موضوع مقاله: سیمون بولیوار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیمون بولیوار | مقدمه: سیمون خوسه آنتونیو د لا سانتیسیما ترینیداد بولیوار ای پالاسیوس پونته‌ای بلانکو (؛ – ) معروف به سیمون بولیوار فرمانده انقلابی و سیاستمدار ونزوئلایی، رهبر انقلاب‌های آزادی‌بخش آمریکای لاتین از استعمار اسپانیا بود. | ## بخش 1: سیمون بولیوار | بولیوار معروف به آزادیبخش (liberator)، ونزوئلا، بولیوی، کلمبیا، اکوادور، پرو و پاناما را از استعمار امپراتوری اسپانیا رهاند و رئیس‌جمهور پرو شد. بولیوار در کاراکاس (پایتخت ونزوئلا در یک خانواده ثروتمند زاده شد و همان‌طور که در دوران او برای خانواده‌های طبقه بالا معمول بود، در سن جوانی برای تحصیل به خارج از کشور اعزام شد. زمانی که در اروپا بود با ایده‌های عصر روشنگری آشنا شد که بعداً انگیزه او را برای سرنگونی اسپانیایی‌های حاکم در استعمار آمریکای جنوبی فراهم کرد. بولیوار با بهره‌گیری از بی‌نظمی در اسپانیا ناشی از جنگ شبه‌جزیره، مبارزات خود را برای استقلال در سال ۱۸۰۸ آغاز کرد. علی‌رغم موانع متعدد، از جمله ورود یک نیروی اعزامی بی‌سابقه اسپانیایی، سرانجام انقلابیون پیروز شدند که در نهایت به پیروزی میهن پرستانه در نبرد کارابوبو در سال ۱۸۲۱ منجر شد که باعث شد ونزوئلا به کشوری مستقل تبدیل شود. پس از این پیروزی بر امپراتوری اسپانیا، بولیوار در تأسیس نخستین اتحادیه ملت‌های مستقل در آمریکای لاتین، کلمبیای بزرگ که وی از ۱۸۱۹ تا ۱۸۳۰ رئیس‌جمهور آن بود، شرکت کرد و بولیوی به نام وی نامگذاری شد. وی به‌طور همزمان رئیس کلمبیای بزرگ (ونزوئلا، کلمبیا، پاناما و اکوادور کنونی) بود. او در طول لشکرکشی‌های خود ۷۰۰۰۰ کیلومتر سوار بر اسب شد که ۱۰ برابر بیشتر از هانیبال، سه برابر ناپلئون و دو برابر اسکندر مقدونی است. بولیوار در اواخر عمر از اوضاع منطقه زادگاه خود ناامید شد و گفت «همه کسانی که به انقلاب خدمت کردند دریا را شخم زده‌اند.» خانواده بولیوار ریشه نام خانوادگی نام بولیوار از اشراف‌زاده‌های ساکن روستای کوچک لا پوبلا د بولیوار در باسک اسپانیا گرفته شده‌است. نخستین فرزند خانواده بولیوار در آمریکای جنوبی، سیمون بولیوار بود که از سال ۱۵۵۹ تا ۱۵۶۰ با استاندار سانتو دومینگو زندگی و کار کرد. هنگامی که حاکم ونزوئلا توسط امپراتوری اسپانیا در سال ۱۵۶۹ مجدداً منصوب شد، بولیوار هم با او به ونزوئلا رفت. او به عنوان یک مهاجر در ونزوئلا، اسپانیا، در جامعه محلی برجسته بود و او و فرزندانش املاک و مستاجران و موقعیت‌های خود را در کابیدو محلی دریافت کردند. هنگامی که کلیسای کاراکاس در سال ۱۵۶۹ ساخته شد، خانواده بولیوار یکی از نخستین کلیساهای اختصاصی را داشتند. بولیوار از طرف مادرش (خانواده پالاسیوس)، معادن مس آروا را در کوکوروت به ارث برد. سده هفدهم در پایان سده ۱۷ (میلادی) استخراج مس در ونزوئلا بسیار رونق گرفت و این فلز به عنوان مس کاراکاس شناخته