موضوع مقاله: هری ترومن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هری ترومن | مقدمه: ترومن (۸ مه ۱۸۸۴ – ۲۶ دسامبر ۱۹۷۲) سی و سومین رئیس‌جمهور آمریکا و عضو حزب دموکرات بود. | ## بخش 1: هری ترومن | ترومن که در سال ۱۹۴۴ به عنوان معاون فرانکلین روزولت کار در دستگاه اجرایی آمریکا را آغاز کرده بود، پس از مرگ ناگهانی وی ریاست این دستگاه را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۴۸، با شکست دادن نامزد جمهوری‌خواه، توماس دیویی، برای بار دوم به ریاست جمهوری آمریکا رسید. از اقدامات مهم او می‌توان به مذاکرات پتسدام با چرچیل و استالین، استفاده از بمب اتمی در ژاپن، کمک رسانی هوایی به برلین در جریان محاصره برلین، جنگ کره، حمایت از تأسیس اسرائیل و طرح مارشال در اروپا و برنامه اصل چهار در سایر کشورها اشاره کرد. از این فاجعه بزرگ تصاویری منتشر شد که جهان را شوکه کرد.اطلاعات عمومی، گنجینه‌های دانش، سید محمود اختریان، سید کاظمی خلخالی، رحیم چاووش اکبری کودکی و ایام آغازین ترومن در ۸ مه ۱۸۸۴ در منطقه لامار از ایالت میسوری در خانواده‌ای فقیر و کشاورز به دنیا آمد. مدتی بعد از هری، برادر او به نام جان ویوین به دنیا آمد و پس از او خواهری به نام مری جین داشت. اگرچه نیاکان ترومن عمدتاً انگلیسی بودند، اما ریشه‌های اسکاتلندی-ایرلندی، آلمانی و فرانسوی هم در تبار او وجود داشت. در ۶ سالگی او و خانواده‌اش به مزرعه‌ای در گرندویو، میزوری مهاجرت کردند و او در همان حوالی به مدرسه و سپس دبیرستان وارد شد. ترومن قصد داشت به مدرسه نظامی ایالت متحده وارد شود ولی وضعیت جسمی او با استانداردهای ارتش مطابقت نداشت در نتیجه در راه‌آهن سانتافی مشغول به کار شد. در ۱۹۰۶ مجدداً به مزرعه خانوادگی خود در گرندویو برگشت و تا سال ۱۹۱۷ مشغول مزرعه‌داری شد. خدمت سربازی گارد ملی به دلیل کمبود بودجه برای دانشگاه، ترومن به فکر تحصیل در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت در نیویورک، که شهریه نداشت، افتاد، اما به دلیل ضعف بینایی از پذیرش او خودداری شد. او در سال ۱۹۰۵ در گارد ملی میسوری ثبت نام کرد و تا سال ۱۹۱۱ در گروهان B، هنگ دوم توپخانه صحرایی میسوری مستقر در کانزاس سیتی خدمت کرد و در آنجا به درجه سرجوخه رسید. در بدو ورود، بینایی او بدون عینک قابل قبول نبود: ۲۰/۵۰ در چشم راست و ۲۰/۴۰۰ در چشم چپ (فراتر از حد استاندارد نابینایی قانونی). در زمان جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده توپخانه صحرایی ایالات متحده به فرانسه رفت و پس از بازگشت با الیزابت ویرجینا والس ازدواج کرد و در شهر کانزاس‌سیتی، میزوری فروشگاه لباس مردانه باز کرد. در سال ۱۹۲۲ به خاطر فعالیت در حزب دموکرات، به عنوان قاضی دادگاه ایالتی جکسون انتخاب گردید. در سال ۱۹۳۴ سناتور شد و در طول جنگ جهانی دوم کمیته تحقیق جنگ (مشهور به کمیته ترومن) را رهبری می‌کرد، که در طول ریاست این کمیته باعث ۱۵ میلیارد دلار صرفه‌جویی برای آمریکا گردید. هنری والاس به مدت چهار سال به عنوان معاون روزولت خدمت کرده بود و در جناح چپ محبوب بود، اما برخی از مشاوران روزولت او را بیش از حد چپ‌گرا و بیش از حد دوستانه با کارگران می‌دانستند. رئیس‌جمهور و چند تن از نزدیکانش می‌خواستند والاس را با فردی جایگزین کنند که برای رهبران حزب دموکرات پذیرفتنی‌تر باشد. پائولی، رئیس حزب برانکس اد فلین، شهردار شیکاگو ادوارد جوزف کلی و لابیست جورج