موضوع مقاله: میاموتو موساشی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میاموتو موساشی | مقدمه: میاموتو موساشی (زادهٔ ۱۵۸۴ – مرگ ۱۶۴۵ میلادی) شمشیرزن، استراتژیست، هنرمند و نویسنده ژاپنی بود که با داستان‌هایی از شمشیرزنی منحصربه‌فرد و سابقه شکست‌ناپذیری‌اش در ۶۲ دوئل خود به شهرت رسید. | ## بخش 1: میاموتو موساشی | اعتقاد بر این است که موساشی دوست یکی از ژنرال‌های شوگون‌سالاری توکوگاوا به نام میزونو کاتسوناری بوده و با او در نبرد سکیگاهارا، محاصره اوساکا و شورش شیمابارا به عنوان بخشی از ارتش توکوگاوا جنگیده است. قصد اولیه موساشی فقط تبدیل شدن به یک شمشیرزن قوی بود، اما به تدریج متوجه شد که اصول استراتژیک و فلسفه عملی که او به آن دست پیدا کرده در مراحل مختلف زندگی بشر قابل استفاده است. او دائماً بینش خود را در یک سری نبردهای شمشیرزنی یا زندگی واقعی خود آزمایش می‌کرد و اعتبار نظریه‌های خود را با برنده شدن ثابت می‌کرد. هر دو کتاب هفت روز قبل از مرگ موساشی به ترائو ماگونوجو، مهم‌ترین شاگردان موساشی داده شد. کتاب پنج حلقه اساساً به چگونگی سبک نیتن ایچی-ریو او، یعنی هنر رزمی عملی خودش و اهمیت کلی آن به معنای عینی می‌پردازد. از سوی دیگر، طریقت تنهایی در چند جمله کوتاه به اندیشه‌های نهفته در پس آن و همچنین فلسفه زندگی او می‌پردازد. او در کتاب کتاب پنج حلقه تأکید می‌کند که جنگجویان باید کاملاً کامل باشند و از حرفه‌های دیگر و همچنین جنگ آگاهی داشته باشند. او عقیده داشت که می‌توان از تخصص به دست آمده از یک حرفه، برای موفقیت در کار در زمینه‌های دیگر استفاده کرد. موساشی به خصوص در زندگی بعدی خود جنبه هنری‌تر بوشیدو (راه و رسم سامورایی) را نیز توسعه داد. موساشی نقاشی‌های مختلف با قلم‌مو ساخت، در خوشنویسی سرآمد بود و با چوب و فلز مجسمه‌سازی کرد. در نسل‌های بعد، منبع الهام آثار مختلف تصویری از جمله نمایشنامه، رمان، مانگا، فیلم و انیمه شد. مرکز آموزشی میاموتو موساشی بودوکان، واقع در اوهارا، اوکایاما (میماساکا، اوکایاما)، استان اوکایاما، ژاپن برای گرامیداشت نام و افسانهٔ او ساخته شده است. کارهای موساشی به عنوان یک شمشیرزن بزرگ فقط در مطالب تاریخی ثانویه مانند نیتنکی نوشته شده است. از نظر تئوری پژوهش تاریخی، استفاده از مطالب اولیه تاریخی (مانند اسناد کهن و یادداشت‌های روزانه منتشر شده در همان دوره) اساسی است، مطالب تاریخی در مورد موساشی کم است. دلیل آن اینست که به‌طور کلی، برای اینکه مقدار زیادی از مواد تاریخی در وهله اول باقی بماند، بقای خانواده ضروری است. اسناد خاندان ماتسویی مجموعه ای ارزشمند از مطالب تاریخی برای درک میاموتو موساشی است. یک سند تاریخی با کیفیت بالا که موجب درک چهره واقعی موساشی می‌شود، سنگ‌نبشته کوکورا است که در قله کوه تاموکه (شهر کیتاکیوشو، استان فوکوئوکا) واقع شده است. این بنای تاریخی توسط میاموتو ایوری، پسر خوانده میاموتو موساشی، نه سال پس از مرگ پدر خوانده‌اش ساخته شده است و از بیش از ۱۱۰۰ نویسه چینی تشکیل شده است. در این سنگ‌نوشته به دوئل‌های میاموتو موساشی بارها اشاره شده است که مشخص‌ترین مبارزه او با ساساکی کوجیرو است. چهار زندگینامه اصلی موساشی که در دوره ادو نگاشته شده‌اند، عبارتند از: یادداشت‌های تانجی هوکین بوکودن نیتنکی زندگینامه هیوهو سنشی نام و اصل و نسب موساشی نام و عنوان کامل خود را در کتاب پنج حلقه به صورت شینمِن موساشی-نو-کامی، فوجیوارا نو هارونوبو معرفی می‌کند.Miyamoto, 13. «موساشی نو کامی» یک عنوان درباری بود که او را فرماندار اسمی ولایت موساشی می‌کرد. پدرش، به نوبه خود پسر «هیراتا شوگن»، یکی از ملازمان خاندان شینمن، «ایگا نو کامی»، ارباب قلعه تاکایاما در ناحیه یوشینو در ولایت میماساکا بود.Miyamoto, p. خاندان شینمن به «هیراتا شوگن» اعتماد داشتند و بنابراین اجازه استفاده از نام خانوادگی «شینمِن» را به او دادند. بیوگرافی اولیه موساشی این ادعا را تأیید می‌کند که موساشی در سال ۱۵۸۴ میلادی متولد شده است,– درگذشتهٔ ۱۳ ژوئن ۱۶۴۵ میلادی: «او در ولایت هاریما، در سال دوازدهم ۱۲ تنشو [۱۵۸۴ میلادی]، به دنیا آمد.»Toyota, p. 239 نظریه دیگر محل تولد او را در ولایت همسایه هاریما یعنی ولایت میماساکا امروزه ناحیه شمالی استان اوکایاما ذکر می‌کند. مورخ ژاپنی کامیکو تاداشی، خاطرنشان می‌کند: «مونیسای پدر موساشی در روستای میاموتو، در ناحیه یوشینوی ولایت میماساکا زندگی می‌کرد. گفته می‌شود که درماتیت موساشی در دوران کودکی او رشد کرد و این بر ظاهر او تأثیر نامطلوبی گذاشت. اما این اطلاعات و بسیاری جزئیات دیگر احتمالاً تزیینات افسانه موساشی هستند تا حقایق واقعی زندگی او. به گزارش کتاب پنج حلقه، موساشی شهادت می‌دهد که اولین دوئلی که او در ۱۳ سالگی انجام داده در برابر شمشیربازی به نام آریما کیهی بوده که هنرهای رزمی کاشیما شینتو-ریو را که توسط تسوکاهارا بوکودن خلق شده بود اجرا می‌کرده است. دوئل دوم زمانی اتفاق افتاد که موساشی ۱۶ ساله بود و در مقابل شمشیربازی به نام تاداشیما آکییاما، اهل ولایت تاجیما پیروزی دیگری به دست آورد. سومین دوئل او در سن ۲۱ سالگی در کیوتو برگزار شد، جایی که او چندین دانش‌آموز یک مدرسه معروف رزمی شمشیربازی را شکست داد. سفرهای ۱۵۹۹–۱۶۱۳ در سال ۱۵۹۹، طبق «توساکوشی» — دفتر ثبت اسناد منطقه — موساشی ظاهراً در سن ۱۵ سالگی روستای خود را ترک کرد، اگرچه تانجی هوکین هیکی می‌گوید که او در سال ۱۵۹۹، ۱۶ ساله بوده است. برای مدت طولانی، عقیده غالب این بود که موساشی در نبرد سکیگاهارا در سمت ارتش غربی (ارتش خاندان تویوتومی) شرکت کرد، زیرا خاندان شینمن از دیرباز