موضوع مقاله: سینمای افغانستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سینمای افغانستان | مقدمه: فیلم‌سازی در افغانستان در سدهٔ بیستم نوسانات زیادی داشت و در دهه‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ خورشیدی با تاسیس افغان‌فلم اوج گرفت. | ## بخش 1: سینمای افغانستان | پس از سقوط طالبان و آزاد شدن رسانه‌ها در افغانستان، سینمای افغانستان دوباره آغاز به کار کرد. افغان‌فلم هم از نظر تاریخی و هم از نظر هنر و سینما اهمیت تاریخی زیادی برای افغانستان دارد. بایگانی این نهاد فیلم‌های مستند دوران جنگ جهانی اول و جنگ افغان- انگلیس و سفر‌های امان‌الله شاه از آغاز حکومت او در سال ۱۹۱۹ میلادی را در بر می‌گیرد. فعالیت اداره افغان‌فلم، همواره زیر تاثیر فضای سیاسی و تحولاتی بود که با تغییر رژیم‌ها در افغانستان اتفاق افتاده ‌است. از حدود سال‌های ۲۰۰۲ به بعد با کمک سازمان‌های فرهنگی بین‌المللی، اوضاع سینمایی افغانستان کمی بهبود یافت. اگرچه هم‌اکنون تنها ۱۷ سالن نمایش فیلم در افغانستان وجود دارد و عمدهٔ ساخت‌وسازهای محدود سینماگران افغانستانی نیز در بیرون از افغانستان انجام می‌گیرد. در سال‌های اخیر سرزمین افغانستان محل رفت‌وآمد فیلم‌سازان و مستندسازان زیادی بوده‌است. با این‌همه به دلیل نبود امنیت کافی هنوز نمی‌توان با اطمینان خاطر در این کشور به سینما پرداخت. پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان در اوت ۲۰۲۱ (اسد ۱۴۰۰) فعالیت‌های سینمایی به‌شدت محدود شده‌اند. بسیاری از سینماها تعطیل شده، فیلم‌سازان مستقل کشور را ترک کرده یا به فعالیت‌های زیرزمینی روی آورده، و تولید فیلم به‌طور محسوسی کاهش یافت. طالبان پخش بسیاری از فیلم‌ها و برنامه‌های تصویری را ممنوع اعلام کردند و سانسور گسترده‌ای بر رسانه‌های تصویری اعمال می‌شود. با وجود این، شماری از فیلم‌سازان افغان، در تبعید یا در خفا همچنان به تولید آثار سینمایی درباره افغانستان ادامه می‌دهند. | ## بخش 2: سینمای افغانستان | یکی از فیلم‌های سینمایی که در افغانستان خیلی طرف‌دار پیدا کرد و مدت شش یا بیش‌تر از آن نمایش داده شد، فیلم بر باد رفته بود. ولی بنابر روایاتی نخستین پروژکتور در سال‌های ۱۹۱۴ یا ۱۹۱۵ توسط وایسرای هند بریتانیا به حبیب‌الله خان هدیه داده شده‌بود. اما اسناد رسمی نشان می‌دهند که امان‌الله شاه برای نخستین‌بار در سال ۱۹۲۸ پروژکتور سینمایی را با خودش از سفر اروپا وارد افغانستان کرد. زیر فشار روحانیون سینما بهزاد و در میان سال‌های ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۱ کاملاً بسته شد و پس از کشته شدن شاه حبیب‌الله کلکانی، نادرخان شاه نو افغانستان سیاست روحانیون را پیش گرفته و سینماها تا پایان حکومت وی بسته ماندند. در اوایل، سینمای افغانستان فقط شامل فیلم‌های خبری از کار و فعالیت دولت بوده و اندکی هم فیلم مستند ساخته می‌شد. می‌توان گفت در افغانستان همواره سوژه‌های فیلم‌های سینمایی سیاسی و در هر دوره ابزار دست دولت بوده‌است. سال بعد در ۱۹۴۶ نخستین فیلم ساخت افغانستان به نام عشق و دوستی با همکاری سینماگران هندوستان