موضوع مقاله: پلیستوسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پلیستوسن | مقدمه: در این نگاره، ماموت‌های پشمین و شیرهای غارنشین در حال شکار گوزن، تارپان و کرگدن پشمین هستند. | ## بخش 1: پلیستوسن | پلیستوسن (Pleistocene) یکی از دورهای زمین‌شناسی است که حدود ۲٫۶ میلیون سال پیش آغاز شد و تا حدود ۱۱٬۷۰۰ سال پیش ادامه داشت، یعنی تا آغاز هولوسین، دوره‌ای که اکنون در آن زندگی می‌کنیم. پلیستوسن که در گفتگوهای عامیانه به آن عصر یخبندان نیز گفته می‌شود) دوری زمین‌شناختی است که از حدود ۲٫۵۸ میلیون سال پیش تا ۱۱٬۷۰۰ سال پیش را در بر می‌گیرد و آخرین دوره از یخچالی شدن‌های مکرر زمین را شامل می‌شود. پیش از آنکه در سال ۲۰۰۹ تغییری توسط اتحادیه بین‌المللی علوم زمین تأیید شود، مرز میان پلیستوسن و دور پیش از آن یعنی پلیوسن، ۱٫۸۰۶ میلیون سال پیش از اکنون (BP) در نظر گرفته می‌شد. پایان پلیستوسن با پایان آخرین دوره یخچالی و همچنین پایان عصر پارینه‌سنگی در باستان‌شناسی هم‌زمان است. در این بازه، صفحات یخی عظیم بارها تا عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر گسترش یافتند و سپس عقب‌نشینی کردند. بسیاری از پستانداران بزرگ مانند ماموت‌ها و ببرهای دندان‌خنجری در پلیستوسن می‌زیستند و در پایان آن منقرض شدند. در همین دوران، گونه‌های اولیهٔ انسان، از جمله انسان راست‌قامت، نئاندرتال‌ها و سرانجام انسان خردمند (هومو ساپینس) در آفریقا پدیدار شدند و به‌تدریج به سایر نقاط زمین مهاجرت کردند. پلیستوسن را می‌توان دوری دانست که در آن نه‌تنها طبیعت دگرگونی‌های چشم‌گیر را تجربه کرد، بلکه انسان نیز نخستین گام‌های جدی خود را به‌سوی شکل‌گیری تمدن برداشت. پایان پلیستوسن با گرم‌شدن ناگهانی آب‌وهوا و آغاز دورهٔ میان‌یخچالی کنونی همراه بود که موجب شد یخچال‌ها عقب‌نشینی کنند و زندگی نوینی در بسیاری از نقاط زمین شکل گیرد. جزئیات انقراض گروه بزرگی از پستانداران و شمار زیادی از گونه‌های پرندگان از اواخر دور پلیستوسن (حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش) آغاز شد و تا دور هولوسین ادامه یافت که شاید دلیل آن پایان عصر یخبندان بوده‌است. ماموت، پستانک‌دندان، ببر خنجردندان، تنبل زمینی، شیاردندان Glyptodon، گوزن ایرلندی و خرس غارنشین از جمله حیوانات منقرض شده در اواخر پلیستوسن بودند. در اوایل این دوره، استفاده از ابزارهای سنگی ساده در آفریقا در بین گونه انسان ماهر، گسترش یافت. گونه انسان خردمند (هوموساپینس)، در اواخر پلیستوسن، در شرق آفریقا تکامل یافت.Wall, J.D. 1865–1874 روندهای خشک‌زایی و سرمایشی دور پیشین یعنی نئوژن در پلیستوسن نیز ادامه یافت. اقلیم بسته به چرخه یخچالی به شدت متغیر بود و میان دوره‌های یخچالی سرد و دوره‌های میان‌یخچالی گرم نوسان می‌کرد. سطح دریاها در اوج یخچالی شدن تا پایین‌تر از سطح امروزی می‌رفت که اجازه می‌داد