موضوع مقاله: دامپروری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دامپروری | مقدمه: این شامل مراقبت روزانه، مدیریت، تولید، تغذیه، اصلاح نژاد انتخابی و پرورش دام است. | ## بخش 1: دامپروری | پرورش تاریخچه طولانی دارد و از انقلاب نوسنگی آغاز می‌شود، زمانی که حیوانات برای اولین بار از حدود ۱۳۰۰۰ سال قبل از میلاد به بعد اهلی شدند، که پیش از کشاورزی اولین محصولات زراعی است. در طول دوره جوامع باستانی مانند مصر باستان، گاو، گوسفند، بز و خوک در مزارع پرورش داده می‌شدند. تغییرات عمده در مبادلات کلمبیایی رخ داد، زمانی که دام‌های جهان قدیم به جهان جدید آورده شدند، و سپس در انقلاب کشاورزی بریتانیا در قرن ۱۸، زمانی که نژادهای دام مانند گاو دیشلی لانگهورن و گوسفند لینکلن لانگوول به سرعت توسط کشاورزانی مانند رابرت بیکول بهبود یافتند تا گوشت، شیر و پشم بیشتری تولید کنند. طیف گسترده‌ای از گونه‌های دیگر، مانند اسب، گاومیش آبی، لاما، خرگوش و خوکچه هندی، در برخی از نقاط جهان به عنوان دام استفاده می‌شوند. کشاورزی معیشتی در بخش‌های توسعه‌یافته‌تر جهان با دامپروری فشرده جایگزین می‌شود، جایی که به عنوان مثال، گاوهای گوشتی در محل‌های پرواربندی با تراکم بالا نگهداری می‌شوند و هزاران مرغ ممکن است در سالن‌های گوشتی یا قفس‌ها پرورش یابند. در خاک‌های فقیرتر، مانند مناطق مرتفع، حیوانات اغلب به صورت گسترده‌تر نگهداری می‌شوند و ممکن است اجازه داشته باشند آزادانه پرسه بزنند و خود به دنبال علوفه بگردند. کشاورزی حیوانات در مقیاس مدرن باعث تغییر اقلیم، اسیدی شدن اقیانوس و از بین رفتن تنوع زیستی می‌شود. اکثر دام‌ها گیاه‌خوار هستند، به جز (در میان رایج‌ترین گونه‌های نگهداری‌شده) خوک و مرغ که همه‌چیزخوار هستند. نشخوارکنندگان مانند گاو و گوسفند برای تغذیه از علف سازگار هستند؛ آن‌ها می‌توانند در فضای باز علوفه کنند یا به طور کامل یا تا حدی با جیره‌های غنی‌تر از انرژی و پروتئین، مانند غلات پلت‌شده تغذیه شوند. خوک و طیور نمی‌توانند سلولز موجود در علوفه را هضم کنند و به غذاهای پرپروتئین دیگری نیاز دارند. کشاورزان و دامدارانی که دام پرورش می‌دهند، در نظر گرفته می‌شود که به پرورش حیوانات اشتغال دارند. ویژگی‌های مطلوب یک حیوان اهلی این است که باید برای اهلی‌کننده مفید باشد، بتواند در همراهی با او رشد کند، آزادانه تولید مثل کند و به راحتی قابل نگهداری باشد. اهلی‌سازی یک رویداد واحد نبود، بلکه فرآیندی بود که در دوره‌های مختلف در مکان‌های مختلف تکرار شد. گوسفند و بز حیواناتی بودند که کوچ‌نشینان را در خاورمیانه همراهی می‌کردند، در حالی که گاو و خوک با جوامع ساکن‌تر مرتبط بودند. سگ‌های نیمه‌وحش، شاید با شروع از افراد جوان، ممکن است به عنوان لاشه‌خوار و کشنده آفات تحمل شده باشند و به طور طبیعی شکارچی دسته‌جمعی بودند، مستعد تبدیل شدن به بخشی از دسته انسانی و پیوستن به شکار بودند. خوک‌ها در خاور نزدیک بین ۸۵۰۰ و ۸۰۰۰ قبل از میلاد اهلی شدند، گوسفند و بز در هلال حاصلخیز یا نزدیک آن حدود ۸۵۰۰ قبل از میلاد، و گاو از اوروک‌های وحشی در مناطق ترکیه و پاکستان امروزی در حدود ۸۵۰۰ قبل از میلاد. یک گاو برای یک روستایی مزیت بزرگی داشت، زیرا شیر بیشتری از نیاز گوساله‌اش تولید می‌کرد و از قدرت آن می‌توان به عنوان حیوان کار استفاده کرد، گاوآهن را