موضوع مقاله: دوربین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوربین | مقدمه: اکثر دوربین‌ها می‌توانند تصاویر ۲ بعدی را ثبت کنند، در حالی که برخی از مدل‌های پیشرفته تر قادر به گرفتن تصاویر سه بعدی هستند. | ## بخش 1: دوربین | در سطح اولیه، اکثر دوربین‌ها از جعبه‌های مهر و موم شده (بدنه دوربین)، با یک حفره کوچک با قطر متغیر (دیافراگم یا اپرچر) تشکیل شده‌اند که اجازه عبور نور را می‌دهد تا تصویری را روی سطح حساس به نور (معمولاً یک سنسور دیجیتال یا فیلم آنالوگ عکاسی) ثبت کند. لنزها نور ورودی به دوربین را متمرکز می‌کنند و دیافراگم را می‌توان باریک یا بازتر کرد. عملکرد شاتر میزان زمانی را که سطح حساس به نور در معرض نور قرار می‌گیرد، تعیین می‌کند. پس آموختیم که دیافراگم میزان نور وارده به حسگر با و شاتر مدت زمان نور وارده به حسگر را تعیین می‌کنند. تصاویر گرفته شده ممکن است بعداً به عنوان بخشی از فرایند عکاسی، تصویربرداری دیجیتال یا چاپ عکاسی بازتولید شوند. زمینه‌های هنری مشابه در کنار هنر عکس برداری عبارتند فیلم‌برداری به عنوان خبرنگار و فیلم‌برداری جهت تولیدات سینمایی و مستند. دوربین عکاسی مدرن از دوربین تاریک (فناوری مربوط به محفظه تاریک حفره دار) تکامل یافته‌است. اکثر دوربین‌ها نور را از طیف مرئی می گیرند، در حالی که دوربین‌های تخصصی سایر بخش‌های طیف الکترومغناطیسی مانند مادون قرمز را می‌گیرند. همه دوربین‌ها از طراحی اولیه یکسانی استفاده می‌کنند: نور از طریق یک عدسی همگرا یا محدب وارد یک جعبه محصور شده و یک تصویر روی یک محیط حساس به نور ضبط می‌شود. اکثر دوربین‌ها همچنین دارای منظره‌یاب هستند که صحنه مورد نظر را به عکسبردار نشان می‌دهد، مهم‌ترین ابزارهای تنظیمی یک دوربین (تنظیم به صورت دستی یا خودکار) عبارت اند از ۱-فوکوس (تنظیم عمق میدان دید)، ۲-دیافراگم (میزان نوری که وارد دوربین می‌شود) و ۳-سرعت شاتر (مدت زمان نوری که وارد می‌شود) که هریک تأثیر ویژه‌ای بر تصویر خروجی دارد. قطر این حفره متغیر است این بخش به‌طور معمول در لنز قرار دارد، اصولاً وظیفه لنز تشکیل اولیه محدوده تصویر است و وظیفه حسگر ثبت تصویر است. این دهانه را می‌توان برای تغییر میزان نوری که به فیلم یا حسگر برخورد می‌کند، باز یا باریک کرد. اندازه دیافراگم را می‌توان به صورت دستی، با چرخاندن لنز یا تنظیم به کمک عقربه موجود در بدنه دوربین، یا به‌طور خودکار بر اساس خوانش‌های یک نورسنج داخلی تنظیم کرد. هرچه f-stop کوچکتر باشد، نور بیشتری اجازه ورود به لنز را پیدا می‌کند و نوردهی افزایش می‌یابد. به‌طور معمول، f-stopها از f/1.4 تا f/32 در افزایش‌های استاندارد متغیر هستند: ۱٫۴، ۲، ۲٫۸، ۴، ۵٫۶، ۸، ۱۱، ۱۶، ۲۲، و ۳۲. به عبارتی فاصله کانونی تقسیم بر شماره‌های یاد شده (که همان قطر دیافراگم هستند) میزان حجم نور وارده به حسگر که