موضوع مقاله: آلفرد ادوارد هاوسمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلفرد ادوارد هاوسمن | مقدمه: او در دوران دانشجویی در دانشگاه آکسفورد، استعدادهای درخشانی از خود نشان داد اما در آزمون نهایی در درس ادبیات انسانی رد شد و در سال ۱۸۸۲ به‌عنوان کارشناس ثبت اختراع در لندن مشغول به کار شد. | ## بخش 1: آلفرد ادوارد هاوسمن | او در اوقات فراغت خود به نقد متون کلاسیک یونانی و لاتین می‌پرداخت و آثاری که به چاپ می‌رساند، به‌عنوان یک محقق مستقل، شهرت علمی بالایی برایش به ارمغان آورد و در سال ۱۸۹۲ به‌عنوان استاد زبان لاتین در کالج دانشگاهی لندن منصوب شد. او به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین کلاسیک‌دانان عصر خود و یکی از بزرگترین دانشوران کلاسیک شناخته می‌شود.Brink 1986, p. هاوسمن معروف‌ترین اثرش، پسری از شراپشایر را به طور عمده در سال ۱۸۹۵ در اوج خلاقیت خویش سرود و یک سال بعد، یعنی ۱۸۹۶، آن را منتشر کرد؛مختاری اردکانی ۱۳۸۵، ص ۱۱۷. این مجموعه به تدریج خوانندگان گسترده‌ای را به خود جلب کرد و به‌ویژه در طول جنگ جهانی اول برای مخاطبان جوان جذاب بود. او در یکی از سخنرانی‌هایش به نام «نام و سرشت شعر» این ایده را ارائه داد که شعر نمی‌بایست تشریح یا تحلیل شود و خواننده باید با اثرات باظرافت جسمانی آن را بشناسد. از آنجا که اشعار وی تراژیک بوده و نیز سبک خاصی داشتند، با انتقادهایی نیز مواجه گشتند. مختصه اشعار او بدبینی رمانتیک و درونمایه‌های کارهای او تراژیک و شامل جان دادن در جوانی است. هاوسمن در اشعارش عشق و دوستی را همراه با ناپایایی و خیانت و فنا می‌دید و زیبایی طبیعت را همراه با بی‌اعتنایی. بخشی از صراحت و تندی اشعار هاوسمن در دانش‌پژوهی‌های او نیز یافت می‌شود که در آن‌ها با شوخ‌طبعی طعنه‌آمیزی از عقل سلیم دفاع می‌کرد و همین باعث ترس دیگران از او شد. آلفرد آرام، کنجکاو و درس‌خوان بود و اشتیاق زیادی به یادگیری زبان‌های لاتین و یونانی داشت. مادرش از پدر سلیسیترش برای او عزیزتر بود ولی در روز تولد دوازده سالگی‌اش او را از دست داد که احتمالاً این حادثه ناگوار روی منفی‌گرایی اشعارش تأثیر داشته است. بعد از فوت مادرش، پدر او با یکی از اقوام که از او بزرگتر بود (لوسی)، در سال ۱۸۷۳ ازدواج مجدد کرد. دو تای دیگر از خواهران و برادرانش هم نویسنده شدند؛ خواهرش (کلمنس آنی هاوسمن) و برادرش (لارنس هاوسمن). هاوسمن در مدرسه کینگ ادوارد در بیرمنگام و بعدتر در مدرسه برومزگرو تحصیل کرد و استعداد درخشان آکادمیک خود را آشکار کرد و برای اشعارش برنده جوایزی شد. در سال ۱۸۷۷، او بورسیه تحصیلی آزاد کالج سنت جان، آکسفورد را دریافت کرد و برای تحصیل در رشته مطالعات کلاسیک