موضوع مقاله: تاریخ فرهنگی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخ فرهنگی | مقدمه: تاریخ فرهنگی رویدادهای گذشته مربوط به انسان‌ها را از طریق محیط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی یا هنرها و آداب و رسومی که یک گروه از آن‌ها حمایت می‌کند، ثبت و تفسیر می‌کند. | ## بخش 1: تاریخ فرهنگی | تاریخ فرهنگی با اشاره به شیوه‌های متمایز مختلف زندگی گروهی از افراد مورد بررسی ایجاد شده است، به مطالعه و تفسیر سوابق جوامع انسانی می‌پردازد. تاریخ فرهنگی شامل مجموع فعالیت‌های فرهنگی گذشته، مانند مراسم، کلاس در اعمال و تعامل با مکان‌ها است. این رویکرد، رویکردهای انسان‌شناسی و تاریخ را برای بررسی سنت‌های فرهنگی عامه و تفاسیر فرهنگی از تجربه تاریخی ترکیب می‌کند. پژواک‌های رویکرد بورکهارت در قرن بیستم را می‌توان در کتاب افول قرون وسطی (۱۹۱۹) اثر یوهان هویزینگا مشاهده کرد.See اغلب تمرکز بر پدیده‌هایی است که توسط گروه‌های غیرنخبه در یک جامعه به اشتراک گذاشته می‌شود، مانند: کارناوال، جشنواره و آیین‌های عمومی؛ سنت‌های نمایشی داستان، حماسه و سایر اشکال کلامی؛ تحولات فرهنگی در روابط انسانی (ایده‌ها، علوم، هنرها، تکنیک‌ها)؛ و تجلیات فرهنگی جنبش‌های اجتماعی مانند ملی‌گرایی. تاریخ فرهنگی همچنین مفاهیم اصلی تاریخی مانند قدرت، ایدئولوژی، طبقه، فرهنگ، هویت فرهنگی، نگرش، نژاد، ادراک و روش‌های تاریخی جدید را به عنوان روایت بدن بررسی می‌کند. بسیاری از مطالعات، تطبیق فرهنگ سنتی با رسانه‌های جمعی (تلویزیون، رادیو، روزنامه‌ها، مجلات، پوسترها و غیره)، از چاپ گرفته تا فیلم و اکنون به اینترنت (فرهنگ سرمایه‌داری) را در نظر می‌گیرند. | ## بخش 2: تاریخ فرهنگی | تاریخ‌نگاری و انقلاب فرانسه حوزه‌ای که اغلب به تاریخ فرهنگی سبک جدید به عنوان تقریباً یک الگو اشاره می‌شود، تاریخ «تجدیدنظرطلبانه» انقلاب فرانسه است که قدمت آن به زمانی برمی‌گردد که فرانسوا فوره در سال ۱۹۷۸ مقاله بسیار تأثیرگذاری با عنوان «تفسیر انقلاب فرانسه» منتشر کرد. «تفسیر تجدیدنظرطلبانه» اغلب به عنوان جایگزینی برای «تفسیر اجتماعی» ظاهراً غالب و ظاهراً مارکسیستی که علل انقلاب را در پویایی طبقاتی می‌داند، توصیف می‌شود. رویکرد تجدیدنظرطلبانه تمایل داشته است که تأکید بیشتری بر «فرهنگ سیاسی» داشته باشد. مورخان انقلاب در چند دهه گذشته با خواندن ایده‌های فرهنگ سیاسی از طریق مفهوم هابرماس از حوزه عمومی، به نقش و جایگاه مضامین فرهنگی مانند جنسیت، آیین و ایدئولوژی در بافت فرهنگ سیاسی فرانسه پیش از انقلاب پرداخته‌اند.[ نیازمند منبع ] مورخانی که می‌توان آنها را زیر این چتر قرار داد عبارتند از راجر شارتیه، رابرت دارنتون، پاتریس هیگونت، لین هانت، کیث بیکر، جون لندز، مونا اوزوف و سارا مازا. البته، همه این محققان علایق نسبتاً متنوعی را دنبال می‌کنند و شاید تأکید بیش از حدی بر ماهیت پارادایمی تاریخ جدید انقلاب فرانسه شده باشد. به عنوان مثال، کالین جونز با تاریخ فرهنگی، هابرماس یا مارکسیسم بیگانه نیست و پیوسته استدلال کرده است که تفسیر مارکسیستی نمرده است، بلکه می‌تواند احیا شود؛ به هر حال، منطق هابرماس به شدت مدیون درک مارکسیستی بود. | ## بخش 3: تاریخ فرهنگی | در همین حال، ربکا اسپانگ نیز اخیراً استدلال کرده است که با وجود تمام تأکیدش بر تفاوت و تازگی، رویکرد «تجدیدنظرطلبانه» ایده انقلاب فرانسه را به عنوان نقطه عطفی در تاریخ (به اصطلاح) مدرنیته حفظ می‌کند و مفهوم مشکل‌ساز مدرنیته خود توجه کمی را به خود جلب کرده است.[ نیازمند منبع ] مطالعات فرهنگی مطالعات فرهنگی یک رشته دانشگاهی محبوب در میان گروه متنوعی از محققان است. این رشته، اقتصاد سیاسی، جغرافیا، جامعه‌شناسی، نظریه اجتماعی، نظریه ادبی، مطالعات فیلم/ویدئو، انسان‌شناسی فرهنگی، فلسفه و تاریخ هنر و نقد هنری برای مطالعه پدیده‌های فرهنگی در جوامع مختلف ترکیب می‌کند. محققان مطالعات فرهنگی اغلب بر چگونگی ارتباط یک پدیده خاص با مسائل ایدئولوژی، ملیت، قومیت، طبقه اجتماعی و/یا جنسیت تمرکز می‌کنند. این اصطلاح توسط ریچارد هوگارت در سال ۱۹۶۴، زمانی که مرکز مطالعات فرهنگی معاصر بیرمنگام را تأسیس کرد، ابداع شد. | ## جمع‌بندی | از آن زمان، این اصطلاح به شدت با استوارت هال، که جانشین هوگارت به عنوان مدیر شد، مرتبط شده است.[ نیازمند منبع ] تاریخ فرهنگی در فرهنگ عامه بی‌بی‌سی تعدادی برنامه تلویزیونی آموزشی در مورد جنبه‌های مختلف تاریخ فرهنگ بشر تولید و پخش کرده است: در سال ۱۹۶۹ «تمدن»، در سال ۱۹۷۳ «عروج انسان»، در سال ۱۹۸۵ «پیروزی غرب» و در سال ۲۰۱۲ «تاریخ جهان» اثر اندرو مار.