موضوع مقاله: تجاوز جنسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تجاوز جنسی | مقدمه: لوکرتیا که از اشراف‌زادگان رومی بود، پس از مورد تجاوز قرارگرفتن، اقدام به خودکشی کرد. | ## بخش 1: تجاوز جنسی | در طول تاریخ، ماجرای تجاوز و خودکشی لوکرتیا مورد توجه بسیاری از نویسندگان، تندیس‌گران و نقاشان قرار گرفت. تجاوز جنسی نوعی تعرض جنسی است که شامل آمیزش جنسی یا اشکال دیگری از دخول جنسی می‌شود و بدون رضایت شخص انجام می‌شود. این عمل ممکن است با استفاده از نیروی فیزیکی، اجبار، سوءاستفاده از مقام، یا علیه شخصی که قادر به ارائه رضایت معتبر نیست، مانند کسی که بیهوش، ناتوان، دارای کم‌توانی ذهنی، یا زیر سن قانونی رضایت است (تجاوز قانونی) انجام شود. اصطلاح تجاوز گاهی به صورت نادرست به طور متقابل با اصطلاح تعرض جنسی استفاده می‌شود. در سطح جهانی، موارد گزارش‌شده از خشونت جنسی، از جمله تجاوز، عمدتاً توسط مردان علیه زنان انجام می‌شود. تجاوز نیز به عنوان یکی از عناصر جنایت نسل‌کشی شناخته می‌شود زمانی که با نیت نابودی، به طور کامل یا جزئی، یک گروه قومی هدف انجام شود.مانند افرادی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند ممکن است دچار آسیب‌های روحی شده و دچار اختلال اضطراب پس از سانحه شوند. یک شخص ممکن است با خشونت یا تهدید از سوی متجاوز مواجه شود و گاهی اوقات این تهدیدها از سوی خانواده و خویشاوندان قربانی نیز وجود دارد. تعاریف عمومی تجاوز جنسی در بیشتر حوزه‌های قضایی به عنوان آمیزش جنسی یا اشکال دیگر دخول جنسی تعریف می‌شود که توسط مرتکب علیه قربانی بدون رضایت آنها انجام می‌گیرد. تعریف تجاوز بین سازمان‌های دولتی بهداشت، قانون‌گذاری، ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی و حرفه‌های حقوقی متفاوت است و همچنین تاریخچه و فرهنگ‌های مختلف در این تعریف تأثیر دارد. در ابتدا، تجاوز هیچ مفهومی جنسی نداشت و همچنان در زمینه‌های دیگر در زبان انگلیسی به کار می‌رود. دادگاه بین‌المللی جزایی برای یوگسلاوی سابق، تجاوز را به عنوان جنایتی می‌دانست که نیاز به اجبار یا زور یا تهدید زور علیه قربانی یا شخص سومی دارد. تا سال ۲۰۱۲، اف‌بی‌آی تجاوز را به عنوان یک جنایت که تنها توسط مردان علیه زنان انجام می‌شود در نظر می‌گرفت. در سال ۲۰۱۲، آنها تعریف خود را از «شناخت جنسی یک زن به زور و برخلاف اراده او» به «نفوذ، هرچند اندک، به واژن یا مقعد با هر بخشی از بدن یا شیء، یا آمیزش دهانی با عضو جنسی شخصی دیگر، بدون رضایت قربانی» تغییر دادند. تعریف به‌روز شده هنوز هم مردانی که به زور مجبور به نفوذ به زنان می‌شوند را در بر نمی‌گیرد، که به‌طور کلی به عنوان تعریف آکادمیک تجاوز شناخته می‌شود. با این حال، این تعریف هر دو جنس قربانی و مرتکب را شامل می‌شود و تأکید می‌کند که تجاوز با شیء می‌تواند به اندازه تجاوز با آلت تناسلی از نظر روانی آسیب‌زا باشد. این اداره همچنین به مواردی اشاره می‌کند که در آن قربانی به دلیل ناتوانی‌های ذهنی یا جسمی نمی‌تواند رضایت بدهد و به اعتیاد به مواد مخدر و الکل که می‌تواند منجر به عدم رضایت معتبر شود، پرداخته است. این تعریف تأثیری بر کدهای جنایی فدرال یا ایالتی ندارد و بر اتهام‌زنی و پیگرد قانونی در سطح فدرال، ایالتی یا محلی تأثیری نمی‌گذارد؛ بلکه به این معنی است که تجاوز به شکل دقیق‌تری در سطح ملی گزارش خواهد شد. سازمان‌ها و نهادهای بهداشتی همچنین تعریف تجاوز را فراتر از تعاریف سنتی گسترش داده‌اند. سازمان جهانی بهداشت تجاوز را به عنوان نوعی از تعرض جنسی تعریف می‌کند، در حالی که مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری تجاوز را در تعریف خود از تعرض جنسی شامل می‌سازد و به آن به عنوان شکلی از خشونت جنسی اشاره می‌کند. این مرکز همچنین به فهرست دیگری از اقدامات اجباری و غیرموافقت‌آمیز جنسی می‌پردازد که ممکن است شامل تجاوز باشد یا نباشد؛ این موارد عبارتند از: تعرض جنسی ناشی از دارو، اقداماتی که در آن قربانی مجبور به نفوذ به مرتکب یا شخص دیگری می‌شود، مستی که در آن قربانی قادر به دادن رضایت نیست (به دلیل ناتوانی یا بی‌هوشی)، نفوذ غیرفیزیکی که بعد از تحت فشار قرار‌ گرفتن فرد (از طریق تهدید یا سوءاستفاده از مقام) به وجود می‌آید، نفوذ اجباری یا تلاش‌شده برای نفوذ به قربانی به وسیله‌ی زور فیزیکی ناخواسته (شامل استفاده از سلاح یا تهدید به استفاده از سلاح). اداره کل بهداشت کهنه‌سربازان نیز غربال‌گری