موضوع مقاله: مدیریت شرایط اضطراری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدیریت شرایط اضطراری | مقدمه: مدیریت بحران، علی‌رغم نامش، در واقع بر مدیریت شرایط اضطراری تمرکز ندارد؛ شرایط اضطراری را می‌توان به عنوان رویدادهای جزئی با تأثیرات محدود درک کرد که از طریق عملکردهای روزمره یک جامعه مدیریت می‌شوند. | ## بخش 1: مدیریت شرایط اضطراری | در عوض، مدیریت بحران بر مدیریت بلایا تمرکز دارد، که رویدادهایی هستند که تأثیرات بیشتری از آنچه یک جامعه به تنهایی می‌تواند مدیریت کند، ایجاد می‌کنند. مدیریت بلایا معمولاً نیازمند ترکیبی از فعالیت‌های افراد و خانوارها، سازمان‌ها، دولت‌های محلی و/یا سطوح بالاتر دولتی است. اگرچه اصطلاحات مختلفی در سطح جهان وجود دارد، فعالیت‌های مدیریت بحران را می‌توان به‌طور کلی به چهار دسته آمادگی، پاسخ، کاهش (اثرات) و بازیابی طبقه‌بندی کرد، هرچند اصطلاحات دیگری مانند کاهش خطر بلایا و پیشگیری نیز رایج هستند. نتیجه مدیریت بحران، پیشگیری از بلایا و در جایی که این امکان وجود ندارد، کاهش تأثیرات زیان‌بار آنها است. توسعه برنامه‌های اضطراری یک فرایند چرخه‌ای است که در بسیاری از رشته‌های مدیریت ریسک، مانند تداوم کسب‌وکار و مدیریت ریسک امنیتی، مشترک است و در آن، شناخت یا شناسایی ریسک‌ها و همچنین رتبه‌بندی یا ارزیابی ریسک‌ها برای آمادگی اهمیت دارند. برنامه‌ها و رویه‌های مدیریت بحران باید شامل شناسایی کارکنان آموزش‌دیده و مسئول تصمیم‌گیری در هنگام وقوع یک وضعیت اضطراری باشد. برنامه‌های آموزشی باید شامل افراد داخلی، پیمانکاران و شرکای حفاظت مدنی باشد و باید ماهیت و دفعات آموزش و آزمایش را مشخص کند. آزمایش اثربخشی یک برنامه باید به‌طور منظم انجام شود؛ در مواردی که چندین کسب‌وکار یا سازمان در یک فضا فعالیت می‌کنند، باید برنامه‌های اضطراری مشترکی که به‌طور رسمی توسط همه طرف‌ها توافق شده است، به اجرا گذاشته شود. مانور ایمنی اغلب برای آمادگی در برابر خطرات قابل پیش‌بینی مانند آتش‌سوزی، گردباد، پناه گرفتن برای حفاظت، و زلزله، با مشارکت خدمات اضطراری و افرادی که تحت تأثیر قرار خواهند گرفت، برگزار می‌شود. در ایالات متحده، سرویس ارتباطات اضطراری دولتی از کارکنان دولت فدرال، ایالتی، محلی و قبیله‌ای، صنعت و سازمان‌های غیردولتی در طول یک بحران یا وضعیت اضطراری با فراهم کردن دسترسی اضطراری و اولویت‌بندی برای تماس‌های محلی و راه دور از طریق شبکه تلفن عمومی سوئیچ شده پشتیبانی می‌کند. بهداشت و ایمنی کارگران پاک‌سازی در طول بازیابی پس از بلایا شامل بسیاری از خطرات شغلی است. کارفرمایان مسئول به حداقل رساندن مواجهه با این خطرات و حفاظت از کارگران در صورت امکان هستند، که شامل شناسایی و ارزیابی کامل خطرات بالقوه، استفاده از تجهیزات حفاظت فردی (PPE) مناسب، و توزیع سایر اطلاعات مرتبط به منظور امکان‌پذیر ساختن انجام ایمن کار است. مواجهه‌های فیزیکی بلایای سیل اغلب کارگران را در معرض آسیب‌های ناشی از اشیاء تیز و کند پنهان شده در زیر آب‌های گل‌آلود قرار می‌دهد که باعث پارگی و شکستگی‌های باز و بسته می‌شود. این آسیب‌ها با قرار گرفتن در معرض آب‌های اغلب آلوده تشدید شده و منجر به افزایش خطر عفونت می‌شود. خطر سرمازدگی با قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض دمای آب کمتر از به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. شرایط پوستی غیرعفونی نیز ممکن است رخ دهد، از جمله عرق‌سوز، سندروم پای غوطه‌ور (شامل پای سنگر)، و درماتیت تماسی. آسیب‌های مرتبط با زلزله به اجزای ساختاری ساختمان مربوط می‌شود، از جمله ریزش آوار با احتمال له‌شدگی، سوختگی، شوک الکتریکی، و گیر افتادن زیر آوار. مواجهه‌های شیمیایی مواد شیمیایی می‌توانند در مقادیر معین برای سلامت انسان خطرآفرین باشند. خطرات شیمیایی که مستقیماً پس از یک بلای طبیعی آزاد می‌شوند، اغلب همزمان با رویداد رخ می‌دهند و مانع از اقدامات برنامه‌ریزی‌شده برای کاهش اثرات می‌شوند. یک مثال از انتشار عمدی، حشره‌کش‌هایی است که پس از سیل استفاده می‌شوند یا کلرزنی آب پس از سیل. این مواد شیمیایی را می‌توان از طریق مهندسی کنترل کرد تا انتشار آنها در هنگام وقوع یک بلای طبیعی به حداقل برسد؛ به عنوان مثال، مواد شیمیایی کشاورزی از انبارهای زیر آب رفته یا تأسیسات تولیدی که آب‌های سیل را مسموم می‌کنند یا الیاف آزبست که از فروریختن یک ساختمان در هنگام طوفان آزاد می‌شوند. مواجهه‌های بیولوژیکی مواجهه با کپک معمولاً پس از بلایای طبیعی مانند سیل، طوفان، گردباد یا سونامی مشاهده می‌شود. رشد کپک می‌تواند هم در نمای بیرونی و هم در داخل ساختمان‌های مسکونی یا تجاری رخ دهد. در حالی که تعداد دقیق گونه‌های کپک ناشناخته است، برخی از نمونه‌های کپک‌های رایج در محیط‌های داخلی عبارتند از آسپرژیلوس، کلادوسپوریوم، آلترناریا و پنی‌سیلیوم. واکنش به کپک‌ها بین افراد متفاوت است و می‌تواند از علائم