موضوع مقاله: مارگردن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگردن | مقدمه: مارگردن نام گروهی از پرندگان استوایی است که در تیره مارگردنان و سرده مارگردن‌ها (Anhinga) قرار دارند. | ## بخش 1: مارگردن | این نام به دلیل گردن بلند و باریک آن‌هاست که هنگام شنا در آب با بدنی غوطه‌ور یا هنگام حرکات جفت‌ها برای ایجاد پیوند، حالتی شبیه مار پیدا می‌کند. این پرنده به هنگام شنا بدنش را در زیر آب نگه می‌دارد و گردنش به شکل ماری از آب بیرون است. این پرنده در شنا و شیرجه رفتن در آب مهارتی زیاد دارد و ماهی‌ها را با سرعت صید می‌کند. مارگردن چون خطری را احساس کند به زیر آب می‌رود و در فاصله دوری از خطر از آب بیرون می‌آید. تیرهٔ مارگردنان شامل چهار گونهٔ زنده است که سه گونه آن بسیار شایع و گسترده هستند، در حالی که چهارمی کمیاب‌تر بوده و به‌عنوان نزدیک تهدید توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت طبقه‌بندی شده است. نرها دارای پرهای سیاه و قهوه‌ای تیره هستند، تاج کوچکی روی گردن دارند و نوکی بزرگ‌تر از ماده‌ها دارند. ماده‌ها پرهای روشن‌تری دارند، به‌ویژه در گردن و زیر بدن، و کمی بزرگ‌تر از نرها هستند. نوک تیز و دندانه‌دار دارند که لبه‌های آن دندانه‌دار است و کام آن‌ها از نوع همبسته بوده و سوراخ بینی خارجی ندارند. [2009] در گونه‌های مختلف پرندگان، پوشش پر پرندهٔ نر در فصولی موقتاً ظاهر زینتی خود را از دست می‌دهد تا از خود محافظت کند یا انرژی خود را برای بازسازی پرهای جدید حفظ کند. مارگردن‌ها این حالت را ندارند، اما قسمت‌های بدون پر آن‌ها در طول سال از نظر رنگ متغیر است. در زمان تولیدمثل، پوست گلویی کوچک آن‌ها از صورتی یا زرد به سیاه تغییر می‌کند و پوست صورت که معمولاً زرد یا زرد مایل به سبز است، به رنگ فیروزه‌ای درمی‌آید. در کلونی‌های زادآوری، پرنده‌های بالغ با صداهای خرخر، ناله یا کلیک با هم ارتباط برقرار می‌کنند. در زمان تولیدمثل، بالغ‌ها گاهی صداهای caw یا ناله‌های کشیده یا صدای هیس می‌دهند. معمولاً در آب شیرین دریاچه‌ها، رودخانه‌ها، تالاب‌ها، مرداب‌ها و باتلاق‌ها زندگی می‌کنند و کمتر در مناطق ساحلی با آب نیمه‌شور مانند خورها، خلیج‌ها، کولاب‌ها و حراها یافت می‌شوند. بسیاری از آن‌ها بومی هستند و مهاجرت پرندگان نمی‌کنند، اگرچه جمعیت‌هایی که در مناطق خنک‌تر زندگی می‌کنند ممکن است مهاجرت کنند. روی خشکی، با قدم‌های بلند راه می‌روند و بال‌ها را برای تعادل باز نگه می‌دارند، درست مانند پلیکان‌ها. معمولاً در گله‌هایی با تعداد حدود ۱۰۰ پرنده گرد هم می‌آیند و اغلب با لک‌لک‌ها، حواصیل‌ها یا اکراس‌ها معاشرت می‌کنند، اما در هنگام زادآوری بسیار قلمروطلب هستند و به‌ویژه نرها به