موضوع مقاله: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا | مقدمه: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شاخه زمینی نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است. | ## بخش 1: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا | این نیرو یکی از هشت نیروی یونیفرم‌پوش ایالات متحده است و در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به عنوان نیروی زمینی ایالات متحده تعیین شده است. این نیرو نخستین نیروی رزمی ایالات متحده آمریکا است که در ژوئن ۱۷۷۵ از سوی کنگره قاره‌ای و برای پشتیبانی نیروهای مردمی در جنگ استقلال آمریکا تشکیل گردید و ارتش استقلال طلبان نام گرفت. نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا با داشتن بیش از یک میلیون پرسنل و نیروی نظامی بعد از ارتش آزادی‌بخش خلق دومین نیروی زمینی (تنها از لحاظ تعداد پرسنل نظامی) در جهان می‌باشد. تاریخچه ارتش قاره‌ای در ۱۴ ژوئن ۱۷۷۵ توسط دومین کنگره قاره‌ای به عنوان ارتشی متحد برای مستعمرات جهت مبارزه با بریتانیا ایجاد شد و جورج واشینگتن به عنوان فرمانده آن منصوب شد. این ارتش در ابتدا توسط مردانی رهبری می‌شد که در ارتش بریتانیا یا شبه‌نظامیان استعماری خدمت کرده بودند و بخش زیادی از میراث نظامی بریتانیا را با خود به همراه داشتند. تعدادی از سربازان اروپایی به تنهایی برای کمک آمدند، مانند فریدریش ویلهلم فون استوبن که تاکتیک‌ها و مهارت‌های سازمانی ارتش پروس را به نیروهای آمریکایی آموزش دادند. ارتش در سال‌های ۱۷۸۰ و ۱۷۸۱ در جنوب نبردهای تن به تن متعددی انجام داد و گاهی اوقات از استراتژی فابیان و تاکتیک‌های جنگ و گریز استفاده می‌کرد؛ تحت فرماندهی سرلشکر ناتانیل گرین، به نقاطی که بریتانیایی‌ها دارای ضعف بودند، حمله می‌کرد تا نیروهایشان را تضعیف کند. واشینگتن در ترنتون و پرینستون پیروزی‌هایی را علیه بریتانیایی‌ها بدست آورد، اما در نبردهای نیویورک و نیوجرسی در سال ۱۷۷۶ و نبرد فیلادلفیا در سال ۱۷۷۷ شکست خورد. با پیروزی قاطع در یورک‌تاون و کمک فرانسوی‌ها، ارتش قاره‌ای بر بریتانیایی‌ها پیروز شد. پس از جنگ، ارتش قاره‌ای در بازتاب بی‌اعتمادی جمهوری‌خواهان به ارتش‌های دائمی، منحل شد. شبه‌نظامیان ایالتی به تنها ارتش زمینی ملت جدید تبدیل شدند، به جز یک هنگ برای محافظت از مرز غربی و یک واحد توپخانه که از زرادخانه وست پوینت محافظت می‌کرد. با این حال، به دلیل ادامه درگیری با بومیان آمریکا، به زودی لازم بود که یک ارتش دائمی آموزش‌دیده به میدان فرستاده شود. ارتش منظم در ابتدا بسیار کوچک بود و پس از شکست ژنرال سنت کلر در نبرد وابش، که در آن بیش از ۸۰۰ سرباز کشته شدند، ارتش منظم به عنوان لژیون ایالات متحده، که در سال ۱۷۹۱ تأسیس شد و در سال ۱۷۹۶ به ارتش ایالات متحده تغییر نام داد و سازماندهی مجدد شد. در سال ۱۷۹۸، در طول شبه‌جنگ با فرانسه، کنگره ایالات متحده یک «ارتش موقت» سه‌ساله متشکل از ۱۰۰۰۰ نفر، متشکل از دوازده هنگ پیاده‌نظام و شش گروه از سواره‌نظام‌های سبک، تأسیس کرد. در مارس ۱۷۹۹، کنگره یک «ارتش نهایی» متشکل از ۳۰۰۰۰ نفر، شامل سه هنگ سواره‌نظام، ایجاد کرد. هر دو «ارتش» فقط روی کاغذ وجود داشتند، اما تجهیزات لازم برای ۳۰۰۰ نفر سرباز و اسب تهیه و ذخیره شد. در حالی که بخش بزرگی از جنگ بین ایالات متحده و بریتانیا در جریان بود، قبایل بومی مختلفی در هر دو طرف درگیری می‌جنگیدند. نتیجه این جنگ، پیمان گنت است و عموماً بی‌نتیجه تلقی می‌شود و دوره‌ای از صلح بین ایالات متحده و بریتانیای را به همراه داشت که بیش از دو قرن ادامه داشته است. جنگ‌های سمینول دوره طولانی جنگ بین ایالات متحده و سمینول‌ها که جنگ‌های سمینول نام داشت، بیش از ۵۰ سال طول کشید. استراتژی‌های معمول مورد استفاده علیه قبایل بومی آمریکا شامل تصاحب ذخایر غذایی زمستانی و تشکیل اتحاد با دشمنان یک قبیله بود. جنگ مکزیک و آمریکا نیروی زمینی ارتش ایالات متحده در جنگ مکزیک و آمریکا جنگید و پیروز شد، که رویدادی تعیین‌کننده برای هر دو کشور بود. پیروزی ایالات متحده منجر به پیمان گوادالوپه هیدالگو شد که بخش بزرگی از سرزمین مکزیک را به ایالات متحده واگذار کرد که شامل ایالت‌های امروزی کالیفرنیا، نوادا، نیومکزیکو، آریزونا، تگزاس و بخش‌هایی از کلرادو و وایومینگ می‌شد. جنگ داخلی آمریکا جنگ داخلی آمریکا از نظر تلفات، پرهزینه‌ترین جنگ برای ایالات متحده بود. پس از آنکه اکثر ایالت‌های برده‌دار واقع در جنوب ایالات متحده، ایالت‌های کنفدراسیون را تشکیل دادند، ارتش ایالت‌های کنفدراسیون، به رهبری افسران سابق ارتش ایالات متحده، بخش بزرگی از نیروی انسانی سفیدپوستان جنوبی را بسیج کرد. نیروهای ایالات متحده ("اتحادیه" یا "شمال") ارتش اتحادیه را تشکیل دادند که شامل بخش کوچکی از واحدهای ارتش منظم و بخش بزرگی از واحدهای داوطلب بود که از هر ایالت، شمال و جنوب، به جز کارولینای جنوبی، تشکیل شده بودند. در دو سال اول، نیروهای کنفدراسیون در نبردهای تعیین‌شده عملکرد خوبی داشتند، اما کنترل ایالت‌های مرزی را از دست دادند. کنفدراسیون‌ها از این مزیت برخوردار بودند که از یک قلمرو وسیع در منطقه‌ای دفاع می‌کردند که بیماری در آن دو برابر بیشتر از نبردها باعث مرگ و میر می‌شد. اتحادیه، استراتژی تصرف خط ساحلی، محاصره بنادر و کنترل سیستم‌های رودخانه‌ای را دنبال می‌کرد. ارتش‌های شرقی آن به خوبی جنگیدند، اما ارتش‌های غربی یکی پس از دیگری شکست خوردند تا اینکه نیروهای اتحادیه در سال ۱۸۶۲ نیواورلئان را به همراه رودخانه تنسی تصرف کردند. در نبرد ویکسبورگ ۱۸۶۲–۱۸۶۳، ژنرال اولیس گرانت رودخانه می‌سی‌سی‌پی را تصرف و ارتباط جنوب غربی را قطع کرد. گرانت در سال ۱۸۶۴ فرماندهی نیروهای اتحادیه را به دست گرفت و پس از یک سری نبرد با تلفات بسیار سنگین، ژنرال رابرت ای. | ## بخش 2: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا | لی را در ریچموند محاصره کرد، زیرا ژنرال ویلیام تکامسه شرمن آتلانتا را تصرف کرد و از جورجیا و کارولیناها عبور کرد. پایتخت کنفدراسیون در آوریل ۱۸۶۵ رها شد ولی متعاقباً ارتش خود را در ساختمان دادگاه آپوماتوکس تسلیم کرد. این جنگ همچنان مرگبارترین درگیری در تاریخ ایالات متحده است که منجر به مرگ ۶۲۰٬۰۰۰ نفر از هر دو طرف شد. بر اساس آمار سرشماری سال ۱۸۶۰، معادل ۸٪ از کل مردان سفیدپوست ۱۳ تا ۴۳ ساله در جنگ جان باختند، از جمله ۶٫۴٪ در شمال و ۱۸٪ در جنوب. جنگ با بومیان پس از جنگ داخلی، ارتش ایالات متحده مأموریت داشت قبایل غربی بومیان آمریکا را در مناطق حفاظت‌شده سرخپوستان مهار کند. نیروهای ارتش ایالات متحده همچنین در دوران بازسازی، چندین ایالت جنوبی را اشغال کردند. در سال ۱۹۱۰، در طول انقلاب مکزیک، ارتش برای تضمین امنیت جان و مال مردم، در شهرهای آمریکایی نزدیک مرز مستقر شد. در سال ۱۹۱۶، پانچو ویا، یکی از رهبران اصلی شورشیان، به کلمبوس، نیومکزیکو حمله کرد و باعث مداخله ایالات متحده در مکزیک تا ۷ فوریه ۱۹۱۷ شد. جنگ‌های جهانی ایالات متحده در سال ۱۹۱۷ به عنوان یک «قدرت متحد» در کنار بریتانیا، فرانسه، روسیه، ایتالیا و دیگر متفقین به جنگ جهانی اول پیوست. نیروهای آمریکایی به جبهه غربی اعزام شدند و در آخرین حملاتی که به جنگ پایان داد، شرکت داشتند. در سال ۱۹۳۹، تخمین‌ها از قدرت ارتش بین ۱۷۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ سرباز متغیر بود، که کمتر از ارتش پرتغال بود، که از نظر اندازه در رتبه هفدهم یا نوزدهم جهان قرار داشت. ژنرال جرج مارشال در سپتامبر ۱۹۳۹ به عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی منصوب شد و گسترش و نوسازی ارتش را برای آمادگی در جنگ آغاز کرد. سربازان آمریکایی در حال جستجوی نفوذی‌های ژاپنی در جریان نبرد بوگنویل ایالات متحده در دسامبر ۱۹۴۱ پس از حمله ژاپن به پرل هاربر به جنگ جهانی دوم پیوست. در جبهه اروپا، نیروهای ارتش ایالات متحده بخش قابل توجهی از نیروهایی را تشکیل می‌دادند که در شمال آفریقا تحت سلطه فرانسه فرود آمدند و تونس را تصرف کردند و سپس به سیسیل رفتند و بعداً در ایتالیا جنگیدند. در فرودهای ژوئن ۱۹۴۴ در شمال فرانسه و در آزادسازی متعاقب اروپا و شکست آلمان نازی، میلیون‌ها سرباز ارتش ایالات متحده نقش محوری ایفا کردند. در سال ۱۹۴۷، تعداد سربازان ارتش ایالات متحده از هشت میلیون نفر در سال ۱۹۴۵ به ۶۸۴۰۰۰ سرباز کاهش یافت و تعداد کل لشکرهای فعال از ۸۹ به ۱۲ لشکر کاهش یافت. در جنگ اقیانوس آرام، سربازان نیروی زمینی ایالات متحده در کنار سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در تصرف جزایر اقیانوس آرام از کنترل ژاپن شرکت کردند. پس از تسلیم نیروهای محور در ماه مه (آلمان) و اوت (ژاپن) سال ۱۹۴۵، نیروهای زمینی برای اشغال دو کشور شکست خورده به ژاپن و آلمان اعزام شدند. دو سال پس از جنگ جهانی دوم، نیروهای هوایی ارتش در سپتامبر ۱۹۴۷ از ارتش جدا شدند و به نیروی هوایی ایالات متحده تبدیل شدند. جنگ سرد پایان جنگ جهانی دوم، زمینه را برای رویارویی شرق و غرب که به جنگ سرد معروف است، فراهم کرد. دو سپاه پنجم و سپاه هفتم، در سال ۱۹۵۰ تحت ارتش هفتم ایالات متحده دوباره فعال شدند و قدرت ایالات متحده در اروپا از یک لشکر به چهار لشکر افزایش یافت. صدها هزار سرباز آمریکایی تا دهه ۱۹۹۰ در آلمان غربی و تعدادی دیگر در بلژیک، هلند و بریتانیا مستقر بودند تا در انتظار حمله احتمالی شوروی باشند. تانک‌های آمریکایی و تانک‌های شوروی در ایست بازرسی چارلی، ۱۹۶۱ در طول جنگ سرد، نیروهای آمریکایی و متحدانش با نیروهای کمونیست در کره و ویتنام جنگیدند. جنگ کره در ژوئن ۱۹۵۰ آغاز شد، زمانی که شوروی از جلسه شورای امنیت سازمان ملل خارج شد و حق وتوی احتمالی خود را از دست داد. صدها هزار نیروی آمریکایی تحت چتر سازمان