خفیف مانند سوزش چشم و سرفه تا واکنش‌های شدید آسمی یا آلرژیک تهدیدکننده حیات متغیر باشد. افراد با سابقه بیماری مزمن ریوی، آسم، آلرژی، سایر مشکلات تنفسی یا کسانی که نقص ایمنی دارند، ممکن است به کپک‌ها حساس‌تر باشند و ممکن است به ذات‌الریه قارچی مبتلا شوند. برخی از روش‌های جلوگیری از رشد کپک پس از یک بلای طبیعی شامل باز کردن تمام درها و پنجره‌ها، استفاده از فن برای خشک کردن ساختمان، قرار دادن فن‌ها برای دمیدن هوا به بیرون از پنجره‌ها، تمیز کردن ساختمان در ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول و کنترل رطوبت است. هنگام از بین بردن کپک‌ها، باید از ماسک‌های ان-۹۵ یا ماسک‌های تنفسی با سطح حفاظت بالاتر برای جلوگیری از استنشاق کپک‌ها به دستگاه تنفسی استفاده شود. کپک‌ها را می‌توان از سطوح سخت با آب و صابون، محلول سفیدکننده رقیق‌شده یا محصولات تجاری پاک کرد. برای کارگرانی که در تماس مستقیم با بقایای انسانی هستند، باید اقدامات احتیاطی استاندارد به منظور جلوگیری از مواجهه غیرضروری با ویروس‌ها و باکتری‌های منتقله از طریق خون رعایت شود. خطر اصلی بهداشتی، عفونت‌های گوارشی از طریق مسیر مدفوعی-دهانی است، بنابراین بهداشت دست برای پیشگیری بسیار مهم است. حمایت از سلامت روان نیز باید برای کارگرانی که در طول و پس از بازیابی دچار استرس روانی می‌شوند، در دسترس باشد. تماس طولانی‌مدت و مستقیم با این آب‌ها منجر به افزایش خطر عفونت پوستی می‌شود، به ویژه در صورت وجود زخم‌های باز روی پوست یا سابقه بیماری پوستی قبلی، مانند درماتیت آتوپیک یا پسوریازیس. شایع‌ترین عفونت‌های باکتریایی پوست معمولاً با استافیلوکوک و استرپتوکوک ایجاد می‌شوند. یکی از غیرمعمول‌ترین، اما شناخته‌شده‌ترین عفونت‌های باکتریایی، ناشی از ویبریو ولنیفیکوس است که باعث یک عفونت نادر اما اغلب کشنده به نام فاشئیت نکروزان می‌شود. عفونت‌های باکتریایی آب شیرین شامل آئروموناس هیدروفیلا، بورخولدریا سودومالئی عامل ملیوئیدوز، لپتوسپیرا اینتروگانس عامل لپتوسپیروز و کروموباکتریوم ویولاسئوم است. عفونت‌های قارچی ممکن است منجر به کروموبلاستومایکوزیس، بلاستومایکوزیس، موکورمایکوزیس و درماتوفیتوز شوند. یک کارگر می‌تواند با اجتناب از تماس با آب در صورت وجود زخم باز، یا حداقل پوشاندن زخم باز با یک پانسمان ضدآب، خطر عفونت‌های پوستی مرتبط با سیل را کاهش دهد. در صورت تماس با آب سیل، باید زخم باز را به‌طور کامل با آب تمیز و صابون شستشو داد. مسئولیت‌های کارفرما هنگام وقوع یک وضعیت اضطراری، از کارفرمایان انتظار می‌رود که کارگران را از هرگونه آسیب ناشی از هر خطر بالقوه، از جمله مواجهه‌های فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی، محافظت کنند. یک کارفرما باید آموزش‌های پیش از بحران را ارائه دهد و یک برنامه اقدام اضطراری (EAP) تدوین کند. کارفرمایان باید کارمندان خود را سالانه قبل از اجرای یک برنامه اقدام اضطراری آموزش دهند تا کارمندان را از مسئولیت‌ها و/یا برنامه عمل خود در طول شرایط اضطراری مطلع کنند. برنامه آموزشی باید شامل انواع شرایط اضطراری که ممکن است رخ دهد، پاسخ مناسب، رویه تخلیه، رویه هشدار/گزارش‌دهی و رویه‌های خاموش کردن باشد. پس از تکمیل برنامه اقدام اضطراری، کارفرما و کارمندان باید برنامه را به دقت بررسی کرده و آن را در یک مکان عمومی که برای همه قابل دسترسی است، نصب کنند. مراحل و فعالیت‌های فردی مدیریت بحران شامل پنج مرحله است: پیشگیری، کاهش اثرات، آمادگی، پاسخ و بازیابی. پیشگیری اقدامات پیشگیرانه در سطوح داخلی و بین‌المللی اتخاذ می‌شوند و برای فراهم آوردن حفاظت دائمی از بلایا طراحی شده‌اند. خطر از دست دادن جان و جراحت را می‌توان با برنامه‌های تخلیه خوب، برنامه‌ریزی محیطی و استانداردهای طراحی کاهش داد. ساختمان‌ها را حداقل دو تا پنج فوت بالاتر از سطح سیل ۱۰۰ ساله، یا تا ارتفاع سیل ۵۰۰ ساله بسازید. در ژانویه ۲۰۰۵، ۱۶۸ دولت یک برنامه ۱۰ ساله را برای امن‌تر کردن جهان در برابر خطرات طبیعی در کنفرانس جهانی کاهش بلایا که در کوبه، هیوگو، ژاپن برگزار شد، تصویب کردند که نتایج آن در چارچوبی به نام چارچوب هیوگو برای اقدام تطبیق داده شد. استراتژی کاهش اثرات اقدامات کاهش اثرات بلایا، اقداماتی هستند که از طریق اقدامات پیشگیرانه قبل از وقوع یک وضعیت اضطراری یا فاجعه، تأثیرات و خطرات را از بین می‌برند یا کاهش می‌دهند. در مناطق زلزله‌خیز، این اقدامات پیشگیرانه ممکن است شامل تغییرات ساختاری مانند نصب یک شیر قطع گاز حساس به زلزله برای قطع فوری جریان گاز طبیعی، مقاوم‌سازی لرزه‌ای املاک و ایمن‌سازی وسایل داخل ساختمان باشد. مورد دوم ممکن است شامل محکم کردن مبلمان، یخچال، آب‌گرم‌کن و وسایل شکستنی به دیوارها و افزودن قفل به کابینت‌ها باشد. در مناطقی که مستعد قطعی برق طولانی‌مدت هستند، نصب یک ژنراتور الکتریکی تداوم خدمات برق را تضمین می‌کند. ساخت پناهگاه طوفان و جان‌پناه هسته‌ای