موضوع مقاله: باصری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باصری | مقدمه: ایل باصری یا باسری از عشایر ایرانی‌تبار و فارسی‌زبان ایران به‌شمار می‌رود که بیشتر مردم آن در استان فارس زندگی می‌کنند. | ## بخش 1: باصری | این ایل یکی از پنج ایل تشکیل‌دهندهٔ ایلات خمسه است و به خاطر قالی‌ها و گلیم‌های خود شهرت دارد. سرحد (ییلاق) ایل باصری در مناطق مرودشت، پاسارگاد و اقلید و گرمسیر (قشلاق) آن در مناطق لارستان، جویم، اوز و جهرم است. امروزه بیشتر باصری‌ها در مرودشت زندگی می‌کنند و بخش قابل توجهی از آن‌ها نیز در شهرستان‌های پاسارگاد، شیراز، جهرم، اقلید، خرم‌بید، زرقان، سروستان، خرامه، کامفیروز و دیگر مناطق فارس ساکن هستند. قلمرو باصری‌ها با قلمرو پاسارگادی‌ها و کاریانیان در ییلاق میانبند و قشلاق یکی است و تغییری نکرده است. از دیگر شواهد زبان مردم ایل باصری است که گویشی از فارسی‌است که دارای واژگان کهنه و دست‌نخورده فراوانی از زبان فارسی باستان و میانه می‌باشد. برخی پژوهشگران نام باصری را دگرگون شده نام «پاساری» قلمداد کرده که بعدها معرب شده و به شکل کنونی درآمده است. کردان فارس نامی است که جغرافی‌نویسان دوران اسلامی به عشایر فارس پس از اسلام داده‌اند. باید دانست که واژه «کرد» در آن دوران معنای نژادی نداشت و به تمام عشایر ایرانی که در سیاه‌چادر زندگی می‌کردند اطلاق می‌شد. جغرافی‌دانان پنج طایفه یا رم کرد را در فارس معرفی می‌کردند که معمولاً دارای سرپرست عرب بودند. رم کاریان که در مناطق امروزی باصری کوچ می‌کرد، در آغاز به رم اردشیر معروف بود، سپس به رم قاسم بن شهر براز و بعداً به رم احمد بن حسن تغییر نام داد و این بدان دلیل است که نام رم اغلب ثابت بوده ولی سرپرستان در طول ده‌ها سال تعویض شده‌اند. از صفویه تا قاجاریه در دوره صفویه نیز کماکان حکومت ایل باصری به دست حاکمانی عرب‌تبار بود. باصری‌ها به رهبری حسین‌خان باصری در جریان نبرد زرقان علیه هوتکیان حضور داشته و نقش برجسته‌ای در پیروزی لشکر نادر داشتند؛ چنانچه بیش از ۳۰۰ تن از آن‌ها در جریان این نبرد کشته شدند. به پاس خدمات باصری‌ها در این نبرد، ایل باصری به دستور نادرشاه به مدت ۱۴ سال از پرداخت مالیات معاف شد. طایفه حسین خان نیز به دلیل خدماتش به علیشاه برادرزاده نادر، «علیشاه‌قلی» (پیشکار علیشاه) نام گرفت. باصری‌ها در دوره زندیه از حامیان کریم‌خان بودند و به دستور او گرمسیر را در دشت‌های کربال، سروستان و کوار می‌گذراندند تا در مواقع لازم به شیراز نزدیک باشند. در سال ۱۱۷۱ قمری (۱۱۳۶ خورشیدی) به دستور کریم‌خان زند حکومت ایل باصری از ایل عرب جدا شد اما کلانتر آن میر شفیع‌خان از خاندان خوانین عرب بود. در زمان سقوط زندیه، باصری‌ها از زندیه حمایت می‌کردند و در برابر سپاه آقامحمد خان قاجار و ابراهیم خان کلانتر مقاومت کردند. فتحعلی شاه نیز که پیش از