موضوع مقاله: راجر مور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راجر مور | مقدمه: او سومین بازیگری بود که نقش مأمور مخفی داستانی ایان فلمینگ، جیمز باند، را در مجموعه فیلم‌های ایون پروداکشنز/مترو گلدوین میر بازی کرد و این شخصیت را در هفت فیلم بلند سینمایی به تصویر کشید: زندگی کن و بگذار بمیرند (۱۹۷۳)، مردی با طپانچه طلایی (۱۹۷۴)، جاسوسی که دوستم داشت (۱۹۷۷)، مونریکر (۱۹۷۹)، فقط به خاطر چشمان تو (۱۹۸۱)، اختاپوسی (۱۹۸۳) و نمایی به یک قتل (۱۹۸۵). | ## بخش 1: راجر مور | هفت بار حضور مور در نقش باند بیشترین تعداد بازی یک بازیگر در فیلم‌های تولیدی ایون است. در تلویزیون، مور نقش اصلی سایمون تمپلار، شخصیت عنوانی مجموعه تلویزیونی معمایی-هیجانی بریتانیایی (۱۹۶۲–۱۹۶۹) را بازی کرد. او همچنین نقش بو ماوریک را در مجموعه تلویزیونی وسترن آمریکایی ماوریک (۱۹۶۰–۱۹۶۱) بازی کرد و جای جیمز گارنر را به عنوان بازیگر اصلی گرفت؛ همچنین با تونی کرتیس در مجموعه اکشن-کمدی ترغیب‌گران! مور که پس از کناره‌گیری از سری فیلم‌های باند به بازیگری ادامه داد، آخرین حضورش در یک قسمت آزمایشی برای سری جدید «سنت» بود که به فیلم تلویزیونی ۲۰۱۷ تبدیل شد. مور در سال ۱۹۹۱ به عنوان سفیر حسن نیت یونیسف منصوب شد و در سال ۲۰۰۳ به خاطر خدمات خیریه از سوی الیزابت دوم لقب شوالیه دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، ستاره‌ای بر پیاده‌رو مشاهیر هالیوود به خاطر کمک‌هایش به صنعت سینما به او اختصاص یافت. دوران کودکی و جوانی راجر جرج مور در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۷ در استوک‌ول، لندن به دنیا آمد. او تنها فرزند جرج آلفرد مور (۱۹۰۴–۱۹۹۷)، افسر پلیس متروپولیتن مستقر در دادگاه صلح و ایستگاه پلیس خیابان بو در مرکز لندن، و لیلیان «لیلی» پوپ (۱۹۰۴–۱۹۸۶) بود. او در تحصیل کرد، اما در جریان تخلیه غیرنظامیان در بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم به هولسوورتی، دوون در دوون اعزام شد و در در کورن‌وال به تحصیل پرداخت. مور در یک استودیوی پویانمایی به عنوان کارآموز مشغول به کار شد، اما پس از آنکه اشتباهی در کار با برخی مرتکب شد، اخراج گردید. هنگامی که پدرش سرقتی از خانه کارگردان فیلم برایان دزموند هرست را بررسی می‌کرد، مور با این کارگردان آشنا شد و به عنوان سیاهی‌لشکر برای فیلم سزار و کلئوپاترا در سال ۱۹۴۵ استخدام شد. در آنجا، مور توجه هواداران زن را از پشت دوربین به خود جلب کرد و هرست تصمیم گرفت هزینه تحصیل او را در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک بپردازد. مور سه ترم در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک گذراند و در آنجا هم‌کلاسی آینده‌اش لوئیز مکسول، نخستین بازیگر نقش ، را ملاقات کرد. در طول این دوره، آرامش و بی‌تکلفی‌ای که به شخصیت پرده نقره‌ای او تبدیل شد در او پرورش یافت. در سن ۱۸ سالگی، اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم در اروپا، مور برای انجام خدمت سربازی فراخوانده شد. او در بخش خدمت کرد و سرانجام به درجه رسید و فرماندهی یک انبار کوچک در آلمان غربی را بر عهده گرفت و در آنجا از هنرمندانی که برای سرگرمی نیروهای مسلح از هامبورگ عبور می‌کردند پشتیبانی می‌کرد. دوران حرفه‌ای آغاز فعالیت (۱۹۴۵–۱۹۵۳) مور در فیلم (۱۹۴۵) ساخته الکساندر کوردا در کنار رابرت دونات، دبورا کار و گلینیس جونز اولین حضور حرفه‌ای خود را تجربه کرد. دیگر حضورهای ابتدایی بدون اعتبار او شامل فیلم‌های (۱۹۴۵)، ، (هر دو در ۱۹۴۶) و (۱۹۴۹) می‌شد؛ در فیلم اخیر، مور در کنار کریستوفر لی که او هم بدون اعتبار حضور داشت بازی کرد (هر دو بازیگر توسط برایان دزموند هرست در نقش جوانان دنباله‌رو در پشت درِ صحنه انتخاب شدند). در کتاب آخرین مرد ایستاده: داستان‌هایی از شهر سینما، مور بیان می‌کند که اولین حضور تلویزیونی‌اش در ۲۷ مارس ۱۹۴۹ در نمایش The Governess نوشته پاتریک همیلتون بود، پخش زنده‌ای (مانند همه برنامه‌های آن دوره) که در آن نقش فرعی باب دِرو را بازی کرد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، مور به عنوان مدل کار کرد و در آگهی‌های چاپی بریتانیا برای (که لقب «بافتنی بزرگ» به او داد) و طیف گسترده‌ای از محصولات دیگر مانند خمیردندان ظاهر شد. ام‌جی‌ام (۱۹۵۴–۱۹۵۶) در مارس ۱۹۵۴، مترو گلدوین میر با مور قراردادی هفت‌ساله امضا کرد. او قرارداد خود با ام‌جی‌ام را با نقش کوچکی در فیلم آخرین باری که پاریس را دیدم (۱۹۵۴) آغاز کرد و در برابر الیزابت تیلور جلوه‌فروشی نمود. در فیلم آهنگ منقطع، یک فیلم زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ بهبودی آوازخوان اپرا از فلج اطفال، در رتبه سوم پس از گلن فورد و النور پارکر در نقش برادر لارنس یعنی سیریل ظاهر شد. در همان سال، نقش مکملی در فیلم ماجراجویانه با بازی آن بلایت، ادموند پاردوم، دیوید نیون و جرج سندرز بازی کرد. در فیلم دایان (فیلم ۱۹۵۶) (۱۹۵۶)، مور بار دیگر در رتبه سوم پس از لانا ترنر و پدرو آرمنداریز قرار گرفت و در یک