موضوع مقاله: عزالدین حسن‌اوغلو اسفراینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عزالدین حسن‌اوغلو اسفراینی | مقدمه: او را یکی از نخستین چهره‌های برجستهٔ ادبیات مکتوب به زبان ترکی آذربایجانیحفظی توفیق، احسان حمامی‌زاده و یوجل حسن عالی، تورک ادبیاتی نمونه‌لری، استانبول 1926 و سرایندهٔ نخستین غزل شناخته‌شده به این زبان می‌دانند. | ## بخش 1: عزالدین حسن‌اوغلو اسفراینی | از حسن‌اوغلو امروزه سه غزل ترکی، یک غزل فارسی و مثنوی ترکی بلندی به نام کتاب سیرت‌النّبی در دست است. در شعر فارسی تخلّص او «پورحسن» و در شعر ترکی تخلّص «حسن‌اوغلو» است.شمس‌الدین سامی، قاموس الاعلام، چاپ مهران، استانبول 13061316/ 1889 1898لطفعلی‌بن آقاخان آذربیگدلی، آتشکدة آذر، چاپ جعفر شهیدی، چاپ افست تهران 1337 ش‌علی ابراهیم خلیل، تذکرة صحف ابراهیم، نسخة عکسی موجود در کتابخانة مرکزی دانشگاه تهران‌ زندگی حسن اوغلو از خانواده‌ای ترک‌تبار در اواخر قرن هفتم هجری (حدود دهه‌های پایانی سدهٔ ۱۳ میلادی) در منطقهٔ بام و صفی‌آباد اسفراین در خراسان زاده شد. حسن اوغلو سرانجام حدود سال ۱۲۶۰ میلادی در زادگاهش درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. در روزگار او، مقارن با حملات مغول و حکومت ایلخانی، شرایط اجتماعی آشفته و جنگ‌زده بود که موجب گرایش گسترده مردم به تصوف و ایمان مذهبی عمیق‌تر شد. با آن‌که از مهاجرت شیخ عزالدین از زادگاهش اسفراین هیچ اطلاعات مشخصی در دست نیست، دیوانِ اشعار او در آذربایجان و میان ترکان آناتولی شهرت داشته و آوازه‌اش تا آسیای صغیر و حتی مصر نیز رسیده است.محمدمحسن آقابزرگ طهرانی، الذّریعة الی تصانیف الشیعة، چاپ علی‌نقی منزوی و احمد منزوی، بیروت 1403/1983 حسن اوغلو از مشایخ تصوف لقب «شیخ» داشتو او را از اولیا برشمرده‌اند.بندربن داس خوشگو، سفینة خوشگو، نسخة عکسی از روی نسخة خطی کتابخانة موزة بریتانیا، ش 4672 or بنا بر تذکرهٔ دولتشاه سمرقندی، وی مرید شیخ جمال‌الدین احمد ذاکر بود. شیخ جمال‌الدین ذاکر از خلفای شیخ رضی‌الدین علی لالا غزنویآفتاب رای لکهنوی، تذکرة ریاض العارفین، چاپ حسام‌الدین راشدی، اسلام‌آباد 13551361 ش‌محمدمظفر حسین‌بن محمد یوسفعلی صبا، تذکرة روز روشن، چاپ محمدحسین رکن‌زادة آدمیت، تهران 1343 ش‌ و به‌طور غیرمستقیم از پیروان طریقت شیخ نجم‌الدین کبری (در نهایت متصل به سلسلهٔ خواجه احمد یسوی) به‌شمار می‌رفت. بدین‌ترتیب حسن اوغلو در سلسلهٔ تصوف کبرویه و یسویه تربیت شد که در سدهٔ ۷ هجری در خراسان و فرارود نفوذ بسیاری داشت. آثار و سبک شعری حسن اوغلو دارای دیوان شعری به دو زبان ترکی آذربایجانی و فارسی بود که امروزه بخش اعظم آن از بین رفته است. از مجموعه اشعار او تنها چند قطعه محدود برجای مانده که شامل سه غزل به زبان ترکی و یک قطعه شعر به زبان فارسی و مثنوی ترکی سیرت‌النّبی است. پژوهشگران کلاسیک نظیر فؤاد کوپرولو نخستین بار وجود این اشعار دوزبانه را در تاریخ ادبیات آذربایجان طرح کردند. کوپرولو در ۱۹۲۱ و ۱۹۲۵ میلادی با انتشار مقالاتی دربارهٔ حسن‌اوغلو (از جمله «کهن‌ترین شاعر ترک‌آذربایجانی: حسن‌اوغلو» و «یادداشت‌هایی پیرامون ادبیات آذری: حسن‌اوغلو و حبیبی») او را به مجامع علمی معرفی نمود. | ## بخش 2: عزالدین حسن‌اوغلو اسفراینی | غزل با مطلع «آپاردی کونلومو بیر خوش قمراوز جانفزا دلبر» این غزل در پایان ترجمهٔ قپچاقیِ گلستان سعدی به قلم سیف سَرایی نقل شده است.