تاج‌گذاری، بیگلربیگی فارس بود، اقدام به غارت و سرکوب طوایف حامی زندیه از جمله باصری، کرونی و لشنی کرد و بخشی از طایفه عبداللهی را به اصفهان تبعید کرد که امروزه «بالاولایتی» خوانده می‌شوند. در دوره ناصرالدین شاه در سال ۱۲۴۰ خورشیدی به فرمان دولت مرکزی اتحادیه ایلی خمسه متشکل از ایل‌های باصری، بهارلو، اینالو، نفر و عرب تشکیل شد. حکومت نوادگان میر شفیع‌خان که آخرین آن‌ها محمودخان باصری بود، تا مرگ محمودخان در سال ۱۲۴۱ خورشیدی ادامه یافت. ایل باصری در دوره قحطی ۱۲۵۱–۱۲۴۹ ایران نیز همچون دیگر اهالی ایران تحت تأثیر قرار گرفت و جمعیت آن از ۱۵۰۰ خانوار به ۴۰۰ خانوار کاهش پیدا کرد. افزون بر این شیوع آنفولانزا (۱۲۶۸) و فشار دولت برای دریافت مالیات در این دوره باعث پراکنده و متلاشی شدن ایل شد. در سال ۱۲۵۳ خورشیدی گروهی از طایفه فرهادی به دلیل یک درگیری خونین از ایل جدا شدند و در منطقه کامفیروز و دژکرد سکنی گزیدند. در سال ۱۲۸۹ خورشیدی هنگام وقوع حوادث جنوب، کلانتر ایل باصری و دیگر سران ایلات فارس و بختیاری، با مخابره تلگراف به مجلس شورای ملی، به تجاوزات دولت روسیه اعتراض کردند و آمادگی خود را برای فداکاری اعلام داشتند. در سال ۱۲۹۵، پس از تشکیل پلیس جنوب، باصری‌ها همراه دیگر عشایر فارس با آن درگیر شدند. در ۱۲۹۶ نیز باصری‌ها و قشقایی‌ها با قشون انگلیس، در در دشت کافتر به نبرد پرداختند. در سال ۱۲۹۸ در جریان قحطی سراسری و همه‌گیری آنفلوانزا، بخش قابل توجهی از جمعیت باصری‌ها همانند دیگر نقاط ایران جان خود را از دست دادند که این رخداد در میان مردم به نام «سال دردی» شناخته می‌شود و به نوعی تبدیل به مبدأ تاریخ شده است. علی‌رغم مقاومت‌ها و شورش‌های متعددی که در این دوران در واکنش به سیاست‌های دولت پهلوی توسط عشایر فارس صورت گرفت، باصری‌ها همواره اعلام بی‌طرفی کردند. سران ایل باصری با دور نگه‌داشتن ایل از درگیری‌های نظامی و سیاسی آن دوران، در مقایسه با سایر ایل‌های فارس دوره نسبتاً باثباتی را در تاریخ ایل پدید آوردند؛ چنانچه دوران کلانتری محمد خان ضرغامی را دوران طلایی در تاریخ حیات اجتماعی-سیاسی ایل باصری در دوره معاصر دانسته‌اند. در شورش عشایری ۱۳۰۹-۱۳۰۷ فارس که در نتیجه فشارهای دولت بر عشایر این منطقه بود، باصری‌ها اعلام بی‌طرفی کردند. پس از سرکوب شورش و اجرای سیاست‌های خلع سلاح عشایر و تخته قاپو توسط دولت، باصری‌ها نیز به ناچار آبادی‌نشین شدند که در مناطق سردسیر تلفات سنگینی به ایشان وارد آمد. پرویز خان کلانتر ایل در همان دوره به اتهام مخالفت با تخت قاپو بازداشت شد و تا زمان پایان آن تحت نظر بود. پس از برکناری و تبعید رضاشاه در سال ۱۳۲۰ و ضعف دولت، از فشار بر عشایر کاسته و کوچ باصری‌ها و دیگر عشایر پس از ۹ سال دوباره آغاز شد. در زمان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم در جریان موسوم به نهضت جنوب نیز با وجود