نمونه‌های دیگری از اقدامات کاهشی فردی هستند. اتاق امن یک سازه تقویت‌شده برای ارائه حفاظت تقریباً مطلق در رویدادهای باد شدید مانند گردبادها و طوفان‌ها است. اگر یک پنجره یا در بشکند، به دلیل فشار باد ورودی به خانه، احتمال کنده شدن سقف بیشتر می‌شود. درها، پنجره‌ها و سقف‌هایی که برای بادهایی با سرعت درجه‌بندی شده‌اند، در هنگام طوفان‌ها، تیفون‌ها و گردبادها قوی‌تر هستند. درهای گاراژ مقاوم در برابر طوفان و کرکره‌های غلتکی و آکاردئونی در پنجره‌ها می‌توانند خسارت ها را کاهش دهند. تجهیزات و رویه‌ها می‌توانند برای کاهش آسیب‌پذیری در برابر فاجعه، کاهش تأثیرات یک فاجعه، یا پاسخ کارآمدتر در یک وضعیت اضطراری استفاده شوند. آژانس مدیریت اضطراری فدرال ایالات متحده (FEMA) یک چشم‌انداز چهار مرحله‌ای اساسی از آمادگی را پیشنهاد کرد که از کاهش اثرات به آمادگی، سپس به پاسخ، سپس به بازیابی و بازگشت به کاهش اثرات در یک فرایند برنامه‌ریزی چرخه‌ای جریان دارد. این مدل چرخه‌ای و همپوشان توسط سایر آژانس‌ها اصلاح شده، در کلاس‌های اضطراری تدریس شده و در مقالات دانشگاهی مورد بحث قرار گرفته است. FEMA همچنین یک شعبه علوم ساختمان را اداره می‌کند که راهنمایی‌های کاهش اثرات چند-مخاطره‌ای را توسعه و تولید می‌کند که بر ایجاد جوامع مقاوم در برابر بلایا برای کاهش از دست دادن جان و مال تمرکز دارد. FEMA به مردم توصیه می‌کند که خانه‌های خود را با برخی از لوازم ضروری اضطراری در صورت قطع شدن خطوط توزیع غذا آماده کنند. برخی از دستورالعمل‌های آمادگی خانوار توسط ایالت کلرادو به صورت آنلاین در مورد موضوعات آب، غذا، ابزار و غیره منتشر شده است. CDC از طریق برنامه‌های مختلف سنجش و ارزیابی بر ارزیابی اثربخشی تلاش‌های بهداشت عمومی خود تمرکز دارد. پارادوکس آمادگی پارادوکس آمادگی این ایده است که هر چه یک فرد یا جامعه برای یک فاجعه، همه‌گیری یا فاجعه انسان‌ساخت بیشتر آماده شود؛ در صورت وقوع آن رویداد، آسیب کمتری خواهد داشت. از آنجا که آسیب به حداقل رسیده است، مردم سپس از خود می‌پرسند که آیا این آمادگی لازم بود. چندین مرحله آمادگی بین برنامه‌ریزی «همه-مخاطرات» و برنامه‌ریزی فردی وجود دارد که عموماً شامل ترکیبی از برنامه‌ریزی کاهش اثرات و پاسخ است. برنامه‌ریزی تداوم کسب‌وکار، کسب‌وکارها را تشویق می‌کند تا یک برنامه بازیابی از فاجعه داشته باشند. تلاش‌های کاهش اثرات سازمان‌های مبتنی بر جامعه و مذهب، تیم‌های پاسخ و برنامه‌ریزی بین-سازمانی را به میدان می‌آورد. تیم‌های پاسخ مبتنی بر مدرسه همه چیز را از تیراندازان فعال گرفته تا نشت گاز و سرقت‌های بانک در نزدیکی پوشش می‌دهند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۳ نشان داد که تنها ۱۹ درصد از خانواده‌های آمریکایی احساس می‌کردند که برای یک فاجعه «بسیار آماده» هستند. تم اصلی آمادگی، آماده بودن برای یک وضعیت اضطراری است و بسته به ارزیابی نوع تهدیدات موجود، انواع مختلفی از آمادگی وجود دارد. با این وجود، راهنمایی‌های اساسی برای آمادگی وجود دارد که علی‌رغم خطرات خاص هر منطقه، مشترک هستند. | ## بخش 2: مدیریت شرایط اضطراری | مانند کودکان، افراد دارای معلولیت و سایر نیازهای ویژه نیز نیازهای خاصی برای آمادگی در شرایط اضطراری دارند. پیشنهادهای FEMA برای افراد دارای معلولیت شامل داشتن کپی نسخه‌های پزشکی، دستگاه‌های شارژ برای تجهیزات پزشکی مانند ویلچرهای موتوری و تدارکات یک هفته‌ای دارو به صورت آماده یا در یک «کیت بقا» است. در برخی موارد، عدم تسلط به زبان انگلیسی ممکن است منجر به الزامات آمادگی ویژه و تلاش‌های ارتباطی برای افراد و امدادگران شود. وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا بیان می‌کند که «صاحبان خانه، صاحبان کسب‌وکار و رهبران محلی ممکن است مجبور شوند نقش فعالی در مقابله با اختلالات انرژی به تنهایی ایفا کنند.» این نقش فعال ممکن است شامل نصب یا تهیه ژنراتورهایی باشد که یا قابل حمل هستند یا به‌طور دائم نصب شده‌اند و با سوخت‌هایی مانند پروپان یا گاز طبیعی یا بنزین کار می‌کنند. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا به مسائل خاص آمادگی اضطراری که بیمارستان‌ها ممکن است با آن مواجه شوند، از جمله حفظ دمای ایمن، تأمین برق کافی برای سیستم‌های پشتیبانی حیات و حتی انجام تخلیه در شرایط بسیار سخت، می‌پردازد. علاوه بر تدارکات اضطراری و آموزش برای موقعیت‌های مختلف، FEMA در مورد چگونگی کاهش اثرات بلایا نیز مشاوره ارائه می‌دهد. این آژانس دستورالعمل‌هایی در مورد چگونگی مقاوم‌سازی یک خانه برای به حداقل رساندن خطرات ناشی از سیل، از جمله نصب شیر یک‌طرفه، مهار مخازن سوخت و جابجایی تابلوهای برق را ارائه می‌دهد. Ready.gov همچنین خاطرنشان می‌کند که «عاقلانه است که به همه اعضای مسئول خانواده آموزش داده شود که کجا و چگونه برق را قطع کنند»، و هشدار می‌دهد که مدارهای فردی باید قبل از مدار اصلی قطع