ای. رهبران حزب در ایالت و شهر به شدت ترجیح می‌دادند که ترومن معاون رئیس‌جمهور شود و روزولت هم موافقت کرد. ترومن بارها گفته بود که در این رقابت شرکت ندارد و معاونت ریاست‌جمهوری را نمی‌خواهد و همچنان مردد بود. یکی از دلایل این تردید این بود که همسر او و مری جین (خواهرش)، هردو در فهرست حقوق دفتر سنای او بودند و او از تبلیغات منفی می‌ترسید. ترومن برای تصدی سمت معاون رئیس‌جمهور کمپین نکرد، اگرچه توجهی که به او می‌شد را به عنوان نشانه‌ای از اینکه دیگر فراتر از «سناتور از پندرگاست» شده، می‌پذیرفت. فهرست روزولت–ترومن در انتخابات با ۴۳۲ رأی الکترال در برابر ۹۹ رأی، موفق به پیروزی شد و بلیت جمهوری‌خواهان شامل فرماندار توماس ای. پس از مراسم تحلیف، ترومن با مادرش تماس گرفت و مادرش به او گفت: «الان مواظب رفتارت باش.» معاونت کوتاه مدت ترومن نسبتاً کم‌حادثه بود. ترومن همان دفاتر دوران سناتوری خود را حفظ کرد و عمدتاً تنها از دفتر رسمی معاون رئیس‌جمهور در ساختمان کنگره برای دیدار با میهمانان استفاده می‌کرد. در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۹۴۵، ترومن تنها رأی تعیین‌کننده خود را به عنوان رئیس سنا صادر کرد؛ این رأی علیه پیشنهادی از رابرت ای. روزولت به ندرت با او تماس می‌گرفت، حتی برای اطلاع‌رسانی درباره تصمیمات مهم؛ روزولت و ترومن تنها دو بار به تنهایی باهم ملاقات کردند. یکی از نخستین اقدامات ترومن به عنوان معاون رئیس‌جمهور، با جنجال همراه شد، زمانی که او در مراسم خاکسپاری پندرگاست رسوایی‌کرده شرکت کرد. او انتقادات را نادیده گرفت و تنها گفت: «او همیشه دوست من بود و من همیشه دوست او بوده‌ام.» ترومن به ندرت در مورد مسائل جهانی یا سیاست داخلی با روزولت صحبت کرده بود؛ او دربارهٔ طرح‌های مهم مربوط به جنگ و پروژه محرمانه منهتن، که قرار بود اولین بمب اتمی جهان را آزمایش کند، اطلاع چندانی نداشت. در رویدادی که باعث تبلیغات منفی برای ترومن شد، او در حالی که برای سربازان پیانو می‌نواخت، با لورن باکال (بازیگر هالیوود) روی پیانو در باشگاه ملی مطبوعات عکس‌برداری شد. ترومن تنها ۸۲ روز معاون رئیس‌جمهور بود که رئیس‌جمهور روزولت در ۱۲ آوریل ۱۹۴۵ درگذشت. ترومن که طبق معمول ریاست سنا را بر عهده داشت، به تازگی جلسه را برای آن روز تعطیل کرده و قصد داشت در دفتر رئیس مجلس، سم ری‌بورن، کمی نوشیدنی میل کند که پیامی فوری دریافت کرد تا فوراً به کاخ سفید برود. در آنجا، النور روزولت (همسر رئیس‌جمهور روزولت) به او اطلاع داد که همسرش پس از یک خونریزی مغزی شدید درگذشته است. ترومن از او پرسید آیا کاری هست که بتواند برای او انجام دهد؛ النور پاسخ داد: «آیا کاری هست که ما بتوانیم برای تو انجام دهیم؟ زیرا اکنون تو در دردسر افتاده‌ای!» او در ساعت ۷:۰۹ بعدازظهر در بال غربی کاخ سفید توسط رئیس دیوان عالی، هارلان اف. استون، به عنوان رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد و با شعار معروف «اینجا جای پذیرفتن مسئولیت است» شغل خود را توصیف کرد. در کاخ سفید، ترومن افراد باقی‌مانده از دوران روزولت را با دوستان قدیمی خود جایگزین کرد. کاخ سفید به شدت کم‌کارمند بود و بیش از ۱۲ دستیار نداشت؛ آن‌ها به سختی می‌توانستند با حجم کاری سنگین یک بخش اجرایی بسیار توسعه‌یافته کنار بیایند. ترومن به صورت روزانه هم نقش رئیس دفتر خود را ایفا می‌کرد و هم رابط خود با کنگره که پیش‌تر آن را به خوبی