موضوع مقاله: صهیونیسم‌ستیزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صهیونیسم‌ستیزی | مقدمه: هرچند افراد صهیونیسم‌ستیز دلایل متفاوتی دارند، اما همهٔ آن‌ها در این نکته هم‌نظرند که ایجاد دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و جنبشی که برای تأسیس یک دولت یهودیِ مستقل در سرزمین فلسطین — سرزمینی که بخشی از آن با سرزمین اسرائیل در کتاب مقدس هم‌پوشانی دارد — از جهاتی نادرست یا ناعادلانه بوده است. | ## بخش 1: صهیونیسم‌ستیزی | منتقدان سکولار، صهیونیسم را شکلی از ملی‌گرایی می‌دانستند که با جهان‌وطنیِ عصر روشنگری ناسازگار است؛ در حالی که برخی گروه‌های یهودیت ارتدکس از منظر الهیاتی با آن مخالفت می‌کردند و تشکیل دولت یهودی را مشروط به ظهور مسیحا می‌دانستند. حمایت از صهیونیسم در دههٔ ۱۹۳۰ و هم‌زمان با وخیم‌تر شدن شرایط یهودیان در اروپا به‌سبب قدرت‌گیری آدولف هیتلر و آلمان نازی افزایش یافت و صهیونیسم در میان یهودیان دور از وطن بر مخالفان خود غلبه پیدا کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم و آشکار شدن ابعاد گستردهٔ هولوکاست، حمایت از صهیونیسم به‌طور چشمگیری افزایش یافت. پس از تأسیس دولت اسرائیل در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، ضدصهیونیسم از مخالفت با ایجاد یک دولت یهودی به مخالفت با موجودیت اسرائیل تغییر جهت داد و بسیاری از جنبش‌های پساجنگ خواستار جایگزینی آن با یک ساختار سیاسی دیگر شدند. بیشتر جنبش‌های یهودیِ ضدصهیونیست از هم پاشیدند یا به سازمان‌های طرفدار صهیونیسم تبدیل شدند، هرچند برخی از آن‌ها — از جمله «شورای آمریکایی یهودیت» — همچنان با این ایدئولوژی مخالفت کردند. بیرون از جامعهٔ یهودی، مخالفت با صهیونیسم عمدتاً در میان جمعیت‌های عرب، به‌ویژه فلسطینیان، پس از آوارگی گستردهٔ عرب‌های فلسطینی در جنگ ۱۹۴۸ (نکبت) شکل گرفت؛ رخدادی که بسیاری از فلسطینیان و پژوهشگران آن را نوعی سلب مالکیت استعمارگرانه می‌دانند. | ## بخش 2: صهیونیسم‌ستیزی | برخی ضدصهیونیست‌ها خواهان جایگزینی اسرائیل و سرزمین‌های اشغالی با یک دولت واحد هستند که به‌طور نظری حقوق برابر برای یهودیان و فلسطینیان فراهم کند. این گروه استدلال می‌کنند که یک دولت دو‌ملیتی همچنان می‌تواند خودمختاری ملی یهودیان را محقق سازد، زیرا خودمختاری لزوماً به معنای داشتن یک دولت مستقل نیست. گروه‌هایی نیز به دلایل مذهبی — مانند برخی یهودیان حریدی — ضدصهیونیست هستند، و برخی دیگر به‌جای نقد ایدئولوژی، خواهان سرکوب یا پاکسازی قومی یهودیان اسرائیلی‌اند؛ هرچند این دیدگاه در کشورهای غربی تاریخی بسیار محدود داشته است. رابطهٔ میان ضدصهیونیسم و یهودستیزی محل بحث است: برخی پژوهشگران و سازمان‌ها این پیوند را بی‌اساس دانسته و آن را ابزاری برای خاموش‌سازی نقد اسرائیل و سیاست‌های آن — از جمله اشغال کرانهٔ باختری و محاصرهٔ نوار غزه — تلقی می‌کنند؛ در مقابل، برخی دیگر، به‌ویژه حامیان صهیونیسم، استدلال می‌کنند که ضدصهیونیسم ذاتاً یهودستیزانه است یا شکل تازه‌ای از یهودستیزی به‌شمار می‌آید. یهودیان ضد صهیونیسم گروه‌های مذهبی یهودی ارتودوکس در اوایل تاریخ صهیونیسم، یهودیان مذهبی سنتی بسیاری، با ایده‌های ناسیونالیسم (یهودی یا دیگر) که آن را یک ایدئولوژی سکولار قلمداد می‌کردند، به خاطر بدگمانی ذاتی نسبت به تغییر مخالف بودند. روی یکی از تابلوها نوشته است: یهودیان ۵۷ سال است که عزادارند، وجود کشور اسرائیل یک شورش علیه خدا است و روی آخرین تابلو نوشته شده است: راه‌حل، از بین رفتن کشور صهیونیستی به روش صلح‌آمیز.|جایگزین= بیشتر گروه‌های مذهبی ارتودوکس، دولت اسرائیل را پذیرفته و به‌طور فعال پشتیبانی کرده‌اند، گرچه حتی ایدئولوژی صهیونیسم را نپذیرفته‌اند. | ## بخش 3: صهیونیسم‌ستیزی | حزب اسرائیل جهان آگوداث (تأسیس شده در لهستان) در مواقعی در ائتلافهای دولت اسرائیل شرکت کرده است. به‌هرحال، خبد لوباویچ یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های حسیدی جهان، یک حامی سرسخت صهیونیسم و دولت اسرائیل است. ضد صهیونیسم خارج از جامعه یهودی سکولار عرب بیان‌های ضداستعماری و ضدامپریالیستی - خصوصاً در کشورهای با سابقه شدید استعمارگری - بر موارد موازی مهاجرت فرانسویان به الجزایر یا انگلیسیان به رودزیا تأکید می‌کنند. 4 فلسطینیان و دیگر گروه‌های مسلمان، همچون دولت ایران (از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷)، اصرار می‌ورزند که دولت اسرائیل، نامشروع است و از اشاره به آن با عنوان «اسرائیل» اجتناب می‌کنند، به جای آن از بیان «رژیم صهیونیستی» استفاده می‌کنند. تئوری‌های توطئه ضد صهیونیسم تئوری‌های توطئه که مدعی هستند صهیونیست‌ها تاریخ جهان را کنترل می‌کنند یا به دنبال فرا دستی هستند، قدمتی به اندازه عمر خود صهیونیسم دارد. | ## جمع‌بندی | این کتاب در ۲۴ فصل یا پروتکل- که ادعا می‌شد که خلاصه مذاکرات ملاقات‌های «رهبران یهودی» است، به «نقشه‌های پنهانی» یهودیان برای حکومت بر جهان از طریق دخل و تصرف در اقتصاد، کنترل رسانه‌های همگانی و دامن زدن به اختلافات مذهبی پرداخته است.