موضوع مقاله: هانس-یورگن فون آرنیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هانس-یورگن فون آرنیم | مقدمه: هانس-یورگن تئودور فون آرنیم (۴ آوریل ۱۸۸۹ – ۱ سپتامبر ۱۹۶۲) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های بزرگی را از سطح لشکر تا گروه ارتش در نیروی زمینی فرماندهی کرد. | ## بخش 1: هانس-یورگن فون آرنیم | سال ۱۹۰۸ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول رزمگاه را تجربه کرد. پس از جنگ در رایشسور باقی ماند و ضمن ترفیع تا درجه سرهنگ، عموماً در جایگاه‌های ستادی خدمت کرد. در پی آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ با درجه سرتیپ به فرماندهی به فرماندهی لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام رسید. چند ماه بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و بدون این که در زمینه نیروهای زرهی سابقه‌ای داشته باشد، به فرماندهی لشکر هفدهم زرهی منصوب شد. با این لشکر در عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ مشارکت کرد و نقش مؤثری در چند نبرد محاصره‌ای عمده از جمله نبرد نخست کی‌یف و نبرد بریانسک داشت. سپس فرماندهی سپاه ۳۹ زرهی در قسمت شمالی جبهه شرقی را دست گرفت و تا میانه سال ۱۹۴۲ عموماً در نواحی تیخوین و ولخوف در جنوب شرقی لنینگراد درگیر بود. آرنیم اواخر سال ۱۹۴۲ به درجه ارتشبد ترفیع گرفت و به فرماندهی ارتش پنجم زرهی در تونس در شمال آفریقا برگزیده شد. می‌بایست در جریان عقب‌نشینی فیلدمارشال اروین رومل از مصر، موضع خود را حفظ می‌کرد. در ادامه اوایل سال ۱۹۴۳ با رومل در تلاش برای شکست دادن نیروهای متفقین در شمال غربی آفریقا بود. رومل در نهایت ماه مارس سال ۱۹۴۳ آفریقا را ترک کرد و آرنیم به عنوان جانشین او، فرمانده گروه ارتش آفریقا شد. او با گرفتاری به مشکلات بسیار شدید تدارکاتی قادر به حفظ سر ساحل تونس نشد و ماه مه به اسارت متفقین درآمد. سال‌های اولیه هانس-یورگن تئودور فون آرنیم روز ۴ آوریل سال ۱۸۸۹ در ارنسدورف در سیلزی زاده شد. خاندان پروسی فون آرنیم سابقه بلند نظامی‌گری در نسل‌های متوالی از سده چهاردهم میلادی داشت. پس از گذراندن دوره آموزشی افسران، روز ۱۹ اوت سال ۱۹۰۹ با درجه ستوان دوم در هنگ نخبه ۴ پیاده‌نظام محافظ پروس به سلک افسران درآمد. با عملکرد نسبتاً متمایز در طول جنگ نشان خاندان هوهن‌تسولرن و هر دو درجه نشان صلیب آهنین را دریافت کرد. رایشسور آرنیم سال ۱۹۱۹ فرمانده یک گروهان در هنگ ۲۹ پیاده‌نظام در برلین-شارلوتنبورگ شد و به خدمت نظامی در رایشسور به عنوان یکی از ۴٬۰۰۰ افسر نیروی زمینی آن ادامه داد. یک سال فرمانده یکی از گردان‌ها و یک سال بعدی را تا سال ۱۹۲۲ آجودان این لشکر بود. آرنیم در این موقعیت خود را افسری قابل و سخت‌کوش نشان داد و ارتباط ارزشمندی در میان صاحب‌منصبان برقرار کرد. ماه سپتامبر سال ۱۹۲۹ به درخواست سپهبد ویلهلم فون لیب، به ستاد منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن منتقل شد. چند ماه بعد رئیس ستاد این فرماندهی شد و روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. ورماخت روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۳۵ فرماندهی