موضوع مقاله: ابوطاهر جنابی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ابوطاهر جنابی | مقدمه: ابوطاهر سلیمانِ گناوه‌ای (به ) جنگ سالار ایرانی حاکم دولت قرمطی در بحرین (عربستان شرقی) بود که در سال ۳۱۷ هجری قمری برابر با ۹۳۰ میلادی چیرگی بر مکه را رهبری کرد. | ## بخش 1: ابوطاهر جنابی | ابوطاهر پسر کوچک‌تر ابوسعید جنابی، بنیانگذار دولت قرمطیان، پس از برکناری برادر بزرگترش ابوالقاسم سعید جنابی، در سال ۹۲۳ به رهبری دولت رسید. او در سال ۹۲۷ به کوفه تاخت و در این فرایند لشکر عباسی را شکست داد و در سال ۹۲۸ پیش از این‌که عراق را بگشاید، بغداد پایتخت عباسیان را تهدید کرد، زیرا نتوانست وارد شهر شود. در سال ۹۳۰، او بزرگ‌ترین حمله قرمطیان را رهبری کرد که به مکه تاخت و پس از شکست دادن لشکر محمد بن اسماعیل آنجا را گشود. خواجه نظام‌الملک در کتاب سیاست‌نامه نقل می‌کند هنگامی که جنابی به احسا بازآمد هر کجا مصحف‌ها بود از قرآن و انجیل و تورات و زبور به صحرا افکند و گفت: در جهان مردمان را سه کس تباه کردند شبانی (موسی)، طبیبی (عیسی) و شتربانی (محمد) و غیظ من از شتربان بیشتر است که از دیگران که ایشان مشعبد و سبک‌دست و محتال بودند. آغاز زندگی جَنّابی، ابوطاهر سلیمان‌بن ابی‌سعید حسن بن بهرام، زاده ژوئن-جولای ۹۰۶ در گناوه بود. ابوسعید بن بهرام جنابی، پدر ابوطاهر، از رهبران قبیله‌ای بود که آغازگر نظامی کردن قرمطیان بود. ابوسعید نزدیک سال ۸۹۰ پس از آموزگارش، حمدان قرمط، اهل کوفه، که فرقه قرمطیه از نام او گرفته شده است، آگهی و آوازه‌گری علیه اسلام سنی را آغاز کرد. ابوسعید پیش از این‌که هواداران زیادی را جمع کند آغاز به تاراج کاروان‌ها، بازرگانان و زائران در مسیر مکه کرد. ولی والی بصره از زمینه‌سازی آن‌ها آگاه شد و خلیفه عباسی، المکتفی را در بغداد آگاه کرد. خلیفه سردار عباس بن عمر را برای نجات بصره فرستاد، ولی عباس شکست خورد و افرادش اعدام شدند و محاصره قرمطیان در به‌دست آوردن شهر پیروز شد. از سوی دیگر، داستان دیگری از درگیری کوفیان ضد اسماعیلی، ابوعبدالله محمد بن علی بن رزام‌الطایی، بازگو می‌کند که ابوسعید همواره خواستار این بوده که ابوطاهر جانشین او شود. شناسه تنها به عنوان نایب‌السلطنه برپایه این دیدگاه، سعید در سال ۹۱۷/۹۱۸ قدرت را به برادر کوچک‌تر خود (که در آن زمان به سختی ده سال داشت) سپرد. این گزارش با داستان ابن‌حوقل همراه است که ابوسعید به دیگر پسرانش دستور داده است که از کوچک‌ترین پیروی کنند. در واقع، این احتمال وجود دارد که قدرت اسمی در میان همه پسران ابوسعید سرمایه‌گذاری شده باشد و ابوطاهر در میان آنها چیره باشد. رخدادهای واقعی هر چه بود، ابوالقاسم اعدام نشد، بلکه تا زمان مرگش در سال ۹۷۲ زنده بود. آغاز پادشاهی خلیفه استوار به‌زودی پس از جانشینی المکتفی، بصره را بازپس گرفت و دستور استواری دوبارهٔ شهر را داد. ابوطاهر دوباره برگشت و آن را به کلی ویران کرد و مسجد جامع را ویران کرد و بازار را به خاکستر نشاند. او در این هنگام با پیروزی بر بحرین فرمانروایی کرد و با فرمانروایان داخلی و خارجی تا شمال آفریقا نامه‌نگاری کرد، ولی با پیروزی به مبارزه با حمله‌های ایرانیانی که با خلیفه در بغداد هم‌پیمان بودند، ادامه داد. | ## بخش 2: ابوطاهر جنابی | سرزمین‌گشایی‌ها تنها چهار روز پس از برکناری ابن الفرات، در تاریخ ۱۱ اوت ۹۲۳، نزدیک ۱۷۰۰ قرمطی با فرماندهی ابوطاهر در شب تاخت‌وتاز به بصره را آغاز کردند. آن‌ها از نردبان‌ها برای بالا رفتن از دیوارها استفاده کردند، نگهبانان دروازه را