موضوع مقاله: هو جینتائو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هو جینتائو | مقدمه: هو جینتائو (؛ زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۴۲) سیاستمدار چینی است که از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان دبیرکل حزب کمونیست چین، از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۳ به‌عنوان رئیس‌جمهور چین، از ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان رئیس کمیسیون مرکزی نظامی حزب و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ به‌عنوان رئیس کمیسیون مرکزی نظامی دولت فعالیت کرد. | ## بخش 1: هو جینتائو | او از ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۲ عضو کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین—بالاترین نهاد تصمیم‌گیری کشور—بود و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان رهبر عالی‌مقام چین شناخته می‌شد. ابتدا به‌عنوان مشاور سیاسی در تسینگ‌هوا فعالیت داشت، سپس به‌عنوان مهندس در استان گانسو کار کرد و بعد به اداره ساخت‌وساز این استان پیوست. او رهبری شاخه لیگ جوانان کمونیست چین در گانسو را بر عهده گرفت و سپس به رهبری این سازمان در پکن راه یافت و در نهایت به مقام دبیر اول آن رسید. بعدها به‌عنوان دبیر کمیته حزب در استان گوی‌ژوو و منطقه خودمختار تبت منصوب شد؛ جایی که سرکوب شدید مخالفت‌ها باعث جلب توجه مقامات عالی‌رتبه شد. سپس به عضویت دبیرخانه مرکزی حزب و سمت معاون رئیس‌جمهور در دوران رهبری جیانگ زمین رسید و به‌عنوان جانشین احتمالی او مطرح شد. هو نخستین رهبر حزب کمونیست از نسلی بود که در جنگ داخلی چین و تأسیس جمهوری خلق شرکت نداشتند. در دوران زمامداری او، کنترل دولتی در برخی بخش‌های اقتصادی که در دولت قبلی آزادتر شده بودند، دوباره تقویت شد و از شرکت‌های دولتی حمایت بیشتری صورت گرفت. او مدیریت مقابله با شیوع سارس (۲۰۰۲–۲۰۰۴) را بر عهده داشت و پوشش خدمات درمانی را برای جمعیت چین به‌طور قابل توجهی گسترش داد. او برای کاهش نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی، نظریه چشم‌انداز علمی توسعه را مطرح کرد که هدف آن ایجاد جامعه دارای هارمونی، مرفه و عاری از تنش‌های اجتماعی بود. دوره رهبری او با رویدادهایی مانند خیزش ۲۰۰۸ در تبت، زمین‌لرزه ۲۰۰۸ سیچوان و ناآرامی‌های ۲۰۰۹ اورومچی همراه بود. همچنین بر تصویب «قانون ضد جدایی» نظارت داشت که شرایط استفاده از نیروی نظامی برای اتحاد با تایوان را مشخص می‌کرد و در ادامه روابط نزدیک‌تری با تایوان شکل گرفت که به امضای توافق‌نامه همکاری اقتصادی (ECFA) در سال ۲۰۱۰ انجامید. در سیاست خارجی، هو از «ظهور مسالمت‌آمیز چین» حمایت می‌کرد و به‌دنبال افزایش قدرت نرم و رویکردی اقتصادی در دیپلماسی بود. در این دوره، نفوذ چین در آفریقا، آمریکای لاتین و دیگر مناطق در حال توسعه افزایش یافت. در پایان ده سال رهبری، او به‌دلیل کناره‌گیری داوطلبانه از تمام مناصب مورد تحسین قرار گرفت و شی جین‌پینگ جانشین او