موضوع مقاله: حصار (هند) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حصار (هند) | مقدمه: شهر حصار با جمعیت ۳۰۱٬۲۴۹ نفر (در سال ۲۰۱۱) در ایالت هریانا در کشور هند واقع شده است. | ## بخش 1: حصار (هند) | این شهر در فاصله به سمت غرب دهلی نو، پایتخت هند، واقع شده است و تعیین شده است تا به‌عنوان یک مرکز جایگزین رشد برای دهلی توسعه یابد. این شهر تحت حاکمیت قدرت‌های بزرگی از جمله امپراتوری مائوریا در قرن سوم پیش از میلاد، تغلق‌شاهیان در قرن چهاردهم، امپراتوری گورکانی در قرن شانزدهم، و امپراتوری بریتانیا در قرن نوزدهم بوده است. نام کنونی این شهر در سال ۱۳۵۴ میلادی توسط فیروزشاه تغلق، فرمانروای سلطان‌نشین دهلی از سال ۱۳۵۱ تا ۱۳۸۸، به عنوان «حصار فیروزه» انتخاب شد. رود گهگر هکره و رودخانه دری‌شَدوَتی زمانی از این شهر عبور می‌کردند، اما اکنون مسیر خود را تغییر داده‌اند. حصار دارای اقلیم قاره‌ای است و تابستان‌های بسیار گرم و زمستان‌های نسبتاً خنک دارد. تاریخ تاریخ اولیه کاوش‌های باستان‌شناسی در مکان‌های نزدیک به رخیشاپور (۷۰۰۰ پیش از میلاد)، سیسوال (۴۰۰۰ پیش از میلاد)، و لوهاری راگو حضور انسان در دوره پیشا-هراپان را نشان می‌دهد. نوشته‌های جینی در اوترادهیایانا سوترا (۵۹۹/۵۴۰–۵۲۷/۴۶۸ پیش از میلاد) به شهری به نام ایسوکارا در کشور پادشاهی کورو (حدود ۱۲۰۰ – حدود ۹۰۰ پیش از میلاد) اشاره کرده است که باور بر این است که نام قبلی حصار باشد. پادشاهی حصار که پایتخت آن اگروها بود، احتمالاً به چاندراگوپتا مائوریا (حکومت: ۳۲۱–۲۹۷ پیش از میلاد) در جنگ سلوکیان و مائوریا علیه سلسله سلوکی کمک کرد. این پادشاهی سپس به امپراتوری مائوریا ملحق شد، همان‌طور که کشف ستون‌های آشوک در اطراف شهر نشان می‌دهد. این شهر بعداً تحت کنترل شاهنشاهی کوشانی (۱۲۷–۳۷۵ میلادی) و امپراتوری گوپتا (۲۵۰–۵۵۰ میلادی) قرار گرفت. در قرن دوازدهم، پادشاه چوهان، پریتویراج چوهان، هانسی را که اکنون در منطقه حصار قرار دارد، پایتخت خود کرد و قلعه‌ای ساخت. این منطقه تا زمانی که پریتویراج چوهان در جنگ دوم تاراین توسط غوریان به رهبری معزالدین محمد غوری شکست خورد، برای امپراتوری چوهان یک منطقه راهبردی باقی ماند. او یک قلعه محصور با چهار دروازه ساخت: دروازه دهلی و دروازه موری در شرق، دروازه نگوری در جنوب، و دروازه طلاقی در غرب. این مجموعه علاوه بر چندین آپارتمان زیرزمینی، شامل ساختمان‌هایی مانند باره‌دری، مسجد لات کی، دیوان، و شاهی دروازه بود. نزدیک کاخ، قصر گوجری که توسط امپراتور برای همسرش به نام گوجری ساخته شده بود، قرار داشت. این شهر بعدها تحت حاکمیت سلسله سید و لودی قرار گرفت تا اینکه بابر، ابراهیم لودی را در نبرد نخست پانی‌پت شکست داد. دوران گورکانی زمانی که بابر در سال‌های ۱۵۲۴–۱۵۲۶ به هند حمله کرد، حصار بخشی از امپراتوری ابراهیم لودی بود. در نبرد نخست پانی‌پت در سال ۱۵۲۶، بابر (بَبر) شاهزاده نصیرالدین همایون را فرستاد که موفق شد ارتش ابراهیم لودی را شکست دهد. بابر شهر حصار را به عنوان پاداش برای موفقیت در اولین لشکرکشی نظامی‌اش به نصیرالدین