aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: سفارت ایران در واشینگتن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سفارت ایران در واشینگتن | مقدمه: سفارت ایران در آمریکا تنها نمایندگی سیاسی رسمی ایران در ایالات متحده آمریکا تا قبل از قطع شدن روابط ایران و آمریکا پس از اشغال سفارت آمریکا بود. | ## بخش 1: سفارت ایران در واشینگتن | بنای سفارت که در سال ۱۹۵۹ (در زمان پهلوی دوم) ساخته شد الهام گرفته از آرامگاه سعدی در شیراز است. در مجاورت عمارت سفیر سابق ایران قرار دارد که آن به سبک معماری گرجی بوده (و در سال ۱۹۳۴ در دوره پهلوی اول ساخته شد) و حاوی ۴۴ اتاق و تالار می‌باشد.ایالات متحده سفارت سابق ایران را «محترم می‌شمارد و از آن محافظت می‌کند» | IIP Digital وضعیت پیش از انقلاب اردشیر زاهدی، دیپلماتی که نزدیک به یک دهه به عنوان سفیر ایران در ایالات متحده به فعالیت می‌پرداخت، سعی داشت با ترتیب دادن مهمانی‌های مجلل و دعوت از آمریکایی‌هایی که در برآورده‌کردن اهداف مورد نظر وی می‌توانستند نقش‌آفرین باشد، خواسته‌های خود را محقق سازد. در بین تمام سفارتخانه‌های موجود در خیابان ماساچوست، سفارت ایران در مجلل بودن سرآمد همه آن‌ها بود. | ## بخش 2: سفارت ایران در واشینگتن | در ضیافت‌های شبانه سفارت، مهمانانی پرتعداد از سیاستمدارها تا بازیگران هالیوود حضور داشتند. خرج تعمیرات و نگهداری از این املاک توسط کرایه‌های ماهیانه‌ای حاصل می‌شود که از اجاره برخی از این املاک تأمین می‌شود. به‌طور نمونه، یکی از املاک ایران در آمریکا ملکی است در سنترال پارک در منهتن در شهر نیویورک که در سال ۱۸۹۰ ساخته شد. | ## بخش 3: سفارت ایران در واشینگتن | اشغال سفارت آمریکا در ایران در ایران سفارت آمریکا به تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۵۸ توسط دانشجویان پیرو خط امام اشغال شد و از آن پس سفارت آمریکا را با نام لانه جاسوسی نامیدند. علی‌رغم این ادعا که اما آمریکا خود را موظف به رعایت و تابع قوانین بین‌المللی می‌داند و تا زمان برقرار شدن روابط رسمی مجدد با ایران، از این املاک رسمی مردم ایران در آمریکا محافظت خواهد کرد. و اینکه از زمان اشغال سفارت آمریکا در ایران تمامی دارائی‌های ایران در بانک‌های آمریکایی کماکان به صورت بلوکه باقی‌خواهد ماند، طی سال‌های گذشته اموالی از جمله برج ۳۶ طبقه در منهتن نیویورک و ۲ میلیارد دلار از داراییهای ایران در آمریکا مصادره گردیده‌است. | ## جمع‌بندی | برخی معتقدند که امانت داری آمریکاییان از دارایی‌های کشور ایران کار نادرستی است و آمریکا باید همان کاری را با املاک ایران در آمریکا کند که ایران با دارایی‌های آمریکا در ایران کرده‌است.
موضوع مقاله: تمیزویا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تمیزویا | مقدمه: تِه‌میزویا یا چوزویا به جای تطهیر و شستشو در مسیر راه زیارتگاه در زبان ژاپنی گفته می‌شود. | ## بخش 1: تمیزویا | معمولاً محل شستشو از یک غرفهٔ ساده با یک حوضچهٔ سنگی پرآب و یک یا چند قاشقک چوبی تشکیل یافته است. در ابتدا این آداب تطهیر در چشمه و نهر یا در ساحل دریا انجام می‌شد، همان گونه که مثلاً در معبد ایسه وجود دارد. آیین تمیزو آیین تمیزو که گاهی به آن آیین تطهیر دست و دهان نیز گفته می‌شود، در مکانی به نام تمیزویا انجام می‌گیرد. | ## بخش 2: تمیزویا | این عمل در واقع شکلی نمادین و مختصر از آیین آیین طهارت در شینتو است که هدف آن زدودن آلودگی‌های ظاهری و باطنی پیش از ورود به حریم مقدس کامی است. روحانیون و زائران با استفاده از ملاقه‌هایی به نام «هیشاکو»، دست‌ها و دهان خود را می‌شویند که این کار نقشی کلیدی در بهداشت عمومی و طول عمر مبلغان مذهبی در ژاپن داشته است. تمیزویا و آیین تطهیر در ورودی هر زیارتگاه شینتو، سازه‌ای به نام چوزویا یا تِه‌میزویا وجود دارد که زائران پیش از ورود به صحن اصلی، آیین ته‌میزو را در آنجا به جا می‌آورند. | ## بخش 3: تمیزویا | این مکان شامل یک حوضچه سنگی پر از آب زلال و چندین ملاقه چوبی یا فلزی (Hishaku) است که برای شست‌وشوی دست‌ها و دهان استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | انجام این آیین به معنای زدودن آلودگی‌های دنیوی و آماده‌سازی روح برای ملاقات با کامی است.
