موضوع مقاله: موسیقی عامه‌پسند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موسیقی عامه‌پسند | مقدمه: موسیقی عامه‌پسند نوعی موسیقی است که مخاطبان گسترده‌ای دارد و معمولاً از طریق صنعت موسیقی به جمعیت زیادی عرضه می‌شود. | ## بخش 1: موسیقی عامه‌پسند | موسیقی هنری در گذشته بیشتر از طریق اجرای نت‌های نوشته‌شده منتقل می‌شد، اما از زمان پیدایش صنعت ضبط، از طریق ضبط صدا هم گسترش یافت. در مقابل، موسیقی سنتی مثل بلوزهای اولیه یا سرودهای مذهبی، بیشتر به‌صورت شفاهی یا در جمع‌های کوچک و محلی منتقل می‌شد. هرچند گاهی این واژه با موسیقی پاپ یکی گرفته می‌شود، اما این دو دقیقاً یکسان نیستند.فراهانی، ایلیا. از دههٔ ۱۹۶۰ تا میانهٔ دههٔ ۲۰۰۰، آلبوم‌ها (مجموعهٔ ترانه‌ها) شکل اصلی ضبط و مصرف موسیقی عامه‌پسند انگلیسی‌زبان بودند؛ عصری که به دوره آلبوم معروف است. در دههٔ ۲۰۰۰، با ظهور فایل‌های دیجیتال صوتی، پخش موسیقی از کشوری به کشور دیگر بسیار آسان‌تر شد. برخی گونه‌های موسیقی عامه‌پسند جهانی شدند، در حالی که برخی دیگر بیشتر در فرهنگ بومی خود محبوب ماندند. ترکیب ژانرهای مختلف باعث پیدایش سبک‌های تازه‌ای شد که بازتاب‌دهندهٔ ایده‌های یک فرهنگ جهانی هستند. نمونه‌های آفریقا، اندونزی و خاورمیانه نشان می‌دهد که چگونه سبک‌های پاپ غربی می‌توانند با سنت‌های موسیقی محلی درآمیزند و سبک‌های ترکیبی جدیدی بسازند. | ## بخش 2: موسیقی عامه‌پسند | تاریخچه پاپ در غرب از دهه ۵۰ میلادی، به معنای موسیقی عامه‌پسند سبک‌های پیوسته در حال تغییر است که از موسیقی الکترونیکی تقویت شده تا راک اند رول را در بر می‌گیرد. سبک‌های موسیقی پاپ تا اوایل سده بیستم میلادی از اروپا به آمریکا می‌رفت سپس، اشکال آمریکایی نظیر رگ تایم و کمدی موسیقایی شنوندگانی در انگلستان یافت. شمار مخاطبان موسیقی مردمی در نیمه اول سده بیستم تا حدی سبب رشد فناوری به شکل قابل توجهی شد. جاز تنها دوره محبوبیت توده‌ای خود را در اواخر دهه ۳۰ و در دهه ۴۰ توسط دسته‌های بزرگ و آوازخوان‌هایی مانند فرانک سیناترا تجربه کرد. آواز خوان‌های سیاه‌پوست به دنبال کار از جنوب به شمال و شهرهای صنعتی مهاجرت کردند و بلوز روستایی به سبک بلوز شهری که خشن تر بود و بیشتر از عبارت پردازی‌های آوازی استفاده می‌کرد، دگرگون شد. دسته‌های بلوزی که در دهه ۴۰ در شیکاگو به وجود آمدند از گیتارهای الکترونیکی تقویت شده که اغلب با گیتار بیس و درام الکتریکی حمایت می‌شد استفاده می‌کردند. در دهه ۵۰، مهاجرت سیاه پوستان آمریکایی به شهرهای شمالی به پیدایش اشکال و سبک‌های آوازی بلوز ترکیبی انجامید. راک اند رول در دهه ۵۰ با الویس پریسلی و شخصیتهای دیگر ظهور کرد و به صورت آمیخته‌ای از ریتم و بلوز سیاه پوستان با موسیقی کانتری و آهنگ عاطفی و فیض بخش پدیدار شد. | ## بخش 3: موسیقی عامه‌پسند | در دهه ۶۰ اشکال پیچیده‌تر راک اند رول به موسیقی راک معروف شد که عناصر بنیادین آن عبارت‌اند از:یک یا چند آوازخوان، تعدادی گیتار شدیداً تقویت شده (شامل باس، ریتم ولید) و درامر. راک انگلیسی نخستین بار در دهه ۶۰ به دست بیتلز و رولینگ استونز و دیگر گروه‌های ۴ یا ۵ نفره بنیان گذاشته شد. بیتلز با توانایی‌ها و رشد قابل توجه موسیقایی خود توانستند موسیقی مردمی را به رشته بازی از خلاقیت اصیل تبدیل کنند. در عین‌حال باب دیلن و دیگر مجریان آمریکایی مشغول رشد بخشیدن به موسیقی راک بودند. در اواسط دهه ۶۰ موسیقیدانان جوان به کاوش توانایی راک برای برخورد با مضامین اجتماعی و سیاسی پرداختند. آوازخوان‌های قدرتمند مانند جنیس جاپلین و گیتاریستهایی مانند جیمی هندریکس در مضامین سنتی و ریتم و بلوز، انقلابی به پا کردند. در اواخر دهه ۶۰ و در اوایل ۷۰ ازدیاد دسته‌های آمریکایی و انگلیسی به اوج خود رسید. | ## جمع‌بندی | تاریخ موسیقی مردمی در دهه ۷۰ و ۸۰ و ۹۰ میلادی در اصل همان تاریخ موسیقی راک است که با سبک‌های دیگر آن از جمله موسیقی پانک، رپ، متال، دیسکو و… در سراسر جهان گسترش یافت و معیار موسیقی جوانان در بسیاری از کشورها شد.