aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: خدیجه افضل وزیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خدیجه افضل وزیری | مقدمه: تولد و تحصیلات خدیجه افضل وزیری پنجمین فرزند بی‌بی‌خانم استرآبادی از فعالان حقوق زنان و موسی‌خان وزیری بود که در سال ۱۳۰۸ هجری قمری در تهران به دنیا آمد. | ## بخش 1: خدیجه افضل وزیری | مادرش بی بی خانم از فعالان حقوق زنان در دورهٔ مشروطه و پدرش موسی خان معروف به وزیرف یک ارتشی و معاون کلنل تقی‌خان پسیان بود. به همین دلیل خدیجه هم اهمیت تحصیل و دانش برای دختران را درک کرد و وقتی به سن ۱۶ سالگی رسید، در کنار مادرش به دختران دبستان دوشیزگان که مادرش تأسیس کرده بود، درس داد و جزو اولین معلمان نخستین مدرسه دخترانه ایران لقب گرفت. کلنل علینقی وزیری برادر خدیجه بود.خدیجه افضل وزیری؛ نویسنده و پیشگام فعالیت مطبوعاتی خدیجه افضل وزیری در کنار تدریس کار مطبوعات را هم شروع کرد. | ## بخش 2: خدیجه افضل وزیری | او در نشریات شکوفه، عالم‌نسوان، شفق سرخ و ایران‌نو مقالات مختلفی در دفاع از حقوق زنان نوشته‌است و در شفق سرخ با نویسنده‌ای که با نام مستعار به زنان حمله می‌کرد وارد بحث و گفتگوی دنباله‌دار شده‌است که خلاصه آن چنین است: «زن را در خانه مخفی و محبوس کرده و از هر دانشی دور نگه داشته‌اید. از بردن نامش هم عار دارید و به نام‌های منزل یا بچه‌های خانه، از قبیل مادر حسن از او یاد می‌کنید، از حقوق انسانی هم حقی برای او قائل نیستید. تمام حقوق به نفع مردان تعبیر و به مورد اجرا گذاشته می‌شود، توقع دارید چه باشد و چه کند؟ | ## بخش 3: خدیجه افضل وزیری | این ازدواج برخلاف میل او صورت گرفت و به‌واسطهٔ این ازدواج مجبور به مهاجرت به مازندران و دوری از خانواده شد. در مازندران با شرایط سخت زندگی مانند وبا، آتش‌سوزی و بارداری‌های مکرر به صورتی که جایی بیان می‌کند «تمام مدت یا حامله بودم یا بچه شیر می‌دادم»، است تا زمانی که شرایط بد جسمانی بر او غلبه کرد و مجبور به بازگشت به تهران شد و مدت زیادی را به تنهایی به بزرگ کردن فرزندانش پرداخت.زنان پیشگام ایرانی (خدیجه افضل وزیری، دختر بی بی خانم استر آبادی) یکی از دختران خدیجه به نام مهرانگیز ملاح خاطرات شفاهی مادر را تدوین و بازنویسی کرد که این کتاب با نام از زنان پیشگام ایران: افضل وزیری دختر بی بی خانم استرآبادی منتشر شد. | ## جمع‌بندی | خدیجه افضل وزیری در ۱۳ دی ۱۳۵۹ در سن ۹۱ سالگی درگذشت و در قطعه ۳۴ بهشت زهرا (ردیف ۱۸۳، شماره ۳۵) خاک شد.
