موضوع مقاله: آرتور اونگر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرتور اونگر | مقدمه: آرتور هونگر (به فرانسوی: [aʁtyʁ ɔnɛɡɛːʁ]؛ ۱۰ مارس ۱۸۹۲–۲۷ نوامبر ۱۹۵۵) آهنگساز سوئیسی بود که در کشور فرانسه متولد شد و بخش زیادی از زندگی خود را در پاریس گذراند.[۱] یکی از اعضای Les Six، شناخته‌شده‌ترین اثر او احتمالاً آنتیگون است که بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۷ با لیبرتو فرانسوی توسط ژان کوکتو بر اساس تراژدی آنتیگون اثر سوفوکل ساخته شد. | ## بخش 1: آرتور اونگر | اولین نمایش آن در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۷ در تئاتر رویال د لا مونای با صحنه‌هایی توسط پابلو پیکاسو و لباس‌های کوکو شانل انجام شد. با این حال، اغلب کارهای او احتمالاً اثر ارکستری Pacific 231 است که از صدای یک لوکوموتیو بخار الهام گرفته شده‌است. زندگی اسکار آرتور هونگر (نام اول هرگز استفاده نشد) از پدر و مادری سوئیسی در لو هاور فرانسه به دنیا آمد، او ابتدا در لو هاور به مطالعه هارمونی و ویولن پرداخت. پس از دو سال تحصیل در کنسرواتوار زوریخ، از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۸ در کنسرواتوار پاریس ثبت نام کرد و با چارلز ماری ویدور و وینسنت دایندی به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۲۶ با آندره وورابرگ، پیانیست و دانشجوی کنسرواتوار پاریس ازدواج کرد، به این شرط که آنها در آپارتمان‌های جداگانه زندگی کنند زیرا او برای آهنگسازی نیاز به خلوت داشت. آندره با مادرش زندگی می‌کرد و هونگر هر روز برای ناهار از آنها دیدن می‌کرد.[۳] آنها در طول مدت ازدواج خود جدا از هم زندگی کردند، به استثنای یک سال از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ پس از مجروح شدن وارابرگ در یک تصادف رانندگی، و آخرین سال زندگی هونگر، زمانی که او به اندازه کافی خوب نبود که به تنهایی زندگی کند. هونگگر همچنین دارای یک پسر به نام ژان کلود (۱۹۲۶–۲۰۰۳) از خواننده کلر کرویزا بود. او موسیقی فیلم حماسی سال ۱۹۲۷ آبل گانس، ناپلئون را ساخت که پیش از آن ژاکوز (فیلم ۱۹۱۹) و لارو (چرخ) (۱۹۲۳) ساخته شد. او علاوه بر قطعاتی که به تنهایی نوشته بود، با ژاک ایبرت هم در یک اپرا، L'Aiglon (1937) و یک اپرت همکاری کرد. این قطعه که به رنه لو روی و برای فلوت سولو نوشته شده‌است، زنده و جذاب است، اما با همان صراحت تمام کارهای هونگر[نیازمند منبع]. | ## بخش 2: آرتور اونگر | هونگر همیشه با سوئیس، کشور مبدأ والدینش، در ارتباط بود تا اینکه با شروع جنگ و حمله نازی‌ها، خروج از پاریس برای او غیرممکن شد. او به مقاومت فرانسه پیوست و عموماً تحت تأثیر خود نازی‌ها قرار نگرفت و به او اجازه دادند بدون دخالت زیاد به کار خود ادامه دهد. بین شیوع آن و مرگش، او چهار سمفونی آخر خود را نوشت (اعداد دو تا پنج) که از قدرتمندترین آثار سمفونیک قرن بیستم هستند. هونگر به‌طور گسترده به عنوان یک علاقه‌مند به قطار شناخته می‌شد، و یک بار به‌طور مشخص گفت: «من همیشه عاشقانه لکوموتیوها را دوست داشتم. برای من آنها موجودات زنده‌ای هستند و من آنها را همان‌طور که دیگران زنان یا اسب‌ها را دوست دارند، دوست دارم.» «سمفونیک حرکت» او Pacific 231 (تصویری از یک لوکوموتیو بخار) در سال ۱۹۲۳ او را به شهرت اولیه رساند. پس از یک بیماری طولانی، در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۵ در پاریس بر اثر سکته قلبی درگذشت و در قبرستان سنت وینسنت در محله مونمارتر به خاک سپرده شد. او توسط دولت فرانسه تشییع جنازه ای دولتی برگزار شد، اگرچه او تابعیت سوئیس باقی ماند و هرگز تابعیت فرانسه را نگرفت. عناصر اصلی سبک هونگر عبارتند از: کنترپوان باچی، ریتم‌های رانندگی، دامنه ملودیک، هارمونی‌های بسیار رنگی، استفاده امپرسیونیستی از صداهای ارکسترال، و توجه به معماری رسمی. آثار پخته هونگر به دور از واکنش علیه رمانتیسیسم آلمانی مانند سایر اعضای Les Six، شواهدی از تأثیر متمایز آن را نشان می‌دهد. علیرغم تفاوت در سبک آنها، او و یکی از اعضای Les Six، داریوس میلهود، دوستان صمیمی بودند و با هم در کنسرواتوار پاریس تحصیل کرده بودند. | ## بخش 3: آرتور اونگر | میلهود چهارمین پنجاهی زهی خود را به یاد هونگر تقدیم کرد، در حالی که فرانسیس پولنک به‌طور مشابه سوناتای کلارینت خود را تقدیم کرد. آثار به جا مانده هونگر روی اسکناس بیست فرانکی سوئیس (سری هشتم)، منتشر شده در اکتبر ۱۹۹۶ و در سال ۲۰۱۷ جایگزین شده‌است. حرکت سمفونیک راگبی هونگر با رهبری ارکستر سمفونیک پاریس در سال ۱۹۲۹ ضبط شد که در یوتیوب قابل شنیدن است. بسیاری از ضبط‌های هونگر به‌عنوان رهبر ارکستر موسیقی‌اش، توسط پرل و داتون در سی‌دی دوباره منتشر شده‌اند. بیشتر بیوگرافی هونگر مارسل لندوفسکی، آهنگساز و مدیر هنری فرانسوی بود که بسیار تحت تأثیر هونگر قرار گرفت. بیوگرافی او در سال 1978 (ISBN 2-02-000227-2) ظاهر شد، اگرچه هنوز به انگلیسی ترجمه نشده‌است. هالبریش با همکاری پاسکال، دختر هونگر، زندگی هونگر را از دوران کودکی به‌طور کامل مستند کرده‌است. همه آثار مورد بررسی قرار می‌گیرند، موارد مهم‌تر با جزئیات تجزیه و تحلیل می‌شوند. | ## جمع‌بندی | ۱۹۲۵: جودیت، لیبرتو توسط رنه موراکس، در ۱۳ فوریه ۱۹۲۵ در اپرای مونت کارلو نمایش داده شد.