موضوع مقاله: نووسیبیرسک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نووسیبیرسک | مقدمه: در سرشماری سال ۲۰۲۱ میلادی، جمعیت آن ۱٬۶۳۳٬۵۹۵ نفر بود، که آن را به پرجمعیت‌ترین شهر سیبری و سومین شهر پرجمعیت روسیه پس از مسکو و سن پترزبورگ تبدیل کرد. | ## بخش 1: نووسیبیرسک | این شهر با ۱٫۶ میلیون نفر جمعیت (سال ۲۰۲۲) پرجمعیت‌ترین و بزرگ‌ترین شهر ایالت سیبری روسیه نیز می‌باشد. نووسیبیرسک در جنوب شرقی دشت سیبری غربی واقع شده است و مرکز جمهوری نووسیبیرسک است. نام گذاری شهر نووسیبیرسک در سال ۱۸۹۳ بنیاد شد و تا سال ۱۹۲۵ نوو-نیکولایوسک نامیده می‌شد. تاریخ نووسیبیرسک در سمت راست رود اب، در نزدیکی منطقه‌ای که به‌طور سنتی محل سکونت تاتارهای چات بود، بنیان نهاده شد. این پل که در بهار ۱۸۹۷ تکمیل شد، سکونتگاه جدید را به یک هاب حمل‌ونقل منطقه‌ای تبدیل کرد. راه‌آهن جدید، نوونی‌کولایفسک را مستقیماً به آسیای مرکزی و دریای خزر متصل می‌کرد. نخستین بانک آن در سال ۱۹۰۶ افتتاح شد و تا سال ۱۹۱۵ در مجموع پنج بانک در حال فعالیت بودند. در سال ۱۹۰۷، نوونیکولایفسک که اکنون جمعیتی بیش از ۴۷٬۰۰۰ نفر داشت، وضعیت شهر را با حقوق کامل برای خودمختاری دریافت کرد. شهر دارای رشد اقتصادی مداوم و سریعی بود و به یکی از بزرگ‌ترین مراکز تجاری و صنعتی سیبری تبدیل شد. این شهر صنایع قابل توجه فرآوری محصولات کشاورزی، همچنین یک نیروگاه، ریخته‌گری آهن، بازار کالا، چندین بانک و شرکت‌های تجاری و کشتیرانی را توسعه داد. تا سال ۱۹۱۷، شهر دارای هفت کلیسای ارتدکس و یک کلیسای کاتولیک، به همراه چندین سینما، چهل مدرسه آموزش ابتدایی، یک دبیرستان، یک حوزه علمیه تدریس و مدرسه متوسطه غیرکلاسیک رومانوف بود. در سال ۱۹۱۳، نوونی‌کولایفسک به یکی از نخستین مکان‌ها در روسیه تبدیل شد که آموزش ابتدایی اجباری را برقرار کرد. نمایندگان کارگران و سربازان شوروی نوونی‌کولایفسک در دسامبر ۱۹۱۷ کنترل شهر را به دست گرفتند. در ماه مه ۱۹۱۸، لژیون چکسلواکی در مخالفت با دولت انقلابی قیام کرد و به همراه جنبش سفید، نوونی‌کولایفسک را تصرف کرد (۲۶ مه ۱۹۱۸). ارتش سرخ در سال ۱۹۱۹ شهر را بازپس گرفت و آن را در طول باقی‌مانده جنگ داخلی حفظ کرد. نوونی‌کولایفسک بازسازی خود را در سال ۱۹۲۱ در آغاز دوره سیاست‌های نوین اقتصادی ولادیمیر لنین (۱۹۲۱–۱۹۲۸) آغاز کرد. | ## بخش 2: نووسیبیرسک | شهر بخشی از فرمانداری تومسک بود و از ۲۳ دسامبر ۱۹۱۹ تا ۱۴ مارس ۱۹۲۰ به عنوان مرکز اداری آن خدمت می‌کرد. بین ۱۳ ژوئن ۱۹۲۱ و ۲۵ مه ۱۹۲۵، این شهر به عنوان مرکز اداری فرمانداری نوونی‌کولایفسک که از فرمانداری تومسک جدا شده بود، عمل می‌کرد. شهر نام کنونی خود را در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۶ دریافت کرد -نووسیبیرسک، که در زبان روسی تقریباً به معنای «[شهر] سیبریایی جدید» ترجمه می‌شود. پس از اینکه اتحاد جماهیر شوروی فرمانداری‌ها را در سال ۱۹۲۹ منسوخ کرد، این