ملازم خاندان اوکیتا که در نبرد سکیگاهارا در جبهه غربی جنگید، بود. با این حال، تحقیقات اخیر مورخان مدرن ژاپنی مانند ماساهیده فوکودا و واتانابه دایمون در مورد موساشی بر این باور است که موساشی و پدرش شینمن مونیسای در واقع در طول جنگ طرفدار ارتش شرقی (ارتش توکوگاوا ایه‌یاسو) بودند. بر اساس سوابق تاریخی در آن زمان شینمن مونیسای دیگر به خاندان اوکیتا خدمت نمی‌کرد بلکه نام او در میان ملازمان خاندان کورودا (متحد توکوگاوا ایه‌یاسو) که در نبرد سکیگاهارا شرکت داشتند، ثبت شده است. دایمون واتانابه، بر پایه سند خاندان ماتسویی، معتقد است که این تصور که موساشی در طرف بازنده یعنی ارتش غربی، هم در سکیگاهارا و هم در محاصره اوساکا ۱۴ سال بعد جنگیده است، تنها بر اساس رمانتیسم افسانه‌ای در مورد رونین (سامورایی بدون ارباب) بودن موساشی بوده است. در حالی که سوابق تاریخ اولیه نشان می‌دهد که موساشی همیشه در کنار توکوگاوا می‌جنگیده که در هر دو درگیری نیز پیروز میدان بود. موضوع اصلی مورد بحث، این است که آیا موساشی در نبرد سکیگاهارا در استان گیفو کنونی با نیروهای اصلی ارتش شرقی یا تحت کنترل توکوگاوا می‌جنگیده یا اینکه آیا او در ایشیگاکیبارو در استان اوئیتا کنونی یکی از جبهه‌های استان غربی تحت رهبری فرمانده ارتش شرقی، کورودا یوشیتاکا می‌جنگیده است. | ## بخش 2: میاموتو موساشی | دایمون واتانابه بیشتر به این عقیده گرایش دارد که بر اساس کتاب تاریخی انتقال هنر نظامی به استاد بوشو گنشین موساشی به جای محل جنگ اصلی سکیگاهارا در ایشیگاکیبارو جنگیده است. در همین حال، ماساهیده فوکودا توضیح می‌دهد که نام شینمن مونیسای در سوابق خاندان کورودا تحت رده «کوگوفودای» یا ملازم خاندان کورودا که قبل از سال ۱۵۸۶ وارد خدمت شده بودند، آمده است. بر اساس این واقعیت، فوکودا به این نتیجه می‌رسد که طبیعی است که مونیسای و موساشی در طول جنگ درست به مانند خاندان کورودا که به توکوگاوا خدمت می‌کردند، در طرف خاندان توکوگاوا بودند. علاوه بر این، کنگو تومیناگا، رمان‌نویس تاریخ ژاپنی، نظریه‌ای را مطرح کرد که موساشی در طول لشکرکشی سکیگاهارا در نبرد اصلی سکیگاهارا نجنگید، بلکه تحت رهبری کورودا یوشیتاکا علیه وفاداران ایشیدا میتسوناری در ولایات غربی در نبرد ایشیگاکیبارا در استان اوئیتا جنگید. دوئل با خاندان یوشیئوکا مدرسه آموزش هنرهای رزمی یوشیئوکا پیشروترین مدرسه از هشت مدرسه اصلی هنرهای رزمی در کیوتو بود. در سال ۱۶۰۴، زمانی که موساشی شروع به دوئل کردن با خاندان یوشیئوکا کرد، آنها همچنان برجسته و مربیان شوگون‌های شوگون‌سالاری آشیکاگا بودند. آنها با هم روبرو شدند و موساشی یک ضربه زد که به روی کتف چپ سیجورو اصابت کرد و او را ناک‌اوت کرد و بازوی چپش را فلج کرد. او ظاهراً رهبری مدرسه را به برادر خود، یوشیکا