موضوع مقاله: پیکسیز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیکسیز | مقدمه: پیکسیز یک گروه موسیقی آلترنیتیو راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ در بوستون، ماساچوست تشکیل شد. | ## بخش 1: پیکسیز | این گروه از بنیان‌گذاران اولیه آن، بلک فرانسیس (خواننده اصلی، نوازنده گیتار ریتم)، جوی سانتیاگو (گیتار لید) و دیوید لوورینگ (درامز) تشکیل شده است. دیگر عضو گروه که از جمله اعضای بنیان‌گذار محسوب می‌شود، کیم دیل (گیتار بیس و خواننده پشتیبان) است که گروه را در سال ۲۰۱۳ ترک کرد و کیم شاتاک برای مدت چند ماه، جای او را در نقش نوازنده گیتار بیس در اجراهای زنده ایفا کرد. سپس پاز لنچانتین، جایگزین شاتاک برای تور سال ۲۰۱۴ گروه شد ولی در مارس ۲۰۲۴ اعلام کرد که برای تمرکز بر پروژه‌های شخصی اش از گروه جدا می‌شود. گروه پیکسیز محبوبیتی نسبتاً متوسط در کشور خانهٔ خود به‌دست‌آورد؛ اما در بریتانیا و سرزمین‌های اروپایی، بسیار محبوب شد. پیکسیز در سال ۱۹۹۳، در وضعیتی نامهربانانه از هم پاشید، اما در سال ۲۰۰۴ مجدداً با همان اعضای سابق، تشکیل شد. با وجود موفقیت‌های تجاری محدودی که این گروه به‌دست‌آورد، موسیقی گوشخراش و پرخاشگرانه آنها، بر روی گروه‌هایی از جمله نیروانا، ردیوهد، د استروکز و ویزر تأثیرگذار بوده است. سبک موسیقایی گروه پیکسیز، از عناصری نظیر ایندی راک، سایکدلیا، نویز راک و سرف راک تشکیل شده است. او ترانه‌هایی دربارهٔ موضوعات غیرمعمول همانند قطع عضو، سورئالیسم، زنا با محارم و خشونت مذهبی (انجیلی) نوشته است. طوری که پس از اتحاد دوباره آن‌ها در سال ۲۰۰۴، کلیهٔ بلیط‌های تورهایشان فروخته شد. در ژوئیه ۲۰۱۳، گروه پس از ده سال، آهنگ‌های جدید خود را در قالب یک آلبوم استودیویی منتشر کردند. تاریخچه تشکیل (۱۹۸۶) جوی سانتیاگو و بلک فرانسیس (که نام اصلی او چارلز تامسون چهارم است)، اولین بار وقتی همدیگر را ملاقات کردند که هر دو در دانشگاه ماساچوست در امهرست تحصیل می‌کردند. 12–13 فرانسیس و سانتیاگو سال ۱۹۸۴ را صرف کار کردن در یک انبار گذراندند، فرانسیس با گیتار آکوستیک خود آهنگ می‌ساخت و شعرهای آن‌ها را هم در مترو می‌نوشت. فرانسیس در آن آگهی، به دنبال یک نوازنده گیتار بیس مؤنث بود که هم از نمادهای موسیقی فولک، پیتر، پاول و ماری و هم از گروه Hüsker Dü خوشش بیاید. دیل تنها کسی بود که به این آگهی پاسخ داده بود؛ اما در حین گزینش، بدون یک گیتار بیس نزد آن‌ها آمده بود، چرا که او هیچگاه این ساز را ننواخته بود. او تنها به این خاطر به گروه دعوت شد که ترانه‌هایی که بلک فرانسیس به او نشان داده بود را پسندیده بود. پس از اینکه دیل وارد گروه شد، گروه سعی کرد خواهر او، کلی دیل را هم به عنوان نوازندهٔ درامز جذب خود کند که ناموفق بود. شوهر کیم به آن‌ها