موضوع مقاله: نورفک (ویرجینیا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نورفک (ویرجینیا) | مقدمه: این شهر در سرشماری ۲۰۲۰ دارای ۲۳۸٬۰۰۵ نفر جمعیت بود که آن را به سومین شهر پرجمعیت ویرجینیا و صدمین شهر پرجمعیت ایالات متحده تبدیل کرد. | ## بخش 1: نورفک (ویرجینیا) | این شهر موقعیتی استراتژیک به عنوان مرکز تاریخی، شهری، مالی و فرهنگی منطقه کلان‌شهری همپتون رودز (که گاهی «تایدواتر» نامیده می‌شود) دارد؛ منطقه‌ای که بیش از ۱.۸ میلیون نفر جمعیت دارد و سی و هفتمین منطقه کلان‌شهری بزرگ در ایالات متحده است. این شهر که در محل تلاقی رود الیزابت و خلیج چساپیک واقع شده است، به سرعت به مرکز اصلی تجارت و کشتی‌سازی تبدیل شد. در طول انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲، بندر و تأسیسات دریایی آن، شهر را به یک هدف نظامی حیاتی تبدیل کرد. اهمیت نورفک در قرن بیستم با گسترش نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، به‌ویژه با تأسیس ایستگاه نیروی دریایی نورفک در سال ۱۹۱۷ که بزرگ‌ترین پایگاه دریایی جهان باقی مانده است، افزایش یافت. نورفک یکی از مشارکت‌کنندگان مهم در بندر ویرجینیا است و میزبان یکی از دو ستاد فرماندهی راهبردی ناتو است. این شهر خانه شرکت مرسک لاین لیمیتد است که بزرگ‌ترین ناوگان کشتی‌های با پرچم ایالات متحده در جهان را مدیریت می‌کند. این شهر دارای نهادهای فرهنگی متعددی از جمله موزه دریایی نوتیکوس، موزه هنر کرایسلر و باغ‌وحش ویرجینیا است. طبق گزارش‌های تاریخی ویلیام استراچی، سکونتگاه‌های چسپین‌ها توسط پوهاتان مدت کوتاهی پیش از تأسیس جیمزتاون در سال ۱۶۰۷ نابود شدند. دوران استعمار زمین‌های نورفک جزو اولین مناطقی بودند که مهاجران را از مستعمره ویرجینیا به خود جذب کردند، اگرچه نورفک تا دهه ۱۷۰۰ به عنوان یک شهر ثبت نشد. در سال ۱۶۳۴، شاه چارلز اول مستعمره را به سیستمی از شایرها سازماندهی کرد و الیزابت سیتی به «شایر الیزابت سیتی» تبدیل شد. شایر الیزابت سیتی (شهر همپتون کنونی) شامل تمام زمین‌هایی بود که امروزه شهرهای همپتون، نورفک، ویرجینیا بیچ، پورتسموث، چساپیک و سافک را تشکیل می‌دهند. آدام توروگود (که در سال ۱۶۲۲ از کینگز لین در نورفکِ انگلستان به ویرجینیا مهاجرت کرده بود) پس از متقاعد کردن ۱۰۵ نفر برای اسکان در مستعمره، در سال ۱۶۳۶ از طریق سیستم حق سرانه (headright)، مالکیت زمین بزرگی را در امتداد رود لین‌هاون به دست آورد. هنگامی که بخش همپتون رودز جنوبی از شایر جدا شد، توروگود نام زادگاهش را برای شهرستان نیو نورفک تازه تشکیل شده پیشنهاد داد. یک سال بعد، این شهرستان به دو شهرستان آپر نورفک و لوئر نورفک (دومی اکنون در شهر نورفک ادغام شده است) تقسیم شد که عمدتاً بر اساس توصیه توروگود بود. این منطقه از ویرجینیا به عنوان محل کارآفرینان، از جمله مردان شرکت ویرجینیای لندن شناخته شد. نورفک در اواخر قرن هفدهم با ساخت قلعه «نیمه ماه» (Half Moone) توسعه یافت و ۵۰ جریب فرنگی زمین از بومیان محلی کنفدراسیون پوهاتان در ازای ۱۰٬۰۰۰ پوند تنباکو خریداری شد. در سال ۱۶۹۱، آخرین تقسیم‌بندی شهرستان صورت گرفت و شهرستان لوئر نورفک برای تشکیل