موضوع مقاله: جام جهانی فوتبال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جام جهانی فوتبال | مقدمه: جام جهانی فوتبال (یا جام جهانی فوتبال مردان و به‌طور کوتاه: جام جهانی)، یک رقابت بین‌المللی فوتبال است که تیم‌های ملی بزرگسال مردان که از اعضای فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) هستند در آن به رقابت می‌پردازند. | ## بخش 1: جام جهانی فوتبال | این مسابقات از زمان برگزاری نخستین دوره در سال ۱۹۳۰ هر چهار سال یک بار برگزار شده است، به جز در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۶ که به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم برگزار نشد. قهرمان فعلی این رقابت‌ها تیم ملی فوتبال آرژانتین است که سومین قهرمانی خود را در جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ به دست آورد. چگونگی برگزاری فعلی مسابقات به این ترتیب است که مرحلهٔ مقدماتی، طی ۳ سال پیش از آغاز مسابقات اصلی برگزار می‌شود تا مشخص شود کدام تیم‌ها واجد شرایط حضور در مرحلهٔ گروهی مسابقات هستند. تا جام جهانی ۲۰۲۲، ۲۲ فینال برگزار شده و در مجموع ۸۰ تیم ملی با هم به رقابت پرداخته‌اند که فقط ۸ کشور موفق به کسب قهرمانی در این مسابقات شده‌اند. تیم ملی فوتبال برزیل پنج بار قهرمان شده و تنها تیمی است که در همهٔ ادوار جام‌های جهانی حضور داشته است. سایر برندگان جام جهانی عبارت‌اند از آلمان و ایتالیا هر کدام با چهار قهرمانی، آرژانتین با سه قهرمانی، فرانسه و اروگوئه هر کدام با دو قهرمانی؛ و انگلستان و اسپانیا هر کدام با یک قهرمانی. جام جهانی ۲۰۲۶ به‌طور مشترک به میزبانی کانادا، ایالات متحدهٔ آمریکا و مکزیک برگزار خواهد شد که باعث می‌شود مکزیک به اولین کشور با سه بار میزبانی جام جهانی تبدیل شود. تاریخچه مسابقات بین‌المللی پیشین اولین مسابقهٔ بین‌المللی فوتبال جهان یک مسابقهٔ دوستانه بود که در سال ۱۸۷۲ در گلاسگو میان تیم‌های ملی اسکاتلند و انگلستان برگزار شد و با تساوی ۰–۰ به پایان رسید. با افزایش محبوبیت فوتبال در سایر نقاط جهان در آغاز سدهٔ بیستم، فوتبال به عنوان یک ورزش نمایشی و بدون مدال در المپیک ۱۹۰۰ و المپیک ۱۹۰۴ حضور داشت. پس از تأسیس فیفا در سال ۱۹۰۴، این نهاد تلاش کرد تا در سال ۱۹۰۶ یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال بین کشورهای خارج از چارچوب المپیک در سوئیس ترتیب دهد اما چون سال‌های آغازین این رشتهٔ ورزشی بود، توفیقی کسب نکرد و شکست خورد. در المپیک ۱۹۰۸ در لندن، فوتبال به یک رقابت رسمی تبدیل شد که توسط اتحادیهٔ فوتبال انگلستان برنامه‌ریزی شد. با ادامهٔ مسابقات المپیک فقط میان تیم‌های آماتور، توماس لیپتون مسابقات قهرمانی سِر توماس لیپتون را در سال ۱۹۰۹ در تورین برگزار کرد. در این رقابت‌ها، تیم‌های ملی شرکت نداشتند بلکه از هر کشور، یک تیم باشگاهی و به عنوان نمایندهٔ آن کشور در این مسابقات حضور پیدا می‌کرد. معتبرترین تیم‌های باشگاهی حرفه‌ای از ایتالیا، آلمان و سوئیس در آن حضور داشتند اما اتحادیهٔ فوتبال انگلستان از همراهی با این رقابت‌ها خودداری کرد و پیشنهاد اعزام تیم حرفه‌ای را رد کرد. لیپتون از وست اوکلند، یک تیم آماتور از کانتی دورام دعوت کرد تا انگلستان را در این رقابت‌ها نمایندگی کند. در سال ۱۹۱۴، فیفا موافقت کرد که مسابقات فوتبال المپیک را به عنوان «قهرمانی جهانی فوتبال آماتورها» به رسمیت بشناسد و مسئولیت مدیریت این رویداد را بر عهده گرفت. در بازی‌های المپیک ۱۹۲۰، مصر و ۱۳ تیم اروپایی به رقابت پرداختند که در نهایت بلژیک قهرمان شد. این مسابقات همچنین اولین دور مسابقات آزاد جهانی بودند، زیرا سال ۱۹۲۴ شروع دورهٔ حرفه‌ای فیفا بود که فوتبال برای نخستین بار، به عنوان ورزشی رسمی در المپیک مورد رقابت قرار گرفت و فیفا مسئولیت برگزاری آن را به عهده داشت. البته در آن زمان تنها تیم ملی انگلستان یک تیم حرفه‌ای بود و سایر تیم‌ها دارای بازیکنان آماتور بودند و به همین دلیل در دو دورهٔ بعدی المپیک، مدال طلا را انگلستان کسب کرد. با توجه به موفقیت مسابقات فوتبال المپیک، فیفا با تلاش رئیسش ژول ریمه، دوباره شروع به برگزاری مسابقات بین‌المللی خود در خارج از المپیک کرد. در ۲۸ مه ۱۹۲۸، کنگرهٔ فیفا در آمستردام تصمیم گرفت که خودش مسابقات قهرمانی جهان را برگزار کند. با توجه به این‌که اروگوئه تا آن زمان دو بار قهرمان رسمی فوتبال جهان شده‌بود و در آستانهٔ جشن صدمین سالگرد استقلال خود نیز بود، فیفا اروگوئه را به نام کشور میزبان اولین دورهٔ مسابقات جام جهانی در سال ۱۹۳۰ معرفی کرد. فدراسیون‌های ملی کشورهای منتخب برای اعزام تیم دعوت شدند، اما انتخاب اروگوئه به عنوان محل برگزاری مسابقات به معنای سفری طولانی و پرهزینه از اقیانوس اطلس برای طرف‌های اروپایی بود. ریمه در نهایت تیم‌های بلژیک، فرانسه، رومانی و یوگسلاوی را متقاعد کرد که این سفر را انجام دهند. در مجموع، ۱۳ کشور شرکت کردند: هفت تیم از آمریکای جنوبی، چهار تیم از اروپا و دو تیم از آمریکای شمالی. در فینال، اروگوئه توانست آرژانتین را ۴–۲ و در حضور ۹۳ هزار نفر در مونته‌ویدئو شکست دهد و اولین کشوری شد که توانسته بود برندهٔ جام جهانی فوتبال شود. پس از ایجاد جام جهانی، فیفا و کمیتهٔ بین‌المللی المپیک در مورد وضعیت بازیکنان آماتور اختلاف نظر داشتند و بنابراین فوتبال از المپیک ۱۹۳۲ حذف شد. پس از این‌که فیفا و کمیتهٔ ملی المپیک اختلافات خود را حل کردند، فوتبال در المپیک ۱۹۳۶ بازگشت، اما تحت‌الشعاع جام جهانی قرار گرفت که تورنمنت معتبرتری بود. از جمله مسائلی که در مسابقات اولیهٔ جام جهانی با آن مواجه بودند، مشکلات سفر بین قاره‌ای و جنگ بود. تعداد کمی از تیم‌های آمریکای جنوبی حاضر به سفر به اروپا برای جام جهانی ۱۹۳۴ بودند و همهٔ کشورهای آمریکای شمالی و جنوبی به جز برزیل و کوبا، جام جهانی ۱۹۳۸ را تحریم کردند. مسابقات ۱۹۴۲ و ۱۹۴۶، که آلمان و برزیل به دنبال میزبانی آن بودند، به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم و پیامدهای آن لغو شدند. تیم‌های بریتانیایی در سال ۱۹۲۰ از فیفا خارج شدند چون از یک سو تمایل نداشتند با کشورهایی که با آن‌ها در حال جنگ بودند، بازی کنند و از سوی دیگر فوتبال را ورزشی بریتانیایی می‌دانستند و مایل بودند تا آن را همچنان ورزشی بریتانیایی نگه دارند. اما پس از دعوت فیفا در سال ۱۹۴۶ دوباره به آن پیوستند.Glanville این مسابقات همچنین شاهد بازگشت قهرمان ۱۹۳۰ یعنی اروگوئه بود که دو جام جهانی قبلی را تحریم کرده بود. اروگوئه پس از شکست دادن برزیل میزبان، در مسابقه‌ای معروف به «ماراکانا» دوباره قهرمان مسابقات شد. در بازی‌های بین سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۷۸، ۱۶ تیم در هر تورنمنت به رقابت می‌پرداختند، به جز جام جهانی ۱۹۳۸، که اتریش و آلمان پس از پیوستن اتریش به آلمان نازی تحت یک تیم شرکت کردند و با ۱۵ تیم مسابقات به اتمام رسید و در سال ۱۹۵۰ که تیم‌های هند، اسکاتلند، و ترکیه کنار رفتند و مسابقات با ۱۳ تیم برگزار شد.Glanville, p45 اکثر کشورهای شرکت‌کننده از اروپا و آمریکای جنوبی و تعداد بسیار اندکی از آمریکای شمالی، آفریقا، آسیا و اقیانوسیه بودند. تا سال ۱۹۸۲، تنها تیم‌های خارج از اروپا و آمریکای جنوبی که از دور اول صعود کردند عبارت بودند از: ایالات متحدهٔ آمریکا، نیمه‌نهایی د جام جهانی ۱۹۳۰؛ کوبا، یک چهارم نهایی در جام جهانی ۱۹۳۸؛ کرهٔ شمالی، یک چهارم نهایی در جام جهانی ۱۹۶۶؛ و مکزیک، یک چهارم نهایی در جام جهانی ۱۹۷۰. از آن زمان، تیم‌های این مناطق موفقیت بیشتری کسب کرده‌اند و چندین تیم به مرحلهٔ یک چهارم نهایی رسیده‌اند: مکزیک، یک چهارم نهایی در ۱۹۸۶؛ کامرون، یک چهارم نهایی در ۱۹۹۰؛ کرهٔ جنوبی، ردهٔ چهارم در ۲۰۰۲؛ سنگال، به همراه ایالات متحدهٔ آمریکا، صعود به دور حذفی در ۲۰۰۲؛ غنا، یک چهارم نهایی ۲۰۱۰؛ و کاستاریکا، یک چهارم نهایی در سال ۲۰۱۴ عنوان چهارمی در ۲۰۲۲ مراکش. فینالیست‌های یک چهارم نهایی در سال‌های ۱۹۹۴، ۱۹۹۸، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۸ همگی از اروپا یا آمریکای جنوبی بودند و فینالیست‌های تمام تورنمنت‌ها تا کنون نیز فقط از اروپا یا آمریکای جنوبی بودند. ۱۹۸ کشور تلاش کردند تا برای جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ واجد شرایط شوند، در حالی که رکورددار حضور در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی با ۲۰۴ کشور