برای افزایش تولید محصولات زراعی بکشد و یک سورتمه و بعداً یک گاری را برای آوردن محصول از مزرعه به خانه بکشد. حیوانات کشنده برای اولین بار حدود ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد در خاورمیانه استفاده شدند و تولیدات کشاورزی را به طور غیرقابل اندازه‌گیری افزایش دادند. در خاستگاه کشاورزی و اهلی‌سازی گیاهان و حیوانات مرتبط با بهبود آب و هوای اوایل هولوسن، علم کنونی، جلد. استخوان‌های مرغ فسیل‌شده مربوط به ۵۰۴۰ قبل از میلاد در شمال شرقی چین یافت شده است، جایی که اجداد وحشی آنها در جنگل‌های آسیای گرمسیری زندگی می‌کردند، اما باستان‌شناسان معتقدند که هدف اصلی اهلی‌سازی برای ورزش جنگ خروس بوده است. در همین حال، در آمریکای جنوبی، لاما و آلپاکا احتمالاً قبل از ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد، به عنوان حیوانات بارکش و برای پشم خود اهلی شده بودند. هیچ‌کدام به اندازه کافی قوی نبودند که گاوآهن بکشند، که این امر توسعه کشاورزی را در جهان جدید محدود کرد. اسب‌ها به طور طبیعی در استپ‌های آسیای مرکزی یافت می‌شوند و اهلی‌سازی آنها حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد در منطقه دریای سیاه و دریای خزر آغاز شد. اگرچه اسب‌ها در اصل به عنوان منبع گوشت دیده می‌شدند، استفاده از آنها به عنوان حیوان بارکش و برای سواری به دنبال آن آمد. شترها کمی پس از این اهلی شدند، با شتر دوکوهانه در مغولستان و شتر عربی که به حیوانات بارکش تبدیل شدند. تا ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد، کاروان‌های شتر عربی هند را به بین‌النهرین و مدیترانه متصل می‌کردند. زنبور عسل از حداقل دوره پادشاهی کهن اهلی شده بودند و هم عسل و هم موم فراهم می‌کردند. برای کمک به بیرون راندن آنها از لانه‌هایشان، سرسره به عنوان موش‌خرما اهلی اهلی شد، استفاده از آن توسط پلینی بزرگ توصیف شده است. قرن ۱۵، کتابخانه بودلیان، نسخه خطی MS Douce 195|alt=نقاشی چوپان با گوسفند در شمال اروپا، کشاورزی از جمله پرورش حیوانات با فروپاشی امپراتوری روم رو به زوال رفت. کتاب دامسدی هر قطعه زمین و هر حیوان را در انگلستان ثبت کرد: "هیچ یکپارچه پنهان، نه یک حیاط زمین، بلکه، علاوه بر این ... نه یک گاو نر، نه یک گاو، نه یک خوک باقی نمانده بود که در فرمان [پادشاه] ثبت نشده باشد." برای مثال، ملک سلطنتی ارلی در بارک‌شر، یکی از هزاران روستای ثبت‌شده در کتاب، در سال ۱۰۸۶ دارای "۲ شیلات به ارزش [پرداخت مالیات] ۷ شیلینگ و ۶ پنس [هر سال] و ۲۰ جریب علفزار [برای دام] بود. جنگل برای [تغذیه] ۷۰ خوک." پیشرفت‌های پرورش حیوانات در دوره قرون وسطی در اروپا دست به دست با سایر تحولات پیش رفت. اسب‌ها جای گاوها را به عنوان تأمین‌کنندگان اصلی نیروی کشش گرفتند، ایده‌های جدیدی در مورد تناوب زراعی توسعه یافت و کشت محصولات برای علوفه زمستانه رواج یافت. نخود، لوبیا و ماشک رایج شدند؛ آن‌ها با تثبیت نیتروژن باعث افزایش حاصلخیزی خاک شدند و امکان نگهداری دام بیشتری را فراهم کردند. مبادلات کلمبیایی اکتشاف و استعمار آمریکای شمالی و جنوبی منجر به معرفی محصولاتی مانند ذرت، سیب‌زمینی، سیب‌زمینی شیرین و مانیوک به اروپا شد، در حالی که دام‌های اصلی جهان قدیم - گاو، اسب، گوسفند و بز - برای اولین بار همراه با گندم، جو، برنج و شلغم به جهان جدید معرفی