موضوع مقاله: رود اورینوکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رود اورینوکو | مقدمه: این رود به استثنای بخشی از آن که مرز بین ونزوئلا و کلمبیا را تشکیل می‌دهد در بیشتر طول مسیر خود از داخل خاک ونزوئلا می‌گذرد. | ## بخش 1: رود اورینوکو | نام اورینوکو برگرفته از واژه‌ای گوارانویی است به معنای «مکانی برای پاروزدن» که خود به قابلیت کشتی‌رانی در آب‌های این رودخانه اشاره دارد. این رود سپس با طی مسیر قوسی‌شکل وسیعی به طول تقریبی ۲٬۴۱۰ تا ۲٬۷۳۵ یا ۲٬۷۴۰ کیلومتر در درون جنگل‌های بارانی و ساواناهای گرمسیری و تشکیل بخشی از مرز کشور ونزوئلا با کلمبیا، با گذر از دلتایی باتلاقی به مساحت ۲۰٬۲۰۰ کیلومتر مربع موسوم به دلتای رود اورینوکو در شمال شرقی ونزوئلا به اقیانوس اطلس می‌ریزد. رود اورینوکو یکی از طولانی‌ترین رودهای آمریکای جنوبی است و حوضه آبریز آن که با کوه‌های آند در غرب و شمال، ارتفاعات گویان در شرق و حوضهٔ آبخیز آمازون در جنوب هم‌مرز است، مساحتی پیرامون ۹۴۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد. | ## بخش 2: رود اورینوکو | این منطقه همچنین تقریباً چهار پنجم مساحت ونزوئلا و یک چهارم مساحت کلمبیا را شامل می‌شود. دو آبشار بزرگ آتوره و مایپوره، رود اورینوکو را به دو بخش بالایی و پایینی تقسیم می‌کند. این رود در بیشتر طول خود قابل کشتی‌رانی است و لایروبی آن، دسترسی کشتی‌های اقیانوس‌پیما تا شهر سیوداد بولیوار در ۴۳۵ کیلومتری بالادست رودخانه را امکان‌پذیر می‌سازد. | ## بخش 3: رود اورینوکو | سیوداد بولیوار همراه با سیوداد گوایانا از مهمترین شهرهای واقع در مسیر رود اورینوکو هستند که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و در منطقه‌ای صنعتی توسعه یافتند. و پس از او نیز احتمالاً لوپه ده آگره، ماجراجوی اسپانیایی، بیشتر طول رودخانه را در سال ۱۵۶۰ پیمود. در ۱۷۹۹ آلکساندر فون هامبولت، طبیعی‌دان آلمانی بخش‌های بالادست رودخانه را مورد کاوش قرار داد تا آنکه طی جستجویی هوایی در سال ۱۹۴۴، سرچشمهٔ رود اورینوکو در بلندی‌های دوردست شناسایی شد. | ## جمع‌بندی | همچنین کاوش‌های بعدی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ منجر به کشف دو جویبار گردید که امروزه به‌عنوان سرچشمهٔ اورینوکو شناخته می‌شوند.
