موضوع مقاله: باشگاه فوتبال ناپولی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باشگاه فوتبال ناپولی | مقدمه: انجمن ورزشی فوتبال ناپولی یا اس‌اس‌سی ناپولی که اختصاراً به نام ناپولی شناخته می‌شود، باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر ناپل قرار دارد. | ## بخش 1: باشگاه فوتبال ناپولی | ناپولی چهار بار قهرمان سری آ شده‌است و قهرمانی در جام یوفای سال ۸۹–۱۹۸۸، شش قهرمانی کوپا ایتالیا و دو قهرمانی سوپرجام ایتالیا را نیز در کارنامه دارد. ناپولی چهارمین تیم پرطرفدار کشور ایتالیا و از پرهوادارترین تیم‌های جنوب ایتالیا است. در ژانویهٔ ۲۰۱۶ یوفا ناپولی را هشتمین باشگاه برتر اروپا و دومین باشگاه ایتالیا دانست. دیگو مارادونا هفت سال در ناپولی بازی می‌کرد و در ۱۸۸ بازی، ۸۱ گل برای تیم به ثمر رسانده‌است و دو قهرمانی نخست ناپولی با حضور وی کسب شد. رکورددار گلزنی برای تیم ناپولی دریس مرتنز است و رکورددار تعداد بازی آن مارک همشیک است. بایون آن را پایه‌گذاری کردند؛ درحالی که چند شهروند ناپل از جمله کُنفُرتی، کاتترینا و آمِدِئو سالسی نیز در تأسیس آن مشارکت داشتند. کیت اصلی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی آسمانی و تی‌شرت راه‌راه نیروی دریایی و شلوارک سیاه بود. ناپولی‌ها نخستین بازی خود را با نتیجهٔ ۳–۲ در برابر تیم انگلیسی کارکنان کشتی عربیک بردند. در زمان تأسیس باشگاه، رقابت‌های لیگ فوتبال ایتالیا تنها میزبان تیم‌های منطقهٔ شمال ایتالیا بود و ناپولی و دیگر تیم‌های جنوبی ناچار بودند یا با ملوانان بازی کنند، یا در جام‌هایی همچون چلنج کاپ لیپتون، که توماس لیپتون برگزار می‌کرد، شرکت نمایند. در سال ۱۹۱۲ وابستگی ناپولی به خارجی‌ها از بین رفت و تیم محلی به نام اینترناسیونال ناپولیU.S. ناپولی پس از شروعی ضعیف، با تنها یک امتیاز در لیگ، توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC)، به عنوان یکی از باشگاه‌های بنیان‌گذار سری آ پذیرفته شد. او گلزنی ماهر بود و رکوردی که در تعداد گل‌ها بر جای گذاشت، بعدها توسط دیگو مارادونا و مارک همشیک شکسته شد. در شش سال سرمربی‌گری گاربوت، این باشگاه رشد چشم‌گیری داشت و جایگاهش به نیمهٔ بالایی جدول رسید؛ چنان‌که دو بار، در فصل‌های ۱۹۳۲–۳۳ و ۱۹۳۳–۳۴ سوم شد. آنتونیو وویاک، آرنالدو سنتیمنتی و کارلو بوسکاگلیا از بازیکنان برجستهٔ ناپولی در این دوره بودند. اما وضعیت باشگاه در طول جنگ جهانی دوم رو به افول نهاد؛ چنان‌که در فصل ۱۹۳۹–۴۰ در آستانه سقوط به سری بی‌قرار گرفتند و تنها به‌واسطه تفاضل گل در سری آ ماندند. آن‌ها از ورزشگاه جورجو آسکارلی به ورزشگاه آرتورو کولانا کوچیدند و تا پایان جنگ در سری بی ماندند. وقتی جنگ به