موضوع مقاله: جنگ انقلاب آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ انقلاب آمریکا | مقدمه: جنگ انقلابی آمریکا (۱۹ آوریل ۱۷۷۵ – ۳ سپتامبر ۱۷۸۳)، که با نام‌های جنگ استقلال آمریکا یا جنگ انقلاب نیز شناخته می‌شود، درگیری مسلحانه‌ای بود که هشت سال پایانی انقلاب آمریکا را دربر گرفت. | ## بخش 1: جنگ انقلاب آمریکا | در این جنگ، نیروهای میهن‌پرست آمریکایی که تحت عنوان ارتش قاره‌ای سازمان یافته و به فرماندهی جورج واشینگتن بودند، ارتش بریتانیا را شکست دادند. نتیجهٔ جنگ تا مدت‌ها نامشخص بود، اما پیروزی قاطع جورج واشینگتن و ارتش قاره‌ای در محاصره یورک‌تاون (۱۷۸۱) باعث شد پادشاه جرج سوم و دولت بریتانیا برای پایان جنگ وارد مذاکره شوند. در پیمان پاریس (۱۷۸۳)، سلطنت بریتانیا استقلال سیزده مستعمره را به رسمیت شناخت و به این ترتیب، ایالات متحده آمریکا به عنوان کشوری مستقل و دارای حاکمیت شکل گرفت. در سال ۱۷۶۳، پس از آن‌که امپراتوری بریتانیا در پی پیروزی بر فرانسه در جنگ هفت‌ساله، کنترل بخش اعظم آمریکای شمالی را به‌دست‌آورد، تنش‌ها و اختلافات میان بریتانیا و سیزده مستعمره افزایش یافت. این اختلاف‌ها عمدتاً پس از تصویب قوانینی همچون قانون تمبر و مالیات‌های تاونشند شدت گرفت. ارتش بریتانیا برای کنترل اوضاع، اقدام به اشغال نظامی شهر بوستون کرد که در نتیجهٔ آن، کشتار بوستون در ۵ مارس ۱۷۷۰ رخ داد. این اقدام منجر به نبردهای لکسینگتون و کنکورد (آوریل ۱۷۷۵) شد که نخستین درگیری‌های جنگ انقلاب بودند. در ژوئن ۱۷۷۵، کنگره دوم قاره‌ای تصمیم گرفت نیروهای شبه‌نظامی مستعمراتی را در قالب ارتشی واحد سازمان دهد و جورج واشینگتن را به اتفاق آرا به فرماندهی کل منصوب کرد. دو ماه بعد، در اوت همان سال، پارلمان بریتانیا مستعمرات را در وضعیت شورش اعلام کرد. | ## بخش 2: جنگ انقلاب آمریکا | در ژوئیه ۱۷۷۶، کنگره دوم با تصویب قطعنامه لی (۲ ژوئیه) و سپس اعلامیه استقلال (۴ ژوئیه) رسماً آغاز جنگ و جدایی از بریتانیا را اعلام کرد. در مارس ۱۷۷۶، ارتش قاره‌ای تحت فرمان جورج واشینگتن با محاصره موفق بوستون توانست ارتش بریتانیا را از شهر بیرون کند. در پاسخ، ژنرال ویلیام هاو، فرمانده بریتانیایی، کارزار نیویورک و نیوجرسی را آغاز کرد و در نوامبر، شهر نیویورک را تصرف نمود. واشینگتن در واکنش، با عبور مخفیانه از رودخانه دلور، در نبردهای ترنتون و پرینستون پیروزی‌های کوچکی اما روحیه‌بخش به‌دست‌آورد. در تابستان ۱۷۷۷، هنگامی که هاو آماده تصرف فیلادلفیا بود، کنگره قاره‌ای به بالتیمور گریخت. در اکتبر ۱۷۷۷، یک نیروی جداگانه بریتانیایی شمالی به فرماندهی جان بورگوین مجبور به تسلیم در ساراتوگا شد که پیروزی آمریکا در آن نقش مهمی در متقاعد کردن فرانسه و اسپانیا به امکان وجود یک ایالات متحده مستقل داشت. فرانسه یک توافق تجاری با شورشیان امضا کرد و به دنبال آن در فوریه ۱۷۷۸ پیمان اتحاد منعقد شد. در سال ۱۷۷۹، هیئت اعزامی سالیوان یک عملیات زمین سوخته علیه ایروکواها که عمدتاً با بریتانیا متحد بودند، انجام داد. همچنین، در سال ۱۷۷۹، اسپانیا در پیمان آرانخوئز با فرانسه علیه بریتانیای کبیر متحد شد، اگرچه اسپانیا رسماً با آمریکایی‌ها متحد نشد. | ## بخش 3: جنگ انقلاب آمریکا | هنری کلینتون، جانشین هاو، قصد داشت جنگ علیه آمریکایی‌ها را به مستعمرات جنوبی بکشاند. با وجود برخی موفقیت‌های اولیه، ژنرال بریتانیایی کورنوالیس در سپتامبر و اکتبر ۱۷۸۱ توسط ارتشی فرانسوی-آمریکایی در یورک‌تاون، ویرجینیا محاصره شد. نیروی دریایی فرانسه راه فرار کورنوالیس را سد کرد و او در ماه اکتبر مجبور به تسلیم شد. جنگ‌های بریتانیا با فرانسه و اسپانیا دو سال دیگر ادامه یافت، اما جنگ تا حد زیادی در آمریکای شمالی متوقف شد. در معاهده پاریس (۱۷۸۳)، که در ۳ سپتامبر ۱۷۸۳ امضا شد، بریتانیای کبیر حاکمیت و استقلال ایالات متحده را به رسمیت شناخت و به جنگ انقلاب آمریکا پایان داد. معاهده پاریس ۱۷۸۳ اختلافات بریتانیای کبیر با فرانسه و اسپانیا را حل و فصل کرد و بریتانیای کبیر را مجبور به واگذاری توباگو، سنگال و سرزمین‌های کوچکی در هند به فرانسه و منورکا، غرب فلوریدا و شرق فلوریدا به اسپانیا کرد.Lawrence S. لشکرکشی‌ها، نبردها و عملیات‌های بزرگ جنگ لشکرکشی بوستون (۱۷۷۵–۱۷۷۶) حمله به کبک (۱۷۷۵–۱۷۷۶) مبارزات انتخاباتی نیویورک و نیوجرسی (۱۷۷۶–۱۷۷۷) لشکرکشی ساراتوگا (۱۷۷۷) لشکرکشی فیلادلفیا (۱۷۷۷–۱۷۷۸) لشکرکشی یورک‌تاون (۱۷۸۱) جبهه شمالی جنگ انقلاب آمریکا پس از ساراتوگا (۱۷۷۸–۱۷۸۱) جبهه جنوبی جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) جبهه وسترن جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۷–۱۷۸۲) عملیات‌های دریایی در جنگ انقلاب آمریکا این فهرستی از عملیات نظامی در جنگ انقلاب آمریکا است. | ## جمع‌بندی | اعضای این کمیته از چپ به راست عبارت‌اند از: جان آدامز (رئیس کمیته)، راجر شرمن، رابرت لیوینگستون، توماس جفرسون (نویسندهٔ اصلی اعلامیه)، و بنجامین فرانکلین.