موضوع مقاله: روابط ایران و ونزوئلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایران و ونزوئلا | مقدمه: رؤسای جمهور قبلی ونزوئلا و ایران، به ترتیب هوگو چاوز و محمود احمدی‌نژاد، هر دو در عرصهٔ جهانی خود را مخالف «امپریالیسم آمریکا» نشان می‌دادند. | ## بخش 1: روابط ایران و ونزوئلا | با توجه به این عقیدهٔ مشترک، آن‌ها به یکدیگر به چشم متحد می‌نگریستند و طرح‌ها و پروژه‌های مشترکی را آغاز کردند؛ مثلاً در ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۷ اعلام کردند که مقداری از آن ۲ میلیارد دلار سرمایهٔ مشترکی که پیشتر اعلام شده بود را صرف کمک به «کشورهایی که در تلاش برای رهایی از یوغ امپریالیسم‌اند» خواهند کرد. پیشینه چاوز روابط دولتش با دولت ایران را بالاخص در زمینه‌های تولید انرژی، و همکاری‌های اقتصادی و صنعتی توسعه داده بود و چندین مرتبه از این ایران بازدید کرده‌بود. اولین سفر او در سال ۲۰۰۱ بود که اظهار کرد به ایران آمده‌است تا «مسیر صلح، عدالت، ثبات، و پیشرفت را برای قرن ۲۱ آماده کند». در سفری که در سال ۲۰۰۵ به ونزوئلا داشت، چاوز نشان اُردِن دِل لیبِرتادور را به او اعطا کرد و او را «مبارزی خستگی‌ناپذیر برای همهٔ نهضت‌های راستین» در جهان خواند. در مهٔ ۲۰۰۶، چاوز نظر مساعدش را نسبت به اعلام تولید انرژی هسته‌ای در ایران ابراز کرد و منکر مقاصد ایران برای تولید سلاح اتمی شد. رابطهٔ چاوز با ایران و حمایتش از برنامهٔ هسته‌ای ایران موجبات ناراحتی دولت ایالات متحده را فراهم آورده‌است. در ۱۶ مارس ۲۰۰۷ چاوز در یک مصاحبهٔ تلویزیونی گفت که با این سخن منتسب به احمدی‌نژاد مبنی بر اینکه «اسرائیل باید از روی نقشهٔ جهان پاک بشود» (که در نزد عدهٔ زیادی یک ترجمهٔ اشتباه به‌شمار می‌آید) مخالف است و گفت «من از آسیب رساندن به هیچ ملتی حمایت نمی‌کنم». هنگامی که دولت ایران به دلیل ادامه دادن برنامهٔ هسته‌ای‌اش و پشتیبانی از چریک‌های حزب‌الله مورد انتقاد جهانی بود، چاوز سفری دو روزه به ایران کرد. در ۲۸ ژوئیه، روز تولد چاوز، محمود احمدی‌نژاد نشان عالی درجه یک جمهوری اسلامی ایران را «به پاس قدرشناسی از چاوز برای اتخاذ مواضع تحسین‌برانگیز علیه نظام سلطه» به او اعطا کرد. چاوز در دانشگاه تهران متعهد شد که ونزوئلا «همواره و تحت هر شرایطی در کنار ایران خواهد ماند» و افزود «ما همیشه در کنار شما و ایران هستیم. چاوز ادامه داد «اگر امپریالیسم آمریکا بتواند حاکمیت خود را حفظ کند، آینده‌ای برای بشریت نخواهد بود و ما وظیفه داریم که بشریت را نجات دهیم و به امپریالیسم آمریکا خاتمه دهیم». همچنین چاوز از اسرائیل به تندی انتقاد کرد و تهاجم سال ۲۰۰۶ اسرائیل به لبنان را اقدامی «فاشیستی و تروریستی» خواند. چاوز چندین بار به ایران سفر