شدند. با استفاده از ذخایر بومی، او توانست به سرعت گوسفندان بزرگ و با استخوان‌های ظریف، با پشم بلند و براق را انتخاب کند. لینکلن لانگوول توسط بیکول بهبود یافت و به نوبه خود لینکلن برای توسعه نژاد بعدی، به نام لستر جدید (یا دیشلی) استفاده شد. تحت تأثیر او، کشاورزان انگلیسی شروع به پرورش گاو برای استفاده عمدتاً به عنوان گوشت گاو کردند. تلیسه‌های شاخ بلند با گاو نر وستمورلند تلاقی داده شدند تا دیشلی لانگهورن ایجاد شود. مراتع نیمه طبیعی و بارور نشده که توسط روش‌های سنتی کشاورزی در اروپا شکل گرفته بودند، با چرا و چمن‌زنی مدیریت می‌شدند. از آنجایی که تأثیر اکولوژیکی این استراتژی مدیریت زمین مشابه تأثیر اختلالات طبیعی مانند چرا و آتش‌سوزی جنگل است، این سیستم کشاورزی ویژگی‌های مفید بسیاری با یک زیستگاه طبیعی مشترک دارد، از جمله ترویج تنوع زیستی. کشتن حیوان برای غذا یک ملاحظه ثانویه بود، و تا آنجا که ممکن بود محصولات آن مانند پشم، تخم‌مرغ، شیر و خون (توسط ماسایی‌ها) در حالی که حیوان هنوز زنده بود برداشت می‌شد. در سیستم سنتی کوچ‌نشینی فصلی، مردم و دام‌ها به طور فصلی بین مراتع ثابت تابستانی و زمستانی جابجا می‌شدند؛ در مناطق کوهستانی مرتع تابستانی در کوهستان و مرتع زمستانی در دره‌ها بود. سیستم‌های گسترده شامل حیواناتی است که آزادانه پرسه می‌زنند یا تحت نظارت یک گله‌بان هستند، اغلب برای محافظت از آنها در برابر شکارچیان. دامداری در غرب ایالات متحده شامل گله‌های بزرگ گاو است که به طور گسترده در زمین‌های عمومی و خصوصی چرا می‌کنند. ایستگاه‌های گاو مشابه در آمریکای جنوبی، استرالیا و سایر مکان‌ها با مناطق وسیع زمین و بارندگی کم یافت می‌شود. در مناطق مرتفع بریتانیا، گوسفندان در بهار به تپه‌ها رها می‌شوند و علف‌های فراوان کوهستان را بدون مراقبت می‌چرند و در اواخر سال به ارتفاعات پایین‌تر آورده می‌شوند و در زمستان تغذیه تکمیلی دریافت می‌کنند. در مکان‌های روستایی، خوکها و طیور می‌توانند بخش زیادی از تغذیه خود را از لاشه‌خواری به دست آورند، و در جوامع آفریقایی، مرغ‌ها ممکن است ماه‌ها بدون تغذیه زندگی کنند و همچنان یک یا دو تخم‌مرغ در هفته تولید کنند. | ## بخش 2: دامپروری | در بین این دو افراط، سیستم‌های نیمه فشرده، اغلب مزارع خانوادگی وجود دارند که دام برای بیشتر سال در فضای باز چرا می‌کند، علوفه سیلو شده یا یونجه برای پوشش دادن زمان‌های سال که چمن رشد نمی‌کند تهیه می‌شود، و کود، خوراک و سایر نهاده‌ها از خارج به مزرعه آورده می‌شود. گیاه‌خواران را می‌توان به "انتخاب‌کنندگان کنسانتره" که به طور انتخابی از دانه‌ها، میوه‌ها و شاخ و برگ‌های جوان بسیار مغذی تغذیه می‌کنند، "چرندگان" که عمدتاً از علف تغذیه می‌کنند، و "تغذیه‌کنندگان میانی" که رژیم غذایی خود را از کل طیف مواد گیاهی موجود انتخاب می‌کنند، تقسیم کرد. گاو، گوسفند، بز، آهو و بز کوهی نشخوارکننده هستند؛ آنها غذا را در دو مرحله هضم می‌کنند، به طور معمول می‌جوند و می‌بلعند، و سپس نیم‌هضم شده را برای جویدن دوباره بالا می‌آورند و بنابراین حداکثر ارزش غذایی ممکن را استخراج می‌کنند. علف‌ها از پایه برگ رشد می‌کنند و این امکان را به آنها می‌دهد حتی زمانی که به شدت چرا یا بریده می‌شوند، به رشد خود ادامه دهند. در بسیاری از اقلیم‌ها رشد علف فصلی است، به عنوان مثال در