موضوع مقاله: قطبی شدن سیاسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قطبی شدن سیاسی | مقدمه: قطبش سیاسی (به انگلیسی بریتانیایی، انگلیسی استرالیایی، و انگلیسی نیوزیلندی به صورت polarisation نوشته می‌شود) واگرایی نگرش‌های سیاسی از میانه‌گرایی به سوی ایدئولوژی افراط‌گرایی است. | ## بخش 1: قطبی شدن سیاسی | پژوهشگران میان قطبش ایدئولوژیک (تفاوت در مواضع سیاستی) و قطبش عاطفی (بی‌علاقگی و بی‌اعتمادی احساسی نسبت به گروه‌های سیاسی بیرونی) تمایز قائل می‌شوند. بیشتر بحث‌های مربوط به قطبش در علوم سیاسی این پدیده را در چارچوب حزب سیاسی و دموکراسی بررسی می‌کنند. در نظام دوحزبی، قطبش سیاسی معمولاً تنش میان ایدئولوژی‌های سیاسی دوگانه و هویت‌های حزبی را تجسم می‌بخشد. با این حال برخی دانشمندان علوم سیاسی استدلال می‌کنند که قطبش معاصر کمتر به تفاوت‌های سیاستی میان ایدئولوژی‌های چپ (گرایش سیاسی) و راست (گرایش سیاسی) وابسته است و بیشتر تحت تأثیر شکاف‌های دیگری قرار دارد، از جمله دین‌سالاری در برابر سکولاریته، ملی‌گرایی در برابر گلوبالیسم، محافظه‌کاری سنتی در برابر نظریه مدرنیزاسیون، یا زراعت‌گرایی در برابر فرهنگ شهری. در جریان سومین موج عقب‌نشینی دموکراتیک که از سال ۲۰۱۰ ادامه دارد، V-Dem ثبت کرده است که قطبش سیاسی در تقریباً همه مناطق جهان، از جمله ایالات متحده، اروپا، آفریقای جنوب صحرا، آمریکای لاتین، و جنوب و جنوب شرق آسیا در حال افزایش است. تعاریف و اندازه‌گیری‌ها قطبش به خودی خود معمولاً به عنوان «یک تقسیم‌بندی یا تعارض برجسته که میان گروه‌های اصلی یک جامعه یا نظام سیاسی شکل می‌گیرد و با خوشه‌بندی و رادیکالیزه شدن دیدگاه‌ها و باورها در دو قطب دور از هم و متخاصم مشخص می‌شود» تعریف می‌شود، آن‌گونه که موسسه گذارهای یکپارچه و بنیاد فورد تعریف کرده‌اند. دانشمندان علوم سیاسی معمولاً میان دو سطح از قطبش سیاسی تمایز قائل می‌شوند: نخبگان و توده‌ها. «قطبش نخبگان» بر قطبش نخبگان سیاسی مانند سازمان‌دهندگان حزبی و مسئولان تمرکز دارد. «قطبش توده‌ای» (یا قطبش مردمی) بر قطبش توده‌ها، بیشتر رأی‌دهندگان یا مردم عادی، تمرکز دارد. احزاب سیاسی قطبی‌شده از درون منسجم، متحد، برنامه‌محور و از نظر ایدئولوژیک متمایز هستند؛ این احزاب معمولاً در نظام پارلمانی حکمرانی دموکراتیک یافت می‌شوند. در یک نظام دوحزبی، یک قوه مقننه قطبی‌شده دو ویژگی مهم دارد: نخست، همپوشانی ایدئولوژیک اندک یا هیچ میان اعضای دو حزب وجود ندارد؛ و دوم، تقریباً تمام تعارض‌ها بر سر قوانین و سیاست‌ها در امتداد یک شکاف ایدئولوژیک گسترده تقسیم می‌شود. این امر به درهم‌آمیختگی احزاب سیاسی و ایدئولوژی‌ها (یعنی دموکرات و جمهوری‌خواه تقریباً مترادف کامل لیبرال و محافظه‌کار می‌شوند) و فروپاشی مرکز ایدئولوژیک می‌انجامد. با این حال یک مطالعه ۲۰۲۲ با طراحی فراملی که ۲۵ کشور اروپایی را پوشش می‌دهد نشان می‌دهد که نه تعداد احزاب، بلکه نحوه تعامل یک حزب با حزب دیگر است که بر شدت و ماهیت قطبش عاطفی تأثیر می‌گذارد. بخش بسیار بزرگی از مطالعات قطبش نخبگان بر نهادهای قانون‌گذاری و مشورتی تمرکز دارند. سال‌های متمادی دانشمندان علوم سیاسی قطبش در