موضوع مقاله: قرار گذاشتن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قرار گذاشتن | مقدمه: قرار گذاشتن (Dating) فعالیتی است که شامل گذراندن وقت با هم ("رفتن به قرار") معمولاً از طریق ملاقات‌های اجتماعی برنامه‌ریزی‌شده، با هدف شناخت یکدیگر، اغلب با هدفی عاشقانه یا صمیمی انجام می‌شود. | ## بخش 1: قرار گذاشتن | در حالی که نتیجه قرار گذاشتن ممکن است در هر زمان به دوستی، هر سطحی از رابطه صمیمی، ازدواج، یا هیچ رابطه‌ای منجر شود، اهمیت آن فراتر از وضعیت رابطه است. تحقیقات روانشناختی نشان می‌دهد که قرار گذاشتن همچنین می‌تواند به عنوان نوعی رشد فردی عمل کند، زیرا افراد درک خود از خود و دیگران را از طریق تجربیات مشترک و تبادل عاطفی گسترش می‌دهند. در این زمینه، date به شکلی از خواستگاری "عمومی" اشاره داشت، زمانی که یک زن در خارج از حریم خصوصی خانه یا دربار با مردی ملاقات می‌کرد. در طول دوره ویکتوریا (اواسط دهه ۱۸۰۰ تا جنگ جهانی اول)، آداب خواستگاری بر اساس طبقه اجتماعی به شدت متفاوت بود: در میان طبقات متوسط و بالا، تعاملات عاشقانه تحت نظارت والدین در خانه انجام می‌شد، در حالی که زوج‌های طبقه کارگر که فضای زندگی کوچک‌تری داشتند و حریم خصوصی محدود بود، در مکان‌های عمومی مانند رستوران‌ها، رقص‌ها و تئاترها ملاقات می‌کردند. این گردش‌های عمومی نشان‌دهنده یک تغییر فرهنگی از خواستگاری تحت نظارت به ملاقات‌های تفریحی بدون نظارت بود و مفهوم مدرن «قرار» را به وجود آورد که به عنوان یک ملاقات اجتماعی برنامه‌ریزی‌شده بین شرکای بالقوه عاشقانه درک می‌شود. این اصطلاح و عمل قرار گذاشتن از طریق تبادل فرهنگی، استعمار و رسانه‌های جمعی در سراسر جهان گسترش یافت، اما معادل زبانی مستقیم در اکثر زبان‌های شرقی ندارد. در چین، اصطلاح مدرن yuēhuì (约会، "قرار ملاقات" یا "ملاقات") در اوایل قرن بیستم تحت تأثیر غرب معنای عاشقانه پیدا کرد. در ژاپن، واژه deeto (デート) در طول دوره تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶) به صورت آوایی از انگلیسی قرض گرفته شد که منعکس‌کننده تغییر در شیوه‌های ازدواج از سنتی omiai (معرفی‌های رسمی و تسهیل‌شده) به مدرن، تحت تأثیر غرب بر اساس انتخاب فردی و عشق عاشقانه بود. در بسیاری از جوامع عرب‌زبان، تعامل عاشقانه قبل از ازدواج به‌طور سنتی در چارچوب‌های کاملاً تنظیم‌شده مانند khitbah (نامزدی) یا جلسات ترتیب‌داده‌شده توسط خانواده رخ می‌داد، و ابراز محبت عمومی اغلب توسط هنجارهای اجتماعی و مذهبی محدود می‌شد. گسترش رسانه‌های جهانی و مهاجرت، گفتمان‌های جدیدی از عشق و همراهی را به ویژه در میان جوانان شهری و جمعیت‌های دور از وطن معرفی کرد. در نتیجه، اصطلاح قرضی daiting (دایتنغ) به همراه انواعی مانند diting و dāyteng وارد زبان محاوره‌ای شد که معمولاً به تعاملات غیررسمی بین دو جنس اشاره دارد که جنبه‌هایی از قرار گذاشتن به سبک غربی را منعکس می‌کند، در حالی که از شیوه‌های سنتی خواستگاری با واسطه خانواده متمایز باقی می‌ماند. اشکال و روش‌های قرار گذاشتن اصطلاح قرار گذاشتن می‌تواند به چند مفهوم مرتبط اشاره داشته باشد. قرار گذاشتن می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد که در هدف‌مندی (نوع رابطه‌ای که افراد به دنبال آن هستند، مانند متعهدانه، غیررسمی، اکتشافی)، بستر (مثلاً حضوری، دیجیتال) و ساختار (مثلاً دونفره، چندنفره) متفاوت است و نشان‌دهنده چگونگی هدایت افراد در زمینه ارتباط، تعهد و بافت در روابط مدرن است اشکال رایج شناخته‌شده عبارتند از: قرار سنتی قرار اینترنتی قرار از راه دور قرار غیررسمی قرار هدفمند قرار دو نفره قرار کورکورانه قرار سریع قرار چندنفره اشکال تاریخی قرار گذاشتن قرار سنتی قرار سنتی شکلی از خواستگاری است که از نظر فرهنگی تعریف شده، آفلاین است و با آیین‌های تثبیت‌شده، سناریوهای اجتماعی و اغلب دخالت خانواده یا جامعه مشخص می‌شود. قرار سنتی معمولاً شامل ملاقات با شرکای بالقوه از طریق تعاملات حضوری و معرفی‌های شخصی (از طریق دوستان، خانواده یا جامعه) است. در این شیوه، قرار گذاشتن معمولاً از آداب و رسوم فرهنگی جاافتاده و سناریوهای اجتماعی پیروی می‌کند. برای مثال، در بسیاری از فرهنگ‌ها از مردان انتظار می‌رود که قرارها را آغاز کرده و هزینه‌ها را بپردازند، در حالی که از زنان اغلب انتظار می‌رود که با پذیرندگی پاسخ دهند، که منعکس‌کننده هنجارهای جنسیتی پایدار مرتبط با نقش‌های خواستگاری است. نظارت خانواده و مشارکت جامعه نیز رایج است، زیرا خواستگاری به‌طور سنتی تحت نظارت والدین یا از طریق معرفی‌های ترتیب‌داده‌شده انجام می‌شده است. برای مثال، رسم omiai در ژاپن شامل جلسات رسمی با حضور هر دو خانواده و یک واسطه است. با این حال، نرخ افرادی که از طریق روش‌های سنتی با شرکای خود آشنا می‌شوند، در عین حال که همچنان وجود دارد، از حدود سال ۲۰۱۳ به‌طور پیوسته کاهش یافته است و جای خود را به رشد روزافزون قرارهای اینترنتی داده است. قرار اینترنتی قرار اینترنتی به استفاده از پلتفرم‌های مبتنی بر اینترنت، برنامه‌های کاربردی یا رسانه‌های اجتماعی برای شروع و توسعه روابط عاشقانه یا جنسی بین افرادی که قبلاً به صورت حضوری ملاقات نکرده‌اند، اشاره دارد. این امکان را برای افراد فراهم می‌کند تا خارج از شبکه‌های اجتماعی فوری خود از طریق پروفایل‌های دیجیتال، الگوریتم‌ها یا علایق مشترک ارتباط برقرار کنند و آن را به یکی از مهم‌ترین تحولات در خواستگاری مدرن تبدیل می‌کند. قرار اینترنتی معاصر در اواسط دهه ۱۹۹۰ با وب‌سایت‌های قرار اینترنتی آغاز شد و پس از آن در دهه ۲۰۱۰ برنامه‌های تلفن همراه آمدند. اینها