موضوع مقاله: عفونت گوش میانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عفونت گوش میانی | مقدمه: در کودکان خردسال، این بیماری ممکن است باعث کشیدن گوش، افزایش گریه و خواب نامناسب شود. | ## بخش 1: عفونت گوش میانی | Iاگر کودکان مبتلا به کم شنوایی ناشی از OME، زبان اشاره را نمی‌آموزند، ممکن است بر توانایی یادگیری آنها تأثیر بگذارد. عوامل خطر عبارتند از قرار گرفتن در معرض دود، استفاده از پستانک و حضور در مهدکودک. این بیماری بیشتر میان بومیان استرالیا و کسانی که شکاف لب و کام یا سندرم داون دارند، رخ می‌دهد. OME اغلب به دنبال AOM رخ می‌دهد و ممکن است با عفونت‌های ویروسی تنفسی فوقانی، محرک‌هایی مانند دود، یا آلرژی مرتبط باشد. برخی اقدامات، خطر ابتلا به اوتیت میانی را کاهش می‌دهند، از جمله واکسیناسیون پنوموکوک و آنفلوآنزا، تغذیه با شیر مادر و اجتناب از دود تنباکو استفاده از داروهای مسکّن برای درمان AOM مهم است. در AOM، آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است بهبودی را تسریع کنند اما عوارض جانبی هم به دنبال دارند. آنتی‌بیوتیک‌ها اغلب در افراد مبتلا به بیماری شدید یا افراد زیر دو سال توصیه می‌شوند. در افرادی که بیماری خفیف تری دارند، ممکن است فقط برای افرادی که پس از دو یا سه روز بهبود نمی‌یابند، توصیه شود. در افراد مبتلا به عفونت‌های مکرر، قرار دادن لوله‌های تیمپانوستومی ممکن است عود بیماری را کاهش دهد در کودکان مبتلا به OME، آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند به رفع علائم کمک کنند، اما ممکن است باعث اسهال، استفراغ و بثورات پوستی شوند در سراسر جهان، AOM سالانه حدود ۱۱ درصد از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد (حدود ۳۲۵ تا ۷۱۰ میلیون مورد). نیمی از موارد مربوط به کودکان کمتر از پنج سال است واین بیماری در بین مردان شایع تر است. تقریباً ۸۰ درصد از کودکان تا پیش از سن ده سالگی، در برهه‌ای از زمان به OME مبتلا می‌شوند. اوتیت میانی منجر به مرگ ۳٬۲۰۰ نفر در سال ۲۰۱۵ شد - که‌این رقم نسبت به سال ۱۹۹۰، با ۴٬۹۰۰ مورد مرگ‌ومیر، کاهش یافته است. دیگر نشانه‌های احتمالی عبارتند از تب، کاهش شنوایی در دوران بیماری، حساسیت به لمس پوست بالای گوش، ترشحات چرکی از گوش، بی‌قراری، احساس گرفتگی گوش و اسهال (در نوزادان). به علاوه، تروما مانند شکستگی قاعده جمجمه، می‌تواند به دلیل درناژ مایع مغزی-نخاعی از مغز و پوشش آن (مننژ) منجر به اتوره مایع مغزی-نخاعی (ترشح مایع مغزی-نخاعی [CSF] از گوش) شود. این اختلال معمولاً به دلیل التهاب غشاهای مخاطی نازوفارنکس (nasopharynx)ایجاد می‌شود که ممکن است ناشی از عفونت ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی (URTI)، گلودرد استرپتوکوکی، یا احتمالاً آلرژی باشد. با برگشت (reflux) یا آسپیراسیون ترشحات ناخواسته از نازوفارنکس به فضای گوش میانی که به‌طور طبیعی استریل است، مایع موجود دراین فضا ممکن است اکثراً توسط باکتری‌ها عفونی شود. ویروسی که باعث عفونت اولیه دستگاه تنفسی فوقانی شده است، خود می‌تواند به عنوان پاتوژن ایجاد کننده عفونت گوش میانی نیز شناسایی شود. در کودکانی که علامت تورم متوسط تا شدید پرده صماخ، یا شروع جدید اتوره (درناژ) را نشان می‌دهند، AOM ناشی از اوتیت خارجی نیست. همچنین، این تشخیص ممکن است در کودکانی که تورم خفیف پرده گوش همراه با شروع جدید گوش درد (کمتر از ۴۸ ساعت) یا