موضوع مقاله: بکجه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بکجه | مقدمه: م)؛ یک پادشاهی کره‌ای بود که از ۱۸ پیش از میلاد تا ۶۶۰ پس از میلاد در جنوب غربی کره واقع شده بود. | ## بخش 1: بکجه | این پادشاهی در جنوب غربی شبه جزیره کره واقع شده بود و توسط پادشاه اونجو و مادرش سوسانو تاسیس شد و اوایل با نام سیپجه شناخته میشد که بعدها به نام بکجه شناخته شد، و در سال ۶۶٠ میلادی با حملات ارتش شیلا به رهبری کیم یوشین شکست خورد و بکجه پس از ۶۷۸ سال از بین رفت.백제 성왕 때 마한과 통합이 이루어졌다 영암신문 2019년 1월 18일노성태의 남도역사 이야기>백제의 마한 병합은 6세기 중엽이었다 전남일보 2021년 3월 3일다만 과거에는 근초고왕 시절에 마한을 병합했다는 게 통설이었다. 한국민족문화대백과사전 بکجه توسط اونجو، سومین فرزند جومونگ و سوسونو بنیان‌گذار گوگوریو، در ویریه‌سونگ (جنوب سئول کنونی) تأسیس شد. بکجه، مانند گوگوریو، ادعا کرد که جانشین بویو شده است، کشوری که در منچوری امروزی در زمان سقوط گوجوسون تأسیس شد. بکجه به‌طور متناوب با امپراتوری گوگوریو و شیلا جنگید و با آنها متحد شد زیرا سه پادشاهی کنترل شبه‌جزیره کره را گسترش دادند. در اوج خود در قرن چهارم، بکجه بیشتر شبه جزیره کره غربی، تا شمال پیونگ‌یانگ و بخش‌هایی از کشور چین شامل کل استان شاندونگ و بخش‌های شمالی استان جیانگسو را تحت کنترل داشت این کشور با روابط سیاسی و تجاری با چین و ژاپن به یک قدرت دریایی منطقه ای مهم تبدیل شد. بکجه یک قدرت دریایی بزرگ بود؛ مهارت دریایی آن، که آن را به ابرقدرت آسیای شرقی تبدیل کرد، در انتشار آیین بودایی در سراسر آسیای شرقی و فرهنگ قاره‌ای در ژاپن مؤثر بود. درسال ۶۶۰ میلادی پس از کشته شدن ژنرال گی بک در نبرد با کیم یوشین، بکجه توسط دودمان تانگ و شیلا شکست خورد و در نهایت فروپاشید. این کتاب که در سال ۱۱۴۵ میلادی توسط کیم بو سیک نوشته شده است، به تاریخ سه امپراتوری کره (گوگوریو، بکجه و شیلا) می‌پردازد. تأسیس بکجه جومونگ، بنیان‌گذار گوگوریو، پس از ترک بویئو، پادشاهی جدیدی را تأسیس کرد و به عنوان پادشاه الهی دونگمیونگ شناخته شد. زمانی که یوری، پسر جومونگ از همسر اولش، به گوگوریو بازگشت، جومونگ او را به عنوان ولیعهد انتخاب کرد. این تصمیم باعث شد سوسونو به همراه دو پسرش گوگوریو را ترک کند و به جنوب برود تا پادشاهی جدیدی تأسیس کند. اونجو در ویری‌سئونگ (هانام کنونی) مستقر شد و کشورش را سیپجه (십제، 十濟، به معنی "ده رعیت") نامید. شرایط سخت محیطی در میچوهول، مانند آب شور و مرداب‌ها، زندگی را دشوار کرده بود، در