شوند. Ready.gov در ادامه بیان می‌کند که «حیاتی است که همه اعضای خانواده یاد بگیرند چگونه آب را از شیر اصلی خانه قطع کنند» و هشدار می‌دهد که احتمالاً شیرهای زنگ‌زده نیاز به تعویض دارند. هماهنگی مؤثر کمک‌های بلایا اغلب حیاتی است، به ویژه زمانی که سازمان‌های زیادی پاسخ می‌دهند و ظرفیت آژانس مدیریت اضطراری محلی (LEMA) به دلیل تقاضا بیش از حد شده یا توسط خود فاجعه کاهش یافته است. چارچوب ملی واکنش یک نشریه دولتی ایالات متحده است که مسئولیت‌ها و انتظارات مقامات دولتی در سطوح محلی، ایالتی، فدرال و قبیله‌ای را توضیح می‌دهد. این چارچوب راهنمایی‌هایی در مورد عملکردهای پشتیبانی اضطراری ارائه می‌دهد که می‌توانند به‌طور کامل یا جزئی برای کمک به فرایند پاسخ و بازیابی ادغام شوند. در حالی که برنامه‌ریزی برای بلایا بسیار مهم است، برنامه‌ها به ندرت با وضعیت واقعی مطابقت دارند، بنابراین برنامه‌ها باید تطبیق داده شوند. به عنوان مثال، اگرچه بسیاری از خطوط هوایی برنامه‌های بلایا دارند، اما بیشتر این برنامه‌ها فرض می‌کنند که یک فاجعه در فرودگاهی که به‌طور مکرر از آن استفاده می‌کنند، رخ خواهد داد. اگر آنها نیاز به مقابله با سقوط هواپیما در کوهستان یا اقیانوس داشته باشند، برنامه تطبیق داده می‌شود. در یک تخلیه، یک خانواده با خودرو یا وسیله حمل و نقل دیگری منطقه را ترک می‌کند و حداکثر تدارکاتی را که می‌تواند حمل کند، با خود می‌برد، که احتمالاً شامل یک چادر برای پناهگاه نیز می‌شود. اگر حمل و نقل مکانیکی در دسترس نباشد، تخلیه پیاده به‌طور ایده‌آل شامل حمل حداقل سه روز تدارکات و بستر ضد باران، یک برزنت و یک کیسه خواب از پتوها خواهد بود. پاسخ سازمان‌یافته شامل اقدامات تخلیه، مأموریت‌های جستجو و نجات، ارائه سایر خدمات اضطراری، تأمین نیازهای اولیه، و بازیابی یا جایگزینی موقت زیرساخت‌های حیاتی است. کمک‌های مالی و جنسی اغلب در این دوره، به ویژه برای بلایای بزرگی که ظرفیت محلی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، درخواست می‌شود. به دلیل کارایی‌های مقیاس، پول اغلب مقرون به صرفه‌ترین کمک است اگر از کلاهبرداری جلوگیری شود. پول همچنین انعطاف‌پذیرترین است و اگر کالاها به صورت محلی تهیه شوند، حمل و نقل به حداقل می‌رسد و اقتصاد محلی تقویت می‌شود. برخی از اهداکنندگان ترجیح می‌دهند هدایای غیرنقدی ارسال کنند، با این حال این اقلام می‌توانند به جای کمک، مشکل‌ساز شوند. یک نوآوری توسط داوطلبان جنبش اشغال سندری استفاده از یک سامانه ثبت کمک است، که در آن خانواده‌ها و کسب‌وکارهای آسیب‌دیده از فاجعه می‌توانند درخواست‌های خاصی را ثبت کنند، که اهداکنندگان از راه دور می‌توانند مستقیماً از طریق یک وب‌سایت آنها را خریداری کنند. بازماندگان ممکن است دچار آسیب‌های متعددی از جمله پارگی، سوختگی، نزدیک به غرق‌شدگی یا سندرم لهیدگی شوند. آماندا ریپلی اشاره می‌کند که در میان عموم مردم در آتش‌سوزی‌ها و بلایای بزرگ، فقدان قابل توجهی از وحشت و گاهی اوقات انکار خطرناک، عدم واکنش، یا توجیه علائم هشداری که باید واضح باشند، وجود دارد. او می‌گوید که این اغلب به شخصیت محلی یا ملی نسبت داده می‌شود، اما به نظر می‌رسد جهانی است و معمولاً با مشورت با افراد نزدیک دنبال می‌شود، زمانی که سیگنال‌ها در نهایت به اندازه کافی توجه جلب می‌کنند. بازماندگان بلایا از آموزش همگانی برای تشخیص علائم هشدار و تمرین پاسخگویی حمایت می‌کنند. هدف فوری مرحله بازیابی، بازگرداندن منطقه آسیب‌دیده به حالت عادی در سریع‌ترین زمان ممکن است. شدیدترین سناریوهای حبس خانگی شامل جنگ، قحطی و همه‌گیریهای شدید است و ممکن است یک سال یا بیشتر طول بکشد. برنامه‌ریزان برای این رویدادها معمولاً غذاها را به صورت خرید عمده و تجهیزات مناسب نگهداری و آماده‌سازی را خریداری می‌کنند و غذا را به عنوان بخشی از زندگی عادی مصرف می‌کنند. یک رژیم غذایی متعادل ساده را می‌توان از قرص‌های ویتامین، گندم غلات کامل، لوبیا، شیرخشک، ذرت و روغن پخت‌وپز تهیه کرد. سبزیجات، میوه‌ها، ادویه‌جات و گوشت‌ها، هم به صورت آماده و هم به صورت تازه از باغچه، در صورت امکان گنجانده می‌شوند. کمک‌های اولیه روان‌شناختی بلافاصله پس از یک فاجعه، کمک‌های اولیه روان‌شناختی توسط افراد عادی آموزش‌دیده برای کمک به جمعیت‌های آسیب‌دیده از فاجعه در مقابله و بهبودی ارائه می‌شود. کارکنان آموزش‌دیده پشتیبانی عملی، کمک به تأمین نیازهای اولیه مانند غذا و آب، و ارجاع به اطلاعات و خدمات مورد نیاز را ارائه می‌دهند. کمک‌های اولیه روان‌شناختی شبیه به کمک‌های اولیه پزشکی است، به این معنا که ارائه‌دهندگان نیازی به داشتن مجوز بالینی ندارند. هدف از کمک‌های اولیه روان‌شناختی کمک به افراد در بهبودی بلندمدت‌شان از طریق ارائه حمایت اجتماعی، فیزیکی و عاطفی، کمک به ایجاد یک محیط امیدوارکننده، آرام و ایمن، و توانمندسازی آنها برای کمک به خود و جوامع‌شان است. تحقیقات نشان می‌دهد که سلامت