کرد؛ نخستین سفر او در سال ۲۰۰۱ بود، زمانی که اعلام کرد برای «آماده‌سازی مسیر صلح، عدالت، ثبات و پیشرفت برای قرن ۲۱» به ایران آمده است. محمد خاتمی، به‌عنوان پنجمین رئیس‌جمهور ایران با دوره‌ای از ۳ اوت ۱۹۹۷ تا ۳ اوت ۲۰۰۵ سه بار به ونزوئلا سفر کرد. در مارس ۲۰۰۵، بی‌بی‌سی گزارش داد که رابطهٔ چاوز با ایران و حمایت او از برنامهٔ هسته‌ای این کشور باعث نگرانی دولت ایالات متحده شده است. ۲۰۰۵−۲۰۰۶: آغاز دولت احمدی‌نژاد محمود احمدی‌نژاد در تاریخ ۳ اوت ۲۰۰۵ به‌عنوان رئیس‌جمهور ایران انتخاب شد. از آن زمان، احمدی‌نژاد و چاوز چندین بار یکدیگر را ملاقات کردند و بیش از ۲۷۰ قرارداد دوطرفه برای حمایت از چندین طرح توسعهٔ اجتماعی و زیرساختی ملی امضا کردند. هر دو رئیس‌جمهور ونزوئلا و ایران، هوگو چاوز و محمود احمدی‌نژاد، در صحنهٔ بین‌المللی خود را مخالف «امپریالیسم آمریکا» معرفی کردند. با استناد به این اشتراک نظر، آن‌ها یکدیگر را متحد می‌دانستند و در چندین ابتکار مشترک شرکت کردند. چاوز هرگز در نشان دادن حمایت خود از ایران احمدی‌نژاد خساست نکرد و به‌سرعت مشروعیت دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری او را به‌رسمیت شناخت و از سیاست هسته‌ای تهران حمایت کرد. در اوایل ماه مه ۲۰۰۶ گزارش شد که ونزوئلا علاقه‌مند به فروش ۲۱ فروند جنگندهٔ اف-۱۶ خود به ایران است، خبری که جنجالی شد. همچنین در مه ۲۰۰۶، چاوز نظر مثبت خود را دربارهٔ تولید انرژی هسته‌ای در ایران که توسط محمود احمدی‌نژاد اعلام شده بود، ابراز کرد و انکار کرد که آن‌ها برنامه‌ای برای توسعهٔ سلاح‌های اتمی دارند. در همان ماه، چاوز قول داد که ونزوئلا «در هر زمان و تحت هر شرایطی در کنار ایران خواهد ماند.» او گفت: «ما با شما و با ایران تا ابد هستیم. رویترز در ژوئیهٔ ۲۰۰۶ گزارش داد که چاوز در جمعی در دانشگاه تهران گفت: «اگر آمریکا در تثبیت سلطهٔ خود موفق شود، آنگاه بشریت آینده‌ای نخواهد داشت. بنابراین، ما باید بشریت را نجات دهیم و به آمریکا پایان دهیم.» گزارش‌ها اضافه می‌کند که چاوز به اسرائیل حمله کرد و تهاجم سال ۲۰۰۶ به لبنان را «فاشیستی و تروریستی» خواند. تهدید ونزوئلا به فروش جنگنده‌های اف-۱۶ به ایران در سال ۲۰۰۶، رسانه‌های ایرانی گزارش‌هایی مبنی بر علاقهٔ ونزوئلا به فروش ۲۱ فروند جنگدهٔ فالکون اف-۱۶ به ایران منتشر کردند. او به آسوشیتد پرس گفته بود که «ارتش ونزوئلا قصد دارد در پاسخ به تحریم دولت هوگو چاوز از خرید تسلیحات توسط ایالت متحده، ناوگان هوایی جنگنده‌های اف-۱۶ آمریکایی‌اش را به کشوری دیگر، احتمالاً ایران بفروشد». در پاسخ به این اظهارات، شان مک کورمک، سخنگوی وزارت امور خارجهٔ ایالت متحده به ونزوئلا هشدار داد و اظهار کرد که «بدون اجازهٔ کتبی ایالات