موضوع مقاله: دراکولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دراکولا | مقدمه: این رمانِ نامه‌نگارانه به کمک مجموعه‌ای از نامه‌ها، خاطرات روزانه و مقاله‌های نشریه‌ها روایت می‌شود. | ## بخش 1: دراکولا | این رمان شخصیت اصلی ندارد اما داستان با جاناتان هارکر آغاز می‌شود که برای سفری کاری قرار است در قلعهٔ کنت دراکولا، یکی از نجیب‌زاده‌های ترانسیلوانی ساکن شود. هارکر پس از فهمیدن این موضوع که دراکولا یک خون‌آشام است، موفق می‌شود از قلعه فرار کند. گروه کوچکی به سرپرستی آبراهام ون هلسینگ دراکولا را شکار می‌کنند و در نهایت، او را می‌کشند. استوکر بیش از صد صفحه یادداشت برای این رمان تهیه کرد که به‌طور گسترده‌ای دربارهٔ فرهنگ عامه و تاریخ ترانسیلوانی بود. برخی از دانشوران معتقدند که شخصیت دراکولا براساس نمونه‌های تاریخی همچون ولاد سوم، شاهزادهٔ والاچیایی یا کنتس الیزابت باتوری خلق شده است اما اتفاق‌نظری در این مورد وجود ندارد. او نام دراکولا را هنگام تعطیلات در کتابخانهٔ عمومی ویتبی یافت و با این تصور که در رومانیایی به‌معنای شیطان است، آن را برگزید. دراکولا پس از انتشار با استقبال خوب نقادان مواجه شد و آن‌ها به استفادهٔ مؤثر از عنصر ترس در این رمان اشاره کردند. برخی از نقادان و دانشوران این اثر را با سایر آثار ادبیات گوتیک مقایسه کردند و به بیان شباهت ساختاری آن با زن سفیدپوش، نوشتهٔ ویلکی کالینز پرداختند. دانشوران امروزی این رمان را از نظر موقعیت تاریخی بررسی و درمورد تلقی آن از نقش‌های جنسیتی، جنسیت و نژاد بحث می‌کنند. بسیاری از شخصیت‌های این کتاب به‌عنوان نسخه‌های کهن‌الگویی از شخصیت‌های خود وارد فرهنگ عامه شده‌اند. برای نمونه، کنت دراکولا به‌عنوان خون‌آشام اصلی و آبراهام ون هلسینگ به‌عنوان شکارچی خون‌آشام معرفی می‌شوند. این رمان که در مالکیت عمومی است، بیش از سی بار برای ساخت فیلم اقتباس شده است و شخصیت‌های آن تقریباً در تمامی گونه‌های رسانه‌ای حضور یافته‌اند. یکی از نقدهایی که بر بازیگری هنری ایروینگ نوشت، سبب آشنایی او با این بازیگر تئاتر شد و دوستی نزدیک میان این دو به وجود آمد. ایروینگ در سال ۱۸۷۸ مدیریت بازرگانی تئاتر لایسیوم را به استوکر پیشنهاد داد که وی پذیرفت. لیزا هاپکینز،Lisa Hopkins زندگی‌نامه‌نویس، اشاره می‌کند که نقش وی در لایسیوم مستلزم اجتماعی بودن استوکر بود و او را به نخبگان لندنِ دوران ویکتوریا معرفی کرد. با این وجود، استوکر خود را فردی گوشه‌گیر توصیف می‌کرد که به‌شدت مراقب افکارش بود. با این حال، استوکر در زمان زندگی‌اش، بیشتر به فعالیت‌هایش در تئاتر شناخته می‌شد تا ادبیات. دانیل فارسون،Daniel Farson نوهٔ برادرزاده استوکر، نوشت که استوکر احتمالاً بر اثر بیماری سیفلیس درگذشته است اما این موضوع به‌طور گسترده از سوی دانشوران مورد اختلاف است. استوکر در خلق شخصیت خود، برخی از