اینکه در سال ۱۳۲۲ میان نیروهای ایلات خمسه به رهبری قوام که مورد حمایت متفقین بودند و قشقایی‌های طرفدار آلمان جنگی در دشت موک در شمال فیروزآباد درگرفت، باصری‌ها خود را از درگیری‌ها دور نگه داشتند. کمی بعد در شهریور ماه ۱۳۲۵ در جریان جنبش عشایری مسلحانه نهضت فارس علیه حزب توده، باصری‌ها دگربار اعلام بی‌طرفی کردند. شورشیان قشقایی، محمد خان ضرغامی، رئیس ایل را، به دلیل خودداری از همراهی با نهضت به گروگان گرفتند و حسنعلی خان برادر کوچکتر وی جانشین او شد. به دستور او تفنگچیان باصری پادگان بند امیر را خلع سلاح کردند و گروهی نیز به نیروهای محاصره‌کننده شیراز پیوستند. با بزرگتر شدن محاصره شیراز، دولت شرایط سران عشایر را پذیرفت و با استعفای دسته‌جمعی وزیران توده‌ای در کابینه قوام، نهضت رسماً خاتمه یافت. جنبش سرانجام در ۲۵ مهر همان سال با استعفای کابینه ائتلافی احمد قوام به پایان رسید. ازین پس تا رخداد کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ فشار بر عشایر کم بود و ایلات در آرامش نسبی به سر می‌بردند؛ اما با قدرت یافتن دوباره حکومت مرکزی در پی کودتا، دوباره دوران جدیدی از سرکوب عشایر و افول اقتدار آنان آغاز و سران آن‌ها بازداشت، تبعید و تحت مراقبت قرار گرفتند. | ## بخش 2: باصری | محمد بهمن‌بیگی در آغاز دهه ۱۳۳۰ تعلیمات عشایری را راه‌اندازی نمود که نخستین مدرسه ایل باصری در سال ۱۳۳۴ افتتاح شد. در همین سال حسنعلی خان از طرف دولت از کلانتری برکنار و اداره ایلات به افسران ارتش واگذار شد. باصری‌ها در جریان شورش عشایری ۱۳۴۳-۱۳۴۱ فارس نیز که در پی اصلاحات ارضی و سرکوب عشایر بود، همانند شورش‌های پیشین اعلام بی‌طرفی کردند. با این حال کلانتر ایل محمد خان ضرغامی در اعتراض به اعدام بهمن قشقایی، یکی از رهبران شورشی که در اسفند ماه ۱۳۴۳ با وساطت او تسلیم شده‌بود، دست به اعتراض گشود که به ۱۵ سال حبس و تبعید محکوم شد. مقارن با این دوره طایفه‌های مختلف باصری به دلایلی همچون افزایش جمعیت، خشکسالی و تخریب ایل‌راه‌ها برای بار دوم و به دلخواه آبادی‌نشین شدند. با رخداد انقلاب ۱۳۵۷ محمد خان ضرغامی از زندان آزاد شد و با کاسته شدن فشار بر عشایر، دوباره گروه‌هایی از باصری‌ها شروع به کوچروی کردند. با بازگشت عشایر به کوچ، درگیری‌های پرشماری میان ایلات فارس درگرفت که از آن‌ها می‌توان به «جنگ احمدآباد» میان باصری‌ها و طایفه شش بلوکی قشقایی اشاره کرد. در سال ۱۳۵۹ محمد خان ضرغامی در قصردشت کمین در پی یک درگیری با سپاه پاسداران کشته شد. سپس به مرور و برای سومین بار فرایند یکجانشین شدن باصری‌ها آغاز شد؛ به طوری که امروزه بیشتر آن‌ها یکجانشین شده‌اند. چنانچه در سرشماری عمومی عشایر کوچنده سال ۱۳۸۷ تنها ۹٬۰۶۶ باصری به صورت کوچ‌نشین حضور داشتند. زبان باصری‌ها به گویش باصری سخن می‌گویند که گویشی از زبان فارسی و از گویش‌های منطقه فارس