موضوع مقاله: اشتاوفر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اشتاوفر | مقدمه: در سدهٔ دوازدهم میلادی گروهی از نجیب‌زادگان آلمان به‌دنبال اسم خود، نام محل زاد و ولد خویش را نیز اضافه نموده و بدین ترتیب «اشتاوف» که بر روی ارتفاعات هوهنشتاوفن -در حوالی گوپینگن- قرار دارد منشأ ظهور این سلسله شد. | ## بخش 1: اشتاوفر | هاینریش چهارم مجبور شد با این گروه متحد شود و بالاجبار دختر خود آگنس را به‌همسری فریدریش درآورد. این ازدواج به‌اهمیت و اعتبار «اشتاوفرها» افزود و چون پس از مرگ هاینریش پنجم -برادر آگنس- که هیچ جانشین بلاواسطه‌ای از خود به جای نگذاشته بود، اختلاف بر سر تصاحب تاج و تخت شدت یافت. پس از درگیری یک سلسله جنگ‌های داخلی سرانجام در سال (۱۱۲۵ میلادی) کنراد اشتاوفر به‌سلطنت رسید. آخرین پادشاه این سلسله کنراد چهارم بود که در سال (۱۲۵۰ میلادی) به‌تخت نشست و تا سال (۱۲۵۴ میلادی) سلطنت کرد. اشتاوفرها بااستعدادترین و برجسته‌ترین سلاطین آلمان بودند و از تحولات فرهنگی زمان خود استقبال کردند. این دوران به‌عنوان دوره شکوفایی آلمان در تاریخ ضبط شده و نام آن‌ها همواره مایه امیدواری مردم بوده‌است. او با تکیه بر دیپلماسی و قدرت نظامی، تلاش کرد تا اقتدار امپراتوری را که در جریان رقابت‌های داخلی تضعیف شده بود، دوباره احیا کند. فریدریش با ایجاد توازن میان خاندان‌های رقیب در آلمان و تحکیم پایگاه قدرت خود در منطقه سوابیا، توانست نظمی نسبی را در سرزمین‌های آلمانی برقرار سازد. بخش بزرگی از دوران سلطنت او صرف نبردهای طولانی در ایتالیا برای انقیاد شهرهای سرکش لومباردی و تثبیت حاکمیت امپراتوری بر شبه‌جزیره شد. او همچنین با ازدواج پسرش با وارث پادشاهی سیسیل، نفوذ اشتاوفرها را به جنوب اروپا گسترش داد و پایه‌های یک قدرت جهانی را بنا نهاد. | ## بخش 2: اشتاوفر | بارباروسا در سال ۱۱۹۰ میلادی، در حالی که رهبری ارتش بزرگی را در جنگ صلیبی سوم بر عهده داشت، در رودخانه سالف در آسیای صغیر غرق شد. مرگ ناگهانی او موجی از اندوه را در سراسر امپراتوری برانگیخت و به تدریج افسانه «امپراتور خفته» در کوهستان کیفهویزر(به آلمانی: Kyffhäuser) شکل گرفت؛ افسانه‌ای که می‌گفت او روزی باز خواهد گشت تا مجد و عظمت آلمان را احیا کند. میراث او به عنوان نماد اتحاد و شکوه ملی، برای قرن‌ها در ادبیات و تاریخ‌نگاری آلمانی زنده باقی ماند. هاینریش ششم هاینریش ششم پسر فریدریش بارباروسا، پس از لشکرکشی پدرش به ایتالیا و تصرف بخشی از آن سرزمین، با دودمان پادشاهان نورمن متحد شد. در زمان قیصر هاینریش ششم دامنه امپراتوری او از دریای شمال و دریای غرب تا جزیره سیسیل وسعت داشت. فریدریش دوم این پادشاه نابغه که از طرف مردم به لقب «اعجوبه زمان» ملقب شده بود، یکی از برگزیده‌ترین پادشاهان آلمانی-رومی قرون وسطا است. قیصر فریدریش دوم در تمام عمر علاقه و احترام خود را به دین اسلام آشکار می‌نمود در ضمن از تعقیب منافقان و مشرکان مسیحی نیز کوتاهی نمی‌کرد. این دودمان که با چهره‌های تابناکی چون فریدریش برباروسا و فریدریش دوم به اوج قدرت رسیده بود، پس از مرگ فریدریش دوم در سال ۱۲۵۰ میلادی وارد دورانی از زوال سریع و خونین شد. تقابل بی‌پایان این خاندان با نهاد پاپ و تلاش برای حفظ همزمان پادشاهی آلمان و سیسیل، سرانجام به فروپاشی کامل نظم مستقر و آغاز دوران فترت در آلمان منجر گردید. مرگ فریدریش دوم و بحران جانشینی با مرگ فریدریش دوم در دسامبر ۱۲۵۰ میلادی، لنگرگاه ثبات امپراتوری از میان رفت. | ## بخش 3: اشتاوفر | پسر او، کنراد چهارم، تلاش کرد تا میراث پدر را در آلمان و ایتالیا حفظ کند، اما با مخالفت شدید پاپ اینوسنت چهارم روبرو شد که اشتاوفرها را «نسل افعی» می‌نامید. کنراد چهارم تنها چهار سال پس از پدر درگذشت و پسر خردسالش، کنرادین(به آلمانی: Konradin)، را در میانه توفان‌های سیاسی تنها گذاشت. این خلاء قدرت در آلمان منجر به ظهور پادشاهان رقیب و تضعیف اقتدار مرکزی شد که ایالت‌های آلمانی را به سوی استقلال بیشتر سوق داد. پاپ که خواهان نابودی کامل نفوذ اشتاوفرها در ایتالیا بود، شارل آنژو، برادر پادشاه فرانسه، را برای تسخیر سیسیل فراخواند. این شکست، ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به جناح گیبلین‌ها (هواداران امپراتور) وارد کرد و اشتاوفرها را در آستانه نابودی کامل قرار داد. اعدام کنرادین و فرجام خاندان آخرین پرده از تراژدی اشتاوفرها با تلاش جسورانه کنرادین جوان برای بازپس‌گیری میراث خانوادگی‌اش رقم خورد. کنرادین که تنها ۱۶ سال داشت، دستگیر و در میدان شهر ناپل به شکلی بی‌سابقه گردن زده شد. با مرگ او، نسل مستقیم ذکور خاندان هوهن‌اشتاوفن به پایان رسید و عصر شکوه امپراتوری‌های جهانی در سده‌های میانه جای خود را به قدرت‌گیری شاهزادگان محلی در آلمان داد. پیامدهای تاریخی و دوران فترت سقوط اشتاوفرها آغازگر دورانی موسوم به «فترت بزرگ» در تاریخ آلمان بود که طی آن هیچ پادشاهی نتوانست اقتدار کامل خود را بر امپراتوری تثبیت کند. این خلاء قدرت به شاهزادگان انتخابگر اجازه داد تا نفوذ خود را بر فرآیند انتخاب امپراتور نهادینه کنند. | ## جمع‌بندی | پایان کار این دودمان نه تنها یک تغییر سیاسی، بلکه پایان یک ایده در مورد حاکمیت الهی و جهانی امپراتور در قرون وسطی بود.