موضوع مقاله: پادشاهی شیلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی شیلا | مقدمه: م)؛ یک پادشاهی کره‌ای بود که بین سال‌های ۵۷ پیش از میلاد تا ۹۳۵ میلادی وجود داشت و در بخش‌های جنوبی و مرکزی شبه‌جزیره کره واقع شده بود. | ## بخش 1: پادشاهی شیلا | شیلا به همراه پادشاهی بکجه و امپراتوری گوگوریو، سه پادشاهی کره را تشکیل می‌دادند. شیلا در میان سه پادشاهی تقریباً ۸۵۰٬۰۰۰ نفر (۱۷۰٬۰۰۰ خانوار) بود.신라 (新羅) - 한국민족문화대백과사전.조. ریشه‌های آن را می‌توان در شخصیت نیمه‌اسطوره‌ای هیوک‌گوسه (کره‌ای باستان: پولکونه، «نور جهان») از خاندان پارک جستجو کرد. این کشور در ابتدا به‌طور متناوب توسط خاندان پارک میریانگ به مدت ۲۳۲ سال و خاندان وولسونگ سوک به مدت ۱۷۲ سال اداره می‌شد و با سلطنت پادشاه میچو از خاندان گیونگجو کیم به مدت ۵۸۶ سال آغاز شد. پارک، سوک و کیم هیچ گواهی معاصری ندارند و در عوض با نام‌های کره‌ای باستان گوسوگان «居西干» (سده نخست ق. م)، چاچاوونگ «次次雄» (سده نخست میلادی)، ایساگوم «泥師今» (کره‌ای باستان: نیسوگوم) و ماریپگان «麻立干» (سده ۵–۶ میلادی) شناخته می‌شدند. این خان‌سالاری در ابتدا به عنوان یک خان‌سالاری بزرگ در متحدین جین‌هان، بخشی از سامهان، آغاز به کار کرد و پس از تحکیم قدرت خود در منطقه مجاور، کنفدراسیون گایا را فتح کرد. در نهایت از طریق اتحاد با دودمان تانگ، دو پادشاهی دیگر، بکجه در سال ۶۶۰ میلاد و گوگوریو را در سال ۶۶۸ میلادی شکست داد. پس از آن، شیلای متحد بیشتر شبه‌جزیره کره را تحت کنترل گرفت، در حالی که بخش شمالی شبه‌جزیره کره به عنوان پادشاهی بالهه، جانشین گوگوریو، دوباره ظهور کرد. شیلا پس از نزدیک به هزار سال حکومت به سه پادشاهی کوتاه مدت شیلا، بکجه نو و ته‌بونگ تجزیه شد و در سال ۹۳۵ میلادی قدرت را به گوریو واگذار کرد و تسلیم گوریو شد. Retrieved on 2008-03-08 ریشه‌شناسی تا پیش از پذیرش رسمی نام‌های هانجا برای اداره آن، شیلا با استفاده از خواندن هوندوک از هانجا برای تقریب آوایی نام کره‌ای بومی خود، از جمله سارو (斯盧؛ 사로)، سارا (斯羅؛ 사라)، سویا[بول] (徐那 [伐鐶]، [伐辶]؛ 伐؛ 서야[벌 ، سورا[بول] (徐羅 [伐]؛ 서라[벌 ، و سوبول (徐伐؛ 서벌). در سال ۵۰۴ میلادی، «پادشاه جیجونگ» نگارش نام «شیلا» را به صورت «실라؛ 新羅» استاندارد کرد. بر اساس «سامگوک ساگی»، نام 新羅 (شیلا) که از اجزای «شین (新)» در واژه‌ای مانند «دوکوپیلشین» (德業日新) و «لا (羅)» در واژه‌ای مانند «مانگلاسابانگ» (網羅四方) تشکیل شده، به نظر می‌رسد تفسیری کنفوسیوسی و جدید باشد. سئول امروزی شکل کوتاه شدهٔ کلمهٔ سورابول به معنی «شهر پایتخت» است و با وجود اینکه نام رسمی آن :هانیانگ» یا «هان سونگ» بوده است، در طول دوره‌های گوریو و چوسان حتی در اسناد رسمی نیز به‌طور مداوم مورد استفاده قرار می‌گرفت. نام پایتخت شیلا به شکل کره‌ای میانه آن، سیوبول (셔블)، به معنی «شهر پایتخت سلطنتی» تغییر یافت که اندکی پس از آن به سیول (셔울) تغییر یافت و در نهایت در زبان کره‌ای مدرن به سئول (서울) تبدیل شد. شیلا همچنین با نام گیریم (계림؛ 鷄林) به معنای «جنگل خروس» شناخته می‌شد، نامی که ریشه در جنگلی نزدیک پایتخت شیلا دارد. تاریخ بنیانگذاری در طول دوره سه پادشاهی نخست کره، مرکز و جنوب کره از سه کنفدراسیون به نام سامهان تشکیل شده بود. شیلا با نام «سارو گوک» پدیدار شد، یک دولت کوچک در کنفدراسیون ۱۲ عضوی معروف به جین‌هان. بر اساس اسناد کره‌ای، شیلا توسط پارک هیوک‌گوسه در سال ۵۷ پیش از میلاد، در حوالی گیونگجو امروزی، تأسیس شد. گفته می‌شود هیوک‌گوسه از تخمی که اسب سفیدی گذاشته بود، بیرون آمد و هنگامی که ۱۳ ساله شد، شش قبیله به عنوان پادشاه به او تسلیم شدند و پادشاهی «سارو (که در آن زمان [si.raʔ] تلفظ می‌شد)» را تأسیس کردند که بعدها به پادشاهی شیلا تبدیل شد. به گفته چندین مورخ، این احتمال وجود دارد که این قبیله ناشناخته در اصل اصالت کره‌ای در شبه‌جزیره کره داشته و به کنفدراسیون شیونگ‌نو پیوسته باشد. بعدها خانواده حاکم این قبیله از شبه‌جزیره لیائودونگ به کره بازگشتند، جایی که در آن رشد کردند و پس از بازگشت به شبه‌جزیره کره، با خانواده سلطنتی شیلا ازدواج کردند. همچنین برخی از محققان کره‌ای اشاره می‌کنند که قبرهای شیلا و شیونگ‌نو شرقی مشابه هستند،김창호, 〈문무왕릉비에 보이는 신라인의 조상인식 – 태조성한의 첨보 -〉, 《한국사연구》, 한국사연구회, 1986년 و برخی از محققان اصرار دارند که پادشاه شیلا از نوادگان شیونگ‌نو هستند.