موضوع مقاله: نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت | مقدمه: نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (آیساف) هیئتی امنیتی و اعزامی به افغانستان، تحت سرپرستی ناتو بود که در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ به موجب قطعنامهٔ ۱۳۸۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد موجودیت پیدا کرد. | ## بخش 1: نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت | این هیئت از دسامبر ۲۰۰۱ تا دسامبر ۲۰۱۴ در جنگ افغانستان مشغول به ایفای وظیفه بود و در ۱ ژانویه ۲۰۱۵ به ماموریت حمایت قاطع در پی خروج نیروهای ناتو از افغانستان تغییر نام داده شد. در ابتدا آیساف مسئولیت برقراری امنیت را در کابل و مناطق اطراف آن در برابر طالبان، القاعده و دیگر جنگ‌جویان برعهده داشت تا زمینه را برای استقرار دولت انتقالی افغانستان به ریاست حامد کرزی آماده کند. در اکتبر ۲۰۰۳، شورای امنیت سازمان ملل اجازهٔ گسترش محدودهٔ مأموریت آیساف به کل افغانستان را صادر نمود و متعاقباً آیساف در چهار مرحله، منطقهٔ تحت مأموریتش را به کل افغانستان تعمیم داد. از سال ۲۰۰۶، آیساف مشغول عملیات‌های نظامی سهمگین در جنوب افغانستان شد، گرایشی که در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ نیز ادامه پیدا کرد. نیروهای آیساف متشکل از نیروهایی از کشورهای ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، آلمان، فرانسه، مجارستان، ایتالیا، اسپانیا، ترکیه، لهستان، پرتغال، رومانی، کرواسی، گرجستان، دانمارک، فنلاند، بلژیک، جمهوری چک، نروژ، بلغارستان، کره جنوبی، اسلواکی، آلبانی، جمهوری آذربایجان، اسلوونی، سنگاپور و السالوادور بود. آسیب نبردهایی که کشورهایی مختلف با آن روبه‌رو می‌شدند تفاوت‌های چشمگیری داشته است؛ به‌گونه‌ای که ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و کانادا متحمل تلفات بیشتری نسبت به سایر کشورهای شرکت‌کننده شده‌اند. پس از سرنگونی حکومت طالبان، رهبران افغان در شهر بن آلمان گردهم آمدند تا ساختار دولت جدید افغانستان را تعیین کنند. در این کنفرانس، از سازمان ملل متحد خواسته شد تا یک نیروی حافظ صلح بین‌المللی را برای کمک به حفظ امنیت کابل و مناطق اطراف آن مستقر کند تا دولت موقت به رهبری حامد کرزی بتواند در فضایی امن شروع به کار کند. در پی این درخواست، شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۱۳۸۶ را به اتفاق آرا صادر کرد که منجر به تأسیس رسمی آیساف شد. واگذاری فرماندهی به ناتو در ابتدای مأموریت، فرماندهی آیساف هر شش ماه بین کشورهای مختلف مشارکت‌کننده دست‌به‌دست می‌شد. در ۱۱ اوت ۲۰۰۳، سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) فرماندهی و هدایت استراتژیک آیساف را بر عهده گرفت. این رویداد یک نقطه عطف تاریخی برای ناتو بود، زیرا اولین مأموریت این سازمان در خارج از اروپا و آمریکای شمالی در تاریخ فعالیت آن به‌شمار می‌رفت. مراحل گسترش در افغانستان مأموریت آیساف که در ابتدا تنها به کابل محدود بود، با قطعنامه ۱۵۱۰ شورای امنیت، مجوز گسترش به سایر نقاط افغانستان را دریافت کرد و طی چهار مرحله در سراسر کشور گسترش یافت: مرحله اول (شمال): در دسامبر ۲۰۰۳ آغاز شد و آیساف کنترل امنیتی مناطق شمالی افغانستان را به دست گرفت. | ## بخش 2: نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت | مرحله دوم (غرب): در سال ۲۰۰۵، مأموریت آیساف به ولایات غربی افغانستان گسترش یافت. مرحله سوم (جنوب): در ژوئیه ۲۰۰۶، آیساف مسئولیت مناطق جنوبی را که پایگاه اصلی طالبان محسوب می‌شد، بر عهده گرفت. مرحله چهارم (شرق): در اکتبر ۲۰۰۶، با در دست گرفتن کنترل مناطق شرقی، آیساف رسماً مسئولیت تأمین امنیت در سراسر خاک افغانستان را بر عهده گرفت. این تیم‌ها واحدهای کوچک متشکل از نظامیان، دیپلمات‌ها و کارشناسان توسعه بودند که هدفشان گسترش نفوذ دولت مرکزی، کمک به بازسازی زیرساخت‌های محلی و آموزش پلیس بود. اوج حضور نظامی و روند انتقال در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰، با دستور افزایش نیروها، تعداد نیروهای آیساف در افغانستان به اوج خود رسید