هر پرنده‌ای که در نزدیکی آشیانه‌شان بیاید، حمله می‌کنند. | ## بخش 2: مارگردن | نابودی زیستگاه و سایر مداخلات انسانی مانند جمع‌آوری تخم‌ها و استفاده بیش‌ازحد از آفت‌کش‌ها دلایل اصلی کاهش جمعیت مارگردن‌هاست. خورشیدماهیان آب شیرین، سیکلید)، کپورماهیان، کپوردندان‌ماهیان، ماهی کفال، گربه‌ماهی ماردم و رنگین‌ماهیان: Myers et al. این پرندگان با استفاده از پاهای خود در آب حرکت می‌کنند و به‌طور مخفیانه شکار را تعقیب و غافلگیر می‌کنند؛ سپس با نوک تیز خود شکار را می‌گیرند. آن‌ها شکار را به سطح آب آورده و به هوا پرتاب می‌کنند و دوباره آن را می‌گیرند تا سر شکار را به سمت پایین بلع کنند. همانند باکلان‌ها، غده پرآرایی کم‌کار دارند و پرهایشان در هنگام شیرجه خیس می‌شود. برای خشک کردن پرها پس از شنا، به مکان امنی می‌روند و بال‌های خود را باز می‌کنند. مارگردن‌ها همه شاه‌پرها و پرهای ثانویه خود را همزمان می‌ریزند و در این مدت موقتاً قادر به پرواز نیستند، اگرچه برخی ممکن است پوست‌اندازی ناقصی داشته باشند. گردن بلند و نوک تیز آن‌ها به همراه سازوکار «نیزه‌مانند» باعث می‌شود که این پرندگان حتی برای پستانداران گوشت‌خوار بزرگ نیز خطرناک باشند و آن‌ها نه‌تنها به‌طور منفعل از خود دفاع نمی‌کنند بلکه برای حمله به مزاحم به سمت او حرکت می‌کنند.Kennedy et al. نرها برای جلب ماده‌ها با بالا بردن (بدون کشیدن) بال‌ها و تکان دادن آن‌ها به‌صورت متناوب، خم شدن و ضربه زدن با نوک یا دادن شاخه به جفت احتمالی، اقدام می‌کنند. برای تقویت پیوند جفت، شرکا با هم نوک‌هایشان را به هم می‌مالند یا بال‌ها و گردن‌های خود را به‌صورت هماهنگ بالا برده یا خم می‌کنند. وقتی یکی از جفت‌ها برای تعویض دیگری به آشیانه می‌آید، نرها و ماده‌ها همان نمایشی را که نر در زمان جفت‌یابی به کار می‌برد، تکرار می‌کنند؛ در این زمان ممکن است پرندگان هنگام جابه‌جایی به یکدیگر «خمیازه» بکشند. anhinga) در پوشش پر تولید مثلی تولید مثل در انتهای شمالی محدوده آن‌ها فصلی (معمولاً در مارس/آوریل) است؛ اما در سایر مناطق در تمام طول سال دیده می‌شود. آشیانه از شاخه‌ها ساخته شده و با برگ‌ها پوشانده می‌شود؛ این آشیانه‌ها معمولاً روی درختان یا نی‌زارها و نزدیک آب ساخته می‌شوند. معمولاً نر مواد آشیانه‌سازی را جمع‌آوری کرده و به ماده می‌دهد که بیشتر کار ساخت را انجام می‌دهد. ساخت آشیانه تنها چند روز طول می‌کشد (حداکثر حدود سه روز) و جفت‌ها جفت‌گیری در محل آشیانه انجام می‌دهند. اندازه دسته‌تخم دو تا شش تخم پرنده است (معمولاً حدود چهار عدد) که رنگی سبز روشن دارند. تخم‌ها در فاصله ۲۴–۴۸ ساعت گذاشته می‌شوند و برتخم‌نشینی برای ۲۵ تا ۳۰ روز، از زمان گذاشتن اولین تخم آغاز