「제목=고구려와 흉노의 친연성에 관한 연구|저널=백산학보」「백산학보 제67호」이종호「한국 7대 불가사의」、역사의아침、2007、p108 به احتمال زیاد خانواده‌های حاکم فقط کره‌ای زبان بومی بوده‌اند، همان‌طور که وضعیت زبانی در آن زمان نشان می‌دهد. نیهون شوکی و کوجیکی همچنین از شیلا به عنوان مکانی یاد می‌کنند که سوسانو خدای ژاپنی، پس از تبعیدش در مکانی به نام «سوشیموری» (曽尸茂梨) برای نخستین بار از آسمان‌ها فرود آمد. تا زمان آزادسازی کره در سال ۱۹۴۵ میلادی، مورخان ژاپنی دوران میجی ادعا می‌کردند که سوسانو بر شیلا حکومت می‌کرده و کره‌ای‌ها از نوادگان او بوده‌اند، بنابراین با استفاده از نیسن دوسورون، اشغال کره توسط ژاپن را توجیه و مشروعیت می‌بخشیدند. منبع دیگری که در سامگوک ساگی یافت شده است، ادعا می‌کند که مردی ژاپنی به نام هوگونگ به ساخت پادشاهی شیلا کمک کرده است. دوران نخستین شیلا در روزهای نخستین خود، به عنوان یک دولت-شهر با نام «سارو گوک (사로국؛ 斯盧國)» آغاز به کار کرد که در ابتدا توسط پناهندگان یه‌مک「예맥(濊貊)의 형성과정과 고조선」(박준형, 「학림」 22, 2001) از گوچوسان تأسیس شد. همچنین افراد پراکنده‌ای را که پس از حمله گوگوریو از فرمانداری لیلانگ گریخته بودند، پذیرفت، و بعداً مردم بومی جین را در مجاورت و مردم دونگ یه را در شمال در خود جای داد. سوک تالهه شاهزاده یونگسون گوک (龍成國) یا داپانا (多婆那國) بود که در فاصله ۱٫۰۰۰ ری (里) در شمال شرقی ژاپن واقع شده بود. روزی، او قله‌ای کم ارتفاع در کنار کوه توهام (吐含山) پیدا کرد و خانه خود را در آن گذاشت و زغال چوب را در کنار خانه یک مقام ژاپنی به نام هوگونگ (瓠公) که در آنجا زندگی می‌کرد، دفن کرد و او را فریب داد که اجدادش آهنگر هستند، اما خانواده هوگونگ خانه آنها را گرفتند. به محض اینکه او به تخت سلطنت نشست، به مقامات دستور داد کشاورزی، پرورش کرم ابریشم و آموزش سربازان را تشویق کنند. اختلاف ارضی بین اومجیپبول و سیلجیک گوک وجود داشت و دو کشور ابتدا از پادشاه پاسا خواستند تا میانجیگری کند. پادشاه پاسا حل این مسئله را به پادشاه سورونگ، که در آن زمان رهبر محلی بود، سپرد. با این حال، پادشاه سورونگ یک قاتل را برای کشتن رئیس شش لشکر شیلا فرستاد که در حالی که قاتل در حال فرار بود، در اومجیپبول پنهان شده بود و پادشاه تاچوگان (陀鄒干) از قاتل محافظت کرد. در پاسخ، پادشاه پاسا در سال ۱۰۲ میلادی به اومجیپبول حمله کرد و تاچوگان تسلیم شد و سیلجیک گوک و آپدوک که از شیلا وحشت داشتند نیز تسلیم شدند. شش سال بعد به «دابول گوک»، «بیجیگو کوک» و «چوپال گوک» حمله کرد و آنها را با هم ادغام نمود. در دوران پادشاه نه‌هه، جنگ هشت پادشاهی بندری (浦上八國 亂) برای تعیین هژمونی در بخش جنوبی شبه‌جزیره کره آغاز شد. در سال ۲۰۹ میلادی، هنگامی که «هشت کشور بالایی (مصب)» (浦上八國) در حوضه رودخانه ناکدونگ به آراگایا، دوست شیلا، حمله کردند، شاهزاده آراگایا از شیلا ارتش نجات خواست و پادشاه به ولیعهد سوک اورو دستور داد تا نیروهای خود را جمع کند و به هشت پادشاهی حمله کند. ولیعهد سوک اورو، آراگایا را نجات داد و ۶٫۰۰۰ نفر از مردم گایا طرفدار شیلا را که اسیر شده بودند، نجات داد و به سرزمین مادری خود بازگرداند. سه سال بعد، سه کشور از میان هشت کشور (浦上八國)، «گولپو گوک»، «چیلپو گوک» و «گوساپو گوک»، ضدحمله‌هایی را علیه شیلا آغاز کردند. نبردی در یومهه، بخش جنوب شرقی پایتخت، رخ داد و جنگ زمانی پایان یافت که پادشاه شیلا برای جنگیدن علیه آن بیرون آمد و سربازان سه پادشاهی شکست خوردند. شیلا تا سده دوم میلادی، به عنوان یک نهاد سیاسی مجزا در منطقه جنوب شرقی شبه‌جزیره کره وجود داشت. این دولت نفوذ خود را بر قلمروهای همسایه جین‌هان گسترش داد، اما در طول سده سوم احتمالاً چیزی بیش از قوی‌ترین بخش تشکیل دهنده متحدین جین‌هان نبود. در غرب، پادشاهی بکجه تا حدود سال ۲۵۰ میلادی به یک پادشاهی متمرکز تبدیل شده بود و از متحدین ماهان پیشی گرفته بود. در شمال شبه‌جزیره کره، امپراتوری گوگوریو که حدود سال ۵۰ میلادی تأسیس شده بود، آخرین فرمانداری چینی را در سال ۳۱۳ میلادی نابود کرد و به بزرگ‌ترین قدرت منطقه‌ای تبدیل شد. ظهور یک سلطنت متمرکز پادشاه نه‌مول از خاندان کیم، یک سلطنت موروثی تأسیس کرد و عنوان سلطنتی ماریپگان (麻立干؛ 마립간) را برای خود برگزید. با این حال، در سامگوک ساگی، پادشاه نه‌مول هنوز به عنوان عنوان ایساگوم (泥師今؛ 이사금) ظاهر می‌شود. بسیاری از مورخان او را نقطه آغاز دوره گیونگجو کیم می‌دانند که بیش از ۵۵۰ سال به طول انجامید. با این حال، حتی زمانی که خاندان کیم تاج و تخت را برای بیش از ۵۰۰ سال در انحصار خود داشت، احترام به پارک هیوک‌گوسه بنیانگذار شیلا ادامه یافت. در مواجهه با فشار بکجه در غرب و ژاپن در جنوب، در اواخر قرن چهارم، شیلا با گوگوریو متحد شد. با این حال، پس از لشکرکشی امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ برای اتحاد، شیلا جایگاه خود را به عنوان یک کشور مستقل از دست داد و به خراجگزار گوگوریو تبدیل شد. هنگامی که گوگوریو شروع به گسترش قلمرو خود به سمت جنوب کرد و پایتخت خود را در سال ۴۲۷ به پیونگ‌یانگ منتقل کرد، پادشاه نولجی مجبور شد با بکجه متحد شود. شیلا در زمان پادشاه بوپهونگ یک پادشاهی تمام عیار بود، با بودیسم به عنوان دین رسمی و نام دوره کره‌ای خاص خود. شیلا در طول جنگ‌های گایا–شیلا، اتحادیه گایا را فتح کرد، گومگوان گایا را در سال ۵۳۲ میلادی ضمیمه خود کرد و ته گایا را در سال ۵۶۲ میلادی فتح کرد و بدین ترتیب مرزهای خود را تا حوضه رودخانه ناکدونگ گسترش داد. شیلا به بکجه کمک کرد تا گوگوریو را از منطقه رودخانه هان (سئول) بیرون براند و سپس در سال ۵۵۳ میلادی کنترل کل منطقه مرکزی غربی کره را از بکجه به دست گرفت و اتحاد ۱۲۰ ساله با بکجه را نقض کرد. دوره اولیه با