موضوع مقاله: دیابت بارداری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیابت بارداری | مقدمه: دیابت بارداری به اختصار GDM وضعیتی است که در آن فرد بدون دیابت در دوران بارداری دچار قند خون بالا می‌شود. | ## بخش 1: دیابت بارداری | چاقی میزان پره اکلامپسی، سزارین و ماکروزومی جنین و همچنین دیابت بارداری را افزایش می‌دهد. نوزادانی که از افرادی با دیابت بارداری که به خوبی درمان نشده‌اند متولد می‌شوند، در معرض خطر ماکروزومی، هیپوگلیسمی پس از تولد و زردی هستند. در درازمدت، کودکان در معرض خطر بیشتری برای اضافه وزن و ابتلا به دیابت نوع ۲ هستند. دیابت بارداری می‌تواند در دوران بارداری به دلیل مقاومت به انسولین یا کاهش تولید انسولین رخ دهد. عوامل خطر شامل اضافه وزن، سابقه دیابت بارداری قبلی، سابقه خانوادگی دیابت نوع ۲ و ابتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک است. برای افرادی که در معرض خطر طبیعی هستند، غربالگری بین هفته‌های ۲۴ تا ۲۸ بارداری توصیه می‌شود. برای افرادی که در معرض خطر بالا هستند، آزمایش ممکن است در اولین ویزیت قبل از زایمان انجام شود. دیابت بارداری با رژیم غذایی دیابتی، ورزش، دارو (مانند متفورمین) و گاهی تزریق انسولین درمان می‌شود. دیابت بارداری بسته به جمعیت مورد مطالعه، ۳ تا ۹ درصد از بارداری‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ۱ درصد از افراد زیر ۲۰ سال و ۱۳ درصد از افراد بالای ۴۴ سال را تحت تأثیر قرار می‌دهد. چندین گروه قومی از جمله آسیایی‌ها، سرخپوستان آمریکایی، بومیان استرالیا و ساکنان جزایر اقیانوس آرام در معرض خطر بیشتری هستند. با این حال، تغییرات در شیوع نیز به دلیل استراتژی‌های غربالگری و معیارهای تشخیصی مختلف است. طبقه‌بندی دیابت بارداری رسماً به عنوان "هر درجه‌ای از عدم تحمل گلوکز با شروع یا اولین تشخیص در دوران بارداری" تعریف می‌شود. این تعریف احتمال ابتلای یک زن به دیابت شیرین تشخیص داده نشده قبلی یا ابتلای همزمان با بارداری به دیابت را تأیید می‌کند. یک زن زمانی مبتلا به دیابت بارداری تشخیص داده می‌شود که عدم تحمل گلوکز فراتر از ۲۴ تا ۲۸ هفته بارداری ادامه یابد. طبقه‌بندی وایت، که به نام پریسیلا وایت، که پیشگام تحقیقات در مورد تأثیر انواع دیابت بر پیامدهای پری‌ناتال بود، نامگذاری شده است، به طور گسترده برای ارزیابی خطر مادر و جنین استفاده می‌شود. این طبقه‌بندی بین دیابت بارداری (نوع A) و دیابت پیش از بارداری (دیابتی که قبل از بارداری وجود داشته است) تمایز قائل می‌شود. این دو گروه بر اساس خطرات و مدیریت مرتبط با آنها به زیرگروه‌های بیشتری تقسیم می‌شوند. دو زیرگروه دیابت بارداری تحت این سیستم طبقه‌بندی عبارتند از: نوع A1: آزمایش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) غیرطبیعی، اما سطح گلوکز خون طبیعی در طول ناشتا و دو ساعت پس از غذا؛ اصلاح رژیم غذایی برای کنترل سطح گلوکز کافی است نوع A2: OGTT غیرطبیعی همراه با سطح گلوکز غیرطبیعی در طول ناشتا یا پس از غذا؛ درمان اضافی با انسولین یا سایر داروها مورد نیاز است دیابتی که قبل از بارداری وجود داشته است نیز تحت این سیستم به چندین زیرگروه تقسیم می‌شود: نوع B: شروع در سن ۲۰ سالگی یا بالاتر و مدت کمتر از ۱۰ سال. شروع زودهنگام یا بیماری طولانی مدت با خطرات بیشتری همراه است، از این رو سه زیرگروه اول. دو مجموعه معیار دیگر برای تشخیص دیابت بارداری وجود دارد که هر دو بر اساس سطح قند خون هستند. معیارهای تشخیص دیابت بارداری، با استفاده از آزمایش تحمل گلوکز ۱۰۰ گرم، طبق گفته کارپنتر و کوستان: ناشتا ۹۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر ۱ ساعت ۱۸۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر ۲ ساعت ۱۵۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر ۳ ساعت ۱۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر معیارهای تشخیص دیابت بارداری طبق گروه ملی داده‌های دیابت: ناشتا ۱۰۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر ۱ ساعت ۱۹۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر ۲ ساعت ۱۶۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر ۳ ساعت ۱۴۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر معیار سوم مورد استفاده توسط گروه مطالعات دیابت در بارداری هند تأیید و توسط ماموریت ملی بهداشت در دستورالعمل‌های آن تأیید شده است DIPSI(دستورالعمل‌های گروه مطالعات دیابت در بارداری هند) آزمایش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) در زنان باردار با اندازه‌گیری گلوکز پلاسما (ANC) پس از ۲ ساعت ناشتا بودن یا غیر ناشتا بودن پس از مصرف ۷۵ گرم گلوکز (مونوهیدرات دکستروز بدون آب) انجام می‌شود. این آزمایش‌ها را می‌توان به سرعت در محیط‌های کم‌درآمد انجام داد، جایی که بسیاری از زنان باردار برای معاینات گلوکز پلاسما در حالت غیرناشتا مراجعه می‌کنند. دستورالعمل‌هایی برای غربالگری عدم تحمل گلوکز (PPBG) در هفته‌های مناسب بارداری: پیش‌بینی دیابت بارداری می‌تواند در صورتی انجام شود که پی‌پی‌بی‌جی ۲ ساعته در هفته دهم ≥۱۱۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد. در هفته هشتم، پی‌پی‌بی‌جی باید تخمین زده شود زیرا در صورتی که پی‌پی‌بی‌جی در این هفته بیش از ۱۱۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد، یک دوره ۲ هفته‌ای برای کاهش آن به پی‌پی‌بی‌جی کمتر از ۱۱۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر در هفته دهم با متفورمین ۲۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز، علاوه بر تغذیه درمانی پزشکی (MNT) و ورزش وجود دارد. عوامل خطر عوامل خطر کلاسیک برای ابتلا به دیابت بارداری عبارتند از: سندرم تخمدان پلی‌کیستیک تشخیص قبلی دیابت بارداری یا پیش‌دیابت، اختلال تحمل گلوکز یا اختلال قند خون ناشتا سابقه خانوادگی که نشان دهنده ابتلای یکی از بستگان درجه یک به دیابت نوع ۲ باشد سن مادر – عامل خطر زن با افزایش سن افزایش می‌یابد (به ویژه برای زنان بالای ۳۵ سال). سن پدر – یک مطالعه نشان داد که سن پدر بالای ۵۵ سال با دیابت بارداری مرتبط است قومیت (افرادی که عوامل خطر بالاتری دارند شامل آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، آفریقایی-کارائیبی‌ها، بومیان آمریکا، اسپانیایی‌تبارها، ساکنان جزایر اقیانوس آرام و افرادی که اصالتاً اهل جنوب آسیا هستند) اضافه وزن، چاقی یا چاقی شدید، خطر را به ترتیب ۲.۱، ۳.۶ و ۸.۶ برابر افزایش می‌دهد. بارداری قبلی که منجر به تولد کودکی با ماکروزومی (وزن بالای هنگام تولد: >صدک ۹۰ یا >۴۰۰۰ گرم (۸ پوند ۱۲.۸ اونس شده باشد سابقه زایمان ضعیف قبلی سایر عوامل خطر ژنتیکی: حداقل ۱۰ ژن وجود دارد که پلی‌مورفیسم خاصی در آنها با افزایش خطر دیابت بارداری مرتبط است، به ویژه TCF7L2. وقتی این ژن به درستی کار نکند، می‌تواند منجر به تولید انسولین کمتر و سطح قند خون بالاتر شود. علاوه بر این، آمارها خطر دو برابری ابتلا به دیابت بارداری را در افراد سیگاری نشان می‌دهند. حدود ۴۰ تا ۶۰ درصد از زنان مبتلا به دیابت بارداری هیچ عامل خطر قابل اثباتی ندارند؛ به همین دلیل، بسیاری از آنها توصیه می‌کنند که همه زنان غربالگری شوند. به طور معمول، زنان مبتلا به دیابت بارداری هیچ علامتی نشان نمی‌دهند (دلیل دیگری برای غربالگری جهانی)، اما برخی از زنان ممکن است افزایش تشنگی، افزایش ادرار، خستگی، تهوع و استفراغ، عفونت مثانه، عفونت‌های قارچی و تاری دید را نشان دهند. زنان بارداری که این عوامل خطر را دارند، ممکن است علاوه بر غربالگری معمول، نیاز به غربالگری زودهنگام داشته باشند. انسولین به گیرنده خود (۱) روی غشای سلولی متصل می‌شود که این امر باعث شروع آبشارهای فعال‌سازی پروتئین زیادی (۲) می‌شود. این موارد عبارتند از: انتقال ناقل Glut-4 به غشای پلاسمایی و ورود گلوکز (۳)، سنتز گلیکوژن (۴)، گلیکولیز (۵) و سنتز اسید چرب (۶). تصور می‌شود هورمون‌های بارداری و سایر عوامل در عملکرد انسولین هنگام اتصال به گیرنده انسولین اختلال ایجاد می‌کنند. این تداخل احتمالاً در سطح مسیر پیام‌رسانی سلولی فراتر از گیرنده انسولین رخ می‌دهد. از آنجایی که انسولین ورود گلوکز به بیشتر سلول‌ها را افزایش می‌دهد، مقاومت به انسولین مانع از ورود صحیح گلوکز به سلول‌ها می‌شود. برای غلبه بر این مقاومت، انسولین بیشتری مورد نیاز است؛ حدود ۱.۵–۲.۵ برابر بیشتر از یک بارداری طبیعی انسولین تولید می‌شود. مقاومت به انسولین یک پدیده طبیعی است که در سه ماهه دوم بارداری بروز می‌کند، که در موارد دیابت بارداری پس از آن به سطوحی که در یک زن غیرباردار مبتلا به دیابت نوع ۲ دیده می‌شود، پیشرفت می‌کند. زنان مبتلا به دیابت بارداری مقاومت به انسولین دارند که نمی‌توانند آن را با افزایش تولید در سلول‌های بتای پانکراس جبران کنند. به نظر می‌رسد هورمون‌های جفت و تا حد کمتری، افزایش ذخایر چربی در دوران بارداری، واسطه مقاومت به انسولین در دوران بارداری هستند. کورتیزول و پروژسترون مقصر اصلی هستند، اما لاکتوژن جفت انسان، پرولاکتین و استرادیول نیز در این امر نقش دارند. تحلیل رگرسیون گام به گام چند متغیره نشان می‌دهد که لپتین، فاکتور نکروز تومور آلفا و رزیستین، در ترکیب با سایر هورمون‌های جفتی، در کاهش حساسیت به انسولین که در دوران بارداری رخ می‌دهد، نقش دارند و فاکتور نکروز تومور آلفا به عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مستقل حساسیت به انسولین در بارداری شناخته می‌شود. همبستگی معکوس با تغییرات حساسیت به انسولین از زمان قبل از لقاح تا اواخر بارداری، حدود نیمی از واریانس کاهش حساسیت به انسولین در دوران بارداری را توضیح می‌دهد: به عبارت دیگر، سطوح پایین یا تغییر فاکتورهای نکروز تومور آلفا با احتمال بیشتر یا مستعد شدن به مقاومت یا حساسیت به انسولین مطابقت دارد. مشخص نیست که چرا برخی از زنان قادر به متعادل کردن نیاز به انسولین نیستند و به دیابت بارداری مبتلا می‌شوند؛ با این حال، توضیحات متعددی، مشابه آنچه در دیابت نوع ۲ وجود