موضوع مقاله: جام بین قاره‌ای (۲۰۰۴–۱۹۶۰) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جام بین قاره‌ای (۲۰۰۴–۱۹۶۰) | مقدمه: جام اروپا/آمریکای جنوبی که بیشتر به عنوان جام بین قاره‌ای فوتبال شناخته می‌شود و از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۴ به عنوان جام اروپا/آمریکای جنوبی تویوتا (مخفف جام تویوتا) به دلایل حمایت مالی شناخته می‌شد، یک رقابت بین‌المللی فوتبال بود که توسط یوفا و کونمبول برگزار شد. | ## بخش 1: جام بین قاره‌ای (۲۰۰۴–۱۹۶۰) | این تورنمنت بین باشگاه‌های نماینده این کنفدراسیون‌ها (نمایندگان پیشرفته‌ترین قاره‌های جهان فوتبال)، معمولاً برندگان لیگ قهرمانان اروپا و جام لیبرتادورس برگزار می‌شد. از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۴ اجرا شد، اما بعد از آن، جای خود را به جام باشگاه‌های فوتبال جهان داد؛ اگرچه هر دو به‌طور همزمان در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ برگزار شدند. از زمان تشکیل آن در سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، این مسابقات به صورت رفت و برگشت برگزار شد و تا سال ۱۹۶۸ در صورت تساوی دو تیم، بازی پلی‌آف و بعداً ضربات پنالتی انجام شد. در طول دهه ۱۹۷۰، شرکت اروپا در جام بین قاره‌ای به دلیل رویدادهای بحث‌برانگیز در مسابقه ۱۹۶۹، به یک سؤال در حال اجرا تبدیل شد، و برخی از تیم‌های قهرمان جام اروپایی کنار رفتند. از سال ۱۹۸۰، این رقابت تغییر نام داد و به عنوان یک مسابقه منفرد در ژاپن برگزار شد، منطقه‌ای بی‌طرف برای هر دو شرکت کننده در نظر گرفته شد، و توسط شرکت خودروسازی چندملیتی تویوتا، که یک جایزه ثانویه، جام تویوتا را ارائه کرد، حمایت مالی شد. در آن مرحله، اتحادیه فوتبال ژاپن در سطح لجستیک به عنوان میزبان درگیر بود، اگرچه همچنان توسط یوفا و کونمبول تأیید شد. اولین برنده جام، رئال مادرید اسپانیا بود که در سال ۱۹۶۰ پنیارول اروگوئه را شکست داد. آخرین برنده تیم پورتو پرتغال بود که در ضربات پنالتی تیم کلمبیایی اونس کالداس را در سال ۲۰۰۴ شکست داد. مسابقات در سال ۲۰۰۴ به پایان رسید و با جام باشگاه‌های جهان فیفا در سال ۲۰۰۵ ادغام شد. تاریخچه شروع طبق گزارش روزنامه برزیلی تریبونا ده امپرنسا در سال ۱۹۵۸، ایده جام بین قاره‌ای در سال ۱۹۵۸ در گفتگو بین رئیس وقت اتحادیه فوتبال برزیل، ژائو هاولانژ و روزنامه‌نگار فرانسوی ژاک گودت مطرح شد. اولین اشاره به ایجاد جام‌های بین قاره‌ای و جام لیبرتادورس توسط روزنامه‌های برزیل و اسپانیا در ۹ اکتبر ۱۹۵۸ منتشر شد و با اشاره به اعلام هاولانژ در مورد پروژه ایجاد چنین مسابقاتی که او در جلسه یوفا به عنوان مدعی در آن شرکت کرد بیان کرد. قبل از این اعلامیه، رئال مادرید، قهرمان اروپا، تنها یک رقابت باشگاهی بین قاره‌ای یعنی جام پاریس ۱۹۵۷ بازی کرد (آنها همچنین در جام باشگاه‌های جهان کوچک ۱۹۵۶ بازی کردند، اما قبل از اینکه قهرمان اروپا شوند، شرکت در آن را برنامه‌ریزی کردند). بر اساس یک ضبط ویدیویی فرانسوی از نکات مهم بازی فینال جام پاریس ۱۹۵۷، بین رئال مادرید و واسکو دوگاما، این اولین بازی بود که تا به حال به عنوان «بهترین تیم اروپا در برابر بهترین تیم آمریکای جنوبی» لقب گرفته است. این مسابقه در پارک د پرنس برگزار شد و سپس توسط ژاک گودت اداره می‌شد و به همین دلایل مدیران واسکو دوگاما ادعا کرده‌اند که بازی ۱۹۵۷ و پیروزی برزیل در جام جهانی ۱۹۵۸ بر اروپایی‌ها بر اهمیت فوتبال آمریکای جنوبی تأثیر گذاشته است و بنابراین ایده در سال ۱۹۵۸ برای ایجاد جام بین قاره‌ای (رئال مادرید از شرکت در جام پاریس ۱۹۵۸ امتناع کرد، زیرا تنها ۵ روز قبل از فینال جام اروپا ۱۹۵۷/۱۹۵۸ برگزار شد). بازی رئال مادرید و واسکو در سال ۱۹۵۷ توسط مطبوعات برزیل به عنوان «شبیه‌سازی بازی جام باشگاه‌های جهان» توصیف