موضوع مقاله: محمدتقی میر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محمدتقی میر | مقدمه: میرزا محمدتقی میر کازرونی مشهور به محمدتقی میر (۱۲۹۴ در کازرون - ۱۳۷۵ در شیراز) پزشک جراح، شاعر، نویسنده و مدرس دانشگاه ایرانی بود. | ## بخش 1: محمدتقی میر | او فرزند میر ابوطالب کازرونی، از تجّار کازرون بود و پس از پایان تحصیلات مقدماتی در زادگاهش، به تحصیل در رشتهٔ پزشکی در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه تهران پرداخت. مدرک دکتری عمومی خود را در سال ۱۳۱۷ و مدرک تخصص جراحی خود را در سال ۱۳۲۴ از دانشگاه تهران کسب کرد و برای ادامهٔ تحصیلات راهی اروپا و آمریکا شد. | ## بخش 2: محمدتقی میر | سوابق و اقدامات میر پس از انتخاب به عنوان رئیس بیمارستان سعدی شیراز از تهران به شیراز نقل مکان کرد و همزمان به تدریس در دانشکده پزشکی دانشگاه شیراز مشغول شد. دکتر میر در سال ۱۳۴۸ به عنوان نخستین رئیس سازمان نظام پزشکی شیراز انتخاب شد و پس از آن یک دوره دیگر نیز به این سمت منصوب شد. | ## بخش 3: محمدتقی میر | وی در سال ۱۳۵۸ بیمارستان دکتر میر را به عنوان نخستین بیمارستان خصوصی شهر شیراز تأسیس کرد. | ## جمع‌بندی | درگذشت محمدتقی میر در سال ۱۳۷۵ درگذشت و در باغچهٔ شاه‌داعی‌الله شیراز به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: پاکده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاکده | مقدمه: پاکده (به تاتی: پایده) روستایی در استان گیلان، در نیمه شرقی شهرستان رودبار ،۳۰کیلومتری جهت شرقی شهر لوشان، مرکزبخش عمارلو، شهرجیرنده، است. | ## بخش 1: پاکده | پاکده از توابع بخش عمارلو از شهرستان رودبار در استان گیلان واقع در ۳۰ کیلومتری لوشان می‌باشد. | ## بخش 2: پاکده | بافت سنتی و تاریخی روستای پاکده در اثر زلزله مهیب ۳۱ خرداد سال ۱۳۶۹ به کل ویران گشت و تعداد زیادی از مردم نیز جانشان را از دست دادند. | ## بخش 3: پاکده | بیشتر ساکنی هم که از زلزله زنده بیرون آمدن پاکده را ترک کردن و به شهر ها رفتن مانند قزوین ، کرج ، تهران ...اما بیشتر افرادی که در پاکده زندگی نمیکنن هر چند سال به پاکده باز میکردن زبان مردم پاکده تاتی است.دکتر جهاندوست سبزعلیپور، مقاله «گویش تاتی رودبار» (تاتی رودبار: مرکز بخش عمارلو، جیرنده است و علاوه بر آن روستاهای انبوه، کلیشم، یکنم، نوده فاراب، لایه، ناوه، ویه، خرمکوه، پارودبار، بیورزین، داماش، پاکده، آینه ده به تاتی تکلم می‌کنند.)، فصلنامه گیلان ما- شماره ۳۷، ۱۳۸۹ مردمان این روستا شامل اقوام‌های مختلف ایرانی است که در اثر مهاجرت به این روستا ماندگار شدند و هر یک از این اقوام با نام خاصی در این روستا از دیگر قومیت‌ها متمایز می‌شوند برای مثال قزوینی‌ها، کردها، سیدها، چاقری‌ها، جافری‌ها، بلنگ‌ها و ترک‌ها، البته تعداد قومیت‌ها کم نیست و موارد فوق بخشی از تمام موارد است. | ## جمع‌بندی | بر اساس کتاب تاریخ گیلان و دیلمستان میر ظهیرالدین مرعشی در بخشی از این کتاب که ایشان از سفر خویش یاد می‌کنند از روستای پاکده که دقیقاً با همین اسم از آن یاد شده است دوبار نام می‌برند، تاریخ تألیف این کتاب به قرن نهم هجری قمری بر می‌گردد و این بدان معناست که روستای پاکده دارای حداقل قدمتی ۶۰۰ ساله است.