پیشنهاد کرد که دیوید لاورینگ را استخدام کنند که کیم، قبلاً با او در جشن عروسی‌اش ملاقات کرده بود. سانتیاگو به صورت تصادفی از روی یک فرهنگ لغت، نام «پیکسیز» را برای گروه انتخاب کرد و این نام مورد موافقت دیگر اعضا واقع شد؛ معنی این نام، «الف‌های کوچولوی بدجنس» می‌شود. وقتی که گروه اسمی برای خود انتخاب کرد و ترکیب اعضای آن شکل گرفت، آن‌ها در اواسط ۱۹۸۶ تمرینات خود را به گاراژ والدین لاورینگ بردند. قرارداد ضبط و نخستین آلبوم (۱۹۸۷) وقتی که یک بار گروه پیکسیز در کنسرتی به همراه گروه Throwing Muses در حال نواختن بود، توجه گری اسمیت، مدیر برنامه‌های استودیوهای فورت آپاچی به آن‌ها جلب شد. گروه پس از آن یک دمو ۱۷-آهنگه را در فورت آپاچی ضبط کرد که این نوارد دمو، در بین طرفداران گروه به نوار صورتی‌رنگ معروف است، چرا که پس‌زمینه جلد آن صورتی‌رنگ بود. هزینهٔ جلسات ضبط، ۱۰۰۰ دلار بود که توسط پدر فرانسیس پرداخت شد و کل جلسات ضبط هم سه روز طول کشید. واتز-راسل که گروه را خیلی عادی و «خیلی راک اند رول» یافته بود، ابتدا می‌خواست آن‌ها را رد کند، اما به خاطر اصرار دوست‌دخترش، قراردادی با آن‌ها امضاء کرد. اشعار مذهبی این آلبوم و آلبوم‌های دیگر، الهام‌گرفته از روزهای تولد دوبارهٔ والدین فرانسیس در کلیسای پنتاکوستال هستند. روزای موج‌سوار و دولیتل انگشتی|چپ|لوگوی گروه که بر روی آلبوم روزای موج‌سوار چاپ شده بود. این آلبوم توسط استیو آلبینی تهیه شد (که بر طبق پیشنهاد یکی از کارکنان 4AD، توسط واتز-راسل استخدام شده بود). روزای موج‌سوار در اروپا مورد تحسین قرار گرفت؛ هم ملودی میکر و هم ساندز به روزای موج‌سوار، جایزه «آلبوم سال» را اهدا کردند. در آمریکا، آلبوم نقدهایی مثبت، اما در عین حال بی‌سروصدا را دریافت کرد؛ واکنشی که در سرتاسر دوران فعالیت گروه پابرجا بود آلبوم در نهایت موفق شد در سال ۲۰۰۵ در آمریکا گواهی طلا دریافت کند. این تور همچنین باعث شد گروه به هلند هم برود، جایی که پیکسیز در آنجا از قبل به اندازه کافی توجه رسانه‌ها را جلب کرده بود تا بتواند تور را تبلیغ کند. فرانسیس بعدها عنوان کرد که «اولین جایی که با پیکسیز کار انجام دادیم در هلند بود». این تور به خاطر شوخی‌های خصوصی (in-joke) گروه سرشناس است، مثلاً گروه آهنگ‌هایشان را به ترتیب حروف الفبا اجرا می‌کردند. در همین اوقات، پیکسیز با یک ناشر عمدهٔ آمریکایی به نام الکترا رکوردز، قراردادی را امضاء کرد. در همین حوالی، گروه یک دوره همکاری با تهیه‌کنندهٔ انگلیسی، گیل نورتون را آغاز کرد. نورتون دومین آلبوم تمام‌مدت آن‌ها که دولیتل نام داشت را تهیه کرد که این آلبوم در شش هفتهٔ پایانی سال ۱۹۸۸ تهیه شد. دولیتل یک صدای شفاف‌تر داشت که عموماً ناشی از تهیه‌کنندگی نورتون و بودجه ۴۰٫۰۰۰ دلاری بود که صرف تهیهٔ آن