ویژگی‌های خون‌آشام‌های قصه‌های عامیانه را به کار برد؛ از جمله، بیزاری آنان از سیر و کشتن‌شان با میخ. برای مثال، خون‌آشام‌های رمان استوکر برای ورود به خانهٔ افراد باید دعوت شوند، روی خاک سرزمین‌شان بخوابند و تصویری از خود در آینه نداشته باشند. استوکر در برخی موارد نیز باورهای عامیانهٔ دیگر را برای نخستین بار به خون‌آشام‌ها نسبت داد. برای نمونه، بازتاب نداشتن تصویر دراکولا در آینه ریشه از این باور قدیمی دارد که آینه‌ها روح انسان را نشان می‌دهند. بعضی از دانشوران اهل ایرلند قصه‌های عامیانهٔ ایرلندی را منبع الهام این رمان می‌دانند که می‌توان به شبح آبارتچAbhartach که از مرگ بازگشته و برایان بارو، پادشاه ارشد ایرلند در قرن یازدهم اشاره کرد. الیزابت میلر، پژوهشگر دراکولا، اشاره می‌کند که استوکر در کودکی با داستان‌های ماوراءطبیعی و روایت‌های شفاهی ایرلندی که دربارهٔ زنده‌به‌گور کردن و بدن‌های میخ‌کوب‌شده بودند، آشنا شده بود. خون‌آشامِ هم‌جنس‌گرای کارمیلا (۱۸۷۲) نوشتهٔ شریدان له فانیو، می‌تواند مانند دراکولا که به سگ تبدیل می‌شود، به گربه تبدیل شود. تقریباً اتفاق‌نظر وجود دارد که استوکر در خلق شخصیت دراکولا، دست‌کم از هنری ایروینگ الهام گرفته است. دانشوران به اندامِ بلند و لاغر و بینی عقابی کنت اشاره می‌کنند و ویلیام هیوز،William Hughes دانشور دراکولا، به‌ویژه به تأثیرِ بازیِ ایروینگ در نقش شایلاک در نمایش تاجر ونیزی در تئاتر لایسیوم اشاره می‌کند. استوکر اجرایی از ایروینگ را ستایش کرد و آن را «تصویری شگرف از یک مردهٔ زنده‌نمای ساختگی [با چشمانی مانند] اخگرهای سرخِ فروزان از چهره‌ای مرمرین» توصیف کرده بود. Warren می‌نویسد که دراکولا بر اساس «ترس و خصومتی بنا شده بود که کارفرمایش در او برمی‌انگیخت.» میلر با این نظر مخالف است و نظر استوکر نسبت به او را «ستایشی چاپلوسانه» توصیف می‌کند. هری لودلامHarry Ludlam در زندگی‌نامه‌اش از استوکر در سال ۱۹۶۲ گفت که آرمین وامبری، استاد دانشگاه بوداپست اطلاعاتی را درمورد ولاد دراکولا که معمولاً با نام ولاد به میخ‌کِشنده شناخته می‌شود، در اختیار استوکر قرار داد. LeBlanc می‌نویسد که در رمان از وامبری به‌عنوان «آرمینیوس، از دانشگاه بوداپست» یاد می‌شود که با ولاد سوم تاریخی آشنا و از دوستان آبراهام ون هلسینگ است اما در تحقیقات مک‌نالی و فلورسکو چیزی درمورد «ولاد، دراکولا یا خون‌آشام‌ها» در مقاله‌های منتشرشدهٔ وامبری و همچنین در یادداشت‌های استوکر دربارهٔ ملاقات‌هایش با وی پیدا نشد. الیزابت میلر،Elizabeth Miller دانشور دانشگاهی و دراکولا، پیوند ولاد سوم را «ضعیف» می‌نامد که نشان می‌دهد استوکر حجم زیادی از «جزئیات بی‌اهمیت» را در تحقیقات خود گنجانده است و به شیوهٔ پرسش بلاغی می‌پرسد که چرا ظلم ولاد سوم بدنام را حذف می‌کند. دراکولا هارکر را نجات می‌دهد و یک بچهٔ کوچک را که در کیسه‌ای