مرگ ملکه جیندوک و از بین رفتن سیستم رتبه‌بندی «خون مقدس» (성골؛ سونگگول) به پایان رسید. ریشه‌شناسی عنوان عنوان سلطنتی ماریپگان (마립간) در بسیاری از تفاسیر رایج به دو عنصر تجزیه و تحلیل می‌شود که ادعا می‌شود عنصر اول از ریشه کره‌ای است. ماری (마리) از کره‌ای میانه 마리〮 màlí، «سر» /قابل شمارش از «سر/هر سر» یا «مو» مانگ-ریپ یا مانگ-نیپ (網笠)، «یک کلاه سنتی ساخته شده از موی اسب» مو-ریپ (毛笠)، «نوعی کلاه که خدمتکاران در قدیم می‌پوشیدند» می-ریپ یا می-روپ، به معنی «یک مهارت، یک ترفند، مهارت در چیزی» مادی (맏이) یا ماجی (맏히)، به معنی «فرزند ارشد، فرزند ارشد (فرزند خانواده)؛ بزرگتر، ارشد، کسی که سنش از سن شخص دیگری بیشتر است» مات-جیپ (맛집)، به معنی «خانه‌ای که سرپرست خانوار در آن زندگی می‌کند، خانه اصلی در یک ملک» مورو یا مارو (마루)، به معنی «برج، قله، قله (سقف، کوه، موج، و غیره)؛ اوج، نقطه اوج، بالاترین نقطه؛ نخستین، استاندارد» مارو (마루) یا مالو، به معنی «کف» یا از کلمه‌ای مرتبط با کره‌ای میانه ماره به معنی «تیر، ستون، توده، چوبه دار، میخ، سنجاق (چادر)» گرفته شده است. عنصر دوم، گان (هانگول:간)، احتمالاً هم‌ریشه کلمه هان (هانگول:한) و کلمه گون «بزرگ، عظیم» است که نخستین بار به صورت کلمه کره‌ای باستان (黑根 *hùkú-n) در اواخر دوره باستان ثبت شده است. هر دو به معنای «بزرگ، رهبر» هستند که قبلاً توسط شاهزادگان کره جنوبی استفاده می‌شد و گاهی اوقات نیز گمان می‌رود که رابطه‌ای بیرونی با عنوان مغولی/ترکی خان داشته باشد. شیلای متحد زوال و فروپاشی یک سده و نیم پایانی عمر دولت شیلا، شاهد تقریباً بی‌وقفه آشوب و جنگ داخلی بود، چرا که پادشاه به چیزی بیش از یک مقام تشریفاتی تقلیل یافته بود و خانواده‌های اشرافی قدرتمند در خارج از پایتخت و دربار سلطنتی به سلطه واقعی دست یافته بودند. پایان این دوره، که دوره سه پادشاهی پایانی کره نامیده می‌شود، به‌طور خلاصه شاهد ظهور پادشاهی‌های بکجه نو و ته‌بونگ بود که از شورشیانی با پیشینه تاریخی مناطق مربوطه خود تشکیل شده بودند. دولت‌شاه در نظریه همگان مالک همه زمین‌ها یعنی نظریه اراضی پادشاهی یا وانگ‌تو محسوب می‌شد، اما در عمل بهره‌برداری از زمین به سهامی خصوصی و مزارع روستایی تعلق داشت. بررسی‌ها نشان می‌دهد که طبقه رعیت سهم عمده‌ای از اراضی کشت‌پذیر را در اختیار داشت و مالکیت زارعان به تدریج تثبیت شده بود. در قرن هشتم میلادی بخشی از نظام اعطای امتیازات ارضی فئودالی لغو شد و به‌جای آن زمین مخصوص کارمندان حکومتی جیکچون تعیین گردید تا وابستگی اشراف به درآمد حاصل از زمین کاهش یابد. گرچه فنون کشت برنج از چین وارد شبه‌جزیره کره شده بود، ولی برنج به‌طور گسترده و به عنوان غذای اصلی در دوره شیلا رایج شد. در مناطق جنوبی شبه‌جزیره جنوب رودخانه هان روستاییان آبگیرها و سیستم‌های آب‌رسانی ساختند تا محصولات زراعی، مثلاً برنج، جو، ارزن و حبوبات را تامین کنند. علاوه بر غلات، کتان، بامی (مصنوع از گیاه کنف و ابریشم) نیز کشت می‌شد و پارچه حاصل نقشی اساسی در پوشاک و اقتصاد روستایی داشت؛ در حقیقت دولتمردان از بخش ثابتی از همین محصولات به‌عنوان مالیات استفاده می‌کردند. در کشاورزی شیلا ۱۰٪ تولیدات زراعی در مقایسه با دوره‌های جنگی پیشین به عنوان مالیات نسبتاً سبک اخذ می‌شد. دولت ثبت‌های دوره‌ای سرشماری و دفترچه‌های روستایی مانند چون‌رک مونجو را هر سه سال یک بار به‌روز می‌کرد تا ابعاد زمین‌ و جمعیت، تعداد احشام و محصولات را ضبط کند. برای مثال، یکی از گزارش‌های تاریخی مربوط به حاکمیت پادشاه ته‌جونگ‌مویول در میانه قرن هفتم نشان می‌دهد که قیمت کالاها در بازار گیونگجو با یک پارچه کتانی(ب) تعیین می‌شد: یک بِ معادل ۳۰ تا ۵۰ شال معادل یکای وزن برنج برآورد شده بود و مردم این ثبات قیمت را نشانه صلح و رفاه می‌دانستند. این ثبت‌های مالی ـ اجتماعی نشان می‌دهد که کشاورزان از بالغین و افراد دارای فرزند بزرگ‌ترین بخش جمعیت را تشکیل می‌دادند و لازم بود سهم مشخصی از محصولات‌شان را به عنوان خراج و اجرت خدمات عمومی بپردازند. موزه‌ها و مطالعات باستان‌شناسی گورهای سلطنتی شیلا در گیونگجو گواهی می‌دهند که صنعتگران شیلا از اوایل دوران تاریخی زیورآلات طلای پیچیده‌ای می‌ساختند. برای مثال، پژوهش‌های متروپولیتن می‌گوید که در قرن‌های پنجم و ششم میلادی اجناس فلزی طلای خالص فراوانی مانند تاج‌، النگو و گوشواره‌های جفت‌ تولید می‌شده است. | ## بخش 2: پادشاهی شیلا | این پژوهش‌ها همچنین اشاره می‌کند که در ابتدا ماده خام طلا وارداتی بوده اما به تدریج استخراج داخلی طلا گسترش یافت تا نیاز رو به رشد طبقه حاکم را تامین کند. شواهد باستان‌شناسی و نقوش مقابر نشان می‌دهد تکنولوژی پخت و آهنگری در شیلا پیشرفته بود. برخی محققان بر این باورند فنون کوره‌های سرامیکی و آهنگری در گایا رایج بود و بعدها به سرزمین‌های همسایه از جمله شیلا منتقل شده بود. علاوه بر این، محصولات فلزی ارزشمندی مانند زنگ‌های برنزی عظیم مورد استفاده در معابد بودایی و حتی کاغذ ابریشم‌مانند از پارچه‌های لطیف ابریشمی در