شد. در سال ۱۷۲۸ پدر بزرگ بولیوار، خوان د بولیوار مارتینز دویله گاس ۲۲۰۰ دوکاتس را بخاطر واگذاری معدن توسط فیلیپ پنجم پادشاه اسپانیا به صومعه سانتا ماریا اهدا کرد. ولی پادشاه اسپانیا هرگز اسناد مالکیت معدن را بنام او صادر نکرد و به این دلیل خرید معدن به موضوع حل نشده‌ای تبدیل شد که در طول عمر بولیوار باقی ماند و تنها زمانی پایان یافت که ونزوئلا از استعمار اسپانیا خارج شد. زندگی و تحصیلات کودکی سیمون بولیوار در ۲۴ ژوئیه ۱۷۸۳ در خانواده‌ای اشرافی در کاراکاس زاده شد و با نام سیمون خوسه آنتونیو د لاسانتیسیما ترینیداد بولیوار ای پالاسیوس غسل تعمید داده شد. اجدادش از مأموران برجسته و عالی رتبهٔ اسپانیا وابسته به خاندان امپراتوری اسپانیا بودند. | ## بخش 2: سیمون بولیوار | مادرش ماریا دلاکنسپسیون پالاسیوس ای بلانکو و پدرش سرهنگ دن خوان وینست بولیوار ای پونته بود. در سه سالگی پدرش و در نه سالگی مادرش را از دست داد و توسط عمو و معلمانش پرورش یافت. وقتی چهارده ساله بود دن سیمون رودریگز بخاطر اتهام به توطئه علیه دولت اسپانیا در کاراکاس، مجبور شد کشور را ترک کند. در سال ۱۸۰۰ او به اسپانیا فرستاده شد تا مطالعات نظامی‌اش را در مادرید ادامه دهد. بولیوار در اروپا دانش‌های ادبی و علمی خود را عمیق‌تر کرد و با انقلاب فرانسه آشنا شد. آرمان‌های دموکراتیک الهام گرفته از انقلاب فرانسه زندگی او را تحت تأثیر قرار داده و او را به مبارزه برای استقلال آمریکای جنوبی متقاعد کردند. اما با گذشت کمتر از یک سال از بازگشت، همسرش بر اثر ابتلا به بیماری تب زرد درگذشت و بولیوار پس از سه سال اقامت در ونزوئلا در سال ۱۸۰۴ به اروپا رفت. مبارزات ونزوئلا و گرانادای جدید، ۱۸۰۷–۱۸۲۱ بولیوار در سال ۱۸۰۷ به ونزوئلا بازگشت. ونزوئلا پس از کودتایی در ۱۹ آوریل ۱۸۱۰ و تشکیل شورای عالی نظامی کاراکاس و سرنگونی سلطه استعماری به استقلال دفاکتو دست یافت. شورای عالی نظامی برای به رسمیت شناخته شدن و دریافت کمک هیأتی را به بریتانیا فرستاد. این هیئت با ریاست بولیوار و دو فرد دیگر بنام‌های آندرس بلیو و لوئیس لوپز مندز با فرانسیسکو د میراندا دیدار و او را متقاعد کردند تا به سرزمین مادری خود برگردد. مبارزه جدی استقلال‌طلبانه در ۱۸۱۰ مبارزهٔ جدی استقلال‌طلبانه مردم ونزوئلا برای آزادی در ۱۸۱۰ آغاز شد و فرماندهی آن را ژنرال فرانسیسکو د میراندا به‌عهده داشت. او از بولیوار برای پیوستن به سپاه مبارز آزادی‌خواه ونزوئلا با درجه سرگردی دعوت کرد و بولیوار دعوت او را پذیرفت. از آوریل ۱۸۱۰ کلنل بولیوار به یکی از رهبران عمدهٔ جنبش آزادی‌بخش ونزوئلا تبدیل شد. نخستین جمهوری ونزوئلا، ۱۸۱۲–۱۸۱۱ در سال ۱۸۱۱ یک هیئت از شورای عالی نظامی که بولیوار هم با آن‌ها بود به همراه تعدادی در لا گواایرا با میراندا دیدار کرد. در جنگی به فرماندهی میراندا، بولیوار به درجه سرهنگی رسید و در سال ۱۸۱۲ فرمانده پورتو کابلیو شد. جمهوری دوم