موضوع مقاله: خاستگاه پالاواییان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاستگاه پالاواییان | مقدمه: شواهد تاریخی، انسان‌شناختی و زبان‌شناختی جدید، بیانگر این است که سلسلهٔ «پالاوا«Pallava»، نام سلسله‌ای بوده‌است در جنوب هند که از سدهٔ چهارم میلادی تا پایان سدهٔ نهم قدرت داشته‌اند و پایتختشان شهر «کانچیپورام» (Kanchipuram) بوده‌است و تبار ایشان چندان دانسته‌نیست .» احتمالاً هم تبار پارتیان بوده‌اند و نام ‹‹پالاوا›› نیز صورتی دیگر از واژهٔ شناخته شدهٔ سانسکریت «پَهْلَوَه«Pahlava»» می‌باشد. | ## بخش 1: خاستگاه پالاواییان | سخن می‌گفته‌اند و پهلوی نیز از جمله زبانهایی است که در ایران بدان تکلم می‌شده‌است (پس ایشان همانها یاگروهی از آنانی هستند‌‌‌‌ که‌در زبان فارسی «پهلویان» خوانده می‌شوند) .دکتر ‹‹ج. بیولِر›› نیز می‌گوید که ‹‹پَهْلَوَه›› و اصل ایرانی آن، یعنی «پَهْلَوْ"Pahlav" »، صورت تغییریافتهٔ «پَرْثَوَه"Parthava"، این صورت در زبان پارسی باستان برای اشاره به سرزمینی شرقی به کاررفته‌است .» هستند . باید به این نکته توجه نمود که در نسخه‌های متفاوت «پورانا«Purana» با تلفظ / purāṇá / (مطابق با آوا‌‌‌نویسی IAST که در دائرةالمعارف اینترنتی Wikipedia نیز برای آوانگاری زبان سانسکریت به کار رفته) نام عمومی بخشی از متنهای مذهبی هندو است.»ها، در جایی‌از واژه‌«پَهلَوَه» و در جایی دیگر برای نامیدن همان گروه از مردم از واژهٔ «پالاوا» استفاده شده‌است . ‹‹پالاوا››ها آن دسته از ‹‹پَهلَوَه››ها یا پهلویان بوده‌اند که هم‌پیمان با «سَکَه«Saka» ؛ «سَکَ» یا "سَکاً نام عمومی قومی بوده‌است که در زبان پارسی باستان و در کتیبه‌های داریوش به گونهٔ / سَکَ / و در ادبیات باستانی هندی به گونهٔ / śaka / مطابق با آوانگاری IAST نامیده شده‌اند . آوای این نام تقریباً معادل / شَکَ / می‌باشد .»ها (یا ‹‹سَکا››ها) و «کَمبُجَه«Kamboja»، نام کشوری باستانی و نیز نام یک تیرهٔ جنگجو از هندوایرانیان است که در آن کشور ساکن شدند و در متنهای بودایی به عنوان یکی از پادشاهی‌های شانزده گانهٔ بزرگ از آن یاد شده‌است .»ها، به تدریج در طی سده‌های دوم و یکم پیش از میلاد به درون شبه قاره نفوذ کردند و در سده‌های نخستین مسیحیت در جنوب و جنوب غربی هند مسکن‌‌ گزیدند . در «مَرْکِنْدِیا پورانا«Markendeya Purana»، یکی از پوراناها است که از پَهْلَوَها در آن نام برده شده‌است .» که یکی از پوراناها می‌باشد و نیز در «بْرْهَت سَمْهیتا«Brhat Samhita»، از کتب قدیم هندیان که در قرن ششم میلادی به رشتهٔ تحریر در آمده‌است .»، آشکارا شواهدی است مبنی بر اینکه سکونتگاه‌های پهلوها و کمبُجَه‌ها در جنوب غرب هندوستان امروزی بوده‌است . | ## بخش 2: خاستگاه پالاواییان | مَهاجان، در کتاب «هند باستان» خود (صفحة ۶۳۰) نقل کرده‌است که پادشاه «قَنّوج"Kanauj" یا «Kannauj»، که در فارسی آن را «قَنّوجْ» یا «قِنّوجْ» می‌گویند؛ شهری است در ایالت «اوتار پرادش» هند که در گذشته پایتخت یکی از پادشاهی‌های هندو بوده‌است و به نقل از لغتنامهٔ دهخدا نام شهری است که محمودبن سبکتگین آن را گشود و در ناحیة فرخ آباد در ۵۰ میلی رود گنگ واقع است .»، بنام «یَسُوَرمَنYasovarman» (که در قرن هشتم میلادی سلطنت می‌کرده‌است)، با شاه «مَگَذَه«Magadha»، نام کشوری است باستانی که در شمال خلیج بنگال واقع بوده، با تلفظ /مَگَذَ/ که در هردوی رامایَنَه و مَهابْهارَتَه به آن اشاره شده‌است . در ضمن به دوران بودا، یکی از چهار پادشاهی بزرگ هند بوده که در فاصلة میانه‌های قرنهای ششم و پنجم پیش از میلاد در اوج قدرت بوده‌است (نقل از دائرةالمعارف ویکیپیدیا) .»