موضوع مقاله: روان‌شناسی فرگشتی دین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روان‌شناسی فرگشتی دین | مقدمه: از آنجا که مغز انسان و فرایندهای شناختی آن دارای پایه‌های ژنتیکی هستند و در طول میلیون‌ها سال برای حل چالش‌های بقا و تولیدمثل شکل گرفته‌اند، این حوزه می‌پرسد که چگونه همین مکانیسم‌های ذهنی منجر به پیدایش پدیده جهانی دین شده‌اند. | ## بخش 1: روان‌شناسی فرگشتی دین | پژوهشگران این رشته دین را از سه منظر اصلی بررسی می‌کنند: نخست به عنوان یک سازگاری مستقیم که با تقویت همکاری گروهی و انسجام اجتماعی، شانس بقای اعضا را افزایش داده است؛ دوم به عنوان «محصول جانبی فرگشت» از سوگیری‌های شناختی مانند تشخیص عامل، غایت‌انگاری و ثنویت شهودی؛ و سوم از دیدگاه نظریه وراثت دوگانه که دین را یک «انطباق فرهنگی» می‌داند که از طریق رقابت میان‌گروهی و فرگشت مشترک ژن و فرهنگ پایدار مانده است. پژوهش‌های تجربی در این حوزه نشان می‌دهند که دین‌داری با نرخ باروری بالاتر همراه است و افراد مذهبی به‌طور میانگین از سلامت بهتر و امید به زندگی بیشتری برخوردارند. بسیاری از تابوهای دینی مانند ممنوعیت خوردن برخی غذاها را می‌توان به عنوان دانش بهداشتی که در قالب فرمان الهی رمزگذاری شده و به نسل‌های بعد منتقل شده‌اند. همین یافته‌ها توضیح می‌دهند که چرا رهبران مذهبی در بسیاری از جوامع از طول عمر بالاتری برخوردارند. ناسازگاری فرگشتی بیان می‌کند که سازوکارهایی که در گروه‌های کوچک شکارچی-گردآورنده برای بقا مفید بودند، امروزه می‌توانند به انکار تغییر اقلیم، درگیری‌های بین‌گروهی و مقاومت در برابر علم بینجامند. از سوی دیگر، پیوند دین و قدرت سیاسی که ریشه‌ای فرگشتی دارد، در جوامع مدرن به ابزاری برای بسیج توده‌ها تبدیل شده است. این رشته همچنین از سه جهت با نقدهای جدی روبروست: استیون جی گولد و دیگران بسیاری از تبیین‌های فرگشتی را روایت‌هایی که قابل آزمایش نیستند، می‌دانند که قابل آزمایش نیستند؛ آلوین پلانتینگا از منظر فلسفی استدلال می‌کند که تبیین منشأ فرگشتی یک باور لزوماً آن را رد نمی‌کند؛ و منتقدانی مانند ویلیام جیمز معتقدند تقلیل تجربه دینی به کارکردهای فرگشتی، ماهیت عمیق‌تر آن را نادیده می‌گیرد. پژوهشگران معتقدند که در جوامع با امنیت جانی و رفاه مادی بالا مانند کشورهای اسکاندیناوی، نهادهای مدنی جایگزین بسیاری از کارکردهای فرگشتی دین شده‌اند، در حالی که گروه‌های مذهبی با نرخ باروری بالا در رقابت جمعیت‌شناختی با جوامع سکولار پیش می‌روند. تعریف روان‌شناسی فرگشتی دین شاخه‌ای از روان‌شناسی دین است که باورها، رفتارها و تجربه‌های دینی را با استفاده از اصول روان‌شناسی فرگشتی مطالعه می‌کند. این رویکرد بر این پایه استوار است که ساختار عملکردی مغز انسان ریشه ژنتیکی دارد و در نتیجه، فرآیندهای شناختی محصول انتخاب طبیعی و فرگشت هستند. در روان‌شناسی فرگشتی، دین به عنوان یک غریزه مستقل و جداگانه در مغز شناخته نمی‌شود؛ بلکه همانند مجموعه‌ای از ابزارهای گوناگون است که هر کدام برای کار خاصی ساخته شده‌اند. بر اساس تعریف پاسکال بویر، دین زمانی پدید می‌آید که مغز از توانایی‌های همیشگی خود — مثل شناختن دوست از دشمن یا حدس زدن نیت دیگران — در موقعیت‌های غیرمعمول بهره می‌گیرد. برای نمونه، مغز ما برای درک رفتار آدم‌های واقعی فرگشت یافته، اما در دین همین توانایی را برای تصور رفتار «موجودات نامرئی» مانند خدایان یا ارواح به کار می‌گیرد. به این ترتیب، دین از نگاه فرگشتی استفاده از مهارت‌های عادی ذهن برای درک موجودات غیرعادی و ماوراءطبیعی است که در نهایت افراد را در قالب گروه‌های مذهبی گرد هم می‌آورد. برای روشن‌تر شدن این تعریف، مفید است که روان‌شناسی فرگشتی دین را از چند مفهوم مجاور و گاه مشابه متمایز کنیم: تمایز دین با مکتب‌های سکولار و ایدئولوژی‌های زمینی در روان‌شناسی فرگشتی، مرز میان دین و مکتب‌های سکولار مانند مارکسیسم یا ملی‌گرایی افراطی بر اساس نوع سازوکارهای ذهنی درگیر تعیین می‌شود. پژوهشگرانی مانند اسکات آتران معتقدند که این مکتب‌ها اگرچه به موجودات ماوراءطبیعی اعتقاد ندارند، از همان مکانیسم‌های فرگشتی دین برای ایجاد اتحاد و فداکاری گروهی بهره می‌برند؛ مکانیسم‌هایی چون مقدس‌انگاری نمادها و متون، پیروی مطلق از رهبران، و مرزکشی تیز میان خودی و بیگانه. تفاوت اصلی اینجاست که ادیان سیستم‌های مربوط به «عوامل ماوراءطبیعی» را در مغز فعال می‌کنند، در