در لاهور ساخته شد که مورد استقبال زیاد تماشاگران قرار گرفت. همزمان با آن در ریاست مستقل مطبوعات که بعدها وزارت اطلاعات و فرهنگ جای آنر گرفت، ادارهٔ عکاسی و فیلم‌برداری ایجاد شد و کار آن تولید فیلم‌های خبری و چند مستند گزارشی بود. استقبال بی‌نظیر از نمایش فیلم داستانی مستند مانند عقاب به کارگردانی فیض‌محمد خیرزاده در سال ۱۹۶۴ انگیزه‌ای شد تا ظاهرشاه توجه بیشتری به سینما در افغانستان نشان دهد. چندی بعد در سال ۱۹۶۸، مؤسسهٔ افغان‌فلم که یک سازمان مستقل بود با همکاری آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده راه‌اندازی شد که یک لابراتوار کوچک برای چاپ و ظهور فیلم‌های سیاه و سفید داشت.افغان فیلم از دید یاما رحیمی . اوج شکوفایی سینمای افغانستان دهه‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ خورشیدی بود که از حکومت محمد داوود خان آغاز شد، در دوران حکومت چپ‌ها (جمهوری دموکراتیک افغانستان) به اوج رسید و با سقوط حکومت محمد نجیب‌الله روبه زوال رفت. با آغاز جنگ‌های داخلی، سینما نیز زیر حمله توپ و تانک قرار گرفت و در دورهٔ طالبان ممنوع شد. | ## بخش 3: سینمای افغانستان | در سراسر افغانستان ۱۱۷ تالار سینما وجود داشت که امروز نزدیک به ۹۰ درصد آن‌ها یا ویران شده‌اند، یا توسط مقامات تصاحب شده‌اند، یا اگر هنوز هم پابرجا باشند، تبدیل به انبار شده‌اند. دورهٔ طالبان در دورهٔ طالبان گرفتن عکس، فیلم و بازدید از سینما به کلی ممنوع بود. گاه دوستداران سینما، نوارهای فیلم را زیر خاک مدفون می‌کردند تا از سوختن در امان باشد. همین مورد سوژه یکی فیلم ایرانی به نام گل‌چهره به کارگردانی و نویسندگی وحید موسائیان محصول سال ۱۳۸۹ شد. در این هنگام تعدادی از تحصیل‌کرده‌های سینمایی به کشور بازگشته و بازار خوب دارند. در دوره جمهوریت در سراسر افغانستان تنها ۱۶ سینما وجود داشت که یازده تای آن‌ها (شامل پنج سینمای کلاسیک و شش سینمای کوچک سه‌بعدی) در کابل هستند. ۲ سینمای کوچک سه‌بعدی در شهر هرات و دو سینمای کوچک سه‌بعدی در شهر مزار شریف و یک سینمای سه‌بعدی در شهر قندوز فعال بودند. از این ۱۶ سینما چهار سینمای کلاسیک با تالارهای نسبتاً بزرگ (سینما آریانا، سینما پارک، سینما پامیر و سینمای خیرخانه) متعلق به دولت بودند. فیلم لالهٔ سیاه به کارگردانی سونیا ناصری کول برای کسب جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان نمایندهٔ افغانستان در هشتاد و سومین دورهٔ جوایز اسکار بود اما به فهرست نهایی راه نیافت.مصاحبه با لطیف احمدی در مورد فیلم لالهٔ سیاه سینمای افغانستان در خارج از کشور در پی جنگ‌های طولانی در این کشور بیشتر هنرمندان مجبور به ترک افغانستان شدند. به همین دلیل فیلم‌های افغانستانی زیادی در خارج از این کشور ساخته شدند که از میان آنها می‌تواند به آثاری مانند شرین گل و شیر آقا، در سرزمین بیگانه، سه دوست، شکست، نخستین پیروزی-۱۳۶۷، زندان-۱۳۶۸، آخرین حرف-۱۳۶۹ و وسوسه-۱۳۷۰ قابل‌اشاره‌اند. | ## جمع‌بندی | همچنین افغانستان با دارا بودن اشتراک مهم با شبه قاره هند، همواره دارای ارتباط بسیار خوبی با سینمای بالیوود بوده است.