عمومی برای آنچه که «آسیب جنسی نظامی» نامیده می‌شود، انجام می‌دهد و خدمات پزشکی و بهداشت روانی را به صورت رایگان به کهنه‌سربازانی که این موضوع را گزارش می‌دهند، ارائه می‌دهد (عنوان 38 کد ایالات متحده 1720D؛ قانون عمومی 108–422). برخی کشورها یا حوزه‌های قضایی بین تجاوز و تعرض جنسی تمایز قائل می‌شوند و تجاوز را به‌عنوان نفوذ آلت تناسلی به واژن تعریف می‌کنند، در حالی که سایر انواع فعالیت‌های جنسی غیرموافقت‌آمیز به‌عنوان تعرض جنسی تلقی می‌شوند. به عنوان مثال، اسکاتلند بر نفوذ آلت تناسلی تأکید دارد و نیاز دارد که تعرض جنسی تنها در صورتی تجاوز محسوب شود که با استفاده از آلت تناسلی صورت گرفته باشد. دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا در سال ۱۹۹۸ تجاوز را به‌عنوان «یک حمله فیزیکی با ماهیتی جنسی که بر روی یک فرد تحت شرایطی اجباری صورت می‌گیرد» تعریف می‌کند. در موارد دیگر، اصطلاح تجاوز از استفاده قانونی خارج شده و به جای آن از اصطلاحاتی مانند تعرض جنسی یا عمل جنسی مجرمانه استفاده می‌شود. برخی کشورها اقدام به جرم‌انگاری حذف کاندوم بدون توافق کرده‌اند، که در آن یک شریک کاندوم خود را در طول رابطه جنسی بدون اطلاع شریک دیگر حذف (یا عمداً آسیب می‌زند)؛ دلیل آن این است که رضایت به رابطه جنسی محافظت‌شده داده شده و نه به رابطه غیرمحافظت‌شده، که باعث می‌شود عمل بعدی غیرموافقت‌آمیز و بنابراین غیرقانونی باشد. برای چنین مواردی، کشورهای بریتانیا، سوئیس و نیوزیلند محکومیت‌های تجاوز را تصویب کرده‌اند، در حالی که استرالیا، کانادا و آلمان محکومیت‌هایی برای تعرض جنسی داشته‌اند؛ کالیفرنیا این عمل را نوعی ضرب‌وشتم جنسی می‌داند. دامنه بزه‌دیدگان تجاوز یا تعرض جنسی از تنوع وسیعی در جنسیت‌ها، سنین، گرایش‌های جنسی، نژادها، مکان‌های جغرافیایی، فرهنگ‌ها و درجات ناتوانی یا معلولیت برخوردارند. موارد تجاوز به چندین دسته تقسیم‌بندی می‌شوند و ممکن است رابطه متجاوز با بزه‌دیده و زمینه تعرض جنسی را توصیف کنند. این دسته‌ها شامل تجاوز در قرار عاشقانه، تجاوز گروهی، تجاوز زناشویی، تجاوز خویشاوندی، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تجاوز در زندان، تجاوز توسط آشنایان، تجاوز در جنگ و تجاوز قانونی می‌باشند. فعالیت جنسی اجباری می‌تواند برای مدت طولانی انجام شود و با آسیب جسمی اندک یا بدون آسیب جسمی همراه باشد. رضایت‌مندی در تمام اظهارنظرات مربوط به تجاوز جنسی، عدم رضایت فرد قربانی، مورد توجه بسیار است. چنین مواردی گاهی «تجاوز قانونی» یا «آمیزش جنسی غیرقانونی یا نامشروع» خوانده می‌شوند. صرف‌نظر از اینکه آیا این روابط همراه با رضایت فرد زیر سن قانونی صورت می‌گیرد، چنین افرادی از نظر قانون در رابطه با شخص متجاوز ناتوان از اعلام رضایت برای سکس هستند. ممکن است با وجودی که فرد در ابتدا رضایت خود را برای سکس اعلام داشته، رضایتش را پس بگیرد، که در این صورت هر عمل جنسی که بعد از‍ پس گرفتن رضایت صورت گیرد، تجاوز محسوب می‌شود. اجبار که تحت آن قربانی می‌تواند دچار فشار یا خشونت غیرقابل مقاومت شود یا به آن تهدید گردد و می‌تواند منجر به عدم مقاومت در برابر آمیزش شود، منتهی به فرض عدم رضایت می‌گردد اجبار می‌تواند فشار واقعی یا تهدیدی یا خشونت علیه قربانی یا کسی نزدیک به قربانی باشد. از منظر تاریخی، و هنوز هم در بعضی کشورها رضایت در عقد ازدواج پیش‌فرض بود و در نتیجه تجاوز زوجی را غیرممکن می‌کرد. با این وجود تجاوز زوجی امروزه توسط قراردادهای بین‌المللی محکوم می‌شود و به‌طور روزافزون عملی مجرمانه محسوب می‌شود. در ۲۰۰۶ تخمین زده شد که تجاوز زناشویی می‌تواند در ۱۰۴ کشور مورد تعقیب قضایی قرار گیرد. در بسیاری از کشورها، مشخص نیست که آیا تجاوز زناشویی تحت قوانین معمول تجاوز تحت پیگرد قرار می‌گیرد یا نه. با این وجود، در نبود قانون تجاوز زوجی احتمال دارد که ممکن باشد که برای آنچه بالفعل تجاوز است با توصیف آن به عنوان آزار و اذیت آن را مورد پیگرد قرار داد. انواع چند نوع تجاوز وجود دارد که معمولاً با توجه به وضعیتی که در آن رخ می‌دهند، جنسیت یا ویژگی قربانی، و/یا جنسیت و ویژگی مجرم طبقه‌بندی می‌شود. انواع مختلف تجاوز شامل: تجاوز توسط آشنا، تجاوز دست جمعی، تجاوز زناشویی یا تجاوز زوجی، تجاوز به محارم، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تجاوز در زندان، تجاوز جنگی و تجاوز از لحاظ قانونی است ولی به این موارد محدود نمی‌شود. تجاوز خاکستری