موضوع مقاله: احمد آزاد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # احمد آزاد | مقدمه: احمد سردار شهرکی ( – ۳۱ شهریور ۱۴۰۰) که با نام احمد آزاد شناخته می‌شد، خواننده، ترانه‌سرا و مجری اهل ایران بود. | ## بخش 1: احمد آزاد | زندگی‌نامه ابتدای زندگی احمد سردار شهرکی با نام هنری احمد آزاد در ۱۷ فروردین ۱۳۴۰ در روستای خمک استان سیستان و بلوچستان متولد شد. وی در کودکی به‌همراه خانواده به اصفهان رفت و دوران دبستان و دبیرستان را در آن‌جا سپری کرد. او از طرف پدربزرگش با نوای ساز آشنا شد و از همان دوران کودکی، به موسیقی علاقه نشان داد. وی در ۱۱ سالگی، به کلاس‌های اساتید برجستهٔ موسیقی چون جلیل شهناز و حسن کسائی راه پیدا کرد و علاوه بر آن، به فراگیری ردیف‌ها و دستگاه‌های موسیقی ایران نزد تاج اصفهانی و سلفژ نزد هوشنگ بهشتی پرداخت. | ## بخش 2: احمد آزاد | مهاجرت و فعالیت حرفه‌ای احمد آزاد پیش از انقلاب ۱۳۵۷، به لس آنجلس مهاجرت کرد و به تحصیل در رشته‌های مهندسی برق، مهندسی پرواز و روانشناسی اجتماعی در آمریکا پرداخت. او همزمان فراگیری مبانی موسیقی ملی را نیز نزد حبیب‌الله بدیعی، مهدی تاکستانی و سیاوش زندگانی تکمیل کرد. وی همچنین به تمرین ردیف‌های آوازی موسیقی ایرانی همچون ردیف آوازی عبدالله دوامی، میرزا عبدالله فراهانی، محمود کریمی و دیگر استادان پرداخت. آشنایی بیشتر احمد آزاد با موسیقی ایرانی و روش خواندن و اجرای ردیف‌های موسیقی، پس از مهاجرت ایرج خواجه‌امیری و اکبر گلپایگانی به آمریکا آغاز شد. | ## بخش 3: احمد آزاد | او در این عرصه از آموزش‌های موسیقی‌دانانی چون محمد حیدری و لقمان ادهمی نیز بهره گرفت. اولین ترانهٔ احمد آزاد به نام «ساقی» در سال ۱۳۶۴، توسط شرکت ترانه به بازار عرضه شد. او همچنین تهیه‌کننده و مجری برنامهٔ «بامداد آدینه» بود که در هر قسمت به گفتگو با یکی از چهره‌های موسیقی می‌پرداخت. درگذشت احمد آزاد در عصر ۳۱ شهریور ۱۴۰۰، طی عمل جراحی در بیمارستان وست هیلز لس‌آنجلس، بر اثر ایست قلبی درگذشت. | ## جمع‌بندی | پیکر وی با هماهنگی دفتر منافع ایران در آمریکا، در سکوت خبری به ایران منتقل شد و در ۱۰ آبان ۱۴۰۰ (۱ نوامبر ۲۰۲۱) در باغ رضوان اصفهان، قطعهٔ ۳۴، بوستان 10F، ردیف ۱، شمارهٔ ۲، باحضور خانواده‌اش و برخی هنرمندان به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: برایان اسپونر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برایان اسپونر | مقدمه: او لیسانس زبان فارسی و پهلوی از دانشگاه آکسفورد گرفت، سپس در تهران به عنوان دستیار در انجمن بریتانیایی مطالعات فارسی مشغول به کار شد و بعد مدرک دکترایش در زمینه جامعه‌شناسی بلوچ در دانشگاه آکسفورد را گرفت. | ## بخش 1: برایان اسپونر | او تدریسش را در زمینه گویش‌های قومیت‌ها در شرق ایران، افعانستان، پاکستان، و تاجیکستان در دانشگاه آکسفورد آغاز کرد اما در اواخر دهه ۱۹۶۰ به دانشگاه پنسیلوانیا نقل مکان کرد و اکنون در گروه انسان‌شناسی فرهنگی این دانشگاه تدریس و تحقیق می‌کند. اسپونر، استاد گروه مردم‌شناسی و مدیر مرکز مطالعات خاورمیانه ای دانشگاه پنسیلوانیا، در سال ۱۹۶۷ با مدرک دکترا در رشته فلسفه از دانشگاه آکسفورد فارغ‌التحصیل شد و از سال ۱۹۶۸ به تدریس در رشته مردم‌شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا پرداخت. او پس از مدتی مدیریت مرکز مطالعات خاورمیانه در این دانشگاه را برعهده گرفت و در حال حاضر نیز رئیس مؤسسه آمریکایی مطالعات پاکستان است. | ## بخش 2: برایان اسپونر | دکتر اسپونر علاوه بر تدریس در زمینه مردم‌شناسی عضو گروه‌های مطالعات آسیا و خاورمیانه، مطالعات منطقه ای آسیای جنوبی و مطالعات دینی دانشگاه پنسیلوانیا و متصدی