موضوع مقاله: اوماگوما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوماگوما | مقدمه: اومّاگومّا (به انگلیسی: Ummagumma) نام یک آلبوم زنده و استودیویی از گروه موسیقی پراگرسیو راک بریتانیایی، پینک فلوید است. | ## بخش 1: اوماگوما | این آلبوم در ژانویه سال ۱۹۶۹ توسط ئی‌ام‌آی و هاروست در بریتانیا، و توسط کپیتال و هاروست در ایالات متحده آمریکا عرضه شد. طرف اول آلبوم گزیده‌ای از آهنگ‌های قبلی گروه به صورت اجرای زنده‌است و در طرف دوم آن آهنگ‌هایی است که به عنوان چهارمین آلبوم استودیویی گروه ضبط شده‌است. هواداران پینک فلوید و خود اعضای گروه از این آلبوم به عنوان ضعیف‌ترین آلبوم گروه یاد می‌کنند. اگرچه آلبوم پس از انتشارش توانست جایگاه پنجم را در جدول بریتانیا بدست آورد؛ اما اعضای پینک فلوید در مصاحبه‌ها و نظراتشان؛ از آن به عنوان یک اثر نامطلوب یاد می‌کنند. با این حال آلبوم در قالب لوح فشرده به همراه سایر آثار گروه چندین بار انتشار یافت. این آلبوم به خاطر جلدش هم شناخته شده‌است، شامل چند عکس از گروه که با هم ترکیب گشته تا یک تکنیک تکرارشونده را بیان کند. بمانند تعدادی دیگر از جلد آلبوم‌های پینک فلوید؛ این جلد نیز توسط گروه طراحی هیپ‌نسیس به وجود آمده‌است. هرچند که برخی اعضای گروه آن را کاملاً ساختگی می‌دانند و برایش معنی خاصی در نظر نمی‌گیرند. پیش‌زمینه گرچه روی جلد آلبوم نوشته شده که آلبوم زنده در ژوئن ۱۹۶۹ ضبط شده، اما بخش زندهٔ اوماگوما در ۲۷ آوریل ۱۹۶۹ در مادر کلوب در شهر بیرمنگام و قسمت دیگر آن هفتهٔ بعد در ۲ می۱۹۶۹ در دانشگاه متروپولیتن منچستر ضبط شد. گروه پینک فلوید همچنین آهنگ «اوردرایو میان‌ستاره‌ای» از آلبوم نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم را به صورت زنده ضبط کرده بود و قرار بود به عنوان یکی از آهنگ‌ها در بخش زندهٔ اوماگوما قرار بگیرد، همچنین آهنگ «رویان» که پیش‌تر در استودیو و قبل از اینکه هریک اعضای گروه اقدام به ساخت قطعات خودشان برای آلبوم اوماگوما کنند ضبط شده بود نیز برای قرارگرفتن در آلبوم در نظر گرفته شده بود که در نهایت قرار نگرفت. | ## بخش 2: اوماگوما | بخش استودیویی آلبوم نتیجهٔ تمایل ریچارد رایت برای ساخت «موسیقی حقیقی» بود، که هریک از اعضای گروه (رایت، راجر واترز، دیوید گیلمور، نیک میسن) به تنهایی در بخش استودیویی شریک باشند و در کار یکدیگر دخالت نکنند. سهم رایت در بخش استودیویی؛ آهنگ «سیسیفوس» است که ترکیبی از سازهای کیبوردی مانند پیانو و ملوترون است. بااینکه رایت در ابتدا بر همکاری انفرادی در بخش استودیویی مشتاق بود، بعدها این قطعه را در آلبوم بسیار پرجلوه و مدعی عنوان می‌کند. آهنگ «باغ مهمانی وزیر بزرگ» از نیک میسن، شامل نواختن فلوت توسط همسر میسن است و میسن نیز ۹ دقیقه درام می‌نوازد. (این تصویر