ایالات متحده را با بررسی امتیازات اعضای حزب که توسط گروه‌های ذی‌نفع منتشر می‌شد اندازه می‌گرفتند، اما اکنون اکثر آن‌ها الگوهای رأی‌گیری ثبت‌شده را برای بررسی روندهای رأی‌گیری بر اساس خطوط حزبی و وحدت حزبی تحلیل می‌کنند. در حالت افراطی، هر اردوگاه مشروعیت اخلاقی اردوگاه دیگر را زیر سوال می‌برد و اردوگاه مخالف و سیاست‌هایش را تهدیدی وجودی برای شیوه زندگی خود یا کشور به طور کلی می‌بیند. قطبش ایدئولوژیک به میزانی اشاره دارد که رأی‌دهندگان باورهای متفاوتی درباره مسائل ایدئولوژیک (مانند سقط جنین یا اقدام مثبت) دارند یا باورهایی که به طور یکپارچه محافظه‌کارانه یا لیبرال در طیفی از مسائل هستند. جداسازی حزبی به میزانی اشاره دارد که رأی‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های ایدئولوژیک، نژادی، مذهبی، جنسیتی یا سایر ویژگی‌های جمعیتی خود با یک حزب همانند‌سازی می‌کنند. قطبش عاطفی به میزانی اشاره دارد که رأی‌دهندگان از احزاب دیگر «خوششان نمی‌آید» یا به آن‌ها «اعتماد ندارند». دانشمندان علوم سیاسی که قطبش توده‌ای را مطالعه می‌کنند عموماً به داده‌های نظرسنجی و پیمایش‌های انتخاباتی متکی هستند. آن‌ها به دنبال روندهایی در نظرات پاسخ‌دهندگان درباره یک موضوع، سابقه رأی‌گیری و ایدئولوژی سیاسی آن‌ها می‌گردند و سعی می‌کنند این روندها را به شناسه حزبی و سایر عوامل بالقوه قطبی‌کننده (مانند موقعیت جغرافیایی یا درآمد) مرتبط سازند. دانشمندان علوم سیاسی معمولاً پرسش‌هایی را که در طول زمان ثابت بوده‌اند بررسی می‌کنند تا بتوانند وضعیت امروز را با فضای سیاسی تاریخی مقایسه کنند. برخی مطالعات دهه ۲۰۲۰ نیز از بازی‌های تصمیم‌گیری برای سنجش میزان تبعیض اعضای درون‌گروه نسبت به اعضای برون‌گروه استفاده می‌کنند. پژوهش‌های دانشگاهی دهه ۲۰۲۰ نشان می‌دهد که عدم تساهل در اعتقادات افراطی می‌تواند به قطبشی منجر شود که در آن نظرات بیشتر از هویت‌ها قطبی هستند، در حالی که تساهل میان میانه‌روها انسجام را بهبود می‌بخشد. این پدیده هم در فضای آنلاین و هم آفلاین قابل مشاهده است و در اوایل دهه ۲۰۲۰ در چندین کشور رو به افزایش بوده است. قطبش عاطفی از طریق روش‌های متنوعی از جمله مقیاس قطبش عاطفی و روش‌های رگرسیون اعمال‌شده بر داده‌های رسانه‌های اجتماعی برآورد شده است. قطبش عاطفی ممکن است به نگرش‌ها و رفتارهای تهاجمی نسبت به اعضای گروه‌های ایدئولوژیک دیگر در همان کشور منجر شود. قطبش عاطفی شدید حتی ممکن است به پیامدهای خطرناکی مانند فروپاشی اجتماعی و جداسازی ایدئولوژیک بیانجامد. قطبش عاطفی را می‌توان از طریق روش‌های مختلفی کاهش داد، مانند احساس غم مشترک در گروه (که اغلب در روزهای یادبود اتفاق می‌افتد). شیوع بالای گفتگوهای محترمانه با افراد دارای گرایش سیاسی متفاوت نیز ممکن است با افزایش تساهل سیاسی و اعتماد میان‌حزبی، قطبش عاطفی را کاهش دهد. برجستگی بالای یک هویت ملی مشترک نیز ممکن است قطبش عاطفی را کاهش دهد، زیرا اعضای احزاب دیگر ناگهان به عنوان اعضای درون‌گروه دیده می‌شوند. علل عوامل مختلفی برای قطبش سیاسی وجود دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به احزاب سیاسی، تقسیم‌بندی مجدد حوزه‌های