اریتم شدید (قرمزی) پرده گوش دارند، نیز داده شود. با این حال، گاهی حتی معاینه پرده گوش ممکن است نتواند تشخیص را به‌طور قطع تأیید کند، به خصوص اگر کانال گوش کوچک باشد. همچنین، گریه کودک خردسال می‌تواند باعث اتساع رگ‌های خونی کوچک روی پرده گوش شده و ظاهری ملتهب به آن بدهد که شبیه قرمزی مرتبط با اوتیت میانی است. این بیماری می‌تواند با عفونت ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی (URI) یا عفونت باکتریایی مانند اوتیت میانی همراه باشد. تجمع مایع (افیوژن) در صورت اختلال در انتقال ارتعاشات استخوانچه‌های گوش میانی به مجموعه عصب دهلیزی-حلزونی (که بر اثر امواج صوتی ایجاد می‌شوند) می‌تواند باعث کم شنوایی هدایتی شود. شروع زودهنگام OME با تغذیه نوزادان در حالت خوابیده به پشت، ورود زودهنگام به مراکز نگهداری گروهی کودکان، سیگار کشیدن والدین، عدم شیردهی یا شیردهی برای مدت زمان کوتاه، و گذراندن زمان زیاد در مراکز نگهداری گروهی کودکان، به خصوص مراکز پرجمعیت، مرتبط است. اوتیت میانی چرکی مزمن اوتیت میانی چرکی مزمن (CSOM) التهاب مزمن گوش میانی و حفره ماستوئید است که با ترشح از گوش میانی از طریق پارگی پرده صماخ به مدت حداقل ۶ هفته مشخص می‌شود. این عفونت منجر به یک پاسخ التهابی طولانی مدت می‌شود که باعث ادم مخاطی گوش میانی، زخم و پارگی پرده صماخ می‌گردد. افرادی که عملکرد ضعیف شیپور استاش دارند، سابقه ابتلا مکرر به AOM دارند، در مکان‌های شلوغ زندگی می‌کنند و در مراکز مراقبت روزانه کودکان حضور دارند، در معرض خطر بیشتر ابتلا به CSOM هستند. افراد مبتلا به ناهنجاری‌های جمجمه و صورت مانند شکاف لب و کام، سندرم داون، و میکروسفالی در معرض خطر بیشتری هستند. در سراسر جهان، سالانه تقریباً ۱۱ درصد از جمعیت انسانی، برابر با ۷۰۹ میلیون مورد، به AOM مبتلا می‌شوند. طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت، CSOM یکی از دلایل اصلی کاهش شنوایی در کودکان است. بزرگسالان مبتلا به اپیزودهای مکرر CSOM در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کاهش شنوایی دائمی از نوع هدایتی و حسی-عصبی قرار دارند. در بریتانیا، ۰٫۹ درصد از کودکان و ۰٫۵ درصد از بزرگسالان به CSOM مبتلا هستند، و از نظر جنسیتی تفاوتی وجود نداشت. | ## بخش 2: عفونت گوش میانی | بروز CSOM در سراسر جهان به‌طور چشمگیری متفاوت است، به گونه‌ای که در کشورهای با درآمد بالا شیوع نسبتاً پایینی دارد، در حالی که در کشورهای کم درآمد ممکن است شیوع‌این بیماری تا سه برابر بیشتر باشد. سالانه ۲۱٬۰۰۰ نفر در سراسر جهان به دلیل عوارض ناشی از CSOM جان خود را از دست می‌دهند. پیشگیری AOM در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، نسبت به نوزادانی که با شیر خشک تغذیه می‌شوند، بسیار کمتر شایع است، و بیشترین میزان محافظت در برابر این عفونت با تغذیه انحصاری با شیر مادر (بدون استفاده از شیر خشک) در شش ماه اول زندگی مرتبط است. واکسیناسیون PCV برای همه کودکان توصیه می‌شود، و در صورت اجرای گسترده، مزیت قابل توجهی برای سلامت عمومی خواهد داشت. به نظر می‌رسد واکسیناسیون آنفلوآنزا در کودکان، نرخ ابتلا به AOM را تا ۴ درصد و میزان استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها را تا ۱۱ درصد طی ۶ ماه کاهش می‌دهد. بنابراین، کاهش اندک در نرخ ابتلا به AOM، ممکن است توجیه کننده عوارض جانبی و ناراحتی‌های‌ایجاد شده ناشی از