آسیا و آمریکای شمالی از طریق پل خشکی برینگیا به هم متصل شوند و بیشتر مناطق شمالی آمریکای شمالی توسط یخسار لورنتاید پوشیده شود. در پایان دور پلیوسن، قاره‌های آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی که پیش‌تر از هم جدا بودند، توسط برزخ پاناما به هم پیوستند که منجر به تبادل جانوری بین دو منطقه و تغییر الگوهای جریان اقیانوسی شد؛ در حالی که آغاز یخچالی شدن در نیم‌کره شمالی حدود ۲٫۷ میلیون سال پیش رخ داد. در طول پلیستوسن پیشین (۲٫۵۸–۰٫۸ میلیون سال پیش)، انسان‌های باستانی از سرده انسان در آفریقا پدیدار گشته و در سراسر آفرو-اوراسیا پراکنده شدند. پایان پلیستوسن پیشین با گذار پلیستوسن میانی مشخص می‌شود که در آن چرخه‌های یخچالی از چرخه‌های ۴۱٬۰۰۰ ساله به چرخه‌های نامتقارن ۱۰۰٬۰۰۰ ساله تغییر یافت و تغییرات اقلیمی را شدیدتر کرد. پلیستوسن پسین شاهد گسترش انسان‌های مدرن به خارج از آفریقا و همچنین انقراض سایر گونه‌های انسانی بود. پلیستوسن پسین از حدود ۵۰٬۰۰۰ سال پیش به بعد با انقراض بیشتر جانوران خشکی‌زی بزرگ در خارج از آفریقا همراه بود؛ رویدادی که به دلیل سوگیری شدید در اندازه (ناپدید شدن جانوران بزرگ) در سوابق زمین‌شناختی بی‌سابقه است. بیشتر نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که تغییرات اقلیمی، گسترش انسان‌های مدرن یا ترکیبی از هر دو، دلایل احتمالی این انقراض‌ها بوده‌اند. واژه‌شناسی چارلز لایل اصطلاح «پلیستوسن» را در سال ۱۸۳۹ برای توصیف لایه‌هایی در سیسیل معرفی کرد که دست‌کم ۷۰٪ از نرم‌تنان آن‌ها هنوز زنده بودند. او نام پلیستوسن (به معنای «بیشترین جدید» یا «جدیدترین») را از واژگان یونانی πλεῖστος (pleīstos) به معنای «بیشترین» و καινός (kainós) به معنای «نو» ساخت. این نام در تضاد با دور بلافاصله قبل از آن یعنی پلیوسن (به معنای «نوتر») و دور بلافاصله بعد از آن یعنی هولوسن (به معنای «کاملاً نو») در مقیاس زمانی زمین‌شناسی قرار دارد که تا زمان حال ادامه می‌یابد. تاریخ‌گذاری پلیستوسن از ۲٫۵۸۰ میلیون (±۰٫۰۰۵) تا ۱۱٬۷۰۰ سال پیش از اکنون تاریخ‌گذاری شده است که پایان آن بر اساس سال‌های رادیوکربن، ۱۰٬۰۰۰ سال کربن-۱۴ پیش از اکنون بیان می‌شود.For the top of the series, see: این دور بیشترِ آخرین دوره از یخچالی شدن‌های مکرر را تا دوره سرد یونگر درایاس شامل می‌شود. پایان یونگر درایاس حدود ۹۷۰۰ سال پیش از میلاد (۱۱٬۷۰۰ سال پیش از اکنون) تاریخ‌گذاری شده است. اگرچه هولوسن یک دور در نظر گرفته می‌شود، اما از نظر تغییرات دما تفاوت قابل‌توجهی با فواصل میان‌یخچالی قبلی پلیستوسن ندارد، هرچند آغاز سریع آنتروپوسن بی‌سابقه است. در مقیاس زمانی کمیسیون بین‌المللی چینه‌شناسی (ICS)، پلیستوسن به چهار اشکوب یا عصر تقسیم می‌شود: گلاسین، کالابرین، چیبانین (که پیش‌تر پلیستوسن میانی غیررسمی نامیده می‌شد) و پلیستوسن بالایی (که به طور