موضوع مقاله: نیدرزاکسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیدرزاکسن | مقدمه: نیدرزاکسن، با مساحتی بالغ بر دومین ایالت بزرگ آلمان محسوب می‌شود و با دارا بودن ۸ میلیون نفر جمعیت، چهارمین ایالت این کشور از نظر جمعیت است. | ## بخش 1: نیدرزاکسن | در نواحی روستایی این ایالت، زبان‌های نیدرزاکسنی شمالی و فریسی ساترلند همچنان تکلم می‌شوند. نیدرزاکسن (از شمال و در جهت عقربه‌های ساعت) با دریای شمال، ایالت‌های شلسویگ-هولشتاین، هامبورگ، مکلنبورگ-فورپومرن، براندنبورگ، زاکسن-آنهالت، تورینگن، هسن و نوردراین-وستفالن، و کشور هلند مرز مشترک دارد. علاوه بر این، دو درون‌بوم و برون‌بوم ایالت برمن در نیدرزاکسن واقع شده‌اند که شامل شهر برمن و بندر آن، برمرهافن می‌شود؛ بنابراین، نیدرزاکسن بیش از هر ایالت دیگری در آلمان، با ایالت‌های دیگر همسایه است. بزرگ‌ترین شهرهای ایالت عبارتند از: پایتخت ایالت هانوفر، براونشوایگ، لونبورگ، اسنابروک، اولدنبورگ، هیلدس‌هایم، زالتسگیتر، وولفسبرگ، و گوتینگن. نیدرزاکسن تنها ایالتی است که هم مناطق دریایی و هم مناطق کوهستانی را در بر می‌گیرد. منطقهٔ شمال غربی این ایالت، در ساحل دریای شمال، فریسلاند شرقی نامیده می‌شود و شامل جزایر فریسی شرقی است. در منتهی‌الیه غرب نیدرزاکسن، منطقهٔ امسلند قرار دارد که یک منطقهٔ اقتصادی نوظهور اما نسبتاً کم‌جمعیت، است که زمانی تحت سلطهٔ باتلاق‌های غیرقابل دسترس بود. نیمهٔ شمالی نیدرزاکسن به عنوان دشت آلمان شمالی شناخته می‌شود، به جز تپه‌های اطراف ایالت برمن، باقی ایالت تقریباً مسطح است. در سمت جنوب و جنوب غربی، بخش‌های شمالی ارتفاعات مرکزی قرار دارند: کوه‌های وزر و هارتس. شهرهای بزرگ و مراکز اقتصادی نیدرزاکسن عمدتاً در بخش‌های مرکزی و جنوبی آن، یعنی هانوفر، براونشوایگ، اسنابروک، ولفسبورگ، زالتسگیتر، هیلدس‌هایم، و گوتینگن واقع شده‌اند. در قرون وسطی به دلیل استخراج نمک و تجارت آن و تا حدودی بهره‌برداری از خلاش، که تا دههٔ ۱۹۶۰ ادامه داشت، این منطقه ثروتمند شده بود. در شمال، رود البه نیدرزاکسن را از هامبورگ، شلسویگ-هولشتاین، مکلنبورگ-فورپومرن، و براندنبورگ جدا می‌کند. به دلیل آب و هوای محلی ملایم و خاک حاصلخیز، این منطقه بزرگ‌ترین منطقهٔ پرورش میوه در ایالت است و سیب محصول اصلی آن محسوب می‌شود. بخش اعظم قلمرو این ایالت جزوی از پادشاهی هانوفر بوده است و ایالت نیدرزاکسن نشان و دیگر نمادهای پادشاهی سابق را پذیرفته است. شهرهای مهم هانوفر اولدنبورگ گوتینگن براونشوایگ ولفسبورگ کلاوستال-تسلرفلد هیلدسهایم هان زبان محلی آلمانی سفلای غربی (یا ساکسون سفلا) نام گروهی از گویش‌های مختلف زبان آلمانی سفلاست که گویشوران آن در شمال غربی آلمان در