موضوع مقاله: جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ | مقدمه: جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ دومین دوره جام جهانی فوتبال، مسابقات قهرمانی بین‌المللی فوتبال چهار ساله برای تیم‌های ملی بزرگسالان مردان بود که از ۲۷ مه تا ۱۰ ژوئن ۱۹۳۴ در ایتالیا برگزار شد. | ## بخش 1: جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ | جام جهانی ۱۹۳۴ اولین جامی بود که تیم‌ها برای شرکت در آن باید واجد شرایط می‌شدند. اروگوئه، قهرمان فعلی، این مسابقات را تحریم کرد زیرا تنها چهار تیم اروپایی دعوت آنها را برای مسابقات ۱۹۳۰ پذیرفته بودند. ایتالیا با نتیجه ۲–۱ چکسلواکی را شکست داد تا دومین قهرمان جام جهانی و اولین برنده اروپایی این مسابقات شود. جام جهانی ۱۹۳۴ به دلیل استفاده آشکار از یک رویداد ورزشی برای منافع سیاسی، خدشه‌دار شد. به طور خاص، بنیتو موسولینی مشتاق بود از این جام جهانی به عنوان وسیله‌ای برای ترویج فاشیسم استفاده کند. اگرچه برخی از مورخان و روزنامه‌نگاران ورزشی، موسولینی را به فساد و دخالت برای تأثیرگذاری بر این رقابت به نفع ایتالیا متهم کرده‌اند، ایتالیا همیشه ادعا کرده است که شایسته پیروزی در این رقابت‌ها بوده است و تیم ملی موفق آن، که یکی از بهترین تیم‌های تاریخ این کشور محسوب می‌شود، در مسابقات فوتبال المپیک ۱۹۳۶ به میزبانی آلمان و جام جهانی ۱۹۳۸ به میزبانی فرانسه نیز پیروز شد. توپ فدرال ۱۰۲ که در ایتالیا تولید می‌شد، توپ مسابقه‌ای بود که برای جام جهانی ۱۹۳۴ تهیه شد. پس از یک فرآیند تصمیم‌گیری طولانی که طی آن کمیته اجرایی فیفا هشت بار تشکیل جلسه داد، ایتالیا در جلسه‌ای در استکهلم در ۹ اکتبر ۱۹۳۲ به عنوان کشور میزبان انتخاب شد. صلاحیت و شرکت‌کنندگان ۳۲ کشور برای ورود به این مسابقات درخواست دادند، بنابراین مسابقات مقدماتی برای کاهش تعداد شرکت‌کنندگان به ۱۶ کشور لازم بود. اروگوئه، مدافع عنوان قهرمانی جهان، در اعتراض به امتناع چندین کشور اروپایی از سفر به آمریکای جنوبی برای جام جهانی قبلی که اروگوئه در سال ۱۹۳۰ میزبان آن بود، از شرکت در این مسابقات خودداری کرد. تیم ملی بریتانیا، در دوره تبعید خودخواسته از فیفا، نیز از شرکت در این مسابقات خودداری کرد، اگرچه فیفا به انگلیس و اسکاتلند پیشنهاد ورود مستقیم به این مسابقات بدون کسب صلاحیت را داده بود. چارلز ساتکلیف، عضو کمیته اتحادیه فوتبال، این مسابقات را "یک شوخی" خواند و ادعا کرد که "اتحادیه‌های ملی انگلیس، اسکاتلند، ولز و ایرلند به اندازه کافی در مسابقات قهرمانی بین‌المللی خود که به نظر من مسابقات قهرمانی جهانی بسیار بهتری نسبت به مسابقاتی است که قرار است در رم برگزار شود، فعالیت دارند.". با وجود نقش میزبان، ایتالیا همچنان ملزم به شرکت در مسابقات مقدماتی بود، تنها زمانی که میزبان نیاز به انجام این کار داشت. | ## بخش 2: جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ | انصراف شیلی و پرو به این معنی بود که آرژانتین