موضوع مقاله: حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه | مقدمه: این حزب برای متحد کردن سازمان‌های مختلف انقلابی امپراتوری روسیه در یک حزب تشکیل شد، و در سال ۱۹۰۳ به دو جناح بلشویک (اکثریت) و منشویک (اقلیت) تقسیم شد و جناح بلشویک در نهایت به حزب کمونیست اتحاد شوروی تبدیل شد. | ## بخش 1: حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه | تاریخ حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه اولین گروه مارکسیستی تاریخ روسیه نبود و پیش از آن گروه رهایی کارگر در سال ۱۸۸۳ تشکیل شده بود. حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه در مخالفت با گروه انقلابی نارودنیکه‌ا، که بعداً حزب سوسیالیست انقلابی نمایندگی آن را به عهده گرفت، تأسیس شد. حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه مارس ۱۸۹۸ در یک کنفرانس زیرزمینی در شهر مینسک اعلام موجودیت کرد. نه نماینده در آن حضور داشتند که عده‌ای از طرف فدراسیون عمومی کارگران یهودی، و روبوچایا گازتا ("روزنامه کارگران") در کیف، که هر دو یک سال قبل در ۱۸۹۷ تشکیل شده بودند، و از لیگ مبارزه برای رهایی طبقه کارگر در سن پترزبورگ بودند. به‌طور خاص، علیرغم ماهیت کشاورزی روسیه در آن زمان، پتانسیل واقعی انقلابی در اختیار طبقه کارگر صنعتی بود. در آن زمان، سه میلیون کارگر صنعتی روسیه، که شامل فقط ۳ درصد از جمعیت کشور می‌شد، وجود داشت. قبل از کنگره دوم حزب در سال ۱۹۰۳، یک روشنفکر جوان به نام ولادیمیر ایلیچ اولیانوف (که بیشتر با نام مستعار خود ولادیمیر لنین شناخته می‌شود) به حزب پیوست. را منتشر کرد و دیدگاه خود را در مورد وظیفه و روش مناسب حزب، یعنی تبدیل شدن به «پیشاهنگ پرولتاریا»، را بیان کرد. او طرفدار یک حزب منضبط و متمرکز متشکل از فعالان متعهد بود و در نظریات خود مبارزه زیرزمینی برای آزادی سیاسی را با مبارزه طبقاتی پرولتاریا در هم آمیخت. تقسیمات داخلی در سال ۱۹۰۳، دومین کنگره حزب در تبعید در بروکسل تشکیل شد تا یک نیروی متحد ایجاد کند. با این حال، پس از توجه بی‌سابقه مقامات بلژیکی، کنگره به لندن نقل مکان کرد و در ۱۱ اوت در کلیسای کوچکی در خیابان تاتنهام کورت تشکیل جلسه داد. با اینکه در حقیقت منشویک‌ها جناح بزرگتر بودند، نام منشویک و بلشویک از رای‌گیری در کنگره حزب در سال ۱۹۰۳ برای هیئت تحریریه روزنامه حزب، ایسکرا (اخگر)، با بلشویک‌ها اکثریت و منشویک‌ها گرفته شد. این نام‌هایی بود که توسط جناح‌ها برای بقیه کنگره حزب استفاده می‌شد و این نام‌هایی است که پس از انشعاب در کنگره ۱۹۰۳ حفظ شد. جناح لنین بعداً در اقلیت قرار گرفت و تا انقلاب روسیه کوچکتر از منشویک‌ها باقی ماند. مارتوف فرمول زیر را پیشنهاد کرد: «عضو حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه کسی است که برنامه حزب را می‌پذیرد، از حزب حمایت مالی می‌کند، و به‌طور منظم تحت هدایت یکی از سازمان‌هایش به آن کمک شخصی می‌کند». | ## بخش 2: حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه | از سوی دیگر، لنین