موضوع مقاله: قمرالملوک وزیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قمرالملوک وزیری | مقدمه: قمرخانم سید حسین‌خان (۱۲۸۴ – ۱۴ مرداد ۱۳۳۸) مشهور به قمرالملوک وزیری، خوانندهٔ موسیقی سنتی ایرانی و از پیشگامان حضور زنان در عرصهٔ موسیقی حرفه‌ای ایران بود. | ## بخش 1: قمرالملوک وزیری | او نخستین زنی به‌شمار می‌آید که بدون حجاب سنتی بر صحنهٔ عمومی کنسرت ظاهر شد و آواز خود را برای عموم اجرا کرد؛ اقدامی که در زمان خود بازتاب اجتماعی گسترده‌ای داشت. قمر فعالیت هنری‌اش را در دههٔ ۱۳۰۰ خورشیدی آغاز کرد و با صدایی پرقدرت، وسعت صوتی قابل توجه و شیوهٔ اجرایی اثرگذار، به‌سرعت به یکی از مشهورترین خوانندگان دورهٔ خود تبدیل شد. نام او به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ آواز ایرانی و نمادی از تحول اجتماعی و فرهنگی زنان در ایران باقی مانده است و از او با القابی همچون «هزاردستان آواز ایران» و «ام کلثوم ایران» یاد شده است. او در سال‌های کودکی نزد مادربزرگش بزرگ شد که روضه‌خوان حرم ناصرالدین شاه بود و به این واسطه با خوانندگی آشنا شد. او به جز یک فرزند که مرده به دنیا آمد، فرزند دیگری از خود نداشت، اما قیومیت چندین خانواده را به عهده گرفته بود و چند فرزندخوانده نیز داشت. قمرالملوک وزیری افزون بر جایگاه هنری، به‌سبب فعالیت‌های اجتماعی و حمایت از امور خیریه نیز شناخته می‌شود. قمر در نوجوانی به واسطهٔ بستگان خاله‌اش با مرتضی نی‌داوود آشنا شد و سپس برای آموزش موسیقی نزد او رفت. نی‌داوود پس از آموزش ردیف موسیقی ایرانی به قمر، برای او اجراهای خصوصی ترتیب داد که باعث شد نام قمر به گوش هنردوستان برسد. او در این کنسرت حجاب بر سر نداشت که تصمیمی پیشگامانه بود و برایش مشکلاتی رقم زد، اما همزمان به دیگر خوانندگان زن انگیزهٔ حضور در عرصهٔ عمومی را داد. شرکت‌های ضبط صفحه چند صد صفحه با صدای قمر ضبط کردند، اگر چه بسیاری از آن‌ها باقی نمانده است. با تأسیس رادیو در ایران در سال ۱۳۱۹، قمر از همان روز نخست در رادیو برنامهٔ موسیقی اجرا کرد و فعالیت‌های او در رادیو تا ۱۳۳۰ که دو بار سکته قلبی و مغزی کرد ادامه داشت. قمر در همان سال‌ها در فیلم مادر ساختهٔ اسماعیل کوشان نقش‌آفرینی کرد اما مدتی بعد به واسطهٔ تأثیر سکته روی تکلمش، از صحنهٔ هنر کاملاً کنار رفت. او با بسیاری از موسیقی‌دانان نامدار عصر خود همکاری داشت و بسیاری از شاعران هم‌دورهٔ قمر برای قمر یا دربارهٔ قمر شعر سرودند. قمر در محلهٔ سنگلج تهران بزرگ شد و چون از خانوادهٔ پدرش (که ساکن کاشان بودند) دور بود با آن‌ها ارتباط زیادی نداشت اما با خانوادهٔ مادرش از جمله با خاله‌اش ارتباط نزدیکتری داشت. قمر بعدها در رابطه با اوایل زندگی‌اش با مادربزرگش گفت که «مدیون تربیت اولیهٔ خودم هستم، چراکه همان پامنبری کردن‌ها به من جرئت خوانندگی داد». خیرالنساء وقتی قمر ده ساله بود برای او دایه‌ای استخدام کرد که به نوشتهٔ زبیده جهانگیری «تا آخر دوران حیات قمر، چون سایه‌ای بر زندگی او سنگینی می‌کرد». قمر مدتی در مکتبخانه و مدتی هم نزد