متحده، ونزوئلا نمی‌تواند این تجهیزات نظامی، در اینجا جنگنده‌های اف-۱۶، را به کشوری ثالث منتقل کند». همکاری‌های آکادمیک وقتی ونزوئلا و روسیه در حال گسترش همکاری‌های هسته‌ای بودند، محمدمهدی زاهدی، وزیر وقت علوم، تحقیقات و فناوری ایران، ریاست هیئت اعزامی ایران به کاراکاس را بر عهده داشت تا با مقامات بلندپایهٔ ونزوئلا اجرای قراردادهایی که بین دو کشور در سال ۲۰۰۶ بسته شده بود را بررسی کند. هیئت اعزامی ایران از مرکز تحقیقاتی لرزه‌شناسی ونزوئلا، دانشگاه مرکزی کاراکاس، دانشگاه سیمون بولیوار، و مؤسسهٔ علمی و تحقیقاتی ونزوئلا بازدید کرد. علاوه بر حوزه‌های سیاسی و نظامی، ایران و ونزوئلا متعهد به همکاری آکادمیک با یکدیگر جهت برقراری رشتهٔ جدید دانشگاهی در دانشگاه سراسری بولیوارین شدند. این رشتهٔ جدید در رابطه با اصول سوسیایستی و ارتقای مباحث مربوط به «سوسیالیسم قرن ۲۱» است. دولت ونزوئلا همچنین از طرح‌هایش برای تأسیس دانشگاه تمدن‌ها با همکاری ایران خبر داد. ۲۰۰۷−۲۰۰۹: محور وحدت، «نشست جی-۲» و بانک در ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۷، هر دو اعلام کردند که بخشی از پول موجود در صندوق مشترک ۲ میلیارد دلاری که پیش‌تر اعلام شده بود را برای سرمایه‌گذاری در سایر کشورهایی که به‌گفتهٔ چاوز «در تلاش برای رهایی از یوغ امپریالیستی» هستند، اختصاص خواهند داد. | ## بخش 2: روابط ایران و ونزوئلا | در ۱۶ مارس ۲۰۰۷، چاوز در یک مصاحبه تلویزیونی گفت که با ادعای احمدی‌نژاد مبنی بر «پاک کردن اسرائیل از نقشه» (که ترجمه‌ای نادرست است) موافق نیست و افزود: «من از آسیب رساندن به هیچ کشوری حمایت نمی‌کنم.» دو رئیس‌جمهور در ژوئیهٔ ۲۰۰۷ «محور وحدت» علیه «امپریالیسم آمریکا» را اعلام کردند. در ۵ اکتبر ۲۰۰۸، نیکلاس مادورو، وزیر خارجهٔ ونزوئلا، به دیدار احمدی‌نژاد در تهران رفت. در این اجلاس، تشکیل بانک توسعه مشترک بین ایران و ونزوئلا با سرمایهٔ اولیهٔ ۲۰۰ میلیون دلار آمریکا اعلام شد. روابط تجاری تا پایان سال ۲۰۰۸، کمک‌های ایران به ونزوئلا شامل ساخت کارخانهٔ مهمات، کارخانهٔ مونتاژ خودرو، کارخانهٔ سیمان و حتی برقراری پرواز مستقیم بین تهران، دمشق و کاراکاس توسط ایران ایر بوده‌است. تا دسامبر ۲۰۰۸، ارزش کل پروژه‌های اقتصادی که توسط کارخانه‌های ایرانی در ونزوئلا انجام گرفته‌است به حدود ۴ میلیارد دلار می‌رسد. در سال ۲۰۰۷، ایران ایر، با همکاری کنویاسا، پرواز تهران-کاراکاس را از طریق دمشق برقرار ساخت. ۲۰۱۰−۲۰۱۲: دیدارهای دوجانبه هوگو چاوز در دیدار سال ۲۰۱۰ از ایران، «تهدیدهای حملهٔ نظامی علیه ایران توسط چند کشور» را محکوم کرد و گفت «ما می‌دانیم که آن‌ها نمی‌توانند انقلاب اسلامی را ناکام بگذارند». او ادامه داد که در نتیجهٔ چنین «تهدیدهای