موضوع مقاله: جریان بنگوئلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جریان بنگوئلا | مقدمه: جریان بنگولا یک جریان اقیانوسی شمال سو و پهن است که قسمت شرقی گردابه جنوبی اقیانوس اطلس را تشکیل می‌دهد. | ## بخش 1: جریان بنگوئلا | این جریان توسط بادهای جنوب شرق رانده می‌شود که سبب بالا آمدن آب اعماق اقیانوس در کناره‌های ساحل بنگولا می‌شود. این جریان تقریباً از کیپ پوینت در جنوب تا محل جبهه آنگولا-بنگوئلا در شمال، در حدود ۱۶ درجه جنوبی، امتداد دارد. در نواحی ساحلی جریان اصلی بنگوئلا، بادهای جنوب شرقی باعث ایجاد فراچاهش ساحلی می‌شوند و سیستم فراچاهش بنگوئلا را شکل می‌دهند. آب‌های سرد و غنی از مواد مغذی که از عمق حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ متری به سطح می‌آیند، به نوبه خود باعث رشد بالای فیتوپلانکتون‌ها شده و اکوسیستم بهره‌ور بنگوئلا را تغذیه می‌کنند. توجه داشته باشید که جریان بنگوئلا از آب‌های قطب جنوب در اقیانوس اطلس جنوبی منشأ نمی‌گیرد، بلکه حاصل فراچاهش آب از اعماق سرد اقیانوس اطلس در برابر ساحل غربی قاره است. آب‌های منشأ بنگوئلا شامل آب‌های سرد فراچاهیده از اعماق اقیانوس اطلس در نزدیکی ساحل است که در فواصل دورتر از ساحل، آب‌های فقیر از نظر مواد مغذی که به عنوان بخشی از چرخاب اطلس جنوبی از آمریکای جنوبی عبور کرده‌اند، به آن می‌پیوندند. گرداب‌های جریان گرم آگولاس اقیانوس هند جنوبی در امتداد سواحل شرقی آفریقای جنوبی، گهگاه با دور زدن دماغه امید نیک به جریان بنگوئلا می‌پیوندند. عرض جریان بنگوئلا ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلومتر است و با حرکت به سمت شمال و شمال غربی عریض‌تر می‌شود. لبه غربی و اقیانوسی آن به خوبی تعریف شده و دارای گرداب‌ها و پیچ‌وخم‌های موقت و فصلی بسیاری است. با این حال، یک جبهه حرارتی مشخص بین آب‌های مرتبط با سیستم فراچاهش بنگوئلا و جریان‌های اقیانوس اطلس که به سمت شرق جریان دارند و توسط قاره آفریقا به سمت شمال منحرف نمی‌شوند، وجود دارد. | ## بخش 2: جریان بنگوئلا | جریان یخی بنگوئلا و جریان گرم آگولاس که به سمت جنوب جریان دارد، در نزدیکی دماغه امید نیک با هم ملاقات نمی‌کنند (تصویر سمت چپ را ببینید)، اما توده‌ای از آب در سواحل جنوبی آفریقای جنوبی، در شرق و به‌ویژه غرب دماغه آگولاس وجود دارد که از گرداب‌های هر دو جریان تشکیل شده است؛ به طوری که دمای آب‌های دور از ساحل در امتداد سواحل جنوبی آفریقا به‌طور نامنظمی تغییر می‌کند. به غلظت‌های بسیار بالا در طول سواحل غربی توجه کنید که به دلیل فراچاهش آب غنی از مواد مغذی از اعماق سرد اقیانوس اطلس جنوبی و تشکیل جریان بنگوئلا است. وزش بادهای رو به شمال در امتداد ساحل منجر به ترابری اکمن به سمت