موضوع مقاله: دار زدن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دار زدن | مقدمه: دار زدن از قرون وسطی به عنوان یکی از روش‌های رایج اعدام مورد استفاده قرار گرفت و در بسیاری از کشورها به عنوان روش اصلی اعدام محکومین به مرگ به کار رفته است. | ## بخش 1: دار زدن | روش‌های دار زدن قضایی روش‌های متعددی برای دار زدن در اعدام وجود دارد که باعث مرگ از طریق شکستگی گردن یا خفه کردن می‌شوند. افت کوتاه افت کوتاه یکی از روش‌های دار زدن است که در آن محکوم به اعدام روی یک تکیه‌گاه بلند، مانند چهارپایه، نردبان، گاری، اسب یا وسیله نقلیه دیگر می‌ایستد و طناب حلقه‌شده دور گردن او قرار می‌گیرد. با آویزان شدن از گردن، وزن بدن طناب را به دور گردن محکم می‌کند که به دنبال آن ساختارهای حیاتی گردن تحت فشار شدی قرار می‌گیرند و به واسطه‌‌ی خفگی، شخص دچار مرگ می‌شود. معمولاً تغییرات پاتولوژیک ایجاد شده در سر و گردن به سرعت موجب کاهش سطح هوشیاری محکوم می‌شود اما مرگ طی دقایق بعدی رخ می‌دهد. پیش از سال ۱۸۵۰، روش افت کوتاه، روش رایج و مندرج در قوانین برای اجرای حکم دار زدن بود و همچنان در موارد خودکشی و دار زدن‌های غیرقضایی (مانند لینچ‌کردن و اعدام‌های فراقانونی) به علت فقدان تجهیزات تخصصی و جدول‌های محاسبه طول طناب)، رایج است. در پیش‌زمینه ناظران زن هستند: جنی-واندا بارکمن، اوا پارادایس، الیزابت بکر، واندا کلاف، گردا اشتاینهوف (چپ به راست). طنابی به دور پای محکوم بسته می‌شود و از یک قرقره که در پایه میله قرار دارد عبور داده می‌شود. محکوم به وسیله یک تسمه که از روی سینه و زیر بازوهای او عبور می‌کند، به بالای میله کشیده می‌شود. یک حلقه باریک دور گردن زندانی انداخته می‌شود و به قلابی که در بالای میله نصب شده است، متصل می‌شود. تسمه سینه رها می‌شود و دستیاران جلاد، با استفاده از طناب متصل به پای محکوم، او را به سرعت به سمت پایین می‌کشند. جلاد روی سکویی پله‌دار که حدود ۱٫۲ متر ارتفاع دارد و در کنار محکوم قرار گرفته، می‌ایستد. او کف دست خود را زیر فک زندانی قرار می‌دهد تا فشار بر مهره‌های گردن در انتهای افت افزایش یابد و سپس با کشیدن سر به یک سمت، گردن زندانی را به صورت دستی در حالی که مهره‌های گردن تحت کشش هستند، از جا درمی‌آورد. در این کشور، روش «میله‌ای» از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان تنها روش اعدام استفاده می‌شد، تا زمانی که زندان پانکراچ، که محل اجرای اعدام‌های چکسلواکی بود، یک چوبه‌دار داخلی ساخت که به‌طور خاص برای اعدام‌های افت کوتاه طراحی شده بود و جایگزین روش میله‌ای شد. کارل هرمان فرانک، جنایتکار جنگی نازی که در سال ۱۹۴۶ در پراگ اعدام شد، یکی از حدود ۱,۰۰۰ نفری بود که در چکسلواکی با روش دار زدن میله‌ای اعدام شدند. این روش به سرعت در کشورهای انگلیسی‌زبان و کشورهایی با دستگاه قضایی منشأ گرفته از انگلستان رواج یافت. این روش به عنوان روشی انسانی تر نسبت به افت کوتاه مطرح شد، چرا که هدف آن دستیابی به ارتفاع کافی برای سقوطی که منجر به شکستن گردن فرد می‌شود بود. | ## بخش 2: دار زدن | با این روش محکوم به سرعت دچار کاهش سطح هوشیاری می‌شود و فرآیند مرگ سلولهای عصبی و در نهایت مرگ را تسریع می‌کند. از این روش برای اعدام مجرمین نازی‌ که در حوزه قضایی ایالات متحده و پس از دادگاه‌ نورنبرگ محاکمه شدند استفاده شد. گزارش مجله لایف