داستان تاریخی قرن شانزدهم با مضمون فرانسه، نقش شاهزاده هانری را که پادشاه آینده بود بازی کرد. به گفته خود او: «در ام‌جی‌ام، راجر جرج مور (RGM) به هیچ دردی نمی‌خورد (NBG)." مور پس از آن برای مدتی آزاد کار کرد و در قسمت‌هایی از (۱۹۵۶)، (۱۹۵۷) و (۱۹۵۷) ظاهر شد. آیوانهو (۱۹۵۸–۱۹۵۹) اولین موفقیت مور با بازی در نقش قهرمان اصلی، سر ویلفرد آیوانهو، در مجموعه تلویزیونی آیوانهو (مجموعه تلویزیونی) (۱۹۵۸–۵۹) بود؛ اقتباسی آزاد از رمان رمانتیک ۱۸۱۹ نوشته والتر اسکات که در قرن دوازدهم در دوران ریچارد یکم می‌گذرد و کشمکش آیوانهو با شاهزاده جان را روایت می‌کند. فیلمبرداری این سریال عمدتاً در انگلستان و در و باکینگهام‌شر انجام شد، اما به دلیل مشارکت با اسکرین جمز زیرمجموعه کلمبیا پیکچرز، بخشی از آن نیز در کالیفرنیا فیلمبرداری شد. این سریال که برای مخاطبان جوان‌تر طراحی شده بود، آن به رنگ فیلمبرداری شد که نشانه بودجه نسبتاً بالای آن برای یک مجموعه ماجراجویانه کودکانه بریتانیایی آن دوره بود، اما قسمت‌های بعدی به صورت سیاه‌وسفید ضبط شدند. کریستوفر لی و جان شلزینجر از جمله مهمانان این سریال بودند و بازیگران ثابت آن شامل رابرت براون (بازیگر بریتانیایی) (که در دهه ۱۹۸۰ نقش ام را در چندین فیلم جیمز باند بازی کرد) به عنوان محافظ گورث، در نقش والدو آیوانهو، در نقش شاهزاده جان بدسیرت و در نقش پادشاه ریچارد شریف بودند. در ۱۹۵۹، نقش اصلی در فیلم معجزه (فیلم ۱۹۵۹) را برعهده گرفت، اقتباسی از نمایشنامه برای وارنر برادرز که کارول بیکر را در نقش یک راهبه نشان می‌داد. در همان سال، مور زیر نظر آرتور هیلر در قسمت «جوان خشمگین»، قسمتی از مجموعه تلویزیونی با بازی مایکل رنی در نقش استاد جنایت هری لایم کار کرد؛ نقشی که اورسن ولز در نسخه سینمایی آن را ایفا کرده بود. با اینکه داستان آن در اسکگوی (آلاسکا) و با محوریت تب طلای کلوندایک در حدود ۱۸۹۶ می‌گذشت، این سریال در استودیوی گرم وارنر برادرز در هالیوود فیلمبرداری شد و بازیگران با کت‌وشلوار خزدار و کلاه‌های پوستی لباس می‌پوشیدند. مور کار را بسیار طاقت‌فرسا می‌یافت و رابطه عاشقانه‌اش با پروواین در پشت صحنه اوضاع را پیچیده‌تر می‌کرد. او سپس در نقش شخصیت مشکوک «جان چهارده‌قیراطی» در قسمت دو قسمتی «مستقیم از کشتی» از مجموعه تلویزیونی جنایی ساخت مشترک آبی‌سی/وارنر برادرز — در کنار ، جن دنر، و دوروثی پروواین — در نقشی مشابه اما با نام شخصیت متفاوت ظاهر شد. پس از سریال آلاسکایی‌ها، مور در نقش بوو ماوریک، پسرعموی انگلیسی‌لهجه قماربازان مرزی برت ماوریک (جیمز گارنر)، بارت ماوریک (جک کلی (هنرپیشه و برنت ماوریک (رابرت کولبرت) در مجموعه وسترن بسیار موفق‌تر ماوریک (مجموعه تلویزیونی) ساخت آبی‌سی/وارنر برادرز انتخاب شد. مور در ۱۴ قسمت پس از خروج گارنر از سریال در پایان فصل قبل ظاهر شد و برخی از لباس‌های گارنر را پوشید؛ در حین فیلمبرداری آلاسکایی‌ها بخش زیادی از دیالوگ‌های گارنر را خوانده بود، زیرا آن سریال اغلب از فیلمنامه‌های ماوریک با تغییر نام شخصیت‌ها و مکان‌ها استفاده می‌کرد. او دو فصل پیش‌تر نیز در با گارنر بازی کرده بود که در آن مور نقش شخصیت دیگری را داشت، در اقتباسی از نمایشنامه کمدی آداب‌وسلوک ریچارد برینزلی شریدان از سال ۱۷۷۵ به نام . در طول داستان، شخصیت‌های مور و گارنر به شرط‌بندی نام‌هایشان را با هم عوض کردند و مور در بیشتر قسمت خود را «برت ماوریک» معرفی می‌کرد. اولین حضور مور در نقش بوو ماوریک در اولین قسمت فصل چهارم (۱۹۶۰–۶۱) با عنوان «بسته‌ای از بریتانیا» بود، یکی از چهار قسمتی که در آن با پسرعمویش بارت (جک کلی) هم‌بازی شد. رابرت آلتمان فیلمنامه «صاعقه از آبی» را نوشت و کارگردانی کرد؛ قسمتی که را به عنوان یک وکیل مرزی مشابه شخصیتش در مجموعه نشان می‌داد. کاتلین کراولی در دو قسمت («گلوله‌ای برای معلم» و «کیز») بازیگر مقابل مور بود و دیگر بازیگران شامل مالا پاورز، ، ، ، و جین کوپر بودند. هنگام ترک سریال، مور کاهش کیفیت فیلمنامه‌ها نسبت به دوران گارنر را دلیل اصلی تصمیمش عنوان کرد؛ بینندگان برنامه نیز کاهش یافته بودند. در ابتدا قرار بود مور با جک کلی و رابرت کولبرت در سریال حضور داشته باشد، اما وقتی کولبرت برای اولین بار ظاهر شد، مور از پیش سریال را ترک کرده بود. با این حال تعداد زیادی از عکس‌های تبلیغاتی اولیه که کلی، مور و کولبرت در آن‌ها در کنار هم ژست گرفته‌اند موجود است. مور همچنان تحت قرارداد وارنر بود که استودیو او را در فیلم (۱۹۶۱) در صحنه عاشقانه با راهبه‌ای با بازی انجی دیکینسون، و فیلم (۱۹۶۱) در کنار کلینت واکر به کار گرفت. مور در مصاحبه‌ای در ۱۹۶۳ گفت که می‌خواسته حقوق شخصیت لزلی چارتریس و علائم تجاری آن را خریداری کند. این مجموعه تلویزیونی از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۹ از آی‌تی‌وی در بریتانیا پخش شد و موفقیت آن در بازارهای خارجی مور را به چهره‌ای شناخته‌شده تبدیل کرد. پس از عملکرد قوی دو فصل اول در سندیکای پخش ایالات متحده، ان‌بی‌سی در ۱۹۶۶ این سریال را خریداری