موضوع مقاله: جنگ‌های پونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ‌های پونی | مقدمه: جنگ‌های پونی یا جنگ‌های کارتاژ-روم به مجموعه جنگ‌های طولانی ، سهمگین و دامنه‌داری که ( بین سال‌های ۲۶۴ سال قبل از میلاد و ۱۴۶ سال قبل از میلاد ) میان دو قدرت روم و کارتاژ درگرفت؛ گفته می‌شود. | ## بخش 1: جنگ‌های پونی | به طوری که تلفات بسیار به همراه داشت و درنهایت با پیروزی جمهوری روم به پایان رسید. سیسیل جزیره‌ای ثروتمند و حاصلخیز به‌شمار می‌آمد و از جمله در آن بهترین و مرغوب‌ترین انواع انگور و پرتقال و زیتون و… به عمل می‌آمد و به لحاظ راهبردی نیز مهم بود و در نواحی ساحلی آن کوچ‌نشین‌های ثروتمند یونانی واقع شده بودند. سیسیل بخشی از قلمرو کارتاژ بود و کارتاژ خود امپراتوری بی‌هماوردی در غرب مدیترانه در دوران باستان بود. در دوره پس از پایان این جنگ‌ها، رومیان دست به نسل‌کشی در کارتاژ زدند و با کشتن اکثریت ساکنان آن تمدن مادی آن‌ها را نیز نابود کردند. نخستین جنگ پونی، ۲۶۴ – ۲۴۱ قبل از میلاد در سال ۲۶۴ پیش از میلاد، ارتش روم به سیسیل یورش برد. در جریان این جنگ، لژیونرهای رومی معمولاً در خشکی سپاه کارتاژ را در هم می‌شکستند، ولی کارتاژها در دریا مسلط بودند. رومیان مخفیانه پلهای متحرکی را که دارای قلاب‌های تیزی بودند، در کشتی‌های خود نصب می‌کردند. بدینسان رومی‌ها چون کشتی‌های دشمن نزدیک می‌شدند، پل‌ها را به سوی عرشهٔ کشتی‌ها پرتاب می‌کردند. قلاب به بدنهٔ کشتی دشمن گیر می‌کرد و آنگاه سپاهیان رومی از طریق پُل، به درون کشتی دشمن یورش می‌بردند. بدین ترتیب بود که کارتاژها در دریا نیز برتری خود را از دست دادند و در جریان نخستین جنگ‌های پونی، چندین نوبت شکست در دریا را نیز متحمل گردیدند. در نهایت، روم در نخستین جنگ پونی که بیش از بیست سال طول کشید، پیروز شد و جزیرهٔ سیسیل و جزایر ساردین و کورسیکا را به اشغال خود درآورد. امّا نیروهای کارتاژ نیز، به‌طور قطعی درهم شکسته نشدند و کینهٔ رومی‌ها را به دل گرفتند. با همین نفرت وی آموزش انواع فنون جنگی و نظامی دیده بود و استعداد نظامی و دلاوری‌اش حتی زبانزد رومیان بود. وی مردی سنگدل و سختگیر و پُرانرژی بود و مزدوران را وادار می‌کرد که بدون چون و چرا از وی اطاعت کنند. سپاه کارتاژ به فرماندهی هانیبال موفق شد که در فصل پائیز از کوه‌های آلپ عبور کند. در این فصل شدت سرما به حدی بود که افراد مجبور بودند از کوره‌راه‌های یخ‌بستهٔ کوهستانی عبور کنند. اسب‌ها و سپاهیان به درون پرتگاه‌های مخوف سقوط می‌کردند و عده‌ای از آنها بر اثر سرما تلف شدند. | ## بخش 2: جنگ‌های پونی | امّا آنچه از سپاه هانیبال باقی‌مانده بود، به دشت حاصلخیز رودخانهٔ پو در ایتالیای شمالی رسید. پس گال‌ها به هانیبال پیوستند و این امر باعث شد که سپاه ناتوان شدهٔ او، تا حدودی تقویت شود. کارتاژ موفق شد که در طی چندین نبرد