موضوع مقاله: ونوستیانو کارانزا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ونوستیانو کارانزا | مقدمه: پدر او تا زمان جنگ اصلاحات (۱۸۵۷-۱۸۶۱)، که در آن علیه هندی‌ها و در طرف لیبرال‌ها می‌جنگید، دام‌دار بود، وی در طول مداخله فرانسه در مکزیک (۱۸۶۱-۱۸۶۷) که حکومت مکزیک را به نظام سلطنتی تبدیل کرد، به حمایت از رئیس جمهور بنیتو خوارس ادامه داد و به مدافعان مکزیکی در برابر فرانسوی‌ها پیوست و درجه تیمساری را به دست آورد. | ## بخش 1: ونوستیانو کارانزا | ونوستیانو، یازدهمین فرزند از پانزده فرزند خانواده بود که به دلیل ثروت خانواده‌اش، توانست در مدارس عالی در سالتییو و مکزیکوسیتی درس بخواند و در آتنا فوئنته (Ateneo Fuente) یک مدرسه لیبرال مشهور در سالتییو تحصیل کند. زندگی سیاسی کارانزا به عنوان عضوی تحصیلکرده از یک خانواده برجسته و با روابط خوب در کواویلا، وارد سیاست شد. در سال ۱۸۹۳ کارانزا و برادرش در اعتراضاتی که در شهر کواویلا و در جهت مخالفت با انتخاب مجدد فرماندار این شهر برگزار شد شرکت کردند. آنها توانستند در جریان این اعتراضات نفوذ و شهرت زیادی را در منطقه به دست بیاورند. دیاز نیز برای پایان دادن به این اعتراضات شهردار جدیدی را که مورد تایید خانواده کارانزا بود منصوب کرد. پس از آن کارانزا در سال ۱۸۹۴ وارد مجلس قانونگذاری کواویلا شد و تا سال ۱۸۹۸ در آنجا فعالیت کرد و در سال ۱۹۰۴ نیز وارد سنای مکزیک شد. پس از مخالفت دیاز بافرمانداری کارانزار در شهر کواویلا او از چالش مادرو با رژیم دیاز در انتخابات ۱۹۱۰ حمایت کرد و پس از سرنگونی دیاز در مه ۱۹۱۱مادرو او را به فرمانداری کواویلا منصوب کرد.[8] Richmond, Douglas. | ## بخش 2: ونوستیانو کارانزا | کارانزا پس از سرنگونی مادرو به عنوان فرماندار مستقر، قدرت قانونی را در دست گرفت و طرح گوادلوپ را ارائه کرد، یک طرح کاملا سیاسی برای برکناری غاصب مادرو، ژنرال ویکتوریانو هوئرتا. هوئرتا با پیروزی جناح مشروطه‌خواه در ژوئیه ۱۹۱۴ برکنار شد اما کارانزا عنوان رئیس جمهور موقت مکزیک را که در طرح گوادالوپ خواسته شده‌بود نپذیرفت، زیرا پس از برگزاری انتخابات از نامزدی او برای ریاست جمهوری قانون اساسی جلوگیری می‌کرد.[1] Hall, Linda B. پس از برکناری هوئرتا جناح‌های ائتلاف علیه او از هم پاشیدند و جنگ داخلی درگرفت اما موقعیت کارانزا از نظر سیاسی و نظامی به اندازه کافی امن بود تا قدرت را در مکزیکوسیتی به دست بگیرد، اگرچه رقیبان وی همچنان تهدیدی محسوب می‌شدند. کارانزا پس از تثبیت قدرت در پایتخت، در سال ۱۹۱۶ یک کنوانسیون قانون اساسی برای تجدید نظر در قانون اساسی لیبرال ۱۸۵۷ برگزار کرد که طی آن قانون اساسی جدید مکزیک در سال ۱۹۱۷ تهیه و تصویب شد. پس از آن بود که او به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و تا سال ۱۹۲۰ به فعالیت خود ادامه داد. قانون اساسی که انقلابیون در سال ۱۹۱۷ تهیه و تصویب کردند به ایالت مکزیک این اختیار را می‌داد تا اصلاحات ارضی قابل توجهی را آغاز کند، حقوق کارگران را به رسمیت بشناسد و قدرت کلیسای کاتولیک را محدود کند اما کارانزا اصلاحات اساسی را انجام نداد. زاپاتا در سراسر زندگی خود برای دفاع از کشاورزان فقیر مکزیکی و حقوق آنان جنگیده بود. | ## بخش 3: ونوستیانو کارانزا | کارانزا در انتخابات ۱۹۲۰ مکزیک تلاش کرد تا یک سیاستمدار غیرنظامی، تقریبا ناشناخته، با نام ایگناسیو بونیلاس را به عنوان رئیس جمهور مکزیک تحمیل کند اما ناکام ماند و با شورش رقیبانش مواجه شد. وی در نهایت به همراه هزاران نفر از حامیانش و با طلای خزانه مکزیک از مکزیکوسیتی گریخت تا دولت خود را در وراکروز برپا کند اما با حمله‌ی شورشیان جان خود را از دست داد.[2] Krauze, Enrique. یادکردها پس از مرگ در سال ۱۹۲۰، ژوزه واسکونسلوس، که وزیر آموزش اوبرگن شد، نوشت: «مرگ کارانزا مانند موجی از صلح بوده‌است. ناپدید شدن کارانزا برای دشمنان دیروز کافی بوده تا به دنبال آشتی باشند، برای همه‌ی مکزیکی‌ها با هر عقیده‌ای که دوباره به این سمت بروند. کارانزا در طول دوران ریاست جمهوری خود، با ترویج تاریخ طرح گوادالوپ در سال ۱۹۱۳ خود در مراسم بزرگداشت طرح مادرو در سن لوئیس پوتوسی، به تغییر شکل حافظه تاریخی به نفع خود اقدام کرد. همچنین از او به عنوان یکی از "چهار بزرگ" انقلاب به همراه زاپاتا، ویا و اوبرگون یاد می‌شود. | ## جمع‌بندی | اگرچه در بیشتر دوره‌های بین سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۲۰ از هر سه نفر دیگر قدرتمندتر بود، اما امروزه احتمالاً کمترین کسی است که در بین این چهار نفر در فرهنگ عامه به یاد می‌آید.