انتخاباتی، ایدئولوژی عمومی، رسانه‌های جمعی و زمینه سیاسی اشاره کرد. قطبش حزبی برخی پژوهشگران استدلال می‌کنند که واگرایی احزاب یکی از نیروهای محرک اصلی قطبش بوده است، زیرا پلتفرم‌های سیاستی از یکدیگر فاصله گرفته‌اند. این نظریه بر اساس روندهای دهه ۲۰۱۰ در کنگره ایالات متحده آمریکا است، جایی که نظام دوحزبی مواضعی را که بیشترین همسویی با مواضع‌نامه و ایدئولوژی سیاسی‌اش دارند در اولویت قرار می‌دهد. پذیرش مواضع ایدئولوژیک متمایزتر توسط احزاب سیاسی می‌تواند هم در میان نخبگان و هم در میان رأی‌دهندگان موجب قطبش شود. برای مثال پس از تصویب لایحه حقوق رأی‌گیری ۱۹۶۵، تعداد دموکرات‌های محافظه‌کار در کنگره کاهش یافت، در حالی که تعداد جمهوری‌خواهان محافظه‌کار افزایش پیدا کرد. در میان رأی‌دهندگان در دهه ۱۹۷۰، دمکرات‌های جنوبی به سمت حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحده آمریکا) گرایش پیدا کردند و قطبش را هم در میان نخبگان و هم در میان رأی‌دهندگان هر دو حزب اصلی نشان دادند. از این منظر قطبش سیاسی می‌تواند فرآیندی از بالا به پایین باشد که در آن قطبش نخبگان به قطبش مردمی منجر می‌شود یا دست‌کم بر آن تقدم دارد؛ با این حال قطبش در میان نخبگان لزوماً قطبش در میان رأی‌دهندگان را به دنبال نمی‌آورد و انتخاب‌های انتخاباتی قطبی‌شده اغلب می‌تواند بازتاب قطبش نخبگان باشد نه ترجیحات رأی‌دهندگان. دانشمندان علوم سیاسی نشان داده‌اند که سیاستمداران انگیزه دارند مواضع قطبی را پیش ببرند و از آن‌ها حمایت کنند. آن‌ها استدلال می‌کنند که در اوایل دهه ۱۹۹۰، حزب جمهوری‌خواه از تاکتیک‌های قطبی‌کننده برای تبدیل شدن به حزب اکثریت در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا استفاده کرد — که دانشمندان علوم سیاسی توماس ای. آنچه دانشمندان علوم سیاسی دریافته‌اند این است که میانه‌روها کمتر از نامزدهایی که با آموزه حزبی همسو هستند — که به آن «تناسب حزبی» گفته می‌شود — تمایل به نامزدی دارند. نظریه‌های دیگری بیان می‌کنند که سیاستمدارانی که به گروه‌های افراطی‌تر درون حزب خود توجه می‌کنند معمولاً موفق‌تر هستند و این به آن‌ها کمک می‌کند در قدرت بمانند و در عین حال حوزه انتخابیه‌شان را به سمت یک قطب افراطی بکشانند. مطالعه‌ای توسط نیکلسون نشان داد که رأی‌دهندگان بیشتر از اظهارات جنجالی رهبران حزب مخالف قطبی می‌شوند تا از رهبران حزب خودشان. در مورد نظام چندحزبی، جووانی سارتوری ادعا می‌کند که تقسیم ایدئولوژی‌ها در حوزه عمومی شکاف‌های بیشتری را در احزاب سیاسی کشورها ایجاد می‌کند. | ## بخش 2: قطبی شدن سیاسی | او نظریه می‌دهد که افراط‌گرایی جنبش ایدئولوژیک عمومی پایه‌ای برای ایجاد نظام‌های چندحزبی بسیار قطبی است. سارتوری این پدیده قطبی‌کننده را کثرت‌گرایی قطبی‌شده نامید و ادعا کرد که به قطبش بیشتر در جهت‌های مخالف متعدد (در مقابل صرفاً دو جهت، مانند یک نظام دوحزبی قطبی‌شده) درباره مسائل سیاستی منجر خواهد شد. قطبش در نظام‌های چندحزبی را می‌توان همچنین در امتداد دو قطب افراطی ایدئولوژیک تعریف کرد، مانند هند در دهه ۱۹۷۰. شکاف‌های ایدئولوژیک درون تعدادی از احزاب اصلی هند به دو ائتلاف قطبی در چپ و