موضوع مقاله: انحراف چشم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انحراف چشم | مقدمه: استرابیسم یا لوچی چشم یک اختلال چشمی است که در آن چشم‌ها هنگام نگاه کردن به یک شیء، به درستی با یکدیگر هم‌تراز نمی‌شوند. | ## بخش 1: انحراف چشم | اگر لوچی چشم در بخش بزرگی از دوران کودکی وجود داشته باشد، ممکن است منجر به آمبلیوپی («تنبلی چشم») و از دست دادن درک عمقی شود. استرابیسم می‌تواند به دلیل اختلال عملکرد عضلات (به عنوان مثال، میاستنی گراویس)، دوربینی، مشکلات مغزی، ضربه یا عفونت‌ها رخ دهد. انواع آن عبارتند از انحراف چشم (ازوتروپی)، که در آن چشم‌ها متقاطع هستند («چشم متقاطع»)؛ اگزوتروپی، که در آن چشم‌ها از هم دور می‌شوند («چشم تنبل» یا «چشم دیواره‌ای»)؛ و هیپرتروپیا یا هیپوتروپی، که در آنها انحراف عمودی وجود دارد. همچنین می‌توان آنها را براساس اینکه مشکل در تمام جهاتی که فرد به آن نگاه می‌کند یا براساس جهت متفاوت، طبقه‌بندی کرد. تشخیص ممکن است با مشاهده نور منعکس‌شده از چشم فرد و تشخیص اینکه روی مردمک متمرکز نیست، انجام شود. درمان به نوع استرابیسم و علت اصلی آن بستگی دارد که ممکن است شامل استفاده از عینک و احتمالاً جراحی باشد. علائم و نشانه‌ها هنگام مشاهده فرد مبتلا به استرابیسم، ناهماهنگی چشم‌ها ممکن است کاملاً مشهود باشد. با این حال، انحراف چشم با شدت کم یا متناوب می‌تواند به راحتی در مشاهده تصادفی نادیده گرفته شود. در هر صورت، یک متخصص مراقبت از چشم می‌تواند آزمایش‌های مختلفی را مانند تست پوشش چشم برای تعیین میزان کامل استرابیسم انجام دهد. در این حالت، اغلب هیچ علامت قابل توجهی به جز از دست دادن جزئی درک عمق مشاهده نمی‌شود. این نقص ممکن است در کسی که از بدو تولد یا اوایل کودکی استرابیسم داشته است، قابل توجه نباشد، زیرا احتمالاً یاد گرفته‌اند که عمق و فواصل را با استفاده از نشانه‌های تک‌چشمی قضاوت کنند. با این حال، استرابیسم یک‌طرفه مداوم که باعث سرکوب مداوم بینایی می‌شود، خطری برای ایجاد آمبلیوپی در کودکان است. استرابیسم با زاویه کوچک و متناوب بیشتر احتمال دارد باعث بروز علائم بینایی مختل‌کننده شود. علائم علاوه‌بر سردرد و خستگی چشم، ممکن است شامل ناتوانی در خواندن راحت، خستگی هنگام خواندن و بینایی ناپایدار یا «پرش چشم» باشد. همچنین به تأثیر اجتماعی-اقتصادی بالقوه ناشی از موارد استرابیسم قابل تشخیص توجه شده است. در زمینه تصمیم‌گیری در مورد درمان استرابیسم، ملاحظات اجتماعی-اقتصادی نیز وجود دارند، از جمله تلاش برای برقراری مجدد دید دوچشمی و احتمال بازیابی استریوپسیس.See peer discussion in: یک مطالعه نشان داد که کودکان دچار استرابیسم معمولاً رفتارهایی را نشان می‌دهند که با درجات بالاتری از مهار، اضطراب و پریشانی عاطفی مشخص شده و اغلب منجر به اختلالات عاطفی آشکار می‌شوند. این وضعیت نه‌تنها به دلیل تغییر ظاهر زیبایی‌شناختی، بلکه به دلیل ماهیت نمادین ذاتی چشم و نگاه و نقش حیاتی مهمی است که آنها در زندگی فرد به عنوان اجزای اجتماعی ایفا می‌کنند. نکته قابل توجه این است که استرابیسم با تماس چشمی طبیعی تداخل دارد و اغلب باعث خجالت، عصبانیت و احساس ناراحتی می‌شود و در نتیجه ارتباطات اجتماعی را به‌طور اساسی تحت تأثیر قرار می‌دهد و احتمالاً تأثیر منفی بر عزت نفس فرد دارد.Estes, K. کودکان مبتلا به استرابیسم، به ویژه آنهایی که اگزوتروپی (چرخش به بیرون) دارند، ممکن است بیشتر از کودکان با دید طبیعی دچار اختلال سلامت روان شوند. محققان این نظریه را مطرح کرده‌اند که به دلیل محدوده سنی شرکت‌کنندگان و همچنین دوره پیگیری کوتاه‌تر، ارتباطی بین ایزوتروپی (چرخش به داخل) و تمایل بیشتر به بروز بیماری روانی یافت نشده است. کودکان ایزوتروپیک تا میانگین سنی ۱۵.