موضوع مقاله: اچ‌تی‌ام‌ال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اچ‌تی‌ام‌ال | مقدمه: زبان نشانه‌گذاری استاندارد برای اسنادی‌ست که برای نمایش‌دادن در وب طراحی شده اند. | ## بخش 1: اچ‌تی‌ام‌ال | این زبان نشانه‌گذاری همواره در کنار سی‌اس‌اس و جاوا اسکریپت هستهٔ فناوری ساخت صفحه‌های وب هستند. HTML ساختار یک صفحه وب را به‌صورت معنایی توصیف می‌کند و در نسخه‌های اولیه، نشانه‌هایی برای تعیین ظاهر صفحات نیز در آن گنجانده شده بود. با استفاده از ساختارهای متداول اچ‌تی‌ام‌ال، تصاویر و سایر اشیاء مانند فرم‌های تعاملی می‌توانند در صفحه نمایش داده شده جاسازی شوند. اچ‌تی‌ام‌ال ابزاری را برای ایجاد اسناد ساختاریافته با تعیین معنای ساختاری برای متن‌هایی مانند عناوین، پاراگراف‌ها، لیست‌ها، لینک‌ها، نقل‌قول‌ها و سایر موارد فراهم می‌کند. عناصر HTML توسط تگ‌ها مشخص می‌شوند که با استفاده از براکت‌های زاویه‌دار نوشته می‌شوند. تگ‌های دیگر مانند <p> و </p> متن سند را احاطه کرده و اطلاعاتی درباره آن ارائه می‌دهند و ممکن است شامل تگ‌های زیرعنصر باشند. مرورگرها تگ‌های HTML را نمایش نمی‌دهند، بلکه از آن‌ها برای تفسیر محتوای صفحه استفاده می‌کنند. با به‌کارگیری ساختارهای پیش‌فرض اچ‌تی‌ام‌ال، می‌توان عناصری مانند تصاویر، فرم‌های تعاملی و سایر اجزای چندرسانه‌ای را در صفحات وب جای داد. اچ‌تی‌ام‌ال ابزاری قدرتمند برای ایجاد اسناد سازمان‌یافته است که با تعریف معنای ساختاری برای بخش‌های مختلف متن، مانند عنوان‌ها، پاراگراف‌ها، فهرست‌ها، پیوندها، نقل‌قول‌ها و موارد دیگر، به نظم‌بخشی محتوا کمک می‌کند. این عناصر توسط تگ‌هایی مشخص می‌شوند که با براکت‌های زاویه‌دار (< >) نوشته می‌شوند. برخی تگ‌ها مانند و <input> به‌طور مستقیم محتوا را به صفحه اضافه می‌کنند، در حالی که تگ‌هایی مانند <p> و </p> متن را در بر گرفته و اطلاعاتی درباره آن ارائه می‌دهند و ممکن است شامل تگ‌های فرعی درون خودشان مانند <span> یا <b> باشند. مرورگرها تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال را نمایش نمی‌دهند، بلکه از آن‌ها برای تفسیر و نمایش صحیح محتوای صفحه (Render) استفاده می‌کنند. اچ‌تی‌ام‌ال می‌تواند برنامه‌های نوشته‌شده به زبان‌های اسکریپتی مانند جاوااسکریپت را جاسازی کند که بر رفتار و محتوای صفحات وب تأثیر می‌گذارند. اچ‌تی‌ام‌ال این قابلیت را دارد که برنامه‌های نوشته‌شده به زبان‌های اسکریپتی مانند جاوااسکریپت را در خود جای دهد، که این برنامه‌ها بر رفتار و محتوای صفحات وب تأثیر می‌گذارند. کنسرسیوم جهانی وب (W3C)، که پیش‌تر مسئول نگهداری استانداردهای اچ‌تی‌ام‌ال بود و اکنون نگهدارنده استانداردهای سی‌اس‌اس است، از سال ۱۹۹۷ استفاده از سی‌اس‌اس را به جای اچ‌تی‌ام‌ال نمایشی صریح توصیه کرده است. نسخه‌ای از اچ‌تی‌ام‌ال به نام اچ‌تی‌ام‌ال 5 برای نمایش ویدیو و صدا به‌کار می‌رود که عمدتاً از عنصر <canvas> در کنار جاوااسکریپت استفاده می‌کند. او در اواخر سال ۱۹۹۰، زبان اچ‌تی‌ام‌ال را خلق کرد و نرم‌افزارهای مربوط مرورگر و سرور را نوشت. در همان سال، برنرز-لی و رابرت کایو، مهندس سیستم‌های داده‌ای سرن، برای جذب بودجه‌ی پروژه همکاری کردند، اما این پروژه به‌طور رسمی توسط