کرد. این سریال سبک وقاروطمأنینه و شوخ‌طبعانه‌ای را در او شکل داد که بعداً به جیمز باند منتقل کرد، و همچنین نشانه تجاری بالا انداختن ابرویش در آن نمایان شد. فرانسیس بلگبرن در دیلی تلگراف می‌نویسد: مجموعه «قدیس» از ۱۹۶۲ برای شش فصل و ۱۱۸ قسمت پخش شد. مور سپس کارگردانی نه قسمت از فصل‌های بعدی را که از ۱۹۶۷ به رنگ درآمدند برعهده گرفت. فیلم‌های پس از «قدیس» و «ترغیب‌گران!» (۱۹۶۹–۱۹۷۲) او بلافاصله پس از پایان سریال دو فیلم ساخت: (۱۹۶۹)، یک فیلم جاسوسی سبک، و فیلم چالش‌برانگیزتر (۱۹۷۰). فیلم اخیر به کارگردانی بازیل دیردن به مور فرصت داد تا توانایی‌های بیشتری نسبت به نقش سیمون تمپلار از خود نشان دهد. مور در ۲۰۰۴ دربارهٔ این فیلم گفت: «یکی از معدود باری بود که اجازه داشتم بازی کنم… بسیاری می‌گویند بهترین نقش من در مردی که خودش را تسخیر کرد بود. مور به خاطر یک فصل تنها مبلغ بی‌سابقه یک میلیون پوند استرلینگ دریافت کرد و به این ترتیب پردرآمدترین بازیگر تلویزیونی جهان شد. کرتیس از ماندن بیش از زمان ضروری در صحنه امتناع می‌کرد، در حالی که مور همیشه حاضر به اضافه‌کاری بود. بر اساس گفتاری که در نسخه دی‌وی‌دی آمده، نه راجر مور که تهیه‌کننده غیررسمی بود و نه رابرت اس. در پخش اول از شبکه آی‌تی‌وی، از نظر بینندگان از سیرک پرنده مانتی پایتون در بی‌بی‌سی وان شکست خورد. عدم موفقیت در آمریکا که به آبی‌سی فروخته شده بود، به گفته کرتیس به دلیل پخش در ساعت ۲۲ شب شنبه بود، اما در اروپای قاره‌ای و استرالیا موفق بود. | ## بخش 2: راجر مور | در آلمان که سریال با نام Die Zwei («آن دو») پخش شد، از طریق دوبله بسیار سرگرم‌کننده که تنها به ندرت از ترجمه دیالوگ اصلی استفاده می‌کرد، به یک برنامه محبوب تبدیل شد. دوران جیمز باند (۱۹۷۳–۱۹۸۵) مور به‌عنوان باند شخصیت باند در تصویرسازی مور بسیار متفاوت از نسخه‌ای بود که ایان فلمینگ آفریده بود و شان کانری به نمایش گذاشته بود. فیلم‌نامه‌نویسانی چون سناریوهایی فراهم می‌کردند که در آن‌ها مور به‌عنوان یک لاابالی خوش‌مشرب و کارکشته به تصویر کشیده می‌شد که همیشه ترفند یا وسیله‌ای در آستین داشت. نسخه باند در تفسیر مور همچنین به خاطر حس شوخ‌طبعی و جملات طعنه‌آمیز تک‌خطی او شناخته می‌شد؛ چنان‌که خود مور گفته بود: «شخصیت من با باندهای پیشین فرق دارد. مشارکت او در قدیس به‌عنوان بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردان بود و در توسعه مجموعه ترغیب‌گران! مور در زندگی‌نامه خود My Word Is My Bond (۲۰۰۸) اعلام کرد که هیچ‌گاه برای بازی در دکتر نو (فیلم) مورد توجه قرار نگرفته و گمان نمی‌کرده که کسی او را برای این نقش در نظر داشته باشد. تنها پس از آن‌که شان کانری در سال ۱۹۶۶ اعلام کرد دیگر باند را بازی نخواهد کرد، مور متوجه شد که شاید نامزد این نقش باشد. پس از آن‌که جرج لازنبی در فیلم در خدمت سرویس مخفی ملکه (فیلم) (۱۹۶۹) انتخاب شد و کانری برای الماس‌ها ابدی‌اند (۱۹۷۱) دوباره به نقش باند بازگشت، مور این احتمال را جدی نگرفت تا زمانی که روشن شد کانری برای همیشه از نقش باند کنار کشیده‌است. به دلیل ضعف در آمار بینندگان آمریکا، به مور پیشنهاد داده شد و او پیشنهاد تهیه‌کننده آلبرت آر. مور در زندگی‌نامه خود می‌نویسد که برای این نقش مجبور شد موهایش را کوتاه کند و وزن کم کند. هرچند از ایجاد این تغییرات ناراضی بود، سرانجام به‌عنوان جیمز باند در زندگی کن و بگذار بمیرند (فیلم) (۱۹۷۳) انتخاب شد. مور با ۴۴ سال سن هنگام انتخاب برای این نقش، همچنان مسن‌ترین بازیگری است که نقش باند را ایفا کرده‌است. سپس مور در فیلم (۱۹۷۴) بازی کرد که بر اساس رمانی از ویلبر اسمیت برای تهیه‌کننده و کارگردان پیتر آر. «مردی با طپانچه طلایی» (۱۹۷۴) مور دومین فیلم باندش، مردی با طپانچه طلایی (فیلم) (۱۹۷۴)، را ساخت که هرچند موفق بود، از زندگی کن و بگذار بمیرند کمتر فروخت. او فیلم اکشن ایتالیایی‌ساز (۱۹۷۶) را نیز جلوی دوربین رفت، سپس برای فیلم دیگری از تیم کلینگر-هانت برگرفته از رمان ویلبر اسمیت، بر سر شیطان فریاد بکش (۱۹۷۶)، به آفریقای جنوبی بازگشت؛ این فیلم در بریتانیا موفق بود هرچند در آمریکا کمتر مورد استقبال قرار گرفت. «جاسوسی که دوستم داشت» (۱۹۷۷) مور برای سومین بار به‌عنوان باند در جاسوسی که دوستم داشت (فیلم) (۱۹۷۷) ظاهر شد که موفقیت عظیمی در گیشه به دست آورد. باربارا باک و ریچارد کیل در اولین حضورش به‌عنوان شرور جاز نیز در این فیلم بازی کردند. مور برای سومین فیلم اکشنی که در آنجا فیلمبرداری شد به آفریقای جنوبی بازگشت؛ غازهای وحشی (فیلم ۱۹۷۸) (۱۹۷۸)، با تهیه‌کنندگی و کارگردانی اندرو وی. ریچارد برتون با بالاترین رتبه در فهرست بازیگران و ریچارد هریس نیز در این فیلم حضور داشتند. مور نقش اصلی فرار به آتن (۱۹۷۹) را بازی کرد که بخشی از هزینه آن را لو گرید تأمین کرد. این فیلم یک ماجرای سرقت در یونان دوران جنگ بود و تلی ساوالاس و دیوید نیون در آن بازی کردند؛ همچنین بیشتر بازیگران فرعی آمریکایی از جمله الیوت گولد، استفانی پاورز، ریچارد راوندتری، سانی