روان اغلب توسط اولین پاسخ‌دهندگان نادیده گرفته می‌شود. هنگامی که افراد در پردازش تجربیات عاطفی خود از فاجعه حمایت می‌شوند، این امر منجر به افزایش تاب‌آوری، افزایش ظرفیت برای کمک به دیگران در بحران‌ها، و افزایش مشارکت اجتماعی می‌شود. هنگامی که پردازش تجربیات عاطفی به صورت جمعی انجام شود، این امر منجر به همبستگی بیشتر پس از فاجعه می‌شود. به این ترتیب، تجربیات عاطفی ذاتاً دارای سازگاری هستند، با این حال فرصت برای تأمل و پردازش آنها برای وقوع این رشد ضروری است. CDC وب‌سایتی دارد که به مقابله با یک فاجعه یا رویداد آسیب‌زا اختصاص داده شده است. پس از چنین رویدادی، CDC، از طریق اداره خدمات بهداشت روانی و سوء مصرف مواد (SAMHSA)، پیشنهاد می‌کند که افراد در صورت بروز علائمی مانند نگرانی بیش از حد، گریه مکرر، افزایش تحریک‌پذیری، خشم و مشاجره مکرر، تمایل به تنهایی در بیشتر مواقع، احساس اضطراب یا ترس، غرق شدن در غم، سردرگمی، مشکل در تفکر واضح و تمرکز، و مشکل در تصمیم‌گیری، افزایش مصرف الکل و/یا مواد، و افزایش شکایات فیزیکی (دردها) مانند سردرد و مشکلات «عصبی» به دنبال کمک روان‌شناختی باشند. به عنوان یک حرفه مدیران بحران حرفه‌ای می‌توانند بر آمادگی دولت و جامعه، یا آمادگی کسب‌وکارهای خصوصی تمرکز کنند. آموزش توسط سازمان‌های محلی، ایالتی، فدرال و خصوصی ارائه می‌شود و از اطلاعات عمومی و روابط رسانه‌ای تا فرماندهی حوادث سطح بالا و مهارت‌های تاکتیکی را در بر می‌گیرد. در گذشته، حوزه مدیریت بحران بیشتر توسط افرادی با سابقه نظامی یا اولین پاسخ‌دهنده پر شده بود. فرصت‌های آموزشی برای کسانی که به دنبال مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در مدیریت بحران یا رشته‌ای مرتبط هستند، در حال افزایش است. بیش از ۱۸۰ مدرسه در ایالات متحده با برنامه‌های مرتبط با مدیریت بحران وجود دارد، اما تنها یک برنامه دکترا به‌طور خاص در مدیریت بحران وجود دارد. با افزایش استانداردهای حرفه‌ای در سراسر این حوزه، به ویژه در ایالات متحده، رایج‌تر می‌شوند. همچنین سازمان‌های حرفه‌ای برای مدیران بحران وجود دارد، مانند انجمن ملی مدیریت بحران و انجمن بین‌المللی مدیران بحران. این امر به دلیل افزایش آگاهی پس از حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، طوفان‌های سال ۲۰۰۵، و فروپاشی آرشیو کلن، به یک جزء اصلی در حوزه مدیریت بحران تبدیل شده است. سازمان‌های بین‌المللی سازمان ملل متحد سیستم سازمان ملل متحد بر عهده هماهنگ‌کننده مقیم در کشور آسیب‌دیده است. با این حال، در عمل، پاسخ سازمان ملل توسط دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (UN-OCHA) با اعزام یک تیم ارزیابی و هماهنگی بلایای سازمان ملل (UNDAC) در پاسخ به درخواست دولت کشور آسیب‌دیده، هماهنگ خواهد شد. IRP پس از دومین کنفرانس جهانی کاهش بلایای سازمان ملل (WCDR) در کوبه، ژاپن، در سال ۲۰۰۵ برای حمایت از اجرای چارچوب هیوگو برای اقدام (HFA) با پرداختن به شکاف‌ها و محدودیت‌های تجربه شده در زمینه بازیابی پس از فاجعه تأسیس شد. پس از یک دهه فعالیت به عنوان یک منبع بین‌المللی دانش در مورد عملکرد خوب بازیابی، IRP اکنون بر روی یک نقش تخصصی‌تر متمرکز شده است که در چارچوب سندای برای کاهش خطر بلایا ۲۰۱۵–۲۰۳۰ به عنوان یک «مکانیسم بین‌المللی برای به اشتراک گذاشتن تجربه و درس‌های مرتبط با بازسازی بهتر» برجسته شده است. جنبش بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر (IFRC) در پاسخ به شرایط اضطراری، با جمعیت‌های ملی صلیب سرخ و هلال احمر همکاری نزدیکی دارد و در بسیاری از مواقع نقش محوری ایفا می‌کند. علاوه بر این، IFRC ممکن است در صورت درخواست جامعه ملی، تیم‌های ارزیابی، به عنوان مثال، تیم‌های ارزیابی و هماهنگی میدانی (FACT), را به کشور آسیب‌دیده اعزام کند. پس از ارزیابی نیازها، واحد واکنش اضطراری (ERUs) ممکن است به کشور یا منطقه آسیب‌دیده اعزام شوند. بانک جهانی از سال ۱۹۸۰، بانک جهانی بیش از ۵۰۰ پروژه مرتبط با مدیریت بلایا را تصویب کرده است که هم به کاهش اثرات بلایا و هم به پروژه‌های بازسازی می‌پردازد و مبلغی بیش از ۴۰ میلیارد دلار آمریکا را شامل می‌شود. این پروژه‌ها در سراسر جهان، در کشورهایی مانند آرژانتین، بنگلادش، کلمبیا، هائیتی، هند، مکزیک، ترکیه، ویتنام و سوریه انجام شده است. پروژه‌های پیشگیری و کاهش اثرات شامل اقدامات پیشگیری از آتش‌سوزی جنگل‌ها، مانند اقدامات هشدار سریع و کمپین‌های آموزشی؛ سیستم‌های هشدار سریع برای طوفان‌ها؛ مکانیسم‌های پیشگیری از سیل (مانند حفاظت از سواحل، تراس‌بندی و غیره)؛ و ساخت‌وساز مقاوم در برابر زلزله است. بانک جهانی در یک سرمایه‌گذاری مشترک با دانشگاه کلمبیا تحت چتر پروژه کنسرسیوم ProVention، یک تحلیل ریسک جهانی از کانون‌های بلایای طبیعی ایجاد کرده است. در ژوئن ۲۰۰۶، بانک جهانی، در پاسخ به HFA، تسهیلات جهانی برای کاهش و بازیابی بلایا (GFDRR) را