موضوع مقاله: دل (شرکت) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دل (شرکت) | مقدمه: دِل یک شرکت سازنده رایانه آمریکایی است، که دفتر اصلی آن در شمال شهر آستین، تگزاس قرار دارد و از بزرگ‌ترین شرکت‌های تولیدکننده محصولات IT در جهان می‌باشد. | ## بخش 1: دل (شرکت) | این شرکت رایانه‌های شخصی و محصولات دیگر وابسته به این گونه رایانه‌ها را، توسعه می‌دهد، ساخته و به فروش می‌رساند. دفتر اصلی «دل» در راند راک، (حومهٔ آستین) تگزاس است و بیش از ۸۸٬۰۰۰ کارمند، در سرتاسر جهان دارد. دل همواره محصولات خود را برای کاربری‌های تجارت الکترونیک، پژوهش‌های پیشرفته مهندسی و دانشجویان پژوهشگر و نوآور، بازار بورس و سهام و همچنین کاربران بازی و تدوین تصویر و گرافیک و مصارف خانگی و اداری تقسیم‌بندی و طراحی کرده‌است. به همراه قیمت‌های مناسب و رقابتی و همواره توانسته‌است تا رضایت مشتریان خود را جلب نماید. از جمله محصولات دل، سری صنعتی و نظامی راگد (Rugged)، ، ، ، ایلین ور ،، تبلت، کیس‌های آماده و مانیتور‌های آن را می‌توان نام برد. این شرکت فعالیت خود را با تولید رایانه‌های شبیه به آی‌بی‌ام (IBM clone) آغاز کرد و پیشگام در فروش مستقیم رایانه‌های شخصی با قیمت مناسب به مشتریان بود. این شرکت نوپا قصد داشت رایانه‌های سازگار با ای بی ام پیسی را از قطعات موجود در بازار تولید و به فروش برساند. مایکل دل با این باور فعالیت خود را آغاز کرد که با فروش مستقیم سیستم‌های رایانه‌ای به مشتریان، شرکت پی سی لیمیتد (PC's Limited) می‌تواند بهتر نیازهای مشتریان را درک کند و کارآمدترین خدمات محاسباتی را برای برآورده کردن آن نیازها ارائه دهد. مایکل دل پس از اتمام سال اول تحصیلی خود در دانشگاه تگزاس، دانشگاه را ترک کرد تا تمام وقت خود را به کسب‌وکار نوپای خود اختصاص دهد. او این تصمیم را پس از دریافت حدود ۱۰۰۰ دلار سرمایه توسعه از خانواده‌اش اتخاذ کرد. تا آوریل ۲۰۲۱، ارزش خالص دل بیش از ۵۰ میلیارد دلار برآورد شده بود (معادل ۵۶٬۹۴۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۴). در سال ۱۹۸۵، شرکت پی سی لیمیتد اولین رایانه خود، با نام «توربو پی سی»، را با قیمت ۷۹۵ دلار آمریکا عرضه کرد (معادل ۱٬۹۶۳ دلار در سال ۲۰۲۴). این شرکت این سیستم‌ها را از طریق مجلات ملی کامپیوتر بازاریابی می‌کرد و به‌صورت مستقیم به مصرف‌کنندگان می‌فروخت، در حالی که هر واحد را بر اساس مجموعه‌ای از گزینه‌ها به‌صورت سفارشی مونتاژ می‌کرد. این روش به پی سی لیمیت داجازه می‌داد تا قیمت‌های رقابتی در مقایسه با برندهای خرده‌فروشی ارائه دهد و در عین حال راحتی خرید واحدهای پیش‌مونتاژ را نیز فراهم کند، که این شرکت را به یکی از نمونه‌های موفق اولیه این مدل کسب‌وکار تبدیل کرد. دلیل این تغییر نام این بود که نام جدید بهتر موقعیت شرکت در بازار کسب‌وکار را منعکس می‌کرد و همچنین مشکلات مرتبط با استفاده از عبارت "Limited" در نام شرکت در برخی کشورها را برطرف می‌کرد. این شرکت اولین فعالیت بین‌المللی خود را در بریتانیا راه‌اندازی کرد و در چهار سال بعد ۱۱ دفتر دیگر نیز تأسیس شد. در ژوئن ۱۹۸۸، ارزش بازار دل با ۳۰ میلیون دلار افزایش به ۸۵ میلیون دلار رسید (معادل ۱۹۳.