گیونگجو تولید می‌شد که خواستگان زیادی در دیگر سرزمین‌ها داشتند. صنایع نساجی و سایر صنایع دستی تولید پارچه و صنایع دستی نیز در اقتصاد شیلا اهمیت داشت. نخ‌ریسی، بافندگی و تهیه پارچه‌های کتان یا ابریشم از طریق پرورش کرم ابریشم یا واردات در روستاها انجام می‌شد. این پارچه‌ها علاوه بر تامین پوشاک، به عنوان کالای مبادله‌ای و وسیله پرداخت مالیات به کار می‌رفتند. گزارش‌های تاریخی نشان می‌دهد که در بازارهای شیلا بهای کالاها با واحدهایی از پارچه و برنج معین می‌شده است؛ مثلاً یک بِ (پارچه کتانی) معادل ۳۰-۵۰ شال برنج ارزش‌گذاری شده بود. سایر صنایع دستی شامل کنده‌کاری چوب، ساخت وسایل لاکی، تولید زیورآلات فلزی دقیق و مجسمه‌های بودایی بود. در کل، شیلا به تصفیه و تکمیل تکنیک‌های وارداتی معروف بود و حتی برخی فنون تزئینی چون فیل‌گری حکاکی فلز از راه جاده ابریشم به این سرزمین راه یافت. سفالگری و صنایع دستی سفالگری شیلا نیز پیشرفته بود؛ ظروف سنگی پخته در کوره‌های فشار بالا تولید می‌شد که بر پیشرفت عمومی پتروسازی (خاکرس‌سازی) دلالت دارد. تحقیقات هنری می‌نویسد نوعی ظروف سنگی خاکستری با دمای پخت حدود ۸۰۰–۱۰۰۰ درجه رایج بوده که احتمالاً دانش آن از گایا و فرمانروایی‌های باستانی چین گرفته شده است. مشهورترین اشکال سفالی شیلا شامل جام‌های کوتاه پایه‌دار، کوبه کوزه پایه‌دار، و ظروف بلند گردن چانگگیونگ‌هو است که برای حمل آب یا نگهداری غذا استفاده می‌شدند. برخی از این ظروف در مراسم ویژه کاربرد داشتند؛ برای مثال کوبه‌ها جام‌های پایه‌دار زیبا برای نگهداری خوراکی‌ها به کار می‌رفتند. هم‌چنین هنر سفالگری شیلا گاهی در ساخت اشکال انسان‌نمای سفالی یا حیوانات بزرگ جلوه می‌کرد مجسمه‌های بت‌گون، که نشان می‌دهد هم از نظر تزئینی و هم بینشی از زندگی آن دوره اهمیت داشتند. به‌علاوه، بقایای بی‌مانند سرامیک شبیه جنگاوران و اسب‌های زره‌پوش که در مقابر سلطنتی یافت شده، گویای تکامل صنعت سفالگری و نقش آن در آیین‌های معنوی و تشریفاتی است. تجارت داخلی و خارجی مرکزیت شاهنشاهی در گیونگجو موقعیتی مهم در شبکه جاده‌های ابریشم داشت. از سده هفتم میلادی به بعد یعنی پس از متحد شدن شبه‌جزیره، تاج‌گذاری شیلت با جذب بازرگانان خارجی همراه گردید. بنابر اسناد یونسکو، مسیرهای زمینی و دریایی با چین، شبه‌جزیره ژاپن و حتی مناطق غربی‌تر از جمله خاورمیانه ارتباط برقرار کردند. بازرگانان عرب کالاهای لوکسی چون پرها و جواهرات طاووس، صدف‌ها، عطر و ادویه و منسوجات نفیس به شیلا وارد می‌کردند. هم‌چنین اجناس پرارزشی از ایران مانند طلا، بلور و پارچه‌های فاخر از چین و راه دریایی به شیلا می‌رسید که نزد نجبای کره بسیار مورد توجه بود. واردات این کالاها کیفیت تکنیک‌های صنعت‌گران شیلا را بهبود بخشید و از مهارت‌های فنی روز دنیا برای تولید محصولات باکیفیت بهره برده شد. آثار باستانی نظیر پیکره سربازان و جام شیشه‌ای منقش در مقابر نشان‌دهنده حضور اقوام آسیای میانه و تبادل مستقیم کالا با آن‌هاست. در فاصله قرن‌های هفتم تا نهم میلادی، شیلا حدود ۱۷۹ هیأت رسمی گشت تانگ به دربار سلسله تانگ فرستاد؛ اعضای این هیأت‌ها علاوه بر اهداف دیپلماتیک حامل بازرگانانی بودند که کالا و هدیه مبادله می‌کردند. همچنین در زمان ویکتوریا بازرگانان چینی پول‌ نقد خود را در بنادر شیلا مصرف می‌کردند ولی در جاهای دورتر همچنان برنج و پارچه ارز رایج بودند. در سده نهم میلادی، دریاسالار جانگ بوگو نقش کلیدی در گسترش تجارت دریایی با ژاپن ایفا کرد و شیلا حتی حضور اداری دائمی در بخش کٔوشو ژاپن برقرار کرد تا مبادلات تجاری افزایش یابد. علاوه بر این، کالاهای تجاری که به ژاپن صادر می‌شد شامل ادویه، ابزار پزشکی، ظروف سفالی، ابریشم و محصولات فلزی بود. از سوی دیگر، نخلستان‌های کنگر فرنگی یا همان جینسینگ و مصنوعات فلزی نظیر زیورآلات و سلاح‌های سبک از جمله کالاهای صادراتی شیلا به چین شناخته می‌شدند. در سطوح داخلی نیز بازارهایی در شهرها به‌ویژه گیونگجو برقرار بود و معامله‌کنندگان، کالا را گاه با کالاهای دیگر مبادله می‌کردند مانند مثالی که در آن تاجری لهستانی یک آینه را با برنج خرید. مالیات محصولات کشاورزی عموماً معادل یک‌دهم برداشت بود که از مردم و به ویژه کشاورزان آزاد اخذ می‌شد. در کنار مالیات نقدی، خراج‌های کالا یا مالیات خرده نیز وجود داشت؛ به‌طور مثال محصولات ویژه منطقه‌ای به‌عنوان خراج برده می‌شد. برای اداره امور مالی، دولت شمار و ثروت اهالی روستا را هر سه سال ثبت و بروزرسانی می‌کرد؛ دفترچه‌های روستایی (民情文書) مجموع جمعیت، خانواده‌ها، برده‌ها، احشام و تغییرات آنها را ضبط می‌کرد. به محض آرامش پس از فتح شبه‌جزیره، شاه آن‌گاه اصلاحات گسترده‌ای در نظام اراضی و مالیات انجام داد. بر اساس متون تاریخی، دارایی‌های ویژه اعطا شده به بزرگان منحل گردید و زمین‌های خاص مقامات حکومتی محدود شدند؛ در عوض زمین‌های مخصوص کارمندان (정전) به ایشان واگذار شد تا فقط از محل درآمد غلات آن، هزینه‌ای دریافت کنند. این اقدام آشکاراً برای کاهش قدرت زمین‌داری اشراف انجام گرفت و در