موضوع مقاله: آراس-۱۲ام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آراس-۱۲ام | مقدمه: توسعه پیشران جامد سه مرحله ای "RT-2PM Topol" یک موشک بالستیک قاره پیمای متحرک بهبودیافته است که جایگزین مجموعه های موشکی قدیمی شده است. | ## بخش 1: آراس-۱۲ام | ایالات متحده آمریکا در نظر داشت که موشک بالستیک قاره پیما سیستم حمل و نقل سیار جاده ای خود را به نام "میدگِتمَن" توسعه دهد، اما این برنامه با پایان جنگ سرد لغو شد. توسعه "RT-2PM" در ۱۹ ژوئیه ۱۹۷۷ تایید شد و توسط موسسه فناوری حرارتی مسکو به ریاست الکساندر نادیرادزه انجام شد. آزمایش‌های پرواز در سایت آزمایشی پلستسک از فوریه تا دسامبر ۱۹۸۵ انجام شد.ویکی پدیای انگلیسی مشکل اصلی که در این دوره باید برطرف می شد، توسعه سیستم مدیریت نبرد بود. پس از اینکه اولین سری آزمایشی با موفقیت در آوریل ۱۹۸۵ انجام شد، اولین هنگ با موشک های توپول در ژوئیه ۱۹۸۵ به حالت آماده باش درآمد.مجله رزم آوران ایران در طول این مدت کار بر روی بهبود سیستم مدیریت نبرد ادامه یافت. اولین هنگ موشک های "توپول" با استفاده از یک مرکز فرماندهی متحرک مدرن (در منطقه ایرکوتسک) در ۲۷ مه ۱۹۸۸ در حالت آماده باش قرار گرفت. خبرگزاری رویترز طراحی موشک بالستیک قاره پیما "RT-2PM" برای حمل و نقل جاده ای طراحی شده است و بر روی یک کامیون سنگین (ماز-۷۳۱۰ یا ماز-۷۹۱۷) نصب می شود. طول ۲۳۵۰۰ میلی متر و قطر ۲۱۷۰ میلی متر تقریباً به اندازه و شکل موشک بالستیک قاره پیمای "Minuteman" ایالات متحده است. وزن پرتابی آن ۱۴۰۰ کیلوگرم است و یک کلاهک منفرد با بازدهی ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلوتن و دقت (CEP) ۹۰۰ متر را حمل می‌کند. می تواند از سایت های استقرار میدانی یا از طریق پایه های گاراژ سقف کشویی شلیک شود. برای استقرار نیرویی متشکل از ۵۰۰ موشک بالستیک قاره پیمای توپول متحرک جاده ای می توان به مساحت کل تقریباً ۱۹۰ هزار کیلومتر مربع نیاز داشت.واحدهای سیار نسبت به سیستم های ثابت به تعداد بسیار بیشتری پرسنل برای نگهداری و بهره برداری نیاز دارند.در نتیجه نگهداری و بهره برداری از RT-2PM Topol بسیار پرهزینه تر از سیستم های پرتاب سیلو بود. در مرحله اول عملیات کنترل پرواز از طریق چهار پره آیرودینامیکی و چهار پره جت انجام می شود. در مرحله دوم و سوم پرواز، گاز برای کنترل پرواز به قسمت واگرای نازل تزریق می شود. این شاسی دارای جک‌ها، درایوهای گازی و هیدرولیک و سیلندرهایی با قدرت چند صد تنی برای جک کردن و تراز کردن پرتابگر، افزایش سرعت(مبارزه) و کاهش سرعت(حفظ) ارتفاع کانتینر با موشک در حالت عمودی است. "TEL" با یک پست فرماندهی سیار همراه است که دارای امکانات پشتیبانی است که بر روی شاسی های ۴ محوره با وانت های یکپارچه نصب شده است. این مجموعه مجهز به یک سیستم ناوبری اینرسی داخلی است که به گروه "TEL" این قابلیت را می دهد که پرتاب را مستقل از سایت های استقرار میدانی خود انجام دهد. این زیرسیستم ناوبری و پشتیبانی توپوژئودزیکی که توسط پژوهشکده «سیگنال» ایجاد شده است، اتصال سریع و بسیار دقیق پرتابگر را در موقعیت میدانی فراهم می‌کند و خدمه آن را قادر می‌سازد تا پرتاب موشک را از هر نقطه مسیر گشت‌زنی رزمی انجام دهند. پس از امضای معاهده INF در سال ۱۹۸۷،چندین سایت استقرار RSD-10 پایونیر برای پرتاب موشک های توپول اقتباس شدند. هنگامی که سیستم موشکی RT-2PM در میدان مستقر شد، با موشک خود درون محفظه(استوانه‌مستحکم‌که‌موشک‌درون‌آن‌است.) و نصب بر روی پرتابگر، ایالات متحده ادعا کرد که محفظه ممکن است یک موشک RSD-10 پایونیر را پنهان کند.