موضوع مقاله: آپولو ۱۲ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آپولو ۱۲ | مقدمه: آپولو ۱۲ (۱۴–۲۴ نوامبر ۱۹۶۹) ششمین پرواز خدمه در برنامه فضایی آپولو ایالات متحده و دومین پروازی بود که بر روی ماه فرود آمد و در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹ توسط ناسا از مرکز فضایی کندی فلوریدا پرتاب شد. | ## بخش 1: آپولو ۱۲ | فرمانده چارلز پیت کنراد و خلبان ماژول ماه، آلن بین، کمی بیش از یک روز و هفت ساعت در سطح ماه فعالیت انجام دادند در حالی که خلبان ماژول فرماندهی ریچارد اف گوردن در مدار ماه باقی ماند. اگر آپولو ۱۱ شکست می‌خورد، آپولو ۱۲ اولین فرود روی ماه را انجام می‌داد، اما پس از موفقیت در مأموریت نیل آرمسترانگ، آپولو ۱۲ دو ماه به تعویق افتاد و سایر مأموریت‌های آپولو نیز در برنامه آرام‌تری قرار گرفتند. زمان بیشتری برای آموزش زمین‌شناسی برای آماده‌سازی آپولو ۱۲ در نظر گرفته شد و کنراد و بین چندین سفر زمین‌شناسی را برای آماده شدن مأموریت خود انجام دادند. یکی از اضافه‌ها بانوج‌هایی بود که به کنراد و بین اجازه می‌داد تا راحت‌تر روی ماه استراحت کنند. اندکی پس از پرتاب در یک روز بارانی در مرکز فضایی کندی، آپولو ۱۲ دو بار مورد اصابت صاعقه قرار گرفت که باعث ایجاد مشکلاتی در ابزار حیاتی شد، اما آسیب کمی را به همراه داشت. در ۱۹ نوامبر، کنراد و بین به یک فرود دقیق در مکان مورد انتظار خود در فاصله چند قدمی کاوشگر روباتیک نقشه‌بردار ۳ که در ۲۰ آوریل ۱۹۶۷ فرود آمده بود، دست یافتند. آنها با انجام یک فرود دقیق، نشان دادند که ناسا می‌تواند مأموریت‌های آینده را در این منطقه برنامه‌ریزی کند. انتظار می‌رود که فضانوردان بتوانند در نزدیکی مکان‌های مورد علاقه علمی فرود بیایند. کنراد و بین بسته آزمایش‌های سطح ماه، گروهی از ابزارهای علمی با انرژی هسته‌ای، و همچنین اولین دوربین تلویزیون رنگی را که توسط مأموریت آپولو به سطح ماه گرفته شده بود، حمل کردند، اما پس از اینکه بین دوربین را به سمت ماه گرفت، انتقال از بین رفت. در دومین راهپیمایی ماه، آنها از نقشه‌بردار ۳ بازدید کردند و قطعاتی را برای بازگشت به زمین برداشتند. | ## بخش 2: آپولو ۱۲ | ماژول خدمه در ۲۰ نوامبر از ماه بلند شد و به ماژول فرمانی که در مدار بود متصل شد و به زمین بازگشتند. پس از دریافت مدرک لیسانس در رشته مهندسی هوانوردی از دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۵۳، او یک خلبان نیروی دریایی شد و مدرسه خلبانی آزمایشی نیروی دریایی ایالات متحده را در پایگاه هوایی رودخانه پاتوکسنت به پایان رساند. او در سال ۱۹۶۲ در گروه دوم فضانوردان انتخاب شد و در سال ۱۹۶۵ با جمینای ۵ پرواز کرد و در سال ۱۹۶۶ به عنوان خلبان فرماندهی جمینای ۱۱ پرواز کرد. خلبان ماژول فرماندهی ریچارد اف گوردن جونیور، در زمان پرتاب آپولو ۱۲ ۴۰ سال سن داشت، همچنین در سال ۱۹۵۳، پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه واشینگتن در رشته شیمی خلبان نیروی دریایی شد و مدرسه خلبانی آزمایشی را در رودخانه پاتوکسنت به پایان رساند. او در سال ۱۹۶۳ به عنوان فضانورد گروه ۳ انتخاب شد و با کنراد در جمینای ۱۱ پرواز کرد. ویلیامز در اکتبر ۱۹۶۷ در اثر سقوط نورتروپ تی-۳۸ که در حال پرواز بود در نزدیکی تالاهاسی، فلوریدا کشته شد. کنراد هنگام تشکیل خدمه خود، آلن بین، دانش آموز سابق او در مدرسه خلبانی آزمایشی را درخواست کرد، اما مدیر عملیات خدمه پرواز دیک اسلایتون به او گفته بود که بن به دلیل انتساب به برنامه فضایی آپولو در دسترس نیست. بن زمانی که آغاز به کار کرد، در سال ۱۹۵۵ از دانشگاه تگزاس در رشته مهندسی هوانوردی فارغ‌التحصیل شده بود. بن در سال ۱۹۶۳ در کنار گوردون انتخاب شد و برای اولین بار با آپولو ۱۲ در فضا پرواز کرد. دیوید اسکات خدمه پشتیبان آپولو ۱۲ به عنوان فرمانده بود، آلفرد وردن به عنوان خلبان ماژول فرماندهی و جیمز بنسن اروین به عنوان خلبان ماژول سطح‌نشین بودند. | ## بخش 3: آپولو ۱۲ | برای آپولو، خدمه سوم فضانوردان، که به عنوان خدمه پشتیبانی شناخته می‌شود، علاوه بر خدمه اصلی و پشتیبان مورد استفاده در پروژه‌های مرکوری و جمینای، تعیین شدند. اسلایتون خدمه‌های پشتیبانی را ایجاد کرد زیرا جیمز مک‌دیویت، که فرماندهی آپولو ۹ را بر عهده داشت، معتقد بود که با انجام آماده‌سازی در تأسیسات در سراسر ایالات متحده، جلساتی که نیاز به عضوی از خدمه پرواز دارند، از دست خواهند رفت. معمولاً از نظر ارشدیت پایینی، آنها قوانین برنامه پرواز و چک لیست‌های مأموریت را جمع‌آوری می‌کردند و آنها را به روز نگه می‌داشتند. مدیران پرواز عبارت بودند از: گری گریفین، شیفت اول، پیت فرانک، شیفت دوم، کلیفورد چارلزورث، شیفت سوم، و میلتون ویندلر، شیفت چهارم. مدیران پرواز در طول آپولو شرح وظایف یک جمله‌ای داشتند، «مدیر پرواز موظف است هر اقدامی را برای ایمنی خدمه و موفقیت در مأموریت انجام دهد.» ارتباطات کپسولی توسط اسکات، وردن، ایروین، کار، گیبسون، ویتز و دان ال لند هدایت می‌شد. این شامل یک کشتی کلیپر است که به ماه می‌رسد، کشتی دنبال آتش است و پرچم ایالات متحده را برافراشته است. نام مأموریت آپولو ایکس‌آی‌آی و نام خدمه روی یک حاشیه طلایی عریض، با تزئینات آبی کوچک قرار دارد. این نشان دارای چهار ستاره است، هر کدام یک ستاره برای سه فضانوردی که مأموریت را انجام دادند. | ## جمع‌بندی | منطقه فرود آپولو ۱۲ بر روی ماه در بخشی از سطح ماه است که بر اساس عکسی از کره ماه که توسط مهندسان گرفته شده‌است، روی تصویر نشان داده شده‌است.