می‌شناخت. او آمادگی چندانی برای مواجهه با مطبوعات نداشت و هرگز به همان صمیمیت شوخ‌طبعانه روزولت دست نیافت. پر از خشم پنهان نسبت به همه ناکامی‌هایش در دوران حرفه‌ای، او به شدت به خبرنگاران بی‌اعتماد بود و آن‌ها را دشمنانی می‌دید که در انتظار کوچک‌ترین لغزش او هستند. ترومن فردی سخت‌کوش بود و اغلب تا حد خستگی مفرط کار می‌کرد؛ این امر او را زود عصبانی، سریع ناراحت و در آستانه رفتارهایی غیررئیس‌جمهوری یا کم‌ارزش نشان می‌داد. درمورد مسائل مهم، او آن‌ها را به طور عمیق با مشاوران ارشد بررسی می‌کرد و در جزئیات بودجه فدرال تسلط کامل داشت. ترومن در خواندن متن سخنرانی ضعیف بود، اما خشم آشکارش اورا به یک سخنران مؤثر در مجالس عمومی تبدیل می‌کرد، به طوری که دشمنانش را محکوم می‌کرد و طرفدارانش با فریاد می‌گفتند: «بهشون نشون بده، هری!» ترومن خود را با دوستان احاطه کرده و چند نفر را به سمت‌های عالی منصوب کرد که به نظر فراتر از شایستگی آن‌ها بود، از جمله دو وزیر خزانه‌داری خود، فرد وینسون و جان اسنایدر. ووانگان بود که دانش زیادی در امور نظامی یا خارجی نداشت و به دلیل مبادله دسترسی به کاخ سفید با هدایای گران‌قیمت مورد انتقاد قرار گرفت. نمی‌دانم تا به حال کسی از شما بار یونجه رویش افتاده یا نه، اما وقتی دیروز به من گفتند چه اتفاقی افتاده، احساس کردم ماه، ستارگان و تمام سیارات بر سرم فرو ریخته‌اند.» ترومن از تمام اعضای کابینه روزولت خواست که در سمت خود باقی بمانند، اما خیلی زود تقریباً همه آن‌ها را جایگزین کرد به‌ویژه با دوستانی که از دوران حضورش در سنا می‌شناخت. استفاده از بمب اتم روی ژاپن ترومن از دوران ماه‌عسل سیاسیِ ناشی از پیروزی در شکست دادن آلمان نازی در اروپا بهره‌مند شد، و ملت در روز ۸ مه ۱۹۴۵، هم‌زمان با ۶۱مین سالگرد تولد او، روز پیروزی در اروپا را جشن گرفت. اگرچه در بعدازظهر ۱۲ آوریل، به ترومن به‌طور مختصر گفته بودند که ایالات متحده سلاحی بسیار ویرانگر در اختیار دارد، اما تا ۲۵ آوریل، وزیر جنگ، هنری استیمسون، جزئیات آن را برایش توضیح نداد: ترومن برای شرکت در کنفرانس پوتسدام به برلین رفت تا با ژوزف استالین، رهبر شوروی و وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا، دیدار کند. او در همان‌جا بود که از موفقیت آزمایش «ترینیتی»، یعنی نخستین آزمایش بمب اتمی، در ۱۶ ژوئیه باخبر شد. | ## بخش 2: هری ترومن | ترومن به‌طور سربسته به استالین اشاره کرد که قرار است از «نوعی سلاح جدید» علیه ژاپنی‌ها استفاده کند. هرچند این نخستین بار بود که به‌طور رسمی اطلاعاتی درباره‌ی بمب اتم به شوروی داده می‌شد، استالین از مدت‌ها قبل از طریق جاسوسی اتمی از پروژه‌ی ساخت بمب آگاه بود، حتی پیش از آن‌که خودِ ترومن در جریان قرار بگیرد. در ماه اوت، دولت ژاپن درخواست‌های تسلیم را که در «بیانیه پوتسدام» به‌طور مشخص بیان شده بود، رد کرد. با نزدیک شدن زمان تهاجم به ژاپن، ترومن برنامه‌ زمان‌بندی پرتاب دو بمب اتمی آماده را تأیید کرد. ترومن همواره بر این باور بود که حمله به ژاپن با بمب اتمی، جان افراد زیادی را در هر دو طرف نجات داد. براساس برآورد نظامی‌ای که هربرت هوور برای ترومن تهیه کرده بود، حمله‌ی زمینی به ژاپن می‌توانست حداقل یک سال طول بکشد و باعث ۵۰۰ هزار تا ۱ میلیون تلفات در نیروهای متفقین شود. استیمسون، انجام داده بود نیز تخمین می‌زد که حمله‌ی زمینی به ژاپن ممکن است ۱.