پایان رسید و لیگ ایتالیا دوباره تشکیل شد، ناپولی مستقیماً به سری آ پیوست. ولی سال بعد به خاطر رسوایی و فساد مالی جریمه شد تا دو فصل دیگر را نیز در سری بی بگذراند. آن‌ها در جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۹۶۲ توانستند با گلزنی جیانی کورلّی و پیرلویجی رونزون بر اسپال غلبه کنند و قهرمان این مسابقات شوند. آن‌ها تحت مدیریت بازیکن سابق خود، برونو پساولا، توانستند کوپا دله آلپی (جام آلپ) را ببرند و در پایان لیگ به عنوان یکی از تیم‌های ممتاز سری آ جزء پنج تیم نخست جدول شوند. آن‌ها در فصل ۱۹۶۷–۶۸ بسیار به قهرمانی نزدیک بودند و پس از آث میلان، نایب قهرمان شدند. در این دوره، دینو زوف، خوزه آلتافینی، عمر سیووری و هافبک بومی تیم، آنتونیو جولیانو از محبوب‌ترین بازیکنان ناپولی بودند. جولیانو در این دوره رکورد تعداد بازی برای ناپولی را شکست که تا مدت‌ها پا بر جا ماند. روند رشد ناپولی در دههٔ ۱۹۷۰ ادامه داشت؛ آنها در فصل‌های ۱۹۷۰–۷۱ و ۱۹۷۳–۷۴ سوم شدند، در دورهٔ مربی‌گری بازیکن سابقشان، لوئیز وینیسیو، به مسابقات جام یوفا راه یافتند و در فصل ۱۹۷۴–۷۵ به دور سوم این جام هم رسیدند و در آخرین برد خود پورتو را ۲–۰ شکست دادند. در همین فصل، ناپولی در حالی که تنها دو امتیاز با یوونتوس صدرنشین فاصله داشت، مجدداً نایب قهرمان سری آ شد. باشگاه در این دوره به بازیکنان بومی خود همچون ژوزفه بروسکولوتی، آنتونیو جولیانو و سالواتوره اسپوسیتو و گلزنی‌های جوزپه ساوولدی متکی بود. ناپولی در فصل ۱۹۷۵–۷۶ توانست دومین مقام قهرمانی کوپا ایتالیای خود را کسب کند؛ آن‌ها برای کسب این عنوان تیم‌های میلان، فیورنتینا را حذف کرده و در فینال هلاس ورونا را ۴–۰ شکست داده بودند. ناپولی دههٔ ۱۹۸۰ را با قدرت آغاز کرد و در فصل ۱۹۸۰–۸۱ سوم شد ولی در سال ۱۹۸۳ اوضاع تغییر کرد و تیم برای دوری از ناحیهٔ سقوط جدول مبارزه می‌کرد. ناپولی در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴، با پرداخت ۶٫۹ میلیون پوند به بارسلونا، دیگو مارادونا را به خدمت گرفت و رکورد نقل و انتقالات فوتبال را شکست. تیم تدریجاً با حضور افرادی همچون چرو فررارا، سالواتوره بانیی و فرناندو د ناپولی توان خود را بازیافت. رشد جایگاه باشگاه در جدول سری آ تدریجی بود؛ آن‌ها در فصل ۱۹۸۵–۸۶ سوم شدند ولی فصل بعد نقطهٔ عطف تاریخ باشگاه روی داد و توانستند با اختلاف سه امتیاز قهرمان سری آ شوند و از سوی دیگر با بردن ۴–۰ آتلانتا در فینال جام حذفی و قهرمانی در کوپا ایتالیا، دوگانه را کسب کنند. از آنجایی که تا آن هنگام هیچ تیمی از ایتالیای جنوبی در لیگ قهرمان نشده بود، این رخداد مارادونا را به یک نشانهٔ فرهنگی و اجتماعی در شهر ناپل بدل کرد. باشگاه در فصل