هنگ ۶۸ پیاده‌نظام در لشکر تازه‌تشکیل‌شده بیست و سوم پیاده‌نظام در برلین به آرنیم سپرده شد. آرنیم با وجود داشتن برخی انتقادات نسبت به حاکمیت رایش سوم، با روحیه عمیق وفاداری پروسی، از همکاری با توطئه‌گران علیه آن اجتناب می‌کرد. در جریان مسئله بلومبرگ-فریچ در ماه فوریه سال ۱۹۳۸، فرمانده لشکر او وادار به بازنشستگی شد. سپهبد اروین فون ویتسلیبن، فرمانده منطقه نظامی شماره ۳ در برلین و از عناصر جنبش مخفی ضد هیتلر با استفاده از این فرصت فردی از حلقه هم‌فکران خود را در این جایگاه نهاد و این فرد به نوبه خود فرماندهان هنگ‌ها را تغییر داد. بدین ترتیب آرنیم به دفتر شماره ۴ نیروی زمینی در شوایدنیتس در سیلزی فرستاده شد و عملاً با تقلیل جایگاه مسئول انبارها بود. در این حال سپهبد والتر شروت، فرمانده سپاه ۱۲، آرنیم را فردی «شجاع و دلیر» توصیف و توصیه به انتصاب او به عنوان فرمانده یک لشکر کرد. آرنیم در نهایت به کمک روابطی که در فرماندهی عالی نیروی زمینی داشت روز ۱ مه سال ۱۹۳۹ به ستاد کل در برلین منتقل شد. جنگ جهانی دوم ترفیع درجه: ۱۹ اوت ۱۹۱۹: ستوان دوم ۲۷ ژانویه ۱۹۱۵: ستوان یکم ۲۷ ژانویه ۱۹۱۷: سروان ۱ آوریل ۱۹۲۸: سرگرد ۱ آوریل ۱۹۳۲: سرهنگ دوم ۱ ژوئیه ۱۹۳۴: سرهنگ ۱ ژانویه ۱۹۳۸: سرتیپ ۱ دسامبر ۱۹۳۹: سرلشکر ۱۷ دسامبر ۱۹۴۱: سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ۳ دسامبر ۱۹۴۲: ارتشبد لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در پی آغاز جنگ جهانی دوم، آرنیم روز ۱۲ سپتامبر سال ۱۹۳۹ به عنوان جانشین سرلشکر فریدریش برگمان، به فرماندهی لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در زارپفالتس منصوب گشت. لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در نبرد لهستان مشارکتی نداشت و در نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ نیز تنها یگان‌های محدودی از آن به‌کار رفتند. با وجود این که هیچ نقشی تا کنون در جنگ ایفا نکرده بود، آرنیم روز ۱ دسامبر سال ۱۹۳۹ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. لشکر هفدهم زرهی پائیز سال ۱۹۴۰ به مونشن احضار شد تا فرماندهی لشکر هفدهم زرهی را دست بگیرد. او تا بدین زمان هیچ آموزش یا نسبتی با نیروهای زرهی نداشت و چنین انتصابی می‌تواند به باور به توانمندی‌های عمومی او و روابطش در فرماندهی عالی مرتبط باشد. با آغاز عملیات در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای آرنیم به عنوان بخشی از گروه زرهی ۲ هاینتس گودریان، شمال برست-لیتوفسک از رود بوگ گذشتند و سلونیم، نخستین هدف را روز ۲۴ ژوئن تخسیر کردند. در این مدت سرتیپ کارل فون ویبر، فرمانده موقت لشکر هفدهم زرهی در رزمگاه زخم برداشت و کشته شد. روز ۱۷ سپتامبر فرماندهی لشکر هفدهم زرهی از سرتیپ ویلهلم فون توما، فرمانده موقت، دریافت کرد. نیروهای آرنیم یک پل کلیدی بر رود دسنا و شهر بریانسک، محل یکی از مهم‌ترین اتصالات ریلی شوروی، را تصرف کردند. نیروهای آرنیم روز ۱۷ اکتبر روز ۱۹۴۱ قریب به ۳۰٬۰۰۰ نفر از قوای دشمن را در محاصره ناحیه بریانسک به اسارت گرفتند. به هر صورت گل‌آلود بودن راه‌های منطقه مجدداً باعث توقف آن در پروتوا در ۱۰۰ کیلومتری