بونو و بازیگر ایتالیایی کلودیا کاردیناله در آن حضور داشتند. راجر مور (با بالاترین رتبه در فهرست بازیگران) نقش یک دلال آثار عتیقه اتریشی جذاب را بازی می‌کند که به فرمانده اردوگاه متقلبی تبدیل شده و مأمور نگهبانی از آثار باستانی یونانی مورد نظر رایش سوم است، و نیز نگهبانی از باستان‌شناسانی که مجبور به کار برای یافتن و بازیابی این اشیاء هستند، اما او نقشه‌های دیگری برای گنجی که نگهبانی‌اش را به عهده دارد و افراد تحت نظرش دارد. مور پس از موفقیت چهارمین حضورش به‌عنوان باند در مونریکر (فیلم) (۱۹۷۹)، فیلم اکشن سرقت مسلحانه در دریای شمال (۱۹۸۰)، که با نام ffolkes هم شناخته می‌شود، را جلوی دوربین رفت. بهتر از آن مورد استقبال قرار گرفت گرگ‌های دریا (۱۹۸۰)، یک ماجرای دیگر از جنگ جهانی دوم، بر اساس کتاب با نام Boarding Party، که بسیاری از عوامل فیلم غازهای وحشی از جمله ایوان لوید و مک‌لاگلن را دوباره گرد هم آورد. این فیلم بر اساس داستان واقعی رویدادی در مارس ۱۹۴۳ در هند بریتانیا و گوای پرتغال بود که در آن گروهی از اعضای بازنشسته ، به فرماندهی شخصیت دیوید نیون، به افراد ارتش منظم بریتانیا، که مور و گریگوری پک آن‌ها را بازی می‌کردند، در نابود کردن کشتی‌های آلمانی در بندر بی‌طرف مورموگائو کمک کردند، در حالی که همه‌جا جاسوسان آلمانی و توطئه‌های ملی‌گرایانه هندی وجود داشت. تروور هاوارد، پاتریک مکنی و نیز در این فیلم نقش داشتند و طیف گسترده‌ای از بازیگران فرعی بریتانیایی در آن حضور یافتند. مور در دو کمدی چند ستاره‌ای بازی کرد: عاشقان یکشنبه (۱۹۸۰) که در گیشه با شکست روبه‌رو شد، و مسیر کاننبال (۱۹۸۱) که موفق بود. فیلم اخیر دارای گروه بزرگی از بازیگران بود از جمله جکی چان، برت رینولدز، دین مارتین، دام دی‌لوئیس، سامی دیویس جونیور و فارا فاست. «فقط به خاطر چشمان تو» (۱۹۸۱) مور برای پنجمین بار به‌عنوان باند در فقط به خاطر چشمان تو (فیلم) (۱۹۸۱) ظاهر شد. «اختاپوسی» (۱۹۸۳) پس از فیلم فقط به خاطر چشمان تو، مور اشتیاق خود برای ترک نقش را ابراز کرد و بازیگران دیگری از جمله جیمز برولین آزمایش شدند، اما مور سرانجام برای بازی در اختاپوسی (۱۹۸۳) متقاعد شد. شرایط اکران اختاپوسی بسیار غیرعادی بود؛ زیرا در همان سال فیلم دیگری از جیمز باند نیز روی پرده می‌رفت. سلطه‌گر تهیه‌کننده (که حقوق سینمایی اثر را نگه داشته بود چون رمان ایان فلمینگ از سال ۱۹۶۱ بر اساس فیلم‌نامه نانوشته‌ای از ۱۹۵۹ ساخته شده بود که با همکاری مک‌کلوری، و فلمینگ تهیه شده بود)، تولید غیر-ایون دیگر هرگز نگو هرگز با بازگشت سلف او شان کانری به نقش باند بود. هرچند این فیلم تا حدودی بازسازی آزادانه‌ای از گلوله آتشین بود، در دنباله‌روایی فیلم‌های باند ایون جای نمی‌گرفت. مور در فیلم نفرین پلنگ صورتی (۱۹۸۳) نقش کوتاهی به‌عنوان بازرس کلوزو داشت که ظاهراً خود را ستاره سینما جا می‌زد (در این فیلم با نام مستعار «Turk Thrust II» معرفی شد). سپس در یک فیلم هیجانی به نام چهره عریان (فیلم) (۱۹۸۴) نوشته و کارگردانی برایان فوربز بازی کرد. «نمایی به یک قتل» (۱۹۸۵) مور در آخرین فیلم باندش، نمایی به یک قتل (۱۹۸۵)، بازی کرد. او مسن‌ترین بازیگری بود که نقش باند را ایفا کرده بود — ۴۵ ساله در زندگی کن و بگذار بمیرند و ۵۸ ساله هنگامی که در ۳ دسامبر ۱۹۸۵ بازنشستگی‌اش را اعلام کرد، پس از بیش از دوازده سال بازی این نقش. با هفت فیلم، مور رکورد بیشترین بار بازی نقش باند در مجموعه ایون را دارد، اما در تعداد کل بازی‌های نقش باند با شان کانری برابر است، اگر حضور غیر-ایون کانری در دیگر هرگز نگو هرگز (۱۹۸۳) را هم حساب کنیم. مور دربارهٔ تصمیمش برای کنار گذاشتن نقش جیمز باند گفت: «دلیل آن مسائل جسمی نبود چون هنوز می‌توانستم روزی دو ساعت تنیس بازی کنم و هر صبح یک ساعت ورزش کنم. از نظر جسمی مشکلی نداشتم، اما از نظر ظاهر شروع کرده بودم به این‌که… خب، بازیگران زن آنقدر جوان بودند که می‌توانستند نوه‌ام باشند و این زننده بود.» به نظر خودش، آنقدر پیر به نظر می‌رسید که «دور و بر زنان اوایل بیست‌ساله بودن بدون این‌که وهن‌آور به نظر برسد» برایش ممکن نبود. مور پس از کنار گذاشتن نقش باند پنج سال در هیچ فیلمی ظاهر نشد؛ در سال ۱۹۹۰ در چند فیلم و در مجموعه تلویزیونی My Riviera به نویسندگی-کارگردانی حضور یافت. سپس در فیلم تختخواب و صبحانه (فیلم ۱۹۹۲) که در سال ۱۹۸۹ فیلمبرداری شده بود بازی کرد و نقش مهمی در فیلم هدف نهایی (۱۹۹۶) داشت. در سن ۷۳ سالگی، نقش یک مرد همجنس‌باز دلفریب را در سفری با قایق (۲۰۰۲) با کوبا گودینگ جونیور بازی کرد. برنامه عروسکی طنز بریتانیایی یک اسکچ داشت که در آن عروسک لاتکسی مور، وقتی یک کارگردانِ پشت دوربین از او می‌خواست احساسات نشان دهد، هیچ کاری جز بالا انداختن ابرو نمی‌کرد؛ خود مور گفت این اسکچ را بامزه یافته و با روحیه خوب آن را پذیرفته‌است. او همیشه شوخی «ابروها» را با آغوش باز پذیرفته بود و گفته بود «فقط سه حالت چهره به‌عنوان باند داشتم: ابروی راست بالا، ابروی چپ بالا، و ابروها گره خورده وقتی