موضوع مقاله: جالوت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جالوت | مقدمه: بر اساس روایت کتاب مقدس، جالوت بنی‌اسرائیل را به مبارزه فراخواند و از آنان خواست پهلوانی را برای نبرد تن‌به‌تن با او بفرستند. | ## بخش 1: جالوت | در نهایت، او به‌دست داوود، چوپان جوانی که از فلاخن و سنگ به‌عنوان سلاح استفاده کرد، شکست خورد. این روایت نمادی از ناتوانی شائول (شاه بنی‌اسرائیل) در رهبری بود، زیرا در اصل خود او باید برای پادشاهی اسرائیل به نبرد می‌رفت. به نوشته هوروویتس (ص ۱۰۶) این نام مسلّماً با واژه عبریِ t ¦lu ¦ga یا واژه آرامیِ ¦a ¢t ¦lu ¦ga (به معنای تبعید و آوارگی که در میان یهودیان مدینه متداول بوده) مرتبط است. جفری نیز معتقد است که جالوت از راه قرآن به زبان عربی وارد شده است، زیرا اثری از کاربرد آن در پیش از اسلام در دست نیست.برای چکیده‌ای از آرای خاورشناسان در این باره رجوع کنید به جفری، ص ۹۷–۹۸ شرح مبارزه داوود و جالوت بر اساس روایت عهد عتیق، هنگامی که بنی‌اسرائیل و فلسطینیان با یکدیگر روبه‌رو شدند، جلیات (در عبری «جالوت») از میان سپاه فلسطینیان پیش آمد و به مدت چهل روز به مبارزهٔ تن‌به‌تن با اسرائیلیان می‌پرداخت. شائول (طالوت) فرمانده سپاه اسرائیل وعده کرده بود که به کسی که جلیات را بکشد، مال فراوان عطا کند و دخترش را به همسری وی درآورد. داوود جوان که تازه به اردوگاه سپاه طالوت رسیده بود، پس از کسب اجازه از فرمانده، آمادهٔ نبرد تن‌به‌تن شد. | ## بخش 2: جالوت | وقتی جلیات داوود را دید که بدون شمشیر و تنها با چوب و سنگ به جنگ آمده است، او را تحقیر و تهدید کرد. داوود نیز جلیات را تهدید کرده و با فلاخن سنگی به پیشانی او زد و او را از پای درآورد. تنخ یک بار دیگر (در کتاب دوم سموئیل، باب ۲۱ آیه ۱۹) همین داستان را تکرار کرده اما آنجا داوود نیست که جالوت را می‌کشد، بلکه نام پهلوان اسرائیلی الحانان بن یعری از بیت‌لحم است. در نسخه فعلی داستان مبارزه داوود با جالوت، تنها ۲ بار نام جالوت ذکر شده و در قدیمی‌ترین نسخه کتاب اصلاً به نام او اشاره نشده بلکه تنها «آن فلیسطی» خطاب شده است. این نشان‌دهنده آن است که در قدیمی‌ترین نسخه‌های این داستان، داوود کشنده جالوت نبوده، بلکه الحانان چنین کرده؛ بعدها قصه الحانان را با داستان معروف‌تر داوود ادغام کرده‌اند. همچنین گروهی از مفسران، شمار یاران پیامبر اسلام در جنگ بدر را برابر با سپاه طالوت دانسته و این نبرد را مشابه رویارویی طالوت و جالوت توصیف کرده‌اند. | ## بخش 3: جالوت | [؛ ابن خلدون؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵ـ۱۴۲۱/ ۱۹۹۵ـ۲۰۰۰؛ ابن منظور؛ احمدبن محمد ثعلبی، قصص الانبیاء، المسمی عرائس المجالس، بیروت : المکتبة الثقافیة،] بی تا. [؛ موهوب بن احمد جوالیقی، المعرّب من الکلام الاعجمی علی حروف المعجم، چاپ احمد محمد شاکر، قاهره ۱۳۶۱؛ محمدبن عبداللّه حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، چاپ یوسف عبدالرحمان مرعشلی، بیروت ۱۴۰۶؛ مصطفی مراد دباغ، بلادنا فلسطین، ج ۱، قسم ۱، خلیل ] ۱۹۷۳ [، ج ۱، قسم ۲، خلیل ۱۴۰۵/۱۹۸۵؛ احمدبن داوود دینوری، الاخبارالطوال، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره ۱۹۶۰، چاپ افست قم ۱۳۶۸ ش؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، چاپ محمد سید کیلانی، تهران ?] ۱۳۳۲ ش [؛ زمخشری؛ طبرسی؛ طبری، تاریخ (بیروت )؛ محمدبن مسعود عیاشی، کتاب التفسیر، چاپ هاشم رسولی محلاتی، قم ۱۳۸۰ـ۱۳۸۱، چاپ افست تهران] بی تا. [؛ محمدبن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج ۲، جزء ۳، بیروت ?] ۱۳۷۶/۱۹۵۷ [، چاپ افست تهران ۱۳۶۴ ش؛ عبدالکریم بن هوازن قشیری، لطائف الاشارات، چاپ ابراهیم بسیونی، قاهره ۱۹۸۱ـ۱۹۸۳؛ علی بن ابراهیم قمی، تفسیرالقمی، چاپ طیب موسوی جزائری، قم ۱۴۰۴؛ مسعودی، مروج (بیروت )؛ محمدبن محمد مفید، الارشاد فی معرفة حجج اللّه علی العباد، قم : دارالمفید،] بی تا. [؛ جلال الدین محمدبن محمد مولوی، کتاب مثنوی معنوی، چاپ رینولد آلن نیکلسون، تهران : انتشارات مولی ،] بی تا. | ## جمع‌بندی | [؛ جیمز هاکس، قاموس کتاب مقدس، بیروت ۱۹۲۸، چاپ افست تهران ۱۳۴۹ ش؛ یاقوت حموی؛ یعقوبی، تاریخ.