به آنجا رفت و از همان زمان سرودن شعر را شروع کرد. گرچه طبیعتش درونگرا بود، دوستی‌های محکمی با دو هم‌اتاقی، موزز جان جکسون (۱۸۵۸–۱۹۲۳) و آلفرد پلارد، شکل داد. اگرچه هاوسمن در سال ۱۸۷۹ در امتحانات «اعتدال کلاسیک» رتبه اول را کسب کرد اما تعهد او به تحلیل متون باعث شد که تاریخ و فلسفه باستان را که بخشی از برنامه‌ی درسی «بزرگان» بود، نادیده بگیرد. بر این اساس، او در امتحانات نهایی رد شد و مجبور شد در ترم میکلمس با تحقیر به دانشگاه بازگردد تا دوباره در امتحان شرکت کند تا حداقل مدرک قبولی در سطح پایین‌تری را کسب کند.Naiditch 1988, p. هاوسمن نسبت به فلسفه بی‌تفاوت بود و بیش از حد به استعدادهای استثنایی خود اعتماد داشت و زمان زیادی را با دوستانش می‌گذراند. پس از آکسفورد، جکسون رفت و در اداره ثبت اختراع لندن مشغول به کار شد و همچنین کاری را برای هاوسمن در آنجا ترتیب داد. آن دو در آپارتمانی در پلاک ۸۲ جاده تالبوت در بی‌واتر همراه با برادر جکسون، آدالبرت، با هم زندگی می‌کردند؛ تا اینکه در سال ۱۸۸۵ هاوسمن به خانه خودش نقل مکان کرد؛ احتمالاً پس از آنکه جکسون در پاسخ به ابراز عشق هاوسمن به او گفت که نمی‌تواند به احساساتش پاسخ مثبت بدهد.Summers 1995, p. جکسون در سال ۱۸۸۷ به هند نقل مکان کرد و در سال ۱۸۸۹ برای ازدواج با رزا چیمبرز برای مدت کوتاهی به آنجا بازگشت. هاوسمن گرچه، به عروسی دعوت نشد؛ به‌احتمال به‌دنبال آگاهی جکسون از احساسات هاوسمن نسبت به خود. پس از ازدواج جکسون، آن‌ها به‌ندرت دوباره یکدیگر را ملاقات کردند و پس از آنکه جکسون در سال ۱۹۱۱ از بریتیش کلمبیا، کانادا بازنشسته شد و یک مزرعه تولید شیر در آلدرگرو، نزدیک ونکوور تأسیس کرد، دیگر یکدیگر را ندیدند. به گفته زندگینامه‌نویس هاوسمن، طرد شدن از سوی جکسون، هاوسمن را به «یک عمر تنهایی بی‌حاصل» محکوم کرد. زندگی کاری اگرچه کارهای اولیه و مسئولیت‌های هاوسمن به‌عنوان استاد شامل هر دو زبان لاتین و یونانی بود اما او شروع به تخصص در شعر لاتین کرد. وقتی بعداً از او پرسیدند که چرا نوشتن در مورد شعر یونانی را متوقف کرده است، پاسخ داد: «فهمیدم که نمی‌توانم در هر دو به کمال برسم.»Gow 1936, p. بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۳۰، هاوسمن نسخه انتقادی خود از کتاب نجوم مارکوس مانیلیوس را در پنج جلد منتشر کرد. گولد، استاد مطالعات کلاسیک در کالج دانشگاهی، درباره دستاوردهای سلف خود نوشت: «میراث دانش هاوسمن چیزی با ارزش دائمی است و این ارزش کمتر در نتایج آشکار، یعنی اثبات گزاره‌های کلی درباره لاتین و حذف اشتباهات نگارشی، بلکه بیشتر در نمونه درخشانی است که او از یک ذهن شگفت‌انگیز در حال کار ارائه می‌دهد... او آخرین منتقد