موضوع مقاله: ناصر عبداللهی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناصر عبداللهی | مقدمه: ناصر عبداللهی (۱۰ دی ۱۳۴۹ – ۲۹ آذر ۱۳۸۵) خواننده، آهنگساز، تنظیم‌کننده، نوازنده و ترانه‌سرای ایرانی بود که در آغاز با ترانهٔ «ناصریا» به شهرت رسید. | ## بخش 1: ناصر عبداللهی | پدرش عبدالرحمن عبداللهی کارگر بازنشسته بود و مادرش مهرنگار بندری نیایی خانه‌دار بود. فعالیت‌های هنری خود را از سال‌های نوجوانی در صدا و سیما و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی استان هرمزگان آغاز کرد. پس از آن آلبوم‌های «عشق است» و «دوستت دارم» ناصر را این انتشارات ضبط و منتشر کرد. پس از آن آلبوم‌های «بوی شرجی» توسط انتشارات شمیم جنوب، هوای حوا و ماندگار توسط انتشارات آوای نکیسا و پس از مرگ او، آلبوم رخصت توسط انتشارات آوای مهر میهن به بازار روانه شد. عبداللهی در هجده سالگی با «فهیمه غفوری» اهل بندرعباس که سه سال از خودش بزرگ‌تر بود ازدواج کرد. | ## بخش 2: ناصر عبداللهی | در کار موسیقی به گفتهٔ خود وی تحت‌تأثیر سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود، طوری‌که در سال‌های آغازین کار هنری ترانه‌های منصفی را بازخوانی می‌کرد. ترانه‌های مورد انتخاب وی در آلبوم‌هایش بیشتر دارای مفاهیم اجتماعی و حماسی (مانند ترانه‌های «یادم باشد»، «کودکان خیابانی»، «سربلند» و «شیوهٔ ما»)، مذهبی (مانند ترانه‌های «مهر علی و زهرا»، «احمد ثانی»، «یا فاطمه» و «مهر دلبر») و عاشقانه (مانند ترانه‌های «تو ای عشق»، «ماه من»، «بهت نگفتم» و «راز») بودند. از این موارد می‌توان به نمونه‌های زیر اشاره نمود: اجتماعی: ترانهٔ «یادم باشد» (از آلبوم «دوستت دارم»، شعر از مجتبی کاظمی، دکلمه از پرویز پرستویی) یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد نگاهی نکنم که دلِ کسی بلرزد راهی نروم که بی راه باشد خطی ننویسم که آزار دهد کسی را یادم باشد که روز و روزگار خوش است همه چیز روبه راه و بر وفق مراد است و خوب تنها دلِ ما، دل نیست حماسی: ترانهٔ «شیوهٔ ما» (از آلبوم «عشق است»، شعر از محمدعلی بهمنی) نتوان گفت که این قافله وامی‌ماند، خسته و خُفته از این خیل جدا می‌ماند این رَهی نیست که از خاطره‌اش یاد کنی، این سفر هم‌رَهِ تاریخ به‌جا می‌ماند دانه و دام در این راه فراوان اما، مرغِ دل سیر زِ هر دام رها می‌ماند می‌رسیم آخر و افسانه واماندنِ ما، همچو داغی به دلِ حادثه‌ها می‌ماند بی‌صداتر زِ سکوتیم، ولی گاهِ خروش، نعره ماست که در گوشِ شما می‌ماند بِروید ای دلتان نیمه که در شیوهٔ ما، مرد با هر چه سِتم، هر چه بلا می‌ماند مذهبی: ترانهٔ «مهر دلبر» (از آلبوم «هوای حوا»، شعر از حکیم سنایی) کار عاقل نیست در دل مهر دلبر داشتن، جان نگین مُهر مِهر شاخِ بی‌بَر داشتن از پی سنگین دل نامهربانی روز و شب، بر رخ چون زر نثار گنج گوهر داشتن چون نگردی گرد معشوقی که روز وصل تو، بر تو زیبد شمع مجلس مهر انور داشتن یوسف مصری نشسته با تو اندر انجمن، زشت باشد چشم را در نقش آزر داشتن احمد مرسل نشسته کی روا دارد خرد، دل اسیر سیرت بوجهل کافر داشتن من سلامت خانهٔ نوح نبی بنمایمت، تا توانی خویشتن را ایمن از شر داشتن تا سلیمان وار باشد حیدر اندر صدر ملک، زشت باشد دیو را بر تارُک افسر داشتن عاشقانه: ترانهٔ «راز» (از آلبوم «ماندگار»، شعر از نیلوفر لاری پور) یه زخم کهنه روی بالم، یه آسمون که چشم به رام نیست؛ به غیر واژهٔ غریبی، چیزی توی ترانه هام نیست حتی یه آینه پیش روم نیست، که اسممو یادم بیاره؛ تنهاترین مسافر شب، تو خلوتم پا نمی ذاره ازم نخواه با تو بمونم! اما وی معتقد بود که چنین نیست و این کار وزن و آهنگ عربی دارد، آهنگی که بارها با سازهای دیگری نظیر عود (ساز)، دهل، و دف نواخته شده‌بود. شعر این آهنگ به گویش بندری است و به گفته عبداللهی هدف از ساخت آن اعتراض بر ضد ستم در جهان و نیز همدردی با ستمدیدگان جهان بوده است. | ## بخش 3: ناصر عبداللهی | بر اساس متن شعر ناصریا اگر کسی قصد یاری ستم دیده‌ای را داشته‌باشد پس از تحمل سختی بسیار و دشواری‌های این راه، در پایان پیروز خواهد شد. به گفتهٔ همسر او، ناصر در روز حادثه توسط افراد ناشناسی مضروب شده بود و از ناحیۀ سر دچار خون‌ریزی بود. محمدعلی بهمنی، بعدها در مصاحبه‌ای به تاریخ فروردین ۱۴۰۳ فاش کرد که چند نفر از آشنایان ناصر او را با خود به بهانهٔ شنا به محلی در بندرعباس بردند و آن‌جا مضروبش کردند و همین ضربات عامل فوت او شد. پسر وی نامی عبداللهی در برنامه برمودا مدعی شد که صحبت هایی که راجب درگذشت ناصر عبداللهی پخش شده است، ضد نقیض و نامعلوم است و وی به حالت طبیعی به کما رفته است. عبداللهی پس از آنکه ۲۶ روز را در کما سپری کرد سرانجام در روز چهارشنبه ۲۹ آذر و در ۳۶ سالگی در بیمارستان هاشمی‌نژاد تهران درگذشت. | ## جمع‌بندی | پیکر وی به زادگاهش در بندرعباس منتقل شد و در قطعۀ مفاخر آرامستان قدیم (بهشت زهرا) واقع در کیلومتر ۷ جادۀ بندرعباس به میناب به خاک سپرده شد.