انجام واکسیناسیون سالانه آنفلوآنزا صرفاً با هدف پیشگیری از AOM نباشد. به نظر نمی‌رسد PCV در کاهش خطر ابتلا به اوتیت میانی در نوزادان پرخطر یا کودکانی که سابقه ابتلا به AOM دارند، مؤثر باشد. سابقه عود، قرار گرفتن در معرض دود تنباکو، حضور در مهدکودک، و عدم تغذیه با شیر مادر همگی با افزایش خطر ابتلا، عود و MEE مزمن همراه بوده‌اند. در حالی که مصرف طولانی مدت آنتی‌بیوتیک‌ها نرخ عفونت را در طول درمان کاهش می‌دهد، اما تأثیر ناشناخته‌ای بر پیامدهای طولانی مدت مانند کاهش شنوایی دارد. این روش پیشگیری با ظهور باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک نامطلوب در گوش همراه بوده است. شواهد متوسطی وجود دارد که نشان می‌دهد جایگزین شکر زایلیتول (xylitol) ممکن است نرخ ابتلا به عفونت را در کودکان سالمی که به مهدکودک می‌روند، کاهش دهد. شواهد از مصرف مکمل روی به منظور کاهش نرخ اوتیت حمایت نمی‌کنند، مگر در افرادی که دچار سوء تغذیه شدید مانند ماراسموس (marasmus) هستند. مدیریت بالینی مسکن‌های خوراکی و موضعی اصلی‌ترین روش برای درمان درد ناشی از اوتیت میانی هستند. یک مرور در سال ۲۰۲۳ نشان داد که شواهدی مبنی بر اثربخشی مصرف یک یا ترکیبی از مسکن‌های خوراکی در AOM وجود ندارد. در میان داروهای موضعی، قطره گوش حاوی آنتی پیرین و بنزوکائین مؤثر بودن خود را نشان داده است. داروهای ضد احتقان (decongestants) و آنتی‌هیستامین‌ها (چه به صورت خوراکی و چه به صورت اسپری بینی) به دلیل عدم مزیت و نگرانی در مورد عوارض جانبی آن‌ها، توصیه نمی‌شوند. نیمی از موارد گوش درد در کودکان، بدون درمان خاصی طی سه روز برطرف می‌شود و ۹۰ درصد ظرف هفت یا هشت روز بهبود می‌یابند. با توجه به‌این که بیش از ۸۲ درصد موارد حاد بدون درمان برطرف می‌شوند، برای جلوگیری از یک مورد گوش درد باید حدود ۲۰ کودک آنتی‌بیوتیک مصرف کنند، برای جلوگیری از یک مورد پاره شدن پرده صماخ نیاز به درمان ۳۳ کودک است، و برای جلوگیری از یک مورد عفونت در گوش مقابل، باید ۱۱ کودک تحت درمان قرار بگیرند. همچنین، از هر ۱۴ کودک تحت درمان با آنتی‌بیوتیک، یک کودک دچار یک دوره استفراغ، اسهال یا بثورات پوستی می‌شود. مصرف پیشگیرانه آنتی‌بیوتیک در افرادی که نیاز به جراحی برای درمان OME دارند، ممکن است به کاهش خطر عوارض پس از جراحی کمک نکند. برای AOM دوطرفه در نوزادان کمتر از ۲۴ ماه، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مزایا مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها بر مضرات آن غالب است. یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۵ به‌این نتیجه رسید که رویکرد تحت نظر قرار دادن بیمار برای کودکان بالای شش ماه مبتلا به AOM غیر شدید، رویکرد بهتری است. اکثر کودکان بالای ۶ ماه که مبتلا به AOM هستند از درمان با آنتی‌بیوتیک سود نمی‌برند. مصرف آموکسی‌سیلین یک بار در روز ممکن است به اندازه مصرف دو بار یا سه بار در روز مؤثر باشد. در حالی که مصرف آنتی‌بیوتیک به مدت کمتر از ۷ روز، عوارض جانبی کمتری دارد، به نظر می‌رسد مصرف بیش از ۷ روز، اثرگذاری بیشتری داشته باشد. اگر پس از ۲ تا ۳ روز از درمان بهبودی حاصل نشد، ممکن است تغییر در درمان در نظر گرفته شود. لوله تیمپانوستومی لوله‌های تیمپانوستومی (یا «گرومت») در موارد زیر برای درمان AOM توصیه می‌شود: سه یا بیشتر اپیزود AOM در ۶ ماه، یا چهار اپیزود یا بیشتر در یک سال، به شرطی که