دارد، ارائه شده است: خودایمنی، جهش‌های تک ژنی، چاقی، همراه با مکانیسم‌های دیگر. اگرچه تظاهرات بالینی دیابت بارداری به خوبی مشخص شده است، مکانیسم بیوشیمیایی پشت این بیماری به خوبی شناخته نشده است. یک مکانیسم بیوشیمیایی پیشنهادی شامل سازگاری سلول‌های بتای تولیدکننده انسولین است که توسط مسیر سیگنالینگ HGF/c-MET کنترل می‌شود. سازگاری سلول‌های بتا به تغییری اشاره دارد که سلول‌های جزایر پانکراس در دوران بارداری در پاسخ به هورمون‌های مادر برای جبران نیازهای فیزیولوژیکی افزایش یافته مادر و نوزاد متحمل می‌شوند. این تغییرات در سلول‌های بتا باعث افزایش ترشح انسولین به دلیل افزایش تکثیر سلول‌های بتا می‌شود. مطالعات اخیر نشان می‌دهند که از دست دادن سیگنالینگ HGF/c-MET منجر به سازگاری غیرطبیعی سلول‌های بتا می‌شود. c-MET یک گیرنده تیروزین کیناز (RTK) است که توسط لیگاند خود، فاکتور رشد هپاتوسیت (HGF)، فعال می‌شود و در فعال‌سازی چندین فرآیند سلولی نقش دارد. مسیرهای پایین‌دستی فعال شده شامل مولکول‌های سیگنالینگ رایج مانند «راس» و «ماپک» هستند که بر تحرک سلولی و پیشرفت چرخه سلولی تأثیر می‌گذارند. مطالعات نشان داده‌اند که HGF یک مولکول سیگنالینگ مهم در موقعیت‌های مرتبط با استرس است که در آن به انسولین بیشتری نیاز است. مشاهده شده است که بارداری سطح HGF را افزایش می‌دهد، که نشان‌دهنده‌ی همبستگی است که نشان‌دهنده‌ی ارتباط بین مسیر سیگنالینگ و افزایش نیاز به انسولین است. چندین فرضیه در مورد چگونگی مشارکت مولکول‌های سیگنالینگ در سطح انسولین در دوران بارداری پیشنهاد شده است. فرضیه‌ی دیگری می‌گوید که c-MET ممکن است آپوپتوز سلول‌های بتا را کنترل کند زیرا فقدان c-MET باعث افزایش مرگ سلولی می‌شود، اما مکانیسم‌های سیگنالینگ هنوز مشخص نشده‌اند. اگرچه مکانیسم کنترل دیابت بارداری توسط HGF/c-MET هنوز به خوبی درک نشده است، اما ارتباط قوی بین مسیر سیگنالینگ و عدم توانایی در تولید مقدار کافی انسولین در دوران بارداری وجود دارد و بنابراین ممکن است هدف درمان‌های دیابت در آینده باشد. از آنجا که گلوکز از جفت عبور می‌کند (از طریق انتشار تسهیل‌شده توسط حامل GLUT1)، که در سینسیتیوتروفوبلاست روی هر دو غشای میکروویلی و پایه قرار دارد، این غشاها ممکن است مرحله محدودکننده سرعت در انتقال گلوکز جفت باشند. با پیشرفت بارداری، افزایش دو تا سه برابری در بیان ناقل‌های گلوکز سینسیتیوتروفوبلاست وجود دارد. اگر جنین مبتلا به دیابت بارداری درمان نشده در معرض سطوح گلوکز بالاتر قرار گیرد، این امر منجر به افزایش سطح انسولین جنین می‌شود (خود انسولین نمی‌تواند از جفت عبور کند). اثرات تحریک‌کننده رشد انسولین می‌تواند منجر به رشد بیش از حد و بزرگ شدن بدن (ماکروزومی) شود. پس از تولد، محیط گلوکز بالا از بین می‌رود و این نوزادان با تولید مداوم انسولین بالا و حساسیت به سطح پایین گلوکز خون (هیپوگلیسمی) باقی می‌مانند. غربالگری +آزمایش‌های دیابت بارداریآزمایش قند خون غیرچالشی آزمایش قند ناشتا آزمایش قند ۲ ساعته پس از غذا (بعد از غذا) آزمایش قند تصادفیآزمایش چالش گلوکز غربالگریآزمایش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) چندین آزمایش غربالگری و تشخیصی برای بررسی سطح بالای گلوکز در پلاسما یا سرم در شرایط تعریف شده استفاده شده است. یک روش، رویکرد گام به گام است که در آن یک نتیجه مشکوک در آزمایش غربالگری با یک آزمایش تشخیصی دنبال می‌شود. از طرف دیگر، یک آزمایش تشخیصی پیچیده‌تر می‌تواند مستقیماً در اولین ویزیت قبل از زایمان برای زنی با بارداری پرخطر استفاده شود. (به عنوان مثال در افراد مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک یا آکانتوزیس نیگریکانس). آزمایش‌های غیرچالشی گلوکز خون شامل اندازه‌گیری سطح گلوکز در نمونه‌های خون بدون چالش با محلول‌های گلوکز است. سطح گلوکز خون در حالت ناشتا، دو ساعت بعد از غذا، یا در هر زمان تصادفی تعیین می‌شود. در مقابل، آزمایش‌های چالشی شامل نوشیدن محلول گلوکز و اندازه‌گیری غلظت گلوکز پس از آن در خون است؛ در دیابت، این آزمایش‌ها تمایل به بالا ماندن دارند. | ## بخش 2: دیابت بارداری | محلول گلوکز طعم بسیار شیرینی دارد که برخی از زنان آن را ناخوشایند می‌دانند؛ بنابراین، گاهی اوقات، طعم‌دهنده‌های مصنوعی اضافه می‌شوند. برخی از زنان ممکن است در طول آزمایش حالت تهوع داشته باشند و این حالت با افزایش سطح گلوکز بیشتر می‌شود. در حال حاضر تحقیقات کافی برای نشان دادن اینکه کدام روش برای تشخیص دیابت بارداری بهتر است، وجود ندارد. غربالگری روتین زنان با آزمایش چالش گلوکز ممکن است زنان بیشتری را مبتلا به دیابت بارداری نسبت به غربالگری صرف زنان دارای عوامل خطر پیدا کند. هموگلوبین A1c (HbA1c) برای تشخیص دیابت بارداری توصیه نمی‌شود، زیرا نسبت به آزمایش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) نشانگر گلیسمی کمتری در دوران بارداری است. از آنجا که زنانی که در دوران بارداری به دیابت بارداری (GDM) مبتلا