تابستان معتدل یا فصل بارانی گرمسیری، بنابراین برخی از مناطق محصول برای بریده شدن و نگهداری، یا به عنوان یونجه (علف خشک شده) یا به عنوان علوفه سیلو شده (علف تخمیر شده) کنار گذاشته می‌شود. سایر محصولات علوفه‌ای نیز کشت می‌شوند و بسیاری از آنها و همچنین بقایای محصولات زراعی، می‌توانند سیلو شوند تا شکاف موجود در نیازهای تغذیه‌ای دام در فصل کمبود را پر کنند. انرژی عمدتاً از غلات و محصولات جانبی غلات، چربی‌ها و روغن‌ها و غذاهای غنی از قند به دست می‌آید، در حالی که پروتئین ممکن است از پودر ماهی یا گوشت، محصولات لبنی، بقولات و سایر غذاهای گیاهی، اغلب محصولات جانبی استخراج روغن گیاهی تأمین شود. خوک و طیور غیرنشخوارکننده هستند و قادر به هضم سلولز موجود در علف و سایر علوفه‌ها نیستند، بنابراین کاملاً از غلات و سایر مواد غذایی پرانرژی تغذیه می‌شوند. مواد تشکیل‌دهنده جیره حیوانات را می‌توان در مزرعه کشت کرد یا می‌توان آن‌ها را به صورت مواد غذایی پلت‌شده یا مکعبی خریداری کرد که به طور ویژه برای طبقات مختلف دام، مراحل رشد و نیازهای تغذیه‌ای خاص آنها فرموله شده است. اصلاح نژاد پرورش حیوانات مزرعه به ندرت به طور خود به خود اتفاق می‌افتد، بلکه توسط کشاورزان با هدف تشویق صفاتی که مطلوب تلقی می‌شوند، مدیریت می‌شود. این صفات شامل مقاومت، باروری، رام‌پذیری، توانایی‌های مادری، نرخ رشد سریع، مصرف کم خوراک به ازای واحد رشد، نسبت‌های بدنی بهتر، بازدهی بالاتر و کیفیت الیاف بهتر است. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۷، یک جوجه گوشتی معمولی در هشت هفتگی ۴.۸ برابر سنگین‌تر از پرنده‌ای با سن مشابه در سال ۱۹۵۷ بود، در حالی که در سی سال منتهی به ۲۰۰۷، متوسط تولید شیر یک گاو شیری در ایالات متحده تقریباً دو برابر شد. هنگامی که با وجود این اقدامات احتیاطی، حیوانات هنوز بیمار می‌شوند، توسط کشاورز و دامپزشک با داروهای دامپزشکی درمان می‌شوند. در اتحادیه اروپا، هنگامی که کشاورزان حیوانات خود را درمان می‌کنند، ملزم به پیروی از دستورالعمل‌های درمان و ثبت درمان‌های انجام‌شده هستند. حیوانات مستعد ابتلا به تعدادی از بیماری‌ها و شرایطی هستند که ممکن است بر سلامت آنها تأثیر بگذارد. برخی مانند تب کلاسیک خوکی و اسکراپی مختص یک نوع دام هستند، در حالی که برخی دیگر مانند بیماری تب برفکی همه حیوانات سم شکافته را تحت تأثیر قرار می‌دهند. حیواناتی که در شرایط فشرده زندگی می‌کنند مستعد ابتلا به انگلهای داخلی و خارجی هستند؛ افزایش تعداد شپش دریایی بر سالمون‌های پرورشی در اسکاتلند تأثیر می‌گذارد. در مواردی که بیماری جدی است، دولت‌ها مقرراتی را در مورد واردات و صادرات، جابجایی دام، محدودیت‌های قرنطینه و گزارش موارد مشکوک اعمال می‌کنند. واکسن‌هایی علیه بیماری‌های خاص در دسترس هستند و آنتی‌بیوتیک‌ها در موارد مناسب به طور گسترده استفاده می‌شوند. در یک زمان، آنتی‌بیوتیک‌ها به طور معمول به برخی از مواد غذایی ترکیبی برای ترویج رشد اضافه می‌شدند، اما امروزه این عمل در بسیاری از کشورها به دلیل خطر اینکه ممکن است منجر به مقاومت ضد میکروبی در دام و انسان شود، رد می‌شود. جمعیت حیوانات وحشی ممکن است ناقل بیماری‌هایی باشند که می‌توانند حیوانات اهلی را تحت تأثیر قرار دهند و ممکن است در نتیجه عدم امنیت زیستی کافی به آنها مبتلا شوند. شیوع ویروس