تأسیس کرد، که یک مشارکت با سایر اهداکنندگان کمک برای کاهش خسارات ناشی از بلایا است. GFDRR به کشورهای در حال توسعه کمک می‌کند تا پروژه‌ها و برنامه‌های توسعه‌ای را تأمین مالی کنند که ظرفیت‌های محلی را برای پیشگیری از بلایا و آمادگی اضطراری افزایش می‌دهد. اتحادیه اروپا علاوه بر تأمین بودجه برای کمک‌های بشردوستانه، اداره کل حفاظت مدنی و عملیات‌های کمک بشردوستانه کمیسیون اروپا (DG-ECHO) مسئول مکانیسم حفاظت مدنی اتحادیه اروپا است تا پاسخ به بلایا در اروپا و فراتر از آن را هماهنگ کند و حداقل ۷۵٪ از هزینه‌های حمل‌ونقل و/یا عملیاتی اعزام‌ها را تأمین می‌کند. این مکانیسم که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد، همکاری بین مقامات ملی حفاظت مدنی در سراسر اروپا را تقویت می‌کند. در حال حاضر ۳۴ کشور عضو این مکانیسم هستند؛ تمام ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا به علاوه ایسلند، نروژ، صربستان، مقدونیه شمالی، مونته‌نگرو، ترکیه و بوسنی و هرزگوین. این مکانیسم برای فراهم آوردن کمک‌های هماهنگ از سوی کشورهای شرکت‌کننده به قربانیان بلایای طبیعی و انسان‌ساز در اروپا و سایر نقاط جهان ایجاد شد. انجمن بین‌المللی مدیران بحران انجمن بین‌المللی مدیران بحران (IAEM) یک سازمان آموزشی غیرانتفاعی است که با هدف ترویج اهداف نجات جان انسان‌ها و حفاظت از اموال در هنگام شرایط اضطراری فعالیت می‌کند. مأموریت IAEM خدمت به اعضای خود از طریق ارائه اطلاعات، شبکه‌سازی و فرصت‌های حرفه‌ای، و پیشبرد حرفه مدیریت بحران است. این انجمن دارای هفت شورا در سراسر جهان است: آسیا، کانادا، اروپا، بین‌الملل، اقیانوسیه، دانشجویی و ایالات متحده. سازمان‌های ملی ایران در ایران سازمان مدیریت بحران کشور یکی از سازمان‌های دولتی می‌باشد که زیرنظر وزارت کشور ایران فعالیت می‌کند و وظیفهٔ آمادگی و پیشگیری از بحران‌ها، مدیریت آن‌ها و ارائه کمک‌های اولیه به آسیب‌دیدگان و ساماندهی و بازسازی مناطق آسیب‌دیده را بر عهده دارد. با استفاده از همه امکانات و لوازم وزارتخانه‌ها، مؤسسه‌ها و شرکت‌های دولتی و عمومی و خصوصی، بانک‌ها و بیمه‌ها، نیروهای نظامی و انتظامی و … را بر عهده دارد. این سازمان در خرداد ۱۳۸۷ و در زمان دولت نهم شروع به فعالیت کرد و در تعیین قوانین و چهارچوب‌های آن از تجربیات به دست آمده از نحوهٔ عملکرد سازمان‌های مشابه که پیش از آن در ایران بنانهاده شده بودند و از عملکرد مطلوبی برخوردار نبوده و منحل شده بودند، بهره گرفته شده‌است. ستاد مرکزی به آدرس، تهران- خیابان کوروش (شریعتی)- پل رومی- کوچه مبشر -خیابان لطیفی- نبش خیابان پارسا می‌باشد. | ## بخش 3: مدیریت شرایط اضطراری | امواج گرما در قرن بیستم بیش از هر نوع فاجعه طبیعی دیگری باعث مرگ استرالیایی‌ها شده است. ایمنی عمومی کانادا (PSC) تلاش‌های سازمان‌های فدرال را هماهنگ و پشتیبانی می‌کند و بر مدیریت بحران در چند منطقه جغرافیایی تحت صلاحیت فدرال (مانند زمین‌های فدرال) نظارت دارد. تحت شرایط خاص، مانند درخواست دولت استانی یا منطقه‌ای، PSC می‌تواند در هماهنگی و مدیریت بلایا کمک کند. تقریباً تمام مدیریت بحران در کانادا در سطح محلی، استانی و منطقه‌ای انجام می‌شود. این نتیجه قانون اساسی کانادا است که به استان‌ها صلاحیت انحصاری بر شهرداری‌ها را برای اکثر فعالیت‌ها اعطا می‌کند و مدیریت بحران را مسئولیت اصلی دولت‌های زیرملی قرار می‌دهد. قانون ایمنی عمومی و آمادگی اضطراری (SC 2005, c.10) اختیارات، وظایف و عملکردهای PSC را تعریف می‌کند. چین شورای دولتی جمهوری خلق چین مسئول حوادث اضطراری عمومی سطح I و II است، به جز بلایای طبیعی سطح II که توسط وزارت مدیریت بحران مدیریت می‌شود. حوادث اضطراری عمومی غیرطبیعی سطح III و IV توسط دولت‌های استانی و شهرستانی مدیریت می‌شوند. بلایای طبیعی سطح I و IV توسط کمیته ملی کاهش بلایا مدیریت خواهد شد، در حالی که برای بلایای طبیعی سطح II و III، این وظیفه وزارت مدیریت بحران برای مهار آن است. مالزی در مالزی، آژانس ملی مدیریت بلایا (NADMA مالزی) نقطه کانونی در مدیریت بلایا است. این آژانس در ۲ اکتبر ۲۰۱۵ تحت نظر دپارتمان نخست‌وزیر و به دنبال سیل سال ۲۰۱۴ تأسیس شد و وظایف را از شورای امنیت ملی تحویل گرفت. وزارت امور داخله، وزارت بهداشت و وزارت مسکن، رفاه شهری و دولت محلی نیز مسئول مدیریت شرایط اضطراری هستند. چندین سازمان در مدیریت بحران دخیل هستند، از جمله پلیس سلطنتی مالزی، سازمان آتش‌نشانی و نجات مالزی، نیروی دفاع مدنی مالزی، وزارت بهداشت مالزی و آژانس اجرای دریایی مالزی. همچنین برخی سازمان‌های داوطلبانه نیز در مدیریت بحران/بلایا مشارکت دارند، مانند آمبولانس سنت جان مالزی و جمعیت هلال احمر مالزی. نپال کنسرسیوم کاهش خطر نپال (NRRC) بر اساس چارچوب هیوگو و استراتژی ملی نپال برای مدیریت ریسک بلایا شکل گرفته است. این ترتیب، شرکای بشردوستانه و توسعه‌ای را با دولت نپال متحد