می‌شوند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ پس از بارداری هستند، آزمایش تحمل گلوکز پس از بارداری مورد نیاز است. بر اساس متاآنالیز اخیر انجام شده توسط موسسه تحقیقات پیامدهای بیمار محور، تحقیقات نشان داده است که یادآوری‌های آزمایش پس از بارداری با پایبندی بیشتر به آزمایش تحمل گلوکز خوراکی تا ۱ سال پس از زایمان مرتبط است. مسیرها نظرات در مورد اقدامات غربالگری و تشخیصی بهینه متفاوت است، که تا حدودی به دلیل تفاوت در خطرات جمعیتی، ملاحظات هزینه-اثربخشی و فقدان شواهد برای حمایت از برنامه‌های غربالگری ملی بزرگ است. دقیق‌ترین رژیم شامل آزمایش تصادفی گلوکز خون در طول ویزیت رزرو، آزمایش غربالگری چالش گلوکز در حدود هفته‌های ۲۴–۲۸ بارداری و به دنبال آن OGTT در صورت خارج بودن آزمایش‌ها از محدوده طبیعی است. در ایالات متحده، اکثر متخصصان زنان و زایمان غربالگری جهانی را با آزمایش غربالگری چالش گلوکز ترجیح می‌دهند. در بریتانیا، واحدهای زنان و زایمان اغلب به عوامل خطر و آزمایش تصادفی گلوکز خون متکی هستند. انجمن دیابت آمریکا و انجمن متخصصان زنان و زایمان کانادا غربالگری روتین را توصیه می‌کنند، مگر اینکه زن در معرض خطر کم باشد (این بدان معناست که زن باید کمتر از ۲۵ سال سن داشته باشد و شاخص توده بدنی او کمتر از ۲۷ باشد و هیچ عامل خطر شخصی، قومی یا خانوادگی نداشته باشد) انجمن دیابت کانادا و کالج متخصصان زنان و زایمان آمریکا غربالگری جهانی را توصیه می‌کنند. گروه ویژه خدمات پیشگیری ایالات متحده دریافت که شواهد کافی برای توصیه به نفع یا علیه غربالگری روتین وجود ندارد، و یک بررسی کوکران در سال ۲۰۱۷ نشان داد که هیچ مدرکی برای تعیین اینکه کدام روش غربالگری برای زنان و نوزادان آنها بهترین است، وجود ندارد. آزمایش‌های قند خون بدون چالش هنگامی که سطح گلوکز پلاسما پس از ناشتا بالاتر از ۱۲۶ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (۷.۰ میلی‌مول در لیتر) یا در هر زمانی بالاتر از ۲۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (۱۱.۱ میلی‌مول در لیتر) باشد، و اگر این موضوع در روز بعد تأیید شود، تشخیص دیابت بارداری داده می‌شود و نیازی به آزمایش بیشتر نیست. انجام آنها ساده و ارزان است، اما در مقایسه با سایر آزمایش‌ها، عملکرد تست پایین‌تری دارند، با حساسیت متوسط، ویژگی کم و میزان مثبت کاذب بالا. آزمایش غربالگری چالش گلوکز آزمایش غربالگری چالش گلوکز (که گاهی اوقات آزمایش اوسالیوان نامیده می‌شود) بین هفته‌های ۲۴ تا ۲۸ انجام می‌شود و می‌توان آن را به عنوان نسخه ساده‌ای از آزمایش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) در نظر گرفت. اگر نقطه برش ۱۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (۷.۸ میلی‌مول در لیتر) تعیین شود، ۸۰٪ از زنان مبتلا به دیابت بارداری تشخیص داده می‌شوند. اگر این آستانه برای آزمایش بیشتر به ۱۳۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر کاهش یابد، ۹۰٪ از موارد دیابت بارداری تشخیص داده می‌شوند، اما زنان بیشتری نیز وجود خواهند داشت که بی‌جهت تحت آزمایش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) قرار می‌گیرند. آزمایش تحمل گلوکز خوراکی یک آزمایش تحمل گلوکز خوراکی استاندارد (OGTT) باید صبح‌ها پس از یک شب ناشتا بودن بین ۸ تا ۱۴ ساعت انجام شود. در طول سه روز قبل، فرد باید رژیم غذایی بدون محدودیت (حاوی حداقل ۱۵۰ گرم کربوهیدرات در روز) و فعالیت بدنی نامحدود داشته باشد. IADPSG (انجمن بین‌المللی گروه‌های مطالعاتی دیابت و بارداری) بر اساس نتایج پیامدهای نامطلوب بارداری در مطالعه‌ی هایپرگلیسمی و پیامدهای نامطلوب بارداری (HAPO)، معیارهای تشخیصی برای دیابت بارداری تدوین کرده است. بر اساس این معیارها، دیابت بارداری باید در هر زمانی از بارداری در صورت وجود یکی از معیارهای زیر، با استفاده از OGTT با ۷۵ گرم گلوکز تشخیص داده شود: سطح گلوکز خون ناشتا ≥۹۲ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (۵.۱ میلی‌مول در لیتر) سطح گلوکز خون ۱ ساعته ≥۱۸۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (۱۰ میلی‌مول در لیتر) سطح گلوکز خون ۲ ساعته ≥۱۵۳ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (۸.۵ میلی‌مول در لیتر) آزمایش گلوکز ادرار زنان مبتلا به دیابت بارداری ممکن است سطح گلوکز بالایی در ادرار خود داشته باشند (گلوکوزوری). اگرچه آزمایش نوار ادراری به طور گسترده انجام می‌شود، اما عملکرد ضعیفی دارد و قطع آزمایش نوار ادراری روتین در مواردی که غربالگری عمومی انجام می‌شود، باعث تشخیص ناقص نشده است. افزایش میزان فیلتراسیون گلومرولی در دوران بارداری در حدود ۵۰٪ از زنانی که در آزمایش‌های نوار ادراری در مقطعی از دوران بارداری خود گلوکز در ادرار خود دارند، نقش دارد. حساسیت گلوکوزوری برای دیابت بارداری در دو سه ماهه اول تنها حدود ۱۰٪ و ارزش پیش‌بینی مثبت آن حدود ۲۰٪ است. پیشگیری مکمل ویتامین D در دوران بارداری ممکن است به پیشگیری از دیابت بارداری کمک