توسط جاز گرفته می‌شدم». برنامه‌های کمدی دیگری نیز بازیگری مور را به سخره گرفتند؛ یک‌بار ادعا کرد پس از یکی از این روال‌های خود، تهدید مرگ از طرف یکی از طرفداران عصبانی مور دریافت کرده‌است.Bremner, Rory Beware of Imitations (1999) در اشاره‌ای به برنامه تلویزیونی دهه ۱۹۶۰ خود، مور در قدیس (فیلم ۱۹۹۷) (۱۹۹۷) حضور صوتی کوتاهی به‌عنوان یک گوینده رادیو داشت زمانی که سایمون تمپلار در پایان فیلم رانندگی می‌کند. در سال ۲۰۰۰، نقش یک مأمور مخفی را در ویژه کریسمس ویکتوریا وود با تمام مخلفات که روز کریسمس روی بی‌بی‌سی وان پخش شد، بازی کرد. تمام صحنه‌هایش را در چشم لندن فیلمبرداری کرد و مأموریتش حذف مأمور دیگری بود که عکس پرونده‌اش شبیه پیرس بروسنان بود. در سال ۲۰۰۲، نقش کوچکی در مجموعه کارآگاهی آلمانی صحنه جرم (مجموعه تلویزیونی) (قسمت ۵۰۶: «Schatten» – «سایه»، ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۲) به‌عنوان خودش داشت که روی یک کارت یونیسف امضا می‌داد. در فیلم مسیر کاننبال (۱۹۸۱)، در یک پارودی از خود و جیمز باند، مور نقش سیمور گلدفارب، یک لاابالی ثروتمند و توهم‌زده را بازی کرد که تصور می‌کند راجر مور است و با یک استون مارتین دی‌بی۵ در مسابقه شرکت می‌کند. در حمایت از فعالیت‌های خیریه‌اش برای یونیسف، مور صدای خود را به شخصیت آدم‌برفی جادویی، لومی اوکو، برای یک فیلم بلند سینمایی تولید Pavlina Ltd/FIT در سال ۱۹۹۰ قرض داد. دخترش، بازیگر ، این کتاب را به افتخار میراث پدرش و کارهایش برای یونیسف روایت کرده‌است. در سال ۲۰۱۰، صدای یک گربه سخنگو به نام لازنبی را در فیلم فراهم کرد که شامل ارجاعات و پارودی‌های متعددی از فیلم‌های باند بود. در سال ۲۰۱۱، در فیلم شاهزاده‌ای برای کریسمس با کتی مک‌گراث و سم هیوین همبازی شد و در سال ۲۰۱۲، برای یک سری از هفت شب «گفتگو» روی صحنه تئاترهای بریتانیا رفت؛ در ماه نوامبر، مهمان مجری بود. دفاع از حقوق فعالیت‌های بشردوستانه دوست مور، آدری هپبورن، با کار خود برای یونیسف بر او تأثیر عمیقی گذاشته بود و در نتیجه مور در اوت ۱۹۹۱ (مرداد ۱۳۷۰) به عنوان منصوب شد. او به‌گونه‌ای گسترده در کنار پتا برای مبارزه علیه فوآ گرا فعالیت کرد و در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۲ گزارش‌های کوتاهی را روایت کرد و همچنین در کمپین‌های تبلیغاتی شرکت کرد که برخی از آن‌ها را شخصاً تأمین مالی کرد. او همچنین ستون‌هایی در نشریات گوناگون نوشت و مستقیماً به سیاستمداران و شرکت‌ها دربارهٔ این موضوع نامه نوشت. او به‌طور عمومی دربارهٔ شرایط زندگی ، یک نهنگ قاتل که در طبیعت صید و به اسارت درآورده شده بود، آگاهی‌رسانی کرد و همچنین کمپینی را برای در سیرک‌های بریتانیایی با موفقیت رهبری کرد. او منتقد صریح بود؛ در واکنش به ، رویدادی که موجی از خشم جهانی برانگیخت، دیلی تلگراف مقاله‌ای از مور منتشر کرد: زندگی شخصی دورن فان اشتاین در سال ۱۹۴۶ (۱۳۲۵)، در سن ۱۸ سالگی، مور با یکی از هم‌دوره‌ای‌هایش در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک، بازیگر و اسکیت‌باز دورن فان اشتاین (متولد لوسی وودارد) که شش سال از او بزرگ‌تر بود، ازدواج کرد. مور و فان اشتاین در استرتم با خانواده‌اش زندگی می‌کردند، اما تنش‌های مالی و بی‌اعتمادی او به توانایی بازیگری مور به رابطه‌شان آسیب رساند. | ## بخش 3: راجر مور | آن‌ها در سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳) برای پیشبرد حرفه‌شان به ایالات متحده رفتند، اما به دلیل اختلاف سنی و دلباختگی مور به ستاره سینما ، تنش در ازدواجشان بالا گرفت و در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰) به بریتانیا بازگشتند و در ساتن کولدفیلد، نزدیک بیرمنگام اقامت گزیدند. اسکوایرز در طول ازدواجشان چندین بار سقط جنین کرد و مور بعدها گفت اگر می‌توانستند صاحب فرزند شوند، شاید سرنوشت ازدواجشان متفاوت می‌بود. در دوران پرتنش رابطه‌شان، اسکوایرز یک بار گیتاری را بر سر او شکست و پس از آنکه از رابطه عاشقانه مور با بازیگر ایتالیایی که بعدها سومین همسر مور شد، باخبر شد، مور گفت: «او آجری از پنجره‌ام پرتاب کرد. دستش را از میان شیشه داخل کرد و پیراهنم را گرفت و بازوهایش در این کار بریده شد… پلیس آمد و گفت: "خانم، دارید خون می‌ریزید" و او گفت: "این قلبم است که دارد خون می‌ریزد."» اسکوایرز نامه‌های ماتیولی به مور را رهگیری کرد و برنامه داشت آن‌ها را در خاطراتش منتشر کند، اما این زوج در سال ۱۹۷۷ (۱۳۵۶) علیه انتشار آن حکم توقف صادر کردند که اسکوایرز را بر آن داشت تا از آنان بابت از دست دادن درآمد شکایت کند، هرچند این شکایت بی‌نتیجه ماند. در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰)، در حین فیلم‌برداری در ایتالیا، مور اسکوایرز را به خاطر بازیگر ایتالیایی رها کرد. اسکوایرز از پذیرش جدایی سرباز زد و از مور بابت از دست دادن حقوق زناشویی شکایت کرد، اما مور از اجرای حکم دادگاه مبنی بر بازگشت به اسکوایرز در ۲۸ روز سرپیچی کرد. اسکوایرز همچنین پنجره‌های خانه‌ای در فرانسه را که مور و ماتیولی در آن زندگی می‌کردند شکست و بی‌نتیجه از بازیگر کنت مور به دلیل افترا شکایت کرد؛ زیرا مور در یک رویداد خیریه، مور و ماتیولی را به عنوان «آقای راجر مور و همسرش» معرفی کرده بود. مور و ماتیولی تا سال ۱۹۶۹ (۱۳۴۸) با هم زندگی کردند که اسکوایرز سرانجام پس از هفت سال جدایی، طلاق را پذیرفت. 