نیپا در مالزی در سال ۱۹۹۹ به خوک‌هایی که پس از تماس با روباه‌های پرنده میوه‌خوار، مدفوع و ادرار آنها بیمار شدند، ردیابی شد. آنفولانزای پرندگان H5N1 در جمعیت پرندگان وحشی وجود دارد و می‌تواند توسط پرندگان مهاجر در مسافت‌های طولانی حمل شود. این ویروس به راحتی به طیور اهلی و به انسان‌هایی که در مجاورت نزدیک با آنها زندگی می‌کنند قابل انتقال است. سایر بیماری‌های عفونی که بر حیوانات وحشی، حیوانات مزرعه و انسان‌ها تأثیر می‌گذارند عبارتند از هاری، لپتوسپیروز، بروسلوز، سل مایکوباکتریوم بوویس و تریکینوز. طیف گونه‌ها هیچ تعریف واحدی که به طور جهانی توافق شده باشد از اینکه کدام گونه‌ها دام هستند وجود ندارد. انواع دام که به طور گسترده توافق شده عبارتند از گاو برای گوشت و لبنیات، گوسفند، بز، خوک و طیور. گونه‌های مختلف دیگر گاهی دام محسوب می‌شوند، مانند اسب‌ها، در حالی که پرندگان طیور گاهی حذف می‌شوند. در برخی از نقاط جهان، دام شامل گونه‌هایی مانند گاومیش، و شترسانان آمریکای جنوبی، آلپاکا و لاما می‌شود. برخی از مراجع از تعاریف بسیار گسترده‌تری برای شامل کردن ماهی در آبزی‌پروری، ریزدام‌ها مانند خرگوش و جوندگان مانند خوکچه هندی، و همچنین حشرات از زنبور عسل گرفته تا جیرجیرک‌هایی که برای مصرف انسان پرورش می‌یابند، استفاده می‌کنند. حیوانات همچنین برای اهداف تخصصی‌تری نگهداری می‌شوند، مانند تولید واکسن و پادتن‌درمانی (حاوی پادتن‌ها) برای مصارف پزشکی. در جایی که علوفه یا سایر محصولات زراعی در کنار حیوانات کشت می‌شوند، کود می‌تواند به عنوان یک کود عمل کند و مواد معدنی و آلی را به خاک در یک سیستم نیمه بسته ارگانیک بازگرداند. سایر حیواناتی که برای این منظور در مقیاس کمتر استفاده می‌شوند عبارتند از گوسفند، بز، شتر، گاومیش، یاک، گوزن شمالی، اسب و خر. همه این حیوانات در طول قرن‌ها اهلی شده‌اند و برای صفاتی مانند باروری، بهره‌وری، رام‌پذیری و توانایی رشد در شرایط موجود پرورش داده شده‌اند. در حالی که در گذشته گاو کارکردهای چندگانه داشت، پرورش مدرن گاو شیری منجر به تولید حیوانات تخصصی از نوع هلشتاین فریزن شده است که مقادیر زیادی شیر به طور اقتصادی تولید می‌کنند. تلقیح مصنوعی به طور گسترده در دسترس است تا به کشاورزان امکان انتخاب برای صفات خاصی که با شرایط آنها سازگار است را بدهد. در حالی که در گذشته گاوها در گله‌های کوچک در مزارع خانوادگی نگهداری می‌شدند، در مراتع چرا می‌کردند و در زمستان با یونجه تغذیه می‌شدند، امروزه گرایش به سوی گله‌های بزرگ‌تر، سیستم‌های فشرده‌تر، تغذیه با علوفه سیلو شده و "چرای صفر" وجود دارد، سیستمی که در آن علف بریده می‌شود و به گاو آورده می‌شود، که در تمام طول سال در سرپناه نگهداری می‌شود. در بسیاری از جوامع، تولید شیر تنها بخشی از هدف نگهداری یک حیوان است که ممکن است به عنوان حیوان بارکش یا برای کشیدن گاوآهن، یا برای تولید الیاف، گوشت و چرم نیز استفاده شود، و از سرگین برای سوخت یا برای بهبود حاصلخیزی خاک استفاده می‌شود. گوسفند و بز ممکن است برای تولید شیر در اقلیم‌ها و شرایطی که برای گاوهای شیری مناسب نیست، ترجیح داده شوند. انواع واقعی مصرف‌شده به ترجیحات محلی، در دسترس بودن، هزینه و عوامل دیگر بستگی دارد، که گاو، گوسفند، خوک و بز گونه‌های اصلی درگیر هستند. گاو به طور کلی یک فرزند در