موضوع مقاله: صهیون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صهیون | مقدمه: صَهیون واژه‌ای عبری است که در کتاب مقدس از آن در اشاره به شهر اورشلیم استفاده شده‌است. | ## بخش 1: صهیون | معمول است که این مکان را در بخش شرقی-جنوبی اورشلیم در دورهٔ معبد دوم تعیین کنند که شهر داوود، عوفِل و کوه موریا را دربر می‌گیرد. این واژه نزد یهودیان به‌معنای شهر اورشلیم به‌کار می‌رود؛ ولی در متون دینی یهود، «صهیون» به آرمان و آرزوی ملت یهود برای بازگشت به سرزمین اسرائیل و تجدید دولت یهود اشاره دارد. صهیون به‌عنوان نامِ مکان بر اساس آنچه که از کتاب مقدس برمی‌آید، نام "صهیون" شامل بخش شرقی اورشلیم کتاب مقدس است: کوه معبد و تپه‌ای که در جنوب آن قرار دارد، شهر داوود که در زمان فتح اورشلیم توسط داوود و پس از آن اورشلیم بر آن گسترش یافت.כמבואר בספר שמואל ב', פרק ה', פסוקים ו'–ז', וספר מלכים א', פרק ח', פסוק א'. با این حال، نام "صهیون" اغلب در کتاب مقدس به‌عنوان نام کوه معبد و همچنین به‌عنوان نام اورشلیم استفاده می‌شود.מאיר פלסנר ויעקב שלום ליכט, אנציקלופדיה מקראית, כרך ג', ערך ירושלים, עמ' 763. به‌عنوان نام اورشلیم، نام "صهیون" به قلعه‌ای اطلاق می‌شود که داوود آن را از یبوسیان فتح کرد و همچنین به نام کوهی که شهر یبوس در آن قرار داشت. موقعیت قلعه صهیون در ناحیه جنوب‌شرقی اورشلیم در دوره معبد دوم قرار داشت، بالای وادی قدرون، در نزدیکی محدوده شهر داوود - شهر پایین. داوود نام قلعه را طبق رسم پادشاهان فاتح که شهرها را به نام خود می‌خواندند، گذاشت.שמעון בר אפרת, מקרא לישראל: שמואל ב', ירושלים, מאגנס, 1996, עמ' 54–55 تطابق بین این شهر، که پیش از آن "شالوم" نامیده می‌شد، و نام "صهیون" در کتاب مزامیر (ص 46، آیه 3) آمده است.יהודה אליצור ויהודה קיל, אטלס דעת מקרא, הוצאת מוסד הרב קוק, ירושלים ה'תשנ"ב, עמ' 172 در طول زمان، با گسترش این مکان توسط پادشاهان خاندان داوود، معنای نام "صهیون" نیز به نام کل شهر و تمامی بخش‌های آن گسترش یافت. استنباط کرده‌اند که "کوه صهیون" در این آیه، همان کوه معبد است که در شمال اورشلیم در زمان داوود (شهر داوود) قرار داشته است.אנציקלופדיה תלמודית, כרך כ"ה, נספח לערך ירושלים, טור ת"ש مکان امروزی که به نام "کوه صهیون" شناخته می‌شود، در غرب شهر داوود قرار دارد، جایی که دره مرکزی آن‌ها را از هم جدا می‌کند. | ## بخش 2: صهیون | این نام تنها در دوره بیزانسی به این مکان اطلاق شد و ارتباط مستقیمی با کوه صهیون کتاب مقدس ندارد. صهیون به عنوان لقب اسم "صهیون" به عنوان معادل اورشلیم تبدیل شده است و در کتاب مقدس اورشلیم بیش از ۱۵۰ بار با این لقب ذکر شده است. لقب "صهیون" به عنوان نام اورشلیم، یهودا، سرزمین اسرائیل و ملت اسرائیل به طور جمعی در متن نماز یهودی، در سرودها و دعای‌ها گنجانده شده است. در دعای "شمونه عَشره" در پایان برکت "عبادت" و در ختم آن آمده است: "وچشمان