به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ تعلق دارد. گسترش به ۴۸ تیم در اکتبر ۲۰۱۳، سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا، از تضمین داشتن سهمیه برای اتحادیهٔ فوتبال کارائیب در جام جهانی صحبت کرد. بلاتر در شمارهٔ ۲۵ اکتبر ۲۰۱۳ هفته‌نامهٔ فیفا نوشت: «از منظر صرفاً ورزشی، من مایلم جهانی‌شدن را در نهایت جدی بگیرم و کنفدراسیون‌های آفریقا و آسیا در این رقابت‌ها جایگاهی را کسب کنند که شایستهٔ آن هستند. جام جهانی فوتبال نمی‌تواند این‌طور باشد که کنفدراسیون‌های اروپا و آمریکای جنوبی ادعای اکثر سهمیه‌های جام جهانی را داشته باشند.» پس از انتشار مجله، رقیب احتمالی بلاتر برای ریاست فیفا، میشل پلاتینی رئیس یوفا، پاسخ داد که او قصد دارد جام جهانی را به ۴۰ تیم افزایش دهد و ۸ تیم به تعداد شرکت‌کنندگان اضافه کند. پلاتینی گفت که یک سهمیهٔ اضافی به یوفا، چهار سهمیه به کنفدراسیون فوتبال آسیا و کنفدراسیون فوتبال آفریقا، دو سهمیهٔ مشترک بین کونکاکاف و کونمبول اختصاص خواهد داد و یک سهمیهٔ مستقیم برای کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه. او گفت: «[جام جهانی] بر اساس کیفیت تیم‌ها نیست، زیرا شما ۳۲ تیم برتر جام جهانی را ندارید… اما این یک سازش خوب است… این یک موضوع سیاسی است، پس چرا آفریقایی‌های بیشتری نداشته باشید؟ | ## بخش 2: جام جهانی فوتبال | رقابت برای آوردن همهٔ مردم دنیاست، اگر امکان شرکت را ندهید، پیشرفت نمی‌کنند.» در اکتبر ۲۰۱۶، رئیس فیفا جیانی اینفانتینو حمایت خود را از برگزاری جام جهانی ۴۸ تیمی در سال ۲۰۲۶ اعلام کرد. جام از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰، جام تیم قهرمان جام جهانی فوتبال به تیم برندهٔ جام جهانی اهدا شد. نام اصلی این جام «پیروزی» است و با نام «کوپ د موند» به‌معنای «جام جهانی» شناخته می‌شود و در سال ۱۹۴۶، به‌افتخار ژول ریمه، رئیس فیفا که برگزاری مسابقات جام جهانی را سازمان‌دهی کرد و در سال ۱۹۵۶ درگذشت، تغییر نام یافت. این جام پیش از برگزاری فینال جام جهانی ۱۹۶۶ ربوده‌شد اما توسط سگی پیدا شد و سارق نیز به مدت دو سال به زندان افتاد. سرانجام، پس از سومین قهرمانی تیم ملی فوتبال برزیل در جام جهانی ۱۹۷۰، جام ژول ریمه به عنوان پاداش برای همیشه به کنفدراسیون فوتبال برزیل تعلق گرفت. این جام باری دیگر در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۳، هنگامی که در مقر کنفدراسیون فوتبال برزیل در ریو دو ژانیرو قرارداشت، ربوده‌شد و ظاهراً دزدان آن را ذوب کرده‌اند. کارشناسان فیفا از هفت کشور، ۵۳ مدل ارائه‌شده را ارزیابی کردند و در نهایت کار طراح ایتالیایی سیلویو گاتزانیگا را انتخاب کردند. پایه شامل دو لایهٔ نیمه‌قیمتی مرمر سبز است، در حالی که قسمت پایین جام سال و نام هر یک از برندگان جام جهانی فوتبال از زمان جام جهانی ۱۹۷۴ حک شده است. بلافاصله پس از آن به جای جام تماماً طلا، یک ماکت با روکش طلا به آن‌ها اعطا می‌شود. در حال حاضر، تمامی اعضای (بازیکنان، مربیان و مدیران) سه تیم برتر مدال‌هایی با نشان جام جهانی دریافت می‌کنند. در جام جهانی ۲۰۰۲، مدال‌هایی به مقام چهارم، کرهٔ جنوبی که یکی از میزبانان بود اهدا شد. قبل از مسابقات ۱۹۷۸، مدال‌ها فقط به یازده بازیکن حاضر در زمین در پایان فینال و مسابقهٔ رده‌بندی اهدا می‌شد. در نوامبر ۲۰۰۷، فیفا اعلام کرد که به تمام اعضای تیم‌های قهرمان جام جهانی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ باید مدال‌های برنده اعطا شود. نحوهٔ برگزاری مقدماتی از زمان برگزاری دومین جام جهانی در ۱۹۳۴، مسابقات مقدماتی برای تعیین تیم‌های شرکت‌کننده در بازی‌های جام جهانی برگزار می‌شود. مسابقات مقدماتی در شش منطقهٔ قاره‌ای فیفا (آفریقا، آسیا، آمریکای شمالی و مرکزی و کارائیب، آمریکای جنوبی، اقیانوسیه، و اروپا) تحت نظارت کنفدراسیون‌های مربوطه برگزار می‌شوند. برای هر تورنمنت، فیفا از قبل تعداد سهمیه‌هایی را که به هر یک از مناطق قاره‌ای تعلق می‌گیرد، معمولاً بر اساس قدرت نسبی تیم‌های کنفدراسیون‌ها تعیین می‌کند. روند احراز صلاحیت می‌تواند تقریباً سه سال قبل از مسابقات نهایی شروع شود و در یک دورهٔ دو ساله ادامه یابد. به عنوان مثال، برندهٔ منطقهٔ اقیانوسیه و تیم پنجم منطقهٔ آسیا برای حضور در جام جهانی ۲۰۱۰ به مرحلهٔ پلی‌آف راه یافتند. از جام جهانی ۱۹۳۸ به بعد، کشورهای میزبان به‌طور خودکار جواز حضور در مسابقات نهایی را دریافت می‌کنند. این حق بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۲۰۰۲ نیز به مدافعان قهرمانی اعطا شد، اما از جام جهانی ۲۰۰۶ به بعد لغو شد و قهرمانان باید در مرحلهٔ مقدماتی حاضر شوند. برزیل، قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲، اولین مدافع عنوان قهرمانی بود که مسابقات مقدماتی را انجام داد. مسابقهٔ پایانی مسابقات پایانی با شکل کنونی از سال ۱۹۹۸ اجرایی شد و در طی آن ۳۲ تیم ملی در طول یک ماه در کشورهای میزبان رقابت می‌کنند. هشت تیم، از جمله میزبان، با سایر تیم‌ها با استفاده از فرمولی بر اساس رده‌بندی جهانی فیفا یا عملکرد در جام‌های جهانی اخیر انتخاب می‌شوند و در گروه‌های جداگانه قرار می‌گیرند. تیم‌های دیگر معمولاً بر اساس معیارهای جغرافیایی به «گلدان‌های» متفاوتی تقسیم می‌شوند و تیم‌های هر گلدان به‌طور تصادفی در هشت گروه قرار می‌گیرند. از جام جهانی ۱۹۹۸، محدودیت‌هایی برای قرعه‌کشی اعمال شده است تا اطمینان حاصل شود که هیچ گروهی شامل بیش از دو تیم اروپایی یا بیش از یک تیم از هر کنفدراسیون دیگری نباشد. هر گروه یک بازی به‌صورت نوبت‌گردشی را انجام می‌دهد که در آن هر تیم در سه بازی با دیگر تیم‌های هم‌گروه دیدار می‌کند. آخرین دور مسابقات هر گروه به‌طور همزمان برنامه‌ریزی‌شده است تا عدالت بین هر چهار تیم حفظ شود. از جام جهانی ۱۹۹۴، ۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی و صفر امتیاز برای باخت در نظر گرفته شده است؛ تا پیش از این، هر برد ۲ امتیاز و تساوی ۱ امتیاز داشت. اگر تمام نتایج ممکن (برد، تساوی، باخت) را برای هر شش مسابقه در یک گروه در نظر بگیریم، ۷۲۹ (= ۳۶) ترکیب نتیجه ممکن است. با این حال، ۲۰۷ مورد از این ترکیب‌ها منجر به تساوی بین مقام‌های دوم و سوم می‌شود. در این صورت رده‌بندی بین این تیم‌ها به شرح زیر تعیین می‌شود: تفاضل گل در همهٔ مسابقات گروهی تعداد گل زده در همهٔ مسابقات گروهی اگر دو یا چند تیم بر اساس معیارهای فوق یکسان باشند، رتبه‌بندی آن‌ها به صورت زیر تعیین می‌شود: امتیازات گرفته شده از یکدیگر (بازی رو در رو) تفاضل گل با بازی رو در رو گل‌های زده در بازی رو در رو امتیازات بازی جوانمردانه که بر اساس تعداد کارت‌های زرد و قرمز دریافتی در مرحله گروهی مشخص می‌شود: کارت زرد: ۱ امتیاز منفی کارت قرمز غیرمستقیم (کارت زرد دوم): ۳ امتیاز منفی کارت قرمز مستقیم: ۴ امتیاز منفی کارت زرد و کارت قرمز مستقیم: ۵ امتیاز منفی در صورتی که هر یک از تیم‌های بالا پس از اعمال ضوابط بالا یکسان باشند، رتبه‌بندی آن‌ها با قرعه‌کشی انجام خواهد شد مرحلهٔ حذفی یک رقابت تک‌حذفی است که در آن تیم‌ها در یک مسابقه با یکدیگر بازی می‌کنند و در صورت لزوم از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شود. این مرحله با مرحلهٔ یک شانزدهم پایانی (یا دور دوم) آغاز می‌شود که در آن تیم اول هر گروه با تیم دوم یک گروه دیگر بازی می‌کند. پس از آن مرحلهٔ یک چهارم پایانی، نیمه‌پایانی، رده‌بندی (مقابلهٔ تیم‌های سوم و چهارم) و بازی‌پایانی دنبال می‌شود. در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۷، فیفا فرمت جدیدی را تصویب کرد، جام جهانی ۴۸ تیمی (برای پذیرش تیم‌های بیشتر)، که شامل ۱۶ گروه سه تیمی می‌شود و از هر گروه، دو تیم اول به مرحلهٔ حذفی صعود می‌کنند و مرحلهٔ حذفی دارای ۳۲ تیم خواهد بود. سبز: یک بار؛ سبز تیره: دو بار؛ سبز روشن: برنامه‌ریزی شده فرایند انتخاب جام‌های جهانی ابتدایی در جلسات کنگرهٔ فیفا به کشورها داده شد. مکان‌ها بحث‌برانگیز بود زیرا آمریکای جنوبی و اروپا تا حد زیادی دو مرکز قدرت در فوتبال بودند و سفر بین آن‌ها به سه هفته با کشتی زمان نیاز داشت. برای مثال، تصمیم برای برگزاری اولین جام جهانی در اروگوئه، منجر به حضور تنها چهار کشور اروپایی شد. تصمیم برای برگزاری دومین دوره در فرانسه مورد مناقشه قرار گرفت، زیرا کشورهای آمریکای جنوبی می‌دانستند که این مکان به‌طور متناوب بین دو قاره تغییر می‌کند. از زمان