موضوع مقاله: بادبادک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بادبادک | مقدمه: بادبادک‌ها در طول تاریخ برای اهداف گوناگونی از جمله تفریح، مراسم فرهنگی و مذهبی، کاربردهای نظامی، تحقیقات علمی و حتی تولید انرژی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. | ## بخش 1: بادبادک | پرواز بادبادک بر اساس اصول آیرودینامیک و با ایجاد نیروی برآر (Lift) در اثر عبور جریان هوا از روی سطح آن صورت می‌گیرد. تاریخچه خاستگاه در آسیا شواهد تاریخی نشان می‌دهد که بادبادک برای اولین بار در حدود ۲۸۰۰ سال پیش در چین اختراع شده است. اولین بادبادک‌ها از موادی مانند ابریشم برای بادبان و چوب بامبو برای چارچوب ساخته می‌شدند که سبک و در عین حال مقاوم بودند. در ابتدا، بادبادک‌ها در چین کاربردهای نظامی داشتند؛ از آن‌ها برای اندازه‌گیری فاصله، ارسال سیگنال و حتی ترساندن دشمنان استفاده می‌شد. داستان‌های تاریخی متعددی به استفاده از بادبادک برای حمل پیام یا حتی بلند کردن سربازان برای دیده‌بانی اشاره دارند. از چین، هنر بادبادک‌سازی به تدریج به دیگر نقاط آسیا مانند کره، ژاپن، هند و افغانستان گسترش یافت. در ژاپن، بادبادک‌ها در مراسم شینتو برای دور کردن ارواح شیطانی و تضمین برداشت خوب محصول به پرواز درمی‌آمدند. ورود به اروپا و غرب بادبادک در قرن سیزدهم میلادی توسط مارکو پولو به اروپا معرفی شد. با این حال، تا قرن شانزدهم و هفدهم، بادبادک‌ها بیشتر به عنوان یک سرگرمی عجیب و غریب برای کودکان و بزرگسالان شناخته می‌شدند و کاربرد علمی یا عملی جدی برای آن‌ها متصور نبود. هنگامی که باد با سرعت معینی به سطح بادبادک که تحت یک زاویه (زاویه حمله) قرار دارد برخورد می‌کند، جریان هوا در بالای سطح بادبادک سریع‌تر از پایین آن حرکت می‌کند. طبق اصل برنولی، این اختلاف سرعت باعث ایجاد اختلاف فشار می‌شود؛ فشار در بالای سطح کاهش یافته و در پایین آن افزایش می‌یابد. نیروی کشش نخ که توسط فرد کنترل‌کننده اعمال می‌شود، بادبادک را در مقابل نیروی پسار نگه می‌دارد و از دور شدن آن جلوگیری می‌کند. پایداری بادبادک نیز اغلب توسط یک دم یا طراحی آیرودینامیکی خاص (مانند بادبادک‌های دلتا) تأمین می‌شود که به حفظ تعادل آن در برابر تلاطم‌های باد کمک می‌کند. | ## بخش 2: بادبادک | چارچوب، اسکلت اصلی بادبادک است که شکل آن را حفظ می‌کند و به صورت سنتی از چوب بامبو یا نی ساخته می‌شد، اما امروزه از مواد سبک و مقاومی مانند فایبرگلاس یا فیبر کربن نیز استفاده می‌شود. بادبادک‌ها در طرح‌ها و شکل‌های بسیار متنوعی وجود دارند که هر کدام ویژگی‌های پروازی متفاوتی دارند. برخی از متداول‌ترین انواع عبارتند از: بادبادک لوزی (Diamond): ساده‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نوع بادبادک که اغلب دارای یک دم بلند برای حفظ پایداری است. بادبادک دلتا (Delta): به شکل مثلث است و به دلیل پایداری بالا و قابلیت پرواز در بادهای ملایم، محبوبیت زیادی دارد. بادبادک جعبه‌ای (Box Kite): دارای ساختاری سه‌بعدی و متشکل از سلول‌های مکعبی