موضوع مقاله: ازرقی هروی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ازرقی هروی | مقدمه: اَزرَقی هِرَوی شاعر پارسی‌گوی نیمهٔ دوم قرن پنجم هجری است که در دربار سلجوقیان در زادگاه خود هرات به‌سر می‌برد. | ## بخش 1: ازرقی هروی | شرف‌الزمان ابوالمحاسن زین‌الدین ابوبکر جعفر بن اسمعیل وراق هروی متخلص به ازرقی، درگذشتهٔ حدود ۴۶۵ هجری/۱۰۷۰ میلادی است. ازرقی به سبک خراسانی شعر می‌سرود و از او قصیده‌های پراکنده‌ای به‌جا مانده که در دفتری فراهم آورده‌اند. گونهٔ شعر او را طلیعهٔ خروج از سبک خراسانی و زمینهٔ برآمدن سبک عراقی به‌شمار آورده‌اند. به گفتهٔ بدیع‌الزمان فروزانفر، ازرقی «در طریقهٔ شعر گرد سبک عنصری می‌گردد و به جواب قصایدش نظر دارد … از معانی علمی مخصوصاً ریاضی شعرش خالی نیست» گویا کتاب سندبادنامه یا قسمتی از آن را ازرقی به نظم درآورده است. | ## بخش 2: ازرقی هروی | دیوان این شاعر، بر اساس چند نسخهٔ متأخر توسط سعید نفیسی تصحیح گردیده و در مرداد ۱۳۳۶ هجری خورشیدی از سوی کتابفروشی زوّار به چاپ رسیده‌است. دیوان مذکور مشتمل بر ۶۷ قصیده و ۹ قطعه و ۱۰۸ رباعی، مجموعاً در ۲٬۶۷۴ بیت با مقدمه‌ای شانزده‌صفحه‌ای دربارهٔ اوضاع، احوال، زندگی شاعر و ممدوحان وی و معرفی نسخ در دسترس مصحّح است. این دیوان در ۱۱۳ صفحه (و شانزده صفحه مقدمه) بدون ذکر نسخهٔ بدل، بر اساس پنج تذکره و شش نسخهٔ خطی که اکثر این نسخ (به غیر از نسخه‌ای از دیوان انوری مربوط به سدهٔ نهم که در حاشیهٔ آن از دیوان ازرقی نیز اشعاری آمده) متعلق به سدهٔ یازدهم به بعد است (دو نسخهٔ مکتوب به سدهٔ یازدهم و دو نسخه هم متعلق به سدهٔ سیزدهم هجری). در همان سال، علی عبدالرسولی به خط خود دیوانی از این شاعر را بدون اشاره به نسخه یا نسخ در دسترس، در ۱۳۱ صفحه متن و ۹ صفحه مقدمه، از سوی انتشارات دانشگاه تهران به چاپ رسانده‌است. | ## بخش 3: ازرقی هروی | پیشینه پدرش اسماعیل وراق هروی در طوس پیشهٔ وراقی (کتابفروشی) داشت (و همان کس است که به گفته نظامی عروضی فردوسی در فرار از غزنین به طوس در خانهٔ وی مخفی شد). ازرقی بیشتر عمر خود را در هرات گذراند و قصیده‌های ازرقی غالباً در مدح دو تن از شاهزادگان سلجوقی است: یکی شمس‌الدوله طغانشاه و دیگری امیرانشاه بن قاورد. ممدوح دیگری که ازرقی قصیده‌های شمارهٔ ۴۲ و ۵۲ در دیوان خود را در ستایش او سروده امیر سعدالملک ابوعلی حسن، امیر غور و غرجستان است. | ## جمع‌بندی | دائرةالمعارف فارسی (به سرپرستی غلامحسین مصاحب) امین‌پور، قیصر: ازرقی نوآور ستایشگر.
موضوع مقاله: گاستون لورو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گاستون لورو | مقدمه: گاستون لوئی آلفرد لورو (زاده ۱۸۶۸ - درگذشته ۱۹۲۷ فرانسه) نویسنده و خبرنگار جنایی فرانسوی بود. | ## بخش 1: گاستون لورو | شهرت او بیشتر به خاطر رمانش شبح اپرا است که بارها به فیلم در آمده و آندرو لوید وبر، کارگردان مشهور تئاترهای موزیکال آن را به همین نام روی صحنه برده‌است. زندگی‌نامه لورو در نرماندی به مدرسه رفت و در پاریس حقوق خواند و در سال 1889 فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 2: گاستون لورو | بعد در سال ۱۸۹۰، به عنوان خبرنگار قضایی و منتقد تئاتر روزنامهٔ لکوی پاریس مشغول به کار شد. سردابه‌های اپرای پاریس سلولی داشت که در دوران کمون پاریس، محل حبس زندانیانی بود که در جنگ‌های فرانسه - پروس، سردمداران پاریس بودند. | ## بخش 3: گاستون لورو | ## جمع‌بندی | اول رمانی معمایی به نام راز اتاق زرد (۱۹۰۸) نوشت که در ادبیات جنایی فرانسه، معادل آثار آرتور کونان دویل در انگلستان و ادگار آلن پو در آمریکا دانسته می‌شود.