تجاوز خاکستری بنابر تعریف شکلی از درگیری جنسی است که «جایی میان رضایت و ممانعت» واقع می‌شود، زمانی که «هر دو طرف مطمئن نیستند که هر یک دقیقاً چه می‌خواهند» و میزان شیوع گستردهٔ آن نتیجه فقدان آگاهی و درک درست نسبت به مفهوم رضایت است. بنابر تحقیقی که در انگلستان بر روی افراد ۱۴ تا ۲۵ سال انجام شده، تقریباً یک‌سوم دانش‌آموزان واقعاً چیزی در مورد رضایت در کلاس‌های توضیحات جنسی که شرکت در آن‌ها اجباری است یادنمی‌گیرند. در واقع درصد زیادی از افراد مورد تجاوز قرار می‌گیرند چرا که آن‌ها دقیقاً نمی‌توانند به متجاوز بفهمانند که از این کار رضایت ندارند، از سوی دیگر اغلب متجاوزان فکر می‌کنند (یا ترجیح می‌دهند فکر کنند) که فردی که به او تجاوز می‌کنند مخالفتی با این کار ندارد و علی‌رغم ممانعت ظاهری، باطناً راضی است. میشله دکر، استاد دانشگاه جانز هاپکینز در تحلیلی که بر گزارش سازمان ملل متحد در مورد تجاوز در شش کشور آسیایی نوشته می‌گوید: «تجاوز لزوماً این نیست که شخصی تفنگ را بر روی شقیقهٔ یک زن بگذارد» گزارش مزبور نشان می‌دهد مردم تمایل دارند رفتارها را با تعریف قانونی تجاوز یعنی داشتن رابطه جنسی با یک زن بدون رضایت وی هماهنگ کنند ولی از واژهٔ تجاوز استفاده نکنند. میشله دکر می‌گوید: مردم تمایل دارند فکر کنند تجاوز کاری است که شخص دیگری انجام می‌دهد. نتایج تحقیق مزبور که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد نشان می‌داد درصد بالایی از مردان کشورهای آسیایی با انجام شکلی از تجاوز موافقت دارند. انگیزه‌ها سازمان جهانی بهداشت اعلام می‌کند که عوامل اصلی که منجر به وقوع خشونت جنسی علیه زنان، از جمله تجاوز جنسی می‌شوند، عبارتند از: باورها درباره آبرو و پاکی جنسی خانواده؛ نگرش‌ها در مورد حق جنسی مرد؛ ضعف مجازات‌های قانونی برای خشونت جنسی. هیچ یک از این موارد به تنهایی نمی‌تواند انگیزه تجاوز را توضیح دهد؛ انگیزه‌های زیرین متجاوزان ممکن است چندگانه باشند. دیوید لیسک، روانشناس بالینی آمریکایی و یکی از نویسندگان مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۲ درباره تجاوزگران غیرقابل شناسایی، Pdf. می‌گوید که در مقایسه با غیرمتجاوزان، تجاوزگران غیرقابل شناسایی و محکوم‌شده به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای خشم بیشتری نسبت به زنان دارند و انگیزه بیشتری برای تسلط و کنترل آنها دارند، همچنین بیشتر تکانشی، غیرمهار شده، ضد اجتماعی، و دارای ویژگی‌های مردانه افراطی هستند و همدلی کمتری دارند. پرخاشگری جنسی اغلب به‌عنوان ویژگی هویتی مردانه در برخی از گروه‌های مردانه در نظر گرفته می‌شود و با تمایل به به‌دست‌آوردن احترام بیشتر در میان همسالان مرد به‌طور قابل‌توجهی همبستگی دارد. رفتارهای پرخاشگرانه جنسی در میان جوانان مرد به عضویت در باندها یا گروه‌ها و همچنین داشتن دوستان خلافکار مرتبط است. تجاوز گروهی به‌طور معمول توسط مرتکبین مرد به‌عنوان روشی موجه برای دلسرد کردن یا مجازات رفتارهایی که آنها به‌عنوان غیر اخلاقی در نظر می‌گیرند، تصور می‌شود – به‌عنوان مثال، پوشیدن دامن‌های کوتاه یا بازدید از بارها. در برخی مناطق در پاپوآ گینه نو، زنان ممکن است به‌وسیلهٔ تجاوز گروهی عمومی مجازات شوند، معمولاً با اجازهٔ بزرگان.Jenkins C. تجاوز گروهی و تجاوز دسته جمعی اغلب به‌عنوان وسیله‌ای برای تقویت روابط مردانه استفاده می‌شود. این موضوع به‌ویژه در میان سربازان مشهود است، زیرا تجاوز گروهی تقریباً سه‌سوم یا بیشتر از تجاوزهای جنگی را تشکیل می‌دهد، در حالی که تجاوز گروهی کمتر از یک‌چهارم تجاوزها در زمان صلح را شامل می‌شود. | ## بخش 2: تجاوز جنسی | فرماندهان گاهاً سربازان جدید را به تجاوز تشویق می‌کنند، زیرا ارتکاب تجاوز می‌تواند تابو و غیرقانونی باشد و وفاداری را در میان افراد درگیر تقویت کند. گروه‌های شورشی که استخدام اجباری به‌جای استخدام داوطلبانه دارند، بیشتر با تجاوز مشارکت دارند، زیرا باور بر این است که سربازان جدید نسبت به گروه وفاداری کمتری دارند. در پاپوآ گینه نو، باندهای شهری مانند باندهای راسکول اغلب از اعضای جدید می‌خواهند که به‌عنوان بخشی از مراسم ورود، زنان را تجاوز کنند. مجرمان قاچاق جنسی و قاچاق جنسی سایبری نیز برای منافع مالی و یا ارضای جنسی، اجازه می‌دهند یا به‌طور مستقیم به تجاوز می‌پردازند. پورنوگرافی تجاوز، از جمله پورنوگرافی کودکان، به‌منظور کسب سود و دلایل دیگر تولید می‌شود. نمونه‌هایی از