شد. سبک رهبری هو محتاطانه و کم‌حرف بود و دوره او با رهبری جمعی و تصمیم‌گیری مبتنی بر اجماع شناخته می‌شود. دولت او بیشتر بر کارآمدی تکنوکراتیک تمرکز داشت و در زمینه اصلاحات سیاسی رویکردی محافظه‌کارانه اتخاذ کرد. او به همراه نخست‌وزیر وقت، ون جیابائو، نزدیک به یک دهه رشد اقتصادی پایدار را مدیریت کردند که جایگاه چین را به‌عنوان یک قدرت بزرگ جهانی تثبیت کرد. پس از درگذشت جیانگ زمین، هو تنها رهبر عالی‌مقام پیشین جمهوری خلق چین است که هنوز در قید حیات است و آخرین رهبر عالی‌مقام چین محسوب می‌شود که پیش از تأسیس این کشور متولد شده است. هو در دبیرستان، دانش آموز بااستعدادی بود و در فعالیت‌هایی چون آواز و رقص برجسته بود. در سال ۱۹۶۴، پیش از انقلاب فرهنگی، در زمان دانشجویی در دانشگاه چینهوا پکن بود به عضویت حزب کمونیست چین درآمد. هو در سال ۱۹۶۵ به گانسو نقل مکان کرد و در نیروگاه آبی تحت سیاست مائو تسه‌تونگ مبنی بر «جنبش عزیمت به حومه، رفتن جوانان به کوه و مناطق روستایی» مشغول به کار شد. هو از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ برای دفتر مهندسی شماره ۴ سینو هایدرو به عنوان مهندس مشغول شد. طی همین دوران با اولین استاد خود، سانگ پینگ، اولین دبیر کمیته حزب کمونیست چین در گانسو (در نتیجه فرماندار اصلی گانسو) آشنا شد. سانگ استعداد هو را دریافت و به او یاری رساند تا به معاون مدیر وزارت مسکن گانسو در ۱۹۸۰ ارتقا یابد. هو در سال ۱۹۸۱ در کنار دنگ نان دختر تنگ شیائوپنگ و هو دپینگ پسر هو یائوبانگ در دانشکده مرکزی حزب در پکن دوره دید. هو دپینگ حتی هو جینتائو را به منزلش دعوت کرد و به این ترتیب جینتائو با هو یااوبانگ، عضو برجسته کمیته مرکزی حزب کمونیست آن زمان آشنا شد. در ۱۹۸۲ هو به پکن منتقل و دبیر کمیته مرکزی مجمع جوانان کمونیست («کمیته مرکزی») شد. هو طی دوران دبیری خود در مجمع جوانان، هو یائوبانگ، دبیرکل حزب کمونیست چین آن زمان، را در تمام سفرهای داخلی وی همراهی می‌کرد. هو یاوبانگ که خود سابقه خدمت در مجمع جوانان را داشت همکاری با هو برایش در حکم یادآوری خاطرات گذشته خود بود. رابطه عمیق بین هو یاوبانگ و هو باعث شد تا او در سال‌های دستیابی به شهرت ملی به خدمت‌گیری هو یاوبانگ اصرار ورزد. | ## بخش 2: هو جینتائو | هو در ۱۹۸۵ به گوییزو منتقل شد و به دبیری کمیته حزب کمونیست چین در گوییزو منصوب گشت و بدین ترتیب استاندار شد. هو بر خلاف اعضای گروه سری شانگهای، بیشتر دوران کاری خود را در پس کرانه فقیرتر چین سپری کردند تا در مناطق ثروتمند ساحلی. تقریباً به همین دلیل تا پیش از رسیدن به قدرت برای تحلیل گران غرب زیاد شناخته شده نبود. وی در ۱۹۸۷ به موازات دیوار دموکراسی، محتاطانه اعتراض دانشجویی محلی ترتیب داد درحالیکه اعتراضات مشابه منجر به استعفای اجباری هو یاوبانگ شد. هو در ۱۹۸۷ طی بی‌ثباتی سیاسی و شورش مردم تبت برای استقلال به ریاست حزب منطقه خودمختار تبت منسوب گردید. هو مسئول سرکوب سیاسی اوایل ۱۹۸۹ بود که به مرگ چندین نفر از مردم تبت و