۷ تا ۴ میلیون تلفات آمریکایی در پی داشته باشد — از این میان، بین ۴۰۰ تا ۸۰۰ هزار نفر کشته می‌شدند — و همچنین بین ۵ تا ۱۰ میلیون ژاپنی جان خود را از دست می‌دادند، اگر غیرنظامیان ژاپنی هم در دفاع از کشورشان شرکت می‌کردند. نیروهای خدماتی ارتش آمریکا نیز در سندی با عنوان «استقرار مجدد ارتش ایالات متحده پس از شکست آلمان» تخمین زده بودند که از ژوئن ۱۹۴۵ تا دسامبر ۱۹۴۶، ارتش باید هر ماه برای حدود ۴۳ هزار نفر کشته و زخمی تخلیه‌شده جایگزین فراهم کند. بر اساس تحلیل این برنامه‌ی جایگزینی و پیش‌بینی تعداد نیروها در جبهه‌های خارجی، برآورد می‌شد که فقط ارتش (بدون احتساب نیروی دریایی و تفنگداران دریایی) در آن دوره حدود ۸۶۳ هزار تلفات بدهد که از این میان ۲۶۷ هزار نفر کشته یا مفقود می‌شدند. هیروشیما در ۶ اوت و ناگازاکی سه روز بعد بمباران شدند که در مجموع حدود ۱۰۵ هزار نفر کشته بر جای گذاشتند. طرفداران تصمیم ترومن استدلال می‌کنند که با توجه به دفاع سرسختانه ژاپنی‌ها در جزایر دورافتاده، بمباران‌های اتمی جان صدها هزار انسان چه اسرای متفقین، چه غیرنظامیان ژاپنی و چه نیروهای رزمی در هر دو طرف را که در صورت تهاجم زمینی به ژاپن از دست می‌رفتند، نجات داد. با این حال، برخی از منتقدان مدرن معتقدند که استفاده از سلاح هسته‌ای ضروری نبود و حملات متعارف یا بمباران نمایشی یک منطقه خالی از سکنه می‌توانست ژاپن را وادار به تسلیم کند؛ بنابراین این حمله را جرم جنگی تلقی می‌کنند. در سال ۱۹۴۸، ترومن از تصمیم خود برای استفاده از بمب‌های اتمی دفاع کرد: ترومن در یادداشت‌های خاطراتش در سال‌های ۱۹۵۵–۱۹۵۶ همچنان از خود دفاع کرد و اظهار داشت که در صورت حمله‌ی آمریکا به سرزمین اصلی ژاپن بدون استفاده از بمب‌های اتمی، جان افراد زیادی از دست می‌رفت. در سال ۱۹۶۳ نیز او بر تصمیم خود ایستاد و به یک خبرنگار گفت: «این کار انجام شد تا ۱۲۵ هزار جوان در صف ارتش آمریکا و ۱۲۵ هزار جوان در صف ژاپن از کشته شدن نجات یابند و این همان کاری است که کرد. احتمالاً همچنین نیم میلیون جوان در هر دو طرف از معلول شدن مادام‌العمر نجات یافتند.» اتحادیه‌های کارگری، اعتصاب‌ها و مسائل اقتصادی پایان جنگ جهانی دوم با گذار ناآرامی از اقتصاد جنگی به اقتصاد صلح‌آمیز همراه بود. هزینه‌های تلاش‌های جنگی بسیار زیاد بود و ترومن مصمم بود تا خدمات نظامی را هرچه سریع‌تر کاهش دهد تا مخارج نظامی دولت کاهش یابد. اثرات برگشت سربازان به زندگی غیرنظامی و کاهش نیروهای نظامی بر اقتصاد هنوز مشخص نبود، پیشنهادها با شک و مقاومت مواجه می‌شدند و نگرانی‌هایی وجود داشت که کشور دوباره به سمت رکود اقتصادی پیش برود. در سال‌های پایانی روزولت، کنگره دوباره شروع به بازپس‌گیری قدرت قانون‌گذاری کرد و ترومن با بدنه‌ای از کنگره مواجه شد که جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های محافظه‌کار جنوب یک بلوک رأی قوی به نام «ائتلاف محافظه‌کار» تشکیل داده بودند. برنامه نیو دیل باعث تقویت چشمگیر اتحادیه‌های کارگری شده بود و این اتحادیه‌ها پایه‌ی مهمی از حمایت برای حزب دموکرات ترومن فراهم می‌کردند. جمهوری‌خواهان با همکاری بزرگ‌ترین شرکت‌ها، اولویت اصلی خود را تضعیف این اتحادیه‌ها قرار دادند. اتحادیه‌ها در دوران جنگ توسط دولت حمایت شده بودند و تلاش می‌کردند با اعتصابات گسترده در صنایع مهم، دستاوردهای خود را دائمی کنند. وقتی در مه ۱۹۴۶ یک اعتصاب سراسری راه‌آهن تهدیدی جدی ایجاد کرد، ترومن