حالی که ایدئولوژی‌های سکولار با تبدیل مفاهیم دنیوی مانند دولت یا طبقه کارگر به «ارزش‌های مقدس»، همان واکنش‌های احساسی و رفتاری را در پیروان خود برمی‌انگیزند. تفاوت کلیدی میان «دین» و «شبه‌دین» در این است که ادیان بر پایه مفاهیم ماوراءطبیعی مانند روح یا زندگی پس از مرگ استوارند که به‌طور مستقیم سیستم‌های تشخیص عامل و ثنویت شهودی را در مغز فعال می‌کنند. در مقابل، مکتب‌های سکولار از «حقایق ادعایی دنیوی» مانند حتمیت تاریخی یا برتری نژادی برای ایجاد همان سطح از تعصب و فداکاری بهره می‌برند. به همین دلیل روان‌شناسان فرگشتی این مکتب‌ها را «شبه‌دین» می‌نامند؛ زیرا با بهره‌گیری از غرایز مذهبی فرگشت‌یافته در بشر، افراد را به رفتارهای توده‌وار و فداکاری‌های افراطی وامی‌دارند، بدون آنکه لزوماً به خدایی آسمانی متوسل شوند. تفاوت با فلسفه دین تفاوت اصلی این دو حوزه در روش‌شناسی و هدف پژوهش نهفته است؛ در حالی که روان‌شناسی فرگشتی به دنبال «علت» ظهور دین است، فلسفه دین به دنبال «دلیل» عقلانی بودن آن است. فلسفه دین به بررسی فلسفی مفاهیم، دعاوی و نظام‌های اعتقادی سنت‌های دینی می‌پردازد و می‌کوشد صدق یا کذب و عقلانی بودن جهان‌بینی‌های دینی را ارزیابی کند. اما روان‌شناسی فرگشتی دین یک علم تجربی و توصیفی است که به جای ارزیابی «حقیقت» باورها، مکانیسم‌های ذهنی‌ای را تبیین می‌کند که به پیدایش دین انجامیده‌اند. تمایز میان خرافات و دین از منظر روان‌شناسی فرگشتی، اگرچه خرافات و دین هر دو از مکانیسم‌های ذهنی مشابهی مانند شناسایی الگوهای نادرست بهره می‌برند، در کارکرد فرگشتی تفاوت‌های بنیادینی دارند. «خرافات» به عنوان یک سوگیری شناختی فردی تعریف می‌شود که در آن مغز میان دو پدیده نامرتبط رابطه‌ای علّی برقرار می‌کند، مانند شانس‌آور دانستن یک مهره خاص. این ویژگی محصول جانبی مکانیسم‌های یادگیری است که ترجیح می‌دهند «به اشتباه رابطه‌ای را باور کنند» تا اینکه «یک رابطه واقعی و خطرناک را نادیده بگیرند». در مقابل، دین فراتر از یک باور فردی است؛ مجموعه‌ای از باورهای مشترک است که با «هزینه‌های گزاف» (آیین‌ها) و «نظارت اجتماعی» همراه می‌شود. در حالی که خرافات معمولاً به اتحاد گروهی نمی‌انجامد، دین با بهره‌گیری از مکانیسم‌های نوع‌دوستی محدود به گروه و ایجاد هویت جمعی، بقای گروه را در برابر بیگانگان تضمین می‌کند. به عبارتی، خرافات یک «خطای محاسباتی در سیستم یادگیری» است، اما دین یک «استراتژی انطباقی یا محصول جانبی سازمان‌یافته» برای مدیریت جوامع انسانی به‌شمار می‌رود. سیر تحول چارچوب‌های نظری تحقیقات مدرن در این حوزه حول سه محور اصلی شکل گرفته است که هر یک در مقطع تاریخی خاصی به اوج رسیده‌اند. جدول زیر خلاصه سیر تطور این مکاتب و تبیین‌های فرگشتی آن‌ها را نشان می‌دهد: دوران رویکرد نظری تبیین فرگشتی پژوهشگران کلیدی دهه ۱۹۷۰ تاکنون انطباق‌گرایی دین به عنوان یک سازگاری مستقیم برای افزایش نوع‌دوستی و انسجام گروهی در رقابت میان‌گروهی عمل می‌کند. دیوید اسلون ویلسون، ریچارد سوسی دهه ۱۹۹۰ تاکنون محصول جانبی دین یک سازگاری مستقیم نیست، بلکه فرآورده جانبی مکانیسم‌های شناختی دیگر مانند تشخیص عامل است. بارت قرن ۲۱ تاکنون فرگشت مشترک ژن-فرهنگ تعامل متقابل زیست‌شناسی و فرهنگ؛ دین با ایجاد باور به خدایان بزرگ، راهکاری برای مهار مفت‌سواری در جوامع بزرگ است. آرا نورنزایان، اسکات آتران دین به عنوان سازگاری رویکرد «دین به عنوان سازگاری» بر این پایه استوار است که دین یک سازگاری بیولوژیکی است که از آغاز پیدایش خود تاکنون ادامه یافته، چون برای افراد یا گروه‌های مذهبی مزایای تولیدمثلی خالص فراهم می‌کند. روان‌شناس فرگشتی استیون پینکر سه توضیح اصلی برای این سازگاری برمی‌شمارد: دین آرامش می‌دهد، جامعه را گرد هم می‌آورد، و منشأ آرزوهای اخلاقی والاتر انسان است. پیدایش دین در اثر توانایی ذهن‌سازی انسان خردمند رابین دانبار، روان‌شناس فرگشتی و متخصص رفتار نخستی‌ها، استدلال می‌کند که گونه‌های پیشین از جنس انسان، مانند نئاندرتال‌ها، احتمالاً ظرفیت‌های شناختی‌ای داشتند که آگاهی معنوی محدودی را ممکن می‌ساخت؛ آگاهی‌ای که شاید در قالب سرودخوانی در غارها و جنگل‌های سایه‌دار بیان می‌شد. اما دین به معنای واقعی کلمه با ظهور هومو ساپینس در حدود ۲۰۰٬۰۰۰ سال پیش بخشی از تجربه بشری شد. آنچه این گذار را ممکن ساخت، توانایی «ذهن‌سازی» بود؛ توانایی‌ای که نئاندرتال‌ها و دیگر سرده‌های