شد، مانند بازی دوستانه ژوئن ۱۹۵۹ بین رئال مادرید و قهرمان تورنیو ریو - سائوپائولو، سانتوس، که رئال مادرید ۵–۳ برنده شد. در سال ۱۹۶۰ به ابتکار کنفدراسیون اروپا (یوفا) و با حمایت کونمبول، جام اروپا/آمریکای جنوبی، که به عنوان جام بین قاره‌ای نیز شناخته می‌شود، توسط برندگان جام باشگاه‌های قهرمان اروپا و برندگان جام لیبرتادورس تازه تأسیس شده برگزار شد. این رقابت توسط فیفا تأیید نشد، و در سال ۱۹۶۱ فیفا از برگزاری آن امتناع کرد، مگر اینکه شرکت کنندگان به آن وضعیت «بازی دوستانه خصوصی» بدهند. با این حال، رقابت بدون در نظر گرفتن، با تأیید یوفا و کونمبول، که هر دو هر نسخه از مسابقات را در سوابق خود گنجانده‌اند، ادامه یافت. این زاییده فکر هانری دلونه، رئیس یوفا بود، که همچنین به ژول ریمه در اجرای افتتاحیه جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰ کمک کرد. در ابتدا بیش از دو بازی انجام شد و در صورت نیاز به بازی سوم در سال‌های اولیه (زمانی که تفاضل گل به حساب نمی‌آمد)، رقابت بسیار پرتلاطم بود. رئال مادرید موفق شد تیم اروگوئه‌ای پنیارول را ۰–۰ در مونته‌ویدئو و ۵–۱ در مادرید شکست دهد و پیروز شود. پس از پیروزی رئال مادرید در اولین جام بین قاره‌ای، روزنامه بارسلونا ال موندو دپورتیوو از تیم مادریدی به عنوان اولین باشگاه قهرمان جهان تقدیر کرد. اگرچه آنها اشاره کردند که این رقابت‌ها «شامل آفریقایی‌ها، آسیایی‌ها و سایر کشورهای عضو فیفا نمی‌شود»، اما همچنین ابراز تردید کردند که این مناطق فوتبالی کیفیتی مشابه اروپا و آمریکای جنوبی ارائه دهند. اسپانیایی‌ها خود را قهرمان جهان می‌دانستند تا اینکه فیفا وارد عمل شد و اعتراض کرد. فیفا با استناد به اینکه این مسابقات هیچ قهرمان دیگری از سایر کنفدراسیون‌ها را شامل نمی‌شود، اظهار داشت که آنها فقط می‌توانند ادعا کنند که قهرمان بین قاره‌ای مسابقاتی هستند که بین دو سازمان برگزار می‌شود. پنیارول سال بعد دوباره ظاهر شد و پس از شکست دادن تیم پرتغالی بنفیکا در پلی‌آف، پیروز شد. پس از برد ۱–۰ توسط اروپایی‌ها در لیسبون و شکست ۵–۰ آنها توسط تیم آمریکای جنوبی، بازی پلی‌آف در ورزشگاه سنتناریو باعث شد که تیم میزبان با نتیجه ۲–۱ پیروز شود تا اولین تیم آمریکای جنوبی باشد که در این رقابت‌ها پیروز شده است. در سال ۱۹۶۲ این مسابقات به دلیل فوتبال عالی تیم سانتوس به رهبری پله، بیشتر مورد توجه جهانی قرار گرفت. سانتوس که در آن دوران جهان را خیره کرد و ستارگانی مانند ژیلمار، مائورو، منگالویو، کوتینیو و پپه را در خود جای داد، پس از شکست ۳–۲ بنفیکا در ریو دو ژانیرو و شکست دادن اروپایی‌ها با نتیجه ۲–۵ در ورزشگاه دا لوز عنوان قهرمانی را به دست آورد. پس از پیروزی ۴–۲ هر تیم در بازی‌های خانگی مربوط خود، یک بازی پلی‌آف در ماراکانا باعث شد که سانتوس پس از یک پیروزی محکم ۱–۰، عنوان قهرمانی را حفظ کند. کنفدراسیون آمریکای شمالی و مرکزی، کونکاکاف، در میان دلایل دیگر، برای تلاش برای مشارکت باشگاه‌های آمریکای شمالی مرکزی در جام لیبرتادورس، و در نتیجه در جام بین قاره‌ای ایجاد شد. رقیب دیرینه آث میلان، اینتر میلان، به قهرمانی در جام‌های بین قاره‌ای ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ادامه دادند و در هر دو نوبت باشگاه ایندیپندنته آرژانتینی را شکست دادند. پنیارول انتقام باخت خود را در سال ۱۹۶۰ با شکست دادن رئال مادرید در مجموع ۴–۰ در سال ۱۹۶۶ گرفت. خشونت با این حال، در نتیجه خشونت‌هایی که اغلب در جام لیبرتادورس توسط باشگاه‌های آرژانتین و اروگوئه در دهه ۱۹۶۰ انجام می‌شد، اختلافات با کونمبول، فقدان انگیزه‌های مالی و نحوه برخورد خشونت‌آمیز، وحشیانه و بحث‌برانگیز با تیم ملی برزیل در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶ توسط تیم‌های اروپایی، فوتبال برزیل - از جمله