غیررسمی تارانتین نامیده می‌شود). علاوه بر این تقسیمات بین‌المللی، اغلب از تقسیمات منطقه‌ای مختلف نیز استفاده می‌شود. مرز پایینی سری پلیستوسن به طور رسمی از نظر مغناطیس‌چینه‌شناسی به عنوان پایه کرونوزون ماتویاما (C2r) تعریف شده است. با این حال، تعریف تجدیدنظر شده از کواترنری با عقب راندن تاریخ شروع پلیستوسن به ۲٫۵۸ میلیون سال پیش، منجر به گنجاندن تمام یخچالی شدن‌های مکرر اخیر در پلیستوسن شده است. | ## بخش 2: پلیستوسن | در حالی که تاریخ‌گذاری رادیوکربن برای تاریخ‌های هولوسن بسیار مناسب است، نیمه‌عمر آن برای استفاده عملی در تاریخ‌گذاری پلیستوسن بسیار کوتاه است. در عوض، زمین‌شناسان از مراحل ایزوتوپی دریا مشتق شده از ایزوتوپ‌های اکسیژن برای تاریخ‌گذاری موادی که در پلیستوسن رسوب کرده‌اند، استفاده می‌کنند. رسوبات رسوبات غیردریایی پلیستوسن عمدتاً در نهشته‌های رودخانه‌ای، بستر دریاچه‌ها، رسوبات دامنه‌ای و لس و همچنین مقادیر زیادی از موادی که توسط یخچال‌ها جابجا شده‌اند، یافت می‌شوند. رسوبات دریایی پلیستوسن عمدتاً در حوضه‌های دریایی کم‌عمق و بیشتر در مناطقی در فاصله چند ده کیلومتری از خط ساحلی مدرن یافت می‌شوند. در چند منطقه فعال زمین‌شناسی مانند سواحل کالیفرنیای جنوبی، رسوبات دریایی پلیستوسن ممکن است در ارتفاعات چند صد متری یافت شوند. در دوره‌های یخچالی، سطح دریا در اوج یخچالی شدن تا پایین‌تر از امروز می‌رفت و مناطق وسیعی از فلات قاره کنونی را به صورت خشکی نمایان می‌کرد. ویژگی‌های یخچالی اقلیم پلیستوسن با چرخه‌های یخچالی مکرر مشخص می‌شد که در آن یخچال‌های قاره‌ای در برخی نقاط تا مدار ۴۰ درجه پیشروی می‌کردند. علاوه بر این، منطقه‌ای از خاک منجمد (پرمافراست) از لبه پهنه یخچالی به سمت جنوب امتداد می‌یافت که در آمریکای شمالی چند صد کیلومتر و در اوراسیا چندین صد کیلومتر بود. هر پیشروی یخچالی حجم عظیمی از آب را در یخسارهای قاره‌ای به ضخامت محبوس می‌کرد که منجر به افت موقت سطح دریا به میزان یا بیشتر در کل سطح زمین می‌شد. یخچال‌های در حال نابودی کنونی در کوه کنیا، کلیمانجارو و رشته‌کوه رونزوری در شرق و مرکز آفریقا بزرگتر بودند. یخسار فنواسکاندیا بر شمال اروپا از جمله بخش زیادی از بریتانیای کبیر و یخسار آلپ بر کوه‌های آلپ قرار داشت. در جنوب یخسارها، دریاچه‌های بزرگی انباشته شدند زیرا خروجی‌ها مسدود شده بود و هوای خنک‌تر تبخیر را کند می‌کرد. وقتی یخسار لورنتاید عقب‌نشینی کرد، شمال مرکزی آمریکای شمالی کاملاً توسط دریاچه آگاسیز پوشیده شد. بیش از صد حوضه که اکنون خشک یا تقریباً خشک هستند، در غرب آمریکای شمالی پر از آب بودند؛ برای مثال دریاچه بونویل در جایی که اکنون دریاچه نمک بزرگ قرار دارد، واقع بود. در طول ۲٫۵ میلیون سال دور پلیستوسن، فازهای سرد متعددی به نام یخچالی‌ها (عصر یخبندان کواترنری) یا پیشروی‌های قابل‌توجه یخسارهای قاره‌ای در