آتی جام اروپا موفقیت چندانی کسب نکرد و در فصل ۱۹۸۷–۸۸ سری آ هم دوم شد. آن‌ها در جام اروپای فصل ۱۹۸۸–۸۹ توانستند نخستین عنوان چشم‌گیر خود در اروپا را کسب کنند و برنده این جام شوند. یوونتوس، بایرن مونیخ و پائوک در دورهٔ حذفی از ناپولی شکست خوردند و در فینال، باشگاه فوتبال اشتوتگارت در مجموع دو بازی، با نتیجهٔ ۵–۴ مغلوب ناپولی شد. | ## بخش 2: باشگاه فوتبال ناپولی | ناپولی در فصل ۱۹۸۹–۹۰ سری آ با اختلاف دو امتیازی نسبت به میلان، دومین قهرمانی خود را کسب کرد. با این حال، دیگر تیم‌ها و طرفدارانشان برای ناپولی احترام چندانی قائل نبودند؛ به‌طور مثال در برگامو یکی از تماشاچیان آتلانتا یک سکه ۱۰۰ لیری را به سمت سر آلمائو پرتاب کرد. مارادونا در حین جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ نظرات بحث‌برانگیزی را در خصوص اختلاف‌های مردم شمال و جنوب ایتالیا و وحدت ایتالیا (risorgimento) بیان کرد و از مردم شهر ناپول خواست که در نیمه‌نهایی جام جهانی از تیم ملی آرژانتین در برابر ایتالیا حمایت کنند. استادیوم سن پائولی تنها ورزشگاهی بود که در آن هواداران سرود ملی آرژانتین را هو نکردند. با این حال، پس از مسابقهٔ فینال، فدراسیون فوتبال ایتالیا مارادونا را مجبور کرد که تست دوپینگ دهد و نتیجهٔ آزمایشش برای کوکائین مثبت درآمد؛ هم مارادونا و هم ناپلیایی‌ها بعداً مدعی شدند این اقدام یک انتقام‌گیری از رخدادهای پیشین بوده‌است. با این حال، باشگاه ناپولی توانست در سوپرجام سال ۱۹۹۰ با رکورد نتیجهٔ ۵–۱ در برابر یوونتوس پیروز شود، اما این آخرین جایزهٔ بزرگ آن‌ها تا ۲۲ سال بعد بود. بازیکنانی همچون جانفرانکو زولا، دنیل فونسکا، سیرو فررا و سرکا همگی در سال ۱۹۹۴ باشگاه را ترک کردند. در فصل ۱۹۹۶–۹۷، فینالیست کوپا ایتالیا (جام حذفی) شد ولی این بازی را ۳–۱ به ویچنزا ویرتوس واگذار کرد. نهایتاً باشگاه در روند نزولی خود، با تنها دو برد در فصل ۱۹۹۷–۹۸، به سری بی سقوط کرد. تیم مجدداً توان آن را یافت که در فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به موفقیت رسیده و به سری آ بازگردد ولی موفقیتشان دوامی نداشت و بلافاصله در فصل بعدی، علی‌رغم جدال با دیگر تیم‌های آخر جدولی، دوباره سقوط کردند. فیلم‌سازی به نام آئورلیو د لائورنتیس، برای حفاظت از فوتبال شهر ناپول، باشگاه را با نام فوتبال ناپولیNapoli Soccer احیا کرد؛ زیرا آنان حق استفاده از نام سابق را نداشتند. ناپولی در آنجا هم، در فصل ۲۰۰۴–۰۵، با شکست ۲–۱ در بازی پلی‌آف، برابر حریف محلیش، آولینو، ناکام ماند. در حالی که ناپولی در سطح نازل‌تری نسبت به تیم‌های سری آ بازی می‌کرد، میانگین تماشاگران تیم برای هر بازی، از بسیاری از دیگر باشگاه‌های کشور بیشتر