علنی» لازم است تا «اتحاد راهبردی را در زمینه‌های سیاسی، اقتصادی، فناوری، انرژی و اجتماعی تقویت کنیم». محمود احمدی‌نژاد نیز از ایدهٔ «اتحاد راهبردی» حمایت کرد و افزود که «ما متحد هستیم و مصمیم تا ناعدالتی‌ای که بر جهان حاکم است را پایان دهیم و آن را با نظم نوین جهانی مبتنی بر عدالت جایگزین کنیم. ایران و ونزوئلا متحدند تا یک نظم نوین جهانی مبتنی بر انسانیت و عدالت بر پا کنند. ما بر این باوریم که تنها نتیجهٔ قلدربازی‌های امپریالیسم در سرتاسر جهان، و بالاخص در آمریکای جنوبی، سقوط هر چه سریع‌تر قدرت‌های امپریالیستی خواهد بود.» دو کشور همچنین قراردادهایی در زمینه‌های نفت، گاز طبیعی، نساجی، بازرگانی، و ساخت مسکن امضا کردند. در مه ۲۰۱۱، رئیس‌جمهور ایالات متحده، باراک اوباما، تحریم‌هایی را علیه شرکت دولتی نفت ونزوئلا، PDVSA، به‌خاطر نادیده گرفتن قانون آمریکا و ارسال «دو نفتکش محصول نفتی به ایران» اعمال کرد.[20] در سپتامبر ۲۰۱۱، احمدی‌نژاد سفری به کاراکاس را به تأخیر انداخت، در حالی که چاوز در حال بهبودی از چهارمین دوره درمان سرطان بود، به گفتهٔ مقام‌ها. این نقشی است که ایران در تلاش است در میان جریان‌های زیرپوستی که منطقهٔ او را در بر گرفته‌اند برای خود ایجاد کند و نشان دهد که ایران به‌طور بین‌المللی منزوی نیست. ۲۰۱۳: درگذشت چاوز پس از اعلام خبر مرگ چاوز در ۵ مارس ۲۰۱۳، نیکلاس مادورو، معاون رئیس‌جمهور، به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت برگزیده شد. یک روز پس از مرگ چاوز، ادای احترام شخصی احمدی‌نژاد به چاوز در فضای آنلاین با انتقاد برخی روحانیون ایرانی مواجه شد، زمانی که او نوشت که چاوز «در روز قیامت بازخواهد گشت» همراه با شخصیت‌های دینی مانند عیسی. یک هفته بعد، سی‌ان‌ان گزارش داد که احمدی‌نژاد در مراسم خاک‌سپاری «دوست خوب» خود، چاوز، حضور یافت. احمدی‌نژاد مادر داغدار چاوز را در مراسم در آغوش گرفت «در حرکتی از همدلی و حمایت»، که به گفتهٔ سی‌ان‌ان در ایران، «بلافاصله توسط روزنامه‌ها و سیاستمداران محافظه‌کار مورد انتقاد قرار گرفت، کسانی که به ممنوعیت دینی لمس زنی که همسر یا خویشاوند شما نیست استناد کردند.» پس از مراسم دفن، احمدی‌نژاد تأکید کرد که روابط ایران و ونزوئلا بدون توجه به اینکه چه کسی به‌عنوان رئیس‌جمهور بعدی ونزوئلا انتخاب شود، همچنان قوی باقی خواهد ماند. در آن زمان، تا تاریخ ۱۰ مارس ۲۰۱۳، «تجارت سالانهٔ دو کشور تخمین زده می‌شود که در صدها میلیون دلار آمریکا باشد.» ۲۰۱۳−۲۰۱۶: دولت‌های مادورو و روحانی انتخابات ویژه‌ای در ۱۴ آوریل ۲۰۱۳ برای انتخاب رئیس‌جمهور جدید برگزار شد و نیکلاس مادورو با کسب ۵۰٫۶۲٪ آرا پیروز شد و در ۱۹ آوریل به‌طور رسمی سوگند یاد کرد. در ۱۹ آوریل ۲۰۱۳، احمدی‌نژاد