بخش شخصی‌ها روزنامه‌ها را به عنوان راهی برای یافتن شرکای بالقوه مدرن کردند و حدود ۳۰٪ از آمریکایی‌ها گزارش می‌دهند که از یک سایت دوست‌یابی استفاده کرده‌اند. این فناوری‌ها تطبیق مبتنی بر مکان‌یابی جغرافیایی، توصیه‌های الگوریتمی و رابط‌های کشویی را معرفی کردند که تعامل عاشقانه دیجیتال را در بسیاری از فرهنگ‌ها عادی کرد و پایگاه کاربران را به شدت گسترش داد. با گذشت زمان، انگ مرتبط با یافتن شرکا از طریق اینترنت با رواج یافتن تطبیق دیجیتال و ادغام یکپارچه آن در فرهنگ روزمره قرار گذاشتن، محو شد. علاوه بر برنامه‌های دوست‌یابی، بسیاری از مردم اکنون از طریق پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام، ایکس و فیسبوک روابط عاشقانه برقرار می‌کنند. این تعاملات اغلب از طریق «آشناهای مشترک» (دوستان یا آشنایانی که هر دو طرف دنبال می‌کنند) پدیدار می‌شوند، جایی که لایک کردن، نظر دادن یا پاسخ دادن به استوری‌ها به عنوان نوعی معاشقه و ارزیابی کم‌خطر عمل می‌کند. این الگو منعکس‌کننده چیزی است که به عنوان صمیمیت محیطی توصیف شده است: حالتی از صمیمیت آنلاین که به تدریج از طریق دید پایدار، محیط‌های دیجیتال مشترک و ارتباطات خرد ایجاد می‌شود تا الگوریتم‌های تطبیق صریح. مطالعات همچنین نشان می‌دهد که محیط آنلاین برای مدیریت برداشت مناسب است، مانند ارائه انتخابی جزئیات شخصی یا عکس‌ها، با این حال بسیاری همچنان از طریق این تعاملات آنلاین به دنبال ارتباط عاطفی و اعتماد واقعی هستند. در طول همه‌گیری کووید-۱۹، برنامه‌های دوست‌یابی با ادغام ویژگی‌های ویدئویی و صوتی درون‌برنامه‌ای برای پشتیبانی از تعاملات بلادرنگ و حفظ صمیمیت از راه دور سازگار شدند. این تحول، که اغلب به عنوان قرار مجازی شناخته می‌شود، اولین ملاقات‌های عاشقانه را از فضاهای عمومی به خانه‌های خصوصی منتقل کرد و تعامل آنلاین را با ارتباطات همزمان از طریق زوم، واتس‌اپ، فیس‌تایم، گوگل هنگ‌اوت ترکیب کرد. محققان پیشنهاد می‌کنند که این روش‌ها احتمالاً فراتر از همه‌گیری ادامه خواهند یافت و منعکس‌کننده روندهای گسترده‌تر در چگونگی واسطه‌گری فناوری برای صمیمیت هستند. قرار از راه دور قرار از راه دور به روابط عاشقانه‌ای اطلاق می‌شود که در آن شرکا در مکان‌های جغرافیایی مختلف زندگی می‌کنند و از طریق ارتباط دیجیتال (به عنوان مثال تماس‌های تلفنی، چت‌های ویدئویی، پیام‌رسانی) و معمولاً ملاقات‌های حضوری برنامه‌ریزی‌شده که شامل سفر می‌شود، ارتباط خود را حفظ می‌کنند. مطالعات نشان می‌دهد که شرکای دور از راه دور اغلب سطوحی از رضایت و ثبات رابطه را مشابه یا حتی بالاتر از زوج‌های نزدیک جغرافیایی گزارش می‌دهند، تا حدی به این دلیل که ارتباط تمایل به عمدی‌تر و خودافشاگرانه‌تر دارد. تحقیقات کیفی نشان می‌دهد که صمیمیت در قرار از راه دور اغلب به معانی مشترک «احساس نزدیکی»، پایه قوی دوستی و اعتماد پشتیبانی‌شده توسط ارتباط مداوم و استفاده از فناوری بستگی دارد و بسیاری از شرکا فاصله را یک مرحله موقت و هدفمند می‌دانند که تعهد را تقویت می‌کند. چالش‌های قرار از راه دور شامل تماس فیزیکی محدود، هزینه‌های سفر و فشار عاطفی ناشی از عدم اطمینان در مورد اتحاد مجدد و تعهد آینده است. تحقیقات در مورد انتقال از روابط دور از راه دور به روابط نزدیک جغرافیایی نشان می‌دهد که چنین اتحاد مجددی می‌تواند هم مفید و هم چالش‌برانگیز باشد. حدود نیمی از زوج‌های دور از راه دور در نهایت دوباره متحد می‌شوند، اما تقریباً یک سوم از آن روابط در عرض سه ماه پس از اتحاد مجدد پایان می‌یابند. این تغییر اغلب تغییراتی مانند کاهش خودمختاری، مشکلات مدیریت زمان و افزایش تعارض یا حسادت را به همراه دارد، زیرا شرکا با نزدیکی روزانه سازگار می‌شوند و بخشی از تازگی و استقلال مشخصه قرار از راه دور را از دست می‌دهند. تحقیقات مقایسه‌ای بین روابط دور از راه دور و نزدیک جغرافیایی نشان داد که شرکای دور از راه دور اغلب درگیر آرمانی‌سازی بیشتری هستند و رضایت بالاتری را از ارتباطات رابطه گزارش می‌دهند که ظاهراً به دلیل تلاش بیشتر برای برقراری ارتباط است. قرار غیررسمی قرار غیررسمی به روابط عاشقانه یا جنسی اطلاق می‌شود که به سمت تعهد بلندمدت یا انحصارگرایی گرایش ندارند. انگیزه‌های قرار غیررسمی می‌تواند شامل اکتشاف جنسی، اجتماعی شدن، یا خودمختاری و رشد شخصی باشد تا تعهد یا ازدواج. تعاملات جنسی بین مجردهای دگرجنس‌گرا به طرق مختلفی تعریف شده است: هرزگی، عشق آزاد، سکس گاه‌به‌گاه، یا فرهنگ دوستیابی یک‌شبه، دوست‌ها با امتیازات، بسته به زمینه ایدئولوژیک و رشته‌ای. قرار غیررسمی در یک پیوستار وجود دارد که از برخوردهای زودگذر تا روابط مداوم اما غیرانحصاری را شامل می‌شود و منعکس‌کننده رویکردهای متنوع به صمیمیت و دلبستگی است. یک مطالعه تحقیقاتی (۲۰۲۵) هیچ شواهدی برای کلیشه‌ای که می‌گوید افرادی که درگیر رابطه جنسی گاه‌به‌گاه هستند، به ویژه زنان، عزت نفس پایین‌تری نسبت به کسانی دارند که فقط روابط جنسی متعهدانه را گزارش می‌دهند، پیدا نکرد. قرار هدفمند قرار هدفمند یک رویکرد ساختاریافته است که در آن شرکا در روابط بلندمدت از طریق تجربیات برنامه‌ریزی‌شده و معنادار به رفتن به قرار با یکدیگر ادامه می‌دهند. این بر اساس این ایده است که میل و نزدیکی عاطفی را می‌توان از طریق تلاش مداوم تقویت کرد، نه اینکه به روال یا شانس واگذار شود. با نزدیک شدن به قرار گذاشتن به صورت هدفمند، انتخاب فعالیت‌هایی که کنجکاوی، تازگی و حضور عاطفی را تقویت می‌کنند، شرکا می‌توانند حس ارتباط عاطفی خود را تقویت کرده و میل جنسی و عاشقانه را در طول زمان دوباره شعله‌ور کنند. قرار هدفمند