شده بود؛ این مبلغ چهار برابر هزینه‌ای بود که صرف تهیهٔ روزای موج‌سوار شده بود. دولیتل یک تک‌آهنگ به نام «شوهرت داره میاد» داشت که زیست‌نامه‌نگارها، جوش فرانک و کارین گانز، آن را آهنگی به‌طور غیرمعمول شیک و شبه-پاپ تعریف کرده‌اند. «میمون به بهشت رفت» هم تک‌آهنگ دیگری از این آلبوم بود که جزء ۱۰ ترانهٔ مدرن راک برتر رادیویی در ایالات متحده بود و در بریتانیا هم در جمع ۱۰۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت. مشابه روزای موج‌سوار، آلبوم دولیتل هم از سوی طرفداران و منتقدان موسیقی مورد تحسین قرار گرفت. | ## بخش 2: پیکسیز | وقفه (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰) پس از آلبوم دولیتل، تنش میان دیل و فرانسیس به نقطهٔ اوج خود رسید (برای مثال، فرانسیس یک بار در کنسرتی در اشتوتگارت، گیتاری را به سمت دیل پرتاب کرد) و وقتی که دیل در کنسرتی در فرانکفورت از نواختن سر باز زد، تقریباً از گروه کنار گذاشته شده بود. سانتیاگو در مصاحبه‌ای با موجو، دیل را فردی «یک‌دنده که می‌خواهد ترانه‌های خودش را در آلبوم‌ها روی کار بیاورد تا دنیای خودش را بیابد»، توصیف کرد. در نهایت، دیل قبول کرد که فرانسیس خواننده است و باید از نظر موسیقایی، کنترل گروه را در اختیار داشته باشد، اما پس از آن اتفاق در فرانکفورت، «آنها تقریباً دیگر با هم صحبت نمی‌کردند». گروه در تور «Fuck or Fight» که پس از آلبوم دولیتل در ایالات متحده برگزار می‌شد، به‌طور فزاینده‌ای از پا افتاده‌تر می‌شد و تنش بین اعضا همچنان ادامه داشت. پس از آخرین روز تور در نیویورک، گروه بی‌رمق‌تر از آنی بود که در مهمانی پایان تور که شب پیش رو برگزار می‌شد، شرکت کند و خیلی زود اعلام کرد که فعالیت آن‌ها وقفه‌ای در پی خواهد داشت. این تور از چند کنسرت تشکیل شده بود تا بتواند خرج سوخت سفرش به کل کشور را تأمین کند. باسانوا، دنیا رو خر کن، انحلال (۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲) در سال ۱۹۹۰، تمام اعضای گروه غیر از دیل به لس آنجلس نقل مکان کردند. لاورینگ بیان داشته است که او، سانتیاگو و فرانسیس «به این خاطر به آنجا رفته‌اند که استودیو ضبط در آنجا قرار داشته است». برخلاف آثار پیشین، گروه برای آلبوم باسانوا، وقت کمی برای تمرین پیشاپیش داشت و بلک فرانسیس هم بیشتر آلبوم را در استودیو نوشته بود. گروه به برگزاری تور ادامه داد و در سال ۱۹۹۱، آلبوم «دنیا رو خر کن» را منتشر کرد که آخرین آلبوم آن‌ها پیش از انحلال گروه بود. این آلبوم، حاوی آهنگی به نام «U-Mass» است که آن را آهنگی راجع به بی‌تفاوی و بی‌علاقگی به دانشگاه توصیف کرده‌اند که گیتار ریف آن، سال‌ها پیش وقتی که فرانسیس و سانتیاگو در دانشگاه ماساچوست بودند، نوشته شده بود. در این تور، آن‌ها در اروپا در داخل استادیوم‌ها