۹ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) پس از عرضه اولیه سهام در تاریخ ۲۲ ژوئن، که شامل ۳.۵ میلیون سهم با قیمت ۸.۵۰ دلار به ازای هر سهم در ناسدک (NASDAQ) تحت نماد دل بود. در سال ۱۹۸۹، دل اولین برنامه‌های خدمات حضوری خود را راه‌اندازی کرد تا کمبود خرده‌فروش‌های محلی که قادر به ارائه خدمات بودند را جبران کند. رشد در دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ در سال ۱۹۹۰، دل کامپیوتر تلاش کرد محصولات خود را به‌صورت غیرمستقیم از طریق باشگاه‌های عمده‌فروشی و فروشگاه‌های بزرگ کامپیوتری به فروش برساند، اما با موفقیت کمی مواجه شد و شرکت دوباره تمرکز خود را بر مدل فروش مستقیم به مشتریان که موفق‌تر بود، قرار داد. در سال ۱۹۹۲، مجله فرچونشرکت دل را در فهرست ۵۰۰ شرکت بزرگ جهان قرار داد و مایکل دل در آن زمان جوان‌ترین مدیرعامل یک شرکت فرچون ۵۰۰ شد. در سال ۱۹۹۳، جوئل کوچر، معاون ارشد شرکت دل، به وال استریت ژورنال گفت: «این دیگر یک کسب‌وکار فناوری نیست». او و بسیاری از دیگر اعضای شرکت بر این باور بودند که رایانه‌های شخصی کالایی عمومی هستند و دل خود را نه با فناوری، بلکه با تخصص در توزیع و مدیریت پایگاه داده مشتریان از رقبا متمایز می‌کند. در سال ۱۹۹۳، برای تکمیل کانال فروش مستقیم خود، دل برنامه‌ریزی کرده بود که رایانه‌های شخصی خود را در فروشگاه‌های بزرگ مانند وال‌مارت عرضه کند، که انتظار می‌رفت سالانه ۱۲۵ میلیون دلار درآمد اضافی (معادل ۲۴۴٬۴۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۴) ایجاد کند. با این حال، کوین رولینز، مشاور شرکت بین (Bain)، مایکل دل را متقاعد کرد که از این قراردادها خارج شود، زیرا معتقد بود در درازمدت این قراردادها ضررآور خواهند بود. حاشیه سود در فروشگاه‌های خرده‌فروشی در بهترین حالت ناچیز بود و دل در سال ۱۹۹۴ کانال فروش از طریق واسطه‌ها را کنار گذاشت. رولینز به‌زودی به صورت تمام‌وقت به دل پیوست و در نهایت به رئیس و مدیرعامل شرکت تبدیل شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، بازار رایانه‌های لپ‌تاپ هم سودآورتر بود و هم سریع‌تر از کل بازار رایانه‌های شخصی رشد می‌کرد. در ابتدا، دل تمرکز چندانی بر بازار مصرف‌کنندگان نداشت، زیرا فروش به افراد و خانوارها با هزینه‌های بالاتر و حاشیه سود پایین همراه بود؛ اما این وضعیت با رشد و موفقیت وب‌سایت اینترنتی شرکت در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ تغییر کرد. | ## بخش 2: دل (شرکت) | در حالی که میانگین قیمت