خونین، لشکریان روم را که به مصاف او فرستاده شده بودند مغلوب سازد و قیام‌هایی که علیه کارتاژ برپا می‌شد را سرکوب سازد. در ادامه، هانیبال به همراه سپاهیانش تمام شمال ایتالیا را درنوردید، و درحالیکه با بی رحمی تمام اکثر نواحی سر راهش را به ویرانه‌هایی تبدیل می‌نمود، سرانجام به جنوب ایتالیا رسید. سپاه کارتاژ خانه‌ها را آتش می‌زد و باغها و تاکستان‌ها را ریشه کن می‌کرد و مزارع و کشتزارها را لگدمال می‌نمود و احشام و حیوانات را با تیر از پای درمی‌آورد. به هم رسیدن این دو سپاه خصم در این مرحله از جنگ‌های پونی، نبرد سهمگینی را رقم زد که با عنوان جنگ کانای مشهور است. ارتش رم از ۸۰هزار نفر پیاده و ۶هزار سواره تشکیل شده بود، امّا کارتاژها فقط ۴۰هزار نفر پیاده در اختیار داشتند، امّا از لحاظ سواره نظام برتر از روم بودند و ۱۴ هزار نفر سواره با خود داشتند. کنسول‌های رم می‌خواستند با یک یورش سریعِ واحدهای بیشمار پیاده‌نظام خود، دشمن را در هم شکنند. آنها پیاده‌نظام خویش را به شکل مربع‌های عظیمی آرایش داده بودند و سواران‌ از دو پهلو، پیاده دفاع می‌کردند. او به خوبی می‌دانست که سپاهش نمی‌تواند در مقابل چنین یورشی ایستادگی کند، ولی این را نیز می‌دانست که پیاده‌نظام رومی، اگر مجبور به دفاع از جناحین و پشت جبههٔ خود بشود، قادر به تجدید سازمان سریع نیست. او تعدادی از افراد پیاده‌نظام خود را به مقابله با دشمن فرستاد، در جناحین بهترین واحدهای پیاده و سواره خود را مستقر نمود. گال‌ها که در مرکز سپاه کارتاژ قرار گرفته بودند، تحت فشار پیاده‌نظام رم، مشغول عقب‌نشینی شدند. پیاده‌نظام رُم سینهٔ سپاه کارتاژ را شکاف داد و با این کار جناحین خود را خالی کرد. ضمناً همزمان با این حمله، سواران‌ کارتاژ نیز سواره نظام روم را پراکندند و از پشت جبهه به قوای پیادهٔ آن یورش آوردند. صفوف منظم آنها درهم ریخت، لشکر به توده‌ای بی نظم و ترتیب مبدّل شد که در حلقهٔ محاصرهٔ دشمن اسیر شده بود. جنگ فرساینده پس از پیروزی سپاه کارتاژ در حومهٔ کان، بخشی از شهرهای ایتالیا جانب کارتاژ را گرفتند. بخشی از این سپاه را دهقانان و کشاورزان تشکیل می‌دادند، چراکه این طبقات بر اثر یورش‌های بی رحمانهٔ هانیبال رنج بسیار کشیده بودند، پس با میل و رغبت می‌رفتند تا به سپاه رم بپیوندند و با کارتاژ بجنگند. | ## بخش 3: جنگ‌های پونی | اینک سپاه کارتاژ به رم نزدیک شده بود، ولی هانیبال آنچنان نیرویی در اختیار نداشت تا شهر را محاصره کند و به رُم که با دژها و دیوارهای بلند احاطه شده بود، یورش برد؛ بنابراین اندکی بعد هانیبال به سوی جنوب ایتالیا عقب‌نشینی کرد. هانیبال در این مرحله حتی به فکر صلح افتاد و به روم پیشنهاد انجام مذاکرات صلح نمود، ولی سنای رُم حتی حاضر نشد که سخنان نمایندهٔ او را بشنود. آنها از نبردهای پردامنه و بزرگ اجتناب می‌کردند و برعکس به واحدهای کوچک دشمن حمله می‌نمودند و شهرهایی را که توسط کارتاژ تسخیر شده بودند را به محاصره می‌کشیدند. او تقریباً هیچ قوای کمکی از جانب کارتاژ دریافت نمی‌کرد و در عین حال، همچنانکه رُم روز به روز نیرویی فزونتر کسب می‌نمود، ارتش کارتاژ سال به سال بیشتر از پیش تحلیل می‌رفت. اگرچه هانیبال تا آن زمان حتی با یک شکست هم روبرو نشده بود، ولی مجبور بود ایتالیا را ترک کرده و برای دفاع از سرزمین خود، به کارتاژ بشتابد. با حرکت هر دو سپاه به سمت آفریقا، در نزدیکی شهر زاما جنگ بزرگی میان آنها درگرفت (۲۰۲ق.م). در این جنگ این رومیان بودند که در همه چیز، بویژه به لحاظ سواره نظام، بر کارتاژ برتری داشتند. در موقع جنگ بین پیاده‌های روم و کارتاژ، سواران‌های رومی از پشت جبهه به کارتاژها یورش آورده و ارتش هانیبال در هم شکست. با این وجود کارتاژ نتوانست قوای جدیدی برای ادامهٔ نبرد گرد آورد و بدین ترتیب در سال ۲۰۱ قبل از میلاد، جنگ به‌طور نهایی و به نفع روم خاتمه یافت. کارتاژ مجبور شد که ناوگان خود را به رُم بدهد، غرامت کلانی به این کشور بپردازد و تقریباً از تمامی متصرفاتی که طی سالیان مدید به دست آورده بود، چشم پوشی کند. بدون تردید در پیروزی نهایی سپاه روم، دهقانان رومی که صفوف ارتش روم را پُر می‌کردند و مردانه با دشمن می‌جنگیدند، نقشی قاطع بر عهده داشتند. سومین جنگ پونی، ۱۴۹ – ۱۴۶ قبل از میلاد در سال ۱۴۹ پیش از میلاد، ارتش رومی متشکل از ۵۰٬۰۰۰ نفر که به طور مشترک توسط هر دو کنسول رومی فرماندهی می شدند؛ در نزدیکی اوتیکا، در ۳۵ کیلومتری (۲۲ مایلی) شمال کارتاژ قرار گرفتند. روم خواستار این بود که اگر از جنگ جلوگیری شود و دو دولت به توافق برسند، امپراتوری کارتاژ باید بدون جنگ و درگیری تمام تسلیحات جنگی خود را تحویل روم دهد و خلع سلاح شود. اما پس از این مورد، رومی ها شرط دیگری هم داشتند؛ رومی ها خواستار آن بودند که کارتاژ شهر خود را بسوزاند و حداقل ۱۶ کیلومتر از دریا فاصله بگیرد. کارتاژ شرایط را نپذیرفته و مذاکرات را قطع کرده و شروع به بازسازی و تقویت سلاح ها و ارتش خود نموده و آماده جنگ شد؛ بدین ترتیب شهر محاصره شد. پس از فرود آمدن بخش اصلی ارتش روم در اوتیک، مانیوس مانیلیوس و لوسیوس مارسیوس سنسوریوس حملهٔ دوجانبه‌ای را به کارتاژ ترتیب دادند، ولی این حمله توسط سرداران کارتاژی هاسدروبال و هیمیلکو دفع شد. دستهٔ سنسوریوس هنگام جمع‌آوری چوب در نزدیکی دریاچهٔ تونس توسط سواران کارتاژی غافلگیر شد و بیش از ۵۰۰ نیرو را از دست داد.Appian, Punica 97-99 فاجعهٔ بدتر برای رومیان هنگامی بود که ناوگانشان توسط کشتی‌های آتش رها شده توسط کارتاژی‌ها شعله‌ور شد.Appian, Punica 99 پس از شکست سخت ارتش روم در نفریس، کالپورنیوس پیسو در ۱۴۹ جایگزین مانیلیوس شد. | ## جمع‌بندی | علی‌رغم مقاومت سرسختانهٔ شهروندان کارتاژی، آنها به تدریج توسط ارتش بی‌شمار روم عقب رانده شدند و از بین رفتند.