برای کنترل موضوع راه‌آهن‌ها را مصادره کرد، اما دو اتحادیه کلیدی راه‌آهن با این حال اعتصاب کردند. کل سیستم راه‌آهن ملی تعطیل شد و روزانه ۲۴,۰۰۰ قطار باری و ۱۷۵,۰۰۰ قطار مسافربری از حرکت ایستادند. کارکنان ترومن سخنرانی‌ای آماده کردند که او در کنگره خواند و خواستار قانونی جدید شد که طبق آن، اعتصابی‌های راه‌آهن به ارتش فراخوانده شوند. هنگام پایان سخنرانی، به او یادداشتی داده شد که اعتصاب بر اساس شرایط تعیین‌شده توسط رئیس‌جمهور حل شده است؛ با این حال، چند ساعت بعد، مجلس نمایندگان رأی به فراخوانی اعتصابی‌ها به ارتش داد. کاهش میزان محبوبیت؛ جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۴۶ کنگره را تصرف کردند میزان محبوبیت رئیس‌جمهور از ۸۲ درصد در نظرسنجی‌های ژانویه ۱۹۴۶ به ۵۲ درصد در ژوئن همان سال کاهش یافت. این نارضایتی باعث ضررهای بزرگ دموکرات‌ها در انتخابات میاندوره‌ای ۱۹۴۶ شد و جمهوری‌خواهان برای نخستین بار از سال ۱۹۳۰ کنترل کنگره را در دست گرفتند. وقتی میزان محبوبیت ترومن به ۳۲ درصد رسید، سناتور دموکرات آرکانزاس، ویلیام فولبرایت پیشنهاد داد که ترومن استعفا دهد؛ رئیس‌جمهور در پاسخ گفت که اهمیتی نمی‌دهد سناتور «هالف‌برایت» چه می‌گوید. ترومن در سیاست خارجی با رهبران جمهوری‌خواه همکاری نزدیکی داشت، اما در مسائل داخلی با آن‌ها به شدت مقابله می‌کرد. اگرچه وتوهای اولیه حفظ شد، اما در سال ۱۹۴۸ کنگره وتوی او روی یک لایحه کاهش مالیات را نقض کرد و لایحه تصویب شد. پیشنهاد «فر دیل» لیبرالیسم زمانی که ترومن خود را برای انتخابات ۱۹۴۸ آماده می‌کرد، هویت خود را به‌عنوان یک دموکرات در سنت نیو دیل روشن ساخت و از جمله خواستار بیمه درمانی ملی و لغو قانون تافت–هارتلی شد. او با نوآوری‌هایی از سنت نیو دیل فاصله گرفت و یک برنامه فعال حقوق مدنی را آغاز کرد که آن را اولویت اخلاقی خود نامید. دیدگاه اقتصادی و اجتماعی او، یک دستور کار گستردهٔ قانون‌گذاری را شکل می‌داد که بعداً به آن «فر دیل» (Fair Deal) گفته شد. پیشنهادات ترومن در کنگره استقبال چندانی نیافت، حتی با وجود اکثریت تازه دموکرات‌ها در کنگره پس از ۱۹۴۸. جنوب یکپارچه حقوق مدنی را رد کرد، چرا که این ایالات هنوز جداسازی نژادی را اجرا می‌کردند. بسیاری از برنامه‌های نیو دیل که در دوران ریاست‌جمهوری ترومن باقی ماندند، بعداً با بهبودها و گسترش‌های جزئی همراه شدند. طرح مارشال، جنگ سرد و چین ترومن که یک بین‌الملل‌گرای ویلسونی بود، از سیاست روزولت در حمایت از تأسیس سازمان ملل متحد پشتیبانی کرد و النور روزولت را در هیئت نمایندگی اولین مجمع عمومی سازمان ملل جای داد. با گسترش حوزه نفوذ اتحاد جماهیر شوروی در اروپای شرقی، ترومن و مشاوران سیاست خارجی‌اش در قبال شوروی موضع سختگیرانه‌ای اتخاذ کردند. در این موضع، او با رای عمومی آمریکا همسو بود که به سرعت بر این باور شد که شوروی قصد تسلط بر جهان را دارد. اگرچه او تخصص شخصی کمی در امور خارجی داشت، ترومن با دقت به مشاوران ارشدش گوش می‌داد، به‌ویژه جرج مارشال و دین آچسون. جمهوری‌خواهان در کنگره ۱۹۴۷–۱۹۴۸ کنترل داشتند، بنابراین او با رهبران آن‌ها همکاری کرد، به‌ویژه با سناتور آرتور اچ. او حمایت دوحزبی را برای هر دو به دست آورد: دکترین ترومن، که سیاست مهار شوروی را رسمی کرد، و طرح مارشال، که هدفش کمک به بازسازی اروپا پس از جنگ بود. برای اینکه کنگره مبلغ هنگفت مورد نیاز برای راه‌اندازی مجدد اقتصاد