فروش رایانه به مصرف‌کنندگان در صنعت رو به کاهش بود، قیمت فروش دل افزایش پیدا می‌کرد، زیرا خریداران بار دوم و سوم رایانهکه به سیستم‌های قدرتمندتر با امکانات بیشتر نیاز داشتند و به پشتیبانی فنی زیادی احتیاج نداشتند دل را انتخاب می‌کردند. دل در میان کاربرانی که با رایانه آشنایی داشتند، فرصتی یافت؛ افرادی که از خرید مستقیم، سفارشی‌سازی رایانه متناسب با بودجه خود و تحویل سریع در عرض چند روز استقبال می‌کردند. در اوایل سال ۱۹۹۷، دل یک گروه داخلی فروش و بازاریابی ویژه بازار خانگی ایجاد کرد و یک خط تولید مخصوص کاربران فردی را معرفی نمود. از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴، دل به‌طور پیوسته رشد کرد و حتی در دوره‌های رکود صنعت نیز توانست سهم بازار خود را از رقبا افزایش دهد. در سال ۲۰۰۲، هزینه‌های عملیاتی دل تنها ۱۰ درصد از درآمد ۳۵ میلیارد دلاری این شرکت را تشکیل می‌داد (معادل ۵۸٬۱۷۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۴)، در حالی که این رقم برای هیولت پاکارد (HP) ۲۱ درصد، برای گیت‌وی ۲۵ درصد و برای سیسکو ۴۶ درصد از درآمد بود. در سال ۲۰۰۲، زمانی که کامپک با هیولت پاکارد (چهارمین تولیدکننده بزرگ رایانه‌های شخصی) ادغام شد، شرکت تازه‌تشکیل‌شده هیولت پاکارد برای مدتی به رتبه نخست بازار رسید، اما با چالش‌هایی مواجه شد و دل خیلی زود جایگاه برتر خود را بازپس گرفت. در سال ۲۰۰۲، دل دامنه محصولات خود را گسترش داد و تلویزیون‌ها، دستگاه‌های دستی، پخش‌کننده‌های صوتی دیجیتال و چاپگرها را نیز به سبد محصولاتش افزود. مایکل دل، رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل شرکت، بارها تلاش‌های کوین رولینز، رئیس و مدیر عملیات، را برای کاهش وابستگی شدید شرکت به رایانه‌های شخصی متوقف کرد؛ وابستگی‌ای که رولینز قصد داشت با خرید شرکت EMC آن را برطرف کند اقدامی که در نهایت بیش از ۱۲ سال بعد عملی شد. در سال ۲۰۰۳، در نشست سالانه شرکت، سهام‌داران با تغییر نام شرکت به «Dell Inc.» موافقت کردند تا گسترش فعالیت‌های شرکت فراتر از رایانه‌ها به رسمیت شناخته شود. در سال ۲۰۰۴، شرکت اعلام کرد که قصد دارد یک کارخانه مونتاژ جدید در نزدیکی وینستون-سِیلم، کارولینای شمالی احداث کند. شهر و شهرستان در مجموع ۳۷.۲ میلیون دلار بسته‌های تشویقی به دل ارائه دادند و ایالت نیز حدود ۲۵۰ میلیون دلار مشوق و معافیت مالیاتی اختصاص داد (معادل ۳۹۶٬۷۰۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۴). در ماه ژوئیه همان سال، مایکل دل از سمت مدیرعامل کناره‌گیری کرد، اما ریاست هیئت‌مدیره را حفظ نمود. کوین رولینز که پیش‌تر مسئولیت‌های اجرایی متعددی در دل بر عهده داشت، به عنوان مدیرعامل جدید منصوب شد. با وجود این تغییر، مایکل دل عملاً همچنان نقش یک مدیرعامل غیررسمی (de facto) را در کنار رولینز ایفا می‌کرد. Visited: April 