بزرگ متون بود و ممکن است باقی بماند.» با این حال، از دید هری ار، هاوسمن به‌عنوان یک استاد «به‌طرز مشهوری خشک» بود و تأثیر او منجر به سبکی دانشورانه در مطالعه ادبیات و شعر شد که ادب‌شناختی و عاری از احساسات بود.Eyres 2013, pp. بسیاری از همکاران از حملات تند هاوسمن به کسانی که او آن‌ها را به خاطر فضیلت کم مقصر می‌دانست، دستپاچه می‌شدند. | ## بخش 2: آلفرد ادوارد هاوسمن | او در مقاله‌اش با عنوان «اعمال اندیشه در نقد متون» (۱۹۲۱) نوشت: «یک منتقد متون که به کارش مشغول است، به هیچ وجه شبیه نیوتن در حال بررسی حرکت سیارات نیست: او بیشتر شبیه سگی است که به دنبال کک می‌گردد». او بسیاری از محققان معاصر خود را احمق، تنبل، بدردنخور یا هر سه دانست و گفت: «دانش خوب است؛ روش خوب است اما یک چیز فراتر از هر چیز دیگری لازم است و آن این است که سر، نه کدو تنبل، بر روی شانه‌هایتان و مغز، نه پودینگ، در سرتان داشته باشید.» همکار جوان‌تر او، ای. گاو نمونه‌هایی از این حملات را نقل کرد و ذکر کرد که آن‌ها «اغلب به‌شدت وحشیانه بودند».Gow 1936, p. گاو همچنین شرح داد که چگونه هاوسمن دانشجویان را مرعوب می‌کرد و گاهی زنان را به گریه می‌انداخت. به گفته گاو، هاوسمن هرگز نمی‌توانست نام دانشجویان زن را به‌خاطر بیاورد و اظهار داشت که «اگر حافظه خود را با تمایز بین خانم جونز و خانم رابینسون سنگین می‌کرد، ممکن بود آن را بین انحطاط دوم و چهارم فراموش کند». از جمله دانشجویان برجسته‌تر در تدریس او در کمبریج او، ایناک پاول بودGow 1936, p. در زندگی خصوصی، هاوسمن به قدم زدن در روستا، خوراک‌شناسی، سفر هوایی و بازدیدهای مکرر از فرانسه علاقه داشت و در آنجا کتاب‌هایی می‌خواند که «در بریتانیا به‌عنوان پورنوگرافی ممنوع بودند».Graves 1979, p. به یاد او یک درخت گیلاس در آنجا کاشته شد و بعدتر توسط انجمن هاوسمن یک درخت گیلاس جدید نیز در همان نزدیکی کاشته شد. اشعار این زیبا درخت گیلاس سرشار از شکوفه است چون نو عروسی به بوستان منتظر جشن ایستر ایستاده و اکنون از شصت سال عمر من و پس از آن بیست سال آن دیگر باز نخواهد گشت چون از هفتاد بهار بیست بهار برداری مرا فقط پنجاه بهار می‌ماند و چون برای در شکوفه دیدن جهان پنجاه بهار زمان اندکی است به بوستان خواهم رفت تا درخت گیلاس را به برف نشسته ببینم. —پسری از شراپشایر هاوسمن در یکی از سخنرانی‌های خود که عنوانش «نام و سرشت شعر» بود، این ایده را ارائه داد که شعر قابل تحلیل یا تشریح نیست؛ بلکه می‌بایست از طریق اثرات باظرافت جسمانی به خواننده شناسانده شود. عشق و دوستی ناپایدار هستند و سرانجام این‌ها خیانت و چشم فرو بستن از دنیاست.