سرن پذیرفته نشد. در یادداشت‌های شخصی خود در سال ۱۹۹۰، برنرز-لی فهرستی از "حوزه‌های مختلفی که ابرمتن در آن‌ها استفاده می‌شود" تهیه کرد که اولین مورد آن یک دانشنامه بود. اولین توصیف عمومی از اچ‌تی‌ام‌ال در سندی به نام "برچسب‌های اچ‌تی‌ام‌ال" منتشر شد، که در اواخر سال ۱۹۹۱ توسط تیم برنرز-لی در اینترنت معرفی گردید. این سند ۱۸ عنصر اولیه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال را شرح می‌داد که ساختار نسبتاً ساده‌ای داشتند. به‌جز تگ پیوند (hyperlink)، این عناصر به شدت تحت تأثیر سرناس‌جی‌ام‌ال، یک فرمت مستندات مبتنی بر زبان نشانه‌گذاری عمومی استاندارد در سرن، بودند. | ## بخش 2: اچ‌تی‌ام‌ال | اچ‌تی‌ام‌ال یک زبان نشانه‌گذاری است که مرورگرهای وب از آن برای تفسیر و ترکیب متن، تصاویر و سایر عناصر به صفحات وب قابل مشاهده یا شنیداری استفاده می‌کنند. ویژگی‌های پیش‌فرض هر عنصر اچ‌تی‌ام‌ال در مرورگر تعریف شده‌اند، اما طراحان صفحات وب می‌توانند با استفاده از سی‌اس‌اس این ویژگی‌ها را تغییر یا بهبود بخشند. بسیاری از عناصر متنی در گزارش فنی ایزو سال ۱۹۸۸ با عنوان TR 9537 (تکنیک‌های استفاده از اس‌جی‌ام‌ال) ذکر شده‌اند، که ویژگی‌های زبان‌های قالب‌بندی متنی اولیه، مانند دستور RUNOFF (که در اوایل دهه ۱۹۶۰ برای سیستم اشتراک زمانی سازگار توسعه یافت)، را توصیف می‌کند. این دستورها قالب‌بندی از روش‌های دستی حروف‌چین‌ها برای تنظیم اسناد الهام گرفته‌اند. با این حال، مفهوم اس‌جی‌ام‌ال بر پایه‌ی عناصر (محدوده‌های تو در تو با ویژگی‌های مشخص) استوار است، نه صرفاً اثرات ظاهری چاپی، و ساختار و نشانه‌گذاری را از هم جدا می‌کند. این موضوع به‌طور رسمی توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) در اواسط سال ۱۹۹۳ با انتشار اولین پیش‌نویس مشخصات اچ‌تی‌ام‌ال تحت عنوان "زبان نشانه‌گذاری ابرمتن (اچ‌تی‌ام‌ال)" تأیید شد. این پیش‌نویس توسط برنرز-لی و دن کانولی نوشته شده بود و شامل یک تعریف نوع سند اس‌جی‌ام‌ال برای تعریف نحو بود. این پیش‌نویس پس از شش ماه منقضی شد، اما به‌دلیل تأیید تگ سفارشی مرورگر NCSA Mosaic برای جاسازی تصاویر درون‌خطی، قابل توجه بود. این موضوع نشان‌دهنده‌ی فلسفه‌ی IETF در پایه‌گذاری استانداردها بر اساس نمونه‌های اولیه موفق بود. به‌طور مشابه، پیش‌نویس رقیب دیو راگت با عنوان "اچ‌تی‌ام‌ال+ (قالب نشانه‌گذاری ابرمتن)" در اواخر سال ۱۹۹۳، استانداردسازی ویژگی‌هایی مانند جداول و فرم‌های پرکردنی را پیشنهاد کرد. پس از انقضای پیش‌نویس‌های اچ‌تی‌ام‌ال و اچ‌تی‌ام‌ال+ در اوایل سال ۱۹۹۴، IETF یک کارگروه اچ‌تی‌ام‌ال ایجاد کرد. در سال ۱۹۹۵، این کارگروه "اچ‌تی‌ام‌ال 2.0" را به‌عنوان اولین نسخه‌ی استاندارد اچ‌تی‌ام‌ال منتشر کرد که قرار بود مبنایی برای پیاده‌سازی‌های آینده باشد. از سال ۱۹۹۶، کنسرسیوم جهانی وب (W3C) مسئولیت نگهداری و توسعه‌ی مشخصات اچ‌تی‌ام‌ال را با مشارکت شرکت‌های نرم‌افزاری بر عهده گرفت. اچ‌تی‌ام‌ال 4.01 در اواخر سال ۱۹۹۹ منتشر شد و اصلاحیه‌های آن تا سال ۲۰۰۱ ادامه یافت. در سال ۲۰۰۴، توسعه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال5 در کارگروه تعیین فناوری کاربرد ابرمتن وب (WHATWG) آغاز شد. این پروژه در سال ۲۰۰۸ به یک تلاش مشترک بین کارگروه تعیین فناوری کاربرد ابرمتن وب و اتحادیه وب جهان‌گستر تبدیل شد و در نهایت در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴ به‌عنوان یک استاندارد رسمی منتشر گردید. خط‌زمانی نسخه‌های اچ‌تی‌ام‌ال اچ‌تی‌ام‌ال 2 ۲۱ نوامبر ۱۹۹۵ اچ‌تی‌ام‌ال 2 به عنوان انتشار یافت که درخواست توضیحات تکمیلی موارد زیر را داشت: 25 نوامبر 1995: (آپلود فایل مبتنی بر فرم) می 1996: (جداول) اوت 1996: (نقشه‌های تصویر سمت مشتری (Client-side ژانویه 1996: (بین‌المللی شدن) اچ‌تی‌ام‌ال 3 14ام ژانویه 1997 اچ‌تی‌ام‌ال 3.2به شکل توصیه‌نامهٔ کنسرسیوم وب جهان‌گستر انتشار یافت. نسخهٔ اول پیشرفت داده شد و استاندارد کردن آن به شکل انحصاری توسط W3C انجام شد به همین شکل IETF گروه کاری خود HTML را در سپتامبر ۱۹۹۶ کاملاً ارائه کرد. اچ‌تی‌ام‌ال 3.2 فرمول‌های ریاضی را به‌طور کامل به کار گرفت، که در آن همپوشانی‌هایی در اجزای مختلف پیشرفت کرده آن داشت و از مهم‌ترین ابزارهای تصویری نت‌اسکیپ استفاده شده بود. عناصر مبهم نت‌اسکیپ و عناصر متحرک مایکروسافت مورد استفاده قرار نگرفت که دلیل آن توافق دو طرفه میان دو شرکت بود. اچ‌تی‌ام‌ال 4 18 دسامبر 1997 اچ‌تی‌ام‌ال 4.0 توصیه W3C را ارائه کرد که در آن سه تفاوت عمده اعمال شده بود: مشکل کلی که در آن اجزای بد پنهان شده بودند. درابتدا با کد نام "Cougar" نامگذاری شده بود، و 0.HTML4 از انواع اجزای خاص جستجوگر و ساختارهای مختلف استفاده کرده بود ولی در همان زمان مرحله‌ای در نظر گرفته شد که از ویژگی‌های نشانه‌گذاری بصری Netscap را با مارک آن‌ها به عنوان نفع شیوه‌نامه‌ها توصیه نمی‌شود. | ## بخش 3: اچ‌تی‌ام‌ال | 24 آوریل 1998 اچ‌تی‌ام‌ال 4.0 برخی تغییرات اندک را دوباره انجام داد بدون آن‌که تعداد نسخه‌ها را افزایش دهد. در آن سه تغییر کلی به شکل HTML4.0 در نظر گرفته شد آخرین غلط نامه در ۱۲ مه ۲۰۰۱ انتشار یافت. پس از اچ‌تی‌ام‌ال 4.01، برای سال‌ها نسخه‌ی جدیدی از اچ‌تی‌ام‌ال منتشر نشد، زیرا تمرکز گروه کاری اچ‌تی‌ام‌ال در کنسرسیوم جهانی وب (W3C) بر توسعه‌ی اکس‌اچ‌تی‌ام‌ال، یک زبان مبتنی بر اکس‌ام‌ال، معطوف شده بود. خط‌زمانی پیش‌نویس‌های اچ‌تی‌ام‌ال اکتبر 1991 تگ های اچ‌تی‌ام‌ال، سند غیررسمی سرن که شامل ۱۸ تگ HTML بود، برای اولین بار به‌صورت عمومی مطرح شد. ژوئن 1993 سند زبان نشانه‌گذاری ابرمتن توسط گروه کاری IIIR IETF به‌عنوان یک پیش‌نویس اینترنتی (پیشنهاد اولیه برای یک استاندارد) منتشر شد. نوامبر 1993 اچ‌تی‌ام‌ال+ توسط IETF به‌عنوان یک پیش‌نویس اینترنتی منتشر شد و به‌عنوان یک پیشنهاد رقیب برای پیش‌نویس HTML مطرح گردید. نوامبر 1994 اولین پیش‌نویس (بازبینی ۰۰) اچ‌تی‌ام‌ال 2.0 توسط خود IETF منتشر شد (که از بازبینی ۰۲ به‌عنوان "HTML 2.0" نام‌گذاری شد) و در نهایت به انتشار RFC 1866 در نوامبر ۱۹۹۵ منجر گردید. آوریل 1995 (مکتوب شده در مارس 1995) اچ‌تی‌ام‌ال 3.0 به‌عنوان یک استاندارد به IETF پیشنهاد شد، اما این پیشنهاد پنج ماه بعد (۲۸ سپتامبر ۱۹۹۵) بدون اقدام بیشتر منقضی شد. این نسخه شامل بسیاری از قابلیت‌های پیشنهادی دیو راگت در اچ‌تی‌ام‌ال+ بود، مانند پشتیبانی از جداول، جریان متن حول تصاویر و نمایش فرمول‌های