می‌شود؛ تخم‌ها به‌طور ناهمزمان باز می‌شوند. | ## بخش 3: مارگردن | برای گرم نگه داشتن تخم‌ها، والدین آن‌ها را با پاهای پرده‌دار بزرگ خود می‌پوشانند، زیرا مانند خویشاوندانشان فاقد لکه کرچی هستند. آخرین جوجه‌ای که از تخم خارج می‌شود معمولاً در سال‌هایی که غذا کم است، گرسنه می‌ماند. فرزندپروری توسط هر دو والد به جوجه‌ها داده می‌شود و آن‌ها را به‌عنوان جوجه‌های دیررس در نظر می‌گیرند. در ابتدا با بالاآوری غذای نیمه‌گوارده تغذیه می‌شوند و با رشد بیشتر، غذای کامل دریافت می‌کنند. [2009] این پرندگان در حدود دو سالگی به بلوغ جنسی می‌رسند و معمولاً تا حدود نه سال عمر می‌کنند. [2009] تخم‌های مارگردن‌ها خوراکی و از نظر برخی افراد خوش‌طعم هستند؛ این تخم‌ها به‌صورت محلی توسط انسان‌ها برای غذا جمع‌آوری می‌شوند. پرندگان بالغ نیز گاهی مصرف می‌شوند، زیرا آن‌ها پرندگانی گوشتی هستند (قابل مقایسه با مرغابی اهلی)؛ اما مانند سایر پرندگان ماهی‌خوار مانند باکلان‌ها یا اردک‌تباران دریایی طعم چندان خوبی ندارند. گاهی این کار برای غذا انجام می‌شود، اما برخی از عشایر کوچ‌نشین در آسام و بنگال مارگردن‌های اهلی را آموزش می‌دهند تا مانند ماهیگیری باکلانی استفاده شوند. با افزایش سکونت عشایر در دهه‌های اخیر، این میراث فرهنگی در معرض خطر از بین رفتن قرار دارد. از سوی دیگر، همان‌طور که ریشه‌شناسی واژه "anhinga" در ادامه نشان داده شده است، توپی‌ها مارگردن‌ها را نوعی پرنده شوم می‌دانسته‌اند. بااین‌حال، اولین استفادهٔ ثبت‌شده از این نام به زبان انگلیسی در سال ۱۸۱۸ برای مارگردن‌های جهان قدیم بود. مارگردن‌ها و باکلان‌ها از نظر استخوان‌بندی بدن و پاها شباهت زیادی دارند و ممکن است گروه خواهر باشند. در حقیقت، برخی از فسیل‌های مارگردن در ابتدا به‌اشتباه به‌عنوان باکلان‌ها شناسایی شده بودند. مارگردن‌ها بسیاری از رفتارهای نمایشی را ندارند که این ویژگی با گانت‌ها مشترک است، اما این رفتارها در پرندگانی مانند سینه‌بادکنک‌ها، نوک‌سرخ‌ها و پلیکان‌ها دیده نمی‌شود. مارگردن‌ها مانند باکلان‌ها از استخوان لامی برای کشیدن پوست گلویی در نمایش‌های خود استفاده می‌کنند. درحالی‌که مارگردن‌ها در حین نمایش مچ‌های خمیده خود را حفظ می‌کنند (مشابه باکلان‌ها)، تکان دادن متناوب بال‌ها که قبل از پرواز انجام می‌دهند، کاملاً منحصر به فرد است. همچنین، حفظ تعادل با بال‌های باز در هنگام راه رفتن احتمالاً یک ویژگی خاص مارگردن‌ها است که به دلیل جثهٔ چاق‌تر آن‌ها نسبت به سایر اعضای بوبی‌سانان ضروری شده است.Kennedy et al. | ## جمع‌بندی | اما اکنون مشخص شده است که ویژگی‌های مشترک فرضی مانند انگشتان پرده‌دار و پوست گلویی بدون پر نتیجهٔ فرگشت هم‌گرا هستند.