و برزیل بدون انجام حتی یک مسابقه، به مسابقات راه یافتند. دوازده جایگاه از ۱۶ جایگاه به اروپا، سه جایگاه به آمریکا و یک جایگاه به آفریقا یا آسیا (شامل ترکیه) اختصاص داده شد. تنها ۱۰ تیم از ۳۲ شرکت‌کننده و چهار تیم از ۱۶ تیم واجد شرایط (برزیل، آرژانتین، ایالات متحده و مصر، اولین تیم آفریقایی که به مسابقات نهایی جام جهانی راه یافت) از خارج از اروپا بودند. آخرین جایگاه در مرحله نهایی تنها سه روز قبل از شروع مسابقات در یک مسابقه تک‌حذفی در رم بین ایالات متحده آمریکا و مکزیک به رقابت گذاشته شد که ایالات متحده برنده آن شد. آسیا (۰) تیمی راه نیافت آفریقا (۱) (اولین حضور) آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب (۱) آمریکای جنوبی (۲) اروپا (۱۲) (اولین حضور) (اولین حضور) (اولین حضور) (اولین حضور) (میزبان، اولین حضور) (اولین حضور) (اولین حضور) (اولین حضور) (اولین حضور) ۱۰ تیم از این تیم‌ها اولین حضور خود در جام جهانی را تجربه کردند. این شامل ۹ تیم از ۱۲ تیم اروپایی (ایتالیا، آلمان، اسپانیا، هلند، مجارستان، چکسلواکی، سوئد، اتریش و سوئیس) و همچنین مصر بود. مصر اولین تیم آفریقایی در فینال بود و تا دوره بعدی مسابقات که در ایتالیا برگزار شد، در سال ۱۹۹۰، دوباره به این مسابقات راه نیافت. ورزشگاه‌ها تعداد هوادارانی که از کشورهای دیگر سفر کرده بودند، بیشتر از هر تورنمنت فوتبال دیگری بود، از جمله ۷۰۰۰ نفر از هلند و ۱۰۰۰۰ نفر از اتریش و سوئیس. میلانبولونیاورزشگاه سن سیروورزشگاه لیتوریالگنجایش: ۵۵,۰۰۰گنجایش: ۵۰,۱۰۰پیوند= ملی پی‌ان‌افورزشگاه جیووانی برتاگنجایش: ۴۷,۳۰۰گنجایش: ۴۷,۲۹۰پیوند= جورجو آسکارلیورزشگاه لوئیجی فراریورزشگاه بنیتو موسولینیورزشگاه لیتوریوگنجایش: ۴۰,۰۰۰گنجایش: ۳۶,۷۰۳گنجایش: ۲۸,۱۴۰گنجایش: ۸,۰۰۰پیوند= فرمت مرحله گروهی که در اولین جام جهانی استفاده می‌شد، به نفع یک تورنمنت حذفی مستقیم کنار گذاشته شد. هشت تیم سیدبندی شده - آرژانتین، برزیل، آلمان، ایتالیا، هلند، اتریش، چکسلواکی و مجارستان - در دور اول از هم جدا نگه داشته شدند. ایتالیا، میزبان و مدعی قهرمانی، با نتیجه ۷–۱ ایالات متحده آمریکا را شکست داد و به پیروزی چشمگیری دست یافت؛ خبرنگار نیویورک تایمز نوشت: «تنها گل‌زنی خوب یولیوس هیولیان از شیکاگو باعث شد نتیجه تا این حد پایین بماند.». پیوند= چپ به راست: پوتسو، سرمربی ایتالیایی، مونزجلیو، برتولینی، کامبی، دروازه‌بان و کاپیتان، مونتی (نیمه پنهان) و کارکانو، دستیار سرمربی (پشت سر) قبل از شروع وقت اضافه در فینال پیروزمندانه مقابل چکسلواکی اختلافات داخلی باعث شد که تیم آرژانتین برای این مسابقات حتی یک نفر از تیمی که در سال ۱۹۳۰ به فینال رسیده بود را در خود جای ندهد. آرژانتین در مقابل سوئد در بولونیا، دو بار پیش افتاد، اما دو گل از اسون یوناسون و یک گل از نات کرون، پیروزی ۳–۲ را برای سوئد به ارمغان آورد. | ## بخش 3: جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ | برای اولین بار در