سعیدپور ۱۳۸۹، صص. با اینکه اشعار او به‌دلیل دیدگاه تراژیک و سبک خاصشان با انتقادهایی مواجه شدند اما از نظر احساسی با خوانندگان طنین‌انداز گشته و به تجربیات عمیق انسانی می‌پردازند. پسری از شراپشایر این مجموعه اشعار هاوسمن در سال ۱۸۹۶ به چاپ رسید و متشکل از ۶۳ شعر است. هاوسمن در این اشعار پرسونای یک کارگر مزرعه در شراپشایر شهرستانی در میدلندز غربی را مفروض داشت. سروده‌های ویلیام شکسپیر، شعرهای هاینریش هاینه و تصنیف‌های مرزی اسکاتلندی الگوی هاوسمن بودند که از آن‌ها یاد گرفته بود احساسش را بیان کند و با این حال آن را در فاصله‌ای مشخص نگه دارد. از شعرهای مشهور این مجموعه می‌توان «خطاب به ورزشکاری که در جوانی می‌میرد» را نام برد. مشخصه این اشعار بدبینی و دغدغه مرگ، بدون تسلی مذهبی است (هاوسمن در حالی که هنوز دانشجوی کارشناسی بود، بی‌خدا شده بود). هاوسمن بسیاری از آن‌ها را در حالی که در هایگیت، لندن زندگی می‌کرد، قبل از اینکه هیچگاه به شراپشایر سفر کرده باشد، نوشت. او شراپشایر را در پرتوی آرمانی و شبانی به‌عنوان «سرزمین شادی گمشده» خود معرفی می‌کرد.Housman 1896, p. مجموعه‌های بعدی هاوسمن پس از جنگ جهانی اول شروع به جمع‌آوری مجموعه جدیدی از اشعار کرد. آثار اولیه او بر بسیاری از شاعران بریتانیایی که با نوشته‌هایشان درباره جنگ مشهور شدند، تأثیر گذاشت و او چندین شعر را به‌عنوان اشعار مناسبتی برای بزرگداشت کشته‌شدگان جنگ سرود. از جمله این اشعار می‌توان به گورنوشته ارتشی از مزدوران اشاره کرد که که به افتخار نیروی اعزامی بریتانیا، نیرویی سرآمد اما کوچک از سربازان حرفه‌ای که در آغاز جنگ به بلژیک اعزام شده بودند، سروده شده است. در اوایل دهه ۱۹۲۰، زمانی که موزز جکسون در کانادا در حال مرگ بود، هاوسمن می‌خواست بهترین اشعار چاپ‌نشده خود را جمع‌آوری کند تا جکسون بتواند قبل از مرگش آن‌ها را بخواند. پس از مرگ هاوسمن در سال ۱۹۳۶، برادرش، لارنس، اشعار بیشتری را در کتاب‌های اشعار بیشتر (۱۹۳۶)، ای. اچ.: چند شعر، چند نامه و یک شرح حال شخصی از برادرش (۱۹۳۷) و مجموعه اشعار (۱۹۳۹) منتشر کرد. هاوسمن همچنین بریده‌ای از یک تراژدی یونانی را نقیضه‌طور به انگلیسی نوشت که اولین بار در سال ۱۸۸۳ در مجله برامزگروویان، مجله مدرسه قدیمی او، منتشر شد و بارها تجدید چاپ شد. با وجود ماهیت محافظه‌کارانه آن زمان و احتیاط خودش در زندگی اجتماعی، هاوسمن در اشعارش و به‌ویژه در پسری از شراپشایر، در مورد همدردی‌های عمیق‌ترش کاملاً صریح بود. برای مثال، شعر شماره‌ی ۳۰ از آن مجموعه، از چگونگی «ترس با میل در ستیز بود» سخن می‌گوید: «دیگران، من اولین نیستم، / شرارتی بیش از آنچه جرأتش را داشتند، اراده کرده‌ام». در اشعار بیشتر، او عشق خود به موزز جکسون را در همان عمل بزرگداشت آن