موضوع مقاله: باشگاه فوتبال اورتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باشگاه فوتبال اورتون | مقدمه: باشگاه فوتبال اورتون ، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در لیگ برتر انگلستان است که در شهر لیورپول در انگلستان قرار دارد. | ## بخش 1: باشگاه فوتبال اورتون | از زمان تأسیس لیگ فوتبال، اورتون با ۱۲۰ فصل حضور، رکورد دار بیشترین حضور در بالاترین سطح فوتبال انگلستان است؛ ۹ عنوان قهرمانی در لیگ فوتبال انگلستان، ۵ قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و یک قهرمانی جام برندگان جام اروپا در کارنامه اورتون ثبت شده‌ است. اورتون در سال ۱۸۷۸ بنا نهاده شد؛ این باشگاه یکی از اعضای مؤسس لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بود و دو فصل بعد، نخستین عنوان قهرمانی خود در رقابت‌های لیگ را به دست آورد. پس از کسب چهار عنوان قهرمانی در لیگ و دو قهرمانی جام حذفی، با فرارسیدن جنگ جهانی دوم و خرابی‌های بعد از آن، باشگاه تا دهه ۱۹۶۰ یک دوره سکون را گذراند. عصر موفقیت‌های اورتون از اواسط دهه ۱۹۸۰ دوباره آغاز شد؛ جایی که موفق به کسب دو عنوان قهرمانی لیگ، یک قهرمانی جام حذفی و قهرمانی جام برندگان جام اروپا شدند. آخرین عنوان قهرمانی مهم باشگاه، به پیروزی در فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۱۹۹۵ مقابل منچستر یونایتد و قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان بر می‌گردد. از سال ۱۸۹۲، اورتون بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه گودیسون پارک برگزار می‌کند؛ این اقدام پس از آن صورت گرفت که باشگاه درگیر اختلافات شدید در پرداخت اجاره ورزشگاه آنفیلد با مالک آن شد. اورتون رقابتی دیرینه با همشهری‌اش لیورپول دارد که به نام شهرآورد مرزی‌ساید شهرت دارد. ورزشگاه و زمین تمرین زمین‌های اولیه استنلی ،یک زمین عمومی در آنفیلد در گوشه جنوب‌شرقی پارک تازه ساخته‌شده ، اولین زمین اورتون بود. اولین بازی رسمی پس از تغییر نامشان از سنت دومینگو به اورتون در همین زمین پارک استنلی به تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۸۷۹ برگزار شد و تماشای آن رایگان بود. کرویت زمینی را در جاده پریوری به باشگاه اهدا کرد که به مدت دو سال خانه باشگاه شد. زمین، حفاظ مناسب و گیت ورودی هم داشت، اما جمعیت روزافزون تماشاگران و سر و صدای آنها موجب شد تا آقای کرویت از باشگاه بخواهد، زمینش را ترک کند. اورتون در طول دوران حضور خود در آنفیلد، اولین باشگاهی بود که تورهای دروازه را به فوتبال حرفه‌ای معرفی کرد. در دهه ۱۸۹۰، کمیته اورتون با جان هولدینگ که مالک آنفیلد و رئیس وقت باشگاه بود، درگیر اختلاف بر سر نحوه مالکیت و اداره باشگاه شد. اختلاف نظر اولیه دربارهٔ خرید یا عدم خرید کامل زمین آنفیلد از مالک آن، آقای اورل بود که هولدینگ موافق و کمیته باشگاه مخالف این کار بود. هولدینگ از اورتون می‌خواست تا تنها محصولات آبجوسازی او را در بازی‌ها بفروشند و بازیکنان اورتون انتظار داشتند تا از میخانه‌اش به عنوان اتاق رختکن استفاده کنند. در سال ۱۸۸۹، اورتون، اجاره ۱۰۰ پوندی به هولدینگ پرداخت می‌کرد که در فصل ۹۰–۱۸۸۹ به ۲۵۰ پوند افزایش یافت. یک قطعه زمین باریک در کنار آنفیلد و زمین همسایه که متعلق به آقای اورل بود قرار داشت. زمین اورل محصور بود و این قطعه زمین می‌توانست جاده‌ای برای دسترسی مستقیم به زمین بلااستفاده‌اش شود. در اوایل سال ۱۸۹۱، باشگاه جایگاهی ساخت که روی زمین اورل همپوشانی داشت و کمیته اورتون از آن بی‌اطلاع بود. در اوت ۱۸۹۱ اورل اعلام کرد می‌خواهد زمینش را در کنار زمین فوتبال توسعه دهد و جاده‌ای برای دسترسی به آن در زمینی که متعلق به هولدینگ است و توسط باشگاه اورتون اشغال شده، بسازد. اورتون اظهار داشت از اشکال قانونی دربارهٔ ساخت جایگاه جدید بی‌اطلاع است، اگرچه هولدینگ خلافش را گفت. اهداف تجاری و شخصی هولدینگ، اختلاف نظر سیاسی و عقیدتی، سدی میان کمیته اورتون و هولدینگ بود که مانع از هر گونه تفاهمی می‌شد. در این شرایط، باشگاه باید جایگاه جدید را که درآمدزایی قابل توجهی برایشان داشت، از بین می‌برد یا به اورل غرامت می‌داد. راه حل هولدینگ این بود که شرکتی محدود با نام اورتون ایجاد شود تا اینگونه باشگاه بتواند زمین هولدینگ و اورل را یک‌جا بخرد و امید داشت ۱۲٬۰۰۰ پوند جمع‌آوری کند. این بدان معنا بود که باشگاه باید ۶٬۰۰۰ پوند نقد با ۴٬۸۷۵ پوند اضافی برای رهن زمین جور می‌کرد. در ابتدا کمیته اورتون، پیشنهاد هولدینگ را پذیرفت، اما در یک جلسه به آن رای منفی داد. پس از مذاکرات زیاد و درگیری‌های مابین دو طرف، اورتون آنفیلد را تخلیه کرد و یک ورزشگاه خالی برای هولدینگ ماند. در نتیجه، هولدینگ باشگاه فوتبال خودش، یعنی لیورپول را شکل داد تا زمین آنفیلد بلااستفاده نماند. گودیسون پارک در سپتامبر ۱۸۹۱، یک جلسه عمومی در رویال استریت هال، نزدیک اورتون‌وَلی برگزار شد. رئیس اورتون، جان هولدینگ پیشنهاد داد تا یک شرکت محدود ایجاد شود و این شرکت جدید، زمین او و زمین مجاور آن که در تملک جوزف اورل بود را خریداری کند. باشگاهی که به‌عنوان یک شرکت محدود اداره شود در آن زمان غیرمعمول بود، چراکه باشگاه‌های فوتبال معمولاً به‌عنوان «باشگاه‌های ورزشی» اداره می‌شدند که اعضای آن هزینه‌ای سالانه پرداخت می‌کردند. این پیشنهاد از سوی منشی باشگاه، ویلیام بارکلی و یکی از دوستان نزدیک هولدینگ حمایت شد. جرج ماهون، سیاستمدار حزب لیبرال و عضو هیئت مدیره اورتون، با ارائه طرح اصلاحی خود که توسط هیئت مدیره اورتون حمایت می‌شد، پیشنهاد هولدینگ را رد کرد. در آن زمان هیئت مدیره اورتون، اعضای هر دو حزب محافظه‌کار و لیبرال را شامل می‌شد. دو طرف توافق داشتند که اورتون باید به عنوان یک شرکت محدود فعالیت کند، اگرچه، ایده‌های متفاوتی در مورد مالکیت سهام داشتند. هولدینگ پیشنهاد کرد که ۱۲٬۰۰۰ سهم ایجاد شود و هر یک از اعضای هیئت مدیره اورتون یک سهم داشته باشد و مابقی به عموم مردم یا اعضای هیئت مدیره اورتون فروخته شود. ماهون مخالفت کرد و پیشنهاد داد تا ۵۰۰ سهم ایجاد شود که هیچ عضوی بیش از ۱۰ سهم نداشته باشد و اعضای هیئت مدیره ۷ یا ۸ سهم داشته باشند. استدلال ماهون چنین بود: «ترجیح می‌دهیم تقاضای فردی بیشتری داشته باشیم تا اینگونه، باشگاه طرفداران بیشتری داشته باشد.» یک مجمع عمومی فوق‌العاده تشکیل شد، اما طرح جان هولدینگ بار دیگر با پیشنهاد جورج ماهون که اورتون به مکان دیگری نقل‌مکان کند، رد شد. کسی فریاد زد: «نمی‌تونی جایی رو پیدا کنی!» ماهون پاسخ داد: «یکی در جیبم دارم» و ایده‌اش را برای اجاره زمین مِر گرین فیلد، محل گودیسون پارک فعلی، مطرح کرد. روزنامه لیبرالِ لیورپول دیلی پست، این جابه‌جایی را حرکتی مثبت برای باشگاه دانست و اخراج هولدینگ را «خلاص شدن از شر اینکوبوس» توصیف کرد. برخی از روزنامه‌ها برای حمایت از هولدینگ، مرتباً نامه‌هایی در انتقاد از حامیان ماهون منتشر می‌کردند که بسیاری از آنها ناشناس بود. در ابتدا، زمین نیاز به کار داشت و «هزینه هنگفت اولیه» برای آماده‌سازی آن، ۵۵۲ پوند درآمد. شرکت ساختمانی «کِلی برادرز» در والتون، کار ساخت جایگاه‌های