و از مرز ۱۳۰٬۰۰۰ نفر عبور کرد. در نشست لیسبون در نوامبر ۲۰۱۰، کشورهای عضو ناتو و دولت افغانستان توافق کردند که مسئولیت‌های امنیتی به تدریج از نیروهای آیساف به نیروهای ملی امنیتی افغان (ANSF) منتقل شود (روند انتقال یا Transition) تا این روند تا پایان سال ۲۰۱۴ تکمیل گردد. پایان مأموریت آیساف در تاریخ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴، طی مراسمی در کابل، مأموریت جنگی آیساف رسماً به پایان رسید. فهرست فرماندهان شماره نگاره فرمانده آغاز تصدی پایان تصدی شاخه نظامی یادداشت ۱ ارتشبدجان سی. مک‌کول(زادهٔ ۱۹۵۲) ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۲ نیروی زمینی بریتانیا اولین فرمانده آیساف. ۲ سرلشکرهیلمی آکین زورلو ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۲ ۱۰ فوریه ۲۰۰۳ نیروی زمینی ترکیه ۳ سپهبدنوربرت فان هیست(زادهٔ ۱۹۴۴) ۱۰ فوریه ۲۰۰۳ ۱۱ اوت ۲۰۰۳ نیروی زمینی آلمان با دستیاری سرتیپ هلندی، برت کوئندرس. ۴ سپهبدگوتز گلیمه‌روت(زادهٔ ۱۹۴۳) ۱۱ اوت ۲۰۰۳ ۹ فوریه ۲۰۰۴ نیروی زمینی آلمان با دستیاری سرلشکر کانادایی، اندرو لزلی. ۵ سپهبدریک هیلیر(زادهٔ ۱۹۵۵) ۹ فوریه ۲۰۰۴ ۹ اوت ۲۰۰۴ نیروی زمینی کانادا چهاردهمین رئیس ستاد دفاع نیروهای مسلح کانادا. ۶ سپهبدژان-لوئی پی ۹ اوت ۲۰۰۴ ۱۳ فوریه ۲۰۰۵ نیروی زمینی فرانسه فرمانده سپاه واکنش سریع اروپا (یوروکورپس). | ## بخش 3: نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت | ۷ سپهبداتم ارداغی ۱۳ فوریه ۲۰۰۵ ۵ اوت ۲۰۰۵ نیروی زمینی ترکیه فرمانده پیشین سپاه سوم ترکیه. ۸ ژنرال سپاهمائورو دل وکیو(زادهٔ ۱۹۴۶) ۵ اوت ۲۰۰۵ ۴ مه ۲۰۰۶ نیروی زمینی ایتالیا فرمانده پیشین سپاه واکنش سریع ناتو در ایتالیا و منصوب به فرماندهی ستاد مشترک عملیات ایتالیا. ریچاردز(زادهٔ ۱۹۵۲) ۴ مه ۲۰۰۶ ۴ فوریه ۲۰۰۷ نیروی زمینی بریتانیا ۱۰ 80px ارتشبددن کی. مک‌نیل(زادهٔ ۱۹۴۶) ۴ فوریه ۲۰۰۷ ۳ ژوئن ۲۰۰۸ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فرمانده پیشین فرماندهی نیروهای ارتش. مک‌کیرنان(زادهٔ ۱۹۵۰) ۳ ژوئن ۲۰۰۸ ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا توسط وزیر دفاع رابرت گیتس از فرماندهی برکنار شد. ۱۲ ارتشبداستنلی مک‌کریستال(زادهٔ ۱۹۵۴) ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹ ۲۳ ژوئن ۲۰۱۰ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا استعفا داد و به دلیل اظهارات انتقادی علیه دولت اوباما در مقاله‌ای در مجله رولینگ استون از فرماندهی برکنار شد. – سپهبدنیک پارکر(زادهٔ ۱۹۵۴) ۲۳ ژوئن ۲۰۱۰ ۴ ژوئیه ۲۰۱۰ نیروی زمینی بریتانیا از زمان استعفای مک‌کریستال تا زمان به دست گرفتن فرماندهی توسط پترائوس، به عنوان سرپرست (معاون فرمانده آیساف) خدمت کرد. ۱۳ ارتشبددیوید پترائوس(زادهٔ ۱۹۵۲) ۴ ژوئیه ۲۰۱۰ ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۱ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا نامزد شد تا چهارمین رئیس سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) شود. آلن(زادهٔ ۱۹۵۳) ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۱ ۱۰ فوریه ۲۰۱۳ سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در اواخر دوره خود، درگیر تحقیقات ارتباطات نامناسب شد. ۱۵ ارتشبدجوزف دانفورد(زادهٔ ۱۹۵۵) ۱۰ فوریه ۲۰۱۳ ۲۶ اوت ۲۰۱۴ سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا نامزد شد تا سی و ششمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی شود. کمپبل(زادهٔ ۱۹۵۷) ۲۶ اوت ۲۰۱۴ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به عنوان اولین فرمانده مأموریت حمایت قاطع (جانشین آیساف) منصوب شد. تلفات در طول ۱۳ سال مأموریت آیساف (۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴)، بیش از ۳٬۴۰۰ نظامی از کشورهای عضو این ائتلاف جان خود را از دست دادند. ایالات متحده آمریکا (با بیش از ۲۳۰۰ کشته)، بریتانیا (بیش از ۴۵۰ کشته) و کانادا (بیش از ۱۵۰ کشته) بیشترین تلفات را متحمل شدند. | ## جمع‌بندی | بخش عمده‌ای از این تلفات ناشی از انفجار بمب‌های کنار جاده‌ای (IED) و درگیری‌های مستقیم بود.