همایون واگذار کرد. در دوران حکومت اکبر کبیر (۱۵۵۶–۱۶۰۵)، حصار بار دیگر به مکانی با اهمیت قابل توجه تبدیل شد. دوران بریتانیایی‌ها حصار در سال ۱۷۹۸ توسط جورج توماس، ماجراجوی ایرلندی، اشغال شد. این وضعیت تا سال ۱۸۰۱ ادامه یافت، زمانی که توماس توسط اتحادیه امپراتوری سیک-امپراتوری مراتا-امپراتوری استعماری فرانسه بیرون رانده شد. این منطقه در سال ۱۸۰۳ تحت سلطه کمپانی هند شرقی بریتانیا درآمد و تا زمان شورش‌های ۱۸۵۷ در هند بخشی از آن باقی ماند، زمانی که محمد عظیم و رائو تولا رام برای مدت کوتاهی آن را تصرف کردند. کمپانی نیروهایی تحت فرماندهی ژنرال ون کورتلند فرستاد که عظیم و تولا رام را در ۱۶ نوامبر ۱۸۵۷ شکست دادند. بین سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۸۷۹، بریتانیا حصار و هانسی را بخشی از دیوار بزرگ گمرک هند به طول ۴٬۰۰۰ کیلومتر قرار داد که برای وضع عوارض گمرکی بر نمک و شکر ساخته شده بود. به دلیل شرکت در شورش‌های ۱۸۵۷ در هند، چهاردارها و لمبردارهای روستاهای شورشی زمین و اموال خود را از دست دادند. این شامل ۳۶۸ نفر از بخش حصار و بخش گورگائون بود که یا اعدام شدند یا به حبس ابد محکوم شدند. این شهر از زمان شورش ۱۸۵۷ تا زمان استقلال، یکی از مراکز اصلی جنبش استقلال‌طلبی هند بود. | ## بخش 2: حصار (هند) | بسیاری از رهبران ملی در جریان این جنبش از شهر بازدید کردند، از جمله لالا لاجپات رای در ۱۸۸۶، سبهاش چندر بوس در ۱۹۳۸، و جواهر لعل نهرو در ۱۹۴۶. پس از استقلال پس از استقلال، این شهر بخشی از پنجاب شرقی شد و سپس در سال ۱۹۶۶ به هریانا ملحق شد. این منطقه بخشی از دشت آبرفت گاگر-جمنا است و بخش‌های جنوبی و غربی آن به تدریج به بیابان تبدیل می‌شوند. بر اساس نقشه زمین‌ساخت، این منطقه بر روی خط الراس دهلی-لاهور قرار دارد که توسط گسل‌ها محدود شده است و هیچ زمین لرزه قابل توجهی در گذشته در این منطقه رخ نداده است. آب و هوا حصار دارای اقلیم نیمه‌خشک با تابستان‌های بسیار گرم و زمستان‌های معتدل است. حداکثر دمای ثبت شده در ماه مه ۲۰۲۴ است، در حالی که حداقل دمای ثبت شده در ژانویه ۱۹۲۹ است. بالاترین میزان بارندگی سالانه در سال ۱۹۷۶ و کمترین میزان آن در سال ۲۰۰۰ ثبت شده است. بادهای گرم که در محلی به نام «لو» شناخته می‌شوند، از ماه مه تا ژوئیه قوی و مکرر هستند. گاهی، طوفان‌های گرد و غبار در طول تابستان و طوفان‌های تگرگ در فوریه تا آوریل رخ می‌دهد. مدیریت شهری مقامات شهر حصار نماینده مجلس بریجندرا سینگ عضو مجلس قانون‌گذاری کمال گپتا کمیسر بخش حصار چاندرا شخار کمیسر شهرداری آشوک کومار گارگ معاون کمیسر پریانکا سونی سرپرست پلیس بالوان سینگ رانا حصار در سال ۱۸۶۷ به عنوان یک شهرداری تأسیس شد. این شهر همچنین به عنوان مرکز فرماندهی حوزه حصار پلیس هریانا خدمت می‌کند که بخش سیرسا، جند، بیوانی و بخش حصار را تحت پوشش دارد و تحت مدیریت بازرس کل پلیس است. دادگاه بخش در سال ۱۸۳۲ در حصار تأسیس شد و در سال ۱۹۱۵ به عنوان دادگاه جلسه ارتقا یافت. حصار نماینده خود را به مجلس قانون‌گذاری و نماینده‌ای به مجلس نمایندگان (لوک سبها) انتخاب می‌کند. این شهر به عنوان مرکز فرماندهی گردان ۳۳ نیروی امنیت مرزی و گردان ۳ پلیس مسلح هریانا نیز عمل می‌کند. فرماندهی زرهی ۳۳ نیروی زمینی هند در پایگاه نظامی حصار مستقر است و بخشی از سپاه یکم است. در سال ۱۹۹۶، بریگاد گاردها برای تبدیل به پیاده‌نظام مکانیزه به اینجا آمد و اکنون به یک گردان کاملاً مکانیزه تبدیل شده است. حصار همچنین تعداد زیادی مزرعه دام دارد که مزرعه مرکزی دام، تأسیس شده در سال ۱۸۰۹، یکی از بزرگ‌ترین مزارع گاو در آسیا است. گروه جیندال به رهبری ساویتری جیندال بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد زنگ‌نزن نواری برای تیغ‌های اصلاح و بزرگ‌ترین تولیدکننده سکه خام در هند است. جمعیت‌شناسی بر اساس سرشماری ۲۰۱۱ هند، جمعیت شهر حصار ۳۰۱٬۲۴۹ نفر است و در حال حاضر صد و چهل و یکمین شهر پرجمعیت هند محسوب می‌شود. مردان ۵۴٪ و زنان ۴۶٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند و نسبت جنسی ۸۴۴ زن به ازای هر هزار مرد است. نرخ سواد در حصار به‌طور متوسط ۸۱٫۰۴٪ است که بالاتر از میانگین ملی است: نرخ سواد مردان ۸۶٫۱۳٪ و نرخ سواد زنان ۷۵٫۰۰٪ است. ۱۱٪ از جمعیت شهر زیر ۶ سال هستند و نسبت جنسی کودکان ۸۶۰ دختر به ازای هر هزار پسر است. این شهر پیش از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ جمعیت زیادی از مسلمانان داشت که اکثر آن‌ها پس از استقلال به پاکستان مهاجرت کردند. حصار همچنین یک مرکز مهم آموزشی برای دیگامبارا بود و زمانی مقر بهتارکه، رهبر نهادهای جین دیگامبارا، به‌شمار می‌رفت. معماری نشانه‌هایی از استقرارهای پیشا-هاراپایی در سیسوال و لوهاری راگو در بخش حصار کشف شده است. یکی از چهار مرحله پیشا-هاراپایی، دوره سوتی-سیسوال (۳۲۰۰–۲۶۰۰ قبل از میلاد) نامگذاری شده است. این سایت با ۲۱۸۰ هکتار مساحت، بزرگ‌ترین سایت هاراپایی در هند و دومین بزرگ‌ترین در کل، پس از موهن‌جو دارو است. این مکان حدود ۲۴ کیلومتری شهر واقع شده و زمانی پایتخت آگرسنا، پادشاهی که باور بر این است در آخرین مراحل دوپارا یوگا در دوران مهاباراتا زندگی می‌کرد، بوده است. | ## بخش 3: حصار (هند) | بقایای پایتخت او که به نام تپه آگروها یا محلی «ثر» شناخته می‌شود، مربوط به حدود ۳۰۰۰ قبل از میلاد است. این شهر همچنین در دوران امپراتوری مائوریا یک مرکز بزرگ بود زیرا معابد آیین بودایی و آیین جین نیز در حفاری‌ها کشف شده‌اند. مجموعه کاخ فیروز شاه یکی دیگر از مکان‌های تاریخی برجسته است که در داخل شهر قرار دارد. مکان‌های تاریخی مربوط به دوران بریتانیا شامل کلیسای سنت توماس، حصار و موزه جاهج کوتی است که در ابتدا یک معبد جین بود و به موزه تبدیل شد. بالساماند، سیسوال، بناوالی، کانوری و رخیشاپور از مکان‌های تمدن دره سند هستند که از طریق حصار، رودخانه دری‌شدوَتی باستانی جریان داشت. این رودخانه شاخه‌ای از رود ساراسواتی بود که اکنون به صورت بقایای رود گهگر هکره جریان دارد. تپه تاریخی تپه آگروها و آگروها دهام، یک مکان مذهبی برجسته، در حاشیه شهر و حدود ۲۲ کیلومتری جاده فته‌آباد-سیرسا-بهاتندا