موضوع مقاله: الفبای انگلیسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الفبای انگلیسی | مقدمه: الفبای انگلیسی نو یک الفبا مبتنی بر الفبای لاتین است و ٢۶ حرف دارد که بسیاری از این حروف در بسیاری از الفباهای زبان‌های اروپایی مانند آلمانی، اسپانیایی، فرانسوی و غیره مشترک هستند. | ## بخش 1: الفبای انگلیسی | پیشینه انگلیسی کهن زبان انگلیسی خود ابتدا با الفبای رونیِ فوترک آنگلوساکسونی نوشته می‌شد، که از سدهٔ پنجم میلادی کاربرد داشت. این الفبا، همراه با شکل آغازینِ زبان انگلیسی، از سوی مهاجران آنگلوساکسون به سرزمینی که اکنون انگلستان نامیده می‌شود، آورده شد. نمونه‌های بسیار اندکی از این شکل نوشتاری باقی مانده‌اند، که آن‌ها نیز بیشتر به صورت کتیبه‌های کوتاه یا قطعات پراکنده هستند. خط لاتین که از سوی مبلغان مسیحی شناسانده شد، از حدود سدهٔ هفتم میلادی به تدریج جایگزین خط رونی آنگلوساکسونی (فوترک) شد، هرچند این دو خط نوشتاری تا مدتی همزمان کاربرد داشته‌اند. از این رو، الفبای انگلیسی کهن شروع به بهره‌گیری از بخش‌هایی از الفبای رومی در ساختار خود کرد. الفبای فوترک بر شکل‌گیری الفبای در حال ظهور انگلیسی تأثیر گذاشت و حروف «تورن» (Þ þ) و «وین» (Ƿ ƿ) را به آن افزود. سرانجام، حرف «یاگ» (Ȝ ȝ) نیز توسط کاتبان نورمنی بر پایهٔ حرف «جی» جزیره‌ای در انگلیسی کهن و ایرلندی ساخته شد و در کنار حرف «جی» کارولنژی (جی فرانسوی) به‌کار رفت. | ## بخش 2: الفبای انگلیسی | از ترکیب حروف «a» و «e» که به شکل «اَش» (Æ æ) شناخته می‌شود، به‌عنوان حرفی مستقل پذیرفته شد و نام آن از رون فوترک «اَش» (æsc) گرفته شده است. در انگلیسی کهن اولیه‌تر، ترکیب حروف «o» و «e» به شکل «اِتل» (Œ œ) نیز به‌عنوان حرفی مجزا نمایان شد و همانند «اش»، نام آن از یک رون، با نام «اِتل» (œðel) گرفته شده بود. افزون بر این، ترکیب دو حرف « v-v» یا «u-u» که به صورت «دابل‌یو» (W w) شناخته می‌شود، نیز مورد بهره‌گیری قرار می‌گرفت. این حروف اضافی با نماد «⁊» آغاز می‌شد، که نمادی جزیره‌ای برای واژهٔ «واو» (and) بود: انگلیسی نو در املای نوشتاری انگلیسی نو، حروفی مانند تورن (þ)، ات (ð)، وین (ƿ)، یاگ (ȝ)، اش (æ) و اتل (œ) منسوخ شده‌اند. در دوران انگلیسی میانه و انگلیسی نو نخستین، با وام‌گیری واژگان از لاتین، دوباره نمونه‌هایی از حروف æ و œ که بیشتر به‌صورت لیگچر (ترکیب گرافیکی دو حرف) بودند و نه حروف مستقل، وارد زبان شدند. امروزه نیز اگر در مواردی استفاده شوند، نه به‌عنوان حروف جداگانه، بلکه فقط به‌عنوان لیگچرهای نوشتاری در نظر گرفته می‌شوند (در ترتیب الفبایی تأثیری ندارند). با این حال، تورن تا مدتی پس از آن نیز به‌کار می‌رفت، ولی شکل کوچک آن (þ) به‌تدریج در دستخط‌های معمول، از نظر ظاهری بسیار شبیه به حرف کوچک «y» شد و غیر قابل تمایز بود. | ## بخش 3: الفبای انگلیسی | امروزه، الفبای انگلیسی شامل ۲۶ حرف زیر در نظر گرفته می‌شود: زبان انگلیسی نوشتاری دارای تعدادی دونگاره است. اما این دونگاره‌ها به‌رغم کاربرد گسترده‌شان، به‌عنوان حروف جداگانه‌ای از الفبای انگلیسی شناخته نمی‌شوند: حرف ü ترکیه در زبان انگلیسی به معنای بوقلمون است. به همین دلیل، مولود چاووش اوغلو، وزیر خارجه ترکیه در نامه‌ای رسمی از سازمان ملل خواست نام این کشور در زبان انگلیسی که به شکل Turkey است، به Türkiye تغییر یابد اما به دلیل آنکه حرف ü در الفبای انگلیسی وجود ندارد، این پیشنهاد رد شد. الفبای زبان انگلیسی شامل دو نوع دونگاره است که دونگاره‌های ناهمگون مانند gh (ق)، ph (ف)، th (ث، ذ یا د) و zh (ژ) و دونگاره‌های همگون مانند oo (او) و ee (ئی) هستند. آهنگ الفبا آهنگ الفبا نوعی از خواندن حروف به صورت آهنگین است که با آن یادگیری الفبای انگلیسی آسان‌تر می‌شود. مقایسه‌ها الفبای اسپانیایی ۲۷ حرف دارد که ۲۶ حرف آن با حروف الفبای انگلیسی یکسان است. | ## جمع‌بندی | الفبای فرانسوی دقیقاْ مشابه الفبای انگلیسی است اما با این تفاوت که تلفظ حروف آن متفاوت است.