درباره اعدام چنین می‌گوید: «دریچه باز شد و با صدایی که چیزی بین غرش و برخورد بود، ریبنتروپ ناپدید شد. در این روش، به جای اینکه همه افراد فاصله استاندارد یکسانی سقوط کنند، قد و وزن فرد محکوم برای تعیین میزان شلی طناب استفاده می‌شد تا فاصله سقوط به اندازه‌ای باشد که گردن شکسته شود، اما آن‌قدر زیاد نباشد که باعث جدا شدن سر شود. قرار دادن دقیق حلقه یا گره طناب (به گونه‌ای که با محکم شدن طناب، سر به عقب کشیده شود) نیز به شکستن گردن کمک می‌کرد. پیش از سال ۱۸۹۲، طول افت در محدوده ۴–۱۰ فوت (۱٫۲–۳٫۰ متر) بود و به وزن بدن بستگی داشت. این طول به‌گونه‌ای محاسبه می‌شد که نیرویی معادل ۱,۲۶۰ فوت-پوند (۱,۷۱۰ ژول) ایجاد کند، که موجب شکستگی گردن در مهره‌های دوم و سوم یا چهارم و پنجم گردنی می‌شد. این نیرو گاهی منجر به جدا شدن سر می‌شد، مانند مورد بدنام بلک جک کچوم در قلمروی نیومکزیکو در سال ۱۹۰۱، که به دلیل افزایش وزن قابل توجه او در دوران بازداشت، این افزایش وزن در محاسبات افت لحاظ نشده بود. پس از سال ۱۹۱۳، عوامل دیگری نیز در محاسبات مورد توجه قرار گرفت و نیروی وارد شده به حدود ۱,۰۰۰ فوت-پوند (۱,۴۰۰ ژول) کاهش یافت. وزن زندانی افت ۱۸۹۲ (فوت و اینچ) انرژی پوند.فوت توسعه‌یافته افت ۱۹۱۳ (فوت و اینچ) انرژی پوند.فوت توسعه‌یافته۱۰۵ و کمتر"۰'۸۸۴۰--۱۱۰"۱۰'۷۸۶۲--۱۱۵"۳'۷۸۳۴"۶'۸ ۱۰۰۳۱۲۰"۰'۷۸۴۰"۴'۸۱۰۰۰۱۲۵"۹'۶۸۴۴"۰'۸۱۰۰۰۱۳۰"۵'۶۸۳۴"۸'۷ ۹۹۶۱۳۵"۲'۶۸۳۳"۵'۷۱۰۰۱۱۴۰"۰'۶۸۴۰"۲'۷ ۱۰۰۳۱۴۵"۹'۵۸۳۴"۱۱'۶ ۱۰۰۳۱۵۰"۷'۵۸۳۸"۸'۶۹۹۹۱۵۵"۵'۵۸۴۰"۵'۶۹۹۵۱۶۰"۳'۵۸۵۳"۳'۶۱۰۰۰۱۶۵"۱'۵۸۳۹"۱'۶۱۰۰۴۱۷۰"۱۱'۴۸۳۶"۱۰'۵۹۹۲۱۷۵"۹'۴۸۳۱"۸'۵۹۹۱۱۸۰"۸'۴۸۳۹"۷'۵ ۱۰۰۵۱۸۵"۷'۴۸۴۸"۵'۵ ۱۰۰۲۱۹۰"۵'۴۸۳۹"۳'۵۹۹۳۱۹۵"۴'۴۸۴۴"۲'۵ ۱۰۰۸۲۰۰ و بیشتر"۲'۴ ۸۳۳"۰'۵۱۰۰۸ جدا شدن سر اوا دوگان در طی یک اعدام ناموفق در سال ۱۹۳۰ باعث شد آریزونا روش اتاق گاز را به‌عنوان روش اصلی اعدام جایگزین کند، زیرا این روش به‌عنوان انسانی‌تر تلقی می‌شد."Gruesome death in gas chamber pushes Arizona towards injections". یکی از موارد اخیر جدا شدن سر در نتیجه افت بلند در سال ۲۰۰۷ رخ داد، زمانی که برزان تکریتی در عراق اعدام شد. جدا شدن تصادفی سر همچنین در سال ۱۹۶۲ در هنگام اعدام آرتور لوکاس رخ داد، یکی از دو نفری که آخرین بار در کانادا به مرگ محکوم شدند. نازی‌هایی که تحت حوزه قضایی بریتانیا اعدام شدند، از جمله یوزف کرامر، فریتس کلاین، ایرما گرزه و الیزابت فولکنرات، توسط آلبرت پیرپوینت با استفاده از روش افت متغیر که توسط ماروود ابداع شده بود، اعدام شدند. رکورد سریع‌ترین اعدام به روش افت بلند در بریتانیا هفت ثانیه بود، از زمانی که جلاد وارد سلول می‌شد تا لحظه سقوط. روش دار زدن با افت بلند همچنان در برخی کشورها، از جمله ژاپن و سنگاپور، به‌عنوان روش اعدام مورد استفاده قرار می‌گیرد. مواد لازم برای خودکشی از طریق دار زدن، در مقایسه با اسلحه یا سم، به‌راحتی در دسترس افراد عادی قرار دارد. | ## بخش 3: دار زدن | برای این نوع خودکشی، آویزان شدن کامل بدن الزامی نیست، و به همین دلیل، این روش به‌ویژه در میان زندانیان مستعد خودکشی بسیار رایج است. نوعی از دار زدن که با آویزان شدن کامل قابل مقایسه است، می‌تواند از طریق خودخفگی با استفاده از یک حلقه در اطراف گردن و اعمال وزن نسبی بدن (آویزان شدن جزئی) برای محکم کردن حلقه انجام شود. در مواردی که خودکشی با دار زدن شامل