اروپا و آمریکای شمالی در فواصل زمانی تقریباً ۴۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ سال رخ داده است. دوره‌های یخچالی طولانی توسط میان‌یخچالی‌های کوتاه‌تر و معتدل‌تر که حدود ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ سال طول می‌کشیدند، از هم جدا می‌شدند. بیش از ۱۱ رویداد یخچالی بزرگ و همچنین بسیاری از رویدادهای یخچالی کوچک شناسایی شده‌اند. این رویدادها در مناطق مختلفِ محدوده یخچالی به طور متفاوتی تعریف می‌شوند، زیرا هر منطقه بسته به عرض جغرافیایی، عوارض زمین و اقلیم، تاریخچه یخچالی خاص خود را دارد. پژوهشگران اغلب اگر زمین‌شناسی یخچالی یک منطقه در حال تعریف شدن باشد، نام‌ها را جابجا می‌کنند. با این حال، به طور کلی درست نیست که نام یک دوره یخچالی در یک منطقه را برای منطقه دیگر به کار برد. در بیشتر قرن بیستم، تنها چند منطقه مورد مطالعه قرار گرفته بود و نام‌ها نسبتاً کم بودند. امروزه زمین‌شناسان کشورهای مختلف علاقه بیشتری به یخچال‌شناسی پلیستوسن نشان می‌دهند. همچنین، شواهد زمینی برای برخی از آن‌ها توسط موارد بزرگ‌تر پاک یا محو شده است، اما شواهد حاصل از مطالعه تغییرات اقلیمی چرخه‌ای باقی مانده است. دوره‌های یخچالی در جدول‌های زیر کاربردهای «تاریخی» را نشان می‌دهند، ساده‌سازی یک چرخه بسیار پیچیده‌تر از تغییرات در اقلیم و زمین هستند و به طور کلی دیگر استفاده نمی‌شوند. عناوین «یخچالی ۱» تا «یخچالی ۴» نشان‌دهنده چهار دوره یخچالی اخیر هستند که «یخچالی ۴» جدیدترین آن‌هاست. این نام‌ها به نفع داده‌های عددی کنار گذاشته شده‌اند زیرا مشخص شد بسیاری از همبستگی‌ها دقیق یا درست نبوده‌اند و از زمان ابداع اصطلاحات تاریخی، بیش از چهار دوره یخچالی بزرگ شناسایی شده است. منطقه یخچالی ۱ یخچالی ۲ یخچالی ۳ یخچالی ۴ آلپ گونز میندل ریس وورم شمال اروپا ابورونین السترین سالین وایکسلین جزایر بریتانیا بیستونین انگلین وولستونین دونسیان میانه-غرب آمریکا نبراسکایی کانزاسی ایلینوی ویسکانسینی + نام‌های تاریخی دوره‌های میان‌یخچالی. منطقه میان‌یخچالی ۱ میان‌یخچالی ۲ میان‌یخچالی ۳ آلپ گونز-میندل میندل-ریس ریس-وورم شمال اروپا والین هلستاینین ایمین جزایر بریتانیا کرومرین هاکسنیان ایپسیویچین میانه-غرب آمریکا آفتونین یارموثین سانگامونین متناظر با اصطلاحات یخچالی و میان‌یخچالی، اصطلاحات «پلوویال» و «اینترپلوویال» (لاتین: pluvia، باران) نیز در حال استفاده هستند. یک پلوویال دوره گرم‌تری با افزایش بارندگی است؛ یک اینترپلوویال دوره کاهش بارندگی است. پیش‌تر تصور می‌شد که یک پلوویال در مناطق غیر یخی با یک دوره یخچالی مطابقت دارد و در برخی موارد نیز چنین است. به عنوان مثال، برخی از اصطلاح «پلوویال ریس» در زمینه‌های مربوط به مصر استفاده کرده‌اند. تنها تعداد کمی از نام‌های پلوویال‌ها در مناطق محدود به طور چینه‌شناختی تعریف شده‌اند. | ## بخش 