یکی از همسایگان تحصیلات ابتدایی را دنبال کرد، اما وقتی که توانست شعرها را به آسانی بخواند، از ادامهٔ تحصیل دست کشید. قمر بعدها در اوایل سدهٔ ۱۳۰۰ که برای ایرانیان شناسنامه صادر می‌شد، با موافقت علینقی وزیری نام خانوادگی «وزیری‌زاده» را برای خود انتخاب کرد، اگر چه در نزد عموم با نام خانوادگی «وزیری» شناخته شد. مادربزرگش که قیمومیت وی را عهده داشت، در مدتی که به سفر کربلا رفته بود قمر را به خاله‌اش سپرد. دخترخاله‌اش شازده ملوک نام داشت و با یکی از رجال سرشناس آن دوران به نام مجد‌الصنایع ازدواج کرد که فردی دست‌ودلباز و دوستدار هنر و هنرمندان بود. قمر به همراه شازده ملوک به منزل مجد‌الصنایع می‌رفت و از این طریق بود که با نوازندگان شاخصی چون درویش‌خان، رکن‌الدین مختاری، حاجی‌خان (نوازندهٔ ضرب) و حسام‌السلطنه مراد مواجه شد. در نوجوانی، قمر به همراه مادربزرگش به مجالس روضه‌خوانی خصوصی زنان دربار می‌رفت و گاهی هم به هم‌خوانی با او می‌پرداخت. قمر متوجه شد که نیاز به معلم موسیقی دارد و خیرالنساء پیرمردی را برای آموزش موسیقی به قمر استخدام کرد، اما این پیرمرد اندکی بعد از دنیا رفت. در آن زمان نی‌داوود به تازگی فراگیری موسیقی نزد درویش‌خان را کامل کرده بود و کلاس خودش را برپا کرده بود. نی‌داوود قمر را با ردیف موسیقی ایرانی آشنا کرد و قمر در مدتی کوتاه پیشرفت بسیاری کرد تا جایی که نی‌داوود به او در مجالس خصوصی فرصت خوانندگی داد. اولین اجرای قمر در یک محفل خصوصی در داوودیه (نزدیک شمیران) بود که مورد استقبال گرم حضار قرار گرفت؛ چنان‌که صاحبخانه به وی یک گردنبند و یک قطعه جواهر هدیه داد. نی‌داوود و قمر از آن پس چندین بار در محافل خصوصی با هم موسیقی اجرا کردند تا جایی که نی‌داوود تصمیم گرفت قمر روی صحنهٔ رسمی کنسرت اجرا کند. کنسرت گراند هتل قمر اولین خوانندهٔ زن در ایران دانسته می‌شود که بدون حجاب روی صحنه رفت. حدود ۶۰۰ نفر بلیط با شمارهٔ صندلی داشتند و عدهٔ بسیاری هم بلیط ارزان‌تر خریدند و در گوشه و کنار سالن نشستند یا ایستاندند. بلیط‌های این کنسرت در بازار سیاه تا ۴۰ تومان هم فروش رفته بودند (حقوق یک کارمند عالی‌رتبه در آن زمان ماهانه حدود ۶۰ تومان بود). طراحی صحنهٔ کنسرت توسط یک هنرمند آلمانی به نام تالبرگ انجام شده بود و در ابتدای کنسرت، قمر بر روی یک هلال ماه نشسته بود. در انتهای برنامه ازدحام جمعیت چنان بود که مجبور شدند قمر را از در مخفی گراند هتل بیرون ببرند. روز بعد نظمیه از او تعهد گرفت که بی‌حجاب کنسرت ندهد، زیرا در آن زمان زنان بی‌چادر را در خیابان‌ها دست‌گیر می‌کردند. این اتفاق زمینهٔ را برای حضور هنرمندان زن دیگر نظیر روح‌انگیز، ملوک ضرابی، پروانه، مرضیه، دلکش و دیگران فراهم کرد. زبیده جهانگیری می‌نویسد که قمر آن را اولین بار در گراند هتل خواند و بعد بارها در کنسرت‌هایش تکرار کرد، اما منوچهر خسروانی (مجموعه‌دار بسیاری از صفحه‌های موسیقی ایرانی) می‌نویسد که قمر هیچ‌گاه مرغ سحر را نخوانده و اولین بار آن را ملوک ضرابی خوانده و بعد از او افراد دیگری آن را اجرا