شهر تا ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۰ به عنوان مرکز اداری سرزمین سیبری و تا ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۷ به عنوان مرکز اداری سرزمین سیبری غربی خدمت کرد، تا زمانی که آن سرزمین به استان نووسیبیرسک و سرزمین آلتای تقسیم شد. بین سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۵۱، مرکز بازجویی شماره ۱ کمیساریای خلق در امور داخلی (NKVD) در نووسیبیرسک یکی از زندان‌های انتقالی اصلی در اتحاد جماهیر شوروی بود. در دهه ۱۹۹۰ کمپینی برای ایجاد یک یادمان در این مکان وجود داشت، اما بقایای یافت شده در آنجا مجدداً دفن نشدند. در مرکز تصویر، ساختمان پلاک ۵۰ خیابان کمونیستیچسکایا قرار دارد که در بین مردم به «بتمن» و «دوشاخه» معروف است. یادمان قهرمانان انقلاب که در سال ۱۹۲۲ در مرکز شهر برپا شد، به یکی از مکان‌های تاریخی اصلی تبدیل شد (اساساً هر کودکی در سال‌های شوروی باید در اردوهای مدرسه از این بنا دیدن می‌کرد). بی‌توجهی در دهه ۱۹۹۰ در حالی که سایر مناطق در حال توسعه مجدد بودند، به حفظ آن در دوران پساشوروی کمک کرد. در جریان تلاش‌های صنعتی‌سازی استالین، نووسیبیرسک جایگاه خود را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مراکز صنعتی سیبری تثبیت کرد. چندین تأسیسات عظیم صنعتی توسعه یافتند، از جمله کارخانه «سیب‌کمباین» که در تولید تجهیزات سنگین معدن تخصص داشت. علاوه بر این، یک کارخانه فرآوری فلزات، یک کارخانه فرآوری مواد غذایی و سایر شرکت‌های صنعتی و کارخانه‌ها، و همچنین یک نیروگاه جدید ساخته شدند. قحطی ۱۹۳۲–۳۳ شوروی منجر به پناه آوردن بیش از ۱۷۰٬۰۰۰ پناهجوی روستایی به نووسیبیرسک برای غذا و امنیت شد. به نشانه به رسمیت شناختن بین‌المللیِ رشد سریع و صنعتی‌سازی آن، در رسانه‌های ایالات متحده از نووسیبیرسک به عنوان «شیکاگوی سیبری» یاد می‌شد. ریل‌های تراموا در سال ۱۹۳۴ کار گذاشته شدند، زمانی که جمعیت به ۲۸۷٬۰۰۰ نفر رسیده بود و نووسیبیرسک را به بزرگ‌ترین شهر سیبری تبدیل کرد. بین سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲، شوروی‌ها بیش از ۵۰ کارخانه مهم را بسته‌بندی کرده و از غرب روسیه به نووسیبیرسک منتقل کردند تا خطر نابودی آن‌ها از طریق جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) را کاهش دهند و در این زمان شهر به یک پایگاه تدارکاتی عمده برای ارتش سرخ تبدیل شد. | ## بخش 3: نووسیبیرسک | رشد سریع شهر موجب ساخت نیروگاه برق‌آبی نووسیبیرسک با ظرفیت ۴۰۰ وات در دهه ۱۹۵۰ شد، که ایجاد یک مخزن عظیم آب را ضروری می‌کرد که اکنون به نام مخزن سد نووسیبیرسک شناخته می‌شود. به عنوان نتیجه مستقیم ساخت ایستگاه، مناطق وسیعی از زمین‌های حاصلخیز و همچنین جنگل‌های کاج باستانی در منطقه زیر آب رفتند؛ علاوه بر این، فضای باز جدید ایجاد شده توسط سطح مخزن باعث دو برابر شدن میانگین سرعت باد شد که نرخ فرسایش را افزایش داد. در دهه ۱۹۵۰، دولت