سال تولید می‌کند که بیش از یک سال طول می‌کشد تا بالغ شود؛ گوسفند و بز اغلب دوقلو دارند و اینها در کمتر از یک سال آماده ذبح هستند؛ خوک‌ها پرکارتر هستند و بیش از یک بستر تا حدود ۱۱ خوکچه در هر سال تولید می‌کنند. اسب‌ها، خرها، آهوها، گاومیش‌ها، لاماها، آلپاکاها، گواناکوها و ویکوناها در مناطق مختلف برای گوشت پرورش داده می‌شوند. برخی از صفات مطلوب حیواناتی که برای گوشت پرورش می‌یابند شامل باروری، مقاومت، نرخ رشد سریع، سهولت مدیریت و راندمان تبدیل غذا بالا است. حدود نیمی از گوشت جهان از حیواناتی تولید می‌شود که در مراتع باز یا در مراتع محصور چرا می‌کنند، نیمی دیگر به طور فشرده در سیستم‌های مختلف کشاورزی صنعتی تولید می‌شود؛ اینها عمدتاً گاو، خوک یا طیور هستند و اغلب در داخل خانه، معمولاً با تراکم بالا، پرورش می‌یابند. اکثریت قریب به اتفاق پرندگان تخم‌گذار که برای تولید تخم‌مرغ استفاده می‌شوند مرغ هستند. روش‌های نگهداری مرغ‌های تخم‌گذار از سیستم‌های آزاد، که در آن پرندگان می‌توانند هر طور که می‌خواهند پرسه بزنند اما برای محافظت از خود در شب در سرپناه نگهداری می‌شوند، تا سیستم‌های نیمه فشرده که در آن در انبارها نگهداری می‌شوند و دارای سکوهای نشستن، بستر و مقداری آزادی حرکت هستند، تا سیستم‌های فشرده که در آن در قفس نگهداری می‌شوند، متغیر است. قفس‌های مرغ در ردیف‌های بلند در چندین طبقه، با تغذیه‌کننده‌ها، آبخوری‌ها و امکانات جمع‌آوری تخم‌مرغ در خارج چیده شده‌اند. این روش صرفه‌جویی در نیروی کار و مقرون به صرفه‌ترین روش تولید تخم‌مرغ است اما به دلایل رفاه حیوانات مورد انتقاد قرار گرفته است زیرا پرندگان قادر به نشان دادن رفتارهای عادی خود نیستند. | ## بخش 3: دامپروری | در جهان توسعه‌یافته، اکثریت طیور پرورش‌یافته برای گوشت در داخل خانه در سالن‌های بزرگ، با تجهیزات خودکار تحت شرایط کنترل‌شده محیطی پرورش داده می‌شوند. مرغ‌های پرورش‌یافته به این روش به عنوان جوجه‌های گوشتی شناخته می‌شوند، و بهبودهای ژنتیکی به این معنی است که می‌توان آنها را در عرض شش یا هفت هفته پس از جوجه‌آوری به وزن کشتار رساند. جوجه‌های تازه‌جوجه‌آوری شده به یک منطقه کوچک محدود می‌شوند و گرمایش اضافی دریافت می‌کنند. پرندگان ممکن است در چندین نوبت برداشت شوند یا کل سالن ممکن است در یک زمان تخلیه شود. یک سیستم پرورش مشابه معمولاً برای بوقلمون‌ها استفاده می‌شود که از مرغ‌ها مقاوم‌تر نیستند، اما رشد آنها بیشتر طول می‌کشد و اغلب برای تکمیل به واحدهای پرواربندی جداگانه منتقل می‌شوند.شروین، سی.ام. ۸۴۷–۴۹ اردک‌ها به ویژه در آسیا و استرالیا محبوب هستند و می‌توانند در شرایط تجاری در هفت هفتگی کشته شوند. پرورش همچنین به معنای مالکیت فردی یا شرکتی بر ذخایر پرورشی است." در عمل می‌تواند در دریا یا در آب شیرین انجام شود و گسترده یا فشرده باشد. کل خلیج‌ها، دریاچه‌ها یا برکه‌ها ممکن است به آبزی‌پروری اختصاص داده شوند، یا حیوان پرورشی ممکن است در قفس (ماهی)، صخره مصنوعی، قفسه‌ها یا رشته‌ها (صدف) نگهداری شود. ماهی و میگو را می‌توان در شالیزارهای برنج کشت کرد، چه به طور طبیعی بیایند و چه معرفی شوند، و هر دو محصول را می‌توان با هم برداشت کرد. کارگاه‌های تکثیر ماهی لارو و ماهیان جوان، سخت‌پوستان و صدف‌ها را برای استفاده در سیستم‌های آبزی‌پروری فراهم