کند. یک بررسی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که ورزش بدنی متوسط در دوران بارداری برای پیشگیری از دیابت بارداری مؤثر است. مشخص نیست که آیا مداخلات مشاوره غذایی اضافی به کاهش خطر دیابت بارداری کمک می‌کند یا خیر. با این حال، داده‌های مطالعه سلامت پرستاران نشان می‌دهد که پایبندی به یک رژیم غذایی گیاهی سالم با خطر کمتر دیابت بارداری مرتبط است. مداخلات رژیم غذایی و فعالیت بدنی که برای جلوگیری از افزایش وزن بیش از حد بارداری طراحی شده‌اند، میزان دیابت بارداری را کاهش می‌دهند. با این حال، تأثیر این مداخلات با شاخص توده بدنی فرد و همچنین منطقه‌ای که مطالعات در آن انجام شده است، متفاوت است. شواهد با کیفیت متوسط نشان می‌دهد که با مداخلات ترکیبی رژیم غذایی و ورزش در دوران بارداری، خطر ابتلا به دیابت بارداری و سزارین و همچنین کاهش افزایش وزن بارداری در مقایسه با مراقبت‌های استاندارد کاهش می‌یابد. هیچ مدرک روشنی وجود ندارد که نشان دهد مصرف متفورمین در دوران بارداری خطر ابتلا به دیابت بارداری را کاهش می‌دهد، اگرچه برخی شواهد، مصرف آن را با کاهش افزایش وزن مادر در دوران بارداری مرتبط دانسته‌اند. یک بررسی در سال ۲۰۲۳ نشان داد که یک رژیم غذایی گیاهی (شامل میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل، آجیل و دانه‌ها و چای) سرشار از مواد شیمیایی گیاهی، خطر ابتلا به دیابت بارداری را کاهش می‌دهد. یک بررسی کاکرین، به‌روزرسانی شده در سال ۲۰۲۳، اظهار داشت که میواینوزیتول اثر مفید بالقوه‌ای در بهبود حساسیت به انسولین دارد، که نشان می‌دهد ممکن است برای زنان در پیشگیری از دیابت بارداری مفید باشد. پیشنهاد شده است که برای زنانی که دیابت بارداری داشته‌اند، رژیم غذایی، ورزش، آموزش و تغییر سبک زندگی بین بارداری‌ها ممکن است احتمال ابتلای مجدد به دیابت بارداری را در بارداری‌های آینده کاهش دهد. برای زنانی که قبل از بارداری BMI طبیعی دارند، ورزش سبک تا متوسط به مدت ۳۰-۶۰ دقیقه سه بار در هفته در دوران بارداری می‌تواند وقوع دیابت بارداری را کاهش دهد. مشخص شد زنانی که حداقل ۶۰۰ MET-min/week ورزش با شدت متوسط انجام می‌دهند، می‌توانند حداقل ۲۵٪ کاهش در احتمال ابتلا به دیابت بارداری ایجاد کنند. هنگام مطالعه اثرات متفاوت بین تمرینات هوازی و مقاومتی، مشخص شد که هیچ تفاوتی در سطح گلوکز خون ناشتا، میزان استفاده از انسولین یا پیامدهای بارداری وجود ندارد. گروه تمرینات مقاومتی همچنین نسبت به گروه هوازی، با برنامه تمرینی خود سازگارتر بودند. بر اساس این اطلاعات، تمرینات مقاومتی ممکن است گزینه بهتری برای زنان مبتلا به دیابت بارداری باشد، اما انجام همزمان تمرینات هوازی و مقاومتی بهینه خواهد بود. باید ۶ هفته پس از زایمان، آزمایش تحمل گلوکز (OGTT) تکرار شود تا از ناپدید شدن دیابت اطمینان حاصل شود. مداخلات سبک زندگی شامل ورزش، توصیه‌های غذایی، مداخلات رفتاری، آرامش، خودپایشی گلوکز و مداخلات ترکیبی است. به نظر می‌رسد زنان مبتلا به دیابت بارداری که مداخلات سبک زندگی دریافت می‌کنند، افسردگی پس از زایمان کمتری دارند و احتمال بیشتری دارد که پس از زایمان به اهداف کاهش وزن خود برسند، نسبت به زنانی که هیچ مداخله‌ای دریافت نکرده‌اند. نوزادان آنها نیز کمتر احتمال دارد که برای سن بارداری بزرگ باشند و هنگام تولد درصد چربی کمتری دارند. برخی از زنان مبتلا به دیابت بارداری از پروبیوتیک‌ها استفاده می‌کنند، اما بسیار نامشخص است که آیا از نظر سطح گلوکز خون، اختلالات فشار خون بالا یا القای زایمان، مزایایی دارند یا خیر. اگر رژیم غذایی دیابتی یا رژیم غذایی کم کربوهیدرات، ورزش و داروهای خوراکی برای کنترل سطح گلوکز ناکافی باشند، ممکن است انسولین درمانی ضروری شود. ایجاد ماکروزومی را می‌توان در دوران بارداری با استفاده از سونوگرافی ارزیابی کرد. زنانی که از انسولین استفاده می‌کنند، سابقه مرده‌زایی دارند یا فشار خون بالا دارند، مانند زنان مبتلا به دیابت آشکار مدیریت می‌شوند. محققان راه‌هایی را برای زنان باردار مبتلا به دیابت بارداری یافته‌اند تا با کمک ورزش، عوارض خود را با سلامت فعلی، اثرات بلندمدت و سلامت جنین کاهش دهند. لاردو-آگیلرا و همکاران و دیپلا و همکاران، یافته‌هایی از تجزیه و تحلیل‌های سیستماتیک و متاآنالیز ارائه دادند که اثرات مثبت ورزش مقاومتی یا ترکیبی از ورزش مقاومتی و هوازی را نشان داد. مشخص شد که تمرینات هوازی و مقاومتی، سطح گلوکز، HgbA1c و انسولین را در زنان مبتلا به دیابت بارداری کنترل می‌کنند. نه تنها سلامت مادر تحت تأثیر قرار می‌گیرد، بلکه سلامت جنین نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد. اگر دیابت بارداری درمان نشود یا بدتر شود، کودک ممکن است از ماکروزومی، اختلال در رشد داخل رحمی، ترومای زایمان، هیپربیلی‌روبینمی، هیپوگلیسمی یا حتی عفونت رنج ببرد. زنان باردار مبتلا به دیابت بارداری که اضافه وزن دارند یا چاق هستند، در معرض خطر بیشتری برای انتقال این اثرات منفی به میزان ۲.۱۴-۳.