کرده‌اند. قمر اگرچه تعهد داده بود که دیگر کنسرت ندهد و بی‌حجاب آواز نخواند، اما پس از کنسرت گراند هتل کماکان به اجراهای خصوصی ادامه داد و بیشتر بی‌حجاب از خانه بیرون می‌رفت. ضبط موسیقی پیشرفت قمر در موسیقی چنان بود که شرکت هیزمسترزویس به‌خاطر ضبط صدای او دستگاه ضبط صفحه گرامافون به تهران آورد. اما حسام‌الدین خرمی در ویژه‌نامهٔ اطلاعات در ۵ تیر ۱۳۵۴ تعداد صفحه‌های قمر را ۴۲۶ ذکر کرده و گفته که تنها نزدیک به یک‌سوم این صفحه‌ها باقی مانده‌اند. اولین صفحه‌ای که با صدای قمر ضبط شد، قطعهٔ «مارش جمهوری» اثر عارف قزوینی بود که محتوایی سیاسی در حمایت از جنبش مشروطه داشت. این صفحه در سال ۱۳۰۴ ضبط و در لندن تکثیر شد اما وقتی به ایران رسید، به واسطهٔ شرایط سیاسی کشور از بازار جمع‌آوری و نابود شد. | ## بخش 2: قمرالملوک وزیری | قطعه‌های بعدی شامل چند تصنیف دیگر از عارف بودند از قبیل «گریه کن که گر» و «ای دست حق» که توسط شرکت هیزمسترزویس ضبط شدند و بعداً بیشترشان از بین رفتند. از صفحه‌های تصنیف قمر که با کیفیت خوب باقی مانده‌اند، یکی تصنیف «نگار من» در بیات ترک است که توسط شرکت پارلوفون ضبط شد و دیگری تصنیف «ماه من» در بیات اصفهان که توسط شرکت پولیفون ضبط شد. از صفحه‌های خوب آواز قمر هم یکی صفحهٔ افشاری است که با همراهی ویولن موسی‌خان اجرا شده و دیگری صفحهٔ شور که در برنامهٔ روح‌الله خالقی ضبط شد. ضبط و نشر صفحه‌های موسیقی با صدای قمر، شهرت او را از میان هنرمندان و مردمان متنفذ به میان عامهٔ مردم گسترش داد. فعالیت در رادیو، تئاتر و سینما تا پیش از این که رادیو در ایران دایر شود، قمر به اجرای کنسرت ادامه داد و از جمله در سینما سپه و سینما پالاس تهران و در شهرهای مشهد و همدان کنسرت گذاشت. روز ۱۴ اردیبهشت ۱۳۱۹ که رادیو با حضور محمدرضا پهلوی (ولیعهد وقت) افتتاح شد، قمرالملوک به همراه اعضای کنسرت به اجرای برنامه پرداخت. او با حبیب سماعی در برنامه‌های رادیو همکاری می‌کرد و در ادامه نیز با همراهی ارکستر برادران معارفی، حسین یاحقی، ابوالحسن صبا و اسماعیل کمالی برنامه‌هایی در رادیوی ملی اجرا کرد. محمود خوشنام این فیلم را یک فیلمفارسی توصیف می‌کند و از این که قمر را در این فیلم به کار گرفتند ابراز افسوس می‌کند. این هم به نازل بودن فیلم (از دید خوشنام) اشاره دارد و هم به دلیل آن است که صدای قمر در آن زمان ضعیف بود و نتوانست در این فیلم بدرخشد. بیشتر عوارض این سکته‌ها پس از مدتی رفع شد اما تأثیر آن بر زبان و تکلم قمر ماندگار بود. او از ۱۳۳۲ دیگر در رادیو برنامه اجرا نکرد و از سال ۱۳۳۳ هم دیگر هیچ اجرایی نداشت. در آخرین برنامهٔ رادیویی‌اش، قمر با صدایی که مشخصاً ضعیف شده بود، قطعه‌هایی در ابوعطا، افشاری و ماهور اجرا کرد که دوتای اول با ویولن ابوالحسن صبا، تار اسماعیل کمالی و ضرب امیر ناصر افتتاح همراهی شدند و قطعهٔ ماهور با تارنوازی ارسلان درگاهی اجرا شد. فعالیت‌های خیریه انگشتی|ایستاده|تصویری از قمر در سال‌های پایانی عمر وقتی قمر به شهرت رسید، در مجالس خصوصی و عروسی‌های خانواده‌های