موضوع مقاله: لودویگ یکم، پادشاه بایرن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لودویگ یکم، پادشاه بایرن | مقدمه: لودویگِ یکُم (زادهٔ ۲۵ اوت ۱۷۸۶ – مرگ ۲۹ فوریه ۱۸۶۸) او از دودمان ویتلسباخ و از سال ۱۸۲۵ تا انقلاب مارس در ۱۸۴۸ پادشاه بایرن بود. | ## بخش 1: لودویگ یکم، پادشاه بایرن | در این زمان و با بالاگرفتن اعتراضات او به سود پسر بزرگش ماکسیمیلیان دوم از پادشاهی کناره‌گرفت. پدرش به عنوان فرمانده هنگ و بعداً به عنوان سرهنگ در ارتش پادشاهی فرانسه در آنجا مستقر بود. لودویگ، به نوبه خود، دائی پرنسس الیزابت در باواریا،Elisabeth in Bayernنام او پس از ازدواج الیزابت از اتریش شد (با نام الیزابت آمالی اوژنی در ۲۴ دسامبر ۱۸۳۷ در مونیخ، باواریا به دنیا آمد؛ در ۱۰ سپتامبر ۱۸۹۸ در ژنو، سوئیس توسط یک آنارشیست ایتالیایی ترور شد در سال ۱۸۵۴ از طریق ازدواج با پسرخاله اش فرانتس جوزف اول، ملکه اتریش و در سال ۱۸۶۷ ملکه مجارستان شد. خانواده‌اش او را سیسی صدا می‌زدند؛ از زمان فیلم‌های ارنست ماریشکا، او به عنوان سیسی نیز شناخته می‌شود. پس از بمباران مانهایم توسط فرانسه در روز کریسمس ۱۷۹۴، خانواده دوباره فرار کردند، ابتدا به شوئتزینگن، سپس به رورباخ، جایی که آگوست ویلهلمین یعنی مادرش در سال ۱۷۹۶ بر اثر سل درگذشت. در سال ۱۷۹۹، پس از مرگ کارل تئودورکارل فیلیپ تئودور ۱۷۲۴–۱۷۹۹ از دودمان ویتلسباخ کنت پالاتین (که مقام بسیبار بالایی بود به عبارتی جانشین امپراتور در یک کاخ و مناطق مربوط به آن کاخ میشه گفت دومین یا سومین رده در امپراطوری) و منتخب پالاتینات و دوک یولیش-برگ با عنوان کارل چهارم بود. از ۳۰ دسامبر ۱۷۷۷، او همچنین با عنوان کارل دوم، انتخابگر باواریا اولین حاکم بر دو سرزمین پالاتینات و باواریا بود. لودویگ در طول زندگی خود از آسیب‌های دوران جوانی، به ویژه محاصره مانهایم توسط فرانسهٔ بعد از انقلاب و مرگ زودهنگام مادرش در رورباخ، رنج می‌برد. در سال ۱۸۰۳، او زیر نظر نیکولاس تادئوس گونر و یوهان مایکل سایلر در دانشگاه لندزهوتLandshut تحصیل کرد و در خوابگاه شهر لندزهوت اقامت گزید. علاوه بر تاریخ باستان، او عمدتاً بر ادبیات فرانسه، ایتالیایی و اسپانیایی تمرکز داشت و بعداً زبان روسی را نیز آموخت. دوران ولیعهدی با ارتقاء باواریا به پادشاهی در ۱ ژانویه ۱۸۰۶، شاهزاده لودویگ، ولیعهد باواریا شد. با این حال، پروژه ازدواج در سال‌های بعد با مخالفت شدید روبرو شد، به ویژه از سوی ناپلئون، که در مقطعی حتی به ازدواج با خود کاترین نیز فکر می‌کرد. جشن عمومی، همراه با مسابقه اسب‌دوانی که به مناسبت این عروسی برگزار شد، مراسم سنتی اکتبر فست مونیخ را بنا نهاد. در سال ۱۸۱۱، اولین فرزند آنها، ولیعهد ماکسیمیلیان، به دنیا آمد؛ این زوج در مجموع نه فرزند داشتند. پادشاه اصرار داشت که اولین فرزند در مونیخ به دنیا بیاید، جایی که ولیعهد و همسرش در آن زمان در آنجا اقامت نداشتند. در سال ۱۸۰۹، لودویگ، به عنوان فرمانده یک گروه از سربازان در طول شورش تیرول، موضع آشتی‌جویانه‌ای اتخاذ کرده بود. در ژانویه ۱۸۱۶، ولیعهد لودویگ در جریان سازماندهی مجدد سرزمین‌ها پس از کنگره وین، در مذاکرات مستقیم با امپراتور امپراطوری مقدس روم فرانتس یکم در میلان، تلاش ناموفقی برای کسب امتیازات بیشتر برای باواریا انجام داد. پس از آنکه این منطقه، از جمله زالتسبورگ، در سال ۱۸۱۶ با پیمان مونیخپیمان مونیخ در ۱۴ آوریل ۱۸۱۶، روابط پرتنش بین پادشاهی باواریا و امپراتوری اتریش را عادی کرد. به دست اتریش افتاد، لودویگ و ترزا در وورتسبورگ اقامت گزیدند.