دنشیچیرو سپرد که فوراً موساشی را به چالش کشید تا انتقام بگیرد. این پیروزی دوم، یوشیئوکا ماتاشیچیرو را که به عنوان یک نوجوان دوازده ساله، اکنون رهبر خاندان یوشیئوکا بود، خشمگین کرد. آنها نیرویی از کمانداران و شمشیربازان را جمع‌آوری کردند و موساشی را به دوئل در خارج از کیوتو دعوت کردند. موساشی از محل اختفای خود به نیروها کمین کرد، ماتاشیچیرو را کشت و به سرعت از حمله ده‌ها تن از هواداران او گریخت. در دسامبر ۱۶۰۸، گزارش شد که موساشی با میزونو کاتسوناری، ژنرال توکوگاوا ملاقات کرد. گاهی در شرایط نامشخصی، موساشی توسط شمشیربازی به نام ساساکی کوجیرو به دوئل دعوت می‌شد. موساشی با چالش موافقت کرد و قرار شد یک سال بعد، در ۱۳ آوریل، در جزیره گانریو-جیما مبارزه کنند. زمانی که تاریخ فرا رسید، جزیره پر شد از تماشاگرانی که قصد تماشای دوئل را داشتند. در طول سفر خود به جزیره با قایق، او یک پارو حک کرده بود تا به جای بوک‌کن (یا شمشیر چوبی) در نبرد با کوجیرو از آن استفاده کند. کوجیرو که به دلیل انتظار صبر خود را از دست داده بود، به موساشی به خاطر دیر آمدنش طعنه زد، اما موساشی واکنشی نشان نداد و آرام ماند. دوئل زمانی به پایان رسید که موساشی به سرعت به کوجیرو ضربه زد و با یک ضربه عمودی به سمت سر، جمجمه او را با ضربه ای له کرد. خدمت تحت ارتش شوگون‌سالاری توکوگاوا در سال ۱۶۱۴، در طول محاصره اوساکا، اعتقاد بر این بود که موساشی در ارتش توکوگاوا به فرماندهی دوست شخصی خود، میزونو کاتسوناری، شرکت کرد. بنا بر گزارش‌ها، موساشی پرچم کاتسوناری را حمل می‌کرد، و همچنین به عنوان محافظ میزونو کاتسوتوشی، پسر کاتسوناری عمل کرد. میاموتو میکینوسوکه، پسر خوانده موساشی، همچنین در طول این نبرد زیر نظر کاتسوناری خدمت کرد. در سال ۱۶۳۳، موساشی شروع به اقامت با هوسوکاوا تاداتوشی، یک دایمیو از قلعه کوماموتو کرد، که برای آموزش و نقاشی به دامنه کوماموتو و کوکورا نقل مکان کرده بودند. در حالی که او در این دوره درگیر دوئل‌های بسیار کمی بود، یک مورد دیگر در سال ۱۶۳۴ با هماهنگی ارباب اوگاساوارا رخ داد که در آن موساشی یک متخصص نیزه به نام تاکادا ماتابی را شکست داد.Toyota, p. در اوت ۱۶۴۰ اقامت او در کوماموتو زمانی آغاز شد که هوسوکاوا تاداتوشی، ارباب قلمروی کوماموتو، ۳۰۰ ککو و «قلعه چیبا» که در مجاورت قلعه کوماموتو برای او ساخته بود را به او داد و به این ترتیب موساشی چند سال مهمان او شد. هفت روز قبل از مرگش، موساشی با احساس مرگ قریب‌الوقوع خود، کتاب پنج حلقه را به شکل پیش‌نویس به ترائو ماگونوجو (نزدیکترین شاگرد او) داد. محل دفن موساشی نیز ناشناخته است، و افسانه‌های مختلفی پیرامون محل دفن او در قلمروی کوماموتو نقل شده است، که تأیید حقایق واقعی پیرامون دفن او را غیرممکن می‌کند. به دلیل اینکه