موضوع مقاله: دشت نولاربور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دشت نولاربور | مقدمه: این ناحیه از بخش‌های خشک، بی‌درخت، بایر و نیمه بایر جنوب استرالیا می‌باشد که در ساحل خلیج بزرگ استرالیا و در شمال آن صحرای بزرگ ویکتوریا واقع شده‌است. | ## بخش 1: دشت نولاربور | اروپاییان تا زمان زیادی این ناحیه را تقریباً غیرقابل سکونت می‌دانستند اما بومیانی از اقوام نیمه‌کوچ‌نشین اسپینیفکس و واناگی از این دشت استفاده می‌کنند. بزرگ‌ترین قطعه سنگ آهک دنیا در این ناحیه قرار دارد که مساحت ۲۰۰٫۰۰۰ کیلومتر مربع را اشغال کرده‌است. خط آهن این منطقه طولانی‌ترین مسیر مستقیم‌الخط راه‌آهن در دنیا است که طول مسیر مستقیم آن ۴۷۸ کیلومتر است. در حالیکه جاده ارتباطی این منطقه نیز بلندترین جاده خط مستقیم در استرالیا است با طول ۱۴۶٫۶. نخستین اروپایی‌هایی که ساحل نولاربور را رؤیت و نقشه‌برداری کردند، کاپیتان فرانسوا تایسن و مشاور هند شرقی، پیتر نایتس، سوار بر کشتی هلندی «ت گولدن زیپیرت» (به معنای اسب دریایی طلایی) بودند. در سال‌های ۱۶۲۶–۱۶۲۷، آن‌ها بخشی از سواحل جنوبی استرالیا را در شرق دماغه لیووین تا طول جغرافیایی ۱۳۳ درجه و ۳۰ دقیقه شرقی ترسیم کردند. در حالی که فضای داخلی این سرزمین تا دو قرن بعد برای اروپایی‌ها ناشناخته باقی ماند، نوار ساحلی مجاور خلیج بزرگ استرالیا به نام نایتس نام‌گذاری شد و نقشه‌های پس از سال ۱۶۲۷ عنوان "Landt van P. این نام در دو مکان جغرافیایی در استرالیای غربی باقی مانده است: ذخیره‌گاه طبیعی نایتس‌لند و ناحیه نایتس‌لند، و در استرالیای جنوبی به‌صورت صخره نایتس، دماغه نایتس و مجمع‌الجزایر نایتس. ادوارد جان ایر نخستین اروپایی بود که در سال ۱۸۴۱ موفق به عبور از نولاربور (از شرق به غرب) شد. هنری کینگزلی در سال ۱۸۶۵ هنگام نوشتن درباره سفرهای ایر، منطقه‌ی سراسر نولاربور و خلیج بزرگ استرالیا را «یک ناهنجاری زشت، لکه‌ای بر چهره طبیعت، و جایی که آدم در کابوس‌هایش می‌بیند» توصیف کرد. ایر در ۱۷ نوامبر ۱۸۴۰ به همراه جان باکستر و گروهی متشکل از سه مرد بومی، از خلیج فاولرز به سمت غرب حرکت کرد. ایر و سومین مرد بومی، وایلی، به سفر خود ادامه دادند و با تکیه بر مهارت‌های بقا در طبیعت و برخی شرایط خوش‌شانسی، مانند دریافت مقداری آذوقه از یک کشتی صید نهنگ فرانسوی که در خلیج رسیتر (حدود ۳۶ کیلومتری شرق اسپرانس) لنگر انداخته بود، زنده ماندند. – see پیشنهادی برای تشکیل ایالت جدیدی به نام اورالیا (به معنای «سرزمین طلا») وجود داشت که شامل گلدفیلدز، بخش غربی دشت نولاربور و شهر بندری اسپرانس می‌شد. در طول آزمایش‌های هسته‌ای بریتانیا در مارالینگا در دهه ۱۹۵۰، دولت استرالیا مردم وانگای را از سرزمین مادری‌شان جابجا کرد. از آن زمان به بعد، به