راست انجامید که هر کدام از چندین حزب سیاسی تشکیل شده بودند. جمع‌آوری‌کنندگان کمک‌های مالی سیاسی و حامیان مالی نیز می‌توانند نفوذ و کنترل قابل توجهی بر قانون‌گذاران داشته باشند. از رهبران حزب انتظار می‌رود که در جمع‌آوری کمک‌های مالی برای حمایت از کمپین‌های حزب پربازده باشند. برخی، مانند نویسنده ستون نظری واشینگتن پست رابرت کایزر، استدلال کردند که این امر به افراد ثروتمند، شرکت‌ها، اتحادیه‌ها و سایر گروه‌ها اجازه داد پلتفرم‌های سیاستی احزاب را به سمت قطب‌های ایدئولوژیک سوق دهند و به وضعیت قطبش بیشتری منجر شود. این پژوهشگران استدلال می‌کنند که یک حامی مالی منفرد که قطبی است و مبالغ زیادی به یک کمپین کمک می‌کند معمولاً به نظر نمی‌رسد که سیاستمداری را به سمت قطب‌های سیاسی سوق دهد. مردم در دموکراسی‌ها و سایر دموکراسی‌های نیابتی، شهروندان به کسانی رأی می‌دهند که نمایندگی آن‌ها را بر عهده خواهند گرفت. برخی پژوهشگران استدلال می‌کنند که قطبش سیاسی بازتاب ایدئولوژی و ترجیحات رأی‌گیری مردم است. افرادی که دانش سیاسی بالاتری دارند تحت تأثیر هر چیزی که یک سیاستمدار می‌گوید قرار نخواهند گرفت. آن‌ها استدلال می‌کنند که پیوندی میان تفاوت‌های ایدئولوژیک عمومی و قطبش نمایندگان وجود دارد، اما افزایش تفاوت‌های ترجیحی معمولاً موقتی است و در نهایت به سازش منجر می‌شود. فرنباخ، راجرز، فاکس و اسلومن استدلال می‌کنند که این نتیجه اعتماد مبالغه‌آمیز مردم به درک خود از مسائل پیچیده است. درخواست از مردم برای توضیح تفصیلی ترجیحات سیاستی‌شان معمولاً به دیدگاه‌های معتدل‌تری منجر می‌شد. مطالعات انجام‌شده در ایالات متحده (۲۰۱۹) و بریتانیا (۲۰۲۲) نشان داده‌اند که قطبش سیاسی در میان مردم عموماً کمتر از آن چیزی است که در رسانه‌ها به تصویر کشیده می‌شود. علاوه بر این گزارش‌دهی غیردقیق رسانه‌ها درباره داده‌های نظرسنجی و نظرات عمومی حتی می‌تواند قطبش سیاسی را تشدید کند. موریس فیورینا فرضیه‌ای را مطرح می‌کند که قطبش پدیده‌ای نیست که برای عموم مردم صدق کند، بلکه توسط مفسران برای ایجاد تفرقه بیشتر در دولت ساخته می‌شود. فیورینا این پدیده را به آنچه «جداسازی حزبی» توصیف می‌کند مرتبط می‌داند، که در آن ایدئولوژی‌های سیاسی تمایل دارند با احزاب سیاسی خاصی همراه شوند (محافظه‌کاران با حزب جمهوری‌خواه و لیبرال‌ها با حزب دموکرات). مطالعات دیگر نشان می‌دهند که تفاوت‌های فرهنگی با تمرکز بر جنبش‌های ایدئولوژیک و قطبش جغرافیایی در حوزه انتخابیه ایالات متحده با افزایش قطبش سیاسی کلی بین ۱۹۷۲ و ۲۰۰۴ همبستگی دارد. شکاف‌های دینی، قومی و سایر شکاف‌های فرهنگی در میان مردم اغلب بر ظهور قطبش تأثیر گذاشته است. بر اساس گفته لیمن و همکارانش، شکاف ایدئولوژیک میان جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های ایالات متحده به شکاف فرهنگی دینی نیز کشیده می‌شود. آن‌ها ادعا می‌کنند که دموکرات‌ها به طور کلی در دیدگاه‌های دینی میانه‌روتر شده‌اند در حالی که جمهوری‌خواهان سنت‌گراتر شده‌اند. برای مثال دانشمندان علوم سیاسی نشان داده‌اند که در ایالات متحده رأی‌دهندگانی که خود را جمهوری‌خواه معرفی می‌کنند بیشتر از رأی‌دهندگان دموکرات