موضوع مقاله: والتر فون براوخیچ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # والتر فون براوخیچ | مقدمه: هاینریش آلفرد هرمان والتر فون براوخیچ (۴ اکتبر ۱۸۸۱ – ۱۸ اکتبر ۱۹۴۸) یک نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱ فرماندهی کل نیروی زمینی آلمان را بر عهده داشت. | ## بخش 1: والتر فون براوخیچ | براوخیچ بین ساله‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ در دانشکده جنگ به تحصیل پرداخت و به عنوان افسر ستاد کل در برلین خدمت کرد. تا پایان جنگ به درجه سرگرد نائل آمد و نشان خاندان هوهن‌تسولرن و نشان درجه ۱ صلیب آهنین را دریافت کرد. از سال ۱۹۲۲ در دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل) به خدمت ادامه و رزمایش‌های نیروهای موتوریزه را صورت داد. سال ۱۹۲۵ با درجه سرهنگ دوم به فرماندهی یک گردان توپخانه در هنگ ۶ پیاده‌نظام رسید. براوخیچ از سال ۱۹۳۰ مجدداً به دفتر نیرو بازگشت و مسئول بخش آموزش نیروی زمینی شد. سال بعد به عنوان فرمانده منطقه نظامی شماره ۱ و لشکر یکم پیاده‌نظام در کونیگسبرگ، به درجه سرلشکری ترفیع گرفت. ورماخت براوخیچ سال ۱۹۳۵ به عنوان فرمانده سپاه ۱ در کونیکسبرک برگزیده شد و سال بعد به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. براوخیچ فردی نوآور در زمینه توپخانه به حساب می‌آمد و خود را محدود به عقاید سنتی نظامی نمی‌کرد. او نقش عمده‌ای در توسعه فلاک ۸٫۸ س‌م که به عنوان توپ ضد تانک نیز به کار گرفته شد، ایفا نمود. | ## بخش 2: والتر فون براوخیچ | به هر صورت با توجه به تشکیل فرماندهی عالی ورماخت، فرمانده کل نیروی زمینی دیگر همانند گذشته قدرتمند نبود. براوخیچ جهت پذیرش این انتصاب پیش از پایان مسئله بلومبرگ-فریچ، مورد انتقاد قرار گرفته‌است. عده‌ای معتقدند هدف او از پذیرش این جایگاه محافظت از نیروی زمینی در مقابل نفوذ عوامل سیاسی بود؛ به وجهی که همان سال ۱۹۳۸ به آدولف هیتلر گفت که دخالت غیرنظامیان در امور نظامی در هر صورت نتایج فاجعه‌باری خواهد داشت. به هر حال، براوخیچ تصور می‌کرد قادر به اداره هیتلر خواهد بود اما بعداً متوجه شخصیت غیرقابل سلطه پیشوا شد؛ به شکلی که بعدها در جایی نوشت: «هیتلر سرنوشت آلمان بود و نمی‌شد جلوی این سرنوشت ایستاد.» بدین ترتیب براوخیچ سعی نکرد از سد هیتلر بگذرد. او خود به مرور تضعیف شد و تسلط بر امور را از دست داد تا صرفاً به یک فرمانده نمادین بدل گردد. ضعف شخصیت، پیروزی‌های بزرگ هیتلر، حس وفاداری و نفوذ همسرش دلایل این مسئله دانسته شده‌است. با انتقال مقر فرماندهی عالی ورماخت و فرماندهی عالی نیروی زمینی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به پروس شرقی، هر هفته چند بار با قطار مسیر ۱۵ کیلومتری را جهت گزارش‌دهی به هیتلر طی می‌نمود. این رفت و برگشت اثر بدی بر سلامتی جسمانی او گذاشت به شکلی که حتی سخن گفتن را برای او دشوار ساخت. با توجه به شرایط نامناسب میدان‌های نبرد، حتی با وجود مشکلات سلامتی، امکان عزل او بدون خدشه‌دار کردن تصویر تبلیغاتی که از نیروی زمینی در انظار جلوه‌دار بود، وجود نداشت. | ## بخش 3: والتر فون براوخیچ | هیتلر با وجود قدرت سیاسی بالا، همچنان نمی‌توانست آرای جمعی افسران ارشد نیروی زمینی در این رابطه را نادیده بگیرد. با رسیدن نیروهای آلمانی در خط مقدم به انتهای ظرفیتشان، براوخیچ اواخر روز ۵ دسامبر سال ۱۹۴۱ به ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، گفت او نهایتاً تصمیمش را برای کناره‌گیری از فرماندهی کل نیروی زمینی گرفته‌است. براوخیچ در نهایت روز ۱۹ دسامبر به دلایل پزشکی بازنشسته شد تا هیتلر شخصاً فرماندهی کل نیروی زمینی را در دست بگیرد. پس از جنگ براوخیچ پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ به اسارت نیروهای بریتانیایی درآمد. فیلدمارشال والتر فون براوخیچ در نهایت ماه اکتبر سال ۱۹۴۸ درحالی‌که تقریباً نابینا شده بود، پیش از آن که در دادگاه نورنبرگ محاکمه شود، در اثر ناراحتی قلبی درگذشت. زندگی شخصی براوخیچ تابستان سال ۱۹۳۸ پس از ۲۸ سال و داشتن چهار فرزند از همسر نخست خود جدا شد. همسر دومش به عنوان ستایشگر هیتلر، او را به تبعیت همه‌جانبه از پیشوا تشویق می‌کرد. گفته می‌شود با وجود اکراه محفل محافظه‌کار سران نیروی زمینی از دست زدن به طلاق، هیتلر و هرمان گورینگ در سرگرفتن ازدواج مجدد او نقش داشته‌اند. براوخیچ همواره در مضیقه مالی بود و سعی داشت با کار شبانه‌روزی در دفتر کارش ناراحتی زندگی خانوادگی خود را جبران کند. | ## جمع‌بندی | گفته در این زمان ۸۰٬۰۰۰ رایشس‌مارک از هیتلر دریافت کرد و بدین شکل همواره وام‌دار او بود.