موضوع مقاله: عجم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عجم | مقدمه: عَجَم واژه‌ای عربی به معنای گنگ است که در طول تاریخ به مردمان غیر عرب ازجمله ایرانیان اطلاق می‌شده است. | ## بخش 1: عجم | در زبان ترکی اسناد زیادی وجود دارد که در آنها از عجم برای اشاره به زبان فارسی استفاده شده است. واژه‌شناسی عجم یک واژهٔ عربی است که مانند بسیاری دیگر از واژگان این زبان همراه با مشتقات خود وارد زبان فارسی وارد شده است. به نوشتهٔ دانشنامه ایرانیکا، فعل عَجَمَ در لغت عربی به معنای «گنگ صحبت کردن» یا «زمزمه کردن» است. مشابه یونانیان باستان که اصطلاح «بربر» به معنای «افرادی که به زبان یونانی صحبت نمی‌کنند» را برای تمام همسایگان خود به‌کار می‌بردند، این اصطلاح را نیز می‌توان در مورد هر یک از متکلمان زبان‌های غیرعربی که اعراب فاتح با آنها در تماس بودند، به‌کار برد. بعدها، ایرانیانی که به زعم اعراب از فصاحت و بلاغت عربی بی‌بهره بودند، به این نام خوانده شدند و فراوانی کاربرد این واژه در این معنا، باعث شد که یکسره از آن معنای «ایرانی» برداشت شود. بنا بر پژوهش‌ها، این انگاره که واژه اعجم یا عجم واژه‌ای ایرانی و برخاسته از «آل جم» است، پذیرفتنی به نظر نمی‌آید؛ زیرا در عربی هیچگاه سابقه تبدیل لام به عین وجود ندارد. «عجم» نامی بود که در ادبیات عرب قرون وسطی به غیرعرب‌های امپراتوری اسلامی، به‌ویژه ایرانیان اطلاق می‌شد. در اسپانیای مسلمان، اصطلاح عجم برای گویشوران زبان‌های اسپانیایی بومی شبه‌جزیره ایبری به‌کار می‌رفت و در قرون وسطای متأخر، اصطلاح زبان‌شناختی «عجمیه» به زبان‌های اسپانیایی که به خط عربی نوشته شده‌اند، اشاره داشت. جاهلیت نوظهور عرب که اندکی پیش از این‌ها حتی در میان خود اعراب گونه‌ای دو دستگی به وجود آورده بود و قریش را (که پیامبر اسلام در آن به دنیا آمده بود) در یک سو و هرچه غیر از قریش را در سویی دیگر می‌نهاد، پای پیشتر گذاشت و با تکیه بر قدرت معنوی اسلام، این بار عرب را در یک سو و هرچه غیر عرب را در سویی دیگر نهاد. واژهٔ اعجم و عجم و دیگر مشتقات آنها در فارسی و عربی، عموماً به همان مفاهیمی به‌کار رفته‌اند که در معنای وضعی و اولیه این واژگان در نظر در عربی بوده است. استعمال واژه اعجم و عجم به معنای «ایرانیان» تنها یکی از کاربردهای این واژه می‌باشد که در اثر پاره‌ای تحولات تاریخی گاهی مطلقاً به ایرانیان عجم اطلاق شده است. | ## بخش 2: عجم | اگرچه به غیر ایرانیان نیز فراوان اطلاق شده است، اما همسایگی و اختلاط فراوان ایرانیان و اعراب همواره اشاره این واژه را متوجه مردمان ایرانی نموده است. همان‌طور که یونانیان اصطلاح «بربر» را برای دشمنان بزرگ خود یعنی پارسیان به‌کار می‌بردند، اعراب نیز در اوایل دورهٔ اسلامی نام عجم را به ویژه برای ایرانیان استفاده می‌کردند. تمایز میان عرب و عجم از گذشته و در اشعار پیش از اسلام و اوایل عصر اسلامی، قابل مشاهده است. به‌طور کلی، عجم یک اصطلاح تحقیرآمیز بود که اعراب با اعتقاد به برتری سیاسی و اجتماعی خود، در صدر اسلام از آن استفاده می‌کردند. اما در قرون سوم تا نهم هجری، غیرعرب‌ها و مهم‌تر از همه ایرانی‌ها، اگر نگوییم برتری (مشابه روندی که در نهضت شعوبیه دیده شد)، برابری اجتماعی و فرهنگی خود را نسبت به اعراب ابراز می‌کردند. در هر صورت، همواره در برخی از اذهان جریانی از تحسین عجم‌ها در جایگاه وارثان سنت‌های باستانی و فرهنگی زنده وجود داشت. در تأیید این جایگاه، جاحظ نویسنده بزرگ عرب، کتابی به نام