شوروی دستور ساخت مرکزی برای تحقیقات علمی در نووسیبیرسک را صادر کرد و در سال ۱۹۵۷ مجتمع چندمنظوره علمی پژوهشی آکادم‌گورودوک در حدود ۳۰ کیلومتری جنوب مرکز شهر ساخته شد. شعبه سیبری آکادمی علوم روسیه (سابقاً فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی) مقر خود را در آکادمگورودوک دارد و این شهرک میزبان بیش از ۳۵ مؤسسه تحقیقاتی و دانشگاه است، از جمله دانشگاه دولتی نووسیبیرسک، یکی از برترین مدارس روسیه در علوم طبیعی و ریاضیات. اگرچه آکادمگورودوک دارای زیرساختی کاملاً خودمختار است، اما توسط نووسیبیرسک اداره می‌شود. در آن زمان، این جوان‌ترین شهر جهان بود که جمعیت آن از یک میلیون نفر فراتر می‌رفت. در ۸ ژوئن ۱۹۶۵، شهر صحنه یک شیرین‌کاری هوایی دراماتیک بود که در آن ستوان والنتین پریوالوف با میگ-۱۷ خود از زیر پل اکتبر پرواز کرد؛ تصویری که ظاهراً این رویداد را نشان می‌داد بعداً مشخص شد که یک فتواکسپوز (فتوکلاژ) بوده است. در سال ۱۹۷۹، کار بر روی متروی نووسیبیرسک آغاز شد که با افتتاح نخستین خط در سال ۱۹۸۵ به اوج خود رسید. در ۱ اوت ۲۰۰۸، نووسیبیرسک در مرکز مسیر خورشیدگرفتگی ۱۱ مرداد ۱۳۸۷ قرار داشت که مدت زمان آن ۲ دقیقه و ۲۰ ثانیه بود. فرودگاه تولمچوا در نووسیبیرسک به‌طور منظم پروازهایی به اروپا، آسیا و دیگر شهرهای روسیه دارد. مترو متروی نووسیبیرسک در سال ۱۹۸۶ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۱۳ ایستگاه می‌باشد. صنایع موجود در آن عبارت از ۲۱۴ شرکت بزرگ و متوسط اندازه صنعتی است و آنها بیش از دو سوم همه محصولات صنعتی ناحیه نووسیبیرسک را تولید می‌کنند. صنایع پیشرو عبارت است از، هوافضا، سوخت هسته‌ای، ژنراتورهای توربو و برق‌آبی، ماشین‌آلات نساجی، ماشین‌آلات کشاورزی، تولیدات قطعات و وسایل الکترونیکی و متالورژی. بنا به گزارش شبکه تلویزیونی آر بی سی، نووسیبیرسک در سال ۲۰۰۸ سومین شهر پرجاذبه برای تجارت در روسیه بوده (در حالی که سال قبل‌تر در جایگاه سیزدهم بوده است). | ## جمع‌بندی | باشگاه ورزش تاریخ تأسیس لیگ فعلی لیگجایگاه ورزشگاهاف سی سیبر نووسیبیرسکفوتبال۱۹۳۴لیگ ملی فوتبال روسیهدوماستادیوم اسپارتاکاچ سی سیبر نووسیبیرسکهاکی روی یخ۱۹۶۲لیگ قاره‌ای هاکینخستکاخ ورزش‌های زمستانی سیبریسیبسلمش نووسیبیرسکبندی۱۹۳۷سوپر لیگ بندی روسیهنخستاستادیوم سیبسلمشبی سی نووسیبیرسکبسکتبال۲۰۱۱سوپرلیگ بسکتبال روسیهدوماس کی کی سوردبلیو بی سی داینامو نووسیبیرسکبسکتبال۱۹۵۵لیگ برتر بستکتبال زنان روسیهنخستاس کی کی سورلوکوموتیو نووسیبیرسکوالیبال۱۹۷۷سوپرلیگ والیبال روسیهنخستاس کی کی سورسیبریاک نووسیبیرسکفوتسال۱۹۸۸سوپرلیگ فوتسال روسیهنخستمرکز ورزشی ان اس ای ای ای نووسیبیرسک منزلگاه چندین قهرمان سابق المپیک، شامل الکساندر کارلین دوازده دوره قهرمان جهان در کشتی فرنگی کسی که از طرف فیلا به عنوان بهترین فرنگی‌کار قرن بیستم برگزیده‌شد وهمچنین رومن ولاسوف قهرمان کشتی فرنگی جهان می‌باشد.