شکستند و دروازه‌ها را با شن و سنگ بستند تا در داخل گیر نکنند. فرماندار محلی، سبوک المفلیحی، با اندیشه اینکه این حمله، حمله بیابانگردان است، بدون احتیاط با مردانش برای رو در رویی با مهاجمان خارج شد و کشته شد. بصره‌ای‌ها ایستادگی کردند، اما بدون پشتیبانی نظامی شکست خوردند و به‌طور دسته‌جمعی بدست قرمطی‌ها کشته شدند. قرمطی‌ها سربازان عباسی را کشتند و به مدت ۱۷ روز بی‌دردسر به تاراج شهر پرداختند و دارایی‌های زیادی را به همراه بسیاری از اسیران، به عنوان برده به همراه بردند. این موضوع به یک الگوی رایج در واکنش نظامی عباسی‌ها به حملات قرمطی‌ها تبدیل شد: گروه‌های حمله‌کننده قرمطی کوچک بودند، اما بسیار پویا، که همین شکست آن ها را بسیار مشکل می‌ساخت. در یکی از لشکرکشی‌های خود در سال ۹۲۴ توانست سردار عباسی ابوالحیجه بن حمدون را دستگیر کند. در سال ۹۲۶ لشکر خود را به عمق عراق عباسی هدایت کرد و تا شمال کوفه رسید و عباسیان را وادار کرد که پول هنگفتی را برای او بپردازند تا با آرامش شهر را ترک کند. ابوطاهر در بازگشت نه تنها برای خود بلکه برای هم‌نوعانش در شهر احساء آغاز به ساختن قصر کرد و این شهر را پایتخت همیشگی خود اعلام کرد. در سال ۹۲۸ خلیفه استوار به اندازهٔ کافی خودباوری داشت تا یک بار دیگر با ابوطاهر مقابله کند و سرداران خود یوسف بن ابی الساج از آذربایجان، معنس المظفر و هارون را فراخواند. ابوطاهر به عنوان واپسین هشدار به عباسیان، استان جزیره را ویران کرد و به احساء بازگشت. در سال ۹۳۱، ابوطاهر حکومت را به این خلیفه مهدی سپرد که گفته می‌شود در واقع احیاگر زرتشتی با احساسات ضد عرب است. او حرمت آتش را دوباره برقرار کرد و در یک حکومت هشتاد روزه به سوزاندن کتاب‌های دینی پرداخت. همچنین گمان می‌رود اصفهانی به عنوان کاهن اعظم زرتشتیان، با ارتدوکس تثبیت شده زرتشتی ارتباط داشته باشد، اسفندیار آدرآباد پس از متهم شدن به همدستی با ابوطاهر به دست خلیفه عباسی اعدام شد. هنگامی که او نپذیرفت، به عنوان یک انسان عادی آشکار شد و برادر ابوطاهر، سعید، ابوالفضل را پس از آن که مهدی تنها هشتاد روز سلطنت کرد، کشت. گزارش‌های دیگر می‌گویند که ابوطاهر از ترس جان خود اعلام کرد که اشتباه کرده است و اصفهانی را به عنوان مهدی دروغین محکوم کرد. در حج سال ۹۳۰ میلادی، ابوطاهر هنگام غارت مکه و هتک حرمت مقدس‌ترین اماکن اسلام، بدنام‌ترین حمله قرمطیان را رهبری کرد. او که در آغاز نتوانست وارد شهر شود، حق همه مسلمانان را برای ورود به شهر خواست و سوگند یاد کرد که با آرامش به آنجا آمده است. | ## بخش 3: ابوطاهر جنابی | سپاه قرمطیان به محض ورود به حصار شهر دست به کشتار حجاج زدند و سوار بر اسب‌های خود به مسجدالحرام رفتند و نمازگزاران را هجوم آوردند و کعبه را آتش زدند و آن را به خون حجاج مرده آغشته کردند و اجساد کشته‌شدگان را در چاه زمزم ریختند. به فرمان وی، در کعبه را کندند؛ پوشش کعبه را برداشته، میان اصحاب خود قطعه قطعه نمودند؛ قبه روی چاه زمزم را ویران کردند؛ و خواستند ناودان بیت را از جای برکنند؛ اما مأمور این کار سقوط کرد و مرد.در اینحال ابوطاهر از کندن میزاب منصرف شد سپس دستور داد که حجرالاسود را قلع کنند پس مردی آمد و با گرزی بر آن کوبید و گفت: «طیراً ابابیل» کجاست؟ سپس حجرالاسود را کندند و به بلاد خود حمل کردند و نیز «درة الیتیم» را که ۱۴ مثقال طلا بود و نیز ۱۷ قندیل نقره‌ای و سه محراب نقره‌ای را که از قامت انسان کوتاه‌تر بود و بالای کعبه نهاده بودند، به تاراج بردند. در کشتار حاجیان، چندین تن از دانشمندان و محدثان نیز در حال طواف کشته شدند.