التسویة بین العرب و العجم (برابری میان عرب و عجم) نوشت. پس از دستیابی ایرانیان به قدرتی در جهان اسلام و پایان مناقشات، «عجم» به یک نام قومی و جغرافیایی ساده تبدیل شد. در ادبیات جغرافیایی دوره سلجوقی به بعد، نواحی جبال و ماد در ایران، «عراق عجم» نامیده می‌شد. در زنگبار عجمی و عجمو به معنای «پارسی» است که از خلیج فارس یا شهرهای شیراز و سیراف آمده است. در زبان ترکی اسناد زیادی وجود دارد که در آنها از عجم برای اشاره به زبان فارسی استفاده شده است. | ## بخش 3: عجم | با این حال، همواره در برخی اذهان، جریانی از تحسین نسبت به عجم، به‌عنوان وارثان سنتی کهن و فرهیخته در شیوهٔ زندگی، وجود داشت. فاتحان عرب در آن دوره تلاش کردند عربی را به‌عنوان زبان اصلی مردمان تابع در سراسر امپراتوری خود تحمیل کنند. جزئیاتِ یک قطعه‌سنگ از برج پایکولی، ساخته‌شده به فرمان شاه Narseh حدود سال ۲۹۳ میلادی. 33–35 کاربرد تحقیرآمیز این واژه برای اشاره به ایرانیان به‌عنوان «عجم» چنان در جهان عرب ریشه دوانده است که در کاربرد محاوره‌ای، «عجم» برای اشاره به ایرانیان به کار می‌رود، بی‌آنکه به تعریف و ریشه‌شناسی اصلی این واژه توجه شود. در قرآن واژهٔ «عجم» در سه بخش متفاوت از قرآن نیز به‌کار رفته است: ﴿وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ یَقُولُونَ إِنَّمَا یُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسَانُ الَّذِی یُلْحِدُونَ إِلَیْهِ أَعْجَمِیٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِیٌّ مُبِینٌ﴾ ترجمه: می‌دانیم که می‌گویند این قرآن را بشری به او می‌آموزد اما زبان کسی که به او نسبت می‌کنند عجمی است حال آنکه این زبان عربی روشنی است، سوره نحل (۱۶) آیه ۱۰۳. ﴿وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا أَعْجَمِیًا لَقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آیَاتُهُ أَأَعْجَمِیٌّ وَعَرَبِیٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِینَ آمَنُوا هُدًی وَشِفَاءٌ وَالَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ فِی آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَیْهِمْ عَمًی أُولَئِکَ یُنَادَوْنَ مِنْ مَکَانٍ بَعِیدٍ﴾ ترجمه: اگر قرآن را به زبان عجم می‌فرستادیم می‌گفتند چرا آیاتش به روشنی بیان نشده است؟ بگو این کتاب برای آنها که ایمان آورده‌اند هدایت و شفاست و آنها که ایمان نیاورده‌اند گوش‌هایشان سنگین است و چشمانشان کور است و چنانند که گویی آنها را از جایی دور ندا می‌دهند، سوره فصلت (۴۱) آیه ۴۴. فَقَرَأَهُ عَلَیْهِمْ مَا کَانُوا بِهِ مُؤْمِنِینَ﴾ ترجمه: و اگر آن را به برخی از عجم‌ها می‌فرستادیم و او آن را بر آنها می‌خواند ایمان نمی‌آوردند، سوره شعراء (۲۶) آیه‌های ۱۹۸ و ۱۹۹. در ادب پارسی در ادبیات فارسی، شاعران بسیاری از واژهٔ «عجم» در اشاره به مردمان ایرانی یا غیر عرب‌ها استفاده کرده‌اند؛ مانند: کاربردهای دیگر عثمانیان نام‌هایی با واژهٔ «عجم» (مانند دیار عجم و بلاد عجم) را برای اشاره به ایران صفوی به‌کار می‌بردند.Martin van Bruinessen. به گفتهٔ شهرزاد مجاب، «عجم» توسط کردها برای اشاره به ایرانیان و گاهی ترک‌ها به‌کار می‌رود. در آناتولی شرقی، گاهی مردمان آذربایجانی را «عاجم» (به ترکی استانبولی: acem) می‌نامند که همان واژهٔ عجم در عربی است. | ## جمع‌بندی | واژهٔ «عجم» به عنوان نام خانوادگی هم استفاده می‌شود که بیشترین کاربرد آن در هند و ایران با به ترتیب، بیش از ۲۶ و ۶ هزار دارنده است.