موضوع مقاله: ماریا کالاس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا کالاس | مقدمه: ماریا کالاس (؛ ؛ ۲ دسامبر ۱۹۲۳ – ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۷) خواننده یونانی-آمریکایی در محدوده صدایی سوپرانو بود. | ## بخش 1: ماریا کالاس | او یکی از مشهورترین خوانندگان آمریکایی در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم به‌شمار می‌آید. وی که ملقب به ملکه اپرای قرن بیستم می‌باشد، علاوه برداشتن صدایی پر قدرت، دارای استعداد شگرفی در ایفای نقش روی صحنه بود. آثار بسیاری از اپرا سازان مشهور از جمله جوزپه وردی، وینچنتزو بلینی و جاکومو پوچینی با هنرنمایی وی به روی صحنه رفتند. ماریا در سراسر جهان طرفداران بیشماری داشت و علاقه‌مندان به اجراهای وی گاه ناچار بودند برای تهیه بلیط کنسرت‌هایش، چند شب و روز در صف منتظر بمانند. اغلب اپراهای که ماریا کالاس اجرا می‌کرد حزن‌انگیز بودند، درحالی‌که گهگاه - آنطور که در مصاحبه‌ها گفت - برای تنوع به اجرای آثار طنز نیز پرداخته است. به عقیده بسیاری از دوستان و نزدیکان ماریا، زندگی شخصی او شباهت زیادی به اپراهای غم‌انگیزی داشت که اجرا می‌نمود. ماریا در آمریکا متولد شد؛ والدینش قبل از او، صاحب یک فرزند دختر و یک پسر نیز شده بودند که فرزند پسر در ۱۸ ماهگی در اثر بیماری درگذشت. اما با دختر شدن او، بسیار مأیوس شده تا جایی که مادرش تا چند روز حاضر نبوده حتی به صورت نوزاد نگاه کند. ماریا از حدود سه سالگی آموختن موسیقی را شروع و به اجبار مادر، تمام اوقات فراغت خود را صرف مطالعه، تمرین یا شرکت در آزمون‌ها و مسابقات هنری نمود. ماریا تحت تعلیم اساتیدی چون «ماریا تری‌وِلّا» (سوپرانوی ایتالیایی) و «البیرا د ایدالگو» (سوپرانو و استادِ آواز برجستهٔ اسپانیایی) پیشرف‌های چشمگیری کرد و خود نیز بیش از پیش به خوانندگی علاقه‌مند شد. | ## بخش 2: ماریا کالاس | در سال ۱۹۴۹، ماریا باجووانی باتیستا منگینی، تاجر ثروتمند ایتالیای که ۲۸ سال از او بزرگتر بوده ازدواج کرد. ماریا که همواره در آرزوی داشتن یک زندگی مملو از عشق و آرامش بود، از همسر خود جدا شد و زندگی جدیدی را با اوناسیس در پاریس آغاز کرد. بسیاری در آن زمان، پایان خوشی را برای این رابطه نمی‌دیدند؛ چرا که اوناسیس حاضر بوده هر فردی را قربانی موفقیت‌های تجاری خود کند؛ آن‌ها معتقد بودند که وی ماریا را تنها برای کسب احترام و شهرت بیشتر می‌خواهد و درکی از طبیعت پر احساس و هنری ماریا ندارد. اوناسیس خواندن وی را با وجود داشتن ثروت، بی‌معنی می‌دانست و از او می‌خواست بیهوده خود را به زحمت نیندازد. او به ازدواج با ماریا و داشتن فرزند نیز علاقه نشان نمی‌داد و بی مهری‌های روزافزون وی، ماریا را ناچار به ترک این رابطه می‌کند. به گفته زندگی‌نامه نویسان و دوستان ماریا، وی در مدت زندگی با اوناسیس چند بار حامله شد اما به خواسته اوناسیس سقط جنین می‌کند؛ یکبار هم که فرزندش (پسر) به دنیا می‌آید، به دلیلی نامعلوم می‌میرد. پس از این، ماریا برای التیام ضربه‌های روحی خود، به کار مفرط روی آورد که این باعث بیماری و صدمه دیدن صدایش شد. شنیدن خبر ازدواج اوناسیس با ژاکلین کندی - بانوی اول سابق آمریکا - نیز او را غمگین تر کرد. ماریا به خاطر بیماری‌های روحی و جسمی مدت‌ها خانه‌نشین شد تا اینکه بعد از سال‌ها تصمیم به ساخت فیلم مده آ با کارگردانی پیر پائولو پازولینی گرفت که خیلی موفق نبود. در سال ۱۹۷۳، با جوزپه دی استفانو شروع به همکاری کرد و اجراهای این دو هنرمند در سراسر دنیا مورد استقبال قرار گرفت. | ## بخش 3: ماریا کالاس | درگذشت در سال ۱۹۷۵، اوناسیس که ازدواجش با ژاکلین کندی باعث نشده بود از علاقه ماریا به وی کاسته شود، درگذشت. او حاضر به معاشرت با هیچ‌کس نبود و به گفته اطرافیانش، اگر درد و بیماری هم داشت، اقدام به درمان آن نمی‌کرد زیرا پس از مرگ اوناسیس، دلیلی برای زنده ماندن نمی‌دید. ماریا کالاس به تاریخ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۷ (در سن ۵۳ سالگی)، در خانه‌اش، بر اثر سکته قلبی درگذشت. مراسم تشییع جنازه ای در تاریخ 20 سپتامبر 1977 در کلیسای جامع سنت استفان واقع در خیابان جورج-بیزه، پاریس برگزار شد. او بعدها در قبرستان پر لاشز سوزانده شد و خاکسترهایش در کولومباریوم آنجا قرار گرفت. پس از اینکه خاکسترهایش دزدیده و سپس پیدا شد، طبق خواسته‌اش در بهار 1979 بر روی دریای اژه، در سواحل یونان پاشیده شد.. اضافه وزن کالاس در سال‌های اولیه زندگی حرفه‌ای زنی سنگین‌وزن بود، به عبارت خود او: «می‌توان گفت سنگین، بله من بودم، اما من زنی قدبلند، ۱۷۴ سانتی‌متر، و به وزن بیش از ۹۱ کیلوگرم هستم.» او علاوه بر بهترین بودن از لحاظ صدا و اجرای روی صحنه، دوست داشت که زیباترین خواننده هم باشد. ای پوریتانی و مسیر به سمت آواز قشنگ نقطه عطف بزرگ در زندگی حرفه‌ای کالاس در ونیز در سال ۱۹۴۹ رخ داد. | ## جمع‌بندی | او به خواندن نقش «برونهیلد» در «دی والکور» در تئاتر «لا فنیس» گذاشته شد، زمانی که «مارگریتا کاروزیو» که به خواندن «الویرا» در «ای پوریتانی» در تئاتر مشغول بود، بیمار شد.