موضوع مقاله: لوب آهیانه‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوب آهیانه‌ای | مقدمه: لوب آهیانه‌ای یا لوب پاریتال یا لَپ آهیانه‌ای یکی از چهار لوب اصلی قشر مغز جانوران است. | ## بخش 1: لوب آهیانه‌ای | لوب آهیانه‌ای بخش بالایی وسط نیم‌کره مغز است که بین لوب پیشانی و لوب پس‌سری و در بالای لوب گیجگاهی قرار دارد. حس بساوایی (لامسه)، ادراک فضایی، ادراک دیداری، بازشناسی اندازه‌ها، رنگ و اشکال از یکدیگر و احساس درد، در کل، از کارکردهای این لوب است. لوب آهیانه اطلاعات حسی، از جمله حس فضایی و جهت‌یابی (حس عمقی) را دریافت و ناحیه اصلی پذیرای حس لامسه و ورودی بینایی در مسیر دوگانه بینایی و شنوایی در محل قشر حسیِ بدنی، که درست در پشت شیار مرکزی در شکنج پس مرکزی قرار دارد، است. همچنین ورودی‌های حسی اصلی پوست (لمس، دما و گیرنده‌های درد)، از طریق تالاموس به لوب آهیانه منتقل می‌شوند. چندین ناحیه از لوب پاریتال در پردازش زبان اهمیت دارند : • شکنج زاویه‌دار • ناحیه ورنیکه •برآمدگی Supramarginal قشر حسی بدنی را می‌توان به شکلِ هومونکولوس قشری که در آن اعضای بدن بر اساس مقداری از قشر حسی بدنی به آنها اختصاص داده شده‌است، نیز در نظر گرفت. لوبول آهیانهٔ فوقانی و لوبول آهیانهٔ تحتانی نواحی اولیه بدن در درک آگاهی فضایی هستند. | ## بخش 2: لوب آهیانه‌ای | نام این بخش از استخوان جداری که در لاتین «paries» به معنای دیوار است نامگذاری شده. شیار مرکزی که به آن شیار رولاندو هم گفته می‌شود، لوب آهیانه‌ای را از لوب پیشانی جدا می‌سازد. شیار جانبی یا شیار سیلویان، مهم‌ترین مرز جانبی است که این لوب را از لوب گیجگاهی جدا می‌کند و شیار میانهٔ مغز نیز این لوب را به دو قسمت تقسیم می‌کند. بلافاصله در پشت شیار مرکزی و قدامی‌ترین قسمت لوب آهیانه، شکنج پس مرکزی (ناحیه برادمن ۳)، ناحیه اولیه قشر حسی تنی و جدا کننده این قسمت از قشر آهیانه خلفی شیار پست مرکزی است. وظایف و عملکرد مسیر دوگانه چه و کجا اطلاعات دریافت شده از لوب پس سری (بینایی) به این لوب وارد شده و در این مسیر نقش "کجا" را بازی میکند برای یافتن هدف فرد، در حین اینکه لوب گیجگاهی بالایی پردازش ورودی های بینایی وظیفه تشخیص "چه چیز" را دارد. لوب پاریتال نقش مهمی در یکپارچه سازی اطلاعات حسی از قسمت‌های مختلف بدن، دانش اعداد و روابط آنها، همچنین پردازش اطلاعات مربوط به حس لامسه ایفا می‌کند. | ## بخش 3: لوب آهیانه‌ای | ادغام اطلاعات حسی از حواس مختلف با اطلاعات ذخیره شده در حافظه و یکپارچه سازی اطلاعات در مورد وضعیت درونی فرد، با اطلاعات حسی دنیای بیرون. آسیب دیدن لوب آهیانه ای موجب عدم توانایی تشخیص نقاط مختلف در فضا، تشخیص زاویه خطوط و درک رابطه فضایی بین خطوط اشیاء میگردد. علاوه براین نواحی آهیانه ای مغز مارا قادر به پیوند دادن کردن نقشه فضایی در سراسر دیگر ماهیت های حسی میکند، و این اطلاعات را با حرکات بدن هماهنگ میکند. اگرچه این لوب ماهیتی چند حسی دارد (دریافت کننده حواس مختلف)، اما قشر آهیانه خلفی اغلب توسط دانشمندان به عنوان مسیر پشتی بینایی (بر خلاف جریان شکمی در لوب تمپورال) نامیده می‌شود. | ## جمع‌بندی | این مسیر پشتی را جریان «کجا» (مانند بینش فضایی) و جریان «چگونه» (مانند رؤیت برای عمل) می‌نامند.
موضوع مقاله: نه داستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نه داستان | مقدمه: نه داستان مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه جی.دی.سلینجر، نویسندۀ امریکایی، است و در آوریل ۱۹۵۳ منتشر شده است. | ## بخش 1: نه داستان | این کتاب دو داستان بسیار معروف سلینجر با نام‌های «یه روز عالی برای موزماهی» و «تقدیم به ازمی، با عشق و نکبت» را نیز دربرمی‌گیرد. | ## بخش 2: نه داستان | داستان‌ها عنوان قصه‌های این مجموعه به ترتیب عبارتند از: یه روز عالی برای موزماهی عمو ویگیلی در کانتیکات در آستانۀ جنگ با اسکیموها مرد خندان در قایق بادبانی تقدیم به ازمی، با عشق و نکبت دهانم زیبا، چشمانم سبز دورۀ آبی دودومیه اسمیت تدی ترجمه به فارسی این کتاب اولین بار در سال ۱۳۶۴ و به قلم احمد گلشیری به فارسی ترجمه شد. | ## بخش 3: نه داستان | در سال ۱۳۹۸ ترجمۀ تازه‌ای به قلم کاوه میرعباسی و ویرایش مهدی نوری و علیرضا اسماعیل‌پور در نشر ماهی منتشر شد. | ## جمع‌بندی | مهدی نوری، ویراستار این ترجمه، همزمان با انتشار کتاب مقاله‌ای در وبسایت کاغذ منتشر کرد و کوشید ضرورت بازترجمۀ نه داستان را توضیح دهد.