انسانی تنها در حدی اندک از آن برخوردار بودند. ذهن‌سازی به انسان خردمند این امکان را داد که از ناشناخته‌ها پرسش کند، به آنچه پشت سطح ظاهری زندگی نهفته فکر کند، و دنیایی موازی با دنیای مادی — یعنی دنیای معنوی یا متعالی — را تصور کند. توانمندی‌های ذهنی برتر انسان خردمند به او اجازه داد گزاره‌های پیچیده را درک کند و با دیگران وارد گفتگو شود؛ فرایندی که به «دین اشتراکی» انجامید که دانبار آن را جوهر دین می‌داند. این تجربه‌ها از طریق آیین‌ها، اسطوره‌ها، خلسه‌ها و احساس حضور در دنیایی موازی — از جمله زندگی پس از مرگ و ارتباط با اجداد — به اشتراک گذاشته می‌شد. برگزاری این مراسم با ترشح اندورفین همراه است و انسان را قادر می‌سازند احساس غوطه‌ور شدن در آگاهی فراتر از خود را تجربه کند. این احساسات مبتنی بر اندورفین برای بقای دین اهمیت دارند، زیرا وابستگی به این هورمون آرامبخش را تقویت می‌کنند. اندورفین‌ها پیوند اجتماعی را محکم‌تر می‌سازند و همچون یک داروی طبیعی، سلامت فردی را بهبود می‌بخشند. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، باورها و رفتارهای دینی با فراهم کردن سازوکارهای گوناگون برای مدیریت استرس، به افزایش شانس بقا و سلامت فردی کمک می‌کنند. مکانیسم «خاموش‌کننده اضطراب» (Anxiety Buffer): دین با ارائه پاسخ‌های آماده به پرسش‌های وجودی و پدیده‌های هراس‌انگیز مانند مرگ، خشکسالی یا بیماری، بار پردازش ذهنی را کاهش می‌دهد. از نظر فرگشتی، استرس مزمن سیستم ایمنی را تضعیف می‌کند؛ بنابراین فرد مذهبی که از طریق دعا یا توکل سطح کورتیزول خود را پایین می‌آورد، از توان جسمانی بالاتری برای مقابله با بیماری و بقا برخوردار خواهد بود. نظم‌بخشی به ریتم‌های زیستی: بسیاری از مناسک دینی مانند نمازهای روزانه، روزه‌داری یا اجتماعات مذهبی، نظمی ساختاری به زندگی می‌بخشند و مغز را به پیش‌بینی‌پذیری عادت می‌دهند. کنترل درونی در محیط‌های غیرقابل‌کنترل: در محیط‌های پرخطر باستانی که جانوران درنده بقا را تهدید می‌کردند، باور به ارتباط با خدا نوعی «توهم کنترل» ایجاد می‌کرد. این حس کنترل از فلج شدن فرد در اثر ترس جلوگیری کرده و انگیزه لازم برای تلاش جهت بقا را فراهم می‌آورد. دین، اخلاق جنسی و تولیدمثل یکی از کلیدی‌ترین جنبه‌های رویکرد انطباق‌گرایی، تبیین پیوند میان دین و اخلاق در قالب «استراتژی‌های تولیدمثلی» است. ادیان یکتاپرست با وضع قوانین سختگیرانه مانند ممنوعیت روابط خارج از ازدواج، محیطی فراهم آوردند که در آن اطمینان از پدری افزایش و مفت‌سواری در روابط جنسی کاهش یافت. این امر به افزایش سرمایه‌گذاری والدین بر فرزندان و استحکام نهاد خانواده انجامید. پژوهشگرانی چون جیسون ویدن استدلال می‌کنند که اخلاق جنسی مذهبی در واقع یک سازگاری فرگشتی است که با ترویج ازدواج‌های بلندمدت، نرخ فرزندآوری را در میان مؤمنان افزایش داده است. ارتباط با آرامش و سلامتی مطالعاتی که پیوند مستقیم‌تری میان اعمال مذهبی و سلامت و طول عمر نشان می‌دهند، بحث‌برانگیزتر هستند. کوهن نتایج ۱۰۰ مطالعه مبتنی بر شواهد را که رابطه میان دین و رفاه انسان را بررسی کرده بودند ارزیابی کردند و دریافتند که ۷۹٪ از آن‌ها تأثیر مثبتی نشان می‌دهند. رابین دانبار نیز استدلال می‌کند که دین برای نوع بشر بسیار سودمند بوده است؛ شواهد نشان می‌دهد افراد مذهبی فعال، شادترند، از زندگی‌شان راضی‌ترند، با اجتماع بیشتر درگیرند، به همسایگان‌شان بیشتر اعتماد دارند، دوستان نزدیک بیشتری دارند، سالم‌ترند و عمر بیشتری دارند. این یافته‌ها در رسانه‌های جمعی نیز بازتاب یافته‌اند؛ از جمله در برنامه‌ای از رادیوی عمومی ملی در سال ۲۰۰۹ که به پژوهش‌های گیل آیرونسون از دانشگاه میامی پرداخت و نشان داد اعتقاد به خدا و احساس معنویت با بار ویروسی کمتر و سطح بالاتر سلول‌های ایمنی در بیماران اچ‌آی‌وی همراه است. اسلون از دانشگاه کلمبیا به «نیویورک تایمز» گفت که شواهد متقاعدکننده‌ای برای وجود رابطه‌ای میان مشارکت مذهبی و سلامت وجود ندارد. انتقاد دیگر این است که مکانیسم‌های پیچیده‌تری فراتر از رفتارهای مذهبی نیز می‌توانند به همان نتایج مثبت برسند و نقش دین به عنوان عامل مستقل زیر سؤال می‌رود. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، صرف زمان و انرژی برای ساخت اشیایی که کاربرد مادی برای زنده ماندن نداشتند، نخستین شواهد از غلبه «تفکر نمادین» بر نیازهای جسمانی است و نشان می‌دهد که انسان‌های اولیه به زندگی پس از مرگ اعتقاد داشتند. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، آگاهی از مرگ یکی از پیامدهای ناخواسته یا اسپندرال‌های افزایش حجم مغز و هوشیاری انسان است. استیون جی گولد با اشاره به آراء زیگموند فروید استدلال می‌کند که این هوشیاری انسان را با واقعیت اجتناب‌ناپذیر مرگ رویارو کرد و دین به عنوان راه‌حلی برای این بحران وجودی پدید آمد. استیون پینکر نیز معتقد است مفاهیمی مانند «زندگی پس از مرگ» و وجود «شبانی خیرخواه» برای کاهش درد آگاهی از فناپذیری در ذهن فرگشت یافته‌اند. افزایش تاب‌آوری فردی در چارچوب نظریه دلبستگی، مذهب با معرفی خدا به عنوان «پناهگاهی امن»، تاب‌آوری فرد را در برابر بحران‌های روحی مانند سوگ تقویت می‌کند. فردی که خدا را حامی نهایی خود می‌بیند، سریع‌تر از پیامدهای عاطفی تروما رها شده و عملکرد انطباقی خود را بازمی‌یابد. دین به عنوان چسب اجتماعی همبستگی و انسجام گروهی چگونگی گسترش همکاری انسانی فراتر از دایره خویشاوندان همچنان یک معمای مهم فرگشتی است. شواهد قابل‌توجهی نشان می‌دهد که اجزای خاصی از نظام‌های دینی — از جمله مناسک و تعهد به انواع خاصی از خدایان — می‌توانند این همکاری را تقویت کرده باشند. ریچارد سوسی در پژوهشی روی ۲۰۰ جامعه آرمان‌شهری آمریکا در قرن نوزدهم — مذهبی و سکولار (عمدتاً سوسیالیسم تخیلی) — نشان داد که ۳۹ درصد از جوامع مذهبی پس از ۲۰ سال همچنان پابرجا بودند، در حالی که این رقم برای جوامع سکولار تنها ۶ درصد بود. افزون بر این، میزان فداکاری‌های پرهزینه‌ای که یک جامعه مذهبی از اعضایش می‌خواست، رابطه‌ای خطی با دوام آن داشت؛ حال آنکه در جوامع سکولار چنین رابطه‌ای وجود نداشت و بیشترشان در عرض ۸ سال از پا درآمدند. سوسی از روی راپاپورت، انسان‌شناس، نقل می‌کند که آیین‌ها و قوانین زمانی مؤثرترند که مقدس شوند. ریچارد سوسی و کندیس آلکورتا چندین نظریه برجسته دربارهٔ ارزش تطبیقی دین را بررسی کرده‌اند. بسیاری از این نظریه‌ها «تئوری‌های همبستگی اجتماعی» هستند و بر این باورند که دین برای افزایش همکاری و انسجام گروهی فرگشت یافته است. عضویت در گروه مزایایی به همراه می‌آورد که شانس فرد را برای بقا و تولیدمثل بالا می‌برد؛ مزایایی از هماهنگی گرفته تا تسهیل رفتارهای پرهزینه. ادوارد ویلسون انسجام گروهی را محرک اصلی توسعه دین می‌داند و فرض می‌کند که در انسان خردمند، به لطف پیش‌مغز عظیمش، تعاملی پیچیده میان فرگشت گروهی و فردی شکل گرفته است. با فرگشت مغز انسان، ظرفیت شناختی بالاتر، سازماندهی بهتر و توان بیشتری برای بقا فراهم شد. نسبت نئوکورتکس در مغز انسان در مقایسه با سایر حیوانات بسیار بزرگ‌تر است: تنها ۲ درصد وزن بدن را می‌سازد اما ۲۰ درصد انرژی را مصرف می‌کند. فرضیه هوش ماکیاولی توضیح می‌دهد که با بزرگ‌تر شدن مغز، انسان‌ها زبان و دیگر ابزارهای ارتباطی را پرورش دادند. با بزرگ‌تر و پیچیده‌تر شدن گروه‌ها، حفظ نظم اجتماعی نیز به ظرفیت ذهنی بیشتری نیاز پیدا کرد. در روان‌شناسی فرگشتی، دین با ایجاد مناسک سخت، مانع از این می‌شود که افراد بدون پایبندی به اخلاق، از مزایای اعتماد و همکاری گروه بهره‌مند شوند. در روان‌شناسی فرگشتی دین، «معضل مفت‌سواری» به وضعیتی گفته می‌شود که در آن فرد از منافع زندگی جمعی مانند امنیت و اعتماد بهره می‌برد، اما هزینه‌های آن مانند رعایت اخلاق و قوانین را نمی‌پردازد. پژوهشگران این حوزه معتقدند که باور به خدایان ناظر و انجام مناسک دشوار، سازوکاری فرگشتی برای شناسایی و حذف کسانی است که قصد سوءاستفاده از سیستم همکاری جمعی را دارند. روان‌شناس اجتماعی جاناتان‌هایت در کتاب ذهن درستکار (۲۰۱۲) استدلال می‌کند که انسان‌ها بر پایه ایده‌های مشترک دربارهٔ عاملیت با هم ارتباط برقرار می‌کنند. تبادل اطلاعات جمعی به گروه‌ها اجازه داد قوانین، نقش‌ها و مناسکی ایجاد کنند که همه اعضا را در ساختار سلسله‌مراتبی جای می‌داد و کمک‌کنندگان به بقای گروه را پاداش می‌داد. هایت از تحقیقات سوسی به عنوان بهترین شاهد نام می‌برد که این ساختار راه‌حلی انطباقی برای معضل مفت‌سواران است و همکاری بدون انتخاب خویشاوندی را ممکن می‌سازد. نِس و زیست‌شناس ماری جین وست-ابرهارد استدلال می‌کنند که انسان‌های دارای گرایش‌های نوع‌دوستانه به عنوان شرکای اجتماعی ترجیح داده می‌شوند و از این طریق از مزایای انتخاب اجتماعی بهره‌مند می‌گردند. راندولف نسه همچنین استدلال می‌کند که این انتخاب اجتماعی به انسان