آن‌ها غرامت پرداخت شده و بسیاری به منطقه عمومی بازگشته‌اند. برخی از فعالیت‌های کشاورزی در حاشیه دشت وجود دارد، از جمله ایستگاه راولینا با مساحت ۲٫۵ میلیون جریب فرنگی (۱ میلیون هکتار)، که بزرگ‌ترین ایستگاه پرورش گوسفند در جهان است و در سمت استرالیای غربیِ دشت واقع شده است. این ملک در مقایسه با سایر املاک مشابه در استرالیا تاریخچه‌ای کوتاه دارد و در سال ۱۹۶۲ توسط هیو جی. ملکی قدیمی‌تر به نام ایستگاه مادورا در نزدیکی ساحل قرار دارد؛ مساحت آن ۱٫۷ میلیون جریب فرنگی (۶۹۰٬۰۰۰ هکتار) است و همچنین به پرورش گوسفند اختصاص دارد. مادورا پیش از سال ۱۹۲۷ تأسیس شده بود؛ وسعت این ملک در آن زمان ۲ میلیون جریب فرنگی (۸۱۰٬۰۰۰ هکتار) گزارش شده بود. در سال ۲۰۱۳، منطقه وسیعی از دشت نولاربور که تقریباً ۲۰۰ کیلومتر از مرز استرالیای غربی تا خلیج بزرگ استرالیا امتداد دارد، تحت «قانون حفاظت از طبیعت وحشی ۱۹۹۲» (SA) به عنوان منطقه حفاظت‌شده طبیعت وحشی نولاربور اعلام شد. این اقدام مساحت اراضی تحت حفاظت محیط زیست در استرالیای جنوبی را دو برابر کرد و به ۱٫۸ میلیون هکتار (۴٫۴ میلیون جریب فرنگی) رساند. (با توجه به اطلاعات روی تابلو، این بخش از بزرگراه ایر نه در دشت نولاربور، بلکه در جنوب دشت، در منطقه زیستی همپتون در استرالیای غربی، در دشت‌های رو، جایی در اطراف موندراویلا واقع شده است. دشت نولاربور در پشت تپه‌ها یا بهتر بگوییم، فلات همپتون که در پس‌زمینه دیده می‌شود، گسترده شده است). زمین‌شناسی و جغرافیا دشت نولاربور بستر کم‌عمق پیشین یک دریا است، که وجود خزه‌زیان، روزن‌داران، خارپوستان و اسکلت‌های آهکی جلبک قرمز که سنگ آهک را تشکیل می‌دهند، نشان‌دهنده آن است. یک نظریه این است که کل منطقه توسط حرکات پوسته‌ای در دوره میوسن بالا آمده است و از آن زمان، فرسایش ناشی از باد و باران ضخامت آن را کاهش داده است. این دشت به احتمال زیاد هرگز هیچ ویژگی توپوگرافی (عوارض زمین) مشخص و بزرگی نداشته است که منجر به زمینِ هموارِ بسیار گسترده در سراسر دشت امروزی شده است. | ## بخش 2: دشت نولاربور | مسافرخانه نولاربور در سمت استرالیای جنوبیِ بزرگراه ایر، در لبه شرقی دشت نولاربور و همچنین پارک ملی نولاربور قرار دارد که هر دو کیلومترها به سمت غرب در قلمرو استرالیای غربی امتداد می‌یابند.) در برخی مناطق، اقیانوس جنوبی از طریق غارهای بسیاری به داخل می‌دمد که منجر به ایجاد سوراخ دم‌زن (Blowhole) تا فاصله چند صد متری از ساحل می‌شود. غار موراویجینی در استرالیای جنوبی برای عموم باز است، اما بیشتر غارهای نولاربور در سمت استرالیای غربی تنها با مجوز از وزارت پارک‌ها و حیات وحش قابل بازدید و مشاهده هستند. نولاربور به دلیل ذخایر گسترده شهاب‌سنگ شناخته شده است که در آب و هوای خشک به خوبی حفظ شده‌اند. به‌ویژه، شهاب‌سنگ‌های بسیاری در اطراف موندراویلا کشف شده‌اند که وزن برخی از آن‌ها به چندین تن می‌رسد. محدوده‌ها اغلب در ادبیات گردشگری و مطالب وب، اصطلاح نولاربور به طور غیردقیق برای اشاره به تمام سرزمین‌های بین آدلاید، استرالیای جنوبی و پرت، استرالیای غربی به کار می‌رود. در حالی که روزهای تابستان می‌تواند بسیار سوزان باشد و دمای روز به نزدیک ۵۰ درجه سانتی‌گراد برسد، در شب‌های زمستان دما اغلب به زیر نقطه انجماد سقوط می‌کند. در نزدیکی ساحل، دما معتدل‌تر است و نسبت به مناطق داخلی‌تر استرالیا، باران بیشتری در ماه‌های زمستان می‌بارد. میانگین بارندگی سالانه در کوک ۱۸۴٫۱ میلی‌متر است که بیشتر آن بین ماه مه و اوت می‌بارد. تابستان‌ها بسیار خشک هستند و باران عمدتاً از طوفان‌های پراکنده ناشی می‌شود؛ با این حال، گهگاه سیستم‌های گرمسیری رو به زوال می‌توانند باعث بارندگی‌های سنگین‌تر در ماه‌های تابستان شوند. دما در این دشت از ۴۹٫۹ درجه سانتی‌گراد در منطقه هم‌نام نولاربور، استرالیای جنوبی متغیر بوده است که چهارمین دمای گرم ثبت‌شده (و گرم‌ترین دمای ثبت‌شده در دسامبر) در کل استرالیا است، تا ۷٫۲- درجه سانتی‌گراد در ایر، که سردترین دمای ثبت‌شده در استرالیای غربی می‌باشد. جغرافیای زیستی دشت نولاربور یک بوم‌ناحیه از نوع بیابان‌ها و درختچه‌زارهای خشک را تشکیل می‌دهد که توسط صندوق جهانی طبیعت، درختچه‌زارهای خشک دشت‌های نولاربور نامیده می‌شود. این بوم‌ناحیه با منطقه جغرافیای زیستی نولاربور تحت رده‌بندی جغرافیایی زیستی موقت استرالیا (IBRA) هم‌مرز است.IBRA Version 6.1 data این بوم‌ناحیه از غرب و جنوب غربی با بوم‌ناحیه بیشه‌زارهای کولگاردی، از شمال و شمال شرقی با بیابان بزرگ ویکتوریا، از جنوب شرقی با مالی ایر و یورک و از جنوب با خلیج بزرگ استرالیا همسایه است. جانوران تنوع جانوری نولاربور شامل جوامعی از سخت‌پوستان، عنکبوتها و سوسکهایی است که با تاریکی غارهای نولاربور و رودخانه‌ها و دریاچه‌های زیرزمینی جاری در آن‌ها سازگار شده‌اند. پستانداران این بیابان شامل ومبت بینی‌مویی جنوبی است که با نقب زدن در شن‌ها از آفتاب داغ پناه می‌گیرد، و همچنین حیوانات معمول بیابانی مانند کانگوروی قرمز و دینگوها. زیرگونه‌ای کمیاب از جغد نقاب‌دار استرالیایی که منحصر به نولاربور است، شناخته شده که در غارهای فراوان این دشت لانه می‌کند. علفزارهای نولاربور برای چرای برخی گوسفندان مناسب هستند و همچنین توسط خرگوش‌ها آسیب می‌بینند. مناطق حفاظت‌شده عبارتند از: ذخیره‌گاه طبیعی بیابان بزرگ ویکتوریا پارک ملی نولاربور، یک منطقه حفاظت‌شده در استرالیای جنوبی ذخیره‌گاه منطقه‌ای نولاربور، یک منطقه حفاظت‌شده در استرالیای جنوبی منطقه حفاظت‌شده طبیعت وحشی نولاربور، یک منطقه حفاظت‌شده