حالی که مردم ویری‌سئونگ در رفاه بودند. این تفاوت‌ها باعث شد بیریو نزد برادرش اونجو برود و تاج و تخت سیپجه را درخواست کند. اهمیت تاریخی بکجه یکی از سه پادشاهی کره بود که نقش مهمی در تاریخ و فرهنگ این منطقه ایفا کرد. این پادشاهی به دلیل مهارت‌های دریایی و روابط تجاری و فرهنگی با چین و ژاپن، به یک قدرت منطقه‌ای تبدیل شد. همچنین، بکجه در گسترش آیین بودایی و انتقال فرهنگ قاره‌ای به ژاپن نقش کلیدی داشت. #پرترهنام (های) شخصیدوران زندگانی (میلادی)نام (های) پسامرگدوران پادشاهی (میلادی)توضیحاتفارسیهانگول/هانجافارسیهانگول/هانجانسبت با پادشاه پیشینپایتخت۱ بویو اونجو 부여온조 (扶餘溫祚)؟ ~ ۱۶۶ گه‌رو 개루왕 (蓋婁王)۱۲۸ ~ ۱۶۶پسر گیروهان سونگ۵ بویو چوگوبویو سوگوبویو سوکگو 부여초고 (扶餘肖古)부여소고 (扶餘素古)부여속고 (扶餘速古)؟ ~ ۲۱۴ چوگوسوگوسوکگو 초고왕 (肖古王)소고왕 (素古王)속고왕 (速古王)۱۶۶ ~ ۲۱۴پسر گه‌روهان سونگ۶ بویو گوسوبویو گویسو 부여구수 (扶餘仇首)부여귀수 (扶餘貴須)؟ ~ ۲۳۴ گوسوگویسو 구수왕 (仇首王)귀수왕 (貴須王)۲۱۴ ~ ۲۳۴پسر چوگوهان سونگ۷ بویو سابانبویو سابیبویو سای 부여사반 (扶餘沙泮)부여사비 (扶餘沙沸)부여사이 (扶餘沙伊)؟ ~ ۲۳۴ سابان سابیسای사반왕 (沙泮王)사비왕 (沙沸王)사이왕 (沙伊王)۲۳۴ (دو ماه)پسر گوسوهان سونگ۸ بویو گویبویو گوییبویو گومو 부여고이 (扶餘古爾)부여구이 (扶餘久爾)부여고모 (扶餘古慕)؟ ~ ۲۸۶ گویگوییگومو 고이왕 (古爾王)구이왕 (久爾王)고모왕 (古慕王)۲۳۴ ~ ۲۸۶پسر گه‌روهان سونگ۹ بویو چکگیهبویو چونگگیه 부여책계 (扶餘責稽)부여청계 (扶餘靑稽)؟ – ۳۴۶ گیه 계왕 (契王)۳۴۴ ~ ۳۴۶پسر بونسوهان سونگ۱۳ بویو گو 부여구 (扶餘句) ۳۲۴ ~ ۳۷۵ گون‌چوگوچوگوسوکگوجوگو 근초고왕 (近肖古王)초고왕 (肖古王)속고왕 (速古王)조고왕 (照古王)۳۴۶ ~ ۳۷۵پسر بیریوهان سونگ۱۴ بویو سو 부여수 (扶餘須)؟ ~ ۳۸۴ گون‌گوسوگون‌گویسوگویسوگویریوگوسو 근구수왕 (近仇首王)근귀수왕 (近貴首王)귀수왕 (貴首王)귀류왕 (貴流王)구소왕 (久素王)۳۷۵ ~ ۳۸۴پسر گون‌چوگوهان سونگ بویو چیمنیو 부여침류 (扶餘枕流)؟ – ۳۸۵چیمنیو 침류왕 (枕流王)۳۸۴ ~ ۳۸۵پسر گون‌گوسوهان سونگ۱۶ بویو جینسابویو هی 부여진사 (扶餘辰斯)부여휘 (扶餘暉)؟ | ## بخش 2: بکجه | ~ ۳۹۲جینسا진사왕 (辰斯王)۳۸۵ ~ ۳۹۲پسر گون‌گوسوهان سونگ۱۷ بویو آشینبویو آبانگبویو آهوابویو آمی 부여아신 (扶餘阿莘)부여아방 (扶餘阿芳)부여아화 (扶餘阿花)부여아미 (扶餘阿美)؟ ~ ۴۰۵ آشینآبانگآهواآمی 아신왕 (阿莘王)아방왕 (阿芳王)아화왕 (阿花王)아미왕 (阿美王)۳۹۲ ~ ۴۰۵پسر چیمنیوهان سونگ۱۸ بویو یونگبویو جون 부여영 (扶餘映)부여전 (扶餘腆)؟ ~ ۴۲۰ جونجیجیکجیجینجی 전지왕 (腆支王)직지왕 (直支王)진지왕 (眞支王)۴۰۵ ~ ۴۲۰پسر آشینهان سونگ۱۹ نامشخص نامشخص؟ ~ ۴۵۵ بیوپیریو 비유왕 (毗有王)피류왕 (避流王)۴۲۷ ~ ۴۵۵نوه گویشینهان سونگ۲۱ بویو گیونگبویو گیونگسا 부여경 (扶餘慶)부여경사 (扶餘慶司)؟ ~ ۴۷۵گه‌روگون‌گه‌رو개로왕 (蓋鹵王)근개루왕 (近蓋婁王)۴۴۵ ~ ۴۷۵پسر بیوهان سونگ۲۲ بویو دوبویو مودو 부여도 (扶餘都)부여모도 (扶餘牟都)؟ ~ ۴۷۷مونجو문주왕 (文周王)۴۷۵ ~ ۴۷۷پسر گون‌گه‌روهان سونگ از ۴۷۵ میلادی اونگجین۲۳ بویو سامگونبویو سامگولبویو ایمگول 부여삼근 (扶餘三斤)부여삼걸 (扶餘三乞)부여임걸 (扶餘壬乞)۴۶۵ ~ ۴۷۹سامگونمونگون 삼근왕 (三斤王)문근왕 (文斤王)۴۷۷ ~ ۴۷۹پسر مونجواونگجین۲۴ بویو مودهبویو دهبویو ماموبویو مالدا 부여모대 (扶餘牟大)부여대 (扶餘大)부여마모 (扶餘摩牟)부여말다 (扶餘末多)؟ ~ ۵۰۱دونگسونگمالدا 동성왕 (東城王)말다왕 (末多王)۴۷۹ ~ ۵۰۱برادرزاده مونجواونگجین۲۵ بویو سامابویو یانگ 부여사마 (扶餘斯摩)부여융 (扶餘隆)۴۶۲ ~ ۵۲۳موریونگساما 무령왕 (武寧王)사마왕 (斯摩王)۵۰۱ ~ ۵۲۳برادر دونگسونگاونگجین۲۶ بویو میونگنونگبویو میونگ 부여명농 (扶餘明禯)부여명 (扶餘明)؟ ~ ۵۵۴سونگمیونگسونگمیونگ 성왕 (聖王)명왕 (明王)성명왕 (聖明王)۵۲۳ ~ ۵۵۴پسر موریونگاونگجین از ۵۳۸ میلادی سابی‌سونگ۲۷ بویو چانگ 부여창 (扶餘昌)۵۲۵ ~ ۵۹۸ویدوکچانگ 위덕왕 (威德王)창왕 (昌王)۵۵۴ ~ ۵۹۸پسر سونگسابی‌سونگ۲۸ بویو گیه 부여계 (扶餘季)؟ ~ ۵۹۹هیههون 혜왕 (惠王)헌왕 (獻王)۵۹۸ ~ ۵۹۹پسر سونگسابی‌سونگ۲۹ بویو سونبویو هیوسون 부여선 (扶餘宣)부여효순 (扶餘孝順)؟ تعدادی از فرماندهی لیلانگ (هانجا: 樂浪) از طریق تجارت به بکجه وارد شدند و تعداد کمی از جین (هانجا: 辰人) نیز در حکومت بکجه پذیرفته شدند. م توسط پادشاه اونجو، که گروهی از مردم را از جنوب گوگوریو به سمت حوضه رودخانه هان هدایت کرد، تأسیس شد. طبق اسناد چینی از سه پادشاهی، در دوره سامهان، یکی از روسای کنفدراسیون ماهان قبلاً بکجه نامیده می‌شد. جومونگ پسرش یوری را در بویو رها کرده بود زمانی که او آن پادشاهی را ترک کرد تا پادشاهی جدید گوگوریو را تأسیس کند. جومونگ پادشاه دونگ‌میونگ شد و دو پسر دیگر با سوسونو به نام‌های اونجو و بیریو داشت. زمانی که یوری بعداً به گوگوریو رسید، جومونگ فوراً او را به عنوان ولیعهد انتخاب کرد. سوسونو که متوجه شد یوری پادشاه بعدی خواهد شد، گوگوریو را ترک کرد و دو پسرش بیریو و اونجو را به جنوب برد تا پادشاهی خود را با مردم خود به همراه ده رعیت ایجاد کنند. اونجو در ویری‌سئونگ (هانام کنونی) ساکن شد و کشورش را سیپجه (십제، 十濟، به معنی "ده رعیت") نامید، در حالی که بیریو در میچوهول (اینچئون کنونی) برخلاف توصیه رعیت‌ها ساکن شد. آب شور و باتلاق‌ها در میچوهول سکونت گاه را دشوار می‌کرد، در حالی که مردم ویری‌سئونگ در رفاه زندگی می‌کردند. در ناامیدی، بیریو خودکشی کرد و مردمش به ویری‌سئونگ نقل مکان کردند، جایی که پادشاه اونجو از آنها استقبال کرد و نام کشورش را بکجه ("صد واسال") گذاشت. پادشاه اونجو پایتخت