موضوع مقاله: تابشگری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تابشگری | مقدمه: لاریونوف یکی از اولین آثار تابشگری را با عنوان شیشه در سال ۱۹۱۲ خلق کرد و در همان سال بیانیهٔ جنبش را نیز نوشت (اگرچه تا سال ۱۹۱۳ انتشار نیافت). | ## بخش 1: تابشگری | لاریونوف، تابشگری را که ترکیبی از حجم‌گری، آینده‌گری و ارفیسم بود بدین گونه شرح می‌دهد: «دربارهٔ اَشکال فضایی‌ای است که هنگام برخورد اشعه‌های منعکس شده از اشیای مختلف پدید می‌آیند.»ریونیسم ، وبگاه بریتانیکا. پیش‌زمینه در سال ۱۹۰۹، فیلیپو تومازو مارینتی، شاعر ایتالیایی، بیانیه بنیادین فوتوریسم را منتشر کرد. فوتوریست‌ها سرعت، فناوری و مدرنیته را الهام‌بخش خود قرار دادند و شخصیت پویای زندگی اوایل قرن بیستم را به تصویر کشیدند؛ نمونه‌هایی از فوتوریست‌های ایتالیایی اومبرتو بوچونی و جاکومو بالا هستند. اندکی پس از آغاز این جنبش، فوتوریسم روسی، اگو-فوتوریسم و کوبو-فوتوریسم آغاز شدند؛ در روسیه، این جنبش توسط نقاش داوید بورلیوک، شاعران الکسی کروچنیخ، واسیلی کامنسکی و ولادیمیر مایاکوفسکی و بسیاری دیگر گسترش یافت. در سال ۱۹۱۰، این دو نفر به همراه بسیاری از همکارانشان نظیر آریستارخ لنتولوف و ایلیا ماشکوف، انجمن نمایشگاهی سرباز خشت را بنیان نهادند. با این حال، در سال ۱۹۱۲، گونچاروا و لاریونوف در اعتراض به وابستگی گروه به هنر فرانسه، آن را ترک کردند و نمایشگاه‌های رقیب خود را سازماندهی نمودند. | ## بخش 2: تابشگری | در همین زمان بود که «تابش‌گری» با دیدگاهی متمایز از آنچه هنر انتزاعی نماینده آن بود، آغاز شد. رویکرد لاریونوف به نقاشی انتزاعی بر این ایده استوار بود که اصول علمی خاصی، مانند پرتوزایی، پرتو فرابنفش و پرتو ایکس، شالودهٔ چشم‌اندازی هستند که او می‌خواست خلق کند. تاریخچه جنبش گونچاروا نقاشی به سبک تابش‌گری را از اوایل سال ۱۹۰۹ آغاز کرد، اما «بیانیه تابش‌گری» توسط او و لاریونوف در سال ۱۹۱۲ نوشته و سال بعد منتشر شد. لاریونوف در این بیانیه چنین بیان می‌کند: «زنده باد سبک نقاشی تابش‌گری که توسط ما خلق شده است، رها از فرم‌های رئالیستی، که تنها بر اساس قوانین تصویری خود وجود دارد و توسعه می‌یابد.» تابش‌گران به دنبال هنری بودند که فراتر از انتزاع، و خارج از زمان و مکان شناور باشد و موانع بین هنرمند و مردم را بشکند. از این رو، نقاشی‌های تابش‌گرا بر پرتوهای بازتاب‌شده از اشیاء و چگونگی حرکت این پرتوها تمرکز داشتند. آن‌ها نام این سبک را از کاربرد «پرتوهای» (Rays) پویای رنگ‌های متضاد گرفتند که نمایانگر خطوط نور بازتاب‌شده بودند — «تقاطع پرتوهای بازتاب‌شده از اشیاء گوناگون». | ## بخش 3: تابشگری | آن‌ها در نمایشگاه مشهور «تارگت» (Target) در سال ۱۹۱۳، این سبک را به عموم معرفی کردند. آن‌ها در متون خود، تابش‌گری را این‌گونه توصیف کردند: «به‌طور طبیعی شامل تمام سبک‌ها و فرم‌های موجود هنر گذشته است، چرا که آن‌ها، مانند زندگی، صرفاً نقاط عزیمتی برای ادراک و ساخت تابش‌گرایانهٔ یک تصویر هستند». لاریونوف و گونچاروا همچنین نوشتند: بعدها در همان سال، تابش‌گران شروع به رنگ‌آمیزی صورت خود کردند؛ در توضیح این کار، لاریونوف و همکار نظریه‌پردازش ایلیا زدانویچ، بیانیه «چرا صورت‌هایمان را رنگ می‌کنیم» را نوشتند که شامل طرح‌های پیشنهادی نقاشی صورت به سبک تابش‌گری به عنوان تصویرسازی بود. این جنبش تا زمانی که چند اثر در سال ۱۹۵۲ توسط تیت گالری خریداری شد، پذیرش اندکی برای تأثیرش بر هنر انتزاعی روسیه دریافت کرد. مکان‌های معدودی وجود دارند که آثار نماینده این سبک در خارج از گالری‌ها، عمدتاً در لندن، نیویورک یا پاریس، برای عموم قابل مشاهده باشند. بسیاری از آثار در مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شوند، به ویژه به دلیل تاریخ طولانیِ ناپسند شمرده شدن هنر انتزاعی توسط شوروی‌ها. | ## جمع‌بندی | همان‌طور که لاریونوف گفت، این سبک نماینده «آزادسازی واقعی هنر» از قراردادهای «رئالیستی» پیشین بود که جامعه هنری را «سرکوب» کرده بودند.