موضوع مقاله: نقد اسلام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نقد اسلام | مقدمه: نقد اسلام به بررسی و ارزیابی انتقادی باورها، آموزه‌ها و اعمال مرتبط با دین اسلام می‌پردازد؛ این سنت انتقادی سابقه‌ای به درازای خود تاریخ اسلام دارد. | ## بخش 1: نقد اسلام | نخستین نقدهای مکتوب از سوی متفکران ادیان رقیب همچون مسیحیان و یهودیان، و همچنین اندیشمندان مسلمانی که از دین برگشته بودند، مانند ابن راوندی، تدوین شد. 148–49 در قرن بیست و یکم، به دنبال حملات ۱۱ سپتامبر و موجی از عملیات‌های تروریسم اسلامی، نقد اسلام در جوامع غربی با شدتی بی‌سابقه احیا شد و به گفتمان عمومی راه یافت. این حساسیت‌ها در حالی است که ساختارهای قانونی در بسیاری از کشورهای اسلامی، فضای نقد را به شدت محدود می‌کنند. تا سال ۲۰۱۷، مجازات اعدام برای ارتداد و کفرگویی در ۱۳ کشور با اکثریت مسلمان به صورت قانونی وجود داشت. نقدهای دیگر، وضعیت حقوق بشر را در چارچوب قوانین اسلامی، هم در تاریخ و هم در کشورهای مدرن اسلامی، به چالش می‌کشند. موضوعاتی مانند جایگاه و حقوق زنان، برخورد با اقلیت‌های جنسی، و وضعیت اقلیت‌های دینی و قومی، از مهم‌ترین دغدغه‌های این حوزه است. 148–49 نقد اسلام در جوامع غربی بعد از حملات ۱۱ سپتامبر و عملیات‌های تروریستی دیگر مسلمانان در قرن ۲۱م بار دیگر شدت گرفت. مسائل مربوط به صحت و اخلاق در قرآن، کتاب مقدس مسلمانان، نیز توسط منتقدان مورد بحث قرار می‌گیرد. نقدهای دیگر پرسش‌هایی را دربارهٔ حقوق بشر در گذشته اسلام و کشورهای اسلامی مدرن مانند رفتار با زن‌ها، دگرباشان جنسی و اقلیت‌های دینی و قومی در قوانین اسلامی را بررسی می‌کند. از سوی دیگر، پاسخ‌هایی از طرف دین پژوهان و محققان اسلامی به این انتقادات مطرح شده است. مدافعان اسلام اغلب اشکالات وارد شده را ناشی از سوءبرداشت از مفاهیم اسلامی می‌دانند؛ چنان که حسن عسکری (امام یازدهم شیعیان) نیز در مناظره‌اش با اسحاق کندی (یک فیلسوف عرب) چنین استدلال کرد: «آیا ممکن است گوینده قرآن از گفتار خود معانی و مقاصدی غیر از آن معانی که شما اراده و حس کرده‌اید، اراده کرده باشد؟ چه می‌دانی شاید گوینده قرآن معانی و مقاصدی غیر از آنچه تو می‌پنداری اراده کرده باشد و سخنان شما از جایگاه و موضوع اصلی خویش بیرون باشد؟». درمورد تناقض(ها) یا تضاد(ها) برخی از تفاسیر و برداشت‌های قرآن با یکدیگر، سخنی از محمد پیامبر اسلام نقل شده که می‌گوید: «قرآن، وجوه (ظواهر) گوناگون دارد. پس آن را بر بهترین وجوهش حمل (معنا) کنید.»؛ و نیز از علی امام اول شیعیان و خلیفه چهارم اهل سنت چنین نقل شده که خطاب به ابن عباس گفت: «با آنان (خوارج) به وسیله قرآن ستیزه مکن؛ زیرا قرآن وجوه گوناگونى دارد. تو چیزى مى گویى و آنها چیزى مى گویند، بلکه با آنان به وسیله سنّت احتجاج کن؛ زیرا که آنان در برابر سنّت راه گریزى (توجیهى) ندارند.»[کنز العمّال : 2469.]منبع حدیث دوم: [نهج البلاغة : الکتاب 77.] اخلاق محمّد شخصیت محمّد به عنوان بنیان‌گذار اسلام و "اسوه حسنه" (الگوی نیکو) برای مسلمانان، یکی از محورهای اصلی نقد است. ترور کعب بن اشرف کعب بن اشرف شاعری از قبیله بنی‌نضیر بود که از طریق اشعارش به نقد محمد و سیاست‌های او می‌پرداخت. در پاسخ به این درخواست، گروهی از مسلمانان به رهبری محمد بن مسلمه و با حضور ابو نائله، برادر رضاعی کعب، نقشه‌ای برای فریب و ترور او طراحی کردند. منتقدان این رویداد را نمونه‌ای از حذف فیزیکی مخالفان سیاسی و سرکوب آزادی بیان از طریق خشونت سازمان‌یافته توسط بنیانگذار اسلام می‌دانند. سن پایین عایشه در هنگام ازدواج ازدواج محمد با عایشه در سنین کودکی یکی از