موضوع مقاله: باباکوهی (شاعر) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باباکوهی (شاعر) | مقدمه: پیشینه وی در جوانی به کسب دانش‌های تکمیلی پرداخت و با بیشتر ریش سپیدان نامی آن روزگار دیدار کرد و هنگامی که شیخ ابوسعید ابوالخیر بینشمند سرشناس به نیشابور رفت ابن بابویه به جای شیخ عبدالرحمن سلمی در خانقاه پرآوازه آن شهر به ارشاد سرگرم بود، میان او و شیخ ابوسعید گفتگوهای گوناگون یزدانشناسی درگرفت و ابوسعید به پرسشهای وی پاسخ داد. | ## بخش 1: باباکوهی (شاعر) | همچنین در نهاوند میان ابن باکویه و شیخ ابوالعباس جانشین شیخ بزرگ ابوعبدالله خفیف شیرازی بینشمند نامدار، دربارهٔ تصوف و طریقت مناقشات فراوان روی داد و آن شیخ به فرهیختگی و فرازمندی و گستره آگاهی ابن باکویه خستو شد. جامی سراینده بزرگ سده نهم در کتاب نفحات الانس می‌نویسد، خواجه عبدالله انصاری از ابن باکویه چندین بار به تجلیل یاد کرده و به انتخاب خود ۳۰ هزار حدیث و ۳۰ هزار حکایت از او بازگو کرده‌است و به ویژه بارها گفته که ابن باکویه ملک بوده‌است و از همه دانش‌ها با نصیب و حتی او را بزرگ‌ترین شیخ روزگار خود دانسته و از این که نسبت به خواجه بیش از دیگران توجه داشته، به خود بالیده است. عبدالله باکویه پس از سال‌ها جهانگردی دوباره به شیراز برگشت و چند سالی را دور از مردم و هیاهوی شهر در اشکفت کوه شمالی شیراز که آن را صبوی می‌گفتند عزلت گزید و به نیایش پرداخت و در سال ۴۴۲ پس از زیوِشی ۱۰۵ ساله درگذشت و پیروانش وی را در خانقاهش که امروزه آرامگاه اوست به خاک سپردند. | ## بخش 2: باباکوهی (شاعر) | در این کوه کهن‌ترین چشمه ایران که هنوز جاری است قرار دارد.این مجموعه در سال 1392 بوسیله گروهی به سرپرستی مهندس علی بهرام کیان مرمت ، بازسازی و مقاوم سازی شد . شک در سرایندگی او بنا بر نظری: باباکوهی سراینده نبوده و هرگز سروده ای نگفته و دیوانی که به او نسبت داده‌اند، از آن صوفی دیگری است که گویا در سده نهم و دهم هجری می‌زیسته و گاهی کوهی و زمانی انسان تخلص می‌کرده و نباید او را با ابن باکویه که از پیرسالاران بزرگ سده پنجم بوده، اشتباه کرد زیرا افزون بر این که سروده‌های دیوان باباکوهی از دید سبک و انشاء مناسب با آثار سرایندگان سده نهم ودهم است، برخی مضامین و حتی پاره‌ای از غزلیات حافظ را اقتباس و استقبال کرده‌است. شاید این کوهی شاعر، روزگاری بر سر مزار ابن باکویه به عزلت و گوشه نشینی پرداخته و در همانجا مرده و به خاک سپرده شده و دیوانش هم به عنوان دیوان باباکوهی چاپ گردیده است. | ## بخش 3: باباکوهی (شاعر) | مطابق استقصای شادروان علامه قزوینی، کهن‌ترین نسخه این دیوان در سال ۱۰۸۸ یعنی بیش از ۶۵۰ سال پس از ابن باکویه نوشته شده و هم‌اکنون در موزه بریتانیا است. نخستین بار روانشاد رضاقلی خان هدایت در ریاض العارفین که در سال ۱۲۶۰ گردآوری شده یادی از باباکوهی سراینده کرده وگرنه تذکره‌نویسان پیشین هیچ‌کدام نه از او یاد کرده‌اند و نه ابن باکویه را دارای هوش سرایندگی می‌دانسته‌اند. به هر روی باباکوهی سراینده صوفی جدا از ابن باکویه است و عبدالله محمدبن باکویه یا باباکوهی که مردم شیراز او را از سده پنجم می‌شناسند و بینشمندان او را از اولیاء و مردان بزرگ می‌دانند آن پیر مرادی است که در سال ۴۴۰ برفراز کوه صبوی شیراز درگذشته است. | ## جمع‌بندی | سعدی در باب پنجم بوستان در ضمن اشعاری اشاره به باباکوهی (باکویه) کرده که روانشاد علامه قزوینی در حاشیه شدالازار آن را بگونه زیر بازگو کرده‌است: بن مایه ها دیوان شیخ علی مشهور به باباکوهی، شیراز: چاپ سوم با تصحیح کامل، ۱۳۵۳ خورشیدی.