ثروتمند شرکت می‌کرد و از این طریق درآمد زیادی داشت. اما قمر بیشتر عواید کنسرت را به امور خیریه اختصاص می‌داد یا به دیگران پیشکش می‌کرد. در سال ۱۳۰۶ قمری کنسرتی را به نفع شکرالله قهرمانی که در آن زمان از کار افتاده بود، برگزار کرد. بلیط این کنسرت از ۴ تا ۲۰ تومان بود، در حالی که بلیط کنسرت‌ها پیش از قمر تنها ۱ تا ۴ قران باقی مانده بود. در سال ۱۳۰۹ در سفری به خراسان به درخواست امان‌الله جهانبانی در مشهد کنسرت داد و عواید آن را صرف آرامگاه فردوسی کرد. وقتی والی خراسان سلطان‌حسین میرزا نیرالدوله چند گلدان نقره به قمر هدیه کرد، آن‌ها را به عارف پیشکش نمود، با این‌که عارف مورد غضب نیرالدوله و رضاشاه بود. در سال ۱۳۰۸ به نفع شیر و خورشید سرخ کنسرت داد و عواید آن به بچه‌های یتیم اختصاص داده شد. به گفتهٔ مرتضی نی‌داوود، درآمد قمر از کنسرت دیگری که در رشت و انزلی برگزار کرد بیش از ۴٬۰۰۰ تومان بود (در آن زمان با ۱۰۰ تومان می‌شد خانه خرید) اما تا به تهران برسد چیزی برایش نمانده بود و همه را به زنانی که در شالیزارها کار می‌کردند بخشیده بود. این عادت قمر تا پایان عمر تداوم داشت و حتی در پایان عمر که از صحنهٔ موسیقی دور بود و وابسته به مقرری‌های دولتی بود هم بیشتر پولش را به دیگران می‌بخشید. برای نمونه، بیژن ترقی خاطره‌ای از دوران کودکی‌اش تعریف کرده که در سفر کوتاهی به سمت شهر ری که او و پدرش همراه قمرالملوک وزیری بودند، قمر در میانهٔ راه درخواست می‌کند که ماشین نزدیک چند خانه خرابه متوقف شود. کودکانی از آن خانه به سمت قمر می‌دوند که او آن‌ها را با نام صدا می‌زد و به آغوش می‌گرفت و سپس از وسایل سفر خود به آن‌ها کفش و لباس نو هدیه داد. حسن علوی‌کیا هم خاطره‌ای مشابهی تعریف می‌کند که در آن قمر، در میانهٔ مسیری، از دختری بیمار عیادت و به او و خانواده‌اش رسیدگی می‌کند و تمام پولی که همراه داشت را به آنان می‌دهد. جواد بدیع‌زاده هم تعریف می‌کند که قمر اولین درآمدش از ضبط صفحه را به طور کامل صرف هزینه‌های چند طفل بی‌سرپرست و یتیم می‌کند. این ویژگی‌های شخصیتی قمر و استلزام او به موسیقی سنتی و پرهیز از موسیقی مبتذل و مطربی، تا پایان عمر حفظ شد و او را زبانزد دیگران کرد. جایگاه قمر نزد مردم چنان درخشان بود که حتی برخی از زنانی که سخت به حجاب پایبند بودند و با آواز خواندن زنان مخالفت داشتند هم نسبت به قمر دیدگاهی احترام‌آمیز داشتند. در این زمان به پیشنهاد بدیع‌الزمان فروزانفر طرحی به مجلس سنای ایران ارائه شد که به پاس خدمات قمرالملوک به وی مقرری پرداخت شود که از آن پس ابتدا ماهانه ششصد تومان و سپس هشتصد تومان به قمر پرداخت شد. رادیو هم برای او ماهیانه چهل تومان مقرری تعیین کرده بود که قمر برای دریافت آن به سختی تا میدان ارک می‌رفت، اگر چه در راه برگشت به منزلش در تهران نو تمام آن پول را به دیگران می‌بخشید. همچنین با یک مصوبهٔ دیگر مجلس، به دلیل اعتیاد قمر به مورفین قرار شد که ماهانه مقداری از این دارو به وی تحویل داده شود. قمر از این که نمی‌توانست در رادیو اجرا کند بسیار رنجور بود و گاهی