بحث‌برانگیزترین جنبه‌های زندگی او و موضوعی است که انتقادات شدیدی را در دوران معاصر برانگیخته است. این ازدواج نه تنها از منظر اخلاق مدرن، بلکه از منظر حقوق بنیادین کودک نیز به شدت زیر سؤال است. مدافعان اسلام تلاش می‌کنند این ازدواج را با توسل به "شرایط فرهنگی و اجتماعی آن زمان" توجیه کنند. همچنین برخی نویسندگان مسلمان در قرن بیستم، با زیر سؤال بردن اعتبار احادیث، تلاش کرده‌اند سن عایشه را بسیار بالاتر (مثلاً ۱۹ سال) نشان دهند. از دیدگاه آنان، ارجاع به "عرف زمانه" نمی‌تواند عملی را که ذاتاً ناقض حقوق بنیادین یک کودک است، موجه سازد. ازدواج در سنین کودکی به وضوح نقض حقوق کودک و حق انتخاب آزادانه است و می‌تواند منجر به آسیب‌های شدید جسمی، روانی و اجتماعی شود. این ازدواج با استانداردهای اخلاقی و قانونی جهان‌شمول در تضاد کامل قرار دارد و این پرسش را مطرح می‌کند که آیا الگوی رفتاری پیامبر اسلام می‌تواند راهنمای اخلاقی معتبری برای انسان معاصر باشد یا خیر. ناتوانی در ارائه یک پاسخ قانع‌کننده به این چالش، اعتبار اخلاقی کل سیستم اسلامی را زیر سؤال می‌برد. منتقدان استدلال می‌کنند که چارچوب اخلاقی قرآن، در مقایسه با نظام‌های اخلاقی پیشین مانند یهودیت و مسیحیت که اسلام خود را مکمل آن‌ها می‌داند، در موارد متعددی یک پسرفت محسوب می‌شود. برای مثال، دانشنامه کاتولیک بیان می‌کند که «اخلاق در اسلام از اخلاق یهودیت پست‌تر و از اخلاق عهد جدید بسیار پست‌تر است» و می‌افزاید «اگرچه بخش‌های قابل تحسینی در آن وجود دارد، اما هیچ اصالت یا برتری در آن‌ها دیده نمی‌شود». و زنانی را که از نافرمانی‌شان بیم دارید، پندشان دهید و در خوابگاه‌ها از ایشان دوری کنید و (اگر تأثیر نکرد) آنان را بزنید...». عدم مدارا با دگراندیشان: قرآن در آیات متعددی به پیروان خود فرمان می‌دهد تا با کافران و ناباوران بجنگند. آیاتی مانند سوره توبه، آیه ۲۹: «با کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز جزا ایمان ندارند... اگرچه مدافعان، جزیه را مالیاتی در ازای حفاظت و معافیت از خدمت نظامی توصیف می‌کنند،Anver M. (online) منتقدان آن را نماد تبعیض نهادینه‌شده و تحقیر شهروندان غیرمسلمان می‌دانند. 131 این نگاه، معنویت را به پاداشی مادی و شهوانی تقلیل می‌دهد و جایگاه زنان را نیز به ابزاری برای لذت مردان مؤمن تنزل می‌بخشد. مدافعان اسلام استدلال می‌کنند که فهم قرآن بدون رجوع به تفاسیر اهل بیت یا سنت پیامبر ناقص و گمراه‌کننده است. اما منتقدان پاسخ می‌دهند که این تفاسیر گزینشی، با قرائت صریح و جهانی متن قرآن که خود را "مبین" (روشن و آشکار) می‌خواند، در تضاد است و تاریخ خشونت‌بار اسلام‌گرایی نشان می‌دهد که قرائت‌های تحت‌اللفظی و خشن، به همان اندازه (و شاید بیشتر) از دل متن قابل استخراج هستند. ادعای اعجاز قرآن یکی از ادعاهای بنیادین اسلام، اعجاز ادبی و محتوایی قرآن است که از طریق "تحدی" (مبارزه‌طلبی) دیگران را به آوردن سوره‌ای مانند آن دعوت می‌کند. کتاب‌هایی در رد تحدی و ادعای اعجاز قرآن در طول تاریخ، افراد و گروه‌های مختلفی تلاش کرده‌اند به این مبارزه‌طلبی پاسخ دهند و متونی را به سبک و سیاق قرآن بنویسند تا نشان دهند که کلام آن، ماهیتی بشری و قابل تقلید دارد. یکی از مشهورترین نمونه‌های معاصر، کتاب فرقان‌الحق است که توسط فردی با نام مستعار "الصفی" (انیس شُروش) نوشته شده و شامل ۷۷ سوره است. آثار دیگری مانند «حسن الایجاز» (نوشته نصیرالدین الظافر)، «قرآن شعبی»، «قرآن رابسو» و «قرآن جدید» نیز با همین هدف تألیف شده‌اند. ثمامة بن حبیب (مسیلمه)، از اولین کسانی بود که با سرودن آیاتی به سبک قرآن، نبوت محمد را به چالش کشید.پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و معجزه ماندگار(۲) پدید آورنده: محمدباقر شریعتی سبزواری، صفحه ۶۴ ادیبان بزرگی در تاریخ اسلام، مانند ابن مقفع و ابوالعلاء معری نیز به طور ضمنی یا صریح، برتری ادبی بی‌چون‌وچرای قرآن را زیر سؤال برده و آثاری خلق کردند که به باور برخی، از نظر فصاحت با آن رقابت می‌کرد. منتقدانی چون برنارد لویس استدلال می‌کنند که اسلام نه تنها برده‌داری را منسوخ نکرد، بلکه با تدوین قوانین و مقررات دقیق، آن را نهادینه و تقدیس کرد.Lewis, Bernard (1990). به گفته لویس، ممنوعیت به بردگی گرفتن مسلمانان، خود به عاملی برای گسترش برده‌داری از طریق واردات گسترده بردگان از سرزمین‌های غیراسلامی (به‌ویژه آفریقا و اروپا) تبدیل شد. 28 یک تفاوت کلیدی میان جهان اسلام و غرب در این زمینه، عدم ظهور جنبش‌های بومی و سکولار برای الغای برده‌داری در جوامع اسلامی است. مدافعان اسلام به اقداماتی مانند توصیه به آزادی بردگان به عنوان کفاره گناهان یا تخصیص بخشی از زکات برای این امر اشاره می‌کنند. برخی متفکران مدرن مانند مصطفی محقق داماد نیز برده‌داری را یک "حکم امضایی" می‌دانند که اسلام به دلیل شرایط زمانه آن را تحمل کرد اما مطلوب ذاتی آن نبود.سید مصطفی محقق داماد، قواعد فقه: بخش مدنی (مالکیت - مسئولیت)، تهران: مرکز نشر علوم اسلامی، چاپ سیزدهم، ۱۳۸۵، ص ۶، نماز جمعه یا قیام توحیدی هفته، دفتر نشر جمعه، ۱۳۵۷ با این حال، منتقدان این استدلال‌ها را ناکافی می‌دانند، زیرا این اقدامات اصلاحی هرگز به سمت الغای کامل و فوری این پدیده حرکت نکرد. در نهایت، الغای برده‌داری در سرزمین‌های اسلامی عمدتاً در قرن بیستم و تحت فشار قدرت‌های استعماری غربی مانند بریتانیا و فرانسه صورت گرفت و نه از طریق یک تحول فکری درونی.Brunschvig. اما این بازاندیشی تنها پس از منسوخ شدن عملی این پدیده در جهان رخ داد و همچنان برخی گروه‌های افراطی مانند داعش با استناد به همان متون مقدس، برده‌داری را احیا می‌کنند. محسن کدیور نیز اشاره می‌کند که فقه شیعه، بردگی را تنها از طریق اسارت کفار حربی در جهاد مشروع می‌داند، که خود این حکم نیز از منظر حقوق بشر مدرن به شدت مورد نقد است. ارتداد حکم ارتداد در اسلام یکی از صریح‌ترین موارد تقابل این دین با اصول حقوق بشر و آزادی عقیده است. طبق نظر اکثریت قاطع فقهای مذاهب مختلف اسلامی، مجازات کسی که از دین اسلام روی‌گردان شود، اعدام است. این حکم مستند به روایات متعدد و سیره عملی رهبران صدر اسلام، از جمله شخص محمّد و علی بن ابی‌طالب است که در دوره‌های مختلف اجرا شده است. آن‌ها استدلال می‌کنند که این حکم صرفاً برای کسانی است که به صورت علنی با نظام اسلامی دشمنی می‌کنند و قصد تضعیف جامعه مسلمانان را دارند.دایرة المعارف قرآن کریم، ج۲، ص۴۶۸کلام فلسفی، محمدحسن قدردان قراملکی، ص۵۱۲ همچنین گفته می‌شود تجسس در عقاید شخصی افراد حرام است. | ## بخش 2: نقد اسلام | اما منتقدان این تفاسیر را ناکافی و در تضاد با واقعیت‌های تاریخی و کنونی می‌دانند. در عمل، تمایز میان ارتداد "شخصی" و "سیاسی" بسیار مبهم است و هرگونه ابراز عقیده مخالف می‌تواند به عنوان اقدامی علیه امنیت جامعه اسلامی تفسیر شود. مجازات اعدام برای ارتداد در ۱۳ کشور مسلمان همچنان قانونی است و این قانون مستقیماً ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر را نقض می‌کند که به صراحت بر حق "تغییر مذهب یا عقیده" تأکید دارد. در جوامع اسلامی، حتی اگر حکم اعدام اجرا نشود، مرتد با پیامدهای اجتماعی ویرانگری مانند طرد شدن، از دست دادن شغل، باطل شدن ازدواج و تهدید به خشونت از سوی افراد تندرو مواجه