3 مور سه فرزند از ماتیولی داشت: بازیگر دبورا مور (متولد ۲۷ اکتبر ۱۹۶۳) و دو پسر، جفری (متولد ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۶) و کریستین (متولد ۲۳ اوت ۱۹۷۳). جفری نیز بازیگر است و در فیلم‌های شرلوک هلمز در نیویورک (۱۹۷۶) و آتش، یخ و دینامیت (۱۹۹۰) در کنار پدرش ظاهر شد. در سال‌های بعد، او رستوران هاش را در می‌فر، لندن، با تأسیس کرد و در سال ۲۰۲۳ (۱۴۰۱) زیر نام «جافا مور» آهنگی به نام «تو و من» منتشر کرد که در آن صدای مرحوم نایا ریورا از مجموعه تلویزیونی گلی به کار رفته بود و در موزیک ویدئوی آن ستارگانی در حال لب‌خوانی حاضر بودند. پسر کوچک‌تر مور، کریستین، تهیه‌کننده فیلم است و چهار فرزند دارد: یک دختر از ازدواج اول با هایدی مور و دو پسر و یک دختر از ازدواج دوم با لارا سیداوی. کریستینا «کیکی» تولستروپ مور و ماتیولی در سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۲) از هم جدا شدند، زیرا مور دل‌بسته یک اشراف‌زاده سوئدی‌تبار دانمارکی، شده بود. مور بعدها تشخیص سرطان پروستات در سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۲) را «تغییردهنده زندگی» توصیف کرد که او را واداشت زندگی و ازدواجش را بازنگری کند. ماتیولی و تولستروپ مدت‌ها دوست بودند، اما ماتیولی در کتابی که بعدها دربارهٔ رابطه‌اش با مور نوشت، «هیچ‌چیز جاودان نمی‌ماند»، به شدت از تولستروپ انتقاد کرد و نوشت که چگونه احساس خیانت از سوی تولستروپ و طرد شدن از سوی مور داشته‌است. مور دربارهٔ طلاقش از ماتیولی سکوت اختیار کرد و بعدها گفت نمی‌خواست با «جنگ لفظی» به فرزندانش آسیب برساند. فرزندان مور پس از طلاق مدتی از صحبت با او سرباز زدند، اما بعدها با پدرشان آشتی کردند. ماتیولی تا سال ۲۰۰۰ (۱۳۷۹) از دادن طلاق امتناع کرد که سرانجام بر سر مبلغ ۱۰ میلیون پوند استرلینگ به توافق رسیدند.James Bone. مور گفت که عاشق تولستروپ است چون «منظم»، «آرام»، «مهربان» و «خونسرد» است و افزود: «زندگی دشواری دارم. کریستینا از همه چیز مراقبت می‌کند.» مور همچنین گفت ازدواجش با تولستروپ «رابطه‌ای آرام است و هیچ دعوایی در کار نیست.» تولستروپ دو فرزند از ازدواج پیشین داشت: هانس‌کریستین کنادسن جونیور و کریستینا کنادسن؛ کریستینا پدر ناتنی خود را تأثیری مثبت در زندگی‌اش توصیف کرد و گفت: «در روابط سختی بودم اما همه چیز تغییر کرد» وقتی مادرش با مور آشنا شد. مور در زمینه سیاست اعلام کرد که طرفدار محافظه‌کار است و بر این باور بود که روش درستی برای اداره یک کشور است. او به‌عنوان حامی «مادام‌العمر» حزب محافظه‌کار توصیف شد و در از این حزب حمایت کرد. با این حال، مور همچنین بی‌میلی خود را برای دیده شدن به‌عنوان چهره‌ای آشکارا سیاسی ابراز کرد و احساس می‌کرد که کار او با یونیسف مانع از آن می‌شود که مستقیماً در سیاست دخالت کند. در سال ۲۰۱۱، مور حمایت خود را از نخست‌وزیر محافظه‌کار دیوید کامرون دربارهٔ سیاست او در قبال اتحادیه اروپا اعلام کرد و گفت: «فکر می‌کنم او علی‌رغم مخالفت بسیاری از اعضای حزب خودش، کارش را فوق‌العاده خوب انجام می‌دهد. من آن‌ها را خائن می‌نامم؛ یعنی هر تندروی درون حزب محافظه‌کار که علیه رهبرشان سخن بگوید. باید از رهبرتان حمایت کنید.» مور همچنین از حفظ پوند استرلینگ به‌عنوان پول ملی بریتانیا حمایت کرد و از اینکه دولت بریتانیا به واحد پول واحد اروپایی نپیوسته بود، ابراز خرسندی کرد و گفت: «اگر مجبور می‌شدیم ملکه را از پول‌هایمان حذف کنیم، بسیار ناراحت می‌شدم. فکر می‌کنم باید مستقل باشیم، درست مثل اینکه شان کانری دربارهٔ اسکاتلند مستقل است.» در سال ۲۰۱۵، مور آنچه را که افراط در نزاکت سیاسی در صنعت فیلم می‌دانست مورد انتقاد قرار داد و بر این باور بود که بازنویسی تمایلات جنسی، جنسیت یا قومیت جیمز باند اشتباه خواهد بود و استدلال کرد که «این نه به خاطر همجنس‌گراهراسی است و نه به خاطر نژادپرستی؛ بلکه صرفاً در مورد وفاداری به شخصیت است.» مور تا پایان عمرش عضویت اتحادیه صنفی سرگرمی و رسانه (که اکنون بخشی از Prospect است) را حفظ کرد؛ او پیش از آغاز حرفه بازیگری‌اش به‌عنوان کارآموز تکنیسین پویانمایی به این اتحادیه پیوسته بود. در سال ۲۰۰۷، مور همچنین از کارگران کارخانه شکلات کدبری در کینشام که در اعتراض به تعطیلی کارخانه تظاهرات می‌کردند، حمایت کرد. تبعید مالیاتی مور در سال ۱۹۷۸ بریتانیا را به دلایل ترک کرد و ابتدا به سوئیس رفت. او در طول سال میان چهار خانه‌اش تقسیم می‌شد: یک آپارتمان در مونت‌کارلو، یک خانه تابستانی در شهر ساحلی کاستیلیونه دلا پسکایا در توسکانی، یک شالت در ، سوئیس، و یک خانه در سن‌پل دو ونس، فرانسه. مور ساکن موناکو شد و آلبرت دوم، شاهزاده