موضوع مقاله: پوشاک خراسانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پوشاک خراسانی | مقدمه: پوشاک خراسانی پوشاکی هستند که در استان خراسان و بخش‌هایی از استان سمنان استفاده می‌شود. | ## بخش 1: پوشاک خراسانی | پوشاک خراسانی شامل پوشاک مردم فارس‌، کردهای خراسان(کرمانج) و ترک‌های خراسان می‌شود. لباس مردان: مندیل و ارقچی سرپوش یا کلاه پوششی است که مردان خراسان مورد استفاده قرار می‌دادند این سرپوش از جنس نمد با بغل‌های لبه‌دار بوده، این کلاه‌ها در مناطق مختلف متغیر بوده‌است. شب کلاه نیز نوعی سرپوش است که از کرک و پشم ساخته شده و به رنگ‌های سفید و سیاه در بیرجند مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. یکی دیگر از کلاه‌ها، کلاه پهلوی یا شاهپوری است که با لبه‌گرد، بیش‌تر به رنگ‌های تیره مورد استفاده جوانان واقع شده‌است. کلاه قرص، یکی از انواع کلاه‌ها که در روستای چنشت است که دور آن تسبیح و مهره آویزان می‌کردند. نیمه تنه، مانند کت‌های امروزی بوده و شلوار که جنس آن از کرباس و رنگ‌های متفاوت و پاچه‌های آن گشاد است. «دسمال کلاقی» دستمالی فاخر بافته شده از ابرایشم مرغوب لباس زنان: پوشاک محلی زنان خراسان در گذشته شامل سه بخش کلی سرپوش زنانه، تن‌پوش زنانه و پاپوش زنانه بوده‌است که هر یک از اینها نیز خود شامل قسمت‌هایی بوده‌است. سرپوش‌های زنانه شامل دَسمال یا دَسمال‌سر (دستمال یا دستمال سر) که از یک پارچه ابریشمی نازک و به صورت چهارگوش تهیه شده و بر روی پیشانی بسته شده و بیشتر به رنگ‌های سیاه بوده که البته در مجالس عروسی و شادی به رنگ قرمز انتخاب می‌شده و علاوه‌بر رنگ قرمز، رنگ‌های سبز و آبی نیز استفاده می‌شده و گاهی حتی با بافت‌های سکه‌های نقره‌ای تزئین می‌شده‌است. دسمال خِیاتِه (دستمال خیاته)، «خیاطه» در زبان عربی به معنی نخ، رشته و آنچه بدان دوزندگی کنند است. دسمال کِلاقی (دستمال کلاغی)، این دستمال از ابریشم مرغوب و گران‌قیمت بافته می‌شد و جزو دستمال‌های فاخر به‌شمار می‌آمد. دسمال نخی (دستمال نخی)، این نوع دستمال از نخ باریک پنبه‌ای بافته می‌شد و لطیف و نازک بود و بیشتر زنان روستایی و کشاورزان و کارگران از آن استفاده می‌کردند. «چرقت» روسری بانوان خراسان در سرما و گرما چَرقت (چارقد یا چهارقد)، متناسب با نوع فصل در فصل سرما ضخیم‌تر و در فصل گرما نازک‌تر و از جنس پنبه بوده که به شکل مثلثی شکل دوخته می‌شده و بر روی سر می‌انداختند. (معمولاً خانم‌های میانسال گوشه‌ای از چارقد را روی سرشان می‌بستند و خانم‌های جوان آن را با سنجاق‌های تزئینی در زیرگلو محکم می‌کردند). معمولاً چارقد از پارچه‌های ساده و گلدار کرباس یا نخ‌های زری‌دار و برقی استفاده می‌کردند. این نوع سرپوش به رنگ‌های مختلف استفاده می‌شده و رنگ خاصی برای آن تعریف نشده‌است. | ## بخش 2: پوشاک خراسانی | اِرَقچی (عرقچین)، یک نوع سرپوش کلاه بوده یعنی به صورت کلاه بر روی سراستفاده می‌شده و باعث شده که چارقد روی عرقچین به خوبی خودش را نگه دارد و سُر نخورد. قَدیفِه (قطیفه)، پارچه مستطیل شکلی که به جای چادر روی سر می‌انداختند و به دو گونه بافته می‌شده‌است. یک نوع آن از پنبه سفید بافته می‌شده که به آن «قدیفه کربالی» می‌گفتند و نوع دیگر آن از پنبه مِل تهیه می‌شده و به «قدیفه مِلی» معروف بوده‌است. کیش (خیش)، در قالب قدیفه، کیش نیز استفاده می‌شده که سراندازی مستطیل شکل بوده که به جای چادر استفاده می‌شده‌است، اما چون از نخ‌های پشمی و ابریشمی گرانقیمت‌تر و به رنگ‌های