تیم‌های باشگاهی آن - از شرکت در مسابقات بین‌المللی در اواخر دهه ۱۹۶۰، از جمله جام لیبرتادورس و در نتیجه جام بین قاره‌ای خودداری کردند. مشکلات تقویم، اعمال وحشیانه، حتی در زمین مسابقه، و تحریم‌ها وجهه آن را خدشه‌دار کردند تا جایی که اصلاً حکمت سازماندهی آن را زیر سؤال بردند. بازیکن چهارم سلتیک نیز در پایان بازی اخراج شد، اما در میان هرج و مرج او با ماندن در بازی از بین رفت. پیوند= از لحظات سخت در بازی سال ۱۹۶۸ بین منچستریونایتد و استودیانتس در الدترافورد، خوزه مدینا (صورتش را پوشانده) پس از درگیری با جورج بست از زمین اخراج شد فصل بعد، تیم آرژانتینی استودیانتس با منچستر یونایتد انگلیس روبرو شد که در بازی برگشت استودیانتس در صدر یک سری بداخلاق قرار گرفت. پیوند= کومبا از آث میلان پس از یک سریال وحشیانه علیه استودیانتس در سال ۱۹۶۹ خونین و بیهوش شد. پس از پیروزی ۳–۰ در سن سیرو، آث میلان به بوئنوس آیرس رفت تا با استودیانتس در لا بومبونرا بازی کند. بازیکنان استودیانتس در حالی که هواداران‌شان از داخل تونل بیرون آمدند، در حالی که بدنشان را گرم می‌کردند، توپ‌هایی را به تیم آث میلان زدند و قهوه داغ روی ایتالیایی‌ها ریخته شد. آلبرتو پولتی، دروازه‌بان استودیانتس نیز جانی ریورا را مشت زد، اما بدترین رفتار برای نستور کومبا، مهاجم آرژانتینی الاصل، که در طرف مقابل بازی بین قاره‌ای با اتهامات خائن بودن مواجه شده بود، انجام شد. کومبا توسط پولتی به صورتش کوبیده شد و بعداً بینی و استخوان گونه‌اش توسط آرنج رامون آگویر سوارز شکسته شد. در حالی که کومبا بیهوش بود، توسط پلیس آرژانتین به اتهام طفره رفتن از سربازی دستگیر شد، زیرا در این کشور خدمت سربازی نکرده بود. بازیکن مجبور شد یک شب را در سلول بگذراند و در نهایت پس از توضیح اینکه او به عنوان یک شهروند فرانسوی شرایط خدمات ملی را برآورده کرده بود، آزاد شد. | ## بخش 2: جام بین قاره‌ای (۲۰۰۴–۱۹۶۰) | مطبوعات آرژانتینی با «حق با انگلیسی‌هاست» پاسخ دادند - اشاره‌ای به توصیف معروف آلف رمزی از تیم ملی فوتبال آرژانتین به‌عنوان «حیوانات» در طول جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶. رئیس‌جمهور آرژانتین، دیکتاتور نظامی خوان کارلوس اونگانیا، اسکار فراری نماینده استودیانتس را احضار کرد و خواستار «شدیدترین اقدامات مناسب برای دفاع از نام نیک ورزش ملی شد. پولتی مادام العمر از این ورزش محروم شد، سوارز ۳۰ بازی و ادواردو مانارا ۲۰ بازی محروم شدند که اولی و دومی یک ماه در زندان سپری کردند. تنزل به دلیل وحشیگری در مسابقه سال ۱۹۶۷، فیفا برای تعیین پنالتی و تنظیم مسابقات فراخوانده شد. با این حال، فیفا اعلام کرد که نمی‌تواند مقرراتی را در مسابقاتی که سازماندهی نکرده است، وضع کند. اگرچه این رقابت توسط یوفا و کونمبول تأیید شد، رنه کورته، دبیرکل فیفا، اندکی پس از آن (۱۹۶۷) مقاله‌ای نوشت و بیان کرد که فیفا این رقابت را به عنوان «بازی دوستانه اروپا و آمریکای جنوبی» می‌بیند. بیانیه کورت توسط رئیس وقت فیفا، سر استنلی راس تأیید شد، که سپس اظهار داشت که فیفا جام بین قاره‌ای را به عنوان یک بازی دوستانه می‌بیند. پس از این اظهارات بحث‌برانگیز، روزنامه مادرید ای‌بی‌سی سپس اشاره کرد که، اگرچه جام بین قاره‌ای توسط فیفا تأیید نشده است، اما توسط یوفا و کونمبول تأیید شده است، بنابراین یک جام «حوزه قضایی بین قاره‌ای» است. با این حال، با برگزاری رقابت‌های باشگاهی آسیا و آمریکای شمالی، فیفا ایده نظارت بر جام بین قاره‌ای را در صورتی که آن کنفدراسیون‌ها را شامل شود، باز کرد که با واکنش منفی کنفدراسیون‌های شرکت‌کننده، یوفا و کونمبول مواجه شد. به گفته استنلی راس، کونکاکاف و ای‌اف‌سی در سال ۱۹۶۷ درخواست شرکت در جام بین قاره‌ای را داده بودند که توسط یوفا و کونمبول رد شد. در سال ۱۹۷۰، گردهمایی