تماشاگران را بر عهده داشت. این ورزشگاه اولین زمین فوتبال در انگلستان بود که هدفمند ساخته شد و سکوهایی در سه طرف داشت. گودیسون پارک، رسماً در ۲۴ اوت ۱۸۹۲ به دست لرد کینیرد و فردریک وال از اتحادیه فوتبال افتتاح شد. بازی فوتبالی برگزار نشد، بلکه در عوض، ۱۲٬۰۰۰ جمعیت یک رقابت دو و میدانی کوتاه‌مدت را تماشا کردند و به دنبال آن موسیقی و آتش‌بازی بود. اورتون با پیراهن جدیدش به رنگ سالمون و یقه‌های آبی تیره به مصاف بولتون واندررز رفت و این بازی دوستانه را ۴–۲ برد. در این ورزشگاه، اولین گل رسمی به نام هوراس پایک از ناتینگهام فارست ثبت شد و اولین گل اورتون به نام فرد گری. در بازی خانگی بعدی، نیوتن هیث را با نتیجه ۶–۰ شکست دادند و اولین پیروزی اورتون در بازی‌های لیگ در ورزشگاه جدیدشان، مقابل چشمان ۱۰٬۰۰۰ تماشاگر رقم خورد. در یک مجمع عمومی به تاریخ ۲۲ مارس ۱۸۹۵ اعلام شد که باشگاه سرانجام می‌تواند هزینه خرید گودیسون پارک را بپردازد. به گفته ماهون، اورتون گودیسون پارک را ۶۵۰ پوند کمتر از قیمت آنفیلدِ سه سال قبل خریداری کرد، در حالی که ورزشگاه جدید وسیع‌تر و ظرفیتش ۲۵ درصد بیشتر بود. در این زمان، ترسیم مجدد مرزهای سیاسی، والتون و در نتیجه گودیسون پارک را جزئی از شهر لیورپول کرد. این ایده را از ورزشگاه پیتودری در بازی دوستانه‌شان مقابل آبردین الهام گرفتند و از این نظر، گودیسون پارک، اولین در انگلستان شد. در سال ۱۹۴۰ و در طول جنگ جهانی دوم، یک بمب مستقیماً در خیابان گلادیس فرود آمد و جایگاه سمت خیابان، آسیب جدی دید. در ۹ اکتبر ۱۹۵۷، اورتون در مقابل ۵۸۷۷۱ تماشاگر، میزبان لیورپول بود که اولین بازی برگزار شده زیر نورافکن در گودیسون پارک بود. در سال ۱۹۵۸، اولین سیستم گرمایش زیر خاک در فوتبال انگلستان در این ورزشگاه نصب شد و اولین ورزشگاهی بود که مجهز به اسکوربرد شد. تا سال ۱۹۶۳، گودیسون پارک تغییرات اندکی داشت، اگرچه بازسازی‌هایی در دهه ۱۹۷۰ صورت گرفت. دو قانون دولت بریتانیا؛ قانون ایمنی زمین‌های ورزشی در سال ۱۹۷۵ و قانون تماشاگران فوتبال در سال ۱۹۸۹، باشگاه را مجبور به بهبود شرایط و امکانات ورزشگاه کرد. اسطوره‌های اورتون، ویلیام رالف «دیکسی» دین و سرمربی سابق تیم، هری کتریک، هر دو در گودیسون پارک بر اثر حمله قلبی درگذشتند. با انتشار گزارش تیلور در سال ۱۹۹۰ در پی فاجعه هیلزبورو، دستور رسید که ورزشگاه‌های دسته برتر فوتبال انگلیس باید تمام-صندلی شوند. حصارهای اطراف زمین که قرار بود از ورود هواداران، به‌ویژه هولیگان‌ها به داخل زمین جلوگیری کند، بلافاصله پس از هیلزبورو و درست هنگام بازی مجدد لیگ با لیورپول، برداشته شد. مسابقه اورتون در مقابل لوتون تاون در ماه مه ۱۹۹۱، آخرین باری بود که تماشاگران ایستاده بازی را تماشا کردند. علاوه بر این، ۲۰۰ مدال در نسخه محدود ایجاد شد و کن راجرز، نویسنده و روزنامه‌نگار لیورپولی، کتابی به نام صد سال شکوه گودیسون برای بزرگداشت این مناسبت نوشت. از سال ۲۰۰۴ باشگاه مجبور شد درخواست‌های بعدی را رد کند چراکه جایی برای این کار باقی نماند. تامی لاوتون از کسانی بود که می‌خواست خاکسترش در گودیسون پراکنده شود، اما پسرش به دلیل آینده نامشخص گودیسون ترجیح داد آنها را به موزه ملی فوتبال اهدا کند. مدرسه دانش لقبی است که برخی از هواداران به این مجموعه داده‌اند و به نام مستعار دیرینه باشگاه اشاره دارد. این مرکز دارای برخی از بهترین امکانات تمرینی در جهان است و ۱۰ زمین چمن با اندازه کامل دارد به همراه یک زمین چمن مصنوعی با نورافکن و همچنین مناطق تمرینی تخصصی برای بدنسازی و دروازه‌بانان، بعلاوه بازسازی دقیقی از زمین گودیسون پارک. در داخل مجموعه تمرینی، امکانات گسترده‌ای هم برای تیم بزرگسالان و هم برای بازیکنان آکادمی وجود دارد. امکانات پیشرفته در این مجموعه، کمک بزرگی برای جذب خریدهای آینده و پیشرفت بازیکنان آکادمی باشگاه است. از جمله امکانات این مجموعه است: سالن ورزش، زمین تمرینی چمن مصنوعی داخل سالن، استخرهای آب درمانی، آبگرم، سونا، اتاق‌های فیزیوتراپی، مرکز رسانه، سالن‌های ویدئویی شامل مجموعه ویرایش ویدئو. ورزشگاه جدید از سال ۱۹۹۶، زمزمه‌هایی مبنی بر انتقال اورتون به ورزشگاهی جدید به گوش می‌رسید. طرح اولیه، ورزشگاهی ۶۰٬۰۰۰ نفری بود، اما در سال ۲۰۰۰ پیشنهادی برای ساخت یک ورزشگاه ۵۵٬۰۰۰ نفری به عنوان بخشی از برنامه بازسازی اسکله کینگ ارائه شد. اما اورتون نتوانست نیمی از سهم پروژه ورزشگاه به مبلغ ۳۰ میلیون پوند را فراهم کند و شورای شهر، طرح را در سال ۲۰۰۳ رد کرد. در اواخر سال ۲۰۰۴ با هدایت شورای لیورپول و شرکت توسعه شمال غربی، اورتون دربارهٔ پیشنهاد ورزشگاهی مشترک در استنلی پارک با باشگاه لیورپول وارد مذاکره شد. در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۵، لیورپول اعلام کرد ساخت ورزشگاه مشترک امکان‌پذیر نیست و طرح اختصاصی ورزشگاه استنلی پارک را دنبال کرد. در ژوئن ۲۰۰۶، اورتون با شورای کلان‌شهر نوزلی و تسکو برای ساخت ورزشگاه جدید ۵۵٬۰۰۰ نفری در کرکبی وارد مذاکره شد که البته امکان افزایش ظرفیت آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر بود. در حرکتی غیرمعمول، باشگاه با برگزاری یک رأی‌گیری، نظر هواداران را دربارهٔ این پروژه جویا شد که نتیجه آن، ۵۹٪ به ۴۱٪ مثبت بود. از مخالفان این طرح، یکی شوراهای محلی بودند که نگران تأثیر ساخت یک فروشگاه بزرگ تسکو به عنوان بخشی از این پروژه بودند و دیگری، گروهی از طرفداران بودند که می‌خواستند اورتون در محدوده شهر لیورپول باقی بماند. سیاستمداران محلی و منطقه‌ای تلاش کردند تا طرحی اصلاح‌شده را با شورای شهر لیورپول تنظیم کنند و جلسه‌ای را با اورتون تشکیل دادند. در سپتامبر ۲۰۱۴، باشگاه با همکاری شورای شهر لیورپول و انجمن تأمین مسکن لیورپول، برنامه اولیه‌ای را برای ساخت یک ورزشگاه جدید در پارک والتون هال مطرح کرد که البته، این برنامه‌ها با احتمال شناسایی دو مکان جدید برای ورزشگاه، در سال ۲۰۱۶ لغو شد. | ## بخش 2: باشگاه فوتبال اورتون | در جلسه عمومی سالانه در ژانویه ۲۰۱۷، رئیس باشگاه، بیل کن‌رایت اعلام کرد که بارانداز براملی-مور، مکان مورد نظر برای ورزشگاه جدید است و دسترسی به آن با یک ایستگاه راه‌آهن و یک جاده جدید توسط شورای شهر فراهم می‌شود. انتخاب این بارانداز به عنوان محل ساخت ورزشگاه جدید در سال ۲۰۱۸ تأیید شد، اما یونسکو با حذف لیورپول از فهرست میراث جهانی، انتقاد شدید خود را نسبت به این طرح ابراز کرد. طراحی این ورزشگاه جدید به دن میس معمار سپرده شد و پس از آن، نام پروژه، «پروژه مردمی» شد. لباس و نشان لباس رنگ‌های سنتی اورتون در بازی‌های خانگی پیراهن آبی ارغوانی، شورت و جوراب سفید است. با این حال، پس از آنکه بازیکنان جدید باشگاه، پیراهن‌های تیم قدیمی خود را در طول مسابقات پوشیدند، سردرگمی ایجاد شد. تصمیم بر این شد که هم برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها و هم برای القای ظاهری حرفه‌ای، پیراهن‌ها یکدست مشکی رنگ شوند. هنگامی که باشگاه در سال ۱۸۹۲ به گودیسون پارک نقل مکان کرد، رنگ‌های آن صورتی سالمون و پیراهن‌های راه‌راه آبی تیره با شورت آبی تیره بود. در دوره‌ای باشگاه به