را از جنوب به شمال رودخانه هان و سپس دوباره به جنوب، احتمالاً در سئول کنونی، تحت فشار سایر ایالت‌های ماهان، منتقل کرد. اعتقاد بر این است که پادشاه گارو پایتخت را در سال ۱۳۲ به شمال رودخانه به بوخانسان سونگ احتمالاً در گویانگ امروزی در شمال غربی سئول منتقل کرده است. در طول قرون اولیه عصر مشترک، که گاهی به آن دوره سه پادشاهی اولیه نیز گفته می‌شود، بکجه اولیه به تدریج کنترل سایر قبایل ماهان را به دست آورد. پادشاهی بکجه ابتدا منطقه حوضه رودخانه هان (کره) را فتح می‌کند، سپس ایالت موکجی (목지국، 目支國) را سرنگون می‌کند و سپس ماهان را به قلمرو بکجه اضافه می‌کند. در طول سلطنت پادشاه گوی (۲۳۴–۲۸۶)، بکجه به عنوان یک پادشاهی تمام عیار تبدیل شد، زیرا به تحکیم کنفدراسیون ماهان ادامه داد. در سال ۲۴۹، طبق متن ژاپنی باستانی نیهون‌شوکی، گسترش بکجه به کنفدراسیون گایا در شرق آن، در اطراف دره رودخانه ناکدونگ رسید. اولین نمایندگی‌های دیپلماتیک از بکجه در حدود سال ۳۶۷ (طبق گزارش نیهون شوکی: ۲۴۷) به ژاپن رسیدند. | ## بخش 3: بکجه | شاه گون‌چوگو (۳۴۶–۳۷۵) قلمرو بکجه را از طریق جنگ با گوگوریو به شمال گسترش داد، در حالی که جوامع ماهان باقی مانده را در جنوب ضمیمه کرد. در طول سلطنت گون‌چوگو، قلمروهای بکجه شامل بیشتر شبه جزیره کره غربی (به جز دو استان پیونگان) بود و در سال ۳۷۱، بکجه گوگوریو را در پیونگ یانگ شکست داد. بکجه تجارت قابل توجهی را با گوگوریو ادامه داد و فرهنگ و فناوری چینی را فعالانه پذیرفت. بکجه همچنین به یک قدرت دریایی تبدیل شد و روابط حسنه متقابل با حاکمان ژاپنی دوره کوفون را ادامه داد و تأثیرات فرهنگی قاره‌ای را به ژاپن منتقل کرد. سیستم نوشتاری چینی، بودیسم، سفالگری پیشرفته، تدفین تشریفاتی، و سایر جنبه‌های فرهنگ توسط اشراف، صنعتگران، دانشمندان و راهبان در طول رابطه خود معرفی شدند. دوره اونگجین در قرن پنجم، بکجه تحت تهدید نظامی گوگوریو به سمت جنوب عقب‌نشینی کرد و در سال ۴۷۵، منطقه سئول به دست گوگوریو افتاد. پایتخت جدید که در مناطق کوهستانی محافظت شده بود، در مقابل شمال امن بود، اما ارتباطش با جهان خارج نیز قطع شد. با این حال، این شهر از ویری‌سئونگ به شیلا نزدیک‌تر بود و یک اتحاد نظامی بین شیلا و بکجه علیه گوگوریو شکل گرفت. بیشتر نقشه‌های دوره سه پادشاهی نشان می‌دهد که بکجه استان‌های چونگچونگ و جولا، هسته اصلی کشور در دوره‌های اونگجین و سابی را اشغال کرده است. قرار گرفتن رودخانه قابل کشتیرانی گیوم در