کمیته اجرایی فیفا پیشنهادی را برای گسترش جام بین قاره‌ای به جام باشگاه‌های جهان با حضور باشگاه‌های نماینده هر کنفدراسیون قاره‌ای موجود، ارائه کرد. با این وجود، برخی از قهرمانان اروپا پس از حوادث سال ۱۹۶۹ شروع به کاهش حضور در مسابقات کردند. پیوند= از بازی فاینورد و استودیانتس، ۹ سپتامبر ۱۹۷۰ استودیانتس در فصل بعد با تیم هلندی فاینورد روبرو شد که تیم هلندی پیروز شد. اسکار مالبرنات عینک یوپ ون دیل را شکاند و آنها را زیر پا گذاشت و ادعا کرد که او «اجازه بازی با عینک را ندارد». تیم هلندی آژاکس، قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۱–۱۹۷۰، از رویارویی با ناسیونال اروگوئه به دلیل خشونت در بازی‌های قبلی امتناع کرد که منجر به حضور پاناتینایکوس، نایب قهرمان اروپا در آن سال شد. خولیو مورالس مهاجم اروگوئه‌ای در اولین بازی در آتن با ضربه‌ای وحشیانه پای یانیس توماراس را شکست. تشخیص پزشکی شکستگی استخوان درشت نی و نازک‌نی بود، آسیبی که عملاً به کار او پایان داد. پیوند= هلندی آژاکس در سال ۱۹۷۲ مقابل باشگاه آرژانتینی ایندپندینته پیروز شد آژاکس در سال ۱۹۷۲ در برابر ایندپندینته بازی کرد. ورود تیم به بوئنوس آیرس بسیار خصمانه بود: یوهان کرایف چندین بار از طرف شرکت‌های هوادار محلی ایندیپندینته تهدید به مرگ شد. به دلیل بی‌تفاوتی پلیس آرژانتین، مدیر آژاکس، اشتفان کوواچ، جزئیات امنیتی اضطراری سازمان‌دهی شده را برای مرد هلندی به سرپرستی خودش و یکی از اعضای تیم، بری هالشوف، که مردی بزرگ و تنومند توصیف می‌کرد، تعیین کرد. کرایف برای ادامه کار خیلی مجروح شد و تیم هلندی متوجه شد که با تکل و مشت مورد حمله قرار گرفته است. کواچ مجبور شد تیمش را متقاعد کند که در نیمه‌وقت بازی کند زیرا بازیکنانش می‌خواستند کنار بکشند. اگرچه آژاکس مدافع عنوان قهرمانی بود، اما یک سال بعد پس از اینکه ایندپندینته دوباره لیبرتادورس را برد، دوباره از شرکت در مسابقات امتناع کرد، و آن را به یوونتوس، نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا، واگذار کرد تا در فینال تک‌بازی بازی کند که آرژانتینی‌ها برنده شدند. پیوند= برتونی (چپ) و ریکاردو بوچینی با جام بین قاره‌ای که در سال ۱۹۷۳ مقابل یوونتوس به دست آوردند همچنین در سال ۱۹۷۳، روزنامه فرانسوی لکیپ که به تولد جام باشگاه‌های اروپا کمک کرد، داوطلبانه اسپانسر جام باشگاه‌های جهان شد که توسط قهرمانان اروپا، آمریکای جنوبی، آمریکای مرکزی و شمالی و آفریقا برگزار می‌شد. این رقابت احتمالاً بین سپتامبر و اکتبر ۱۹۷۴ در پاریس برگزار می‌شد و در نهایت یک فینال در پارک د پرنس برگزار می‌شد. در سال ۱۹۷۴، ژائو هاولانژ به عنوان رئیس فیفا انتخاب شد و پیشنهاد ایجاد یک جام جهانی باشگاه‌های چند قاره‌ای را ارائه کرد. در سال ۱۹۷۵، لکیپ بار دیگر پیشنهاد خود در سال ۱۹۷۳ را ارائه کرد، اما باز هم فایده‌ای نداشت. باشگاه بایرن مونیخ آلمان غربی نیز در سال ۱۹۷۴ از بازی کردن خودداری کرد زیرا ایندپندینته دوباره واجد شرایط شرکت در این مسابقه شد. بار دیگر، ایندپندینته واجد شرایط برای شرکت در ۱۹۷۵ بود؛ این بار، هر دو فینالیست جام باشگاه‌های اروپا از شرکت در مسابقات امتناع کردند و مسابقات برگزار نشد. در همان سال، لکیپ یک بار دیگر تلاش کرد تا یک جام جهانی باشگاه‌ها را ایجاد کند که در آن شرکت‌کنندگان عبارت بودند از: چهار نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های اروپا، هر دو فینالیست جام لیبرتادورس، و همچنین قهرمان آفریقا و آسیا. در سال ۱۹۷۶، زمانی که تیم برزیلی کروزیرو قهرمان جام لیبرتادورس شد، قهرمان اروپا بایرن مونیخ با میل خود در این رقابت شرکت کرد و باواریایی‌ها در مجموع ۲–۰ پیروز شدند. دتمار کرامر، مدیر بایرن در مصاحبه با جورنال دو برزیل، این موضوع را رد کرد که خودداری بایرن از بحث در