پیراهن‌های یاقوتی با یقه‌دوزی آبی و شورت آبی تیره روی آورد. در سال ۱۹۰۶، اورتون با لباس آبی آسمانی بازی کرد اما به دنبال اعتراض هواداران به همان رنگ آبی ارغوانی بازگشت. گاهی اورتون در سایه‌های روشن‌تر از آبی ارغوانی بازی کرد؛ مانند دو فصل ۳۱–۱۹۳۰ و ۹۸–۱۹۹۷. رنگ‌های سنتی اورتون برای بازی‌های خارج از خانه، پیراهن‌های سفید با شورت مشکی بود، اما از سال ۱۹۶۸ پیراهن‌های کهربایی و شورت‌های آبی ارغوانی رایج شدند. رنگ‌های مختلفی در طول دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به کار برده شد؛ پیراهن‌های سیاه، سفید، خاکستری و زرد. تولیدکنندگان و حامیان مالی لباس دوره تولیدکننده حامی مالی ۱۹۷۹–۱۹۷۴ آمبرو نداشت. در پایان فصل ۳۸–۱۹۳۷، تئو کِلی، دبیر اورتون که بعدها سرمربی باشگاه شد، تصمیم گرفت یک کراوات برای باشگاه طراحی کند. توافق شد که رنگش آبی باشد و به دنبال طراحی یک لوگو بود تا بر روی کراوات کار شود. او به مدت چهار ماه روی آن کار کرد تا اینکه به بازداشتگاه اورتون، که در قلب منطقه اورتون قرار دارد، رسید. بازداشتگاه از زمان ساختش در سال ۱۷۸۷ به‌طور جدایی‌ناپذیری با منطقه اورتون پیوند خورده‌است. هدف از ساخت آن زندانی‌کردن افراد مست و مجرمین خرده‌پا بود و تا به امروز روی تپهٔ اورتون پابرجاست. دو تاج گل در دو طرف طرح این بازداشتگاه کار شد که به گفته کالج هرالد در لندن، کلی تاج گل‌ها را به عنوان نماد قهرمانان طراحی کرد. در اولین روز از فصل ۳۹–۱۹۳۸، کراوات‌ها برای اولین بار توسط کِلی و رئیس وقت اورتون، آقای گرین، پوشیده شدند. طرح درهم‌تنیدهٔ «EFC» بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۰ و در سال ۱۹۷۲، حروف برجسته «EFC» به کار گرفته شدند. نشان طراحی‌شده توسط کِلی برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ بر روی پیراهن‌های تیم نشست و تاکنون باقی است و با تغییراتی جزئی به نسخه مورد استفاده امروز تبدیل شد. در می ۲۰۱۳، باشگاه یک نشان جدید را طراحی کرد و علت را بهبود تکرار طرح در چاپ و نمایش آن در رسانه‌ها، به ویژه در مقیاس کوچک، عنوان کرد. منتقدان معتقد بودند علت تغییر لوگو، فشار خارجی از سوی تولیدی ورزشی نایکی بوده تا با کاهش رنگ‌ها و حذف اثر شعاعی، تولید مجدد لباس‌ها مقرون‌به‌صرفه‌تر شود. طراحی جدید با استقبال ضعیفی از سوی هواداران مواجه شد و در یک نظرسنجی در سایتی مستقل، ۹۱ درصد از هواداران اورتون، نارضایتی خود را از نشان جدید ثبت کردند. باشگاه عذرخواهی و اعلام کرد، نشان جدیدی برای فصل ۱۵–۲۰۱۴ با تأکید بر مشورت با هواداران ایجاد می‌شود. طرح‌هایی از چند نشان در ۳ اکتبر ۲۰۱۳ توسط باشگاه رونمایی شد و پس از مشورت با هواداران، سه نشان در لیست نهایی قرار گرفتند. در رای‌گیری نهایی، نشان فعلی توسط تقریباً ۸۰ درصد از هوادارانی که در نظرسنجی شرکت کردند، برگزیده شد و از ژوئیه ۲۰۱۴ مورد استفاده قرار گرفت. القاب شناخته‌شده‌ترین لقب اورتون، «تافی‌ها» یا «مردان تافی» است که پس از انتقالشان به گودیسون پارک به وجود آمد. توضیحات متعددی برای این اقتباس وجود دارد که معروف‌ترینش این است؛ مغازه‌ای به نام «خانه قدیمی تافی اورتون» که ما بوشل اداره‌اش می‌کرد در نزدیکی هتل کوئینز هد قرار داشت که جلسات اولیه باشگاه در آن برگزار می‌شد. با انتقال باشگاه به گودیسون پارک، مغازه دیگری در همان نزدیکی بود به نام «قنادی مادر نوبلت» که تافی نعنایی اورتون می‌فروخت. مغازه‌اش هم روبروی زندان اورتون قرار داشت که نشان باشگاه با الهام از آن طراحی شد. بر همین اساس، سنتی پا گرفت به نام «بانوی تافی» که در آن یک دختر قبل از شروع بازی در اطراف زمین راه می‌رود و تافی‌های نعنایی اورتون را رایگان به میان جمعیت می‌اندازد. هنگامی که در فصل ۸۲–۱۸۸۱ سراپا سیاه پوشیدند، مانند هنگ ارتش، به «پاسداران سیاه» معروف شدند. سبک بازی جذاب اورتون منجر شد تا در سال ۱۹۲۸، استیو بلومر تیم را «علمی» بنامد که تصور می‌شود الهام‌بخش لقب «مدرسه دانش» باشد. تیمی که در سال ۱۹۹۵ با جنگندگی قهرمان جام حذفی شد، به عنوان «سگ‌های جنگ» شناخته می‌شد. هنگامی که دیوید مویز به عنوان سرمربی وارد تیم شد، اورتون را «باشگاه مردمی» نامید که به عنوان لقبی نیمه رسمی در باشگاه پذیرفته شد. رقابت اصلی اورتون با همسایه‌اش لیورپول است که در قالب شهرآورد مرزی‌ساید به مصاف هم می‌روند. این رقابت طولانی‌ترین شهرآورد در دسته برتر فوتبال انگلستان است و از فصل ۶۳–۱۹۶۲ پیوسته برگزار شده. بخشی از این رقابت به فاصله ناچیز میان ورزشگاه دو تیم برمی‌گردد که از پهنه پارک استنلی برای یکدیگر قابل رویتند، بخش دیگر، حاصل اختلاف داخلی بین مقامات اورتون و مالکان آنفیلد بود که منجر به انتقال اورتون از آنفیلد به گودیسون پارک و تشکیل باشگاه لیورپول شد. به دنبال این وقایع، رقابتی میان دو باشگاه شکل گرفت که البته، نسبت به دیگر شهرآوردها در فوتبال انگلیس، محترمانه‌تر تلقی می‌شود. فینال جام اتحادیه ۱۹۸۴ در ومبلی میان این دو تیم به «فینال دوستانه» ملقب شد چراکه سکوهای ورزشگاه ترکیبی از هواداران آبی و قرمز بود که سرود مرزی‌ساید می‌خواندند. پس از فاجعه هیلزبورو، به عنوان ادای احترام به هواداران کشته‌شده لیورپول، زنجیره‌ای از شال‌های قرمز و آبی بین ورودی ورزشگاه‌های دو باشگاه، در سراسر پارک استنلی بسته شد. از اواسط دهه ۱۹۸۰، رقابت‌شان چه در داخل و چه در خارج از زمین تشدید شد و با آغاز لیگ برتر در قیاس با دیگر مسابقات، کارت‌های قرمز بیشتری در آن ثبت شد. این سؤالی است که ۳۷٪ از هواداران اورتون در نظرسنجی لیگ برتر به آن پاسخ مثبت داده‌اند. اورتون از باشگاه‌های پرطرفدار است و در نه فصل ابتدایی از لیگ فوتبال، بالاترین میانگین حضور تماشاگران را داشت و از این نظر در فصل ۱۹–۲۰۱۸، نهمین تیم لیگ برتر بود. برای فصل ۱۰–۲۰۰۹، اورتون بیش از ۲۴۰۰۰ بلیط فصل فروخت که برای فصل ۱۷–۲۰۱۶، این رقم به ۳۱۰۰۰ افزایش یافت. در فصل ۶۳–۱۹۶۲، میانگین حضور تماشاگران در بازی‌های اورتون، ۵۱۶۰۳ نفر بود و از این نظر، رتبه برتر را در آن فصل داشت. هواداران بسیاری هستند که در بازی‌های خارج از خانه، چه در سطح کشوری و چه در رقابت‌های اروپایی همراه تیم هستند. در بازی‌های لیگ اروپا از فصل ۱۰–۲۰۰۹، حدود ۷۰۰۰ اورتونی برای حمایت از تیمشان مقابل بنفیکا به لیسبون سفر کردند، که از زمان فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۵، بیشترین جمعیت هواداران اورتون در بازی‌های خارج از خانه اروپایی بود. باشگاه یک طرح امتیاز وفاداری به کار گرفته و طبق آن، دارندگان بلیط فصل که بیشترین حضور در مسابقات خارج از خانه را داشته‌اند، اولین فرصت را برای خرید بلیط‌های خارج از خانه دارند. اغلب، بلیط‌های بازی‌های خارج از خانه اورتون، کامل به فروش می‌رسد، به‌ویژه، برای بازی‌های شمال غرب انگلستان. اکثر هواداران اورتون از شمال غرب انگلیس، مرزی‌ساید، چشر، بخش‌های غربی و جنوبی لنکشر، مناطق غربی منچستر بزرگ جذب می‌شوند و در کنار آنها هستند طرفدارانی که از ولز شمالی و ایرلند برای تماشای مسابقات سفر می‌کنند. در شهر لیورپول، حمایت از اورتون یا رقیب همشهری‌شان لیورپول، بر اساس مبنای جغرافیایی تعیین نمی‌شود و طرفدارانشان در سراسر شهر پراکنده‌اند. نظرسنجی لیگ برتر از ۱۴۰۰ هوادار اورتون در فصل ۰۵–۲۰۰۴ نشان داد که ۳۰ درصد از این هواداران در لیورپول زندگی می‌کنند. اورتون کانون‌های هواداری بسیاری در سرتاسر جهان دارد از آمریکای شمالی، سنگاپور، اندونزی، لبنان، مالزی، تایلند، هند و استرالیا. باشگاه هواداران اورتون امرالد در ایرلند، باشگاه هواداران اورتون در ایرلند شمالی و باشگاه هواداران اورتون در جزیره من، از کانون‌های هواداری بزرگ خارج از انگلستان هستند. آکادمی و تیم جوانان اورتون ذخیره‌ها و جوانان اورتون تیم‌های ذخیره از اولین روزهای فوتبال وجود داشتند. در ابتدا، برگزاری بازی میان باشگاه‌ها، اتفاقی نادر بود و زمانی هم که اتفاق می‌افتاد، باشگاه‌ها معمولاً توافق می‌کردند که دو بازی را همزمان انجام دهند. بهترین بازیکنان دو تیم در زمین یک باشگاه و تیم‌های دوم یا ذخیره آنها در زمین دیگری بازی می‌کردند. اما مدتی طول کشید تا این تیم‌های ذخیره، در لیگ‌هایی که امروز معمول است سازماندهی شوند. اورتون سویفتز و اورتون اتلتیک تاریخچه تیم ذخیره‌های اورتون به اواخر قرن نوزدهم بازمی‌گردد. آن زمان در فوتبال انگلیس غیرمعمول نبود که بازیکنان ذخیره یک باشگاه با نام دیگری بازی کنند و اکنون اعتقاد بر این است که بازی‌هایی که اورتون سویفتز در سال‌های ۸۷–۱۸۸۶ انجام داد، اولین بازی‌هایی بود که توسط تیم دوم باشگاه اورتون انجام شد. در فصل دوم آن، تیمی با نام اورتون اتلتیک، برای اولین بار در این لیگ شرکت کرد که احتمال می‌رود نام دیگری برای ذخیره‌های اورتون باشد. کامبینیشن و لنکاشر کامبینیشن از دیگر لیگ‌ها، «کامبینیشن» بود که در سال ۱۸۹۰ تأسیس شد و ذخیره‌های اورتون یک سال بعد به آن پیوستند و کارشان را با سه قهرمانی متوالی آغاز کردند. برای فصل ۹۵–۱۸۹۴، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن» تغییر لیگ دادند و با رکورد میانگین ۶ گل در هر بازی، قهرمان آن شدند. فصل بعد، به لیگ «کامبینیشن» بازگشتند و تا فصل ۹۹–۱۸۹۸، چهار قهرمانی متوالی داشتند. در سال ۱۸۹۹، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن» بازگشتند، اما دانه‌های افول تیم ریشه دواند و در ۱۲ فصل بعد، تنها ۵ قهرمانی را به دست آوردند. سنترال لیگ در سال ۱۹۱۱، ذخیره‌های اورتون همراه با تیم‌های ذخیره از دیگر باشگاه‌ها، لیگ «لنکاشر کامبینیشن» را ترک کردند تا به لیگ تازه‌تاسیس «سنترال لیگ» بپیوندند. برای فصل ۸۳–۱۹۸۲، تعداد تیم‌های «سنترال لیگ» به ۳۲ افزایش یافت و به دو دسته اول و دوم تقسیم‌بندی شد. در فصل ۹۱–۱۹۹۰، به دلیل حمایت مالی، نام این لیگ به «پونتیز سنترال لیگ» تغییر کرد. فصل بعد، ذخیره‌های اورتون برای اولین بار به دسته دوم سقوط کردند، اما بلافاصله به دسته اول بازگشتند. در سال ۱۹۹۶، «سنترال لیگ» مجدداً سازماندهی شد و پونتینز ۱۳ تیم برتر را از دسته اول لیگ گذشته برگزید و «دسته برتر پونتیز» را برای تیم‌های ذخیره تشکیل داد. لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال با توسعه رقابت‌های لیگ جوانان آکادمی، زیر چتر اتحادیه فوتبال انگلستان در سطوح زیر-۱۷ و زیر-۱۹ سال، پس از آن در سطح تیم‌های ذخیره/زیر ۲۱ سال، لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال برای باشگاه‌های لیگ برتر، جایگزین «سنترال لیگ» تاریخی لیگ فوتبال شد. با شروعی ضعیف، فصل اول را در رده نهم تمام کردند، اما در فصل دوم با عملکردی خوب قهرمان شدند. اورتون در گروه ب، بیشتر فصل را در جمع پنج تیم انتهای جدول گذراند تا اینکه با چهارمین برد خود در آن فصل، تا جایگاه چهارم جدول صعود کرد. نقش و حتی نام ذخیره‌ها زیر سؤال رفته بود، چرا که ترکیب کنونی، بازیکنان کمتری از تیم اصلی داشت و بازیکنان جوان‌تری از آکادمی جوانان اورتون در آن به چشم می‌خورد و دیگر نمی‌شد آنها را ذخیره‌های اورتون نامید و این عنوان «ذخیره‌ها» بالاخره کنار گذاشته شد. لیگ برتر زیر-۲۱ سال در ۳ اوت ۲۰۱۲، رسماً اعلام شد که لیگ ۱ توسعه حرفه‌ای، جایگزین لیگ برتر ذخیره‌ها برای بازیکنان زیر-۲۱ سال می‌شود. تیم‌ها بر اساس طبقه‌بندی آکادمی‌های باشگاه‌ها رتبه‌بندی شدند (طبقه‌بندی هر سه سال یکبار مجدداً ارزیابی می‌شود) و اورتون، در رده آ قرار گرفت. دوران جدیدی برای ذخیره‌های تیم‌ها آغاز شده بود که تاریخچه آنها به دوران قبل از تشکیل لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بازمی‌گردد. | ## بخش 3: باشگاه فوتبال اورتون | لیگ برتر ۲ از فصل ۱۷–۲۰۱۶، لیگ برتر ۲، با قالب و قوانین جدید به عنوان برترین سطح از لیگ توسعه حرفه‌ای معرفی شد. همچنین باشگاه‌ها مجاز بودند تا سه بازیکن و یک دروازه‌بان «بالاتر از سن مجاز» را وارد میدان کنند. در فصل اول و سوم از رقابت‌های جدید، تیم زیر-۲۳ سال اورتون با هدایت دیوید آنس‌ورث، موفق شد جام قهرمانی را به دست آورد. برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ تیم زیر-۲۳ سال اورتون در دسته اول از لیگ برتر ۲ رقابت می‌کند و بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه هِیگ اونیو شهر ساوت‌پورت انجام می‌دهد. آکادمی اورتون «آکادمی اورتون» در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و استعدادهای جوان را از سن ۶ سالگی برای باشگاه پرورش می‌دهد. این آکادمی در مجموعه تمرینی فینچ فارم واقع شده و بازیکنان همه گروه‌های سنی در آن تمرین می‌کنند. از تربیت شدگان برجسته آکادمی اورتون می‌توان به وین رونی، ریچارد دان، مایکل بال، گوین مک‌کن، فرانسیس جفرز و اخیراً جان‌جو کنی، راس بارکلی، شکودران مصطفی و تام دیویس اشاره کرد. با قهرمانی در فصل ۸۸–۱۹۸۷ از لیگ شمال غرب و نائب قهرمانی در فینال سال ۱۹۸۸ از جام حذفی زنان، به شهرت رسیدند. تا فصل ۹۲–۱۹۹۱، پنج سال پیاپی را در لیگ منطقه‌ای گذراندند و با گسترش لیگ‌های کشوری، فصل بعد در دسته یک لیگ شمال پذیرفته شدند و با قهرمانی در آن به لیگ برتر زنان اتحادیه فوتبال رسیدند. از سال ۱۹۹۵، این باشگاه به عنوان بانوان اورتون کارش را ادامه داد و اکنون بخشی از باشگاه فوتبال اورتون است. در سال ۱۹۹۸، قهرمانی در لیگ برتر کشوری را به دست آوردند که بزرگترین افتخارشان تا به امروز است. با نایب قهرمانی در فصل ۰۸–۲۰۰۷، برای اولین بار به سهمیه جام یوفا دست یافتند و در فینال جام اتحادیه لیگ برتر از همان فصل، آرسنالی را که تا آن زمان، دو سال بی‌شکست را در انگلستان سپری کرده بود، مغلوب کردند. در سال ۲۰۱۱، تا مرحله یک چهارم نهایی از لیگ قهرمانان اروپا صعود کردند، جایی که بهترین عملکردشان تاکنون، توسط تیم آلمانی دیسبورگ متوقف شد. پس از آنکه چندین فصل را در میانه جدول به پایان رساندند، در سپتامبر ۲۰۱۴ و پس از ۲۱ سال حضور در دسته برتر، به دسته دوم سقوط کردند. این سری، صعود و سقوطی برای تیم‌ها نداشت، اما از آنجا که پیش از آغاز فصل ۱۸–۲۰۱۷، ناتس کونتی از دسته یک منحل شد، اورتون دعوت‌نامه بازگشت به لیگ برتر را دریافت کرد. اگرچه در فصل ۱۸–۲۰۱۷، عملکردی ناامیدکننده داشتند، به سبب افزایش تعداد تیم‌ها برای فصل بعد از سقوط اجتناب کردند. قبل از فصل ۲۰–۲۰۱۹، بانوان را از نام خود حذف کردند و اگرچه اکنون به سادگی اورتون نامیده می‌شوند، در صورت لزوم و به صورت رسمی از عنوان زنان اورتون استفاده خواهند کرد تا از سردرگمی با تیم مردان جلوگیری شود. در حال حاضر و برای فصل ۲۲–۲۰۲۱، اورتون در سوپرلیگ زنان اتحادیه فوتبال رقابت می‌کند. مالکیت اورتون به لحاظ ساختاری، یک شرکت محدود با هیئت مدیره ای است که اکثریت سهام را در اختیار دارد. آخرین حساب‌های باشگاه از مه ۲۰۱۴، کل بدهی خالص را ۲۸٫۱ میلیون پوند با گردش مالی ۱۲۰٫۵ میلیون پوند و سود ۲۸٫۲ میلیون پوند نشان می‌داد. اضافه برداشت باشگاه با بانک بارکلیز با کمک «صندوق جوایز پایه» لیگ برتر تضمین می‌شود، که مبلغی تضمین‌شده‌است که به باشگاه‌ها برای رقابت در لیگ برتر پرداخت می‌شود. اورتون در سال ۲۰۰۲، با دو شرکت خدمات مالی بِر استِرنز و پرودنشال پی‌ال‌سی برای یک وام بلندمدت ۳۰ میلیون پوندی در طی ۲۵ سال به توافق رسید. این قرض در آن زمان برای تجمیع بدهی‌ها و همچنین منبع سرمایه‌ای برای خرید بازیکنان جدید بود. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۶، اردوان فرهاد مشیری تاجر و سرمایه‌گذار ایرانی-انگلیسی، ۴۹٫۹ درصد از سهام باشگاه را خرید و سهام‌دار اصلی شد. سهام‌داران اورتونسمتناممیزان سهامیادداشتمالک، مالک باشگاهاردوان فرهاد مشیری۱۲۷٬۰۳۱۴۹٫۹ از سهام باشگاه فوتبال اورتون را در فوریه ۲۰۱۶ خریداری کرد. تا ژانویه ۲۰۲۲، سهام او به بیش از ۹۴٪ رسیده‌است.رئیس هیئت‌مدیرهبیل کن‌رایت۱٬۷۵۰در اکتبر ۱۹۸۹ وارد هیئت‌مدیره شد.دیگر سهام‌داران۶٬۲۱۹ مدیر عاملدنیس بَرِت-بَکسِندِیل در سال ۲۰۱۸ منتصب شد، پس از مسئولیتش به عنوان معاون مدیر عامل. کادر فنی تیم اصلی سمتنامسرمربی دیوید مویسدستیار—مربی بدنساز جک داولینگمربی بدنساز شان میلرمربی دروازه‌بان‌ها آلن کلیسرپرست آکادمی کارل دارلینگتون زیر-۲۳ و زیر-۱۸ سال سمتنامسرمربی زیر-۲۳ سال پل تایتسرمربی زیر-۱۸ سال لیتون بینز بازیکنان بازیکنان فعلی قرض داده‌شده عملکرد فصل به فصل جدول زیر، عملکرد فصل‌های اخیر اورتون را نمایش می‌دهد. عملکرد اورتون در فصل‌های اخیر فصل آمار لیگ نتایج جام گلزن (های) برتر لیگ دسته بازی امتیاز رتبه رقابت‌های لیگ مجموع ۱۱–۲۰۱۰ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۳ ۱۵ ۱۰ +۶ ۵۴ ۷ دور ۵ دور ۳ جواز نگرفت. کیهیل (۹) بکفورد (۱۰)ساها (۱۰) ۳۶٬۰۳۹ ۱۲–۲۰۱۱ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۵ ۱۱ ۱۲ +۱۰ ۵۶ ۷ ن. یلاویج (۹) یلاویج (۱۱) ۳۳٬۲۲۸ ۱۳–۲۰۱۲ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۶ ۱۵ ۷ +۱۵ ۶۳ ۶ دور ۶ دور ۳ جواز نگرفت. فلینی (۱۱) فلینی (۱۲) ۳۶٬۳۵۶ ۱۴–۲۰۱۳ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۲۱ ۹ ۸ +۲۲ ۷۲ ۵ دور ۶ دور ۳ جواز نگرفت. لوکاکو (۱۵) لوکاکو (۱۶) ۳۷٬۷۳۲ ۱۵–۲۰۱۴ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۲ ۱۱ ۱۵ −۲ ۴۷ ۱۱ دور ۳ دور ۳ جواز نگرفت. لوکاکو (۱۸) لوکاکو (۲۵) ۳۸٬۲۲۸ ۱۷–۲۰۱۶ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۷ ۱۰ ۱۱ +۱۸ ۶۱ ۷ دور ۳ دور ۳ جواز نگرفت. لوکاکو (۲۵) لوکاکو (۲۶) ۳۹٬۴۹۴ ۱۸–۲۰۱۷ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۳ ۱۰ ۱۵ −۱۴ ۴۹ ۸ دور ۳ دور ۴ جواز نگرفت. رونی (۱۰) رونی (۱۱) ۳۸٬۷۹۷ ۱۹–۲۰۱۸ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۵ ۹ ۱۴ +۸ ۵۴ ۸ دور ۴ دور ۳ جواز نگرفت. سیگرثسون (۱۳)ریشارلیسون (۱۳) سیگرثسون (۱۴)ریشارلیسون (۱۴) ۳۸٬۷۸۰ ۲۰–۲۰۱۹ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۳ ۱۰ ۱۵ −۱۲ ۴۹ ۱۲ دور ۳ ۱/۴ ن. کالورت-لوین (۱۳)ریشارلیسون (۱۳) کالورت-لوین (۱۵)ریشارلیسون (۱۵) ۳۹٬۲۵۶ ۲۱–۲۰۲۰لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۷ ۸ ۱۳ −۱ ۵۹ ۱۰ ۱/۴ ن. کالورت-لوین (۱۶) کالورت-لوین (۲۱) ۰با شیوع ویروس کووید-۱۹ در انگلستان، تمام رقابت‌های فصل ۲۱–۲۰۲۰، پشت درهای بسته و بدون حضور تماشاگران برگزار شد. آمار عملکرد در رقابت‌های اروپایی آمار عملکرد در رقابت‌های اروپاییرقابترقابت‌های یوفالیگ قهرمانان اروپالیگ اروپاجام در جام اروپامجموعرقابت‌های غیر-یوفااینتر-سیتیز فیرز کاپمجموع افتخارات افتخارات رقابت قهرمانی نائب‌قهرمانی رقابت‌های داخلی لیگ برتر انگلیس(۹): ۹۱–۱۸۹۰، ۱۵–۱۹۱۴، ۲۸–۱۹۲۷، ۳۲–۱۹۳۱، ۳۹–۱۹۳۸، ۶۳–۱۹۶۲، ۷۰–۱۹۶۹، ۸۵–۱۹۸۴، ۸۷–۱۹۸۶(۷): ۹۰–۱۸۸۹، ۹۵–۱۸۹۴، ۰۲–۱۹۰۱، ۰۵–۱۹۰۴، ۰۹–۱۹۰۸، ۱۲–۱۹۱۱، ۸۶–۱۹۸۵چمپیونشیپ(۱): ۳۱–۱۹۳۰(۱): ۵۴–۱۹۵۳جام حذفی(۵): ۰۶–۱۹۰۵، ۳۳–۱۹۳۲، ۶۶–۱۹۶۵، ۸۴–۱۹۸۳، ۹۵–۱۹۹۴(۸): ۹۳–۱۸۹۲، ۹۷–۱۸۹۶، ۰۷–۱۹۰۶، ۶۸–۱۹۶۷، ۸۵–۱۹۸۴، ۸۶–۱۹۸۵، ۸۹–۱۹۸۸، ۰۹–۲۰۰۸سوپر جام انگلستان(۹): ۱۹۲۸، ۱۹۳۲، ۱۹۶۳، ۱۹۷۰، ۱۹۸۴، ۱۹۸۵، ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۹۵ جام اتحادیه (۲): ۷۷–۱۹۷۶، ۸۴–۱۹۸۳ رقابت‌های بین‌المللیلیگ قهرمانان اروپا جام یوفا جام برندگان جام اروپا(۱): ۸۵–۱۹۸۴ آمار و رکوردهای باشگاه پیروزی رکورد نتیجهبیشترین پیروزی لیگ در یک فصل ۲۹ پیروزی در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۷۰–۱۹۶۹کمترین پیروزی لیگ در یک فصل ۹ پیروزی در ۲۲ بازی، دسته اول، فصل ۱۳–۱۹۱۲ ۹ پیروزی در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۸۰–۱۹۷۹ ۹ پیروزی در ۳۸ بازی لیگ برتر انگلیس، ۹۸–۱۹۹۷ ۹ پیروزی در ۳۸ بازی لیگ برتر انگلیس، ۰۴–۲۰۰۳بهترین پیروزی در لیگ ۹–۱ مقابل منچستر سیتی، ۳ سپتامبر ۱۹۰۶ ۹–۱ مقابل پلیموث آرگیل، ۲۷ دسامبر ۱۹۳۰ (دیکسی دین و جی استین، هر کدام چهار گل زدند، اولین بار برای اورتون)بهترین پیروزی در جام حذفی ۱۱–۲ مقابل داربی کانتی، جام حذفی، دور پنجم، ۱۸ ژانویه ۱۸۹۰ (هت تریک از فرد گری، الک بریدی و الف میلوارد)بهترین پیروزی در جام اتحادیه ۸–۰ مقابل ویمبلدون، جام اتحادیه، دور دوم، ۲۹ اوت ۱۹۷۸بهترین پیروزی در مجموع دو بازی رفت و برگشت در جام اتحادیه ۱۱–۰ مقابل رکسهام، جام اتحادیه، دور دوم، ۱۹۹۰بهترین پیروزی در اروپا ۶–۱ مقابل بران، جام یوفا، مرحله یک‌شانزدهم، ۲۱ فوریه ۲۰۰۸بهترین پیروزی در مجموع دو بازی رفت و برگشت پیروزی اروپا ۱۰–۰ مقابل فین هارپس، جام یوفا، دور اول، ۱۹۷۸بهترین پیروزی در بازی دوستانه ۲۲–۰ مقابل ایردینگ، ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۸بهترین پیروزی خارج از خانه در لیگ ۷–۰ مقابل چارلتون اتلتیک، ۷ فوریه ۱۹۳۱بهترین پیروزی خارج از خانه در جام حذفی ۶–۰ مقابل کریستال پالاس، ۴ ژانویه ۱۹۳۱بهترین پیروزی خارج از خانه در دسته برتر ۶–۱ مقابل داربی کانتی، ۵ نوامبر ۱۸۹۲بهترین پیروزی خارج از خانه در جام اتحادیه ۵–۰ مقابل رکسهام، جام اتحادیه، دور دوم بازی رفت، ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۰بهترین پیروزی خارج از خانه در اروپا ۵–۰ مقابل فین هارپس، جام یوفا، دور اول بازی رفت، ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۸ شکست رکورد نتیجهبیشترین شکست لیگ در یک فصل ۲۲ شکست در ۴۲ بازی، لیگ برتر انگلستان، فصل ۹۴–۱۹۹۳کمترین شکست لیگ در یک فصل ۱ شکست در ۲۲ بازی، دسته اول، فصل ۹۱–۱۸۹۰بدترین شکست لیگ ۷–۰ مقابل ساندرلند، لیگ فوتبال دسته اول، ۲۶ دسامبر ۱۹۳۴ ۷–۰ مقابل ولوز لیگ فوتبال دسته ۱، ۲۲ فوریه ۱۹۳۹ ۱۰–۴ مقابل تاتنهام هاتسپر لیگ فوتبال دسته ۱، ۱۱ اکتبر ۱۹۵۸ ۸–۲ مقابل نیوکاسل لیگ فوتبال دسته ۱، ۷ نوامبر ۱۹۵۹ ۷–۰ مقابل آرسنال، لیگ برتر، ۱۱ مه ۲۰۰۵بدترین شکست در جام حذفی ۶–۰ مقابل کریستال پالاس، جام حذفی، دور اول، ۷ ژانویه ۱۹۲۲ گلزنی رکورد نتیجهبیشترین گل زده لیگ در یک فصل ۱۲۱ گل در ۴۲ بازی، دسته دوم لیگ فوتبال، فصل ۳۱–۱۹۳۰کمترین گل زده لیگ در یک فصل ۳۴ گل در ۳۸ بازی، لیگ برتر، فصل ۰۶–۲۰۰۵بیشترین گل خورده لیگ در یک فصل ۹۲ گل در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۳۰–۱۹۲۹کمترین گل خورده لیگ در یک فصل ۲۷ گل در ۴۰ بازی، دسته اول، فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ امتیازگیری رکورد نتیجهبیشترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۲ امتیاز برای هر برد) ۶۶ امتیاز در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۷۰–۱۹۶۹بیشترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۳ امتیاز برای هر برد) ۹۰ امتیاز در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۸۵–۱۹۸۴کمترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۲ امتیاز برای هر برد) ۲۰ امتیاز در ۲۲ بازی، دسته اول، فصل ۸۹–۱۸۸۸کمترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۳ امتیاز برای هر برد) ۳۹ امتیاز در ۳۸ بازی، لیگ برتر، فصل ۰۴–۲۰۰۳ اولین بازی‌ها بازی تاریخاولین بازی در جام حذفی مقابل بولتون، دور اول مقدماتی، ۱۲ نوامبر ۱۸۸۷ (تساوی ۰–۰)اولین بازی در دسته اول مقابل آکرینگتون، دسته اول، ۸ سپتامبر ۱۸۸۸ (برد ۲–۱)اولین بازی در گودیسون پارک مقابل بولتون، دسته اول، (پیروزی ۴–۲)اولین بازی اروپایی مقابل دانفرملین، فیرز کاپ، ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۲ (پیروزی ۱–۰)اولین بازی در جام اتحادیه مقابل آکرینگتون استنلی، (پیروزی ۳–۱)، ۱۲ دسامبر ۱۹۶۰ حضور تماشاگران رکورد حضور تماشاگرانبیشترین حضور تماشاگران در لیگ ۷۸٬۲۹۹ برابر لیورپول، ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۸بیشترین حضور تماشاگران در جام حذفی ۷۷٬۹۰۲ برابر منچستریونایتد، جام حذفی، دور پنجم، ۱۴ فوریه ۱۹۵۳بیشترین حضور تماشاگران در جام اتحادیه ۵۴٬۰۳۲ برابر بولتون، جام اتحادیه، نیمه نهایی، بازی رفت، ۱۸ ژانویه ۱۹۷۷بیشترین حضور تماشاگران در اروپا ۶۲٬۴۰۸ برابر اینتر میلان، جام اروپا، دور اول، بازی رفت، ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۳کمترین حضور تماشاگران در لیگ ۷٬۸۰۲ برابر شفیلد ونزدی، ۱ مه ۱۹۳۴کمترین حضور تماشاگران در جام حذفی ۱۵٬۲۹۳ برابر ویمبلدون، جام حذفی، دور سوم، ۱۲ ژانویه ۱۹۹۳کمترین حضور تماشاگران در جام اتحادیه ۷٬۴۱۵ در مقابل راکسم، جام اتحادیه، دور دوم، بازی برگشت، ۹ اکتبر ۱۹۹۰ رکورد کشوری رکوردگودیسون پارک، اولین ورزشگاهی در جهان بود که به شکل اختصاصی برای فوتبال طراحی و ساخته شد.گودیسون پارک تنها ورزشگاه باشگاهی است که میزبان یک بازی نیمه‌نهایی از رقابت‌های جام جهانی بوده.گودیسون پارک محل بازی انگلستان و جمهوری ایرلند در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۹ بود. انگلیس با نتیجه ۲–۰ شکست خورد و این، اولین شکست خانگی آنها مقابل کشوری غیرانگلیسی بود. پیتر فارل از اورتون، برای ایرلند گلزنی کرد.اورتون اولین باشگاه انگلیسی بود که در پنج فصل متوالی (۶۳–۱۹۶۲ تا ۶۷–۱۹۶۶) در مسابقات اروپایی حضور یافت.اورتون بیش از هر باشگاه دیگری در دسته برتر فوتبال انگلستان بازی کرده‌است.بیش از هر باشگاه دیگری در لیگ برتر گل زده‌اند و گل دریافت کرده‌اند.اورتون بیش از هر تیم دیگری در مسابقات دسته برتر، تساوی و باخت داشته‌است.اورتون تمایزی غیرمعمول دارد، اینکه برای طولانی‌ترین زمان، قهرمان لیگ بود. در سال ۱۹۱۵، قهرمانی را به دست آورد و به دنبال تعلیق لیگ به دلیل جنگ جهانی اول، تا ازسرگیری دوباره لیگ در فصل ۲۰–۱۹۱۹، قهرمان باقی ماند. همچنین در سال ۱۹۳۹ قهرمان شد و بار دیگر به دنبال تعلیق لیگ به دلیل جنگ جهانی دوم، تا شروع دوباره لیگ در سال ۱۹۴۶، قهرمان باقی ماند.اولین باشگاهی که جام و مدال‌های قهرمانی لیگ را دریافت کرد.اولین باشگاهی که جوانترین گلزن لیگ برتر را در دو فصل متوالی با دو بازیکن مختلف داشته‌است.اولین باشگاهی که به رکورد ۴۰۰۰ بازی در دسته برتر رسید.اولین باشگاهی که به رکورد ۵۰۰۰ امتیاز در لیگ دست یافت.اولین باشگاهی که در دو زمین مختلف، قهرمان لیگ شد.اولین باشگاهی که فینال جام حذفی را میزبانی کرد.اولین باشگاه در انگلیس بود که نیمکت ذخیره‌ها را نصب کرد.اولین باشگاهی که به ۴ فینال متوالی در جام خیریه در ومبلی در فاصله سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ رسید.شش گل جک ساوت‌ورث مقابل وست برومویچ آلبیون در ۳۰ دسامبر ۱۸۹۳، اولین نمونه از این دست در تاریخ لیگ فوتبال بود.بیشترین امتیاز انضباطی دریافتی را در لیگ برتر دارند (۲ امتیاز برای کارت قرمز، یک امتیاز برای یک زرد): ۱۲۵۲Official Site of the Premier League | Statistics اولین باشگاهی که در فینال جام حذفی، شکست ۲–۰ را به پیروزی تبدیل کرد و قهرمان شد.اولین باشگاه از مرزی‌ساید که قهرمان جام حذفی شد.اولین باشگاهی که به رکورد ۱۰۰ فصل حضور در دسته برتر فوتبال انگلستان دست یافت. در سپتامبر ۲۰۲۰ با «اورتون، جان آبی‌ها».گودیسون پارک که در سال ۱۸۹۲ ساخته شد، اولین زمین فوتبال کاملاً هدفمند در جهان بود.اورتون اولین باشگاهی بود که سیستم گرمایش زیر خاکی را در ورزشگاه خود نصب کرد.اولین باشگاهی که در یک جام اروپایی با ضربات پنالتی پیروز شد (۱۹۷۰ مقابل بروسیا مونشن‌گلادباخ).اولین باشگاهی که مستمر، برنامه بازی را برای بازی‌های خانگی منتشر کرد.اولین باشگاهی که ورزشگاه چهار طرفه با جایگاه‌های دو طبقه داشت.اولین باشگاهی که ورزشگاهی با جایگاه سه طبقه داشت. پرافتخارترین مربی تاریخ اورتون که موفق به کسب قهرمانی‌های داخلی و بین‌المللی شد، هاوارد کندال است؛ او موفق به کسب دو عنوان قهرمانی لیگ انگلیس، قهرمانی در جام حذفی انگلستان ۱۹۸۴، قهرمانی در جام برندگان جام اروپا ۱۹۸۵ و سه عنوان قهرمانی جام خیریه انگلستان شد. فهرست سرمربیان باشگاه اورتون، همراه با دوران تصدی، رکوردها و افتخارات مربی ملیت از تاریختا تاریخبازیافتخاراتیادداشتویلیام ادوارد بارکلی ایرلنددیک مولینکس (۱) دسته اول ویل کاف (۱) دسته اول، (۱) جام حذفی ویلیام جی. ساویر گرفت.توماس مک‌اینتاش (۲) دسته اول، (۲) دسته دوم، (۱) جام حذفی، (۲) جام خیریه کمیته اورتون (۱) دسته اول تئو کلیکلیف بریتونیان بوکانجانی کریهری کتریک (۲) دسته اول، (۲) جام خیریه، (۱) جام حذفی تام ایگل‌استون*Caretaker manager.بیلی بینگهاماستیو بورتنشاو*گوردون لیهاوارد کندال (۲) دسته اول، (۱) جام در جام اروپا، (۱) جام حذفی، (۳) جام خیریه کالین هاروی (۱) جام خیریه جیمی گابریل*هاوارد کندالجیمی گابریل*مایک واکرجو رویل (۱) جام حذفی، (۱) جام خیریه دیو واتسون*Player-manager/caretaker.