و در ایالات متحده در داخل تالارها به اجرا می‌پرداختند. تنش بین اعضای گروه شدت گرفت و در پایان سال، گروه به تعطیلات رفت و اعضای گروه به پروژه‌های مجزا و انفرادی مشغول شدند. در اوایل سال ۱۹۹۳، فرانسیس در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی رادیو ۵ اعلام کرد که گروه به کار خود پایان داده است؛ فرانسیس در آن هنگام توضیح دیگری ارائه نداد که برای دیگر اعضای گروه هم نادانسته باقی‌مانده بود. او بعدها در این باره به سانتیاگو تلفن زد و سپس دیل و لاورینگ را در ژانویه ۱۹۹۳ از طریق فکس آگاه کرد. پس از انحلال گروه، چهار عضو آن شروع به کار کردن بر روی پروژه‌های انفرادی خود کردند. این آهنگ، در آلبومی به نام Last Splash قرار داشت که در سال ۱۹۹۳ منتشر شده بود و موفق شده بود از نظر فروش، گواهی پلاتینی دریافت کند. دیل همچنین گروه دیگری به نام امپز را هم تشکیل داد و یک آلبوم هم با این گروه منتشر کرد. سانتیاگو به همراه همسرش، لیندا مالاری، گروهی به نام مارتینیز را تأسیس کرد که یک آلبوم هم با این گروه در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد. لاورینگ همچنین با چند گروه موسیقی از جمله کرکر در نقش نوازنده درامز همکاری کرد و در یکی از آلبوم‌های انفرادی تانیا دونلی،Tanya Donelly و ترانه‌ای به نام آزادFree از گروه مارتینیز هم به نواختن درامز مشغول شد که این ترانه، در سوندترک امپایر رکوردز هم قرار داده شده است. ناشرهای گروه، 4AD و الکترا رکوردز، در غیاب گروه به منتشر کردن آثار آن‌ها پرداختند. آن‌ها یک آلبوم برترین آثار به نام «مرگ بر پیکسی‌ها» را در سال ۱۹۹۷، آلبوم پیکسیز در بی‌بی‌سیPixies at the BBC را در سال ۱۹۹۸ و آلبوم گردآوری‌شدهٔ کلیه ترانه‌های پشت‌صفحه‌ای را هم در سال ۲۰۰۱ منتشر کردند. فرانک بلک همچنین با استفاده از این ناشرها، آلبوم‌های انفرادی خود و آلبوم‌هایی با گروه کاتولیکز را منتشر کرده است. تشکیل مجدد ۱۱ سال پس از انحلال گروه، گاهی شایعه‌هایی مبنی بر تشکیل مجدد گروه می‌پیچید. هرچند که فرانک بلک در ابتدا آن‌ها را خیلی راسخانه تکذیب می‌کرد، بعدها او شروع به قرار دادن تعدادی از آهنگ‌های پیکسیز در آثارش با کاتولیکز کردMendelssohn, 2005, pp. 152, 168, 191 و گه‌گاهی هم سانتیاگو را در کارهای انفرادی‌اش به خدمت می‌گرفت و لاورینگ هم گاهی با شعبده‌بازی‌های خود مراسم افتتاحیهٔ کنسرت‌های او را برگزار می‌کرد. انگشتی|راست|پیکسیز در سال ۲۰۱۰ در سال ۲۰۰۳، یک سری تلفن بین اعضای گروه برقرار شد که نتیجه آن چند تمرین بی‌سروصدا بود و خیلی زود تصمیم به تشکیل مجدد گروه گرفته شد. در فوریه ۲۰۰۴، گروه خبر از برگزاری یک تور کامل را داد و بلیط‌های مربوط به روزهای ابتدایی تور در عرض چند دقیقه فروخته شدند. نمایش چهار روزهٔ گروه در بریکستون