پیچیده‌ی ریاضی. فروشندگان مرورگرها، از جمله مایکروسافت و نت‌اسکیپ، زیرمجموعه‌های مختلفی از ویژگی‌های پیش‌نویس HTML 3 را پیاده‌سازی کردند و همچنین افزونه‌های خود را به آن اضافه کردند. (به جنگ مرورگرها مراجعه کنید.) این افزونه‌ها شامل کنترل جنبه‌های ظاهری اسناد بود، که برخلاف "باور جامعه‌ی مهندسی آکادمیک بود که مواردی مانند رنگ متن، بافت پس‌زمینه، اندازه فونت و نوع فونت قطعاً خارج از محدوده‌ی یک زبان هستند، زمانی که تنها هدف آن‌ها مشخص‌کردن نحوه‌ی سازمان‌دهی سند بود." دیو راگت، که سال‌ها عضو W3C بوده، در این باره گفته است: "تا حدی، مایکروسافت کسب‌وکار خود را بر اساس گسترش ویژگی‌های HTML بنا کرد." ژانویه 2008 اچ‌تی‌ام‌ال5 به‌عنوان یک پیش‌نویس کاری توسط W3C منتشر شد. W3C یک مجموعه آزمایش جامع توسعه داد تا تا سال ۲۰۱۴، که تاریخ هدف برای توصیه بود، به سازگاری گسترده برای مشخصات کامل دست یابد. مفهوم استاندارد زنده این است که هرگز کامل نمی‌شود و همیشه در حال به‌روزرسانی و بهبود است. در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴، HTML5 به‌عنوان یک توصیه پایدار W3C منتشر شد، که به این معنی بود که فرآیند مشخصات کامل شده است. نسخه‌های اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال یک زبان جداگانه است که به شکل فرمول‌بندی دوبارهٔ HTML 4.01 خود را نشان می‌دهد و از XML1.0 استفاده نموده است. اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال 1.0 در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۰ انتشار یافت که به عنوان توصیهٔ W3C از آن نام برده شد و پس از آن دوباره اصلاح شد و انتشار دوبارهٔ آن در ۱ اوت ۲۰۰۲ بود که در آن از سه نسخهٔ یکسان به عنوان HTML 4.0 و ۴٫۰۱ استفاده شد و فرمول‌بندی دوبارهٔ آن در XML با محدودیت‌های خاص در نظر گرفته شد. مبنای آن XHTML 1.0 بود ولی تغییرات اندکی در آن اعمال شده بود و فرمول‌بندی آن از ساختارهای تعدیل شده اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال استفاده کرده بود که در ۱۰ آوریل ۲۰۰۱ انتشار یافته بود و توصیه W3C محسوب می‌گردید. اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال 2.0 یک نسخهٔ پیش‌نویس کاری بود ولی در ۲۰۰۹ انتشار یافت که برای کارکرد مطلوب HTML5, اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال 5 بود. اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال 2.0 ناسازگاری‌هایی با اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال 1.X داشت و در نتیجه به شکل زبان جدید اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال درآمد تا این‌که به روزرسانی آن تا اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال 1.X صورت گیرد. اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال سینتکس را می‌توان به عنوان اکس‌اچ‌‌تی‌ام‌ال 5.1 دانست که بر اساس آن HTML5 در پیش‌نویس HTML5 تعریف شده بود. البته در برخی مواقع نیز نیاز است تا کد را در قسمت های بالاتر یا حتی در تگ head قرار دهیم. | ## جمع‌بندی | مثلا تگ مربوط به گوگل آنالیتیکس را بهتر است تا در تگ head قرار دهیم تا گوگل آنالیتیکس بتواند تمام بازدیدهای سایت را به حساب بیاورد.