از ایده‌های نظریه خودگستری نشأت می‌گیرد، که نشان می‌دهد روابط زمانی شکوفا می‌شوند که شرکا از طریق تجربیات مشترک که به عنوان کاتالیزورهایی برای رشد شخصی و رابطه‌ای عمل می‌کنند، به یادگیری، کاوش و کشف جنبه‌های جدیدی از خود و یکدیگر ادامه دهند. با ترکیب اصول مبتنی بر شواهد خودمختاری، شایستگی و تعلق از نظریه خودتعیین‌گری با مکانیسم‌های انگیزشی خودگستری، قرار هدفمند میل را به عنوان مهارتی تلقی می‌کند که می‌تواند از طریق تمرین عمدی پرورش یابد و به زوج‌ها کمک می‌کند تا صمیمیت و سرزندگی شهوانی را در طول رابطه خود حفظ کنند. قرار دو نفره قرار دو نفره یک فعالیت اجتماعی است که در آن دو زوج در یک موقعیت با هم بیرون می‌روند و تجربه را به عنوان یک گروه به جای انفرادی به اشتراک می‌گذارند. این معمولاً برای راحت‌تر کردن ملاقات، ایجاد تنوع اجتماعی یا معرفی دوستان به یکدیگر در یک محیط راحت است. هر فرد فقط با شریک خود رابطه عاشقانه دارد و هیچ تعامل عاشقانه یا جنسی بین زوج‌ها وجود ندارد. قرار دو نفره می‌تواند به اشکال مختلف مانند صرف غذا در بیرون، شرکت در یک رویداد، یا شرکت در فعالیت‌های تفریحی مشترک رخ دهد و اغلب با ترکیب پیوند زوجی با تعامل با همسالان، عملکردی اجتماعی و رابطه‌ای دارد. قرار گروهی، "Gōkon" در ژاپن، با قرار دو نفره متفاوت است، که یک رویداد اجتماعی است که در آن چندین مرد و زن در گروه‌ها ملاقات می‌کنند، اغلب برای همسریابی یا معاشرت گاه‌به‌گاه. قرار کورکورانه قرار کورکورانه به ملاقاتی بین دو نفر اطلاق می‌شود که قبلاً یکدیگر را ندیده‌اند و توسط یک آشنای مشترک، یکی از اعضای خانواده یا یک سرویس همسریابی ترتیب داده شده است. شرکت‌کنندگان معمولاً اطلاعات کمی یا هیچ‌چیزی در مورد یکدیگر قبل از ملاقات نمی‌دانند، فراتر از اطلاعات اولیه شناسایی. این عمل در جوامع غربی در اواسط قرن بیستم به عنوان بخشی از فرهنگ همسریابی اجتماعی رایج شد و بعداً برای برنامه‌های تلویزیونی و پلتفرم‌های دیجیتال اقتباس شد. یک مطالعه که قرارهای کورکورانه ترتیب‌داده‌شده توسط روزنامه را تحلیل می‌کرد، نشان داد که زنان تمایل دارند گزینش‌گرتر از مردان باشند و به قرارهای خود امتیازات کمی پایین‌تری می‌دهند، که با نظریه سرمایه‌گذاری والدین و نظریه استراتژی‌های جنسی مطابقت دارد، که نشان می‌دهد زنان به دلیل سرمایه‌گذاری بالاتر تولیدمثلی، عموماً در انتخاب همسر محتاط‌تر هستند. قرار کورکورانه توسط برخی به دلیل کاهش سوگیری مبتنی بر ظاهر ارزشمند است، در حالی که برخی دیگر به دلیل دانش محدود قبلی، آن را پرخطر یا غیرقابل پیش‌بینی می‌دانند. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که جذابیت در طول تعاملات دوست‌یابی تنها توسط ظاهر فیزیکی هدایت نمی‌شود - بلکه از یک رقص ظریف حرکات، واکنش‌ها و ابرازها پدیدار می‌شود که ارتباط عاطفی و پاسخگویی متقابل را ایجاد می‌کند. این به توضیح اینکه چرا قرار کورکورانه، با وجود غیرقابل پیش‌بینی بودنش، همچنان می‌تواند از طریق تجربه مشترک کنجکاوی و طنین عاطفی، ارتباط واقعی را تقویت کند، کمک می‌کند. امروزه، این امر در زمینه قرار اینترنتی رایج باقی مانده است و اغلب توسط برنامه‌ها یا رسانه‌های اجتماعی تسهیل می‌شود. بسیاری از پلتفرم‌های دوست‌یابی اکنون شامل حالت‌های «قرار کورکورانه» هستند که عکس‌ها را تا زمانی که هر دو نفر موافقت به چت کنند، پنهان می‌کند و هیجان قرار کورکورانه سنتی را بازسازی می‌کند. قرار سریع قرار سریع یک رویداد اجتماعی ساختاریافته است که در آن افراد یک سری مکالمات کوتاه زمان‌بندی‌شده (اغلب ۳–۸ دقیقه) با چندین شریک بالقوه دارند. شرکت‌کنندگان پس از هر ملاقات علاقه متقابل را نشان می‌دهند و سازمان‌دهندگان ارتباط بین افراد منطبق را تسهیل می‌کنند. قرار سریع که در اواخر دهه ۱۹۹۰ پدید آمد، برای افزایش کارایی در انتخاب همسر طراحی شده بود. این پدیده در مطالعات متعددی در مورد برداشت‌های اولیه و تصمیم‌گیری تحت فشار زمان استفاده شده است. رویدادها معمولاً در مکان‌های اجتماعی، مانند رستوران‌ها یا بارها برگزار می‌شوند، جایی که شرکت‌کنندگان بین مصاحبه‌های کوتاه با شرکای مختلف می‌چرخند و اغلب در یک جلسه تا ۲۰ نفر را ملاقات می‌کنند. مزایای اصلی آن شامل کارایی و مقرون‌به‌صرفه بودن است و به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهد در مدت زمان کوتاهی با افراد زیادی ملاقات کنند. | ## بخش 2: قرار گذاشتن | با این حال، منتقدان خاطرنشان می‌کنند که این قالب می‌تواند شبیه یک مسابقه زیبایی باشد، جایی که شرکت‌کنندگان از نظر فیزیکی جذاب‌تر اکثر پیشنهادات را دریافت می‌کنند، در حالی که عواملی مانند شخصیت و هوش ممکن است به دلیل زمان محدود تعامل، به ویژه در گروه‌های بزرگ یا جلسات کوتاه‌تر، نادیده گرفته شوند. در شانگهای، یک رویداد شامل جلسات هشت دقیقه‌ای انفرادی بود که در آن شرکت‌کنندگان بر اساس سن، تحصیلات و شغل پیش‌غربالگری می‌شدند و هزینه آن ۵۰ یوان (۶ دلار آمریکا) به ازای هر شرکت‌کننده بود؛ از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شد در طول ملاقات کوتاه با فرد دیگر اطلاعات تماس فاش نکنند، بلکه نام‌ها را روی کارت‌هایی برای سازمان‌دهندگان بگذارند تا قرارهای بعدی را ترتیب دهند. قرار چندنفره قرار چندنفره به روابط عاشقانه یا جنسی اطلاق می‌شود که بیش از دو شرکت‌کننده را با رضایت آگاهانه همه طرفین در بر می‌گیرد. این ترتیبات می‌توانند اشکال مختلفی داشته باشند، مانند سه‌نفره، چهارنفره، شبکه‌های چندهمسری یا روابط باز، و بر اساس شفافیت، اخلاقیات و مرزهای توافق‌شده استوار هستند. اشکال تاریخی قرار گذاشتن