موضوع مقاله: پایانه چاتراپاتی شیواجی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پایانه چاتراپاتی شیواجی | مقدمه: پایانه چاتراپاتی شیواجی ( CST )، که رسماً پایانه چاتراپاتی شیواجی ماهاراج ( CSMT )، و همچنین با نام پایانه ویکتوریا ( VT ) شناخته می‌شود، یک پایانه تاریخی راه‌آهن و میراث جهانی یونسکو در بمبئی (بمبئی)، ماهاراشترا ، هند است. | ## بخش 1: پایانه چاتراپاتی شیواجی | این پایانه توسط یک مهندس معمار بریتانیایی، فردریک ویلیام استیونز، بر اساس طرح اولیه‌ای از اکسل هیگ ، به سبک گوتیک هندو باشکوهی طراحی شد. ساخت آن در سال 1878، در مکانی در جنوب ایستگاه راه‌آهن قدیمی بوری باندر ، Page 64 آغاز شد و در سال 1887، سال جشن طلایی ملکه ویکتوریا، به پایان رسید. در مارس 1996، نام رسمی ایستگاه از ویکتوریا ترمینوس به چاتراپاتی شیواجی ترمینوس تغییر یافت که برگرفته از نام شیواجی، پادشاه جنگجوی قرن هفدهم و اولین چاتراپاتی امپراتوری مراتا است که این حکومت را در مناطق غربی مراتی زبان فلات دکن تأسیس کرد. در سال 2017، این ایستگاه دوباره به چاتراپاتی شیواجی مهاراج ترمینوس (با کد CSMT) تغییر نام داد که در آن عنوان مهاراج به معنای "پادشاه بزرگ" یا امپراتور است. این ایستگاه یکی از شلوغ‌ترین ایستگاه‌های راه‌آهن در هند است که با مجموع 18 سکو، به عنوان ترمینالی برای قطارهای بین‌شهری و حومه‌ای عمل می‌کند. از سال 2022، ساختمان میراثی ایستگاه عصرها با چراغ‌های LED روشن می‌شود که اغلب به صورت موضوعی تغییر می‌کنند، به خصوص برای تعطیلات ملی هند مانند روز استقلال و روز جمهوری . تاریخچه این بنای معروف که به نمادی از شهر تبدیل شده است، به عنوان دفتر مرکزی راه آهن بزرگ شبه جزیره هند ساخته شده است. | ## بخش 2: پایانه چاتراپاتی شیواجی | این ایستگاه راه‌آهن برای جایگزینی ایستگاه راه‌آهن بوری باندر، در منطقه بوری باندر بمبئی، یک بندر و انبار برجسته که به خاطر واردات و صادراتش شناخته شده بود، ساخته شد. از آنجایی که بمبئی در آن زمان به یک شهر بندری بزرگ تبدیل شد، ایستگاه بزرگ‌تری برای پاسخگویی به نیازهای آن ساخته شد و به نام ملکه ویکتوریا، ملکه وقت هند، پایانه ویکتوریا نامگذاری شد. این ایستگاه توسط فردریک ویلیام استیونز، یک مهندس معمار بریتانیایی، که به دفتر بمبئی اداره کارهای عمومی استعماری هند متصل بود، طراحی شد. استیونز پس از یک طرح آبرنگ شاهکار از طراح اکسل هیگ، سفارش ساخت ایستگاه را دریافت کرد. این طرح با ایستگاه راه‌آهن سنت پانکراس ساخته جورج گیلبرت اسکات در سال 1873 در لندن، که آن هم به سبک گوتیک ایتالیایی پرجنب‌وجوشی است، مقایسه شده است، اما به طرح برنده جایزه دوم اسکات برای ساختمان پارلمان برلین که در سال 1875 در لندن به نمایش گذاشته شد و دارای برج‌ها و مناره‌های متعدد و یک گنبد مرکزی بزرگ شیاردار بود، بسیار نزدیک‌تر است. تکمیل این ایستگاه ده سال طول کشید، طولانی‌ترین مدت برای هر ساختمانی در آن دوران در بمبئی. دولت هند پس از استقلال هند از امپراتوری بریتانیا و در سال ۱۹۹۶ میلادی، براساس سیاست نام‌گذاری معابر و اماکن به نام اهالی هند، نام «پایانه ویکتوریا» را به افتخار چاتراپاتی شیواجی، بنیان‌گذار امپراتوری مراتا، هند در سده ۱۷ (میلادی)، به «پایانه چاتراپاتی شیواجی» تغییر نام داد. | ## بخش 3: پایانه چاتراپاتی شیواجی | در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۰۴ میلادی، پایانه چاتراپاتی شیواجی در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت جهانی رسید. طراحی احیاء شده از سبک ویکتوریایی انگلستان و هنر سنتی معماری هند که نمونه‌ای بی‌نظیر را در سراسر جهان خلق کرد. این ایستگاه به دلیل راهکارهای پیشرفته سازه‌ای و فنی خود، نمونه‌ای از شگفتی‌های معماری راه‌آهن قرن نوزدهم است. این ایستگاه با استفاده از سطح بالایی از مهندسی، چه در زمینه راه‌آهن و چه در مهندسی عمران، ساخته شده است. گنبد آن، که توسط دنده‌های دم‌چلچله‌ای ساخته شده بدون مرکزگرایی پشتیبانی می‌شود، دستاورد بدیعی از آن دوران محسوب می‌شد. ساختمان اصلی ایستگاه به سبک معماری احیای گوتیک ویکتوریایی توسط معمار بریتانیایی اف. | ## جمع‌بندی | مجموعه کلی شامل یک سازه اداری گنبدی شکل مرکزی و یک سکوی 330 فوتی متصل به یک سوله قطار 1200 فوتی است.