ در سرنوشت این کشور بودند. بریتانیا، که در آن زمان ادارهٔ اریتره را بر عهده داشت، پیشنهاد تقسیم این منطقه بین سودان و اتیوپی را مطرح کرد، به‌گونه‌ای که مسیحیان و مسلمانان از یکدیگر جدا شوند. 258 یک همه‌پرسی سازمان ملل رأی به فدراسیون اریتره با اتیوپی داد که بعداً در ۲ دسامبر ۱۹۵۰ در قطعنامهٔ ۳۹۰ (V) سازمان ملل تصویب شد. بر اساس این تصمیم، اریتره پارلمان و ادارهٔ خود را حفظ می‌کرد و نمایندگانی در پارلمان اتیوپی، که به پارلمان فدرال تبدیل می‌شد، داشت. هایله سلاسی تلاش‌های اروپاییان برای تدوین قانونی جداگانه برای ادارهٔ اریتره را رد کرد و خواستار اجرای قانون اساسی ۱۹۵۵ خود، که بر حمایت از خانواده‌ها تأکید داشت، در هر دو کشور شد. در سال ۱۹۶۱، تنش‌ها میان اریتره‌ای‌های استقلال‌طلب و نیروهای اتیوپیایی به جنگ استقلال اریتره انجامید. این جنگ به مدت ۳۰ سال ادامه یافت؛ ابتدا هایله سلاسی و سپس حکومت تحت حمایت شوروی که جانشین او شد، تلاش کردند اریتره را با استفاده از نیروی نظامی حفظ کنند. در سال ۱۹۶۳، هایله سلاسی ریاست تأسیس سازمان وحدت آفریقا (OAU)، که پیش‌درآمد اتحادیهٔ آفریقا (AU) محسوب می‌شود، را بر عهده داشت. در ماه مه همان سال، سلاسی به عنوان نخستین رئیس رسمی سازمان وحدت آفریقا، که یک کرسی چرخشی بود، انتخاب شد. او به همراه مودیبو کیتا از مالی، بعدها در مذاکره و امضای توافق‌نامه‌های باماکو، که به درگیری مرزی میان مراکش و الجزایر پایان داد، نقش مهمی ایفا کرد. در سال ۱۹۶۴، سلاسی مفهوم ایالات متحدهٔ آفریقا را مطرح کرد، ایده‌ای که بعدها توسط معمر قذافی پیگیری شد.. 29 January 2012 در سال ۱۹۶۳، شورش بَله رخ داد، جایی که دهقانان معترض به مالیات‌های اتیوپی، که تحت نظارت نخست‌وزیر آکلیلو هابته-وولد اجرا می‌شد، به‌تدریج به یک جنبش شورشی تبدیل شدند. این شورش به یک جنگ داخلی نیمه‌تمام تبدیل شد و شورشیان با حمایت سومالی دست به اقدامات تروریستی زدند که در نهایت دولت اتیوپی را مجبور به اعلام وضعیت اضطراری کرد. نیروهای نظامی امپراتور، تحت فرمان کابینهٔ نخست‌وزیر آکلیلو و با حمایت بریتانیا و ایالات متحده، توانستند پس از بیش از شش سال شورش، این قیام را سرکوب کنند. علاوه بر این، او تنها یکی از سه رهبر برجستهٔ جهانی بود که در دوران ریاست‌جمهوری لیندون بی. وی در سال ۱۹۶۷، در جریان یک سفر غیررسمی به ایالات متحده، بار دیگر با جانسون ملاقات کرد. در سال ۱۹۶۶، هایله سلاسی تلاش کرد تا سیستم مالیاتی سنتی را با یک مالیات بر درآمد تصاعدی جایگزین کند، اقدامی که موجب تضعیف اشرافیانی می‌شد که از پرداخت عمدهٔ مالیات‌های خود طفره می‌رفتند. این قانون به شورش در گوجام منجر شد که سرکوب شد، هرچند اجرای مالیات نیز کنار گذاشته شد. در اکتبر همان سال، سلاسی سفری چهارروزه به پادشاهی اردن داشت که به میزبانی ملک حسین برگزار شد. جانسون، ۱۹۶۷ درحالی‌که هایله سلاسی مشارکت اتیوپی در عملیات‌های امنیت جمعی مورد تأیید سازمان ملل، ازجمله در جنگ کره و بحران کنگو، را تضمین کرده بود، اما میان این عملیات‌ها و مداخله در هندوچین تمایز قائل شد و آن را موجب رنج غیرضروری دانسته و خواستار پایان جنگ ویتنام شد. بااین‌حال، او همچنان رویکردی دوستانه نسبت به ایالات متحده داشت و از پیشرفت این کشور در زمینهٔ حقوق مدنی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تمجید کرد و طی این سال‌ها چندین بار به آمریکا سفر کرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، ناآرامی‌های