سیستم‌های به ویژه در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، که مشتریان اجرایی را روی ویدئو (معمولاً VHS) ضبط می‌کردند که برای سایر مشتریان، معمولاً به صورت خصوصی، در همان مرکز قابل مشاهده بود. برخی از سرویس‌ها ویدئوها را در روزهای متناوب برای مردان و زنان ضبط و پخش می‌کردند تا احتمال ملاقات مشتریان با یکدیگر در خیابان را به حداقل برسانند. سیستم‌های قرار تلفنی تقریباً از همان زمان، که مشتریان با یک سرور پیام صوتی یا چت تلفنی مشترک با یک شماره تلفن محلی مشترک تماس می‌گرفتند و با مجردهای (ادعایی) دیگر ارتباط برقرار می‌کردند و معمولاً به ازای هر دقیقه شارژ می‌شدند، گویی که یک تماس راه دور (اغلب بسیار گران) است. یک مشکل کلیدی چنین سیستم‌هایی این بود که تشخیص آنها از یک سرویس هرزه‌نگاری تلفنی یا «سکس تلفنی» که در آن اپراتورهای زن برای تحریک مشتریان مرد حقوق می‌گرفتند و هیچ قصدی برای قرار گذاشتن با آنها نداشتند، دشوار بود. تنوع گسترده در الگوهای رفتاری قوانین اجتماعی در مورد قرار گذاشتن با توجه به متغیرهایی مانند طبقه اجتماعی، نژاد، مذهب، سن، گرایش جنسی و جنسیت به‌طور قابل توجهی متفاوت است. الگوهای رفتاری و ترجیحات قرار گذاشتن عموماً نانوشته و دائماً در حال تغییر هستند. هنجارها و ترجیحات جنسیتی هنجارهای قرار گذاشتن دگرجنس‌گرایانه جنسیتی شامل درخواست قرار از زنان توسط مردان، برنامه‌ریزی و پرداخت هزینه قرار توسط مردان، پیشنهاد انحصاری‌گرایی توسط مردان، و پیشنهاد ازدواج با زنان توسط مردان است. هنجارهای قرار گذاشتن دگرجنس‌گرایانه برای زنان عموماً شامل پذیرش یا رد ابتکارات مردان و اجتناب از ابتکار آشکار است. الگوهای قرار اینترنتی نشان می‌دهد که مردان بیشتر احتمال دارد که تبادلات آنلاین را آغاز کنند (بیش از ۷۵٪) و نتیجه می‌گیرند که مردان کمتر «گزینش‌گر» هستند، به دنبال زنان جوان‌تر می‌گردند و «تور گسترده‌ای می‌اندازند». یک ترجیح جنسیتی رایج این است که مردان دگرجنس‌گرا جذابیت فیزیکی زنان را بیشتر از عکس ترجیح می‌دهند. در یک رگ مشابه، کلیشه برای زنان دگرجنس‌گرا این است که به دنبال مردان تحصیلکرده‌ای هستند که هم‌سن آن‌ها یا بزرگ‌تر با مشاغل پردرآمد باشند. روان‌شناسی تکاملی پیشنهاد می‌کند که «زنان گزینش‌گرتر از دو جنس هستند» زیرا «تولید مثل برای زنان سرمایه‌گذاری بسیار بزرگ‌تری است» و آن‌ها «با انتخاب‌های بد، چیزهای بیشتری برای از دست دادن دارند.» تأیید هنجارهای جنسیتی قرار گذاشتن توسط زنان با تبعیض خیرخواهانه، ترجیح مردان غالب و روابط بلندمدت افزایش می‌یابد. برخی از زنان هنجارهای جنسیتی خیرخواهانه را به نفع خود می‌دانند، مانند «زنان باید توسط مردان محافظت و مراقبت شوند». برخی از زنان به دلیل این دیدگاه که تعهد مردان کمتر از تعهد زنان تضمین شده است، از هنجارهای جنسیتی قرار گذاشتن حمایت می‌کنند، که می‌تواند به عنوان تبعیض درونی‌شده دیده شود. در حالی که بسیاری از هنجارهای جنسیتی قرار گذاشتن از پدرسالاری یا جوانمردی پیروی می‌کنند، برنامه دوست‌یابی آنلاین بامبل تا سال ۲۰۲۴ هنجار جنسیتی را اعمال می‌کرد که زنان دگرجنس‌گرا پس از تطبیق، اولین پیام را ارسال کنند. در کشورهایی با وارونگی شکاف جنسیتی در آموزش، مانند بخش‌هایی از اروپا و ایالات متحده، تغییر از ابرهمسری آموزشی از مردان به زنان که به‌طور متوسط سطح تحصیلات بالاتری را نشان می‌دهند، در زوج‌های دگرجنس‌گرا مشاهده شد. هنجارهای برابری‌طلبانه جنسیتی هنجارهای قرار گذاشتن برابری‌طلبانه جنسیتی، در راستای برابری جنسیتی، تفاوت‌های جنسیتی در هنجارهای قرار گذاشتن ندارند. برخی از زنان هنجارهای برابری‌طلبانه را رد می‌کنند، مانند نزدیک شدن زنان به مردان، به دلیل ترس از طرد، برای اجتناب از ننگ هرزه‌گی، یا به دلیل اینکه جنسیت‌گرایی نمادین را خیرخواهانه می‌دانند، یا اینکه پیروی مردان از هنجارهای برابری‌طلبانه قرار گذاشتن را به عنوان عدم علاقه مردان تفسیر می‌کنند. برخی از زنان گزارش می‌دهند که به‌طور خصوصی نقش تعیین‌کننده‌ای در زمان‌بندی پیشنهاد ازدواج ایفا می‌کنند، در حالی که به‌طور عمومی از رسوم خواستگاری جنسیتی پیروی می‌کنند. هنگامی که نقش‌های جنسیتی سنتی در قرار گذاشتن ادامه می‌یابند، اما برابری جنسیتی در محیط کار ترویج می‌شود، می‌تواند برای افراد بین زندگی شخصی و حرفه‌ای‌شان تعارض نقش ایجاد کند. تعادل کار و زندگی برخی معتقدند که زنان باید نقش مراقبان اصلی را ایفا کنند، با حمایت کم یا بدون حمایت همسر و با خدمات اندک از سوی کارفرمایان یا دولت مانند مرخصی والدین یا مراقبت از کودک. بر این اساس، یک موضوع در مورد قرار گذاشتن، موضوع زمان‌بندی شغلی است که جنجال‌هایی را ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، دانیل کریتندن در آنچه مادرانمان به ما نگفتند استدلال کرد که داشتن همزمان شغل و خانواده برای یک زن پرهزینه و استرس‌زا است؛ در نتیجه، او پیشنهاد کرد که زنان باید در اوایل دهه بیست سالگی خود با جدیت هدفمند قرار بگذارند، زمانی که زیبایی نسبی آن‌ها امکان یافتن شریک قابل اعتماد را فراهم می‌کند، ازدواج کنند، بچه دار شوند و سپس در اوایل دهه سی سالگی با رفتن بچه‌ها به مدرسه به کار بازگردند. کریتندن اذعان کرد که تقسیم یک مسیر شغلی با یک وقفه ده ساله برای تربیت کودک دشواری‌هایی را به همراه دارد. دیدگاه‌های متضادی وجود دارد که نشان می‌دهد زنان باید در دهه بیست و سی سالگی خود بر روی مشاغل تمرکز کنند. با این حال، امروزه با نسل‌های جدید و در تعداد فزاینده‌ای از کشورها، رایج‌تر است که مسئله تعادل کار و زندگی را به عنوان یک مشکل اجتماعی به جای