شهرستان نورفک (شامل شهرهای امروزی نورفک، چساپیک و بخش‌هایی از پورتسموث) و شهرستان پرنسس آن (ویرجینیا بیچ امروزی) تقسیم شد. طبق قانون بازرسی تنباکو، بازرسی «در شهر نورفک، بر روی زمین قلعه، در شهرستان نورفک؛ و کمپس لندینگ در پرنسس آن، تحت یک بازرسی» انجام می‌شد. پس از اینکه انقلاب آمریکا فرماندار سلطنتی ویرجینیا، لرد دانمور را مجبور به فرار از ویلیامزبرگ کرد، او نورفک را در سال ۱۷۷۵ به پایتخت جدید ویرجینیا تبدیل کرد. ۶٬۲۵۰ ساکن نورفک عمدتاً وفادارمانده بودند زیرا دولت بریتانیا انحصار تجارت را به بسیاری از مشاغل آن‌ها اعطا کرده بود. پس از شکست در نبرد گریت بریج در دسامبر همان سال، لرد دانمور شهر را با گلوله‌باران دریایی تا حدی ویران کرد. در ۱۶ ژانویه ۱۷۷۶، چهارمین کنوانسیون ویرجینیای میهن‌پرستان موافقت کرد که بیشتر خانه‌های باقی‌مانده را تخریب کند تا از استفاده دانمور از شهر برای تجمع نیروهای بریتانیایی و بردگان فراری جلوگیری شود. در نهایت، سرهنگ وودفورد دانمور را به تبعید راند و به بیش از ۱۶۸ سال حکومت بریتانیا در ویرجینیا پایان داد.Guy, Louis L. یک گلوله توپ ناشی از بمباران (شلیک شده توسط کشتی لیورپول) همچنان در دیوار سنت پل باقی مانده است. پس از بازسازی خرابی‌های ناشی از آتش‌سوزی‌های دوران جنگ انقلاب، نورفک و شهروندانش برای نوسازی تلاش کردند. در سال ۱۸۰۴، آتش‌سوزی مهیب دیگری در امتداد اسکله‌های شهر حدود ۳۰۰ ساختمان را ویران کرد و شهر دچار پس‌رفت اقتصادی شدیدی شد. در طول دهه ۱۸۲۰، جوامع کشاورزی در سراسر ایالات جنوبی آمریکا دچار رکود طولانی‌مدتی شدند که باعث مهاجرت بسیاری از خانواده‌ها به مناطق دیگر شد. این مهاجرت همچنین به دنبال فرسایش خاک به دلیل کشت تنباکو در منطقه تایدواتر رخ داد، جایی که تنباکو برای نسل‌ها کالای اصلی کشاورزی بود. ویرجینیا تلاش‌هایی برای توقف تدریجی بردگی انجام داد و در دو دهه پس از جنگ، نرخ آزاد کردن بردگان افزایش یافت. توماس جفرسون راندولف در سال ۱۸۳۲ موفق به تصویب قطعنامه‌ای برای لغو تدریجی برده‌داری در ایالت شد. با این حال، در آن زمان افزایش تقاضا به دلیل اسکان در ایالت‌های جنوبی دورتر، بازار داخلی بزرگی برای برده‌داری ایجاد کرده بود. اختراع پنبه‌پاک‌کن در اواخر قرن هجدهم، کشت پنبه با الیاف کوتاه را در مناطق مرتفع سودآور کرده بود که به‌طور گسترده انجام می‌شد. انجمن استعمار آمریکا پیشنهاد داد که سیاه‌پوستان آزاد و بردگان آزاد شده را با تأسیس مستعمره جدید لیبریا و پرداخت هزینه حمل و نقل، به آفریقا «بازگردانند». اما اکثر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار می‌خواستند در زادگاه خود، ایالات متحده، بمانند و به آزادی و حقوق در همان‌جا دست یابند. | ## بخش 2: نورفک (ویرجینیا) | برای مدتی، بسیاری از مهاجران به لیبریا از ویرجینیا و کارولینای شمالی از بندر نورفک حرکت کردند. جوزف جنکینز رابرتز، یک فرد رنگین‌پوست آزاد بومی نورفک، از طریق انجمن استعمار آمریکا مهاجرت کرد و بعدها به عنوان اولین رئیس‌جمهور لیبریا انتخاب شد و خانواده قدرتمندی را پایه‌گذاری کرد. در ۷ ژوئن ۱۸۵۵، کشتی ۱۸۳ فوتی «بنجامین فرانکلین» برای تعمیرات