فعالان منجر شد. موضع بی‌رحمانه او در تبت باعث شد او را رهبر عقیدتی بدانند و بعد هم توجه دولت مرکزی پکن را به خود جلب کرد. کاندیداتوری پیش از گشایش چهاردهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین، رهبران حزب کمونیست چین، اعم از دنگ شیائوپینگ و چن یون، نامزدهای کمیته دایمی مرکزی حزب کمونیست را انتخاب کردند تا انتقال آرام قدرت از رهبران به اصطلاح نسل دوم (ونگ، چن، هو، یاوبانگ و غیره) به رهبران نسل سوم حزب کمونیست چین (جیانگ زمین، لی پنگ، کیااوشی و غیره) تضمین شود. دنگ پیشنهاد کرد انتخاب نامزد دیگری جهت انتقال آنی قدرت از سوی آن‌ها نیز صورت گیرد. در نتیجه هو جینتائو که در آن زمان پنجمین دهه زندگیش را سپری می‌کرد جوانترین عضو در میان هفت عضو کمیته دائمی مرکزی حزب کمونیست چین شد. تقریباً آشکار بود که هو به عنوان عنصر اصلی رهبران نسل چهارم حزب کمونیست چین، جانشین جیانگ زمین خواهد شد. هو در ۱۹۹۳، دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست چین شد که نظارت روزانه بر عملیات کمیته مرکزی و دانشکده مرکزی حزب را عهده بود که از نظر جمع کردن حامی در بین کادر ارشد حزب کمونیست چین برای وی مفید بود. در ۱۹۹۸ هو معاون رئیس‌جمهور چین شد و جیانگ خواستار برخورداری هو از نقش فعالتر در امور خارجی بود. هو در زمان بمباران سفارت چین در بلگراد توسط آمریکا در ۱۹۹۹ به صدای مردم تبدیل شد. هنگامی که بالاخره در کنگره ملی شانزدهم حزب کمونیست چین در ۲۰۰۲ انتقال صورت گرفت، جیانگ زمین میلی به ترک مرکز قدرت نداشت. مردم معتقد بودند او و اعضای کمیته مرکزی حزب کمونیست را از میان اعضای به اصطلاح «گروه سری شانگهای» همچون وو یانگو، جیاکینگلین، زنگ کینگهونگ، هوآنگ جو و لی چانگ چونگ انتخاب می‌کند تا کنترل جیانگ زمین بر پشت پرده تضمین شود. آن‌ها بر بخش‌هایی از جمعیت چین تمرکز کردند که از اصلاح اقتصادی کنار گذاشته شده بودند و سفرهای بسیاری با هدف درک بهتر مناطق حقیرتر به این مناطق ترتیب دادند. هو و ون جیا با او سعی بر اجتناب چین از سیاست رشد اقتصادی به هر قیمت و سوق دادن آن به سمت دیدگاه، متعادلتر بودند که رشد شامل بخش‌هایی شود که از نظر اجتماعی دارای وضعیت نابرابر و از نظر محیطی آسیب دیده هستند. اما گروه جیانگ زمین در بیشتر مناطق در حال توسعه کنترل را بدست آورد و در نتیجه اقدامات هو و ون در کنترل بر اقتصاد کلان با مقاومت شدید روبرو شد. او به دنبال انتقاد شدید از چین به خاطر پنهان‌کاری و دیر مقابله کردن با بحران، بسیاری از مقامات حزب و دولت را اخراج کرد از جمله وزیر بهداشت که حامی جیانگ بود و سنگ زوئنونگه شهردار پکن، که دست نشانده هو به‌شمار می‌رفت. اخراج جنگ گاهی سازش به منظور از بین بردن حمایت از جیانگ در حزب در نظر گرفته می‌شد. هو و ون در جهت هر چه شفاف شدن گزارش چین به سازمان بین‌المللی بهداشت گام برداشتند که به‌طور غیرمستقیم باعث ضربه زدن به موضع جیانگ در این مورد شد. هو بار دیگر رهبری خود را در پاسخ پنهان پکن به اعتراض علیه اعمال ماده ۲۳ قانون اساسی هنگ کنگ در ۲۰۰۳ در هنگ کنگ نشان داد. در حرکتی بی‌سابقه، دولت هنگ کنگ پس از اعتراض مردمی ۱ ژوئیه ۲۰۰۳ از اعمال مذکور منصرف شد. هم‌زمان هو پس از ارزیابی جو عمومی هنگ کنگ، حمایت خود از تانگ چی هو، بالاترین مقام اجرایی هنگ کنگ را به نمایش گذاشت. بسیاری از ناظران اقدام دولت مرکزی را شیوه مسالمت‌آمیز هو می‌دانند و بر خلاف تانگ چی هو در هنگ کنگ شخصیت محبوبی باقی می‌ماند. بوش اگرچه جیانگ زمین که در آن زمان ۷۶ ساله بود، از کمیته بانفوذ دائمی مرکزی حزب کمونیست کناره‌گیری کرد تا راه را برای هو رهبر جوان‌تر از نسل چهارم رهبران چین باز کند اما به نظر می‌رسید جیانگ زمین در منصب قدرت باقی خواهد ماند چرا که هو با گروه شانگهای جیانگ که ۶ نفر از ۹ عضو جدید کمیته دائمی قدرتمند به آن وابسته بودند، همکاری نداشت. اما بعدها بسیاری از اعضا تغییر موضع داده‌اند و هوآنگ جو و لی چانگ چان تنها حامیان وفادار جیانگ باقی‌مانده‌اند. به‌علاوه جیانگ برای مقاوم ریاست کمیسیون مرکزی ارتش حزب کمونیست چین دوباره انتخاب شد همان مقامی که ونگ زیا اوپینگ را به عنوان رهبر ارشد قادر به دست‌گیری قدرت پشت پرده کرد. چین دارای تاریخچه وارث مطلق بر کنار شده‌است که بسیاری ناظران معتقدند به همن خاطر است که ناظران خارجی با سوءظن به هو جینتائو می‌نگرند. | ## بخش 3: هو جینتائو | چین همیشه به خاطر مسئولان قدیمی مانند دنگ شیائوپینگ که از طریق «دست نشانده‌هایش» قدرت پشت پرده را در اختیار می‌گیرند، دچار مشکل جانشینی بوده‌است. دنگ قادر به تعیین سه دبیر برای حزب بود و در عزل دو نفر از آنها، هو یائوبانگ و جائو تسیانگ، دست داشت. در پی سومین و آخرین انتخابش، جیانگ زمین، به‌طور غیرآشکار به حمایتش از حزب ادامه داد و تنها دبیر کابینه در تاریخ کمونیست چین بود که با پایان یافتن دوره مسئولیتش داوطلبانه سمتش را ترک کرد. حتی خود دنگ در سمت دبیر کلی حزب (که در آن زمان بهترین سمت نبود) در دهه ۵۰ بخاطر حمایت ضعیف از سیاست‌های اقتصادی مائوئیسمی محبوبیتش را از دست داد. از اوایل دهه ۸۰ نهادینه‌سازی در جمهوری خلق چین افزایش یافت و قانون آن فردیت زدایی شد. حزب کمونیست چین در واکنش به هرج و مرج ناشی از انقلاب فرهنگی در صدد ایجاد نظام منظم جانشینی و روشی برآمد که مانع از ایجاد قانون غیررسمی و قهرمان پرستی شود. اما با استعفای جیانگ از سمت ریاست کمیسیون مرکزی ارتش در سپتامبر ۲۰۰۴ که آخرین سمت رسمی او بود، گمانی زنی دربارهٔ رقابت جیانگ و هو پایان یافت. هو جانشین جیانگ زمین در سمت ریاست کمیسیون مرکزی ارتش شد و کنترل کشور، حزب و ارتش آزادی‌بخش خلق را نیز بدست آورد. نابرابری اقتصادی یکی از چالش‌های مهمی که هو با آن مواجه بود نابرابری زیاد میان فقرا و ثروتمندان چینی بود و نارضایتی و خشم ناشی از آن به حدی افزایش یافت که بر سلطه حزب کمونیست چین لطمه زد. به‌علاوه پارتی‌بازی‌ای که چین را فراگرفته بود می‌توانست چین را دچار بحران عظیمی کند. با این حالت اوایل سال ۲۰۰۶ جنبش «هشت باید و نباید» را در تلاش برای