موضوع مقاله: اونی (فولکلور ژاپنی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اونی (فولکلور ژاپنی) | مقدمه: (به انگلیسی: Oni، تلفظ: «اونی») گونه‌ای از یوکای، دیو، اورک، غول یا ترول در فولکلور ژاپنی است. | ## بخش 1: اونی (فولکلور ژاپنی) | اونی‌ها به نیروی فوق‌انسانی مشهورند و معمولاً با قدرت‌هایی مانند رعد و برق در پیوندند، و طبیعت شرورشان در میل به قتل و آدم‌خواری نمود می‌یابد. پوست آن‌ها معمولاً قرمز، آبی، سیاه یا زرد توصیف می‌شود، لُنگ‌هایی از خز ببر بر تن دارند و چماق آهنی معروفی به نام کانابو حمل می‌کنند. در هر دست و پا سه تا شش انگشت دارند که به ناخن‌هایی تیز و چنگال‌مانند ختم می‌شود. آن‌ها می‌توانند مرد یا زن باشند، هرچند در طول تاریخ بیشتر به شکل مردانه تصویر شده‌اند. با آن‌که اونی‌ها موجوداتی دهشتناک‌اند، در برخی روایت‌ها با خوش‌اقبالی و ثروت نیز پیوند داده شده‌اند. در دوره هی‌آن (۷۹۴–۱۱۸۵)، اونی‌ها در آثار ادبیات ژاپنی، مانند مجموعه‌های روایی ، اغلب به‌صورت هیولاهایی ترسناک که انسان‌ها را می‌خورند، تصویر می‌شدند. یکی از توصیف‌های رایج آن‌ها، بلعیدن انسان در یک لقمه است که به ژاپنی «» نام دارد. بر پایهٔ برخی نظریه‌ها، این روایت‌ها از بلعیدن انسان‌ها در واقع بازتاب نمادینی از جنگ‌ها، قحطی‌ها و بلایایی بود که باعث مرگ یا ناپدیدشدن مردم می‌شد و در ذهن مردم به شکل اونی‌هایی از جهان دیگر که انسان‌ها را می‌ربایند، تعبیر می‌گردید. کهن‌ترین طومار مصور باقی‌مانده از قرن چهاردهم، به نام ، صحنه‌هایی از این افسانه را در خود دارد. | ## بخش 2: اونی (فولکلور ژاپنی) | این افسانه از قرن چهاردهم به بعد در هنرها و نمایش‌های سنتی ژاپن مانند اماکیمونو، جوروری (موسیقی)، نمایش نو، کابوکی، بونراکو و اوکی‌یو-ئه بازآفرینی شده است. شمشیری که میناموتو نو یوری‌میتسو با آن در افسانهٔ یادشده سرِ شوتن‌دوجی را از تن جدا کرد، «دوجی‌گیری» نام دارد و امروزه به‌عنوان گنجینه ملی ژاپن و یکی از پنج شمشیر نامدار موسوم به تنکاگوکن شناخته می‌شود. اونی‌ها از دیرباز در هنر ژاپنی، ادبیات ژاپنی و نمایش ژاپنی حضوری چشمگیر دارند و به‌صورت شخصیت قراردادی در افسانه‌های مردمی چون موموتارو (پسر هلو)، ایسون بوشی و کبوتوری جیسان ظاهر می‌شوند. گرچه در گذشته اونی‌ها هیولاهایی ترسناک شمرده می‌شدند، در فرهنگ امروزی ژاپن چهره‌ای نرم‌تر و مردمی‌تر یافته‌اند؛ برای نمونه در داستان‌هایی مانند «نقاب اونی» و «اونی قرمز که گریست» دیگر چندان هولناک نیستند. اندامش تقریباً مانند اندام آدمیزاد است، ولی گاهی صفاتی غیرطبیعی، مانند فرد بودن تعداد چشم‌ها (یک یا سه) یا انگشت و پنجه‌های پایِ بیش از اندازه یا اضافی در آن مشاهده می‌شود. ریشهٔ اساطیری بیشتر افسانه‌های ژاپنی از دو کتاب کهن به نام‌های «کوجیکی» و «نیهونگی» گرفته شده‌اند. طبق این داستان‌ها، پس از آفرینش جهان به دست خدایان بزرگ، دو خدای کوچک‌تر به نام «ایزاناگی» (مرد) و «ایزانامی» (زن) مأمور ساختن زمین شدند. این دو که خواهر و برادر و همچنین زن و شوهر بودند، فرزندان بسیاری به دنیا آوردند. یکی از فرزندانشان، خدای آتش «کاگوتسوچی»، هنگام تولد، مادرش ایزانامی را به شدت زخمی کرد و باعث مرگ او شد. | ## بخش 3: اونی (فولکلور ژاپنی) | ایزانامی پس از مرگ به جهان زیرین (دنیای مردگان) رفت و به ایزدبانوی مرگ تبدیل شد. او که در دنیای زندگان، زندگی می‌بخشید، در جهان زیرین نیز به این کار ادامه داد و نخستین «اونی» ها را آفرید. بر اساس باورهای کهن چینی و ژاپنی (مانند تائوئیسم و اونمیودو)، جهت شمال شرقی، جهتی شوم و بدیمن است که «کیمون» یا «دروازهٔ دیو» نامیده می‌شود و ارواح خبیث از آن عبور می‌کنند. در طالع‌بینی ژاپنی که از حیوانات سال استفاده می‌کند، این جهت با نمادهای «گاو» و «ببر» شناخته می‌شود. یک نظریه این است که ظاهر اونی‌ها از همین باور گرفته شده است؛ به همین دلیل است که آن‌ها معمولاً با شاخ گاو و پوست ببر به تصویر کشیده می‌شوند. برای مقابله با این ارواح شوم، معابد و بناهای مهمی مانند کاخ امپراتوری کیوتو را طوری می‌ساختند که در گوشهٔ شمال شرقی خود نوعی فرورفتگی یا مانع داشته باشند تا از ورود دیوها جلوگیری کنند. هنگام جشن گرفتن عید ستسوبون (節分)، مردم دانه‌های سویا را خارج از خانه‌هایشان می‌اندازند و داد می‌زنند: دیو بیرون! Fuku wa uchi" با این حال، امروزه در فرهنگ مدرن، اونی نه‌تنها برخی صفات بد را از دست داده، بلکه از آن به‌عنوان محافظ و دورکنندهٔ بداقبالی یاد می‌شود. | ## جمع‌بندی | در مجموعه بازی‌های مورتال کمبت اونی‌ها به‌عنوان شیاطین جهنمی به تصویر کشیده شده‌اند.