تاریخ جام جهانی، هشت تیم برتر کاملاً از تیم‌های اروپایی تشکیل شده بودند - اتریش، چکسلواکی، آلمان، مجارستان، ایتالیا، اسپانیا، سوئد و سوئیس. در مرحله یک‌چهارم نهایی، اولین بازی تکراری در تاریخ جام جهانی برگزار شد، زمانی که ایتالیا و اسپانیا پس از وقت اضافه با نتیجه ۱–۱ مساوی شدند. این مسابقه به شیوه‌ای بسیار تهاجمی برگزار شد و چندین بازیکن از هر دو طرف مصدوم شدند: بازی خشن در بازی اول باعث مصدومیت ریکاردو زامورا، دروازه‌بان اسپانیا، شد و او را از شرکت در بازی تکراری باز داشت، در حالی که از سوی دیگر، بازی خشن اسپانیایی‌ها باعث شکستگی پای ماریو پیزیولو، بازیکن ایتالیایی، شد که دیگر در تیم ملی بازی نکرد. ایتالیا بازی تکراری را با نتیجه ۱–۰ برد؛ بازی آنها آنقدر فیزیکی بود که حداقل سه اسپانیایی مجبور به ترک زمین به دلیل مصدومیت شدند. در همین حال، چکسلواکی با شکست دادن آلمان با نتیجه ۳–۱، راه خود را به فینال قطعی کرد. ایتالیایی‌ها قبل از سوت پایان بازی موفق به گلزنی شدند و سپس در وقت‌های اضافه گل دیگری به ثمر رساندند تا قهرمان جام جهانی شوند. طبق این اتهامات، موسولینی شخصاً داوران مسابقاتی را که تیم ملی ایتالیا در آن بازی می‌کرد، انتخاب می‌کرد، در حالی که دولت ایتالیا در سازماندهی مسابقات فیفا دخالت می‌کرد و تدارکات مسابقات را برای تبلیغ بیشتر فاشیسم سازماندهی مجدد می‌کرد. با این وجود، ایتالیا همچنین در دوره بعدی جام جهانی (که در فرانسه برگزار شد) و همچنین مسابقات فوتبال المپیک ۱۹۳۶ پیروز شد. بازیکنان برای فهرستی از تمام تیم‌هایی که در مسابقات نهایی حضور داشتند، به ترکیب تیم‌های جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ مراجعه کنید. مرحله نهایی نمودار یک‌هشتم نهایی یک‌چهارم نهایی بازی تکراری نیمه نهایی رده‌بندی مقام سوم فینال گلزنان اولدریش نیدلی با پنج گل، بهترین گلزن این مسابقات بود. در مجموع، ۷۰ گل توسط ۴۵ بازیکن به ثمر رسید که هیچ یک از آنها به عنوان گل به خودی ثبت نشد. | ## جمع‌بندی | ۵ گل اولدریش نیدلی ۴ گل ادموند کونن آنجلو سکیاویو ۳ گل رایموندو اورسی لئوپلد کیلهلتس ۲ گل یوهان هورواث برنارد فورهوف آنتونین پوچ عبدالرحمن فوزی هوهمان ارنشت لنر گزا تولدی جووانی فراری جوزپه مئاتزا خوزه ایراراگری اسون یوناسون ۱ گل ارنستو بلیس آلبرتو گالاتئو یوزف بیتسان آنتون شال کارل سستا ماتیاس زیندلار کارل زیسچک لئونیداس ییژی سوبوتکا فرانتیشک سووبودا ژان نیکولاس ژرژ وریست اشتانیسلواس کوبیرسکی رودولف نوآک اوتو زیفلینگ دیوردی شاروشی پال تلکی ینو وینتسه انریک گواایتا کیک اسمیت لین فنته استفان دوبای ایسیدرو لانگارا لویس رگویرو گوستا دانکر نات کرون آندره ابیگلن ویلی یاگی آلدو دونلی رتبه‌بندی گذشته‌نگر فیفا در سال ۱۹۸۶، فیفا گزارشی منتشر کرد که تمام تیم‌های حاضر در هر جام جهانی را تا سال ۱۹۸۶ و از جمله آن، بر اساس پیشرفت در رقابت‌ها، نتایج کلی و کیفیت حریف (بدون احتساب نتایج بازی‌های تکراری) رتبه‌بندی می‌کرد.