کنار تقویت سیاست حمایت از دهقانان و بخشش زمین‌های مشخص (정전) به روستاییان بود. به گفته اسناد، این سیاست‌ها با هدف تقویت اقتدار پادشاه و ثبات اقتصاد کشاورزی مردم صورت گرفت. ابزارهای مبادله در دوره شیلا پولِ رسمی چندانی به کار نمی‌رفت و بازرگانی غالباً بر اساس تهاتر و پول‌های کالایی انجام می‌گرفت. نمونه‌ای تاریخی از سامگوک ساگی نقل می‌کند که تاجر چینی‌ای هنگام خرید آینه هر دو ظرف سفالی را به جای فلز به قیمت برنج معاوضه کرد. سکه‌های چینی گاه و بیگاه در بنادر و مسیرهای آبی شیلا رواج داشتند، اما در نواحی داخلی‌تر همچنان برنج و پارچه نقش مهمی در معاملات عادی مردم بر عهده داشتند. به عبارت دیگر، اگرچه مبادلات خارجی به ویژه توسط افرادی که بازرگان خارجی بودند با مسکوکات چین تسهیل می‌شد، ولی زندگی اقتصادی روزمره دهقانان و بازاریان با کالاهای خوراکی و نسوج کار می‌کرد. نقش معابد و مذهب در اقتصاد بنیادهای دینی نقش تعیین‌کننده‌ای در اقتصاد شیلا داشتند. پس از آنکه بودیسم در اوایل قرن ششم در شیلا به عنوان دین رسمی پذیرفته شد، حکومت و نجبای شیلا زمین‌های گسترده‌ای به معابد اعطا کردند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد معابد با اعطای امتیازات دولتی و اهداهای نجبا مجموعه‌ای از اراضی معبد (사원전) را تشکیل دادند که پایه مالی اقتصاد مذهبی محسوب می‌شد. این اراضی که غالباً از پرداخت مالیات و خدمت معاف بودند، در دوره‌های بعد رشد چشمگیری یافت. در دوره‌ی سکون نهایی ادوار شیلا قرن هفتم و پس از اتحاد، حجم اراضی معابد چنان افزایش یافت که گوداشت بودجه دولت را به خطر انداخت؛ حتی زمانی تلاش شد مانع واگذاری اراضی بیشتر به معابد شوند، اما نتیجه چندانی نداشت. معابد بزرگ می‌توانستند این اراضی را به صورت مزرعه‌های شبه فئودالی (田莊) اداره کنند و افراد مخصوصی موسوم به چیجنگ را برای نظارت بکار گمارند. طبقات اجتماعی و اقتصاد نظام اقتصادی شیلا به‌شدت تحت تأثیر سلسله‌مراتب اجتماعی قرار داشت. طبقه حاکم شامل خانواده‌های کاخ-خونی (골품) بود که امتیازات سیاسی و اقتصادی وسیعی داشتند. این نخبگان معمولاً امتیازات غیرنقدی مثل مستمری زمینی داشتند و خودزادترها یا همان عموم مردم آزاد را به پرداخت مالیات و خدمت وا می‌داشتند. در عین حال آمارهای دولتی نشان می‌دهد اکثر زمین‌های زراعی در اختیار زمینداران متوسط و دهقانان بود و دارایی عظیم اشراف هرچند چشمگیر، مطلقاً غالب بر اقتصاد روستایی نبود. در پایین‌ترین قشر اجتماعی بردگان قرار داشتند که معمولاً به‌عنوان نیروی کار در مزارع حکومت و معابد به کار گرفته می‌شدند. به طور کلی طبقه‌ بالای اشراف معافیت‌هایی داشت (از مالیات و خدمات) و طبقات پایین‌تر، از دهقانان آزاد تا بردگان، محور تولید و اقتصاد کشور را تشکیل می‌دادند. تمامی این ساختارها و نابرابری‌ها نیز در تحلیل‌های تاریخی مدرن بارها مورد توجه قرار گرفته‌اند. جامعه و سیاست حداقل از سده ششم میلادی، زمانی که شیلا به یک سیستم دقیق قانون و حکومت دست یافت، جایگاه اجتماعی و پیشرفت رسمی توسط سیستم رده‌بندی خونی تعیین می‌شد. این سیستم سفت و سخت مبتنی بر دودمان، لباس، اندازه خانه و محدوده مجاز ازدواج را نیز تعیین می‌کرد. +سیستم رده‌بندی خونیخون حقیقیسر ششمسر پنجمسر چهارمایبولچانایچانجاپچانپاجینچانته‌آچانآچانایلگیلچانساچانگوپبولچانته‌ناماناماته‌ساساجیگیلساته‌اوسواوجووی جامعه شیلا از زمان ظهورش به عنوان یک جامعه متمرکز سیاسی با ساختار اشرافی سختگیرانه خود مشخص می‌شد. شیلا دو طبقه سلطنتی داشت: «خون مقدس» (سونگگول، 성골، 聖骨) و «خون حقیقی» (جینگول، 진골، 眞骨). تا زمان سلطنت پادشاه ته‌جونگ‌مویول، این اشراف به اشراف «خون مقدس» و «خون حقیقی» تقسیم می‌شد، که دسته اول بر اساس واجد شرایط بودنشان برای رسیدن به سلطنت از هم متمایز می‌شدند. این دوگانگی زمانی پایان یافت که ملکه جیندوک، آخرین حاکم از طبقه «خون مقدس»، در سال ۶۵۴ میلادی درگذشت. تعداد اشراف «خون مقدس» برای نسل‌ها رو به کاهش بود، زیرا این عنوان فقط به کسانی اعطا می‌شد که والدینشان هر دو «خون مقدس» بودند، در حالی که فرزندان والدین یک شخص «خون مقدس» و یک شخص «خون حقیقی» به عنوان «خون حقیقی» در نظر گرفته می‌شدند. همچنین راه‌های زیادی برای تنزل رتبه یک «خون مقدس» به یک «خون واقعی» وجود داشت، که در نهایت احتمال فروپاشی کل سیستم را بیشتر می‌کرد. پادشاه (یا ملکه) از لحاظ تئوری یک پادشاه مطلق بود، اما قدرت‌های سلطنتی تا حدودی توسط اشرافیت قوی محدود می‌شد. به عنوان مثال، سه پادشاه زن شیلایی (یوانگ، 여왕) وجود داشتند که با ملکه‌هایی که صرفاً همسران حاکمان مرد بودند، متفاوت بودند. همچنین تبار شیلایی‌ها در طول دوران از طریق خطوط پدری و مادری ردیابی می‌شد، که نشان می‌دهد زنان در مقایسه با سایر کشورهای معاصر شرق آسیا از جایگاه نسبتاً بالایی برخوردار بودند. شورای سلطنتی به عنوان «هوابک» (화백,和白) با اختیارات تصمیم‌گیری در مورد برخی مسائل حیاتی مانند جانشینی تاج و تخت یا اعلام جنگ خدمت می‌کرد. ریاست هوابک بر عهده شخصی با عنوان «سانگته‌دونگ» بود