احتمال دارد به نامزدی با گرایش قوی مسیحیت انجیلی رأی دهند. نظریه دیگری مطرح می‌کند که دین به قطبش کامل گروهی کمک نمی‌کند، بلکه قطبش ائتلاف و فعالان حزبی است که باعث تغییر حزب به سمت یک قطب سیاسی می‌شود. در برخی کشورهای پسااستعماری، مردم ممکن است بر اساس شکاف‌های قومی که از دوران استعمار باقی مانده قطبی شوند. در آفریقای جنوبی در اواخر دهه ۱۹۸۰، اعضای حزب ملی (آفریقای جنوبی) محافظه‌کار و طرفدار آپارتاید دیگر از آپارتاید حمایت نمی‌کردند و بنابراین از نظر ایدئولوژیک با حزبشان همسو نبودند. آفریکانرها، سفیدپوستان انگلیسی‌زبان و مردم بومی آفریقا بر اساس تقسیم‌بندی‌های نژادی از هم جدا شدند و قطبش را در امتداد خطوط قومی ایجاد کردند. برای مثال در آلمان پس از جنگ جهانی اول، حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸) و نازیسم، یک حزب فاشیست، به عنوان ایدئولوژی‌های سیاسی غالب ظهور کردند و راه‌حل‌های کاملاً متفاوتی برای مشکلات اقتصادی آلمان پیشنهاد دادند. در ونزوئلا در اواخر قرن بیستم، نامزد ریاست جمهوری هوگو چاوز از نابرابری اقتصادی در کشور برای قطبی کردن رأی‌دهندگان استفاده کرد و با لحنی مردمی و تهاجمی محبوبیت کسب کرد. رسانه‌ها همان‌طور که شینا پکهام نیز بیان کرده، الگوریتم‌های مورد استفاده رسانه‌های اجتماعی برای کارکرد، اتاق پژواکی برای کاربر ایجاد می‌کند که موجب مواجهه انتخابی و در نتیجه نفرت آنلاین، اطلاعات نادرست، اطلاعات مخرب و موارد بیشتری می‌شود (پکهام، ۲۰۲۳). تعدادی از تکنیک‌ها توسط پژوهشگران و دانشمندان اجتماعی برای ردیابی رابطه میان استفاده از اینترنت به کار گرفته شد. لِلکِس همراه با همکارانش از قوانین حق عبور ایالتی که بر هزینه زیرساخت اینترنت تأثیر می‌گذارد، به عنوان ابزاری برای دسترسی به اینترنت در کشورشان استفاده کردند و رابطه مثبتی میان دسترسی به اینترنت و قطبش عاطفی در کشور کشف کردند. در همان زمان آزمایش دیگری انجام شد که در آن از افراد در ایالات متحده خواسته شد حساب فیسبوک خود را پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده در ازای ۱۰۲ دلار غیرفعال کنند. مشخص شد که کسانی که حساب‌هایشان را غیرفعال کردند و از فیسبوک استفاده نکردند در مقایسه با افرادی که حساب‌هایشان در طول آزمایش فعال بود کمتر قطبی شده بودند. علاوه بر این باکسِل داده‌های ANEX را از ۱۹۷۲ تا ۲۰۱۶ بر اساس گروه‌های سنی بررسی کرد و احتمال استفاده آن‌ها از رسانه‌های اجتماعی را تحلیل کرد. این مطالعه نشان داد که بزرگ‌ترین شاخص قطبش در میان مسن‌ترین گروه رخ داده که کمتر احتمال داشت از رسانه‌های اجتماعی استفاده کند (باکسل و همکاران، ۲۰۱۷). همچنین مارکوس پرایور در مقاله‌اش تلاش کرد پیوند علّی میان رسانه‌های اجتماعی و قطبش عاطفی را ردیابی کند اما هیچ شواهدی نیافت که رسانه‌های حزبی رأی‌دهندگان عادی آمریکایی را حزبی‌تر می‌کنند، و بدین ترتیب نقش رسانه‌های حزبی را به عنوان علت قطبش عاطفی رد کرد (پرایور، ۲۰۱۳). دانشمندان علوم سیاسی استدلال می‌کنند که این امر به ویژه در سه دهه گذشته بر رأی‌دهندگان تأثیر گذاشته، زیرا بینندگان کمتر حزبی پیشین با گزینه‌های رسانه‌ای قطبی‌شده‌تری روبرو