موضوع مقاله: جانگو راینهارت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جانگو راینهارت | مقدمه: وی از نخستین نوازندگان اروپائی موسیقی جاز و یکی از مهم‌ترین نوازندگان گیتار جاز بود. | ## بخش 1: جانگو راینهارت | راینهارت با ویولونیست استفان گراپلی، در سال ۱۹۳۴ باشگاه کوینت دو هات فرانسه مستقر در پاریس را تشکیل داد. راینهارت در فرانسه به همراه بسیاری از نوازندگان آمریکایی از جمله کلمن هاوکینز و بنی کارتر ضبط کرد و در سال ۱۹۴۶ به همراه ارکستر دوک الینگتون به مدت کوتاهی در ایالات متحده تور کرد. فرانک ویگنولا، گیتاریست جاز، می‌گوید که تقریباً هر نوازنده بزرگ موسیقی محبوب در جهان تحت تأثیر راینهارت قرار گرفته است. در طول چند دهه گذشته، جشنواره‌های سالانه جنگو در سراسر اروپا و ایالات متحده برگزار شده است و زندگی‌نامه ای در مورد زندگی او نوشته شده است. در فوریه ۲۰۱۷، جشنواره بین‌المللی فیلم برلین اولین نمایش جهانی فیلم فرانسوی جنگو را برگزار کرد. زندگی راینهارت در ۲۳ ژانویه ۱۹۱۰ در لیبرچی، پونت-آ-سل، بلژیک، در یک خانواده فرانسوی/بلژیکی با تبار رومی منوچه به دنیا آمد. پدر فرانسوی، آلزاسیایی او، ژان اوژن وایس، که با همسرش در پاریس اقامت داشت، با نام خانوادگی همسرش، ژان باپتیست راینهارت، برای اجتناب از سربازی اجباری فرانسوی انتخاب شد. شناسنامه به «ژان راینهارت، پسر ژان باپتیست راینهارت، هنرمند، و لارنس راینهارت، خانه‌دار، مقیم پاریس» اشاره دارد. تعدادی از نویسندگان این ادعا را تکرار کرده‌اند که نام مستعار راینهارت، جنگو، رومی به معنای «من بیدارم» است. راینهارت بیشتر دوران جوانی خود را در اردوگاه‌های رومی نزدیک پاریس گذراند و در آنجا نواختن ویولن، بانجو و گیتار را آغاز کرد. او به سرعت نواختن را به خود آموزش داد و از انگشتان نوازندگانی که تماشا می‌کرد تقلید می‌کرد، از جمله نوازندگان خوش‌حساب آن روز مانند ژان «پولت» کاسترو و اوت «گوستی» ماله، و همچنین از عمویش گویلیگو که ویولن می‌نواخت. راینهارت در سن ۱۵ سالگی توانست با نواختن موسیقی امرار معاش کند و در کافه‌ها و اغلب با برادرش جوزف رفت و آمد می‌کرد. در این زمان، او نواختن جاز را شروع نکرده بود، اگرچه احتمالاً نسخه جاز را که توسط گروه‌های موسیقی خارجی آمریکایی مانند بیلی آرنولد می‌نواختند، شنیده بود و شیفته آن شده بود. ازدواج و جراحت راینهارت در سن ۱۷ سالگی با فلورین «بلا» مایر، دختری از همان محله رومی‌ها ازدواج کرد (اگرچه طبق قانون فرانسه ازدواج رسمی نیست). در این ضبط‌های ضبط شده در سال ۱۹۲۸، راینهارت «بانجو» (در واقع بانجو-گیتار) را همراه با نوازندگان آکاردئونی، موریس الکساندر، ژان واساده و ویکتور مارسو و خواننده موریس شومل می‌نوازد. نام او اکنون توجه بین‌المللی را به خود جلب کرده بود، مانند رهبر گروه بریتانیایی جک هیلتون، که فقط برای شنیدن نوازندگی او به فرانسه آمد. با این حال، قبل از اینکه او فرصتی برای شروع