موضوع مقاله: قاآنی شیرازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قاآنی شیرازی | مقدمه: میرزا حبیب‌الله متخلص به قاآنی، فرزند محمّدعلی گلشن از شاعران و قصیده‌سرایان بزرگ دربار فتحعلی شاه، محمّدشاه و آغاز پادشاهی ناصرالدین‌شاه قاجار بود. | ## بخش 1: قاآنی شیرازی | قاآنی در ۱۲۲۳ قمری در شیراز و در خانواده‌ای با ریشه ایل زنگنه کرمانشاه، چشم به جهان گشود. در هفت سالگی یتیم گردید و تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز فرا گرفت و در اوایل جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامه تحصیل بپردازد و میدان تازه‌ای برای کسب معاش پیدا کند. پدر قاآنی، گلشن کرمانشاهی است و برادرزاده‌اش هم آیت‌الله میرزا محمدتقی شیرازی مشهور به میرزای دوم شیرازی است. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقه سرشاری داشت و می‌توان گفت شهرت شاعری او لطمه به شهرت او به عنوان یک حکیم دانشمند زده‌است. | ## بخش 2: قاآنی شیرازی | در حکمت او را همپایه ملاصدرا و حاج ملاهادی سبزواری و در شرعیات مرتضی انصاری شمرده‌اند. از این رو فتحعلی‌شاه او را «مجتهدالشعراء» لقب داد و محمدشاه نیز قاآنی را «حسان‌العجم» می‌خواند، زیرا آنچنان در قصیده سرایی توانایی داشت که مایهٔ شگفتی خوانندگان بود. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به‌شمار می‌رفت، اما برای مضامین اشعارش از آن همه علم و اطلاعات وسیع استفاده کافی نکرد و شعر را وسیله‌ای برای ارتزاق و تفنن می‌دانست نه هنر. اشعار قاآنی از دیدگاه لفّاظی، به‌کاربردن آرایه‌های شعری و ابتکار در قوافی بی‌همتاست. | ## بخش 3: قاآنی شیرازی | قاآنی علاوه بر دیوان اشعارش که در حدود هفده هزار بیت است؛ کتابی منثور به نام پریشان به سبک گلستان سعدی نگاشته که افزون بر تحمیدیه‌ها، هزلیات و حکایاتی پندآموز و تمثیل‌وار و گاهی با واژه‌های رکیک را دربردارد. وی در سال ۱۲۷۰ در تهران بدرود زندگانی گفت و در حرم شاه عبدالعظیم در ری به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | شعر زیر از تفنن‌های بسیار زیبای قاآنی در مکالمه یک پیرمرد و یک کودک است که هر دو لکنت زبان دارند.
