موضوع مقاله: درعیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # درعیه | مقدمه: دِرعیّه شهری در عربستان سعودی، مرکز شهرستان درعیه که در شمال غربی ریاض قرار گرفته است. | ## بخش 1: درعیه | درعیه سکونتگاه اصلی خاندان آل سعود بود و از سال ۱۷۲۷ تا ۱۸۱۸ به عنوان پایتخت دولت نخست سعودی در دوران اولین سلسلهٔ سعودی خدمت کرد. امروزه این شهر مرکز فرمانداری درعیه است که روستاهای عیینه، جبیل و العماریه را نیز شامل می‌شود و بخشی از استان ریاض به‌شمار می‌رود. ناحیه الطریف، نخستین پایتخت سعودی‌ها در درعیه، در سال ۲۰۱۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. نقشهٔ این شهر را می‌توان در موزه ملی عربستان سعودی از طریق یک مدل دقیق و بزرگ مطالعه کرد. موقعیت جغرافیایی ویرانه‌های شهر قدیمی درعیه در دو طرف درهٔ باریکی به نام وادی حنیفه واقع شده است که به سمت جنوب از میان ریاض و فراتر از آن ادامه می‌یابد. این ویرانه‌ها که تقریباً به‌طور کامل از سازه‌های خشتی ساخته شده‌اند، به سه منطقهٔ «غصیبه»، «الملیبید» و «طریف» تقسیم می‌شوند که بر فراز تپه‌هایی مشرف به دره بنا شده‌اند. بخش‌هایی از دیوار شهر که در امتداد لبه‌های وادی ساخته شده و از خشت خام است، به همراه برخی برج‌های دیده‌بانی بلند همچنان پابرجا هستند. شهر مدرن در ارتفاعی پایین‌تر و در پای تپه‌ای که طریف بر آن واقع شده، بنا شده است. جوخه‌ای سی نفره از مسلمانان به رهبری محمد بن مسلمه به مأموریتی نظامی اعزام شدند. مسلمانان غنایمی به دست آوردند و با «ثمامه بن اثال حنفی»، رئیس قبیلهٔ بنو حنیفه، بازگشتند. بر اساس وقایع‌نگاری‌های نجد، این شهر در سال ۱۴۴۶ یا ۱۴۴۷ میلادی توسط «مانع بن ربیعه المریدی»، نیای خاندان سلطنتی سعودی، بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 2: درعیه | مانع و طایفهٔ او به دعوت «ابن درع»، حاکم وقت مجموعه‌ای از سکونتگاه‌ها که امروزه ریاض را تشکیل می‌دهند، از منطقهٔ قطیف در شرق عربستان به این منطقه آمدند. در سال ۱۷۴۴، وی پناهگاهی برای محمد بن عبدالوهاب، عالم مذهبی اهل عیینه، فراهم کرد. ابن سعود با اجرای دیدگاه‌های مذهبی وهابیت موافقت کرد و بدین ترتیب دولت نخست سعودی با پایتختی درعیه متولد شد. درعیه به سرعت رشد کرد و به بزرگ‌ترین شهر نجد و یکی از شهرهای مهم عربستان تبدیل شد. با این حال، فتح شهرهای مقدس مکه و مدینه توسط سعودی‌ها، خشم امپراتوری عثمانی را برانگیخت که منجر به نبرد عثمانی و سعودی (۱۸۱۱–۱۸۱۸) شد. نیروهای عثمانی و مصری به فرماندهی ابراهیم محمدعلی پاشا، پس از یک محاصرهٔ طولانی، درعیه را در سال ۱۸۱۸ تسلیم و تخریب کردند. هنگامی که سعودی‌ها در سال ۱۸۲۴ دوباره قدرت را به دست گرفتند، پایتخت خود را به جنوب، یعنی شهر ریاض منتقل کردند. با وجود انتقادات بابت تخریب میراث تاریخی صدر اسلامی در عربستان سعودی، دولت سعودی بازسازی گسترده‌ای را در قلمرو محمد بن عبدالوهاب انجام داد و آن را به یک جاذبهٔ گردشگری بزرگ تبدیل کرد. طرح توسعهٔ منطقهٔ طریف با هدف تبدیل این منطقه به یک مرکز فرهنگی و گردشگری ملی در سه مرحله برنامه‌ریزی شده است که شامل موزه‌های زیر خواهد بود: موزه جنگ و دفاع. قصر سعد بن سعود: یکی از بزرگ‌ترین قصرهای محوطه که به دلیل حیاط آن که به عنوان اصطبل استفاده می‌شد، مشهور است. حمام طریف و مهمان‌سرا: ساختمانی سنتی شامل حیاط‌های کوچک که روش‌های عایق‌بندی آب در معماری قدیم را نشان می‌دهد. | ## بخش 3: درعیه | منطقه البجیری: مرکز مذهبی سکونتگاه تاریخی که مسجد محمد بن عبدالوهاب در آن قرار داشت و اکنون به یک پارک میراث فرهنگی تبدیل شده است. غصیبه: نخستین مرکز درعیه پیش از انتقال قدرت به طریف، که قدمت آن به قرن هفدهم میلادی بازمی‌گردد. سایر بناهای قابل توجه قصر العوجا یک کاخ سلطنتی بزرگ متعلق به خاندان سعودی است که در مجاورت شهر قدیمی و در کرانهٔ جنوبی وادی حنیفه بنا شده است. مسجد السریحه بنایی مدرن است که به سبک سنتی مناطق مرکزی عربستان ساخته شده و در ضلع غربی پارک میراث البجیری قرار دارد. مسجد نخیل العذیبه در فاصلهٔ کوتاهی از غرب شهر قدیمی، در مزرعهٔ سلطان بن سلمان واقع شده است. موزه‌ها تعدادی از قصرهای شهر قدیمی بازسازی شده و به عنوان موزه مورد استفاده قرار می‌گیرند. موزه روزگاران گذشته در شمال منطقهٔ البجیری قرار دارد و مجموعه‌ای از اشیاء را در خود جای داده است که نشان‌دهندهٔ زندگی روزمره در مرکز عربستان در اوایل و اواسط قرن بیستم است. این ورزشگاه خانهٔ تیم فوتبال «موسم اف‌سی» (Mosim FC) است که به «افتخار درعیه» شهرت دارند. آب و هوا درعیه دارای تابستان‌های طولانی، بسیار گرم و خشک، و زمستان‌های خنک و خشک است. | ## جمع‌بندی | طبق سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، درعیه در ردهٔ اقلیم بیابانی (BWh) قرار می‌گیرد.