آکادمی لندن، سریع‌ترین میزان فروش بلیط را در طی تاریخ ۲۰ ساله این استودیو داشته است. گروه سپس بیشتر سال ۲۰۰۴ را صرف برگزاری تور در برزیل، اروپا، ژاپن و ایالات متحده کرد. بر طبق گزارش‌ها، از فروش بلیط‌ها در تور تجدید دیدار سال ۲۰۰۴، سرجمع بیش از ۱۴ میلیون دلار حاصل شده بود. آن‌ها سرتاسر سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ را هم به شرکت در میدان‌ها مختلف مبادرت ورزیدند که این حتی منجر به بربایی که نمایش در استرالیا، آن هم برای اولین بار توسط گروه شد. از سال ۲۰۰۵، فرانسیس چندین بار اظهار داشته است که ضبط کردن آلبوم جدید توسط پیکسیز یا تنها یک احتمال است یا یک امر بعید، که مانع اصلی آن‌ها برای انجام این کار، مخالفت دیل بیان می‌شد. برای بزرگداشت بیستمین سالگرد انتشار آلبوم دولیتل، گروه توری را در اکتبر ۲۰۰۹ آغاز کرد که در این تور، گروه ترک به ترک ترانه‌های آلبوم دولیتل، حتی ترانه‌های پشت‌صفحه‌ای تک‌آهنگ‌های آلبوم را هم اجرا کرد. تور در اروپا آغاز شد، در ماه نوامبر در ایالات متحده ادامه یافت، در مارس ۲۰۱۰ تورهایی در آمریکای جنوبی و استرالیا برگزار شد، سپس در نیوزلند، در بهار ۲۰۱۰ در اروپا و سپس از پاییز ۲۰۱۰ تا بهار ۲۰۱۰ مجدداً در آمریکای شمالی ادامه یافت. جدایی کیم دیل از گروه، بگ‌بوی و آثار جدید (۲۰۱۳ تا کنون) انگشتی|چپ|کیم شاتاک مدت کوتاهی به عنوان نوازنده نوازنده گیتار بیس و همین‌طور خوانندهٔ پشتیبان، عضو گروه بود. دیل از آن موقع تا کنون یک آهنگ انفرادی در وب‌گاهش منتشر کرده و باقی‌مانده اعضای گروه پیکسیز هم گفته‌اند که اگر برنامه کاری او با گروه بریدرز اجازه داد، خوشحال خواهند شد که به گروه برگردد. دو هفته بعد، گروه آهنگ جدیدی به نام بگ‌بوی را منتشر کرد، که می‌شد آن را رایگان از وبگاه پیکسیز دانلود کرد. | ## بخش 3: پیکسیز | گروه پیکسیز در ۱ ژوئیه ۲۰۱۳، اعلام کرد که کیم شاتاک، گیتاریست و خواننده گروه‌های مافز و پاندوراز به جمع اعضای گروه اضافه شده است و قرار است جای دیل را در تور اروپایی سال ۲۰۱۳ پر کند. گروه در ۳ سپتامبر ۲۰۱۳، یک آلبوم چند آهنگه از ترانه‌های جدید خود، تحت عنوان آلبوم چندآهنگه اول را منتشر کرد. در دسامبر ۲۰۱۳، پاز لنچانتین به عنوان نوازنده جدید گیتار بیس برای تور سال ۲۰۱۴ گروه معرفی شد. یک آلبوم چندآهنگه با آهنگ‌های جدید تحت عنوان آلبوم چندآهنگه دوم هم در ۳ ژانویه ۲۰۱۴ منتشر شد. یک آلبوم چندآهنگهٔ دیگر تحت عنوان آلبوم چندآهنگه سوم هم در ۲۴ مارس ۲۰۱۴ منتشر شد. همه این آلبوم‌های چندآهنگه تنها به صورت دانلودی و ویرایش وانیلی محدود در دسترس بودند. این سه آلبوم چندآهنگه، در قالب یک آلبوم پرآهنگ مخلوط شدند و در آوریل ۲۰۱۴، در آلبوم جدیدی به نام ایندی سیندی عرضه شدند. بلک فرانسیس، خواننده اصلی گروه، در مورد