ایالت‌های نیدرزاکسن، نوردراین-وستفالن (منطقه وستفالن)، برمن، هامبورگ، اشلسویگ-هولشتاین و زاکسن-آنهالت (مناطق اطراف ماگدبورگ) در آلمان و مناطقی از هلند (استان‌های خرونینگن، درنته، افریسل و شمال خلدرلاند) و مناطق جنوبی دانمارک را دربرمی گیرد. تاریخچه تاریخچه منطقه پیش از تأسیس نیدرزاکسن نام زاکسن از کنفدراسیون قبایل ژرمن موسوم به ساکسون‌ها گرفته شده است. اصطلاح «نیدرزاکسن» (ساکسونی سفلی) پس از انحلال دوک‌نشین ریشه‌ای در اواخر سده سیزدهم به کار رفت تا بخش‌هایی از دوک‌نشین سابق که تحت حکومت دودمان ولف بود، از یک سو از گزینگرنشین ساکسونی و از سوی دیگر از دوک‌نشین وستفالیا متمایز شود. در طول دوره مهاجرت‌ها، برخی از مردمان ساکسونی در حدود سده سوم میلادی سرزمین مادری خود در هلشتاین را ترک کردند و به سمت جنوب و از طریق رود البه پیشروی کردند. آن‌ها در مناطق کم‌جمعیت در بقیه زمین‌های پست، در شمال غربی آلمان کنونی و بخش شمال شرقی هلند امروزی ساکن شدند. از حدود سده هفتم، ساکسون‌ها منطقه اسکان وسیعی را اشغال کرده بودند که تقریباً با ایالت نیدرزاکسن فعلی، وستفالیا و تعدادی از مناطق در شرق (مانند مناطق غربی و شمالی زاکسن-آنهالت امروزی) مطابقت داشت. فریزی‌ها به این منطقه کوچ نکرده بودند؛ آن‌ها برای سده‌ها استقلال خود را در شمال غربی‌ترین منطقه قلمرو نیدرزاکسن امروزی حفظ کردند. زبان اصلی مردم در منطقه زاکسن قدیم، آلمانی پایین غربی، یکی از گونه‌های گروه زبانی آلمانی پایین بود. قرمز: دایره نیدرزاکسن، قهوه‌ای روشن: دایره رین سفلی-وستفالیا ایجاد مرزهای دائمی بین آنچه بعداً نیدرزاکسن و وستفالیا نامیده شد، در سده دوازدهم آغاز گردید. در سال ۱۲۶۰، طی قراردادی بین اسقف‌نشین اعظم کلن و دوک‌نشین برانشوایگ-لونبورگ، اراضی مورد ادعای این دو قلمرو از یکدیگر جدا شدند. از سده چهاردهم، این واژه به دوک‌نشین زاکسن-لاونبورگ (در مقابل زاکسن-ویتنبرگ) اطلاق می‌شد. با ایجاد دایره‌های امپراتوری در سال ۱۵۰۰، یک دایره نیدرزاکسن از «دایره رین سفلی-وستفالیا» متمایز شد. دایره دوم شامل سرزمین‌هایی بود که امروز تمام یا بخشی از آن‌ها به ایالت نیدرزاکسن تعلق دارند: اسقف‌نشین اسنابروک، اسقف‌نشین مونستر، کنت‌نشین بنتهایم، کنت‌نشین هویا، شاهزاده‌نشین فریزیای شرقی، شاهزاده-اسقف‌نشین وردن، کنت‌نشین دیپهولتس، کنت‌نشین اولدنبورگ، کنت‌نشین شومبورگ و کنت‌نشین اشپیگلبرگ. در همان زمان، بخش شرقی سرزمین‌های ساکسونی قدیم از شاهزاده‌نشین‌های آلمان مرکزی که بعدها به دلایل دودمانی ساکسونی علیا نامیده شدند، متمایز گشت.