موضوع مقاله: راجستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راجستان | مقدمه: ورودی اصلی دژ عامر، «دروازهٔ خورشید» نام دارد که به «جالبی چوک»، اولین حیاط اصلی منتهی می‌شود.این دژ از اماکن مهم گردشگری راجستان و جزء میراث جهانی یونسکو در هند است. | ## بخش 1: راجستان | این ایالت در سمت شمال غربی هند واقع شده و بیشترِ بیابان تار (که به عنوان «بیابان بزرگ هند» نیز شناخته می‌شود) که منطقه‌ای وسیع و غیرقابل سکونت است را شامل می‌شود. راجستان در امتداد دره رودخانه ستلج-سند، با استان‌های پنجاب در شمال غرب و سند در غرب که متعلق به کشور پاکستان هستند، مرز مشترک دارد. این ایالت با پنج ایالت دیگر هند هم‌مرز است: پنجاب در شمال؛ هاریانا و اوتار پرادش در شمال شرق؛ مادیا پرادش در جنوب شرق؛ و گجرات در جنوب غرب. موقعیت جغرافیایی آن ۲۳ درجه و ۳ دقیقه تا ۳۰ درجه و ۱۲ دقیقه عرض شمالی و ۶۹ درجه و ۳۰ دقیقه تا ۷۸ درجه و ۱۷ دقیقه طول شرقی است و مدار رأس‌السرطان از جنوبی‌ترین نقطه آن می‌گذرد. ویژگی‌های عمده آن شامل خرابه‌های تمدن دره سند در کالی‌بنگان و بالاتال،معبد دلوارا که یک زیارتگاه جین در تنها ایستگاه تپه‌ای راجستان یعنی کوه ابو است، و رشته‌کوه باستانی آراوالی و شرق راجستان می‌شود. پارک ملی کلادو در بهاراتپور، یک میراث جهانی یونسکو است که به‌خاطر پرندگانش شهرت دارد. راجستان همچنین زیستگاه پنج ذخیره‌گاه ملی ببر است: پارک ملی رانتامبور در سوای مادوپور، ذخیره‌گاه ببر ساریسکا در الوار، ذخیره‌گاه ببر تپه‌های موکوندرا در کوتا، ذخیره‌گاه ببر رامگار ویشداری و ذخیره‌گاه ببر کارائولی دهولپور. ترک‌ها و پشتون ها نیز بعدها به منطقه آمدند و با مردمان آن آمیختند.تاریخ راجستان (به انگلیسی)، بازدید: دسامبر ۲۰۰۸. راجستان در قدیم به نام راجپوتانا هم نامیده می‌شد که به کاست راجپوت‌ها اشاره داشت. pg 322 گورکانیان مسلمان از سده شانزدهم از محدوده افغانستان امروزی وارد راجستان شده و با وجود مقاومت راجپوت‌ها بخش‌هایی از این سرزمین را تصرف کردند. گورکانیان در حدود میانه‌های سده هفدهم فرمانروایی بیشتر بخش‌های هندونشین هندوستان را در دست گرفتند. پس از فروپاشی امپراتوری گورکانی در جریان سده هجدهم میلادی مهاراجه‌های راجستان در برابر فشارهای پادشاهان همسایه خود یعنی ماراتی‌ها و پینداری‌ها مقاومت کردند. آنها سپس برای مقاومت خود از انگلیسی‌ها کمک خواستند و انگلیسی‌ها پذیرفتند در برابر کسب برخی منافع تجاری از آن‌ها حمایت کنند. V از زمان استقلال هند در سال ۱۹۴۷ پادشاهی‌های کوچک راجستان در جمهوری هند ادغام شدند و مهاراجه‌ها دیگر دارای هیچ مقام رسمی نیستند. راجستان در سال ۱۹۴۹ رسماً به عنوان یکی از ایالت‌های هند به رسمیت شناخته شد و شکل امروزی خود را در سال ۱۹۵۶ پیدا کرد. ایالت راجستان در ۳۰ مارس ۱۹۴۹ تشکیل شد، زمانی که ایالت‌های آژانس راجپوتانا که بخشی از امپراتوری بریتانیا در هند بودند، در اتحادیه جدید هند ادغام شدند. دیگر شهرهای مهم آن عبارتند از جودپور، کوتا، بیکانر، اجمیر، بیلوارا، سوای مادوپور، بهاراتپور و اودی‌پور. اقتصاد راجستان با ۱۰٫۲۰ لخ کرور روپیه تولید ناخالص داخلی و سرانه تولید ناخالص داخلی ۱۱۸ هزار روپیه، هفتمین اقتصاد بزرگ ایالتی در هند است. راجستان در میان ایالت‌های هند از نظر شاخص توسعه انسانی در رتبه بیست و دوم قرار دارد. در غرب آن پاکستان، در جنوب غربی آن گجرات، در جنوب شرقی آن مادیا پرادش، در شمال شرقی آن اوتار پرادش و هاریانا و در شمال آن پنجاب قرار دارد. ویژگی‌های جغرافیایی راجستان شامل بیابان تار و رشته‌کوه آراوالی است که از جنوب غربی تا شمال شرقی در سراسر ایالت کشیده شده و تقریباً از یک سر به سر دیگر، به طول بیش از امتداد دارد. کوه ابو در انتهای جنوب غربی این رشته‌کوه قرار دارد و توسط رود بناس غربی از رشته‌های اصلی جدا شده است. اگرچه مجموعه‌ای از خط‌الرأس‌های گسسته در جهت دهلی به سمت هاریانا ادامه می‌یابد که می‌توان آن‌ها را به صورت برون‌زده‌هایی در قالب تپه رایسینا و خط‌الرأس‌های دورتر در شمال مشاهده کرد. حدود سه پنجم راجستان در شمال غربی آراوالی قرار دارد و دو پنجم آن در سمت شرق و جنوب باقی می‌ماند. رشته‌کوه آراوالی در سراسر ایالت از قله جنوب غربی گورو شیکهار (کوه ابو) که ارتفاع آن است، تا کهیتری در شمال شرقی امتداد دارد. این رشته‌کوه ایالت را به دو بخش ۶۰ درصد در شمال غربی رشته‌کوه و ۴۰ درصد در جنوب شرقی تقسیم می‌کند. ناحیه شمال غربی شنی و کم‌بازده با آب اندک است، اما به‌تدریج از زمین‌های بیابانی