موزه قوم‌شناسی خاور نزدیک در این دانشگاه است. حوزه جغرافیای پژوهش‌های اسپونر کشورهای ایران، افغانستان، شمال غربی چین، هندوستان، قزاقستان، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و به‌طور کلی کشورهای اسلامی آسیای غربی، جنوبی و مرکزی را دربرمی گیرد و شامل این موضوعات می‌شود: فرهنگ، زبان، بوم‌شناسی و توسعه، چادرنشینی، تاریخ مناطق بیابانی و صحراها، خشکسالی، آبیاری، توسعه روستای ی، مردم‌شناسی فرهنگی، دین و مذهب، اقوام بلوچ، تاریخ، زبان و ادبیات هندی- فارسی و اردو، قوم‌شناسی، توسعه اقتصادی و ساختار فرهنگی و اجتماعی. «پویایی‌شناسی ادبیات فارس در تاریخ آسیای جنوبی» یکی از بزرگ‌ترین و جدیدترین پروژه‌های تحقیقاتی دکتر اسپونر به‌شمار می‌آید. | ## بخش 3: برایان اسپونر | وی مقالات و کتاب‌های متعددی در عرصه‌های یاد شده نگاشته‌است که عناوین برخی از آنها عبارتند از: کتاب‌ها - رشد جمعیت: ابعاد مردم شناختی/ ۱۹۷۲ - بوم‌شناسی فرهنگی شبانان چادرنشین/ ۱۹۷۳ کویرزایی و توسعه: بوم‌شناسی بیابان‌ها از دیدگاه اجتماعی/ با همکاری اچ.اس. | ## جمع‌بندی | تاکنون/۱۹۹۵ مقالات و ترجمه‌ها - یادداشتی بر زبان بلوچی در بلوچستان ایران/ ۱۹۶۷ - شهر و رود در ایران: توسعه شهری و آبیاری در فلات ایران/۱۹۷۴ - مردم‌شناسی اجتماعی و فرهنگی در ایران (دائرةالمعارف ایرانیکا)/ ۱۹۸۵ - صنعت و تجارت فرش در شرق: ابعاد فرهنگی موفقیت‌ها و شکست‌های اقتصادی/ ۱۹۸۸ - آموزش زبان ایرانی؟
موضوع مقاله: انبیق | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انبیق | مقدمه: در قدیم، ماده‌ای که می‌خواستند تقطیر کنند در قرع حرارت می‌دادند و بخارات حاصل در انبیق تبدیل به مایع می‌شد و این مایع در ظرف موسوم به قابله گرد می‌آمد.دایرة المعارف فارسی. | ## بخش 1: انبیق | انبیق (از الإنبیق عربی، که ریشه در یونانی به‌معنای 'جام، پیاله' دارد) ابزاری کیمیاگری است که از دو ظرف متصل‌شده با یک لوله تشکیل شده و برای تقطیر مایعات به‌کار می‌رود. «قَرع و اِنبِیق» دستگاهی سنتی برای تقطیر مایعات است که ریشه در کیمیاگری اسلامی و ایرانی دارد و در زبان‌های اروپایی به‌واسطهٔ ترجمه‌های لاتینی از آثار دانشمندانی مانند جابر بن حیان وارد شده‌است. «انبیق» معمولاً بخش بالایی و خمیدهٔ این دستگاه است که بخار حاصل از جوشاندن را به سوی بخش دوم، یعنی «پیاله»، هدایت می‌کند. کل سامانه برای جداسازی یا تصفیهٔ مایعات به کار می‌رفته و نمونهٔ ابتدایی از آن چیزی است که امروز در دستگاه‌های تقطیر آزمایشگاهی یا صنعتی دیده می‌شود. این ابزار هم در کیمیاگری، هم در داروسازی سنتی، و هم در عطرسازی و تولید الکل کاربرد داشته‌است. قرع و انبیق که امروزه تقریباً همان بالن می‌باشد، محتوی مواد معدنی و … بود که در زیر انبیق قرار می‌گرفت و بخار حاصل از حرارت دیدن مواد داخل آن متصاعد و در انبیق جمع شده و مقطر آن از انبویه انبیق فرو می‌چکید. | ## بخش 2: انبیق | البته چون کیفیت جنس این ابزار با توجه به صنعت شیشه‌گری آن زمان چندان مناسب حرارت نبود، آن‌ها را برای جلوگیری از ترکیدن، با گل حکمت، مطیّن (گل‌آلود) می‌کردند. روش دیگری هم مرسوم بود و آن قرار دادن قرع داخل ظرفی حاوی مقداری خاکستر بود که حرارت آتش به صورت یکنواخت و تدریجی به قرع برسد. توصیف سامانه کامل تقطیر از سه بخش تشکیل شده‌است: قرع؛ به یونانی: , )، دیگی است که مایع در آن ریخته شده و با شعله گرم می‌شود. "سر" یا "کلاهک"، انبیق؛ به یونانی: , ) که روی دهانهٔ قرع قرار می‌گیرد تا بخار را بگیرد و همراه با یک لوله مایل به پایین (, ) بخار را به ظرف سوم هدایت کند. "پیاله" یا ظرف دریافت (؛ به یونانی: , یا , ) در نوع دیگری از ظرف‌های تقطیر، "کلاهک" و "قرع" در یک