موضوع مقاله: عرفی شیرازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عرفی شیرازی | مقدمه: البته میان تذکره‌نویسان و تاریخ‌نویسان دربارهٔ نام دقیق او اختلاف نظر زیادی وجود دارد. | ## بخش 1: عرفی شیرازی | به کمال فضل و دانش و لطیفه‌گویی و حاضرجوابی معروف است و طرزی مخالف مسلک قدما در شعر در پیش گرفته و غالباً در اثر کثرت تشبیهات و استعارات او، اصل مقصود در شعرش مبهم می‌ماند. به علت این که چند بار شیخ ابوالفیض بن مبارک فیضی دکنی و برادرش، ابوالفضل علامی را که هر دو از اکابر هند بودند، در مقام مناظره محکوم ساخته بود، آن دو کینه و عداوت او را سخت به دل گرفتند. شعر مشهور عرفی عرفی قصیده رائیه‌ای پرداخته که مطلع آن این است: این قصیده شامل یکصد و هشتاد بیت است که برخی نیز به جوابگویی او برخاسته‌اند. | ## بخش 2: عرفی شیرازی | از رباعیات او یکی این است: درگذشت عرفی در سال ۹۹۹ در سن سی و شش سالگی درگذشت و جنازه او را از لاهور به نجف انتقال دادند. عرفی در یکی از قصائد خود بنام ترجمة الشوق، این بیت زیر را آورده و آرزوی خود را در آن چنین اظهار نموده‌است: ملا رونقی همدانی یک قطعه تاریخ که مشتمل بر پنج بیت است بمناسبت حمل استخوانهای عرفی به نجف سروده که از آن سال حمل استخوانها یعنی سال ۱۰۲۷ هجری برمیآید و آن قطعه اینست: یگانه گوهر دریای معرفت عرفی که آسمان پی پروردنش صدف آمد چو عمر او به سر آمد ز گردش دوران شکست سخت به دل‌های پر شعف آمد به گوش چرخ رسانید حرف جانسوزی که عمرم از تو چه در معرض تلف آمد به کاوش مژه از گور تا نجف بروم فگند تیر دعائی و بر هدف أمد رقم زد از پی تاریخ رونقی کلکم به کاوش مژه از هند تا نجف آمد بیشتر تذکره‌نویسان بیت عرفی و قطعه ماده تاریخ فوق را در مؤلفات خود آورده‌اند ولی هر یک بنا بمیل و روش خود آن را دستکاری کرده‌اند. مؤلفان خلاصة الافکار، میخانه، مآثر رحیمی، تذکره حسینی، کلمات الشعرا نتایج الافکار، خزانه عامره، شعر العجم، ریاض الشهرا و غیرهم نسبت با ین شعر عرفی اشاره کرده‌اند و آن را با اختلافاتی نوشته‌اند. | ## بخش 3: عرفی شیرازی | همین‌طور در چند تذکره قطعه تاریخ ملارونقی همدانی ذکر شده ولی این باعث حیرت است که این قطعه در مآثر رحیمی موجود نیست و همین‌طور در عرفات العاشقین و خلاصة الاشعار و چندجای دیگر وجود ندارد. اما در کلمات الشعرا، نتائج الافکار، خزانه عامره، تذکرۂ نصرآبادی، شعر العجم، ریاض الشعر، سفینه و بهارستان سخن و غیرهم موجود است.عابدعلی خان (استاد دانشگاه کراچی): تاریخ و سبب مرگ عرفی شیرازی (۲). | ## جمع‌بندی | عرفی شیرازی نوشته عابد علی خان رئیس دانشکده دیال لاهور، نشریه ادبیات و زبانها، هلال، اردیبهشت ۱۳۳۲، شماره۳ تاریخ و سبب مرگ عرفی شیرازی نوشته دکتر عابد علی خان استاد دانشگاه کراچی، نشریه ادبیات و زبانها، وحید، خرداد ۱۳۴۶، شماره ۴۲.
موضوع مقاله: محمد نمازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محمد نمازی | مقدمه: خانواده خاندان نمازی از خانواده‌های سرشناس و نیکوکار شیراز از دوره زندیه و قاجاریه بودند که تجارت خانه‌های بزرگی در کشورهایی همچون هند، چین، هنگ کنگ و مصر داشتند، به طوری که یکی از افراد این خانواده که در قاهره تجارت‌خانه داشت، به وزارت اقتصاد جمال عبدالناصر منصوب شد. | ## بخش 1: محمد نمازی | محمدحسن نمازی، پدر او، در اواخر دوره قاجاریه که بیماری‌های گوناگون در شیراز شیوع داشت و تعداد زیادی افراد بی سرپرست و بی‌پناه در این شهر زندگی می‌کردند، نوانخانه بزرگی در دروازه کازرون جهت اسکان افراد بی سرپناه و همچنین یک دواخانه (درمانگاه) در خیابان قاآنی تأسیس کرد. او در سال ۱۳۰۴ خورشیدی این درمانگاه را وقف و درآمد یکی از ساختمان‌های خود در کشور چین را به تأمین هزینه‌های آن اختصاص داد. در سال ۱۳۰۳ به قصد سیاحت به آمریکا رفت اما این سفر سرنوشتش را تغییر داد و نزدیک به بیست سال در آنجا اقامت کرد. او در فاصله دو جنگ جهانی دوم توانست تجارت دریایی موفقیت‌آمیزی در هنگ کنگ به وجود آورد و در این مدت با بازرگانی میان شرق دور و آمریکا توانست به ثروت قابل توجهی دست یابد. | ## بخش 2: محمد نمازی | بازگشت به ایران نمازی پس از موفقیت در فعالیت‌های اقتصادی در سال ۱۳۲۳ به ایران بازگشت. اگر چه نیت اصلی‌اش ایجاد مجتمع بهداشتی و درمانی بود اما بعد از بازگشت به ایران متوجه شد که آب آشامیدنی وضعیت مناسبی ندارد و تصمیم گرفت علاوه بر ساخت مجتمع درمانی - آموزشی، با مشارکت انجمن شهر، آب لوله‌کشی در شیراز احداث کند که در سال ۱۳۲۷ تکمیل شد. بیمارستان نمازی (که ابتدا به بیمارستان پانصد تختخوابی شهرت داشت)، آموزشگاه عالی پرستاری نمازی، پرورشگاه کودکان نمازی و هنرستان نمازی از جمله مؤسسات خیریه‌ای است که در شیراز به راه انداخت. اقدامات او مورد توجه شاه قرار گرفت و دستور داد برق‌رسانی شهر شیراز را نیز حاج محمد نمازی و دیگر نیکوکاران شیراز به عهده بگیرند و درآمد آن نیز وقف بیمارستان شود. | ## بخش 3: محمد نمازی | فضل‌الله زاهدی در آذر ۱۳۳۳ پس از لغو انحصار ۲۲ ساله دولت بر بازرگانی خارجی، محمد نمازی را به عنوان وزیر مشاور وارد دولت خود کرد. نمازی سرانجام در ۷۶ سالگی در فروردین ۱۳۵۱ در بیمارستان نمازی که خود بنیان‌گذار آن بود، درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد. بازماندگان محمد نمازی یک پسر به نام حسن و یک دختر به نام سوزان (سوزی) داشت که همسر پیتر وستمکت سفیر بریتانیا در آمریکا است. حسن مقیم واشینگتن و از جمع‌آوری کنندگان برتر کمک‌های مالی به حزب دمکرات آمریکاست. | ## جمع‌بندی | بیل کلینتون او را در سال ۱۹۹۹ برای مقام سفارت آمریکا در آرژانتین معرفی کرد ولی این نامزدی پس گرفته شد.
موضوع مقاله: مسجد نو شیراز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد نو شیراز | مقدمه: «مسجد جامع جدید» یا «مسجد اتابک»، شناخته شده به «مسجد نو»، دومین مسجد شیراز از دید ارزش تاریخی است. | ## بخش 1: مسجد نو شیراز | نخستین مسجد شیراز از دید ارزش تاریخی مسجد جامع عتیق و سومین مسجد از این دیدگاه مسجد وکیل است. در سال‌های گذشته مسجد نو به جایگاه برپایی نماز جمعه شهر شیراز بدل شد و ستاد برپایی نماز جمعه با ساختن ساختمان‌ها و دکاکین و کرایه‌دادن آن‌ها از وسعت این مسجد کاست. همچنین با ساختن سقف فلزی بر روی محوطه فراخ آن آسیب‌های سهمگینی بر بافت تاریخی آن وارد نمود. مسجد نو مربوط به اتابکان است و در فلکه شاه‌چراغ، روبروی بقعه شاه‌چراغ واقع شده است. | ## بخش 2: مسجد نو شیراز | این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. در قدیم این مسجد را مسجد اتابک می‌نامیدند اما به دلیل اینکه در سال های ۶۹۰، ۱۱۸۳ و ۱۲۹۶ هجری قمری زلزله شدید این بنا را ویران کرد و مجدد نوسازی شد به نام مسجد نو نامگذاری شد. او هنگام بیماری سخت فرزندش، نذر کرد که در صورت بازیافتن بهبودی فرزندش، خانه را ویران کند و به جای آن مسجد بسازد. در شمال و جنوب این ساختمان، دو رواق (ایوانی که در رده دوم ساخته شود، پیشگاه) بسیار بلند به ارتفاع ۳۰ متر و پهنای ۲۵ متر ساخته شده‌است. | ## بخش 3: مسجد نو شیراز | در دیواره‌های شرقی و غربی، ایوان بزرگی در میان وجود دارد که هر طرف آن شش اتاق ساخته شده‌است. ارزش هنری و گردشگری در ساختمان مسجد نو هم‌اکنون هیچ کاشی‌کاری و کار هنری دیده نمی‌شود، اما پیشانی طاق‌های بزرگ با کاشی کاری معرق به خط ثلث آذین شده‌است. | ## جمع‌بندی | نزدیک به ۶۰ سال پیش به دلیل وجود چند درخت چنار در میان صحن، این جایگاه گردشگاه مردم شیراز بود و آب کاریز خیرات از میان آن جریان داشت.