دوک‌نشین بزرگ وورتسبورگ در سال ۱۸۱۴ به دست باواریا افتاد. ولیعهد و همسرش که جذاب به نظر می‌رسیدند، اغلب با هم در مراسم عمومی شرکت می‌کردند. بین سال‌های ۱۸۱۶ تا ۱۸۲۵، او سال‌های ولیعهدی خود را در وورتسبورگ گذراند، جایی که پسر دیگری، شاهزاده ریجنت آینده لویتپولد، به دنیا آمد. (بیمارستان لویتپولد در وورتسبورگ به نام لویتپولد نامگذاری شد) لودویگ همچنین سفرهای متعددی به ایتالیا انجام داد و ویلا مالت را در رم خریداری کرد. سیاست ملی‌گرایانه لودویگ از همان اوایل کنگره وین (بعد از شکست ناپلئون بناپارت) در سال ۱۸۱۵، از سیاست ملی آلمان حمایت می‌کرد. لودویگ یکم هنگامی که پدرش از وین بازگشت، نامه‌ای به او تقدیم کرد و خواستار برکناری وزیر شد. حمایت از انقلاب آزادی‌بخش یونان علیه عثمانی‌ها لودویگ به عنوان یک دوستدار یونان، سخاوتمندانه از جنگ استقلال یونان حمایت کرد و در طول جنگ‌های آزادی‌بخش در سال ۱۸۲۱، وامی به مبلغ ۱٫۵ میلیون گیلدر طلا معادل حدود ۵٬۲۵ تن طلای خالص به مبارزان یونان اعطا کرد. تا حدودی به دلیل همین خدمات بود که پسر جوانش اتو که او هم چون پدرش به فرهنگ و تمدن یونان علاقه‌مند بود و بر زبان یونانی بخوبی مسلط بود، بعداً در کنفرانس لندن در ماه مه ۱۸۳۲ توسط بریتانیا، فرانسه و روسیه به عنوان پادشاه یونان انتخاب شد و از سال ۱۸۳۲–۱۸۶۲ به عنوان اولین پادشاه یونان در آنجا سلطنت کرد. آغاز پادشاهی مرگ پدر و رسیدن به تاج و تخت پادشاهی بایرن در تابستان ۱۸۲۵، قدرت بدنی مکس جوزف پادشاه وقت بایرن پدر لودویک رو به زوال گذاشت، با این حال او به‌طور غیرمنتظره‌ای درگذشت. پس از مرگ پدرش در ۱۳ اکتبر ۱۸۲۵، لودویگ به عنوان پادشاه باواریا بر تخت سلطنت نشست. املای نام ایالت با "y" که منحصراً امروزه استفاده می‌شود، به دستوری برمی‌گردد که توسط شاه لودویگ در ۲۰ اکتبر ۱۸۲۵ صادر شد و جایگزین املای رایج قبلی "Baiern" شد. برای پیشبرد ادغام سرزمین‌های تازه تصرف‌شده در باواریا، او عنوان خود را در سال ۱۸۳۷ تغییر داد و از آن پس خود را «پادشاه باواریا، دوک فرانکونیا، دوک سوابیا و کنت پالاتین راین» نامید.«عنوان سنتی این کتاب «دوک باواریا، فرانکونیا و سوابیا، کنت پالاتین راین» خواهد بود (نوربرت لواندوفسکی: خانواده‌ای که باواریا را اختراع کرد: خاندان ویتلسباخ: داستان‌ها، سنت‌ها، سرنوشت‌ها، رسوایی‌ها. جلد ۳۹، ۱۸۴۰، صفحه ۴۰۹ (پیش‌نمایش محدود در کتاب‌های گوگل)؛ لودویگ فون گوتس…: پیشاپیش درودهای ما… با این حال، عناوین دوک و مقام کنت پالاتین، احیای عناوین قرون وسطایی بودند، زیرا این عناوین نه در قانون ایالتی مدرن باواریا و نه در قانون فدرال آلمان که هر کدام فقط «پادشاه باواریا» را به رسمیت می‌شناختند، وجود نداشتند. با این حال، همه آنها یک سنت طولانی داشتند و هیچ‌یک از آنها تحت تأثیر تعطیلی نهایی هیئت نمایندگی امپراتوری در سال ۱۸۰۳ قرار نگرفته بودند. پادشاه آگاهانه از این عناوین استفاده کرد و از آنها به عنوان مشروعیت بخشیدن به حکومت خود بر تمام نقاط کشور استفاده می‌کرد؛ بنابراین، عنوان لودویگ را می‌توان، از جمله موارد دیگر، به عنوان بیان درک رمانتیک و تاریخ‌گرایانه پادشاه از حکومت نیز درک کرد. در طول اصلاحات ارضی که توسط شاه لودویگ اول در نوامبر ۱۸۳۷ آغاز شد، نام تمام مناطق ایالتی (همان‌طور که در آن زمان مناطق نامیده می‌شدند) از نام رودخانه‌هایشان به نام‌های تاریخی‌شان تغییر یافت؛ به عنوان مثال، منطقه ایسار دوباره به باواریای علیا تبدیل شد. لودویگ در اوایل سال ۱۸۳۵ همچنین یک نشان ملی جدید را تصویب کرد که منعکس کننده بخش‌های مختلف باواریا بود. با انجام این کار، شاه همچنین خودمختاری منطقه‌ای، به ویژه برای فرانکونیا و پالاتینات را در نظر گرفت و این تغییرات تا به امروز پابرجا مانده‌اند. سیاستی آزادیخواهانه لودویگ در آغاز دوران بازسازی خود، سیاستی میانه‌رو و لیبرال را بر اساس قانون اساسی ۱۸۱۸قانون اساسی پادشاهی باواریا در سال ۱۸۱۸، دومین قانون اساسی پادشاهی باواریا