3: پلیستوسن | مجموع عوامل گذرا که بر سطح زمین اثر می‌گذارند، چرخه‌ای هستند: اقلیم، جریان‌های اقیانوسی و سایر حرکات، جریان‌های باد، دما و غیره. پاسخ شکل‌موج از حرکات چرخه‌ای زیربنایی سیاره ناشی می‌شود که در نهایت تمام پدیده‌های گذرا را با خود هماهنگ می‌کند. گذار پلیستوسن میانی، در حدود یک میلیون سال پیش، شاهد تغییری از چرخه‌های یخچالی با دامنه کم و تناوب غالب ۴۱٬۰۰۰ ساله به چرخه‌های نامتقارن با دامنه زیاد و تناوب غالب ۱۰۰٬۰۰۰ ساله بود. با این حال، مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۰ به این نتیجه رسید که پایان یافتن عصرهای یخبندان ممکن است از زمان گذار پلیستوسن میانی تحت تأثیر انحراف محوری بوده باشد که باعث ایجاد تابستان‌های قوی‌تر در نیم‌کره شمالی شده است. چرخه‌های میلانکوویچ یخچالی شدن در پلیستوسن مجموعه‌ای از دوره‌های یخچالی و میان‌یخچالی، استادیال‌ها و اینترستادیال‌ها بود که بازتاب‌دهنده تغییرات دوره‌ای اقلیم هستند. امروزه اعتقاد بر این است که عامل اصلی در چرخه‌های اقلیمی، چرخه‌های میلانکوویچ هستند. این‌ها تغییرات دوره‌ای در تابش خورشیدی منطقه‌ای و سیاره‌ای هستند که به زمین می‌رسد و ناشی از چندین تغییر مکرر در حرکت زمین می‌باشند. اثرات چرخه‌های میلانکوویچ توسط بازخوردهای مثبت مختلف مربوط به افزایش غلظت کربن دی‌اکسید اتمسفری و سپیدایی (آلبدو) زمین تقویت می‌شد. چرخه‌های میلانکوویچ نمی‌توانند تنها عامل مسئول تغییرات اقلیمی باشند، زیرا نه روند سرمایشی طولانی‌مدت در طول پلیو-پلیستوسن را توضیح می‌دهند و نه تغییرات هزاره‌ای در هسته‌های یخی گرینلند که به عنوان رویداد دانسگارد-اوشگر و رویداد هاینریش شناخته می‌شوند. به نظر می‌رسد گام‌برداری میلانکوویچ به بهترین وجه رویدادهای یخچالی با تناوب ۱۰۰٬۰۰۰، ۴۰٬۰۰۰ و ۲۰٬۰۰۰ سال را توضیح می‌دهد. چنین الگویی با اطلاعات مربوط به تغییرات اقلیمی یافت شده در هسته‌های ایزوتوپ اکسیژن مطابقت دارد. چرخه‌های نسبت ایزوتوپ اکسیژن در تجزیه و تحلیل نسبت ایزوتوپ اکسیژن، تغییرات در نسبت به (دو ایزوتوپ اکسیژن) از نظر جرمی که در کلسیت نمونه‌های هسته اقیانوسی وجود دارد، به عنوان شاخصی برای تغییر دمای اقیانوس‌های باستانی و در نتیجه تغییرات اقلیمی استفاده می‌شود. اقیانوس‌های سرد غنی‌تر از هستند که در پوسته میکروارگانیسم‌ها (روزن‌داران) که کلسیت تولید می‌کنند، گنجانده می‌شود. اگرچه برف‌هایی که سال به سال روی یخچال باریده‌اند نسبت به آب دریا از نظر غنی نیستند، اما حاوی نسبت خاصی از این دو ایزوتوپ هستند که به میانگین دمای سالانه بستگی دارد. تغییرات دما و اقلیم هنگامی که روی نمودار دما نسبت به زمان ترسیم می‌شوند، چرخه‌ای هستند. نیمی از یک دوره، یک مرحله ایزوتوپی دریا (MIS) نامیده می‌شود که نشان‌دهنده یک دوره یخچالی (زیر صفر) یا میان‌یخچالی (بالای صفر) است. بر اساس این شواهد، زمین ۱۰۲ مرحله