سوءاستفاده جنسی از کودکان و ویدیوهای تجاوز به کودکان در پلتفرم‌هایی مانند پورن‌هاب مشاهده شده است. اثرات یکی از معیارهایی که توسط سازمان جهانی بهداشت برای تعیین شدت نرخ‌های جهانی فعالیت‌های جنسی اجباری و تحمیلی مورد استفاده قرار می‌گیرد، سوال «آیا تا به حال مجبور شده‌اید که علیه میل خود، رابطه جنسی داشته باشید؟» است. پرسیدن این سوال نرخ پاسخ مثبت بالاتری را نسبت به این سوال که آیا تاکنون مورد سوءاستفاده یا تجاوز قرار گرفته‌اند، به همراه داشت. گزارش سازمان جهانی بهداشت عواقب سوءاستفاده جنسی را توصیف می‌کند: اختلالات زنان و زایمان اختلالات تولید مثل اختلالات جنسی ناباروری بیماری التهابی لگن عوارض بارداری سقط خودبه‌خودی ابتلا به بیماری‌های آمیزشی، از جمله اچ‌آی‌وی/ایدز مرگ و میر ناشی از جراحات افزایش خطر خودکشی افسردگی درد مزمن اختلال علائم جسمانی سقط جنین ناامن بارداری ناخواسته (بارداری به‌دنبال تجاوز جنسی را ببینید) مقصر دانستن قربانی «مقصر دانستن قربانی» بدین معنی است که قربانی یک جرم را کاملاً یا تا حدودی در به وقوع پیوستن جرم مسئول بدانیم. در مورد تجاوز جنسی، این مفهوم اشاره دارد به تئوری دنیای عادل و این نگرش عمومی که برخی رفتارهای خاص قربانی (از قبیل لاس زدن یا پوشیدن لباس‌های تحریک‌کننده جنسی) ممکن است تجاوز جنسی را برانگیزد.Pauwels, B. در موارد افراطی، گفته می‌شود که قربانی فقط با متین رفتار نکردن خودش آن را فرا خوانده‌است. در بیشتر کشورهای غربی، حمایت از تحریک جنسی به عنوان یکی از علل کاهش خطرات تجاوز جنسی پذیرفته نمی‌شود.Abrahms, D. , یک بررسی جهانی در مورد نگرش‌ها به خشونت جنسی که توسط انجمن جهانی تحقیقات بهداشت و درمان انجام شد نشان داد که مفهوم مقصر دانستن قربانی حداقل تا حدودی در اکثر کشورها پذیرفته شده‌است. در بعضی کشورها مقصر دانستن قربانی خیلی عمومی‌تر است و گاهی چنین تصور می‌شود که زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرند، نامناسب رفتار کرده‌اند. میلر در یک خلاصه از پژوهش‌های پیرامون باورهای نادرست در مورد تجاوز عنوان می‌کنند: قربانیان تجاوز وقتی دیرتر در جریان تجاوز در برابر حمله مقاومت می‌کنند بیشتر سرزنش می‌شوند تا وقتی که زودتر مقاومت می‌کنند. (کوپر، ۱۹۹۶)، که به نظر می‌رسد به کلیشه‌ای اشاره می‌کند که می‌گوید این زنان مقاومت دروغین می‌کنند. (ملموث و براون، ۱۹۹۴؛ موهلن‌هارد و راجرز، ۱۹۹۸) یا به خاطر اینکه در تجربهٔ جنسی تا اینجا پیش رفته‌اند پس به دروغ مرد را تشویق کرده‌اند. در نهایت، این باور که وقتی قربانیان تجاوز توسط یک آشنا یا کسی که با او قرار داشته‌اند مورد تجاوز قرار می‌گیرند بیشتر سرزنش می‌شوند تا وقتی که تجاوز توسط یک ناشناس انجام می‌شود. بل، کریلف، و لوتس، ۱۹۹۴؛ بریجز، ۱۹۹۱؛ بریجز و مک گریل، ۱۹۸۹؛ چک و ملموث، ۱۹۸۳؛ کانکر، شاهرولا، فرانکو، کونجو، و پینتو، ۱۹۹۱؛ لارماند و پپیتونه، ۱۹۸۲؛ تترالت و بارنت، ۱۹۸۷)، که به نظر می‌رسد از کلیشه‌ای برمی‌خیزد که از آن جایی‌که قربانیان متجاوز را می‌شناسند و شاید حتی با او سر قرار رفته‌اند واقعاً می‌خواهند سکس داشته باشند. به نظر می‌رسد پیام بنیانی این پژوهش این باشد که وقتی عناصر تجاوز کلیشه‌ای خاصی وجود داشته باشند احتمالاً قربانیان تجاوز مورد سرزنش واقع می‌شوند. با این وجود، آن‌ها اظهار می‌کنند که «افراد ممکن است باورهای نادرست پیرامون تجاوز را بپذیرند و در عین حال اثرات منفی تجاوز را قبول داشته باشند.»Amy M. PDF copy تعدادی از کلیشه‌ها در مورد نقش‌های جنسیتی می‌توانند در توجیه تجاوز نقش ایفا کنند. در مورد تجاوز مرد به زن، این کلیشه‌ها شامل این نظرات است که: قدرت مختص مردان است در حالی که زنان به درد سکس می‌خورند و کالایی بیش نیستند، اینکه زنان خواهان سکس اجباری و توسری خوری هستند،Neumann, S. آثار روانی تجاوز بیشتر زنانی که مورد تجاوز قرار می‌گیرند یا می‌خواهند این واقعه را از ذهن بیرون کنند یا مایل به آنچه که فرایند اهانت‌آمیز معاینه پزشکی، بازجویی پلیس و رسیدگی دادگاه می‌دانند، نیستند. فرایند قانونی اغلب مدت بسیار زیادی به طول خواهد انجامید؛ ممکن است قبل از این که دادگاه رأی بدهد هجده ماه از وقوع حادثه گذشته باشد. البته در ایران دادگاه رسیدگی‌کننده به جرایم منافی عفت علنی نیست مطابق ماده ۱۸۸ قانون دادرسی کیفری محاکمات دادگاه علنی است به استثنای موارد زیر به تشخیص دادگاه: اعمال منافی عفت و جرائمی که برخلاف اخلاق حسنه‌است. بیش