دانشجویی به یکی از ویژگی‌های منظم زندگی در اتیوپی تبدیل شد. کمونیسم در میان روشنفکران اتیوپیایی، به‌ویژه کسانی که در خارج از کشور تحصیل کرده و در معرض دیدگاه‌های رادیکال و چپ‌گرایانه قرار گرفته بودند، ریشه دواند. مقاومت محافظه‌کاران در دربار سلطنتی و پارلمان، و همچنین مخالفت کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی، اجرای اصلاحات ارضی پیشنهادی هایله سلاسی را دشوار ساخت. این مسئله باعث کاهش اعتبار دولت شد، محبوبیت سلاسی را تحت تأثیر قرار داد و در میان دهقانان نارضایتی ایجاد کرد. با افزایش این مشکلات، هایله سلاسی بخش عمده‌ای از ادارهٔ امور داخلی را به آکلیلو هابته-وولد سپرد و تمرکز خود را بر سیاست خارجی معطوف کرد. در دو دههٔ گذشته، اتیوپی بیش از ۴۰۰ میلیون دلار کمک مالی دریافت کرده بود که ۱۴۰ میلیون دلار آن برای ارتش اتیوپی و ۲۴۰ میلیون دلار آن به کمک‌های اقتصادی اختصاص داشت. دههٔ ۱۹۷۰ در خارج از اتیوپی، هایله سلاسی همچنان از اعتبار و احترام فراوانی برخوردار بود. به‌عنوان باسابقه‌ترین رئیس دولت در قدرت، در رویدادهای دولتی، همچون مراسم خاکسپاری جان اف. کندی و شارل دو گل، نشست‌های جنبش عدم تعهد، و جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران در سال ۱۹۷۱، اغلب جایگاه ویژه‌ای به او داده می‌شد. در سال ۱۹۷۰، او به دعوت رئیس‌جمهور جوزپه ساراگات به ایتالیا سفر کرد و در میلان با جوردانو دل آموره، رئیس انجمن بانک‌های پس‌انداز ایتالیا، دیدار داشت. او در اکتبر ۱۹۷۱ به چین سفر کرد و نخستین رئیس دولت خارجی بود که پس از مرگ لین بیائو، جانشین تعیین‌شدهٔ مائو، در سانحهٔ سقوط هواپیما در مغولستان، با مائو تسه‌تونگ دیدار کرد.T. در سال‌های پایانی حکومتش، آزادی‌های مدنی و حقوق سیاسی در اتیوپی کاهش یافت، به‌گونه‌ای که خانهٔ آزادی به این کشور در هر دو شاخص، رتبهٔ «غیرآزاد» داد. موارد رایج نقض حقوق بشر شامل شرایط نامناسب زندان‌ها و بازداشت و شکنجهٔ مخالفان سیاسی بود. بااین‌حال، امپراتور به عفو صدها زندانی در مقاطع مختلف شهرت داشت و در تمام دوران حکومتش، شمار زندانیان سیاسی از ده نفر تجاوز نمی‌کرد.ከበደ, በሪሁን (1 October 2000). هایله سلاسی در سال ۱۹۷۰ برای دیدار با پاپ پل ششم به واتیکان سفر کرد، که آن‌ها دربارهٔ مسائل مربوط به کشورهای خود و تاریخ گفتگو کردند. نفوذ سیاسی سلاسی همچنان گسترده بود؛ او نظارت دقیقی بر وضعیت سیاسی اتیوپی داشت و از طریق چهار آژانس اطلاعاتی که به‌طور هماهنگ یکدیگر و جنبه‌های غیرنظامی و نظامی کشور را زیر نظر داشتند، اطلاعات کسب می‌کرد. قحطی ولو قحطی، به‌ویژه در ولو در شمال شرقی اتیوپی و برخی مناطق تیگرای، بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ موجب مرگ حدود ۴۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ اتیوپیایی شد. این قحطی و انعکاس آن در رسانه‌ها موجب کاهش حمایت عمومی از حکومت شد و محبوبیت سلاسی را، که زمانی غیرقابل خدشه بود، به شدت کاهش داد. علاوه بر افشای تلاش‌های مقامات فاسد محلی برای پنهان‌سازی قحطی از دولت امپراتوری، تصویرسازی کرملین مسکو از اتیوپی سلاسی به‌عنوان کشوری عقب‌مانده و ناکارآمد (در مقایسه با آرمان‌شهر ادعایی مارکسیسم–لنینیسم) در شکل‌گیری خیزش مردمی که منجر به سقوط وی و ظهور منگیستو هایله ماریام شد، تأثیر داشت.Kumar, Krishna (1998). هزینهٔ کالاهای وارداتی، بنزین، و مواد غذایی افزایش یافت و نرخ بیکاری نیز بالا رفت. انقلاب در فوریهٔ ۱۹۷۴، چهار روز