پایتخت شوروی شد. سپاه ۳۹ زرهی آرنیم به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت و با ترک لشکر هفدهم زرهی، روز ۱۱ نوامبر سال ۱۹۴۱ به فرماندهی سپاه ۳۹ موتوریزه (از ژوئیه ۱۹۴۲ سپاه ۳۹ زرهی) در قسمت شمالی جبهه شرقی برگزیده شد. شرایط بد آب‌وهوایی سبب گشت رسیدن به قرارگاه فرماندهی این سپاه تا روز ۱۵ نوامبر به طول بینجامد. وضعیت دشوار چاره‌ای جز عقب‌نشینی مرحله به مرحله تا رود وولخوف برای آرینم باقی نگذاشت. | ## بخش 2: هانس-یورگن فون آرنیم | این عمل در شرایط بسیار دشوار زمستانی نسبتاً به خوبی انجام گرفت اما تلفات سنگینی متوجه یگان شد؛ به وجهی که در پایان تا روز ۲۳ دسامبر برای لشکر هجدهم پیاده‌نظام موتوریزه تنها قریب به ۸۰۰ نفر و لشکر دوازدهم زرهی آن نزدیک به ۱٬۲۰۰ نفر باقی ماند. آرنیم سپس با سه لشکر و مقداری یگان کوچک‌تر دیگر، مأمور به نجات نیروهای آلمانی گرفتار محاصره خولم بود. او در یک حمله برنامه‌ریزی شده از روز ۱ مه، با وجود مواجهه با مقاومت شدید، محاصره شکست و خود را به داخل آن رساند. به هر حال تا این زمان کمتر از نیمی از نیروهای اولیه درون محاصره در شرایط رزمی باقی مانده بودند. ارتشبد ارنست بوش، فرمانده ارتش شانزدهم و مافوق بلافصل آرنیم، در تحسین، او را «شخصیتی با اراده قوی» خواند که «خود را در نبرد خولم به اثبات رساند». ارتش پنجم زرهی در حین اجرای عملیات موسوم به مورد آبی از میانه سال ۱۹۴۲ و تمرکز درگیری‌ها بر مناطق جنوبی خط مقدم، سپاه آرنیم در خط مقدم بود اما درگیری چندانی نداشت. آرنیم که از این شرایط سکون راضی نبود، در تماس با دفتر پرسنل نیروی زمینی خواهان جابه‌جایی در جایگاه شد. روز ۳۰ نوامبر سال ۱۹۴۲ سرتیپ رودولف اشمونت، رئیس دفتر پرسنل در تماس تلفنی از او خواست فرماندهی سپاه ۳۹ زرهی را به سپهبد روبرت مارتینک بسپارد و در قرارگاه پیشوا در راستنبورگ در پروس شرقی حاضر شود. همین که به راستنبورگ رسید به او اطلاع دادند به درجه ارتشبد ترفیع گرفته و به مقام فرماندهی ارتش پنجم زرهی که در تونس در شمال آفریقا در حال تشکیل بود، منصوب گشته‌است. آرنیم در دیدار با فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت و شخص آدولف هیتلر در روز ۳ دسامبر، دستورالعمل خود در این جایگاه را دریافت کرد. این مأموریت در پی درخواست فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ، فرمانده کل جبهه جنوبی آلمان، جهت تشکیل قرارگاه یک ارتش زرهی در تونس، به آرنیم محول می‌شد. او می٬بایست در حین عقب‌نشینی فیلدمارشال اروین رومل به سمت غرب، سر ساحل تونس را در مقابل تهاجم متفقین از الجزایر حفظ می‌کرد. پیشوا وعده داد سه لشکر زرهی و سه لشکر موتوریزه در اختیار او قرار گیرد و تدارکات کافی تأمین شود. هنگامی که آرنیم به تونس رسید ارتش پنجم زرهی شامل یک لشکر دهم زرهی، دو گردان از هنگ ۵ چترباز، یک هنگ بادپر، یک گردان ۱۱ مهندسی چترباز، سه گردان جایگزینی میدانی، یک گردان ۵۰۱ زرهی سنگین با ۱۷ تانک تیگر ۱ و تعدادی یگان کوچک مختلف دیگر بود. او برای سازمان دادن به دفاع تونس، یگان‌های متفرقه آلمانی را با یکدیگر ترکیب و لشکر فون برویْش را تشکیل و در جناح راست (ساحلی) قرار داد. در این