این امکان را داده که به‌گونه‌ای استثنایی با دیگران همکاری کند و فرهنگ بیافریند. تعهد پرهزینه و انسجام گروهی علامت‌دهی پرهزینه در زیست‌شناسی فرگشتی، در روان‌شناسی فرگشتی دین تحت عنوان تعهد پرهزینه شناخته می‌شود. ریچارد سوسی و دیگر پژوهشگران این حوزه استدلال می‌کنند که انجام مناسک در شرایط سخت به عنوان «علامت‌های صادقانه» برای اثبات وفاداری عمل می‌کند؛ زیرا تظاهر به این سختی‌ها برای «مفت‌خوران» — کسانی که واقعاً به اهداف گروه پایبند نیستند — هزینه‌ای بالاتر از سود احتمالی دارد. تحمل این فشارهای جسمانی از منظر فرگشتی گواه صداقت فرد در تعهد به گروه است و اعتماد متقابل میان اعضا و در نهایت همکاری اجتماعی را تقویت می‌کند. در چارچوب روان‌شناسی فرگشتی دین، رانت‌های مذهبی به عنوان پاداشی مستقیم برای کسانی عمل می‌کنند که کدهای اخلاقی و محدودیت‌های جنسی مورد تأیید گروه را رعایت می‌کنند. ادیان ابراهیمی با وضع قوانین سختگیرانه علیه روابط خارج از ازدواج و رفتارهای جنسی غیرتولیدمثلی، از اطمینان از پدری محافظت کرده و در مقابل، امتیازات اقتصادی و اجتماعی را به خانواده‌های پایبند اختصاص می‌دهند. این رانت‌ها هزینه فرصت فرزندآوری را کاهش می‌دهند و باعث می‌شوند پیروان مطیع نسبت به کسانی که خارج از این چارچوب عمل می‌کنند، برازش فرگشتی و تعداد فرزندان بیشتری داشته باشند. رانت مذهبی در واقع محرکی اقتصادی است که استراتژی‌های جفت‌گیری بلندمدت را تثبیت می‌کند و هدف نهایی آن رشد جمعیت گروه مذهبی و بقای آن در رقابت با گروه‌های دیگر است. وقتی دینی به پیروانش رانت اقتصادی می‌دهد، آن‌ها به سمت داشتن فرزندان بیشتر سوق می‌یابند. پیروان در گروه می‌مانند، از ارتداد پرهیز می‌کنند و با هم‌کیشان ازدواج می‌کنند؛ نتیجه آن رشد جمعیت درون‌گروهی در برابر گروه‌های بدون رانت است. این پدیده در روان‌شناسی فرگشتی تحت عنوان تقلید از موفق‌ها بررسی می‌شود؛ افراد دین کسانی را می‌پذیرند که قدرت و ثروت دارند تا شانس بقای خود را بالا ببرند. در روان‌شناسی فرگشتی، باور به خدایان ناظر به عنوان راهکاری برای مهار مسئله مفت‌سواری در جوامع بزرگ تبیین می‌شود. نظریه «خدایان بزرگ» که آرا نورنزایان آن را مطرح کرده، بیان می‌کند که با بزرگ شدن جوامع انسانی و گذر از مرز گروه‌های کوچک قبیله‌ای، نظارت مستقیم فیزیکی بر رفتار افراد دیگر ناممکن شد. در این مرحله، باور به خدایانی مقتدر و ناظر که از افکار پنهان انسان آگاهند و پاداش و عقوبت تعیین می‌کنند، به عنوان راهکاری فرگشتی ظاهر شد. این باور باعث می‌شود افراد حتی در غیاب ناظران انسانی، به دلیل «اثر ناظر» ، از فریبکاری بپرهیزند و با غریبه‌ها همکاری کنند. این مفاهیم مذهبی در واقع «تکنولوژی اجتماعی» ای هستند که برای گسترش اعتماد و همکاری در مقیاس‌های تمدنی فرگشت یافته‌اند. این خدایان ناظر با نهادینه کردن این باور که «حتی اگر هیچ انسانی تو را نبیند، خداوند شاهد اعمال توست»، همکاری میان غریبه‌ها را گسترش دادند. این پدیده با نام «پایش ماوراءالطبیعه» شناخته می‌شود و هزینه‌های کنترل اجتماعی را کاهش داد. دین در این سطح به عنوان «فناوری اجتماعی» عمل کرد که با مهار خودخواهی فردی، راه را برای ظهور نخستین تمدن‌ها و جوامع پیچیده هموار ساخت. اگرچه فرضیه خدایان بزرگ در روان‌شناسی تجربی طرفداران بسیاری دارد، از منظر تاریخ‌نگاری و تحلیل‌های کلان‌داده با چالش‌های جدی روبروست. پژوهشگران پایگاه داده تاریخی «سشات» (Seshat) استدلال می‌کنند که پیچیدگی‌های سیاسی و شکل‌گیری تمدن‌های بزرگ در اکثر موارد صدها سال پیش از ظهور خدایان اخلاق‌گرا رخ داده است. بر این اساس، خدایان بزرگ نه «علت» پیدایش تمدن، بلکه «محصول» یا ابزاری برای تثبیت تمدن‌های از پیش شکل‌گرفته بوده‌اند. انتخاب گروهی و رقابت بین‌گروهی از منظر روان‌شناسی فرگشتی، دین یکی از قدرتمندترین ابزارهای انتخاب گروهی است. گروه‌هایی که نظام‌های اعتقادی مشترک داشتند، به دلیل انسجام، فداکاری و توانایی بالاتر در سازماندهی فعالیت‌های جمعی، بر گروه‌های رقیب پیروز شدند. دیوید اسلوان ویلسون استدلال می‌کند که قوانین و مناسک یهودیت به عنوان «راهبرد بقای گروهی» عمل کرده‌اند؛ با ایجاد دیوارهای بلند اجتماعی و فرهنگی، انسجام داخلی را در برابر فشارهای بیرونی نگه داشته‌اند. این همبستگی هم از جذب شدن پیروان در فرهنگ‌های دیگر جلوگیری کرد و هم شبکه‌های حمایتی ایجاد کرد که پیروزی در رقابت‌های اقتصادی و سیاسی