ظرف ترکیب شده‌اند. واژهٔ انبیق سامانه کامل تقطیر از سه بخش تشکیل شده‌است: قرع، کلاهک یا انبیق و گیرنده. | ## بخش 3: انبیق | مایع در قرع گرم یا جوشانده می‌شود؛ بخار به انبیق می‌رود، جایی که در تماس با دیواره‌ها سرد شده و مایع می‌شود و از طریق لوله به ظرف گیرنده می‌ریزد. در دوره‌های بعدی، شیمیدانان این واژه را برای بخش‌های مختلف دستگاه‌های ابتدایی تقطیر به‌کار می‌بردند. تصاویر انبیق در آثار کلوپاترا کیمیاگر (سدهٔ سوم میلادی)، زوسیموس اهل پاناپولیس (حدود ۳۰۰ میلادی) و سینسیوس (حدود ۳۷۳–۴۱۴ میلادی) دیده می‌شود. انبیق در اثر ابن العوام به نام کتاب الفلاحة توصیف شده‌است؛ او در آن توضیح می‌دهد که چگونه گلاب تقطیر می‌شود. | ## جمع‌بندی | همچنین در آثار دیگر مانند مفاتیح العلوم نوشتهٔ خوارزمی و کتاب الأسرار از رازی نیز به آن اشاره شده‌است.
موضوع مقاله: فرهنگستان علوم فرانسه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگستان علوم فرانسه | مقدمه: فرهنگستان علوم فرانسه انجمنی علمی است که در سال ۱۶۶۶ توسط لوئی چهاردهم و به پیشنهاد ژان-باتیست کولبر بنیان گذارده شد تا به تشویق و پشتیبانی جامعه پژوهشی فرانسه بپردازد. | ## بخش 1: فرهنگستان علوم فرانسه | این انجمن پیشروترین نهاد علمی در اروپا در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی بود و از نخستین فرهنگستان‌های علوم در جهان به‌شمار می‌رود. آغاز اندیشه فرهنگستان فرانسه توسط کلبر بود که در دسامبر ۱۶۶۶ پس از ملاقات با گروهی از دانشمندان در کتابخانه شاه، تصمیم بر آن گرفت تا این ملاقات‌ها به صورت مرتب در هر دو هفته یکبار برگزار شود. در هنگام بنیان‌گذاری تصمیم بر آن شد که فرهنگستان غیرسیاسی بماند و از وارد شدن به بحث‌های دینی یا اجتماعی دوری کند. به فرهنگستان نام فرهنگستان پادشاهی علوم داده شد و کار خود را در موزه لوور در پاریس آغاز کرد. دو سال بعد در ۲۲ اوت ۱۷۹۵، همه فرهنگستان‌های پیشین دانش و ادبیات و هنر، که فرهنگستان فرانسه و فرهنگستان علوم را نیز در بر می‌گرفت، به یک مجموعه با نام بنیاد ملی هنر و علوم منتقل شدند. | ## بخش 2: فرهنگستان علوم فرانسه | عضویت در این فرهنگستان به دانشمندان محدود نمی‌شد و ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۸ عضو این بنیاد شد. در ۱۸۱۶، بنیاد که اکنون نام پیشین فرهنگستان پادشاهی علوم خود را باز یافته بود، خودمختار شد و بخشی از بنیاد فرانسه را تشکیل داد. برای سه سده بانوان حق عضویت در فرهنگستان را نداشتند و این ماری کوری برنده دو جایزه نوبل، ایرن ژولیو کوری برنده جایزه نوبل و دختر ماری کوری، همچنین سوفی ژرمن ریاضی‌دان نامی و بسیاری دیگر دانشمندان زن شایسته را نیز شامل می‌شد. نخستین زن عضو فرهنگستان مارگریت پری از شاگردان ماری کوری بود که در سال ۱۹۶۲ به این مقام رسید. تا پایان ژوئن سال ۲۰۱۱، فرهنگستان ۲۵۱ عضو داخلی و ۱۴۰ همکار خارجی و ۱۰۲ وابسته داشت. | ## بخش 3: فرهنگستان علوم فرانسه | آن‌ها به دو گروه عمده علمی تقسیم شده‌اند: گروه نخست دانشمندان حوزه ریاضی و فیزیک و کاربردهای آن‌ها، و گروه دوم دانشمندان حوزه‌های شیمی، زیست‌شناسی، زمین‌شناسی، پزشکی به همراه کاربردهایشان. جوایز اهدایی هر ساله فرهنگستان علوم نزدیک به ۸۰ جایزه و مدال به دانشمندان اهدا می‌کند. عنوان این جوایز و مدال‌ها عبارتند از: مدال بزرگ: که سالانه اهدا می‌شود و به صورت چرخشی میان رشته‌های گوناگونی که فرهنگستان در بر می‌گیرد، به یک دانشمند فرانسوی یا خارجی که اثر مهمی بر پیشبرد دانش در زمینه آن رشته داشته باشد داده می‌شود. | ## جمع‌بندی | جایزه لالند: که از سال ۱۸۰۲ تا۱۹۷۰ به پاسداشت دستاوردهای شگرف در زمینه ستاره‌شناسی اهدا می‌شد.