آویزان شدن جزئی باشد، معمولاً متوفی در حالتی پیدا می‌شود که هر دو پایش روی زمین قرار دارد؛ مثلاً در حالت زانو زدن، خم شدن یا ایستادن. آویزان شدن جزئی یا تحمل وزن نسبی روی حلقه، گاهی استفاده می‌شود، به‌ویژه در زندان‌ها، بیمارستان‌های روانی یا سایر مؤسسات، جایی که ایجاد شرایط لازم برای آویزان شدن کامل دشوار است، زیرا نقاط بلند مناسب (مانند قلاب‌ها یا لوله‌ها) برداشته شده‌اند. در ایالات متحده، دار زدن پس از شلیک گلوله به خود، دومین روش رایج خودکشی محسوب می‌شود. در بریتانیا، که دسترسی به اسلحه کمتر امکان‌پذیر است، در سال ۲۰۰۱ دار زدن رایج‌ترین روش خودکشی در میان مردان و دومین روش رایج در میان زنان (پس از مسمومیت) بود. افرادی که از اقدام به خودکشی از طریق دار زدن جان سالم به در می‌برند، چه به دلیل پاره شدن طناب یا نقطه اتصال حلقه و چه به دلیل نجات و پایین آورده شدن، ممکن است با طیفی از آسیب‌های جدی مواجه شوند، از جمله کمبود اکسیژن مغزی (که می‌تواند منجر به آسیب دائمی مغز شود)، شکستگی حنجره، شکستگی مهره‌های گردن (که ممکن است باعث فلج شود)، شکستگی نای، پارگی حلق و آسیب به سرخرگ کاروتید. به عنوان قربانی انسانی برخی پیشنهادها وجود دارند که وایکینگ‌ها از دار زدن به‌عنوان قربانی انسانی برای اودین استفاده می‌کردند تا قربانی خود اودین را، که خود را از ایگدراسیل آویخته بود، گرامی بدارند. در شمال اروپا، این نظریه به‌طور گسترده مطرح شده است که اجساد باتلاقی دوران عصر آهن، که بسیاری از آنها نشانه‌هایی از دار زدن را نشان می‌دهند، نمونه‌هایی از قربانی‌های انسانی به خدایان بوده‌اند. دار زدن ممکن است منجر به یک یا چند مورد از شرایط پزشکی زیر شود که برخی از آنها می‌توانند به مرگ منتهی شوند: انسداد شریان‌های کاروتید که باعث کمبود اکسیژن مغزی می‌شود انسداد وریدهای ژوگولار شکستگی گردن (شکستگی مهره‌های گردنی) که منجر به آسیب شدید نخاعی یا حتی جدا شدن ناخواسته سر می‌شود انسداد راه هوایی علت مرگ در دار زدن به شرایط مرتبط با این رویداد بستگی دارد. هنگامی که بدن از موقعیتی نسبتاً بلند رها می‌شود، علت اصلی مرگ معمولاً آسیب شدید به مهره‌های بالایی گردن است. بر اساس پژوهش جنبه‌های تاریخی و بیومکانیکی شکستگی جلاد، عبارت رایج در احکام اعدام، «دار زدن از گردن تا مرگ»، ضروری بوده است. نحوه مرگ با دار در حقیقت هنگامی که شخص محکوم به اعدام از طناب دار حلق آویز می‌شود، ضربه شدیدی به ستون فقرات و گردن وی وارد می‌شود و در نتیجه باعث شکستگی و آسیب شدید در بصل النخاع می‌شود که این امر موجب ایست دستگاه تنفسی به دلیل فلج شدن ریه‌ها می‌شود. انواع دار آویختگی اعدام (قصاص-مجازات) اتفاقی: مثل گیر کردن طناب‌های دور کمر به دور گردن در کوهنوردان خودکشی به دار آویختن یک فرد مرده جهت وانمود به خودکشی کردن علت مرگ به‌طور کلی علل مرگ به‌خاطر دار آویختگی را می‌توان این‌گونه ذکر کرد: انسداد سرخرگ‌های حیاتی گردن و نرسیدن خون و اکسیژن به مغز. شکستن گردن و آسیب پیاز مغز (حداقل ۱۲۰ سانتیمتر باید طناب سقوط کند و سپس بایستد تا گردن شکسته شود، که بستگی به وزن شخص دارد). | ## جمع‌بندی | خفگی در اثر انسداد مجرای تنفسی (دار زدن با طناب کوتاه) شوک وقفه‌ای از علل دیگر مرگ بر اثر دار آویختگی می‌باشد فشارهای ۵ کیلویی باعث بسته شدن شریان کاروتید و ۲۵ کیلو موجب شکستگی دررفتگی مهرهای گردنی می‌شود.