مختلفی تهیه می‌شده‌است، ثروتمندان اعیان از کیش به جای قدیفه استفاده می‌کردند. «یل»، تن‌پوشی فاخر برای بانوان تن‌پوش‌های زنانه نیز چندین نوع بوده که پیراهن، پاچین، کت، جلیقه، شال کمر، دامن، جومه، یل و شلیته از انواع آن محسوب می‌شود. پیراهن، لباسی که از روی شانه تا زیرکمر را می‌پوشانده و جلوی آن به اندازه سه دکمه باز بوده و جنس آن بیشتر از پارچه‌های چیت و کرباس بوده‌است. شال کمر، که با توجه به فصول مختلف سال در جنس‌های نازک و ضخیم استفاده می‌شده‌است. «شلیته» را بیشتر روستائیان و کارگران و نوع فاخر آن را زنان سالخورده اعیان و اشراف و طبقات متوسط به پا می‌کردند. «طبلک»، کفشی سنتی با پاشنه استخوانی طبلک استخوانی، گیوه، کفش گرجی، کفش اُرسی و گالش از انواع پاپوش‌های زنانه است. طبلک استخوانی، نوعی پاپوش که از یک پارچه چرم مانند با پاشنه استخوانی تهیه می‌شده‌است. کفش اُرسی، نوعی کفش که فقط رویه و کف آن چرم بوده و از هیچ نوع نخی در بافت آن استفاده نمی‌شده. هر قوم لباس قومی خویش را می‌پوشد که این موضوع در شمال و جنوب خراسان بیشتر نمایان است. یک مرد خراسانی در مناطق مرکزی خراسان دست کم از کمترین پوششی که مخصوص به خود اوست می‌پوشد. در بین مردان خراسانی عمامه یک سربند رایج است که به شکل محدود بر سر گذاشته می‌شود. شکل ظاهری کفش شبیه نعلین نوک برگشته می‌باشد ورویه وکناره‌های کفش را با نخهای ابریشمی رنگی رودوزی وگلدوزی می‌نمایند. | ## بخش 3: پوشاک خراسانی | جوراب:جنس این جورابها معمولاً پشم گوسفند است ودارای ساقه‌های کوتاهی می‌باشد که تا وسط ساق پامی رسد. شلیته:بانوان این ناحیه بر خلاف دیگر نواحی کردنشین که از پیراهن استفاده می‌کنند از دامن‌های پرچین موسوم به شلیته به همراه یک پیراهن نه چندان بلند استفاده می‌کنند. این دامنها تا نواحی زانو می‌رسد که این اندازه برای بانوان سن بالا کمی بلندتر می‌شود. شلیته حدود ۱۰تا ۱۲ متر پارچه الوان گلدار می‌باشد که معمولاً تا ۳/۱ قد دامن از پایین را زری دوزی ونواردوزی می‌نمایند. پیراهن:پیراهن بانوان این ناحیه تا حدود کمر می‌رسد که در امتداد آن چند رج نوار تزئینی افقی چین دار نیز دوخته می‌شود. پارچه این پیراهنها معمولاً از نوع گلدار انتخاب می‌شود و به‌طور کلی تزئینات فراوانی روی آن انجام می‌شود. از جمله اینکه قسمت پیش سینه را با نوارهای افقی وعمود تزئین کرده وسردستها (مچها) نیز دارای نوار دوزی زری می‌باشد یقه این پیراهن دارای چاکهای ۱۰ از دو طرف می‌باشد. جلیقه:همانند سایر مناطق کردنشین مظهر اصالت لباس‌های کرد این ناحیه جلیقه آن می‌باشد. مانند دیگر مناطق کردنشین آن را از مخمل الوان انتخاب کرده وروی آن تزئینات فراوان اعم از سکه دوزی یا یراق دوزی ویا نواردوزی انجام می‌شود. روسری:پارچه آن گلدار والولن می‌باشد که زمینهٔ آن روشن و نقش و نگارهای الوان زیبایی دارد. ابعادآن که چهار گوش می‌باشد هر ضلع یک مترو۲۵ سانت است قبل از استفاده آن دوطرف آنرو ریشه می‌دهند و به صورت سه گوش تا کرده وروی سر گذاشته ویک گوشه آن را به داخل سربند برده وگره می‌زنند. چادر:یک پارچه مربع شکل به ابعاد ۲ x ۲ می‌باشد که در ضلع آن را دو رج با فاصله نواردوزی وریشه دوزی می‌کنند. سربند:همان پارچه کلاغه‌ای معروف است که در دیگر نواحی کردنشین نیز استفاده می‌شود. اما عبا برای مردان بیشتر کاربردی برای روحانیون و شیوخ قبیله عربی در جنوب خراسان دارد. | ## جمع‌بندی | زنان ساده‌ترین نوع پوشش برای زنان عرب خراسان چادر عربی (عبای معمولی) و شیله است.