موضوع مقاله: سید موسی زرآبادی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سید موسی زرآبادی | مقدمه: سید موسی زرآبادی (زاده ۱۲۵۶ در قزوین - درگذشت ۲۴ تیر ۱۳۱۳ در قزوین) عالم و عارف شیعه بود. | ## بخش 1: سید موسی زرآبادی | نسب نسب زرآبادی چنین است: سید موسی، فرزند علی (م ۱۳۱۸ ق)، فرزند مهدی (م ۱۲۷۰ ق)، فرزند میربزرگ (م ۱۲۳۰ ق)، فرزند میربابا (م ۱۲۱۷ ق)، فرزند میرفاضل (م ۱۱۹۵ ق). تحصیلات سید موسی زرآبادی در مدرسه صالحیه قزوین نزد رضا برغانی قزوینی و علی‌اکبر ایزدی سیادهنی درس خواند. آنگاه به تهران رفته و در درس فلسفه حسن کرمانشاهی، سید شهاب‌الدین شیرازی، علی نوری حکمی و فضل‌الله نوری شرکت کرد و علوم غریبه را از سید محمدکاظم حسینی قزوینی (سید مصلایی) آموخت. | ## بخش 2: سید موسی زرآبادی | شاگردان او شاگردان زیادی در قزوین تربیت کرد که بعدها در تهران و مشهد و خود قزوین به تدریس مشغول بودند. برخی از شاگردان او عبارت‌اند از: سید ابوالحسن حافظیان، علی‌اکبر الهیان تنکابنی، میرزا رحیم سامت، مجتبی قزوینی خراسانی، هاشم قزوینی و محمدابراهیم محقق. او استاد علوم غریبه بود و در این رشته شاگردانی چون سید ابوالحسن حافظیان و علی‌اکبر الهیان تربیت کرد. | ## بخش 3: سید موسی زرآبادی | رسائل و نسخه‌هایی مهم در انواع علوم غریبه درگذشت او در روز ۲ ربیع‌الثانی ۱۳۵۳ ق. | ## جمع‌بندی | مستند زندگی وی در مهر ماه ۱۳۹۰ فیلمی مستند که پیرامون زندگی وی ساخته شده بود رونمایی گردید.