مورد جام‌های بین قاره‌ای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ ناشی از اتفاقات اخیر در تیم‌های آرژانتینی بود. او ادعا کرد که این یک برنامه‌ریزی غیرممکن بود، بلکه باعث شد آلمانی‌ها شرکت نکنند. وی همچنین اعلام کرد که این مسابقات به دلیل بی‌علاقگی هواداران این تیم به جام از نظر اقتصادی سودمند نبود. برای پوشش هزینه‌های بازی رفت در ورزشگاه المپیک مونیخ، برگزارکنندگان باید حداقل ۲۵٬۰۰۰ تماشاگر داشته باشند. به دلیل این کسری، کرامر اظهار داشت که اگر بایرن دوباره قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شود، از شرکت در آن خودداری می‌کند، زیرا هیچ تضمینی در مورد درآمد نداشت. پیوند= جونیورز آرژانتینی پس از اینکه قهرمان اروپا، لیورپول از شرکت در دوره ۱۹۷۷ خودداری کرد، با بروسیا مونشن گلادباخ آلمان غربی بازی کرد. در تصویر، خوزه لوئیس سالیناس در حال حمل توپ است تیم آرژانتینی بوکا جونیورز به مسابقات ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸ که قهرمان اروپا، باشگاه انگلیسی لیورپول، در هر دو مورد از شرکت در مسابقات خودداری کرد، راه یافت. در سال ۱۹۷۷، بوکا جونیورز نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا، باشگاه آلمانی بروسیا مونشن گلادباخ را در مجموع ۵–۲ شکست داد. بوکا جونیورز از رویارویی با باشگاه بلژیکی کلوب بروژ در سال ۱۹۷۸ امتناع کرد و رقابت‌های آن سال را بلامنازع کرد. الیمپیا پاراگوئه در سال ۱۹۷۹ در مقابل نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا، تیم سوئدی مالمو، پس از پیروزی در هر دو بازی پیروز شد. پس از پیروزی ۰–۱ تیم آمریکای جنوبی در بازی اول در مالمو، که کمتر از ۵٬۰۰۰ هوادار سوئدی در آن حضور داشتند، روزنامه اسپانیایی ال موندو دپورتیوو جام را «سگ بدون صاحب» نامید. طبق گزارش روزنامه برزیلی او استادیو ده سائوپائولو، قرارداد تأسیس کوپا اینترامریکانا در سال ۱۹۶۸ توسط کونمبول و کونکاکاف انجام شد و مشخص شد که باشگاه قهرمان جام بین‌قاره‌ای حق نمایندگی قاره آمریکا در جام بین‌قاره‌ای را دارد. به گزارش روزنامه‌های مکزیکی، پس از قهرمانی در مسابقات جام اینترامریکانا ۱۹۷۷ و ۱۹۸۰، باشگاه‌های مکزیکی آمریکا و اونیورسیداد ناسیونال و فدراسیون فوتبال مکزیک خواستار شرکت در جام بین قاره‌ای شدند، چه با نمایندگی قاره آمریکا در برابر قهرمان اروپا یا با ایجاد یک تورنمنت یوفا-کونمبول-کونکاکاف. | ## بخش 3: جام بین قاره‌ای (۲۰۰۴–۱۹۶۰) | تولد دوباره در ژاپن پیوند= والدمار ویکتورینو در بازی ۱۹۸۰ در بازی ناسیونال (برنده) مقابل ناتینگهام فارست که اولین باری بود که در ژاپن برگزار می‌شد با مشاهده وخامت جام بین قاره‌ای، شرکت ژاپنی موتور تویوتا رقابت را زیر بال خود گرفت. تعهدات قراردادی برای برگزاری جام بین قاره‌ای در ژاپن یک بار در سال ایجاد کرد که در آن هر باشگاه شرکت کننده موظف بود در آن شرکت کند یا با عواقب قانونی روبرو شود. این فرمت مدرن هوای تازه‌ای را در این رقابت دمید که شاهد اهدای جام جدیدی همراه با جام بین قاره‌ای، جام تویوتا بود. تویوتا، یوفا و هر شرکت کننده در جام باشگاه‌های اروپا برای محافظت از خود در برابر احتمال خروج از اروپا، قراردادهای سالانه امضا کردند که برندگان نهایی جام اروپا را ملزم به شرکت در جام بین قاره‌ای می‌کردند - به عنوان شرطی که یوفا برای شرکت باشگاه‌ها در این جام قید شده است. پیوند= پیروزی ایندپندینته آرژانتین در سال ۱۹۸۴ مقابل لیورپول اولین جام تویوتا در سال ۱۹۸۰ برگزار شد که ناسیونال اروگوئه بر ناتینگهام فارست پیروز شد. دهه ۱۹۸۰ شاهد سلطه تیم‌های آمریکای جنوبی بود که فلامینگو و گرمیو برزیل، ناسیونال و پنیارول اروگوئه، ایندپندینته و ریور پلاته آرژانتین هر کدام یک بار پس از پیروزی ناسیونال در سال ۱۹۸۰ غنایم را به دست آوردند. فقط