قرار دارد. دریاچه بلو بیرد و مجموعه گردشگری آن که توسط گردشگری هریانا نگهداری می‌شود، فعالیت‌هایی مانند قایق‌رانی، ورزش‌های آبی، پرنده‌نگری و تفریح را ارائه می‌دهد. پارک گوزن، حصار و پارک گیاهی شاتاوار واتیکا نیز در حاشیه شهر قرار دارند و توسط دپارتمان جنگل هریانا نگهداری می‌شوند. این مکان در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و گونه‌های در خطر انقراض مانند سیاه‌کل، چیتال، گوزن سمبر و نیلی‌گاو در آن یافت می‌شوند. علاوه بر دوردارشان، اپراتورهای محلی کابلی نیز کانال‌های تلویزیونی را در این شهر پخش می‌کنند. بزرگراه ملی ۹ از پیتوراگره به مالوت، آن را به روتک و سیرسا متصل می‌کند و بزرگراه ملی ۵۲ از سنگرور به انکولا آن را به ناروانا و جیپور و کایتال مرتبط می‌سازد. بزرگراه‌های ایالتی که از حصار عبور می‌کنند شامل بزرگراه‌های ایالتی ۱۰، ۱۳ و ۲۰ هستند. علاوه بر این، جاده‌های شهرستانی، جاده‌های روستایی و جاده‌های بازرسی کانال نیز وجود دارند. در سال ۱۹۴۷، طول کل روسازی جاده‌ها در این شهر بود که تا سال ۱۹۷۸ به افزایش یافت. تا سال ۲۰۱۲، این پایانه دارای ۱۹۸ اتوبوس با جابه‌جایی روزانه ۷۳٬۵۰۰ نفر بوده است. همه ۲۹۰ روستای بخش حصار از طریق حمل‌ونقل عمومی هریانا رودویز یا اتوبوس‌های خصوصی به شهر متصل هستند. این شهر بخشی از پروژه راهرو صنعتی دهلی-بمبئی است که هدف آن توسعه ارتباطات جاده‌ای و ریلی قوی بین شهرهای واقع در این مسیر و تبدیل آن‌ها به مناطق صنعتی است. ریلی حصار یک ایستگاه راه‌آهن تقاطع است و تحت بخش بیکانر از منطقه ریلی شمال غربی قرار دارد. اولین خط ریلی به این شهر در سال ۱۸۸۳ ساخته شد، زمانی که خط دهلی-ریواری به باتیندا گسترش یافت. این ایستگاه بخشی از راهرو اختصاصی حمل‌ونقل ریلی غربی است که طبق آن، این شهر به عنوان یک واحد صنعتی صادرات‌محور توسعه خواهد یافت. در اوت ۲۰۱۲، اداره کل هوانوردی کشوری برنامه دولت ایالتی هریانا را برای توسعه فرودگاه و ارائه خدمات مسافری داخلی تأیید کرد. دانشگاه کشاورزی چودری چران سینگ هریانا، یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های کشاورزی آسیا، اولین دانشگاهی بود که در سال ۱۹۷۱ در حصار تأسیس شد. سایر دانشگاه‌های واقع در این شهر شامل دانشگاه علم و فناوری گورو جامبشوار، دانشگاه دامپزشکی و علوم دامی لالا لاجپات رای و شانتی نیکتان ویدیاپیت، حصار هستند. آموزش گواهینامه خلبانی تجاری و خصوصی توسط مؤسسه هوانوردی غیرنظامی هریانا (HICA) از فرودگاه حصار که در سال ۱۹۶۵ ساخته شده است، ارائه می‌شود. این شهر همچنین دارای یک پلی‌تکنیک دولتی است که دوره‌هایی در زمینه‌های نساجی، مد، مهندسی مکانیک، مهندسی برق، مهندسی الکترونیک و ارتباطات و علوم کامپیوتر ارائه می‌دهد. ورزش ورزشگاه مه‌بیر، ورزشگاه دانشگاه کشاورزی هریانا و مرکز ورزشی‌گیری دانشگاه کشاورزی هریانا میزبان آکادمی‌های ورزشی دولتی هستند. | ## جمع‌بندی | ورزشکاران برجسته‌ای از حصار شامل مانویندر بیسلا در کریکت، ساینا نهوال در بدمینتون، پینکی جانگرا در بوکس و ماناندیپ سینگ در فوتبال هستند.