پشت لنز قرار گرفته‌است را مشخص می‌کند. هنگامی که در شمارهای F پایین قرارداریم، محدوده فوکوس محدود می‌شود و عمیق میدان دید کاهش می‌یابد، بنابراین در حالی که اجسام نزدیک تر در فوکوس (یا حالت شفاف) هستند، پس‌زمینه اجسام تار می‌شود. دیافراگم باریک منجر به عمق میدان زیاد می‌شود، به این معنی که اشیاء در فواصل مختلف از دوربین به نظر می‌رسد در فوکوس هستند. شاتر شاتر به همراه دیافراگم یکی از دو راه برای کنترل حجم تجمعی میزان نور ورودی به دوربین است. شاتر باز می‌شود، نور وارد دوربین می‌شود و فیلم یا حسگر را در معرض نور قرار می‌دهد و سپس شاتر بسته می‌شود. دو نوع شاتر مکانیکی وجود دارد: شاتر نوع تیغه‌ای یا مرکزی و شاتر کانونی یا پرده‌ای. در مدل مرکزی یا تیغه‌ای حرکت به شکل گشاد شدن از مرکز دیافراگم است مانند عملکرد عنیبه در تنظیم قطر مردمک چشم که به کمک تیغه‌های فلزی پیاده‌سازی شده‌است. در حالیکه در مدل کانونی یا پرده‌ای، شبه به باز و بسته کردن پرده، به صورت افقی از بالا تا پایین این حرکت شکل می‌گیرد. در استفاده از شاتر تیغه‌ای، سطح حساس به نور به صورت یکباره در معرض نور قرار گرفته و تصویر را ثبت می‌کند. این دریچه نزدیک به صفحه فیلم عمل می‌کند (برعکس مدل تیغه‌ای که در لنز تعبیه شده بود) و به همین دلیل به نوع کانونی شهرت یافته‌است و از صفحات فلزی یا پرده‌های پارچه‌ای با دهانه‌ای استفاده می‌کند که از سطح حساس به نور عبور می‌کند. پرده‌ها یا صفحات دارای دهانه‌ای هستند که در طول نوردهی در سطح صفحه فیلم کشیده می‌شود. شاتر سطح کانونی معمولاً در دوربین‌های رفلکس تک لنز (SLR) استفاده می‌شود، زیرا پوشاندن فیلم (به‌جای جلوگیری از عبور نور از لنز) به عکاس این امکان را می‌دهد که تصویر را همیشه از طریق لنز مشاهده کند، و تنها در لحظه عکسبرداری یا ثبت تصویر، تأثیر تنظیم سرعت شاتر را احساس کند. این امر همچنین برداشتن لنز از دوربین بارگذاری‌شده را تسهیل می‌کند، زیرا بسیاری از دوربین‌های SLR دارای لنزهای قابل تعویض هستند. یک دوربین دیجیتال ممکن است از شاتر مکانیکی یا الکترونیکی استفاده کند که مورد دوم در دوربین‌های گوشی‌های هوشمند رایج است. در دوربین‌های فیلم، یک شاتر چرخشی همگام با پیشرفت هر فریم فیلم باز و بسته می‌شود. زمان نوردهی معمولی می‌تواند از یک ثانیه تا ۱/۱۰۰۰ ثانیه باشد، اگرچه مدت زمان طولانی‌تر و کوتاه‌تر غیر معمول نیست. این زمان‌های نوردهی طولانی اغلب منجر به تصاویر تار می‌شود، زیرا یک شیء واحد در چندین مکان در یک تصویر واحد برای مدت زمان نوردهی ثبت می‌شود. زمان‌های نوردهی بسیار کوتاه می‌تواند حرکت سریع را ثبت کند و تاری حرکت را از بین ببرد. با این حال، زمان‌های نوردهی کوتاه‌تر به نور بیشتری برای تولید یک تصویر با نوردهی مناسب نیاز دارد، بنابراین کوتاه کردن زمان نوردهی همیشه امکان‌پذیر نیست. این