بود که با برخی اصلاحات، تا پایان سلطنت در انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ معتبر ماند. پس از چندین تلاش ناموفق، مذاکرات منجر به انعقاد یک معاهده گمرکی بین پادشاهی باواریا و پادشاهی وورتمبرگ شد؛ بنابراین، اتحادیه گمرکی جنوب آلمان به عنوان اتحادیه گمرکی باواریا-وورتمبرگ نیز شناخته می‌شود. با این حال، بسیاری از پیشنهادهای قانونی او به دلیل مقاومت در لندزتاگ،پارلمان کشور مانند تلاش او برای محدود کردن عناوین اشرافی به پسر ارشد،به‌طور مثال اگر کسی دوک می‌باشد، به پسر او هم دوک نگویند. لودویگ بودجه دولت را تثبیت کرد و از طریق صرفه‌جویی در بسیاری از زمینه‌ها، از جمله بودجه نظامی، امور مالی پادشاهی را تأمین کرد. برخلاف پدرش، مجبور به جنگیدن نبود و با صرفه جویی در بودجه دفاعی برای تأمین مالی پروژه‌های ساختمانی مانند اودئونن استفاده می‌کرد و در نتیجه اعتراضاتی را برانگیخت. با این حال، در دوران سلطنت او، یک ساختمان معتبر برای وزارت جنگ نیز در خیابان لودویگLudwigsstraße خیابان لودویگ، به همراه خیابان برینر، خیابان ماکسیمیلیان و خیابان پرینزرگنتن، یکی از چهار بلوار مهم از نظر معماری در مونیخ، پایتخت باواریا، است. سبک معماری آن، نشان‌دهندهٔ اشتیاق شاه لودویگ اول به ایتالیا است و عناصری از معماری نئورنسانس و نئورومانسک ایتالیایی را در خود جای داده است. لودویگ برای حفظ آزادی عمل در برخی مناطق، در سال ۱۸۳۴ یک فهرست مدنی دائمی ایجاد کرد، یک مورد ثابت در بودجه ایالتی که بر آن کنترل کامل داشت. پس از آنکه کلیسا به دلیل سکولار سازی شدید در زمان پدرش نفوذ خود را از دست داده بودسیاست خود را برای احیای کلیسا آغاز کرد. مدت‌ها پس از آنکه زالتسبورگ در سال ۱۸۱۶ از نظر سیاسی از باواریا به اتریش منتقل شد، شاه لودویگ توانست حقوق جنگل‌های قدیمی باواریا را برای همیشه در آنجا تضمین کند. در ۱۸ مارس ۱۸۲۹، کنوانسیون سالت‌ورکسSalinenkonvention کنوانسیون بین باواریا و اتریش در مورد روابط متقابل نمک‌زارها در ۱۸ مارس ۱۸۲۹) یک معاهده دولتی بین باواریا و اتریش برای تنظیم مسائل بین ایالتی در مورد تولید نمک است. این مسائل مربوط به استخراج نمک از دورنبرگ اتریش به قلمرو باواریا و برداشت چوب برای کارخانه نمک باواریا در باد رایشنهال در پینتسگاو اتریش (سالفورسته) است. مورد توافق قرار گرفت که در آن امپراتور اتریش، در کنار سایر حقوق، حقوق جنگل‌ها را نیز به کشور همسایه اعطا کرد. در معاهده ایالتی با اتریش آمده است: «جنگل‌های تا سال ابد متعلق به باواریا هستند». تغییر سیاست داخلی پس از انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰ در پاریس و گسترش جنبش انقلابی به بخش‌های بزرگی از اروپا، سیاست‌های لودویگ در دوره فورمرتس گرایش‌های ارتجاعی فزاینده‌ای را نشان داد. این جشنواره از ۲۷ تا ۳۰ مه ۱۸۳۲ در قلعه هامباخ، واقع در نزدیکی هامباخ، برگزار شد. در پالاتینات، که در قلعه هامباخ در نزدیکی نویشتات آن در واینستراس برگزار شد، ریشه در نارضایتی جمعیت پالاتینات از دولت باواریا داشت. در ۲۷ مه ۱۸۳۲، در جشنواره گایباخGaibacher Fest جشنواره گایباخ (که با نام جشنواره قانون اساسی نیز شناخته می‌شود) در ۲۷ مه ۱۸۳۲ در شهرداری گایباخ، که متعلق به منطقه اصلی پایین در پادشاهی آن زمان باواریا بود، برگزار شد. این جشنواره یکی از جشنواره‌هایی بود که در دوره ورمارتس برگزار می‌شد، مشابه جشنواره بسیار بزرگتر هامباخ در پالاتینات، علیه لغو حقوق مدنی که به سختی به دست آمده بود و در حمایت از وحدت ملی آلمان می‌بود.