موضوع مقاله: یبنه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یبنه | مقدمه: این شهر در نزدیکی ویرانه‌های شهر باستانی یبنا (که با نام‌های یامنیا و جبنه نیز شناخته می‌شود)، و بعدها روستای یبنا، و امروزه محوطهٔ باستان‌شناسی تل یونه قرار دارد. | ## بخش 1: یبنه | یونهٔ باستانی به دلیل نقش این شهر در بازسازی و احیای یهودیت تحت رهبری دانشمندان یوحنان بن زکای و گمالئیل دوم پس از ویرانی معبد دوم، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ یهود دارد. ریشه نام در بسیاری از ترجمه‌های انگلیسی کتاب مقدس، یبنه و یا یَونه با نام «جبنه» (Jabneh /ˈdʒæbnə/) شناخته می‌شد. در دوران حکومت اواخر روم و بیزانس، این شهر دارای جمعیتی مختلط از مسیحیان، یهودیان و سامریان بود. در دورهٔ صلیبیان، این شهر با نام «ابلین» شناخته می‌شد و محل استقرار دودمان ابلین بود. امروزه محوطهٔ باستانی آن در سایت باستان‌شناسی تل یونه، در جنوب‌شرقی شهر مدرن، قرار دارد. از حفاری‌های تل باستانی معروف به تل یونه (عبری)، که روی تپهٔ طبیعی کورکار شکل گرفته است، مشخص شده که این منطقه به طور مداوم از عصر برنز یا عصر آهن تا دوران قیمومت بریتانیا مسکونی بوده است. هرود بزرگ، پس از مرگ خود، آن را به خواهرش سالومه بخشید و پس از مرگ او، به امپراتور آگوستوس رسید که آن را به‌عنوان ملک خصوصی امپراتوری اداره می‌کرد و این وضعیت حداقل برای یک قرن ادامه یافت.Kletter, Raz (2004). در دههٔ ۴۰ میلادی، اختلافی در جامنیا رخ داد زمانی که غیر یهودیان قربانگاهی از خشت برای امپراتور ساختند و این اقدام جمعیت یهودی محلی را خشمگین کرد. یهودیان این قربانگاه را نابود کردند و غیر یهودیان شکایت خود را به کاپیتو، مأمور جمع‌آوری مالیات امپراتوری در یهودیه، بردند که موضوع را به امپراتور کالیکولا گزارش داد. در سال ۶۶ میلادی، تریبون رومی ناپولیتانوس با پادشاه آگریپا دوم در یامنیا ملاقات کرد تا او را از مأموریت خود برای بررسی وضعیت اورشلیم پس از تصرف وجوه معبد توسط فلوروس و درگیری‌های بین یهودیان و نیروهای رومی مطلع سازد. سپس، در بهار سال ۶۸ میلادی، پس از سرکوب قیام در جلیل توسط ارتش رومی تحت فرماندهی وسپاسیان، ارتش به یامنیا و ازوتوس حمله کرد، هر دو شهر را تصرف و پادگان‌هایی در آن‌ها مستقر نمود. پس از شکست شورش و تخریب معبد دوم، یهودیت در یبنه و یا یَونه دستخوش اصلاحات مهم شد. طبق سنت ربانی، ربای یوحنان بن زکای و شاگردانش در جریان آغاز جنگ اجازه یافتند در یامنیا سکونت کنند. | ## بخش 2: یبنه | همچنین مدتی تصور می‌شد که یامه‌نیا محل برگزاری شورای جامنیا بوده است که قانون اساسی کتاب مقدس یهودی ربانی را تدوین کرده است، اگرچه مطالعات فعلی تا حد زیادی این نظریه را رد می‌کنند. طبق تلمود اورشلیم (براخوت ۱:۴)، هنگامی که ربایان بر سر نکته‌ای دقیق از قانون یهودی اختلاف داشتند، صدای الهی (عبری: بات کول) در یونه شنیده شد که به نفع مدرسهٔ هلیل حکم می‌داد. برای مقابله با تهدید فرضی به اقتدار ربانی، تلمود می‌گوید که شمُئل هاکاتان از یبنه و یا یَونه برکت دوازدهم در نماز روزانه، یعنی برکتی علیه مرتدان و کافران (عبری: مینیم) را برقرار کرد.; cf. خاندان نجیب‌زادهٔ هم‌نام آن، خاندان ایبلین، در پادشاهی اورشلیم و بعدها در پادشاهی قبرس اهمیت داشت. 28 ابلین برای نخستین بار توسط صلاح‌الدین غارت شد، پیش از آنکه ارتش او در نبرد مونتجی‌سارد اواخر ۱۱۷۷ شکست بخورد. 