می‌کند و پنج اولویت اصلی برای مدیریت پایدار ریسک بلایا را شناسایی کرده است. هلند در هلند، وزارت دادگستری و امنیت مسئول آمادگی اضطراری و مدیریت بحران در سطح ملی است و یک مرکز بحران ملی (NCC) را اداره می‌کند. در یک منطقه ایمنی، چهار جزء وجود دارد: اداره آتش‌نشانی منطقه‌ای، بخش منطقه‌ای مراقبت‌های پزشکی (آمبولانس‌ها و مراقبت‌های روانی-اجتماعی و غیره)، مرکز اعزام منطقه‌ای و بخشی برای مدیریت ریسک و بحران. مرکز اعزام منطقه‌ای برای پلیس، آتش‌نشانی و مراقبت‌های پزشکی منطقه‌ای فعالیت می‌کند. این مرکز هر سه سرویس را در یک واحد اعزام ترکیب کرده تا بهترین پاسخ هماهنگ چندجانبه را به یک حادثه یا شرایط اضطراری ارائه دهد. همچنین در مدیریت اطلاعات، ارتباطات اضطراری و مراقبت از شهروندان تسهیل‌گری می‌کند. ممکن است برای یک وضعیت اضطراری خاص، همکاری با سرویس دیگری مانند وزارت دفاع، هیئت (های) آب یا ریسک‌واتراستات لازم باشد. منطقه ایمنی می‌تواند این خدمات دیگر را با افزودن آن‌ها به کنفرانس‌های خاص در سطح عملیاتی یا اداری، در ساختار خود ادغام کند. نیوزیلند در نیوزیلند، بسته به دامنه شرایط اضطراری/بلایا، مسئولیت ممکن است در سطح محلی یا ملی باشد. در هر منطقه، دولت‌های محلی در ۱۶ گروه مدیریت اضطراری دفاع مدنی (CMG) سازماندهی شده‌اند. اگر ترتیبات محلی با حجم کار مواجه شوند، توافقات پشتیبانی متقابل از پیش موجود فعال می‌شوند. دولت مرکزی این اختیار را دارد که پاسخ را از طریق مرکز ملی مدیریت بحران (NCMC) که توسط وزارت دفاع مدنی و مدیریت بحران (MCDEM) اداره می‌شود، هماهنگ کند. و در راهنمای برنامه ملی مدیریت اضطراری دفاع مدنی ۲۰۰۶ توضیح داده شده‌اند که تقریباً معادل چارچوب پاسخ ملی آژانس مدیریت اضطراری فدرال ایالات متحده است. «مدیریت بحران» به ندرت به کار می‌رود و بسیاری از نشریات دولتی همچنان از اصطلاح «دفاع مدنی» استفاده می‌کنند. اصطلاح «بلایا» به ندرت در نشریات رسمی ظاهر می‌شود؛ «شرایط اضطراری» و «حادثه» اصطلاحات ترجیحی هستند،برای مثال، «بلایا» در قانون مدیریت اضطراری دفاع مدنی ۲۰۰۲ که قانون اصلی مدیریت بحران نیوزیلند است، استفاده نشده است. پاکستان فرمان ملی مدیریت بلایا، ۲۰۰۶ و قانون ملی مدیریت بلایا، ۲۰۱۰ به ترتیب پس از زمین‌لرزه کشمیر ۲۰۰۵ و سیل‌های ۲۰۱۰ پاکستان برای مقابله با مدیریت بلایا تصویب شدند. مرجع اصلی مرکزی که موظف به رسیدگی به کل طیف بلایا و مدیریت آنها در کشور است، سازمان ملی مدیریت بلایا است. علاوه بر این، هر ایالت به همراه گیلگیت-بلتستان و کشمیر آزاد دارای سازمان مدیریت بلایای استانی خود است که مسئول اجرای سیاست‌ها و برنامه‌های مدیریت بلایا در ایالت می‌باشد. هر منطقه دارای سازمان مدیریت بلایای منطقه‌ای خود برای برنامه‌ریزی، هماهنگی و اجرای مدیریت بلایا است و تمام اقدامات لازم برای اهداف مدیریت بلایا را در مناطق مطابق با دستورالعمل‌های تعیین شده توسط سازمان ملی و سازمان استانی انجام می‌دهد. کمیسیون فدرال سیل در سال ۱۹۷۷ تحت وزارت انرژی برای مدیریت مسائل مربوط به سیل در سراسر کشور تأسیس شد. فیلیپین در فیلیپین، شورای ملی کاهش و مدیریت ریسک بلایا مسئول حفاظت و رفاه مردم در هنگام بلایا یا شرایط اضطراری است. این یک گروه کاری است که از سازمان‌های مختلف دولتی، غیردولتی، بخش مدنی و بخش خصوصی دولت جمهوری فیلیپین تشکیل شده است. این شورا به رهبری وزیر دفاع ملی (تحت دفتر دفاع مدنی، سازمان اجرایی NDRRMC)، تمام شاخه‌های اجرایی دولت، رؤسای لیگ‌های واحدهای دولت محلی در سراسر کشور، نیروهای مسلح فیلیپین، پلیس ملی فیلیپین، اداره حفاظت از آتش (که یک آژانس تحت وزارت کشور و دولت محلی است)، و خدمات پزشکی دولتی و خصوصی را در پاسخ به بلایای طبیعی و انسان‌ساز، و همچنین برنامه‌ریزی، هماهنگی و آموزش این واحدهای مسئول هماهنگ می‌کند. سازمان‌های غیردولتی مانند صلیب سرخ فیلیپین نیز نیروی انسانی و پشتیبانی مادی برای NDRRMC فراهم می‌کنند. روسیه در روسیه، وزارت شرایط اضطراری (EMERCOM) در زمینه آتش‌نشانی، دفاع مدنی، و جستجو و نجات پس از بلایای طبیعی و انسان‌ساز فعالیت می‌کند. سومالی در سومالی، دولت فدرال در ماه مه ۲۰۱۳ اعلام کرد که کابینه پیش‌نویس قانونی را در مورد یک آژانس مدیریت بلایای سومالی (SDMA) جدید تصویب کرده است که در ابتدا توسط وزارت کشور پیشنهاد شده بود. به گفته دفتر رسانه‌ای نخست‌وزیر، SDMA پاسخ دولت به بلایای طبیعی مختلف را رهبری و هماهنگ می‌کند و بخشی از تلاش گسترده‌تر مقامات فدرال برای بازسازی نهادهای ملی است. انتظار می‌رود پارلمان فدرال اکنون لایحه پیشنهادی را برای تأیید پس از هرگونه اصلاحات بررسی کند. ریاست مدیریت بلایا و شرایط اضطراری (AFAD) در سال ۲۰۰۹ به منظور مقابله با انواع بلایا و شرایط اضطراری تأسیس شد. این سازمان به منظور اتخاذ تدابیر لازم برای مدیریت مؤثر بحران و حفاظت مدنی در سراسر ترکیه تأسیس شده است. این ریاست کارهای پیش از