موضوع مقاله: رابرت ردفورد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رابرت ردفورد | مقدمه: او جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا، پنج جایزه گلدن گلوب (از جمله جایزه گلدن گلوب سیسیل بی. | ## بخش 1: رابرت ردفورد | دمیل ۱۹۹۴)، جایزه یک عمر دستاورد هنری انجمن بازیگران فیلم ۱۹۹۶، یک جایزه افتخاری اسکار ۲۰۰۲، جایزه مرکز کندی در سال ۲۰۰۵، نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری ۲۰۱۶ و جایزه سزار افتخاری ۲۰۱۹ را دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۴ از سوی مجله تایم به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان معرفی شد. ردفورد حرفه بازیگری را در تلویزیون با بازی در مجموعه‌های آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند و منطقه گرگ و میش آغاز کرد. سپس نخستین بازی خود در تئاتر برادوی را با بازی در نقش یک شوهر تازه ازدواج کرده در نمایش کمدی پابرهنه در پارک (۱۹۶۳) اثر نیل سایمون انجام داد. سپس با بازی در نقش اصلی در فیلم‌های پابرهنه در پارک (۱۹۶۷)، بوچ کسیدی و ساندنس کید (۱۹۶۹)، جرمیا جانسون (۱۹۷۲)، کاندیدا (۱۹۷۲) و نیش (۱۹۷۳) به شهرت رسید که آخرین آنها نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد. ستاره شدن ردفورد با ایفای نقش در فیلم‌هایی مانند آنطور که بودیم (۱۹۷۳)، گتسبی بزرگ (۱۹۷۴)، سه روز کرکس (۱۹۷۵)، همه مردان رئیس‌جمهور (۱۹۷۶)، سوارکار الکتریکی (۱۹۷۹)، بروبیکر (۱۹۸۰)، طبیعی (۱۹۸۴) و خارج از آفریقا (۱۹۸۵) ادامه یافت. او بعدها در فیلم‌های شیادان (۱۹۹۲)، همه چیز از دست رفته (۲۰۱۳)، حقیقت (۲۰۱۵)، روح ما در شب (۲۰۱۷) و پیرمرد و تفنگ (۲۰۱۸) بازی کرد. ردفورد در فیلم‌های کاپیتان آمریکا: سرباز زمستان (۲۰۱۴) و انتقام‌جویان: پایان بازی (۲۰۱۹) نقش الکساندر پیرس را بازی کرد که آخرین حضور او روی پرده سینما بود. رابرت ردفورد دوران مدرسه به یک گروه تبهکار خیابانی پیوست و به دلیل قرض گرفتن خودرویی که در صندوق عقب آن جواهرات مسروقه بود دستگیر شد. او از دبیرستان ون نایز در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد و از آنجا با بورس بیسبال وارد دانشگاه کلرادو شد. اما در دانشگاه بر اثر نوشیدن بیش از حد نوشیدنی‌های الکلی پس از مرگ مادرش در سن ۱۸ سالگی بورس خود را از دست داد. پس از آن به نقاشی پرداخت و همچنین در کلاس‌های نمایش و طراحی آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا در نیویورک شرکت کرد. آنها در سال ۱۹۸۵ با داشتن چهار فرزند از همدیگر جدا شدند (یکی از آن‌ها پیش از طلاقشان درگذشت). ردفورد نخستین حضور سینمایی خود را در سال ۱۹۶۰ با اقتباس سینمایی از نمایش داستان بلند تجربه کرد. حرفه بازیگری ردفورد نخستن فیلم خود مردم معمولی را در سال ۱۹۸۰ کارگردانی کرد که اسکار کارگردانی را برایش به ارمغان آورد. | ## بخش 2: رابرت ردفورد | ردفورد در کنار وارن بیتی، کلینت ایستوود، مل گیبسون، ریچارد اتنبرا و کوین کاستنر از اندگ دریافت‌کنندگان جایزه اسکار است که بیشتر بخاطر بازیگری شناخته می‌شوند. او بنیان‌گذار جشنواره فیلم ساندنس بود که فلسفهٔ وجودی آن حمایت از فیلم‌های مستقل و بازار فروش آن‌ها است. ردفورد در طول بیش از ۶۰ سال فعالیت خود، در سال ۲۰۰۲ موفق به دریافت جوایز فیلم از جمله یک جایزه اسکار افتخاری برای یک عمر فعالیت هنری شد. در آوریل ۲۰۱۴ مجله تایم از ردفورد به عنوان یکی از ۱۰۰ نفر تأثیرگذارترین افراد جهان نام برد. او برای بازی در فیلم صدای چارلی پونت (۱۹۶۲) نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل جایزه امی شد. بزرگ‌ترین موفقیت وی در برادوی به عنوان همسر الیزابت اشلی در پابرهنه در پارک (۱۹۶۳) ساخته نیل سایمون بود. نقش او در فیلم درون دیزی کلاور (۱۹۶۵) برای او جایزه گلدن گلوب بهترین ستاره نوظهور را به دست آورد. او در کنار پل نیومن در فیلم بوچ کسیدی و ساندنس کید (۱۹۶۹) به ایفای نقش پرداخت که موفقیت بزرگی بود و او را به یک ستاره تبدیل کرد. همکاری پل نیومن و رابرت ردفورد یکی از مهمترین زوج‌های سینمایی آمریکا را پدید آورد و به دوستی مادام‌العمر آنها انجامید. همزمان در همان سال ۱۹۶۹ او در نقش مقابل باربارا استرایسند در فیلم آنطور که