است. انتقادات بین‌المللی از سوی سازمان‌های حقوق بشری، این قوانین را ابزاری برای سرکوب آزادی‌های فردی و حفظ هژمونی دینی می‌دانند که با ارزش‌های مدرن حقوق بشر در تضاد کامل است. جهاد، که در لغت به معنای "کوشش" است، در ۴۱ آیه از قرآن آمده و اغلب در عبارت جهاد فی سبیل الله (جهاد در راه خدا) به کار رفته است., Jihad, p. تاریخ اسلام، از فتوحات اولیه پس از مرگ محمد گرفته تا جهادهای دوره‌های بعدی علیه امپراتوری‌های مسیحی، هندو و جوامع یهودی، گواهی بر این برداشت نظامی است. اگرچه برخی مانند عبدالبهاء معتقدند که جنگ‌های زمان محمد صرفاً جنبه دفاعی داشته‌اند، اما این دیدگاه با تاریخ فتوحات گسترده اسلامی که منجر به تشکیل یک امپراتوری عظیم شد، در تضاد است. این فتوحات، مانند حمله اعراب به ایران، نه تنها دفاعی نبودند، بلکه ماهیتی تهاجمی و توسعه‌طلبانه داشتند و منجر به تغییرات فرهنگی و دینی گسترده و اغلب خشونت‌آمیز شدند. اسلام و تروریسم ارتباط میان آموزه‌های اسلامی و تروریسم مدرن یکی از جدی‌ترین چالش‌های جهان معاصر است. گروه‌های افراطی مانند القاعده و داعش با استناد مستقیم به قرآن و سنت، اعمال خشونت‌بار خود را توجیه کرده و آن‌ها را تجلی "اسلام حقیقی" می‌دانند. این امر، نقد اسلام را از یک بحث الهیاتی صرف به یک ضرورت امنیتی و اجتماعی تبدیل کرده است. مبانی doctrinal برای خشونت منتقدان استدلال می‌کنند که اسلام، برخلاف ادعای صلح‌آمیز بودن، دارای آموزه‌هایی است که به راحتی می‌توانند برای توجیه خشونت تفسیر شوند. آیات جهاد: آیاتی مانند "هرجا مشرکان را یافتید، آنان را بکشید" (سوره توبه، آیه ۵) و "با کافران بجنگید تا فتنه برچیده شود و دین یکسره از آنِ خدا گردد" (سوره انفال، آیه ۳۹) توسط گروه‌های تروریستی به عنوان مجوزی الهی برای جنگ بی‌پایان علیه غیرمسلمانان و حتی مسلمانانِ "مرتد" تلقی می‌شود. مفهوم شهادت: وعده پاداش‌های بهشتی، از جمله حوریان، برای کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند، انگیزه‌ای قدرتمند برای انجام عملیات انتحاری فراهم می‌کند. این درهم‌تنیدگی باعث می‌شود که مخالفت سیاسی به راحتی به "کفر" و "ارتداد" تعبیر شده و با خشونت سرکوب شود. تأثیرات اجتماعی و سیاسی عملکرد جوامع اسلامی که بر پایه شریعت بنا شده‌اند، اغلب منجر به نقض سیستماتیک حقوق بشر، سرکوب اقلیت‌ها و تبعیض علیه زنان شده است. قوانینی مانند قطع دست برای دزدی، سنگسار برای زنا و اعدام برای ارتداد که مستقیماً از متون اسلامی استخراج شده‌اند، از دیدگاه حقوق بشر مدرن، وحشیانه و غیرقابل قبول هستند. این ساختار قانونی، فرهنگی از خشونت را ترویج می‌کند که در آن دولت و افراد تندرو برای اجرای "احکام الهی" به خود حق اعمال خشونت می‌دهند. در نتیجه، نمی‌توان تروریسم اسلامی را صرفاً یک "انحراف" از اسلام دانست، بلکه باید آن را محصول بالقوه و خطرناک آموزه‌هایی دانست که در قلب متون مقدس این دین وجود دارند. اقلیت‌های جنسی موضع اسلام در قبال اقلیت‌های جنسی یکی از تاریک‌ترین و غیرقابل‌دفاع‌ترین جنبه‌های این دین از منظر حقوق بشر مدرن است. فقه اسلامی، با استناد به تفسیرهای رایج از قرآن (به‌ویژه داستان قوم لوط) و احادیث، هرگونه رابطه همجنس‌گرایانه را گناه کبیره و جرمی بزرگ تلقی می‌کند که مستوجب مجازات‌های شدید دنیوی است. سرکوب سیستماتیک و قانونی در بسیاری از کشورهایی که قوانین خود را بر شریعت استوار کرده‌اند، همجنس‌گرایی یک جرم است. در کشورهایی مانند ایران، عربستان سعودی، یمن و سودان، مجازات این "جرم" می‌تواند از شلاق و حبس تا اعدام متغیر باشد. این قوانین، که توسط نهادهای حقوق بشری به عنوان نقض آشکار حق