در دوردست‌های غرب و شمال غرب به زمین‌های نسبتاً حاصلخیز و قابل سکونت به سمت شرق بهبود می‌یابد. منطقه جنوب شرقی که ارتفاع بیشتری دارد (۱۰۰ تا ۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا) و حاصلخیزتر است، توپوگرافی بسیار متنوعی دارد. در شمال شرقی این نواحی، منطقه‌ای ناهموار (بدبوم) وجود دارد که خط رود چمبال را دنبال می‌کند. در دوردست‌های شمال، زمین هموار می‌شود؛ دشت‌های مسطحِ شمال شرقیِ ناحیه بهاراتپور بخشی از یک حوضه آبرفتی هستند. این منطقه زیستگاه بوم‌ناحیه جنگل‌های خشک‌برگ کاتیار-گیر است، با جنگل‌های پهن‌برگ خشک گرمسیری که شامل درختان ساج، آکاسیا و دیگر درختان می‌شود. منطقه تپه‌ای واگد، که شهرهای دونگارپور، پرتاپ‌گاره و بانسوارا را در خود جای داده، در جنوبی‌ترین قسمت راجستان و در مرز گجرات و مادیا پرادش واقع شده است. با استثنای کوه ابو، واگد پرباران‌ترین منطقه در راجستان و پوشیده‌ترین منطقه از نظر جنگل است. در شمال واگد، منطقه میوار قرار دارد که شهرهای اودی‌پور و چیتورگار در آن واقع شده‌اند. در شمال هادوتی و میوار، منطقه دهوندهار واقع شده که پایتخت ایالت، جیپور، در آن قرار دارد. راجستان شرقی و جنوب شرقی توسط رودخانه‌های بناس و چمبال که از ریزابه‌های گنگ هستند، زهکشی می‌شود. بیشتر این منطقه توسط بیابان تار پوشیده شده که تا بخش‌های مجاور در پاکستان امتداد می‌یابد. رشته‌کوه آراوالی جلوی بادهای رطوبت‌زای موسمی جنوب غربی را که از دریای عرب می‌وزند نمی‌گیرد، زیرا این رشته‌کوه در جهتی موازی با بادهای موسمیِ ورودی قرار دارد و منطقه شمال غربی را در سایه باران باقی می‌گذارد. بیابان تار کم‌جمعیت است؛ شهر جودپور بزرگ‌ترین شهر در این بیابان و یک منطقه کلان‌شهری مهم در هند است که به عنوان دروازه بیابان تار شناخته می‌شود. پایگاه هوایی جودپور یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های هوایی در هند است و پایگاه‌های نیروی امنیت مرزی (BSF) و ارتش نیز در اینجا واقع شده‌اند. در حال حاضر چهار فرودگاه غیرنظامی در اینجا قرار دارند: جودپور، جیسلمیر، بیکانر و ناگور، که از این میان جودپور فرودگاه اصلی غیرنظامی است و به عنوان چهل و چهارمین فرودگاه پرتردد هند و یکی از قدیمی‌ترین باندهای پرواز هند (ساخته شده در دهه ۱۹۲۰) شناخته می‌شود. جنگل‌های خاردار درختچه‌ای شمال غربی در نواری اطراف بیابان تار، بین بیابان و کوه‌های آراوالی قرار دارند. دما در ماه‌های تابستان گاهی از ۴۵ درجه سانتی‌گراد فراتر می‌رود و در زمستان به زیر نقطه انجماد می‌رسد. مناطق گودوار، ماروار و شکاواتی به همراه شهر جودپور در منطقه جنگلی خاردار درختچه‌ای قرار دارند. رود لونی و ریزابه‌های آن شبکه رودخانه‌ای اصلی مناطق گودوار و ماروار هستند که دامنه‌های غربی آراوالی را زهکشی کرده و به سمت جنوب غرب به تالاب بزرگ ران کوچ در گجرات همسایه می‌ریزند. این رودخانه در پایین‌دست شور است و تنها تا بالوتارا در ناحیه بارمر قابل آشامیدن باقی می‌ماند. رود گاگر که از هاریانا سرچشمه می‌گیرد، یک جریان فصلی است که در شن‌های بیابان تار در گوشه شمالی ایالت ناپدید می‌شود و به عنوان بقایای رودخانه باستانی ساراسواتی در نظر گرفته می‌شود. تاریخ دوران باستان دوران باستان راجستان، بخشی بسیار کهن از تاریخ هند است و ریشه‌های آن به هزاران سال پیش بازمی‌گردد. در دوره‌های نخستین، یعنی حدود دو هزار و پانصد تا هزار و پانصد سال پیش از میلاد، نشانه‌هایی از تمدن درهٔ سند در این منطقه دیده می‌شود، به‌ویژه در ناحیه‌ای به نام «کالی‌بانگان». مردم آن دوران بیشتر به کشاورزی، ساخت سفال و استفاده از فلزات مشغول بودند و نشانه‌هایی از زندگی شهری در آن‌ها دیده می‌شود. در دوران ودایی، یعنی حدود هزار و پانصد تا پانصد سال پیش از میلاد، اقوام آریایی به این سرزمین آمدند و نخستین پادشاهی‌های کوچک شکل گرفتند. از میان آن‌ها می‌توان به پادشاهی «ماتسیا» در نزدیکی شهرهای امروزی جایپور و الوار اشاره کرد. در این دوران، آیین‌های ودایی و باورهای ابتدایی هندو شکل گرفتند و ساختار اجتماعی تازه‌ای پدید آمد. در ادامه، از حدود پانصد سال پیش از میلاد تا سدهٔ سوم میلادی، راجستان بخشی از امپراتوری‌های بزرگ هند بود. در این دوران، امپراتوری «مائوریا» به رهبری پادشاه آشوکا، و پس از آن امپراتوری «گوپتا»، نقش پررنگی در شکوفایی فرهنگی و اقتصادی منطقه داشتند. در این زمان، آیین بودا و آیین جین در راجستان گسترش یافت و معابد و یادمان‌های بسیاری از آن دوره بر جای مانده است. پس از فروپاشی حکومت