که در روز قانون اساسی برگزار شد، انتقاداتی علیه دولت لودویگ مطرح شد. پس از ناآرامی‌های پس از جشنواره هامباخ، کارل فیلیپ فون ورده، به عنوان فرمانده کل سپاه ۸۰۰۰ نفری ارتش باواریا، وارد ناحیه راین باواریا شد. پروتکل دوم لندن، که در ۷ مه ۱۸۳۲ توسط شاه لودویگ به نمایندگی از اتوی هنوز نابالغ امضا شد و در ۸ اوت ۱۸۳۲ به اتفاق آرا توسط مجلس ملی یونان تصویب شد و طبق مفاد پروتکل، اتو به عنوان پادشاه یونان منصوب شد. | ## بخش 2: لودویگ یکم، پادشاه بایرن | از سال ۱۸۳۳ به بعد، باواریا نیز کمک‌های نظامی خود به یونان را افزایش داد و ژنرال کارل ویلهلم فون هایدک مأمور کمک به پادشاه یونان شد. در سال‌های بعد، تا سال ۱۸۳۷، اتوی جوان مجبور شد در مجموع سه بار از پدرش وام‌های قابل توجهی درخواست کند. تنش با تزار روسیه در سال ۱۸۳۸، تنش‌هایی با تزار روسیه، نیکلای یکم، که آرزو داشت دخترش اولگا با وارث تاج و تخت باواریایی، ماکسیمیلیان، ازدواج کند، به وجود آمد. لودویگ اول و ملکه، و همچنین خود ماکسیمیلیان، که پس از ملاقاتی در برلین هیچ احساسی نسبت به اولگا نداشت، این درخواست را رد کردند. در سال ۱۸۴۴، تزار یک جلسه درمانی در آبگرم در باد کیسینگن برنامه‌ریزی کرد و از دربار باواریا «هیچ پیامی» درخواست نکرد. لودویگ غایب به همسرش دستور داد حداقل یک «نامه تقدیر» برای نیکلاس تهیه کند که سپس آن را امضا کند، اما متعاقباً این برنامه نیز کنار گذاشته شد. در ۱۴ آگوست ۱۸۳۸، با وجود مخالفت‌های قابل توجه، لودویگ «فرمان زانو زدن» را صادر کرد که به موجب آن ارتش بار دیگر می‌بایست در طول مراسم تشییع جنازه و مراسم کلیسایی در مقابل قربانی مقدس زانو بزند. این زانو زدن در بایرن، که در آن زمان تقریباً کاملاً کاتولیک بود، تا سال ۱۸۰۳ مرسوم بود، اما با الحاق سرزمین‌های پروتستان لغو شد. در سال ۱۸۴۱، مراسم تشییع جنازه ملکه پروتستان کارولین بادن، نامادری محبوب لودویگ، باعث رسوایی شد. تلاش برای بازپس‌گیری زمین‌های از دست رفته در همان سال، او لودویگزهافن ام ماین را که به نام خودش نامگذاری شده بود، در پالاتینات تأسیس کرد. هدف او برای بازپس‌گیری ساحل راست راین، از جمله مانهایم و هایدلبرگ، که در سال ۱۸۰۳ به بادنBaden دوک‌نشین بزرگ بادن از ۱۸۰۶ تا ۱۸۷۱ یک ایالت مستقل بود، تا ۱۸۱۳ عضو کنفدراسیون راین و از ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶ عضو کنفدراسیون آلمان. بلکه، پس از اینکه خط اصلی دوکهای بادن در سال ۱۸۳۰ در بادن از بین رفت، یک خط فرعی، علیرغم ادعاهای باواریایی‌ها، در سراسر دوک‌نشین بزرگ بادن به قدرت رسید. درگیری‌ها در سیاست داخلی در مارس ۱۸۴۴، پس از افزایش قیمت نان و متعاقباً افزایش قیمت آبجو، ناآرامی‌هایی رخ داد که منجر به انقلاب آبجوی مونیخMünchner Bierrevolution انقلاب آبجوی مونیخ اصطلاحی است که برای توصیف شورشی علیه افزایش قیمت آبجو که توسط پادشاه باواریا، لودویگ اول، در ۱ مه ۱۸۴۴ اعمال شد، به کار می‌رود. گاهی اوقات از آن به عنوان «انقلاب اول آبجو» نیز یاد می‌شود زیرا در سال ۱۸۸۸ قیام دیگری در رابطه با افزایش قیمت آبجو رخ داد. این رویدادهای تاریخی در ارتباط با «انقلاب باغ‌های آبجوی باواریا» در ۱۲ مه ۱۹۹۵، که نام خود برگزیده آن از این رویداد تاریخی گرفته شده است، اهمیت معاصر تازه‌ای یافتند. در سال ۱۸۴۷، شورای وزیران در باواریا تأسیس شد، اما شاه لودویگ ریاست آن را برای خود محفوظ داشت. در غیاب او، ارشدترین وزیر بر جلسات ریاست می‌کرد، در حالی که در غیر این صورت، وزیر امور خارجه (از سال ۱۸۰۶ به بعد وزیر دربار و امور خارجه نامیده می‌شد) معمولاً حق تقدم داشت. لودویگ کار خود را به عنوان حامی معماری از زمان ولیعهدی آغاز کرد و حتی پس از کناره‌گیری‌اش در سال ۱۸۴۸ نیز به این کار ادامه داد. در اوایل سال ۱۸۱۵، او لئو فون کلنتسه و بعداً فریدریش فون گارتنر را به عنوان یکی از مهم‌ترین معماران خود منصوب کرد که اولین سفارش‌های خود را در سال ۱۸۲۷، اندکی پس از به تخت نشستن