از نیمی از تجاوزات جنسی، به‌طور خود به خودی اتفاق نمی‌افتند، بلکه حداقل تا اندازه‌ای از پیش برنامه‌ریزی شده‌اند. تجاوز جنسی با سلطه و قدرت مرتبط است؛ اکثر تجاوزگران جنسی تنها هنگامی می‌توانند از نظر جنسی تحریک شوند که قربانی را دچار وحشت و خفت نموده باشند و عمل جنسی خود اهمیت کمتری دارد. رسیدگی از آنجا که اکثر موارد تجاوز جنسی توسط افراد آشنا با قربانی اتفاق می‌افتد، شروع و ادامه تحقیقات در مورد تجاوز جنسی به خواست، توانایی گزارش و توصیف آن توسط قربانی بستگی دارد. شواهد بیولوژیک از قبیل منی، خون، ترشحات واژینال، بزاق و سلول‌های اپیتلیال واژن (که معمولاً توسط کیت تجاوز جنسی جمع‌آوری می‌شود) ممکن است در آزمایشگاه جرم‌شناسی مشخص شده و از نظر ژنتیکی بررسی شود. September 2004 محکومیت در انگلستان، آمار موارد تجاوز جنسی گزارش شده یک کاهش پیش‌رونده در میزان محکومیت را نشان می‌دهد، به‌طوری‌که در سال ۲۰۰۲ به کمترین حد خود یعنی ۵٫۶٪ رسید. پاسخ‌ها می‌توانند این‌گونه دسته‌بندی شوند: راه‌های فردی، پاسخ‌های درمانی، تلاش‌های مبتنی… بر جامعه و فعالیت‌هایی جهت جلوگیری از سایر انواع خشونت جنسی. گروه‌های حمایتی که معمولاً از طریق سازمان‌های «مادر» قابل دسترسی هستند (لیست موسسات ضد خشونت جنسی در آمریکا را ببینید) به وفور یافت می‌شوند و شامل چند گروه آنلاین هم می‌گردند. اتهام تجاوز جنسی بزرگ‌ترین و دقیق‌ترین مطالعهٔ موجود زیر نظر وزارت داخلی بریتانیا انجام شده که برپایهٔ ۲٬۶۴۳ پروندهٔ آزار جنسی بوده‌است. در بین این پرونده‌ها ۸٪ موارد توسط ادارهٔ پلیس به عنوان گزارش دروغ طبقه‌بندی شده بودند. به هر حال متوجه شدند که بعضی از این طبقه‌بندی‌ها صرفاً براساس قضاوت شخصی بازپرسان پلیس و با تخلف از ضوابط رسمی مشخص کردن ادعای دروغین بوده‌است. کاوش دقیق‌تر این دسته، با اعمال قوانین وزارت داخلی برای محاسبهٔ ادعای دروغین و جدا کردن پرونده‌هایی که تأیید داشتن شرایط آن‌ها مشکوک بود، باعث کاهش درصد گزارش‌های دروغین به ۳٪ شد. پژوهش‌گران نتیجه گرفتند که: «نمی‌توان ارزش اسمی تمام موارد مشخص شده توسط پلیس را تعیین کرد» و اینکه: «پیگرد کنندگان و افسران پلیس در مورد ادعاهای دروغ تخمین حد بالا می‌زنند.» علاوه بر این، اضافه کردند: یک مطالعهٔ در ابعاد بزرگ دیگر نیز در استرالیا، بر اساس ۸۵۰ مورد تجاوز جنسی گزارش شده به پلیس ویکتوریا، انجام شد(Heenan & Murray, 2006). پژوهشگران ۸۱۲ پرونده با داده‌های کافی را با روش‌های کمی و کیفی بررسی کردند، تا تعیین مناسبی برسند و تشخیص دادند که ۲٫۱٪ این پرونده‌ها توسط پلیس به عنوان گزارش دروغین طبقه‌بندی شده بودند. سپس تمامی این شاکی‌ها به خاطر ضبط گزارش دروغین به پلیس یا جریمه شدند یا تهدید به جریمه شدند. گزارش‌های اف‌بی‌آی مرتباً رقم اتهام‌های تجاوز جنسی «بی‌اساس» را ۸٪ اعلام می‌کنند. مروری در سال ۲۰۰۶ توسط فیلیپ رومنی در مجلهٔ حقوق کمبریج چند مطالعه را یافت که این رقم را حدود ۲٪ اعلام می‌کردند ولی فقط یک مطالعهٔ کوچک (۵۴۵ موردی) بود که می‌توانست منبع رقمِ ۲٪ باشد. جامعه‌شناس دانشگاه پوردو به نام اوگن کانین گزارش‌های تجاوز جنسی را در یک شهر کوچک تقریباً غربی بین سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۷ خلاصه کرد و دریافت که ادارهٔ پلیس ۴۱٪ از ۱۰۹ مورد گزارش‌های آزار جنسی را دروغین تشخیص داده بود. ادارهٔ پلیس به همهٔ شاکی‌های تجاوز جنسی پیشنهاد جدی استفاده از دستگاه دروغ‌سنج را داده بود. دیوید لیزاک این‌گونه استدلال می‌کند(۲۰۰۷) که کار «کانین» یک مطالعهٔ پژوهشی نیست، چرا که تنها از نظرات افسرهای پلیس استفاده می‌کند، بدون این‌که هیچ جستجوی دیگری را خودش انجام دهد و این کار یک «قطعه نظر تحریک‌کننده‌است، اما پژوهش علمی مسئلهٔ گزارش دروغین تجاوز جنسی نیست» و «مطمئناً نباید از به عنوان ادعایی در مورد پایه‌های علمی برای موضوع فراوانی ادعاهای دروغین استفاده کرد. همین‌طور، جان بنکرافت ادعا می‌کند که جستجویی که بر روی ادبیات مربوط به گزارش‌های دروغین تجاوز جنسی، انجام شده، مشخص می‌کند که رقم ۴۱٪ که به شکلی غیرمعمول زیاد است. لیزاک ، کانین را متهم می‌کند که نظرات ادارهٔ پلیس را بدون جستجوی بیشتر به عنوان واقعیت در نظر گرفته‌است: لیزاک بعدتر در سال ۲۰۱۰ پژوهش خودش را در زمینهٔ خشونت علیه زنان منتشر کرد، که در آن نرخ ادعاهای دروغین را ۵٫۹٪ به دست آورد. به عنوان مثال، ثبت تجاوز در سوئد بسیار بالا است و جزو