بسته شده، به آن زنان می‌دهد. شش هفته بعد، دراکولا قلعه را ترک می‌کند و هارکر را رها می‌کند تا به دست آن زنان بیفتد. هارکر فرار می‌کند و در حالی که هذیان می‌گوید، سر از بیمارستانی در بوداپست درمی‌آورد. دراکولا با کشتی‌ای به نام دِمِتِر که جعبه‌های خاک از قلعه‌اش را حمل می‌کند، به سمت انگلستان می‌رود. ناخدای کشتی در دفتر گزارش رخدادها، داستان ناپدید شدن خدمه را بازگو می‌کند تا اینکه فقط خودش باقی می‌ماند که به سکان بسته شده تا کشتی را در مسیر نگه دارد. زمانی که کشتی در ویتبی به گل می‌نشیند، حیوانی شبیه به سگی بزرگ دیده می‌شود که به ساحل می‌پرد. مینا نامه‌ای دربارهٔ بیماری نامزدِ گمشده‌اش دریافت می‌کند و برای پرستاری از او به بوداپست می‌رود. معلم قدیمی سوارد، پروفسور آبراهام ون هلسینگ، به ماهیت بیماری لوسی پی می‌برد اما از افشای آن امتناع می‌کند. ون هلسینگ گل‌های سیر را در اطراف اتاق او قرار می‌دهد و گردنبندی از سیر برایش درست می‌کند. در غیاب سوارد و ون هلسینگ، لوسی و مادرش از یک گرگ وحشت‌زده می‌شوند و خانم وستنرا بر اثر سکتهٔ قلبی می‌میرد؛ لوسی نیز اندکی بعد از دنیا می‌رود. پس از تدفین او، روزنامه‌ها گزارش می‌دهند که کودکان در شب توسط یک «بانوی زیبا و خون‌آلود» (بانوی زیبا) تعقیب می‌شوند و ون هلسینگ استنباط می‌کند که آن شخص لوسی است. سوارد، موریس، آرتور و ون هلسینگ به مقبره‌اش می‌روند و می‌بینند که او به یک خون‌آشام تبدیل شده است. آن‌ها قلبش را میخ‌کوب می‌کنند، سرش را از تن جدا می‌کنند و دهانش را با سیر پر می‌کنند. همگی در تیمارستان سوارد می‌مانند، چون مردها تصمیم گرفته‌اند دراکولا را شکار کنند. ون هلسینگ بالأخره می‌گوید که خون‌آشام‌ها فقط می‌توانند روی خاک سرزمین خودشان آرام بگیرند. | ## بخش 2: دراکولا | دراکولا با رنفیلد، بیماری که در تیمارستان سوارد بستری است، ارتباط برقرار می‌کند. زمانی که دراکولا می‌فهمد که گروهی علیه او نقشه کشیده‌اند، از رنفیلد استفاده می‌کند تا وارد تیمارستان شود. گروه نمی‌تواند دراکولا را در خانه‌اش در پیکدیلی به دام بیندازد و متوجه می‌شوند که دراکولا با آخرین جعبه‌اش به قلعه‌اش در ترانسیلوانی فرار می‌کند. ون هلسینگ با هیپنوتیزم، از ارتباط روانی ضعیف مینا با دراکولا استفاده می‌کند تا جای او را پیدا کنند. ون هلسینگ و مینا به قلعهٔ دراکولا می‌روند؛ جایی که پروفسور، زنان خون‌آشام را نابود می‌کند. هارکر و هلموود با قایق در رودخانه به دنبال کشتی دراکولا می‌روند، در حالی که موریس و سوارد از خشکی آن‌ها را تعقیب می‌کنند. هارکر سر دراکولا را از تن جدا می‌کند و در همان لحظه کوئینسی خنجری به قلبش فرومی‌کند. یادداشتی از جاناتان هارکر که هفت سال بعد نوشته شده است، نشان می‌دهد که خانوادهٔ هارکر پسری دارند که نامش را کوئینسی گذاشته‌اند. قدیمی‌ترین یادداشت‌های تاریخ‌دار استوکر به ۸ مارس ۱۸۹۰ بازمی‌گردد که طرح کلی از آغاز رمان را ارائه می‌دهد. همچنین واژهٔ خون‌آشام به صراحت به کار نرفته است اما خشم مالکانهٔ کنت نسبت به هارکر و زنی که تلاش می‌کند «نه بر لبان، بلکه بر گلویش بوسه زند» را به تصویر می‌کشد. به‌گفتهٔ الیزابت میلرElizabeth Miller در این زمان «تمامی قطعات پازل در جای خود قرار داشتند.» استوکر اشاره کرد که نگارش این رمان حدود سه سال به طول انجامید و به احتمال بسیار، بخش بزرگی از نسخهٔ دست‌نویس آن را در تعطیلات تابستانی خود در کرودن بی اسکاتلند، بین سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۶ نوشته است. به‌طور کلی، استوکر در اوقات فراغتش به نوشتن می‌پرداخت و طولانی بودن زمان نگارش این رمان نشان‌دهندهٔ اهمیتی است که برای کارش — به‌عنوان دستیار ایروینگ — قائل بود. به‌گفتهٔ بیرمن، استوکر همواره قصد داشت رمانی نامه‌نگارانه بنویسد اما در آغاز تمایل داشت داستان را به‌جای ترانسیلوانی، در اشتایر روایت کند. وی از ابتدا در نظر داشت خون‌آشام رمان یک کنت باشد، حتی پیش از آنکه نام دراکولا را برای او انتخاب کند. همچنین در این یادداشت‌ها مقرر شده بود که یکی از شکارچیان خون‌آشام توسط گرگینه‌ای کشته شود. سند باقی‌مانده از قرارداد تایپ‌شدهٔ نشر کتاب در ۲۵ مهٔ ۱۸۹۷ امضا و تاریخ‌گذاری شده است. پیتر بیلPeter Beal از ساتبیز حدس می‌زند که امضای قرارداد یک روز پیش از انتشار رسمی، صرفاً کاری تشریفاتی بوده است. استوکر برای حفظ حقوق کپی‌رایت خود برای اقتباس‌های نمایشی، در هفتهٔ منتهی به انتشار دراکولا، برنامهٔ نمایشنامه‌خوانی از اقتباس نمایشی خود از رمان را در تئاتر لایسیوم ترتیب داد. کتاب با قیمت شش شیلینگ در جلدی زرد صحافی و عنوان آن با حروف قرمز روی جلد نوشته شده بود. دربارهٔ تاریخ دقیق انتشار دراکولا ابهاماتی وجود دارد اما احتمالاً این رمان در ۲۶ مهٔ ۱۸۹۷ منتشر شده است. این رمان گرچه به نقدهای خوبی دریافت کرد اما درآمد زیادی برای استوکر نداشت و تا پس از مرگش، شهرت انتقادی چندانی برای او به همراه نیاورد. پس از انتشار به‌صورت پاورقی در روزنامه‌های آمریکایی، انتشارات دابلدی اند مک‌کلور نسخهٔ ویژهٔ این کشور را در سال ۱۸۹۹ با برخی تغییرات جزئی در متن منتشر کرد. انتشارات کانستبل در سال ۱۹۰۱، نسخه‌ای ارزان‌تر از دراکولا را که جلدی کاغذی داشت، منتشر کرد اما در حال حاضر، نسخه‌های کمی از آن باقی مانده است. متن این نسخه حدود ۱۵ درصد کوتاه‌تر از نسخهٔ اصلی است اما مشخص نیست استوکر این تغییرات را اعمال کرده است یا خیر. دیوید سید،David Seed نقاد ادبی، می‌نویسد در مقایسه با دیگر عناصر رمان، ساختار نامه‌نگارانهٔ آن در تحلیل‌ها مورد غفلت واقع شده است. نقادان خاطرنشان می‌کنند که تصمیم استوکر برای ساختاربندی رمان به این شیوه، احتمالاً ریشه در رواج گزارش‌های سفرنامه‌نویسی و خاطره‌نگاری قرن نوزدهم میلادی دارد. به‌ویژه