لودویگ، دریافت کرد. گارتنر بود که از سال ۱۸۳۴، بر پاکسازی رادیکال و مرمت نئوگوتیک کلیسای جامع رگنسبورگ، که توسط لودویگ آغاز شده بود، نظارت داشت. این امر در تحول معماری دوران لودیگ در مونیخ کاملاً مشهود بود، بطوریکه که او ساختمان‌های بسیاری را سفارش داد که امروزه مهم و چشمگیر باقی مانده‌اند، از جمله لودویگزشتراسهLudwigsstraßeبه همراه دانشگاه که از لندشوت به مونیخ منتقل شد. پادشاه مجبور شد برخی از پروژه‌های ساختمانی خود در مونیخ را در برابر مقاومت شدید شهر به پیش ببرد. در یک مقطع، او حتی شورای شهر را تهدید کرد که اقامتگاه سلطنتی را از مونیخ به بامبرگ منتقل خواهد کرد. از جمله موارد دیگر، بزرگان شهر می‌خواستند خیابان لودویگزشتراسه را کوتاه کنند، زیرا معتقد بودند مونیخ ظرف ۱۰۰ سال تا ۱ کیلومتر فراتر از دیوارهای موجود شهر گسترش نخواهد یافت. در سال ۱۸۲۸، اختلاف بین شهر به شدت بدهکار و پادشاه بر سر ساخت کلیسای لودویگز کیرشهSt. این برج‌ها به عنوان نقاط دیدنی و نمادهای شهر عمل می‌کردند و از والهالا به وضوح قابل مشاهده هستند. در سال ۱۹۰۲، به نشانه قدردانی از این پروژه‌های ساختمانی، شهر رگنسبورگ مجسمه سوارکاری از پادشاه سوار بر اسب را در میدان کلیسای جامع نصب کرد. علاوه بر این، نفوذ او فراتر از باواریا در ساحل راست راین تا پالاتینات، که از سال ۱۸۱۶ بخشی از باواریا بود، گسترش یافت. لودویگ به‌طور قابل توجهی در انتخاب اینگولشتات به عنوان محل قلعه تأثیر گذاشت و شخصاً سنگ بنای آن را در ۲۴ اوت ۱۸۲۸ گذاشت. لئو فون کلنتسه مسئول طراحی زیبایی‌شناسی ساختمان‌های قلعه بود که توسط پادشاه سفارش داده شده بود. علاقه لودویگ به حفظ بناهای تاریخی در فرمان ۱۸۲۶ او که در سراسر پادشاهی باواریا معتبر بود، مشهود است. برای شهرهایی مانند رگنسبورگ، او فرمان تخریب استحکامات شهری قرون وسطایی آنها را تقریباً ۵۰ سال به تأخیر انداخت. برای دینکلزبول،Dinkelsbühl این فرمان به‌طور کامل از تخریب دیوار شهر قرون وسطایی به همراه دروازه‌ها و برج‌های آن جلوگیری کرد و بدین ترتیب به شکل‌گیری ظاهر امروزی شهر قدیمی کمک شایانی کرد. در مونیخ، لودویگ همچنین از تخریب دروازه‌های شهر گوتیک جلوگیری کرد و برای جلوگیری از خشم پادشاه، از تخریب بیشتر در شهرهای دیگر، مانند تالار شهر قرون وسطایی در اشتراوبینگ، نیز جلوگیری شد. او مشوق هنر بود شروع عشق پرشور او به هنر، طی ملاقاتی در خانه کنتس آلبریتزی در طول سفری به ونیز در سال ۱۸۰۵ رخ داده است. ARD فیلم مسند) ونوس که توسط ماکسیمیلیان اول به دست آمد و پاریز که توسط همان مجسمه‌ساز ساخته شده بود توسط لودویگ خریداری شد، و به همراه مجسمه‌های عتیقه متعدد در گلیپتوتک، که توسط لودویگ تأسیس شده بود، قرار گرفتند. از سال ۱۸۰۹ به بعد، مجموعه هنری خصوصی لودویگ شروع به رشد کرد که بعداً اساس نئو پیناکوتک را تشکیل داد. از نظر هنری، او بعدها از ناصری‌هاگروهی از نقاشان مذهبی ایتالیا بودند حمایت کرد، که طرح تجدید هنرشان پیش از این در سفری به رم در سال ۱۸۱۸ او را تحت تأثیر قرار داده بود. در نقاشی دیواری بزرگی که سنگسار استفان را به تصویر می‌کشد، شرادولف، لودیگ را به نشانه احترام به عنوان شائول به تصویر کشیده است. در اوایل سال ۱۸۱۹، او اطمینان حاصل کرد که پیتر فون کورنلیوس به آکادمی هنرهای زیبای مونیخ منصوب شود. پدر لودویگ، ماکس امانوئل، منتخب باواریایی، الگویی برای فعالیت‌های هنری و معماری او بود. لودویگ به ویلهلم فون کوبل مأموریت داد تا دوازده نقاشی از جنگ‌های ناپلئونی خلق کند و از سری نقاشی های اثر فرانتس یواخیم بایکس الگوبرداری کند (یعنی نقاشی‌هایی که ماکس امانوئل پدر لودیگ در تالار ویکتوریا کاخ شلایسهایمSchloss Schleißheim به بایکس سفارش داده بود). سرمایه گذاریهای شخصی برخلاف