است که توسط لارنس هارگریو در سال ۱۸۹۳ اختراع شد. این بادبادک‌ها نیروی برآر زیادی تولید می‌کنند و در بادهای شدید بسیار پایدار هستند. بادبادک فویلی یا پارافویل (Parafoil): این نوع بادبادک چارچوب سخت ندارد و شکل خود را از طریق باد ورودی که سلول‌های پارچه‌ای آن را پر می‌کند، به دست می‌آورد. این طراحی باعث سبکی و قدرت بالای آن‌ها شده و در ورزش‌هایی مانند کایت‌سرفینگ کاربرد فراوانی دارد. بادبادک جنگی (Fighter Kite): بادبادک‌های کوچکی هستند که بسیار سریع و مانورپذیر طراحی شده‌اند و در مسابقات "جنگ بادبادک‌ها" برای بریدن نخ بادبادک‌های دیگر استفاده می‌شوند. کاربردهای علمی و نظامی در قرن هجدهم و نوزدهم، بادبادک به ابزاری مهم برای تحقیقات علمی تبدیل شد. در سال ۱۷۵۲، بنجامین فرانکلین آزمایش معروف خود را با به پرواز درآوردن یک بادبادک در طوفان تندری انجام داد تا ثابت کند که صاعقه نوعی الکتریسیته است. دانشمندان دیگری مانند الکساندر ویلسون از بادبادک‌ها برای اندازه‌گیری دمای هوا در ارتفاعات مختلف استفاده کردند. برادران رایت نیز از بادبادک‌ها و تونل‌های باد برای آزمایش اصول آیرودینامیک و توسعه طرح‌های اولیه هواپیمای خود بهره بردند. | ## بخش 3: بادبادک | در عرصه نظامی، بادبادک‌ها برای دیده‌بانی، سیگنال‌دهی و حتی به عنوان هدف تمرینی برای توپخانه به کار گرفته می‌شدند. در طول جنگ جهانی دوم، برخی از خلبانان سرنگون‌شده از بادبادک‌های جعبه‌ای برای بالا بردن آنتن رادیوی اضطراری خود استفاده می‌کردند تا بتوانند درخواست کمک ارسال کنند. کاربردهای فرهنگی و تفریحی امروزه بادبادک‌بازی یکی از محبوب‌ترین فعالیت‌های تفریحی در سراسر جهان است. فستیوال‌های بادبادک متعددی در کشورهای مختلف برگزار می‌شود که هنرمندان و علاقه‌مندان، بادبادک‌های غول‌پیکر و خلاقانه خود را به نمایش می‌گذارند. از جمله معروف‌ترین این فستیوال‌ها می‌توان به جشنواره بین‌المللی بادبادک در گجرات هند، جشنواره بادبادک بالی در اندونزی و جشنواره بین‌المللی بادبادک در دیئپ فرانسه اشاره کرد. برای مثال، در گواتمالا، در روز مردگان، مردم بادبادک‌های بزرگ و رنگارنگی را به پرواز درمی‌آورند با این باور که این کار به ارتباط با ارواح درگذشتگان کمک می‌کند. کایت‌سرفینگ (Kitesurfing) یا کایت‌بوردینگ، ورزشی آبی است که در آن ورزشکار با استفاده از یک بادبادک بزرگ فویلی بر روی یک تخته موج‌سواری حرکت می‌کند. بادبادک‌بازی در فرهنگ‌ها بادبادک‌بازی در افغانستان و پاکستان یک سنت فرهنگی ریشه‌دار و پرشور است. شرکت‌کنندگان نخ بادبادک خود را با مخلوطی از شیشه خرده‌شده و چسب آغشته می‌کنند تا بتوانند نخ بادبادک حریفان را ببرند. این سنت به زیبایی در رمان معروف خالد حسینی، بادبادک‌باز، به تصویر کشیده شده است. در ایران نیز بادبادک‌بازی از دیرباز یک سرگرمی رایج برای کودکان و نوجوانان، به‌ویژه در فصل بهار و تابستان بوده است. | ## جمع‌بندی | بادبادک‌ها اغلب به صورت دستی و با استفاده از کاغذ و چوب ساخته می‌شدند و در فضاهای باز و دشت‌ها به پرواز درمی‌آمدند.