10, 2012 تا ژوئن ۲۰۰۶، سهام در حدود ۲۵ دلار آمریکا معامله می‌شد که ۴۰ درصد کمتر از بالاترین قیمت در ژوئیه ۲۰۰۵ بود دوره اوج شرکت پس از دوران دات‌کام. تا ژوئن ۲۰۲۱، ارزش سهام به بالاترین حد خود، بیش از ۱۰۰ دلار به ازای هر سهم رسید، که نشان‌دهنده موفقیت شرکت در گذر از تولیدکننده رایانه به ارائه‌دهنده خدمات فناوری و کمک به مشتریان در تحول دیجیتال بود. کاهش رشد فروش دل را معمولاً به پایان رشد بازار رایانه‌های شخصی نسبت می‌دهند، بازاری که ۶۶ درصد از فروش دل را تشکیل می‌داد. تحلیل‌گران پیشنهاد کردند که دل باید به بخش‌های غیررایانه‌ای مانند ذخیره‌سازی، خدمات و سرورها نفوذ کند. مزیت قیمت دل به تولید بسیار کم‌هزینه رایانه‌های رومیزی مربوط می‌شد، اما این مزیت با گذشت زمان کاهش یافت، زیرا صرفه‌جویی در زنجیره تأمین شرکت سخت‌تر شد و رقبایی مانند هیولت پاکارد و ایسر تولید رایانه‌های خود را بهینه کردند تا با دل رقابت کنند، که باعث شد تمایز قیمتی سنتی دل تضعیف شود. در کل صنعت رایانه شخصی، کاهش قیمت‌ها همراه با افزایش عملکرد به این معنی بود که دل فرصت‌های کمتری برای فروش محصولات گران‌تر به مشتریان داشت. Visited: April 10, 2012 بازار لپ‌تاپ سریع‌ترین رشد را داشت، اما دل مانند سایر تولیدکنندگان، لپ‌تاپ‌های ارزان‌قیمت را در چین تولید می‌کرد که مزیت هزینه تولید دل را از بین برد. علاوه بر این، وابستگی دل به فروش اینترنتی باعث شد که این شرکت از رشد فروش لپ‌تاپ‌ها در فروشگاه‌های بزرگ عقب بماند. وب‌سایت CNET پیشنهاد کرده است که دل در دام کالایی شدن رایانه‌های پرفروش با حاشیه سود پایین گرفتار شده بود، موضوعی که مانع از آن می‌شد تا شرکت بتواند محصولات جذاب‌تر و نوآورانه‌ای که مشتریان می‌خواستند عرضه کند. با وجود برنامه‌های گسترش در سایر مناطق جهانی و بخش‌های محصولی، دل همچنان بشدت به بازار رایانه‌های شرکتی آمریکا وابسته بود. طبق نتایج سه‌ماهه سوم ۲۰۰۶، رایانه‌های رومیزی فروخته شده به مشتریان تجاری و شرکتی ۳۲ درصد از درآمد شرکت را تشکیل می‌دادند، ۸۵ درصد از درآمد از کسب‌وکارها و ۶۴ درصد از درآمد از آمریکای شمالی و جنوبی حاصل می‌شد. حمل و نقل رایانه‌های رومیزی در آمریکا در حال کاهش بود و بازار رایانه‌های شرکتی که خریدها را بر اساس چرخه‌های ارتقا انجام می‌دهد بیشتر تصمیم گرفته بود خرید سیستم‌های جدید را متوقف کند. آخرین چرخه خرید حدود سال ۲۰۰۲ آغاز شد، تقریباً سه سال پس از آنکه شرکت‌ها به دلیل نگرانی‌های مربوط به Y2K اقدام به خرید رایانه کردند، و انتظار نمی‌رفت مشتریان شرکتی دوباره تا تست گسترده ویندوز ویستا مایکروسافت (که اوایل ۲۰۰۷ عرضه می‌شد) اقدام به ارتقا کنند؛ بنابراین چرخه بعدی خرید حدود سال ۲۰۰۸ پیش‌بینی می‌شد. با توجه به وابستگی شدید به رایانه‌های شخصی، دل مجبور شد قیمت‌ها را کاهش دهد تا حجم فروش را افزایش دهد، و