دو تنظیم مقدار نوردهی (EV) را تعیین می‌کنند، که اندازه‌گیری میزان نور ثبت شده در طول نوردهی است. بین زمان‌های نوردهی و تنظیمات دیافراگم رابطه مستقیمی وجود دارد به طوری که اگر زمان نوردهی یک مرحله طولانی شود، اما باز شدن دیافراگم نیز یک مرحله باریک شود، میزان نوری که با فیلم یا سنسور تماس می‌گیرد یکسان است. در اکثر دوربین‌های مدرن، میزان نور ورودی به دوربین با استفاده از نورسنج داخلی یا نورسنج اندازه‌گیری می‌شود. که از طریق لنز گرفته می‌شود (به نام metering)، این خوانش‌ها با استفاده از پانل نیمه‌رساناهای حساس به نور گرفته می‌شوند. این تنظیمات معمولاً به‌طور خودکار تعیین می‌شوند، زیرا خواندن توسط ریزپردازنده دوربین استفاده می‌شود. قرائت از نورسنج با تنظیمات دیافراگم، زمان نوردهی و حساسیت فیلم یا حسگر برای محاسبه نوردهی بهینه گنجانده شده‌است. دوربین‌های پیشرفته‌تر در اندازه‌گیری تفاوت‌های ظریف‌تری دارند در برخی اندازه‌گیری نور به صورت میانگین ناحیه‌ای و در برخی به صورت نقطه‌ای صورت می‌گیرد. یک انقلاب فناوری در طراحی دوربین در قرن نوزدهم، تولید شیشه نوری و طراحی لنز را مدرن کرد. این به فرآیندهای مدرن تولید طیف گسترده‌ای از ابزارهای نوری مانند عینک جهت کاربرد خواندن و میکروسکوپ کمک کرد. لنزهای دوربین در طیف وسیعی از فواصل کانونی، مانند ۱- محدوده دید باریک یا تله‌فوتو ۲- محدوده دید وسیع، ۳- محدوده دید استاندارد یا متوسط ساخته می‌شوند. در دیگر تقسیم‌بندی لنزها یا دارای فاصله کانونی ثابت (عدسی اصلی) یا فاصله کانونی متغیر (عدسی زوم) هستند. | ## بخش 2: دوربین | زوایای عریض بسیار زیاد ممکن است برای معماری به دلیل توانایی آنها درگرفتن نمای وسیع از ساختمان‌ها ترجیح داده شوند (هرجا که محدوده دید وسیع است). لنزهای استاندارد معمولاً دارای دیافراگم باز هستند و به همین دلیل اغلب برای عکاسی خیابانی و مستند استفاده می‌شوند. لنز تله فوتو در ورزش و حیات وحش مفید است، اما بیشتر مستعد لرزش دوربین است که ممکن است باعث تاری حرکت شود (علت احساس کردن لرزش محدوده دید باریک آنهاست که به تغییرات محل دوربین بسیار حساس می‌شود). این به یک عکاس اجازه می‌دهد تا کنترل کند که کدام اشیاء در فوکوس ظاهر می‌شوند و کدام موارد نه. با توجه به خواص نوری یک لنز عکاسی، فقط اشیاء در محدوده محدودی از فاصله از دوربین به وضوح یا شفاف نشان داده می‌شوند. ساده‌ترین دوربین‌ها فوکوس ثابتی دارند و از یک دیافراگم کوچک و لنز با زاویه باز استفاده می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که همه چیز در محدوده مشخصی از فاصله از لنز، یعنی حدود ۳ متر تا بینهایت در حالت فوکوس یا شفاف هستند. دوربین همچنین می‌تواند محدوده فوکوس یا فوکوس مقیاس محدودی داشته باشد که روی بدنه دوربین نشان داده شده‌است. کاربر فاصله تا سوژه را حدس زده یا