لشکر دهم زرهی از مرکز و نیروهای کمتر قابل‌اتکای ایتالیایی از جناح جنوب محافظت می‌کردند. این موضع چند بار در عرض چند روز دست به دست شد تا این که درحالی‌که نیروهای آرینم بر آن مسلط بودند، در پی بارش شدید باران نبرد متوقف شد. در این حین در جناح جنوبی نیروهای فرانسوی و بریتانیایی با پس زدن ایتالیایی‌ها در حال نزدیک شدن به ساحل مدیترانه بودند. اگر دشمن به هدف خود می‌رسید ارتباط بین رومل و آرنیم مسدود و مسیر تدارکاتی فیلدمارشال قطع می‌شد. آرنیم با اطمینان نسبی از قسمت مرکزی و راست خط مقدم، رو به جنوب آورد و در قالب عملیات آیلبوته از روز ۱۸ ژانویه سال ۱۹۴۳، با یک پاتک با ترکیبی از نیروهای پیاده و زرهی فرانسوی‌ها را مقداری عقب راند و چهار هزار نفر را به اسارت گرفت. پاتک‌های متفقین برای حدود یک هفته پس از آن ادامه داشت اما نتوانست تسلط آرنیم را از این موضع جابه‌جا کند. اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ لشکر بیست و یکم زرهی از قوای رومل در نهایت به تونس رسید. آرنیم با این نیروی کمکی یک حمله غافلگیر کننده از روز ۳۰ ژانویه به سمت گذرگاه فائض مجدداً در جناح جنوبی اجرا کرد که ضمن تسخیر گذرگاه، تا هنگام دخالت نیروهای آمریکایی، توانست هزار فرانسوی دیگر را اسیر کند. بدین شکل آرنیم بخش جنوبی را به اندازه کافی برای رسیدن بدنه اصلی نیروهای رومل تعریض کرد. آرنیم با حملات محلی دیگری چند پیروزی راه‌کنشی بیشتر حاصل نمود و یک لشکر فرانسوی را از بین برد. با وجود برآورد نیاز ماهانه به ۱۵۰٬۰۰۰ تن تدارکات برای مجموع نیروهای آرنیم و رومل، فیلدمارشال کسلرینگ تنها می‌توانست ۶۰٬۰۰۰ تن تدارکات، حدود ۴۰ درصد مقدار مورد نیاز، برای آن‌ها تأمین کند. با از دست رفتن اراضی و بندرهای لیبی فشار دریایی و هوایی بر تدارکات‌رسانی آلمانی‌ها در نواحی میانی مدیترانه افزایش یافت. نخستین دیدار بین آرنیم و رومل روز ۹ فوریه سال ۱۹۴۳، به ابتکار کسلرینگ، در پایگاه لوفت‌وافه در تونس صورت گرفت. آلمانی‌ها قصد داشتند پیش از رسیدن نیروهای بریتانیایی از شرق و جنوب، آمریکایی‌ها در غرب شکستند و سپس رو به دیگری آورند. به پیشنهاد کسلرینگ، قرار شد در حمله به سمت غرب رومل از جنوب در جهت قفصه و آرنیم با بیشتر نیروهای متحرک، در شمال در جهت سبیتلا یورش ببرند. این دو سبب رو به شمال می‌کردند و با اتصال به یکدیگر تا بندر بونه می‌رفتند و دشمن را به محاصره می‌انداختند. هر دو موافق این طرح بودند اما آرنیم نگرانی از کمبود سوخت برای چنین عملیات گسترده‌ای داشت. به هر صورت این دو فرمانده ارتش آلمانی با دو شخصیت متفاوت، هیچگاه نتوانستند همکاری مؤثری با یکدیگر داشته باشند. حمله سرنیزه زرهی آرنیم از روز ۱۴ فوریه سال ۱۹۴۳ به رهبری سرهنگ هاینتس سیگلر، با جلوداری گردان ۵۰۱ زرهی سنگین آغاز شد. حرکت رومل با یک روز اختلاف، نیز با عقب‌نشینی دشمن رو به رو، به خوبی آغاز و بر قفصه مسلط شد. همین مسئله بهانه‌ای شد تا برخلاف قرار پیشین، آرنیم از سپردن لشکر بیست و یکم زرهی به رومل امتناع کند. رومل پس از مدتی تحمل، شکایت به نزد کسلرینگ برد و از خواست هر دو لشکر بیست و یکم و نهم به راهی جنوب شوند. کسلرینگ موافق رومل بود اما خود این