این موضوع نگران‌کننده بود زیرا بر خلاف کلاهک منفرد RT-2PM Topol ,RSD10 تا ۳ کلاهک را حمل می‌کرد. | ## بخش 2: آراس-۱۲ام | پس از آن که اتحاد جماهیر شوروی موافقت کرد به طرف‌های بازرسی اجازه دهد تا از سیستم‌های تشخیص تشعشع برای اندازه‌گیری شار شدت نوترون سریع ناشی از محفظه پرتاب استفاده کنند، تصمیم‌گیری به دست آمد. یک محفظه پرتابی که داخل آن یک موشک حاوی یک کلاهک منفرد است، مانند RT-2PM Topol، الگوی متفاوتی از نوترون‌های سریع را نسبت به موشکی که دارای سه کلاهک بود، مانند RSD-10 منتشر می‌کرد. دولت ایالات متحده این دیدگاه را رد کرد و ادعا کرد که موشک به وضوح بیش از ۵ درصد بزرگتر است و دو برابر وزن پرتابی RT-2 دارد و بنابراین یک سیستم موشکی جدید را تشکیل می دهد. مارشال نیکولای اوگارکوف، رئیس ستاد کل ارتش شوروی، پرواز آزمایشی RT-2PM Topol را که قرار بود از پلستسک (محل پرتاب در شمال غربی روسیه برای شلیک آزمایشی موشک های بالستیک قاره پیما سوخت جامد مورد استفاده قرار گیرد.) در ۱ سپتامبر ۱۹۸۳ لغو کرد. شب پرتاب برنامه ریزی شده، شبی بود که "پرواز ۰۰۷" خطوط هوایی کره پس از نفوذ تصادفی به حریم هوایی شوروی بر فراز کامچاتکا سرنگون شد. ممکن است یک توپول RT-2PM با دو MIRV در سال ۱۹۹۱ آزمایش شده باشد و این موشک حداقل یک بار با چهار کلاهک MIRV آزمایش شده باشد، اما ظاهراً هیچ نسخه دیگری از کلاهک چندگانه توسعه نیافته است. این موضوع در خلال پایان مذاکرات استارت در سال ۱۹۹۱ به محل مناقشه تبدیل شد، در آن زمان ایالات متحده برای تعریفی از "دانلود" (حذف کلاهک از موشک) که هرگونه تلاش شوروی به‌طور ناگهانی برای استقرار چندین کلاهک بر روی RT-2PM را پیچیده می کند، تحت فشار قرار گرفت. روسیه قصد دارد تقریباً ۴۰۰ سیلو را که در آن موشک های منسوخ UR-۱۰۰ ،RT-2 و MR-UR-۱۰۰ قرار دارند، تجهیز کند. بر اساس معاهده استارت ۲، که هرگز اثر الزام آور نداشت و به احتمال زیاد هرگز نخواهد داشت، روسیه می توانست ۹۰ موشک سوخت جامد تک سرجنگی را در سیلوهای مجهز R-۳۶ قرار دهد. به منظور محافظت در برابر یک سناریوی شکست شامل تبدیل مجدد سریع سیلوهای R-۳۶، بازرسی در محل به یک جنبه بسیار مهم در تأیید معاهده استارت ۲ تبدیل شد. دوره پس از شوروی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تأثیر قابل توجهی بر برنامه توپول داشت. تولید پراکنده قطعات موشک های بالستیک قاره پیما؛ تحقیق و ساخت سیستم های موشکی جدید را به‌طور جدی پیچیده کرد. به عنوان مثال، کارخانه تولید کامیون-تراکتور چرخ دار مینسک در بلاروس، پرتابگرهای حمل و نقل موشک ها را تولید می کرد و حدود ۹۰ درصد از اجزای سیستم هدایت در اوکراین ساخته شد. در بلاروس، تا دسامبر ۱۹۹۵، ۶۳ فروند موشک RT-2PM Topol که در ابتدا در آنجا مستقر شده بودند، به روسیه بازگردانده شدند. از دسامبر ۱۹۹۵، بلاروس دو هنگ سیار RT-2PM توپول، با ۱۸ کلاهک هسته ای، در خاک خود باقی گذاشته بود. در ژوئیه ۱۹۹۲، بلاروس قراردادی با روسیه