یک مشکل جنسیتی قاب‌بندی کنیم. با ظهور یک محیط کاری در حال تغییر، افزایش مشارکت زنان در نیروی کار، تعداد فزاینده‌ای از مردان که سهم خود را از فرزندپروری و کارهای خانه بر عهده می‌گیرند، و تعهد بیشتر دولت‌ها و صنایع به دستیابی به برابری جنسیتی، این سؤال که آیا خانواده تشکیل دهیم یا نه، و چه زمانی، به تدریج به عنوان موضوعی شناخته می‌شود که به هر دو جنس مربوط می‌شود (یا باید مربوط شود). سطح تعهد روش‌های قرار گذاشتن می‌تواند در میزان تعهد و درگیری عاطفی متفاوت باشد، برای مثال، روابط می‌توانند متعهدانه، تک‌همسر، غیرتک‌همسر یا غیررسمی باشند. اعتبار ترجیحات تعهد با گپ ارزان کاهش می‌یابد و با سیگنال‌های پرهزینه افزایش می‌یابد. در قرار گذاشتن دگرجنس‌گرا، شروع‌گری جنسیتی منجر به تعداد بیشتری از گزینه‌ها برای زنان در طول شروع‌گری و قرار غیرمتعهدانه می‌شود، در حالی که برای تعهد، قدرت چانه‌زنی متعادل‌تر است. سن قرار گذاشتن می‌تواند برای افراد در اکثر گروه‌های سنی اتفاق بیفتد، به استثنای کودکان خردسال. از نوجوانان و پیش‌نوجوانان به عنوان افرادی که قرار می‌گذارند توصیف شده است؛ به گفته مرکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC)، سه‌چهارم دانش‌آموزان کلاس هشتم و نهم در ایالات متحده خود را «در حال قرار گذاشتن» توصیف می‌کنند، اگرچه مشخص نیست دقیقاً منظور از این اصطلاح چیست. این به احتمال زیاد به دلیل رشد ناقص شناختی و عاطفی نوجوانان است که باعث عدم توانایی در مدیریت جنبه‌های چالش‌برانگیز روابط عاشقانه می‌شود. افراد جوان در دبیرستانها یا مدارس متوسطه یا کالج یا دانشگاه‌ها خود با افراد زیادی هم‌سن خود مواجه می‌شوند. شواهد حکایتی وجود دارد که قرار سنتی—گردش‌های عمومی دونفره—در میان نسل جوان در ایالات متحده به سرعت به نفع تجربیات جنسی کمتر صمیمی که گاهی دوستیابی یک‌شبه نامیده می‌شود، کاهش یافته است، که به عنوان تجربیات جنسی کوتاه با «بدون قید و شرط» توصیف می‌شود، اگرچه دقیقاً منظور از اصطلاح دوستیابی یک‌شبه بسیار متفاوت است. قرار گذاشتن کنار گذاشته می‌شود و به عنوان کهنه دیده می‌شود، و روابط گاهی به عنوان «حریص» دیده می‌شوند زیرا زمان را از سایر فعالیت‌ها می‌گیرند، اگرچه روابط انحصاری بعداً شکل می‌گیرد. برخی از روزنامه‌های کالج پس از انتشار یک مطالعه در سال ۲۰۰۱، از کمبود قرار گذاشتن در دانشگاه‌ها انتقاد کرده‌اند و گروه‌های محافظه‌کار قرار «سنتی» را ترویج کرده‌اند. وقتی افراد جوان در مدرسه هستند، دسترسی زیادی به افراد هم‌سن خود دارند و نیازی به ابزارهایی مانند وب‌سایت‌ها یا خدمات دوست‌یابی آنلاین ندارند. نویسنده چینی، لائو وای، در نوشتن برای چینی‌های سرزمین اصلی دربارهٔ آمریکا، معتقد بود که سال‌های کالج «عصر طلایی قرار گذاشتن» برای آمریکایی‌ها است، زمانی که آمریکایی‌ها بیشتر از هر زمان دیگری در زندگی خود قرار می‌گذارند. نشانه‌هایی وجود دارد که افراد در دهه بیست سالگی خود بیشتر بر روی مشاغل متمرکز هستند تا ازدواج. افراد بالای سی سال، فاقد تجربه دانشگاهی اخیر، شانس بیشتری در یافتن شرکا به صورت آنلاین دارند. اقتصاددان سیلویا آن هیولت در سال ۲۰۰۲ دریافت که ۵۵٪ از زنان شاغل ۳۵ ساله بدون فرزند بودند، در حالی که ۱۹٪ از مدیران اجرایی مرد چنین بودند، و نتیجه گرفت که «قاعده کلی این است که هر چه زن موفق‌تر باشد، احتمال یافتن شوهر یا به دنیا آوردن فرزند کمتر است.» در حالی که افراد تمایل دارند با دیگران نزدیک به سن خود قرار بگذارند، نابرابری سنی در روابط جنسی متفاوت است. در بسیاری از کشورها، ترتیب مرد مسن‌تر با زن جوان‌تر قابل قبول یا ارجح تلقی می‌شود. در چین، مردان مسن‌تر با زنان جوان‌تر بیشتر به عنوان «عموهای عجیب» توصیف می‌شوند تا «روباه‌های نقره‌ای». زنان مسن‌تر در روابط با مردان جوان‌تر اخیراً به عنوان «پلنگ‌های ماده» توصیف شده‌اند، و قبلاً چنین روابطی اغلب مخفی یا محتاطانه نگه داشته می‌شدند، اما گزارشی وجود دارد که چنین روابطی در حال پذیرفته‌تر شدن و افزایش هستند. از آنجایی که طلاق در بسیاری از مناطق در حال افزایش است، توصیه‌های دوست‌یابی برای تازه مطلقه‌شدگان نیز وجود دارد، که شامل صحبت نکردن در مورد همسر سابق یا طلاق، بلکه تمرکز بر «فعالیت‌هایی است که به زندگی شما شادی می‌بخشد.» مشاور کلر راینر در گاردین پیشنهاد می‌کند با افرادی از دفترچه آدرس خود که سال‌هاست با آنها تماس نداشته‌اید تماس بگیرید و بگویید «دوست دارم دوباره با شما در تماس باشم.» برای این گروه این قابل قبول‌تر است که زنان از مردان درخواست قرار دهند. برخی از افراد از سنین پایین تشخیص می‌دهند که به همجنس یا هر دو/همه جنس‌ها جذب می‌شوند، اما ممکن است در ابتدا در رفتارهای دوست‌یابی خود به هنجارهای دگرجنس‌گرایی پایبند باشند. برخی از افرادی که به عنوان الجی‌بیتی‌کیو+ شناخته می‌شوند اما در مرحله سوال هستند یا هنوز با همسالان و خانواده خود آشکارسازی نکرده‌اند، ممکن است سال‌ها صبر کنند تا با جنس مورد علاقه خود قرار بگذارند. بر اساس گزارشی از سایکولوژی تودی، مردانی که خود را به عنوان همجنس‌گرا معرفی می‌کنند، جذب خود به همجنس را در اواخر نوجوانی یا اوایل بیست سالگی تشخیص می‌دهند و تمایل دارند بیشتر از جایگاه اجتماعی به جذابیت فیزیکی شریک بالقوه اهمیت دهند. مردانی که خود را به عنوان همجنس‌گرا معرفی می‌کنند، به‌طور متوسط تمایل دارند شرکای جنسی بیشتری داشته باشند، در حالی که زنانی که خود را به عنوان لزبین معرفی می‌کنند، تمایل دارند روابط انفرادی پایدارتری ایجاد کنند و تمایل دارند از زنان دگرجنس‌گرا بی‌بندوبارتر باشند. در هند، افراد تراجنسیتی