۸ سال تحت نظر بودند، در حالی که این سن برای گروه اگزوتروپیک ۲۰.۳ سال بود. تحقیقات، تأثیری را که استرابیسم معمولاً بر کیفیت زندگی برجای می‌گذارد، برجسته کرده‌اند. مطالعاتی که در آنها به آزمودنی‌ها تصاویری از افراد مبتلا به استرابیسم و غیراسترابیسم نشان داده شد، سوگیری منفی شدیدی را نسبت به افرادی نشان داد که به وضوح این وضعیت را نشان می‌دادند، که به‌وضوح بر تاثیر آن بر پیامدهای اجتماعی-اقتصادی آینده و اشتغال‌پذیری و همچنین دیگر اثرات روانی-اجتماعی مرتبط با خوشحالی کلی فرد اشاره دارد. ناظران بزرگسال و کودک، هتروتروپی راست را نگران‌کننده‌تر از هتروتروپی چپ دانستند و ناظران کودک، ایزوتروپی را «بدتر» از اگزوتروپی قضاوت کردند. اصلاح موفقیت‌آمیز استرابیسم با جراحی، برای بزرگسالان و همچنین کودکان، تأثیر مثبت قابل توجهی بر سلامت روان آنها دارد. تحقیقات بسیار کمی در مورد استراتژی‌های مقابله‌ای به‌کاررفته توسط بزرگسالان مبتلا به استرابیسم وجود دارد. یک مطالعه، روش‌های مقابله را به سه زیرگروه طبقه‌بندی کرد: اجتناب (خودداری از شرکت در یک فعالیت)، حواس‌پرتی (انحراف توجه از وضعیت) و سازگاری (رویکرد متفاوت به یک فعالیت). نویسندگان این مطالعه اظهار داشتند که افراد مبتلا به استرابیسم ممکن است از حمایت روانی-اجتماعی مانند آموزش مهارت‌های بین فردی بهره‌مند شوند. هیچ مطالعه‌ای ارزیابی نکرد که مداخلات روانی-اجتماعی برای افرادی که تحت جراحی استرابیسم قرار می‌گیرند، فایده‌ای داشته است یا خیر. بنابراین، وجود مشکلی در عضلات یا اعصاب کنترل‌کننده آنها می‌تواند باعث استرابیسم فلجی شود. اختلال در عصب جمجمه‌ای III باعث می‌شود چشم مرتبط به سمت پائین و خارج منحرف شود و ممکن است بر اندازه مردمک چشم تأثیر بگذارد یا تأثیری نداشته باشد. اختلال در عصب جمجمه‌ای IV، که می‌تواند مادرزادی باشد، باعث می‌شود چشم مرتبط به سمت بالا و شاید کمی به سمت داخل منحرف شود. | ## بخش 2: انحراف چشم | فلج عصب ششم باعث می‌شود چشم مرتبط به سمت داخل منحرف شود و به دلیل مسیر نسبتاً طولانی عصب، علل زیادی دارد. افزایش فشار جمجمه می‌تواند عصب را هنگام عبور از بین کلیووس و ساقه مغز فشرده کند. شواهد نشان می‌دهد که علت استرابیسم ممکن است در ورودی ارائه‌شده به قشر بینایی باشد. اگر تفاوت زیادی در وضوح تصاویر چشم راست و چپ وجود داشته باشد، ممکن است ورودی برای تغییر موقعیت صحیح چشم‌ها کافی نباشد. دیگر علل تفاوت بینایی بین چشم راست و چپ، مانند آب مروارید نامتقارن، خطای انکساری یا دیگر بیماری‌های چشمی، نیز می‌توانند باعث ایجاد یا بدتر شدن استرابیسم شوند. تشخیص در طول معاینه چشم، از آزمایشی مانند تست پوشش یا تست هیرشبرگ در تشخیص و اندازه‌گیری استرابیسم و تأثیر آن بر بینایی استفاده می‌شود. اسکن دوشکستی شبکیه می‌تواند برای غربالگری کودکان خردسال برای تشخیص ناهماهنگی چشم استفاده شود. یک مطالعه مروری کاکرین برای بررسی انواع