تعریف دقیق‌تری ارائه کرد: «عضو حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه کسی است که برنامه آن را می‌پذیرد و از حزب هم از نظر مالی و هم از طریق مشارکت شخصی در یکی از سازمان‌های حزب حمایت می‌کند». با این حال، با توجه به خروج اعضای بوندیست و اکونومیست از حزب که از تعریف او حمایت کرده بودند، اکثریت او کوتاه مدت بود. این امر باعث شد تا اکثریت طرفداران تعریف لنین از اعضای حزب به عنوان انقلابی حرفه‌ای-متمرکز، کاملاً منضبط، و بنابراین قادر به عملکرد مؤثر در دولت پلیسی تزاری باشند. تفاوت اصلی که در سال‌های پس از ۱۹۰۳ پدیدار شد این بود که بلشویک‌ها بر این باور بودند که تنها کارگران با حمایت دهقانان می‌توانند وظایف انقلابی بورژوا-دمکراتیک روسیه را انجام دهند، که پس از آن انگیزه‌ای برای انقلاب سوسیالیستی در آلمان و فرانسه و انگلستان فراهم می‌کرد. در حالی که منشویک‌ها معتقد بودند که کارگران و دهقانان باید برای انجام وظایف انقلابی بورژوا-دمکراتیک در روسیه به دنبال روشنفکران بورژوازی لیبرال باشند. دو جناح متخاصم هر دو توافق کردند که انقلاب آتی در داخل روسیه «بورژوا دمکراتیک» خواهد بود، اما در حالی که منشویک‌ها لیبرال‌ها را متحد اصلی در این وظیفه می‌دانستند، بلشویک‌ها اتحاد با دهقانان را به عنوان تنها راه برگزیدند. اساساً تفاوت این بود که بلشویک‌ها فکر می‌کردند که در روسیه وظایف انقلاب دمکراتیک بورژوازی باید بدون مشارکت بورژوازی انجام شود. چهارمین کنگره حزب در استکهلم سوئد برگزار شد و شاهد اتحاد مجدد دو جناح (با اکثریت منشویک‌ها) بود، اما اختلافات بین دیدگاه‌های بلشویکی و منشویکی به‌ویژه در طول جلسات آشکار بود. این کنگره برتری جناح بلشویک را تثبیت کرد و استراتژی انقلاب کمونیستی در روسیه را مورد بحث قرار داد. انشعاب در ۱۹۱۲ سوسیال دموکرات‌ها انتخابات دومای اول (آوریل تا ژوئیه ۱۹۰۶) را تحریم کردند، اما آنها در دومای دوم (فوریه تا ژوئن ۱۹۰۷) نمایندگی داشتند. بر اساس قوانین جدید انتخاباتی، حضور سوسیال دموکرات‌ها در دومای سوم (۱۹۰۷–۱۹۱۲) به ۱۹ نفر کاهش یافت. منشویک‌ها هفت عضو در دوما و بلشویک‌ها شش عضو داشتند، از جمله رومن مالینوفسکی، که بعداً به‌عنوان یک مأمور اوخرانا کشف شد. در سالهای سرکوب تزارها که به دنبال شکست انقلاب ۱۹۰۵ روسیه انجام شد، هر دو جناح بلشویک و منشویک با انشعاب مواجه شدند که باعث انشعابات بیشتر در حزب سوسیال دموکرات شد که از اواخر سال ۱۹۰۸ و سالهای بلافاصله بعد از آن خود را نشان داد. منشویک‌ها به «منشویک‌های طرفدار حزب» به رهبری گئورگی پلخانف، که مایل بودند کارهای زیرزمینی غیرقانونی و همچنین کارهای قانونی را حفظ کنند، تقسیم شدند. «انحلال‌طلبان» که برجسته‌ترین مدافعان آن‌ها پاول آکسلرود، فئودور دان، نیکولای الکساندرویچ روژکوف و نیکولای چخیدزه بودند، که می‌خواستند فعالیت‌های کاملاً قانونی را دنبال کنند و مخالف کارهای غیرقانونی و زیرزمینی بودند. | ## بخش 3: حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه | بلشویک‌ها