حادثه مانند آمادگی، کاهش اثرات و مدیریت ریسک، کارهای حین حادثه مانند پاسخ، و کارهای پس از حادثه مانند بازیابی و بازسازی را انجام می‌دهد. بریتانیا پس از اعتراضات سوخت سال ۲۰۰۰ و سیل شدید در همان سال، و همچنین بحران تب برفکی در سال ۲۰۰۱، بریتانیا قانون حوادث غیرمترقبه مدنی ۲۰۰۴ (CCA) را تصویب کرد. CCA برخی سازمان‌ها را به عنوان پاسخ‌دهندگان دسته ۱ و ۲ تعریف کرد و مسئولیت‌هایی را در مورد آمادگی و پاسخ اضطراری تعیین کرد. این قانون توسط دبیرخانه حوادث غیرمترقبه مدنی از طریق انجمن‌های تاب‌آوری منطقه‌ای و مقامات محلی مدیریت می‌شود. آموزش مدیریت بلایا به‌طور کلی در سطح محلی انجام می‌شود و از طریق دوره‌های حرفه‌ای که می‌توان در آکادمی تاب‌آوری بریتانیا گذراند، تثبیت می‌شود. مدارک دیپلم، کارشناسی و کارشناسی ارشد را می‌توان در دانشگاه‌های سراسر کشور کسب کرد. مؤسسه مدیریت بحران یک مؤسسه خیریه است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شده و خدمات مشاوره‌ای برای دولت، رسانه‌ها و بخش‌های تجاری ارائه می‌دهد. چندین انجمن حرفه‌ای برای برنامه‌ریزان اضطراری وجود دارد، از جمله انجمن برنامه‌ریزی اضطراری و مؤسسه حفاظت مدنی و مدیریت بحران (ICPEM). یکی از بزرگ‌ترین تمرینات اضطراری در بریتانیا در ۲۰ مه ۲۰۰۷ در نزدیکی بلفاست، ایرلند شمالی انجام شد: یک فرود اضطراری شبیه‌سازی شده هواپیما در فرودگاه بین‌المللی بلفاست. کارکنان پنج بیمارستان و سه فرودگاه در این تمرین شرکت کردند و تقریباً ۱۵۰ ناظر بین‌المللی اثربخشی آن را ارزیابی کردند. ایالات متحده در ایالات متحده، تمام بلایا در ابتدا محلی هستند و مقامات محلی، معمولاً یک سازمان پلیس، آتش‌نشانی یا خدمات پزشکی اورژانس، مسئولیت را بر عهده می‌گیرند. بسیاری از شهرداری‌های محلی ممکن است یک دفتر مدیریت بحران (OEM) جداگانه به همراه پرسنل و تجهیزات داشته باشند. اگر رویداد برای دولت محلی طاقت‌فرسا شود، مدیریت بحران ایالتی (ساختار اصلی دولتی ایالات متحده) به آژانس هماهنگ‌کننده مدیریت بحران تبدیل می‌شود. سطوح پایین‌تر دولت به‌طور کلی نقش رهبری را در پاسخ و بازیابی از بلایا حفظ می‌کنند. آژانس مدیریت اضطراری فدرال (FEMA)، بخشی از وزارت امنیت داخلی (DHS)، آژانس فدرال پیشرو برای مدیریت بحران است. ایالات متحده و سرزمین‌های آن به ده منطقه برای اهداف مدیریت بحران FEMA تقسیم شده‌اند. سپاه شهروندان سازمانی از برنامه‌های خدمات داوطلبانه است که به صورت محلی اداره شده و در سطح ملی توسط DHS هماهنگ می‌شود و به دنبال کاهش اثرات بلایا و آماده‌سازی جمعیت برای پاسخ اضطراری از طریق آموزش عمومی، تمرین و اطلاع‌رسانی است. در ایالات متحده، صلیب سرخ توسط کنگره برای هماهنگی خدمات پاسخ به بلایا مأمور شده است. سازمان‌های مذهبی، با توانایی خود در تأمین سریع داوطلبان، معمولاً در فرایند پاسخ‌گویی نقش اساسی دارند. بزرگ‌ترین آنها سپاه رستگاری است، با تمرکز اصلی بر خدمات روحانی و بازسازی، و باپتیست‌های جنوبی که بر تهیه و توزیع غذا تمرکز دارند، و همچنین پاکسازی پس از سیل و آتش‌سوزی، خدمات روحانی، واحدهای دوش سیار، گروه‌های اره برقی و موارد دیگر. با بیش از ۶۵٬۰۰۰ داوطلب آموزش‌دیده، امداد بلایای باپتیست‌های جنوبی یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های امدادرسانی به بلایا در ایالات متحده است. برای جلوگیری از سوءاستفاده توسط مجرمان و برای ایمنی داوطلبان، رویه‌هایی در اکثر آژانس‌های پاسخ‌گو برای مدیریت و استفاده مؤثر از این «داوطلبان غیروابسته خودجوش» (SUVs) اجرا شده است. کنگره ایالات متحده مرکز تعالی در مدیریت بلایا و کمک‌های بشردوستانه (COE) را به عنوان آژانس اصلی برای ترویج آمادگی در برابر بلایا در منطقه آسیا-اقیانوسیه تأسیس کرد. شورای ملی مدیریت بحران قبایل (NEMC) یک سازمان آموزشی غیرانتفاعی است که برای سازمان‌های قبیله‌ای به منظور به اشتراک گذاشتن اطلاعات و بهترین شیوه‌ها، و همچنین بحث در مورد مسائل مربوط به بهداشت و ایمنی عمومی، مدیریت بحران و امنیت داخلی که بر افراد تحت حاکمیت ملل اولیه تأثیر می‌گذارد، توسعه یافته است. NTMC توسط شورای مدیریت بحران قبایل شمال غربی (NWTEMC)، کنسرسیومی از ۲۹ ملت و روستای قبیله‌ای در واشینگتن، آیداهو، اورگان و آلاسکا تأسیس شد. انجمن ملی مدیریت بحران (NEMA) یک انجمن حرفه‌ای ۵۰۱ (سی ۳) غیرانتفاعی و غیرحزبی است که آموزش‌ها، کنفرانس‌ها، ابزارها و نشریاتی را در زمینه‌های آمادگی، کاهش اثرات، پاسخ و بازیابی ارائه می‌دهد. اگر یک بلایا یا شرایط اضطراری به عنوان مرتبط با ترور یا «حادثه با اهمیت ملی» اعلام شود، وزیر امنیت داخلی چارچوب پاسخ ملی (NRF) را آغاز خواهد کرد. | ## جمع‌بندی | مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها اطلاعاتی برای انواع خاصی از شرایط اضطراری مانند شیوع بیماری، بلایای طبیعی و آب و هوای شدید، حوادث شیمیایی و تشعشعی و غیره ارائه می‌دهند.