روایت سفر جاناتان هارکر به ترانسیلوانی که نمونه‌ای از این دست گزارش‌ها است. سید می‌نویسد که چهار فصل ابتدایی روایت هارکر، کارکردی همچون یک «رمان گوتیک مینیاتوری‌شدهٔ تقلیدی» دارد — به‌طوری که گویی کوه‌های کارپات ترانسیلوانی را جایگزین کوه‌های آپنینی در رمان رازهای آدولفوThe Mysteries of Udolpho (۱۷۹۴) اثر آن رادکلیف کرده است — و این را در سنت گوتیکِ بینامتنی جای می‌دهد. دیوید سید استدلال می‌کند که این ساختار روایی، تنها صدای مخالفان دراکولا را به گوش می‌رساند. از نظر میلر، «روایتِ مشارکتی» بر این باور تأکید می‌کند که دراکولا تنها با تلاش همگانیِ دشمنانش شکست می‌خورد. به همین ترتیب، آلیسون کیس این ساختار را نشان‌دهندهٔ کشمکشِ قدرت میان مینا و قهرمانان مرد بر سرِ «روایت‌گریِ برتر» می‌داند. سید خاطرنشان می‌کند که نوعِ روایت داستان در رمان، ارتباط خواننده را با داستان اصلی کم می‌کند. سرگذشتِ سفر دریایی دراکولا با کشتی دِمِتر، ابتدا در دفتر گزارشlogbook ناخدای کشتی نوشته می‌شود، «به دست کنسولگری روسیه ترجمه، به قلمِ یک روزنامه‌نگار محلی بازنویسی و در نهایت به دفترخاطرات مینا الصاق می‌شود.» ژانر گوتیک دراکولا اثری شاخص و برجسته در ادبیات گوتیک محسوب می‌شود و برخی نقادان آن را در دسته‌بندی گوتیک ایرلندیIrish Gothic یا گوتیک شهریUrban Gothic قرار می‌دهند. تصویرسازی از پدیده‌های فراطبیعی، دغدغه‌مندی با گذشته و بازتاب دغدغه‌های نژادی، جنسیتی و هویتیِ انگلستانِ اواخر قرن نوزدهم، از جمله ویژگی‌های گوتیکِ این رمان است که به‌خوبی به‌چشم می‌خورد. Hogle بر جذابیت او هم برای جاناتان و هم برای مینا و همچنین ظاهرش که آمیزه‌ای از ویژگی‌های غربی و شرقی است، تأکید می‌کند. از نظر میلر، ویژگی‌های ظاهری کنت در عصر استوکر، به‌نوعی ویژگی ثابتِ شخصیت‌های شرور گوتیک تلقی می‌شد و به‌طور ویژه به بینی عقابی، رنگ‌پریدگی، سبیل پُرپشت و ابروهای درهم‌رفتهٔ او به‌مثابهٔ عناصری برگرفته از شرورهای پیشین اشاره می‌کند. دراکولا با تعیین قطعی زمان وقوع داستان در عصر مدرن، از سایر داستان‌های گوتیک متمایز می‌شود؛ نکته‌ای که نقادان هم‌عصر استوکر نیز بر آن مُهرِ تأیید زده‌اند. نویسندگان این سبک به فضای اروپای شرقی تمایل داشتند، زیرا سفرنامه‌ها آنجا را سرزمینی آکنده از خرافات کهن به تصویر می‌کشیدند. بازخوردها نقادان امروزی اغلب می‌نویسند که رمان دراکولا پس از انتشار، با استقبال متفاوتی از سوی نقادان روبرو شد. جان ادگار براونینگ،John Edgar Browning دانشوری که تحقیقاتش بر دراکولا و خون‌آشام‌های ادبی متمرکز است، در سال ۲۰۱۲ به بررسی نقدهای اولیهٔ رمان پرداخت و به این نتیجه رسید که دراکولا «رمانی تحسین‌شده از نظر نقادان» بوده است. مک‌نالی و رادو فلورسکو در کتاب در جست‌وجوی دراکولا (۱۹۷۲) به «موفقیت آنی» رمان اشاره می‌کنند. از دههٔ ۱۹۷۰، دراکولا به‌طور