که از رتبه «خون مقدس» انتخاب می‌شد. شیلا پس از اتحاد شبه‌جزیره کره برای اداره قلمرو بسیار گسترش یافته خود، بیشتر به مدل‌های چینی–بوروکراسی تکیه کرد. این یک تغییر قابل توجه نسبت به روزهای پیش از اتحاد بود که سلطنت شیلا بر بودیسم و نقش پادشاه شیلا به عنوان یک پادشاه–بودا تأکید داشت. یکی دیگر از عوامل برجسته در سیاست‌های پس از اتحاد، تنش‌های فزاینده بین سلطنت کره و اشراف بود. ارتش ارتش اولیه شیلا حول تعداد کمی از گارد سلطنتی شیلا ساخته شده بود که برای محافظت از خانواده سلطنتی و اشراف طراحی شده بودند و در زمان جنگ در صورت نیاز به عنوان نیروی نظامی اصلی خدمت می‌کردند. با توجه به فراوانی درگیری‌ها با بکجه و گوگوریو و همچنین یاماتو، شیلا شش پادگان محلی ایجاد کرد که هر کدام برای یک منطقه بود. سربازان پادگان مسئول دفاع محلی بودند و همچنین به عنوان نیروی پلیس خدمت می‌کردند. تعدادی از بزرگ‌ترین ژنرال‌ها و رهبران نظامی شیلا، هوارانگ (معادل شوالیه‌ها یا شوالیه‌های غربی) بودند. در ابتدا، به دلیل رقابت نظامی مداوم بین سه پادشاهی کره، آنها در نهایت از گروهی از جوانان اشرافی مرد نخبه به سربازان و رهبران نظامی تبدیل شدند. | ## بخش 3: پادشاهی شیلا | هوارانگ‌ها در سقوط گوگوریو (که منجر به اتحاد شبه‌جزیره کره تحت حکومت شیلای متحد شد) و جنگ شیلا–تانگ، که نیروهای تانگ را از دو پادشاهی کره‌ای دیگر بیرون راند، نقش کلیدی داشتند. شیلا به خاطر استفاده از کمان‌های پولادی به نام «چونبونو (천보노)» که گفته می‌شود بردی معادل هزار پله داشته و همچنین یک واحد نیزه‌دار ویژه به نام «جانگچانگدانگ (장창당)» برای مقابله با سواره نظام دشمن شناخته می‌شود. به‌طور خاص، کمان‌های پولادی شیلا به دلیل عملکرد عالی و دوامشان مورد توجه دودمان تانگ قرار گرفتند. شیلا بعدها از واحدهای ویژه کمان پولادی علیه همتایان کره‌ای خود مانند گوگوریو و بکجه و همچنین تانگ در طول جنگ شیلا–تانگ استفاده کرد. واحد نیزه‌دار، به نام چانگچانگدانگ که بعدها به عنوان «بیگوم سودانگ (비금서당)» به عنوان بخشی از «نه سودانگ (구서당)» شناخته شد و از مردم شیلا تشکیل شده بود، هدف ویژه‌ای برای مقابله با سواره نظام‌های گوک‌ترک داشت که توسط ارتش تانگ در طول جنگ شیلا–تانگ اداره می‌شدند. ارتش مرکزی شیلا علاوه بر این نه سودانگ (구서당)، متشکل از مردم شیلا، گوگوریو، بکجه و مالگال بود. این نه سودانگ که وظیفه دفاع از پایتخت را بر عهده داشتند، پس از اتحاد سه پادشاهی توسط شیلا، از نظر شکل‌گیری و ترکیب کامل شدند. هر لژیون با رنگ‌های نماینده خود که روی یقه‌هایشان مشخص شده بود، شناخته می‌شد و از گروه‌های مختلفی تشکیل شده بود. سودانگ طلایی، قرمز و آبی تیره، گوگوریوها را به کار می‌گرفتند، در حالی که سودانگ آبی و سفید، مردم بکجه را در صفوف خود می‌پذیرفت. بیگوم سودانگ (که به رنگ قرمز نیز هستند)، سبز و بنفش توسط مردم شیلا تشکیل می‌شدند، در حالی که سودانگ سیاه، پناهندگان پراکنده مالگال را که پس از سقوط گوگوریو همراه با پناهندگان گوگوریو آمده بودند، به جمع خود پذیرفت. شیلا همچنین به خاطر دلاوری دریایی خود که توسط نیروی دریایی با پشتیبانی کشتی‌سازی و دریانوردی استادانه نشان داده می‌شود، شناخته شده است. قایق‌های مورد استفاده معمولاً «شیلا سون (신라선)» نامیده می‌شدند که به دلیل دوام محکم و قابلیت‌های مؤثر خود که گفته می‌شد «مردان را قادر می‌سازد از بزرگ‌ترین امواج عبور کنند» در بین چینی‌ها و ژاپنی‌ها، شهرت بین‌المللی داشتند. طبق گفته شوکو نیهون کوکی، در طول جنگ شیلا–تانگ، نیروی دریایی شیلا تحت فرماندهی «ژنرال سیدوک»، نیروی دریایی تانگ را ۲۲ بار از ۲۳ درگیری در گیبولپو، (شهرستان سوچون امروزی)، شکست داد. جانگ بوگو، یکی از چهره‌های برجسته دریایی شیلا، نیز به خاطر نیروی دریایی خود که بر اساس پادگان چونگهجین بنا شده بود، مشهور بود. منطقه تاریخی اطراف گیونگجو در سال ۲۰۰۰ میلادی به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شد.Connor p. علاوه بر این، دو روستا در نزدیکی گیونگجو به نام‌های روستای فولک هاهوی و روستای فولک یانگ‌دونگ در سال ۲۰۰۸ میلادی یا بعد از آن توسط شهرهای مرتبط و دولت کره جنوبی برای میراث یونسکو ارسال شدند. از آنجایی که ورود به این مقبره‌ها دشوارتر از مقبره‌های بکجه بود، تعداد بیشتری از اشیاء حفظ شده‌اند.