محاسبه می‌کند و فوکوس را بر اساس آن تنظیم می‌کند. در برخی دوربین‌ها، این علامت با نمادهایی (سر و شانه، دو نفر ایستاده، یک درخت، کوه) نشان داده می‌شود. دوربین‌های مسافت‌یاب با استفاده از واحد اختلاف منظر جفت شده در بالای دوربین، اندازه‌گیری فاصله از اجسام را امکان‌پذیر می‌کنند و به شما امکان می‌دهد فوکوس را با دقت تنظیم کنید. دوربین‌های رفلکس تک لنز به عکاس اجازه می‌دهد تا فوکوس و ترکیب بندی را به صورت بصری با استفاده از لنز شیئی و یک آینه متحرک تعیین کند تا تصویر را بر روی یک صفحه نمایش میکرو منشور شیشه‌ای یا پلاستیکی نمایش دهد. دوربین‌های رفلکس دو لنزی از یک لنز شیئی و یک واحد لنز فوکوس (معمولاً مشابه لنز شیئی) در یک بدنه موازی برای ترکیب و فوکوس استفاده می‌کنند. دوربین‌های دید از یک صفحه شیشه زمین استفاده می‌کنند که قبل از نوردهی با یک صفحه عکاسی یا یک نگهدارنده قابل استفاده مجدد حاوی فیلم ورقه‌ای جدا شده و جایگزین می‌شود. دوربین‌های مدرن اغلب سیستم‌های فوکوس خودکار را برای فوکوس خودکار دوربین با روش‌های مختلف ارائه می‌دهند. دوربین‌های آزمایشی مانند آرایه عکسبرداری مسطح فوریه (PFCA) برای گرفتن عکس نیازی به فوکوس ندارند. در عکاسی دیجیتال مرسوم، لنزها یا آینه‌ها تمام نوری را که از یک نقطه از یک جسم متمرکز به یک نقطه در صفحه حسگر منشأ می‌گیرد، ترسیم می‌کنند؛ بنابراین، هر پیکسل یک قطعه اطلاعات مستقل در مورد صحنه دور را به هم مرتبط می‌کند. در مقابل، یک PFCA عدسی یا آینه ندارد، اما هر پیکسل دارای یک جفت توری پراش خاص در بالای خود است، که به هر پیکسل اجازه می‌دهد به همین ترتیب یک قطعه اطلاعات مستقل (مخصوصاً یک جزء از تبدیل فوریه دو بعدی) را در مورد صحنه دور با هم، اطلاعات صحنه کامل گرفته می‌شود، و تصاویر را می‌توان با محاسبات بازسازی کرد. این دوربین از بسیاری از لنزهای ریز روی سنسور برای گرفتن نور از هر زاویه دوربین یک صحنه استفاده می‌کند که به عنوان فناوری Plenoptic شناخته می‌شود. ثبت تصویر روی فیلم دوربین‌های سنتی نور را روی صفحات عکاسی یا فیلم عکاسی می‌گیرند. دوربین‌های ویدیویی و دیجیتالی از یک حسگر تصویر الکترونیکی، معمولاً یک CCD یا یک سنسور CMOS برای ضبط تصاویر استفاده می‌کنند که می‌توانند برای ذخیره‌سازی یا پردازش بعدی در کارت حافظه یا سایر حافظه‌های داخل دوربین منتقل شوند. در اوایل تاریخ، اندازه‌های صفحه اغلب برای ساخت و مدل دوربین‌ها خاص بود، اگرچه به سرعت استانداردسازی برای دوربین‌های محبوب‌تر ایجاد شد. معرفی رول فیلم روند استانداردسازی را بیشتر پیش برد به طوری که در دهه ۱۹۵۰ تنها چند فیلم رول استاندارد مورد استفاده قرار می‌گرفت. این‌ها شامل ۱۲۰ فیلم با ۸، ۱۲ یا ۱۶ نوردهی، ۲۲۰ فیلم با ۱۶ یا ۲۴ نوردهی، ۱۲۷ فیلم ارائه دهنده ۸ یا ۱۲ نوردهی (عمدتاً در دوربین‌های براونی) و ۱۳۵ (فیلم ۳۵ میلی‌متری) با ارائه ۱۲، ۲۰ تا ۳۶ نوردهی تا ۷۲ نوردهی در قالب نیم فریم یا کاست انبوه برای محدوده دوربین Leica. برای دوربین‌های سینمایی، فیلم با عرض ۳۵ میلی‌متر و سوراخ‌دار با سوراخ‌های چرخ‌دنده به عنوان فرمت استاندارد در دهه ۱۸۹۰ ایجاد شد. فیلم ۱۷٫۵ میلی‌متری که با جدا کردن فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری ایجاد شد، یکی از فرمت‌های آماتور اولیه بود، اما فیلم‌های ۹٫۵ میلی‌متری که در سال ۱۹۲۲ در اروپا معرفی شدند و فیلم‌های ۱۶ میلی‌متری که در سال ۱۹۲۳ در ایالات متحده معرفی شدند، به زودی به استانداردهای «فیلم‌های خانگی» تبدیل شدند. نیمکره‌های مربوطه در سال ۱۹۳۲، فرمت ۸ میلی‌متری مقرون‌به‌صرفه‌تر با دوبرابر کردن تعداد سوراخ‌ها در فیلم ۱۶ میلی‌متری و سپس تقسیم آن، معمولاً پس از نوردهی و پردازش ایجاد شد. فرمت Super 8 که هنوز ۸ میلی‌متر عرض دارد اما با سوراخ‌های کوچکتر برای ایجاد فضا برای فریم‌های فیلم بزرگتر، در سال ۱۹۶۵ معرفی شد. سرعت فیلم (ISO) اعداد سرعت فیلم که به‌طور سنتی برای اعلام سرعت فیلمبرداری فیلم انتخابی در دوربین‌های فیلم به دوربین استفاده می‌شود، در دوربین‌های دیجیتال مدرن به عنوان نشانه‌ای از بهره سیستم از نور به خروجی عددی و برای کنترل سیستم نوردهی خودکار استفاده می‌شود. هرچه عدد سرعت فیلم بیشتر باشد، حساسیت فیلم به نور بیشتر است، در حالی که با عدد کمتر، فیلم کمتر به نور حساس است. تعادل رنگ سفید در دوربین‌های دیجیتال، دمای رنگ مربوط به مجموعه‌ای از شرایط نوری، جبران الکترونیکی می‌شود، که اطمینان حاصل می‌کند که نور سفید به‌عنوان آن روی تراشه تصویربرداری ثبت می‌شود و بنابراین رنگ‌های قاب طبیعی به نظر می‌رسند. در دوربین‌های مکانیکی مبتنی بر فیلم، این عملکرد با انتخاب اپراتور از فیلم استوک یا فیلترهای تصحیح رنگ انجام می‌شود. علاوه بر استفاده از تراز سفیدی برای ثبت رنگ طبیعی تصویر، عکاسان ممکن است از تراز سفیدی برای زیبایی‌شناسی استفاده کنند - به عنوان مثال، تعادل رنگ سفید با یک جسم آبی برای به دست آوردن دمای رنگ گرم. لوازم جانبی دوربین فلاش فلاش یک انفجار کوتاه از نور روشن را در طول نوردهی فراهم می‌کند و یک منبع نور مصنوعی رایج در عکاسی است. اکثر سیستم‌های فلاش مدرن از تخلیه ولتاژ بالا با باتری از طریق یک لوله پر از گاز برای تولید نور روشن برای مدت زمان بسیار کوتاهی (۱/۱۰۰۰ ثانیه یا کمتر) استفاده می‌کنند. بسیاری از واحدهای فلاش نور منعکس شده از فلاش را اندازه‌گیری می‌کنند تا به تعیین مدت زمان مناسب فلاش کمک کنند. هنگامی که فلاش مستقیماً به دوربین وصل می‌شود - معمولاً در شکافی در بالای دوربین (کفش فلاش یا کفش داغ) یا از طریق یک کابل - فعال کردن شاتر روی دوربین فلاش را فعال می‌کند و نورسنج داخلی دوربین می‌تواند کمک به تعیین مدت زمان فلاش. تجهیزات فلاش