وارد همپتون رودز شد. این کشتی به تازگی از هند غربی آمده بود، جایی که شیوع تب زرد در آنجا رخ داده بود. چند روز بعد، اولین موارد تب زرد در نورفک کشف شد و یک مکانیک در ۸ ژوئیه بر اثر این بیماری درگذشت. تا ماه اوت، روزانه چندین نفر جان خود را از دست می‌دادند و یک‌سوم جمعیت شهر به امید فرار از همه‌گیری فرار کرده بودند. این اپیدمی از طریق پشه‌ها و بهداشت ضعیف در شهر گسترش یافت و هر خانواده‌ای را تحت تأثیر قرار داد و باعث وحشت گسترده شد. تعداد مبتلایان در سپتامبر به ۵٬۰۰۰ نفر رسید و تا هفته دوم، ۱٬۵۰۰ نفر در نورفک و پورتسموث جان خود را از دست داده بودند. با سرد شدن هوا، شیوع بیماری رو به کاهش نهاد و آمار نهایی تلفات حدود ۳٬۲۰۰ نفر برآورد شد. پس از نبرد فورت سامتر، رأی‌گیری دیگری در ۱۷ آوریل انجام شد که در آن بلو به جدایی رأی داد، این رأی تصویب شد و ویرجینیا از اتحادیه جدا شد. در بهار ۱۸۶۲، نبرد همپتون رودز در نزدیکی ساحل شمال غربی شبه‌جزیره «سولز پوینت» رخ داد که اولین مبارزه بین دو کشتی جنگی زره‌پوش، یواس‌اس مانیتور و سی‌اس‌اس ویرجینیا بود. این نبرد با بن‌بست به پایان رسید اما روند جنگ‌های دریایی را تغییر داد؛ از آن زمان به بعد، کشتی‌های جنگی با فلز تقویت شدند. هزاران برده از منطقه به خطوط اتحادیه فرار کردند تا آزادی به دست آورند؛ آن‌ها به‌سرعت مدارس را در نورفک برپا کردند تا سال‌ها پیش از پایان جنگ، خواندن و نوشتن را بیاموزند. سان دیدن بزرگ نیروی دریایی در نمایشگاه، موقعیت مناسب شبه‌جزیره را نشان داد و بستر را برای بزرگ‌ترین پایگاه دریایی جهان فراهم کرد. این نمایشگاه که به مناسبت سیصدمین سالگرد تأسیس جیمزتاون برگزار شد، میزبان بسیاری از مقامات برجسته، از جمله رئیس‌جمهور تئودور روزولت، نمایندگان کنگره و دیپلمات‌هایی از بیست و یک کشور بود. تا سال ۱۹۱۷، در حالی که ایالات متحده برای ورود به جنگ جهانی اول آماده می‌شد، ایستگاه هوایی دریایی همپتون رودز در زمین‌های نمایشگاه سابق ساخته شد. در سال ۱۹۰۶، شهر شهرک برکلی را ضمیمه کرد که باعث شد شهر از رودخانه الیزابت عبور کند. در سال ۱۹۲۳، شهر گسترش یافت و سولز پوینت، ویلوبی اسپیت، شهرک کامپوستلا و منطقه اوشن ویو را در بر گرفت. این شهر شامل پایگاه نیروی دریایی و مایل‌ها ملک ساحلی مشرف به همپتون رودز و خلیج چساپیک شد. پس از الحاق کوچک‌تری در سال ۱۹۵۹ و تبادل زمین با ویرجینیا بیچ در سال ۱۹۸۸، شهر به مرزهای کنونی خود رسید. تأسیس سیستم بزرگراهی میان‌ایالتی پس از جنگ جهانی دوم، بزرگراه‌های جدیدی را به منطقه آورد. مجموعه‌ای از پل‌ها و تونل‌ها که در طول پانزده سال ساخته شدند، نورفک را به شبه‌جزیره ویرجینیا، پورتسموث و ویرجینیا بیچ متصل کردند. بزرگراه‌ها همچنین توسعه حومه‌های مسکونی جدید را تحریک کردند که منجر به پراکندگی جمعیت شد. پل‌ها و تونل‌های اضافی شامل پل-تونل همپتون رودز در سال ۱۹۵۷، تونل میدتاون در سال ۱۹۶۲، و بزرگراه ویرجینیا بیچ-نورفک (بزرگراه میان‌ایالتی ۲۶۴ و جاده ایالتی ۴۴) در سال ۱۹۶۷ بود. در سال ۱۹۹۱، مجتمع جدید تونل داون‌تاون/پل برکلی سیستم جدیدی از باندهای متعدد بزرگراه و تقاطع‌ها را افتتاح کرد که مرکز