موضوع مقاله: نظم نوین جهانی (سیاست) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نظم نوین جهانی (سیاست) | مقدمه: اصطلاح نظم نوین جهانی به هر دوره‌ای از تاریخ که با تغییری چشمگیر در اندیشهٔ سیاسی و توازن قوا در جهان همراه بوده‌است گفته می‌شود. | ## بخش 1: نظم نوین جهانی (سیاست) | با وجود ارائهٔ تعاریف متعدد از این اصطلاح، نظم نوین جهانی اصولاً به باور ایدئولوژیکی مرتبط است که برقراری حکومت جهانی را فقط و فقط از طریق تلاش همگانی برای شناسایی، فهم، یا رفع مشکلات جهانی که از ظرفیت و گنجایش دولت-ملت‌های انفرادی خارج است، امکان‌پذیر می‌داند. تاریخچه یکی از نخستین و شناخته‌شده‌ترین استفاده‌های غرب از این اصلاح به اصول چهارده‌گانهٔ وودرو ویلسون و تقاضایش مبنی بر تأسیس جامعهٔ ملل پس از جنگ جهانی اول باز می‌گردد. | ## بخش 2: نظم نوین جهانی (سیاست) | این اصطلاح در پایان جنگ جهانی دوم و به هنگام توصیف طرح‌های سازمان ملل متحد و سیستم برتون وودز به ندرت به کار می‌رفت، که تا حدودی می‌توان این کاربردِ کم را ناشی از این موضوع دانست که این عبارت یادآور جامعهٔ مللی بود که یک طرح شکست خورده در نظر گرفته می‌شد و ممکن بود استفاده از آن تأثیرات منفی بر جای بگذارد. با این وجود بسیاری از مفسرین اصطلاح «نظم نوین جهانی» را برای نظامی که توسط فاتحین جنگ جهانی دوم جایگزین نظام موجود شد، به کار برده‌اند. | ## بخش 3: نظم نوین جهانی (سیاست) | میخائیل گورباچف و جورج هربرت واکر بوش هر دو برای مشخص کردن ماهیت عصر پس از جنگ سرد و روح همکاری بین دو ابر قدرت که امیدوار به تحققش بودند از این عبارت استفاده کردند. تعاریف و تنظیم‌های اولیهٔ گورباچف از نظم نوین جهانی گسترهٔ وسیعی را شامل می‌شد و بیشتر آرمان‌گرایانه بود، اما توانایی او برای پافشاری و تأکید بر آن به دلیل بحران‌های داخلی نظام شوروی محدود بود. | ## جمع‌بندی | دیدگاه بوش در قیاس با گورباچف، مشخص‌تر، محدودتر و واقع‌گرایانه‌تر بود، و شاید حتی در مواقعی مهم‌تر و کاراتر، و ارتباط تنگاتنگی با جنگ خلیج فارس داشت.
موضوع مقاله: دربیک‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دربیک‌ها | مقدمه: دربیک‌ها (derbices) قومی باستانی بودند که در شمال گرگان و همچنین در ناحیه رودبار گیلان در شمال فلات ایران و جنوب دریای خزر جای داشتند. | ## بخش 1: دربیک‌ها | آن‌ها به پیروی از رهبر خود آمورائوس علیه کوروش بزرگ شورش کردند، که سرانجام باعث زخمی شدن و مرگ کوروش شد. وجود چنین اطلاعاتی در مورد این قوم بر نوشته‌های کتزیاس پزشک دربار هخامنشیان بنا شده و این مطالب مبنای یکی از نظریه‌های مطرح در مورد علت مرگ کوروش بزرگ است. دیگر نطریه‌های مطرح در مورد مرگ کوروش بزرگ یکی براساس گفته‌های هرودوت است که مرگ کوروش را در اثر جنگ با ماساژت‌ها ذکر کرده‌است و دیگری گفته‌های کسنوفون است که مرگ این پادشاه را به صورت طبیعی و در قصرش دانسته‌است. | ## بخش 2: دربیک‌ها | از یونانیان نقل شده‌است که در میان مردم دربیکی رسمی بوده‌است مبتنی بر آنکه مردان و زنانی را که به سن ۷۰ سالگی می‌رسیدند می‌کشتند و گوشت‌شان را میان خویشاوندان تقسیم کرده و می‌خوردند. البته در اغلب اوقات از خوردن زنان خودداری کرده و در این موارد بعد از خفه کردن آنان دفن‌شان می‌کردند. دانشنامه ایرانیکا به نقل از دانشنامه ایرانیکا دربیک‌ها یکی از اقوامی بودند که در دوره هخامنشیان منطقهٔ هیرکانیا را تحت فشار قرار می‌دادند. | ## بخش 3: دربیک‌ها | ظاهراً تعداد زیادی از دربیک‌ها باید قلمرویی از ساحل دریای خزر تا آمودریا (اکسوس) که توسط داهه اشغال شده‌است، در اختیار داشته باشند. به گفته پلینی دربیک‌ها در کنار آمودریا (اکسوس) نشیمن دارند و استفانوس بیزانتیوس دربیک‌ها را تا هند و باکتریا گسترش می‌دهد. حرکت برخی دربیکی‌ها به سمت جنوب غربی در امتداد ساحل خزر از کنار هیرکانی به مرکز مازندران ادامه پیدا کرد. | ## جمع‌بندی | به گزارش کوینت کورس این دربیکی‌ها با چهل هزار نیرو بیشترین شمار نیروها را در نبرد گوگمل در بین سایر اقوام ساحل خزر داشتند.