این آلبوم گفت: «این یک آلبوم مفهومی نیست، اما کلمه زامبی در اشعار به‌طور مکرر ظاهر می‌شد. فرانسیس وقتی که اولین بار شروع به نوشتن ترانه برای پیکسیز کرد، گفت که او به هیچ چیز جز Hüsker Dü, کاپیتان بیف‌هرت، و ایگی پاپ گوش نمی‌کند. سانتیاگو به موسیقی پانک دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، از جمله هنرمندانی مثل بلک فلگ، و همین‌طور دیوید بویی گوش می‌کرد. گیتاریست‌هایی که بر روی او تأثیرگذار بوده‌اند عبارتند از جیمی هندریکس، لس پال، وس مونتگومری، و جورج هریسون. او در نوجوانی یک گروه کانتری-فولک به همراه خواهرش ایجاد کرد و آثار هنرمندانی همچون اورلی برادرز و هنک ویلیامز را بازخوانی می‌کردند. فرانسیس از فیلم‌های سورئالیستی کله‌پاک‌کن و سگ اندلسی (که در خوارگردان به آن اشاره می‌شود) به عنوان یک منبع الهام بر روی خود نام می‌برد. او دربارهٔ این تأثیرپذیری‌ها گفته است که «حوصله نداشتم بشینم و رمان‌های سورئالیستی بخونم، نگاه کردن فیلم‌های ۲۰ دقیقه‌ای برایم راحت‌تر بود». استفن توماس ارلواین ترانه‌نویسی فرانسیس را به صورت «دربرگیرنده اشعار باورنکردنی و تکه‌پاره راجع به مسائلی همچون فضا، دین، سکس، قطع عضو و فرهنگ عامه» توصیف کرده است. در تعدادی از ترانه‌های آلبوم باسانوا هم مضامینی راجع به موجودات فرازمینی دیده می‌شود. ترانه سیمینSilver در آلبوم دولیتل را دیل به همراه فرانسیس نوشته است و آن دو به همراه هم به صورت همزمان در این ترانه به خوانندگی می‌پردازند. او همچنین ترانه غول‌آسا در آلبوم روزای موج‌سوار را هم به همراه فرانسیس نوشته و در آن به خوانندگی می‌پردازد. تأثیرگذاری‌ها هرچند که پیکسیز آلبوم‌های نسبتاً کمی تولید کرد که فروش متوسطی هم داشتند، اما این گروه بر روی تعدادی از گروه‌هایی که در دهه ۱۹۹۰ باعث به محبوبیت رسیدن موسیقی آلترنیتیو راک شدند، تأثیرگذار بوده است.گری اسمیت، که آلبوم Come On Pilgrim این گروه را تهیه کرده است، در سال ۱۹۹۷ دربارهٔ تأثیر این گروه بر موسیقی آلترنیتیو راک گفته است: من شنیده‌ام که در مورد ولوت آندرگراوند می‌گویند که آدم‌های زیادی آلبوم‌های آنها را نخریده‌اند، اما هر کس که این کار را کرده، یک گروه موسیقی هم افتتاح کرده. این تبدیل به یک فرمول محبوب شده، در طی مدت کوتاهی، بوی روح نوجوانی می‌دهد از جدول‌های موسیقی بالا رفت و حتی اعضای گروه نیروانا بعداً گفتند که این ترانه از هر جهت شبیه یک ترانه از پیکسیز است. ترانه‌های پیکسیز عموماً از بندهای بی‌صدا و ملایم و از ترجیع‌بندهای هیجانی و پرخروش تشکیل شده‌اند. هنرمندانی همچون دیوید بویی، ردیوهد، پی‌جی هاروی، یوتو، نیروانا، د استروکز، ویزر و Pavement از پیکسیز به عنوان گروهی که بر آن‌ها تأثیرگذار بوده، یاد کرده‌اند. بونو از اعضای U2 پیکسیز را «یکی از