به‌شمار می‌رود. طایفهٔ ایلخاص به دلیل چند دهه همجواری با ایلات ترک، به زبان ترکی گفتگو می‌کنند و گروه‌های کوچکتری نیز به لری یا عربی تکلم می‌کنند. با وجود ارتباط دائم باصری‌ها با اهالی روستاها؛ تقسیمات و وقایع سال قمری در میان آن‌ها به‌طور جدی پیگیری نمی‌شود. با اینکه باصری‌ها به‌طور نسبی از رسوم اسلامی مطلع هستند؛ در رعایت آن‌ها به‌طور کلی ثابت قدم نیستند و جشن‌ها و مراسم اسلامی به ندرت مورد توجه قرار می‌گیرند. توجه باصری‌ها به رسوم چرخهٔ زندگی مانند تولد، ازدواج و مرگ نسبت به آیین‌های اسلامی مانند روزه در ماه رمضان و عزاداری در ماه محرم به‌طور کلی بیشتر می‌باشد. طایفه ایلخاص که اخیراً به ایل ملحق گشته، کمی از این قاعده استثناست و در میان مردم ایل به عنوان گروهی مذهبی شناخته می‌شود. با این وجود، زیارتگاه‌هایی در مسیر کوچ ایل یافت می‌شوند که برای مردم ایل قابل احترامند. از جمله مهم‌ترین آن‌ها امامزاده سید محمد (به گویش باصری: سید مهد) در نزدیکی روستای کافتر در سرحد ایل است. لباس زنان باصری که تاکنون نیز استفاده می‌شود شامل پیراهنی بلند و دامنی چین‌دار به نام «تومون» می‌باشد. آن‌ها در زمستان روی پیراهن پوششی آستردار به نام «کُردین» به تن می‌کنند تا از سرما محفوظ بمانند. موسیقی ساز کرنا و نقاره ابزارهای نواختن معروف ایل باصری هستند که در مراسم ازدواج و حتی سوگواری از آن‌ها استفاده می‌شود. نی هفت‌بند از دیگر ابزارهای موسیقی در ایل باصری است که معمولاً با آوازی در سبک دشتی همراهی دارد. صدای گریه به همراه برشمردن هنرها و علایق متوفی، با موسیقی خاصی همراه است و می‌توان گفت از لالایی‌ها و آوازهای مادران برگرفته شده است. باصری‌ها همانند دیگر عشایر از فولکلور، تصنیف‌ها، افسانه‌ها و ترانه‌های محلی خود برخوردارند. باصری‌ها به ترانه‌هایی که در مراسم عروسی بالای سر عروس خوانده می‌شود، «سیری» می‌گویند. رقص در ایل‌ها به‌خصوص در ایل باصری، دو نوع رقص مرسوم و متداول‌ترین است که یکی مربوط به مردان و دیگری منحصر به زنان است. در تَرکه بازی دو نفر به میدان می‌آیند، یکی از آن‌ها ترکه‌ای محکم به دست می‌گیرد و دیگری پایه‌ای برمی‌دارد. پس از آن که ترکه را زد، ترکه و پایه را با هم عوض می‌کنند و رقص و حمله و دفاع دوباره شروع می‌شود. رقص زنان و دختران باصری نیز که «دسمال‌بازی» نام دارد، در لباس‌های محلی به صورت دایره‌وار با تکان دادن دستمال‌های رنگین در دست انجام می‌شود. ازدواج ازدواج در میان باصری‌ها بر اساس رسم و رسوم خاص و منحصر به فردی انجام می‌شود. مراسم عروسی معمولاً بیشتر از ۲ روز طول می‌کشد که در آن مراسم مختلفی مانند حجله‌بندان، حمام داماد، حنابندون، جهازکشون، واسونک‌خوانی و عروس‌کشون همراه با رقص‌هایی مانند تَرکه‌بازی و دسمال‌بازی اجرا می‌گردد. اگر تیره‌های یک طایفه دارای نیای مشترک باشند، طایفه به نام آن شخص نام‌گذاری