موضوع مقاله: باغ‌موزه هفت‌تنان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باغ‌موزه هفت‌تنان | مقدمه: این باغ به سده‌های پیش از عهد زندیه و عمارت آن از بناهای دورهٔ کریم‌خان زند است. | ## بخش 1: باغ‌موزه هفت‌تنان | بیشتر جهانگردانی که در چند سدهٔ اخیر به شیراز سفر کرده‌اند باغ تکیه هفت تنان و عمارت زیبای آن را وصف کرده‌اند. مردم شیراز نیز به این مکان دلبستگی خاص دارند و سابقاً گاه در طلب باران و استجابت دعا روی بدین مکان می‌آورده‌اند. بنای چهل مقام با ۴۰ سنگ قبر در پایین‌تر بنای هفت تنان قرار گرفته که به نوعی با هم در ارتباط بوده‌اند، طبق روایت‌ها هفت تنان، هفت درویش بوده‌اند که با ۴۰ تنان عهد می‌کنند موقع مرگ با کمک هم یکدیگر را دفن کنند، در این بنا ۶ قبر کنار یکدیگر و یک قبر پایین‌تر از بقیه قرار گرفته که مربوط به آخرین نفر است، آخرین نفر قبل از مرگ به محله می‌رود و به بازاریان می‌گوید یک نفر اینجا مرده است فردا صبح به کمک من بیایید تا او را دفن کنیم، فردا صبح که مردم بازار به خانهٔ آنها می‌روند می‌بینند او همان مردی است که دیروز برای کمک آمده بود و از مرگ خود اطلاع داشته است! روی قبرها هیچ اسم و نشانی نیست زیرا آنها به مقامی رسیده بودند که می‌گفتند اگر کار خیری کردی لازم نیست نامت را همه بداند چون این کار را در راه خدا کردی نه برای ریا! | ## بخش 2: باغ‌موزه هفت‌تنان | چهل مقام وجه تسمیه علت نامگذاری این بنا به هفت تنان، وجود هفت قبر از هفت عارف در این باغ است که کریم خان زند روی هر کدام، سنگ بزرگ بدون کتیبه‌ای نصب کرده است. پیکربندی از دیدنی‌های این عمارت تالاری است که سقف آن بر دو ستون بزرگ یکپارچه استوار شده و در طاقچه‌های بالایی آن، پنج مجلس روی گچ نقاشی شده و از شاهکارهای نقاشی دوران زندیه محسوب می‌شود. این مجموعه در سال‌های ۱۳۳۶ و ۱۳۳۷ شمسی توسط نقاش و هنرمند محمد باقرجهان میری تعمیر و تجدید شد. این پنج مجلس به ترتیب عبارتند از: درویشی با تبرزین و کشکول، نقش موسی در حال شبانی، منظرهٔ شیخ صنعان و دختر ترسا، نقش ابراهیم، و نقش درویش جوان. | ## بخش 3: باغ‌موزه هفت‌تنان | سنگ‌های موجود دراین موزه متعلق به سده‌های سوم تا یازدهم هجری قمری است که با انواع خطوط کوفی، ثلث، نستعلیق دیوانی، توقیع، تعلیق- نسخ و… به طرز زیبایی تزیین شده است. حوض بزرگی هم در وسط عمارت اصلی به چشم می‌خورد که در گذشته از آب رکن‌آباد پر می‌شده است. | ## جمع‌بندی | ثبت در آثار ملی این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
موضوع مقاله: بخش سرآب‌باغ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بخش سرآب‌باغ | مقدمه: بخش سراب‌باغ یکی از بخش‌های تابعه شهرستان آبدانان در استان ایلام در غرب ایران است.مردم این بخش کرد هستند. | ## بخش 1: بخش سرآب‌باغ | جمعیت بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش سراب باغ شهرستان آبدانان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۰۱۷۰ نفر بوده‌است. | ## بخش 2: بخش سرآب‌باغ | روستاهای تابعه بخش سراب باغ سرپله وچکبود ژیور گل گل سراب نقل سیاه گاو تغییرات در تقسیمات کشوری به گزارش حوزه دولت خبرگزاری فارس، هیئت وزیران در جلسه مورخ ۱۲ آبان ۹۲ بنا به پیشنهاد شماره ۱٫۴٫۴۲٫۴۰۵۵۹ مورخ ۲۷/۳/۹۲ وزارت کشور و به استناد ماده (۱۳) قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری مصوب ۱۳۶۲ تصویب نمود که: روستاها، مزارع و مکان‌های زیر از دهستان چم‌کبود بخش سراب باغ شهرستان آبدانان منتزع و به دهستان جابر انصار در بخش مرکزی همان شهرستان ملحق می‌شوند: ۱. | ## بخش 3: بخش سرآب‌باغ | ## جمع‌بندی | «وچ کبود» از توابع بخش سراب باغ شهرستان آبدانان به «چم کبود» تغییر می‌یابد.خبرگزاری فارس .