محل دفن موساشی نیز ناشناخته، میاموتو موساشی فقط یک قبر ندارد، بلکه چندین قبر دارد. برخی از آنها در خارج از استان کوماموتو واقع شده‌اند، اما چندین قبر فقط در شهر کوماموتو وجود دارد. در میان آنها، قبر در پارک موساشیزوکا در شهر کوماموتو از شهرت ویژه‌ای برخوردار است. زندگی شخصی گفته می‌شد که موساشی راه جنگجو و استراتژی جنگی را تمرین می‌کرد که مستلزم تسلط بر بسیاری از اشکال هنری فراتر از شمشیر بود، مانند مراسم چای ژاپنی (سادو)، کار، نوشتن و نقاشی، که موساشی همه آنها را در سراسر زندگی خود دنبال کرد. در نوشته‌های مربوط به زندگی موساشی به ندرت به رابطه او با زنان اشاره می‌شود، و اغلب زمانی که چنین اشاره‌ای می‌شود، چنین تصویری از موساشی به نمایش در می‌آید که او مرتباً تجربه و پیشرفت‌های جنسی را به نفع تمرکز بر پیشرفت شمشیرزنی‌اش کنار می‌گذارد. در مقابل، بسیاری از افسانه‌ها موساشی را در تلاش با ایجاد روابط با زنان نشان می‌دهند، که برخی از آنها نیز این دیدگاه را منعکس می‌کنند که او در نهایت تصمیم گرفت از سرمایه‌گذاری‌های فیزیکی یا عاطفی چشم‌پوشی کند تا به بینش بیشتر در مورد کارش دست یابد. این دیدگاه فرهنگی غالب در مورد موساشی تا حدودی با متون قدیمی مانند دوبو گوئن (چاپ ۱۷۲۰، 洞房語園 در مورد تاریخچه و شخصیت‌های منطقه سرخ یوشیوارا) که صمیمیت بارز او را با زنی به نام «کومویی» در دوران میانسالی‌اش نقل می‌کند، در تضاد است. موساشی یک تکنیک دو شمشیر کن‌جوتسو به نام «نیتن ایچی» (二天一، دو بهشت به عنوان یکی) یا «نیتو ایچی» (二刀一، «دو شمشیرها به عنوان یک») یا نیتن ایچی-ریو را ایجاد و اصلاح کرد. در این تکنیک، شمشیرزنی هم از یک شمشیر بزرگ و هم از شمشیر همرا یعنی یک کاتانا با واکیزاشی به‌طور همزمان استفاده می‌کنند، حرکات دو دستی طبل‌زنان معبد ممکن است الهام بخش او باشد، اگرچه ممکن است این تکنیک از طریق تجربه رزمی موساشی ساخته شده باشد. در جیته در هنگامی که شمشیرزن یا تمرین‌کننده با دشمن دست و پنجه نرم می‌کرد، دشمن را خلع سلاح می‌کرد. او اغلب شمشیر کوتاه خود را پرتاب می‌کرد و کنجی توکیتسو معتقد است که روش‌های شوریکن برای واکیزاشی، تکنیک‌های مخفی نیتن ایچی-ریو بود. او در سال‌های آخر عمرش در کتاب پنج حلقه می‌گوید: «وقتی اصل استراتژی را در هنرها و صنایع مختلف به کار می‌برم، دیگر نیازی به معلم در هیچ حوزه‌ای ندارم». | ## بخش 3: میاموتو موساشی | او با خلق شاهکارهای شناخته شده خوشنویسی و سیاه‌قلم ادیبان کلاسیک این را ثابت کرد. ویژگی نقاشی‌های او استفاده ماهرانه از سیاه‌قلم ادیبان و صرفه‌جویی در به کار بردن قلم مو است. او به‌ویژه بر مکتب مناظر «جوهر شکسته» تسلط داشت و آن را در موضوع‌های دیگری مانند «کوبوکومیک‌کوزو» خود به‌کار برد. تابلوی نقاشی سنگ‌چشم و درخت خشک؛ بخشی از سه‌لتی است که دو عضو دیگر آن راه رفتنبودای و گنجشک روی بامبو بودند)، هوتی در حال تماشای جنگ خروس، و روزانزو (غازهای وحشی در میان نی‌ها) از آثار او هستند. کتاب پنج حلقه از مشارکت در خوشنویسی و هنرهای دیگر به عنوان وسیله‌ای برای آموزش هنر جنگ حمایت می‌کند. گزیده‌هایی مانند مورد زیر، از کتاب پنج حلقه، فلسفه‌ای را نشان می‌دهد که گمان می‌رود در طول زندگی او با او باقی مانده است: با این حال، این باور که موساشی شینتو را دوست نداشت، نادرست است، زیرا او از شیوه شمشیرزنی شینتو-ریو و نه مذهب شینتو انتقاد می‌کند. در دوکودو، موضع موساشی در مورد دین بیشتر روشن شده است: «به بودا و خدایان بدون حساب کردن بر روی کمک آنها احترام بگذارید.» در فرهنگ ژاپنی و جهانی میاموتو موساشی بودوکان در تاریخ ۴ مارس ۱۹۹۹ در گلیزه (فرانسه) بنای یادبود میاموتو موساشی افتتاح شد. بودوکان که به هنرهای رزمی اختصاص دارد، منبع تمام مدارس رسمی ژاپنی سابر و کن‌دو است. عملاً، از نظر تاریخی و فرهنگی، محل اتصال رشته‌های رزمی در قلب ژاپن سنتی است که به موساشی اختصاص یافته است. در فرهنگ عامه از میان تمام شمشیرزنان ژاپنی، میاموتو موساشی شناخته‌شده‌ترین آنهاست و داستان زندگی او بارها و بارها، چه در مطبوعات و چه بر پرده سینما، به اشکال مختلف روایت شده است. بخش عمده‌ای از آنچه در مورد موساشی روایت می‌شود نه از تاریخ، بلکه از افسانه‌ها آمده است. در طول قرن‌ها، داستان‌سرایان شکاف‌های زندگینامه او را با دوئل‌ها، رقابت‌ها و شاهکارهای تقریباً معجزه‌آسا پر کرده‌اند. اگرچه بسیاری از این نقاشی‌ها به صدها سال پیش برمی‌گردند اما آنها اساساً به عنوان هنر طرفداران عمل می‌کردند و سند تاریخی به‌شمار نمی‌آیند. در سال ۱۹۳۵، نویسنده ایجی یوشیکاوا شروع به نوشتن مجموعه‌ای از داستان‌ها دربارهٔ موساشی در یک روزنامه توکیو کرد. این داستان‌ها چهار سال ادامه یافت و در نهایت در یک کتاب به نام رمان میاموتو موساشی گردآوری شد و موساشی را دوباره به خواننده معمولی ژاپنی معرفی کرد. با وجود اینکه این داستان‌ها تقریباً کاملاً تخیلی هستند، بیشتر تصاویر مدرن از موساشی به شدت تحت تأثیر آثار ایجی قرار گرفته‌اند. کتابشناسی کتاب‌های نوشته شده به‌وسیلهٔ میاموتو موساشی: آینه راه استراتژی (هیودوکیو) ۳۵ دستورالعمل در استراتژی (هیوهو سانجو-گو کاجو) ۴۲ دستورالعمل در استراتژی (هیوهو شیجونی کاجو) طریقت تنهایی (دوکودو) کتاب پنج حلقه (گو رین نو شو):این کتاب شامل پنج جلد (فصل) است که به نام پنج عنصر اصلی نامگذاری شده است: فصل خاک:اصول برنده شدن چیست؟ فصل آتش:راز برد و باخت در یک بازی فصل باد:یادگیری روش‌های تدریس عملی از موساشی فصل خلأ:فلسفه تهی‌بودن به مردم زندگی می‌بخشد. این نظریه وجود دارد که عنوان کتاب پنج حلقه از «استوپا» (پنج حلقه بودیسم) گرفته شده است در آیین بودا استوپا نیز دارای اجزای خاک، آب، آتش، باد و آسمان است. این کتاب یک راهنمای جهانی برای زندگی است که در بین مردم کشورهای غربی نیز محبوب است. اگرچه این کتاب اساساً دربارهٔ جزئیات بینش موساشی در مورد هنرهای رزمی است، اما ارزش واقعی آن بسیار گسترده‌تر و عمیق‌تر است. فراتر از لایهٔ سطحی، در این کتاب یک فلسفه زندگی (که موساشی آن را «راه» می‌نامد) وجود دارد که می‌توان از آن بینش‌هایی به دست آورد که در مورد همه جنبه‌های وجود انسان صدق می‌کند. این کتاب به عنوان، راهنمای زندگی و کسب و کار شهرت دارد، اما درک مطالب آن دشوار است. خط زمانی جدول زمانی زیر زندگینامه موساشی به ترتیب زمانی: تاریخ سن وقوع ۱۵۸۴ ۰ میاموتو موساشی متولد شد. اولین پیروزی موساشی ۱۵۹۹ ۱۴–۱۵ دوئل با مردی به نام تاداشیما آکییاما در قسمت شمالی استان هیوگو. ۱۶۰۰ ۱۶ ادعا شده است که در نبرد سکیگاهارا (۲۱ اکتبر) به عنوان بخشی از ارتش غربی جنگیده است. ۱۶۰۴ ۱۹–۲۰ موساشی سه مسابقه با خاندان یوشیئوکا در کیوتو دارد.(۱) مسابقه با یوشیئوکا سیجورو در ولایت یاماشیرو، خارج از شهر در رندای مور (غرب کوه فونائوکا، کیتا، کیوتو).(۲) مسابقه با یوشیئوکا دنشیچیرو در خارج از شهر. از کوفوکو-جی، نارا (شهر) بازدید می‌کند و در نهایت با اوکوزوین دوئی، راهب بودایی که به سبک هوزواین-ریو آموزش دیده، دوئل می‌کند. دوئل با شخصی به نام شیشیدو، متخصص در به کار بردن سلاحی به نام کوساریگاما در قسمت غربی استان میه. ۱۶۱۲ ۲۸ دوئل با شمشیرباز مشهور ساساکی کوجیرو در ۱۳ آوریل در گانریو-جیما در سواحل شیمونوسکی، یاماگوچی در جنوب ژاپن برگزار می‌شود که در آن کوجیرو شکست می‌خورد. ۱۶۱۴–۱۶۱۵ ۳۰–۳۱ اعتقاد بر این است که به نیروهای توکوگاوا ایه‌یاسو در محاصره اوساکا، تحت فرمان میزونو کاتسوناری (۸ نوامبر ۱۶۱۴ – ۱۵ ژوئن ۱۶۱۵) در قلعه اوساکا پیوسته است، اما هیچ مشارکت قابل توجهی مستند نشده است. ۱۶۱۵–۱۶۲۱ ۳۰–۳۷ به عنوان ناظر ساخت و ساز یا سرکارگر در ولایت هاریما در خدمت اوگاساوارا تادازانه قرار می‌گیرد. ۱۶۲۱ ۳۶–۳۷ دوئل با میاکه گونبی در تاتسونو، هیوگو ۱۶۲۲ ۳۷–۳۸ یک محل اقامت موقت در شهر قلعه هیمه‌جی، هیوگو ایجاد می‌کند. ۱۶۲۶ ۴۱–۴۲نخستین پسر خوانده اش میاموتو میکینوسوکه مرتکب هاراکیری به دلیل پیروی به سنت جونشی (ایثار خود برای ارباب) می‌شود. ۱۶۳۴ ۴۹–۵۰ مدت کوتاهی در کوکورا، استان فوکوئوکا با پسر ایوری به عنوان مهمان اوگاساوارا تادازانه ساکن می‌شود. ۱۶۳۷–۱۶۳۸ ۵۳–۵۴ نقش مهمی در شورش شیمابارا (۱۷ دسامبر ۱۶۳۷ – ۱۵ آوریل ۱۶۳۸) ایفا می‌کند و تنها مدرک مستندی است که نشان می‌دهد موساشی در نبردی خدمت کرده است. | ## جمع‌بندی | ۱۶۴۳ ۵۸–۵۹ به غار ریگاندو مهاجرت می‌کند که در آنجا به عنوان یک زاهد زندگی می‌کند.