حیات و کرامت انسانی محکوم شده‌اند، فضایی از ترس و وحشت را برای اقلیت‌های جنسی ایجاد کرده‌اند. این افراد نه تنها از حمایت قانونی محرومند، بلکه توسط خود قانون نیز هدف قرار می‌گیرند. تبعیض اجتماعی و فرهنگی فراتر از قوانین کیفری، فرهنگ ریشه‌دار همجنس‌گراهراسی که از طریق منابر دینی، نظام آموزشی و رسانه‌ها ترویج می‌شود، زندگی را برای این افراد غیرقابل تحمل می‌کند. اقلیت‌های جنسی در جوامع اسلامی با طرد از خانواده، آزار و اذیت در محیط کار و تحصیل، و خشونت فیزیکی و روانی مواجه هستند. بسیاری از آن‌ها برای حفظ جان و سلامت روان خود، مجبور به پنهان کردن هویت واقعی‌شان یا مهاجرت به کشورهای دیگر می‌شوند. ناتوانی در تطبیق با علم نقد اصلی بر موضع اسلام در این زمینه، عدم انعطاف‌پذیری و تقابل آن با یافته‌های علمی مدرن است. علم روانشناسی و زیست‌شناسی امروز، همجنس‌گرایی را نه یک "انحراف" یا "بیماری"، بلکه یکی از گرایش‌های طبیعی انسانی می‌داند. اصرار نهادهای دینی اسلامی بر دیدگاه‌های قرون وسطایی و نادیده گرفتن کامل پیشرفت‌های علمی، نشان‌دهنده یک بحران معرفتی عمیق در این دین است. این سرکوب سیستماتیک، که توسط چهره‌هایی چون ارشاد منجی و آیان حرصی علی به شدت نقد شده، اسلام را در تقابل مستقیم با ارزش‌های جهان‌شمول کرامت انسانی، آزادی فردی و پیشرفت علمی قرار می‌دهد. نقد اسلام در زمینه حقوق حیوانات اگرچه در متون اسلامی به مهربانی با حیوانات توصیه شده، اما منتقدان استدلال می‌کنند که رویه‌های عملی و قوانین فقهی در اسلام، به‌ویژه در زمینه ذبح و مالکیت حیوانات، با استانداردهای مدرن رفاه حیوانات در تضاد عمیق قرار دارد. بی‌رحمی در ذبح اسلامی (حلال) روش ذبح اسلامی (ذبیحه) که مستلزم قطع رگ‌های گردن حیوان در حالت هوشیاری کامل و بدون بی‌حسی است، یکی از اصلی‌ترین محورهای نقد است. پژوهش‌های علمی متعدد نشان داده‌اند که حیوانات در این فرایند، درد و استرس شدیدی را برای دقایقی تا زمان از دست دادن کامل هوشیاری تجربه می‌کنند. این روش در تضاد کامل با قوانین بسیاری از کشورهای پیشرفته قرار دارد که بی‌حس کردن حیوان قبل از ذبح را برای به حداقل رساندن رنج آن، الزامی می‌دانند. اصرار بر حفظ این سنت، نشان‌دهنده اولویت دادن به مناسک مذهبی بر اخلاق مبتنی بر شواهد علمی و کاهش درد موجودات زنده است. ادعای مسلمانان مبنی بر اینکه این روش "سریع و بدون درد" است، توسط یافته‌های علمی به طور گسترده رد شده است. عدم اصلاح‌پذیری و تعصب مذهبی مخالفت شدید بسیاری از نهادهای اسلامی با اصلاح روش‌های ذبح و پذیرش بی‌حسی، نمونه‌ای از ناتوانی این دین در تطبیق با پیشرفت‌های اخلاقی و علمی است. این مقاومت در برابر تغییر، اسلام را به عنوان یک سیستم انعطاف‌ناپذیر معرفی می‌کند که به سنت‌های باستانی، حتی اگر بی‌رحمانه باشند، پایبند است. نگاه ابزاری و مالکانه به حیوانات در فقه اسلامی، حیوانات عمدتاً به عنوان مال و دارایی انسان در نظر گرفته می‌شوند. این دیدگاه ابزاری، ارزش ذاتی حیوانات به عنوان موجودات زنده و حساس را نادیده می‌گیرد و راه را برای بهره‌کشی و سوءاستفاده از آن‌ها هموار می‌کند. مسائلی مانند استفاده از حیوانات در رویدادهای خشونت‌آمیز (مانند جنگاندن حیوانات) یا بهره‌کشی از آن‌ها در مراسم مذهبی (مانند قربانی کردن میلیونی در عید قربان بدون نظارت کافی بر رفاه آن‌ها)، از نتایج این نگاه مالکانه است. شکار و محیط زیست در حالی که جهان با بحران انقراض گونه‌ها و تخریب محیط زیست روبرو است، قوانین سنتی اسلامی در مورد شکار، فاقد هرگونه حساسیت نسبت به حفاظت از حیات وحش است. این قوانین که در زمانی با جمعیت انسانی و حیوانی متفاوت تدوین