در استرالیای جنوبی ارتباطات و ترابری تلگراف نیاز به یک خط ارتباطی در سراسر قاره، انگیزه‌ای برای توسعه یک گذرگاه شرقی-غربی بود. هنگامی که ایر ثابت کرد که ارتباط بین استرالیای جنوبی و استرالیای غربی امکان‌پذیر است، تلاش‌ها برای اتصال آن‌ها از طریق تلگراف آغاز شد. در سال ۱۸۷۷، پس از دو سال کار، اولین پیام‌ها از طریق خط تلگراف جدید که توسط هشت ایستگاه تکرارگر (تقویت‌کننده) در طول مسیر تقویت می‌شد، ارسال گردید. این خط حدود ۵۰ سال قبل از اینکه جایگزین شود، کار کرد و بقایای آن هنوز قابل مشاهده است. خط راه‌آهن راه‌آهن سراسری استرالیا از دشت نولاربور عبور می‌کند و کالگورلی را به پورت آگوستا متصل می‌نماید. ساخت این خط در سال ۱۹۱۷ آغاز شد، زمانی که دو تیم از کالگورلی و پورت آگوستا حرکت کردند و در مرکز دشت در اولدیا، منطقه‌ای خالی از سکنه که به خاطر منبع آبش معروف بود، به هم رسیدند. این خط اولیه دچار مشکلات شدیدی از جمله خم شدن و نشست کردن ریل در شن‌های روان بود و سفرها در دشت کند و دشوار انجام می‌شد. این خط در سال ۱۹۶۹ به عنوان بخشی از پروژه استانداردسازی عرض خطوط آهن که قبلاً در ایالت‌های مختلف متفاوت بود، کاملاً بازسازی شد و اولین عبور از نولاربور در خط جدید در ۲۷ فوریه ۱۹۷۰ به پرت رسید. قطار ایندین پسیفیک یک قطار مسافربری هفتگی است که از نولاربور عبور می‌کند و پرت را از طریق آدلاید به سیدنی متصل می‌کند. این خط راه‌آهن دارای طولانی‌ترین مسیر مستقیم ریلی در جهان است ، در حالی که بزرگراه ایر (به زیر مراجعه کنید) شامل طولانی‌ترین مسیر مستقیم جاده آسفالته در استرالیا است . | ## بخش 3: دشت نولاربور | بیشتر مناطق مسکونی دشت نولاربور را می‌توان در مجموعه‌ای از سکونتگاه‌های کوچک واقع در امتداد راه‌آهن و سکونتگاه‌های کوچک در امتداد بزرگراه ایر یافت که خدماتی را به مسافران ارائه می‌دهند و عمدتاً با فاصله صد تا دویست کیلومتر از هم قرار دارند. شهرک کوک سابقاً یک سکونتگاه نسبتاً پررونق با حدود ۴۰ نفر جمعیت، یک مدرسه و یک زمین گلف بود. کاهش عملیات راه‌آهن در این شهر منجر به متروکه شدن تقریبی آن شد و اکنون جمعیت دائمی آن چهار نفر است. قطار چای و شکر تا سال ۱۹۹۶ فعالیت می‌کرد و آذوقه شهرک‌های امتداد خط راه‌آهن را تأمین می‌نمود. در ابتدا این جاده چیزی بیش از یک مسیر ناهموار نبود اما به تدریج در طول سی سال بعدی آسفالت شد. با این حال، بر خلاف راه‌آهن، این جاده به جای عبور از مرکز دشت، از جنوبی‌ترین لبه آن می‌گذرد. این جاده به ایستگاه‌های متعدد پرورش گاو و گوسفند که در سمت غربی نولاربور قرار دارند خدمات می‌دهد و امکان دسترسی تیم‌های تعمیر و نگهداری راه‌آهن را فراهم می‌سازد. این جاده‌ای بسیار ناهموار است و با وجود حجم ترافیکی که تحمل می‌کند، به