|<ref|>همچنین ببینید: انتخابگرنشین زاکسن و تاریخ زاکسن</ref> پیوندهای تاریخی نزدیک بین قلمروهای دایره نیدرزاکسن که اکنون در نیدرزاکسن مدرن قرار دارند، برای سده‌ها به‌ویژه از دیدگاه دودمانی باقی ماند. | ## بخش 2: نیدرزاکسن | اکثر قلمروهای تاریخی که امروزه در نیدرزاکسن قرار دارند، زیرمجموعه املاک قرون‌وسطایی ولف در دوک‌نشین برانشوایگ-لونبورگ بودند. همه شاهزادگان ولف خود را دوک «برانشوایگ و لونبورگ» می‌نامیدند، علیرغم اینکه اغلب بر بخش‌هایی از یک دوک‌نشین حکومت می‌کردند که به دلیل تکثیر یا منقرض شدن خطوط مختلف دودمان ولف، مدام در حال تقسیم و اتحاد مجدد بود. از نظر تاریخی، پیوند نزدیکی بین خاندان سلطنتی هانوفر (انتخابگرنشین هانوفر) و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند به عنوان نتیجه اتحاد شخصی آن‌ها در سده هجدهم وجود داشت (این اتحاد شخصی زمانی که ویکتوریا در سال ۱۸۳۷ ملکه بریتانیا شد منحل گردید، زیرا هانوفر اجازه حکومت به زنان را نمی‌داد). پس از کنگره وین، قلمروهای مناطق اداری بعدی (اسنابروک و آوریخ) به پادشاهی هانوفر منتقل شدند. دوک‌نشین بزرگ اولدنبورگ و شاهزاده‌نشین شومبورگ-لیپه خودمختاری ایالتی خود را حفظ کردند. این نشان می‌دهد که در آن زمان، ادارات غربی استان پروسی هانوفر و ایالت اولدنبورگ به عنوان «نیدرزاکسنی» شناخته می‌شدند. پیش‌قراولان ایالت نیدرزاکسن امروزی، سرزمین‌هایی بودند که از نظر جغرافیایی و تا حدودی نهادی از زمان‌های بسیار دور با هم در ارتباط بودند. کنت‌نشین شومبورگ (با شاهزاده‌نشین شومبورگ-لیپه اشتباه نشود) در اطراف شهرهای رینتلن و هشیش اولدندورف تا سال ۱۹۳۲ به استان پروسی هسن-ناساو تعلق داشت، استانی که شامل بخش‌های بزرگی از ایالت هسن فعلی از جمله شهرهای کاسل، ویسبادن و فرانکفورت می‌شد؛ اما در سال ۱۹۳۲، کنت‌نشین شومبورگ بخشی از استان پروسی هانوفر شد. زمانی که حزب نازی در سال ۱۹۳۳ قدرت را به دست گرفت، آن‌ها به سرعت آلمان را به یک کشور بسیار متمرکز تبدیل کردند و کل رایش سوم را به «گائوها» تقسیم کردند که تا حد زیادی جایگزین سیستم فدرال سنتی آلمان شد (هرچند کاملاً آن را حذف نکرد). با این حال، برخی تغییرات در مرزهای ایالتی و استانی قدیمی در سال ۱۹۳۷ ایجاد شد، از جمله شهر کوکسهاون که تحت قانون هامبورگ بزرگ به‌طور کامل در استان پروسی هانوفر ادغام شد. تأثیر این تغییر دوران نازی این بود که در سال ۱۹۴۶، پس از فروپاشی رایش سوم و هنگام تأسیس ایالت نیدرزاکسن، تنها نیاز به ادغام چهار ایالت بود. به استثنای برمن و مناطقی که در سال ۱۹۴۵ به منطقه تحت اشغال شوروی واگذار شد، تمام مناطقی که در سال ۱۹۴۶ به ایالت جدید نیدرزاکسن اختصاص یافتند، قبلاً در سال ۱۹۲۰ در «انجمن حوزه انتخابیه نیدرزاکسن» ادغام شده بودند. دیتمار فون ریکن در سخنرانی خود در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷، ظهور