انتقادات معاصر و روایت‌های بعدی، لودویگ بسیاری از پروژه‌های ساختمانی بزرگ خود، مانند کاخ باواریا و تالار مشاهیر، را تا حد قابل توجهی از ثروت خصوصی خود تأمین مالی کرد تا بار مالی دولت را کاهش دهد. رابطه او با معمارانش، به ویژه لئو فون کلنتسه و فریدریش فون گرتنر، اغلب پر از تنش بود که ناشی از کمال‌گرایی افراطی و نیاز شدید او به صرفه‌جویی بود. لودویگ اول پس از به سلطنت رسیدن در سال ۱۸۲۵، کشوری را از پدرش، ماکسیمیلیان اول جوزف، به ارث برد که به شدت به دلیل جنگ‌های ناپلئونی بدهکار بود. او از طریق اقدامات ریاضتی مداوم و اصلاح سیستم حسابداری، موفق به تثبیت بودجه دولت شد. با وجود پروژه‌های ساختمانی گسترده‌اش، لودویگ هنگام کناره‌گیری در سال ۱۸۴۸، بودجه‌ای سالم و بدهی ملی با ثباتی از خود به جا گذاشت. به عنوان نشانه‌ای از قدردانی از حمایت او از هنر، در جشن‌های رونمایی از مجسمه باواریا در ۹ اکتبر ۱۸۵۰، پس از کناره‌گیری او، آلبوم شاه لودویگ به او اهدا شد. این آلبوم شامل آثاری از هنرمندان متعدد است که بعدها بسیاری از آنها به‌طور گسترده تکثیر شده‌اند. مطابق با میراث لودویگ، نسخه‌های اصلی از صندوق غرامت ویتلزباخ به مجموعه گرافیک دولتی در مونیخ قرض داده شده‌اند. توسعه دهنده اقتصاد اقتصاد و جامعه باواریا در طول قرن نوزدهم عمدتاً کشاورزی باقی ماند. خود لودویگ در مورد صنعتی شدن کشور تردیدهای شدیدی داشت.[۲۰] بنابراین، تمرکز سیاست اقتصادی لودویگ بر حفاظت و حراست از اقتصاد داخلی بود. در دوران سلطنت لودویگ، نمایشگاه‌های منطقه‌ای و ایالتی برای صنایع دستی، کشاورزی و صنعت نیز برای اولین بار رایج شد. پادشاه همچنین ساخت راه‌آهن در باواریا را که تحت حکومت لودویگ آغاز شده بود، ترویج کرد. اولین راه‌آهن آلمان برای تردد مسافر بین نورنبرگ و فورت، راه‌آهن لودویگ (۱۸۳۵)، و همچنین راه‌آهن بین بکسباخ و لودویگسهافن آم راین، راه‌آهن لودویگ پالاتینات، به نام او نامگذاری شدند. لودویگ خط آهن هوف-نورنبرگ-آگسبورگ-کمپتن-لینداو (راه‌آهن جنوب-شمال لودویگ) را بین سال‌های ۱۸۴۳ تا ۱۸۵۴ ساخت. با این کار رؤیای پیوند دریای شمال و دریای سیاه را رقم زد، که تا حدودی به قیمت گسترش سریعتر شبکه راه‌آهن تمام شد. | ## بخش 3: لودویگ یکم، پادشاه بایرن | ساخت کارخانه نمک در سال ۱۸۳۶، فریدریش فون گارتنر و جوزف دانیل اولمولر به نمایندگی از لودویگ اول، ساخت کارخانه نمک قدیمی را در باد رایشنهال آغاز کردند. در سال ۱۸۴۳، لودویگسهافن به افتخار شاه لودویگ اول، به عنوان بندر جدید راین باواریایی، در مقابل مانهایم که بخشی از بادن شده بود، تأسیس شد. در ۱۸ ژوئیه ۱۸۵۵، ساخت کارخانه پارچه مخمل در محل باغ‌های سابق کاخ اوگرشایم آغاز شد. یک سال بعد، پادشاه برکنار شده، که لودویگزهافن به نام او نامگذاری شده بود و مالک آن زمین‌ها بود، به همراه خواهرش، کارولین آگوست، ملکه اتریش، و دخترانش ماتیلد و الکساندرا، سنگ بنای کارخانه جدید را گذاشتند. رابطه عاشقانه و خداحافظی با سلطنت در سال ۱۸۴۶، لولا مونتز،Lola Montez یک هنرمندرقاص ایرلندی، به مونیخ آمد و اندکی پس از اینکه اجازه ملاقات گرفت، معشوقه پادشاه شد. فردریک ویلیام چهارم پادشاه پروس و همسرش الیزابت، خواهر ناتنی لودویگ، که رفتار او را «وحشتناک» می‌دانستند، سفر برنامه‌ریزی شده خود به باواریا را لغو کردند تا از ملاقات با پادشاه خودداری کنند. رسوایی‌های عشقی مونتس که تقریباً هر روز پادشاه به دیدارش می‌رفت، در یک انجمن دانشجویی مورد تأیید ثبت‌نام کرد. وقتی وجود او در دانشگاه ناآرامی ایجاد کرد، پادشاه در ۹ فوریه ۱۸۴۸ دستور تعطیلی فوری آن را داد. اعتراضاتی در پی آن رخ داد که باعث شد لودویگ در ۱۰ فوریه دانشگاه را بازگشایی و مونتز را اخراج کند. جمعیت خود را با تجهیزات جنگی ذخیره