همزمان از تأمین‌کنندگان خود نیز کاهش شدید قیمت‌ها را طلب کند. | ## بخش 3: دل (شرکت) | در سال‌های اخیر، مصرف‌کنندگان به اصلی‌ترین محرک فروش رایانه‌های شخصی تبدیل شده بودند، با این حال خرید رایانه از طریق وب یا تلفن کاهش یافته بود، زیرا شمار فزاینده‌ای از مشتریان به فروشگاه‌های لوازم الکترونیکی مصرفی مراجعه می‌کردند تا ابتدا دستگاه‌ها را امتحان کنند. رقبای دل در صنعت رایانه شخصی، مانند هیولت پاکارد ، گیت‌وی و ایسر، حضور طولانی‌مدتی در بازار خرده‌فروشی داشتند و بنابراین به خوبی آماده بودند تا از تغییر رفتار مصرف‌کننده بهره ببرند. نبود حضور خرده‌فروشی، تلاش‌های دل برای ارائه محصولات الکترونیکی مصرفی مانند تلویزیون‌های صفحه‌تخت و پخش‌کننده‌های MP3 را محدود می‌کرد. دل در پاسخ، با کیوسک‌های داخل مراکز خرید و فروشگاه‌های شبه‌خرده‌فروشی در تگزاس و نیویورک آزمایش کرد. دل شهرت داشت به‌عنوان شرکتی که بر بهره‌وری زنجیره تأمین تکیه می‌کرد تا فناوری‌های موجود را با قیمت پایین بفروشد، به جای آنکه نوآور باشد. هزینه کم دل برای تحقیق و توسعه نسبت به درآمدش (در مقایسه با آی‌بی‌ام، هیولت–پاکارد و اپل) که در بازار رایانه‌های شخصی کالایی‌شده خوب جواب می‌داد، جلوگیری می‌کرد از نفوذ دل به بخش‌های سودآورتر مانند پخش‌کننده‌های MP3 و بعدها دستگاه‌های موبایل. Visited: April 10, 2012 دل در دهه ۱۹۸۰ با یک سازمان افقی که تمرکز بر رایانه‌های شخصی داشت عملکرد خوبی داشت، زیرا صنعت کامپیوتر به لایه‌های افقی و قابل ترکیب منتقل شده بود. اما تا اواسط دهه ۲۰۰۰، صنعت به سمت پشته‌های یکپارچه عمودی برای ارائه محصولات کامل فناوری اطلاعات حرکت کرد و دل به‌طور قابل توجهی عقب‌تر از رقبایی مانند هیولت–پاکارد و اوراکل قرار گرفت. شهرت دل به‌خاطر خدمات ضعیف مشتریان که با انتقال مرکز تماس‌ها به خارج از کشور و رشد سریع شرکت فراتر از زیرساخت پشتیبانی فنی آن تشدید شد در وب مورد توجه روزافزون قرار گرفت. مدل اصلی دل زمانی که رایانه‌ها هزاران دلار قیمت داشتند، با رضایت بالای مشتریان شناخته می‌شد، اما تا دهه ۲۰۰۰، شرکت نمی‌توانست همان سطح خدمات را برای رایانه‌هایی که صدها دلار قیمت داشتند توجیه کند. در پاسخ، کوین رولینز دیک هانتر را از سمت رئیس تولید به رئیس خدمات مشتری منتقل کرد. هانتر که متوجه شد روحیه صرفه‌جویی در هزینه دل مانع کارایی است، هدف داشت زمان انتقال تماس‌ها را کاهش دهد و نمایندگان مرکز تماس بتوانند در یک تماس مشکلات مشتریان را حل کنند. تا سال ۲۰۰۶، دل تنها در چند ماه ۱۰۰ میلیون دلار برای بهبود این بخش هزینه کرد و سرویس DellConnect را راه‌اندازی نمود تا به پرسش‌های مشتریان سریع‌تر پاسخ دهد. این اقدامات توانست پست‌های منفی وبلاگی را از ۴۹٪ به ۲۲٪ کاهش دهد و همچنین «جهنم دل» (Dell Hell) که در موتورهای جستجوی اینترنتی برجسته بود را کاهش دهد. همچنین انتقاداتی مطرح شد مبنی بر اینکه دل از قطعات معیوب در رایانه‌های خود استفاده می‌کرد، به‌ویژه ۱۱.