یک «آگاهی نیدرزاکسنی» در سده نوزدهم را توصیف کرد که مبنای جغرافیایی آن برای اختراع یک ساختار سرزمینی مورد استفاده قرار گرفت: انجمن‌های میراث محلی (Heimatvereine) و مجلات مرتبط با آن‌ها به‌طور روتین از اصطلاحات «نیدرزاکسن» یا «نیدرزاکسنی» در نام‌های خود استفاده می‌کردند. حامیان این مناقشه مقامات اداری و سیاستمداران بودند، اما گفته می‌شد که دانشمندان حوزه‌های مختلف با تمرکز منطقه‌ای به این بحث‌ها دامن می‌زدند. در دهه ۱۹۳۰، یک نیدرزاکسن واقعی هنوز وجود نداشت، اما موسسات متعددی وجود داشتند که خود را «نیدرزاکسنی» می‌نامیدند. انگیزه‌ها و استدلال‌ها در اختلافات بین «نیدرزاکسن» و «وستفالیا» در هر دو طرف بسیار مشابه بود: منافع اقتصادی، اهداف سیاسی، علایق فرهنگی و جنبه‌های تاریخی.<ref |></ref> تشکیل ایالت (۱۹۴۵–۱۹۴۶) پس از جنگ جهانی دوم، بیشتر مناطق شمال غربی آلمان در منطقه تحت اشغال بریتانیا قرار گرفتند. در ۲۳ اوت ۱۹۴۶، دولت نظامی بریتانیا فرمان شماره ۴۶ را با عنوان «در مورد انحلال استان‌های ایالت سابق پروس در منطقه تحت اشغال بریتانیا و بازسازی آن‌ها به عنوان ایالت‌های مستقل» صادر کرد که در ابتدا ایالت هانوفر را در قلمرو استان پروسی سابق هانوفر تأسیس کرد. وزیر-رئیس آن، هینریش ویلهلم کُپ، پیش از آن در ژوئن ۱۹۴۵ پیشنهاد تشکیل ایالت نیدرزاکسن را داده بود که قرار بود بزرگ‌ترین منطقه ممکن در مرکز منطقه تحت اشغال بریتانیا را شامل شود. کُپ علاوه بر مناطقی که بعداً به نیدرزاکسن تبدیل شدند، در یادداشتی به تاریخ آوریل ۱۹۴۶، خواستار الحاق منطقه پروسی سابق میندن-راونسبرگ (شامل شهر وستفالیایی بیله‌فلد و همچنین حوزه‌های وستفالیایی میندن، لوبکه، بیله‌فلد، هرفورد و هاله)، حوزه تکلنبورگ و ایالت لیپه شد. طرح کُپ در نهایت بر اساس پیش‌نویس اصلاحات امپراتوری آلمان در اواخر دهه ۱۹۲۰ توسط گئورگ اشناث و کورت برونینگ تهیه شده بود. به گفته توماس فوگتر، دلالت‌های قوی مربوط به ولف‌ها در این پیش‌نویس، توسعه هویت نیدرزاکسنی را پس از سال ۱۹۴۶ ساده نکرد. یک مدل جایگزین که توسط سیاستمداران در اولدنبورگ و برانشوایگ پیشنهاد شد، تأسیس ایالت مستقل «وزر-امس» را پیش‌بینی می‌کرد که از ایالت اولدنبورگ، شهر هانزه‌ای برمن و مناطق اداری آوریخ و اسنابروک تشکیل می‌شد. چندین نماینده ایالت اولدنبورگ حتی خواستار گنجاندن حوزه‌های هانوفر یعنی دیپهولتس، زایکه، استرهولتس-شارمبک و وزرمونده در ایالت پیشنهادی «وزر-امس» شدند. به همین ترتیب، یک ایالت برانشوایگ بزرگ‌شده در جنوب شرقی پیشنهاد شد تا شامل منطقه اداری هیلدس‌هایم و حوزه گیفهورن شود. اگر این طرح به ثمر می‌رسید، قلمرو نیدرزاکسن فعلی از سه ایالت با اندازه تقریباً