در حال احتضار اروپا را تصویب کند، ترومن از استدلال ایدئولوژیک استفاده کرد و بیان داشت که کمونیسم در مناطق محروم اقتصادی رشد می‌کند. به‌عنوان بخشی از استراتژی جنگ سرد ایالات متحده، ترومن لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ را امضا کرد و نیروهای نظامی را بازسازی کرد، به طوری که وزارت جنگ و وزارت نیروی دریایی با هم ادغام شده و تشکیلات ملی نظامی (بعدها وزارت دفاع) ایجاد شد و نیروی هوایی ایالات متحده شکل گرفت. در ۴ نوامبر ۱۹۵۲، ترومن ایجاد رسمی هرچند در آن زمان محرمانه، سازمان امنیت ملی (NSA) را مجاز اعلام کرد. ترومن نمی‌دانست در مورد چین چه تصمیمی بگیرد، جایی که ملی‌گرایان و کمونیست‌ها درگیر یک جنگ داخلی گسترده بودند. ملی‌گرایان در طول جنگ هم‌پیمانان اصلی آمریکا بودند و حمایت گسترده‌ای در میان مردم آمریکا داشتند، همراه با یک لابی قدرتمند. ژنرال جرج مارشال بخش عمدهٔ سال ۱۹۴۶ را در چین گذراند تا توافقی میان طرفین به دست آورد، اما موفق نشد. او ترومن را قانع کرد که ملی‌گرایان به تنهایی هرگز پیروز نخواهند شد و مداخلهٔ بسیار گستردهٔ آمریکا برای متوقف کردن کمونیست‌ها به طور قابل توجهی مقاومت آمریکا در برابر شوروی در اروپا را تضعیف می‌کرد. | ## بخش 3: هری ترومن | در سال ۱۹۴۹، کمونیست‌ها به رهبری مائو زدونگ جنگ داخلی را پیروز شدند، آمریکا دشمن جدیدی در آسیا پیدا کرده بود و ترومن از سوی محافظه‌کاران به خاطر «از دست دادن چین» انتقاد شدیدی دریافت کرد. پل هوایی برلین در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۸، اتحاد جماهیر شوروی دسترسی به سه بخش غربی برلین را که تحت کنترل متفقین بود، مسدود کرد. متفقین هنوز توافقی برای تضمین تأمین این بخش‌ها که در عمق منطقه اشغال‌شده توسط شوروی قرار داشت، نداشتند. کلی، پیشنهاد داد که یک ستون بزرگ زرهی از طریق منطقه شوروی به برلین غربی ارسال شود و در صورت توقف یا حمله، از خود دفاع کند. در ۲۵ ژوئن، متفقین پل هوایی برلین را آغاز کردند، یک کمپین برای ارسال غذا، زغال و سایر ملزومات با استفاده از هواپیماهای نظامی در مقیاس وسیع. پیش از این هیچ چیزی مشابه آن تلاش نشده بود و هیچ کشور واحدی، چه از نظر لجستیکی و چه از نظر تجهیزات، توانایی انجام آن را نداشت. این پل هوایی موفقیت‌آمیز بود؛ دسترسی زمینی دوباره در ۱۱ مه ۱۹۴۹ برقرار شد، با این حال، پل هوایی چند ماه پس از آن نیز ادامه یافت. پل هوایی برلین یکی از موفقیت‌های بزرگ سیاست خارجی ترومن بود و تأثیر قابل توجهی در کمپین انتخاباتی او در سال ۱۹۴۸ داشت. به رسمیت شناختن اسرائیل ترومن مدت‌ها به تاریخ خاورمیانه علاقه‌مند بود و نسبت به یهودیانی که به دنبال بازسازی سرزمین باستانی خود در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا بودند، همدردی میکرد. به‌عنوان سناتور، او حمایت خود از صهیونیسم را اعلام کرد؛ در سال ۱۹۴۳ خواستار ایجاد کشوری برای آن دسته از یهودیانی شد که از رژیم نازی جان سالم به در برده بودند. با این حال، مقامات وزارت خارجه تمایلی نداشتند عرب‌ها را برنجانند، چرا که آن‌ها با تأسیس یک دولت یهودی در منطقه‌ای بزرگ که مدت‌ها توسط عرب‌ها اشغال و تحت سلطه فرهنگی آن‌ها بود مخالف بودند. وزیر دفاع جیمز فارستال به ترومن درباره اهمیت نفت عربستان سعودی در جنگ احتمالی بعدی هشدار داد؛ ترومن پاسخ داد که سیاست خود را بر اساس عدالت و نه نفت اتخاذ خواهد کرد. دیپلمات‌های