گوپتاها، در سده‌های چهارم تا دوازدهم میلادی، سلسله‌های محلی چون «گورجارا پراتیهارا»، «چوهان»، «پارمار» و «سولانکی» بر بخش‌های گوناگون راجستان فرمان می‌راندند. این دوران را می‌توان عصر زرین هنر، معماری و فرهنگ راجستان دانست، زیرا بسیاری از قلعه‌ها، معابد سنگی و شهرهای کهن در همین زمان ساخته شدند. در مجموع، راجستان در دوران باستان نه تنها مرکز تمدن و دین، بلکه یکی از مسیرهای مهم بازرگانی و فرهنگی هند بود. این سرزمین بعدها با ظهور خاندان‌های جنگاور «راجپوت» به نمادی از شجاعت و شکوه تاریخی هند بدل شد. بخش‌هایی از آنچه اکنون راجستان است، تا حدی جزئی از تمدن ودایی و تمدن دره سند بود. کالی‌بنگان در ناحیه هانومانگر، یکی از پایتخت‌های استانی مهم در تمدن دره سند بود. تاپسفیلد می‌نویسد که راجپوت‌ها اولین بار در هزاره اول پس از میلاد از شمال غرب وارد هند شدند. آن‌ها پادشاهی‌هایی را در غرب هند در منطقه‌ای که اکنون به نام راجستان شناخته می‌شود، تأسیس کردند. یک کاوش باستان‌شناسی در محوطه بالاتال در ناحیه اودی‌پور، سکونتگاهی هم‌دوره با تمدن هاراپا را نشان می‌دهد که قدمت آن به ۳۰۰۰ تا ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد. ابزارهای عصر سنگ با قدمت ۵۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ سال در نواحی بوندی و بیلوارا در این ایالت یافت شده‌اند. گفته می‌شود پادشاهی ماتسیا از تمدن ودایی هند، تقریباً با ایالت سابق جیپور در راجستان مطابقت داشته و شامل کل الوار و بخش‌هایی از بهاراتپور می‌شده است. پایتخت ماتسیا در ویرات‌نگر (بیرات امروزی) بود که گفته می‌شود نام خود را از بنیان‌گذارش، پادشاه ویرات گرفته است. بارگاوا همچنین رود صاحبی امروزی را همان رود ویدیِ دریشادواتی می‌داند که به همراه رود ساراسواتی مرزهای ایالت ویدی برهماوارتا را تشکیل می‌دادند.مانوسمریتی مانو و بریگو، مانوسمریتی را برای جمعی از پیشگویان در این منطقه روایت کردند. آشرام‌های پیشگویان ویدی، بریگو و پسرش چیوان رشی، که چیوان‌پراش برای او ساخته شد، در نزدیکی تپه دوسی قرار داشتند؛ بخشی از این تپه در روستای دوسی در ناحیه جونجونو در راجستان و بخشی دیگر در ناحیه ماهندرگاره در هاریانا واقع شده است. ساتراپ‌های باختری (۴۰۵ تا ۳۵ پیش از میلاد)، فرمانروایان سکایی بخش غربی هند، جانشینان سکاهای هند بودند و با کوشانیان که بر بخش شمالی شبه‌قاره هند حکومت می‌کردند، هم‌دوره بودند. کتیبه ستون الله‌آباد (که با نام کتیبه ستون پریاگا نیز شناخته می‌شود) از سامودراگوپتا (۳۶۰ میلادی)، ثبت کرده است که آبهیراها قبیله‌ای قدرتمند بودند که بر تمام راجستان حکومت می‌کردند. پراتیهاراها برای دودمان‌های متعددی در این بخش از کشور حکومت کردند؛ این منطقه با نام «گورجاراترا» شناخته می‌شد. تا قرن دهم میلادی، تقریباً تمام شمال هند سروری پراتیهاراهای امپراتوری را که مقر قدرتشان در قنوج بود، به رسمیت می‌شناختند. امپراتوری گورجارا-پراتیهارا از قرن هشتم تا یازدهم به عنوان سدی در برابر مهاجمان عرب عمل کرد. | ## بخش 2: راجستان | دستاورد اصلی امپراتوری گورجارا-پراتیهارا در مقاومت موفقیت‌آمیز آن در برابر تهاجمات خارجی از غرب، که از روزگار جنید آغاز شده بود، نهفته است. او همچنین خاطرنشان می‌کند که مورخان هند از پیشروی کند مهاجمان مسلمان در هند، در مقایسه با پیشروی سریع آن‌ها در سایر نقاط جهان، شگفت‌زده بوده‌اند. اکنون تردید کمی وجود دارد که این قدرت ارتش پراتیهارا بود که به‌طور مؤثری مانع پیشروی اعراب به فراتر از محدوده سند شد؛ منطقه‌ای که تنها فتح آن‌ها برای نزدیک به ۳۰۰ سال بود. سده‌های میانه و اوایل دوران معاصر غوریان تلاشی برای حمله به هند از طریق جنوب راجستان انجام دادند، اما در سال ۱۱۷۸ در نبرد کاساهرادا توسط اتحادیه‌ای از راجپوت‌ها به رهبری مولاراجا دوم از پادشاهی گجرات شکست خوردند. پریتوی‌راج چوهان اتحادیه‌ای از طوایف راجپوت را رهبری کرد و غوریان مهاجم به فرماندهی محمد غوری را در نبرد اول تاراین در سال ۱۱۹۱ شکست داد. پس از شکست چوهان در همان سال، بخشی از راجستان تحت تسلط فرمانروایان مسلمان درآمد. از زمان تهاجم ترکان مسلمان از قرن سیزدهم به بعد، راجپوت‌ها در برابر نفوذ مسلمانان به هند مقاومت کردند و فرهنگ هندو را در دربارهای خود حفظ نمودند. راجپوت‌ها با جنگاوری و دلاوری خود برای قرن‌ها در برابر تهاجمات اسلامی مقاومت کردند. رعناهای میوار رهبری سایر پادشاهی‌ها را در مقاومت علیه حکومت بیگانه بر عهده داشتند. رعنا کومبای شکست‌ناپذیر، سلاطین مالوا، ناگور