موناکو او را به عنوان سفیر حسن‌نیت موناکو منصوب کرد؛ این انتصاب به پاس تلاش‌های او در معرفی و تبلیغ بین‌المللی این شاهزاده‌نشین صورت گرفت. مور دربارهٔ جمعیت روس‌تبار موناکو به‌صراحت انتقاد کرد و گفت: «متأسفانه از روس‌ها اشباع شده‌ایم. الان همه منوهای رستوران‌ها به روسی است.» مور از وضعیت تبعید مالیاتی خود صریحاً دفاع می‌کرد و می‌گفت که در دهه ۱۳۵۰ (۱۹۷۰ میلادی)، با مالیات‌هایی که دولت کارگری جیمز کالاهان بر پردرآمدترین افراد وضع کرده بود، «حسابداران، نمایندگان و وکلا» ی او به او توصیه کرده بودند که به خارج از کشور نقل مکان کند؛ زیرا «در آن زمان تا ۹۸ درصد درآمد ناخالص ما مشمول مالیات می‌شد و هرگز نمی‌توانستید به اندازه کافی پس‌انداز کنید تا اگر کار نمی‌کردید، نوعی معیشت داشته باشید.» مور در سال ۲۰۱۱ گفت که تصمیمش برای زندگی در خارج از کشور «فقط به خاطر مالیات نبود. به اندازه کافی به انگلستان برمی‌گردم که دلتنگش نشوم، تغییرات را ببینم و برخی از آن‌ها را خوب بیابم... من در زمانی که درآمد مناسبی داشتم مالیاتم را پرداختم، پس سهمم را ادا کرده‌ام.» بیماری و مرگ مور در دوران کودکی به بیماری‌های گوناگونی دچار شد، از جمله ، ، , ذات‌الریه دوطرفه و . مور سال‌های طولانی از رنج می‌برد; و در نتیجه در جریان فیلم‌برداری زندگی کن و بگذار بمیرند (فیلم) در سال ۱۹۷۳ برای مدتی بستری شد و بار دیگر در جریان فیلم‌برداری مونریکر (فیلم) در سال ۱۹۷۹. در جریان فیلم‌برداری صحنه تعقیب قایق در «زندگی کن و بگذار بمیرند»، مور با قایق موتوری تصادف کرد و دچار شکستگی دندان و تکان مغزی شد. در جریان فیلم‌برداری جاسوسی که دوستم داشت (فیلم)، مور در یک صحنه انفجار صندلی دچار سوختگی در ناحیه نشیمنگاه شد. در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲)، مور در حین بازی در یک نمایش برادوی روی صحنه از حال رفت و برای درمان ضربان قلب کُند و بالقوه کشنده، برای او کار گذاشته شد. سپس در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۶)، در دوره‌ای که برای درمان سرطان تحت مراقبت بود، زمین‌خورد و اش به شدت آسیب دید. روابط با خانواده‌های سلطنتی مور با برخی از اعضای خانواده سلطنتی دانمارک دوستی داشت؛ و همسر آن زمانش الکساندرا، کنتس فردریکسبورگ، مور و همسرش کیکی را به مراسم تعمید کوچک‌ترین پسرشان، ، دعوت کردند. در ۲۴ مه ۲۰۰۸ (۳ خرداد ۱۳۸۷)، مور و همسرش در مراسم ازدواج پرنس یواکیم با نامزد فرانسوی‌اش حضور یافتند. مور همچنین دوستی دیرینه با از سوئد داشت که نخستین بار در سفری به استکهلم برای یونیسف با او آشنا شد. همسر مور، کریستینا، که در سوئد زاده شده بود، از طریق دوستان مشترک از پیش با شاهدخت لیلیان آشنا بود. مور در خودزندگی‌نامه‌اش به دیدارهایی با شاهدخت برای صرف چای و شام، هر بار که او و همسرش به استکهلم می‌رفتند، اشاره کرد. او در مراسم یادبود شاهدخت در در استکهلم، در ۸ سپتامبر ۲۰۱۳ (۱۷ شهریور ۱۳۹۲)، خاطراتش را بیان کرد. در ۱ و ۲ ژوئیه ۲۰۱۱ (۱۰ و ۱۱ تیر ۱۳۹۰)، مور و همسرش در آلبرت دوم، شاهزاده موناکو و شارلین ویتستوک حضور یافتند. جوایز و میراث مور در نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) در به درجه فرماندهی منصوب شد و در به درجه شوالیه فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا (KBE) ارتقا یافت؛ این افتخار به پاس خدمات خیریه‌اش، به‌ویژه برای یونیسف و پس از آن بین‌الملل، بود که بیش از یک دهه زندگی عمومی او را دربر گرفته بود. هنگام دریافت لقب شوالیه‌گری، مور گفت که این اعطا «برای من بسیار بیشتر از دریافت آن به خاطر بازیگری معنا داشت… افتخار کردم چون آن را از جانب کل یونیسف و به خاطر همه دستاوردهایی که در طول سال‌ها داشته دریافت کردم». در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۷ (۱۹ مهر ۱۳۸۶)، سه روز پیش از هشتادمین سالروز تولدش، مور ستاره‌ای در پیاده‌رو مشاهیر هالیوود برای کارهایش در تلویزیون و سینما دریافت کرد. ستاره مور، دو هزار و سیصد و پنجاهمین ستاره نصب‌شده بود و به‌مناسبت، در شماره ۷۰۰۷ بلوار هالیوود قرار گرفت. در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۸ (۷ آبان ۱۳۸۷)، دولت فرانسه مور را به درجه فرمانده نشان هنر و ادب منصوب کرد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۲ (۱ آذر ۱۳۹۱)، مور دکترای افتخاری از برای کمک‌های برجسته‌اش به صنعت فیلم و تلویزیون بریتانیا در طول بیش از پنجاه سال، به‌ویژه تولیدات فیلم و تلویزیون در هرتفوردشر، دریافت کرد. پس از مرگ او، سالن راجر مور در استودیوهای پاین‌وود در مراسمی که در اکتبر ۲۰۱۷ (مهر ۱۳۹۶) برای بزرگداشت زندگی و آثارش برگزار شد، گشایش یافت. همسر و خانواده‌اش به همراه تهیه‌کنندگان جیمز باند، مایکل ویلسون و باربارا براکلی در این مراسم حاضر بودند. برای کارهای خیریه‌اش ۲۰۱۲: جایزه دستاورد مادام‌العمر یونیسف بریتانیا ۲۰۰۷: جایزه الهام‌بخشی داگ هامرشولد (یونیسف) ۲۰۰۴: جایزه انسان‌دوستانه آدری هپبورن یونیسف ۲۰۰۳: نشان شایستگی فدرال آلمان (Bundesverdienstkreuz) برای فعالیت‌هایش در یونیسف ۲۰۰۳: شوالیه فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا (KBE) ۱۹۹۹: فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) جوایز دستاورد مادام‌العمر ۲۰۰۸: فرمانده ۲۰۰۷: پیاده‌رو مشاهیر هالیوود ۲۰۰۴: TELEKAMERA (جایزه دستاورد مادام‌العمر «Tele Tydzień»، لهستان) ۲۰۰۲: جشنواره تلویزیون مونت‌کارلو (جایزه دستاورد مادام‌العمر) ۲۰۰۱: جایزه دستاورد مادام‌العمر (جشنواره فیلم، جامائیکا) ۱۹۹۷: جشنواره فیلم پالم اسپرینگز، آمریکا، جایزه دستاورد مادام‌العمر ۱۹۹۵: TELE GATTO (تلویزیون ایتالیا؛ جایزه دستاورد مادام‌العمر) ۱۹۹۱: دوربین طلایی (تلویزیون آلمان؛ جایزه دستاورد مادام‌العمر) ۱۹۹۰: BAMBI (جایزه دستاورد مادام‌العمر از مجله آلمانی BUNTE) برای بازیگری‌اش ۱۹۸۱: OTTO (محبوب‌ترین ستاره سینما؛ از مجله آلمانی BRAVO) ۱۹۸۰: برای محبوب‌ترین ستاره سینمای جهان — مرد. سپس در سال ۱۹۸۹ بستنی مگنوم را به بازار عرضه کرد که اکنون پرفروش‌ترین برند بستنی در جهان است. فیلم‌شناسی نقش‌های سینمایی سال عنوان نقش یادداشت‌ها ۱۹۴۵ کاملاً غریبه ملوان بدون اعتبار سزار و کلئوپاترا سرباز رومی ۱۹۴۶ تماشاگر میهمان ۱۹۴۹ سیاهی‌لشکر پسری دم در تئاتر سرباز در کافه پدینگتون ۱۹۵۱ بی‌بندوبار سیاهی‌لشکر پرنده‌شناس داخل قطار ۱۹۵۴ آخرین باری که پاریس را دیدم پل ۱۹۵۵ آهنگ منقطع سیریل لارنس جک ۱۹۵۶ دایان (فیلم ۱۹۵۶) شاهزاده هانری ۱۹۵۹ معجزه (فیلم ۱۹۵۹) کاپیتان مایکل استوارت ۱۹۶۱ پل ویلتون شان گرت ۱۹۶۲ رومولوس انزو پراتی ۱۹۶۸ سایمون تمپلار ۱۹۶۹ سایمون تمپلار گری فن ۱۹۷۰ هارولد پلهام ۱۹۷۳ زندگی کن و بگذار بمیرند (فیلم) جیمز باند ۱۹۷۴ طلا (فیلم ۱۹۷۴) راد اسلیتر مردی با طپانچه طلایی (فیلم) جیمز باند ۱۹۷۵ آن بخت خوش مایکل اسکات ۱۹۷۶ حادثه سان فرانسیسکو اولیس بر سر شیطان فریاد بکش سباستیان اولداسمیت شرلوک هلمز در نیویورک شرلوک هولمز ۱۹۷۷ جاسوسی که دوستم داشت (فیلم) جیمز باند ۱۹۷۸ غازهای وحشی (فیلم ۱۹۷۸) ستوان شان فین ۱۹۷۹ فرار به آتن سرگرد اتو هخت مونریکر (فیلم) جیمز باند سرقت مسلحانه در دریای شمال روفوس اکسکالیبور فولکس ۱۹۸۰ گرگ‌های دریا کاپیتان گاوین استوارت عاشقان یکشنبه هری لیندن ۱۹۸۱ مسیر کاننبال سیمور گلدفارب جونیور فقط به خاطر چشمان تو (فیلم) جیمز باند ۱۹۸۳ اختاپوسی نفرین پلنگ صورتی بازرس ارشد ژاک کلوزو ۱۹۸۴ چهره عریان (فیلم) دکتر جاد استیونز ۱۹۸۵ نمایی به یک قتل جیمز باند آخرین نقش باند ۱۹۸۷ آدم‌برفی جادویی لومی اوکو، آدم‌برفی نقش صدایی ۱۹۹۰ آتش، یخ و دینامیت سر جرج ویندزور چشم گاو سر جان بویستاک ۱۹۹۲ تختخواب و صبحانه (فیلم ۱۹۹۲) آدام ۱۹۹۵ مردی که نمی‌میرد (فیلم ۱۹۹۵) توماس گریس همچنین تهیه‌کننده اجرایی ۱۹۹۶ هدف نهایی لرد ادگار دابز ۱۹۹۷ دنیای اسپایس رئیس قدیس (فیلم ۱۹۹۷) گوینده رادیو نقش صدایی ۲۰۰۱ دشمن کمیسر رابرت اوگیلوی ۲۰۰۲ در روستای خودمان وسنا راجر مور سفری با قایق لوید فاورشام ۲۰۰۴ مگسی که دوستم داشت بابانوئل نقش صدایی ۲۰۰۶ پیتر خرگوشه بیا: فیلم ژانویه کیو آیرنتیل ۲۰۰۸ عامل کراش برت گاسکت ۲۰۰۹ قوهای وحشی اسقف اعظم ۲۰۱۰ تب لازنبی ۲۰۱۱ فندک جرج بورمن شاهزاده‌ای برای کریسمس ادوارد، دوک کاسلبری ۲۰۱۳ ناسازگارها راجر مور ۲۰۱۶ مراقب راجر مور ۲۰۱۷ قدیس (فیلم ۲۰۱۷) جاسپر آخرین نقش نقش‌های تلویزیونی سال عنوان نقش یادداشت‌ها ۱۹۴۹ باب درو فیلم تلویزیونی خانه‌ای در میدان جان آنستراتر ۱۹۵۰ کارآگاه اتاق پذیرایی ناشناخته بی‌بی‌سی، ۲۷ مه ۱۹۵۰ ۱۹۵۳ دیپلمات فرانسوی قسمت: «دنیا در دست» گِل پادشاهان جوزیا وج‌وود فیلم تلویزیونی ژولیوس سزار ناشناخته ناشناخته ۱۹۵۶ بیلی میچل قسمت: «این خانه‌واده شاد» پاتریک سیمونز قسمت: «یک قتل اعلام می‌شود» ۱۹۵۷ لژیونر پل هاردینگ قسمت: «ثروتمندترین مرد لژیون» گاوین قسمت: «نور تگارت» قسمت: «آقای جروم شگفت‌انگیز» ۱۹۵۸–۱۹۵۹ آیوانهو (مجموعه تلویزیونی) آیوانهو تمام ۳۹ قسمت ۱۹۵۹ جیمی سیمز قسمت: «جوان خشمگین» آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند بازرس بنسون فصل ۴ قسمت ۲۴: «زمردهای اَوون» ۱۹۵۹–۱۹۶۰ سیلکی هریس تمام ۳۷ قسمت ۱۹۵۹–۱۹۶۱ ماوریک (مجموعه تلویزیونی) بو ماوریک ۱۶ قسمت ۱۹۶۱ گوینده رادیو صدا؛ قسمت: «مرخصی با حقوق» جان چهارده قیراطی ۲ قسمت ۱۹۶۲–۱۹۶۹ سایمون تمپلار تمام ۱۱۸ قسمت ۱۹۶۴ جیمز باند قسمت: «۱۷ ژوئیه ۱۹۶۴» ۱۹۶۵ راجر تنی قسمت: «چه چیزی ممکن است اشتباه برود» ۱۹۷۱–۱۹۷۲ ترغیب‌گران! این کتاب شامل سپاسگزاری از شان کانری است که مور سال‌های بسیاری با او دوستی داشت: «همچنین می‌خواهم از شان کانری تشکر کنم — با کمک او بود که این کار ممکن شد.» خودزندگی‌نامه مور با عنوان My Word is My Bond در نوامبر ۲۰۰۸ توسط انتشارات کالینز در آمریکا و در ۲ اکتبر ۲۰۰۸ توسط مایکل اومارا بوکز در بریتانیا منتشر شد. | ## جمع‌بندی | این کتاب، که دارای تصاویر فراوان است، بر پایه خاطرات، اندیشه‌ها و روایت‌های مور دربارهٔ همه چیز مرتبط با ۰۰۷ نوشته شده و بخشی از درآمد آن به یونیسف اختصاص یافت.