جام جهانی ۱۹۵۸، برای جلوگیری از تحریم‌ها یا جنجال‌های آینده، فیفا الگوی جایگزینی میزبان بین قارهٔ آمریکا و اروپا را آغاز کرد، که تا جام جهانی ۱۹۹۸ ادامه یافت. جام جهانی ۲۰۰۲، به میزبانی مشترک کرهٔ جنوبی و ژاپن، اولین تورنمنت در آسیا و اولین تورنمنت با چند میزبان بود. فدراسیون ملی فوتبال کشوری که مایل به میزبانی این رویداد است، «توافقنامهٔ میزبانی» را از فیفا دریافت می‌کند که مراحل و الزامات مورد انتظار از یک پیشنهاد قوی را توضیح می‌دهد. فدراسیون نامزد فرمی را نیز دریافت می‌کند که ارسال آن نشان‌دهندهٔ تأیید رسمی نامزدی است. پس از این، گروهی از بازرسان منتخب فیفا از کشور بازدید می‌کنند تا تشخیص دهند که این کشور شرایط لازم برای میزبانی رویداد را دارد و گزارشی در مورد میزبان تهیه می‌شود. تصمیم‌گیری در مورد میزبانی جام جهانی معمولاً شش یا هفت سال قبل از مسابقات گرفته می‌شود. | ## بخش 3: جام جهانی فوتبال | با این حال، مواردی وجود داشته است که میزبان چندین تورنمنت آینده به‌طور همزمان اعلام شده است، مانند جام جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ که به روسیه و قطر تعلق گرفت، در حالی که قطر به عنوان اولین کشور خاورمیانه میزبان این مسابقات است. از جام‌های جهانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴، مسابقات نهایی بین کنفدراسیون‌ها به صورت چرخشی انجام می‌شود و تنها کشورهایی از کنفدراسیون منتخب (آفریقا در سال ۲۰۱۰، آمریکای جنوبی در سال ۲۰۱۴) می‌توانستند برای میزبانی مسابقات شرکت کنند. سیاست چرخشی پس از جنجال پیرامون پیروزی آلمان بر آفریقای جنوبی در رأی‌گیری مربوط به میزبانی جام جهانی ۲۰۰۶ معرفی شد. با این حال، سیاست چرخشی قاره‌ها پس از سال ۲۰۱۴ ادامه پیدا نکرد، بنابراین هر کشوری به جز کشورهای عضو کنفدراسیون‌هایی که میزبان دو تورنمنت قبلی بودند، می‌توانند به عنوان میزبان برای جام‌های جهانی بعدی درخواست دهند. Retrieved 6 July 2018 جام جهانی ۲۰۲۶ به میزبانی ایالات متحدهٔ آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار خواهد شد و اولین باری است که یک جام جهانی بین سه کشور میزبان به اشتراک گذاشته می‌شود. جام جهانی ۲۰۲۶ بزرگ‌ترین جام جهانی خواهد بود که تا کنون برگزار شده است و در آن ۴۸ تیم ۸۰ بازی برگزار می‌کنند. شصت مسابقه در ایالات متحده برگزار خواهد شد، از جمله تمام مسابقات از مرحلهٔ یک چهارم نهایی به بعد، در حالی که کانادا و مکزیک هر کدام میزبان ۱۰ بازی خواهند بود. + مجموع تعداد میزبانی‌ها بر پایهٔ کنفدراسیونکنفدراسیون و سال پررنگ در آینده میزبان خواهد بود. کنفدراسیون مجموع میزبان‌ها (سال) ای‌اف‌سی ۲ ۲۰۰۲، ۲۰۲۲ سی‌ای‌اف ۱ ۲۰۱۰ کونکاکاف ۴ ۱۹۷۰، ۱۹۸۶، ۱۹۹۴، ۲۰۲۶ کونمبول ۵ ۱۹۳۰، ۱۹۵۰، ۱۹۶۲، ۱۹۷۸، ۲۰۱۴ اواف‌سی ۰ یوفا ۱۱ ۱۹۳۴، ۱۹۳۸، ۱۹۵۴، ۱۹۵۸، ۱۹۶۶، ۱۹۷۴، ۱۹۸۲، ۱۹۹۰، ۱۹۹۸، ۲۰۰۶، ۲۰۱۸ عملکرد شش قهرمان از هشت قهرمان، یکی از قهرمانی‌های خود را در حالی که میزبان بوده به دست آورده، استثناها یکی تیم ملی برزیل است که پس از شکست در بازی تعیین‌کننده در زمین خود در سال ۱۹۵۰ نایب قهرمان شد و در نیمه‌نهایی سال ۲۰۱۴ مقابل آلمان شکست خورد، و دوم اسپانیا است که در سال ۱۹۸۲ در زمین خانگی فقط توانست به دور دوم راه یابد. اروگوئه (۱۹۳۰)، ایتالیا (۱۹۳۴)، آرژانتین (۱۹۷۸) و فرانسه (۱۹۹۸) اولین قهرمانی خود را هنگامی که میزبان بودند کسب کردند در حالی که آلمان (۱۹۷۴) دومین قهرمانی خود را در زمین خانگی کسب کرد. سوئیس (یک چهارم نهایی ۱۹۵۴)، سوئد (نایب قهرمانی در سال ۱۹۵۸)، شیلی (مقام سوم در سال ۱۹۶۲)، کرهٔ جنوبی (مقام چهارم در سال ۲۰۰۲) و مکزیک (یک چهارم نهایی در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶) همگی بهترین نتایج‌شان در ادوار جام جهانی را در هنگام میزبانی کسب کردند. تاکنون، آفریقای جنوبی (۲۰۱۰) و قطر (۲۰۲۲) تنها کشورهای میزبانی بوده‌اند که نتوانسته‌اند از دور گروهی صعود کنند. تماشاگران سال میزبان ورزشگاه/شهر مجموعتماشاگران بازی‌ها تماشاگران بیشترین تعداد تماشاگر † تعدادورزشگاه بازی(ها) ۱۹۳۰۳/۱۵۹۰٬۵۴۹۱۸۳۲٬۸۰۸۹۳٬۰۰۰ورزشگاه سنتناریو، مونته‌ویدئواروگوئه ۶–۱ یوگسلاوی، نیمه‌نهایی ۱۹۳۴۸/۸۳۶۳٬۰۰۰۱۷۲۱٬۳۵۳۵۵٬۰۰۰ورزشگاه ملی پی‌ان‌اف، رُمایتالیا ۲–۱ چکسلواکی، فینال ۱۹۳۸۱۰/۹۳۷۵٬۷۰۰۱۸۲۰٬۸۷۲۵۸٬۴۵۵ورزشگاه المپیک ایو-دو-منوا، پاریسفرانسه ۱–۳ ایتالیا، یک‌چهارم نهایی ۱۹۵۰۶/۶۱٬۰۴۵٬۲۴۶۲۲۴۷٬۵۱۱۱۷۳٬۸۵۰ورزشگاه ماراکانا، ریو دو ژانیروبرزیل ۱–۲ اوروگوئه، فینال ۱۹۵۴۶/۶۷۶۸٬۶۰۷۲۶۲۹٬۵۶۲۶۳٬۰۰۰ورزشگاه وانکدورف، برنآلمان غربی ۳–۲ مجارستان، فینال ۱۹۵۸۱۲/۱۲۸۱۹٬۸۱۰۳۵۲۳٬۴۲۳۵۰٬۹۲۸ورزشگاه اولوی، گوتنبرگبرزیل ۲–۰ شوروی، مرحلهٔ گروهی ۱۹۶۲۴/۴۸۹۳٬۱۷۲۳۲۲۷٬۹۱۲۶۸٬۶۷۹ورزشگاه ملی خولیو مارتینز پرادانوس، سانتیاگوبرزیل ۴–۲ شیلی، نیمه‌نهایی ۱۹۶۶۸/۷۱٬۵۶۳٬۱۳۵۳۲۴۸٬۸۴۸۹۸٬۲۷۰ورزشگاه ومبلی (۱۹۲۳)، لندنانگلیس ۴–۲ آلمان غربی، فینال ۱۹۷۰۵/۵۱٬۶۰۳٬۹۷۵۳۲۵۰٬۱۲۴۱۰۸٬۱۹۲ورزشگاه آزتکا، مکزیکوسیتیمکزیک ۱–۰ بلژیک، مرحلهٔ گروهی ۱۹۷۴۹/۹۱٬۸۶۵٬۷۵۳۳۸۴۹٬۰۹۹۸۳٬۱۶۸ورزشگاه المپیک مونیخ، مونیخآلمان غربی ۱–۰ شیلی، مرحلهٔ گروهی ۱۹۷۸۶/۵۱٬۵۴۵٬۷۹۱۳۸۴۰٬۶۷۹۷۱٬۷۱۲ورزشگاه مونومنتال آنتونیو وسپوسیو لیبرتی، بوینس آیرسایتالیا ۱–۰ آرژانتین، مرحلهٔ گروهی ۱۹۸۲۱۷/۱۴۲٬۱۰۹٬۷۲۳۵۲۴۰٬۵۷۲۹۵٬۵۰۰ورزشگاه نیوکمپ، بارسلوناآرژانتین ۰–۱ بلژیک، بای افتتاحیه ۱۹۸۶۱۲/۱۱۲٬۳۹۴٬۰۳۱۵۲۴۶٬۰۳۹۱۱۴٬۶۰۰ورزشگاه آزتکا، مکزیکوسیتیمکزیک ۱–۱ پاراگوئه، مرحلهٔ گروهیآرژانتین ۳–۲ آلمان غربی، فینال ۱۹۹۰۱۲/۱۲۲٬۵۱۶٬۲۱۵۵۲۴۸٬۳۸۹۷۴٬۷۶۵ورزشگاه سن سیرو، میلانآلمان غربی ۴–۱ یوگسلاوی، مرحلهٔ گروهی ۱۹۹۴۹/۹۳٬۵۸۷٬۵۳۸۵۲۶۸٬۹۹۱۹۴٬۱۹۴ورزشگاه رز بول، پسادنابرزیل ۰–۰ (۳–۲پ) ایتالیا، فینال ۱۹۹۸۱۰/۱۰۲٬۷۸۵٬۱۰۰۶۴۴۳٬۵۱۷۸۰٬۰۰۰ورزشگاه استاد دو فرانس، سنت دنیسبرزیل ۰–۳ فرانسه، فینال ۲۰۰۲۲۰/۲۰۲٬۷۰۵٬۱۹۷۶۴۴۲٬۲۶۹۶۹٬۰۲۹ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما، یوکوهاما، ژاپنبرزیل ۲–۰ آلمان، فینال ۲۰۰۶۱۲/۱۲۳٬۳۵۹٬۴۳۹۶۴۵۲٬۴۹۱۷۲٬۰۰۰ورزشگاه المپیک برلین، برلینآلمان ۱–۱ (۴–۲پ) آرژانتین، یک چهارم نهایی ۲۰۱۰۱۰/۹۳٬۱۷۸٬۸۵۶۶۴۴۹٬۶۷۰۸۴٬۴۹۰ورزشگاه اف‌ان‌بی، ژوهانسبورگاسپانیا ۱–۰ هلند، فینال ۲۰۱۴۱۲/۱۲۳٬۴۲۹٬۸۷۳۶۴۵۳٬۵۹۲۷۴٬۷۳۸ورزشگاه ماراکانا، ریو دو ژانیروآلمان ۱–۰ آرژانتین، فینال ۲۰۱۸۱۲/۱۱۳٬۰۳۱٬۷۶۸۶۴۴۷٬۳۷۱۷۸٬۰۱۱ورزشگاه لوژنیکی، مسکوفرانسه ۴–۲ کرواسی، فینال ۲۰۲۲۸/۵ ۳٬۴۰۴٬۲۵۲ ۶۴ ۵۳٬۱۹۱ ۸۸٬۹۶۶ ورزشگاه ملی لوسیل، قطر آرژانتین ۳–۳ (پ. ۴–۲) فرانسه، فینالمجموع۴۳٬۹۳۶٬۷۳۰۹۶۴۴۵٬۰۳۶۱۷۳٬۸۵۰ورزشگاه ماراکانا، ریو دو ژانیرو (۱۹۵۰)برزیل ۱–۲ اوروگوئه، فینال نتایج دورهسالسال خورشیدیمیزبان‌ها قهرماننتیجه و محل برگزاری نایب‌قهرمان سومنتیجه و محل برگزاری چهارمتعداد تیم‌ها۱۱۹۳۰۱۳۰۹ ۴–۲سنتناریو، مونته‌ویدئو۱۳۲۱۹۳۴۱۳۱۳ ۲–۱ پی‌ان‌اف، رم۳–۲جورجو آسکارلی، ناپل۱۶۳۱۹۳۸۱۳۱۷ ۴–۲ایو-دو-منوا، پاریس۴–۲شابان-دلمس، بوردو۱۶۱۹۴۲ به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم برگزار نشد۱۹۴۶۴۱۹۵۰۱۳۲۹ ۲–۱ماراکانا، ریو دو ژانیرو۳–۱پاکائمبو، سائو پائولو۱۳۵۱۹۵۴۱۳۳۳ ۳–۲ورزشگاه وانکدورف، برن۳–۱ورزشگاه هادتوم، زوریخ۱۶۶۱۹۵۸۱۳۳۷ ۵–۲ورزشگاه روسوندا، سولنا۶–۳ورزشگاه اولوی، یوتبری۱۶۷۱۹۶۲۱۳۴۱ ۳–۱خولیو مارتینز پرادانوس، سانتیاگو۱–۰خولیو مارتینز پرادانوس، سانتیاگو۱۶۸۱۹۶۶۱۳۴۵ ۴–۲ ومبلی، لندن۲–۱ومبلی، لندن۱۶۹۱۹۷۰۱۳۴۹ ۴–۱ورزشگاه آزتکا، مکزیکوسیتی۱–۰ورزشگاه آزتکا، مکزیکوسیتی۱۶۱۰۱۹۷۴۱۳۵۳ ۲–۱ورزشگاه المپیک مونیخ، مونیخ۱–۰ورزشگاه المپیک مونیخ، مونیخ۱۶۱۱۱۹۷۸۱۳۵۷ ۳–۱ ورزشگاه مونومنتال، بوئنوس آیرس۲–۱ورزشگاه مونومنتال، بوئنوس آیرس۱۶۱۲۱۹۸۲۱۳۶۱ ۳–۱سانتیاگو برنابئو، مادرید۳–۲ورزشگاه خوزه ریکو پرز، آلیکانته۲۴۱۳۱۹۸۶۱۳۶۵ ۳–۲ورزشگاه آزتکا، مکزیکوسیتی۴–۲ ورزشگاه کواتموک، پوئبلا۲۴۱۴۱۹۹۰۱۳۶۹ ۱–۰ورزشگاه المپیک رم، رم۲–۱ورزشگاه سن نیکولا، باری۲۴۱۵۱۹۹۴۱۳۷۳ ۰–۰ رز بول، پاسادینا، کالیفرنیا۴–۰رز بول، پاسادینا، کالیفرنیا۲۴۱۶۱۹۹۸۱۳۷۷ ۳–۰ورزشگاه استاد دو فرانس، سن-دنی۲–۱ورزشگاه پارک د پرنس، پاریس۳۲۱۷۲۰۰۲۱۳۸۱ ۲–۰ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما، یوکوهاما۳–۲ورزشگاه دئگو، دئگو۳۲۱۸۲۰۰۶۱۳۸۵ ۱–۱ ورزشگاه المپیک برلین، برلین۳–۱ورزشگاه مرسدس-بنز آرنا، اشتوتگارت۳۲۱۹۲۰۱۰۱۳۸۹ ۱–۰ ورزشگاه اف‌ان‌بی، ژوهانسبورگ۳–۲ورزشگاه نلسون ماندلا بی، پورت الیزابت۳۲۲۰۲۰۱۴۱۳۹۳ ۱–۰ ماراکانا، ریو دو ژانیرو۳–۰ مانه گارینشا، برازیلیا۳۲۲۱۲۰۱۸۱۳۹۷ ۴–۲ورزشگاه لوژنیکی، مسکو۲–۰ورزشگاه کرستوفسکی، سن پترزبورگ۳۲۲۲۲۰۲۲۱۴۰۱ ۳–۳ (و.