یک بوئینگ بی ۵۲ را نشان می‌دهد) طرح روی جلد آلبوم اعضای گروه را نشان می‌دهد، تصویری هم بر روی دیوار نصب است که همان حالت را نشان می‌دهد با این تفاوت که اعضای باند در هر عکس موقعیت خود را تغییر می‌دهند. عکس نصب شده بر روی دیوار هم شامل عکسی است که بر روی دیوار نصب شده و این حالت تا چهار بار تکرار می‌شود و اعضا در هر عکس روی دیوار، تنها موقعیت خود را عوض می‌کنند و در نهایت با رسیدن به تصویری از آلبوم قبل گروه یک نعلبکی رمز و راز خاتمه می‌یابد، گرچه این مورد آخر در عرضهٔ آلبوم به صورت لوح فشرده وجود ندارد و ظاهراً خاصیت تکرار تصاویر بی‌نهایت ادامه دارد. تاریخچه پخش آلبوم در بریتانیا و ایالات متحده آمریکا؛ در ۲۵ اکتبر و ۱۰ نوامبر ۱۹۶۹ منتشر شد. آلبوم توانست در بریتانیا رتبهٔ پنجم را کسب کند، اما در آمریکا نتوانست جایگاهی بهتر از ۷۴ قرار گیرد و برای اولین بار بود که آلبوم‌های گروه در ۱۰۰ آلبوم برتر ایالات متحده دیده می‌شد. در فوریه ۱۹۷۴ آلبوم گواهی‌نامهٔ طلایی را در بریتانیا گرفت، همچنین گواهی‌نامهٔ پلاتینی را در مارس ۱۹۹۴ کسب کرد. نسخهٔ دیجیتالی و رمستر شده در سال ۱۹۹۴ در بریتانیا و به دنبالش در سال ۱۹۹۵ در ایالات متحده منتشر شد. | ## بخش 3: اوماگوما | در ویرایش لوح‌فشرده از آلبوم؛ آهنگ «سیسیفوس» بلندتر از ویرایش اولیه‌اش است و به ۱۳:۲۶ دقیقه با موومان‌هایی ۱:۰۸، ۳:۳۰، ۱:۴۹ و ۶:۵۹ بسط داده شده‌است. در ویرایش اصلی، «بخش یکم» از آهنگ «سیسیفوس» به دو قسمت با نام‌های «بخش یکم» و «بخش دوم» تقسیم می‌شد. هریک از دو آهنگ «کوره راه» و «باغ مهمانی وزیر بزرگ» نیز در ویرایش لوح فشرده به سه بخش تقسیم شدند. در سال ۲۰۰۹،استورم تورجرسن تعدادی محدود از آلبوم که روی جلدش دستنویسی شده بود را در چهلمین سال انتشار آلبوم به فروش رساند. بااینکه در سال ۲۰۱۱ تمام ۱۴ آلبوم پینک فلوید برای انتشار دوباره رمستر شدند؛ تنها قسمت استودیویی از اوماگوما رمستر شد و قسمت زنده مربوط به ویرایش ۱۹۹۵ است. بازخورد آلبوم پس از انتشار نقدهای مناسبی دریافت کرد، به ویژه ااینترنشنال تایمز دیدگاه مثبتی را نسبت به بخش زندهٔ آلبوم داشت و آن را یکی از بهترین آلبوم‌های زنده‌ای می‌دانست که ضبط شده بود. اما اعضای گروه آلبوم را از آن زمان به بعد چندان مناسب نمی‌دانستند و یکی از کارهای ضعیف خود نام می‌دادند. واترز سال‌ها بعد آلبوم را فاجعه نامید، گیلمور در سال ۱۹۹۴ آلبوم را بسیار بد و وحشتناک یاد می‌کند. میسن در سال ۱۹۸۴ از آن به عنوان تمرین کوچک جالب و خوب یاد می‌کند اما بعدها راجع به آلبوم می‌گوید:یک تجربهٔ شکست خورده، از آن چیزهای مهمی که نباید دوباره انجامش داد. | ## جمع‌بندی | مجله پیست در بررسی انتشار دوبارهٔ آلبوم در سال ۲۰۱۱، آن را خیلی بد توصیف کرد اما اجرای آهنگ «مراقب تبر باش، یوجین» را ستود.