موضوع مقاله: پروتکل ساده ایمیل‌رسانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پروتکل ساده ایمیل‌رسانی | مقدمه: شیوه‌نامه/قرارداد سادهٔ نامه‌رسانی به‌طور اختصار SMTP، شیوه‌نامه‌ای ساده و در عین حال مهم و اساسی برای انتقال رایانامه است. | ## بخش 1: پروتکل ساده ایمیل‌رسانی | این اصطلاح از آن رو به کار می‌رود که نسبت به سایر شیوه‌نامه‌های رایانامهٔ قبلی بسیار ساده عمل می‌کند. SMTP فقط به نام کاربری و دامنه نیاز دارد تا مستقیم پیغام را به سمت گیرنده مسیریابی کند. SMTP یک شیوه‌نامهٔ ارسال است و برای دریافت مناسب نیست، به همین دلیل برای دریافت رایانامه به جای SMTP از شیوه‌نامه‌های دریافت رایانامه مثل شیوه‌نامهٔ دستیابی به پیغام در اینترنت و پاپ۳ استفاده می‌شود. معمولاً این دو نمونه‌هایی از یک نرم‌افزار هستند که با آپشن‌های متفاوت روی یک ماشین اجرا می‌شوند. پردازش‌های مأمور نامه روی یک ماشین می‌تواند فایل‌ها را به اشتراک بگذارد ولی اگر پردازش روی چندین ماشین باشد آن‌ها پیام‌هایی را توسط SMTP به یکدیگر انتقال می‌دهند که هر ماشین به گونه ای تنظیم شده که از ماشین بعدی به عنوان کارساز رایانامه استفاده کند. بر اساس میزبان مقصد و فاکتورهای دیگر، MTA یک کارساز دریافت کننده را انتخاب و برای کامل کردن تبادل نامه به آن متصل می‌شود. انتقال نامه می‌تواند در یک ارتباط یگانه بین دو MTA انجام شود یا به صورت دنباله ای از مراحل توسط سیستم‌های میانی. کارساز SMTP دریافت کننده ممکن است مقصد نهایی باشد یا به صورت یک رله میانی عمل کند (که نامه را ذخیره و آن را ارسال می‌کند) یا به صورت دروازه(gateway)، که نامه را توسط شیوه‌نامه‌ای غیر از SMTP ارسال می‌کند، باشد. در آخرین مرحله که نامه دریافت می‌شود به منظور تحویل محلی به مأمور تحویل نامه(MDA) داده می‌شود. دریافت نامه می‌تواند توسط یک یا چند کامپیوتر انجام شود که در شکل MDA به صورت یک جعبه نمایش داده شده‌است. وقتی نامه به کارساز محلی نامه رسید، به منظور دریافت توسط کارخواه‌های نامه(MUAs) ذخیره می‌شود. SMTP انتقال نامه را تعریف می‌کند و نه محتوای نامه؛ بنابراین پارامترهایی مانند ارسال کننده نامه در SMTP مشخص می‌شوند اما بدنه و عنوان مشخص نمی‌شوند. بررسی شیوه‌نامه SMTP یک ارتباط اتصال گرا و مبتنی بر متن است که در آن فرستنده نامه با دریافت کننده نامه تحت سازوکاری، معمولاً TCP، ارتباط برقرار می‌کند. | ## بخش 2: پروتکل ساده ایمیل‌رسانی | یک نشست SMTP از دستورهای تشکیل می‌شود که توسط کارخواه آغاز و توسط کارساز پاسخ داده می‌شود و در آن پارامترهای نشست مبادله می‌شوند. هر تراکنش از سه مجموعه فرمان/پاسخ تشکیل شده‌است: فرمان MAIL، برای تنظیم آدرس بازگشت فرمان RCPT، برای تنظیم دریافت کننده پیام. DATA در واقع گروهی از فرمان‌ها است که کارساز به آن دو بار پاسخ می‌دهد: یک بار به خود فرمان DATA برای تأیید آمادگی برای دریافت و بار دوم در انتهای دنباله داده به منظور رد/قبول کل پیام. کارسازهای SMTP پیام‌هایی با پاسخ منفی گذرا را در صف‌هایی برای تلاش مجدد نگهداری می‌کنند. در استفاده معمول، نامه از کارسازی به کارساز دیگر تا رسیدن به کارساز مقصد منتقل می‌شود و مسیریابی با استفاده از