دریا و فراچاهش آب‌های عمیق غنی از مواد مغذی به منطقه فوتیک می‌شود. تغییرات در قدرت باد منجر به پالس‌های فراچاهش می‌شود که با سرعت ۵ تا ۸ متر بر ثانیه در امتداد ساحل به سمت جنوب منتشر می‌شوند. این پالس‌ها مشابه یک موج کلوین هستند، اما در مقیاس ۳۰ تا ۶۰ کیلومتر به جای ۱۰۰۰ کیلومتر، و بسته به سیستم‌های باد می‌توانند در اطراف دماغه منتشر شوند. در سیستم بنگوئلا، رشد فیتوپلانکتون‌ها نیازمند دوره‌ای از فراچاهش و به دنبال آن دوره‌ای از لایه‌بندی آب و آب‌های نسبتاً آرام است. شکوفایی فیتوپلانکتونی معمولاً ۱ تا ۴ روز پس از رویداد فراچاهش رخ می‌دهد و ۴ تا ۱۰ روز طول می‌کشد. برای اینکه زئوپلانکتون‌ها منبع غذایی مداوم داشته باشند، شکوفایی فیتوپلانکتون‌ها نباید با فاصله زیادی از هم رخ دهد. پالس‌های فراچاهش در سیستم بنگوئلا به‌طور منظم ۱۰ روز طول می‌کشند که دوره‌ای بهینه برای تولیدات بیولوژیکی است. تخمین زده می‌شود که تولید سالانه زیست‌توده در سیستم بنگوئلا ۴٫۷ × ۱۰¹³ گرم کربن در سال است که باعث می‌شود سیستم بنگوئلا ۳۰ تا ۶۵ برابر بهره‌ورتر از میانگین جهانی اقیانوس‌ها در واحد سطح باشد. | ## بخش 3: جریان بنگوئلا | در حالی که فراچاهش باعث افزایش تولیدات اولیه و ثانویه در بخش‌های فوقانی ستون آب و نزدیک ساحل می‌شود، آب‌های عمیق‌تر با تبادل اکسیژن محدود، مناطق کم‌اکسیژنی را ایجاد می‌کنند که در فلات قاره و شیب قاره‌ای «مناطق با حداقل اکسیژن» نامیده می‌شوند. منطقه حداقل اکسیژن بنگوئلا از عمق حدود ۱۰۰ متری شروع می‌شود و چند صد متر ضخامت دارد. باکتری‌هایی که به جای اکسیژن از گوگرد استفاده می‌کنند، موسوم به باکتری‌های کاهنده گوگرد، در این مناطق زندگی می‌کنند. نینو بنگوئلا مشابه ال نینو در اقیانوس آرام، حدوداً یک بار در هر دهه، یک توده ضخیم از آب گرم و فقیر از نظر مواد مغذی وارد بخش شمالی سیستم فراچاهش بنگوئلا در سواحل نامیبیا می‌شود. در طول نینو بنگوئلا، آب‌های گرم و شور از جریان آنگولا به سمت جنوب، بین ۱۵ درجه جنوبی و ۲۵ درجه جنوبی حرکت می‌کنند. باران‌های شدید، تغییر در فراوانی ماهی‌ها و نزدیکی زمانی با ال نینو اقیانوس آرام مشاهده شده است؛ با این حال، علل و اثرات نینو بنگوئلا به خوبی شناخته نشده است. یک تیم تحقیقاتی نشان داده است که نینو بنگوئلا ناشی از بادهایی در مرکز-غرب اقیانوس اطلس استوایی است که به صورت ناهنجاری‌های دمای زیرسطحی دریا به سواحل آفریقا منتقل می‌شوند. مطالعه‌ای جدید اهمیت بادهای محلی را در توسعه نینو بنگوئلا در سواحل نامیبیا و آنگولا نشان داده است. | ## جمع‌بندی | این فرآیند محلی به همراه سیگنال‌های دوردست از مناطق استوایی، اساس مکانیزم شکل‌گیری را تشکیل می‌دهند که در آن هر دو فرآیند گاهی یکدیگر را تقویت می‌کنند.