موضوع مقاله: کومیته | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کومیته | مقدمه: در کومیته از فنون آموخته شده در کاتا و کیهون در مقابل یک حریف واقعی استفاده می‌شود. | ## بخش 1: کومیته | کومیته به سه بخش ایپون کومیته (مبارزه امتیازی) جیون کومیته (مبارزه آزاد) و بونکای کومیته (مبارزه نمادین با تکنیک‌های سنتی) تقسیم می‌شود. روش امتیازدهی در اکثر سبک‌های اصلی و مهم به این شکل است: یک امتیاز: ضربه مشت به بدن، بالای کمربند تا شانه‌ها یا سر و صورت دو امتیاز: ضربه لگد به بدن، پهلو و شکم (بالای کمربند تا شانه‌ها) سه امتیاز: ضربه لگد به سر و صورت و سرنگون شدن حریف به شرطی که کاملاً روی زمین افتاده باشد و اجرای یک تکنیک (مانند مشت یا لگد) در ادامه آن. انواع کومیته در کیوکوشین کاراته سانبون کومیته ایپون کومیته کی‌هون کومیته یاکوسوکو کومیته تانشی‌کی کومیته جیو کومیته جی‌سن کومیته ۱- سانبون کومیته (مبارزه سه مرحله‌ای) Sanbon – kumite: هنرجویان اغلب در «کومیته داچی» (ایستادن و گارد مبارزه) روبروی هم قرار گرفته یا در زنکوتسوداچی (ایستان پای جلویی) یک نفر حمله کننده (tori) می‌شود، و نفر مقابل مدافع (Uke). حمله کننده تکنیکی را که مربی تعیین می‌کند (تکنیک تهاجمی) اجرا می‌نماید، و مدافع نیز تکنیک دفاعی مشخصی که بازهم توسط مربی تعیین شده اجرا می‌کند. با دستور هاجیمه (مربی اعلام می‌کند)، حمله کننده شروع کرده و تکنیکش را انجام می‌دهد. هنرجوی مدافع از حمله فرار می‌کند، آنهم در مسیری که محدوده مجاز مبارزه برای آن تعیین شده است. همان‌طور که مهاجم سه بار به حمله و اجرای همان تکنیک خاص ادامه می‌دهد، مدافع هم در مقابل هر یک از حمله‌ها حرکت مناسب را انجام داده و از خود دفاع می‌کند، در پایان سومین حمله رو به جلو در داچی مربوطه (که از پیش تعیین شده)، هنرجوی مدافع آخرین ضد حمله را رو به عقب اجرا می‌کند. | ## بخش 2: کومیته | بعد از آن در مسیر بازگشت (ساگاری) مدافع تبدیل به مهاجم شده و حمله کننده مدافع می‌شود، ولی تکنیک‌های حمله و دفاع ثابت باقی می‌مانند و حمله و دفاع سه مرتبه دیگر انجام می‌شود. اما تفاوت در اینجا است که حمله کننده تنها یکبار حمله می‌کند و مدافع را به عقب می‌راند و مدافع دفاع می‌کند و تنها بعد از یکبار حمله دست به ضد حمله می‌زند. ۳– کی‌هون کومیته (تکنیک پایه – مبارزه): kihon kumite در این روش هنرجویان بدون حریف کار می‌کنند، همان‌طور که در صفهای باشگاه ایستاده‌اند روی «کومیته داچی» (یا داچی‌های دیگر بسته به نظر مربی) دفاع‌ها، ضربه‌ها، لگدها، ساباکی، در ترکیب‌ها، زوایا و زمانبندی‌های مختلف را به فرمان مربی اجرا می‌کنند. طی این تمرین همواره داچی‌ها عوض می‌شوند و دست‌ها درحالت گارد هستند (جلوی صورت قرار دارند). دست‌ها باید مثل دو بادیگارد (محافظ شخصی) از سر و صورت محافظت کنند، در اثر تکرار اینکار برای هنرجو باید آنقدر عادی شود، تا درموقع لزوم نسبت به هر تکنیک تهاجمی بتواند واکنشی سریع نشان دهند. برای شروع، یکی از آن‌ها حمله می‌کند، هنرجوی دیگر سریعاً عکس العمل نشان می‌دهد و سعی می‌کند با بلوکه‌های از پیش آماده شده در مقابل حمله، دفاع کند. مثال: حمله کننده با یک «مای‌مایی‌گری» (لگد از سمت راست و جلو) حمله می‌کند، و آن را با یک «هی‌داری ماواشی‌گری» (لگد سمت راست از پشت) دنبال می‌کند. | ## بخش 3: کومیته | مدافع با یک تنوع از تکنیک‌های مختلف برای آنکه تشخیص دهد کدامیک اثر بیشتری در مقابل آن حملات دارد، دفاع می‌کند. ۵- تانشی‌کی کومیته (تکنیک‌های محدود مبارزه) این هم نوعی دیگر از مبارزه است که به اتفاق حریف تمرینی انجام می‌شود البته با تکنیک‌های از پیش تعیین شده توسط مربی. برای مثال، هنرجوی مهاجم تنها باید لگد بزند، درحالیکه هنرجوی دفاع کننده برای جلوگیری می‌تواند از دست‌هایش نیز استفاده کند. مثال: مهاجم از «مایی‌گری» (لگد جلو) استفاده کند، و مدافع از ضربات بازدارنده مختلف برای دفاع. همین مورد با حمله‌های مختلف و تنها یک نوع دفاع ادامه می‌یابد (مثلا فقط استفاده از دست) چنین تمرینی عملکردهای درست پا، و فاصله صحیح را آموزش می‌دهد و میزان صدمه را پایین می‌آورد. بلکه هر ضربه‌ای را که مایلند یا فکر می‌کنند مناسب است، بر اساس تجربه، انجام می‌دهند. | ## جمع‌بندی | ممکن است در برخی از سبک‌ها برای ضربه به نقاطی خاص امتیاز در نظر بگیرند، تا تبادل تکنیک‌ها را در کیفیت و کمیت مناسب، امکان‌پذیر سازند.