دفن می‌کند؛ زیرا احساسات عاشقانه او متقابل نیستند و باید بدون دستیابی، آن‌ها را به گور ببرد.Summers 1995, p. شعر او با عنوان «آه، آن گناهکار جوان با دستبند بر مچ‌هایش کیست؟» که پس از محاکمه اسکار وایلد سروده شده، به نگرش‌های عمومی‌تری نسبت به همجنس‌گرایان می‌پردازد.Housman 1937, p. موسیقی ساختن از اشعار اشعار هاوسمن، به‌ویژه پسری از شراپشایر، توسط بسیاری از آهنگسازان بریتانیایی و به‌ویژه انگلیسی در نیمه اول قرن بیستم به موسیقی تبدیل شد. | ## بخش 3: آلفرد ادوارد هاوسمن | عناصر ملی، روستایی و سنتی سبک او با روندهای مشابه در موسیقی انگلیسی طنین‌انداز شد. در سال ۱۹۰۴، مجموعه پسری از شراپشایر توسط آرتور سامرول تبدیل به موسیقی شد؛ کسی که در سال ۱۸۹۸ شروع به توسعه مفهوم مجموعه آواز انگلیسی در نسخه خود از «ماد» اثر تنیسون کرده بود. استیون بنفیلد معتقد است که آشنایی با مجموعه سامرول بود که آهنگسازان دیگر را به ساختن موسیقی از کارهای هاوسمن سوق داد: احتمالاً رالف وان ویلیامز در اولین اجرا در تالار آئولیان در ۳ فوریه ۱۹۰۵ شرکت داشته است.Banfield 1985, pp. ایور گرنی آهنگساز دیگری بود که اشعار هاوسمن را به موسیقی بدل ساخت که مشهور شدند. در اواخر جنگ جهانی اول، او روی مجموعه لودلاو و تیم برای کوارتت آوازی و زهی کار می‌کرد (منتشرشده در سال ۱۹۱۹) و در سال ۱۹۲۱ مجموعه هشت آهنگی سرزمین بازی غربی را ساخت. یکی دیگر از کسانی که در این دوره آهنگ‌های اشعار هاوسمن را ساخت، جان ایرلند در مجموعه آهنگ‌های سرزمین محتوای گمشده (۱۹۲۰-۲۱) بود. چارلز ویلفرد اور از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰ ۲۴ کار از هاوسمن را به آهنگ و مجموعه آهنگ بدل کرد. نگرش هاوسمن به اقتباس موسیقایی از شعرش و در واقع به موسیقی به طور کلی، یا بی‌تفاوتی بود یا عذاب. او به دوستش پرسی ویترز گفته بود که از موسیقی چیزی نمی‌داند و موسیقی برایش معنایی ندارد. ویترز یک بار صفحه‌ای از موسیقی وان ویلیامز را برایش پخش کرد اما وقتی نگاه انزجارآمیز شاعر را دید، متوجه شد که اشتباه کرده است. با این وجود، تا سال ۱۹۷۶، کاتالوگی ۴۰۰ تبدیل موسیقایی از اشعار هاوسمن را فهرست کرده بود. گاو نوشته شده است که ترجمه آن بدین شرح است: این کتیبه به یاد آلفرد ادوارد هاوسمن، که به مدت بیست و پنج سال استاد کندی لاتین و عضو کالج بود، نوشته شده است. او با پیروی از بنتلی، متن منتقل‌شده از شاعران لاتین را با چنان هوش و ذکاوتی و چنان اندوخته دانش فراوانی تصحیح کرد و تنبلی ویراستاران را چنان تند و شوخ‌طبعانه سرزنش کرد که جایگاه خود را تقریباً به‌عنوان دومین بنیان‌گذار مطالعات متنی تثبیت کرد. او همچنین شاعری بود که حجم کم اشعارش، جایگاه