اضافی می‌تواند شامل پخش کننده نور، پایه و پایه، بازتابنده، جعبه نرم، ماشه و بند ناف باشد. لوازم جانبی دیگر لوازم جانبی دوربین‌ها عمدتاً برای مراقبت، محافظت، جلوه‌های ویژه و عملکردها استفاده می‌شود. هود لنز: در انتهای لنز برای جلوگیری از نور خورشید یا منبع نور دیگر برای جلوگیری از تابش خیره کننده و شعله‌ور شدن لنز استفاده می‌شود (همچنین به جعبه مات مراجعه کنید). آداپتور لنز: امکان استفاده از لنزهایی غیر از لنزهایی که دوربین برای آنها طراحی شده‌است را می‌دهد. مراقبت و محافظت: شامل قاب و پوشش دوربین، ابزارهای نگهداری و محافظ صفحه نمایش است. مانیتور دوربین: یک نمای خارج از دوربین از ترکیب با صفحه نمایش روشن‌تر و رنگارنگ تر ارائه می‌دهد و معمولاً ابزارهای پیشرفته تری مانند راهنماهای کادربندی، پیک فوکوس، نوارهای گورخری، نمایشگرهای شکل موج (اغلب به عنوان "رژه RGB")، وکتورها در معرض نمایش قرار می‌دهد. سه‌پایه: در درجه اول برای ثابت نگه داشتن دوربین در حین ضبط ویدیو، انجام نوردهی طولانی و عکاسی تایم لپس استفاده می‌شود. آداپتور میکروسکوپ: برای اتصال دوربین به میکروسکوپ برای عکاسی از آنچه که میکروسکوپ در حال بررسی است استفاده می‌شود. آزاد کردن کابل: برای کنترل از راه دور شاتر با استفاده از یک دکمه شاتر از راه دور که می‌تواند از طریق کابل به دوربین متصل شود، استفاده می‌شود. | ## بخش 3: دوربین | می‌توان از آن برای باز کردن شاتر برای مدت زمان مورد نظر استفاده کرد و همچنین معمولاً برای جلوگیری از لرزش دوربین از فشار دادن دکمه شاتر داخلی استفاده می‌شود. فیلتر UV: می‌تواند از عنصر جلویی لنز در برابر خراش، ترک، لکه، خاک، گرد و غبار و رطوبت محافظت کند و در عین حال حداقل تأثیر را بر کیفیت تصویر داشته باشد. دوربین‌های با فرمت بزرگ از تجهیزات ویژه‌ای استفاده می‌کنند که شامل لوپ ذره بین، منظره یاب، زاویه یاب و ریل/کامیون فوکوس است. برخی از دوربین‌های SLR حرفه‌ای را می‌توان با یاب‌های قابل تعویض برای فوکوس در سطح چشم یا سطح کمر، صفحه‌نمایش فوکوس، کاسه چشم، پشتیبان داده، موتور درایو برای حمل فیلم یا بسته‌های باتری خارجی ارائه کرد. هنگامی که شاتر آزاد می‌شود، آینه به سمت بالا و دور می‌چرخد و به محیط عکاسی اجازه می‌دهد تا نوردهی کند و بلافاصله پس از پایان نوردهی برمی‌گردد. هیچ دوربین SLR قبل از سال ۱۹۵۴ این ویژگی را نداشت، اگرچه آینه برخی از دوربین‌های SLR اولیه به‌طور کامل توسط نیرویی که بر روی شاتر وارد می‌شد کار می‌کرد و تنها زمانی که فشار انگشت آزاد می‌شد، برمی‌گشت. این امر از مشکل اختلاف منظر که هنگام جدا شدن منظره یاب یا لنز دید از لنز گرفتن رخ می‌دهد جلوگیری می‌کند. دوربین‌های رفلکس تک لنز در چندین فرمت از جمله فیلم ورق 5x7 اینچ و 4x5" رول فیلم ۲۲۰/۱۲۰ ساخته شده‌اند که ۸٬۱۰، ۱۲ یا ۱۶ عکس روی یک رول ۱۲۰ و دو برابر تعداد فیلم ۲۲۰ می‌گیرد. این‌ها به ترتیب با 6x9، 6x7، 6x6، و 6x4.