کارساز مقصد شکل می‌گیرد. شیوه‌نامه‌های دیگر مانند POP و IMAP به‌طور ویژه برای مدیریت صندوق‌های نامه شخصی طراحی شده‌اند. کارساز SMTP مبدأ هنگامی که کارخواه رایانامه یک پیام را ارسال می‌کند، آن را به کارساز SMTP پیکربندی شده منتقل می‌کند و با استفاده از شیوه‌نامهٔ SMTP با مقصد ارتباط برقرار می‌کند. دو راهکار وجود دارد: روش قدیمی تر از محدودیت گذاشتن روی مکان کارخواه استفاده می‌کرد و تنها کارخواه‌هایی که آدرس IP آن‌ها در کنترل ادمین بود مجاز به استفاده بودند. کارسازهای SMTP جدید از روش احراز هویت استفاده می‌کنند و قبل از دسترسی اعتبار کاربر باید تأیید شود. اعمال محدودیت دسترسی مرتبط با مکان: در این سیستم کارساز SMTP متعلق به ISP اجازه دسترسی به کاربران خارج از شبکه ISP را فراهم نمی‌کند. به‌طور دقیق تر تنها کاربران با آدرس IP متعلق به ISP می‌توانند از خدمات آن استفاده کنند. کاربران موبایلی که خارج از شبکه ISP هستند با شکستن خوردن عملیات ارسال رایانامه مواجه می‌شوند. این روش‌ها معمولاً توسط دانشگاه‌ها و مراکز مشابه برای ارتباط درون سازمانی استفاده می‌شد. | ## بخش 3: پروتکل ساده ایمیل‌رسانی | احراز هویت کارخواه: این روش برای کاربران موبایل بسیار مناسب است و به آن‌ها این امکان را می‌دهد تنظیمات واحدی را برای ارتباط با کارساز استفاده کنند. Open relay: میل کارسازی است که به شخص ثالث بدون احراز هویت اجازهٔ ارسال رایانامه می‌دهد، بدین معنا که برای یک کاربر که از لوکال دامین کارساز نیست امکان ارسال یا دریافت رایانامه را فراهم می‌نماید. یک کارساز Open relay اجازه می‌دهد که کاربران تلفن همراه ابتدا از طریق یک ISP محلی برای اتصال به شبکه‌های شرکتی استفاده کنند، سپس پیام را به ISP اصلی خود و در نهایت به مقصد نهایی منتقل می‌کند. با این حال خطر اصلی و نکته منفی Open relay، گسترش استفاده از آن توسط اسپمرها است که به دنبال مبهم سازی یا حتی پنهان کردن منبع حجم زیاد رایانامه‌های اسپمی هستند که ارسال می‌کنند. پورت‌ها: ارتباط بین کارسازهای نامه به‌طور کلی از پورت ۲۵ شیوه‌نامهٔ TCP، که به SMTP اختصاص داده شده‌است، استفاده می‌کند. پس از آنکه کارخواه (ارسال کننده نامه) یک اتصال مطمئن با کارساز (دریافت کننده نامه) برقرار کرد، یک نشست با پیامی از سمت کارساز آغاز می‌شود. (مثال: 250 OK) انتقال بدنه نامه با فرمان DATA آغاز می‌شود و سپس خط به خط فرستاده می‌شود تا اینکه نامه تمام شود. در اینصورت کارخواه دو تا نقطه می‌فرستد و کارساز آن را با یک خط جدید و یک نقطه جایگزین می‌کند. پاسخ مثبت کارساز به پایان‌نامه به معنی این است که کارساز مسئولیت تحویل نامه را پذیرفته‌است. تا زمانی که فرستنده کد تأیید ۲۵۰ را دریافت نکرده فرض می‌کند نامه تحویل داده نشده‌است. از طرفی، دریافت کننده نامه را پذیرفته‌است و فرض می‌کند نامه به آن تحویل داده شده‌است. اگر رایانامه چندین دریافت کننده داشته باشد کارخواه فرمان QUIT را اجرا می‌کند و برای ارسال به مقصدی دیگر، به کارسازی دیگر متصل می‌شود. | ## جمع‌بندی | بعضی کارخواه‌ها به صورت خودکار پس از دریافت پیام 250 OK: queued as ۱۲۳۴۵ به اتصال خاتمه می‌دهند؛ بنابراین دو خط آخر در مثال فوق ممکن است رخ ندهند.