شورش شدید در آدیس آبابا علیه تورم ناگهانی اقتصادی منجر به کشته شدن پنج نفر شد. امپراتور در واکنش، با حضور در تلویزیون ملی، کاهش قیمت بنزین و تثبیت هزینهٔ کالاهای اساسی را اعلام کرد. این اقدام موجب آرامش نسبی در میان مردم شد، اما افزایش ۳۳ درصدی حقوق نظامیان که وعده داده شده بود، برای آرام کردن ارتش کافی نبود و در نتیجه، شورش نظامی ابتدا در اسمره آغاز شد و سپس به سراسر امپراتوری گسترش یافت. هایله سلاسی بار دیگر در تلویزیون حاضر شد و با افزایش بیشتر حقوق نظامیان موافقت کرد و اندلکچو مکونن را به‌عنوان نخست‌وزیر جدید منصوب کرد. با وجود امتیازات متعدد اندلکچو، نارضایتی در ماه مارس ادامه یافت و یک اعتصاب عمومی چهارروزه، کشور را فلج کرد. درگ (دولت نظامی موقت سوسیالیستی اتیوپی)، یک کمیتهٔ متشکل از افسران نظامی رده‌پایین و سربازان وظیفه، که در ژوئن ۱۹۷۴ برای بررسی خواسته‌های ارتش تشکیل شده بود، از آشفتگی دولت استفاده کرد و در ۱۲ سپتامبر، هایله سلاسی ۸۲ ساله را از قدرت برکنار کرد. ژنرال آمان میکائل آندوم، که اصالتی اریتره‌ای داشت و پروتستان بود، به‌طور موقت به‌عنوان رئیس دولت منصوب شد تا زمانی که ولیعهد آسفا ووسن که در خارج تحت درمان پزشکی قرار داشت، به کشور بازگردد. سلاسی ابتدا به‌طور موقت در مقر لشکر چهارم ارتش در آدیس آبابا تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. هم‌زمان، بیشتر اعضای خانوادهٔ سلطنتی در اقامتگاه شاهزاده مکونن در شمال پایتخت زندانی شدند. پس از آن، بیشتر اعضای خانوادهٔ سلطنتی در زندان کرچله در آدیس آبابا، که به «عالم بکگن» نیز معروف بود، زندانی شدند. از جمله نوهٔ امپراتور، اسکندر دستا، که دریابان بود، به‌همراه ژنرال آمان و دو نخست‌وزیر سابق. این کشتار که در میان اتیوپیایی‌ها به "شنبهٔ سیاه" معروف است، با محکومیت ولیعهد روبه‌رو شد؛ درگ در واکنش به اعتراض او، مشروعیت سلطنتی‌اش را لغو و پایان سلسلهٔ سلیمانی را اعلام کرد. قتل و دفن در ۲۷ اوت ۱۹۷۵، هایله سلاسی توسط افسران نظامی رژیم درگ به قتل رسید، اما این واقعیت تا بیست سال بعد فاش نشد. در ۲۸ اوت ۱۹۷۵، رسانه‌های دولتی گزارش دادند که سلاسی در ۲۷ اوت بر اثر «نارسایی تنفسی» پس از عوارض ناشی از معاینهٔ پروستات و جراحی آن درگذشته است. بااین‌حال، دکتر اسرات ولدیس وقوع هرگونه عوارض را رد کرد و روایت دولت دربارهٔ مرگ امپراتور را نپذیرفت. ظاهراً عمل پروستات مورد ادعا، چند ماه پیش از آنچه رسانه‌های دولتی عنوان کرده بودند، انجام شده بود و سلاسی تا روزهای پایانی عمرش از سلامت نسبی برخوردار بود. سه سال پس از سرنگونی رژیم درگ، دادگاه آنان را به قتل متهم کرد و مدعی شد که اسنادی را در اختیار دارد که نشان می‌دهد رژیم نظامی به‌طور رسمی دستور ترور سلاسی را به دلیل رهبری یک «نظام فئودالی» صادر کرده است. اسناد مربوط به این دستور نهایی ترور، که مهر و امضای رژیم نظامی را دارد، به‌طور گسترده‌ای در اینترنت منتشر شده است. در ۵ نوامبر ۲۰۰۰، کلیسای جامع تثلیث مقدس (آدیس آبابا) مراسم خاکسپاری برای او برگزار کرد، اما دولت از پذیرش آن به‌عنوان یک مراسم رسمی امپراتوری خودداری کرد. این احتمالاً به دلیل تمایل دولت به جلوگیری از تقویت نمادین و سیاسی طرفداران سلطنت بود. | ## جمع‌بندی | شخصیت‌های برجستهٔ راستافاری مانند ریتا مارلی در این مراسم شرکت کردند، اما بیشتر راستافاری‌ها این مراسم را نپذیرفتند و از پذیرش این که بقایای کشف‌شده واقعاً متعلق به هایله سلاسی است، خودداری کردند.