قابل توجهی به موضوع موردعلاقهٔ پژوهش‌های دانشگاهی تبدیل شد. این رمان مسبب نگارش کتاب‌ها و مقالات غیرداستانی بوده است و یک مجله تخصصی داوری همتا دارد. اغلب، نقادان این رمان را با دیگر آثار نویسندگان ادبیات گوتیک مقایسه می‌کردند و معمولاً در نقد آن‌ها از رمان‌نویس ویلکی کالینز و زن سفیدپوش (۱۸۵۹) به‌دلیل شباهت در سبک و ساختار نام برده می‌شد. از دیگر افرادی که مقایسه‌هایی در تأیید رمان دراکولا با دیگر رمان‌نویسان ادبیات گوتیک نوشته‌اند، می‌توان به خواهران برونته و مری شلی اشاره کرد. آرتور کانن دویل پس از خواندن دراکولا برای استوکر نامه فرستاد و نوشت: «پروفسور پیرمرد بسیار عالی است و دو دختر هم همین‌طور. از صمیم قلب به شما تبریک می‌گویم که چنین کتاب خوبی نوشته‌اید.» بسیاری از نقادان در نخستین نقدهایشان مجذوب تلقی خاص استوکر از افسانهٔ خون‌آشام‌ها شدند. | ## بخش 3: دراکولا | یکی از نقادان، دراکولا را بهترین داستان خون‌آشامی دانست که تا آن زمان نوشته شده بود. نقاد دیلی تلگراف خاطرنشان کرد که گرچه نویسندگان در آثار گوتیک پیشین مانند قلعهٔ اوترانتو،The Castle of Otranto نوشتهٔ هورس والپول ماوراءطبیعی را از میهن خویش دور نگاه می‌داشتند اما در دراکولا این موضوع هم در سرزمین‌های دوردست، در کوه‌های کارپات رخ می‌دهد و هم در وطن، در ویتبی و همپستید هیث. یکی از نقادان «قدرت قابل توجه» نثر استوکر را ستود و آن را امپرسیونیستی توصیف کرد. آن‌ها کمتر به بخش‌هایی که در انگلستان می‌گذرد، علاقه داشتند و دریافتند که خون‌آشام برای داستان‌های دور از میهن مناسب‌تر است. مجلهٔ بریتانیایی ونتی فیرVanity Fair اشاره کرد که این رمان بعضی وقت‌ها، ناخواسته خنده‌دار بود و به بیزاری دراکولا از سیر پرداخت. نقدی که در منچستر گاردین در سال ۱۸۹۷ منتشر شد، ظرفیت این رمان را برای سرگرمی ستود اما به این نتیجه رسید که استوکر در گنجاندن این‌همه وحشت اشتباه کرده است. به همین ترتیب، ونتی فیر عقیده داشت رمان «تحسین‌برانگیز» و جذاب است اما نمی‌توان آن را به کسانی که «قوی» نیستند، توصیه کرد. بسیاری از نشریه‌ها نثر استوکر را به‌عنوان عاملی مؤثر در حفظ وحشت رمان تحسین کردند. آن‌ها توضیح دادند که همراه کردن خون‌آشام‌ها با تصویرهای ترسناک مانند تیمارستان و «اشتهای غیرطبیعی»، وحشت را بیش از حد نمایان کرده است و آثار دیگر در این گونه مثل مورد غیرعادی دکتر جکیل و آقای هاید خویشتن‌داری بیشتری داشتند. برخلاف شهرت جهانی دراکولا، این رمان در رومانی تا سال ۱۹۹۰ و پس از سقوط کمونیسم ترجمه و منتشر نشده بود. دلیل این امر، سیاست‌های فرهنگی رژیم کمونیستی بود که مضامین ماوراءطبیعی و غربی را نامناسب می‌دانست. با این حال، دانکن لایت،Duncan Light استاد دانشگاه، به شواهدی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد احتمالاً ترجمه‌های غیررسمی و خلاصه‌شده‌ای از