۸ میلیون رایانه رومیزی OptiPlex که بین می ۲۰۰۳ تا ژوئیه ۲۰۰۵ به شرکت‌ها و دولت‌ها فروخته شد و دچار خازن‌های معیوب بودند. در اوت ۲۰۰۶، بازخوانی باتری‌ها به دلیل آتش گرفتن یک لپ‌تاپ دل باعث جلب توجه منفی زیادی برای شرکت شد. با این حال، بعداً مشخص شد که سونـی مسئول تولید باتری‌ها بوده است، اما سخنگوی سونی اعلام کرد که مشکل مربوط به ترکیب باتری با شارژر بوده که ویژه لپ‌تاپ‌های دل بوده است. در سال ۲۰۰۶، شرکت اعلام کرد که دادستانی ایالات متحده برای بخش جنوبی نیویورک مدارکی مرتبط با گزارشگری مالی شرکت از سال ۲۰۰۲ به بعد درخواست کرده است. دل ثبت گزارش‌های مالی سه‌ماهه سوم و چهارم ۲۰۰۶ را به تأخیر انداخت و چندین دعوی حقوقی گروهی علیه شرکت ثبت شد. عدم ارائه گزارش‌های سه‌ماهه می‌توانست شرکت را در معرض حذف از فهرست نزدک قرار دهد، اما بورس نزدک به دل معافیت داد و سهام شرکت به‌طور عادی معامله شد. در اوت ۲۰۰۷، شرکت اعلام کرد که سودهای خود برای سال‌های مالی ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ و سه‌ماهه اول ۲۰۰۷ را دوباره گزارش خواهد کرد، زیرا یک حسابرسی داخلی نشان داد که برخی از کارکنان حساب‌های شرکتی را تغییر داده بودند تا اهداف مالی سه‌ماهه محقق شود. در ژوئیه ۲۰۱۰، SEC اتهاماتی علیه چند تن از مدیران ارشد دل، از جمله مایکل دل، رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل، کوین رولینز، مدیرعامل سابق، و جیمز اشنایدر، مدیر مالی سابق اعلام کرد، با این اتهام که اطلاعات مهم را به سرمایه‌گذاران اعلام نکرده و از حسابداری جعلی برای نشان دادن درآمدهای هدف‌گذاری‌شده و کاهش هزینه‌ها استفاده کرده‌اند. شرکت دل، اینک به پرداخت ۱۰۰ میلیون دلار جریمه محکوم شد و مایکل دل به‌طور شخصی ۴ میلیون دلار جریمه شد. شرکت دل در رتبه‌بندی‌های جهانی ۲۰۱۶ شرکت دل در سال ۲۰۱۶ در رتبه دوم از بزرگ‌ترین شرکت‌های تولید (نوت بوک) لپ تاپ دنیا، در فهرست بهترین برند لپ‌تاپ‌ها قرار گرفت و همچنین به عنوان نخستین و بزرگ‌ترین شرکت تولیدکننده نوت بوک ویندوزی جهان انتخاب شد. بررسی‌های مارکت شیر: در حوزه سخت‌افزار کامپیوتر، دل اغلب در بین سه تولیدکننده برتر جهانی قرار دارد، بر اساس سهم بازار در بازار کامپیوترهای شخصی و سرورها. ابتکارات تکنولوژیکی و پایداری ابتکارات سبز: دل در زمینه تولید محصولات پایدار و کاهش اثرات زیست‌محیطی فعالیت‌های خود نیز شناخته شده است. این شرکت تلاش‌های زیادی در بهبود کارایی انرژی محصولات و استفاده از مواد بازیافتی در محصولات خود داشته است. | ## جمع‌بندی | ابتکارات فناوری: دل همچنین در زمینه نوآوری‌های فناوری مانند راه‌اندازی سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی و محاسبات ابری پیشگام بوده است.