نخستین کشورها در آمارها است. به عنوان مثال، اگر در یک دادگاه سوئد زنی علیه همسر خود شکایت کند که در طول یک سال قبل، مثلاً هر هفته برخلاف رضایتش با او رابطه جنسی برقرار کرده، این به معنی ثبت حدود ۵۰ مورد «پرونده جداگانه تجاوز» در جداول آماری این کشور خواهد بود. این در حالی است که اگر آن زن در بسیاری از دیگر نقاط دنیا -و از جمله ایران- زندگی کند، امکان شکایت از شوهر خود را نخواهد داشت چون در قوانین آن کشورها، اساساً تجاوز به همسر به رسمیت شناخته نشده‌است. از این رو، حتی با وجود آمارهای رسمی، باید به معیارهای تجاوز در هر کشور توجه کرد. بر اساس نتایج یک تحقیق بیش از دو سوم همه موارد مربوط به تجاوز در منزل شخصی رخ می‌دهد. بر اساس نتایج این تحقیق ۳۱ درصد تجاوزها در خانه‌های متجاوزان، ۲۷ درصد در خانه‌های قربانیان، و ۱۰ درصد در خانه‌های مشترک قربانیان و متجاوزان اتفاق می‌افتند. علاوه بر خانه‌ها، ۷ درصد تجاوزها در مهمانی، ۷ درصد در وسایل نقلیه، ۴ درصد بیرون از خانه و ۲ درصد در بارها، روی می‌دهند. ۴۴ درصد موارد تجاوز جنسی زیر ۱۸ سال و در نهایت ۸۰ درصد کسانی که مورد هدف تجاوز جنسی قرار می‌گیرند تا زیر ۳۰ سال سن دارند. ایران روز شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۹، سعید مدنی (جامعه‌شناس) در گفتگو با روزنامه شرق، با تأکید بر اینکه ۸۰ درصد موارد تجاوز جنسی در ایران گزارش نمی‌شود، گفت: «بیشترین آمار تجاوز» که گزارش شده مربوط به استان تهران است. او آمار تجاوزهای جنسی اعلام شده در استان تهران را سالانه ۱۶۵۰ مورد اعلام کرده‌است. به گفته سعید مدنی نتایج برخی مطالعات موردی نشان می‌دهد که قربانیان تجاوز در استان کهگیلویه‌وبویراحمد میانگین سنی ۲۰ ساله داشته‌اند و برخی قربانیان ۷ ساله بوده‌اند. وی می‌گوید یک مطالعه موردی دیگر نشان می‌دهد که در استان اصفهان میانگین سنی قربانیان تجاوز جنسی ۲۳ سال بوده‌است. | ## بخش 3: تجاوز جنسی | این جامعه‌شناس با تأکید بر اینکه حمایت از قربانی تجاوز در قانون ایران حداقلی است، گفته‌است: «هیچ ارزیابی دقیقی از قربانیان تجاوز در کشور نداریم». استرالیا نظرسنجی امنیت زنان استرالیایی که توسط دایرهٔ آمار در ۱۹۹۶ انجام شد شامل نمونه تصادفی از ۶٬۳۰۰ زن ۱۸ سال و بیش از آن بود. این نظرسنجی این یافته را به‌دست‌آورد که شیوع آزار جنسی در ۱۲ ماه گذشته ۱٫۹ درصد بوده‌است. شکستن سکوت-خشونت جنسی در کامبوج، گزارشی است که توسط سازمان عفو بین‌الملل تهیه و در سال ۲۰۱۰ منتشر گردیده‌است و وضعیت خشونت جنسی در کامبوج را بررسی می‌کند. این گزارش دریافته‌است که در تجاوزات گزارش شده که اقلیت اندکی هستند، پاسخ بسیار معمول مسئولان ضابط قضایی که شامل پلیس و کارکنان دادگاه می‌شوند این است که یک «توافق» فراقانونی میان قربانی و مجرم (یا خانواده‌هایشان) تنظیم می‌کنند که در آن متجاوز مبلغی پول می‌پردازد که میان مسئولان و قربانی (و خانواده‌اش) تقسیم می‌شود و پس از آن قربانی هرگونه شکایت کیفری علیه مجرم را پس می‌گیرد و مدعی‌العموم پرونده را می‌بندد. زمانی که به یک تجاوز رسیدگی می‌شود، معمولاً از شاکی انتظار می‌رود که مبلغی بیش از حد معمول به مسئولان بپردازد تا مطمئن شود که دادگاه پرونده را پیگیری می‌کند، در غیر این صورت روند دادرسی کند است و ممکن است بیش از ۲ سال برای هر نوع نتیجه‌ای به طول انجامد. کره جنوبی تجاوز جنسی در جمهوری کره، مشکل اساسی بوده و در ارتش کره جنوبی، سالانه ۳۹۸ آمار به دست می‌آید. در مجموع سالانه ۱۵۱۳ پرونده تجاوز جنسی ثبت می‌کردند که بیش از ۶۲٪ آنها خانم (مؤنث) کمتر از ۳۴ سال سن دارند. تجاوز جنسی میان پسران نیز رایج است و ۷٪ پرونده مربوط به دو همجنس آقا (مذکر) است. یافته‌های این پژوهش حاکی از این بود که از هر ۳ زن یکی از آن‌ها آزار جنسی را تجربه کرده بود [مورد شک- بحث] و تنها ۶٪ از این موارد به پلیس گزارش شده بود.Johnson, H. تجاوز جنسی هنگام جنگ (تجاوز جنسی جنگی) در جمهوری دموکرات کنگو اغلب از سوی مفسران به عنوان «اسلحهٔ جنگ» یاد می‌شود. او همچنین اظهار می‌کند تجاوز جنسی «یک سلاح ساده و ارزان در دست تمام گروه‌های درگیر جنگ بوده‌است، سلاحی که بسیار آسان‌تر از گلوله و بمب قابل دست یابی است». آفریقای جنوبی آفریقای جنوبی یکی از بالاترین میزان‌های شیوع تجاوز جنسی به اطفال در جهان را دارد، به‌طوری‌که در سال ۲۰۰۰ بیشتر از ۶۷۰۰۰ مورد تجاور جنسی به کودکان گزارش شد و گروه‌های حمایتی بر این باورند که موارد