موضوع مقاله: منطقه‌های ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه‌های ایتالیا | مقدمه: منطقه‌ها (؛ مفرد ) نخستین سطح تقسیمات کشوری در جمهوری ایتالیا هستند و دومین سطح اداری آن در طبقه‌بندی واحدهای سرزمینی برای آمار به‌شمار می‌آیند. | ## بخش 1: منطقه‌های ایتالیا | بیست منطقه وجود دارد که پنج منطقه از آن‌ها منطقه‌های خودگردان با وضعیت ویژه هستند. در دوران جمهوری، بر پایهٔ قانون اساسی ایتالیا در سال ۱۹۴۸، به آن‌ها میزانی از خودگردانی سیاسی اعطا شد. فهرست اولیه شامل منطقهٔ سالنتو بود (که در نهایت در پولیا ادغام شد)؛ «فریولی» و «ونتسیا جولیا» دو منطقهٔ جداگانه بودند و باسیلیکاتا با نام «لوکانیا» شناخته می‌شد. آبروتسو و مولیزه در پیش‌نویس نخست به‌عنوان دو منطقهٔ جداگانه معرفی شده بودند، اما در قانون اساسی نهایی سال ۱۹۴۸ در هم ادغام شده و به‌صورت «آبروتسی و مولیزه» درآمدند و سپس در سال ۱۹۶۳ از یکدیگر جدا شدند. حزب حاکم دموکراسی مسیحی نمی‌خواست حزب کمونیست، که در برخی منطقه‌ها ریشهٔ تاریخی داشت (نظیر «کمربند سرخ» امیلیا-رومانیا، توسکانی، اومبریا و مارکه)، به قدرت برسد. منطقه‌ها پس از اصلاح قانون اساسی در سال ۲۰۰۱، که توسط دولت میانه‌ٔ چپ انجام شد و در همه‌پرسی عمومی تأیید گردید، سطح قابل‌توجهی از خودگردانی به‌دست آوردند که شامل اختیارات باقی‌ماندهٔ سیاست‌گذاری می‌شد. در سال ۲۰۰۵، حزب منطقه‌گرای و دولت راست میانه به رهبری سیلویو برلوسکونی اصلاح فدرالیستی تازه‌ای پیشنهاد دادند که در صورت تصویب، قدرت منطقه‌ها را به‌طور چشمگیری افزایش می‌داد. این پیشنهادها که به‌ویژه با پیوند خورده بودند و از سوی برخی به‌منزلهٔ گامی به‌سوی یک دولت فدرال تلقی می‌شدند، در همه‌پرسی قانون اساسی ایتالیا (۲۰۰۶) با ۶۱٫۷٪ رأی «نه» در برابر ۳۸٫۳٪ رأی «آری» رد شدند. نتایج بسته به منطقه متفاوت بود؛ از ۵۵٫۳٪ رأی موافق در ونتو تا ۸۲٪ رأی مخالف در کالابریا. | ## بخش 2: منطقه‌های ایتالیا | اگرچه همهٔ منطقه‌ها به‌جز توسکانی در نخستین ماده از اساس‌نامه‌های خود به‌گونه‌های گوناگون خود را «منطقهٔ خودگردان» تعریف می‌کنند، پانزده منطقه دارای اساس‌نامه‌های عادی و پنج منطقه دارای اساس‌نامه‌های ویژه هستند که خودگردانی گسترده‌تری به آن‌ها اعطا می‌کند. منطقه‌ها با اساس‌نامهٔ عادی این منطقه‌ها، که اساس‌نامه‌هایشان توسط شوراهای منطقه‌ای خودشان تصویب می‌شود، در سال ۱۹۷۰ ایجاد شدند، هرچند قانون اساسی ایتالیا به سال ۱۹۴۸ بازمی‌گردد. از زمان اصلاح قانون اساسی در سال ۲۰۰۱، این منطقه‌ها دارای اختیارات قانون‌گذاری باقی‌مانده هستند: «منطقه‌ها در همهٔ اموری که به‌صراحت در صلاحیت قوانین دولت قرار نگرفته‌اند، دارای قدرت قانون‌گذاری انحصاری هستند» (مادهٔ ۱۱۷). این ماده به آن‌ها قدرت‌هایی قانون‌گذاری، اداری و مالی تا حدود متفاوت، بسته به اساس‌نامهٔ خاص هر منطقه، می‌بخشد. این منطقه‌ها برای در نظر گرفتن تفاوت‌های فرهنگی و حفاظت از اقلیت‌های زبانی خودگردان شدند. نهادها هر منطقه دارای یک پارلمان انتخابی است که در بیشتر منطقه‌ها کنسیلیو رِجیوناله (شورای منطقه‌ای) و در سیسیل آسِمبِله رِجیوناله (مجمع منطقه‌ای) نامیده می‌شود. همچنین هر منطقه دارای دولتی به نام جونتا رِجیوناله (کمیتهٔ منطقه‌ای) است که ریاست آن بر عهدهٔ فرمانداری با عنوان پرِزیدِنته دِلا جونتا رِجیوناله (رئیس کمیتهٔ منطقه‌ای) یا پرِزیدِنته دِلا رِجیونه (رئیس منطقه) است. رئیس منطقه مستقیماً توسط شهروندان هر منطقه انتخاب می‌شود، به‌جز در منطقه‌های واله دائوستا و ترنتینو-آلتو آدیجه/تیرول جنوبی که در آن‌ها رئیس توسط شورای منطقه‌ای برگزیده می‌شود. بر اساس قانون انتخاباتی سال ۱۹۹۵، ائتلاف پیروز اکثریت مطلق کرسی‌های شورا را به‌دست می‌آورد. | ## بخش 3: منطقه‌های ایتالیا | در منطقهٔ ترنتینو-آلتو آدیجه/تیرول جنوبی، شورای منطقه‌ای از نشست مشترک دو شورای استانی ترنتینو و تیرول جنوبی تشکیل می‌شود. هیچ منطقه‌ای نمی‌توانست کمتر از ۷ سناتور داشته باشد، به‌جز دو منطقهٔ کوچک‌تر: واله دائوستا (۱ سناتور) و مولیزه (۲ سناتور). از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۰، ۶ نفر از ۳۱۵ سناتور (و ۱۲ نفر از ۶۳۰ نماینده) توسط ایتالیایی‌های مقیم خارج انتخاب می‌شدند. با تصویب دو اصلاحیهٔ قانون اساسی در سال‌های ۲۰۲۰ (از طریق همه‌پرسی قانون اساسی ایتالیا) و ۲۰۲۱، تغییراتی اعمال شد. سنا همچنان بر پایهٔ منطقه‌ای انتخاب می‌شود، اما تعداد سناتورها از ۳۱۵ به ۲۰۰ کاهش یافت. از این پس، آن‌ها توسط همهٔ شهروندان ۱۸ ساله یا بالاتر انتخاب می‌شوند، درست مانند نمایندگان (که شمارشان از ۶۳۰ به ۴۰۰ نفر کاهش یافته است). ۱۹۶ سناتور باقی‌مانده میان منطقه‌ها به‌صورت نسبی و بر اساس جمعیت تخصیص می‌یابند. | ## جمع‌بندی | بر اساس نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ مادهٔ ۵۷ قانون اساسی، هیچ منطقه‌ای نمی‌تواند کمتر از ۳ سناتور داشته باشد، به‌جز واله دائوستا و مولیزه که به‌ترتیب ۱ و ۲ سناتور خود را حفظ کرده‌اند.