بود و آنان توانستند رکورد بیشترین تماشاچی سری سی را، با به ورزشگاه آوردن ۵۱٬۰۰۰ نفر در یک بازی، بشکنند. تیم در فصل بعد به سری بی صعود کرد و د لائورنتیس توانست نام قدیمی تیم، بنگاه ورزشی فوتبال ناپولی، را در مه ۲۰۰۶ برگرداند. تنها یک فصل ناپولی در سری بی ماند و سال بعد همراه با جنوآ، تیم دیگری که همراه با ناپولی به «غول‌های خوابیده» معروف شده بودند، به سطح اول فوتبال ایتالیا برگشت. در سال ۲۰۱۰، تحت مدیریت والتر ماتزاری، ناپولی در جایگاه ششم لیگ ایستاد و جواز حضور در لیگ اروپای سال بعد را کسب کرد. در فصل ۲۰۱۰–۱۱ نیز سوم شدند و مستقیماً به سهمیهٔ گروهی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دست یافتند. در فصل ۲۰۱۱–۱۲، ناپولی در سری آ پنجم شد، ولی در ورزشگاه المپیک رم فینال کوپا ایتالیا را در برابر یوونتوس برگزار کرد و با برد مقابل مدافع قهرمانی، پس از ۲۵ سال توانست چهارمین قهرمانی کوپا ایتالیای خود را جشن بگیرد. آن‌ها توانستند در لیگ قهرمانان هم از مرحلهٔ گروهی صعود کنند و به جمع شانزده تیم برتر برسند؛ جایی که یکی از مدعیان قهرمانی آن دوره، چلسی، حذفشان کرد. کاوانی در این فصل با ۲۹ گل زده، بهترین گلزن فصل شد و این عملکرد باعث شد پاریس سن ژرمن، با مبلغ رکورد شکنانهٔ ۶۴ میلیون یورو، خواهان به خدمت گرفتن او شود. این تیم در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ قهرمان کوپا ایتالیا شد و پنجمین عنوان ناپولی در این مسابقات را در حالی ثبت کرد که با نتیجهٔ ۳–۱ فیورنتینا را شکست داده بود. در این فصل برای حضور در لیگ قهرمانان به مصاف اتلتیک بیلبائو در پلی‌آف رفت ولی بازی را باخت. سپس در حالی که آندرلشت، دینامو مسکو و ولفسبورگ را در جام یوفا شکست داده بود، در مرحلهٔ نیمه نهایی با باخت مقابل دنیپرو، حذف شد. آن‌ها در حالی در ۲۵ آوریل ۲۰۱۶، از رم باختند که یوونتوس توانسته بود با برد رقیبش، صدرنشین شود و با ادامهٔ روند بردهایش در سه هفتهٔ باقی مانده، قهرمان آن فصل سری آ شود. فصل بعد، ناپولی در لیگ قهرمانان از گروه خود صعود کرد و در یک-هشتم نهایی بازی را به رئال مادرید واگذار کرد. آن‌ها لیگ ۲۰۱۶–۱۷ را هم با ۸۶ امتیاز و مقام سوم، پس از یوونتوس و رم، تمام کردند. در سری آ ۲۰۱۷–۱۸، ناپولی بار دیگر در جدال برای قهرمانی، با یوونتوس رقابت کرد ولی باز هم ناکام بود. ناپولی بازی پلی آف برابر نیس را برد ولی در مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان سوم شد و اینچنین راهی لیگ اروپا شد. در پایان این فصل، مائوریتسیو ساری به تیم چلسی رفت و کارلو آنچلوتی جایگزین او شد. در حضور آنچلوتی هم بار دیگر در رقابت با یوونتوس، ناپولی دوم شد؛ اختلاف ناپولی با تیم اول ۱۱ امتیاز