دراکولا پیش از این دوره، به‌ویژه در دوران بین دو جنگ جهانی اول و دوم و اوایل دورهٔ کمونیستی، وجود داشته است. با این وجود، مخالفت رژیم کمونیستی با دراکولا، کنجکاوی برخی از رومانیایی‌ها را نسبت به این رمان برانگیخت. با این حال، این نسخه با عجله و با کیفیت پایین منتشر شد و از نظر لایت، به نظر می‌رسد همان ترجمه‌ای بوده که در دههٔ ۱۹۷۰ آماده شده اما به‌دلیل سانسور منتشر نشده بود. ترجمه به فارسی علی‌اکبر کسمائی نخستین مترجمی بود که نسخه‌ای از دراکولا را به فارسی ترجمه کرد. او تحصیلات روزنامه‌نگاری‌اش را در مصر به انجام رساند و بیشتر به ترجمهٔ آثار از زبان عربی می‌پرداخت. کسمائی دراکولا را نیز از زبان عربی به فارسی برگرداند و بنگاه افشاری این ترجمه را در سال ۱۳۱۸ با نام دراکیولا مرد خون‌آشام منتشر کرد. او در مقدمهٔ دراکیولا نوشت که این رمان را از روی نسخهٔ بنگاه روایات الجیب، ناشر مصری ترجمه کرده است. در ایران، برخی از ناشران از جزوه‌هایی که روایات الجیب ماهانه از داستان‌های مختلف منتشر می‌کرد، به‌عنوان منبع برای ترجمه استفاده می‌کردند. در ترجمه‌ای که کسمائی انجام داده است، داستان به‌شکل سوم شخص روایت می‌شود که با شیوهٔ روایت رمان استوکر تفاوت دارد و نسبت به نسخهٔ اصلی، خلاصه‌تر است. جمشید اسکندانی یکی دیگر از مترجم‌هایی است که این رمان را به فارسی ترجمه کرده است. در سال ۱۳۷۶، نشر ثالث ترجمهٔ اسکندانی را که بیش از ۱۳۰۰ صفحه بود، در دو جلد منتشر کرد. نشر برج در سال ۱۳۹۹ ترجمهٔ تازه‌ای از دراکولا را منتشر کرد که برگردانی از محمود گودرزی بود. به‌گفتهٔ خبرگزاری مهر، مهرداد وثوقی متن کامل این رمان را به همراه داستان کوتاه «مهمان دراکولا»، که به تعبیری فصل نخست این رمان است، در کنار تصویرهایی از جان کلدارتJohn Coulthart ترجمه کرده است. درون‌مایه‌های اصلی بیماری بازنمایی خون‌آشامی در این رمان، به‌عنوان نمادی از تشویش‌های ویکتوریایی درخصوص بیماری در نظر گرفته می‌شود. به این درون‌مایه در کنار سایر موضوع‌ها پرداخته شده و با بسامد بسیار کمتری نسبت به درون‌مایه‌های دیگر، مورد بحث قرار گرفته است. هالبرستام به یک ترس خاص از یهودیان اشاره می‌کند که آن‌ها عامل انتشار بیماری‌های خونی هستند و به توصیف روزنامه‌نگاری نیز می‌پردازد که این افراد را «خون‌خواران ییدیشی» می‌نامد. مارتین ویلیس،Martin Willis محققی که به بررسی تلاقی ادبیات و بیماری می‌پردازد، استدلال می‌کند که توصیف دراکولا از خون‌آشامی، آن را به‌عنوان عفونت اولیه و نیز بیماری ناشی از آن تبدیل می‌کند. استوکر، خودش اولین اقتباس تئاتری را نوشت که ۱۸ مهٔ ۱۸۹۷ در تئاتر لایسیوم با عنوان دراکولا یا نامیراDracula, or The Undead اندکی پیش از انتشار رمان به روی صحنه رفت و تنها یک بار اجرا شد تا حق تکثیر خود را برای چنین اقتباس‌هایی ایجاد کند. گرچه تصور می‌شد نسخه دست‌نویس گم شده