موضوع مقاله: ایوان پاولف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایوان پاولف | مقدمه: ایوان پیتروویچ پاولوف (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۸۴۹ در ریازان، روسیه – درگذشتهٔ ۲۷ فوریه ۱۹۳۶) عصب‌شناس، فیزیولوژیست، روان‌شناس و پزشک روس بود. | ## بخش 1: ایوان پاولف | پاولف در سال ۱۹۰۴ برای «تحقیقات در مورد چگونگی دستگاه گوارش انسان» برنده جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شد اما شهرت وی بیشتر از کارهای او در زمینه شرطی‌شدن کلاسیک ناشی می‌شود. پدرش کشیش جوان و فقیری بود که با باغبانی، روزگار می‌گذراند و علاقه زیادی، به کتاب و مطالعه داشت. در ۱۱ سالگی، به مدرسه کلیسای ریازان رفت؛ اما آنجا را رها کرد و در دانشگاه سن پترزبورگ به تحصیل علوم طبیعی پرداخت و در سال ۱۸۹۸ درجه دکتری، دریافت کرد. گرایش او به علوم طبیعی ناشی از اندیشه‌های روشنفکران انقلابی روس به ویژه پیسارف بود و کتاب «انعکاس‌های مغز» اثر آی. سچنوف بنیان‌گذار فیزیولوژی روسیه که در آموزشگاه مذهبی خوانده بود به آشنایی او با پیشرفت‌های علمی آن زمان کمک زیادی کرد. پاولف در دانشگاه استادان برجسته‌ای داشت: مندلیف در شیمی معدنی، باتلروف در شیمی آلی و به ویژه آی.اف. تیسون در فیزیولوژی که کمک زیادی در تبدیل پاولف به بزرگ‌ترین دانشمند آزمایشگر زمان خود کرد. پاولف پس از انقلاب اکتبر در روسیه بسیار مورد احترام قرار گرفت و به کارهای علمی خود می‌پرداخت. در بستر مرگ، در حالی‌که کاملاً هوش و حواسش بجا بود از یکی از شاگردانش خواست که در کنار او بنشیند و شرح احساسات و حالات خود را که تا لحظه مرگ به او می‌گوید، یادداشت کند. | ## بخش 2: ایوان پاولف | تحصیلات پاولف در سال ۱۸۷۰ وارد دانشگاه سن پترزبورگ شد و در رشتهٔ علوم طبیعی تحصیل کرد. او سپس در آکادمی پزشکی نظامی امپراتوری ادامه تحصیل داد و در زمینهٔ فیزیولوژی تخصص یافت. به ظرف جمع‌آوری بزاق و لوله‌ای که به‌صورت جراحی در پوزهٔ سگ کار گذاشته شده است، توجه کنید. ایوان پاولف در آغاز کار علمی خود بر روی فیزیولوژی دستگاه گردش خون پژوهش می‌کرد، اما شهرت اصلی او به دلیل تحقیقات گسترده‌اش در زمینهٔ دستگاه گوارش و سپس کشف شرطی‌سازی کلاسیک است. او با طراحی روش‌های جراحی نوآورانه توانست بخش‌های مختلف دستگاه گوارش سگ‌ها را به‌طور مستقل بررسی کند. پاولف نشان داد که دستگاه گوارش تنها یک سیستم مکانیکی ساده نیست، بلکه به‌شدت تحت تأثیر دستگاه عصبی مرکزی قرار دارد. او ثابت کرد که فرآیندهای روان‌شناختی مانند انتظار غذا می‌توانند بر نوع و میزان ترشحات گوارشی اثر بگذارند. این کشف، دیدگاه تازه‌ای دربارهٔ ارتباط ذهن و بدن در فیزیولوژی ایجاد کرد و پایه‌ای برای پژوهش‌های بعدی در روان‌فیزیولوژی شد. در دههٔ ۱۸۹۰، او هنگام مطالعهٔ ترشحات بزاقی سگ‌ها متوجه شد که حیوانات نه تنها هنگام دیدن یا بوییدن غذا، بلکه حتی هنگام شنیدن صدای قدم‌های دستیار آزمایشگاه نیز بزاق ترشح می‌کنند. | ## بخش 3: ایوان پاولف | پاولف با آزمایش‌های دقیق نشان داد که یک محرک خنثی (مانند صدای زنگ یا مترونوم) اگر به‌طور مکرر با محرک طبیعی (غذا) همراه شود، می‌تواند به‌تنهایی همان پاسخ (ترشح بزاق) را برانگیزد. پاولف برای توصیف این فرایند اصطلاحات علمی دقیقی معرفی کرد: «محرک خنثی»، «محرک غیرشرطی»، «پاسخ غیرشرطی، «محرک شرطی» و «پاسخ شرطی». او نشان داد که زخم‌های معده و اختلالات گوارشی می‌توانند تحت تأثیر عوامل روانی ایجاد یا تشدید شوند. همچنین، روش‌های دقیق آزمایشگاهی او الگویی برای پژوهش‌های تجربی در علوم رفتاری و زیستی به‌شمار می‌روند. شرطی‌سازی کلاسیک در دههٔ ۱۸۹۰، پاولف متوجه شد که سگ‌ها نه تنها هنگام دیدن غذا، بلکه هنگام دیدن فردی که غذا را می‌آورد یا شنیدن صدای خاصی نیز بزاق ترشح می‌کنند. آزمایش‌های او نشان داد که می‌توان یک محرک خنثی (مانند صدای زنگ) را با یک محرک طبیعی (مانند غذا) جفت کرد تا پاسخ شرطی (ترشح بزاق) ایجاد شود. نظریهٔ شرطی‌سازی کلاسیک بعدها در روان‌درمانی، آموزش و حتی بازاریابی به‌کار گرفته شد. | ## جمع‌بندی | او تا آخرین روزهای زندگی‌اش به پژوهش علمی ادامه داد و میراثی ماندگار در روان‌شناسی و فیزیولوژی بر جای گذاشت.