برترین گروه‌های راک آمریکایی برای همیشه» نامیده است و تام یورک از ردیوهد هم گفته است که وقتی که به مدرسه می‌رفته، «گروه پیکسیز زندگی‌ام را تغییر داده‌اند». بویی که خودش بر روی فرانسیس و سانتیاگو تأثیرگذار بوده (وقتی که در دانشگاه بودند)، گفته است که ترانه‌های پیکسیز «از گیراترین ترانه‌های کل دهه ۸۰ میلادی» هستند. یکی از قابل توجه‌ترین مواردی که از پیکسیز به عنوان یک منبع الهام برای خود یاد کرده، کورت کوبین، خواننده و گیتاریست اصلی گروه نیرونا است، او معترف شده است که ترانه بوی روح نوجوانی می‌دهد، تلاشی برای تقلید از سبک گروه پیکسیز بوده است. کوبین در مصاحبه‌ای با رولینگ استون در ژانویه ۱۹۹۴، گفت که «من سعی داشتم که یک ترانه پاپ عالی بنویسم، سعی داشتم سبک پیکسیز را کپی کنم، این رو اعتراف می‌کنم [با خنده]. وقتی که برای اولین بار به آثار پیکسیز گوش کردم، آنقدر شیفته پیکسیز شده بودم که انگار یکی از اعضای آن گروه بودم، یا حداقل یک گروه کاور از پیکسیز. ما سعی کردیم از مفهوم دینامیکز آنها استفاده کنیم، ملایم و ساکت باشیم و بعد سرسخت و پرخروش شویم». کوبین از آلبوم روزای موج‌سوار، به عنوان یکی از آلبوم‌های تأثیرگذار بر روی سبک خودش یاد کرده و خصوصاً صدای درامز طبیعی و قدرتمند آلبوم را تحسین کرده است که این صدا، متأثر از تکنیک‌هایی است که آلبینی برای تهیه آلبوم به‌کار برده است. 313 نماهنگ‌ها و دی‌وی‌دی‌ها هیچ نماهنگی برای ترانه‌های موجود در Come on Pilgrim یا روزای موج‌سوار منتشر نشد، اما از آلبوم دولیتل به بعد، این نماهنگ‌ها ساخته شدند: میمون به بهشت می‌رود, شوهرت داره می‌یاد, ولوریا, بکن برای آتش, آلیسون, الک ایفل, شاخ‌به‌شاخ, و خوارگردان. علاوه بر آن، ترانهٔ سال ۲۰۱۳ گروه به نام بگ‌بوی با نماهنگی همراه بود و بعدها هم یک نماهنگ جایگزین، برای آن ساخته شد. ویدئوهای ترانه‌های شوهرت داره میاد و آلیسون در آلبوم کلیه ترانه‌های پشت‌صفحه‌ای هم منتشر شدند. در آلبوم باسانوا، گروه تنفر شدیدی از ساخت نماهنگ پیدا کرده بود و فرانسیس از لب‌خوانی کردن ترانه‌ها امتناع می‌ورزید. برای مثال، در نماهنگ شوهرت داره می‌یاد، هم فرانسیس و هم دیل، تنها دهانشان را به شکل گشاد باز می‌کنند و از لب‌خوانی کردن اشعار سر باز می‌زنند. بر طبق گفتهٔ ناشر گروه، این یکی از دلایل اصلی بود که گروه پیکسیز هیچگاه در شبکه MTV پوشش گسترده پیدا نکرد. 94 برای اینکه این هدف تحقق یابد، گروه وادار به ساخت یک نماهنگ برای این ترانه شد. یک نماهنگ ارزان‌قیمت برای این ترانه ساخته شد که در آن اعضای گروه در حال پایین رفتن از یک مخروبه فیلمبرداری شده‌اند. | ## جمع‌بندی | این فیلم، برگزاری تور و تشکیل مجدد گروه در سال ۲۰۰۴ را به تصویر می‌کشد و سال‌های پس از انحلال گروه را هم مورد پوشش قرار می‌دهد.