مختلف آزمایش تشخیص، فقط یک مطالعه را یافت. این مطالعه از یک فوتواسکرینر استفاده کرد که مشخص شد ویژگی بالا (دقیق در شناسایی افراد بدون بیماری) اما حساسیت پائین (ضعیف در شناسایی افراد مبتلا) دارد. در انحراف آشکار، یا هتروتروپیا (که ممکن است ایزو-, اگزو-, هیپر-, هیپو-, سیکلوتروپیا یا ترکیبی از اینها باشد)، در حالی که فرد با هر دو چشم به یک هدف نگاه می‌کند، انسداد در چشم، وجود ندارد. انحراف پنهان یا هتروفوریا (ایزو-, اگزو-, هیپر-, هیپو-, سیکلوفوریا یا ترکیبی از اینها)، فقط پس‌از قطع دید دوچشمی، معمولاً با پوشاندن یک چشم، وجود دارد. در این نوع، فرد معمولاً می‌تواند با وجود ناهماهنگی که هنگام شل شدن سیستم موقعیت‌یاب رخ می‌دهد، فیوژن را حفظ کند. انحراف متناوب ترکیبی از هر دو نوع است که در آن فرد می‌تواند به فیوژن دست یابد، اما گاهی یا اغلب تا حد انحراف آشکار دچار تزلزل می‌شود. شروع استرابیسم همچنین ممکن است براساس زمان شروع، مادرزادی، اکتسابی، یا ثانویه به یک فرآیند پاتولوژیک دیگر، طبقه‌بندی شود. بسیاری از نوزادان با چشمانی با انحراف جزئی متولد می‌شوند و این انحراف معمولاً تا شش تا دوازده ماهگی برطرف می‌شود. شروع ایزوتروپی تطابقی، یعنی همگرایی بیش‌ازحد چشم‌ها به دلیل تلاش برای تطابق، عمدتاً در اوایل کودکی است. انحراف چشم اکتسابی غیرتطابقی و ثانویه پس‌از ایجاد دید دوچشمی طبیعی ایجاد می‌شوند. انحراف چشم حسی، انحراف چشم ناشی از از دست دادن بینایی یا آسیب بینایی است که منجر به انحراف افقی، عمودی یا پیچشی یا ترکیبی از آنها می‌شود، به‌طوری که چشمی که بینایی ضعیف‌تری دارد، با گذشت زمان کمی منحرف می‌شود. جهت آن به سن فرد در زمان آسیب بستگی دارد: افرادی که بینایی آنها در بدو تولد از بین رفته یا مختل شده، بیشتر احتمال دارد که به ایزوتروپی مبتلا شوند، در حالی که افرادی که به طور اکتسابی دچار از دست دادن یا اختلال بینایی شده‌اند، بیشتر به اگزوتروپی مبتلا می‌شوند. در موارد شدید، نابینایی کامل در یک چشم معمولاً منجر به بازگشت چشم نابینا به وضعیت آناتومیک استراحت می‌شود. اگرچه بسیاری از علل احتمالی استرابیسم شناخته شده است، از جمله آسیب‌های شدید و/یا تروماتیک به چشم آسیب‌دیده، در بسیاری از موارد هیچ علت خاصی قابل شناسایی نیست. مورد آخر معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که استرابیسم از اوایل کودکی وجود داشته باشد. نتایج یک مطالعه گروهی در ایالات متحده نشان می‌دهد که میزان بروز استرابیسم در بزرگسالی با افزایش سن، به ویژه پس‌از دهه ششم زندگی، افزایش می‌یابد و در دهه هشتم زندگی به اوج خود می‌رسد و خطر ابتلا به استرابیسم در طول زندگی تقریباً ۴٪ است. انحراف جانبی اگر یک چشم به‌طور مداوم منحرف باشد، استرابیسم را می‌توان به صورت یک‌طرفه طبقه‌بندی کرد یا اگر هریک از چشم‌ها انحراف داشته باشند، به صورت متناوب. تغییر در استرابیسم ممکن است به‌طور خودبه‌خود، با یا بدون آگاهی ذهنی از انحراف، رخ دهد. جهت و تأخیر انحرافات افقی با استفاده از پیشوندها به دو نوع طبقه‌بندی می‌شوند: eso- انحرافات به سمت داخل یا همگرا به سمت خط وسط، در حالی که exo- عدم هم‌ترازی به سمت خارج یا واگرا را توصیف می‌کند. انحرافات عمودی نیز با استفاده از پیشوندها به دو نوع طبقه‌بندی می‌شوند: hyper- اصطلاحی برای چشمی است که نگاهش بالاتر