می‌کنند. هنگامی که به اندازه کافی بزرگ شدند، به مخازن رشد منتقل می‌شوند و به مزارع پرورش ماهی فروخته می‌شوند تا به اندازه برداشت برسند. برخی از گونه‌هایی که معمولاً در کارگاه‌های تکثیر پرورش می‌یابند عبارتند از میگو، میگوی بزرگ, ماهی آزاد, تیلاپیا، صدف و اسکالوپ. از امکانات مشابه می‌توان برای پرورش گونه‌هایی که نیاز به حفاظت دارند برای رهاسازی در طبیعت، یا ماهی‌های شکاری برای ذخیره‌سازی مجدد آبراهه‌ها استفاده کرد. جنبه‌های مهم پرورش در این مراحل اولیه شامل انتخاب گله مولد، کنترل کیفیت آب و تغذیه است. در طبیعت، میزان مرگ و میر زیادی در مرحله نوزادگاهی وجود دارد؛ کشاورزان به دنبال به حداقل رساندن آن و در عین حال به حداکثر رساندن نرخ رشد هستند. کندوهای با شان ثابت در بسیاری از نقاط جهان استفاده می‌شود و از هر ماده محلی در دسترس ساخته می‌شود. در اقتصادهای پیشرفته‌تر، جایی که نژادهای مدرن زنبور اهلی برای رام‌پذیری و پرتولیدی انتخاب شده‌اند، از طرح‌های مختلف کندو استفاده می‌شود که امکان برداشتن شان‌ها برای پردازش و استخراج عسل را فراهم می‌کند. جدا از عسل و مومی که تولید می‌کنند، زنبورهای عسل گرده‌افشان مهم محصولات زراعی و گیاهان وحشی هستند و در بسیاری از مکان‌ها کندوها در سراسر حومه شهر برای کمک به گرده‌افشانی جابجا می‌شوند. نوغان‌داری، پرورش کرم ابریشم، اولین بار توسط چینی‌ها در طول دودمان شانگ پذیرفته شد. هنگامی که پیله خود را می‌تابد، هر لارو یک رشته ابریشم فوق‌العاده بلند و نازک تولید می‌کند. لاروها از برگ توت تغذیه می‌کنند و در اروپا، معمولاً تنها یک نسل در سال پرورش داده می‌شود زیرا این درخت خزان‌دار است. با این حال در چین، کره و ژاپن، دو نسل معمول است و در مناطق گرمسیری، چندین نسل انتظار می‌رود. بیشتر تولید ابریشم در خاور دور اتفاق می‌افتد، با استفاده از یک رژیم غذایی مصنوعی برای پرورش کرم ابریشم در ژاپن. در تایلند، جیرجیرکها برای این منظور در شمال کشور پرورش داده می‌شوند، و لارو سرخرطومی خرما در جنوب. جیرجیرک‌ها در آغل، جعبه یا کشو نگهداری می‌شوند و با خوراک طیور پلت‌شده تجاری تغذیه می‌شوند، در حالی که لارو سرخرطومی خرما روی درختان نخل کلم و نخل ساگو زندگی می‌کنند که تولید آنها را به مناطقی که این درختان رشد می‌کنند محدود می‌کند. یکی دیگر از غذاهای لذیذ این منطقه، کرم بامبو است و بهترین تکنیک‌های پرورش و برداشت در زیستگاه‌های نیمه طبیعی در حال مطالعه است. از سال ۱۹۵۰، تولید گوشت سه برابر شده است، در حالی که تولید محصولات لبنی دو برابر و تخم‌مرغ تقریباً چهار برابر شده است. دامپروری باعث تغییر اقلیم، اسیدی شدن اقیانوس‌ها و از بین رفتن تنوع زیستی می‌شود و سالانه ۶۰ میلیارد حیوان را می‌کشد. این صنعت بین ۲۰ تا ۳۳ درصد از آب شیرین جهان را مصرف می‌کند، دام و تولید خوراک برای آنها حدود یک سوم از زمین‌های عاری از یخ زمین را اشغال می‌کنند. تولید دام به انقراض گونه‌ها، بیابان‌زایی، و تخریب زیستگاه کمک می‌کند و محرک اصلی انقراض هولوسن است. حدود ۷۰٪ از زمین‌های کشاورزی و ۳۰٪ از سطح زمین به طور مستقیم یا غیرمستقیم درگیر دامپروری هستند. زیستگاه با پاکسازی جنگل‌ها و تبدیل زمین به کشت محصولات خوراک و برای چرا از بین می‌رود، در حالی که شکارچیان و گیاه‌خواران اغلب به دلیل تهدید درک شده برای سود دام هدف قرار