مخفیانه و با پوشیدن چادر به محدودهٔ ادارهٔ رادیو می‌رفت تا از آن مکان تجدید خاطره کند. به گفتهٔ اسماعیل نواب صفا قمر دو روز پیش از مرگش هم چنین کرد و نواب صفا او را کنار نرده‌های رادیو دیده بود. اعتیاد او به مورفین هم در این دوره مزید بر علت شده بود و به گفتهٔ پرویز خطیبی در کتاب خاطراتی از هنرمندان، قمر در روزهای آخر عمرش چیزی نمی‌خورد. مساجد حاضر نشدند که پیکر وی را قبول کنند و به گفتهٔ دخترخوانده‌اش، در نهایت تصمیم بر آن شد که پیکر قمرالملوک تا زمان تدفین در بیمارستان امیراعلم نگهداری شود. به گفتهٔ زبیده جهانگیری، تنها جمع کوچکی در مراسم تشییع او شرکت کردند و اگر چه او تلاش کرد با هنرمندان بسیاری تماس بگیرد، به جز علی تجویدی و حسین تهرانی بقیه به بهانه‌های مختلف از حضور در مراسم عذر خواستند. وقتی پیکر قمرالملوک به ظهیرالدوله رسید، با دفن وی در آن مکان مخالفت شد و سرانجام با وساطت تیمور بختیار اجازهٔ دفن وی در ظهیرالدوله داده شد. اما مراسم روز هفت درگذشت قمر بسیار پرشور بود و جمعیتی که از ساعت چهار عصر تا ده شب در آن شرکت داشتند حدود یازده هزار نفر تخمین زده شد. در وصیتنامه‌ای که از قمر منتشر شده، او به این که ثروتی ندارد اشاره کرده و از این که از یتیمان دستگیری کرده احساس افتخار کرده است. ویژگی‌های خوانندگی ساسان سپنتا با بررسی صفحه‌های ضبط‌شده از آواز قمرالملوک وزیری به بررسی ویژگی‌های خوانندگی او پرداخته است. بر اساس این تحقیقات، بازه صوتی قمرالملوک در حدود متوسط صدای زنان بود، اما به نت‌های زیرتر نیز مسلط بود چنان‌که گوشهٔ عشاق را در اکتاو بالاتر اجرا می‌کرد و اوج گوشه‌های حجاز یا عراق را با صدایی شفاف و درخشنده اجرا می‌کرد. | ## بخش 3: قمرالملوک وزیری | همچنین، صدای قمرالملوک با سازهای پرده‌دار هماهنگ بود و هارمونیک‌های زائد در آن به گوش نمی‌رسید. قدرت صدای قمرالملوک بسیار بالا بود؛ چنان‌که سپنتا می‌نویسد در محیط باز صدای او از چند کیلومتر دورتر هم شنیده می‌شد و با این حال در اوج قدرت هم صدای او از نت خارج نمی‌شد یا نمی‌شکست و می‌توانست تحریرها را به راحتی اجرا کند. تحریرهای او ابتکاری بود و از بسیاری از خوانندگان (از جمله مردان خواننده) همزمان خودش بهتر بود. از حسین طاهرزاده که از بهترین خوانندگان آن دوران بود نقل شده که گفته بود «تنها کسی که مثل من می‌خواند قمر است». به گفتهٔ او، جنس صدای قمر صاف، خوش‌زنگ و دلربا بود و وسعت صدای او از نت دو (زیر خط حامل به کلید سل) تا نت ر (روی خط چهارم) بود که بر اساس تقسیمات صوتی موسیقی غربی، تقریباً معادل کنترآلتو و در موسیقی ایرانی با لفظ چپ‌کوک شناخته می‌شود. ملاح معتقد بود که قمر در استفاده از حالت (یا نوانس، به معنی تغییر قدرت و شدت نت‌های مختلف) توجه کافی نداشت، و در بیان (دکلمه) اشعار هم به دلیل این که تحصیلات کافی نداشت، محدودیت‌هایی داشت و نمی‌توانست رابطهٔ شعر و موسیقی را به کمال برساند. او قمر را بهترین مجری سبک خوانندگی زمان خودش می‌داند، اگر چه او را صاحب‌سبک یا نوآوری‌کننده تلقی نمی‌کند. زندگی شخصی