گزارش نشده می‌تواند تا ۱۰ برابر بیشتر باشد.a b Perry, Alex (۲۰۰۷-۱۱-۰۵). یک شیرخوار ۹ ماهه دیگر بعد از اینکه توسط مادر نوجوانش رها شد، توسط ۶ مرد ۲۴ تا ۶۶ ساله مورد تجاوز جنسی قرار گرفت. در فوریه ۲۰۰۲، گزارش شد که یک شیرخوار ۸ماهه توسط ۴ مرد مورد تجاوز گروهی قرار گرفت. انگلستان بر اساس یک گزارش خبری که در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷ از شبکه بی‌بی‌سی پخش شد، ۸۵۰۰۰ زن در سال قبل از آن در انگلستان مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بودند که این معادل ۲۳۰ مورد در روز است. بر طبق این گزارش یک دویستم زنان انگلیسی در سال ۲۰۰۶ مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند. روی هم رفته بعضی از انواع تجاوز جنسی از گزارش‌های رسمی حذف می‌شوند، (برای مثال در تعریف FBI همه انواع تجاوز به جز تجاوز به زور به زنان حذف می‌شود) زیرا شمار زیادی از تجاوزهای جنسی حتی اگر جزو موارد قابل گزارش باشند گزارش نمی‌شوند و همچنین موارد زیادی از تجاوزهایی که به پلیس گزارش می‌شوند منجر به پیگرد قانونی نمی‌شوند. doi:10.1۰۱۶/j.avb.200۶٫۱۰٫۰۰۲ وزارت دادگستری ایالات متحده، آمار جنایتهای مربوط به تجاوز جنسی را تنها میان مردمی که بر اساس سفید یا سیاه‌پوستی طبقه‌بندی شده‌اند، جمع‌آوری می‌کند. طبق گزارش‌های اعلام شده در سال ۲۰۰۶، ۱۹۴٬۲۷۰ سفیدپوست و ۱۷٬۹۲۰ سیاه‌پوست، قربانیان تجاوز یا حملات جنسی بوده‌اند. به گفتهٔ آنتونی والش، «داده‌های مربوط به تجاوز جنسیِ گری له‌فری(Gary LaFree's)، برای مدت ۴۵ سال، نشان می‌داد، به‌طور متوسط سیاه پوستان اغلب در حدود ۲۵/۶ برابر بیشتر از سفید پوستان در جرم‌های مربوط به تجاوز جنسی دستگیر می‌شوند» استفاده از مواد مخدر، به ویژه الکل، غالباً در تجاوز جنسی نقش دارد. یک تحقیق (تنها مربوط به تجاوزات جنسی که در آن‌ها قربانیانِ زن یا کسانی که از طریق تلفن در معرض تجاوز قرار گرفتند) جزئیات مربوط به روش‌های به‌کار گرفته شده را گزارش می‌داد. ۳۱ درصد در خانه‌های متجاوزان، ۲۷ درصد در خانه‌های قربانیان، و ۱۰ درصد در خانه‌های مشترک قربانیان و متجاوزان، رخ می‌دهد. علاوه بر خانه‌ها، ۷ درصد تجاوزها در مهمانی‌ها، ۷ درصد در وسایل نقلیه، ۴ درصد بیرون از خانه و ۲ درصد در بارها، روی می‌دهند. در واقع، مطالعات ارقام گوناگون زیر را نشان می‌دهد: (جدول) سایر تا کنون بیشتر مطالعات و گزارش‌های پیرامون تجاوز جنسی محدود به نوع مرد به زن بوده‌است. بر اساس اظهارات روان‌پزشک سارا کروم، کمتر از یک دهم موارد تجاوز مرد به مرد گزارش شده‌است. دنوو (۲۰۰۴) بیان می‌کند که واکنش‌های اجتماعی به مسئله «زنان به عنوان عامل خشونت جنسی» مبتنی بر انکار گسترده زنان به عنوان متجاوزان بالقوه جنسی می‌باشد که خود می‌تواند ابعاد واقعی این مشکل را پنهان کند.Myriam S. تاریخچه در تاریخ باستان، تجاوز بیش از آنکه به عنوان یک نوع اذیت و آزار علیه زن تلقی شود یک جرم مالکیتی جدی علیه مردی بود که آن زن به او تعلق داشت که معمولاً پدر یا شوهرش بود. آسیبی که به جهت از دست رفتن بکارت وارد می‌آمد، بر امیدهای کاهش‌یافتهٔ زن در پیدا کردن شوهر و در بهای عروس منعکس می‌شد. این موضوع به ویژه در مورد دوشیزه‌های نامزد دار ملموس بود که از دست رفتن پاکدامنی به عنوان وضعیتی تلقی می‌شد که ارزش او را به شدت نزد شوهر آینده‌اش می‌کاست. در چنین مواردی، قانون نامزدی را باطل می‌کرد و از متجاوز غرامت مالی طلب می‌کرد که به خانوادهٔ زن که «کالاهایش» «آسیب» دیده بودند پرداخت می‌شد.Hammurabi's Code #156 طبق قانون کتاب مقدس، در صورت توافق پدر دختر، به جای مجازات مدنی، ممکن بود متجاوز وادار شود با آن زن مجرد ازدواج کند. این وضع به خصوص در قوانینی که در جرم تجاوز، عدم رضایت زن را به عنوان یک عنصر ضروری به حساب نمی‌آورد متداول بود و در نتیجه این جرم را به دو دسته تقسیم می‌کرد، یکی تجاوز به معنی امروزی و دیگری به عنوان شیوه‌ای که مرد و زن به وسیلهٔ آن خانواده‌هایشان را مجبور می‌کردند تا به آن‌ها اجازهٔ ازدواج بدهند (مراجعه کنید به تثنیه. این کلمه ابتدا هیچ دلالت جنسی نداشت و هنوز هم در انگلیسی به معنای عام استفاده می‌شود. شواهد بسیار کمی (یا بدون شواهد تاریخی)، از قرون وسطی تا تقریباً همین اواخر، حاکی از این است که دستگاه عدالت کیفری بسیاری از کشورها، به‌طور گسترده‌ای، برای قربانیان تجاوز جنسی، ناعادلانه بوده‌است. از سال ۱۹۷۰، در میزان درک تجاوز جنسی، تغییرات