از چشم دیگر است، در حالی که hypo- به چشمی اشاره دارد که نگاهش پائین‌تر است. در نهایت، پیشوند cyclo- به استرابیسم پیچشی اشاره دارد که زمانی رخ می‌دهد که چشم‌ها حول محور قدامی-خلفی می‌چرخند و ناهم‌تراز می‌شوند و بسیار نادر است. این پنج پیشوند جهت‌دار با -تروپیا (در صورت آشکار بودن) یا -فوریا (در صورت نهفته بودن) ترکیب می‌شوند تا انواع مختلف استرابیسم را توصیف کنند. به عنوان مثال، هیپرتروپی مداوم چپ زمانی وجود دارد که چشم چپ فرد همیشه بالاتر از سمت راست باشد. فردی که ایزوتروپی متناوب راست دارد، چشم راست او گاهی به سمت بینی فرد منحرف می‌شود، اما در مواقع دیگر قادر است با نگاه چشم چپ هم‌تراز شود. فردی که اگزوفوری خفیف دارد، می‌تواند در شرایط عادی فیوژن را حفظ کند، اما وقتی سیستم مختل می‌شود، وضعیت آرام چشم‌ها کمی واگرا می‌شود. | ## بخش 3: انحراف چشم | ملاحظات دیگر استرابیسم را می‌توان به شرح زیر طبقه‌بندی کرد: استرابیسم فلجی ناشی از فلج یک یا چند عضله خارج چشمی است. استرابیسم هماهنگ (یا همراه) انحرافی است که صرف‌نظر از موقعیت نگاه، بزرگی آن یکسان است. استرابیسم غیرهماهنگ (یا ناهماهنگ) میزانی از بزرگی دارد که با تغییر جهت نگاه فرد به بالا، پائین یا طرفین تغییر می‌کند. استرابیسم ناهماهنگ تقریباً همیشه ناشی از محدودیت چرخش چشم است که به دلیل محدودیت حرکت خارج چشمی چشم (محدودیت چشمی) یا به دلیل فلج عضلات خارج چشمی رخ می‌دهد. استرابیسم ناهماهنگ را نمی‌توان به‌طور کامل با عینک‌های منشوری اصلاح کرد، زیرا چشم‌ها بسته به جهت نگاه، به درجات مختلفی از اصلاح منشوری نیاز دارند. استرابیسم ناهماهنگ از نوع eso- یا exo- به عنوان «الگوهای الفبایی» طبقه‌بندی می‌شوند: بسته به میزان همگرایی یا واگرایی هنگام حرکت نگاه به سمت بالا یا پائین، به صورت الگوی A- یا V- یا به ندرت λ-، Y- یا X- نشان داده می‌شوند. این حروف الفبا نشان‌دهنده الگوی حرکتی چشم هستند که شباهتی به حرف مربوطه دارند: در الگوی A (به‌طور نسبی) وقتی نگاه به سمت بالا است، همگرایی بیشتر و وقتی به سمت پائین است، واگرایی بیشتری وجود دارد، در الگوی V برعکس است، در الگوهای λ-، Y- و X، بسته به «شکل» حرف، استرابیسم کمی یا اصلاً در موقعیت میانی وجود ندارد، اما واگرایی نسبتاً بیشتری در یک یا هر دو موقعیت بالا و پائین دیده می‌شود. انواع استرابیسم ناهماهنگ عبارتند از: سندرم دوئین، فلج نگاه افقی و فیبروز مادرزادی عضلات خارج چشمی. وقتی ناهماهنگی چشم‌ها بزرگ و واضح باشد، استرابیسم، زاویه بزرگ نامیده می‌شود که به زاویه انحراف بین خطوط دید چشم‌ها اشاره دارد. درجه استرابیسم می‌تواند بسته به اینکه فرد به هدف دور یا نزدیک نگاه می‌کند، متفاوت باشد. استرابیسمی که پس‌از اصلاح هم‌ترازی چشم با جراحی ایجاد می‌شود، استرابیسم متوالی نامیده می‌شود. این وضعیت عموماً در نوزادان و کودکان نوپایی رخ می‌دهد که پل بینی آنها پهن و صاف است و به دلیل کمتر دیده شدن صلبیه از بینی، باعث ایجاد ظاهر ایزوتروپی می‌شود. مانند دیگر اختلالات دید دوچشمی، هدف اصلی، دید دوچشمی راحت، واضح و طبیعی در تمام فواصل و جهات نگاه است. عینک در موارد ایزوتروپی تطابقی، چشم‌ها به دلیل تلاش برای تمرکز چشم‌های دوربین، به سمت داخل می‌چرخند و درمان این نوع استرابیسم لزوماً شامل اصلاح انکساری است که معمولاً از طریق عینک‌های