موضوع مقاله: قوی گنگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قوی گنگ | مقدمه: همچنین با انتقال انسان‌ها در آمریکای شمالی، استرالزی و جنوب آفریقا نیز یافت می‌شود. | ## بخش 1: قوی گنگ | گذاشتن نام «گنگ» بر روی آن به خاطر کم‌صدا بودن در مقایسه با دیگر گونه‌های قو است طول آن ۱۲۵ تا ۱۷۰ سانتی‌متر است. قوی گنگ پرنده ملی غیررسمی کشور دانمارک است و در سال ۱۹۲۶ در این کشور جانوری حفاظت‌شده نامیده شد. گستره و جمعیت قوی گنگ به صورت طبیعی در مناطق معتدل که از اروپا و آسیای غربی آغاز می‌شوند و در شرق به سرزمین پریمورسکی در روسیه می‌رسند، زندگی می‌کنند. تعداد کل قوهای گنگ بومی در جهان ۵۰۰٬۰۰۰ عدد در پایان فصل زایش (بالغ‌ها به همراه جوجه‌ها) است؛ از این میان ۳۵۰٬۰۰۰ تا در سرزمین‌های شوروی پیشین زندگی می‌کنند. تعداد این پرندگان در ژاپن نزدیک ۲۰۰ عدد، کمتر از ۲۰۰ تا در زلاند نو، و به صورت تقریبی ۱۲۰ تا در آفریقای جنوبی است. در فصل زمستان، این پرندگان به‌صورت دسته‌جمعی در مناطق محافظت‌شده مانند سواحل دریا، مصب رودخانه‌ها و دریاچه‌ها تجمع می‌کنند. در بسیاری از مناطق شمال اروپا (جنوب اسکاندیناوی، دانمارک، پروس خاوری) تا شرق آسیا، در کشورهای حوضه دانوب، جنوب‌شرقی اروپا و مرکز و جنوب روسیه، گونه‌هایی نیمه‌اهلی از این پرنده همراه با نسل‌های وحشی‌شده آن یافت می‌شوند. این پرنده در نزدیکی آب‌های داخلی غنی از مواد غذایی و جریان‌های آهسته و در پارک‌ها، یک گونه زادآور رایج محسوب می‌شود. قوی گنگ در ابتدا در شمال اروپای مرکزی، جنوب اسکاندیناوی و اطراف دریای سیاه زندگی می‌کرد. اما محدوده پراکندگی آن به دلیل رهاسازی توسط انسان در مناطق مختلف، به میزان قابل‌توجهی گسترش یافته است. در کل قوهای گنگ دومین پرندگان آبزی از لحاظ بزرگی جثه (پس از قوی ترومپت‌زن) هستند، اگرچه قوهای گنگ نر می‌توانند وزنی برابر یا گاه بیشتر از وزن ترومپت‌زن‌ها داشته باشند. نرها می‌توانند وزنی میان ۱۱ تا ۱۲ کیلوگرم داشته باشند و ماده‌های اندک کوچکتر وزنی برابر ۸٫۵–۹ کیلوگرم دارند. | ## بخش 2: قوی گنگ | منقار پرندهٔ نر اندکی بزرگ‌تر از منقار پرندهٔ ماده است و هر دو زایده‌ای سیاه‌رنگ و گوشتی در جلوی چشم‌ها و بالای نوک دارند. قوهای جوان دارای رنگ خاکستری-قهوه‌ای محو هستند که در پایان سال یکم زندگی به سفیدی خواهد گرایید. قوی گنگ می‌تواند حداکثر ۲٫۴ متر بازهٔ بال داشته باشد و طول بدنش بین ۱۴۰ تا ۱۶۰ سانتی‌متر است. با وزنی بین ۱۰ تا ۱۲ کیلوگرم، قوی گنگ یکی از سنگین‌ترین پرندگان پروازکننده محسوب می‌شود. قوی نر همچنین یک برآمدگی (غده) روی منقار خود دارد که در فصل بهار متورم شده و رنگ منقار نیز قرمزتر می‌شود. در پرواز، بال‌های آن صدایی شبیه به نواهای بم تولید می‌کنند که ناشی از برخورد باد به بال‌هایش است. این پرنده هرگز به‌طور کامل در آب فرونمی‌رود، بلکه گاهی فقط دم و پاهایش دیده می‌شود، درحالی‌که سرش را در آب فرو برده و برای استخراج گیاهان عمیق‌تر، با پاهایش تکان می‌خورد (عملی به نام گردن‌کشی در آب). پرواز برای پرواز، قوی گنگ ابتدا روی سطح آب یا زمین می‌دود و همزمان با بال‌هایش می‌زند. قوهای گنگ معمولاً در یک خط مستقیم پرواز می‌کنند، گردن‌هایشان را کامل به جلو کشیده و با ضربات قوی بال می‌زنند. هنگام تهدید، گردن خود را به عقب خم کرده و بال‌هایشان را باد کرده و در نهایت به سمت مهاجم حرکت می‌کنند. لانه و جوجه‌ها قوهای گنگ لانه‌های خود را نزدیک آب، در مناطق تالابی و آب‌های کم‌جریان، در نزدیکی مصب رودها و حتی در شهرها می‌سازند. لانه‌ها از مواد گیاهی مانند نی و گیاهان آبزی ساخته شده و دارای یک حفره در وسط است. | ## بخش 3: قوی گنگ | در ابتدا، تخم‌ها مات و به رنگ سبز خاکستری هستند، اما پس از چند هفته براق و متمایل به قهوه‌ای می‌شوند. جفت‌ها معمولاً تمام عمر در کنار هم می‌مانند و سالانه فقط یک بار تولید مثل می‌کنند. جوجه‌ها یک سال کامل نزد والدین خود می‌مانند که برای پرندگان مدتی طولانی محسوب می‌شود. بااین‌حال، مدتی پس از خروج از تخم، جوجه‌ها لانه را ترک می‌کنند و در ۴ تا ۵ ماهگی قادر به پرواز هستند. پرهای آن‌ها در ابتدا قهوه‌ای روشن (قهوه‌ای‌تر از جوجه‌های قوی وحشی) است، اما با گذشت زمان به‌تدریج سفید می‌شود. در این دوره، منقار و پاهایشان هنوز خاکستری تیره است که بعداً به صورتی-خاکستری تغییر رنگ داده و در نهایت منقارشان به رنگ نارنجی-قرمز بالغین درمی‌آید. در سال سوم زندگی، قوها به بلوغ کامل می‌رسند و سپس در گروه‌های اجتماعی تجمع می‌کنند. از دوران قرون وسطی، به دلیل ظاهر باشکوه خود، به‌عنوان پرندگان زینتی در دریاچه‌های پارک‌ها و قلعه‌ها نگهداری می‌شدند. در آن زمان، قانون «مالکیت قوها» برقرار بود و افراد خاصی حق نگهداری از آن‌ها را داشتند. قوهای گنگ ممکن است خطرناک باشند و گاهی به انسان‌ها حمله کنند، به‌ویژه در فصل جفت‌گیری و زمانی که جوجه دارند. هنگام احساس خطر، با دمیدن هوا از منقار و اتخاذ وضعیت تهدیدآمیز، خود را بزرگ‌تر نشان می‌دهند. نکات جالب طبق یک قانون قدیمی، رئیس دولت بریتانیا مالک قانونی تمامی قوهای گنگ وحشی در انگلستان و ولز است. | ## جمع‌بندی | این قانون از قرون وسطی به جا مانده است، زمانی که گوشت قو یک غذای اشرافی محسوب می‌شد.