موضوع مقاله: جنگ استقلال یونان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ استقلال یونان | مقدمه: جنگ استقلال یونان یا انقلاب یونان جنگی بود که توسط انقلابیان یونان ضد امپراتوری عثمانی بین سال‌های ۱۸۲۱ تا ۱۸۳۰ انجام گرفت و به استقلال یونان از این امپراتوری منجر شد. | ## بخش 1: جنگ استقلال یونان | انقلابیان یونان توسط کشورهای اروپایی و دولت عثمانی توسط مستعمرات خود یعنی مصر و تونس حمایت شدند. این جنگ با اعلام استقلال جمهوری یونان از امپراتوری عثمانی در ۲۹ مارس سال ۱۸۲۱ آغاز گشت و این روز به عنوان روز ملی یونان امروزه ثبت شده است و پس از چند صد سال از سقوط امپراتوری بیزانس، یک دولت یونانی به وجود آمد. حمایت‌های دولتهای غربی در طول این جنگ دولتهای اروپایی به خصوص امپراتوری روسیه و بریتانیا و فرانسه از استقلال طلبان یونان با ارسال سلاح، تدارکات، پول و حتی مستشار نظامی حمایت می‌کردند در واقع استقلال جمهوری یونان بخشی از سلسله رویدادهایی است که اروپائیان برای فروپاشاندن امپراتوری عثمانی به اجرا درآوردند. از جمله اقدامات اروپائیان برای حمایت از یونان تربیت نیروهای استقلال طلب یونانی بود که از سال‌ها پیش شروع شده بود الکساندر ایسیلانتیس فرمانده نظامی یونانی‌ها در این جنگ بود که پیش تر پانزده سال در امپراتوری روسیه زندگی کرده و در رومانی برای روسیه با عثمانی‌ها جنگیده بود او همواره مورد حمایت نظامی خارجی قرار داشت، تئودور وولدیمیرسکو نیز یکی دیگر از نظامیان یونانی بود که صدها جوان یونانی را برای جنگ با عثمانی تربیت کرد او خود نیز در ارتش روسیه و بعداً در ارتش فرانسه برای ایجاد جنگ استقلال تعلیم دیده بود. پیش زمینه تسلط عثمانی بر یونان سقوط قسطنطنیه در ۲۹ مه ۱۴۵۳ و سقوط بقیه بخش‌های امپراتوری بیزانس، پایان حاکمیت بیزانس را رقم زد. پس از آن، امپراتوری عثمانی بر بالکان و آناتولی (آسیای صغیر) تسلط پیدا کرد، البته با برخی استثنائات. مسیحیان ارتدکس تحت حکومت عثمانی از برخی حقوق سیاسی برخوردار شدند، اما آنها رعایای فرودست محسوب می‌شدند. | ## بخش 2: جنگ استقلال یونان | ترک‌ها اکثر یونانیان را «ریاح» می‌نامیدند، نامی که به بخش عظیم رعایای غیرمسلمان تحت حاکمیت طبقه حاکم عثمانی اشاره داشت. در همین حال، روشنفکران یونانی، که قبل یا در طول تهاجم عثمانی‌ها به غرب مهاجرت کرده بودند، مانند دمتریوس چالکودیل و لئوناردو فیلاراس، شروع به فراخواندن یونانیان برای آزادی سرزمین مادری خود کردند. دمتریوس چالکوندیل از ونیز و «تمام لاتین‌ها» خواست تا به یونانی‌ها در برابر «ترک‌های وحشی، نفرت‌انگیز و بی‌دین» کمک کنند. انقلاب یونان یک رویداد مجزا نبود؛ تلاش‌های ناموفق متعددی برای بازیابی استقلال در طول دوران عثمانی صورت گرفت. در طول قرن هفدهم، مقاومت زیادی در برابر عثمانی‌ها در موریا و جاهای دیگر وجود داشت، همان‌طور که در شورش‌های رهبری شده توسط دیونیسیوس فیلسوف مشهود است اولین قیام بزرگ، شورش اورلوف بود که تحت حمایت روسیه در دهه ۱۷۷۰ انجام شد که پس از موفقیت‌های محدود، توسط عثمانی‌ها سرکوب شد. پس از سرکوب قیام، آلبانیایی‌های مسلمان بسیاری از مناطق سرزمین اصلی یونان را ویران کردند. با این حال، مانیوتس‌ها به‌طور مداوم در برابر حکومت عثمانی مقاومت کردند و در چندین حمله عثمانی را در منطقه خود شکست دادند که معروف‌ترین آنها حمله سال ۱۷۷۰ بود. | ## بخش 3: جنگ استقلال یونان | در طول جنگ دوم روسیه و ترکیه، جامعه یونانی تریسته ناوگان کوچکی را تحت فرماندهی لامبروس کاتسونیس تأمین مالی کرد که برای نیروی دریایی عثمانی دردسرساز بود. در طول جنگ، کلفت‌ها و آرماتولوی‌ها (جنگجویان چریکی در مناطق کوهستانی) بار دیگر ظهور کردند. در همان زمان، تعدادی از یونانیان به عنوان اعضای بوروکراسی عثمانی از موقعیت ممتازی در دولت عثمانی برخوردار بودند. یونانیان امور کلیسای ارتدکس را از طریق پاتریارک جامع قسطنطنیه کنترل می‌کردند، زیرا روحانیون عالی‌رتبه کلیسای ارتدکس عمدتاً اصالت یونانی داشتند. کلیسای ارتدکس یونان نقش محوری در حفظ هویت ملی، توسعه جامعه یونان و احیای ناسیونالیسم یونانی ایفا کرد. | ## جمع‌بندی | از اوایل قرن هجدهم به بعد، اعضای خانواده‌های برجسته یونانی در قسطنطنیه، که با نام فاناریوت‌ها (برگرفته از نام منطقه فانار در این شهر) شناخته می‌شدند، کنترل قابل توجهی بر سیاست خارجی عثمانی و در نهایت بر کل بوروکراسی به دست آوردند.