۵ مطابقت دارند (همه ابعاد بر حسب سانتی‌متر). با این حال، رایج‌ترین فرمت دوربین‌های SLR 35 بوده‌است میلی‌متر و متعاقباً مهاجرت به دوربین‌های دیجیتال SLR، با استفاده از بدنه‌های تقریباً یکسان و گاهی با استفاده از سیستم‌های لنز مشابه. تقریباً همه دوربین‌های SLR از یک آینه جلویی در مسیر اپتیکال استفاده می‌کنند تا نور لنز را از طریق صفحه نمایش و پنتاپریسم به چشمی هدایت کند. دوربین با فرمت بزرگ دوربین با فرمت بزرگ، فیلم‌برداری ورق، جانشین مستقیم دوربین‌های صفحه اولیه است و همچنان برای عکاسی با کیفیت بالا و عکاسی فنی، معماری و صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. سه نوع متداول وجود دارد: دوربین دید، با انواع دوربین‌های مونوریل و میدانی آن، و دوربین مطبوعاتی. آنها دارای دم‌های قابل گسترش هستند که لنز و شاتر روی صفحه لنز در جلو نصب شده‌است. پشتی‌هایی که فیلم رول می‌گیرند و پشتی‌های دیجیتال بعدی علاوه بر پشت کشویی تیره استاندارد در دسترس هستند. این دوربین‌ها دارای طیف وسیعی از حرکات هستند که امکان کنترل بسیار نزدیک فوکوس و پرسپکتیو را فراهم می‌کند. ترکیب بندی و فوکوس بر روی دوربین‌های دید با مشاهده یک صفحه شیشه‌ای زمینی انجام می‌شود که با فیلم جایگزین می‌شود تا نوردهی ایجاد شود. نور وارد عدسی می‌شود که روی یک صفحه عدسی نصب شده بود که توسط دم‌های قابل گسترش از صفحه جدا می‌شد. بسیاری از این دوربین‌ها دارای کنترل‌هایی برای بالا بردن، پایین آوردن و کج کردن لنز به جلو یا عقب برای کنترل پرسپکتیو بودند. فوکوس این دوربین‌های صفحه‌ای با استفاده از یک صفحه شیشه‌ای زمین در نقطه فوکوس بود. از آنجایی که طراحی لنز فقط لنزهای با دیافراگم نسبتاً کوچک را مجاز می‌کرد، تصویر روی صفحه شیشه زمین کم‌رنگ بود و اکثر عکاسان پارچه‌ای تیره برای پوشاندن سر خود داشتند تا فوکوس و ترکیب‌بندی راحت‌تر انجام شود. هنگامی که فوکوس و ترکیب رضایت بخش بود، صفحه شیشه زمین برداشته شد و یک صفحه حساس در جای خود قرار داده شد که توسط یک اسلاید تیره محافظت می‌شد. برای ایجاد نوردهی، اسلاید تیره به دقت بیرون کشیده شد و شاتر باز شد و سپس بسته شد و اسلاید تیره جایگزین شد. اکثر دوربین‌هایی که امروزه فروخته می‌شوند دیجیتال هستند، و در بسیاری از دستگاه‌ها از تلفن‌های همراه (به نام تلفن‌های دوربین دار) تا وسایل نقلیه گنجانده شده‌اند. با این حال، برخلاف دوربین‌های فیلم‌برداری، دوربین‌های دیجیتال می‌توانند بلافاصله پس از گرفتن یا ضبط تصاویر را روی صفحه نمایش دهند و تصاویر را از حافظه ذخیره و حذف کنند. برخی از دوربین‌های دیجیتال می‌توانند تصاویر را برش داده و سایر ویرایش‌های اولیه تصویر را انجام دهند. اولین دوربینی که از الکترونیک دیجیتال برای ثبت و