به کاراکاس سفر کرد تا در مراسم تحلیف مادورو شرکت کند و اظهار داشت: «ونزوئلا در آستانهٔ مسیر باشکوهی است و مأموریت تاریخی مهمی دارد. ملت ونزوئلا باید ابتدا سریع پیشرفت کند تا کشوری شکوفا، پیشرفته، ثروتمند و قدرتمند بسازد. دوم اینکه باید پرچم عدالت و آزادی را در آمریکای لاتین برافراشته نگه دارد… رابطهٔ [ایران] با ونزوئلا… نماد رابطهٔ ایران با آمریکای لاتین است.» حسن روحانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳ به‌عنوان رئیس‌جمهور ایران انتخاب شد. تا اوت ۲۰۱۴، ونزوئلا و ایران «۲۶۵ توافق‌نامه حاصل از ۵۸ پروژه در زمینه‌های صنعتی، محیط‌زیست، کشاورزی، تجاری، آموزشی، ورزشی، مسکن، فرهنگی، انرژی و علمی و فناوری» را امضا کرده بودند. اوایل همان ماه، الیاس خوار، وزیر خارجهٔ ونزوئلا، به تهران سفر کرد تا با روحانی دیدار کند، در تلاشی اعلام‌شده برای تقویت روابط دیپلماتیک؛ ایران حمایت خود را از دولت بولیواری تأیید کرد و دو کشور حمایت متقابل خود از دولت فلسطین را ابراز نمودند و همچنین توافق کردند که اسرائیل را به‌عنوان یک دولت مشروع به‌رسمیت نشناسند. هر دو، مادورو و روحانی، توافق کردند که کاهش قیمت نفت ناشی از افزایش استخراج با روش فرکینگ در ایالات متحده و همچنین استفادهٔ «دشمنان مشترک» آن‌ها از قیمت نفت به‌عنوان «حقهٔ سیاسی» است. روحانی تأکید کرد که ایران و ونزوئلا برای «خنثی کردن استراتژی‌های قدرت‌های جهانی… و تثبیت قیمت‌ها در سطحی معقول در سال ۲۰۱۵» با هم همکاری خواهند کرد. در آن زمان، نفت ونزوئلا بیش از «۹۵ درصد درآمدهای صادراتی کشور» را تشکیل می‌داد، و قیمت هر بشکه از سال ۲۰۱۴ تا آن زمان نصف شده بود. در ژوئن ۲۰۱۵، ایران و ونزوئلا مجموعه‌ای از توافق‌نامه‌ها را برای «تأمین مالی سرمایه‌گذاری‌های مشترک و بهبود عرضه کالاها» امضا کردند، و مادورو اعلام کرد: «این‌ها شش توافق‌نامه با اهمیت فراوان برای اقتصاد کشورهای ما هستند.» دو کشور توافق کردند که یک برنامهٔ تحقیقاتی مشترک در زمینهٔ نانوتکنولوژی را تأمین مالی کنند، و مادورو همچنین اعلام کرد که کالاهای «ضروری برای مردم ونزوئلا» مانند دارو و تجهیزات جراحی را تأمین کرده است. گزارش شده که وزیر صنعت، معدن و تجارت ایران اعلام کرده است که این توافق‌نامه مقدماتی است و نیاز به بررسی وزارت امور مالی ایران دارد. در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۵، مادورو و روحانی در تهران دیدار کردند این دومین سفر مادورو به ایران در آن سال و پنجمین سفر مقام‌های ارشد ونزوئلا به کشور بود. در جریان این دیدارها، دو رئیس‌جمهور اعلام کردند که اتحاد متقابل کشورهای خود را دوباره تأیید می‌کنند. در ژانویهٔ ۲۰۱۶، گزارش شد که مادورو و روحانی گفت‌وگوی تلفنی داشتند که طی آن «مادورو از روحانی خواست تا اقدامات لازم برای بازگرداندن قیمت نفت در بازار جهانی را ترویج دهد»، مادورو همچنین خواستار برگزاری نشست اعضای اوپک برای پرداختن به این موضوع شد و روحانی را به‌خاطر لغو اخیر تحریم‌ها تبریک گفت. ۲۰۱۸−۲۰۱۹: بحران ریاست‌جمهوری ونزوئلا در مه ۲۰۱۸، مادورو برای دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری انتخاب شد، اما این انتخابات توسط بیشتر کشورهای همسایه، اتحادیه اروپا، کانادا و ایالات متحده به‌عنوان تقلبی محکوم شد. با این حال، ایران این انتخابات را به‌رسمیت شناخت و رئیس‌جمهور روحانی به مادورو تبریک گفت. در ژانویهٔ ۲۰۱۹، اکثریت مخالف مجلس ملی ونزوئلا اعلام کرد که انتخاب مجدد مادورو نامعتبر است و رئیس مجلس، خوان گوایدو، را به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا معرفی کرد. | ## بخش 3: روابط ایران و ونزوئلا | ایالات متحده، کانادا، برزیل و چند کشور آمریکای لاتین گوایدو را به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت به‌رسمیت شناختند. ۲۰۲۰: صادرات بنزین به ونزوئلا اولین نفت کش ایرانی، فورچون حامل بنزین با پرچم ایران پیش از چهار نفت‌کش دیگر حوالی ساعت ۲۳ روز ۲۴ مه از مسیر کانال سوئز، دریای مدیترانه، تنگه جبل الطارق، اقیانوس اطلس و دریای کارائیب در ساحل بندر «ال پالیتا» (El Palita) شده و مشغول تخلیه محموله خود در پالایشگاه ال‌پالیتو شدند. معاون رئیس‌جمهور، وزیر انرژی و وزیر دفاع ونزوئلا در بندر «ال پالیتا» برای استقبال حاضر شدند. به گفتهٔ کاپیتان نفت کش فورچون، «با ورود نفت کش‌ها به آبهای انحصاری اقتصادی ونزوئلا شناورهای نظامی این کشور و بالگردهای هوا ـ دریای ارتش آنها را تا بندر «ال پالیتا» اسکورت کردند». او اشاره کرده‌است که «تمام فرایند طی شده از سوی جمهوری اسلامی کاملاً مطابق قوانین بین‌المللی تجارت آزاد و حقوق دریانوردی و آزادی کشتیرانی بوده و بدون هیچگونه تخطی از پروتکل‌ها صورت گرفته‌است.» ارزش این محموله‌های نفتی در بازارهای منطقه‌ای آمریکا حدود ۴۰ تا ۵۰ میلیون دلار تخمین زده شده‌است. مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا در این زمینه، با توصیف اطرافیان رئیس‌جمهور ونزوئلا به عنوان «اوباش»، گفت آنها «بزرگ‌ترین دزدهای جهان» هستند و در حال شراکت با جمهوری اسلامی که «بزرگ‌ترین رژیم حامی تروریسم» محسوب می‌شود، هستند. نیکولاس مادورو رئیس‌جمهوری ونزوئلا در این ارتباط در توئیتی نوشت: «ایران متشکریم، تنها برادری ملت‌های آزاد است که ما را نجات خواهد داد». وزیر خارجه ونزوئلا در توئیتی گفت: «ایران و ونزوئلا همیشه در مواقع سختی از یکدیگر حمایت کرده‌اند. امروز اولین کشتی حامل بنزین برای مردم ما رسید.» رضا تقی‌زاده در گزارشی تحلیلی