قمر نخستین بار در نوجوانی و علی‌رغم میل شخصی خود مجبور به ازدواج شد، اما به گفتهٔ زبیده جهانگیری از مجلس عقد گریخت و به خانهٔ دوستی پناه برد. سال‌ها بعد، زمانی که قمر به شهرت رسیده بود، این فرد قمر را پیدا کرد و مدعی شد که قمر به عقد او درآمده بوده پس باید با او به خانه برود. قمر که در آن زمان با فردی به نام بحرینی (یک روحانی متنعم که در تهران و قزوین املاکی داشت) آشنا بود، به وی پناه برد و مدتی در منزل بحرینی در تهران بود و سپس به اتفاق او و خانواده‌اش به یک عمارت اربابی در قزوین رفت و حدود ۴ ماه آنجا ماند. قمر که سواد نوشتن نداشت، نتوانست امضای معتبری زیر برگهٔ طلاق‌نامه بزند و مجبور شد با ثبت اثر انگشت، به برگه رسمیت ببخشد. این ماجرا باعث شد که قمر سعی کند نوشتن را در بزرگسالی و در حد امضا کردن نام خودش فرا بگیرد. زمانی که احمدشاه خلع شده بود و رضاشاه بر سرِ کار آمده بود، قمر با علی‌اصغر شیخ‌الاسلامی معرف به موسیو اصغر ازدواج کرد. موسیو اصغر در فرانسه تحصیل کرده بود اما شغلی نداشت و با درآمد املاک پدرش زندگی می‌کرد. موسیو اصغر کت و شلوار می‌پوشید و پاپیون می‌زد و از این که خان‌زاده یا آمیرزا صدایش کنند بدش می‌آمد و به همین جدید او را موسیو صدا می‌زدند. موسیو اصغر در زمان اقامت در پاریس به مورفین اعتیاد پیدا کرده بود و کم‌کم قمر هم به مورفین معتاد شد. زندگی قمر با موسیو اصغر دو سال و اندی بیشتر دوام نیاورد و قمر از موسیو اصغر جدا شد. قمر که دوست داشت بچه داشته باشد، سرپرستی چند خانواده که بچه داشتند را قبول کرد و هزینهٔ آن‌ها را می‌داد. چند سال بعد از جدایی از موسیو اصغر، در سال ۱۳۱۴ که قمر سی‌ساله بود، به عقد یک تاجر اصفهانی به نام امین‌التجار درآمد و مدتی هم برای زندگی با او به قزوین رفت اما این ازدواج هم به خاطر اصرار خانوادهٔ همسرش بر کنار گذاشتن خوانندگی، دوام نیافت. زبیده جهانگیری یکی از دخترخوانده‌های قمرالملوک وزیری بود و بخشی از اطلاعات منتشرشده دربارهٔ زندگی قمر برخواسته از کتاب قمری که خورشید شد نوشتهٔ جهانگیری است. او با دولت‌مردان رابطه‌ای محکم داشت و اگرچه اهل سیاست نبود، مراوداتش با دولت‌مردان از او هنرمندی آگاه به مسائل سیاسی پدیدآورده بود. شهرت قمر به جایی رسیده بود که او در مورد شرکت در مهمانی‌ها و جشن و سرورها خود تصمیم می‌گرفت و غالباً دعوت خانواده‌های تهی‌دست را بر پذیرش دعوت بزرگان ترجیح می‌داد و بارها جواهرات اهدایی بزرگان را پس فرستاد یا میان نیازمندان تقسیم کرد. او در جریان برپایی جمهوری مشروطه در ایران، قطعهٔ سیاسی «مارش جمهوری» ساختهٔ عارف قزوینی را اجرا کرد که مورد تحسین روشن‌فکران قرار گرفت. اما با تغییر شرایط سیاسی، جمهوری‌خواهان تخت فشار قرار گرفتند و عدهٔ زیادی گرفتار تعقیب و زندان شدند. شهرت قمر او را از مکافات مصون نگاه داشت، ولی صفحات مارش جمهوری از بازار فروش بیرون ریخته شد و تا مدت‌ها هر جا صفحهٔ مارش جمهوری پیدا می‌شد برای صاحبش دردسر می‌آفرید. نه تنها او به قمر موسیقی آموخت و به وی فرصت اجرا در صحنه‌های خصوصی و عمومی