و با تیم سوم ۱۰ امتیاز بود. فصل ۲۰۱۹–۲۰ برای ناپولی خوب آغاز نشد؛ نتایج ضعیفِ به دست آمده موجب شد آنچلوتی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ از باشگاه اخراج شود؛ آخرین بازی به مربیگری او با برد ۴–۰ مقابل باشگاه فوتبال خنک در لیگ قهرمانان بود. گتوزو توانست ناپولی را پس از شش سال، موفق به قهرمانی در جام حذفی کند و در فینال این مسابقات با پنالتی‌کشی بر یوونتوس غلبه کرد. دهه ۲۰۲۰؛ پس از درگذشت مارادونا در دسامبر سال ۲۰۲۰، دیگو مارادونا درگذشت و شهردار ناپل رسماً برای «بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ جهان» عزای عمومی اعلام کرد و پس از اعلان خبر مرگ مارادونا، هزاران شهروند به خیابان‌های شهر آمدند. گاردین در گزارش خود از شهر ناپل اینچنین توصیف کرد: «به نظر می‌رسید که مقامات چشم خود را بر نقض محدودیت‌های کووید بسته‌اند. در ناپل، او مانند یک‌نیمه خدا مورد احترام قرار گرفت، که تنها با قدیس حامی شهر، سن جنارو، قابل مقایسه است.» باشگاه ناپولی به این مناسبت، نام ورزشگاه سن پائولو را به ورزشگاه دیگو مارادونا تغییر داد. | ## بخش 3: باشگاه فوتبال ناپولی | از ۲۹ مه ۲۰۲۱، لوچانو اسپالتی که دو سالی بود مربی‌گری تیمی را برعهده نداشت، به ناپولی پیوست و جانشین گتوزو شد. اسپالتی در دومین فصل حضورش در ناپولی، فصل ۲۳–۲۰۲۲، چند تن از بازیکنان اصلی تیم همچون کالیدو کولیبالی، فابیان رویز و لورنزو اینسینیه را از فهرست باشگاه خارج کرده و در عوض بازیکنان جوانی همچون مین جائه کیم و خویچا کواراتسخلیا را جایگزین کرد که موجب شدند ناپولی بخت خوبی برای به دست قهرمانی این فصل سری آ به دست آورد. در پایان این فصل، در ۴ مه ۲۰۲۳، قهرمانی ناپولی مسجل شد و این تیم به سومین عنوان قهرمانی خود در سری آ دست یافت؛ این نخستین قهرمانی ناپولی بدون حضور دیگو مارادونا بود. در همین فصل از لیگ قهرمانان اروپا، تیم اسپالتی برای اولین بار در تاریخ ناپولی، به مرحلهٔ یک چهارم نهایی اروپا رسید و در این مرحله از دیگر تیم ایتالیایی، آث میلان، در مجموع با نتیجهٔ ۲–۱ (۱–۰ در زمین حریف و ۱–۱ در خانه) شکست خورد و حذف شد. در ۵ ژوئن ۲۰۲۴، ناپولی رسماً انتصاب سرمربی جدید، آنتونیو کونته، را قطعی کرد تا در سه فصل آینده مسئولیت این تیم را بر عهده بگیرد. کونته در حالی تیم ناپولی را تحویل گرفت که مدافع قهرمانی، فصل ۲۴–۲۰۲۳ را در رتبهٔ دهم جدول به پایان رسانده بود و شرایط بدی داشت. با این حال، در اولین فصل حضور کونته، ناپولی در جدالی نفس‌گیر با اینتر میلان، قهرمان سری آ ۲۵–۲۰۲۴ شد و چهارمین عنوان تاریخ باشگاه را کسب کرد. این باشگاه در سال ۲۰۲۰ در میان باشگاه‌های اروپایی، بیستمین و در سری آ، چهارمین باشگاه