سابی، ارتباط با چین را بسیار آسان‌تر کرد و تجارت و دیپلماسی در طول سلطنت او شکوفا شد و تا قرن هفتم ادامه یافت. در قرن هفتم، با نفوذ فزاینده شیلا در جنوب و مرکز شبه جزیره کره، بکجه افول خود را آغاز کرد. سقوط و جنبش‌های احیاگر در سال ۶۶۰، نیروهای ائتلاف شیلا و تانگ چین به بکجه حمله کردند که در آن زمان با گوگوریو متحد شد. یک ارتش بزرگ تحت رهبری ژنرال گی‌بک در نبرد هوانگسان بیول در نزدیکی نونسان شکست خورد. پایتخت سابی تقریباً بلافاصله پس از آن سقوط کرد و در نتیجه بکجه توسط شیلا ضمیمه شد. پادشاه اویجا و پسرش بویئو یونگ به تبعید در چین فرستاده شدند در حالی که حداقل برخی از طبقه حاکم به ژاپن گریختند. سقوط سابی منجر به یکی از بخش‌های بدنام در تاریخ کره شد، زیرا تعداد بیشماری از زنان دربار، صیغه و زنان اشراف با پریدن از صخره ای در نزدیکی سابی به جای اسیر شدن توسط اتحاد شیلا تانگ، خودکشی کردند. برای یادآوری این رویداد غم‌انگیز در تاریخ، یک غرفه در به اصطلاح «صخره گل‌های در حال سقوط» ایستاده است که به یاد شکست بکجه و خودکشی زنان دربار پادشاهی و کنیزانی است که از صخره پریده‌اند. نیروهای بکجه تلاش کردند تا در مدت کوتاهی قوای خود را بازسازی کنند اما با نیروهای مشترک شیلا-تانگ روبرو شدند. یک راهب بودایی دوچیم (도침، 道琛) و ژنرال سابق بکجه گوئیسیل بوکسین برای احیای بکجه برخاستند. آنها از شاهزاده بکجه بویئو پونگ برای خدمت به عنوان پادشاه استقبال کردند و جوریو (주류، 周留، در شهرستان سئوچئون امروزی، چونگ چئونگ جنوبی) به عنوان مقر آنها بود. امپراتور گائوزونگ ژنرال لیو رنگویی را که قبلاً به دلیل توهین به لی ییفو به درجه معمولی تنزل داده بود را با نیروی امدادی فرستاد و لیو رنگوئی و لیو رنیوآن توانستند با حملات نیروهای مقاومت بکجه مقابله کنند، اما خود به اندازه کافی قوی نبودند. بکجه از ژاپن درخواست کمک کرد و پادشاه پونگ با گروهی متشکل از ۱۰٫۰۰۰ سرباز به بکجه بازگشت. قبل از رسیدن کشتی‌های ژاپنی، نیروهای او با گروهی از نیروهای تانگ در شهرستان اونگجین مبارزه کردند. در سال ۶۶۳، نیروهای احیای بکجه و ناوگان دریایی ژاپن در جنوب بکجه برای مقابله با نیروهای شیلا در نبرد باکگانگ گرد هم آمدند. | ## جمع‌بندی | پس از پنج رویارویی دریایی، که در همگی ناوگان مشترک شیلا - تانگ پیروز شد، که در اوت ۶۶۳ در باکگانگ رخ داد، که پایین دست رودخانه گئوم یا رودخانه دونگ‌جین بود، نیروهای شیلا تانگ پیروز شدند و بویو پونگ به گوگوریو گریخت.