می‌شوند. محیط پرگزینه و پراکنده رسانه‌های جمعی کنونی جنبشی را از برنامه‌سازی سیاسی معتدل‌تر به سمت پخش‌ها و مقالات خصمانه‌تر و یک‌طرفه‌تر ایجاد کرده است. این برنامه‌ها تمایل دارند بینندگان حزبی را جذب کنند که برنامه‌سازی قطبی‌شده را به عنوان منبعی تأییدکننده برای ایدئولوژی‌های خود تماشا می‌کنند. کشورهایی با بازارهای رسانه‌ای کمتر متنوع اما در حال ظهور، مانند چین و کره جنوبی، به دلیل تنوع رسانه‌های سیاسی قطبی‌تر شده‌اند. علاوه بر این اکثر موتورهای جستجو و شبکه‌های اجتماعی (مانند گوگل و فیسبوک) اکنون از الگوریتم‌های رایانه‌ای به عنوان فیلتر استفاده می‌کنند که محتوای وب را بر اساس تاریخچه جستجو، موقعیت مکانی و الگوهای کلیک قبلی کاربر شخصی‌سازی می‌کنند و دسترسی قطبی‌شده‌تری به اطلاعات ایجاد می‌کنند. این روش شخصی‌سازی محتوای وب منجر به حباب فیلتر می‌شود، اصطلاحی که توسط فعال دیجیتال الی پریزر ابداع شده و به حباب‌های ایدئولوژیک قطبی‌شده‌ای اشاره دارد که توسط الگوریتم‌های رایانه‌ای با فیلتر کردن اطلاعات نامرتبط و دیدگاه‌های مخالف ایجاد می‌شوند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ نشان داد که جداسازی ایدئولوژیک مصرف اخبار آنلاین کمتر از جداسازی مصرف اخبار آفلاین و کمتر از جداسازی تعاملات رودررو است. | ## بخش 3: قطبی شدن سیاسی | تحقیقات دیگر نیز نشان می‌دهد که رسانه‌های آنلاین به قطبش بیشتر نظرات کمک نمی‌کنند. وستوود بیان می‌کنند که افراد لزوماً از طریق رسانه‌ها قطبی نمی‌شوند زیرا آن‌ها مواجهه خود را انتخاب می‌کنند که تمایل دارد از پیش با دیدگاه‌هایشان همسو باشد. برای مثال در آزمایشی که در آن افراد می‌توانستند محتوای مورد نظر خود را انتخاب کنند، پس از انتخاب محتوای موافق یا مخالف مهاجرت، مردم بیشتر از مخالفان سیاسی خود بدشان نیامد؛ با این حال مردم شروع به مخالفت با محتوا کردند. مطالعات دانشگاهی نشان داده‌اند که ارائه اطلاعات بی‌طرفانه و عینی به مردم پتانسیل کاهش قطبش سیاسی را دارد، اما تأثیر اطلاعات بر قطبش به شدت به عوامل زمینه‌ای حساس است. به طور خاص قطبش بر سر هزینه‌های دولت زمانی کاهش یافت که به مردم «رسید مالیاتی» داده شد، اما نه زمانی که از آن‌ها پرسیده شد می‌خواهند پول به چه روشی خرج شود. این موضوع توسط مطالعه دیگری تأیید می‌شود که نشان می‌دهد احساسات مختلف پیام‌ها می‌توانند به قطبش یا همگرایی منجر شوند: شادی در قطبش عاطفی غالب است، در حالی که غم و ترس نقش‌های مهمی در همگرایی عاطفی ایفا می‌کنند. این یافته‌ها می‌توانند به طراحی الگوریتم‌های مسئول‌تر اجتماعی با تمرکز بر محتوای احساسی توصیه‌های الگوریتمی کمک کنند. پژوهش‌ها عمدتاً بر ایالات متحده، کشوری با قطبش بالا که با گذشت زمان نیز افزایش یافته، متمرکز بوده است. آزمایش‌ها و پیمایش‌های انجام‌شده در سوئد نیز پشتیبانی محدودی از ایده افزایش قطبش ایدئولوژیک یا عاطفی به دلیل استفاده از رسانه‌ها ارائه می‌دهند. زمینه سیاسی برخی مطالعات دهه ۲۰۲۰ بر نقش زمینه انتخاباتی و نحوه تعامل احزاب با یکدیگر تأکید دارند. برای مثال یک مطالعه ۲۰۲۳ نشان می‌دهد که شراکت ائتلافی می‌تواند میزان قطبش عاطفی میان احزاب را تعدیل