شهر نورفک و بزرگراه میان‌ایالتی ۴۶۴ را به لوله‌های تونل داون‌تاون متصل می‌کرد. در سال ۱۹۵۴، دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پرونده براون در برابر هیئت آموزش حکم داد که مدارس دولتی جداسازی‌شده غیرقانونی هستند. این دادگاه دستور ادغام نژادی را صادر کرد، اما ویرجینیا سیاست «مقاومت گسترده» را دنبال کرد. در این زمان، اکثر شهروندان سیاه‌پوست هنوز به دلیل قانون اساسی ایالتیِ آغاز قرن و شیوه‌های تبعیض‌آمیز ثبت‌نام رأی‌دهندگان، از حق رأی محروم بودند. در سال ۱۹۵۸، دادگاه‌های منطقه ای ایالات متحده در ویرجینیا دستور دادند که مدارس برای اولین بار بر پایه ادغام نژادی باز شوند. دیوان عالی ویرجینیا قانون ایالتی را در تضاد با قانون اساسی ایالت اعلام کرد و دستور داد که همه مدارس دولتی، چه ادغام شده و چه نشده، باید تأمین بودجه شوند. حدود ده روز بعد، آلموند تسلیم شد و از مجمع عمومی خواست تا چندین قانون «مقاومت گسترده» را لغو کند. در فوریه ۱۹۵۹، هفده کودک سیاه‌پوست وارد شش مدرسه دولتی نورفک شدند که قبلاً تفکیک شده بودند. سردبیر روزنامه ویرجینین پایلوت، لنوار چیمبرز، علیه مقاومت گسترده سرمقاله نوشت و برنده جایزه پولیتزر برای سرمقاله‌نویسی شد. با وسوسه توسعه‌های حومه شهری جدید، بسیاری از ساکنان طبقه متوسط سفیدپوست از مسیرهای بزرگراهی جدید به خارج از شهر نقل مکان کردند (فرار سفیدپوستان) و جمعیت نورفک کاهش یافت. | ## بخش 3: نورفک (ویرجینیا) | در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰، ظهور مقاصد خرید حومه شهری جدید همراه با آزادراه‌ها، به معنای پایان شکوفایی کریدور تجاری خیابان گرانبی در مرکز شهر بود که تنها چند بلوک با ساحل فاصله داشت. افتتاح مراکز خرید بزرگ باعث شد تا کسب‌وکارهای خرده‌فروشی از خیابان گرانبی خارج شوند. بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران (PETA) از سال ۱۹۹۶ در نورفک مستقر بوده است. در حالی که خیابان گرانبی در حال افول بود، رهبران شهر بر روی منطقه ساحلی و مجموعه‌ای از اسکله‌ها و انبارهای رو به تخریب آن تمرکز کردند. در جای آن‌ها، برنامه‌ریزان یک بلوار جدید به نام «واترساید درایو» ایجاد کردند که بسیاری از ساختمان‌های بلندمرتبه در خط افق نورفک در امتداد آن بنا شده‌اند. در سال ۱۹۸۳، شهر و «شرکت راس» بازار جشنواره‌ای واترساید را توسعه دادند تا مردم را دوباره به منطقه ساحلی جذب کرده و بازآفرینی مرکز شهر را تسریع کنند. علاوه بر این، منطقه ساحلی میزبان موزه دریایی و مرکز علوم نوتیکوس، موزه نیروی دریایی همپتون رودز، مرکز کروز و جشن «هف-مون» و نبردناو یواس‌اس ویسکانسین است. تأسیسات دیگری نیز در سال‌های بعد افتتاح شد، از جمله استادیوم بیسبال هاربر پارک که خانه تیم بیسبال «نورفک تایدز» است. در سال ۱۹۹۵، این پارک توسط نشریه بیسبال آمریکا به عنوان بهترین مرکز در لیگ‌های کوچک بیسبال انتخاب شد. تلاش‌های نورفک برای احیای مرکز شهرش مورد تحسین محافل توسعه اقتصادی و برنامه‌ریزی شهری در سراسر کشور قرار گرفته است. رونق دوباره مرکز شهر به افزایش درآمدهای شهر کمک کرد و به شهرداری اجازه داد تا توجه خود را به محله‌های