با گروه داشته باشد، راینهارت نزدیک بود بمیرد. در شب ۲ نوامبر ۱۹۲۸، راینهارت در واگنی که او و همسرش در کاروان مشترک داشتند به رختخواب می‌رفت. | ## بخش 2: جانگو راینهارت | او یک شمع را کوبید که باعث شعله‌ور شدن سلولوئید بسیار قابل اشتعال شد که همسرش برای ساخت گل‌های مصنوعی از آن استفاده می‌کرد. در طول ۱۸ ماه بستری شدن او در بیمارستان، پزشکان قطع پای راست او را که به شدت آسیب دیده بود توصیه کردند. مهم‌تر برای موسیقی او، انگشت چهارم (انگشت حلقه) و انگشت پنجم (کوچک) دست چپ راینهارت به شدت سوخت. استفاده از یک گیتار آکوستیک شش سیم جدید که توسط برادرش جوزف راینهارت که او نیز یک گیتاریست ماهر بود برای او خرید. در حالی که او هرگز استفاده از آن دو انگشت را به دست نیاورد، راینهارت با تمرکز بر انگشت اشاره چپ و انگشت میانی خود، مهارت موسیقی خود را بازیافت و از دو انگشت آسیب دیده فقط برای کار با آکورد استفاده کرد. در عرض یک سال پس از آتش‌سوزی، در سال ۱۹۲۹، بلا مایر پسر خود، هنری «لوسون» راینهارت را به دنیا آورد. کشف موسیقی جاز راینهارت پس از جدایی از همسر و پسرش، به سرتاسر فرانسه سفر کرد و گهگاه برای نواختن موسیقی در کلوپ‌های کوچک مشغول به کار شد. او هیچ هدف خاصی نداشت، زندگی دست به دهان می‌کرد و درآمدهایش را به همان سرعتی که به دست می‌آورد خرج می‌کرد. در سال‌های پس از آتش‌سوزی، راینهارت مشغول بازسازی و آزمایش گیتاری بود که برادرش به او داده بود. او پس از نواختن طیف وسیعی از موسیقی، توسط یکی از آشنایانش، امیل ساویتری، با موسیقی جاز آمریکا آشنا شد، که مجموعه رکوردهای او شامل مشاهیر موسیقی مانند لوئیس آرمسترانگ، دوک الینگتون، جو ونوتی، ادی لانگ و لونی جانسون بود. (صدای نوسانی ویولن جاز ونوتی و نوازندگی عالی گیتار ادی لانگ، صدای معروف تر گروه بعدی راینهارت و گراپلی را پیش‌بینی می‌کرد) شنیدن موسیقی آن‌ها در راینهارت باعث ایجاد چشم‌انداز و هدف تبدیل شدن به یک حرفه ای جاز شد. راینهارت در حالی که علاقه خود را به جاز توسعه می‌داد، با استفان گراپلی، ویولونیست جوانی با علایق موسیقایی مشابه آشنا شد. در سال ۱۹۲۸، گراپلی عضو ارکستر هتل سفیر بود در حالی که رهبر گروه پل وایتمن و جو ونوتی در آنجا اجرا می‌کردند. برادر راینهارت، جوزف و راجر چاپوت نیز گیتار می‌نواختند، و لویی ولا نوازنده باس بود. در اوت ۱۹۳۴، او ضبط‌های دیگری را با بیش از یک گیتار (جوزف راینهارت، راجر چاپوت، و راینهارت) انجام داد، از جمله اولین صدای ضبط شده توسط Quintette. در هر دو سال اکثر ضبط‌های آن‌ها دارای طیف گسترده‌ای از هورن‌ها بود، اغلب به صورت چندتایی، پیانو، و سازهای دیگر، اما سازهای تمام زهی همانی است که اغلب توسط شبیه‌سازان صدای Hot Club استفاده می‌شود. دکا رکوردز در ایالات متحده سه آهنگ کوئینتت را با راینهارت روی گیتار منتشر کرد، و یکی دیگر را که به «استفان گرپلی و هات ۴ با جانگو راینهارت» در سال ۱۹۳۵ نسبت