موضوع مقاله: قیصر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قیصر | مقدمه: در زبان آلمانی، این عنوان در اصل به حاکمان در هر کجای جهان که بالاتر از رتبه پادشاه باشند، اطلاق می‌شود. | ## بخش 1: قیصر | در انگلیسی، کلمه «قیصر» عمدتاً به امپراتوران امپراتوری آلمان متحد (۱۸۷۱–۱۹۱۸) و امپراتوران امپراتوری اتریش (۱۸۰۴–۱۹۱۸) اطلاق می‌شود. در طول جنگ جهانی اول احساسات ضد آلمانی در اوج خود بود؛ بنابراین اصطلاح «قیصر» - به ویژه هنگامی که به ویلهلم دوم، امپراتور آلمان اطلاق می‌شد - در کشورهای انگلیسی‌زبان بار معنایی منفی قابل توجهی پیدا کرد. در اروپای مرکزی، به ویژه بین شمال ایتالیا و جنوب لهستان، بین غرب اتریش و غرب اوکراین و در باواریا، فرانتس یوزف یکم، امپراتور اتریش هنوز هم با (امپراتور) مرتبط است. واژه‌شناسی قیصر در فارسی برگرفته از تلفظ عربی واژهٔ لاتین کایسار (Caesar) است که در ایران پیش از اسلام کِیسَر تلفظ می‌شده‌است.کتاب اللّهو و الملاهی (تفریح و آلات موسیقی) نوشتهٔ ابن خردادبه دربارهٔ انواع سازها و دستگاه‌های موسیقی در عهد ساسانی و شرحی از زندگانی باربد و سرکش است. این نغمه: کِیسَر ماه مانَد و خاگان خُرشید همانند عنوان اسلاوی تزار ، قیصر مستقیماً از عنوان امپراتوران روم، سزار گرفته شده است که آن نیز به نوبه خود از نام شخصی ژولی سزار، شاخه‌ای از تیره (طایفه) جولیا که ژولیوس سزار جد دودمان ژولیو کلودین به آن تعلق داشت، گرفته شده است. بر اساس حکایتی که در کتاب «سوتونیوس» («دیووس ژولیوس» ۷۹٫۲) گزارش شده است، گفته شده است که خود سزار زمانی از فامیل خود به عنوان یک لقب استفاده کرده است؛ اما این در نهایت بعید است.Krebs, C.B. عنوان در تاریخ آلمان و پیشینیان امپراتوران مقدس روم (۹۶۲–۱۸۰۶) خود را «قیصر» نامیدند، که عنوان امپراتوری را با عنوان «قیصر» ترکیب می‌کردند. آنها حکومت خود را ادامه حکومت امپراتوری روم می‌دانستند و از عنوان برگرفته از عنوان «سزار» برای بازتاب میراث فرضی خود استفاده می‌کردند. از سال ۱۴۵۲ تا ۱۸۰۶، به جز سال‌های ۱۷۴۲–۱۷۴۵، تنها اعضای دودمان هابسبورگ «امپراتور مقدس روم» بودند. | ## بخش 2: قیصر | در سال ۱۸۰۶، امپراتوری مقدس روم منحل شد، اما عنوان «قیصر» توسط دودمان هابسبورگ حفظ شد، که رئیس آن، از آغاز سال ۱۸۰۴، امپراتور عنوان قیصر اتریش را به خود اختصاص داد. پس از سال ۱۲۷۳، اکثر پادشاهان یا امپراتوران مقدس روم از دودمان هابسبورگ بودند، بنابراین آنها خود را وارث مشروع عنوانی می‌دیدند که برگزیده بودند. با وجود جاه‌طلبی‌های هابسبورگ، امپراتوری اتریش دیگر نمی‌توانست ادعای حکومت بر بیشتر آلمان را داشته باشد، اگرچه آنها علاوه بر اتریش، بر مناطق وسیعی از سرزمین‌های مسکونی غیرآلمانی‌ها حکومت می‌کردند. او «نوه سزارها» بود، حامی کلیسای مقدس باقی ماند، اما بدون اینکه ادیان دیگر را از این امر مستثنی کند. در سال ۱۸۶۷ طی سازش اتریشی-مجاری، امپراتوری اتریش به دولت اتریش-مجارستان (به اصطلاح سلطنت دانوب) تقسیم شد، و فرانتس یوزف یکم، مانند جانشینش کارل یکم، امپراتور اتریش و پادشاه مجارستان بود. در نتیجه این سنت بی‌وقفه چند قرنی، امروزه اعضای خانواده هابسبورگ اغلب به عنوان والاحضرت‌های امپراتوری (آلمانی: Kaiserliche Hoheit) و به عنوان مثال، اعضای نشان امپراتوری و سلطنتی سنت جورج به عنوان شوالیه‌های امپراتوری شناخته می‌شوند. آنها فهرستی رسمی از تاج‌ها، عناوین و افتخارات (عنوان بزرگ امپراتور اتریش) داشتند. با وحدت آلمان (به جز اتریش) در سال ۱۸۷۱، بحث‌هایی در مورد عنوان دقیق پادشاه آن دسته از سرزمین‌های آلمانی (مانند شهرهای آزاد امپراتوری، شاهزاده‌نشین‌ها، دوک‌نشین‌ها و پادشاهی‌ها) که موافقت کردند تحت رهبری پادشاهی پروس متحد شوند و بدین ترتیب امپراتوری جدید آلمان را تشکیل دهند، وجود داشت. همه آنها متعلق به دودمان هوهن‌تسولرن بودند که به عنوان پادشاهان پروس، رهبران «عملی» آلمان کوچک‌تر (آلمان به استثنای اتریش) بودند. | ## بخش 3: قیصر | قیصرهای امپراتوری آلمان (۱۸۷۱–۱۹۱۸) عبارت بودند از: ویلهلم یکم (۱۸۷۱–۱۸۸۸)؛ فریدریش سوم (۹ مارس – ۱۵ ژوئن ۱۸۸۸)، که به مدت ۹۹ روز حکومت کرد؛ ویلهلم دوم (۱۸۸۸–۱۹۱۸)، که در دوران سلطنت او سلطنت در آلمان نزدیک به پایان جنگ جهانی اول پایان یافت. گئورگ فردریش فردیناند، شاهزاده پروس، در حال حاضر رئیس دودمان هوهن‌تسولرن است، که سلسله حاکم سابق امپراتوری آلمان و پادشاهی پروس بود. قیصر و روم در شاهنامه اصطلاح قیصر نامی است که در تاریخ حماسی ایرانیان شاهنامه فردوسی به وی اشاره شده و او پادشاه کشوری معین در جوار اراضی کشورهای ایران و توران بوده است. نخستین‌بار از اصطلاح روم در پایان زمامداری فریدون و آغاز فتوحات منوچهر یاد می‌شود که فرمانروای روم سلم است. اما کشور یا تمدن روم به‌طور واضح‌تر در زمان گشتاسپ مطرح گشته که کشوری با حاکمیت مستقل بوده و خراجگزار ابرقدرت‌های آن زمان یعنی ایران و توران نیست. شاهزاده گشتاسپ دو بار تصمیم گرفت از ایران بگریزد بار اول که موفق نشد به کشور هندوان می‌رفت که از میانه راه بازگردانده شد. اما بار دوم به‌طور ناشناس به کشور روم وارد شد و هنگام خروج از مرز ایران از طریق رود مرزیشاید رود ارس و اجازه یافتن از رودبان آن مردی بنام هیشوی وارد خاک روم شد. | ## جمع‌بندی | گشتاسپ که ولیعهد ایران محسوب می‌شد در روم برای سیر کردن شکمش نیز درماند، اما عاقبت به سبب رشادت‌ها و کشتن دو حیوان درنده که مظهر آدمیان شرور و بد ذات بودند تا مقام دامادی قیصر و سپس سپهسالار روم ارتقا یافت.