امنی را در فهرست میراث بریتانیا برای او تضمین می‌کرد. از سال ۱۹۴۷، اتاق عمومی آکادمیک دانشگاه کالج لندن با نام اتاق هاوسمن به یاد او اختصاص داده شد. اولین پلاک در سال ۱۹۶۹ در کلبه بایرون در هایگیت بود که این واقعیت را ثبت می‌کرد که پسری از شراپشایر در آنجا نوشته شده است. پلاک‌های بیشتری پس از آن، در زادگاهش در ووسترشر، خانه‌ها و مدرسه‌اش در برومزگرو نصب شدند. یکی دیگر از ابتکارات، مجسمه‌ای در خیابان اصلی برومزگرو بود که شاعر را در حال قدم زدن با عصا در دست نشان می‌داد. پلاک‌های آبی در ووسترشر در صدمین سالگرد چاپ پسری از شراپشایر در سال ۱۹۹۶ نصب شدند. در سپتامبر همان سال، یک پنجره یادبود به شکل لوزی در گوشه شاعران کلیسای وست‌مینستر نصب شد. سال بعد، نمایشنامه اختراع عشق اثر تام استاپارد برای اولین بار روی صحنه رفت که موضوع آن رابطه بین هاوسمن و موزز جکسون است. با نزدیک شدن به صد و پنجاهمین سالگرد تولد او، دانشگاه لندن در سال ۲۰۰۵ ارائه سخنرانی‌های هاوسمن در آنجا در مورد موضوعات کلاسیک را آغاز کرد که در ابتدا هر دو سال یکبار و پس از سال ۲۰۱۱ به‌صورت سالانه برگزار می‌شد. این مراسم در سال ۲۰۰۹ شاهد چاپ نسخه‌ای جدید از پسری از شراپشایر بود که شامل تصاویری از سرتاسر شراپشایر از عکاس محلی توماس گرت بود. آثار مجموعه اشعار پسری از شراپشایر (۱۸۹۶) واپسین اشعار (۱۹۲۲) پسری از شراپشایر: نسخه مجاز (۱۹۲۴) اشعار بیشتر (۱۹۳۶) مجموعه اشعار (۱۹۴۰) مجموعه اشعار (۱۹۳۹)؛ اشعاری که در این جلد آمده‌اند ولی سه تای بالا را شامل نمی‌شوند، به‌عنوان «اشعار اضافی» شناخته می‌شوند. اشعار نسخه خطی: هشتصد بیت از اشعار تاکنون جمع‌آوری نشده از دفترهای نویسنده (۱۹۵۵) ای. هاوسمن: مجموعه اشعار و نثرهای برگزیده (۱۹۸۸) نامهربان با تک‌شاخ‌ها: اشعار کمیک منتخب (۱۹۹۵؛ چاپ دوم ۱۹۹۹) اشعار ای. هاوسمن (۱۹۹۷) پسری از شراپشایر و دیگر اشعار (۲۰۱۰) دانش‌پژوهی کلاسیک اووید (۱۸۹۴؛ در «مجموعه شاعران لاتین» کار جی. آنائی لوکانی، فارسالیا ده کتاب: منتشرشده برای استفاده ناشران (۱۹۲۶؛ چاپ دوم ۱۹۲۷) مقالات کلاسیک ای. هاوسمن (۱۹۷۲؛ ۳ جلد) «کتیبه‌های لاتین هاوسمن»، ویلیام وایت، مجله کلاسیک (۱۹۵۵) ۱۵۹–۶۶ سخنرانی‌های چاپ‌شده این سخنرانی‌ها بر اساس تاریخ ارائه فهرست شده‌اند و در صورت متفاوت بودن، تاریخ اولین انتشار به‌طور جداگانه ذکر شده است. | ## جمع‌بندی | سخنرانی مقدماتی (۱۸۹۲) «سوینبرن» (۱۹۱۰؛ چاپ‌شده در ۱۹۶۹) سخنرانی افتتاحیه کمبریج (۱۹۱۱؛ چاپ‌شده در ۱۹۶۹ با عنوان «محدوده‌های نقد») «اعمال اندیشه در نقد متون» (۱۹۲۱؛ چاپ‌شده ۱۹۲۲) «نام و سرشت شعر» (۱۹۳۳) مجموعه نثر نثرهای برگزیده (۱۹۶۱) نامه‌های گردآوری‌شده نامه‌های ای.