نبرد کرد . شاه «وَنْگَه"Vanga"، با آوای /vaṅga/ به آوانویسی IAST، نام کشوری باستانی است که در شرق کشور امروزی هندوستان قرار داشته‌است و بازماندهٔ آن امروز کشور بنگلادش و ایالت بنگال غربی در هند است که در انگلیسی آن را /بِنگال/ خوانند و در فارسی /بَنگال/ و / بِنگال/ هردو را گویند .» (یا سرزمین قدیم بنگال م.) را بکشت، به سواحل شرقی دست یافت، شاه «دَکَن«Deccan»، نامی است که مفهوم جنوب می‌دهد و آن را بر بخش بزرگی از سرزمین هند که در جهت جنوب واقع است گذاشته‌اند . در زبان سانسکریت این نام به گونهٔ دَکْشینَه با آوای / dakṣiṇa / به آوانگاری IAST می‌باشد .» را شکست داد، از کوهستان «مَلَیَه"Malaya"، با آوای /مَلَیَ/، نام باستانی کوهستانی است که بر اساس توصیفاتی که در متون سنسکریت و غیر از آن آمده‌است احتمالاً در جنوب هند امروزی و در جهت شرقی سواحل دریای عرب قرار داشته‌است .» گذشت (کوهستانی که به احتمال در جهت شرقی ناحیة «مَلِبار«Malabar»، ناحیه‌ای در جنوب هند است که میان دریای عرب و کوهستان گاتس غربی واقع شده‌است .» و در جنوب «مَیسورمَیسور(Mysore) ایالتی در جنوب هند که مرکز آن بنگالور (یا بنگلور) است.» باشد)، به دریای جنوبی رسید و با «پارَسیکَه"Parasika"، با آوای /پَرَسیکَ/ یا /پارَسیکَ/ نام قومی است . در متون سانسکریت گاه که به مردمان مختلف از جمله کمبُجَه‌ها اشاره می‌شود، از ایشان نام برده شده‌است .»ها نبرد کرد. آنگاه از ساکنان کوهستان «گات«Ghat»، واژه‌ای انگلیسی از ریشهٔ هندی «غات» به معنای «پله» است و در هندوستان از جمله در شهر بنارس در حاشیهٔ رودها پله‌ها یا سکوهایی بزرگ به همین نام درست می‌کنند تا بر آنهاشست‌وشو و غسل کنند . | ## بخش 3: خاستگاه پالاواییان | این واژه در حالت جمع نام کوهستانی در جنوب هند است که به دوبخش اصلی غربی و شرقی جدا می‌شود که در انگلیسی آنها را ‹‹ وِسترن گاتس ›› و ‹‹ ایسترن گاتس ›› می‌گویند .»های غربی باج ستاند و سپس به سوی شمال راه سپرد تا به کرانه‌های رودخانهٔ «ناربادا«Narbada» رودخانه‌ای است در نواحی مرکزی هند که به نوعی مرز میان شمال و جنوب هند به شمار می‌آید .» رسید. بر مبنای شاهدی که آمد، یک بخش از پهلوَه‌ها (یعنی «پارَسیکَه»ها یا «پَرَسیکَه»ها) نیز پیشتر و در حدود ربع نخست سدهٔ هشتم در نواحی جنوبی هند ساکن بوده‌اند . پس چنین به نظر می‌آید که پالاواهای شهر «کانچی«Kanchi»، نام یک پادشاهی باستانی در نواحی جنوبی هند است که در منظومهٔ حماسی مَهابهارَتَه به آن اشاره شده و نیز نام شهری است در جنوب هند و در ایالت «تامیل نادو» .» در واقع شاخه‌ای از پهلویان ایرانی بوده‌اند؛ کسانی که در گذر زمان به کیش هندو درآمدند و پیرو آئین برهمنی شدند . این نکته حاکی از آن است که برخی خاندان‌های متهور و ماجراجو از میان کمبُجَه‌های هندی (که متحدان پهلوه‌ها بودند)، از راه دریا به هندوچین رفته، پادشاهی ‹‹کمبوجَه›› را در شمال «فونان«Funan»، نام یک حکومت هندی منش در ناحیهٔ ریزش رود مِکُنگ به دریای چین جنوبی که پیش از امپراتوری خِمِرها (قرن نهم تا پانزدهم میلادی) برقرار بوده‌است .» و در حدود سده‌های پنجم و ششم میلادی پی‌ریخته‌بودند. | ## جمع‌بندی | در این روایت نکته‌ای نهفته‌است و ما را بدانجا رهنمون می‌شود که شاید بخشی از پَهلوَه‌ها (یعنی همان پارسیکه‌ها ،) در حوالی سده‌های پنجم و ششم مسیحی یا حتی زودتر از آن وارد جمعیت انبوه ‹‹مهاراشترا›› شده، با آنها درآمیخته بودند.