۵۶ برابر هستند. مزایای ورزش‌های مقاومتی و هوازی شامل کاهش گرفتگی عضلات، کمردرد، ادم، افسردگی، بی‌اختیاری ادرار، مدت زمان زایمان، یبوست و تعداد سزارین‌ها در مادر است. این مزایا می‌تواند با کاهش توده چربی بدن، بهبود تحمل استرس و بلوغ عصبی-رفتاری پیشرفته بر جنین تأثیر بگذارد. در مقاله‌ای که توسط لارد-آگیلرا و همکاران نوشته شده است، هفت مداخله و هفت کشور مختلف برای تحقیق مورد استفاده قرار گرفتند. در تمام مداخلات، بهبود قابل توجهی در غلظت گلوکز، کاهش نیاز به تزریق انسولین، کنترل سطح گلوکز پس از غذا و کنترل قند خون مشاهده شد. مطالعه‌ای که توسط دیپلا و همکاران بررسی شد، نشان داد که حتی یک جلسه تمرین ورزشی، جذب گلوکز عضلات اسکلتی را افزایش می‌دهد و هیپرگلیسمی را به حداقل می‌رساند. مشخص شده است که تمرینات ورزشی منظم، بیوژنز میتوکندری را تقویت می‌کند، ظرفیت اکسیداتیو را بهبود می‌بخشد، حساسیت به انسولین و عملکرد عروقی را افزایش می‌دهد و التهاب سیستمیک را در زنان مبتلا به دیابت بارداری کاهش می‌دهد. زنان مبتلا به دیابت بارداری باید گلوکز کافی برای جنین فراهم کنند، اما اغلب به انسولین مقاوم می‌شوند. قبلاً ورزش برای زنان در دوران بارداری خطرناک شناخته شده بود، اما اکنون مطالعات متعدد خلاف آن را نشان داده‌اند. زنان مبتلا به دیابت بارداری باید ذخیره ضربان قلب خود را برای تعیین شدت ورزش اندازه‌گیری کنند و با RPE بین ۱۲ تا ۱۴ ورزش کنند. سبک زندگی مشاوره قبل از بارداری (به عنوان مثال، در مورد مکمل‌های پیشگیرانه اسید فولیک) و مدیریت چند رشته‌ای برای نتایج خوب بارداری مهم هستند. اکثر زنان می‌توانند دیابت بارداری خود را با تغییرات رژیم غذایی و ورزش مدیریت کنند. هر رژیم غذایی باید کالری کافی برای بارداری، معمولاً ۲,۰۰۰–۲,۵۰۰ کیلوکالری با حذف کربوهیدرات‌های ساده، فراهم کند. از آنجایی که مقاومت به انسولین در صبح در بالاترین حد خود است، کربوهیدرات‌های صبحانه باید بیشتر محدود شوند. با این حال، شواهد کافی برای نشان دادن اینکه آیا یک نوع توصیه غذایی بهتر از دیگری است، وجود ندارد. اگرچه هیچ ساختار خاصی برای برنامه‌های ورزشی برای دیابت بارداری وجود ندارد، اما مشخص است که قرار گرفتن مداوم در معرض سبک زندگی بی‌تحرک و شرکت در فعالیت بدنی کمتر از ۲۹۹۹ MET-mins در هفته با ۱۰ برابر خطر بیشتر ابتلا به دیابت بارداری مرتبط است. | ## بخش 3: دیابت بارداری | برعکس، شرکت در بیش از ۳۰۰۰ MET-mins از هر فعالیت بدنی می‌تواند ابتلا به دیابت بارداری را کاهش دهد. با این حال، پیاده‌روی با شدت کم یک راه موثر برای کمک به کنترل سطح گلوکز معمولی (CGL) است، اما برای داشتن اثربخشی مداوم در کنترل CGL، باید روزانه حداقل ۶۰۰۰ قدم برداشته شود. با این وجود، هیچ همبستگی معنی‌داری بین پیاده‌روی با شدت کم و hbA1c وجود ندارد، بنابراین ورزش منظم با شدت متوسط توصیه می‌شود، به ویژه ورزش هوازی که ثابت شده است قند خون ناشتا و بعد از غذا، دوز انسولین و مصرف انسولین در بدن را بهبود می‌بخشد. هنوز بحث بر سر این است که کدام نوع ورزش/فعالیت بدنی برای زنان باردار بهتر است، اما کمی حرکت بهتر از بی‌حرکتی است. اگرچه ورزش خطر ابتلا به دیابت بارداری را کاهش نمی‌دهد، اما به کاهش برخی از خطرات مرتبط با آن کمک می‌کند. وقتی صحبت از ورزش در زنان بارداری می‌شود که دیابت بارداری دارند، خطر داشتن نوزادی با ماکروزومی، کاهش افزایش وزن مادر و کاهش سزارین وجود دارد. اگرچه ورزش درمان دیابت بارداری نیست، اما به زنان باردار کمک می‌کند تا هرگونه عوارض یا عوامل خطری را که می‌تواند از این بیماری ناشی شود، کاهش دهند. تحقیقات زیادی در مورد میزان هدف قند خون برای زنان مبتلا به دیابت بارداری وجود ندارد و اهداف توصیه شده برای زنان در سطح جهان متفاوت است. محدوده‌های هدف توصیه شده توسط انجمن دیابت در بارداری استرالزی به شرح زیر است: سطح قند خون مویرگی ناشتا <۵.۵ میلی‌مول در لیتر سطح قند خون مویرگی ۱ ساعت پس از غذا <۸.۰ میلی‌مول در لیتر سطح قند خون ۲ ساعت پس از غذا <۶.۷ میلی‌مول در لیتر از نمونه‌های خون منظم می‌توان برای تعیین سطح HbA1c استفاده کرد که ایده‌ای از کنترل گلوکز در یک دوره طولانی‌تر ارائه می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که شیردهی می‌تواند از مزایای احتمالی آن برای کاهش خطر ابتلا به دیابت و خطرات مرتبط با آن برای مادر و کودک باشد. دارو اگر پایش، عدم کنترل سطح گلوکز با این اقدامات را نشان دهد، یا اگر شواهدی از عوارضی مانند رشد بیش از حد جنین وجود داشته باشد، درمان با انسولین ممکن است ضروری باشد. این معمولاً انسولین سریع الاثر است که درست قبل از غذا خوردن برای جلوگیری از افزایش گلوکز بعد از غذا تجویز می‌شود. انسولین درمانی می‌تواند طبیعی یا بسیار شدید باشد؛ تزریق بیشتر می‌تواند منجر به کنترل بهتر شود اما نیاز به تلاش بیشتری دارد و هیچ اجماعی وجود ندارد که مزایای زیادی داشته باشد. یک بررسی کاکرین در سال ۲۰۱۶ (به‌روزرسانی شده در سال ۲۰۲۳) نتیجه گرفت که هنوز شواهد با کیفیتی برای تعیین بهترین محدوده قند خون برای بهبود سلامت زنان باردار مبتلا به دیابت بارداری و نوزادان آنها در دسترس نیست. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد برخی از داروهای خوراکی ممکن است در دوران بارداری ایمن باشند، یا حداقل برای جنین در حال رشد نسبت به دیابت کنترل نشده، خطر کمتری دارند. هنگام مقایسه اینکه کدام قرص‌های دیابت (داروی خوراکی) بهترین عملکرد را دارند و ایمن‌ترین هستند، تحقیقات با کیفیت کافی برای حمایت از یک دارو نسبت به داروی دیگر وجود ندارد. اگر قند خون با یک داروی واحد به طور کافی کنترل نشود، ترکیب متفورمین و انسولین ممکن است بهتر از انسولین به تنهایی باشد. بررسی دیگری نشان داد که متفورمین برای مادر و نوزاد در کوتاه مدت ایمن است، اما ایمنی طولانی مدت آن مشخص نیست. درمان سندرم تخمدان پلی کیستیک با متفورمین در دوران بارداری باعث کاهش سطح دیابت بارداری شده است. تقریباً نیمی از زنان با متفورمین به تنهایی به کنترل کافی نرسیدند و به درمان تکمیلی با انسولین نیاز داشتند؛ در مقایسه با کسانی که فقط با انسولین درمان می‌شدند، به انسولین کمتری نیاز داشتند و وزن کمتری اضافه کردند. با توجه به عدم انجام مطالعات طولانی مدت در مورد کودکان زنانی که با این دارو درمان می‌شدند، احتمال عوارض طولانی مدت ناشی از درمان با متفورمین همچنان وجود دارد. مشخص شده است که نوزادان متولد شده از زنانی که با متفورمین درمان می‌شدند، چربی احشایی کمتری تولید می‌کنند که آنها را در سنین بالاتر کمتر مستعد مقاومت به انسولین می‌کند. پیگیری پس از زایمان پس از زایمان، اکثر موارد دیابت بارداری برطرف می‌شوند؛ با این حال، دستورالعمل‌های حرفه‌ای توصیه می‌کنند که افراد در شش تا دوازده هفته پس از زایمان، آزمایش تحمل گلوکز خوراکی ۷۵ گرمی انجام دهند تا عدم تحمل گلوکز مداوم یا دیابت نوع ۲ تشخیص داده شود. بر اساس مطالعات مختلف، احتمال ابتلا به دیابت بارداری در بارداری دوم، اگر زنی در بارداری اول خود به دیابت بارداری مبتلا بوده باشد، بسته به پیشینه قومی، بین ۳۰ تا ۸۴ درصد است. بارداری دوم در عرض یک سال از بارداری قبلی، احتمال زیادی برای عود دیابت بارداری دارد. زنانی که به دیابت بارداری مبتلا شده‌اند، در آینده خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت شیرین دارند. این خطر در زنانی که به درمان با انسولین نیاز داشتند، آنتی‌بادی‌های مرتبط با دیابت (مانند آنتی‌بادی‌های علیه گلوتامات دکربوکسیلاز، آنتی‌بادی‌های سلول‌های جزیره‌ای یا آنتی‌ژن انسولینوما-۲) داشتند، زنانی که بیش از دو بارداری قبلی داشتند و زنانی که چاق بودند (به ترتیب اهمیت) بیشتر است. زنانی که برای مدیریت دیابت بارداری به انسولین نیاز دارند، ۵۰٪ خطر ابتلا به دیابت در پنج سال آینده را دارند. بسته به جمعیت مورد مطالعه، معیارهای تشخیصی و مدت زمان پیگیری، این خطر می‌تواند بسیار متفاوت باشد. به نظر می‌رسد که این خطر در ۵ سال اول بیشترین میزان را دارد و پس از آن به یک سطح ثابت می‌رسد. یکی از طولانی‌ترین مطالعات، گروهی از زنان از بوستون، ماساچوست را دنبال کرد؛ نیمی از آنها پس از ۶ سال به دیابت مبتلا شدند و بیش از ۷۰٪ آنها پس از ۲۸ سال به دیابت مبتلا شدند. در یک مطالعه گذشته‌نگر در زنان ناواهو، خطر ابتلا به دیابت پس از دیابت بارداری پس از ۱۱ سال ۵۰ تا ۷۰ درصد تخمین زده شد. مطالعه دیگری خطر ابتلا به دیابت پس از دیابت بارداری را بیش از ۲۵٪ پس از ۱۵ سال نشان داد. در جمعیت‌هایی با خطر کم برای دیابت نوع ۲، در افراد لاغر و زنانی که دارای آنتی‌بادی‌های خودکار هستند، میزان ابتلا به دیابت نوع ۱ (LADA) در زنان بیشتر است. فرزندان زنان مبتلا به دیابت بارداری در معرض خطر بیشتری برای چاقی در دوران کودکی و بزرگسالی و افزایش خطر عدم تحمل گلوکز و دیابت نوع ۲ در مراحل بعدی زندگی هستند. در حال حاضر مشخص نیست که استعداد ژنتیکی و عوامل محیطی چقدر در این خطر نقش دارند و آیا درمان دیابت بارداری می‌تواند بر این پیامد تأثیر بگذارد یا خیر. فواید و مضرات نسبی داروهای مختلف ضد دیابت خوراکی تا سال ۲۰۱۷ هنوز به خوبی درک نشده است. داده‌های آماری کمی در مورد خطر سایر بیماری‌ها در زنان مبتلا به دیابت بارداری وجود دارد؛ در مطالعه پری‌ناتال اورشلیم، از بین ۳۷,۹۶۲ زن، ۴۱۰ نفر مبتلا به دیابت بارداری گزارش شدند و تمایل بیشتری به سرطان سینه و پانکراس وجود داشت، اما برای تأیید این یافته، تحقیقات بیشتری لازم است. تحقیقات برای توسعه یک سیستم پشتیبانی تصمیم‌گیری بالینی مبتنی بر وب برای پیش‌بینی دیابت بارداری با استفاده از تکنیک‌های یادگیری ماشینی در حال انجام است. نتایج تاکنون پتانسیل بالایی را در عملی بودن بالینی برای پیش‌آگهی خودکار دیابت بارداری نشان داده‌اند. درمانی که منجر به کنترل بهتر این سطوح می‌شود، می‌تواند برخی از خطرات دیابت بارداری را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. ابتلا به دیابت بارداری می‌تواند منجر به مشکلات سلامت روان شود و پریشانی به بارداری اضافه