یوونتوس، پورتو و آث میلان توانستند جام بین قاره‌ای اروپا را در این دهه به ارمغان بیاورند. در آن دهه، اتحادیه فوتبال انگلیس تلاش کرد تا جام باشگاه‌های جهان را با حمایت مالی شرکت وست نالی سازماندهی کند ولی این پیشنهاد توسط یوفا سرنگون شد. دهه ۱۹۹۰ اما تحت سلطه تیم‌های اروپایی بود، زیرا آث میلان، ستاره سرخ بلگراد، آژاکس، یوونتوس، رئال مادرید، منچستر یونایتد و بروسیا دورتموند تازه‌وارد در مقابل ستاره‌های آمریکای جنوبی به پیروزی رسیدند. تنها سه عنوان به آمریکای جنوبی رسید، سائوپائولو (دو بار) و ولز سارسفیلد برنده شدند، هر یک از آنها یک بار آث میلان را شکست دادند و اولین پیروزی سائوپائولو برابر بارسلونا بود. در دهه ۲۰۰۰، بوکا جونیورز دو بار برای آمریکای جنوبی قهرمان رقابت‌ها شد، در حالی که پیروزی‌های اروپایی‌ها از بایرن مونیخ، رئال مادرید و پورتو به دست آمد. جام بین قاره‌ای ۲۰۰۴ آخرین دوره رقابت‌ها بود، زیرا این رقابت با جام باشگاه‌های جهان فیفا ادغام شد. مشارکت بین‌المللی تمام تیم‌های برنده جام بین قاره‌ای بالفعل به عنوان «قهرمانان باشگاهی جهان» در نظر گرفته می‌شدند. زیرا با گذشت زمان و توسعه فوتبال در خارج از اروپا و آمریکای جنوبی، ادامه دادن عنوان نمادین قهرمان جهان به برندگان جام بین قاره‌ای «غیرواقعی» شده بود. ایده گسترش آن برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ توسط استنلی روس به عنوان کونکاکاف ذکر شد و ای‌اف‌سی مسابقات باشگاهی قاره‌ای خود را تأسیس کرد و درخواست شرکت کرد، گسترشی که تنها در سال ۲۰۰۰ تا مسابقات جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۰ رخ داد. با این وجود، برخی از قهرمانان اروپا پس از رویدادهای سال ۱۹۶۹ شروع به کاهش حضور در مسابقات کردند. اگرچه جام بین قاره‌ای به عنوان یک قهرمانی باشگاهی جهان «نمادین» یا عملاً به‌عنوان یک قهرمانی باشگاهی شناخته می‌شود، اما جام بین‌قاره‌ای همیشه یک عنوان رسمی در سطح بین‌کنفدراسیون‌ها بوده است، هم یوفا و هم کونمبول همیشه تمام نسخه‌های مسابقه را به عنوان بخشی از افتخارات خود در نظر می‌گرفتند. رسمیت از فیفا در طول تاریخ فوتبال، تلاش‌های مختلفی برای سازمان‌دهی تورنمنت‌هایی انجام شده است که «بهترین تیم باشگاهی جهان» را شناسایی می‌کند؛ مانند مسابقات قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس لیپتون، کوپا ریو، جام باشگاه‌های جهان کوچک و لیگ بین‌المللی فوتبال. اما به دلیل عدم علاقه فیفا یا ناتوانی در سازماندهی مسابقات باشگاهی هیچ‌وقت به رسمیت شناخته نشدند. جام بین قاره‌ای توسط فیفا به عنوان سلف جام باشگاه‌های جهان فیفا که برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ برگزار شد، در نظر گرفته می‌شود. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷، شورای فیفا در حالی که اتحاد آماری بین جام بین قاره‌ای و جام باشگاه‌های جهان را ترویج نکرد، با توجه به تاریخچه این دو تورنمنت (که در سال ۲۰۰۵ با هم ادغام شدند) عنوان جهانی را رسمی (دوژور) کرد. به رسمیت شناختن همه برندگان به عنوان قهرمانان باشگاه‌های جهان، با همان عنوان برندگان جام جهانی باشگاه‌های فیفا، یا «قهرمانان باشگاه‌های جهان فیفا». فیفا جام بین قاره‌ای را به‌عنوان سلف مستقیم جام جهانی باشگاه‌ها به رسمیت می‌شناسد و قهرمانان هر دو رقابت‌های یادشده تنها کسانی هستند که به‌طور رسمی توسط فیفا به‌عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان به رسمیت شناخته شده‌اند، همان‌طور که در کیت آماری جام جهانی باشگاه‌های فیفا، سند مسابقات باشگاهی فیفا دیده می‌شود. در مورد درخواست به رسمیت شناختن جام باشگاه‌های جهان در سال ۱۹۵۱، به کوپا ریو مراجعه کنید. در طی اسپانسرینگ توسط تویوتا، یک جایزه اضافی با عنوان «جام تویوتا» معمولاً به معاون تیم برنده اهدا می‌شد. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۸، جام فقط بر اساس امتیاز تعیین می‌شد، همان قالبی که توسط کونمبول برای تعیین برنده فینال جام لیبرتادورس تا سال ۱۹۸۷ استفاده شد. به دلیل این فرمت، زمانی که هر دو تیم در امتیاز برابر بودند، بازی سوم مورد نیاز بود. معمولاً این مسابقه به میزبانی قاره‌ای بود که آخرین بازی این سری در آن برگزار شد. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹، این تورنمنت روش استاندارد اروپایی را برای امتیازات مجموع با گل‌های خارج از خانه به کار گرفت. فینال‌ها از سال ۲۰۰۲ در ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما، همچنین محل برگزاری فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲، برگزار شد. نتایج در لیست زیر، رنگ سبز نشانه بازی پلی‌آف، رنگ زرد نشانه مجموع نتایج دو بازی و رنگ آبی نشانه ضربات پنالتی است. ا.نایب قهرمانورزشگاه (بازی رفت)شهر (بازی رفت)ورزشگاه (بازی برگشت)شهر (بازی برگشت)ورزشگاه (پلی‌آف)شهر (پلی‌آف)۱۹۶۰ رئال مادرید پنیارولسنتناریومونته‌ویدئوسانتیاگو برنابئومادرید۱۹۶۱ پنیارول بنفیکادا لوزلیسبونسنتناریومونته‌ویدئوسنتناریومونته‌ویدئو۱۹۶۲ سانتوسماراکاناریو دو ژانیرودا لوزلیسبون۱۹۶۳ آث میلانسن سیرومیلانماراکاناریو دو ژانیروماراکاناریو دو ژانیرو۱۹۶۴ اینتر میلان ایندپندینتهایندپندینتهآویانداسن سیرومیلانسانتیاگو برنابئومادرید۱۹۶۵سن سیرومیلانایندپندینتهآویاندا۱۹۶۶ پنیارول رئال مادریدسنتناریومونته‌ویدئوسانتیاگو برنابئومادرید۱۹۶۷ راسینگ سلتیکهمپدن پارکگلاسگوراسینگآویانداسنتناریومونته‌ویدئو۱۹۶۸ استودیانتس منچستر یونایتدلا بومبونرابوئنوس آیرسالدترافوردمنچستر۱۹۶۹ آث میلان استودیانتسسن سیرومیلانلا بومبونرابوئنوس آیرس۱۹۷۰ فاینوردلا بومبونرابوئنوس آیرسدکویپروتردام۱۹۷۱ ناسیونال پاناتینایکوسکارایسکاکیسپیرئاسسنتناریومونته‌ویدئو۱۹۷۲ آژاکس ایندپندینتهایندپندینتهآویانداالمپیک آمستردامآمستردام۱۹۷۳ ایندپندینته یوونتوسالمپیک رمرم۱۹۷۴ اتلتیکو مادرید ایندپندینتهایندپندینتهآویانداویسنته کالدرونمادرید۱۹۷۵۱۹۷۶ بایرن مونیخ کروزیروالمپیک مونیخمونیخمینیروبلو هوریزونته۱۹۷۷ بوکا جونیورز بروسیا مونشن گلادباخلا بومبونرابوئنوس آیرسویلد پارککارلسروهه۱۹۷۸۱۹۷۹ الیمپیا مالموورزشگاه مالمومالمودیفنسورز دل چاکوآسونسیون۱۹۸۰ ناسیونال ناتینگهام فارستورزشگاه ملی توکیوتوکیو۱۹۸۱ فلامینگو لیورپول۱۹۸۲ پنیارول استون ویلا۱۹۸۳ گرمیو هامبورگ۱۹۸۴ ایندپندینته لیورپول۱۹۸۵ یوونتوس آرژانتینوس جونیورز۱۹۸۶ ریور پلاته استوا بخارست۱۹۸۷ پورتو پنیارول۱۹۸۸ ناسیونال آیندهوون۱۹۸۹ آث میلان اتلتیکو ناسیونال۱۹۹۰ آث میلان الیمپیا۱۹۹۱ ستاره سرخ بلگراد کولو-کولو۱۹۹۲ سائوپائولو بارسلونا۱۹۹۳ آث میلان۱۹۹۴ ولز سارسفیلد۱۹۹۵ آژاکس گرمیو۱۹۹۶ یوونتوس ریور پلاته۱۹۹۷ بروسیا دورتموند کروزیرو۱۹۹۸ رئال مادرید واسکو دوگاما۱۹۹۹ منچستر یونایتد پالمیراس۲۰۰۰ بوکا جونیورز رئال مادرید۲۰۰۱ بایرن مونیخ بوکا جونیورز۲۰۰۲ رئال مادرید الیمپیاورزشگاه بین‌المللی یوکوهامایوکوهاما۲۰۰۳ بوکا جونیورز آث میلان۲۰۰۴ پورتو اونس کالداس نکات مهم: بعد از اتفاقاتی که در جام بین قاره‌ای ۱۹۶۹ افتاد، قهرمان‌های جام باشگاه‌های اروپا از بازی کردن در این تورنمنت خودداری کردند. قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۱–۱۹۷۰ آژاکس هلند، جای خود را به پاناتینایکوس یونان داد. قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۳–۱۹۷۲ آژاکس هلند جای خود را به دلایل مالی به یوونتوس ایتالیا داد. قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۴–۱۹۷۳ بایرن مونیخ آلمان، جای خود را به اتلتیکو مادرید اسپانیا داد. قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۷–۱۹۷۶ لیورپول انگلیس، جای خود را به