می‌شود. مانند طایفه سروستانی که ریشه در شهر سروستان دارند و طایفه حنایی که از شهر حنا به ایل پیوسته‌اند. تیره به عنوان مشخص‌ترین و منسجم‌ترین تشکیلات ایلی، شامل گروهی از چند اولاد است که غالباً باهم خویشاوندی دور و نزدیک دارند و در چند نسل پیش، از طریق سببی یا نسبی به نیای مشترک می‌رسند. به مجموعه افرادی که در زیر یک چادر زندگی می‌کنند، خانوار اطلاق می‌شود که کوچک‌ترین رده تقسیمات ایلی را تشکیل می‌دهد. در این ایل، بیشتر امور مربوط به قانون بر اساس سنت و مصالحه اداره می‌شود و توسط تحریم‌ها و فشارهای پراکنده اجتماعی تنظیم می‌گردد. با این حال، کلانتر ایل در مواردی که به دلیل پیچیدگی مسئله نتوان آن را از طریق سنت حل کرد، به عنوان میانجی عمل می‌کرد. از دیگر وظایف کلانتر می‌توان به تخصیص مراتع و هماهنگی کوچ‌های ایل و نمایندگی ایل در تعاملات سیاسی مهم با مقامات یکجانشین (دولتی) اشاره کرد. فسایی در فارسنامه ایل باصری را در دورهٔ صفوی فاقد رئیس و ضمیمهٔ حکومت ایل عرب دانسته است. در سال ۱۱۳۶ خورشیدی در زمان کریم خان زند با مرگ میرمهدی خان عرب شیبانی، حکومت ایل‌های عرب و باصری میان دو فرزند او تقسیم شد و ایل باصری دارای حکومت مستقل گردید، گرچه حاکمان آن هنوز از عرب‌ها بودند. | ## بخش 3: باصری | بدین ترتیب میرشفیع خان شیبانی و سه نسل پس از او، میر رفیع خان، محمدتقی خان و محمود خان تا سال ۱۲۴۱ بر ایل باصری حکم راندند و سرانجام در این سال با مرگ محمود خان، به دستور قوام‌الملک که به تازگی ایلات خمسه را شکل داده‌بود، فردی از ایل باصری به نام نورعلی قوقی به مقام کلانتری ایل رسید. مدتی بعد ویسی‌ها علیه او شورش کردند و آقا جان بیگ کلمبه‌ای را به عنوان کلانتر برگزیدند. او فرزند محمد خان و از خان‌های محلی کلمبه‌ای بود و از ۱۲۴۶ تا ۱۲۵۹ خورشیدی بر ایل باصری حکومت کرد. وی مدت زیادی بر ایل حکومت و با قدرت و سیاست تمامی مخالفان خود را سرکوب کرد و با گسترش املاک و پذیرفتن طوایف جدید، زمینه پیشرفت ایل را فراهم نمود. پس از محمد خان معین‌العشایر فرزندش پرویز خان ملقب به «ضرغام‌السلطان» به حکومت رسید. بسط و توسعه ایل در زمان او ادامه یافت و طوایف علیشاهقلی و علی قنبری در زمان او به ایل پیوستند. در دوره او طایفه ایلخاص به ایل بازگشت و حکومت بر گروه‌های کوچک و پراکنده ایل عرب و بقایای ترک‌های نفر به کلانتر باصری تفویض شد. در سال ۱۳۲۵ با استعفای محمدخان، حسنعلی خان برادرش به مقام کلانتری ایل رسید و تا سال ۱۳۳۴ در این مقام باقی ماند. در ایل سال به دستور دولت، ایلخانان ایل‌های کشور از جمله حسنعلی خان از کلانتری معزول شدند و اداره ایل باصری به افسران نهاد انتظامات ایلات واگذار شد. طایفه «دربار» یا «دور و بر» شامل ملازمان و اطرافیان کلانتر بود که به امورات وی می‌پرداختند و همیشه همراه او کوچ می‌کردند. نمونه‌هایی از این نوع طایفه در ایلات