را ممکن ساخت. دین با ترویج نوع‌دوستی — آمادگی برای فداکاری در راه هم‌کیشان — قدرت دفاعی و تهاجمی گروه را در برابر بیگانگان تقویت می‌کند. نظریه انتخاب گروهی و بقای قبایل برخی تبیین‌های غایی دین به نظریه‌های انتخاب گروهی پیوند می‌خورند. کالین رنفرو، باستان‌شناس بریتانیایی، معتقد است مسیحیت با تقویت وفاداری و عشق برادرانه درون‌گروهی، شانس پیروزی پیروانش را بر گروه‌های کمتر منسجم افزایش داده است. دیوید اسلون ویلسون نیز در کتاب «کاتدرال داروین» به‌گونه‌ای مستقل از این ایده دفاع کرده است. ریچارد داکینز با اینکه با ویلسون اختلاف نظر دارد، مثالی برای تبیین این فرایند مطرح می‌کند: قبیله‌ای که به «خدای نبردها» و پاداش بهشت برای کشته‌شدگان جنگ معتقد است، با شجاعت و جان‌فشانی بیشتری می‌جنگد. این تعصب مذهبی به پیروزی در نبرد، غارت اموال و گسترش کیش قبیله پیروز میان مغلوبان می‌انجامد تا جایی که سرانجام همه به پرستندگان همان خدا تبدیل می‌شوند. نظریه ذهن — توانایی نسبت دادن باور و نیت به دیگران از جمله موجودات ماوراءطبیعی؛ ۳. این چهار مکانیسم که اصالتاً برای بقا فرگشت یافته‌اند، با هم زمینه شناختی پیدایش باورهای دینی را فراهم می‌کنند. در روان‌شناسی فرگشتی، دیدگاه «محصول جانبی» بر این باور است که دین نه یک اختراع عمدی برای بقای انسان، بلکه پیامد غیرمستقیم ویژگی‌های ذهنی دیگری است که پیش‌تر برای کارهای ضروری — مثل فرار از خطر یا شناخت دیگران — در مغز فرگشت یافته بودند. به عبارتی دیگر، دین از امکانات موجود در مغز که برای اهداف دیگری ساخته شده بودند، بهره گرفته و پدید آمده است. بر این اساس، دین محصول جانبی پودمان‌های شناختی مغز انسان است که در گذشته فرگشتی برای مقابله با چالش‌های بقا و تولیدمثل پدید آمده‌اند. شواهد عصب‌شناختی: نقش لوب گیجگاهی یکی از شواهد فیزیکی برای تبیین دین به مثابه محصول جانبی فرگشت، بررسی فعالیت‌های عصبی در لوب گیجگاهی است. پژوهشگران عصب‌شناسی دریافته‌اند که این بخش از مغز — که اصالتاً برای کارکردهای حیاتی نظیر پردازش زبان و حافظه فرگشت یافته — نقش محوری در شکل‌گیری تجربه‌های معنوی و احساس حضور موجودات ماوراءطبیعی ایفا می‌کند. تحریک غیرعادی یا نوسانات الکتریکی در این ناحیه — همانند آنچه در صرع لوب گیجگاهی رخ می‌دهد — می‌تواند به حالات عرفانی عمیق منجر شود. مایکل پرسینگر با آزمایش «کلاهخود خدا» نشان داد که تحریک مغناطیسی این بخش می‌تواند تجربه‌های مذهبی را به صورت مصنوعی بازسازی کند؛ یافته‌ای که وجود بستری زیستی پیش‌ساخته برای پذیرش مفاهیم دینی در مغز را تأیید می‌کند. تبیین علت فعالیت لب گیجگاهی در روان‌شناسی فرگشتی دین، مستلزم درک مفهوم محصول جانبی فرگشت است؛ برخی ویژگی‌ها مستقیماً برای یک هدف خاص انتخاب نشده‌اند، بلکه نتیجه جانبی فرگشت سایر توانایی‌های حیاتی هستند. لب گیجگاهی در طول میلیون‌ها سال برای وظایف حیاتی نظیر پردازش زبان، تشخیص چهره و پیوند دادن احساسات به خاطرات فرگشت یافته است. این توانایی به انسان‌های اولیه امکان می‌داد خطر را به سرعت تشخیص دهند یا نیت‌های پیچیده هم‌نوعان خود را درک کنند. اما همین حساسیت بالا در پردازش معنا، باعث شد مغز در مواجهه با پدیده‌های مبهم به‌طور خودکار معانی فوق‌طبیعی تولید کند. | ## بخش 2: روان‌شناسی فرگشتی دین | از منظر روان‌شناسی فرگشتی، تجربه‌های دینی و عرفانی اغلب محصول جانبی ساختارهای شناختی‌اند که در اصل برای بقای فیزیکی فرگشت یافته‌اند. اسکات آتران معتقد است توانایی مغز در تشخیص حضور موجودات دیگر در محیط — که برای شکار یا فرار ضرورت دارد — می‌تواند به ایجاد «دستگاه تشخیص فاعلیت بیش‌فعال» (HADD) منجر شود. این دستگاه در مواجهه با پدیده‌های مبهم، آن‌ها را به موجودات ماورایی یا حضور خداوند نسبت می‌دهد. بر این اساس، دین نه یک غریزه مذهبی مجزا، بلکه پدیده‌ای است که بر ساختارهای عصبی فرگشت‌یافته برای اهداف دیگر سوار شده است. این رویکرد تبیین می‌کند که چرا مغز انسان به دلیل ساختار فرگشتی خود، مستعد تولید مفاهیم استعلایی و ماورایی است. موسیقی با تحریک سیستم لیمبیک و به‌ویژه آمیگدال، پاسخ‌های عاطفی شدیدی ایجاد می‌کند که در ترکیب با فعالیت لب گیجگاهی، به تجربه عرفانی عمق می‌بخشد. این هماهنگی ریتمیک باعث آزادشدن هورمون اکسی‌توسین می‌شود که نتیجه آن افزایش اعتماد متقابل و همبستگی اجتماعی در گروه‌های انسانی است؛ امری که برای بقای جوامع اولیه در محیط‌های