کند؛ با این حال این مطالعه شواهدی نمی‌یابد که تعداد احزاب سیاسی و اندازه حوزه انتخاباتی که تناسب نظام‌های انتخاباتی را نشان می‌دهد بر میزان قطبش عاطفی تأثیر می‌گذارد. زمینه انتخاباتی مانند برجستگی انتخاباتی، مشارکت در انتخابات، قطبش نخبگان و قدرت احزاب اروپاشکاک نیز می‌تواند شکاف را تشدید کند. تأثیر تقسیم‌بندی مجدد حوزه‌های انتخاباتی — احتمالاً از طریق کژحوزه‌بندی یا دستکاری مرزهای انتخاباتی به نفع یک حزب سیاسی — بر قطبش سیاسی در ایالات متحده در پژوهش‌های دانشمندان برجسته علوم سیاسی ناچیز ارزیابی شده است. رأی‌گیری رتبه‌ای در ایالات متحده آمریکا نیز به عنوان راه‌حلی برای قطبش سیاسی مطرح شده است. هنگامی که سیاستمداران به طور مکرر رسانه‌های حزبی را ترجیح می‌دهند، تعصبات موجود حامیانشان را تقویت می‌کنند که می‌تواند قطبش سیاسی را در میان مردم بیشتر دامن بزند. پیامدها پیامدهای قطبش سیاسی «کاملاً روشن نیست و ممکن است شامل برخی مزایا و همچنین پیامدهای مضر باشد». قطبش می‌تواند بی‌خطر، طبیعی و دموکراتیزه‌کننده باشد، یا می‌تواند مضر باشد و اثرات بدخیم بلندمدتی بر جامعه داشته و کارکردهای اساسی دموکراتیک را مختل کند. جایی که رأی‌دهندگان احزاب را کمتر متفاوت می‌بینند، احتمال کمتری دارد که از نحوه عملکرد دموکراسی‌شان رضایت داشته باشند. در حالی که اثرات دقیق آن مورد اختلاف است، به وضوح فرآیند سیاسی و ترکیب سیاسی مردم عادی را تغییر می‌دهد. قطبش مضر در علوم سیاسی، قطبش مضر زمانی رخ می‌دهد که یک شکاف سیاسی واحد بر سایر تقسیم‌بندی‌ها و وجوه اشتراک غلبه کند تا جایی که به یک شکاف واحد تبدیل شده و ریشه‌دار و خودتقویت‌کننده می‌شود. بلکه قطبش مضر بر یک شکاف سیاسی واحد عمل می‌کند که می‌تواند حزب سیاسی، دین در برابر سکولاریسم، گلوبالیسم در برابر ملی‌گرایی، منطقه شهری در برابر محدوده روستایی و غیره باشد. این شکاف سیاسی انفجاری از بی‌اعتمادی متقابل گروهی ایجاد می‌کند که میان دو حزب سیاسی (یا ائتلاف سیاسی) سخت می‌شود و فراتر از حوزه سیاسی به روابط اجتماعی گسترش می‌یابد. دفتر دادستان کل آرژانتین از سال ۲۰۰۹ به همراه دفتر مدافع عمومی همراهش خالی مانده که ادعا می‌شود به دلیل قطبش مضر است. علل بر اساس گفته کارادرز و اودونوهیو (۲۰۱۹)، قطبش مضر فرآیندی است که اغلب توسط یک شکاف سیاسی واحد که بر زندگی سیاسی پلورالیستی غلبه می‌کند و سایر شکاف‌ها را کنار می‌زند، هدایت می‌شود. از سوی دیگر اسلیتر و آروگای (۲۰۱۹) استدلال کرده‌اند که نه عمق یک شکاف اجتماعی واحد، بلکه فرآیند نخبگان سیاسی برای برکناری یک رهبر است که بهترین توضیح را برای اینکه آیا قطبش واقعاً مضر می‌شود یا نه ارائه می‌دهد. لِباس و مونِمو (۲۰۱۹) استدلال کرده‌اند که قطبش مضر با نفوذ اجتماعی عمیق‌تر و جداسازی بیشتر نسبت به سایر اشکال قطبش سیاسی مشخص می‌شود که آن را کمتر قابل حل می‌کند؛ با این حال توافق وجود دارد که قطبش مضر خود را تقویت و ریشه‌دار می‌کند و کشور را به مارپیچی رو به پایین از خشم و تفرقه می‌کشاند که راه‌حل‌های آسانی برای آن وجود ندارد. تأثیر بر حکمرانی قطبش مضر سازش، تصمیم‌گیری بر اساس اجماع، تعامل و مدارا را برای افراد و کنشگران