خوبی نگهداری نمی‌شود. مطبوعات ممکن است بنویسند که نخست‌وزیری که از پرت بازدید می‌کند «از نولاربور عبور کرده است». برای بسیاری از استرالیایی‌ها، «عبور از نولاربور» یک تجربه ناب از «آوت‌بک» (بیابان‌های) استرالیا است. برچسب‌هایی که از مجتمع‌های رفاهی بین‌راهی در بزرگراه خریداری می‌شوند شعار «من از نولاربور عبور کرده‌ام» را نشان می‌دهند و می‌توان آن‌ها را روی وسایل نقلیه با کیفیت‌ها و ظرفیت‌های مختلف برای سفر طولانی‌مدت مشاهده کرد. تلاش برای «فرار از شلوغی» پروازهای رزرو شده و گران‌قیمت در زمان رویدادهای ورزشی خاص نیز می‌تواند باعث حضور تعداد قابل توجهی از وسایل نقلیه در جاده شود. عبور از نولاربور در دهه ۱۹۵۰ و پیش از آن دستاورد قابل توجهی بود، چرا که بیشتر مسیر در آن زمان جاده خاکی با کیفیت متغیر بود و خطرات واقعی برای رانندگان داشت. این مسیر یکی از چالش‌های اصلی در مسابقات اتومبیل‌رانی دور استرالیا (مسابقات ریدکس و آمپول) محسوب می‌شد و فرصت‌های بسیاری را برای عکاسان جهت ثبت تصاویر رانندگی جسورانه و حوادث خودرویی فراهم می‌کرد. نولاربور در فیلم دلهره‌آور استرالیایی بازی‌های جاده‌ای محصول ۱۹۸۱ به تصویر کشیده شده است. این فیلم به کارگردانی ریچارد فرانکلین و با بازی استیسی کیچ و جیمی لی کرتیس ساخته شد. این فیلم اغلب به عنوان یکی از بهترین «فیلم‌هایی که آلفرد هیچکاک هرگز نساخت» (سبک هیچکاکی) ذکر شده است. 379 او در حالی که تنها یک کیت کوچک و یک کیسه آب حمل می‌کرد، خط تلگراف را در حین عبور از نولاربور دنبال کرد. 379 در سال ۱۹۳۷، هوبرت اوپرمن رکورد سریع‌ترین زمان ۱۳ روز، ۱۰ ساعت و ۱۱ دقیقه را برای عبور از قاره از فریمنتل تا سیدنی ثبت کرد. بین ۲۹ ژوئن و ۳ ژوئیه ۲۰۱۵، برادران تایرون و آرون بیکنل سریع‌ترین عبور شناخته‌شده از دشت نولاربور با دوچرخه‌های تک‌دنده را ثبت کردند. سواری آن‌ها با استفاده از دمای پایین در ماه‌های زمستان استرالیا انجام شد و طی ۴ روز، ۵ ساعت و ۲۱ دقیقه به پایان رسید که آن را به یکی از سریع‌ترین عبورهای دوچرخه و سریع‌ترین عبور با دوچرخه تک‌دنده تبدیل کرد. در ژانویه ۲۰۱۷، دوچرخه‌سوار اتریشی کریستوف استراسر رکورد فعلی از نورسمن تا سدونا را با زمان ۱ روز، ۲۱ ساعت و ۴۲ دقیقه ثبت کرد. در سال ۱۹۹۸، دونده‌ای به نام رابرت گارساید به عنوان بخشی از یک دوندگی به دور دنیا که صحت آن تأیید شد، بدون خدمه پشتیبانی رسمی در سراسر نولاربور دوید. در سال ۲۰۱۰، ستون‌نویس دن کوپل برای تصدیق گارساید، قلب ۲۰۰ مایلی نولاربور را با یک دوست به همان روش دوید. | ## جمع‌بندی | گارساید در دفتر خاطرات خود نوشت که «کلید دویدن در نولاربور، مهمان‌نوازی استرالیایی بود»، و کوپل نیز تأیید کرد که «از روی مبل راحتی، دویدن در نولاربور کاملاً غیرممکن است.