موضوع مقاله: دیوید ریکاردو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیوید ریکاردو | مقدمه: دیوید ریکاردو (زاده ۱۸ آوریل ۱۷۷۲ در لندن - درگذشته ۱۱ سپتامبر ۱۸۲۳ در لندن) اقتصاددانی انگلیسی و یکی از نمایندگان مجلس عوام بریتانیا بود. | ## بخش 1: دیوید ریکاردو | ریکاردو در کنار توماس مالتوس، آدام اسمیت و جان استوارت میل در زمره تأثیرگذارترین اقتصاددانان کلاسیک قرار می‌گیرد. زندگی دیوید ریکاردو در سال ۱۷۷۲ در خانواده‌ای یهودی و اصالتاً هلندی که برای رهایی از تعقیب دادگاه‌های تفتیش عقاید به انگلستان مهاجرت کرده بودند زاده شد. ریکاردو در سن ۱۴ سالگی و پس از آموختن مقدمات کار، دلالی بورس که حرفه پدرش بود را آغاز کرد. ازدواج و کار دیوید ریکاردو در سن بیست و یک سالگی با دختری غیریهود ازدواج و مذهب یهود را ترک کرد. اگرچه پدر ریکاردو به دلیل ترک کردن دین یهود از او رنجیده خاطر شد ولی در اواخر عمر خود او را بخشید. در طول فعالیت ریکاردو در بورس، افرادی که او را می‌شناختند و به او اطمینان داشتند پول خود را به او می‌سپردند. او در باث فرصتی یافت تا کتاب ثروت ملل آدام اسمیت را بخواند و به این ترتیب با عقاید او آشنا شود. او از سال ۱۸۱۹ و در ۴۷ سالگی به نمایندگی مجلس عوام انگلستان درآمد و تا پایان عمر خود در این مقام باقی ماند. همچنین، او به عنوان تنها کسی که تحلیل اقتصادی را به مجلس عوام انگلستان آموخت شهرت دارد. ریکاردو در سال ۱۸۲۱ نخستین باشگاه اقتصاد را تأسیس کرد و به دنبال این اتفاق بیشتر کشورها باشگاهی نظیر آن را بنیاد نهادند. | ## بخش 2: دیوید ریکاردو | عقاید دیوید ریکاردو بر خلاف اسمیت در حوزهٔ اقتصاد، به جای تولید بر مسئلهٔ توزیع متمرکز بود. او در کتاب خود با عنوان اصول اقتصاد سیاسی و مالیات‌ستانی که در سال ۱۸۱۷ چاپ شد بر نظریه توزیع تأکید کرد. این کتاب با بررسی توزیع محصول و درآمد زمین بین سه طبقه اجتماعی شامل مالک، سرمایه‌دار و کارگر آغاز می‌شود. همچنین، این مهم جزو عواملی است که میزان پیشرفت و رشد اقتصادی، حد نهایی مالیات‌ها و اثرات حمایت از صنایع را کنترل می‌کند. ریکاردو که جزو علمای بدبین اقتصاد کلاسیک به‌شمار می‌رود به جای توجه به توسعه و ازدیاد تولید و درآمد بر توزیع آن تأکید می‌کند. او اقتصاد سیاسی را قوانینی می‌داند که ثروت اقتصادی جامعه بر اساس آن بین طبقات مختلف تقسیم می‌شود. به عقیدهٔ او امکان طرح قانونی کمی در این مورد وجود ندارد ولی به احتمال زیاد می‌توان قوانینی را طرح کرد که با نسبت‌های تولید در ارتباط هستند. مازاد بر این، او صراحتاً قوانین توزیع ثروت را تنها هدف حقیقی این علم بیان می‌کند. ریکاردو علاوه بر مطالعهٔ عمیق توزیع ثروت به بررسی ارزش مبادله و بازرگانی بین‌المللی نیز اقدام کرد. ماحصل نهایی کار او به نظریهٔ ارزش مبادله ریکاردو و نظریهٔ بازرگانی بین‌المللی ریکاردو شهرت دارند. | ## بخش 3: دیوید ریکاردو | بنا بر نظریهٔ اول برای آن که کالایی در مبادله ارزش داشته باشد باید مطلوبیت ارائه دهد و در این صورت ارزش مبادله از کمیابی و مقدار نیروی کار حاصل می‌شود. به دیگر بیان، قبل از هر چیزی یک کالا باید مطلوبیت داشته باشد تا مردم آن را خریداری کنند. در حقیقت، به فرض آن که ارزش استفاده برای تعیین ارزش مبادله مهم است، ارزش مبادله از دو منبع شامل کمیابی و هزینه سرچشمه می‌گیرد. او در نظریهٔ بازرگانی بین‌المللی خود بر نظراتش در مورد ارزش مبادله و توزیع ثروت تکیه می‌کند. ریکاردو در این زمینه نظریه برتری نسبی را بیان می‌کند که در مقابل نظریه برتری مطلق آدام اسمت جای می‌گیرد. اگرچه ریکاردو شدیداً به اصول و اعتقادات خویش پایبند بود ولی اغلب در اقتصاد سیاست‌هایی را تجویز می‌کرد که با منافع خصوصی او مغایرت داشتند. برای مثال، او از زیادی عواید یک بانک انگلیسی انتقاد می‌کرد در حالی که خود یکی از سهامداران این بانک به حساب می‌آمد. مرگ ریکاردو سرانجام در سن ۵۱ سالگی و در حالی که ثروتی فراوان اندوخته بود بر اثر یک بیماری عفونی درگذشت. مقاله ای در مورد تأثیر قیمت پایین ذرت بر سود سهام (۱۸۱۵)، که استدلال می‌کرد که لغو قوانین ذرت ثروت بیشتری را بین اعضای مولد جامعه توزیع می‌کند. در اصول اقتصاد سیاسی و مالیات (۱۸۱۷)، تحلیلی که به این نتیجه رسید که با افزایش جمعیت، اجاره بها افزایش می‌یابد. | ## جمع‌بندی | همچنین به وضوح نظریه مزیت نسبی را مطرح کرد، که استدلال می‌کرد که همه کشورها می‌توانند از تجارت آزاد بهره‌مند شوند، حتی اگر یک کشور در تولید انواع کالاها نسبت به شرکای تجاری خود کارایی کمتری داشته باشد.