و خواجه‌ها از دوست‌یابی آنلاین برای کمک به یافتن شریک استفاده کرده‌اند، اما فشارهای اجتماعی شدیدی که آن‌ها را به حاشیه می‌راند همچنان وجود دارد. شروع‌گری روش‌های متعددی برای ملاقات افراد با شرکای بالقوه وجود دارد، از جمله قرارهای کورکورانه، آگهی‌های طبقه‌بندی‌شده، وب‌سایت‌های دوست‌یابی، سرگرمی‌ها، تعطیلات، عشق اداری، شبکه‌های اجتماعی، قرارهای سریع، یا صرفاً صحبت در مکان‌های عمومی، وسایل نقلیه یا خانه‌ها. یک مطالعه پیو در سال ۲۰۰۵ که کاربران اینترنت را در روابط بلندمدت از جمله ازدواج بررسی کرد، نشان داد که بسیاری از طریق تماس در محل کار یا مدرسه با یکدیگر آشنا شده‌اند. این نظرسنجی نشان داد که ۵۵٪ از مجردهای در جستجوی رابطه موافقت کردند که «ملاقات با افراد در محلی که زندگی می‌کنند دشوار است». محل کار مکان رایجی برای ملاقات با همسران بالقوه است، اگرچه نشانه‌هایی وجود دارد که اینترنت در حال پیشی گرفتن از محل کار به عنوان یک مکان معرفی است. افراد می‌توانند به تنهایی با دیگران ملاقات کنند یا ملاقات می‌تواند توسط شخص دیگری ترتیب داده شود. با این حال، اینترنت قول می‌دهد که در آینده اگر روندهای فعلی ادامه یابد، از دوستان پیشی بگیرد. یک دوست می‌تواند دو نفر را که یکدیگر را نمی‌شناسند معرفی کند، و دوست ممکن است نقش واسطه را بازی کند و آن‌ها را به یک قرار کورکورانه بفرستد. والدین می‌توانند فرزندان خود را از طریق ارتباط با همکاران، همسایگان یا دوستان به یکدیگر معرفی کنند. در هند، والدین اغلب آگهی‌های ازدواج را در روزنامه‌ها یا آنلاین قرار می‌دهند و ممکن است رزومه عروس یا داماد بالقوه را منتشر کنند. یافتن شخص مناسب برای قرار گذاشتن را می‌توان با نظریه تطبیق و نظریه جستجو توصیف کرد. به دلیل انتخاب نامساعد و اطلاعات ناقص، قرار گذاشتن می‌تواند شکست بازارها را نشان دهد. به‌طور خاص، رایانه‌ها، سیستم‌های تصویر و ویدئو، و اینترنت همگی نقش بزرگی در خدمات دوست‌یابی ایفا کرده‌اند. در یک جدول زمانی توسط Metro، یک کسب‌وکار آمار همسریابی در سال ۱۹۴۱ افتتاح شد، اولین برنامه تلویزیونی واقع‌نمای دوست‌یابی در سال ۱۹۶۵ توسعه یافت و تا دهه ۱۹۸۰ عموم مردم با دوست‌یابی ویدئویی آشنا شدند. دوست‌یابی ویدئویی راهی برای مجردها بود تا پروفایل‌های دوست‌یابی خود را در قالب ویدئو ایجاد و به اشتراک بگذارند. یک فرد معمولاً جلوی دوربین می‌نشست و به هر کسی که ممکن است تماشا کند، چیزی در مورد خودش می‌گفت. | ## بخش 3: قرار گذاشتن | این کار اغلب توسط یک سرویس دوست‌یابی هماهنگ می‌شد که می‌توانست مصاحبه‌ای برای ویدئو انجام دهد و ویدئو را به شرکای بالقوه نشان دهد. اگر کسی به یک ویدئو علاقه نشان می‌داد، سرویس دوست‌یابی از صاحب ویدئو دعوت می‌کرد تا به‌طور متقابل ویدئوی فرد علاقه‌مند را مشاهده کند. در مقایسه با آگهی‌های شخصی متنی، کاربران می‌توانستند صدا را بشنوند، چهره را ببینند و زبان بدن را برای تعیین یک جاذبه فیزیکی به نامزدها تماشا کنند. در مقایسه با دوست‌یابی حضوری، کاربران می‌توانستند با استفاده از سرویس دوست‌یابی به عنوان یک شخص ثالث خنثی، از طرد شدن رویارو جلوگیری کنند. در قرار اینترنتی، افراد پروفایل‌هایی ایجاد می‌کنند که در آن اطلاعات شخصی، عکس‌ها، سرگرمی‌ها، علایق، مذهب و انتظارات خود را فاش می‌کنند. سپس کاربر می‌تواند در میان صدها هزار حساب کاربری جستجو کند و به‌طور همزمان با افراد متعددی ارتباط برقرار کند که در عوض به کاربر گزینه‌های بیشتری و فرصت بیشتری برای یافتن آنچه با استانداردهایش مطابقت دارد، می‌دهد. در عاشقانه مدرن: یک تحقیق، عزیز انصاری بیان می‌کند که یک سوم از ازدواج‌ها در ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۲ از طریق خدمات دوست‌یابی آنلاین با یکدیگر آشنا شده‌اند. امروزه صدها سایت برای انتخاب وجود دارد و وب‌سایت‌هایی طراحی شده‌اند تا نیازهای خاصی را برآورده کنند، مانند مچ، ئی‌هارمونی، اوکی‌کاپید، زووسک و کریستین‌مینگل. برنامه‌های تلفن همراه، مانند گرایندر و تیندر به کاربران اجازه می‌دهند پروفایل‌هایی را آپلود کنند که سپس توسط دیگران در سرویس قضاوت می‌شود؛ می‌توان به یک پروفایل انگشت به راست کشید (نشان‌دهنده علاقه) یا به چپ کشید (که شریک بالقوه دیگری را نشان می‌دهد). برخی دیگر پیشنهاد کرده‌اند که سرعت و در دسترس بودن فناوری‌های نوظهور ممکن است امکان روابط بلندمدت معنادار را برای زوج‌ها تضعیف کند، زمانی که یافتن یک شریک جایگزین به‌طور بالقوه بسیار آسان شده است. خدمات همسریابی می‌توانند به دلیل تعارض منافع بین زوج‌ها و پلتفرم همسریابی، یک مسئله کارگزار-کارفرما داشته باشند. سیستم‌های دوست‌یابی می‌توانند روش‌های سیستماتیک و سازمان‌یافته برای بهبود همسریابی با استفاده از قوانین یا فناوری باشند. ملاقات می‌تواند حضوری یا زنده باشد و با زمان یا مکان جدا شده باشد، مانند تلفن یا ایمیل یا مبتنی بر چت. هدف از ملاقات این است که دو نفر تصمیم بگیرند که آیا در آینده قرار بگذارند یا خیر. رایانه‌ها به عنوان همسریاب سیستم‌های دوست‌یابی رایانه‌ای اواخر قرن بیستم، که به ویژه در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، قبل از ظهور سیستم‌های پیچیده تلفنی و رایانه‌ای محبوب بودند، به مشتریان فرم‌هایی می‌دادند که آنها را با تلورانس‌های مهم و ترجیحات قرار گذاشتن پر می‌کردند، که توسط «رایانه تطبیق داده می‌شد» تا «سازگاری» دو مشتری تعیین شود. تاریخچه سیستم‌های دوست‌یابی ارتباط تنگاتنگی با تاریخچه فناوری‌هایی دارد که از آنها پشتیبانی می‌کنند، اگرچه یک سرویس دوست‌یابی مبتنی بر آمار که از داده‌های فرم‌های