اصلاحی یا لنزهای تماسی انجام می‌شود و در این موارد، تراز کردن چشم با جراحی فقط در صورتی در نظر گرفته می‌شود که چنین اصلاحی چرخش چشم را برطرف نکند. در صورت آنیزومتروپی شدید، لنزهای تماسی ممکن است نسبت به عینک ارجحیت داشته باشند زیرا از مشکل نابرابری بینایی به دلیل تفاوت اندازه (آنیزیکونی) که در غیر این صورت توسط عینک‌هایی که قدرت انکساری برای دو چشم بسیار متفاوت است ایجاد می‌شود، جلوگیری می‌کنند. در چند مورد از کودکان استرابیسمی مبتلا به آمبلیوپی آنیزومتروپیک، قبل از انجام جراحی استرابیسم، متعادل‌سازی چشم‌های دارای خطای انکساری از طریق جراحی انکساری انجام شده است. درمان زودهنگام استرابیسم در دوران نوزادی ممکن است احتمال ابتلا به آمبلیوپی و مشکلات درک عمق را کاهش دهد. با این حال، بررسی کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده نشان داد که تحقیقات موجود از استفاده از عینک‌های اصلاحی برای جلوگیری از استرابیسم پشتیبانی نمی‌کنند. مدت‌هاست که تصور می‌شود آمبلیوپی در صورت عدم درمان در یک دوره بحرانی، یعنی قبل از حدود هفت سالگی، دائمی باقی می‌ماند. منشورها نحوه برخورد نور و در نتیجه تصاویر رسیده به چشم را تغییر می‌دهند و تغییر در موقعیت چشم را شبیه‌سازی می‌کنند. در حال حاضر مشخص نیست که تفاوتی برای انجام جراحی استرابیسم قبل یا بعد از درمان آمبلیوپی در کودکان وجود دارد یا خیر. جراحی استرابیسم تلاش می‌کند تا با کوتاه کردن، بلند کردن یا تغییر موقعیت یک یا چند عضله خارج چشمی، چشم‌ها را تراز کند. این عمل معمولاً می‌تواند طی حدود یک ساعت انجام شود و برای بهبودی حدود شش تا هشت هفته زمان نیاز دارد. بخیه‌های قابل تنظیم ممکن است برای اصلاح تراز چشم در دوره اولیه پس‌از جراحی استفاده شوند. مشخص نیست که تفاوتی بین بخیه‌های قابل تنظیم و غیرقابل تنظیم وجود دارد یا خیر، زیرا به اندازه کافی بررسی نشده است. یک جایگزین برای روش کلاسیک، جراحی استرابیسم با حداقل تهاجم (MISS) است که از برش‌های کوچکتری نسبت به حالت معمول استفاده می‌کند. در سال ۱۹۸۹، FDA ایالات متحده درمان با سم بوتولینوم را برای استرابیسم در افراد بالای ۱۲ سال تأیید کرد. این تکنیک که بیشتر در بزرگسالان استفاده می‌شود، برای درمان کودکان، به ویژه کودکانی که مبتلا به ایزوتروپیای نوزادی هستند، نیز استفاده می‌شود. گزارش شده است که درمان با سم بوتولینوم برای افرادی که دید دوچشمی دارند، به اندازه جراحی استرابیسم موفقیت‌آمیز است و برای افرادی که دید دوچشمی ندارند، نسبت به جراحی موفقیت کمتری دارد. پیش‌آگهی هنگامی که استرابیسم مادرزادی باشد یا در دوران نوزادی ایجاد شود، می‌تواند باعث آمبلیوپی شود، که در آن مغز، اطلاعات ورودی را از چشم منحرف نادیده می‌گیرد. یک مطالعه گزارش داد که ۸۵٪ از بزرگسالان مبتلا به استرابیسم «گزارش دادند که به دلیل استرابیسم، در کار، مدرسه و ورزش مشکل دارند.» همین مطالعه گزارش داد که ۷۰٪ گفته‌اند استرابیسم «تأثیر منفی بر خودانگاره (تصویر از خود) آنها داشته است.» گاهی برای صاف کردن چشم‌ها به جراحی دوم نیاز است. تحقیقات نشان می‌دهد که این یک جبران رفتاری برای ناهنجاری‌های رشدی در مسیر اعصاب در کیاسمای بینایی است. | ## جمع‌بندی | استرابیسم همچنین ممکن است در سگ‌ها رخ دهد، که اغلب به دلیل عدم تعادل تون عضلانی عضلات اطراف چشم است.