آمریکایی که تجربه منطقه را داشتند با این تصمیم مخالف بودند، اما ترومن به آن‌ها گفت که میان رأی‌دهندگانش تعداد کمی عرب وجود دارد. فلسطین در اولویت دوم اهداف ترومن قرار داشت، زیرا هدف اصلی او حفاظت از کمربند شمالی شامل یونان، ترکیه و ایران از نفوذ کمونیسم بود، همان‌طور که در دکترین ترومن وعده داده شده بود. ترومن که از سیاست پیچیده خاورمیانه و فشار رهبران یهودی خسته شده بود، در سیاست خود مردد و نسبت به اینکه یهودیان چگونه قدرت را مدیریت خواهند کرد، مشکوک بود. او بعدها نصیحت شریک پیشین تجاری خود، ادی جیکوبسون، یک یهودی غیرمذهبی که کاملاً به او اعتماد داشت، را عامل تعیین‌کننده در تصمیمش برای به‌رسمیت شناختن دولت یهودی اسرائیل دانست. ترومن تصمیم گرفت اسرائیل را به‌رسمیت بشناسد، حتی با وجود اعتراضات وزیر خارجه، جرج مارشال، که می‌ترسید این اقدام روابط با کشورهای پرجمعیت عرب را خدشه‌دار کند. مارشال معتقد بود تهدید اصلی برای ایالات متحده اتحاد جماهیر شوروی است و نگران بود که در صورت جنگ نفت عرب‌ها از دست آمریکا خارج شود؛ او به ترومن هشدار داد که ایالات متحده با آتش بازی می‌کند و هیچ چیزی هم برای خاموش کردن آن ندارد. ترومن دولت اسرائیل را در ۱۴ مه ۱۹۴۸، ۱۱ دقیقه پس از اعلام خود به‌عنوان یک کشور، به‌رسمیت شناخت. درباره تصمیم خود برای به‌رسمیت شناختن اسرائیل، ترومن سال‌ها بعد در مصاحبه‌ای گفت: «هیتلر یهودیان را این‌طرف و آن‌طرف می‌کشت. در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۷، ترومن اولین رئیس‌جمهوری شد که در نشست انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) سخنرانی کرد. این سخنرانی در یادبود آبراهام لینکلن و در جریان کنوانسیون NAACP انجام شد و به‌صورت سراسری از رادیو پخش شد. در این سخنرانی، ترومن لزوم پایان دادن به تبعیض را تشریح کرد، که با اولین قانون جامع حقوق مدنی پیشنهادی رئیس‌جمهور پیش می‌رفت. ترومن در موضوع «حقوق مدنی و آزادی انسانی» اعلام کرد: در فوریهٔ ۱۹۴۸، ترومن یک پیام رسمی به کنگره ارائه کرد و خواستار تصویب برنامهٔ ۱۰ ماده‌ای خود برای تضمین حقوق مدنی شد که شامل ضدلینچینگ، حقوق رأی‌دهی و حذف جداسازی نژادی بود. انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۴۸ به خاطر پیروزی شگفت‌انگیز و از پشت سر آمدن ترومن در یادها مانده است. در بهار ۱۹۴۸، میزان محبوبیت عمومی ترومن در حدود ۳۶ درصد بود و تقریباً همه او را ناتوان از پیروزی در انتخابات عمومی می‌دانستند. در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها ۱۹۴۸، ترومن تلاش کرد حزب را با یک بند مبهم در مورد حقوق مدنی در برنامهٔ حزبی متحد کند. یک سخنرانی تند از شهردار هیوبرت هامفری از مینیاپولیس و همچنین منافع سیاسی محلی چند رئیس شهری، کنوانسیون را قانع کرد تا بند قوی‌تری برای حقوق مدنی تصویب کند، که ترومن کاملاً آن را تأیید کرد. ترومن یک سخنرانی پذیرش تهاجمی ارائه داد که در آن کنگرهٔ ۸۰ام را که ترومن آن را «کنگرهٔ هیچ‌کاره» نامید، مورد حمله قرار داد و وعده داد که انتخابات را خواهد برد و «این جمهوری‌خواهان را مجبور خواهد کرد که آن را بپذیرند». در دو هفته پس از کنوانسیون ۱۹۴۸، ترومن دستور اجرایی ۹۹۸۱ را صادر کرد که تبعیض نژادی در نیروهای مسلح را پایان می‌داد، و دستور اجرایی ۹۹۸۰ را برای پایان دادن به تبعیض در ادارات فدرال صادر کرد. ترومن با حمایت از حقوق مدنی ریسک سیاسی