شده‌اند، امروزه می‌توانند به تخریب بیشتر محیط زیست کمک کنند و این دین را در تقابل با اخلاق زیست‌محیطی مدرن قرار دهند. اسلام و تفکیک جنسیتی زن در اسلام خشونت خانگی کتک زدن همسر ازدواج موقت ازدواج موقت یا "نکاح متعه" که در فقه شیعه جایز شمرده می‌شود، یکی از بحث‌برانگیزترین احکام اسلامی است. از آنجا که در این نوع رابطه، مرد معمولاً تعهدات مالی و اجتماعی ازدواج دائم را ندارد و زن نیز از حقوقی مانند ارث محروم است، این رابطه به شدت به نابرابری جنسیتی دامن می‌زند. مدافعان شیعه آن را راهکاری برای جلوگیری از روابط نامشروع برای کسانی می‌دانند که امکان ازدواج دائم را ندارند. با این حال، منتقدان معتقدند که این "چارچوب" صرفاً یک ظاهرسازی برای مشروعیت بخشیدن به رابطه‌ای است که در ماهیت خود با تن‌فروشی تفاوت چندانی ندارد و کرامت انسانی زن را به یک کالای موقتی قابل معامله تقلیل می‌دهد. اهل سنت این نوع ازدواج را حرام می‌دانند و معتقدند که محمد آن را نسخ کرده است، در حالی که شیعیان با استناد به آیه ۲۴ سوره نساء بر جواز آن تأکید دارند. این قانون، که در قرآن به صراحت بیان شده، بر این پیش‌فرض استوار است که مردان مسئولیت مالی خانواده را بر عهده دارند. اما منتقدان استدلال می‌کنند که این توجیه در دنیای مدرن که زنان نیز به طور گسترده در تأمین معاش خانواده مشارکت دارند، اعتبار خود را از دست داده است. | ## بخش 3: نقد اسلام | 13 نقض حقوق کودکان در اسلام فقه اسلامی، با نادیده گرفتن مفهوم مدرن "کودکی"، مجموعه‌ای از احکام را تدوین کرده که به طور سیستماتیک حقوق بنیادین کودکان را نقض می‌کند. این احکام که بر اساس متون مقدس و سنت شکل گرفته‌اند، با اسناد بین‌المللی حقوق کودک در تضاد کامل قرار دارند. مشروعیت‌بخشی به ازدواج با کودکان شریعت اسلامی ازدواج را نه بر اساس سن تقویمی، بلکه بر مبنای بلوغ جنسی تعریف می‌کند. این امر به طور مستقیم به جواز ازدواج با کودکان، به‌ویژه دختران نابالغ، منجر شده است. مستندات فقهی: آیه ۴ سوره طلاق، با تعیین "عده" برای دخترانی که "هنوز حیض ندیده‌اند"، به طور ضمنی ازدواج با آن‌ها را مجاز می‌شمارد. همچنین، ازدواج خود پیامبر اسلام با عایشه در سن ۹ سالگی، به عنوان یک سنت غیرقابل نقد، راه را برای تداوم این رویه باز گذاشته است. پیامدهای ویرانگر: ازدواج زودهنگام، به گواهی سازمان‌های بهداشتی و حقوق بشری، منجر به خطرات جانی برای مادر و نوزاد، توقف تحصیل، افزایش خشونت خانگی و سلب کامل استقلال و آینده کودک می‌شود. مسئولیت کیفری زودهنگام در فقه اسلامی، سن بلوغ شرعی (۹ سال قمری برای دختران و ۱۵ سال برای پسران) سن آغاز مسئولیت کیفری کامل است. این بدان معناست که یک کودک ۹ ساله می‌تواند برای جرائمی مانند سرقت یا زنا، به مجازات‌های خشونت‌باری مانند قطع دست یا شلاق محکوم شود. این رویکرد در تضاد کامل با اصول حقوق کیفری مدرن است که بر عدم رشد کامل شناختی و اخلاقی کودکان و نوجوانان و لزوم عدالت ترمیمی به جای تنبیهی تأکید دارد. حدیث مشهور "فرزندان خود را در ده‌سالگی برای نماز بزنید" نمونه‌ای از این دیدگاه است. از منظر روانشناسی مدرن، تنبیه بدنی نه تنها بی‌اثر، بلکه مخرب است و منجر به اضطراب، افسردگی، پرخاشگری و الگوسازی خشونت در کودک می‌شود. احکامی مانند نصف بودن دیه و ارث دختر نسبت به پسر، و اعتبار کمتر شهادت او در دادگاه، این پیام را از کودکی به دختران منتقل می‌کند که آن‌ها انسان‌هایی درجه دوم هستند و حقوقی نابرابر با مردان دارند. این احکام در کشورهایی مانند ایران، یمن و عربستان سعودی به قوانین رسمی تبدیل شده و نقض سیستماتیک حقوق کودکان را به دنبال داشته است. لذت