و گجرات را شکست داد و میوار را به قدرتمندترین پادشاهی راجپوت در هند تبدیل کرد. رعنا سانگای جاه‌طلب طوایف مختلف راجپوت، از جمله خان‌زاده‌های میوات مسلمان تحت رهبری راجا حسن خان میواتی را متحد کرد و علیه قدرت‌های خارجی در هند جنگید. رعنا سانگا امپراتوری لودی افغان در دهلی را شکست داد و سلطنت‌های ترک مالوا و گجرات را در هم کوبید. رعنا سانگا سپس تلاش کرد تا یک امپراتوری هندی ایجاد کند اما در نبرد خانوا توسط اولین امپراتور گورکانی، بابر، شکست خورد. پس از مرگ رعنا سانگا، ماروار به عنوان مرکز قدرت در راجستان تحت رهبری رائو مالدئو راتور ظهور کرد. او جیسلمیر، بخش‌هایی از گجرات، جالور، ناگور، اجمیر، سانچور، بینمال، رادان‌پور، بیانا، تونک، تودا و نابهارا را فتح کرد. او فرماندهان ارتش راتور را با حیله در نبرد سامل شکست داد و برخی از قلمروهای ماروار را تصرف کرد، اما این مناطق در سال ۱۵۴۵ توسط راتورها بازپس گرفته شد.Mahajan, V. هم چاندرا ویکرامادیتیا، امپراتور هندو، در سال ۱۵۰۱ در روستای ماچری در ناحیه الوار متولد شد. او در ۲۲ نبرد علیه افغان‌ها، از پنجاب تا بنگال شامل ایالت‌های اجمیر و الوار در راجستان پیروز شد و نیروهای اکبر را دو بار، ابتدا در آگرا و سپس در دهلی در سال ۱۵۵۶ در نبرد دهلی شکست دادBhardwaj, K. در دوران سلطنت اکبر، اکثر پادشاهان راجپوت سیادت گورکانیان را پذیرفتند، اما حاکمان میوار (رعنا اودی سینگ دوم) و ماروار (رائو چاندراسن راتور) از هرگونه اتحاد با گورکانیان سرباز زدند. اکبر برای درس دادن به راجپوت‌ها به اودی سینگ حمله کرد و فرمانده راجپوت، جایمال از چیتور و شهروندان میوار را در تعداد زیاد کشت. اکبر ۲۰٬۰۰۰ تا ۲۵٬۰۰۰ شهروند غیرمسلح را در چیتور به این بهانه که فعالانه در مقاومت کمک کرده بودند، به قتل رساند. ماهارانا پرتاپ سوگند یاد کرد که انتقام شهروندان چیتور را بگیرد؛ او تا زمان مرگش با امپراتوری گورکانی جنگید و بیشتر میوار به جز خود چیتور را آزاد کرد. ماهارانا پرتاپ به زودی به مشهورترین جنگجوی راجستان تبدیل شد و در سراسر هند به خاطر جنگ‌های پراکنده و اقدامات نجیبانه خود مشهور گشت. به گفته ساتیش چاندرا، «ایستادگی رعنا پرتاپ در برابر امپراتوری قدرتمند گورکانی، تقریباً به تنهایی و بدون کمک دیگر ایالت‌های راجپوت، حماسه‌ای باشکوه از دلاوری راجپوت و روحیه ایثار برای اصول گرامی را تشکیل می‌دهد. روش‌های جنگ پراکنده رعنا پرتاپ بعداً توسط ملک عنبر، ژنرال دکنی، و توسط شیواجی بیشتر بسط داده شد». رعنا امر سینگ یکم جنگ اجدادش را علیه گورکانیان در زمان جهانگیر ادامه داد و ارتش‌های گورکانی را در دیوار عقب راند. بعداً لشکرکشی دیگری به رهبری شاهزاده خرم فرستاده شد که خسارات زیادی به جان و مال میوار وارد کرد. بسیاری از معابد ویران شدند، چندین روستا به آتش کشیده شد و زنان و کودکان اسیر و شکنجه شدند تا امر سینگ را وادار به پذیرش تسلیم کنند. 304 پس از مرگ اورنگ‌زیب، بهادرشاه یکم سعی کرد مانند اجدادش راجستان را تحت سلطه درآورد، اما نقشه او زمانی نتیجه عکس داد که سه راجای راجپوت از آمر، اودی‌پور و جودپور مقاومت مشترکی را علیه گورکانیان تشکیل دادند. راجپوت‌ها ابتدا فرماندهان جودپور و بیانا را اخراج کردند و آمر را با یک حمله شبانه بازپس گرفتند. آن‌ها سپس سید حسین خان برها، فرمانده میوات و بسیاری دیگر از افسران گورکانی را کشتند. 322 جات‌ها به رهبری سوراج مال، پادگان گورکانی در آگرا را در هم نوردیدند و شهر را غارت کردند و دو در بزرگ نقره‌ای ورودی تاج‌محل معروف را با خود بردند که سپس توسط سوراج مال در سال ۱۷۶۳ ذوب شد. در طول سال‌ها، گورکانیان دچار اختلافات داخلی شدند که گاهی اوقات آن‌ها را به‌شدت منحرف می‌کرد. امپراتوری گورکانی به تضعیف ادامه داد و با زوال امپراتوری در اواخر قرن هجدهم، راجپوتانا تحت نفوذ مرات‌ها درآمد. امپراتوری مراتی که جایگزین امپراتوری گورکانی به عنوان ارباب شبه‌قاره شده بود، سرانجام در سال ۱۸۱۸ جای خود را به امپراتوری بریتانیا داد. در قرن نوزدهم، پادشاهی‌های راجپوت پس از جنگ‌های مداوم و به دلیل باج‌های سنگینی که توسط امپراتوری مراتی گرفته می‌شد، از نظر مالی و نیروی انسانی فرسوده شده بودند. پادشاهان راجپوت برای نجات پادشاهی‌های خود از بی‌ثباتی، شورش‌ها و راهزنی، در اوایل قرن نوزدهم معاهداتی را با بریتانیا منعقد کردند و تحت‌الحمایگی بریتانیا و کنترل بر امور خارجی خود را در ازای خودمختاری داخلی پذیرفتند. صدف‌های دریایی و تنه‌های عظیم فسیل شده درختان در این پارک، تاریخ زمین‌شناسی