ونزوئلا، ۱۸۱۳–۱۸۱۴ در ۲۴ مه، بولیوار وارد مریدا شد، جایی که او به عنوان آزادی‌خواه توصیف شد. بر اساس این فرمان هر اسپانیایی که به‌طور جدی از استقلال حمایت نمی‌کرد می‌توانست کشته شود. کاراکاس در ۶ اوت ۱۸۱۳ دوباره تصرف شد و بولیوار به عنوان آزادی‌بخش وارد این شهر شد و جمهوری دوم ونزوئلا را تأسیس کرد. | ## بخش 3: سیمون بولیوار | میهن پرستان ونزوئلایی با کمبود نیرو و ادوات جنگی مواجه بودند و در نتیجه بولیوار دوباره شکست خورد و به جامائیکا عقب‌نشینی کرد. در سال ۱۸۱۵ پس از بروز اختلافات سیاسی و نظامی با دولت کاراگانا، بولیوار از جامائیکا فرار کرد. در هائیتی او نیرویی را سازماندهی کرد و در سال ۱۸۱۶ به ونزوئلا رفت و شهر آنگوستورا (سیوداد بولیوار امروزی) پایتخت ایالت بولیوار در جنوب شرق ونزوئلا را تصرف کرد. ریاست‌جمهوری کلمبیا بولیوار در سال ۱۸۱۹ به گرانادای جدید رفت و در سال ۱۸۱۹ اسپانیایی‌ها را در بوایار شکست داد و سرزمین کلمبیا را آزاد کرد. سپس به انگوستورا بازگشت و کنگره ای را برگزار کرد و جمهوری بزرگ کلمبیا را تشکیل داد. در ژوئن ۱۸۲۱ پس از پیروزی در کارابوبو توانست اسپانیایی‌ها را از خاک ونزوئلا بیرون براند. از آن پس سیمون بولیوار تلاش خود را معطوف به آزاد کردن سایر مستعمرات اسپانیا در آمریکای جنوبی کرد. وی نهایتاً بولیوار موفق شد کلمبیا، ونزوئلا و اکوادور را آزاد و ضمیمه کلمبیای بزرگ کند. او مبارزات استقلال‌طلبانه دیگر کشورهای آمریکای لاتین مانند پاناما، بولیوی و پرو را نیز رهبری کرد. در سال ۱۸۲۲ پس از دیداری با یکی دیگر از آزادیخواهان، حاکمیت پرو را نیز در دست گرفت. قانون اساسی که او برای بولیوی طراحی کرد، یکی از مهم‌ترین کارهای سیاسی او به‌شمار می‌رود. نبش قبر دولت ونزوئلا برای بررسی علت مرگ سیمون بولیوار، بقایای جسد وی را از آرامگاه او در کاراکاس بیرون آورد. شبکه تلویزیونی سی‌ان‌ان تصاویری را از بررسی بقایای جنازه سیمون بولیوار منتشر کرد باور عمومی در ونزوئلا تاکنون بر این بوده که سیمون بولیوار در سال ۱۸۳۰ بر اثر بیماری سل درگذشته است. اما هوگو چاوز تأکید داشت که بولیوار از سوی دشمنانش به قتل رسیده و بر اثر بیماری نمرده‌است. نهایتاً در سال ۲۰۱۱ متخصصان سم‌شناس بین‌المللی گزارش خود را منتشر کردند که بر اساس آن، هیچ سندی دال بر مسمومیت یا دیگر دلایل غیرطبیعی مرگ به‌دست نیامد. فراماسونری سیمون بولیوار در لژ سن الکساندر اسکاتلند در پاریس به فراماسونری پیوست. این باور که فرانسیسکو د میراندا، سیمون بولیوار را وارد فراماسونری کرد درست نیست. یادبود تندیس بولیوار سیمون بولیوار در کشورهای آمریکای جنوبی، به‌ویژه در ونزوئلا به عنوان قهرمان ملی، محبوب همگان است. در سال ۱۳۸۳ شهرداری تهران بلواری را در انتهای بزرگراه اشرفی اصفهانی به نام سیمون بولیوار نام نهاد. | ## جمع‌بندی | اثر سینمایی در سال ۲۰۱۳ فیلم سینمایی آزادی‌خواه در خصوص زندگانی و مبارزات وی ساخته شد.