از لحاظ سرمایه رتبه‌بندی شد. بنا بر رتبه‌بندی یوفا تا اوت ۲۰۲۰، ناپولی هجدهمین باشگاه برتر اروپا و سومین باشگاه برتر ایتالیایی است. آخرین بار شماره ۱۰ ناپولی بر تن روبرتو سوسو، بازیکنی آرژانتینی، در یک بازی غیررسمی مقابل فروزینونه در سائوپائولو در تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۰۶ دیده شد. در اولین بازی ناپولی پس از مرگ مارادونا در نوامبر ۲۰۲۰، بازیکنان این تیم با لباس‌های شماره ۱۰ مارادونا وارد زمین شدند. در اینجا فهرستی از سرمربیان این تیم بر اساس ترتیب زمانی از سال ۱۹۲۶ آمده‌است: مربیکشورسالآنتونیو کروشر۱۹۲۶–۲۷بینو سکاسا۱۹۲۷کمیسیون فنیرولف استیجرجیووانی تریلهفرنس مونلار۱۹۲۷–۲۸اوتو فیشر۱۹۲۸جیووانی تریله۱۹۲۸–۲۹ویلیام گاربوت۱۹۲۹–۳۵کارولی کاسپکای۱۹۳۵–۳۶آنجلو ماتئا۱۹۳۶–۳۸یوجن پایر۱۹۳۸–۳۹کمیسیون فنیآمدئو د آلبوراپائولو یودیسهلوئیجی کاستلوآکیله پیکچنینرئو روکو۱۹۳۹مربیکشورسالآدولفو بالونچری۱۹۳۹–۴۰آنتونیو وویاک۱۹۴۰–۴۳پائولو اینوسنتی ۱۹۴۳رافائله سانسون ۱۹۴۵–۴۷جیووانی وکینا۱۹۴۷–۴۸آرنالدو سنتیمنتی۱۹۴۸فلیچه بورل۱۹۴۸–۴۹لوئیجی د منس۱۹۴۹ویتوریو موسله۱۹۴۹ارالدو مونزجلیو۱۹۴۹–۵۶آمدئو آمادی۱۹۵۶–۵۹آنیباله فروسی۱۹۵۹آمدئو آمادی۱۹۵۹–۶۱آمدئو آمادیرناتو چزارینی۱۹۶۱نامملیتسال‌هاآتیلا سالوسترو ۱۹۶۱فیوراوانته بالدی۱۹۶۱–۶۲برونو پساولا ۱۹۶۲برونو پساولاارالدو مونزجلیو ۱۹۶۲–۶۳روبرتو لریچی۱۹۶۳–۶۴جیووانی مولینو۱۹۶۴برونو پساولا ۱۹۶۴–۶۸جوزپه کیاپلا۱۹۶۸–۶۹یوجیدیو دی کوستانزو۱۹۶۹جوزپه کیاپلا۱۹۶۹–۷۳لوئیز وینیسیو۱۹۷۳–۷۶آلبرتو دلفراتیروساریو ریولینو۱۹۷۶برونو پساولا ۱۹۷۶–۷۷روساریو ریولینو۱۹۷۷مربیکشورسالجیوانی دی مارزیو۱۹۷۷–۷۸لوئیز وینیسیو۱۹۷۸–۸۰آنجلو بندیکتو سورمانی ۱۹۸۰رینو مارکسی۱۹۸۰–۸۲ماسیو جاکومینی۱۹۸۲برونو پساولا ۱۹۸۲–۸۳پیترو سانتین۱۹۸۳–۸۴رینو مارکسی۱۹۸۴–۸۵اوتاویو بیانکی۱ ژوئیه ۱۹۸۶ – ۳۰ ژوئن ۱۹۸۹ آلبرتو بیگون۱۹۸۹–۹۱کلودیو رانیری۱ ژوئیه ۱۹۹۱ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳اوتاویو بیانکی۱ نوامبر ۱۹۹۲ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳مربیکشورسالمارچلو لیپی۱ ژوئیه ۱۹۹۳ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۴وینچنسو گوئرینی۱ ژوئیه ۱۹۹۴ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۴وویادین بوشکوفجارباس فائوستینو۱۸ اکتبر ۱۹۹۴–۹۵وویادین بوشکوفآلدو سنسیبله۱۹۹۵ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۶لوئیجی سیمونی۱۹۹۶–۹۷وینسنزو مونته‌فشو۱۹۹۷بورتلو موتی۱ ژوئیه ۱۹۹۷ – ۶ اکتبر ۱۹۹۷کارلو ماسونه۱۹ اکتبر ۱۹۹۷ – ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷مربیکشورسالجیووانی گالونی۱۹۹۷–۹۸وینسنزو مونته‌فشو۱۹۹۸رنزو