بیابان را ثبت کرده‌اند. با این حال، ترافیک جاده‌ای در داخل پارک تهدیدی برای چندین گونه وحشی پارک محسوب می‌شود و گزارش‌هایی مبنی بر مرگ چندین گونه از دوزیستان، خزندگان، پرندگان و پستانداران بر اثر تصادف جاده‌ای وجود دارد. پارک ملی رانتامبور واقع در سوای مدهاپور، که یکی از پناهگاه‌های شناخته‌شده ببر در کشور است، در سال ۱۹۷۳ بخشی از پروژه ببر شد. پناهگاه تال چاپار یک پناهگاه بسیار کوچک در سوجان‌گاره، ناحیه چورو، در جیپور در منطقه شیخاواتی است. روباه سرخ و کاراکال، یک شکارچی رأس هرم که با نام «سیاه‌گوش بیابان» نیز شناخته می‌شود، به همراه پرندگانی مانند کبک، سنقرها، عقاب شاهی، سنقر سفید، سنقر تالابی، عقاب مارخور پنجه‌کوتاه، عقاب خاکی، بازگنجشک، چکاوک کاکلی، درنای طناز، چکاوک آسمانی خاوری، زنبورخوار سبز، قمری قهوه‌ای، اکراس پس‌سرسرخ و کوکر در آنجا قابل مشاهده هستند. هوبره هندی که به‌طور محلی «گوداوان» نامیده می‌شود و پرنده ایالتی است، از سال ۲۰۱۱ در رده در معرض انقراض شدید طبقه‌بندی شده است. چهار پارک ملی و پناهگاه حیات وحش وجود دارد: پارک ملی کلادو در بهاراتپور، پناهگاه ببر ساریسکا در الوار، پارک ملی رانتامبور در سوای مدهاپور و پارک ملی دزرت در جیسلمیر. یک مؤسسه سطح ملی، مؤسسه پژوهشی جنگل‌های خشک (AFRI) که یک مؤسسه خودگردان وابسته به وزارت جنگلداری است، در جودپور واقع شده و به‌طور مداوم بر روی گیاهان بیابانی و حفاظت از آن‌ها کار می‌کند. این پارک در سطح جهانی به‌خاطر جمعیت ببرهایش شناخته شده است و توسط دوستداران طبیعت و عکاسان به عنوان یکی از بهترین مکان‌ها در هند برای دیدن ببرها در نظر گرفته می‌شود. در مقطعی، به دلیل شکار غیرقانونی و سهل‌انگاری، ببرها در ساریسکا منقرض شدند، اما پنج ببر به آنجا منتقل شده‌اند. از مهم‌ترین پناهگاه‌های حیات وحش می‌توان به پناهگاه کوه ابو، پناهگاه بهینس‌رود گاره، پناهگاه داراه، پناهگاه جایسامند، پناهگاه حیات وحش کومبال‌گاره، پناهگاه جواهر ساگار و پناهگاه حیات وحش سیتا ماتا اشاره کرد. فرماندار به عنوان رهبر قانونی ایالت خدمت می‌کند، در حالی که وزیر اعلی نقش رئیس دولت و رئیس شورای وزیران را بر عهده دارد. مجلس قانون‌گذاری راجستان متشکل از ۲۰۰ عضو است که برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌شوند. این ایالت ۲۵ کرسی در لوک سبها (مجلس سفلی پارلمان هند) و ۱۰ کرسی در راجیه سبها (مجلس علیا) دارد. دولت راجستان یک نهاد منتخب دموکراتیک در هند است که فرماندار در راس قانونی آن قرار دارد. رهبر حزب یا ائتلافی که اکثریت را در مجلس قانون‌گذاری دارد، توسط فرماندار به عنوان وزیر اعلی منصوب می‌شود و شورای وزیران توسط فرماندار و به توصیه وزیر اعلی منصوب می‌گردند. فرماندار یک رئیس تشریفاتی باقی می‌ماند، در حالی که وزیر اعلی و شورای او مسئول عملکردهای روزمره دولت هستند. هر اداره همچنین دارای افسرانی با درجه دبیر، دبیر ویژه، دبیر مشترک و غیره است که وزیر و دبیر ارشد اضافی/دبیر اصلی را یاری می‌کنند. در راجستان، نیروی پلیس توسط یک افسر IPS که سمت مدیر کل پلیس را دارد، رهبری می‌شود. مسئولیت اصلی آن‌ها حفظ نظم و قانون و رسیدگی به مسائل مربوطه در نواحی خودشان است. این مسئولیت با کمک افسرانی از خدمات جنگل راجستان و خدمات تابعه راجستان انجام می‌شود. رئیس‌جمهور هند قاضی ارشد دادگاه عالی قوه قضائیه راجستان را با مشورت قاضی ارشد هند در دیوان عالی هند و همچنین فرماندار راجستان منصوب می‌کند. در راجستان، خدمات قضایی تابعه بخش ضروری از قوه قضائیه ایالت است و به دو دسته تقسیم می‌شود: خدمات قضایی مدنی راجستان و خدمات قضایی عالی راجستان. دسته اول شامل قضات مدنی (بخش پایین‌تر)/قضات قضایی و قضات مدنی (بخش ارشد)/قاضی ارشد قضایی است. زیربخش‌ها (تحصیل‌ها) مسئول اداره نواحی هستند و توسط قاضیان زیربخش نظارت می‌شوند. تحصیل‌ها یک سطح میانی از پانچایات بین زیلا پریشاد (شوراهای ناحیه) در سطح ناحیه و گرام پانچایات (شوراهای روستا) در سطح پایین‌تر هستند. جمعیت مطلق شهری این ایالت ۱۷٫۴ میلیون نفر است که ۲۴٫۸۷٪ از کل جمعیت شهری ایالت را تشکیل می‌دهد. ارتباطات شرکت‌های بزرگ ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی (ISP) و مخابراتی در راجستان حضور دارند که شامل ودافون آیدیا، بی‌اس‌ان‌ال، بهارتی ایرتل، ریلاینس جیو، دیتا اینفوسیس، ریل‌تل و پارک‌های فناوری نرم‌افزار هند (STPI) می‌شوند. دیتا اینفوسیس نخستین آی‌اس‌پی بود که اینترنت را در آوریل ۱۹۹۹ به راجستان آورد و ایرتل هند