حداقل یک یا چند اپیزود در ۶ ماه قبل رخ داده باشد. شواهد آزمایشی وجود دارد که نشان می‌دهد در کودکان مبتلا به AOM عود کننده، کار گذاشتن لوله، منجر به کاهش متوسط در تعداد اپیزودهای AOM بعدی می‌شود (این کاهش در حدود یک مورد کمتر در ۶ ماه پس از کار گذاشتن لوله‌ها است و در ۱۲ ماه پس از آن، تأثیر کمتری دارد). یکی از عوارض شایع کار گذاشتن لوله تیمپانوستومی، اتوره یا ترشح از گوش است., which cites خطر سوراخ شدن دائمی پرده صماخ پس از قرار دادن گرومت در کودکان ممکن است کم باشد هنوز مشخص نیست که آیا کار گذاشتن گرومت‌ها از دوره مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها مؤثرتر هستند یا خیر. آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی نباید برای درمان اتوره حاد بدون عارضه ناشی از لوله تیمپانوستومی استفاده شوند. آنها برای باکتری‌هایی که باعث‌این وضعیت می‌شوند مؤثر نیستند و با عوارض جانبی از جمله افزایش خطر ابتلا به عفونت‌های فرصت‌طلب همراه هستند. اوتیت میانی همراه با افیوژن تصمیم برای درمان‌این بیماری معمولاً پس از انجام ترکیبی از معاینه فیزیکی و تشخیص آزمایشگاهی، با آزمایش‌های تکمیلی شامل شنوایی‌سنجی، تیمپانوگرام، سی تی اسکن استخوان گیجگاهی، و MRI صورت می‌گیرد. | ## بخش 3: عفونت گوش میانی | همچنین، استفاده از آنتی‌هیستامین‌ها و داروهای ضد احتقان در کودکان مبتلا به OME توصیه نمی‌شود. در موارد خفیف یا مواردی که اختلال شنوایی قابل توجهی وجود ندارد، افیوژن می‌تواند خود به خود یا با اقدامات محافظه کارانه تر مانند خود باد کردن (autoinflation) برطرف شود. در موارد شدیدتر، لوله‌های تیمپانوستومی را می‌توان کار گذاشت، احتمالاً در کنار آن انجام جراحی کمکی برداشتن لوزه سوم (adenoidectomy), زیرا تا آنجا که به رفع افیوژن گوش میانی در کودکان مبتلا به OME مربوط می‌شود، مزیت قابل توجهی نشان می‌دهد. اوتیت میانی چرکی مزمن از سال ۲۰۲۰، مزیت آنتی‌بیوتیک‌های موضعی برای درمان CSOM غیرقطعی بوده است. برخی شواهد نشان می‌دهند که استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های موضعی به تنهایی یا همراه با آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی ممکن است مفید باشد. طب جایگزین طب مکمل و جایگزین برای درمان OME توصیه نمی‌شود، زیرا هیچ شواهدی از مزیت آن‌ها وجود ندارد. در مطالعه‌ای انجام شده روی کودکان، مؤثر بودن درمان‌های هومئوپاتی در درمان AOM ثابت نشد. یکی از بررسی‌کنندگان آن را امیدوارکننده دانست، اما یک گزارش شواهد در سال ۲۰۱۰، شواهد را غیرقطعی یافت. تخمین زده می‌شود که سالانه ۲۱٬۰۰۰ نفر به دلیل عوارض اوتیت میانی جان خود را از دست می‌دهند. پارگی پرده گوش در موارد شدید یا درمان نشده، پرده صماخ ممکن است سوراخ شود و به چرک موجود در فضای گوش میانی اجازه می‌دهد تا به داخل کانال گوش تخلیه شود. بااینکه پارگی پرده صماخ به نظر نشان دهنده یک فرایند بسیار دردناک و آسیب‌زا است، تقریباً همیشه با تسکین قابل توجه فشار و درد همراه است. در یک فرد سالم مبتلا به AOM ساده، به احتمال زیاد سیستم دفاعی بدن عفونت را برطرف می‌کند و پرده صماخ تقریباً همیشه بهبود می‌یابد. تیمپانوسنتز به معنی آسپیراسیون سوزنی از طریق پرده صماخ برای کاهش درد گوش و شناسایی ارگانیسم (های) عامل‌ایجاد کننده عفونت است. از دست دادن شنوایی کودکان مبتلا به اپیزودهای مکرر AOM و آنهایی که دچار OME یا CSOM