اولیویری۱۹۹۸–۹۹وینسنزو مونته‌فشو۱۹۹۹والتر نوولینو۱۹۹۹–۰۰زدنیک زمان۱ ژوئیه ۲۰۰۰– ۱۲ نوامبر ۲۰۰۰امیلیانو موندنیکو۱۳ نوامبر ۲۰۰۰ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱لوئیجی د کانیو۱ ژوئیه ۲۰۰۱ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۲فرانکو کلمبا۱ ژوئیه ۲۰۰۲ – ۱۶ دسامبر ۲۰۰۲سرجیو بوسو۲۰۰۲مربیکشورسالفرانسیسکو اسکوگلیو۱۸ دسامبر ۲۰۰۲ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳فرانکو کلمبا۲۰۰۳آندره‌آ آگوستینلی۱۹ ژوئن ۲۰۰۳ – ۹ نوامبر ۲۰۰۳لوئیجی سیمونی۱۰ نوامبر ۲۰۰۳ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴جان‌پیرو ونتورا۱ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۲۵ ژانویه ۲۰۰۵ادواردو رخا۳ ژانویه ۲۰۰۵ – ۱۰ مارس ۲۰۰۹روبرتو دونادونی۱۰ مارس ۲۰۰۹ – ۵ اکتبر ۲۰۰۹مربیکشورسالوالتر ماتزاری۶ اکتبر ۲۰۰۹ – ۲۰ مه ۲۰۱۳رافائل بنیتز۲۷ مه ۲۰۱۳ – ۳۱ مه ۲۰۱۵مائوریتسیو ساری۱۱ ژوئن ۲۰۱۵ – ۲۳ مه ۲۰۱۸کارلو آنچلوتی۲۳ مه ۲۰۱۸ – ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹جنارو گتوزو ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ – ۲۳ مه ۲۰۲۱لوچانو اسپالتی ۲۹ مه ۲۰۲۱ – ۱۵ ژوئن ۲۰۲۳رودی گارسیا ۱۵ ژوئن ۲۰۲۳ – ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳والتر ماتزاری ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳– ۱۹ فوریه ۲۰۲۴فرانچسکو کالتسونا ۱۹ فوریه ۲۰۲۴ – ۵ ژوئن ۲۰۲۴آنتونیو کونته ۵ ژوئن ۲۰۲۴– هواداران و شهرآوردها نقل قول۲|left|صبح که برای گرم کردن به سان پائولو رفتیم، کارلوس (توز) در مورد این ورزشگاه به من می‌گفت، اما من برای بارسا بازی کردم، بنابراین به خودم گفتم این نمی‌تواند خیلی مهم باشد! با این حال، وقتی پا را روی آن زمین گذاشتم، احساس کردم تفاوتی شگفت و جادویی وجود دارد. وقتی سرود لیگ قهرمانان اروپا نواخته می‌شد، با شنیدن سوت ۸۰ هزار نفر، فهمیدم چه آشفتگی در پیش داریم! من در حرفه‌ام بازی‌های مهمی انجام دادم، اما وقتی برای اولین بار هیاهوی آنجا را شنیدم، پاهایم می‌لرزید! خوب، آنجا بود که فهمیدم که برای آن افراد، این تیم فقط یک تیم فوتبال نیست، بلکه یک عشق واقعی است؛ مانند عشقی که بین مادر و فرزند وجود دارد! این تنها باری بود که بعد از از باخت در یک مسابقه در زمین بازی ماندم، فقط برای این که از نمایش لذت ببرم.