جنسی از نوزادان یکی از تکان‌دهنده‌ترین احکام در فقه شیعه، جواز "استمتاع" یا لذت جنسی (به جز دخول) از همسر شیرخوار است. فقیهانی برجسته، از جمله سید روح‌الله خمینی در کتاب تحریرالوسیله، این عمل را جایز شمرده‌اند. تحریر_الوسیلة_فتاوی_الامام_الخمینی_س_ج_۲_/کتاب_النکاحترجمه تحریرالوسیله امام خمینی جلد چهارم - 1 - «مسئله 12 کتاب نکاح» مرکز تعلیمات اسلامی واشینگتن این فتوا که از منظر اخلاق مدرن مصداق بارز پدوفیلی و کودک‌آزاری است، عمق بحران اخلاقی در فقه سنتی را به نمایش می‌گذارد و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با استدلال‌های فقهی، شنیع‌ترین اعمال را توجیه کرد. مقایسه با کمونیسم و فاشیسم برخی از تحلیلگران، اسلام‌گرایی سیاسی را با ایدئولوژی‌های توتالیتر قرن بیستم، یعنی فاشیسم و کمونیسم، مقایسه کرده‌اند. شباهت‌های کلیدی عبارتند از: تمامیت‌خواهی: تلاش برای کنترل تمام جنبه‌های زندگی فردی و اجتماعی بر اساس یک ایدئولوژی واحد. دشمن‌سازی: تعریف یک "دشمن" خارجی (غرب، یهودیان) و داخلی (مرتدان، سکولارها) برای بسیج توده‌ها. استفاده از خشونت: توجیه و تقدیس خشونت به عنوان ابزاری مشروع برای رسیدن به اهداف سیاسی. وعده آرمان‌شهر: وعده برقراری یک خلافت آرمانی و پاک که تمام مشکلات را حل خواهد کرد. 207–08 اما تحلیلگرانی چون الکساندر دل واله در نظریه اتحاد قرمز-سبز-قهوه‌ای، بر اتحادهای استراتژیک و شباهت‌های ساختاری میان این سه ایدئولوژی ضدلیبرال تأکید می‌کنند. علی دشتی: در کتاب مشهور «۲۳ سال»، دشتی با رویکردی تاریخ‌نگارانه و انتقادی، ادعای وحیانی بودن قرآن را رد می‌کند. او استدلال می‌کند که قرآن مجموعه‌ای از آموزه‌های برگرفته از ادیان و فرهنگ‌های دیگر (عمدتاً یهودی و مسیحی) است که با تجربیات شخصی محمد آمیخته شده و هیچ عنصر فراطبیعی در آن وجود ندارد.ر. کتاب «بیست و سه سال»، از کتاب‌های ممنوعه در ایران دشتی به دلیل همین دیدگاه‌ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ زندانی، شکنجه و به اعدام محکوم شد.احسان نراقی؛ آن که ملامت کشید و خوش ماند، بی‌بی‌سی فارسی شجاع‌الدین شفا: در آثار خود، به ویژه «پس از ۱۴۰۰ سال» و «تولدی دیگر»، شفا با نگاهی تمدنی، اسلام را به عنوان یک ایدئولوژی بیابان‌گرد و ضدایرانی نقد می‌کند که باعث انحطاط فکری و فرهنگی ایران شده است. احمد کسروی: کسروی، اگرچه منتقد تمام ادیان بود، اما نقد او بر تشیع در کتاب «شیعی‌گری» بسیار تند و بنیادین است. او خرافات، امام‌پرستی و عزاداری را به عنوان انحرافاتی می‌دید که عقلانیت و پیشرفت را در جامعه ایران از بین برده است.ر. به کتاب‌های «شیعی‌گری»، «ورجاوند بنیاد» و «پندارها»، نوشته احمد کسروی مسعود انصاری: این نویسنده معاصر در کتاب‌های متعددی مانند «بازشناسی قرآن» و «الله اکبر»، با رویکردی روانشناختی و تاریخی، به نقد بنیادهای اسلام و شخصیت پیامبر آن پرداخته است. سها: در کتاب مفصل «نقد قرآن»، نویسنده با بررسی جزء به جزء آیات قرآن، به استخراج تناقضات، خطاهای علمی و مشکلات اخلاقی متن مقدس اسلام می‌پردازد.نقد قرآن، دکتر سها، ویرایش دوم تاریخچه یهود ستیزی در اسلام یهودستیزی در اسلام ریشه‌های عمیق و انکارناپذیری در متون مقدس و تاریخ این دین دارد. این پدیده صرفاً یک محصول مدرن یا واکنشی به منازعه اسرائیل و فلسطین نیست، بلکه از آموزه‌هایی نشأت می‌گیرد که از صدر اسلام وجود داشته‌اند. آموزه‌های یهودستیزانه در قرآن و حدیث قرآن کریم در آیات متعددی یهودیان را با صفاتی منفی توصیف می‌کند که به پایه‌ای برای قرن‌ها نفرت و تبعیض تبدیل شده است. یهودیان به عنوان قومی که "عهد خود را شکستند" (بقره: ۱۰۰)، "پیامبران را کشتند" (آل عمران: ۱۱۲)، "کلام خدا را تحریف کردند" (نساء: ۴۶) و "دشمن‌ترین مردم نسبت به مؤمنان" (مائده: ۸۲) معرفی می‌شوند. این تصویرسازی منفی، یک چارچوب الهیاتی برای تحقیر و بی‌اعتمادی به یهودیان فراهم کرده است. حدیث مشهور "غرقد" که در صحیح مسلم و بخاری آمده، پیش‌بینی می‌کند که در آخرالزمان مسلمانان با یهودیان خواهند جنگید و درختان و سنگ‌ها فریاد خواهند زد: "ای مسلمان، این یهودی در پشت من پنهان شده، بیا و او را بکش!" این حدیث به طور گسترده توسط گروه‌های اسلام‌گرای افراطی برای توجیه نسل‌کشی یهودیان استفاده می‌شود. وضعیت یهودیان به عنوان اهل ذمه در خلافت‌های اسلامی، یهودیان به عنوان "اهل ذمه" از نظر قانونی شهروندان درجه دوم محسوب می‌شدند. آن‌ها در ازای پرداخت مالیات تحقیرآمیز "جزیه"، اجازه داشتند زنده بمانند، اما با محدودیت‌های شدیدی مواجه بودند: ممنوعیت ساخت عبادتگاه‌های جدید، اجبار به پوشیدن لباس‌های متمایز، ممنوعیت تصدی مناصب بالا و اعتبار کمتر شهادتشان در دادگاه. این قوانین، تبعیض را نهادینه و به صورت سیستماتیک یهودیان را در موقعیت فرودست قرار می‌داد. کشتارها و اخراج‌های دسته‌جمعی یهودیان نیز در تاریخ اسلام بی‌سابقه نبوده است، مانند کشتار یهودیان گرانادا در سال ۱۰۶۶ میلادی. یهودستیزی مدرن در جهان اسلام در دوران مدرن، یهودستیزی اسلامی با واردات تئوری‌های توطئه اروپایی مانند «پروتکل‌های بزرگان صهیون» تشدید شد. این متن جعلی در سراسر جهان عرب و اسلام به طور گسترده منتشر و به عنوان یک حقیقت تاریخی پذیرفته شد. جریان‌های اسلام‌گرا مانند اخوان‌المسلمین و حماس، با استفاده از ادبیات قرآنی و حدیثی، این منازعه سیاسی را به یک جنگ مقدس دینی علیه کل قوم یهود تبدیل کرده‌اند. نقد معرفت‌شناختی اسلام فراتر از نقدهای اخلاقی و تاریخی، مبانی معرفت‌شناختی اسلام نیز به طور جدی قابل پرسش است. ماهیت غیرقابل اثبات وحی بنیاد اسلام بر تجربه شخصی فردی به نام محمد استوار است که ادعا کرد از طریق فرشته‌ای به نام جبرئیل، وحی دریافت کرده است. این یک دور منطقی است: ما باید به قرآن ایمان بیاوریم چون کلام خداست، و می‌دانیم که کلام خداست چون قرآن این را می‌گوید. فقدان ابطال‌پذیری به گفته فیلسوف علم، کارل پوپر، یکی از معیارهای اصلی یک نظریه علمی یا یک گزاره معرفتی معتبر، ابطال‌ پذیری آن است. گزاره‌های دینی مانند "خدا وجود دارد" یا "قرآن وحی الهی است" ذاتاً ابطال‌ناپذیر هستند. بنابراین، این گزاره‌ها در حوزه "باور" و "ایمان" قرار می‌گیرند، نه در حوزه "دانش" و "معرفت". ادعای حقیقت مطلق و معرفت بسته اسلام ادعا می‌کند که حقیقت نهایی و کامل را در اختیار دارد و قرآن کلام بی‌خطای خدا و راهنمای کامل برای تمام زمان‌ها و مکان‌هاست. در حالی که دانش بشری (علمی، فلسفی، اخلاقی) بر پایه شک، نقد، آزمون و تصحیح مداوم خطاها پیشرفت می‌کند، اسلام سنتی یک سیستم معرفتی بسته ارائه می‌دهد که در آن، پاسخ تمام سوالات از قبل داده شده و هرگونه بازنگری بنیادین، کفر و ارتداد تلقی می‌شود. حجیت تجربه شخصی در برابر علم عمومی عرفان و تصوف اسلامی، تجربه درونی و کشف و شهود را به عنوان راهی برای رسیدن به حقیقت معرفی می‌کنند. اما از دیدگاه معرفت‌شناسی، تجربیات شخصی (مانند مکاشفه، رؤیا یا حتی تجربه محمد در غار حرا) به دلیل ذهنیت‌گرایی افراطی، غیرقابل انتقال بودن و آسیب‌پذیری در برابر خطای شناختی و توهم، نمی‌توانند مبنای دانش عمومی و قابل اتکا قرار گیرند. | ## جمع‌بندی | علم بر مشاهدات عمومی، تکرارپذیر و مستقل از شخص استوار است، در حالی که بنیان دین بر تجربه‌ای است که قابل اشتراک‌گذاری و ارزیابی عینی نیست.