پرخطر ضرورتی فرگشتی داشت. حرکات دوار در مراسم سماع صوفیان از منظر عصب‌شناسی ابزاری برای تحریک ارادی لب گیجگاهی و سیستم لیمبیک شناخته می‌شوند. چرخش‌های مداوم و ریتمیک باعث تغییر در جریان خون و فعالیت الکتریکی قشر گیجگاهی شده و در نتیجه مرزهای میان «خود» و «جهان خارج» در ذهن فرد کمرنگ می‌شود. این وضعیت — که در روان‌شناسی فرگشتی به عنوان حالتی ناهشیار و القایی تحلیل می‌شود — به تجربه‌هایی نظیر احساس وحدت با هستی یا خلسه مذهبی می‌انجامد که ریشه در تغییر کارکرد مدارهای عصبی مسئول جهت‌یابی و هویت فردی دارد. از دیدگاه روان‌شناسی فرگشتی دین، این مناسک پرهزینه و دشوار فیزیکی نوعی تعهد پرهزینه برای اثبات وفاداری به گروه و دستیابی به پاداش‌های درونی عصبی محسوب می‌شوند. تکرار ذکرها و حرکات موزون با تحریک تولید دوپامین و اندورفین در مغز، تجربه‌ای لذت‌بخش و معناگرا ایجاد می‌کند که پیوند فرد با باورهای جمعی را مستحکم می‌سازد. در واقع، صوفیان بدون آگاهی از سازوکارهای زیستی، از ظرفیت‌های انعطاف‌پذیر لب گیجگاهی برای ورود به حالت‌هایی استفاده می‌کنند که مغز آن‌ها را «تماس با امر قدسی» تفسیر می‌کند. با این حال، برخی پژوهشگران معتقدند نمی‌توان این حالات را صرفاً به چرخش فیزیکی تقلیل داد. منتقدان استدلال می‌کنند که «انتظارات فرهنگی» و زمینه‌های اعتقادی فرد نقش تعیین‌کننده‌ای در چگونگی تفسیر این جرقه‌های عصبی دارند. اگر یک فرد غیرمذهبی صرفاً به دور خود بچرخد، دچار سرگیجه و تهوع می‌شود؛ اما در بافت مذهبی، همین تحریک لب گیجگاهی به تجربه‌ای متعالی تبدیل می‌شود؛ بنابراین این تعامل میان «زیست‌شناسی مغز» و «نظام نمادین فرهنگ» است که تجربه صوفیانه را شکل می‌دهد و نمی‌توان آن را تنها به یک واکنش مکانیکی در قشر مخ محدود کرد. زیرساخت‌های شناختی و خطاهای فرگشتی (سطح سخت‌افزاری) این بخش به مکانیسم‌هایی می‌پردازد که در مغز انسان به عنوان ابزار بقا شکل گرفته‌اند اما به شکل‌گیری باورهای ماوراءطبیعی می‌انجامند: تشخیص عامل بیش‌فعال این مکانیسم به انسان اجازه می‌دهد در شرایط مبهم، حضور یک عامل هوشمند مانند شکارچی را پیش‌بینی کند. مغز برای امنیت بیشتر، صدای خش‌خش باد را به یک موجود زنده نسبت می‌دهد؛ این «خطای مثبت» ریشه انتساب حوادث طبیعی به ارواح و خدایان است. دانشمندان بر این باورند که اعتقاد به خدایان کنشگر محصول فرعی فرگشتی تشخیص عامل است و می‌توان آن را اسپندرالی دانست؛ صفتی غیرانطباقی که به عنوان عارضه جانبی یک صفت تطبیقی شکل می‌گیرد. «تشخیص عامل» به تمایل غریزی انسان و دیگر حیوانات برای یافتن «اراده‌ای هوشمند» پشت هر رویداد اشاره دارد. ذهن ما تمایل دارد رویدادهای محیطی را نه تصادفی، بلکه ناشی از اقدام عمدی یک موجود دیگر بداند. این فرایند دو مرحله دارد: نخست، حضور یک موجود (عامل) حدس زده می‌شود و سپس، حالات ذهنی مانند باور، احساس و نیت به آن نسبت داده می‌شوند. این ویژگی روان‌شناختی بر یک اصل ساده استوار است: «اگر در جنگل صدای شکستن شاخه‌ای را بشنوید، ذهن شما بلافاصله فرض می‌کند که موجودی زنده پشت آن است.» این واکنش به نخستی‌سانان کمک می‌کرد تا از شکارچیان جانشان را نجات دهند. از دیدگاه روان‌شناسی فرگشتی، این حساسیت در انسان‌های امروزی نیز باقی مانده؛ مغز ما حتی صدای وزش باد را به یک موجود بااراده نسبت می‌دهد. برخی نظریه‌پردازان معتقدند همین تمایل ذاتی باعث شده انسان‌ها نیروهای طبیعت را به موجوداتی هوشمند یا الوهیت نسبت دهند. با این حال، «تشخیص عامل» به تنهایی برای شکل‌گیری باور به موجودات ماوراءطبیعی کافی نیست. «گری» و «وگنر» استدلال می‌کنند که اگرچه تشخیص عامل سنگ‌بنای اولیه باور به خداست، به تنهایی نمی‌تواند تمام ابعاد این اعتقاد را توضیح دهد. انسان به توانایی دیگری به نام نظریه ذهن نیز نیاز دارد؛ مهارتی که به ما اجازه می‌دهد تصور کنیم موجودات دیگر — حتی موجودات نامرئی — دارای فکر، احساس و نیت هستند. این ظرفیت شناختی به انسان اجازه داد فراتر از تشخیص یک حضور ساده، «ذهنی برای خداوند» تصور کند و با او وارد رابطه شود. مغز انسان به گونه‌ای فرگشت یافته که سیستم‌های پردازش «اشیای فیزیکی» را از «ذهن‌های اجتماعی» تفکیک می‌کند. این جدایی باعث می‌شود انسان‌ها به‌طور طبیعی تصور کنند ذهن یا روح می‌تواند مستقل از بدن وجود داشته باشد. محققان فرآیندهای روان‌شناختی خاصی را پیشنهاد کرده‌اند که انتخاب طبیعی ممکن است در کنار دین آن‌ها را تقویت