بروسیا مونشن گلادباخ آلمان داد. قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۹–۱۹۷۸ ناتینگهام فارست انگلیس، جای خود را به مالمو سوئد داد. قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۹۳–۱۹۹۲ مارسی فرانسه، جای خود را به دلیل رسوایی رشوه در فوتبال فرانسه به آث میلان ایتالیا داد. قهرمانان عملکرد باشگاه‌های مختلف در جداول زیر نشان داده شده است: بر پایه تیم باشگاهقهرمانینایب قهرمانیسال قهرمانیسال نایب قهرمانی آث میلان۳۴۱۹۶۹، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰۱۹۶۳، ۱۹۹۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۳ پنیارول۲۱۹۶۱، ۱۹۶۶، ۱۹۸۲۱۹۶۰، ۱۹۸۷ رئال مادرید۱۹۶۰، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲۱۹۶۶، ۲۰۰۰ بوکا جونیورز۱۱۹۷۷، ۲۰۰۰، ۲۰۰۳۲۰۰۱ ناسیونال—۱۹۷۱، ۱۹۸۰، ۱۹۸۸— ایندپندینته۲۴۱۹۷۳، ۱۹۸۴۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۷۲، ۱۹۷۴ یوونتوس۱۱۹۸۵، ۱۹۹۶۱۹۷۳ سانتوس—۱۹۶۲، ۱۹۶۳— اینتر میلان۱۹۶۴، ۱۹۶۵ سائوپائولو۱۹۹۲، ۱۹۹۳ آژاکس۱۹۷۲، ۱۹۹۵ بایرن مونیخ۱۹۷۶، ۲۰۰۱ پورتو۱۹۸۷، ۲۰۰۴ استودیانتس۱۲۱۹۶۸۱۹۶۹، ۱۹۷۰ الیمپیا۱۹۷۹۱۹۹۰، ۲۰۰۲ گرمیو۱۱۹۸۳۱۹۹۵ ریور پلاته۱۹۸۶۱۹۹۶ منچستر یونایتد۱۹۹۹۱۹۶۸ راسینگ—۱۹۶۷— فاینورد۱۹۷۰ اتلتیکو مادرید۱۹۷۴ فلامینگو۱۹۸۱ ستاره سرخ بلگراد۱۹۹۱ ولز سارسفیلد۱۹۹۴ بروسیا دورتموند۱۹۹۷ بنفیکا—۲—۱۹۶۱، ۱۹۶۲ لیورپول۱۹۸۱، ۱۹۸۴ کروزیرو۱۹۷۶، ۱۹۷۷ سلتیک۱۱۹۶۷ پاناتینایکوس۱۹۷۱ بروسیا مونشن گلادباخ۱۹۷۷ مالمو۱۹۷۹ ناتینگهام فارست۱۹۸۰ استون ویلا۱۹۸۲ هامبورگ۱۹۸۳ آرژانتینوس جونیورز۱۹۸۵ استوا بخارست۱۹۸۶ آیندهوون۱۹۸۸ اتلتیکو ناسیونال۱۹۸۹ کولو-کولو۱۹۹۱ بارسلونا۱۹۹۲ واسکو دوگاما۱۹۹۸ پالمیراس۱۹۹۹ اونس کالداس۲۰۰۴ بر پایه کشور کشورقهرمانینایب قهرمانیتیم‌های قهرمانسال۹۹بوکا جونیورز، ایندپندینته، استودیانتس، ریور پلاته، راسینگ، ولز سارسفیلد(۱۹۶۷، ۱۹۶۸، ۱۹۷۳، ۱۹۷۷، ۱۹۸۴، ۱۹۸۶، ۱۹۹۴، ۲۰۰۰، ۲۰۰۳)۷۵آث میلان، یوونتوس، اینتر میلان(۱۹۶۴، ۱۹۶۵، ۱۹۶۹، ۱۹۸۵، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۱۹۹۶)۶۵سانتوس، سائوپائولو، گرمیو، فلامینگو(۱۹۶۲، ۱۹۶۳، ۱۹۸۱، ۱۹۸۳، ۱۹۹۲، ۱۹۹۳)۶۲پنیارول، ناسیونال(۱۹۶۱، ۱۹۶۶، ۱۹۷۱، ۱۹۸۰، ۱۹۸۲، ۱۹۸۸)۴۳رئال مادرید، اتلتیکو مادرید(۱۹۶۰، ۱۹۷۴، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲)۳۲بایرن مونیخ، بروسیا دورتموند(۱۹۷۶، ۱۹۹۷، ۲۰۰۱)۳۱آژاکس، فاینورد(۱۹۷۰، ۱۹۷۲، ۱۹۹۵)۲۲پورتو(۱۹۸۷، ۲۰۰۴)۱۵منچستر یونایتد(۱۹۹۹)۱۲الیمپیا(۱۹۷۹)۱—ستاره سرخ بلگراد(۱۹۹۱)—۲———۱———۱———۱———۱———۱—— بر پایه قاره قارهکنفدراسیونقهرمانینایب قهرمانیتیم‌های قهرمانکشورهای قهرمانآمریکای جنوبیکونمبول۲۲۲۱۱۳۴اروپایوفا۲۱۲۲۱۲۷ نکته: بعد از اتفاقاتی که در جام بین قاره‌ای ۱۹۶۹ افتاد، قهرمان‌های جام باشگاه‌های اروپا از بازی کردن در این تورنمنت خودداری کردند و جایشان را به نایب قهرمانان جام باشگاه‌ها دادند. او موفق شده تا در ۳ بازی، ۷ گل را به ثمر برساند؛ از جمله یک هتریک در برابر بنفیکا پله با زدن ۷ گل در سه بازی، بهترین گلزن تاریخ این رقابت‌ها است. او در سال ۱۹۶۲ مقابل بنفیکا پرتغال ۵ گل به ثمر رساند از جمله یک هتریک در بازی برگشت در لیسبون که تنها هتریک در تاریخ این رقابت‌ها بود. بازیکنباشگاهگلبازیسال پله سانتوس۷۳۱۹۶۲، ۱۹۶۳ آلبرتو اسپنسر پنیارول۶۶۱۹۶۰، ۱۹۶۱، ۱۹۶۶ لوئیس آرتیمه ناسیونال۳۲۱۹۷۱ خوزه ساسیا پنیارول۳۱۹۶۱ سانتاسا بنفیکا۴۱۹۶۱، ۱۹۶۲ ساندرو مازولا اینتر میلان۱۹۶۴، ۱۹۶۵ هتریک‌ها پله تنها بازیکن تاریخ این رقابت است که موفق شده است هتریک کند. | ## جمع‌بندی | بازیکنکشورباشگاهحریفگلزمان گلنتیجهتورنمنتدورتاریخپله برزیل سانتوس بنفیکا۳۵–۲جام بین قاره‌ای ۱۹۶۲دور برگشت۱۱ اکتبر ۱۹۶۲ بهترین بازیکن بهترین بازیکن مسابقه از سال ۱۹۸۰ انتخاب شد.