در رادیو فردا تصمیم جمهوری اسلامی در ارسال سوخت به ونزوئلا را یک اقدام سیاسی و فاقد ارزش اقتصادی قابل توجیه در مقایسه با ضریب خطر بالای چنین اقدامی دانست. اسکار روندرو یکی از نمایندگان مخالف مجمع ملی ونزوئلا طی یک موضعگیری گفت، حزب نیکلاس مادورو «می‌خواهد رسوایی خود را به عنوان یک پیروزی حماسی جا بزند.» به عقیده برخی کارشناسان، ارسال بنزین به ونزوئلا در شرایطی اتفاق افتاد که میزان تولید بنزین نیز از مصرف داخلی بیشتر بود و نیاز به صادرات آن به وجود آمد. از سوی دیگر این اقدام ایران در واقع تحقق آرزوی دیرینه ایرانی‌ها در تنوع سبد صادراتی و جلوگیری از صادرات تک‌محصولی موادخام و نفت‌فروشی است. ۲۰۲۳: افزایش حضور نظامی و تجارت نفت رئیس‌جمهوری کلمبیا مدعی شد که دولت ونزوئلا پس از پایان تحریم تسلیحاتی ایران در مهر ۲۰۲۰ قصد دارد از ایران موشک‌های میان برد و دوربرد خریداری کند. به نوشته خبرگزاری «رویترز»، مادورو در جلسه هیئت دولت که به صورت مستقیم از تلویزیون ونزوئلا نیز پخش شد، خطاب به «ولادیمیر پادرینو» وزیر دفاع این کشور تلویحاً گفت که چرا ایده خرید موشک از ایران به ذهن خودشان نرسیده بود. وی در ادامه افزود: «پادرینو، چه ایده خوبی که با ایران صحبت کنیم و ببینیم چه موشک‌های کوتاه، میان و دور بردی دارند و با توجه به روابط عالی ما با ایران، امکان [خرید] آن را بررسی کنیم». رئیس‌جمهور ونزوئلا سپس برای تحقیر همتای کلمبیایی خود با لحنی طنزآمیز به وزیر دفاع خود گفت که سعی کند این نقشه را مخفی نگه دارد. در مردادماه ۱۳۹۱ نخستین فروند از نفتکش‌های افراماکس توسط شرکت صنعتی دریایی ایران با فاصله کمی از آغاز ساخت به آب انداخته شد و پس از آن به سفارش‌دهنده (ونزوئلا) تحویل داده شد. کشتی آفراماکس دارای ۲۵۰ متر طول، ۴۴ متر عرض، ۲۱ متر ارتفاع، ۱۴/۸ متر آبخور، با ۱۵ نات سرعت است که قابلیت حمل ۸۰۰ هزار بشکه نفت را دارد. ۲۰۲۵: فشار بر ایران برای خارج کردن دارایی‌ها از ونزوئلا سیاست‌مدار سابق ایرانی، هشمت‌الله فلاحت‌پیشه، هشدار داد که ایران نیاز دارد وضعیت ۲ میلیارد دلار مطالبات خود از ونزوئلا را روشن کند و گفت که بی‌ثباتی سیاسی در ونزوئلا ممکن است جمع‌آوری این پول را برای ایران دشوار سازد. ونزوئلا به‌عنوان متحد نزدیک تهران در سال‌های اخیر همکاری‌های اقتصادی، نفتی و امنیتی گسترده‌ای با ایران برقرار کرده بود، و هرگونه بی‌ثباتی در کاراکاس می‌تواند به تضعیف این شراکت و به خطر افتادن دارایی‌ها و سرمایه‌گذاری‌های ایران که ارزش آن‌ها حدود ۲ میلیارد دلار برآورد می‌شود منجر شود. روابط با سایر کشورهای آمریکای جنوبی روابط تجاری بین ایران و برزیل بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷، چهار برابر شد و حتی تا پنج برابر نیز خواهد