درخواست نیز برخلاف طرح اولیه بود تا کسلرینگ آن را منوط به کسب تکلیف از فرماندهی عالی ورماخت کند. در همین حال حمله نیروهای آرنیم به سبیتلا تنها از ظهر روز ۱۷ فوریه، سومین روز عملیات، صورت گرفت. آرنیم مدتی بعد به رومل اطلاع مشکلات تدارکاتی دیگر امکان ادامه حرکت به او نمی‌دهد. فرماندهی عالی در نهایت فرمان به انتقال دو لشکر زرهی به رومل داد و او را موظف کرد از همان محل به سمت شمال چرخش کند. | ## بخش 3: هانس-یورگن فون آرنیم | با این حال، آرنیم در تخطی عیان از فرمان، بدون این که به کسلرینگ و رومل اطلاع دهد بیشتر نیروهای لشکر دهم زرهی به علاوه هنگ ۵۰۱ زرهی سنگین را برای خود نگاه داشت. کسلرینگ بعد از ظهر روز ۲۰ فوریه آرنیم را به شهر تونس فراخواند و به شدت توبیخ نمود. با وجود این که رومل مقدار دیگری پیروزی در نبرد گذرگاه القصرین کسب کرد اما آلمانی‌ها دیگر فرصت را از دست داده بودند. این عملیات در مجموع گونه‌ای پیروزی برای نیروهای محور بود البته نه آن چیزی که به دنبال آن بودند. هیتلر تمایل خود بر انتصاب آرنیم بر فرماندهی آن را ابراز کرده بود اما کسلرینگ بنا شیوه رفتار و فرماندهی آرنیم، رومل را بدین منظور برگزید. به هر صورت رومل مشکلات وخیم سلامتی داشت و قرار بود به زودی از آفریقا برود؛ بدین شکل در نظر بود آرنیم در آن هنگام جایگزین او شود. در همین مدت، آرنیم بدون توجه به این که رومل در این حال مافوق او به حساب می‌آمد، بدون اطلاع او روز ۲۴ فوریه به رم رفت و موافقت کسلرینگ برای اجرای تهاجم دیگری از جانب خود در بخش شمالی تونس را کسب کرد. او تصور می‌کرد متفقین برای مقابله با رومل در القصرِین در جنوب، جناح شمالی خود را تضعیف کرده‌اند. این تهاجم موسوم به عملیات اوکسن‌کوپف از روز ۲۶ فوریه با حدود سه لشکر از جمله گردان ۵۰۱ زرهی سنگین آغاز شد. این عملیات برخلاف مورد پیشین دشمن را غافلگیر نکرد و به صورت حملات نامنظم در مقابل دفاع آماده جز اندک موفقیت‌های محلی، چیز دیگری عاید آنیم نساخت. او در این بین بیش از ۷۰ تانک خود از جمله بیشتر تیگرها را از دست داد؛ درحالی‌که گفته می‌شود این مقدار برای بریتانیایی‌ها تنها ۲۰ تانک بود. این اقدام آرنیم به شکل مشابهی، تهاجم از پیش مقرر شده رومل به سمت شرق را نیز با مشکل و تأخیر مواجه کرد. گروه ارتش آفریقا در این هنگام شامل ۳۵۰٬۰۰۰ نفر می‌شد که ۱۲۰٬۰۰۰ نفر از آن‌ها نیروی رزمی بودند که از همین مقدار هم دو سوم آلمانی بودند. او با این توان می‌بایست از بیش از ۶۲۰ کیلومتر خط مقدم محافظت می‌کرد که بسیار بیشتر از میزان استاندارد برای آن میزان نیرو بود. از تدارکات کافی به دستش می‌رسید شاید امیدی به حفظ دست کم بخشی از سر پل تونس می‌بود؛ درحالی‌که از ۱۴۰٬۰۰۰ تن مقدار مورد نیاز، در ماه ژانویه تنها ۴۶ هزار تن و در ماه بعد تنها ۳۳ هزار تن تأمین شد. وخامت اوضاع تدارکاتی در گزارشی که به جووانی مسه، فرمانده ارتش یکم ایتالیا داد می‌توان درک کرد. در گزارش اذعان شد اگر تدارکات به آن نرسد، بدون حمله دشمن به مواضع آلمانی‌ها هم «کار آن‌ها تا روز ۱ ژوئیه خود به خود تمام است.» به هر حال آرنیم همچنان در نبرد در دفاع از سر ساحل تونس مهارت راه‌کنشی از خود نشان می‌داد. آرنیم