موضوع مقاله: ایل-دو-فرانس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایل-دو-فرانس | مقدمه: اِیل-دو-فرانس منطقه‌ای با تراکم جمعیت بالا است و جایگاهی اقتصادی مهم در سطح ملی دارد. | ## بخش 1: ایل-دو-فرانس | مساحت آن ۱۲٬۰۱۲ کیلومتر مربع (۴٬۶۳۸ مایل مربع) است، یعنی حدود ۲٪ از قلمرو فرانسهٔ متروپولیتن را در بر می‌گیرد. در سال ۱۹۷۶، زمانی که جایگاه آن با مناطق اداری فرانسه که در سال ۱۹۷۲ ایجاد شده بودند هماهنگ گردید، نام آن به افتخار استان تاریخی «اِیل-دو-فرانس» تغییر یافت. تولید ناخالص داخلی (GDP) این منطقه در سال ۲۰۱۹ نزدیک به یک‌سوم کل فرانسه و ۵٪ از اتحادیهٔ اروپا بود. فراتر از محدودهٔ شهری پاریس، این منطقه دارای بسیاری از مکان‌های تاریخی مهم دیگر است، از جمله کاخ ورسای و کاخ فونتن‌بلو، و همچنین پربازدیدترین جاذبهٔ گردشگری فرانسه، یعنی دیزنی‌لند پاریس. با وجود آن‌که این منطقه ثروتمندترین منطقهٔ فرانسه است، تعداد قابل‌توجهی از ساکنان آن در فقر زندگی می‌کنند. این منطقه در دهه‌های اخیر شاهد افزایش نابرابری درآمدی بوده است، و افزایش قیمت مسکن باعث شده که اقشار کم‌درآمدتر به خارج از پاریس رانده شوند. این منطقه از هشت دپارتمان تشکیل شده است که مرکز همهٔ آن‌ها، دپارتمان درونی‌تر و پایتخت کشور، پاریس، محسوب می‌شود. در اطراف دپارتمان و شهر پاریس، ناحیه‌ای شهری شکل گرفته است که نخستین حلقهٔ متحدالمرکز از سه دپارتمان را در بر می‌گیرد که به‌طور معمول «پُتیت کورون» (petite couronne، به‌معنای «حلقهٔ کوچک») نامیده می‌شود. | ## بخش 2: ایل-دو-فرانس | دپارتمان پیشینِ سِن (Seine)، که در سال ۱۹۶۸ منحل شد، شامل خودِ شهر پاریس و بخش‌هایی از پُتیت کورون بود. این منطقه به‌خاطر مسیرهای تجاری شمال–جنوب و تقاطع رودخانه سن، به یک مرکز مهم تجارت تبدیل شد و حتی سکه‌های خود را برای معاملات ضرب می‌کردند. رومی‌ها در سال ۵۲ پیش از میلاد این منطقه را فتح کردند و در کرانهٔ چپ پاریس سکنی گزیدند. مسیحیت در اواسط قرن سوم میلادی توسط سنت دنی معرفی شد که طبق افسانه، پس از امتناع از ترک ایمانش توسط رومی‌ها در تپه‌ای که بعدها مون‌مارتر نام گرفت، سرش را از دست داد و در محل دفنش، باسیلیکای سنت-دنی ساخته شد. کلویس، نخستین پادشاه سلسلهٔ مروینگین، پاریس را در سال ۵۰۸ به پایتخت خود تبدیل کرد و تدریجاً فرانسوی‌های فرانک به شهر مهاجرت کردند. گرچه حصارهای ایل-دو-سیتی نتوانستند از حملات وایکینگ‌ها در ۸۴۵ جلوگیری کنند، اهمیت استراتژیک پاریس در دفاع موفق در محاصرهٔ پاریس (۸۸۵–۸۸۶) تثبیت شد. در سال ۹۸۷، هوگو کاپه به‌عنوان پادشاه فرانک‌ها انتخاب شد و تحت فرمانروایی پادشاهان کاپتی، پاریس به بزرگ‌ترین و ثروتمندترین شهر فرانسه تبدیل شد. پادشاهان فرانسه از شکار در جنگل‌های اطراف پاریس لذت می‌بردند و کاخ‌های شکار، از جمله فونتن‌بلو و ورسای، ساخته شد. | ## بخش 3: ایل-دو-فرانس | از زمان لوئی چهاردهم تا انقلاب فرانسه، ورسای اقامتگاه رسمی پادشاهان و مرکز دولت بود و اصطلاح ایل-دو-فرانس برای منطقهٔ اطراف پاریس به‌کار می‌رفت. در دوران انقلاب فرانسه، استان‌های سلطنتی منحل و به دپارتمان تقسیم شدند و ادارهٔ شهر و منطقه مستقیماً توسط دولت ملی صورت گرفت. پس از جنگ جهانی دوم، کمبود شدید مسکن در پاریس باعث ساخت بلوک‌های بزرگ آپارتمانی برای اقشار کم‌درآمد و مهاجران شد. در ۱۹۵۹، زیر نظر شارل دوگل، منطقهٔ جدیدی از شش دپارتمان با نام «ناحیهٔ منطقهٔ پاریس» تشکیل شد و در ۶ مه ۱۹۷۶، در جریان فرآیند منطقه‌بندی، این ناحیه با قدرت‌های اداری و سیاسی بیشتر بازسازی و به «منطقهٔ ایل-دو-فرانس» تغییر نام یافت. گردشگری اِیل-دو-فرانس یکی از برترین مقاصد گردشگری جهان است؛ در سال ۲۰۱۷ رکورد ۲۳.۶ میلیون اقامت در هتل‌های این منطقه ثبت شد، و برآورد می‌شود که در مجموع حدود ۵۰ میلیون بازدیدکننده در انواع محل‌های اقامتی از آن دیدن کرده‌اند. بیشترین تعداد بازدیدکنندگان از ایالات متحده آمده بودند، و پس از آن به ترتیب از انگلستان، آلمان و چین. محبوب‌ترین جاذبهٔ گردشگری منطقه در سال ۲۰۱۷، دیزنی‌لند پاریس بود که ۱۴.۸ میلیون بازدیدکننده داشت، و پس از آن کلیسای جامع نوتردام (با حدود ۱۲ میلیون بازدیدکننده) و کلیسای باسیلیک دو سَکره‌کُر در مون‌مارتر (با حدود ۱۱.۱ میلیون بازدیدکننده) قرار داشتند. | ## جمع‌بندی | از بناهای تاریخی مهم در منطقهٔ خارج از پاریس می‌توان به کاخ ورسای (با ۷٬۷۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده)، کاخ فونتن‌بلو (۵۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده)، قلعهٔ وو-لو-ویکُنت (۳۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده)، و قلعهٔ مال‌مزون (اقامتگاه روستایی پیشین ناپلئون) اشاره کرد؛ همچنین کلیسای جامع سن-دنی، که پادشاهان فرانسه پیش از انقلاب فرانسه در آن به خاک سپرده می‌شدند.