شود. این بیماری نه تنها بر سلامت روان در دوران بارداری تأثیر می‌گذارد، بلکه منجر به افزایش خطر افسردگی پس از زایمان نیز می‌شود. این نوعی درمان است که می‌تواند به کاهش استرس ناشی از این مشکلات سلامت روان کمک کند. دو خطر اصلی که دیابت بارداری بر نوزاد تحمیل می‌کند، ناهنجاری‌های رشدی و عدم تعادل شیمیایی پس از تولد است که ممکن است نیاز به بستری در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان داشته باشد. نوزادان متولد شده از مادران مبتلا به دیابت بارداری در معرض خطر بزرگ برای سن بارداری (ماکروزومی) در دیابت بارداری مدیریت نشده و کوچک برای سن بارداری و محدودیت رشد درون‌رحمی در دیابت بارداری مدیریت شده هستند. ماکروزومی به نوبه خود خطر زایمان با ابزار (مانند فورسپس، ونتوز و سزارین) یا مشکلات هنگام زایمان واژینال (مانند دیستوشی شانه) را افزایش می‌دهد. ماکروزومی ممکن است ۱۲٪ از زنان عادی را در مقایسه با ۲۰٪ از زنان مبتلا به دیابت بارداری تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، شواهد برای هر یک از این عوارض به یک اندازه قوی نیست؛ برای مثال، در مطالعه‌ی قند خون بالا و پیامدهای نامطلوب بارداری (HAPO)، در زنانی که دیابت بارداری کنترل نشده داشتند، خطر بزرگی نوزادان نسبت به سن بارداری افزایش یافته بود، اما این خطر برای نوزادانی که برای سن بارداری کوچک هستند، وجود نداشت. در یک مطالعه‌ی هم‌گروهی تولد اخیر روی ۵۱۵۰ زایمان، یک گروه تحقیقاتی فعال در دانشگاه هلسینکی و بیمارستان دانشگاه هلسینکی فنلاند نشان داد که دیابت بارداری مادر یک عامل مستقل است که خطر هیپوکسی جنین را در طول زایمان افزایش می‌دهد. یافته‌ی دیگر این بود که دیابت بارداری، صرف نظر از اندازه جنین، حساسیت جنین را به هیپوکسی حین زایمان افزایش می‌دهد. خطر هیپوکسی و در نتیجه خطر وضعیت نامناسب در نوزادان تازه متولد شده در جنین مادران مبتلا به دیابت بارداری تقریباً ۷ برابر جنین مادران غیر دیابتی بود. علاوه بر این، طبق یافته‌ها، خطر نیاز به انجام احیا روی نوزاد پس از تولد ۱۰ برابر بود. یافته دیگر این بود که دیابت بارداری، صرف نظر از اندازه جنین، حساسیت جنین را به هیپوکسی حین زایمان افزایش می‌دهد. محقق میکو تاروونن می‌گوید: «خطر هیپوکسی و در نتیجه خطر وضعیت نامناسب در نوزادان تازه متولد شده در جنین مادران مبتلا به دیابت بارداری تقریباً هفت برابر جنین مادران غیر دیابتی بود.» طبق یافته‌ها، خطر نیاز به انجام احیا روی نوزاد ده برابر بود. تحقیق در مورد عوارض دیابت بارداری به دلیل عوامل مخدوش‌کننده فراوان (مانند چاقی) دشوار است. برچسب زدن به یک زن به عنوان مبتلا به دیابت بارداری ممکن است به خودی خود خطر سزارین غیرضروری را افزایش دهد. نوزادانی که از زنانی با سطح قند خون بالا به طور مداوم متولد می‌شوند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به گلوکز خون پایین (هیپوگلیسمی)، زردی، توده گلبول‌های قرمز بالا (پلی سیتمی) و کلسیم خون پایین (هیپوکلسمی) و منیزیم (هیپومنیزیمی) هستند. دیابت بارداری درمان نشده همچنین در بلوغ اختلال ایجاد می‌کند و باعث می‌شود نوزادان نارس به دلیل بلوغ ناقص ریه و نقص در سنتز سورفکتانت، مستعد ابتلا به سندرم زجر تنفسی شوند. برخلاف دیابت قبل از بارداری، دیابت بارداری به طور واضح به عنوان یک عامل خطر مستقل برای نقایص مادرزادی نشان داده نشده است. نقایص مادرزادی معمولاً در طول سه ماهه اول (قبل از هفته سیزدهم) بارداری ایجاد می‌شوند، در حالی که دیابت بارداری به تدریج ایجاد می‌شود و در طول سه ماهه اول و اوایل دوم کمترین میزان را دارد. مطالعات نشان داده‌اند که فرزندان زنان مبتلا به دیابت بارداری در معرض خطر بیشتری برای ناهنجاری‌های مادرزادی هستند. یک مطالعه بزرگ مورد-شاهدی نشان داد که دیابت بارداری با گروه محدودی از نقایص مادرزادی مرتبط است و این ارتباط عموماً به زنانی با شاخص توده بدنی بالاتر (≥ ۲۵ کیلوگرم بر متر مربع) محدود می‌شود. اطمینان از اینکه این امر تا حدی به دلیل گنجاندن زنانی با دیابت نوع ۲ از قبل موجود که قبل از بارداری تشخیص داده نشده‌اند، نباشد، دشوار است. به دلیل مطالعات متناقض، در حال حاضر مشخص نیست که آیا زنان مبتلا به دیابت بارداری در معرض خطر بیشتری برای پره اکلامپسی هستند یا خیر. در مطالعه HAPO، خطر پره اکلامپسی بین ۱۳٪ و ۳۷٪ بیشتر بود، اگرچه همه عوامل مخدوش کننده احتمالی اصلاح نشدند. اپیدمیولوژی شیوع دیابت بارداری در سال ۲۰۲۱ بر اساس معیارهای گروه مطالعاتی انجمن بین‌المللی دیابت در بارداری، ۱۴.۷٪، ۹.۹٪ و ۱۴.۴٪ در کشورهای کم درآمد (LIC)، کشورهای با درآمد متوسط (MIC) و کشورهای با درآمد بالا (HIC) بود. تا سال ۲۰۲۱، شیوع جهانی هیپرگلیسمی در بارداری (HIP) طبق اطلس آی‌دی‌اف، ۲۱.۱ میلیون نفر خواهد بود که ۱۶.۷٪ از زایمان‌های زنان ۲۰-۴۹ ساله را تشکیل می‌دهد. | ## جمع‌بندی | این افراد ممکن است در دوران بارداری نوعی هیپرگلیسمی را تجربه کنند؛ ۸۰.۳٪ از این موارد به دلیل دیابت بارداری بوده است.