شده در آنجا مسلح کردند و به سمت اقامتگاه سلطنتی راهپیمایی کردند. افزایش قیمت‌ها، علاوه بر رفتار مطلق‌گرایانه پادشاه عاشق‌پیشه، خشم بیشتری را برانگیخت. شاهزاده کارل، برادر پادشاه و فرمانده ارتش باواریا، با حضور خود نظم را برقرار کرد و ناآرامی‌ها پس از سرو آبجوی رایگان به‌طور مسالمت‌آمیز حل و فصل شد. در ششم مارس، شاه لودویگ مجبور شد اعلامیه موسوم به مارس (که توسط وزیرش اوتینگن-والرشتاین در پاسخ به ناآرامی‌ها و تظاهرات به او دیکته شده بود) را امضا کند که حاوی امتیازات قابل توجهی بود. در این اعلامیه، او متعهد شد که فوراً مجلس ایالتی را تشکیل دهد و اصلاحات را آغاز کند و در همان روز، ارتش سوگند یاد کرد که از قانون اساسی حمایت کند. لودویگ، گوتلیب فون تون-دیتمر، شهردار رگنسبورگ، را به عنوان سرپرست وزارت کشور منصوب کرد و به او مأموریت داد تا یک «وزارتخانه مارس» تشکیل دهد و امتیازات سلطنتی مندرج در اعلامیه را با همکاری لندتاگ (پارلمان باواریا) اجرا کند. کناره‌گیری از سلطنت در نورنبرگ و جاهای دیگر، شهروندان برای جشن گرفتن اعلام اصلاحات با شادی و سرور گرد هم آمدند. به نظر می‌رسید بحران حل شده است، زیرا افکار عمومی، پس از امتیازات ۶ مارس، بار دیگر از پادشاه خود حمایت کردند؛ بنابراین، لودویگ اول مانند شاهزاده مترنیخ یا لوئی فیلیپ در فرانسه، توسط انقلاب سرنگون نشد. در ۱۶ مارس ۱۸۴۸، ناآرامی‌های جدیدی آغاز شد، زیرا مونتس پس از تبعید به مونیخ بازگشت. لودویگ مجبور شد در ۱۷ مارس حکم دستگیری او را صادر کند که بدترین تحقیر برای او بود. در ۲۰ مارس ۱۸۴۸، لودویگ اول داوطلبانه به نفع پسر ارشدش، ماکسیمیلیان دوم، از سلطنت کناره‌گیری کرد. از آنجایی که او نمی‌خواست این تصور را ایجاد کند که مجبور به کناره‌گیری شده است، چند هفته بعد نوشت: «من دیگر نمی‌توانستم حکومت کنم و نمی‌خواستم فقط یک امضاکننده باشم. برای جلوگیری از برده شدن، بارون شدم.» بنابراین، وظیفه جانشین لودویگ بود که به فضای انقلابی در باواریا رسیدگی کند و اصلاحات وعده داده شده را اجرا کند. با اعلامیه مارس، پدر، پسرش را به برنامه‌ای متعهد کرد که اجرای آن، باواریا را به معنای واقعی کلمه به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرد؛ بنابراین، لودویگ اول آخرین پادشاه مطلقه ای محسوب می‌شود که بر باواریا حکومت کرد. ملکه نیز از خساست شوهرش رنج می‌برد، در حالی که او علناً خود را حامی بزرگ هنر معرفی می‌کرد و با ولخرجی معشوقه‌هایش را ارضا می‌کرد. علاوه بر لولا مونتس، لودویگ روابط نامشروع متعدد دیگری نیز داشت و یکی از معشوقه‌های لیدی جین دیگبی،Jane Digby یک ماجراجوی اشرافی انگلیسی، بود. این احتمال وجود دارد که پسرش او لودوویکو(Ludovico († 1896 (متوفی ۱۸۹۶)، که پدرش همسر ماریانا، اتوره مارکزه فلورنتسی، بود، فرزند نامشروع لودویگ باشد. ماریانا و لودویگ حداقل ۳۰ بار با هم ملاقات کردند؛ ماریانا حدود ۳۰۰۰ نامه برای او نوشت و حدود ۱۵۰۰ نامه از لودویگ به او باقی مانده است. او در سال ۱۸۳۳ در مونیخ با کارل تئودور فون ونینگن، معروف به اولنر فون دیبورگ، ازدواج کرد. پسر آنها، هریبرت لودویگ فون ونینگن، معروف به اولنر فون دیبورگ (۱۸۳۳–۱۸۸۵)، قبل از عروسی به دنیا آمد. ملاقات او با فرانتس زاور کرنکل در باغ انگلیسی و واکنش آرام لویی به یک حکایت معروف تبدیل شد. لودویگ به کارهای عجیب و غریب علاقه داشت؛ یکی از جلوه‌های این [احساس]، اشعار او بود که حتی هاینریش هاینه (یک نویسنده آلمان معروف) نیز به خاطر آنها پادشاه را مسخره می‌کرد. پس از آنکه لودویگ از اعطای مقام استادی به او که آن را امری قطعی می‌دانست، خودداری کرد، هاینه بعدها با مجموعه‌ای کامل از اشعار طنزآمیز، به عنوان مثال در سرودهایش برای شاه لودویگ، از پادشاه تجلیل کرد: نقل‌قول|این لرد لودویگ از باواریا است. از قضا، معبد والهالای لودویگ سرانجام در سال ۲۰۰۹ مجسمه نیم‌تنه هاینه را به مجموعه خود اضافه کرد. پادشاه اشعار متعددی سرود و در ۲۸ اوت ۱۸۲۷ در وایمار به دیدار یوهان ولفگانگ فون گوته رفت تا نشان لیاقت تاج باواریا را در هفتاد و هشتمین سالگرد تولدش به او اهدا کند. او دومی را از اسپانیایی نوشته دون مانوئل خوان دیانا ترجمه کرد، همان‌طور که یوهانس فاستنرات بعداً نیز این کار را انجام داد. علاوه بر این، بین سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۲۰ او سه نمایشنامه تاریخی «اتو»، «رستگاری آلمان» و «کنرادین» را نوشت که هیچ‌کدام برای اجرا در نظر گرفته نشده بودند. سال‌های پایانی و درگذشت لودویگ پس از کناره‌گیری‌اش، به مدت ۲۰ سال به عنوان یک شهروند عادی زندگی کرد و با بودجه شخصی خود به حمایت از هنر ادامه داد. رابطه او با جانشینش بدون تنش نبود، به خصوص از آنجایی که لودویگ برنامه ساخت و ساز خود را به‌طور کامل رها نکرد. از سال ۱۸۵۲ به بعد، لودویگ هر دو سال یکبار در ماه‌های تابستان ژوئیه و اوت در ویلای لودویگز هوهه می‌گذراند، جایی که تولد خود را نیز جشن گرفت. در سال ۱۸۶۷، او به همراه نوه‌اش، شاه لودویگ دوم، از نمایشگاه جهانی پاریس بازدید کرد. حتی در دوران پیری نیز به دنبال معاشرت با زنان بود؛ درخواست ازدواج ناموفق او از ملکه بیوه هاوایی، اما، در نیس، مستند شده است. درگذشت لودویگ لودویگ اول در ۲۹ فوریه ۱۸۶۸، در سن ۸۱ سالگی در نیس، در ویلایی که برای زمستان اجاره کرده بود، درگذشت. او با بیماری‌های جسمی دست و پنجه نرم می‌کرد، اما برنامه روزانه خود را تغییر نداده بود. پاها و ساق پاهایش متورم شده بود و باعث مشکل در تنفس و بی‌خوابی‌های شبانه‌اش می‌شد. دو عمل جراحی پا او را تا حدودی تسکین داد، اما وضعیت او به‌طور فزاینده‌ای وخیم‌تر می‌شد. بازماندگان او شاه لودویگ دوم در ۱۲ اکتبر ۱۸۱۰ در مونیخ با پرنسس ترزا از ساکس-هیلدبورگهاوزن (۱۷۹۲–۱۸۵۴) ازدواج کرد. او دختر دوک فردریک (از سال ۱۸۲۶ ساکس-آلتنبرگ) و همسرش، پرنسس شارلوت از مکلنبورگ-استرلیتز بود. حاصل این ازدواج نه فرزند بود: ماکسیمیلیان دوم (۱۸۱۱–۱۸۶۴) در سال ۱۸۴۲ با پرنسس ماری فریدریکه از پروس (۱۸۲۵–۱۸۸۹) ازدواج کرد. ماتیلد کارولین از باواریا (۱۸۱۳–۱۸۶۲) در سال ۱۸۳۳ با گراند دوک لودویگ سوم از هسن و راین (۱۸۰۶–۱۸۷۷) ازدواج کرد. اتو اول یونان (۱۸۱۵–۱۸۶۷) در سال ۱۸۳۶ با دوشس آمالی اولدنبورگ (۱۸۱۸–۱۸۷۵) ازدواج کرد. تئودولیند شارلوت لوئیز (۱۸۱۶–۱۸۱۷) لویتپولد، شاهزاده نایب‌السلطنه باواریا (۱۸۲۱–۱۹۱۲) در سال ۱۸۴۴ با آرشیدوشس آگوست فردیناند از اتریش-توسکانی (۱۸۲۵–۱۸۶۴) ازدواج کرد. آدلگونده آگوست شارلوت (۱۸۲۳–۱۹۱۴) در سال ۱۸۴۲ با آرشیدوک فرانتس پنجم اتریش-مودنا (۱۸۱۹–۱۸۷۵) ازدواج کرد. هیلدگارد لوئیز شارلوت (۱۸۲۵–۱۸۶۴) در سال ۱۸۴۴ با آرشیدوک آلبرشت اتریش (۱۸۱۷–۱۸۹۵) ازدواج کرد. الکساندرا آمالی (۱۸۲۶–۱۸۷۵)، عالی‌ترین و راهبه صومعه‌های سلطنتی سنت آن در مونیخ و وورتسبورگ، نویسنده آدالبرت ویلهلم (۱۸۲۸–۱۸۷۵) در سال ۱۸۵۶ با اینفانتا آمالیا فیلیپه پیلار اسپانیا (۱۸۳۴–۱۹۰۵) ازدواج کرد. این احتمال وجود دارد که پسرشان لودوویکو (متوفی ۱۸۹۶)، که پدرش همسر ماریانا، اتوره مارکزه فلورنتسی، بود، فرزند نامشروع حاکم ویتلسباخ باشد. ماریانا و لودویگ حداقل ۳۰ بار با هم ملاقات کردند؛ ماریانا حدود ۳۰۰۰ نامه برای او نوشت و حدود ۱۵۰۰ نامه از او به او باقی مانده است. او در سال ۱۸۳۳ در مونیخ با کارل تئودور فون ونینگن، معروف به اولنر فون دیبورگ، ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | پسر آنها، هریبرت لودویگ فون ونینگن، معروف به اولنر فون دیبورگ (۱۸۳۳–۱۸۸۵)، قبل از عروسی به دنیا آمد.