موضوع مقاله: من یظهره الله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # من یظهره الله | مقدمه: مَن یُظهِرُهُ الله (به معنی: «کسی که خدا او را ظاهر خواهد کرد») عنوانی محوری در دیانت بابی است که به موعود این دین اطلاق می‌شود. | ## بخش 1: من یظهره الله | کتاب بیان فارسی که بزرگ‌ترین اثر تشریعی سید علی‌محمد باب به‌شمار می‌آید، از دید بسیاری از پژوهشگران پیش از آن‌که مجموعه‌ای کامل از قواعد حقوقی و جزایی تلقی شود، کتاب مدح مَن یُظهِرُهُ الله است. عنوان مَن یُظهِرُهُ الله و تعابیر مشابه آن بیش از دویست‌ و هشتاد بار در متن این کتاب دیده می‌شود و مواضع متعددی از کتاب بر نزدیکی ظهور موعود تأکید می‌کند، از جمله در «باب مستغاث» (باب دهم از واحد هفتم).حضرت باب، نصرت‌الله محمد حسینی، ناشر:مؤسسه معارف بهائی، صفحهٔ ۸۷۲، پیوند به صفحهٔ کتاب باب در آثارش برای زمان ظهور مَن یُظهِرُهُ الله به «سال نه» و «سال نوزده» اشاره کرده است. برخلاف ادیان پیشین که اشاره به موعود در آنها اندک و اغلب به صورت رمز و اشاره هستند، آثار متاخر باب، در کلیت خود گفتاری است دربارهٔ ظهور مَن یُظهِرُهُ الله. باب تعالیم و احکام خویش را در چارچوب ظهور آن موعود تفسیر می‌کند و بارها تأکید می‌کند که جوهر و غایت رسالتش آماده ساختن مردم برای آمدن اوست. وی همچنین هشدار می‌دهد که مبادا همان‌گونه که پیروان ادیان پیشین با تمسک به متون مقدس خود پیامبران بعدی را انکار کردند، آنان نیز با تمسک به آثار او از شناخت موعود محروم شوند. از نگاه او، مقام مَن یُظهِرُهُ الله چنان والاست که حتی آثار خود باب را نیز نمی‌توان معیار نهایی سنجش آن مقام دانست؛ بلکه موعود باید با آثار و صفات خویش شناخته شود. به گفته ادوارد براون، ایران‌شناس بریتانیایی، در آثار باب بیش از آن‌که دغدغهٔ تثبیت و تحکیم نهادهای دینی تازه دیده شود، نگرانی دربارهٔ آمادگی پیروان برای شناخت ظهور بعدی مشهود است. او پیوسته هشدار می‌دهد که هیچ ظهوری آخرین نیست و انسان‌ها باید در برابر پیام‌آور آینده رفتاری متفاوت از واکنششان به ظهور او داشته باشند. نوزده سال پس از آغاز دعوت باب، بهاءالله - فردی که عملا رهبری جامعه بابی را بر عهده گرفته بود و آن را از لحاظ اخلاقی و اجتماعی ارتقا بخشیده بود - در سال ۱۸۶۳، در آستانهٔ تبعید از بغداد به استانبول، در جمع پیروان خود اعلام کرد که همان موعودِ وعده‌داده‌شدهٔ باب، یعنی مَن یُظهِرُهُ الله است، و سپس در سال ۱۸۶۶ ادعای خود را در سطحی گسترده‌تر آشکار ساخت.MacEoin, Dennis (1989). | ## بخش 2: من یظهره الله | اکثریت بابیان، از جمله بسیاری از کسانی که خود زمانی ادعای مَن یُظهِرُهُ اللهی کرده بودند، به او ایمان آوردند. مدعیان مقام من یُظهِرُهُ الله تأکید باب بر نزدیکی ظهور موعود که در آثارش به‌تفصیل بازتاب یافته است، زمینه‌ساز آن شد که در حدود یک دهه و اندی پس از اعدام باب در سال ۱۸۵۰، بیش از بیست‌وپنج نفر در درون جامعهٔ بابی ادعای مَن یُظهِرُهُ اللهی کنند.