|یحیی توره| ناپولی، چهارمین باشگاه پرطرفدار ایتالیا است و حدود ۱۳٪ فوتبال‌دوستان ایتالیایی حامی آن هستند. همانند دیگر تیم‌های بزرگ کشور، طرفداران ناپولی هم محدود به مرزهای ایتالیا نیستند؛ این تیم در سراسر دنیا نزدیک به ۶ میلیون هوادار دارد. با این حال، دو دربی در منطقه برای ناپولی حائز اهمیت است: دربی د لا کامپانیا که به بازی با دو باشگاه این ناحیه اطلاق می‌شود؛ آولینو و سالرنیتانا. هواداران ناپولی پایدارترین و معروفترین روابط دوستانه را با تماشاگران جنوآ دارند. همچنین طرفداران ناپولی با تیم‌های کاتانیا، پالرمو، بورسیا دورتموند، اورتون، پاریس سن ژرمن، و سلتیک روابط نسبتاً خوبی دارند. به دلیل رنگ لباس باشگاه، ناپولی نیز مانند تیم ملی فوتبال ایتالیا، «آتزوری» (لاجوردی‌پوشان) لقب گرفته‌است. این لقب پس از آن به باشگاه داده شد که در فصل ۱۹۲۶–۲۷ عملکردی ضعیف از خود نشان دادند. از آنجا که اسب سیاه به عنوان نماد ناپلیایی‌ها رایج بوده، این لقب برایشان خفت‌آور بوده‌است. عقبهٔ این نماد به دوران اینترناسیونال ناپولی برمی‌گردد که چنین طرحی روی لباس بازیکنان درج شده بود. از آنجا که باشگاه رسماً «نشان N» را به عنوان نماد خود معرفی کرده، نسخه‌های تغییریافته‌ای از نماد باشگاه استفاده شده‌است؛ گاه نام کامل باشگاه را هم در کنار آن درج کرده و گاه چنین نکرده‌است. اما تفاوت اصلی در میان لوگوهای استفاده شده، رنگ این نماد است که محیط آبی‌رنگش تغییراتی داشته‌است. این لقب از اساطیر یونانی برآمده؛ آنجا که یک سیرن به نام پارتنوپه با صدای خود سعی داشت اودیسئوس را اغوا کند تا کشتی خود را به سوی کاپری براند. دریس مرتنز هم با زدن ۱۲۲ گل تا سال ۲۰۲۰، برترین گلزن تاریخ باشگاه ناپولی محسوب می‌شود. دیگو مارادونا در پایان فصل ۱۹۸۷–۸۸، با زدن ۱۵ گل، جایزهٔ کاپوکانونیره، کفش طلای سری آ، را کسب کرد. این افتخار در فصل ۲۰۱۲–۱۳ توسط ادینسون کاوانی و در فصل ۲۰۱۵–۱۶ توسط گونسالو ایگواین نیز تکرار شد. رکورد بیشترین گل یک بازیکن در طول تنها یک فصل هم در دست گونسالو ایگواین است، که ۳۶ گل در فصل ۲۰۱۵–۱۶ به ثمر رساند. بهترین پیروزی ناپولی نتیجهٔ ۸–۱ مقابل پرو پاتریا در فصل ۱۹۵۵–۵۶ سری آ و بدترین باخت آن نتیجهٔ ۱۱–۰ مقابل تورینو در فصل ۱۹۲۷–۲۸ است. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۶ ایگواین سومین خرید گران تاریخ فوتبال شد و این رکورد تا مدت‌ها در لیگ ایتالیا در دست او ماند؛ رقم این قرارداد ۹۰ میلیون یورو بود. در ۲۳ اوت ۲۰۱۹، ناپولی با مبلغ ۴۶٫۵ میلیون دلار (۴۲ میلیون یورو) ایروینگ لوزانو را از آیندهوون خرید. | ## جمع‌بندی | افتخارات داخلی 20px|اسکودتو سری آ قهرمان (۴): ۱۹۸۶–۸۷، ۱۹۸۹–۹۰، ۲۰۲۲–۲۳، ۲۰۲۴–۲۵ 20px جام حذفی فوتبال ایتالیا قهرمان (۶): ۱۹۶۱–۶۲، ۱۹۷۵–۷۶، ۱۹۸۶–۸۷ ، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۹–۲۰ 18px سوپرجام فوتبال ایتالیا قهرمان (3): ۱۹۹۰ ،۲۰۱۴،۲۰۲۵ اروپا جام یوفا قهرمان (۱): ۱۹۸۸–۸۹ عناوین کوچکتر سری بیقهرمان (۱): ۱۹۴۹–۵۰و ۱۹۴۵–۴۶ قهرمانی همراه باری در سری آ-بی جنوب ایتالیا.