است اما کتابخانهٔ بریتانیا یک نسخه از آن را دارد. Skal طرح پوستر نسخهٔ ۱۹۲۶ مجارستانی این فیلم برگرفته از دومین اقتباس دراکولا، نوسفراتو ساختهٔ فریدریش ویلهلم مورنائو بود. Hensley نقاد می‌نویسد که روایت این فیلم با رمان متفاوت است اما شخصیت‌های آن همتایان مشخصی دارند. پروندهٔ حقوقی دو یا سه سال به طول انجامید و سرانجام، پرانا در مهٔ ۱۹۲۴ موافقت کرد که تمام نسخه‌های فیلم را از بین ببرد. ایفاگران برجستهٔ بعدی کنت دراکولا، بلا لوگوسی (در اقتباس سال ۱۹۳۱) و کریستوفر لی (در اقتباس سال ۱۹۵۸ و دنباله‌های آن) این شخصیت را براساس نسخه‌های قبلی آن بازی کردند. در درجهٔ اول، سبک تصویری نخستین دراکولا شامل ترکیب رنگ‌های سیاه و قرمز و موهای براق مشکی بود. بازی گری اولدمن در نقش کنت دراکولا در دراکولای برام استوکر (۱۹۹۲) ساختهٔ فرانسیس فورد کوپولا و طراحی لباس ایکو ایشیوکا، نگاهی تازه به این شخصیت را پایه‌گذاری کرد؛ کنتی که موهای بلندی دارد و به لهجهٔ رومانیایی صحبت می‌کند. مجموعهٔ متنوعی از اقتباس‌ها، خصلت‌ها و ویژگی‌های متفاوت کنت را به تصویر می‌کشند. Picart نوشته‌اند که این رمان و شخصیت‌هایش برای بیش از هفتصد بار برای فیلم، تلویزیون، بازی ویدئویی و پویانمایی اقتباس شده‌اند و همچنین نزدیک به هزار حضور بیشتر در کتاب‌های کمیک و روی صحنه داشته‌اند. روبرتو فرناندز رتامار کنت دراکولا را به‌همراه شخصیت‌هایی همچون هیولای فرانکنشتاین، میکی ماوس و سوپرمن به‌عنوان بخشی از «خوراک سینمایی سلطهٔ فرهنگی جهان آنگلوساکسون» می‌دانست. وقتی مردم از خون‌آشام‌ها حرف می‌زنند، کنت دراکولا اولین شخصیتی است که به ذهنشان می‌رسد. دراکولا با گردآوری فولکلور، افسانه، داستان‌های خون‌آشامی و سنت‌های رمان گوتیک موفق شد. وندی دونیگرWendy Doniger این رمان را به‌عنوان اثر محوری ادبیات خون‌آشامی توصیف کرد که «تمام خون‌آشام‌های دیگر را با بی‌اس یا ای‌اس نشان می‌دهد.» این رمان تأثیر فوق‌العاده‌ای بر شکل‌گیری درک عمومی از نحوهٔ عملکرد خون‌آشام‌ها، از جمله نقاط قوت و ضعف و سایر ویژگی‌های آن‌ها داشت. خفاش‌ها پیش از دراکولا به‌دلیل وجود خفاش خون‌آشام به‌نوعی به خون‌آشام‌ها مرتبط بودند. استودیوهای فیلم‌سازی که به‌دنبال فرصتی برای استفاده از جلوه‌های ویژه بودند، این موضوع را پذیرفتند. مک‌گراث جدای از توانایی تغییرشکل کنت، به‌طور خاص نفرت او از سیر، نور خورشید و صلیب‌ها را موردتوجه قرار می‌دهد. حتی در بحث‌های دانشگاهی، مرزهای بین رمان استوکر و اقتباس شخصیت در طیف وسیعی از رسانه‌ها به‌طور مؤثری محو شده است. | ## جمع‌بندی | دیکر استوکرDacre Stoker معتقد است که عدم رعایت قانون حق تکثیر ایالات متحده از سوی استوکر به این جلب محبوبیت عامه کمک کرده است و می‌نویسد نویسنده‌ها و تهیه‌کننده‌ها نیازی نیست برای استفاده از این شخصیت‌ها هزینه‌ای بابت اجازه‌نامه بپردازند.