مساوی تشکیل می‌شد. شورای حوزه فختا در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۶ نسبت به ادغام در منطقه کلان‌شهری هانوفر اعتراض کرد. آن‌ها اعلام کردند که اگر قرار است ایالت اولدنبورگ منحل شود، حوزه فختا ترجیح می‌دهد در منطقه وستفالیا گنجانده شود. از زمان تأسیس ایالت‌های نوردراین-وستفالیا و هانوفر در ۲۳ اوت ۱۹۴۶، مرزهای شمالی و شرقی نوردراین-وستفالیا تا حد زیادی با مرزهای استان وستفالیا در پروس یکسان بوده است. | ## بخش 3: نیدرزاکسن | در نهایت، در جلسه شورای مشورتی منطقه در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۶، پیشنهاد کُپ در مورد تقسیم منطقه تحت اشغال بریتانیا به سه ایالت بزرگ توانست اکثریت آرا را به دست آورد. از آنجایی که این تقسیم‌بندی به ایالت‌های نسبتاً بزرگ با منافع بریتانیایی‌ها نیز مطابقت داشت، در ۸ نوامبر ۱۹۴۶ مقررات شماره ۵۵ دولت نظامی بریتانیا صادر شد که به موجب آن ایالت نیدرزاکسن به پایتختی هانوفر، با تاریخ اثرگذاری از ۱ نوامبر ۱۹۴۶ تأسیس شد. این ایالت از ادغام ایالت‌های آزاد برانشوایگ، اولدنبورگ و شومبورگ-لیپه با ایالت هانوفر که پیش‌تر تشکیل شده بود، به وجود آمد. اما استثناهایی وجود داشت: در ایالت آزاد برانشوایگ، بخش شرقی حوزه بلانکنبورگ و برون‌بوم کالوورده که متعلق به حوزه هلمشتت بود، در منطقه تحت اشغال شوروی قرار گرفت و بعداً در ایالت زاکسن-آنهالت ادغام شد. در ایالت هانوفر، آمت نویهاوس و روستاهای نوی بلکده و نوی وندیشتون به منطقه تحت اشغال شوروی و در نتیجه به آلمان شرقی بعدی اختصاص یافتند. شهر وزرمونده که در آن زمان در منطقه اداری اشتاده قرار داشت، در سال ۱۹۴۷ به برمرهافن تغییر نام داد و در ایالت-شهر جدید برمن ادغام شد. درخواست‌های سیاستمداران هلندی مبنی بر اینکه مناطق آلمانی شرق مرز هلند و آلمان باید به عنوان غرامت جنگی به هلند واگذار شود، در کنفرانس لندن در ۲۶ مارس ۱۹۴۹ به‌طور قاطع رد شد. در واقع در سال ۱۹۴۹ تنها حدود ۱٫۳ کیلومتر مربع از غرب نیدرزاکسن به هلند منتقل شد. این پارلمان انتخابی نبود؛ بلکه توسط مدیریت اشغال بریتانیا ایجاد شده بود (یک پارلمان به اصطلاح «منصوب شده»). در همان روز، پارلمان هینریش ویلهلم کُپ، رئیس سابق هانوفر را به عنوان نخستین وزیر-رئیس انتخاب کرد. کُپ رهبری یک ائتلاف پنج‌حزبی را بر عهده داشت که وظیفه اصلی آن بازسازی ایالتی بود که از سختی‌های جنگ آسیب دیده بود. کابینه کُپ باید بهبود تدارکات غذایی و بازسازی شهرها و شهرک‌های ویران شده توسط حملات هوایی متفقین در طول سال‌های جنگ را سازماندهی می‌کرد. هینریش ویلهلم کُپ تا سال ۱۹۶۱ — با وقفه‌ای در دوره تصدی هاینریش هل‌وگه (۱۹۵۵–۱۹۵۹) — به عنوان رئیس دولت در نیدرزاکسن