ابوطاهر هنگام کشتن زائران با آیه‌های قرآن و بیت‌های شعر به آن‌ها طعنه می‌زد و می‌گفت: «من از خدا و خدا از من است، او شما را می‌آفریند و من شما را نابود می‌کنم». ربودن حجرالاسود حاکم مکه، محمد بن اسماعیل ملقب به ابن مخلب، آن گاه که از رویارویی با نیروهای ابوطاهر ناتوان شد، همراه بزرگان مکه نزد او آمد تا برای توقف کشتار مردم و بازگرداندن اموال شفاعت بخواهد؛ اما وی این درخواست را نپذیرفت و دستور داد تا اجساد کشته شدگان را در چاه زمزم بریزند، بر پایه گزارش مشهور، کنده شدن حجرالاسود در سیزدهم ذی حجه به دست قرامطه با هدف هتک حرمت کعبه و انتقال آن به احساء در همین ماجرا رخ داد در پی آن، حاکم مکه با نیروهای خود به تعقیب قرامطه پرداخت و از آنان خواست که در برابر دریافت همه اموال مکیان، حجرالاسود را به جای خود بازگردانند. با رد این درخواست، درگیری میان دو طرف آغاز شد و با قتل حاکم مکه پایان یافت و حجرالاسود به بحرین انتقال یافت. موضوع ربودن حجرالأسود در همه کتابهای تاریخی که جریان حمله قرامطه به مکه را نقل کرده‌اند، آمده است و در بعضی از کتب این مطلب هم اضافه شده که ابوطاهر با گرز به حجرالأسود زد و حجر شکست و در همین حال خطاب به مردم می‌گفت: ای نادان‌ها! شما می‌گفتید هرکس وارد این خانه شود در امنیت قرار می‌گیرد در حالی‌که دیدید آنچه را که من کردم. بدین سان، جای حجرالاسود در گوشه کعبه خالی ماند و مردم جای خالی آن را استلام می‌کردند و بدان تبرک می‌جستند.کارهای ابوطاهر در مکه و ربودن حجرالاسود باعث شد تا در سراسر جهان اسلام، به ویژه ایران و عراق، مبارزه‌ای جدی ضد قرمطیان و اعتقادات نادرست آنان آغاز شود. در این میان، عبیدالله بن مهدی، خلیفه فاطمی (۲۹۷–۳۲۲ق) در نامه‌ای به سرزنش ابوطاهر پرداخت و کار او را لکه سیاهی بر دامن اسماعیلیان دانست که با گذشت زمان نیز پاک نخواهد شد بازگشت حجرالاسود رایزنی‌های عباسیان و فاطمیان برای بازگرداندن حجرالاسود تا پایان حکومت ابوطاهر بی‌نتیجه ماند و پیشنهاد ۵۰۰۰۰ دیناری خلیفه نیز رای وی را تغییر نداد، در سال ۳۳۷ق. هفت سال پس از مرگ او، به تهدید منصور خلیفه فاطمی، حجرالاسود پس از ۲۲ سال به مکه بازگردانده شد،با این حال، بسیاری از اشیاء مقدس دیگر که توسط قرمطیان غارت شده بود، هرگز بازگردانده نشد. هدف ابوطاهر از ربودن حجرالاسود، از میان بردن احترام مکه، تخریب اماکن مقدس و ربودن نمادهای اصلی مراسم مذهبی بود. او می‌خواست احساء به مکانی مقدس تبدیل شود و مراسم حج در آن جا صورت گیرد، ابوطاهر در خلال سال‌های ۳۱۸ تا ۳۲۷ق. به خلیفه پیغام داد که اگر هر ساله ۱۲۰۰۰۰ دینار پول و خواربار برای او بفرستد، دست از غارت کاروان‌ها برخواهد داشت؛ ولی گویا خلیفه آن را نپذیرفت، سرانجام در سال ۳۲۷ق. با میانجیگری ابوعلی عمر بن یحیی علوی که با ابوطاهر دوستی داشت، از سرگیری حج در برابر پرداخت مبالغی از خلافت عباسی و دریافت خفاره (حق نگهبانی) از حاجیان ممکن شد. باور بر این بود که هدف از این کار، تجلی بازگشت منجی بوده است که چرخه نهایی جهان را به وجود می‌آورد و دوران اسلام را به پایان می‌رساند. به گفته مورخ الجوینی، این سنگ ۲۲ سال پس از آن در سال ۹۵۱ در شرایطی مرموز بازگردانده شد. آن را که در گونی پیچیده بودند، به درون مسجد اعظم کوفه در عراق انداختند و همراه با آن یادداشتی نوشتند: «به فرمان آن را گرفتیم و به فرمان آن را بازگرداندیم». | ## جمع‌بندی | مهدی جدید نیز قبله نماز را از مکه به قبله آتش تغییر داد که این عمل مخصوصاً زرتشتی بود.