34: No 2, pp.204-284, 247 کلیسای محلهٔ ابلین به مسجد تبدیل شد و در دورهٔ مملوک‌ها در سال ۱۳۳۷ مناره‌ای به آن افزوده شد. آرامگاه ابوهُرَیره / گمالئیل آرامگاه ابوهُرَیره ، که به عربی به نام ضریح ابوهُرَیره شناخته می‌شود و به‌عنوان «یکی از زیباترین آرامگاه‌های گنبددار در اسرائیل توصیف شده است، به قرن دوازدهم بازمی‌گردد. گفته می‌شود که این آرامگاه متعلق به ابوهُرَیره ، از یاران (صحابه) پیامبر اسلام محمد بوده است. پس از ۱۹۴۸، این زیارتگاه توسط یهودیان که معتقدند آرامگاه متعلق به ربای گمالئیل یونه است، مورد استفاده قرار گرفت. عبادت‌کنندگان یهودی می‌گویند که این مکان در اصل یک آرامگاه یهودی بوده که بعدها اسلام‌زده شده است.Gideon Bar (2008). 13 (3): 1–21 شناسایی این مکان به‌عنوان آرامگاه گمالئیل بر اساس نوشته‌های زائران یهودی قرون وسطی انجام شد که اغلب از بازدیدهای خود از این مکان یاد کرده‌اند. ادعای منشأ یهودی پیشین بر این استدلال مبتنی بود که بسیاری از این مقامات (مقامات مقدس مسلمانان) در اصل آرامگاه‌های یهودی بوده‌اند که در طول تاریخ بعدی منطقه اسلام‌زده شده‌اند. در ۲۱ آوریل، فرماندهٔ عراقی روستا در یافا به‌خاطر تیراندازی در حال مستی به دو عرب دستگیر شد. | ## بخش 3: یبنه | در جریان جنگ عرب-اسرائیل ۱۹۴۸، ساکنان زرنوکا به یبنه پناه بردند، اما پس از آن که اهالی روستا آنها را خائن خواندند، محل را ترک کردند.Morris, Benny (2004). 258–259 در ۲۷ مه، پس از سقوط القبیبه و زرنوکا، بیشتر جمعیت یبنه به اشدود گریختند، اما ورود مردان مسلح به آنها داده نشد. در ۵ ژوئن، هنگامی که نیروهای اسرائیلی رسیدند، روستا تقریباً خالی بود و تنها چند نفر سالخورده باقی مانده بودند که به ترک محل دستور داده شد. در دههٔ ۱۹۳۰، طرحی برای بازسازی مدرسهٔ باستانی تلمودی که توسط یهوحنان بن زکای تأسیس شده بود، پیشنهاد شد. در ۱۹۴۱، توافقی بین صندوق ملی یهود و جنبش‌های میزرای/هاپوئل میزرای برای تخصیص پانصد دونم در منطقهٔ یبنه ویا یونه برای یک یشیوا به‌دست آمد. در سال ۱۹۴۸، ساختمان به‌عنوان پست جلو توسط یگال آلون، فرماندهٔ جبههٔ جنوبی، استفاده شد زیرا دید کاملی به دشت ساحلی داشت. یبنه و یا یَونه نوین یونه در اکتبر ۱۹۴۸ به‌عنوان یک اردوگاه عبوری برای یهودیان مهاجران وپناهندگان از کشورهای عربی، اسلامی و اروپا تأسیس شد. در سال‌های اولیه، ساکنان آن را کسبه، کشاورزان و کارگران ساختمانی تشکیل می‌دادند. در دههٔ ۱۹۶۰، چندین شرکت از تل‌آویو به یونه نقل مکان کردند و صنایع چرم، نساجی و فلزکاری را تأسیس کردند. سایر روستاهای اسرائیلی که در این منطقه تأسیس شدند عبارتند از: کفر هنَگید و بیت گمالئیل در ۱۹۴۹، بن زکای در ۱۹۵۰، کفر آویو (در اصل: «کفر حیور») در ۱۹۵۱، تصوفیا در ۱۹۵۵. مسجد قدیمی و منارهٔ آن همراه با یک زیارتگاه هنوز قابل مشاهده هستند و برخی از خانه‌های قدیمی توسط خانواده‌های یهودی و عربی مسکونی هستند. | ## جمع‌بندی | p.254 وقتی مایر شیتریت در ۱۹۷۴ شهردار شد، شهر به یک شهرک حومه‌ای کم‌تراکم تل‌آویو با ساخت‌وساز جدید برای خانواده‌های طبقه متوسط تبدیل شد.