بسیاری روی داد که بخش زیادی از آن به دلیل جنبش‌های فمینیسمی و بازخوردهای عمومی تجاوز به عنوان یک جرم از سر قدرت و کنترل و نه صرفاً سکس، بوده‌است. در برخی کشور، پس از جنبش رهایی زنان در سال ۱۹۷۰، اولین مراکز بحران تجاوز جنسی ایجاد شد. ایجاد این دست مراکز، به منظور ترویج حساسیت و درک صحیحی از تجاوز و همچنین نشان دادن اثرات آن بر روی قربانی، بوده‌است. اجرای قانون سال ۱۹۶۰، به میزان ۲۰ درصد گزارش‌دهی غلط، اشاره می‌کرد؛ که این آمار در سال ۱۹۷۳ به ۱۵ درصد کاهش یافت. تجاوز جنسی و جنگ پیوند= از زنان و کودکان ویتنام جنوبی در می لای، پیش از تجاوز و کشته‌شدن در کشتار می لای. به گفتهٔ عکاس، سربازان تلاش کرده بودند پیراهن زن در عقب تصویر را پاره کنند، در حالی که مادر او، که در جلوی عکس دیده می‌شود، کوشیده بود از او محافظت کند.Navanethem Pillay، قاضی دادگاه جزایی بین‌المللی رواندا در سال ۱۹۹۸ گفت: «از دوران بسیار قدیم، تجاوز جنسی به عنوان یکی از غنیمت‌های جنگی در نظر گرفته می‌شده‌است و هم‌اکنون یک جنایت جنگی است. تجاوز به زنان طی اشغال آلمان یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای تجاوز جنسی در تاریخ است که پس از ورود و اشغال کشور آلمان بدست نیروهای متفقین اتفاق افتاد. این تجاوزها هم در دورانی که نیروهای متفق سعی در اشغال آلمان داشتند هم در طی دوران اشغال آلمان اتفاق افتاد. هم‌اکنون این رقم که به شدت مورد بحث است، از شمار اندک پرونده‌های پزشکی که حفظ شده‌اند به دست آمده‌است. پس از پایان جنگ به زنان بین سنین ۱۵ و ۵۵ سال آلمانی دستور داده شد برای تشخیص بیماری‌های مقاربتی معاینه شوند. تعدادی که اغلب نقل می‌شود در حدود ۱۰۰ هزار زن در برلین و دو میلیون در خاک آلمان است. تجاوز توسط سربازان در دیگر مناطقی که توسط ارتش سرخ تصرف می‌شد نیز رایج بود و جنایات مشابهی در سایر مناطق آزاد شده رخ داد و تجاوز به زنان یوگسلاوی، لهستانی، لیتوانیایی، استونیایی، لتونیایی به خوبی شناخته شده‌است. ووک پریشیچ، روزنامه‌نگار صربستانی دربارهٔ این تجاوزها گفت: تجاوزها به شدت وحشیانه، تحت تأثیر الکل و معمولاً توسط گروهی از سربازان بود. سربازان شوروی به این واقعیت توجه نکردند که صربستان متحد آنها بود و شکی نیست که فرماندهی عالی شوروی تلویحاً تجاوز جنسی را تأیید کرد» استالین در جواب تیتو که از خواست تا موج تجاوز به زنان یوگسلاوی را متوقف کند گفت: «سربازان بچه‌های جوانی هستند، جنگ را پشت سر گذاشته‌اند و به کمی استراحت نیاز دارند». ادعا شده‌است که در جریان جنگ استقلال بنگلادش به تقریباً ۲۰۰٬۰۰۰ زن توسط نیروی زمینی پاکستان تجاوز شدSmith, Laura (2۰0۴-۱۲-۰۸). تبلیغات زمان جنگ معمولاً مدعی بدرفتاری با جمعیت غیرنظامی است و در مورد آن اغراق می‌کند و ادعای تجاوز در این میان نقشی برجسته دارد. در نتیجه غالباً هم از نظر عملی و هم از جهت سیاسی بسیار دشوار است که تصویری صحیح از آنچه واقعاً رخ داده‌است، به دست آورد. یونیسف در مورد تجاوز به زنان و کودکان در مناطق اخیر درگیر مناقشه در آفریقا عنوان کرده‌است که دیگر تنها جنگجویان مرتکب تجاوز نمی‌شوند، بلکه غیرنظامی‌ها هم دست به تجاوز می‌زنند. به عقیده یونیسف تجاوز در کشورهایی که تحت تأثیر جنگ یا بلایای طبیعی هستند معمول است که پیوند میان رویداد خشونت جنسی و ریشه کن شدن عمیق بنیان‌های جامعه و فروریختن هنجارهای اجتماعی را نشان می‌دهد. در ۱۹۹۸، دادگاه کیفری بین‌المللی مربوط به روآندا دریافت، در جریان کشتار دسته‌جمعی در این کشور، از تجاوز سازمان‌یافته‌استفاده شده‌است. تجاوز جنسی نخستین بار زمانی به عنوان جنایت علیه بشریت شناخته شد که، دادگاه کیفری بین‌المللی حکم بازداشت برخی افراد را بر مبنای قرارداد ژنو و به دلیل نقض قوانین و مقررات جنگ در کشور یوگسلاوی سابق صادر کرد. این کیفرخواست در سال ۲۰۰۱ با رأی هیئت‌منصفهٔ دادگاه کیفری بین‌المللی در مورد یوگسلاوی سابق به تأیید رسید و بر مبنای آن، به بردگی گرفتن و تجاوز جنسی جنایت علیه بشریت اعلام شد. 22 February 2001 تجاوز جنسی در قانون ایران در قانون جمهوری اسلامی ایران در ماده ۲۲۴ قانون مجازات اسلامی مجازات تجاوز به عنف اعدام است. متجاوزین معمولاً فقط بر اساس شهادت گواهان محکوم نمی‌شوند، بنابراین باید مدارک تأییدکننده از دیگران کسب شود. | ## جمع‌بندی | مدارک مربوط به اثبات دخول، هویت متجاوز و این واقعیت که نزدیکی بدون رضایت زن رخ داده‌است، می‌باید فراهم گردد.