موضوع مقاله: آنارکو-سندیکالیسم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنارکو-سندیکالیسم | مقدمه: این گروه که از اندیشه‌های باکونین رویگردان شده بودند، اتحادیه‌های کارگری را همچون وسیلهٔ مبارزهٔ طبقهٔ کارگر و همچنین نهاد اساسی جامعهٔ پس از انقلاب برگزیدند. | ## بخش 1: آنارکو-سندیکالیسم | در فرانسه این جنبش از میان «سندیکالیسم انقلابی» برآمد که آوازه‌گر آن فرناند پلوتیر (۱۹۰۱–۱۸۶۷)، سازمان دهنده و نظریه‌پرداز جنبش کارگری بود که از مارکسیسم بریده و به آنارشیسم گرویده بود. وی که از ترورهای ناکام آنارشیست‌ها در فاصلهٔ ۱۸۹۲–۹۴ سرخورده بود، بر آن شد که اتحادیه‌های کارگری را می‌توان نه تنها همچون سلاحی برای بهبود وضع طبقهٔ کارگر، بلکه همچنین برای «عمل مستقی» که غایت آن برانداختن سرمایه‌داری است، بکار برد. جنبش آنارکو-سندیکالیسم در جنبش‌های اتحادیهٔ کارگری در اروپا و آمریکا رخنه کرد، ولی در اسپانیا بود که چهرهٔ آنارشیستی به خود گرفت، ولی در انگلستان و فرانسه با مخالفت اتحادیه‌های کارگری موجود روبرو شد.دانشنامهٔ سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم ۱۳۸۷- ص۴۰ آنارکو-سندیکالیسم به دلایل زیر توسط هوادارانش به عنوان یک ایده پیشرو در نظر گرفته میشود: ۱. تمرکز بر دموکراسی مستقیم و عدم تمرکز قدرت آنارکوسندیکالیسم مخالف هر شکل سلسله‌مراتب و قدرت متمرکز، اعم از دولتی یا سرمایه‌داری، است. در عوض، بر سازماندهی از پایین به بالا و تصمیم‌گیری از طریق مجامع عمومی تأکید دارد. ایده پیشرو: در دنیایی که مردم اغلب احساس می‌کنند از تصمیمات سیاسی و اقتصادی که زندگی آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد بیگانه شده‌اند، این مدل، مشارکت مستقیم و خودمختاری کامل افراد را پیشنهاد می‌کند. این امر می‌تواند به عنوان پاسخی رادیکال به بحران‌های دموکراسی‌های نمایندگی مدرن دیده شود. ادغام مبارزه اقتصادی و سیاسی بر خلاف برخی از مکاتب فکری که مبارزه سیاسی (مانند کسب قدرت دولتی) را بر مبارزه اقتصادی (مانند بهبود شرایط کار) اولویت میدهند یا برعکس، آنارکوسندیکالیسم این دو را در “عمل مستقیم” یکی می‌داند. | ## بخش 2: آنارکو-سندیکالیسم | اتحادیه‌های سندیکایی (سندیکاها) هم ابزار مبارزه روزمره کارگران برای بهبود شرایط هستند و هم هسته‌های اولیه ساختار جامعه جدید. ایده پیشرو: این رویکرد “عملگرا” تلقی می‌شود، زیرا تغییر اجتماعی را نه از طریق انتظار برای یک انقلاب دور یا مشارکت در نهادهای موجود، بلکه از طریق خودسازماندهی و اقدام مستقیم در همین لحظه (مانند اعتصاب، تحریم و اشغال کارخانه) پیش می‌برد. پیشگامی در مدیریت خودگردان و ضدسرمایه‌داری آنارکوسندیکالیسم نه تنها با نابرابری‌های سرمایه‌داری مخالف است، بلکه یک آلترناتیو عینی برای آن ارائه می‌دهد: مدیریت کارگری و مالکیت جمعی بر ابزار تولید. طبق این دیدگاه، کارگران باید خودشان کارگاه‌ها، کارخانه‌ها و زمین‌ها را به‌طور دموکراتیک اداره کنند. ایده پیشرو: در دورانی که نابرابری اقتصادی به یک بحران جهانی تبدیل شده است، این ایده یک جایگزین ریشه‌ای برای سیستم سرمایه‌داری ارائه می‌کند که بر مبنای سود و استثمار بنا شده است. بینش اکولوژیک و فمینیستی (در خوانش‌های مدرن) در حالی که ریشه‌های تاریخی آنارکوسندیکالیسم بیشتر بر طبقه کارگر متمرکز بود، بسیاری از جریان‌های معاصر آن، مبارزه با ستمگری‌های دیگر مانند تخریب محیط زیست و پدرسالاری را به‌طور جدی در دستور کار خود قرار داده‌اند. آنها استدلال میکنند که منطق سلسله‌مراتب و سلطه که محرک سرمایه‌داری و دولت است، همان منطقی است که به بهره‌برداری از طبیعت و زنان منجر می‌شود. ایده پیشرو: این توانایی در تلفیق مبارزه طبقاتی با مسائل زیست‌محیطی و برابری جنسیتی، آن را به یک ایدئولوژی جامع و متناسب با چالش‌های قرن بیست‌ویکم تبدیل می‌کند. | ## بخش 3: آنارکو-سندیکالیسم | تأکید بر آموزش و توانمندسازی آنارکوسندیکالیسم بر “آموزش تودها” و خود-آموزی کارگران تأکید زیادی دارد. اعتقاد بر این است که کارگران با سازماندهی و مبارزه، دانش و اعتماد به نفس لازم برای مدیریت جامعه را به دست می‌آورند. ایده پیشرو: به جای تکیه بر یک “پیشگام” یا حزب انقلابی که از بالا هدایت کند، این مدل بر توانمندسازی خود توده‌ها برای ساختن آینده‌شان تأکید دارد. جمع‌بندی و نگاهی انتقادی: از منظر هواداران، آنارکوسندیکالیسم به دلیل ارائه یک آلترناتیو رادیکال، دموکراتیک و مبتنی بر برابری برای سیستم‌های فعلی (سرمایه‌داری و دولت-ملت) که با بحران‌های مشروعیت، نابرابری و زیست‌محیطی دست و پنجه نرم می‌کنند، یک ایده پیشرو است. با این حال، منتقدان چالشهای جدی را مطرح می‌کنند: عملکرد در مقیاس بزرگ: آیا این مدل برای مدیریت اقتصادهای پیچیده و در مقیاس ملی یا جهانی کارآمد است؟ مسئله دفاع و امنیت: چگونه یک جامعه بدون دولت می‌تواند از خود در برابر تهدیدات خارجی یا داخلی دفاع کند؟ | ## جمع‌بندی | ریسک هرج و مرج: منتقدان استدلال می‌کنند که حذف تمام ساختارهای متمرکز میتواند به بی‌ثباتی و درگیری‌های داخلی بینجامد.