ملل متحد برای جلوگیری از تصرف کره جنوبی توسط کره شمالی و بعداً برای حمله به کشور شمالی جنگیدند. پس از پیشروی‌ها و عقب‌نشینی‌های مکرر هر دو طرف و ورود ارتش خلق چین به جنگ، توافق آتش‌بس کره در ژوئیه ۱۹۵۳ شبه جزیره را به وضعیت موجود بازگرداند. جنگ ویتنام جنگ ویتنام اغلب به دلیل استفاده از پرسنل وظیفه، عدم محبوبیت جنگ در بین مردم آمریکا و محدودیت‌های ناامیدکننده‌ای که رهبران سیاسی ایالات متحده بر نیروی زمینی اعمال می‌کردند، به عنوان نقطه ضعف نیروی زمینی ایالات متحده در نظر گرفته می‌شود. در حالی که نیروهای آمریکایی از سال ۱۹۵۹ در ویتنام جنوبی، در نقش‌های اطلاعاتی و مشاوره‌ای/آموزشی مستقر بودند، تا سال ۱۹۶۵، پس از حادثه خلیج تونکین، به تعداد زیاد اعزام نشدند. نیروهای آمریکایی به‌طور مؤثر کنترل میدان نبرد «سنتی» را برقرار و حفظ کردند، اما در مقابله با تاکتیک‌های چریکی ویت کنگ کمونیست و ارتش خلق ویتنام با مشکل مواجه شدند. در طول دهه ۱۹۶۰، وزارت دفاع به بررسی دقیق نیروهای ذخیره ادامه داد و تعداد لشکرها و تیپ‌ها و همچنین افزونگی حفظ دو جزء ذخیره، گارد ملی ارتش و ذخیره نیروی زمینی را زیر سؤال برد. در سال ۱۹۶۷، رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع، تصمیم گرفت که ۱۵ لشکر رزمی در گارد ملی ارتش غیرضروری هستند و این تعداد را به هشت لشکر (یک لشکر پیاده مکانیزه، دو لشکر زرهی و پنج لشکر پیاده) کاهش داد، اما تعداد تیپ‌ها را از هفت به ۱۸ (یک تیپ هوابرد، یک تیپ زرهی، دو تیپ پیاده مکانیزه و ۱۴ تیپ پیاده) افزایش داد. | ## بخش 3: نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا | اعتراضات آنها شامل ترکیب ناکافی عناصر مانور برای نیروهای باقی‌مانده و پایان دادن به رویه چرخش فرماندهی لشکرها بین ایالت‌هایی بود که از آنها حمایت می‌کردند. طبق این پیشنهاد، فرماندهان لشکرهای باقی‌مانده قرار بود در ایالت پایگاه لشکر اقامت کنند. با این حال، قرار نبود هیچ کاهشی در کل قدرت گارد ملی ارتش رخ دهد، که فرمانداران را متقاعد کرد که این طرح را بپذیرند. ایالت‌ها نیروهای خود را بر این اساس بین ۱ دسامبر ۱۹۶۷ و ۱ مه ۱۹۶۸ سازماندهی مجدد کردند. ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ سیاست نیروی کامل توسط رئیس ستاد ارتش، ژنرال کریتون آبرامز، پس از جنگ ویتنام اتخاذ شد و شامل برخورد با سه جزء ارتش - ارتش منظم، گارد ملی ارتش و نیروی ذخیره ارتش به عنوان یک نیروی واحد بود. درهم تنیدگی سه جزء ارتش توسط ژنرال آبرامز، عملیات گسترده را بدون مشارکت گارد ملی ارتش و نیروی ذخیره ارتش در نقش پشتیبانی عمدتاً رزمی غیرممکن ساخت. نیروی زمینی با تأکید بیشتر بر آموزش مطابق با استانداردهای عملکرد خاص، که توسط اصلاحات ژنرال ویلیام ای. دیپوی، اولین فرماندهی آموزش و دکترین نیروی زمینی ایالات متحده، هدایت می‌شد، به یک نیروی کاملاً داوطلبانه تبدیل شد. پس از پیمان کمپ دیوید که توسط مصر و اسرائیل امضا شد و در سال ۱۹۷۸ با میانجیگری رئیس‌جمهور جیمی کارتر به دست آمد، به عنوان بخشی از این توافق، ایالات متحده و مصر توافق کردند که یک آموزش نظامی مشترک به رهبری هر دو کشور وجود داشته باشد که معمولاً هر ۲ سال یکبار برگزار می‌شود و این رزمایش با نام