پر شده توسط مشتریان استفاده می‌کرد، در سال ۱۹۴۱ در نیوآرک، نیوجرسی افتتاح شد. در این سیستم، فرم‌هایی که متقاضیان پر می‌کردند توسط یک دستگاه مرتب‌سازی کارت آی‌بی‌ام پردازش می‌شد. اولین سرویس دوست‌یابی رایانه‌ای موفق تجاری در ایالات متحده یا بریتانیا، کام-پت بود که توسط جون بال در سال ۱۹۶۴ راه‌اندازی شد. طولانی‌ترین و موفق‌ترین کسب‌وکار اولیه دوست‌یابی رایانه‌ای، هم از نظر تعداد کاربران و هم از نظر سود، دیت‌لاین بود که در سال ۱۹۶۵ در بریتانیا توسط جان پترسون راه‌اندازی شد. او چندین بار به دلیل فروش لیست زنانی که در سرویس او ثبت‌نام کرده بودند به مردانی که به دنبال روسپی بودند، به کلاهبرداری متهم شد. دیت‌لاین تا زمان مرگ پترسون در اثر اعتیاد به الکل در سال ۱۹۹۷ وجود داشت و در اوایل دهه ۱۹۹۰ گزارش شد که سودآورترین شرکت دوست‌یابی رایانه‌ای در جهان است. در اوایل دهه ۱۹۸۰ در نیویورک، توسعه‌دهندگان نرم‌افزار الگوریتمهایی برای تطبیق عاشقانه مجردها نوشتند، گاهی اوقات با استفاده از فناوری‌های پالایش مشارکتی. استفاده از اینترنت خدمات قرار اینترنتی از کاربران هزینه‌ای برای ارسال پروفایل دریافت می‌کنند، شاید با استفاده از ویدئو یا تصاویر ثابت، داده‌های توصیفی و ترجیحات شخصی برای قرار گذاشتن، مانند محدوده سنی، سرگرمی‌ها و غیره. این صنعت تحت سلطه چند شرکت بزرگ است، مانند ئی‌هارمونی، زووسک و اینتراکتیوکورپ یا IAC، که مالک چندین برند از جمله مچ.کام و اوکی‌کاپید است و تازه‌واردان همچنان ظهور می‌کنند. کسب‌وکارهای قرار اینترنتی از نظر مالی در حال رونق هستند، با رشد در اعضا، خدمات ارائه‌شده و هزینه‌های عضویت و بسیاری از کاربران حساب‌های خود را تمدید می‌کنند. با این حال، سهم کلی ترافیک اینترنت با استفاده از خدمات قرار اینترنتی در ایالات متحده از سال ۲۰۰۳ (۲۱٪ از کل کاربران اینترنت) به سال ۲۰۰۶ (۱۰٪) کاهش یافته است. شواهد گسترده‌ای وجود دارد که قرار اینترنتی به سرعت افزایش یافته است و با ظهور وب‌سایت‌های جدید به‌طور منظم، در حال تبدیل شدن به «جریان اصلی» است. یک مطالعه نشان داد که ۳۴٪ از مردان و ۲۷٪ از زنان از اینترنت برای اهداف دوست‌یابی استفاده کرده‌اند، و تمایل آمریکایی‌ها به امتحان آن در حال افزایش بوده است. پس از جنجال‌هایی مانند هک شدن داده‌های کاربران اشلی مدیسون در سال ۲۰۱۵، سایت‌های دوست‌یابی باید تلاش کنند تا کاربران را متقاعد کنند که مکان‌های امن با اعضای با کیفیت هستند. گزارش‌ها در مورد اثربخشی وب‌سایت‌های دوست‌یابی در نتیجه ازدواج‌ها یا روابط بلندمدت متفاوت است. پیو ریسرچ، بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۵ از ۳۲۱۵ بزرگسال، تخمین زد که سه میلیون آمریکایی در نتیجه ملاقات در یک وب‌سایت دوست‌یابی وارد روابط بلندمدت یا ازدواج شده‌اند. در حالی که سایت‌ها نرخ ازدواج را از ۱۰٪ تا ۲۵٪ تبلیغ کرده‌اند، جامعه‌شناسان و محققان ازدواج نسبت به این که آمار معتبری زیربنای چنین ادعاهایی باشد، به شدت تردید دارند. مطالعه پیو (جدول را ببینید) نشان داد که اینترنت در حال تبدیل شدن به یک روش برجسته و پذیرفته‌شده برای ملاقات با افراد برای قرار گذاشتن است، اگرچه هشدارهایی در مورد فریب، خطر خشونت، و برخی نگرانی‌ها در مورد انگ‌ها وجود داشت. این گزارش نشان داد که اکثر افراد تجربیات مثبتی با وب‌سایت‌های قرار اینترنتی داشته‌اند و احساس می‌کنند که این‌ها راه‌های عالی برای ملاقات با افراد بیشتر هستند. این گزارش همچنین گفت که افراد قرار اینترنتی تمایل دارند نگرش‌های اجتماعی لیبرال‌تری در مقایسه با جمعیت عمومی داشته باشند. تحقیقات دانشگاه برکلی در کالیفرنیا نشان می‌دهد که پس از ملاقات حضوری افراد قرار اینترنتی، علاقه کاهش می‌یابد. این یک رسانه لاغر است که نشانه‌های استانداردی مانند تن صدا، حرکات و ابرازهای صورت را ارائه نمی‌دهد. داده‌های قابل توجهی در مورد عادات قرار اینترنتی وجود دارد؛ برای مثال، محققان معتقدند که «احتمال پاسخ به یک پیام ارسال‌شده توسط یک فرد قرار اینترنتی به دیگری با هر روز که می‌گذرد تقریباً ۰٫۷ درصد کاهش می‌یابد». روان‌شناس لیندزی شاو تیلور دریافت که حتی اگر مردم می‌گویند مایل به قرار گذاشتن با فردی از نژاد دیگر هستند، افراد تمایل دارند شرکایی مشابه خود انتخاب کنند. + نظرسنجی استفاده از وب‌سایت آنلاین تخمین ٪ کاربران اینترنت که از آن به صورت عاشقانه استفاده کرده‌اند ۷۴٪ کسی را می‌شناسند که شریک بلندمدت از طریق اینترنت پیدا کرده است ۱۵٪ کسی را می‌شناسند که از یک وب‌سایت دوست‌یابی استفاده کرده است ۳۱٪ کسی را می‌شناسند که پس از بازدید از یک وب‌سایت به یک قرار رفته است ۲۶٪ موافقند که قرار اینترنتی می‌تواند خطرناک باشد ۶۶٪ فکر نمی‌کنند قرار اینترنتی خطرناک است ۲۵٪ معتقدند قرار اینترنتی برای کسانی است که در «وضعیت اسفناک» هستند ۲۹٪ به یک وب‌سایت دوست‌یابی رفته‌اند ۱۰٪ قرار مجازی عناصر بازی ویدئویی و دوست‌یابی را در خود جای می‌دهد. کاربران آواتارهایی ایجاد می‌کنند و در دنیاهای مجازی وقت می‌گذرانند تا با آواتارهای دیگر با هدف ملاقات برای قرارهای احتمالی آشنا شوند. قرار موبایلی یا دوست‌یابی با تلفن همراه به تبادل پیام‌های متنی برای ابراز علاقه به دیگران در سیستم اشاره دارد. در یک رویداد مجردها، گروهی از مجردها برای شرکت در فعالیت‌های مختلف با هدف ملاقات با افراد جدید دور هم جمع می‌شوند. بسیاری از رویدادها برای مجردهای دارای وابستگی‌ها، علایق یا مذاهب خاص هدف‌گذاری می‌شوند. ارزیابی هدف از قرار گذاشتن، کشف جذابیت، شناخت فرد دیگر، تعمیق ارتباط و پرورش روابط معنادار و پایدار با شرکای بالقوه