하회마을·양동마을 세계문화유산 추진 از جمله موارد قابل توجه می‌توان به تاج‌های طلایی و جواهرات نفیس شیلا اشاره کرد. چومسونگته در نزدیکی گیونگجو قدیمی‌ترین رصدخانه نجومی موجود در شرق آسیا است، اما برخی در مورد عملکرد دقیق آن اختلاف نظر دارند. بازرگانان مسلمان نام «شیلا» را از طریق جاده ابریشم به جهان خارج از حوزه سنتی شرق آسیا آوردند. جغرافی‌دانان جهان عرب، از جمله ابن خردادبه، مسعودی، دمشقی، نویری و مقریزی، سوابقی در مورد شیلا از خود به جا گذاشته‌اند. سوابق خانوادگی از زمان آخرین حاکم ارائه شده است اما این سوابق هنوز به‌طور کامل تأیید نشده‌اند. دین قومی بومی/شمنیسم/آنیمیسم دین بومی باستانی کره یکی از مهمترین جنبه‌های جامعه اولیه کره را ارائه می‌داد و زندگی مردم و همچنین فرهنگ آن را در بر می‌گرفت. حضور آن در خود فرهنگ کره دیده می‌شود و می‌توان آن را از جشنواره‌های فرهنگی و ملی مانند سولال و چوسوک گرفته تا بسیاری از اعمال در بودیسم کره‌ای که از آن سرچشمه می‌گیرند، جدایی‌ناپذیر دانست. مذهب قومی شیلا عنصری کلیدی در دولت شیلا بود و دین دولتی را تشکیل می‌داد که بسیاری از آیین‌ها، جشنواره‌ها و مراسم ملی حول آن می‌چرخیدند. حاکم شیلا همزمان رئیس مذهبی آن و یکی از محترم‌ترین چهره‌های ملت بود و به دلیل تبارش از ارواح آسمان‌ها، جایگاهی نزدیک به خدا/قدیس داشت. به عنوان مثال، عنوان سومین پادشاه شیلا یوری ایساگوم، که چاچاوونگ هم نامیده می‌شد، یکی از شمن‌های بلندپایه دولت شیلا بود. حاکم همچنین مراسم ملی را برای حمایت از ملت در دوران آینده به همراه خواهرش به عنوان یک شخصیت شامانی عالی رتبه که تنها پس از خود حاکم در رتبه دوم قرار داشت، اجرا می‌کرد. ملی‌گرایی منحصر به فرد و استثنایی شیلا بر مبارزه برای بقا در برابر همسایگان بسیار قدرتمندتر گوگوریو و بکجه متمرکز بود. فرقه هوارانگ ریشه در مذهب بومی شیلا نیز داشت، جایی که جوانان برای جنگیدن برای کشور و پادشاه خود تلاش می‌کردند. آنها برای جستجوی ارواح، که به آنها قدرت غلبه بر دشمنانشان را می‌دادند، به زیارت‌های ملی‌گرایانه می‌رفتند. هوارانگ سِگی یکی از نسخه‌های خطی است که بینشی در مورد زندگی و اعمال آنها ارائه می‌دهد. وقتی شیلا بودیسم را پذیرفت، دین قومی قبلی با دین جدید تلفیق شد و تا حد زیادی مترادف با آن شد. خدایان بودایی اغلب به همان روشی که با خدایان دین بومی رفتار می‌شود، مورد توجه قرار می‌گیرند. شمنیسم تا دوره گوریو همچنان مهم باقی ماند، و قیام بومی‌گرایانه‌ای که ظاهراً توسط یک راهب درباری بودایی به نام «میوچونگ» رهبری می‌شد، در قرن دوازدهم رخ داد. «پالگوانهه» و «یون‌دونهه» جشنواه‌های ملی گوریو در حالی جشنواره‌های بودایی بودند، در اصل جشنواره‌های شمنی بومی بودند. در دوران پادشاهی چوسان، شمن‌ها هنوز مورد توجه مردم عادی بودند، به عنوان مثال، مردم اغلب برای تعیین نام فرزندانشان به آنها مراجعه می‌کردند. بودیسم قرن‌ها پس از ظهور بودیسم در هند، شاخه‌ای از بودسم به نام مهایانه از آسیای مرکزی، افغانستان امروزی، گسترش یافت و به دلیل انزوای جغرافیایی، آخرین خروج از گوگوریو و بکجه به شیلا رسید. شیلا بیش از یک قرن در معرض این مذهب قرار داشت که طی آن این مذهب قطعاً به میان مردم بومی نفوذ کرده و با مذهب عامیانه شمن‌گرایی و آنیمیسم بومی آمیخته شده بود تا شکل خاص کره‌ای بودیسم را تشکیل دهد. 71 با این حال، طبق افسانه‌ها، سلطنت شیلا تنها با شهادت ایچادون، ژنرال شیلایی که به دلیل ایمان بودایی خود توسط پادشاه شیلا در سال ۵۲۷ میلادی اعدام شد، متقاعد به پذیرش این آیین شد، اما خون او به رنگ شیر جاری شد. از زمان پادشاه بوپهونگ و شش سلطنت بعدی، پادشاهان شیلا نام‌های بودایی را برگزیدند و خود را به عنوان پادشاهان بودایی به تصویر کشیدند. بودیسم در کره در سده هفتم میلادی با ظهور راهبان دانشمند برجسته و نخبه‌ای مانند ونهیو، اویسانگ و جاجانگ که بر فلسفه شرق آسیا تأثیر گذاشتند و نقش‌های محوری در ایجاد ایده‌های کلیدی در بودیسم شرق آسیا مانند ذات-عملکرد ایفا کردند، به عصر طلایی خود رسید. معبد عظیمی با حمایت دولت، معابد مانند معبد اژدهای طلایی، معبد قلمروهای بودایی و عزلتگاه‌هایی مانند سوکگورام در سراسر کشور ساخته شدند. آرمان‌ها و اعمال بودایی صرف نظر از طبقه اجتماعی، در زندگی روزمره مردم نفوذ کرد و دربار و همچنین دولت، بودیسم را به عنوان نمادی از میهن‌پرستی در زمان تهاجم‌ها به طور فعال ترویج می‌کردند. ارزیابی اصلی این است که آثار باستانی و ویرانه‌های معابد مربوط به شیلا که امروزه یافت می‌شوند، از زمان خود جلوتر بودند و از نظر اندازه و تجمل از گوریو و چوسان پیشی گرفتند. بسیاری از راهبان شیلایب که بخشی از طبقه نخبگان بودند، ترجیح دادند با تحصیل در خارج از کشور در تانگ چین یا سفر به غرب به هند، تجربه و دانش خود را گسترش دهند. هِیچو، که به خاطر سفرنامه‌اش با عنوان «شرح سفر به پنج پادشاهی هند» شناخته می‌شود، یکی از راهبان کره‌ای بسیاری بود که به سرزمین‌هایی در غرب چین سفر کرد که در آن زمان هنوز توسط کره‌ای‌ها بازدید نشده بود. ماهیت قوی بودایی شیلا همچنین توسط هزاران پیکره و حکاکی سنگی بودایی باقی مانده، که عمدتاً در نامسان قرار دارند، منعکس می‌شود. تأثیر بین‌المللی سلسله تانگ بر این پیکره‌ها و حکاکی‌ها را می‌توان در نشانه‌هایی از فرم کامل گرد، حالت چهره جدی و لباس‌هایی که به بدن چسبیده‌اند، مشاهده کرد، اما عناصر سبکی فرهنگ بومی کره را هنوز هم می‌توان شناسایی کرد. یک شیشه آبی تیره در آرامگاه چونماچونگ، یکی از آرامگاه‌های سلطنتی شیلا که در گیونگجو کشف شد، پیدا شد. یک شمشیر طلایی عجیب و غریب در گیرِیم-رو، خیابانی که آن هم در گیونگجو واقع شده است، پیدا شد. همه اینها آثار باستانی هستند که گمان می‌رود از ایران باستان یا پارس از طریق جاده ابریشم به شیلا ارسال شده باشند،که البته طبیعی است شیلا با جاده ابریشم ارتباطی نداشت زیرا از آن جاده بسیار دورتر بود و احتمالا از تبادلاتش با امپراتوری تانگ حاصل گشته.