هستند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به ناشنوایی هدایتی و حسی-عصبی هستند. در سراسر جهان تقریباً ۱۴۱ میلیون نفر (۲٫۱ درصد از جمعیت) درگیر ناشنوایی خفیف ناشی از اوتیت میانی هستند. طولانی شدن دوره اوتیت میانی با عوارض استخوانچه ای همراه است و به همراه سوراخ شدن دائمی پرده صماخ، در شدت بیماری و کاهش شنوایی نقش دارد. در صورت وجود کلستئاتوم یا بافت گرانوله در گوش میانی، میزان کاهش شنوایی و تخریب استخوانچه ای حتی بیشتر خواهد شد. دوره‌های کاهش شنوایی هدایتی ناشی از اوتیت میانی ممکن است تأثیر مخربی بر رشد گفتار در کودکان داشته باشند. برخی از مطالعات، اوتیت میانی را با مشکلات یادگیری، اختلالات توجه و مشکلات سازگاری اجتماعی مرتبط می‌دانند. علاوه براین، ثابت شده است که افراد مبتلا به اوتیت میانی در مقایسه با افراد با شنوایی طبیعی، بیشتر دچار اختلالات مرتبط با افسردگی/اضطراب هستند. هنگامی که عفونت‌ها برطرف می‌شوند و آستانه‌های شنوایی به حالت عادی بازمی‌گردند، اوتیت میانی دوران کودکی همچنان ممکن است باعث آسیب جزئی و غیرقابل برگشت به گوش میانی و حلزون گوش شود. تحقیقات بیشتری در مورد اهمیت غربالگری همه کودکان زیر ۴ سال از نظر OME باید انجام شود. این بیماری شایع‌ترین وضعیتی است که مراقبت‌های پزشکی برای کودکان زیر پنج سال در ایالات متحده ارائه می‌شود. سالانه ۱۱ درصد از افراد (۷۰۹ میلیون مورد) به AOM مبتلا می‌شوند که نیمی ازاین موارد در کودکان زیر پنج سال رخ می‌دهد CSOM حدود ۵ درصد یا ۳۱ میلیون از کل موارد را درگیر می‌کند که ازاین میان، سالانه ۲۲٫۶ درصد موارد در کودکان زیر پنج سال رخ می‌دهد اوتیت میانی منجر به ۲٬۴۰۰ مورد مرگ‌ومیر در سال ۲۰۱۳ شد که‌این رقم نسبت به سال ۱۹۹۰ با ۴٬۹۰۰ مورد مرگ‌ومیر، کاهش یافته است. بومیان استرالیایی دچار میزان بالایی از کم شنوایی هدایتی هستند که عمدتاً به دلیل شیوع گسترده بیماری گوش میانی در سنین پایین در جوامع بومی است. کودکان بومی استرالیایی به‌طور متوسط در دوران کودکی به مدت دو سال و نیم درگیر بیماری گوش میانی هستند، در حالی که‌این مدت برای کودکان غیر بومی سه ماه است. بروز بیشتر ناشنوایی به نوبه خود به نتایج ضعیف اجتماعی، تحصیلی و عاطفی در کودکان درگیر منجر می‌شود. این کودکان با بزرگ شدن و ورود به سنین بزرگسالی، به احتمال بیشتری با مشکلات اشتغال روبرو شده و درگیر سیستم عدالت کیفری می‌شوند. تحقیقات انجام شده در سال ۲۰۱۲ نشان داد که از هر ۱۰ زندانی بومی در قلمرو شمالی، ۹ نفر دچار کاهش شنوایی قابل توجه هستند. افراد مبتلا به کم شنوایی اغلب در تشخیص مصوت‌های (vowels) مختلف و شنیدن اصوات سایشی و تمایزات واک (voicing contrasts) مشکل دارند؛ بنابراین به نظر می‌رسد که زبان‌های بومی استرالیا، شباهت‌هایی با الگوی گفتار افراد کم‌شنوا نشان می‌دهند و از آن دسته از اصوات و تمایزاتی که تشخیص آن‌ها برای افرادی که در دوران کودکی دچار کاهش شنوایی شده‌اند دشوار است، پرهیز می‌کنند. در عین حال، زبان‌های استرالیایی از آن دسته تمایزات، برای مثال تمایزات مخرج حروف، که درک آن‌ها برای افراد با افت شنوایی ناشی از عفونت گوش میانی آسان‌تر است، به‌طور کامل بهره می‌برند.. | ## جمع‌بندی | ریشه‌شناسی اصطلاح اوتیت مدیا (otitis media) از ترکیب دو واژه اوتیت، در زبان یونانی باستان به معنای «التهاب گوش» و مدیا، کلمه‌ای در زبان لاتین به معنای «میانی» تشکیل شده است.