قرن بدیع، شوقی افندی، مؤسسه معارف بهائی، کانادا، ۱۹۹۲، ص ۲۶۱. بهاءالله از بابیان سرشناس ایران، چند سال بعد از اعدام باب در سال ۱۸۵۳ میلادی به عراق تبعید شد. نوشته‌های بهاءالله، مانند کتاب ایقان، همراه با فرهمندی و توانایی ذاتی او در رهبری که پیش‌تر در میان بابیان شناخته شده بود، موجب شد بابیانی که بیشتر رهبرانشان در سرکوب‌های شدید دولتی در ایران کشته شده بودند، او را منبعی برای هدایت و الهام در نظر بگیرند. بهاءالله در دوران تبعید در عراق، جامعهٔ رو به زوال و سرخوردهٔ بابی را با آثارش عمیقاً متحول ساخت و سطح اخلاقی و روحانی آن را ارتقا داد. این آثار بر انضباط روحانی، نصایح اخلاقی، رفتار انسانی و پرهیز کامل از خشونت و اقداماتی که منجر به ناآرامی‌های اجتماعی می‌شود، تمرکز داشت. این دیدگاه، که در دو اثر مشهورش «کلمات مکنونه» و «کتاب ایقان» آشکارا نمایان است، نقش مهمی در احیای جامعهٔ بابی و آموزش اخلاق به عنوان لازمهٔ حیات روحانی ایفا کرد. بعد از ده سال تبعید در عراق، دولت عثمانی تحت فشار دولت ایران، بهاءالله را ابتدا به استانبول و سپس به ادرنه تبعید کرد. در سال ۱۲۴۲ خورشیدی (۱۸۶۳م)، پیش از ترک عراق به سوی استانبول، بهاءالله و شماری از همراهانش به مدت دوازده روز در باغ نجیب پاشا در حومهٔ بغداد اقامت کردند. | ## بخش 3: من یظهره الله | او در این مدت به بابیانِ حاضر اعلام کرد که پیام‌آور الهی و همان مَن یُظهِرُهُ الله یا موعودی است که سید علی‌محمد باب وعدهٔ آمدنش را داده بود. بهاءالله در این گردهمایی همچنین بر یگانگی نوع انسان، شمول‌گرایی دیانت جدید، نفی کامل خشونت و جهاد، و اینکه دورهٔ دیانت او دست‌کم هزار سال خواهد بود، تأکید کرد. ISBN 0-06-312078-X گروه کوچکی که به پیروی از میرزا یحیی بابی باقی ماندند، «ازلی» نام گرفتند. با وجود این، ازلیان در عمل به تبلیغ گستردهٔ آیین بابی نپرداختند و با تقیه و پنهان کردن هویت دینی خود، به‌تدریج در جامعهٔ اسلامی حل شدند. ISBN 0-06-312078-X در زمان حیات باب به دلیل آوازه بهاءالله و اینکه حداقل یک بار فرمان قتل او توسط محمد شاه صادر شده بود، تلاش شده بود که بهاءالله به عنوان رهبر بابیان مورد توجه انظار قرار نگیرد. بهاءالله، میرزا یحیی و یکی از منشیان باب به این توافق رسیده بودند که برای حفظ بهاءالله برادر کوچکتر به عنوان یکی از «مرایا» معرفی شده و به عنوان مقام تشریفاتی رهبری بابیان شناخته شود و در عین حال برای اینکه از گزند آسیب در امان باشد خود را مخفی نگه دارد. به گفته امانت بسیار بعید به نظر می‌رسد که میرزا یحیی، نو جوانی که در ۱۲۲۹ خورشیدی (۱۸۵۰م) بیش از ۱۸ سال نداشته، توانسته باشد مستقیماً محل توجه باب واقع شده باشد، به‌ویژه در شرایطی که باب در حبس ماکو و چهریق از ارتباط با پیروان خود ممنوع بوده است.امانت، عباس؛ وهمن، فریدون (۱۳۹۸). نشر باران، سوئد اما میرزا یحیای جوان مشروعیت و مرجعیت وسیعی نداشت در بغداد، بهاءالله به‌تدریج جایگاه میرزا یحیی را تحت‌الشعاع قرار داد و به چهرهٔ اثرگذار جامعهٔ بابی بدل شد. شمار فزاینده‌ای از بابیان، او را رهبر معنوی خویش و محور ارادتشان می‌شناختند و بعد از آنکه دعوی خویش را آشکار کرد به او ایمان آوردند. | ## جمع‌بندی | در کتاب‌های تنبیه النائمین و هشت بهشت به شماری از مدعیان مقام من یُظهِرُهُ الله اشاره شده است.