داد، بلکه نی‌داوود در رشد فکری قمر هم نقش داشت. برای نمونه، نی‌داوود قمر را تشویق می‌کرد که در روزنامه‌ها فقط مطالب مربوط به خودش یا موسیقی را نخواند و با خواندن مطالب دیگر معلوماتش را بالا ببرد چون «یک هنرمند بیسواد و بی‌خبر از وضع مملکت، به درد نمی‌خورد». قمر هم هر وقت راجع به چیزی نمی‌دانست، از نی‌داوود می‌پرسید و او را «مردی دانا» توصیف می‌کرد. قمر به ام کلثوم، خوانندهٔ مصری علاقهٔ زیادی داشت و یکی از آرزوهایش آن بود که به مصر برود و با ام کلثوم ملاقات کند. قمر و ام کلثوم تقریباً همزمان خوانندگی را شروع کرده بودند ولی قمر به خاطر سکته‌های قلبی و مغزی خیلی زود از خوانندگی بازنشسته شد. بعدها غلامحسین بنان در مقاله‌ای که در سالگرد درگذشت قمر در روزنامهٔ کیهان منتشر شد نوشت که «قمرالملوک ام کلثوم ایران است» و «[قمر] سمبل همه خواننده‌های زن بود. سپنتا نیز گفته است که «در بین خوش‌طنین‌ترین صداهایی که از آواز ایرانی شنیده‌ام صدای شفاف و درخشنده خواننده فقید قمرالملوک وزیری است، همچنین تنوع تحریرها و مهارت ایشان را در ادای صنایع و فنون به‌خصوص آواز ایرانی در کمتر کسی یافته‌ام، چه هنگام شنیدن، شور خاصی در شنونده آشنا ایجاد می‌کند. این خواننده بنا به استعداد طبیعی و ذوق خداداد از عوامل مهم تنفس صحیح و ایجاد رزنانس مطبوع در پرورش صدای گرم و پرگسترش خود استفاده کرده بود.» در میان روشن‌فکران و قلم‌به‌دستان نیز اشعاری برای قمرالملوک سروده شده است و مقالاتی تحسین‌آمیز بر کنسرت‌های او نوشته‌اند. او نیز شعر شاعران نام یافته را در کنسرت‌های خود به کار می‌گرفت و برخی از اجراهای خود را به آنان تقدیم می‌کرد. امیرجاهد خوانندگی تمام تصنیف‌هایش را به قمر سپرد و در مدت شش ماهی که قمر مشغول ضبط صفحه بود، هر دو هفته یک تصنیف جدید برای او می‌ساخت. بسیاری از شاعران هم‌دورهٔ قمر در مورد او شعر سرودند، از جمله ایرج میرزا، عارف قزوینی، محمدتقی بهار، و محمدحسین شهریار. یکی از اشعاری که شهریار در مدح قمرالملوک وزیری سروده، این غزل است: ایرج میرزا هم در وصف قمر سروده که: در سال ۱۳۰۷ در حادثهٔ اتومبیل دست قمر شکست. فروزان جمشیدنژاد در مطلبی که بی‌بی‌سی فارسی منتشر کرد، قمر را «هزاردستان آواز ایران» نامیده است. این شامل پیانیست‌هایی همچون مرتضی محجوبی، حبیب‌الله شهردار، تارنوازانی همچون موسی معروفی، ارسلان درگاهی، اسماعیل کمالی، مرتضی نی‌داوود و علی‌اکبر شهنازی، نوازندگان ویولن و کمانچه شامل ابوالحسن صبا، رکن‌الدین مختار و حسین یاحقی، و نوازندگان ضرب از جمله ناصر افتتاح می‌شد. قمر اشعار چندین تن از شاعران بنام هم‌عصر خود را اجرا کرد، از جمله محمدتقی بهار، پژمان بختیاری، حسن وحید دستگردی، میرزاده عشقی، ایرج میرزا، رهی معیری، محمدعلی امیرجاهد، عارف قزوینی و موید ثابتی قمرالملوک به آموزش موسیقی نپرداخت و از بین خوانندگان دیگر هم کسی را به عنوان شاگرد خوب خودش نمی‌شناخت. | ## جمع‌بندی | او نسبت به خوانندگان جوانتر دیدگاه منتقدانه داشت و معتقد بود که «کمتر زحمت می‌کشند و صدایشان دامنه ندارد».