داده شده است. راینهارت همچنین با بسیاری از نوازندگان جاز آمریکایی مانند آدلاید هال، کلمن هاوکینز، بنی کارتر و رکس استوارت (که بعداً در پاریس ماند) نواخت و ضبط کرد. | ## بخش 3: جانگو راینهارت | همچنین در همسایگی سالن هنری R-26 قرار داشت که راینهارت و گراپلی به‌طور منظم در آن به اجرای برنامه می‌پرداختند. در سال ۱۹۳۸، گروه پنج نفری راینهارت در یک نمایش تمام ستاره که در سالن ایالت کیلبرن لندن برگزار شد، برای هزاران نفر بازی کردند. هنگامی که مجموعه آنها به پایان رسید، کانتور از جای خود بلند شد، سپس روی صحنه رفت و دست راینهارت را بوسید، بدون نگرانی برای تماشاگران. جنگِ بین‌المللِ دوّم هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، گروه پنج نفری اصلی در یک تور در بریتانیا بودند. راینهارت دوباره گروه پنج نفری را تشکیل داد و هوبرت روستینگ با کلارینت جایگزین گراپلی شد. در حالی که او سعی می‌کرد به موسیقی خود ادامه دهد، جنگ با نازی‌ها راینهارت را با یک مانع بالقوه فاجعه بار روبرو کرد، زیرا او یک موسیقی دان جاز رومی بود. از آغاز سال ۱۹۳۳، همه رومی‌های آلمانی از زندگی در شهرها منع شدند، در اردوگاه‌های اسکان جمع شدند و به‌طور معمول عقیم شدند. مردان رومی ملزم به پوشیدن مثلث قهوه‌ای رنگ کولی بودند که روی سینه‌شان دوخته شده بود، شبیه مثلث صورتی که همجنس‌گرایان می‌پوشیدند، و بسیار شبیه ستاره زرد داوود که یهودیان مجبور بودند متعاقباً بپوشند. با این وجود، گوبلز از ممنوعیت کامل موسیقی جاز که اکنون طرفداران زیادی در آلمان و جاهای دیگر داشت، متوقف شد. به گفته نویسنده اندی فرای، موسیقی جاز در فرانسه اشغالی بسیار کمتر سختگیرانه بود، زیرا موسیقی جاز اغلب در رادیو فرانسه، ایستگاه رسمی ویشی فرانسه و رادیو پاریس، که توسط آلمانی‌ها کنترل می‌شد، پخش می‌شد. نسل جدیدی از علاقه مندان به جاز فرانسوی به نام زازوها به وجود آمدند و در رده‌های Hot Club افزایش یافتند. راینهارت در آن زمان مشهورترین نوازنده جاز در اروپا بود که در سال‌های اولیه جنگ به‌طور پیوسته کار می‌کرد و پول زیادی به دست می‌آورد، اما همیشه در معرض تهدید بود. با استفاده از یک سیستم تقویت اولیه، او قادر بود بیشتر در قالب‌های بیگ باند، در گروه‌های بزرگ با بخش‌های شاخ کار کند. از آنجایی که راینهارت موسیقی نمی‌خواند، با یک دستیار کار می‌کرد تا آنچه را که بداهه نوازی می‌کرد، یادداشت کند. در سال ۱۹۴۳، راینهارت با شریک طولانی مدت خود سوفی "ناگوین" زیگلر در سالبریس ازدواج کرد. جیره‌بندی شدید وجود داشت و اعضای حلقه راینهارت توسط نازی‌ها دستگیر می‌شدند یا به مقاومت می‌پیوندند. خوشبختانه برای او، یک آلمانی عاشق جاز، افسر لوفت وافه، دیتریش شولز-کوهن، به او اجازه داد به پاریس بازگردد. | ## جمع‌بندی | راینهارت چند روز بعد تلاش دوم را انجام داد، اما در نیمه‌های شب توسط مرزبانان سوئیسی متوقف شد و او را مجبور کردند دوباره به پاریس بازگردد.