ما در بازگشت تو به صهیون به رحمت خواهیم دید. برکت بر تو ای خداوند، که حضور خود را به صهیون باز می‌گردانی." همچنین در دعای "نحَم" که در روز نهم آب (تیشا بآو) با برکت اورشلیم گفته می‌شود، این عبارت به عنوان معادل "اورشلیم" که با آن در پایان برکت ذکر می‌شود، آمده است: "دلداری می‌دهد صهیون و اورشلیم را می‌سازد." همچنین در برکت "سازنده اورشلیم" که در برکت‌های غذا و برکت "ماین شلوش" آمده است: "رحمت کن بر مردم خود ای صخره‌مان، بر صهیون محل عظمت تو، زبول خانهٔ جلال ما... لقب صهیون در بسیاری از اشعار قرون وسطی گنجانده شده است، مانند در شعر "برکوه اعلی" از ربّی برکوه بن شموئل از مگنِتسا ("و او به دنبال صهیون، شهری که پراکنده شده است، خواهد رفت") و در شعر شاعر ناشناسی از شمال فرانسه با نام "صخره‌ای که از آن خورده‌ایم" ("رحمت کن در بخشندگی خود بر قوم خود، صخره‌مان، بر صهیون محل عظمت تو، زبول خانهٔ جلال ما... در شعر "هاتیکوا" که به سرود جنبش صهیونیستی تبدیل شد و بعدها سرود ملی اسرائیل شد، این عبارت به تنهایی و همچنین همراه با "اورشلیم" آمده است ("چشم‌ها به صهیون می‌نگرند... همچنین مناحم مندل دولیتسکی در شعر خود "صهیون تمتی" که در میان حامیان جنبش صهیونیستی با استقبال زیادی روبه‌رو شد، این عبارت را در سرتاسر شعر به طور مداوم استفاده کرده است. | ## بخش 3: صهیون | گاهی لقب صهیون به لقب سرزمین اسرائیل به طور کلی تبدیل شده است، مانند شعر دلتنگی ربّی یهودا هَلِوی، "صهیون، تو نباید بپرسی"، که به سرزمین اسرائیل به طور کلی اشاره دارد، نه فقط به اورشلیم (چنان که در ادامه آن آمده است: "دل من برای بیت‌ال و فنیول است"). در دوران جدید، عبارت "صهیون" برای جنبش "حبوبه صهیون وبه عربی أحباء صهیون" که از آن جنبش صهیونیسم پدید آمد، مورد استفاده قرار گرفت. نوشته بر روی برچسب: "سکه برنزی از دوره اولین قیام." نوشته سکه: "آزادی صهیون." صهیون در جنگ طول قیام بزرگ یهودی علیه روم نام "صهیون" در سکه‌هایی که توسط دولت انقلابی در اورشلیم در طول قیام بزرگ یهودی علیه روم (۶۶–۷۳ میلادی) ضرب شده است، ظاهر می‌شود. دیوید گودبلات معتقد است که این شعارها برای انتقال اهداف شورشیان به توده‌ها استفاده می‌شدند و به عنوان یک فراخوان وحدت‌بخش برای مبارزه برای صِیّون عمل می‌کردند. مک‌لارن پیشنهاد می‌کند که ظهور این عبارت بر روی سکه‌ها ممکن است به طور خاص به کوه معبد اشاره داشته باشد، به عنوان بخشی از مجموعه‌ای از اصطلاحات که لایه‌های مختلف هویت را منتقل می‌کند: "اورشلیم"، که موقعیت آن و شهر را به عنوان پایتخت ملی نمایان می‌کند، و "اسرائیل"، که بازتاب‌دهنده دولت جدید مستقل است.McLaren, James S. منبع نام طبق واژه‌نامه الیزر بن‌ یهودا از زبان آرامی است و از ریشه "צחא" به معنی "مرگ از تشنگی" گرفته شده است. | ## جمع‌بندی | به گفته دیگران، کلمه صهیون با کلمه عربی "צַהְוָה" که به معنی "رشته کوه" است، ارتباط دارد.