سایر اقلام کشف شده در طول حفاری شامل یک کاسه نقره‌ای حکاکی شده با تصویری از آناهیتا الهه ایرانی؛ یک خنجر طلایی از پارس؛ نیم‌تنه‌های سفالی؛ و مجسمه‌هایی که بازرگانان خاورمیانه را به تصویر می‌کشند، می‌شود. تنها در دوران گوریو و در زمان سلطنت پادشاه هیونجونگ بود که تجارت با ایران رسماً در تاریخ کره ثبت شد. اما در محافل دانشگاهی فرض بر این است که هر دو کشور در طول قرن هفتم میلادی در دوران شیلا تبادلات فرهنگی فعالی داشته‌اند، به این معنی که رابطه بین کره و ایران بیش از ۱۵۰۰ سال پیش آغاز شده است. در یک کتاب تاریخی که توسط محقق ایرانی ابن خردادبه نوشته شده است، آمده است که شیلا در منتهی‌الیه شرقی چین واقع شده است و آمده است: «در این کشور زیبای شیلا، طلای فراوان، شهرهای باشکوه و مردمانی سخت‌کوش وجود دارد. فرهنگ آنها با ایران قابل مقایسه است.» سامگوک ساگی - وقایع‌نامه رسمی دوران سه پادشاهی کره، که در سال ۱۱۴۵ گردآوری شده است - شامل توضیحات بیشتری از اقلام تجاری است که توسط بازرگانان خاورمیانه فروخته می‌شد و به طور گسترده در جامعه شیلا مورد استفاده قرار می‌گرفت. تأثیر فرهنگ ایرانی به طرق دیگر نیز عمیقاً احساس می‌شد، به ویژه در زمینه‌های موسیقی، هنرهای تجسمی و ادبیات. محبوبیت طرح‌های ایرانی در کره را می‌توان در استفاده گسترده از گلیم‌های گرد مزین به مروارید و الگوهای متقارن و جانورگونه مشاهده کرد. شیلا همچنین مورد توجه ژاپنی‌ها بود، زیرا نیهون شوکی و کوجیکی هر دو ادعا می‌کنند که سوسانو (برادر آماتراسو) خدای ژاپنی ابتدا پس از تبعید از آسمان‌ها از پادشاهی شیلا ظهور کرد، اما پس از نارضایتی از این سرزمین، شبه‌جزیره کره را به مقصد مجمع‌الجزایر ژاپن ترک کرد. او همچنین به عنوان وسیله‌ای برای پخش تبلیغات از طریق نیسن دوسورون مورد استفاده قرار گرفت مبنی بر اینکه سوسانو زمانی بر شیلا سلطنت می‌کرده و کره‌ای‌های مدرن از نوادگان او (به نوبه خود ژاپنی‌ها) هستند و در نهایت از او برای توجیه اشغال کره توسط ژاپن استفاده شد. نگارخانه فهرست فرمانروایان شیلا # نام پادشاهنام اصلیفرنام (لقب) دوره زندگانی (میلادی) نسبت با پادشاهان پیشین دوره سلطنت (میلادی) پایتخت ۱ هیوک‌گوسهپارک هیوک‌گوسهگوسوگان ۶۹ ق. - ۵۰۰ پسر جابی ۴۷۹–۵۰۰ سورابول ۲۲ جیجونگکیم چی دائه رویئونگ وانگ ۴۳۷–۵۱۴ پسر برادرزاده نولجی ۵۰۰–۵۱۴ سورابول ۲۳ بوپ‌هونگکیم پوفونگیئونگ وانگ؟ - ۵۴۰ پسر جیجونگ ۵۱۴–۵۴۰ سورابول ۲۴ جین‌هونگکیم چین هی یئونگیئونگ وانگ ۵۲۶–۵۷۶ برادرزاده بوپ‌هونگ ۵۴۰–۵۷۶ سورابول ۲۵ جینجیکیم چینجایئونگ وانگ؟ - ۵۷۹ پسر جین‌هونگ ۵۷۶–۵۷۹ سورابول ۲۶ جینپیونگکیم جینپیونگپائک چونگ وانگ ۵۶۷–۶۳۲ برادرزاده جینجی ۵۷۹–۶۳۲ سورابول ۲۷ ملکه سوندوککیم دوکمانیووانگ؟ - ۶۴۷ دختر جینپیونگ ۶۳۲–۶۴۷ سورابول ۲۸ ملکه جیندوککیم چیون دی اوک یی او وانگیووانگ؟ - ۶۵۴ برادرزاده جینپیونگ ۶۴۷–۶۵۴ سورابول ۲۹ مویولکیم چونچوته‌جونگ مویول یی او وانگ ۶۰۴–۶۶۱ نوه جینجی و خواهرزاده ملکه سوندوک ۶۵۴–۶۶۱ سورابولشیلای متحد ۳۰ مونموکیم بوپ‌مینمونمو وانگ ۶۲۸–۶۸۱ پسر مویول ۶۶۱–۶۸۱ سورابول ۳۱ شینمونکیم چه آونگ می یه آونگسینمون وانگ؟ - ۶۹۲ پسر مونمو ۶۸۱–۶۹۲ سئورابئول ۳۲ هیوسوکیم ای گونگهیوسو وانگ ۶۸۷–۷۰۲ پسر شینمون ۶۹۲–۷۰۲ سئورابئول ۳۳ سونگدوککیم گیم سونگ ووکسه آونگ دوک وانگ؟ - ۷۶۵ پسر سونگدوک ۷۴۲–۷۶۵ سئورابئول ۳۶ هیه‌گونگکیم گه اون آنهیه گونگ وانگ ۷۵۸–۷۸۰ پسر گیونگدوک ۷۶۵–۷۸۰ سئورابئول ۳۷ سوندوککیم یانگ سانگسیون دی اوک وانگ؟ - ۸۰۰ نوه ونسونگ ۷۹۸–۸۰۰ سئورابئول ۴۰ ئه‌جانگکیم چیونگ میونگ جانگ هیهآئه جانگ وانگ ۷۸۸–۸۰۹ پسر سوسونگ ۸۰۰–۸۰۹ سئورابئول ۴۱ هوندوککیم ای یون سی یه آونگهوندوک وانگ؟ - ۸۲۶ برادر سوسونگ ۸۰۹–۸۲۶ سئورابئول ۴۲ هیونگدوککیم گی یئونگ هیههونگ دئوک وانگ ۷۷۷–۸۳۶ برادر هوندوک و سوسونگ ۸۲۶–۸۳۶ سئورابئول ۴۳ هیگانگکیم جه ریونگ جیونگهوی گانگ وانگ؟ - ۸۳۸ پسر نوه ونسونگ ۸۳۶–۸۳۸ سئورابئول ۴۴ مینهکیم می یئونگمینائه وانگ ۸۱۷–۸۳۹ برادرزاده هیونگدوک، هوندوک و سوسونگ ۸۳۸–۸۳۹ سئورابئول ۴۵ شینموکیم آجینگسینمو وانگ؟ - ۸۵۷ پسر شینمو ۸۳۹–۸۵۷ سئورابئول ۴۷ هونانکیم ای جیونگ گیگ ای چیونگهه او نان وانگ؟ - ۸۶۱ برادر شینمو ۸۵۷–۸۶۱ سئورابئول ۴۸ کیونگمونکیم آنگ ری یه اومگیونگ مون وانگ ۸۴۱–۸۷۵ نوه هیگانگ ۸۶۱–۸۷۵ سئورابئول ۴۹ هونگانگکیم چیونهیون گانگ وانگ ۸۶۱–۸۸۶ پسر کیونگمون ۸۷۵–۸۸۶ سئورابئول ۵۰ چونگگانگکیم هوآگانگجیونگ گانگ وانگ ۸۶۳–۸۸۷ پسر کیونگمون ۸۸۶–۸۸۷ سئورابئول ۵۱ ملکه جینسونگکیم مان وونجین سئونگ وانگ ۸۶۵–۸۹۷ دختر کیونگمون ۸۸۷–۸۹۷ گیونگجو ۵۲ هیوگونگکیم یوهی یئو گونگ وانگ ۸۸۳–۹۱۲ پسر هونگانگ ۸۹۷–۹۱۲ گیونگجو ۵۳ شیندوکباک گیونگ هیهسیندوک وانگ؟ | ## جمع‌بندی | - ۹۱۷ از نسل آدالا و شوهر خواهر هیوگونگ ۹۱۲–۹۱۷ گیونگجو ۵۴ گیونگمیونگباک سئونگ یئونگگیونگ میونگ وانگ؟