MIS را تجربه کرده است که از حدود ۲٫۵۸۸ میلیون سال پیش در گلاسین (پلیستوسن پیشین) آغاز شده است. مراحل پلیستوسن پیشین کم‌عمق و مکرر بودند، در حالی که مراحل اخیر شدیدتر و با فواصل زمانی بیشتر بوده‌اند. زیاگان زیاگان دریایی و قاره‌ای اساساً مدرن بودند، اما با تعداد بسیار بیشتری از پستانداران بزرگ جثه زمینی مانند ماموت‌ها، ماستودون‌ها، «دیپروتودون»، «اسمیلودون»، ببرها، شیرها، اروک، خرس کوتاه-چهره، تنبل‌های غول‌پیکر، گونه‌هایی از «گیگانتوپیتکوس» و دیگران همراه بودند. توده‌های خشکی منزوی مانند استرالیا، ماداگاسکار، نیوزیلند و جزایر اقیانوس آرام شاهد تکامل پرندگان بزرگ و حتی خزندگانی مانند مرغ فیل‌سا، موآ، عقاب هاست، «کوئین‌کانا»، «مگالانیا» و «میولانیا» بودند. تغییرات شدید آب و هوایی در طول عصر یخبندان تأثیرات عمده‌ای بر زیاگان و گیاگان داشت. با هر پیشروی یخ، مناطق وسیعی از قاره‌ها خالی از سکنه می‌شد و گیاهان و جانورانی که به سمت جنوب عقب‌نشینی می‌کردند با استرس شدیدی مواجه می‌شدند. یک رویداد انقراض بزرگ برای پستانداران بزرگ (درشت‌سیمایان) که شامل ماموت‌ها، ماستودون‌ها، گربه‌های دندان‌خنجری، «گلیپتودون»، کرگدن پشمالو، زرافه‌های مختلف مانند سیواتریوم، تنبل‌های زمینی، گوزن ایرلندی، شیر غارزی، خرس غارزی و خرس‌های کوتاه-چهره بود، در اواخر پلیستوسن آغاز شد و تا هولوسن ادامه یافت. در پایان آخرین عصر یخبندان، حیوانات خونسرد، پستانداران کوچک‌تر مانند موش چوبی، پرندگان مهاجر و حیوانات سریع‌تر مانند گوزن دم‌سفید جایگزین درشت‌سیمایان شده و به شمال مهاجرت کردند. انقراض‌ها به ندرت بر آفریقا تأثیر گذاشتند، اما به ویژه در آمریکای شمالی که در آن اسب‌های بومی و شترها از بین رفتند، بسیار شدید بود. در آغاز پلیستوسن، گونه‌های پارانتروپوس هنوز حضور داشتند، اما در طول پارینه‌سنگی زیرین ناپدید شدند و تنها گونه انسان‌سایی که در سوابق سنگواره‌ای برای بخش بزرگی از پلیستوسن یافت می‌شود، انسان راست‌قامت است. صنایع سنگی آشولی همراه با انسان راست‌قامت در حدود ۱٫۸ میلیون سال پیش ظاهر شد و جایگزین صنعت ابتدایی‌تر اولدووان گردید. پارینه‌سنگی میانی شاهد گونه‌زایی متنوع‌تری در سرده انسان بود، از جمله ظهور انسان خردمند در حدود ۳۰۰٬۰۰۰ سال پیش. آثار مرتبط با نوگرایی رفتاری به طور قطع از ۴۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ سال پیش گواهی شده‌اند. بر اساس تکنیک‌های زمان‌بندی میتوکندری، انسان‌های مدرن پس از یخبندان ریس در پارینه‌سنگی میانی و در طول اشکوب ایمین از آفریقا مهاجرت کردند و در اواخر پلیستوسن در سراسر جهانِ بدون یخ پراکنده شدند. | ## جمع‌بندی | یک مطالعه در سال ۲۰۰۵ بیان می‌کند که انسان‌ها در این مهاجرت با اشکال انسانی باستانی که از قبل در خارج از آفریقا بودند آمیزش کرده و مواد ژنتیکی آن‌ها را در خزانه ژنی انسان مدرن وارد کرده‌اند.