یا موجود است، اغلب به عنوان راهی برای شکل‌دهی، توسعه یا حفظ روابط عاشقانه. ویژگی‌های فیزیکی، شخصیت، وضعیت مالی و سایر جنبه‌های افراد درگیر اغلب قضاوت می‌شود، و در نتیجه، احساسات می‌تواند جریحه‌دار شود و اعتماد به نفس متزلزل شود. به دلیل عدم قطعیت کل موقعیت، تمایل به قابل قبول بودن برای فرد دیگر، و احتمال طرد، قرار گذاشتن می‌تواند برای همه طرف‌های درگیر بسیار استرس‌زا باشد. اولین قرار مهم تلقی می‌شود، گاهی برای ایجاد یک اولین برداشت خوب، یا به این دلیل که قرار ممکن است به یک رابطه جدی‌تر، یا شکست عشقی یا فرندزون منجر شود. اگر رابطه پیشرفت کند، مراحل بعدی ممکن است شامل ملاقات با والدین یا سایر اعضای خانواده و در نهایت هم‌باشی، نامزدی و ازدواج باشد. توصیه‌های داده‌شده می‌تواند به تمام جنبه‌های قرار گذاشتن مربوط باشد، از جمله جنبه‌هایی مانند کجا برویم، چه بگوییم، چه نگوییم، چه بپوشیم، چگونه یک قرار را تمام کنیم، چگونه معاشقه کنیم، و رویکردهای متفاوت در مورد قرارهای اول در مقابل قرارهای بعدی. علاوه بر این، توصیه می‌تواند برای دوره‌های قبل از قرار، مانند نحوه ملاقات با شرکای بالقوه، و همچنین بعد از یک قرار، مانند چگونگی پایان دادن به یک رابطه، اعمال شود. اکنون بیش از ۳۵۰ کسب‌وکار وجود دارد که خدمات مربی دوست‌یابی را در ایالات متحده ارائه می‌دهند و تعداد این کسب‌وکارها از سال ۲۰۰۵ افزایش یافته است. تعداد قرارها بسته به فرد و موقعیت متفاوت است؛ در میان مجردهایی که فعالانه به دنبال شریک هستند، ۳۶٪ در سه ماه گذشته هیچ قراری نداشته‌اند، ۱۳٪ یک قرار داشته‌اند، ۲۲٪ دو تا چهار قرار داشته‌اند و ۲۵٪ پنج قرار یا بیشتر داشته‌اند، طبق یک نظرسنجی ایالات متحده در سال ۲۰۰۵. به عنوان مثال، هنگامی که کتاب سال ۱۹۹۵ قوانین منتشر شد، جنجال رسانه‌ای را در مورد چگونگی ارتباط مردان و زنان با یکدیگر برانگیخت، با مواضع متفاوتی که توسط ستون‌نویس مورین دود از نیویورک تایمز و نویسنده بریتانیایی کیرا کاکرین از گاردین و دیگران اتخاذ شد. این حتی باعث شده است که انسان‌شناسانی مانند هلن فیشر پیشنهاد کنند که قرار گذاشتن یک بازی است که برای «تحت تأثیر قرار دادن و تسخیر کردن» طراحی شده است و در مورد «صداقت» نیست، بلکه در مورد «تازگی»، «هیجان» و حتی «خطر» است، که می‌تواند سطوح دوپامین را در مغز افزایش دهد. ستون‌نویس توصیه‌ها، آوریل مازینی از انجمن مشاوره رابطه-از آوریل بپرسید، در مورد چنین هنجارهای در حال تحولی اظهار نظر کرده است و پیشنهاد می‌کند که هر کسی که قرار را برنامه‌ریزی می‌کند باید همان کسی باشد که هزینه را پرداخت می‌کند. موضوع قرار گذاشتن اصطلاحات فرهنگ عامه‌ای مانند منطقه دوستی را ایجاد کرده است که به موقعیتی اشاره دارد که در آن یک رابطه دوست‌یابی به یک اتحاد افلاطونی غیرجنسی تبدیل می‌شود. خشونت در حین قرار طبق یک گزارش، احتمال وقوع خشونت بین دانش‌آموزان در یک دوره ۱۲ ماهه بین یک دوست پسر و دوست دختر ۱۰٪ بود که گاهی به عنوان «خشونت شریک صمیمی» توصیف می‌شود. یک برآورد در سال ۲۰۰۴ این بود که ۲۰٪ از دختران دبیرستانی ۱۴–۱۸ ساله در ایالات متحده توسط شریک قرار «کتک خورده، سیلی خورده، هل داده شده یا مجبور به فعالیت جنسی شده‌اند». چندین مطالعه نشان می‌دهد که ۱۲٪ تا ۱۵٪ از مردان و ۲۱٪ تا ۴۰٪ از زنان درگیر نوعی از خشونت در حین قرار و خواستگاری بوده‌اند. خشونت در هنگام قرار گرفتن محدود به یک فرهنگ یا گروه یا مذهب خاصی نیست، بلکه در کشورهای مختلف یک مسئله باقی می‌ماند (معمولاً زن قربانی است، اما مواردی نیز وجود داشته است که مردان آسیب دیده‌اند). سارا مک‌کوردکوئیل پیشنهاد می‌کند که زنانی که با غریبه‌ها در قرار ملاقات می‌گذارند، ابتدا در مکان‌های عمومی شلوغ ملاقات کنند، جزئیات قرارهای آینده را با دوستان یا خانواده به اشتراک بگذارند تا بدانند کجا خواهند بود و با چه کسی خواهند بود، از فاش کردن نام خانوادگی یا آدرس خود خودداری کنند و قبل از قرار در اینترنت در مورد آنها جستجو کنند. یک مشاور پیشنهاد کرد: «نوشیدنی‌ها را بدون مراقبت رها نکنید؛ یک طرح خروج داشته باشید اگر اوضاع بد شد؛ و از یک دوست بخواهید یک ساعت پس از شروع قرار با تلفن همراه شما تماس بگیرد و بپرسد که چطور پیش می‌رود.» رسانه‌ها بازی‌های تخته‌ای قرار مرموز یک بازی تخته‌ای از شرکت میلتون بردلی است که اولین بار در سال ۱۹۶۵ منتشر شد و در سال‌های ۱۹۷۰، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۵ دوباره منتشر شد. هدف آن این است که با به دست آوردن سه کارت هم‌رنگ برای تشکیل یک لباس، برای یک قرار آماده شوید. اگر لباس بازیکن با فرد پشت در مطابقت نداشته باشد، در بسته می‌شود و بازی ادامه می‌یابد. این بازی در چندین فیلم و برنامه تلویزیونی محبوب ذکر، نمایش داده شده یا تقلید شده است. تلویزیون تعداد زیادی برنامه تلویزیون واقع‌نما و مسابقه، گذشته و حال، به دوست‌یابی می‌پردازند. برای مثال، برنامه دوست‌یابی مسابقه‌ای بازی دوست‌یابی اولین بار در سال ۱۹۶۵ پخش شد، در حالی که برنامه‌های مدرن‌تر در این ژانر شامل پروژه دوست‌یابی منهتن، قرار کورکورانه، چرخ پنجم، و کارآموز و مجموعه‌های اسپین‌آف آن است که در آن سطح بالایی از پشتیبانی و کمک‌ها به افراد در جستجوی شرکای قرار داده می‌شود. این‌ها به‌طور کامل‌تر اینجا و در مقاله مرتبط در مورد «بازی‌های واقع‌نما» که اغلب شامل قسمت‌های عاشقانه بین بازیکنان می‌شود یا آن را برمی‌انگیزد، توصیف شده‌اند. | ## جمع‌بندی | یکی دیگر از دسته‌های برنامه‌های تلویزیونی واقع‌نمای با محوریت دوست‌یابی شامل همسریابی است، مانند میلیونر میچ‌میکر و عشق سخت.