موضوع مقاله: ترش متال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ترش متال | مقدمه: ترانه‌های این ژانر معمولاً از ضربات ریتمیک سریع و پرانرژی و ریف‌های گیتار با محدوده صوتی پایین‌تر (نت‌های بم‌تر) بهره می‌برند و با نوازندگی سریع و تکنیکی گیتار لید (به سبک شردینگ) همراه می‌شوند. | ## بخش 1: ترش متال | این ژانر در اوایل دهه ۱۹۸۰ ظهور کرد و از آن زمان نوازندگان شروع به ترکیب درامز دوبل بیس (استفاده از دو پدال بیس) و سبک‌های پیچیده گیتار از موج نوی هوی متال بریتانیایی با سرعت و تهاجم هاردکور پانک و تکنیک‌های پراگرسیو راک کردند. از نظر فلسفی، ترش متال به‌عنوان واکنشی علیه محافظه‌کاری دوران ریگان و زیرشاخه بسیار معتدل‌تر، پاپ‌محور و فراگیر هوی متال یعنی گلم متال که در دهه ۱۹۸۰ به‌طور هم‌زمان توسعه یافت، شکل گرفت. ژانرهای مشتق‌شده شامل کراس‌اور ترش است که ترکیبی از ترش متال و هاردکور پانک محسوب می‌شود. جنبش اولیه ترش متال حول محور لیبل‌های مستقل مانند مگافورس، متال بلید، کامبت، رودرانر و نویز و همچنین صنعت زیرزمینی تیپ تریدینگ در اروپا و آمریکای شمالی شکل گرفت. این ژانر از حدود سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱ از نظر تجاری موفقیت‌آمیز بود و گروه‌هایی مانند متالیکا، اسلیر، مگادث و انترکس را که همگی به‌عنوان «چهار بزرگ» ترش متال آمریکا شناخته می‌شوند، به شهرت رساند. گروه‌های دیگری مانند اورکیل، متال چرچ، نیوکلئر اسالت، فلوتسم اند جتسم و گروه‌های منطقه بی آریا مانند اکسدس، تستمنت و دث آنجل هرگز به سطح موفقیت «چهار بزرگ» نرسیدند، اما از طریق برنامه ام‌تی‌وی به نام هدبنگرز بال یا راه‌های دیگر، طرفداران قابل‌توجهی در جامعه متال پیدا کردند. | ## بخش 2: ترش متال | برخی از محبوب‌ترین گروه‌های بین‌المللی ترش متال در این دوره شامل سپولترا از برزیل، وویوود و آنیهیلیتور از کانادا، کورونر از سوئیس، آنسلات از انگلستان و «چهار بزرگ» آلمانی ترش متال، معروف به ترش توتونیک، یعنی کریتور، دستراکشن، سادام و تنکارد بودند. محبوبیت ژانر ترش متال تا اواسط دهه ۱۹۹۰ کاهش یافت، که نتیجه موفقیت تجاری ژانرهایی مانند آلترناتیو راک، گرانج و بعدها پاپ پانک و نیو متال بود. در واکنش به این تغییرات، برخی گروه‌ها یا منحل شدند یا از ریشه‌های ترش متال خود فاصله گرفته و به سمت گروو متال یا آلترناتیو متال حرکت کردند. با این حال، از دهه ۲۰۰۰ به بعد، این ژانر با ظهور گروه‌هایی مانند باندد بای بلاد، اویل، هچت، هاوک، لمب آو گاد، میونیسیپال ویست و واربرینگر بار دیگر احیا شد. این گروه‌ها به‌عنوان پیشگامان عرصه‌ای که به «احیای ترش متال» معروف است، شناخته می‌شوند. ویژگی سبک ثرش متال عموماً شامل ضرب آهنگ سریع، ریف‌های پیچیده گیتار و درام نوازی با درام بیس (کیک) است. | ## بخش 3: ترش متال | این سبک در اوایل دهه ۸۰ میلادی و با تلفیق بیت‌های درام متعلق به هاردکور پانک و استایل‌های گیتار متعلق به موج نوی هوی متال انگلیسی پدید آمد. پس از آن بندهای مختلفی چون آیرون باترفلای، آیرن میدن، جوداس پریست، ونوم، موتورهد و تعدادی دیگر نوازندگی‌های سرعتی را معرفی کردند که بعدها به قسمتی جداناپذیر از ثرش متال تبدیل شد. این بند خیلی زود از هم پاشید و هتفیلد، لارس اولریش را پس از انتشار یک تبلیغات در روزنامه ملاقات کرد. این دو بعدها به همراه دیو ماستین (گیتار) که بعداً گروه مگادث را تشکیل داد، و ران مکگاونی (بیس) همگروهی سابق هتفیلد، گروه متالیکا را تشکیل دادند. بند دیگر از بین چهاربند بزرگ ثرش متال زمانی ایجاد شد که جف هانمن و کری کینگ در یک رویداد هنرآزمایی (که آزمونی ورودی برای یک گروه موسیقی بود) یکدیگر را ملاقات کردند و تصمیم گرفتند تا گروهی مستقل برای خودشان ایجاد کنند. | ## جمع‌بندی | آنها به همراه دیو لمباردو که در آن زمان راننده و پیک موتوری بود و همچنین درامر تام آرایا بند اسلیر را تشکیل دادند.