می‌گیرند؛ به عنوان مثال، دامپروری باعث ۹۱٪ از جنگل‌زدایی در آمازون می‌شود. گاوها روزانه حدود ۵۷۰ میلیون متر مکعب متان تولید می‌کنند، که ۳۵ تا ۴۰٪ از کل انتشار متان سیاره را تشکیل می‌دهد. رفاه حیوانات از قرن ۱۸، مردم به طور فزاینده‌ای نگران رفاه حیوانات مزرعه شده‌اند. معیارهای احتمالی رفاه شامل طول عمر، رفتار، فیزیولوژی، تولیدمثل، عاری بودن از بیماری و عاری بودن از سرکوب سیستم ایمنی است. استانداردها و قوانین برای رفاه حیوانات در سراسر جهان ایجاد شده است، که به طور کلی با رایج‌ترین موضع در جهان غرب، شکلی از اصالت فایده، همسو هستند: اینکه استفاده انسان از حیوانات غیرانسانی از نظر اخلاقی قابل قبول است، به شرطی که هیچ رنج غیرضروری ایجاد نشود، و اینکه مزایای آن برای انسان‌ها بیشتر از هزینه‌های وارد شده به دام باشد. دیدگاه مخالف این است که حیوانات حقوقی دارند، نباید به عنوان دارایی در نظر گرفته شوند، استفاده از آنها ضروری نیست و هرگز نباید توسط انسان‌ها استفاده شوند. صادرات زنده حیوانات برای پاسخگویی به تقاضای جهانی رو به افزایش برای دام مانند خاورمیانه افزایش یافته است. فعالان حقوق حیوانات به حمل و نقل مسافت طولانی حیوانات اعتراض کرده‌اند؛ یکی از نتایج ممنوعیت صادرات زنده از نیوزیلند در سال ۲۰۰۳ بود. او غذا، آبجو، سگ‌ها، اسب‌ها و ورزش‌های روستایی را دوست دارد؛ او عملی، واقع‌گرا و ضد روشنفکر است. حیوانات مزرعه در کتاب‌ها و آهنگ‌های کودکان گسترده هستند؛ واقعیت پرورش حیوانات اغلب تحریف، نرم یا ایده‌آل‌سازی می‌شود و تصویری تقریباً کاملاً ساختگی از زندگی مزرعه به کودکان می‌دهد. کتاب‌ها اغلب حیوانات شادی را به تصویر می‌کشند که آزادانه در حومه شهر جذاب پرسه می‌زنند، تصویری که کاملاً با واقعیت‌های فعالیت‌های غیرشخصی و مکانیزه درگیر در کشاورزی فشرده مدرن در تضاد است. بسیاری از این کتاب‌ها کاملاً انسان‌پندارانه هستند، حیوانات مزرعه را لباس می‌پوشانند و آنها را روی دو پا راه می‌روند، در خانه‌ها زندگی می‌کنند و فعالیت‌های انسانی انجام می‌دهند. ترانهٔ کودکان "پیرمرد مک‌دونالد یک مزرعه داشت" کشاورزی به نام مک‌دونالد و حیوانات مختلفی را که نگهداری می‌کند توصیف می‌کند و صداهایی را که هر یک تولید می‌کنند جشن می‌گیرد. بسیاری از کودکان شهری برای اولین بار در یک مزرعه حیوانات دست‌آموز پرورش حیوانات را تجربه می‌کنند؛ در بریتانیا، سالانه حدود پنج میلیون نفر از نوعی مزرعه بازدید می‌کنند. این امر خطر ابتلا به عفونت را به همراه دارد، به ویژه اگر کودکان با حیوانات تماس بگیرند و سپس دست‌های خود را نشویند؛ سویه‌ای از اشرشیا کلی در یک شیوع در سال ۲۰۰۹، ۹۳ نفر را که از یک مزرعه تعاملی بریتانیا بازدید کرده بودند، آلوده کرد. مزارع تاریخی مانند آنهایی که در ایالات متحده هستند، اقامت در مزرعه و "نسخه‌ای دقیقاً انتخاب‌شده از کشاورزی را به کسانی که مایل به پرداخت هزینه برای آن هستند" ارائه می‌دهند، گاهی اوقات تصویری عاشقانه از یک تصویر چوپانی از یک زمان نامشخص در گذشته پیش از صنعتی به بازدیدکنندگان می‌دهند. گاه‌شماری همه‌گیری‌های حیوانی از ۱۴۰۹ قبل از میلاد تا ۱۸۰۰ پس از میلاد، در گازتا مدیکو-دامپزشکی، I–II، میلان ۱۸۷۱–۷۲. | ## جمع‌بندی | چرخه‌های تغذیه گیاه و حیوان، در غذا و کشاورزی، کتاب‌های علمی آمریکا، سانفرانسیسکو ۱۹۷۶.