قابل توجهی را به جان خرید و بسیاری از دموکرات‌های با تجربه نگران بودند که از دست دادن حمایت دیکسی‌کرات‌ها می‌تواند حزب را به شدت تضعیف کند. استروم ثروموند، فرماندار کارولینای جنوبی و طرفدار جداسازی نژادی، نامزدی خود برای ریاست‌جمهوری را با بلیت دیکسی‌کرات اعلام کرد و رهبری شورش کامل طرفداران «حقوق ایالتی» در جنوب را بر عهده گرفت. این شورش در جناح راست با شورشی در جناح چپ همراه شد که والاس با بلیت حزب ترقی‌خواه رهبری آن را بر عهده داشت. بری، مدیر کمپین گفت که ترومن به این توصیه عمل کرد و به‌صورت شخصی و پرشور صحبت می‌کرد، گاهی حتی یادداشت‌های خود را کنار می‌گذاشت تا با آمریکایی‌ها دربارهٔ همهٔ چیزهایی که در دل و جانش بود سخن بگوید. ترومن در یک درخواست شخصی به ملت، با قطار سراسر ایالات متحده را طی کرد؛ سخنرانی‌های او در ایستگاه‌ها که از سکوی عقبی واگن ریاست‌جمهوری، فرِدیناند ماژلان، نماد کمپین او شدند. ظهور مبارزه‌جویانهٔ او توجه عموم را به خود جلب کرد و جمعیت‌های عظیمی را به دنبال داشت. شش ایستگاه در میشیگان مجموعاً نیم میلیون نفر را گرد هم آورد و در رژهٔ تیکرتِیپ شهر نیویورک، یک میلیون نفر کامل حضور یافتند. |ترومن چنان گسترده پیش‌بینی می‌شد در انتخابات ۱۹۴۸ شکست بخورد که روزنامهٔ شیکاگو تریبون نسخه‌های اولیهٔ خود را با این تیتر اشتباه چاپ کرد، در حالی که تنها شمار کمی از نتایج انتخابات اعلام شده بود. جمعیت‌های عظیم حاضر در سخنرانی‌های ایستگاهی ترومن نشانهٔ مهمی از تغییر جهت و شتاب در کمپین بود، اما این تغییر تقریباً توسط گروه ملی خبرنگاران نادیده گرفته شد. آن‌ها همچنان از پیروزی قریب‌الوقوع جمهوری‌خواه توماس دیویی به‌عنوان یک یقین گزارش می‌دادند. سه سازمان اصلی نظرسنجی نیز خیلی قبل از تاریخ انتخابات ۲ نوامبر از نظرسنجی دست کشیدند. روپر در سپتامبر، و کراسلی و گالوپ در اکتبر نتوانستند دوره‌ای را که به نظر می‌رسد ترومن از دیویی پیشی گرفته بود، اندازه‌گیری کنند. در نهایت، ترومن پایهٔ ترقی‌خواه خود در میدوِست را حفظ کرد، اکثر ایالت‌های جنوبی را با وجود بند حقوق مدنی به دست آورد و با پیروزی‌های بسیار نزدیک در چند ایالت حساس، به‌ویژه اوهایو، کالیفرنیا و ایلینوی، از رقابت گذشت. شمارش نهایی نشان داد که ترومن ۳۰۳ رأی انتخاباتی کسب کرده، دیویی ۱۸۹ و ثورموند تنها ۳۹. تصویر ماندگار کمپین پس از روز انتخابات شکل گرفت، زمانی که ترومن شادمان، صفحهٔ نخست اشتباه روزنامهٔ شیکاگو تریبون را بالای سر گرفت که با تیتر بزرگ «دیویی ترومن را شکست داد» منتشر شده بود. ترومن تصمیم گرفته بود برای حفظ احترام مهم‌ترین جایگاه سیاسی آمریکا از دریافت حقوق یا هدیه از شرکت و سازمان‌های مالی خودداری کند. او که پس‌اندازی هم نداشت با مشکلات مالی بسیار دست‌به‌گریبان بود و به‌سختی روزگار می‌گذراند. در سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ ترومن دو جلد از خاطرات خود را به‌چاپ رساند که فروش موفقی داشت و از بار مشکلات مالی او کاست. در سال ۱۹۵۷ کنگرهٔ آمریکا قانون رئیس‌جمهور سابق را تصویب کرد که به وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا اجازه می‌داد سالانه ۲۵٬۰۰۰ دلار به رؤسای جمهور سابق بپردازد. | ## جمع‌بندی | گفته می‌شود هربرت هوور، دیگر رئیس‌جمهور بازنشسته آمریکا که در آن زمان زنده بود، با اینکه وضع مالی خوبی داشت برای جلوگیری از خجالت ترومن این حقوق را دریافت کرد.