نخستین شرکت تلفن همراه خصوصی در این ایالت بود. گندم و جو در مناطق وسیعی کشت می‌شوند، همان‌طور که حبوبات، نیشکر و دانه‌های روغنی نیز کشت می‌شوند. راجستان در میان بزرگ‌ترین تولیدکنندگان دانه‌های روغنی در هند است و دومین تولیدکننده بزرگ روغن گیاهی محسوب می‌شود. راجستان همچنین بزرگ‌ترین ایالت تولیدکننده پشم در هند و تولیدکننده و مصرف‌کننده اصلی تریاک است. این ایالت دارای ذخایر غنی نمک در سمبهر، معادن مس در کهتری، جهونجونو و معادن روی در داریبا، معادن زاوار و رامپورا آگوچا (روباز) در نزدیکی بیلوارا است. ماسه‌سنگ جودپور بیشتر در بناهای تاریخی، ساختمان‌های مهم و ساختمان‌های مسکونی استفاده می‌شود. راجستان همچنین بخشی از کریدور صنعتی دهلی-مبئی است که قرار است از نظر اقتصادی منتفع شود. این ایالت ۳۹٪ از DMIC را در اختیار دارد و نواحی عمده جیپور، الوار، کوتا و بیلوارا از آن بهره‌مند می‌شوند. راجستان در سال ۲۰۱۹ توانست ۱۰۰٪ جمعیت خود را به برق متصل کند (افزایش نرخ دسترسی به برق از ۷۱٪ جمعیت در سال ۲۰۱۵). بخش انرژی‌های تجدیدپذیر مهم‌ترین نقش را در افزایش ظرفیت‌های تولید ایفا می‌کند که تمرکز اصلی آن بر انرژی خورشیدی است. | ## بخش 3: راجستان | در سال ۲۰۲۰، پارک خورشیدی بهادلا به عنوان بزرگ‌ترین خوشه نیروگاه‌های فتوولتائیک در یک منطقه واحد در جهان شناخته شد که توان نصب شده آن از ۲٫۲ گیگاوات پیک فراتر می‌رود. این ایالت ۶۷۹٫۱۷۲ تن نقره در سال ۲۰۱۸–۱۹، ۶۰۹٫۱۵۳ تن در سال ۲۰۱۹–۲۰ و ۷۰۵٫۶۷۶ تن در سال ۲۰۲۰–۲۱ تولید کرد. ترابری راجستان توسط بزرگراه‌های ملی بسیاری متصل شده است که مشهورترین آن‌ها بزرگراه ملی ۸ است که نخستین بزرگراه ۴ تا ۸ بانده در هند محسوب می‌شود. راجستان همچنین دارای یک سیستم ترابری زمینی بین‌شهری در هر دو بخش راه‌آهن و شبکه اتوبوس‌رانی است. هوایی فرودگاه بین‌المللی جیپور (JAI) در جیپور، بزرگ‌ترین، شلوغ‌ترین و تنها فرودگاه بین‌المللی این ایالت است. فرودگاه بین‌المللی جیپور پروازهای بین‌المللی به مقصد فرودگاه بین‌المللی دبی، فرودگاه بین‌المللی دن موئنگ، فرودگاه بین‌المللی شارجه و فرودگاه بین‌المللی مسقط ارائه می‌دهد. پنج فرودگاه غیرنظامی در راجستان وجود دارد که شامل فرودگاه جودپور، فرودگاه اودایپور، فرودگاه کیشانگار، فرودگاه بیکانر و فرودگاه جیسلمیر می‌شود. فرودگاه‌های داخلی توسط اداره فرودگاه‌های هند (AAI) اداره می‌شوند و بخش پروازی (Airside) خود را با نیروی هوایی هند شریک هستند. این فرودگاه‌ها راجستان را به شهرهای بزرگ هند مانند بمبئی، کلکته، حیدرآباد (هند)، چنای و بنگلور متصل می‌کنند. راه‌آهن طول خطوط راه‌آهن هند در این ایالت ۸٫۶۶ درصد از کل طول مسیرهای هند را تشکیل می‌دهد. کوتا تنها بخش برقی است که توسط سه قطار راجدهانی اکسپرس و قطارهایی به تمام شهرهای بزرگ هند خدمات‌رسانی می‌شود. جیپور سوپرفست اکسپرس، سریع‌ترین قطار در رده قطارهای سوپرفست، پایتخت مالی هند بمبئی را به جیپور متصل می‌کند. قطار لوکس گردشگری ماهاراجاس اکسپرس در سراسر شمال غربی و مرکز هند، عمدتاً با تمرکز بر راجستان حرکت می‌کند. همچنین یک راه‌آهن بین‌المللی به نام تار اکسپرس از جودپور (هند) به کراچی (پاکستان) وجود دارد. جاده این ایالت توسط شبکه جاده‌ای قابل توجهی خدمات‌رسانی می‌شود که مراکز شهری، بازارهای کشاورزی و مناطق روستایی را به هم متصل می‌کند. وزارت کارهای عمومی مسئول نگهداری و گسترش سیستم بزرگراه‌های ایالتی و جاده‌های اصلی ناحیه است. بزرگراه جیپور-کیشانگار بخشی از بزرگراه ملی ۸ را تشکیل می‌دهد که جزئی از پروژه چهارگوش طلایی است. شرکت حمل و نقل جاده‌ای ایالت راجستان (RSRTC) در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد تا خدمات حمل و نقل جاده‌ای مسافری اقتصادی و قابل اعتماد را در ایالت با خدمات اتصالی به ایالت‌های همجوار فراهم کند. برای سفرهای محلی، این ایالت مانند اکثر مناطق کشور، دارای اتوریکشا و ریکشای رکابی است. سرعت متوسط در بزرگراه‌های ایالتی به دلیل حضور سنگین وسایل نقلیه بین ۵۰ تا ۶۰ کیلومتر بر ساعت متغیر است؛ در روستاها و شهرک‌ها، سرعت‌ها تا پایین می‌آید. جمعیت‌شناسی جمعیت بر اساس سرشماری ۲۰۱۱ هند، راجستان دارای جمعیت کل ۶۸٬۵۴۸٬۴۳۷ نفر است. نسبت جنسی در سال ۲۰۱۱، با ۹۲۸ زن به ازای هر ۱۰۰۰ مرد، پایین‌تر از میانگین ملی (۹۴۳) بود. ایالت راجستان همچنین محل سکونت مردم سندی است که در جریان جدایی هند و پاکستان در سال ۱۹۴۷ از ایالت سند (اکنون در پاکستان) به راجستان آمدند. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۳ مجله «آتلوک»، برهمینها ۸ تا ۱۰ درصد از جمعیت راجستان را تشکیل می‌دادند، اما در گزارش سال ۲۰۰۷ این رقم تنها ۷ درصد ذکر شد. بر اساس گزارشی از «گروه نتورک۱۸» در زمان انتخابات مجلس راجستان ۲۰۱۸، جمعیت طبقات فهرست‌شده (SC) ۱۸٪، قبایل فهرست‌شده (ST) ۱۳٪، مردم جت ۱۲٪، مردم گوجر و راجپوت هر کدام ۹٪، و برهمینها و میناها هر کدام ۷٪ بوده است. گزارشی از «هندوستان تایمز» در سال ۲۰۱۹ نیز تأیید می‌کند که مجموع جمعیت قبایل فهرست‌شده (ST) ۱۳٪ است که از این میان میناها با ۷٪ بزرگ‌ترین گروه را تشکیل می‌دهند. طبق گزارش دویچه وله، جت‌ها ۱۲ تا ۱۵ درصد از جمعیت راجستان را تشکیل می‌دهند و پس از آن‌ها میناها با ۱۰ درصد و گوجرها با ۶ درصد قرار دارند. در حالی که طبق گزارش سال ۲۰۰۷ بی‌بی‌سی نیوز، میناها ۱۴٪ و گوجرها ۴٪ از جمعیت ایالت را تشکیل می‌دادند. زبان زبان هندی زبان رسمی ایالت است، در حالی که زبان انگلیسی زبان رسمی اضافی است. زبان‌های راجستان عمدتاً متعلق به زبان راجستانی از زبان‌های هندوآریایی هستند که اکثر مردم آن را به عنوان زبان خود می‌دانند. در شمال، گویش‌هایی از زبان پنجابی و باگری صحبت می‌شود که حالت گذار میان راجستانی و پنجابی است. در شمال شرقی، شیخاواتی و زبان جیپوری صحبت می‌شوند که به تدریج با زبان هریانوی ادغام می‌شوند. در غرب و در قلب بیابان تار، زبان مارواری صحبت می‌شود که در جنوب غربی به زبان گجراتی می‌پیوندد. در جنوب، در منطقه میوار، میواری صحبت می‌شود، در حالی که در تپه‌های واگاد، واگدی که یکی از زبان‌های بهیل است، رواج دارد. بسیاری از گویشوران زبان‌های راجستانی، زبان خود را هندی می‌نامند و هندی معیار زبان آموزش است و در شهرها رایج است. زبان اردو نیز در شهرها رایج است، اگرچه اکثریت بزرگ مسلمانان به یکی از زبان‌های راجستانی به عنوان زبان اول خود صحبت می‌کنند. زبان سندی نیز در شهرها و در امتداد مرز با ایالت سند پاکستان رایج است، جایی که دهاتکی، یک زبان گذار بین مارواری و سندی، گویش اصلی در هر دو طرف مرز است. زبان‌هایی که تحت فرمول سه زبانی آموزش داده می‌شوند عبارتند از: زبان اول: هندی زبان دوم: انگلیسی زبان سوم: گجراتی، پنجابی، سانسکریت، سندی یا اردو دین ساکنان راجستان عمدتاً هندو هستند که ۸۸٫۴۹٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. غذاهایی که بتوانند چندین روز دوام بیاورند و بدون گرم کردن خورده شوند، ترجیح داده می‌شدند؛ بنابراین، ترشی‌های راجستان به خاطر طعم تند و تیزشان بسیار معروف هستند. خوراک «پانچکوتا» نیز مشهور است – به معنی ۵ سبزی – غذایی که چندین روز می‌ماند و از گیاهان خودروی خاصی تهیه می‌شود که فقط در بیابان وحشی می‌رویند. دیگر غذاهای معروف عبارتند از «باجری کی روتی» (نان ارزن) و «lahsun ki chutney» (چاتنی سیر تند)، «مأوا کاچوری»، میرچی وادا، پیاز کاچوری و گیوار از جودپور، مأوا (کیک شیر) الوار، «کادی کاچوری» از آجمر، «مالپوا» از پوشکار، دال کاچوری (کوتا کاچوری) از کوتا و راسگولاهای بیکانر. منشأ مفهوم مارواری بوجنالیا یا رستوران‌های گیاهی که امروزه در بسیاری از نقاط هند یافت می‌شوند و غذای گیاهی محبوب در میان مردم مارواری را ارائه می‌دهند، منطقه ماروار در این ایالت است. گی (روغن حیوانی) یک ماده ضروری در اکثر غذاهای راجستانی است و ریختن مقدار زیادی گی روی غذا به عنوان نشانه خوش‌آمدگویی به مهمانان انجام می‌شود. روش سنتی سرو آن این است که ابتدا باتی را به‌صورت درشت خرد کرده و سپس روی آن گی خالص می‌ریزند. این غذا با دال (عدس) و چاتنی سیر تند سرو می‌شود؛ همچنین با «بسان کی کادی» (کادی آرد نخودچی) نیز سرو می‌گردد. این غذا معمولاً در تمام جشن‌ها، از جمله مناسبت‌های مذهبی، مراسم عروسی و جشن‌های تولد در راجستان سرو می‌شود. موسیقی و رقص رقص گومار از جیپور، جودپور و کالبلیا از قبیله کالبلیا شهرت جهانی یافته‌اند. جوامع منگانیار، مینا و لانگا از راجستان به خاطر موسیقی محلی‌شان قابل توجه هستند. کاتپوتلی (خیمه‌شب‌بازی)، بوپا، چانگ، تراتالی، گیند، رقص گیر، کاچی گوری و تجایی نمونه‌هایی از فرهنگ سنتی راجستان هستند. ترانه‌های محلی معمولاً تصنیف‌هایی هستند که کارهای قهرمانانه و داستان‌های عاشقانه را روایت می‌کنند؛ و ترانه‌های مذهبی یا نیایشی معروف به «باجان» و «بانی» که اغلب با سازهایی مانند دولک، سی‌تار و سارنگی همراهی می‌شوند نیز خوانده می‌شوند. چاپ‌های بلوکی، چاپ‌های گره‌رنگی (تای و دای)، گوتا پاتی (اصلی)، چاپ‌های باگارو، چاپ‌های سنگانر و گلدوزی زری