مایل بود ارتش یکم ایتالیا را از جنوب به شمال عقب بکشد تا خط خود را کوتاه‌تر و از منطقه کوچک‌تری دفاع کند. به هر صورت آرنیم روز ۱۴ مارس به بگان‌های غیر موتوریزه ایتالیایی دستور حرکت به سمت شمال داد. آرنیم دو سوم از نیروهای ذخیره متحرک خود را صرف مقابله با تهاجم جنوبی دشمن در ناحیه مارث ساخت. با اقدام بریتانیایی‌ها به دور زدن موضع ایتالیایی‌ها در خط مارث، مسه روز ۲۸ مارس وادار به رها کردن این موضع شد. به هر حال ایتالیایی‌ها نتوانستند در مواضع پشتی خط دفاعی مناسبی در وادی عکاریت ایجاد کنند. او روز ۲۹ مارس به فرماندهی ایتالیا اعلام کرد تنها برای یک یا دو روز رزمی دیگر مهمات دارد؛ البته برخی از انواع آن‌ها در همین زمان به اتمام رسیده‌است. درحالی‌که کسلرینگ توصیه به اجرا ضدحمله می‌کرد، آرنیم به فرستاده او، سرتیپ زیگفریت وستفال، گفت نیروهایش دیگر حتی همانند رومل، نان هم ندارند. نبرد وادی عکاریت از روز ۵ آوریل سال ۱۹۴۳ آغاز شد و ایتالیایی‌ها کمتر از دو روز بعد این موضع را هم تخلیه کردند. در جریان این نبرد یک لشکر ایتالیایی عملاً منهدم شد و ۵٬۰۰۰ نفر از آن‌ها به اسارت درآمدند. روز بعد نیروهای شرقی و غربی متفقین به یکدیگر متصل شدند و محاصره حول گروه ارتش آفریقا را تکمیل کردند. کسلرینگ بنا بر دستور فرماندهی‌های عالی آلمان و ایتالیا، روز ۱۳ آوریل فرمان به پایداری تا آخرین نفر داد. او همچنین خواست از نیروهای مازاد اداری به عنوان نیروی رزمی استفاده و تمام افراد غیرضروری دیگر از محل تخلیه شود. بریتانیایی‌ها از روز ۲۲ آوریل تهاجمی را آغاز اما روز ۲۹ آوریل خود آن را متوقف کردند. او افسران ستادی و فرماندهان ارشد خود را به بهانه‌های مختلف از جمله بیماری، یک‌به‌یک از تونس خارج کرد. سرگرد هری فون کاتن، داماد و آجودان آرنیم نیز میل به ترک نداشت اما آرنیم او را وادار به این کار کرد. با ادامه خوشبینی کسلرینگ، روز ۴ مه با تخلیه مخفیانه تعداد دیگری از فرماندهان مخالفت شد. آرنیم می‌خواست نیروی زرهی و ضدهوایی خود را بر آن‌جا متمرکز کند اما سوخت مورد نیاز این حرکت را نداشت. روز ۹ مه سه آخرین هواگرد آلمانی در تونس بر زمین نشستند؛ چند بشکه سوخت و چند جعبه مهمات تحویل دادند و تعدادی از زخمی‌ها را با خود بردند. با این وجود، آرنیم به همراه قرارگاه آفریکاکور روز ۱۲ مه سال ۱۹۴۳ به اسارت دشمن درآمد. ارتشبد هانس-یورگن فون آرنیم در نهایت روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۶۲ در ۷۳ سالگی در آسایشگاهی در بات ویلدونگن درگذشت. زندگی شخصی پدربزرگش سرلشکر تئودور فون آرنیم در میانه سده نوزدهم در ستاد کل کبیر پروس خدمت می‌کرد. چهار تن دیگر از اعضای این خاندان با رسیدن به سطح ژنرال در جنگ جهانی دوم حضور داشتند. هانس-یورگن اوایل سال ۱۹۱۷ در جریان جنگ جهانی اول به مرخصی رفت و با آنِماری فون دِشِن، دختر ۲۲ ساله سرهنگ دوم ماکس فون دشن، ازدواج کرد. پائیز همان سال خانواده‌اش را به محل خدمتش در اشتتین و سپس در سال ۱۹۲۵ به در برلین منتقل کرد. | ## جمع‌بندی | هنگامی که الیزابت روز ۵ اکتبر سال ۱۹۴۳ با هری فون کاتن ازدواج کرد آرنیم در اسارت اجازه یافت یک پیام تبریک رادیویی برای آن‌ها بفرستد.