امضا کرد که هنگ ها را تحت کنترل انحصاری روسیه قرار داد. در سپتامبر ۱۹۹۳، مسکو و مینسک توافقنامه‌ای را امضا کردند که بر اساس آن باید این موشک‌های هسته‌ای و تمامی تجهیزات پشتیبانی موشکی مرتبط به روسیه تا پایان سال ۱۹۹۶ بازگردانده شوند. در مجموع ۸۱ RT-2PM توپول موشک های بالستیک قاره پیما و کلاهک‌های مرتبط با آن از بلاروس به روسیه بازگردانده شد. | ## بخش 3: آراس-۱۲ام | همان‌طور که نماینده نیروهای موشکی استراتژیک گزارش داد، این اجازه را برای افزایش عمر مفید توپول به ۲۱ سال داد. گفته می‌شود که این پرتاب به‌ویژه برای آزمایش توانایی موشک برای اجتناب از سیستم‌های شناسایی زمینی انجام شده است. آزمایش دیگری در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۸ انجام شد، زمانی که توپول از سایت آزمایشی پلستسک در شمال روسیه پرتاب شد. این موشک با یک کلاهک ساختگی به هدفی در محدوده آزمایشی کورا در شبه جزیره کامچاتکا اصابت کرد. آزمایش‌هایی که در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۱ و ۳ نوامبر ۲۰۱۱ انجام شد، افزایش عمر مفید را تا ۲۳ سال (تا سال ۲۰۱۹) تأیید کرد. آزمایش های بیشتری برای تمدید تا ۲۵ سال اعلام شد و در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، یک موشک بالستیک قاره پیمای RS-12M توپول از سایت پلستسک در شمال روسیه پرتاب شد. در ۴ مارس ۲۰۱۴، روسیه یک موشک بالستیک قاره پیمای RS-12M توپول را از میدان آزمایش کاپوستین یار در نزدیکی دریای خزر آزمایش کرد و با موفقیت به هدف خود در یک میدان آزمایشی در قزاقستان اصابت کرد. اگرچه ایالات متحده اطلاعیه قبلی در مورد آزمایش دریافت کرده بود، اما همزمان با بحران اوکراین بود. در ۲۰ مارس ۲۰۱۴، روسیه یک موشک بالستیک قاره پیمای RS-12M توپول را از محل آزمایش کاپوستین یار آزمایش کرد. ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۶ وزارت دفاع روسیه روز جمعه اعلام کرد که نیروهای موشکی راهبردی روسیه یک موشک بالستیک قاره پیمای RS-12M توپول را آزمایش کرده اند. به گفته این وزارتخانه، موشکی که از مرکز فضایی پلستسک در شمال غربی روسیه پرتاب شد، "با دقت بالا" به یک هدف تعیین شده در شبه جزیره کامچاتکا اصابت کرد. حداکثر برد آن ۱۰ هزار کیلومتر (۶۱۲۵ مایل) است و می‌تواند کلاهک هسته‌ای تا توان ۵۵۰ کیلوتن را حمل کند. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۹، نیروهای موشکی استراتژیک روسیه آزمایش موشکی را با پرتاب زیر مداری موشک توپول RS-12M از کاپوستین یار انجام دادند. در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، فرمانده نیروهای موشکی استراتژیک روسیه، سرهنگ سرگئی‌کاراکایف، اعلام کرد که با تسلیح مجدد آخرین هنگ موشکی بولگوفسکی در منطقه توِر از توپول تا RS-۲۴، مجدد تجهیز گروه متحرک نیروهای موشکی راهبردی تکمیل شد. مرکز اطلاعات ملی هوا و فضای نیروی هوایی ایالات متحده تخمین میزند که تا ژوئن ۲۰۱۷ حدود ۱۰۰ پرتابگر به صورت عملیاتی مستقر شده اند. وزن این موشک قاره‌پیما در حدود ۴۵تن می‌باشد که آن را به تنهایی در رده مخوفترین موشکهای تاریخ جهان قرار می‌دهد. | ## جمع‌بندی | آزمایش آر اس-۱۲ام در پی افزایش نگرانی روسیه از درگیری با گرجستان و احتمال ایجاد سپرموشکی مستقر در کشورهای اوکراین و لهستان است.