محصولات صادراتی عمده از راجستان هستند. اقلام صنایع دستی مانند مبلمان و کارهای چوبی، فرش و سفالگری آبی معمولاً در اینجا یافت می‌شوند. خرید بازتاب‌دهنده فرهنگ رنگارنگ است، لباس‌های راجستانی دارای آینه‌کاری و گلدوزی زیادی هستند. لباس سنتی زنان راجستانی شامل دامن بلند تا مچ پا و یک بالاپوش کوتاه است که به «چانیا چولی» معروف است. تکه‌ای پارچه برای پوشاندن سر، هم برای محافظت در برابر گرما و هم برای حفظ عفت استفاده می‌شود. لباس‌های راجستانی معمولاً با رنگ‌های روشن مانند آبی، زرد و نارنجی طراحی می‌شوند. طبق سیستم آموزش در هند، دانش‌آموزان پس از اتمام دبیرستان، معمولاً به مدت دو سال در یک کالج مقدماتی (که به عنوان پیش‌دانشگاهی نیز شناخته می‌شود) یا در مدارسی با امکانات متوسطه عالی وابسته به هیئت آموزش متوسطه راجستان یا هر هیئت مرکزی دیگری ثبت‌نام می‌کنند. دانش‌آموزان یکی از سه رشته، یعنی علوم انسانی، بازرگانی یا علوم تجربی را انتخاب می‌کنند. پس از اتمام واحدهای درسی مورد نیاز، دانش‌آموزان می‌توانند در برنامه‌های مدرک عمومی یا حرفه‌ای ثبت‌نام کنند. راجستان دارای ۵۲ دانشگاه است که شامل ۲۶ دانشگاه دولتی با بودجه ایالتی، ۷ دانشگاه فرضی، یک مؤسسات فناوری هند (IIT) در جودپور، یک IIM در اودایپور، یک NIT در جیپور، یک دانشگاه ملی حقوق، جودپور در جودپور و یک دانشگاه مرکزی و تحت اداره ایالت می‌باشد. کوتا به عنوان قطبی برای آموزش دانش‌آموزان جهت شرکت در امتحانات رقابتی مختلف در سطح ملی که برای پذیرش در دانشکده‌های مهندسی و پزشکی سراسر کشور ضروری هستند، مشهور است. به منظور ترویج فرهنگ مطالعه در میان جمعیت روستایی، دولت کتابخانه‌های جدیدی تا سطح پانچایات تأسیس کرده و تمام کتابخانه‌های عمومی در سراسر ایالت را رایانه‌ای کرده است تا امکانات مدرن را برای خوانندگان و اعضا فراهم کند. باسوادی در دهه‌های اخیر، نرخ باسوادی در راجستان به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است. این بالاترین جهش در درصد باسوادی ثبت‌شده در هند بود (افزایش باسوادی زنان ۲۳٪ بود). در سرشماری ۲۰۱۱، راجستان دارای نرخ باسوادی ۶۷٫۰۶٪ (۸۰٫۵۱٪ مردان و ۵۲٫۶۶٪ زنان) بود. اگرچه نرخ باسوادی راجستان پایین‌تر از میانگین ملی ۷۴٫۰۴٪ است و با وجود اینکه نرخ باسوادی زنان آن پایین‌ترین در کشور است، این ایالت به خاطر تلاش‌ها و دستاوردهایش در افزایش نرخ باسوادی مورد تحسین قرار گرفته است. زمانی که فرماندار راجستان حداقل مدرک تحصیلی را برای انتخابات پانچایات روستا تعیین کرد، این موضوع در تمام سطوح حزبی مورد بحث قرار گرفت. راجستان در سال ۲۰۱۷ مجموعاً ۴۵٫۹ میلیون گردشگر داخلی و ۱٫۶ میلیون گردشگر خارجی را جذب کرد که دهمین رتبه در گردشگران داخلی و پنجمین رتبه در گردشگران خارجی است. راجستان خانه جاذبه‌های بسیاری برای مسافران داخلی و خارجی است، از جمله قلعه‌ها و کاخ‌های جیپور، دریاچه‌های اودایپور، معابد راج‌سمند و پالی، تپه‌های شنی جیسلمیر و بیکانر، حویلیهای مانداوا و فاتح‌پور، حیات وحش سوای مدهاپور، مناظر کوه ابو، قبایل دونگرپور و بانسوارا و نمایشگاه دام پوشکار. راجستان به خاطر آداب و رسوم، فرهنگ، رنگ‌ها، قلعه‌ها و کاخ‌های باشکوه، رقص‌های محلی و موسیقی، جشنواره‌های محلی، غذای محلی، تپه‌های شنی، معابد کنده‌کاری شده و حویلیها شناخته شده است. جانتر مانتر جیپور، قلعه مهران‌گاره و چاه‌پلههای جودپور، معبدهای دیل‌وارا، چیتورگره، لیک پالاس، نقاشی‌های مینیاتوری در بوندی و کاخ‌های شهری و حویلی‌های متعدد بخشی از میراث معماری هند هستند. جیپور، «شهر صورتی»، به خاطر خانه‌های قدیمی ساخته شده از نوعی ماسه‌سنگ با رنگ غالب صورتی مورد توجه است. معبدهای دیل‌وارا در کوه ابو، معبد شریناتجی در ناتدوارا، معبد جین راناکپور تقدیم شده به لرد آدینات در ناحیه پالی، معابد جین در مجموعه‌های قلعه چیتور، جیسلمیر و قلعه کومبالگار، معابد جین لودوروا، معبد جین میرپور در سیروهی، معبد سارون ماتا در کوتپوتلی، معبد بانداسار و معبد کارنی ماتا در بیکانر و مندور در جودپور برخی از بهترین نمونه‌ها هستند. پارک ملی کلادو، پارک ملی رانتامبور، پناهگاه ببر ساریسکا و پناهگاه تال چاپار جاذبه‌های حیات وحش راجستان هستند. | ## جمع‌بندی | جشنواره میوار در اودایپور، جشنواره تیج و جشنواره گانگاور در جیپور، جشنواره بیابان در جودپور، بریج هولی در بهاراتپور، جشنواره ماتسیا در الوار، جشنواره بادبادک‌ها در جودپور و نمایشگاه کولایات در بیکانر برخی از محبوب‌ترین نمایشگاه‌ها و جشنواره‌های راجستان هستند.