ا.) (۴–۲ پ)ورزشگاه لوسیل، لوسیل۱–۲ورزشگاه خلیفه، الریان۳۲۲۳۲۰۲۶۱۴۰۵ ن. از این تعداد، هشت تیم ملی قهرمان جام جهانی شده‌اند و ستاره‌هایی را به لوگوی خود اضافه کرده‌اند که هر ستاره نشان‌دهندهٔ یک قهرمانی در جام جهانی است. (اما اروگوئه چهار ستاره را بر روی لوگوی خود اضافه کرده که نشان‌دهندهٔ دو مدال طلای آن‌ها در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ است که توسط فیفا به عنوان مسابقات قهرمانی جهان شناخته می‌شود و دو عنوان قهرمانی آن‌ها در جام جهانی در سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰). با پنج عنوان قهرمانی، برزیل موفق‌ترین تیم جام جهانی و همچنین تنها کشوری است که در همهٔ ادوار جام جهانی (۲۲ دوره) حضور داشته است. برزیل همچنین اولین تیمی بود که برای سومین بار (۱۹۷۰)، چهارمین (۱۹۹۴) و پنجمین بار (۲۰۰۲) قهرمان جام جهانی شد. ایتالیا (۱۹۳۴ و ۱۹۳۸) و برزیل (۱۹۵۸ و ۱۹۶۲) تنها کشورهایی هستند که عنوان‌های متوالی را کسب کرده‌اند. آلمان غربی (۱۹۸۲–۱۹۹۰) و برزیل (۱۹۹۴–۲۰۰۲) تنها کشورهایی هستند که در سه فینال جام جهانی متوالی حضور داشته‌اند. آلمان بیشترین حضور را در میان چهار تیم اول (۱۳)، مدال (۱۲) و همچنین بیشترین فینال (۸) داشته است. تا به امروز، فینال جام جهانی فقط توسط تیم‌هایی از کنفدراسیون‌های یوفا (اروپا) و کونمبول (آمریکای جنوبی) برگزار شده است. کشورهای اروپایی دوازده عنوان قهرمانی را به دست آورده‌اند، در حالی که آمریکای جنوبی ۱۰ عنوان را کسب کرده است. تاکنون تنها سه تیم از خارج از این دو قاره تاکنون به نیمه‌نهایی این رقابت‌ها رسیده‌اند: ایالات متحدهٔ آمریکا (کونکاکاف) در ۱۹۳۰، کرهٔ جنوبی (ای‌اف‌سی) در ۲۰۰۲ و مراکش در ۲۰۲۲. بهترین نتیجهٔ یک تیم از کنفدراسیون فوتبال آفریقا حضور مراکش در نیمه‌نهایی ۲۰۲۲ بوده و از این قاره کامرون در ۱۹۹۰، سنگال در ۲۰۰۲ و غنا در ۲۰۱۰ در یک‌چهارم نهایی حضور داشته‌اند. دو تیم از کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه در جام جهانی حضور داشته و آن دو تیم استرالیا و نیوزیلند هستند. برزیل، آرژانتین، اسپانیا، و آلمان تنها تیم‌هایی هستند که در خارج از کنفدراسیون قاره‌ای خود قهرمان جام جهانی شدند؛ برزیل در اروپا (۱۹۵۸)، آمریکای شمالی (۱۹۷۰ و ۱۹۹۴) و آسیا (۲۰۰۲) قهرمان شد. آرژانتین قهرمان جام جهانی در آمریکای شمالی در ۱۹۸۶ و آسیا در ۲۰۲۲ شد، در حالی که اسپانیا در آفریقا در جام جهانی ۲۰۱۰ قهرمان شد. + مجموع تعداد تیم‌های راه‌یافته به جام جهانی براساس کنفدراسیون کنفدراسیونای‌اف‌سیسی‌ای‌افکونکاکافکونمبولاواف‌سییوفا مجموعتیم‌ها ۴۳ ۴۹ ۴۶ ۸۹ ۴ ۲۵۸ ۴۸۹ یک‌هشتم ۹ ۱۱ ۱۵ ۳۷ ۱ ۹۹ ۱۷۲ یک‌چهارم ۲ ۴ ۵ ۳۶ ۰ ۱۰۵ ۱۵۲ نیمه‌نهایی ۱ ۱ ۱ ۲۳ ۰ ۶۲ ۸۸ فینال ۰ ۰ ۰ ۱۵ ۰ ۲۹ ۴۴ قهرمان ۰ ۰ ۰ ۱۰ ۰ ۱۲ ۲۲ نایب‌قهرمان ۰ ۰ ۰ ۵ ۰ ۱۷ ۲۲ سوم ۰ ۰ ۱ ۳ ۰ ۱۸ ۲۲ چهارم ۱ ۱ ۰ ۵ ۰ ۱۵ ۲۲ رده‌بندی کلی #تیمحضوربازیبردتساویباختگل زدهگل خوردهامتیاز۱۲۲۱۱۴۷۶۱۹۱۹۲۳۷۱۰۸۲۴۷۲۲۰۱۱۲۶۸۲۱۲۳۲۳۲۱۳۰۲۲۵۳۱۸۸۸۴۷۱۷۲۴۱۵۲۱۰۱۱۵۸۴۱۸۸۳۴۵۲۱۱۷۱۲۸۷۷۱۵۶۵۱۶۷۳۳۹۱۴۲۰۱۳۶۸۵۱۳۱۶۱۶۷۴۳۲۲۲۲۰۱۰۴۶۸۱۱۸۷۱۶۶۷۳۱۱۷۱۹۱۰۸۷۵۱۱۰۸۱۱۵۵۳۰۱۴۱۱۹۶۵۲۱۰۴۹۱۴۵۹۲۵۱۳۲۱۸۹۷۶۸۸۱۰۱۴۵۱۲۱۱۰۲۰۶۹۷۴۷۳۱۱۱۲۵۱۱۹۱۳۱۹۸۰۷۳۷۰۱۲۱۱۴۵۱۹۱۰۱۶۷۷۵۴۶۷۱۳۱۷۶۰۱۷۱۵۲۸۶۲۱۰۱۶۶۱۴۱۳۴۹۱۸۹۲۲۷۱۷۱۶۳۱۵۸۳۵۱۷۶۱۲۶۱۴۱۵۷۱۶۹۳۸۱۷۶۱۵۴۹۵۰۵۷۱۷۱۲۴۱۱۴۸۱۹۵۵۷۳۵۰۱۸۹۳۲۱۵۳۱۴۸۷۵۷۴۸۱۹۶۳۰۱۳۸۹۴۳۳۳۴۷۲۰۹۳۴۱۲۶۱۸۴۹۵۲۴۲۲۱۹۳۳۱۲۵۱۶۴۷۴۹۴۱۲۲۷۲۹۱۲۴۱۳۴۳۴۷۴۰۲۳۹۳۳۱۱۷۱۵۴۰۴۹۴۰۲۴ آمریکا۱۱۳۷۹۸۲۰۴۰۶۶۳۵۲۵۶۲۳۹۶۸۳۱۲۹۳۳۲۶۸۲۷۷۱۰۱۰۳۰۳۸۳۱۲۷۱۱۳۸۷۱۰۲۱۳۹۷۸۳۱۲۸۶۲۲۹۳۱۰۳۲۳۰۳۰۲۹۷۲۱۸۵۸۳۰۳۲۲۹۳۰۷۲۵۷۶۱۲۲۵۳۳۲۷۳۱۶۲۱۶۵۱۰۲۲۳۹۲۳۳۲۸۲۶۵۸۱۳۲۲۴۷۲۳۳۳۶۲۳۵۷۱۱۲۰۲۷۲۲۳۴۶۲۱۶۳۱۲۲۳۳۰۲۱۳۵۸۲۳۴۷۱۲۲۵۴۱۱۹۳۶۳۱۲۵۳۴۱۶۱۷۱۸۳۷۴۱۵۵۳۷۱۸۲۳۱۸۳۸۵۱۸۵۳۱۰۲۱۳۳۱۸۳۹۴۱۳۵۲۶۱۴۱۴۱۷۴۰۷۲۶۳۸۱۵۲۲۵۳۱۷۴۱۲۱۰۵۱۴۲۰۱۷۱۶۴۲۶۲۰۴۴۱۲۱۷۳۷۱۶۴۳ ایرلند۳۱۳۲۸۳۱۰۱۰۱۴۴۴۳۱۳۳۵۵۱۳۲۳۱۴۴۵۶۱۸۳۵۱۰۱۴۲۶۱۴۴۶ عربستان۶۱۹۴۲۱۳۱۴۴۴۱۴۴۷۶۱۸۳۴۱۱۱۳۳۱۱۳۴۸۴۱۳۳۳۷۱۳۱۹۱۲۴۹۳۹۳۱۵۱۳۱۴۱۰۵۰۳۹۲۴۳۱۱۱۶۱۰۵۱۳۸۲۳۳۷۸۹۵۲۱۶۲۲۲۵۵۸۵۳۳۱۰۲۲۶۵۲۰۸۵۴۱۵۲۱۲۵۷۷۵۵۲۸۱۴۳۵۱۰۷۵۶۲۶۱۱۴۵۱۰۴۵۷۱۳۱۱۱۵۱۲۴۵۸۲۷۱۱۵۶۲۱۴۵۹ بوسنی۱۳۱–۲۴۴۳۶۰۱۳۱–۲۳۹۳۶۱۲۶–۳۳۴۱۴۳۶۲۳۹–۳۶۳۱۴۳۶۳۱۳–۲۱۱۲۲۶۴۱۳–۲۱۱۳۲۶۵۳۷–۲۵۵۱۲۲۶۶۱۳–۱۲۲۵۱۶۷۱۳–۱۲۲۶۱۶۸۱۳–۱۲–۴۱۶۹۳۶–۱۵۱۲۰۱۷۰۱۳––۳۱۴–۷۱۱۳––۳۱۶–۷۲۱۳––۳۱۷–۷۳۱۱––۱–۶–۷۴۱۳––۳۲۱۱–۷۵ امارات۱۳––۳۲۱۱–۷۶۱۳––۳–۹–۷۷۲۶––۶۲۱۲–۷۸۱۳––۳۲۱۴–۷۹ جمهوری کنگو۱۳––۳–۱۴–۸۰۲۶––۶۱۲۲– نکته: ح (حضور)، پ (برد)، ت (مساوی)، ش (باخت) گ. خ (گل خورده) جوایز در پایان هر جام جهانی، جوایزی به بازیکنان و تیم‌ها برای دستاوردهایی غیر از آخرین موقعیت‌های تیمی آن‌ها در مسابقات اهدا می‌شود. در حال حاضر شش جایزه وجود دارد: + جوایز بهترین‌های جام جهانی جایزه برای تعیین‌کننده نخستین اعطا توضیحات ارجاعتوپ طلابهترین بازیکنرأی‌گیری از اهالی رسانه۱۹۸۲توپ نقره و توپ برنز به بازیکنانی تعلق می‌گیرد که در رأی‌گیری دوم و سوم شوندکفش طلابهترین گلزنتعداد گل۱۹۸۲با اینکه برای نخستین بار از سال ۱۹۸۲ این جایزه اعطا شده، اما طبق تصمیم فیفا، برای همهٔ ادوار جام جهانی تعمیم داده شددستکش طلا بهترین دروازه‌بانگروه مطالعات فنی فیفا۱۹۹۴قبلاً جایزهٔ یاشین نام داشت بهترین بازیکن جوانبهترین بازیکن زیر ۲۱ سال گروه مطالعات فنی فیفا۲۰۰۶بازی جوانمردانهٔ فیفاتیم ارائه‌کنندهٔ بازی جوانمردانهکمیتهٔ بازیٔ جوانمردانه فیفا۱۹۷۸تعیین معیارهای بازی جوانمردانه بر اساس سیستم امتیازدهی کمیتهٔ بازی جوانمردانه در فیفا استسرگرم‌کننده‌ترین تیمتیم ارائه‌کنندهٔ بازی‌های سرگرم‌کنندهنظرسنجی از عموم۱۹۹۴ از جام جهانی ۱۹۹۸ تیم ستارگان متشکل از بهترین بازیکنان مسابقات نیز برای هر مسابقه اعلام شده است. دیژالما سانتوس (۱۹۵۴–۱۹۶۲)، فرانتس بکن‌باوئر (۱۹۶۶–۱۹۷۴) و فیلیپ لام (۲۰۰۶–۲۰۱۴) تنها بازیکنانی هستند که در سه جام جهانی عضو تیم‌های ستارگان بودند. گلزن چهارم، ژوست فونتن، رکورددار بیشترین گل زده در یک جام جهانی نیز هست، همهٔ ۱۳ گل او در جام جهانی ۱۹۵۸ به ثمر رسید. در نوامبر ۲۰۰۷، فیفا اعلام کرد که اعطای مدال به همه اعضای تیم باید عطف به ماسبق شود و به تمام اعضای تیم‌های قهرمان جام جهانی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۴ مدال‌های طلا اعطا شود. درنتیجه پله تنها بازیکن دارنده سه مدال طلای جام جهانی (۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۷۰) شد؛ اگرچه به دلیل مصدومیت در فینال ۱۹۶۲ بازی نکرده بود. هفت بازیکن هر سه نوع مدال جام جهانی (طلا، نقره و برنز) را به دست آورده‌اند که پنج نفرشان از تیم ۱۹۶۶–۱۹۷۴ آلمان غربی بودند: فرانتس بکن‌باوئر، یورگن گرابوفسکی، هورشت-دیتر هوتگس، سپ مایر، و ولفگانگ اویرات (۱۹۶۶–۱۹۷۴)، نفر ششم، فرانکو بارزی ایتالیایی (۱۹۸۲، ۱۹۹۰، ۱۹۹۴) و جدیدترین آنها میروسلاو کلوزه آلمان (۲۰۰۲–۲۰۱۴) با چهار مدال متوالی. ماریو زاگالو، فرانتس بکن‌باوئر و دیدیه دشان تنها افرادی هستند که تا به امروز هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان سرمربی قهرمان جام جهانی شده‌اند. زاگالو در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ به عنوان بازیکن و در سال ۱۹۷۰ به عنوان سرمربی قهرمان شد. دشان این کار را در سال ۲۰۱۸ پس از قهرمانی در سال ۱۹۹۸ به عنوان کاپیتان تکرار کرد. ویتوریو پوتسو تنها سرمربی‌ای است که تاکنون دو جام جهانی (۱۹۳۴ و ۱۹۳۸) را برده است. در بین تیم‌های ملی، آلمان و برزیل بیشترین بازی را در جام جهانی انجام داده‌اند (۱۰۹ بازی)، آلمان رکورددار حضور در فینال‌ها (۸)، نیمه نهایی (۱۳) و یک چهارم نهایی (۱۶) است، در حالی که برزیل رکوردار بیشترین حضور در جام جهانی (۲۱)، بیشترین برد (۷۳) و بیشترین گل زده (۲۲۹) است. این دو تیم دو بار در جام جهانی، در فینال ۲۰۰۲ و در نیمه‌نهایی ۲۰۱۴ با یکدیگر بازی کرده‌اند. بهترین گلزنان رتبهبازیکنگل۱ میروسلاو کلوزه۱۶۲ رونالدو نازاریو۱۵۳ گرد مولر۱۴۴ ژوست فونتن۱۳ مسی۶ پله۱۲ امباپه۸ یورگن کلینزمن۱۱ شاندور کوچیش عملکرد تیم‌ها با این که تا سال ۱۹۹۰ هر برد ۲ امتیاز داشت، در جدول رده‌بندی تیم‌ها، برای هر برد ۳ امتیاز، هر مساوی ۱ امتیاز و هر باخت ۰ امتیاز در نظر گرفته شده است. | ## جمع‌بندی | طبق یک قرارداد آماری در فوتبال، مسابقاتی که در وقت اضافه به نتیجه می‌رسند به‌صورت برد و باخت محاسبه می‌شوند اما مسابقاتی که در ضربات پنالتی نتیجهٔ آن‌ها مشخص می‌شود به‌صورت تساوی محاسبه می‌شوند.