نشان دادن چهره‌ای اخلاقی و از خود گذشته به مردم آغاز کرد. سیاست‌ها ناظران اظهار می‌کنند هو در سیاست داخلی و خارجی با مقامات مسئول پیش از خود تفاوت دارد. در سیاست داخلی به نظر می‌آید خواهان صادق بودن با مردم دربارهٔ عملکرد و جلسات دولتی است. اخیراً خبرگزاری چین جزئیات بسیاری از جلسات کمیته دایمی مرکزی حزب کمونیست را منتشر کرد. وی بسیاری از رویدادهایی که سابقاً اسرار کمونیستی به حساب می‌آمد مانند مراسم بدرقه و استقبال از رهبران چینی که به دیدار سرزمین‌های خارجی می‌روند را لغو کرد. به علاوه هو به مشکلاتی چون شکاف بین ثروتمند و فقیر و توسعه غیرمنصفانه بین مناطق ساحلی و غیر مرزی توجه دارد. به نظر می‌آید تعریف دولت و حزب از رشد تغییر کرده باشد و دیگر به دنبال توسعه تولید ناخالص داخلی نباشد بلکه به دنبال برابری اجتماعی و آثار محیط زیستی می‌باشند. سیاست خارجی در سال ۲۰۰۴ هو تمام مقامات ۵ قدرت اجرایی اصلی را از رفتن به تفریحگاه برای اجلاس سالیانه تابستان که قبلاً از نظر مقامات قدیمی و کنونی گردهمایی برگزیدگان حاکم جهت تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت چین به‌شمار می‌آمد، بازداشت. در روابط خارجی چین، هو از این جهت با پیشینیان فرق می‌کند که فعالانه درگیر بحران هسته‌ای اخیر کره شمالی شد. دامادش، ماو داولین بالاترین مقام اجرایی sina.com (پورتال اینترنتی مشهور چین) بود که وبگاه‌های خارجی را مسدود می‌کرد. علاوه بر این در حالی که هو سعی در شفاف‌سازی تصمیم‌گیری و افزایش حاکمیت قانون داشت به صراحت اعلام کرد هدفش تقویت کردن و کارآمد شدن حزب است نه تضعیف آن یا برقراری نظام سیاسی کثرت گرا. در دسامبر ۲۰۰۴ مجله «اپن» هنگ کنگ توصیه سپتامبر هو به مسئولان تبلیغاتی را این گونه نقل کرد که چین کنترل و مدیریت ایدئولوژی را باید از کوبا و کره شمالی بیاموزد. اگرچه کره شمالی با «مشکلات موقتی مالی» مواجه بود در زمینه سیاست «همیشه درست» عمل کرده‌است. تایوان در حالی که به نظر می‌رسید هو جینتائو در روابط سیاسی با تایوان انعطاف‌پذیر باشد چنانچه مسئله «فضای حیاتی بین‌المللی» برای تایوان را مطرح کرد به نظر نمی‌آید مایل به تجدید نظر دربارهٔ اتحاد مجدد چین به عنوان هدف اصلی باشد. در زمان مسئولیت هو، دولت ترغیب اتحاد مجدد سریع تحت عنوان یک کشور، دو نظام را به خاطر دستیابی تدریجی به افزایش یکپارچگی اقتصادی و فرهنگی متوقف کرد. ترتیب هر دو راهکار سریع و تدریجی با تصویب اصل ضد تجزیه جمهوری خلق چین در مارس ۲۰۰۵ و ملاقات بی‌سابقه هو لین چان رهبر کومینتانگ در آوریل ۲۰۰۵ آشکار شد که از نظر مفسران نشانه پذیرش وضع موجود است. هشت باید و نباید هو در مارس ۲۰۰۶ «هشت باید و نباید» به عنوان اصول اخلاقی برای چینی‌ها منتشر کرد. اما این اصول در مقایسه با اقدام مسئولان پیشین وی از جمله سه عریضه جیانگ زمین، نظریه دنگ شیائوپینگ و اندیشه مائو تسه‌تونگ متفاوت است. | ## جمع‌بندی | این اقدام شیوه غیررسمی هر رهبر حزب کمونیست چین برای گسترش سوسیالیسم از طریق ترویج نظری است.