سه‌طرفه به گروه پرولتاری به رهبری لنین، گریگوری زینوویف و لو کامنف تقسیم شدند که مبارزه شدیدی را علیه انحلال‌طلبان، اولتیماتیست‌ها و تجدیدنظرخواهان به راه انداختند. گروه اولتیماتیست به رهبری گریگوری الکسینسکی که مایل بود به نمایندگان دومای حزب سوسیال دموکرات اولتیماتوم بدهد تا از خط حزب پیروی کنند یا فوراً استعفا دهند. گروه تجدیدنظرخواهان به رهبری الکساندر بوگدانف و آناتولی لوناچارسکی و با حمایت ماکسیم گورکی خواستار فراخوان فوری کلیه نمایندگان دومای حزب سوسیال دموکرات و تحریم کلیه کارهای قانونی توسط حزب سوسیال دموکرات، به نفع افزایش کارهای زیرزمینی و غیرقانونی رادیکال، شد. همچنین یک گروه غیر جناحی به رهبری لئون تروتسکی وجود داشت که تمام «جناح گرایی» در حزب سوسیال دموکرات کارگری را محکوم و برای «اتحاد» در تلاش می‌کرد و به شدت بر مشکلات کارگران و دهقانان روسی در زمین‌ها متمرکز بود. ژولیوس مارتوف منشویک رسماً یک انحلال‌طلب در نظر گرفته می‌شد، تا حدی به این دلیل که بیشتر نزدیک‌ترین دوستان سیاسی او از انحلال‌طلبان بودند. در ژانویه ۱۹۱۲، گروه بلشویک پرولتاری لنین کنفرانسی را در پراگ برگزار کرد و انحلال‌طلبان، اولتیماتیست‌ها و فراخوان‌کنندگان را از حزب سؤال دموکرات اخراج کرد. این کار رسماً منجر به ایجاد یک حزب جداگانه به نام حزب سوسیال دموکرات کارگر روسیه (بلشویک‌ها) شد. منشویک‌ها به فعالیت‌های خود ادامه دادند و حزب کارگر سوسیال دموکرات روسیه (منشویک‌ها) را تأسیس کردند. در اوت ۱۹۱۲، گروه تروتسکی سعی کرد در کنفرانسی در وین همه جناح‌های حزب سوسیال دموکرات کارگری را در یک حزب متحد کند، اما او پیشنهاد او تا حد زیادی توسط بلشویک‌ها رد شد. بلشویک‌ها در جریان انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ قدرت را به دست گرفتند و تمام قدرت سیاسی را به شوراها منتقل کردند و در سال ۱۹۱۸ نام خود را به حزب کمونیست تمام روسی تغییر دادند. مژرایونتسی، معروف به حزب کارگر سوسیال دموکرات روسیه (انترناسیونالیست‌ها)، در سال ۱۹۱۳ به عنوان یک جناح جدید از حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه ظهور کرد. شاخه‌های حزب استونی در سال ۱۹۰۲، سازمان حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه در تالین تأسیس شد که در سال ۱۹۰۴ به کمیته حزب در تالین تبدیل شد. در ماه نوامبر، یک کمیته موازی (یعنی مستقیماً تحت کمیته مرکزی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه) در ناروا ایجاد شد. در میان دیگر رادیکال‌ها، کادرهای حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه استونی در انقلاب ۱۹۰۵ فعال بودند. در کنفرانس سازمان‌های حزب سوسیال دموکرات کارگری استونی در تریجوکی فنلاند در مارس ۱۹۰۷، حامیان بلشویک با منشویک‌ها درگیر شدند. | ## جمع‌بندی | لیوونی در چهارمین کنگره (وحدت) حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه در سال ۱۹۰۶، حزب کارگران سوسیال دموکرات لتونی به عنوان یک سازمان سرزمینی وارد حزب سوسیال دموکرات کارگری شد.