قشقایی، لر و عرب نیز موجود می‌باشد که به «عمله» معروف هستند. با گذشت زمان و یکجانشین شدن باصری‌ها، آن‌ها نیز به اقتصاد کشاورزی و زمین‌داری روی آوردند. دام‌ها دام‌های ایل باصری شامل گله‌ای از بز و میش که تعدادشان بسته به وضعیت اقتصادی خانواده و جایگاه اجتماعی افراد ممکن است به چند صد رأس و گله‌های متعدد نیز برسد. چهار پایانی از قبیل اسب، الاغ، قاطر و شتر نیز ضمن کمک به وضعیت اقتصادی خانواده، کوچ و جابجایی را تسهیل و بر سرعت عمل تحرکات فصلی می‌افزاید. نژاد گوسفندهای ایل، کبود نام دارد که به گویش خودشان قَلَمه (سور و مَلهِه) نامیده می‌شود. شهرت قالی‌بافی ایل باصری در کنار سایر عشایر فارس به حدی است که قالی فارس به عنوان میراث فرهنگی و معنوی بشر در سازمان یونسکو ثبت گردیده است. گبه و قالی‌های ایل همانند لباس رنگارنگ زنان ایل موجی از رنگ‌های شاد طبیعت را در خود جای داده است. گلیم‌های اصیل ایل از پشم خالص و جاجیم‌ها نیز از نخ‌های رنگین و ظریف پشمی یا پنبه‌ای یا مخلوط هر دو بافته می‌شوند. زنان ایل ضمن انجام دادن کارهای روزمره خانگی به هنرهای بیشماری نیز آراسته بودند که مهم‌ترین آن صنایع دستی بود که اکثراً بازتاب‌دهنده آداب و رسوم و فرهنگ فردی و جمعی ایل بود. نقش‌مایه‌های بکار رفته در قالی و خورجین‌ها معمولاً چهاربازویی ترنجی بازو بسته و بازو شکسته است که منحصر به قالی‌های باصری می‌باشد. گوناگونی مرغان در قالیبافی ایل باصری به اندازه‌ای است که دیگر مرغ‌بازان چیره‌دست چون بهارلو و عرب‌های فارس حتی طایفه‌های عرب منطقه نی‌ریز از نظر کثرت انواع هم‌آورد باصری‌ها نیستند. بافندگان باصری دستکم پنج نگاره مرغی خاص دارند که هیچ‌یک در دیگر دستبافته‌های فارس بدین صورت دیده نشده است. از دیگر شاخصه‌های نقش‌ پردازی در قالی‌بافی باصری فراوانی نگاره‌های کوچک شبیه s انگلیسی، نقش آب و سروهای پهن و کوتاه به سبک سروهای تخت جمشید هستند. از دیگر صنایع دستی ایل می‌توان به لَتف، قالی، گبه، جاجیم، گلیم، سرکش، خورجین، تیردان، چنته، جل اسب، خوابگاه، خوره و جوال اشاره کرد. قلمرو ایل باصری از غرب به قلمرو ایل قشقایی، از شرق به قلمرو عرب خمسه و از جنوب به قلمرو ایل نفر محدود می‌شود. قلمرو ییلاقی ایل باصری که در میان خودشان سرحد نامیده می‌شود، در سرحد چهاردانگه از سوباتان تا رضاآباد در منطقه احمدآباد، پاسارگاد، عمری، تخت عروس، دم‌دریا، لای لور، بخشی از غرب سرحد قنقری، انارک، سید احمدی، مشکان، دلو نظر، نخودزار، ترناس، کوه سفید و دشت‌های کمین، خفرک، ابرج و مرودشت را شامل می‌شود. قلمرو ایل در میانبند شامل کربال، آهوچر، صوفیا، بمو، کوشک مولا، بردج، خالدآباد، داریان، ایزدخواست، خرامه، کفترک، کشنگان و قندیلک، تمام روستاهای دشت سروستان از پل فسا و علاءالدوله تا گردنه گل‌چهره در مشرق سروستان تا برسد به کوه‌های قشقه، نیمه شمالی خفر از روبروی تنگ حاشی و اسماعیل‌آباد تا چرگ و تادوان می‌شود. قلمرو قشلاقی ایل باصری نیز که گرمسیر نام دارد فتح‌آباد، کافتر، بغل سیاه، هفت چاه زنگویه، چدرویه، دو بند ظهراب، کردیان و جلگاه جهرم، دو بند گلک جویم، بنارویه، هرم، کاریان، هود و بیدشهر به طرف جنوب تا مغرب لار را در بر می‌گیرد. منطقه مرودشت به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، همواره یک کانون مهم در مسیر زندگی ایل باصری بوده است. این منطقه به عنوان یکی از ییلاق‌های اصلی ایل، نه تنها محل استقرار تابستانه آن‌ها بود، بلکه به دلیل نزدیکی به دشت حاصلخیز و رودخانه‌های کر و پلوار، زمینه تعامل مردمان ایل با جوامع یکجانشین و کشاورز را فراهم می‌کرد. این پیوند جغرافیایی، نقش محوری در تبدیل مرودشت به عنوان مقصد اصلی یکجانشینی برای بسیاری از خانواده‌های باصری ایفا کرده است. افزون بر مرودشت، گروه‌های بزرگی از آنان در شهرهای سعادت‌شهر، سیدان، زرقان، شیراز، سروستان، جهرم و روستاهای منطقه احمدآباد، سده، آسپاس، قنقری، پاسارگاد، کمین، خفرک، معصوم‌آباد، میان‌قلعه، ابرج، رامجرد، کربال، مرودشت، سروستان، چرگ، خافتر، قالینی، بغل سیاه، هفت چاه زنگویه، چدرویه و یوسف‌آباد، فرشته‌جان، کاریان، لاغران، جلال‌آباد، عطاءآباد ساکن شده‌اند. در سال ۱۲۵۳ خورشیدی در دوره ناصرالدین شاه قاجار گروهی از طایفه فرهادی به دلیل یک درگیری خونین از ایل جدا شدند و در منطقه کامفیروز و دژکرد سکنی گزیدند. امروزه جمعیت عمده‌ای از منطقه کامفیروز از نسل این باصری‌ها هستند که در شهر خانیمن و روستاهای فراوانی از جمله حاجی‌آباد، الله‌مرادخانی، چم‌ریز، چم‌چنار، پیرسبز علی، حسین‌آباد، گرمه، منصورآباد، بیمور، سربست و همچنین تنگ براق، باصری هادی و باصری آقاجان در منطقه دژکرد سرحد چهاردانگه سکونت دارند. مهاجرت‌ها از دوره قاجار به این سو گروه‌هایی از باصری‌ها به نقاط مختلف ایران مهاجرت کرده، یا از ایل گسسته و به ایلات و عشایر دیگر پیوسته‌اند. در سال ۱۲۴۴ خورشیدی طایفه ایلخاص تماماً به اصفهان مهاجرت کرد و در حدود ۹۰ سال در آنجا اقامت گزید و در اواسط سدهٔ ۱۴ به سرزمین پیشین خود بازگشت و دوباره به ایل باصری پیوست. در سال ۱۲۹۶ رمضان خان باصری (از طایفهٔ عبداللهی) با ایل و احشام خود در پی یافتن مراتع مناسب به جندق و بیابانک کوچید؛ در آنجا با یاری رؤسا و منتقدان محلی، قدرت‌الله خان، نایب‌الحکومه و پسرش را کشت و خود را نایب‌الحکومه خواند؛ و سرانجام در ۱۲۹۷ از جندق رانده شد. ۳۰ خانوار از آن‌ها در ۱۳۲۲ به ایوانکی و سپس از آنجا به ورامین رفتند و در روستاهای آن ساکن شدند. گروه‌های دیگری از باصری‌ها در ازغند و سرخس خراسان، اطراف قم و کرمان، سیستان، چهارمحال و بختیاری و خوزستان نیز یافت می‌شوند. | ## جمع‌بندی | گروه‌هایی از اولادها و تیره‌های باصری نیز در زمان‌های مختلف به ایلات و عشایر عرب، لر و قشقایی پیوسته‌اند.