رسید، از سالانه ۲ میلیارد دلار به ۱۰ میلیارد دلار. علاوه بر برزیل، ایران چندین قرارداد اقتصادی با بولیوی، کوبا، اکوادور، و نیکاراگوئه نیز امضا کرده‌است. در نیکاراگوئه، ایران و ونزوئلا موافقت کردند تا ۳۵۰ میلیون دلار برای ساخت بندر دریایی در سواحل دریای کارائیب، سیستم لوله‌کشی، راه‌آهن و بزرگراه‌های میان کشوری سرمایه‌گذاری کنند. دیگر اقدامات ایران جهت گسترش روابط شامل عقد قرارداد با اکوادور برای ساخت کارخانهٔ سیمان و انعقاد چندین تفاهم‌نامهٔ دیگر در زمینهٔ همکاری‌های اقتصادی‌است. در چهار سال اول ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، ایران شش سفارتخانهٔ جدید در آمریکای لاتین تأسیس کرد. سفارتخانه‌های جدید ایران در بولیوی، شیلی، کلمبیا، اکوادور، نیکاراگوئه و اروگوئه قرار دارند که به پنج سفارتخانهٔ پیشین ایران در آمریکای لاتین در آرژانتین، برزیل، کوبا، مکزیک و ونزوئلا افزوده شدند. همکاری در زمینه انرژی به دنبال تلاش امریکا برای تحریم صادرات بنزین به ایران در سال ۲۰۱۰ میلادی، هوگو چاوز کشتی های حامل بنزین را به ایران ارسال کرد. با افتتاح پالایشگاه میعانات گازی ستاره خلیج فارس ایران به خودکفایی در تولید بنزین رسید.ت خدمات فنی- مهندسی علاوه بر بازسازی پالایشگاه کشور هدف، خوراک ورودی پالایشگاه را نیز منطبق بر نفت خام ایران تعبیه کرده‌است. در مهرماه ۱۴۰۱ نخستین پالای با روی کار آمدن دولت سیزدهم، ایران اقدام به بازسازی پالایشگاه‌های نیمه‌فعال و با ظرفیت بسیار پایین‌تر از ظرفیت اسمی در ونزوئلا کرده‌است و از طریق صادراشگاه فراسرزمینی ایران به نام ال‌پالیتو در ونزوئلا راه اندازی شد. بانک مرکزی ونزوئلا رشد اقتصادی در سال ۲۰۲۲ در حوزه نفت را به بازیابی ظرفیت تولید نفت خام از طریق مدیریت مستقیم (شرکت نفتی این کشور) و شرکت‌های مختلط (شرکت های خارجی در همکاری با شرکت نفت دولتی ونزوئلا) نسبت داده است. عمران و مسکن شهرک هوگو چاوز یا شهرک ایرانی ها در نزدیکی شهر والنسیا در غرب کاراکاس پایتخت ونزوئلا قرار دارد. در این مکان طی سال های ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ تعداد ۳۴۵۶ واحد مسکونی توسط شرکت ایرانی کیسون ساخته شده است. این شرکت ۲۰ هزار واحد مسکونی در هفت استان ونزوئلا ساخته است که در مجوع دولت ونزوئلا ۲ میلیارد دلار به این شرکت پرداخت کرده است. شرکت کیسون در این پروژه با بهره گیری از دانش متخصصان سرعت پروژه را به حدی بالا برد که به طور میانگین در هر ساعت یک واحد مسکونی ساخته می شد. در این بازه زمانی شرکت های ایرانی در مجموع ۲۴۰۰۰ واحد مسکن در ونزوئلا ساخته اند. | ## جمع‌بندی | از این تعداد ۲۰۰۰۰ واحد مسکونی سهم کیسون بوده است و ۴۰۰۰ را شرکت خانه سازی ایرانیان برعهده داشته است.