باقی ماند. بزرگ‌ترین مشکلی که اولین دولت ایالتی در سال‌های بلافاصله پس از جنگ با آن روبرو بود، چالش ادغام صدها هزار پناهنده از سرزمین‌های سابق آلمان در شرق (مانند سیلزی و پروس شرقی) بود که توسط لهستان و اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شده بود. نیدرزاکسن در انتهای غربی مسیر فرار مستقیم از پروس شرقی قرار داشت و طولانی‌ترین مرز را با منطقه تحت اشغال شوروی داشت. در ۳ اکتبر ۱۹۵۰، نیدرزاکسن حمایت از تعداد بسیار زیادی از پناهندگان سیلزی را بر عهده گرفت. در دورانی که آلمان تقسیم شده بود، گذرگاه مرزی نیدرزاکسن در هلمشتت در شریان اصلی حمل و نقل به برلین غربی قرار داشت و از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۰ پرترددترین نقطه مرزی اروپا بود. از نظر اقتصادی، شرکت فولکس‌واگن برای ایالت اهمیت زیادی داشت که تولید خودروهای غیرنظامی را در سال ۱۹۴۵، در ابتدا تحت مدیریت بریتانیا آغاز کرد و در سال ۱۹۴۹ به مالکیت کشور تازه تأسیس آلمان غربی و ایالت نیدرزاکسن درآمد. به‌طور کلی، نیدرزاکسن با زمین‌های روستایی وسیع و مراکز شهری کم، برای مدت طولانی یکی از مناطق صنعتی ضعیف‌تر جمهوری فدرال بود. در سال ۱۹۶۰، ۲۰٪ از جمعیت شاغل روی زمین کار می‌کردند، در حالی که در بقیه قلمرو فدرال این رقم تنها ۱۴٪ بود. حتی در دوران شکوفایی اقتصادی، آمار بیکاری در نیدرزاکسن همواره بالاتر از میانگین کشوری است. در سال ۱۹۶۱ گئورگ دیدریشس به عنوان جانشین هینریش ویلهلم کُپ پست وزیر-رئیس نیدرزاکسن را بر عهده گرفت. بحث‌ها درباره مخزن زباله‌های هسته‌ای گورلبن که در دوران وزیر-رئیس ارنست آلبرشت (۱۹۷۶–۱۹۹۰) آغاز شد، از اواخر دهه ۱۹۷۰ نقش مهمی در سیاست‌های ایالتی و فدرال ایفا کرده است. در ۱ ژوئن ۱۹۹۳، قانون اساسی جدید نیدرزاکسن به اجرا درآمد و جایگزین «قانون اساسی موقت نیدرزاکسن» مصوب ۱۹۵۱ شد. این قانون اساسی اجازه برگزاری همه‌پرسی را می‌دهد و حفاظت از محیط زیست را به عنوان یک اصل اساسی ایالتی تثبیت می‌کند. آمت نویهاوس هانوفر سابق با بخش‌های تابعه آن و همچنین روستاهای نوی بلکده، نوی وندیشتون و استیپلسه، با اثرگذاری از ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳ از مکلنبورگ-فورپومرن به نیدرزاکسن (حوزه لونبورگ) منتقل شدند. او به دلیل ارتباط با رسوایی‌های مختلف در شهر خود برانشوایگ، در سال ۱۹۹۹ استعفا داد و زیگمار گابریل جایگزین او شد. از سال ۲۰۰۳ تا زمان انتخابش به عنوان رئیس‌جمهور آلمان در سال ۲۰۱۰، کریستیان وولف وزیر-رئیس نیدرزاکسن بود. | ## جمع‌بندی | این سیاستمدار اهل اسنابروک، رهبری ائتلافی به رهبری CDU با همراهی FDP را بر عهده داشت، همان‌طور که جانشین او، دیوید مک‌آلیستر انجام داد.