فؤاد کوپریلی با همکاری خاورشناس هلندی، کْرامِرز، متن آن را شناسایی و منتشر کرد. حضور این غزل در پایان ترجمهٔ گلستان سیفی سرایی، که شاعر و ادیب قرن ۸ قمری از قوم قبچاق بود، نشان می‌دهد که شعر حسن اوغلو در گسترهٔ ادبی ماوراءالنهر تا مملوک‌های مصر شناخته شده و مورد توجه بوده است. ساختارهای پرسشی و گفت‌وگویی (مانند «کیم…؟») و تکنیک ردّالعجز علی‌الصدر نشان از پیوند نزدیک با سنّت کلاسیک شعر فارسی–عربی دارند، اما به زبان ترکی اجرا شده‌اند. پژوهش‌های آماری نشان داده‌اند که در این غزل حدود سه‌چهارم واژگان ترکی و حدود یک‌چهارم واژگان عربی–فارسی‌اند. مضمون غالب، عشق انسانی و فداکاری عاشق در راه معشوق، با تصویری از مرگ و دفن در کنار محبوب، و روییدن درختی از خاک اوست. غزل با مطلع «نئجه‌سن گل ائی اوزو آغیم منیم» این غزل را باربارا فْلِمینگ در دیوانی منسوب به سلطان قانصوه غوری در مصر یافته و معرفی کرده است. در تاریخ ادبیات آذربایجان بر سادگی زبان، نزدیکی به گفتار و اهمیت آن در مطالعهٔ پیوند زبان ادبی و زبان شفاهی سدهٔ سیزدهم تأکید شده است. غزل با مطلع «عجب بیلسم منی شیدا قیلان کیم» این غزل در مجموعه‌النّظائر و جامع‌النّظائر ضبط شده و در پژوهش‌های بعدی به حسن‌اوغلو نسبت داده شده است. ساختار غزل بر ردیف «کیم» استوار است و به پرسش‌های الهیاتی-فلسفی دربارهٔ آفرینش، ایمان و تقدیر می‌پردازد. بر اساس تحلیل واژگانیِ سلمان سلیمانوف، این سه غزل به‌طور کلی در وزن هَزَج و به زبان تُرکی آذربایجانی سروده شده‌اند و در آن‌ها، واژگان عربی-فارسی در اقلیت نسبت به واژگان بومی ترکی قرار دارند. غزل فارسی تاریخ ادبیات آذربایجان و تذکره‌ها از یک غزل فارسی با ردیف «چه کنم» منسوب به پورحسن یاد می‌کنند. | ## بخش 3: عزالدین حسن‌اوغلو اسفراینی | این نسخه در سال ۲۰۰۹ میلادی از یک مجموعه‌دار خصوصی در فنلاند خریداری شد و به کتابخانهٔ انجمن زبان ترکی (Türk Dil Kurumu) در آنکارا انتقال یافت و با شمارهٔ نسخهٔ خطی «۷۶۶ / ۱۵–۲۵۵۴» ثبت شد. این مثنوی در سال ۱۲۱۷ق (۱۸۰۲م) در استانبول به قلم کاتبی به نام حسن شکری تبردارانی سرای عتیق استنساخ شده است. موضوع اثر، بر اساس گزارش آلتایلی و مقاله‌های او، زندگی پیامبر اسلام (ص)، مبارزات او و برخی از جنگ‌های امام علی (ع) است. منبع اصلی روایت، به‌گفتهٔ خود شاعر، سیره‌ای منسوب به ابوالحسن احمد بن عبدالله البکری القصاصی است. آلتایلی و دیگر پژوهشگران ترکیه بر این نکته تأکید کرده‌اند که این مثنوی، از نظر زمانی، پیش از سیرهٔ منظوم مصطفی ضریر ارزرومی نوشته شده و از این رو می‌توان آن را نخستین اثر سیره به زبان ترکی دانست. تأثیر بر دیگر شعرا اثرگذاری شعر حسن‌اوغلو بر شاعران ترک‌زبان از دو نشانه روشن می‌شود: یکی این‌که احمد داعی (متوفی ۸۲۰)، از شاعران وابسته به سلیمان چلبی، پسر ایلدرم بایزید(۷۵۵–۸۰۵)، برای غزل ترکی حسن اوغلو نظیره سروده است؛ و دیگر، شباهتی که میان همان غزل و سروده‌های سیف سرایی، شاعر مملوکان، دیده می‌شود. این مزار در حدود دو کیلومتری صفی‌آباد در مسیر صفی‌آباد-بام قرار دارد و سال‌ها به‌صورت بنایی ساده و نیمه‌مخروبه باقی مانده بود. در سال ۱۴۰۱ش / ۲۰۲۲م، گروهی از فعالان فرهنگی بام و صفی‌آباد با همکاری شورای شهر و شهرداری، هزینهٔ طراحی و نصب سنگ مزار جدید و مرمت آرامگاه را تأمین کردند؛ سنگ مزار توسط طراحان و استادکاران اصفهانی ساخته شد و زیر نظر میراث فرهنگی نصب گردید. مدیرکل میراث فرهنگی خراسان شمالی در گفت‌وگو با ایسنا و رسانه‌های محلی، این مقبره را مدفن «شاعر بزرگ قرن هفتم، شیخ عزالدین حسن‌اوغلو اسفراینی» معرفی کرده و از اتمام عملیات مرمت خبر داده است. در بهمن ۱۴۰۱ (فوریه ۲۰۲۳)، افراد ناشناسی بخش‌هایی از کاشی‌کاری‌های مقبره را شکسته و مزار را تخریب کردند. | ## جمع‌بندی | این حادثه بازتاب منفی در محافل فرهنگی داشت و پژوهشگران آن را رفتاری ناشایست از روی تعصبات قومی دانستند.