سیاسی در هر دو طرف شکاف به طور فزاینده‌ای پرهزینه و شکننده می‌کند. قطبش مضر به طور مکرر احترام به هنجارهای دموکراتیک را تضعیف می‌کند، فرآیندهای اساسی قوه مقننه را فرسوده می‌سازد، ماهیت غیرحزبی نظام دادگستری را تخریب می‌کند و نارضایتی عمومی از احزاب سیاسی را دامن می‌زند. این پدیده عدم تساهل و تبعیض را تشدید می‌کند، اعتماد به دیگران اجتماعی را کاهش می‌دهد و خشونت را در سراسر جامعه افزایش می‌دهد. در موارد کشور به کشور قطبش مضر، معمول است که ببینیم برنده، بازنده را از مناصب قدرت کنار می‌گذارد یا از ابزارهایی استفاده می‌کند تا مانع از تبدیل شدن بازنده به تهدیدی در آینده شود. در این شرایط بازنده معمولاً مشروعیت نهادهایی را که به برنده اجازه می‌دهد هژمونی ایجاد کند زیر سوال می‌برد و این باعث می‌شود شهروندان نسبت به سیاست کلبی‌مسلک شوند. در این کشورها سیاست اغلب به عنوان یک بازی قدرت خودارجاع دیده می‌شود که هیچ ربطی به مردم ندارد. تأثیر بر اعتماد عمومی جوامع قطبی‌شده مضر اغلب شاهد مشاجره عمومی بر سر پرسش‌های قابل اثبات واقعی هستند. در این فرآیند حقیقتها و حقایق اخلاقی به تدریج وزن خود را از دست می‌دهند، زیرا افراد بیشتری با پیام‌های بلوک خود همنوایی می‌کنند. کنشگران اجتماعی و سیاسی مانند روزنامه‌نگاران، هیئت علمی و سیاستمداران یا درگیر روایت‌پردازی حزبی می‌شوند یا هزینه‌های فزاینده‌ای در جامعه، سیاست و علم اقتصاد متحمل می‌شوند. برای مردم به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شود که به شیوه‌ای اخلاقی با استناد به حقیقت (فلسفه) عمل کنند یا مطابق با ارزش‌های خود رفتار کنند، زمانی که با منافع حزبی‌شان در تعارض است. هنگامی که قطبش مضر جای پا باز کرد، صرف نظر از قصدهای اولیه، زندگی مستقل خود را پیدا می‌کند. مزایای قطبش چندین دانشمند علوم سیاسی استدلال کرده‌اند که اکثر انواع قطبش سیاسی برای دموکراسی مفید و همچنین یک ویژگی طبیعی آن است. راهبردهایی که به اپوزیسیون و محرومیت اجتماعی متکی هستند در تمام اشکال سیاست مشاهده‌شده وجود دارند. قطبش سیاسی می‌تواند به تحول یا برهم زدن وضع موجود کمک کند و گاهی به ستمها یا عدم توازن‌ها در تضاد طبقاتی عوام‌گرایی در برابر الیگارشی رسیدگی کند. قطبش سیاسی می‌تواند متحدان بالقوه را در سطح نخبگان و توده‌ها متحد، پرانرژی یا بسیج کند. حتی مشهورترین جنبش‌های اجتماعی را می‌توان به عنوان «گروهی از مردم درگیر در تعارض با مخالفان کاملاً مشخص که دارای جهت‌گیری تعارضی نسبت به حریف و هویت مشترک هستند» توصیف کرد. قطبش سیاسی همچنین می‌تواند راهنماهای رأی‌گیری را برای کمک به رأی‌دهندگان در انتخاب میان نامزدها فراهم کند و به احزاب سیاسی امکان بسیج حامیان و ارائه انتخاب‌های برنامه‌ای را بدهد. سیاست قطبی‌کننده همچنین می‌تواند به غلبه بر تفاوت‌های درونی و شکل‌دهی یک هویت مشترک، که بخشی از آن بر اساس مخالفت مشترک با کسانی است که در برابر اصلاحات مقاومت می‌کنند، کمک کند. | ## جمع‌بندی | با این حال قطبش حتی زمانی که به عنوان ابزاری برای دموکراتیزه شدن در نظر گرفته می‌شود می‌تواند یک ابزار سیاسی پرخطر باشد، زیرا خطر مضر و خودتکثیر شدن آن وجود دارد.