ذخیره تصاویر استفاده می‌کند توسط مهندس کداک استیون ساسون در سال ۱۹۷۵ ساخته شد. ساسون دستگاه CCD را با قطعات دوربین فیلم ترکیب کرد تا یک دوربین دیجیتال بسازد که تصاویر سیاه و سفید را روی نوار کاست ذخیره می‌کرد. در اکثر دوربین‌های دیجیتال یک نمایشگر، اغلب یک نمایشگر کریستال مایع (LCD)، به کاربر اجازه می‌دهد صحنه ضبط شده و تنظیماتی مانند سرعت ISO، نوردهی و سرعت شاتر را مشاهده کند. دوربین ثابت و متحرک در سینما حرکت دوربین، یکی از قدرتمندترین ابزارهای بیان در سینما است که به فیلمسازان اجازه می‌دهد تا احساسات، فضاها و رویدادها را به شیوه‌ای بسیار تاثیرگذار به مخاطب منتقل کنند. ایجاد حس حرکت و پویایی: حرکت دوربین، به ویژه در صحنه‌های اکشن یا تعقیب و گریز، حس حرکت و پویایی را به بیننده منتقل می‌کند و او را در دل صحنه قرار می‌دهد. ایجاد فضای توهم‌آمیز: با استفاده از حرکت‌های دوربین خاص مانند چرخش یا زوم، می‌توان فضایی توهم‌آمیز و سورئال خلق کرد که در آن مرز بین واقعیت و رویا شکسته می‌شود. تغییر درک مخاطب از فضا: حرکت دوربین می‌تواند درک مخاطب از اندازه، عمق و ابعاد فضا را تغییر دهد. نمایش احساسات شخصیت‌ها: حرکت دوربین می‌تواند احساسات درونی شخصیت‌ها را به تصویر بکشد. به عنوان مثال، یک حرکت دوربین آرام و روان، می‌تواند آرامش و سکون را نشان دهد، در حالی که یک حرکت دوربین سریع و تند، می‌تواند اضطراب و هیجان را بیان کند. برعکس، دوربین ثابت: ایجاد حس ثبات و استحکام: دوربین ثابت، به ویژه در صحنه‌های مکالمه یا نمایش احساسات، می‌تواند حس ثبات و استحکام را ایجاد کند و به بیننده اجازه دهد تا بر روی بازیگران و دیالوگ‌ها تمرکز کند. نمایش واقعیت عینی: دوربین ثابت، واقعیت را به شیوه‌ای عینی‌تر و بی‌طرفانه‌تر به تصویر می‌کشد و به بیننده اجازه می‌دهد تا خود قضاوت کند. در نهایت، انتخاب بین دوربین متحرک و ثابت، به هدف فیلمساز و نوع داستانی که می‌خواهد روایت کند بستگی دارد. هر دو روش، ابزارهای قدرتمندی هستند که در صورت استفاده صحیح، می‌توانند به خلق تجربه‌ای سینمایی غنی و فراموش‌نشدنی کمک کنند. مثال‌ها صحنه‌های تعقیب و گریز: در این صحنه‌ها، حرکت سریع دوربین، حس هیجان و خطر را به بیننده منتقل می‌کند. صحنه‌های مکالمه صمیمانه: در این صحنه‌ها، دوربین ثابت، به بیننده اجازه می‌دهد تا بر روی بازیگران و دیالوگ‌ها تمرکز کند و به عمق احساسات آن‌ها پی ببرد. صحنه‌های سورئال: در این صحنه‌ها، حرکت‌های دوربین غیرمنتظره و چرخش‌های ناگهانی، فضایی توهم‌آمیز و رویاگونه را خلق می‌کنند. عوامل موثر بر انتخاب نوع حرکت دوربین: ژانر فیلم: در ژانرهای مختلف، از حرکت‌های دوربین متفاوتی استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | ایجاد حس خاص: فیلمساز با استفاده از حرکت دوربین، می‌تواند احساسات خاصی را در بیننده ایجاد کند.