بودیم خوش درخشید. در سال ۱۹۷۶ بازی در فیلم برجسته، محبوب و تحسین شده همه مردان رئیس‌جمهور، فیلمی در ژانر سیاسی با موضوع رسوایی واترگیت، در کنار داستین هافمن و جک واردن حلقه موفقیت‌های ردفورد را تکمیل کرد. در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) ردفورد فعالیت خود را به عنوان کارگردان با فیلم مردم معمولی آغاز کرد که نقدهای مثبتی از منتقدان گرفت و جزو فیلم‌های منتخب دهه بود و برای ردفورد چهار جایزه اسکار از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم و جایزه اسکار بهترین کارگردانی به ارمغان آورد. وی در سال ۱۹۹۲ سومین فیلم خود را با عنوان رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد با بازی برد پیت را کارگردانی کرد. این فیلم موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری و نامزد جایزه اسکار در دو بخش بهترین موسیقی و بهترین موسیقی متن و بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد. ردفورد در سال ۱۹۹۵ برای فیلم مسابقه تلویزیونی نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین شد. | ## بخش 3: رابرت ردفورد | ردفورد در سال ۲۰۰۴ با فیلم خاطرات موتورسیکلت بار دیگر به عرصهٔ تهیه‌کنندگی بازگشت. این فیلم جاده‌ای و روایت‌گر بلوغ، دربارهٔ دانشجوی جوان پزشکی، چه گوارا و دوستش آلبرتو گرانادو بود. فیلم همچنین به مسائل سیاسی و اجتماعی آمریکای جنوبی می‌پردازد که بر گوارا تأثیر گذاشتند و مسیر آیندهٔ او را شکل دادند. ساخت این فیلم پنج سال به طول انجامید و کارگردان آن، والتر سالس نقش ردفورد را در تولید و انتشار آن بسیار مؤثر دانست و از او به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی تحقق پروژه یاد کرد. وی برنده جوایز گلدن گلوب، جایزه انجمن کارگردانان آمریکا، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم است. بی‌بی‌سی جذابیت او را به صورت «چهرهٔ خوب تماماً آمریکایی که نمی‌شد نادیده گرفت» توصیف کرد. آسوشیتد پرس نیز اشاره کرد که «موهای طلایی موج‌دار و لبخند کودکانه‌اش او را به مطلوب‌ترین بازیگر مرد در اوج شهرتش تبدیل کرده بود.» با این حال، خود ردفورد این عنوان را رد می‌کرد. او در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز در سال ۱۹۷۴ گفت: «هرگز خودم را فردی خوش‌چهره یا پرزرق‌وبرق تصور نکرده‌ام. مزخرف است.» پس از درگذشت ردفورد، نشریهٔ ورایتی در یادداشتی نوشت که او «به‌عنوان بنیان‌گذار مؤسسهٔ فیلم ساندنس، به پدرخواندهٔ سینمای مستقل تبدیل شد» و «در دوران اوج ستاره‌بودنش کمتر کسی به پای او می‌رسید.» اندرو پالور در گاردین او را «غولی در سینمای آمریکا» و «یکی از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ سینمای دههٔ ۱۹۷۰» توصیف کرد که «با سهولت میان موج نو هالیوود و جریان اصلی صنعت فیلم حرکت می‌کرد.» لس آنجلس تایمز نیز از او به‌عنوان «نماد یک نسل» یاد کرد. نیویورک تایمز خاطرنشان کرد که فیلم‌های ردفورد بیشتر به موضوعات جدی مانند فساد و اندوه می‌پرداختند—موضوعاتی که «با مردم ارتباط برقرار می‌کردند.» او می‌خواست آثارش «وزن فرهنگی» داشته باشند و برای این منظور، ریسک پرداختن به مضامین تاریک و چالش‌برانگیز را پذیرفت. هالیوود ریپورتر او را «پسر طلایی هالیوود» و یکی از «اندک چهره‌های واقعاً نمادین سینما در نیم‌قرن گذشته» توصیف کرد. کارگردان ران هاوارد نیز ردفورد را «چهره‌ای فرهنگی با تأثیرگذاری عظیم» و «تغییردهندهٔ قواعد هنری» خواند. تأسیس جشنوارهٔ فیلم ساندنس توسط ردفورد به‌عنوان محرکی برای شکوفایی سینمای مستقل شناخته شد. پس از دریافت نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری در سال ۲۰۱۶ روزنامهٔ سالت لیک تریبیون جشنوارهٔ ساندنس را «نقطهٔ آغاز انفجار فیلم‌های مستقل» توصیف کرد. تایم به فعالیت‌های زیست‌محیطی ردفورد اشاره کرد و او را «متعهدانه در تلاش برای ساختن جهانی قابل‌زیست برای همه» معرفی کرد. | ## جمع‌بندی | همین دغدغه‌ها باعث شد فاکس نیوز از او به‌عنوان «نماد هالیوود» یاد کند که «خود را وقف حفاظت از محیط‌زیست و دفاع از جنوب غربی آمریکا کرده بود.» در سال ۲۰۱۶ رئیس‌جمهور وقت باراک اوباما ردفورد را «یکی از برجسته‌ترین حافظان محیط زیست در نسل ما» نامید.