رزمایش ستاره درخشان شناخته می‌شود. قانون گلدواتر-نیکولز در سال ۱۹۸۶، فرماندهی‌های رزمی یکپارچه‌ای را ایجاد کرد که نیروی زمینی را به همراه چهار سرویس نظامی دیگر تحت ساختارهای فرماندهی یکپارچه و از نظر جغرافیایی سازماندهی شده گرد هم آورد. نیروی زمینی همچنین در تهاجم به گرنادا در سال ۱۹۸۳ (عملیات خشم فوری) و پاناما در سال ۱۹۸۹ (عملیات آرمان عادلانه) نقش داشت. تا سال ۱۹۸۹، آلمان به اتحاد مجدد نزدیک می‌شد و جنگ سرد به پایان خود نزدیک می‌شد. تا نوامبر ۱۹۸۹، گزارشگران پنتاگون در حال تدوین برنامه‌هایی برای کاهش ۲۳ درصدی قدرت نهایی نیروی زمینی از ۷۵۰۰۰۰ به ۵۸۰۰۰۰ نفر بودند. دهه ۱۹۹۰ در سال ۱۹۹۰، عراق به همسایه کوچک‌تر خود، کویت، حمله کرد و نیروهای زمینی ایالات متحده به سرعت برای تضمین حفاظت از عربستان سعودی مستقر شدند. در ژانویه ۱۹۹۱ عملیات طوفان صحرا آغاز شد، ائتلافی به رهبری ایالات متحده که بیش از ۵۰۰۰۰۰ سرباز، که بخش عمده آنها از واحدهای نیروی زمینی ایالات متحده بودند، را برای بیرون راندن نیروهای عراقی مستقر کرد. این لشکرکشی با پیروزی کامل به پایان رسید، زیرا نیروهای ائتلاف غربی ارتش عراق را شکست دادند. نبرد مدینا ریج، نبرد نورفولک و نبرد ۷۳ ایستینگ، نبردهای تانک با اهمیت تاریخی بودند. پس از عملیات طوفان صحرا، نیروی زمینی در ادامه دهه ۱۹۹۰ شاهد عملیات رزمی عمده‌ای نبود، اما در تعدادی از فعالیت‌های حفظ صلح شرکت کرد. در سال ۱۹۹۰، وزارت دفاع پس از بررسی سیاست کل نیروها، راهنمایی‌هایی برای «تجدید توازن» صادر کرد، اما در سال ۲۰۰۴، محققان کالج جنگ هوایی نیروی هوایی ایالات متحده به این نتیجه رسیدند که این راهنمایی‌ها، سیاست کل نیروها را که «عنصری اساسی برای کاربرد موفقیت‌آمیز نیروی نظامی» است، معکوس می‌کند. جنگ افغانستان و عراق در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، شمار ۵۳ غیرنظامی نیروی زمینی (۴۷ کارمند و ۶ پیمانکار) و ۲۲ سرباز در میان ۱۲۵ قربانی کشته شده در پنتاگون در یک حمله تروریستی بودند، که در آن پرواز ۷۷ خطوط هوایی آمریکا که توسط پنج هواپیماربای القاعده هدایت می‌شد، به ضلع غربی ساختمان برخورد کرد و بخشی از حملات ۱۱ سپتامبر بود. در پاسخ به حملات ۱۱ سپتامبر و به عنوان بخشی از جنگ علیه تروریسم، نیروهای ایالات متحده و ناتو در اکتبر ۲۰۰۱ به افغانستان حمله کردند و دولت طالبان را سرنگون کردند. نیروی زمینی ایالات متحده همچنین رهبری حمله مشترک ایالات متحده و متحدانش به عراق را در سال ۲۰۰۳ برعهده داشت. این نیرو با توانایی خود در حفظ عملیات استقرار کوتاه مدت و بلند مدت، به عنوان منبع اصلی نیروهای زمینی عمل کرد. در سال‌های بعد، مأموریت از درگیری بین ارتش‌های منظم به ضد شورش تغییر یافت و منجر به کشته شدن بیش از ۴۰۰۰ نفر از اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده (تا مارس ۲۰۰۸) و زخمی شدن هزاران نفر دیگر شد. طرح نوسازی تا سال ۲۰۰۹ طرح اصلی نوسازی نیروی زمینی، که بلندپروازانه‌ترین طرح آن از زمان جنگ جهانی دوم بود، برنامه سیستم‌های رزمی آینده بود. تا سال ۲۰۱۷، پروژه نوسازی تیپ تکمیل شد و ستاد آن، فرماندهی نوسازی تیپ، به فرماندهی نوسازی مشترک تغییر نام داد. در پاسخ به کاهش بودجه در سال ۲۰۱۳، قرار بود برنامه‌های نیروی زمینی به سطح سال ۱۹۴۰ کاهش یابد، اگرچه پیش‌بینی می‌شد که قدرت نهایی ارتش فعال تا پایان سال مالی ۲۰۱۷ به حدود ۴۵۰۰۰۰ سرباز کاهش یابد. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، ارتش صدها هلیکوپتر نظارتی کیووا را بازنشسته کرد، در حالی که بالگردهای تهاجمی آپاچی خود را حفظ نمود. هزینه‌های تحقیق، توسعه و خرید نیروی زمینی در سال ۲۰۱۵ از ۳۲ میلیارد دلار پیش‌بینی شده در سال ۲۰۱۲ برای سال مالی ۲۰۱۵ به ۲۱ میلیارد دلار پیش‌بینی شده برای سال مالی ۲۰۱۵ در سال ۲۰۱۴ تغییر کرد. سازمان نیروی زمینی آمریکا از ۵ بخش اصلی تشکیل شده است: (۱) فرماندهی‌ها (۲) اجزای خدماتی (۳) واحدهای گزارش‌دهی مستقیم (۴) ارتش‌های میدانی (۵) شاخه‌ها چهار فرماندهی اصلی:حسین حمیدی نیا، «ایالات متحده آمریکا»، (دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران، ۱۳۸۲)، چاپ اول فرماندهی نیروهای زمینی ایالات متحده آمریکا فرماندهی تجهیزات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فرماندهی آموزش و دکترین نیروی زمینی آمریکا فرماندهی آینده نیروی زمینی ایالات متحده اجزای خدماتی: نیروی زمینی مرکزی ایالات متحده آمریکا نیروی زمینی شمالی ایالات متحده آمریکا نیروی زمینی جنوبی ایالات متحده آمریکا نیروی زمینی اروپا و آفریقای ایالات متحده آمریکا نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس آرام فرماندهی عملیات ویژه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فرماندهی دفاع موشکی و فضایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فرماندهی سایبری نیروی زمینی آمریکا فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی واحدهای گزارش‌دهی مستقیم: فرماندهی اطلاعات و امنیت نیروی زمینی سپاه مهندسی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا آکادمی نظامی ایالات متحده فرماندهی نیروهای ذخیره فرماندهی مدیریت تأسیسات نیروی زمینی کالج جنگ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بخش تحقیقات جنایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فرماندهی پزشکی نیروی زمینی منطقه نظامی واشینگتن فرماندهی آزمایش و ارزیابی نیروی زمینی ارتش‌های میدانی: ارتش اول ایالات متحده آمریکا ارتش سوم ایالات متحده آمریکا ارتش پنجم ایالات متحده آمریکا ارتش ششم ایالات متحده آمریکا ارتش هفتم ایالات متحده آمریکا ارتش هشتم ایالات متحده آمریکا ارتش نهم ایالات متحده آمریکا شاخه‌های فرعی: شاخه زرهی شاخه پیاده‌نظام شاخه هوانوردی شاخه توپخانه صحرایی شاخه توپخانه پدافند هوایی سپاه سیگنال سپاه مهندسی سپاه ترابری سپاه مهمات سپاه اطلاعات نظامی سپاه پلیس نظامی سپاه سایبری سپاه شیمیایی نیروهای ویژه پرستاری نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فرماندهی دندانپزشکی فرماندهی امور مدنی و عملیات روانی فرماندهان ارشدترین جایگاه در نیروی زمینی آمریکا، رئیس ستاد نیروی زمینی است و نفر دوم جانشین (یا معاون) رئیس ستاد می‌باشد. | ## جمع‌بندی | از سال ۱۹۰۳ و تعریف جایگاهی به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی، فهرست افسران و طول سالهایی که در این سمت فعالیت کرده‌اند، به صورت زیر است.