هاوارد کندللوالتر اسمیتدیوید مویزروبرتو مارتینزدیوید آنس‌ورث*رونالت کوماندیوید آنس‌ورث*سم الردایسمارکو سیلوادانکن فرگوسن*کارلو آنچلوتیرافائل بنیتزدانکن فرگوسن*فرانک لمپارد بازیکنان بزرگان اورتون بازیکنان زیر به دلیل کمک‌های بزرگشان به باشگاه در زمره بزرگان اورتون در نظر گرفته می‌شوند. هیئتی منصوب به دست باشگاه، لیست ابتدایی را در سال ۲۰۰۰ ایجاد کرد و هر فصل عضوی جدید اعلام می‌شود. جونزCB۴۹–۱۹۳۶۱۷۸۵۲۰۰۰تد سگارGK۵۲–۱۹۲۹۵۰۰۰۲۰۰۰دیکسی دینFW۳۷–۱۹۲۴۴۳۳۳۸۳۲۰۰۰سم چگزویMF۲۵–۱۹۱۰۳۰۰۳۶۲۰۰۰جک شارپMF۰۹–۱۸۹۹۳۴۲۸۰ بازیکن سال برندگان جایزه پایان فصل باشگاه فصل ملیت بازیکن فصل ملیت بازیکن فصل ملیت بازیکن ۰۶–۲۰۰۵ میکل آرتتا ۰۷–۲۰۰۶ میکل آرتتا ۰۸–۲۰۰۷ جولیان لسکات ۰۹–۲۰۰۸ فیل جگیلکا ۱۰–۲۰۰۹ استیون پینار ۱۱–۲۰۱۰ لیتون بینز ۱۲–۲۰۱۱ جون هایتینخا ۱۳–۲۰۱۲ لیتون بینز ۱۴–۲۰۱۳ شیموس کولمن ۱۵–۲۰۱۴ فیل جگیلکا ۱۶–۲۰۱۵ گرت بری ۱۷–۲۰۱۶ روملو لوکاکو ۱۸–۲۰۱۷ جردن پیکفورد ۱۹–۲۰۱۸ لوکاس دینیه ۲۰–۲۰۱۹ ریشارلیسون ۲۱–۲۰۲۰ کالورت-لوین ۲۲–۲۰۲۱ برترین تیم تمام ادوار در آغار فصل ۰۴–۲۰۰۳، به عنوان بخشی از جشن رسمی برای بزرگداشت ۱۲۵ سالگی باشگاه، هواداران برای تعیین بهترین تیم اورتون رای دادند. # ملیت نام پست سال ترکیب تیم۱نویل سَوتالGK دروازه‌بان۹۷–۱۹۸۱۲گری استیونزRB مدافع کناری۸۹–۱۹۸۲۳برایان لابونCB مدافع میانی۷۱–۱۹۵۸۴کوین رتکلیفCB مدافع میانی۹۱–۱۹۸۰۵ری ویلسونLB مدافع کناری۶۹–۱۹۶۴۶ترور استیونRM هافبک راست۹۰–۱۹۸۳۷الن بالCM هافبک میانی۷۱–۱۹۶۶۸پیتر ریدCM هافبک میانی۸۹–۱۹۸۲۹کوین شیدیLM هافبک چپ۹۲–۱۹۸۲۱۰دیکسی دینCF مهاجم۳۷–۱۹۲۵۱۱گرائم شارپCF مهاجم۹۱–۱۹۸۰ اعضاء تالار مشاهیر انگلستان تالار مشاهیر فوتبال انگلستان در موزه ملی فوتبال در منچستر انگلستان قرار دارد. هدف این تالار، بزرگداشت و برجسته‌کردن دستاوردهای استعدادهای برتر فوتبال انگلیس و همچنین بازیکنان و مربیان غیرانگلیسی است که به چهره‌های مهمی در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شده‌اند. ملیت نام برگزیده سال ملیت نام برگزیده سال دیکسی دین برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۲ پل گسکوین برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۲ الن بال برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳ پت جنینگز برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳ تامی لاوتون برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳ گری لینه‌کر رگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳ هاوارد کندال برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۵ پیتر بردزلی برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۷بردزلی، اولین کسی بود که دو بار برای حضور در تالار مشاهیر برگزیده شد. در سال ۲۰۰۸ به پاس خدماتش در فوتبال پایه، عنوان «قهرمان انجمن بنیاد فوتبال» را دریافت کرد. مارک هیوز برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۷ نویل سَوتال برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۸سَوتال همراه با استیون جرارد از باشگاه لیورپول در شب جشن ویژه انتخاب شهر لیورپول به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا، برگزیده شدند. ری ویلسون برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۸ جو مرکر برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۹ هری کتریک برگزیده‌شده در سال ۲۰۱۰ پیتر رید برگزیده‌شده در سال ۲۰۱۴ گری اسپید برگزیده‌شده در سال ۲۰۱۷ کاپیتان‌های باشگاه #سال/فصلملیتبازیکن ۱ ۸۹–۱۸۸۸ نیک راس ۲ ۹۱–۱۸۸۹ اندرو هانا ۳ ۹۳–۱۸۹۱ جانی هولت ۴ ۹۴–۱۸۹۳ باب هوارث ۵ ۹۶–۱۸۹۴ ریچارد بویل ۶ ۹۷–۱۸۹۶ بیلی استوارت ۷ ۹۸–۱۸۹۷ ریچارد بویل ۸ ۱۹۰۰–۱۸۹۸ جک تیلور ۹ ۰۱–۱۹۰۰ جیمی ستل ۱۰ ۰۴–۱۹۰۱ تام بوث ۱۱ ۰۵–۱۹۰۴ ویلیام بالمر ۱۲ ۰۸–۱۹۰۵ جک تیلور ۱۳ ۱۰–۱۹۰۸ جک شارپ ۱۴ ۱۱–۱۹۱۰ هری میک‌پیس ۱۵ ۱۴–۱۹۱۱ جان مکوناکی ۱۶ ۱۵–۱۹۱۴ جیمی گالت ۱۷ ۲۰–۱۹۱۹ تام فلیت‌وود ۱۸ ۲۱–۱۹۲۰ دیکی دَونز ۱۹ ۲۲–۱۹۲۱ جان مک‌دونالد ۲۰ ۲۷–۱۹۲۲ هانتر هارت#سال/فصلملیتبازیکن ۲۱ ۲۹–۱۹۲۷ وارنی کرس‌ول ۲۲ ۳۰–۱۹۲۹ هانتر هارت ۲۳ ۳۱–۱۹۳۰ بن ویلیامز ۲۴ ۳۷–۱۹۳۱ دیکسی دین ۲۵ ۳۸–۱۹۳۷ بیلی کاک ۲۶ ۳۹–۱۹۳۸ جاک تامسون ۲۷ ۴۸–۱۹۴۶ نُرمن گرینهال ۲۸ ۵۷–۱۹۴۸ پیتر فارل ۲۹ ۶۱–۱۹۵۷ تامی جونز ۳۰ ۶۵–۱۹۶۱ روی ورنون ۳۱ ۷۰–۱۹۶۵ برایان لابون ۳۲ ۷۱–۱۹۷۰ الن بال ۳۳ ۷۴–۱۹۷۲ هوارد کندال ۳۴ ۷۶–۱۹۷۴ راجر کنیون ۳۵ ۸۲–۱۹۷۶ میک لاینز ۳۶ ۱۹۸۲ بیلی رایت ۳۷ ۸۴–۱۹۸۳ مارک هیگینز ۳۸ ۱۹۹۱–۱۹۸۴ کوین رتکلیف ۳۹ ۹۷–۱۹۹۲ دیو واتسون ۴۰ ۹۸–۱۹۹۷ گری اسپید#سال/فصلملیتبازیکن ۴۱ ۲۰۰۱–۱۹۹۸ دیو واتسون ۴۲ ۲۰۰۲–۲۰۰۱ کوین کمپل ۴۳ ۲۰۰۴–۲۰۰۲ دانکن فرگوسن ۴۴ ۲۰۰۵–۲۰۰۴ الن استابز ۴۵ ۲۰۰۶–۲۰۰۵ دیوید ویر ۴۶ ۲۰۱۳–۲۰۰۷ فیل نویل ۴۷ ۲۰۱۹–۲۰۱۳ فیل جگیلکا ۴۸ حال–۲۰۱۹ شیموس کُلمن ۱۰۰ اسطوره لیگ فوتبال # ملیت بازیکن # ملیت بازیکن۱۰۰ اسطوره لیگ فوتبال، فهرستی از ۱۰۰ بازیکن افسانه‌ای فوتبال است که توسط لیگ فوتبال در سال ۱۹۹۸ برای جشن صدمین فصل لیگ فوتبال تهیه شد. بازیکنان، توسط جمعی از روزنامه‌نگاران، از جمله گزارشگر کهنه‌کار برایون باتلر، انتخاب شدند. فهرستی از بازیکنانی که سابقه پوشیدن پیراهن اورتون را داشته‌اند:۱ الن بال۲ دیکسی دین۳ پل گسکوین۴ تامی لاوتون۵ گری لینه‌کر۶ جو مرکر۷ نویل سَوتال۸ الکس یانگ رکورددار حضور در تمام رقابت‌ها # ملیت بازیکن بازی سال منبع۱ نویل ساوتال ۷۵۱۱۹۹۸–۱۹۸۱ ۲ برایان لابون ۵۳۴ ۱۹۷۱–۱۹۵۷ ۳ دیو واتسون ۵۲۸ ۲۰۰۱–۱۹۸۶ ۴ تد ساگار ۵۰۰ ۱۹۵۳–۱۹۲۹ ۵ کوین رتکلیف ۴۹۴ ۱۹۹۲–۱۹۸۰ ۶ میک لاینز ۴۷۲ ۱۹۸۲–۱۹۶۹ ۷ جک تیلور ۴۵۶ ۱۹۰۹–۱۸۹۶ ۸ پیتر فارل ۴۵۳ ۱۹۵۷–۱۹۴۶ ۹ گرائم شارپ ۴۴۷ ۱۹۹۱–۱۹۸۰ ۱۰ لئون عثمان ۴۳۳ ۲۰۱۶–۲۰۰۰ دیکسی دین ۱۹۳۸–۱۹۲۵ رکورددار حضور در بازی‌های لیگ # ملیت بازیکن بازی سال منبع۱ نویل ساوتال ۵۷۸ ۱۹۹۸–۱۹۸۱۲ تد سگار ۴۶۳ ۱۹۵۳–۱۹۲۹ ۳ برایان لابون ۴۵۱ ۱۹۷۱–۱۹۵۸ ۴ دیو واتسون ۴۲۳ ۲۰۰۱–۱۹۸۶ ۵ پیتر فارل ۴۲۱ ۱۹۵۷–۱۹۴۶ ۶ جک تیلور ۴۰۰ ۱۹۱۰–۱۸۹۶ ۷ دیکسی دین ۳۹۹ ۱۹۳۷–۱۹۲۵ ۸ تامی اگلینگتون ۳۹۴ ۱۹۵۷–۱۹۴۶ ۹ میک لاینز ۳۸۹ ۱۹۸۲–۱۹۷۱ ۱۰ تامی ای جونز ۳۸۳ ۱۹۶۱–۱۹۵۰ رکورددار حضور در بازی‌های جام حذفی # ملیت بازیکن بازی سال منبع۱ نویل ساوتال ۷۰ ۱۹۹۸–۱۹۸۱۲ کوین رتکلیف ۵۷ ۱۹۹۲–۱۹۸۰ ۳ جک تیلور ۵۶ ۱۹۰۹–۱۸۹۶ ۴ گرائم شارپ ۵۴ ۱۹۹۱–۱۹۸۰ ۵ هری میک‌پیس ۵۲ ۱۹۱۴–۱۹۰۲ ۶ دیو واتسون ۴۸ ۲۰۰۱–۱۹۸۶ ۷ برایان لابون ۴۶ ۱۹۷۱–۱۹۵۷ ۸ جک شارپ ۴۲ ۱۹۰۹–۱۹۰۰ ۹ گُردُن وست ۴۰ ۱۹۵۷–۱۹۶۲ ۱۰ الکس یانگ ۳۹ ۱۹۱۰–۱۹۰۱ رکورددار حضور در بازی‌های جام اتحادیه # ملیت بازیکن بازی سال منبع۱ نویل ساوتال ۶۵ ۱۹۹۸–۱۹۸۱ ۲ گرائم شارپ ۴۸ ۱۹۹۱–۱۹۸۰ ۳ کوین رتکلیف ۴۷ ۱۹۹۲–۱۹۸۰ ۴ دیو واتسون ۳۹ ۲۰۰۱–۱۹۸۶ ۵ میک لاینز ۳۷ ۱۹۸۲–۱۹۶۹ ۶ آدرین هیث ۳۵ ۱۹۸۸–۱۹۸۲ ۷ کوین شیدی ۳۲ ۱۹۹۲–۱۹۸۲ ۸ گری استیونز۳۰ ۱۹۸۲–۱۹۸۸ اندی کینگ ۱۹۸۰–۱۹۷۶، ۱۹۸۴–۱۹۸۲ ۱۰ باب لَچفورد ۲۸ ۱۹۸۰–۱۹۷۳ رکورددار حضور در بازی‌های اروپایی # ملیت بازیکن بازی سال منبع ۱ تیم هاوارد ۲۸ ۲۰۱۶–۲۰۰۶۲ لئون عثمان۲۵ ۲۰۱۶–۲۰۰۶ لیتون بینز ۲۰۲۰–۲۰۰۷ ۴ تونی هیبرت ۲۴ ۲۰۱۶–۲۰۰۰ ۵ فیل جگیلکا ۲۳ ۲۰۱۹–۲۰۰۷۶ برایان لابون ۱۹ ۱۹۷۱–۱۹۵۷ تیم کیهیل ۲۰۱۲–۲۰۰۴ کالین هاروی ۱۹۷۴–۱۹۶۲ جوزف یوبو ۲۰۱۲–۲۰۰۲ ۱۰ جانی موریسی۱۸ ۱۹۷۲–۱۹۶۲ فیل نویل ۲۰۱۳–۲۰۰۵ یاکوبو ۲۰۱۱–۲۰۰۷ رکورددار گلزنی در تمامی رقابت‌ها # ملیت بازیکن سال گل‌ها بازی منبع۱ دیکسی دین ۱۹۳۷–۱۹۲۵ ۳۸۳ ۴۳۳ ۰٫۸۸۲ گرائم شارپ ۱۹۹۱–۱۹۸۰ ۱۵۹ ۴۲۶ ۰٫۳۷ ۳ باب لَچفورد ۱۹۸۱–۱۹۷۴ ۱۳۸ ۲۸۶ ۰٫۴۸ ۴ الکس یانگ ۱۹۱۱–۱۹۰۱ ۱۲۵ ۳۱۴ ۰٫۴۰ ۵ جو رویل ۱۹۷۴–۱۹۶۶ ۱۱۹ ۲۷۳ ۰٫۴۴ ۶ روی ورنون ۱۹۶۵–۱۹۶۰ ۱۱۱ ۲۰۰۰٫۵۵ ۷ دیو هیکسون ۱۹۵۵–۱۹۴۸، ۱۹۵۹–۱۹۵۷ ۱۰۹ ۲۴۳ ۰٫۴۴ ۸ ادگار چادویک ۱۸۹۹–۱۸۸۸ ۱۰۴ ۳۰۰ ۰٫۳۴ ۸ الف میلوارد ۱۹۹۴–۱۹۸۸ ۱۰۰ ۲۲۴ ۰٫۴۵ ۱۰ تونی کوتی ۱۹۰۸–۱۸۹۹ ۹۹ ۲۰۶ ۰٫۴۸ رکورددار گلزنی در لیگ # ملیت بازیکن سال گل‌ها بازی منبع ۱ دیکسی دین ۱۹۳۷–۱۹۲۵ ۳۴۹ ۳۹۹ ۰٫۸۸ ۲ الکس یانگ ۱۹۱۱–۱۹۰۱ ۱۱۳ ۲۷۵ ۰٫۴۱ ۳ گرائم شارپ ۱۹۹۱–۱۹۸۰ ۱۱۱ ۳۰۶ ۰٫۳۶ ۴ باب لَچفورد ۱۹۸۱–۱۹۷۴ ۱۰۶ ۲۳۵ ۰٫۴۵ ۵ جو رویل ۱۹۷۴–۱۹۶۶ ۱۰۲ ۲۲۹ ۰٫۴۵ ۶ روی ورنون ۱۹۶۵–۱۹۶۰ ۱۰۱ ۱۷۶ ۰٫۵۷ ۷ دیو هیکسون ۱۹۵۵–۱۹۴۸، ۱۹۵۹–۱۹۵۷ ۹۴ ۲۲۵ ۰٫۴۲ ۸ ادگار چادویک ۱۸۹۹–۱۸۸۸ ۹۲۲۷۰ ۰٫۳۴ ۸ الف میلوارد ۱۸۹۷–۱۸۸۸ ۸۷ ۲۰۱ ۰٫۴۳ ۱۰ جیمی ستل ۱۹۰۸–۱۸۹۹ ۸۳ ۲۳۷ ۰٫۳۵ رکورددار گلزنی در جام حذفی # ملیت بازیکن سال گل‌ها بازی منبع۱ دیکسی دین ۱۹۳۷–۱۹۲۵ ۲۸ ۳۲ ۰٫۸۷۲ گرائم شارپ ۱۹۹۱–۱۹۸۰ ۲۱ ۵۲ ۰٫۴۳ دیو هیکسون ۱۹۵۵–۱۹۴۸، ۱۹۵۹–۱۹۵۷ ۱۵ ۱۸ ۰٫۸۳ کوین شیدی ۱۹۹۲–۱۹۸۲ ۳۸ ۰٫۳۹۵ الکس یانگ ۱۹۱۱–۱۹۰۱ ۱۴ ۳۹ ۰٫۳۶ جک تیلور ۱۹۱۰–۱۸۹۶ ۵۶ ۰٫۲۵۷ الف میلوارد ۱۸۹۷–۱۸۸۸۱۳ ۲۳ ۰٫۶ جیمی ستل ۱۹۰۸–۱۸۹۹ ۳۲ ۰٫۴۴۹ ادگار چادویک ۱۸۹۹–۱۸۸۸ ۱۲ ۳۰ ۰٫۴۰ جک شارپ ۱۹۱۰–۱۸۹۹ ۴۲ ۰٫۲۸ رکورددار گلزنی در جام اتحادیه # ملیت بازیکن گل‌ها بازی منبع ۱ باب لَچفورد ۱۹ ۲۸ ۰٫۶۷ ۲ گرائم شارپ ۱۵ ۴۶ ۰٫۳۲۳ تونی کوتی۱۱ ۱۹ ۰٫۵۸ آدرین هیث ۳۵ ۰٫۳۳۵ دامینیک کالورت-لوین ۱۰ ۱۰ ۱٫۰۰ اندی کینگ ۳۰ ۰٫۳۳ ۷ کوین شیدی ۹ ۳۲ ۰٫۳۸ ۸ مارتین دابسن ۸ ۲۲ ۰٫۳۶ ۹ فرانک ویگنال ۷ ۳ ۲٫۳۳ پل ویلکینسون ۴ ۱٫۷۵ پل رایداَوت۱۳ ۰٫۵۳ دیو واتسون۳۹ ۰٫۱۷ رکورددار گلزنی در رقابت‌های اروپایی # ملیت بازیکن گل‌ها بازی منبع۱ روملو لوکاکو ۸ ۹ ۰٫۸۹۲ فرد پیکرینگ ۶ ۹ ۰٫۶۷ ۳ اندی گری۵ ۳ ۱٫۶۶۴ اندی کینگ ۴ ۶ ۰٫۶۷ جو رویل ۶ ۰٫۶۷ اندی جانسون ۷ ۰٫۵۷ گرائم شارپ ۸ ۰٫۵۰ الن بال ۱۰ ۰٫۴۰ ویکتور آنیچبه ۱۱ ۰٫۳۶ میکل آرتتا۱۴ ۰٫۲۹ یاکوبو۱۸ ۰٫۲۲ تیم کیهیل ۱۹ ۰٫۲۱ فیل جگیلکا۲۳ ۰٫۱۷ رکورددار کلین-شیت # ملیت بازیکن بازی کلین-شیت منبع ۱ نویل ساوتال ۷۵۱ ۲۶۹/۵ ۲ گُردُن وست۴۰۲ ۱۵۵/۳ ۳ تیم هاوارد ۴۱۴ ۱۳۳ ۴ تد سگار ۴۹۷ ۱۲۰ ۵ بیلی اسکات ۲۸۹ ۹۴ ۶ تام فرن ۲۳۱ ۶۷ ۱۰ جردن پیکفورد ۱۸۳ ۵۰ ۷ جیمی اونیل ۲۱۳ ۴۹ ۸ جرج وود ۱۲۶ ۴۸ ۹ آلبرت دانلوپ ۲۳۱ ۴۷ رکوردهای بازیکنان رکورد بازیکنجوانترین بازیکن همه رقابت‌ها تیری اسمال؛ ۱۶ سال و ۱۷۶ روز (مقابل شفیلد ونزدی، ۲۴ ژانویه ۲۰۲۱)جوانترین بازیکن در رقابت‌های اروپایی جیک بیدول؛ ۱۶ سال و ۲۷۱ روز (مقابل باته بوریسف، ۱۷ دسامبر ۲۰۰۹)مسن‌ترین بازیکنتد سگار؛ ۴۲ سال و ۲۸۱ روز (مقابل پلیموث آرگیل، ۱۵ نوامبر ۱۹۵۲)بیشترین گل در یک فصل دیکسی دین؛ ۶۰ گل (فصل ۲۸–۱۹۲۷)بیشترین گل در یک بازی ۶؛ جک سَوت‌ورث (مقابل وست برومویچ آلبیون، ۳۰ دسامبر ۱۸۹۳)جوان‌ترین گلزن جیمز وون؛ ۱۶ سال و ۲۷۱ روز (مقابل کریستال پالاس، ۱۰ آوریل ۲۰۰۵)مسن‌ترین گلزن والی فیلدینگ؛ ۳۸ سال و ۳۰۵ روز (مقابل وست برومویچ آلبیون، ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۸) انجمن اجتماعی اورتون انجمن اجتماعی اورتون یا اورتون در جامعه، یک مؤسسه خیریه است که ورزش و سایر فعالیت‌های اجتماعی را برای جامعه محلی از جمله برای افراد دارای معلولیت فراهم می‌کند. انجمن اجتماعی اورتون، نماینده باشگاه در اتحادیه باشگاه ورزش‌های چندگانه اروپا است. پیوندهایی با آکادمی فوتبال بالیولستر یونایتد در سلبریج ایرلند، اتحادیه فوتبال انتاریو کانادا، و اتحادیه فوتبال تایلند دارد. این باشگاه همچنین دارای یک آکادمی فوتبال در شهر لیماسول قبرس است و قرارداد مشارکت با باشگاه آمریکایی پیتسبرگ ریورهَوندز بسته. اورتون با تیم شیلیایی اورتون د وینیا دل مار که به افتخار این باشگاه نامگذاری شده، در ارتباط است. در ۴ اوت ۲۰۱۰ و با میزبانی گودیسون پارک، دو اورتون در مسابقه‌ای دوستانه به نام «کوپا هرمانداد» به مناسبت صدمین سالگرد تیم شیلیایی به مصاف هم رفتند. این مناسبت توسط انجمن روله‌تِروس سازمان گرفت که برای ترویج ارتباط میان دو باشگاه تأسیس شد. سایر باشگاه‌های مرتبط با اورتون نیز در کولونیای اروگوئه، در شهرهای لا پلاتا و ریو کوارتوی آرژانتین، در الک گروو ایالت کالیفرنیا و کورک ایرلند وجود دارند. باشگاه، مالک و اداره‌کننده تیم بسکتبال حرفه‌ای اورتون تایگرز بود که در لیگ برتر بسکتبال بریتانیا شرکت می‌کرد. این تیم در تابستان ۲۰۰۷ به عنوان بخشی از برنامه انجمن باشگاه راه‌اندازی شد و بازی‌های خانگی خود را در آکادمی ورزشی گرین‌بَنک در حومه لیورپول برگزار می‌کرد. اورتون تایگرز، ترکیبی بود با برنامه جوانان جامعه تاکس‌تث تایگرز که در سال ۱۹۶۸ شروع شد و به زودی با قهرمانی در جام لیگ بسکتبال بریتانیا در سال ۲۰۰۹ و پیروزی در بازی‌های پلی‌آف ۲۰۱۰، یکی از موفق‌ترین‌ها در لیگ شد. با این حال، اورتون بودجه خود را قبل از آغاز فصل ۱۱–۲۰۱۰ پس گرفت و این تیم با عنوان مرزی تایگرز بازتاسیس شد. در فرهنگ عامه سینما و تلویزیون فیلم تلویزیونی دید طلایی در سال ۱۹۶۹ اثر کن لوچ، درام بداهه را با فیلم‌های مستند ترکیب کرد تا داستان گروهی از هواداران اورتون را روایت کند که هدف اصلی زندگی‌شان یعنی دنبال کردن تیم، با مشکلاتی چون کار و ازدواج قطع می‌شود. الکس یانگ، مهاجم اورتون، که نام مستعار او نیز عنوان این فیلم بود، در نقش خودش ظاهر شد. فیلم تلویزیونی The Fix ساخته پل گرین‌گرس در سال ۱۹۹۷، داستانی واقعی از یک رسوایی تبانی را به نمایش گذاشت که در آن تونی کی، جدیدترین بازیکن باشگاه با بازیگری جیسون آیزاکس، برای شکست در بازی باشگاه قبلی خود، شفیلد ونزدی مقابل ایپسویچ تاون تبانی کرده‌بود. بیشتر داستان در طول فصل ۶۳–۱۹۶۲ اتفاق می‌افتد که اورتون قهرمان لیگ شد و کالین ولند نقش هری کتریک را داشت. در فیلم کرید از سری فیلم‌های راکی، محصول سال ۲۰۱۵، گودیسون پارک، محل برگزاری صحنه مبارزه بود. تصاویری از ورزشگاه و تماشاگران در جریان بازی خانگی مقابل وست برومویچ آلبیون برای این صحنه استفاده شد. تونی بلو، قهرمان بوکس متولد لیورپول و طرفدار مادام‌العمر اورتون، نقش حریف کرید را بازی کرد و نشان اورتون را بر روی وسایل تمرینی و شورت خود داشت. موسیقی در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ و در دوره‌ای که بسیاری از باشگاه‌ها هر کدام آهنگی را برای رسیدن به فینال جام حذفی منتشر می‌کردند، اورتون در چهار نوبت با چند کار مختلف وارد جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا شد. سال بعد، باشگاه موفق‌ترین تک‌آهنگ خود را منتشر کرد و «بزن بریم» به رتبه ۱۴ جدول رسید. در سال ۱۹۸۶، اورتون «همه آبی‌ها را تشویق می‌کنند» را بیرون داد که به رتبه ۸۳ رسید. «حالا همه با هم»، بازسازی آهنگی از گروه لیورپولی The Farm، برای فینال جام حذفی ۱۹۹۵ بود که به رده ۲۷ رسید. | ## جمع‌بندی | زمانی که باشگاه به فینال جام حذفی ۲۰۰۹ رسید، این سنت انتشار تک‌آهنگ تقریباً توسط همه باشگاه‌ها کنار گذاشته شد و اورتون هیچ آهنگی منتشر نکرد.