دیگر معطوف کند. این شهر در گوشه جنوب شرقی ویرجینیا و در محل تلاقی رودخانه الیزابت و خلیج چساپیک واقع شده است. منطقه آماری کلان‌شهری همپتون رودز (که رسماً به عنوان منطقه آماری کلان‌شهری ویرجینیا بیچ-نورفک-نیوپورت نیوز شناخته می‌شود) سی و هفتمین منطقه بزرگ در ایالات متحده است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۴ حدود ۱٬۷۱۶٬۶۲۴ نفر تخمین زده شد. این منطقه شامل شهرهای ویرجینیا از جمله نورفک، ویرجینیا بیچ، چساپیک، همپتون، نیوپورت نیوز، پوکوسون، پورتسموث، سافک، ویلیامزبرگ و چندین شهرستان دیگر در ویرجینیا و کارولینای شمالی است. شهر نورفک به عنوان منطقه تجاری مرکزی شناخته می‌شود، در حالی که منطقه تفریحی ساحلی ویرجینیا بیچ و ویلیامزبرگ عمدتاً مراکز گردشگری هستند. ویرجینیا بیچ پرجمعیت‌ترین شهر در این منطقه آماری است، اگرچه بیشتر به عنوان یک حومه شهر عمل می‌کند. علاوه بر این، نورفک بخشی از منطقه آماری ترکیبی (CSA) ویرجینیا بیچ-نورفک است که سی و دومین منطقه بزرگ در سطح ملی محسوب می‌شود. نورفک علاوه بر املاک گسترده در حاشیه رودخانه، دارای مایل‌ها املاک تفریحی ساحلی و ساحل در جوامع ویلوبی اسپیت و اوشن ویو است. نورفک به دلیل ارتفاع کم و محصور شدن در میان آب، به‌ویژه در برابر افزایش سطح دریا ناشی از تغییر اقلیم آسیب‌پذیر است. دانشمندان مؤسسه علوم دریایی ویرجینیا در سال ۲۰۱۳ تخمین زدند که اگر روندهای فعلی ادامه یابد، سطح دریا در نورفک تا پایان این قرن ۱.۶ متر (۵.۵ فوت) یا بیشتر افزایش خواهد یافت. چند دهه پس از نقشه‌کشی شهر در سال ۱۶۸۲، معماری جرجی که در آن زمان در جنوب محبوب بود، مورد استفاده قرار گرفت. تا سال ۱۷۴۰، خانه‌ها، انبارها، فروشگاه‌ها و میخانه‌ها در خیابان‌های نورفک پراکنده شدند. نورفک در طول جنگ انقلاب آمریکا به آتش کشیده شد و پس از آن بر پایه معماری فدرال که مبتنی بر ایده‌آل‌های رومی بود، بازسازی شد. در اوایل قرن نوزدهم، عناصر معماری نئوکلاسیک در خانه‌های ردیفی سبک فدرال ظاهر شدند، مانند ستون‌های ایونی در ایوان‌ها. عناصر یونانی و رومی در ساختمان‌های عمومی مانند تالار قدیمی شهر و گمرک‌خانه ادغام شدند. در دهه ۱۸۳۰، سبک معماری نئوگوتیک با تأکید بر قوس نوک‌تیز و سقف‌های شیروانی تند جایگزین شد. ساختمان‌های بلندمرتبه برای اولین بار در اواخر قرن نوزدهم ساخته شدند و خط افق اولیه نورفک را شکل دادند. در دوره رکود بزرگ، سبک آرت دکو به عنوان یک سبک محبوب ظاهر شد که نمونه آن ساختمان اداره پست در مرکز شهر است. محله‌های مسکونی محبوب شامل «گنت» (Ghent)، «کلونیال پلیس»، «لارچمونت» و «لافایت شورز» هستند. اقلیم نورفک دارای اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب است که برای جنوب ایالات متحده معمول است. تابستان‌ها به‌طور مداوم گرم و مرطوب هستند، اما اقیانوس اطلس اغلب تأثیر خنک‌کننده مختصری بر دمای روز دارد. بارش برف به صورت پراکنده رخ می‌دهد و میانگین بارش سالانه برف حدود ۱۶ سانتی‌متر است. | ## جمع‌بندی | رکورد بالاترین دمای ثبت شده در نورفک ۴۰.۵ درجه سلسیوس (در سال ۱۹۱۸ و ۲۰۱۰) و پایین‌ترین دما ۱۹.۴- درجه سلسیوس (در سال ۱۹۸۵) بوده است.