کرده باشد؛ از جمله: توانایی استنباط وجود ارگانیسم‌هایی که می‌توانند آسیب برسانند (فرض عامل هوشمند)، توانایی ارائه روایت‌های علّی برای رویدادهای طبیعی (سبب‌شناسی)، و توانایی تشخیص اینکه دیگران دارای باور، تمایل و مقاصد ذهنی هستند (نظریه ذهن). این سه توانایی — در میان سایر موارد — به انسان اجازه می‌دهند عوامل هدفمندی را پشت مشاهداتی تصور کند که به‌آسانی قابل توضیح نیستند، مانند رعد و برق، حرکت سیارات یا پیچیدگی حیات. غایت‌انگاری بی‌ملاحظه تمایل غریزی مغز برای یافتن دلیل و هدف برای هر پدیده — مثلاً فرض اینکه کوه‌ها برای صعود انسان ساخته شده‌اند — زیربنای پذیرش نظریات «طراحی هوشمند» در ادیان است. پرهیز از خطر و سیستم اجتناب «پیر لینارد» و پاسکال بویر پیشنهاد می‌کنند که انسان‌ها «سیستم احتیاط خطر» را فرگشت داده‌اند که به آن‌ها اجازه می‌دهد تهدیدهای بالقوه محیطی را شناسایی کنند و به‌درستی واکنش نشان دهند. یکی از ویژگی‌های روان‌شناسی شهودی این است که انسان‌ها به امور دیگران علاقه‌مندند. این ویژگی می‌تواند به گرایش به مفاهیم عوامل ماوراءطبیعی و پیوند دادن آن‌ها با اخلاق بینجامد. افزون بر این، حضور اجساد مرده حالت شناختی ناراحت‌کننده‌ای ایجاد می‌کند که در آن رؤیاها و سایر پودمان‌های ذهنی — مانند شناسایی فرد و پیش‌بینی رفتار — جدا از واقعیت به کار خود ادامه می‌دهند و این گمان را پدیدمی‌آورند که مرده‌ها به نوعی هنوز در اطراف هستند. هنگامی که این امر با تمایل انسان به دیدن بدبختی به عنوان یک رویداد اجتماعی همراه شود — نه نتیجه فرآیندهای مکانیکی — ممکن است «تمایل به تبادل» (آیین) را فعال کند و ذهن سوگواران را به سمت تعامل با عوامل ماوراءطبیعی سوق دهد. آیین‌های مذهبی مایاها که در رأس این هرم برگزار می‌شد، مشروعیت رهبران را تضمین و هزاران نفر از قبایل مختلف را حول یک هویت مشترک متحد می‌کرد. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، ظهور مستقل این الگو — دین به عنوان موتور همکاری جمعی — در تمدنی که هیچ تماسی با قاره‌های دیگر نداشت، شاهدی بر جهان‌شمول بودن این مکانیسم فرگشتی است. گلفاند می‌گوید: «در مناطقی که بلایای طبیعی و بیماری رایج است و خطر خشونت زیاد است، جوامع تمایل دارند مقیدتر شوند؛ یعنی هنجارهای اجتماعی قوی‌تر و تحمل کمتری برای رفتار انحرافی دارند. آن‌ها همچنین بیشتر به مذهب گرایش دارند و اولویت بالایی برای رفتارهای مناسکی قائل‌اند. وقتی همه ما به‌طور همزمان و قابل پیش‌بینی حرکت می‌کنیم — آن‌چنان‌که در مناسک لازم است — این امر حس اطمینان‌بخشی از با هم بودن ایجاد می‌کند؛ در مواجهه با خطر، همکاری گروهی ممکن است موضوع مرگ و زندگی باشد.» انسان‌شناس هلندی کارل ون شایک نیز معتقد است بسیاری از آیین‌های اجتماعی از زمانی سرچشمه گرفته‌اند که انسان‌ها در گروه‌های بزرگ‌تر زندگی کردند، به‌ویژه پس از آنکه کشاورزی جمعیت‌های بزرگ‌تری را در یک مکان ساکن ساخت. او می‌گوید: «این تغییر انسان‌ها را در معرض خشونت، فاجعه و بیماری‌های عفونی قرار داد. انسان تمایل داشت هر بدشانسی را کار روحی، شیطانی یا خدایی بداند و راهی بیابد تا از تکرار آن جلوگیری کند.» در همین چارچوب، پژوهش‌های جاستین ال. بارت بر بنیان‌های طبیعی و شناختی دین، چگونگی شکل‌گیری این باورها در ذهن انسان را تبیین می‌کند. در گروه‌های به اندازه کافی بزرگ، برخی افراد در این مراسم ماهرتر به نظر می‌رسند و به متخصص تبدیل می‌شوند. همان‌طور که جوامع رشد می‌کنند و با دیگران رویارو می‌شوند، رقابت شکل می‌گیرد و اثر «بقای بهترین‌ها» باعث می‌شود متخصصان مفاهیم خود را اصلاح کنند تا نسخه‌ای انتزاعی‌تر و پذیرفتنی‌تر ارائه دهند. سرانجام این متخصصان یک گروه یا صنف منسجم با اهداف سیاسی — یعنی دین — را تشکیل می‌دهند. انتقال میمتیک و بقای فرهنگی (سطح نرم‌افزاری) ریچارد داوکینز در «ژن خودخواه» (۱۹۷۶) استدلال می‌کند که میم‌های فرهنگی مانند ژن‌ها عمل می‌کنند زیرا در معرض انتخاب طبیعی هستند. او در «پندار خدا» (۲۰۰۶) می‌افزاید که چون حقایق دینی را نمی‌توان زیر سؤال برد، ماهیت آن‌ها ادیان را تشویق می‌کند مانند «ویروس‌های ذهنی» منتشر شوند. در این تصویر، افرادی که قادر به زیر سؤال بردن باورهای خود نیستند از نظر زیستی مناسب‌ترند؛ بنابراین متون مقدس یا سنت شفاهی نوعی الگوی رفتاری ایجاد می‌کنند که سازگاری زیستی مؤمنان را بالا می‌برد. میمتیک ایده‌ها را نوعی ویروس می‌بیند که گاهی علی‌رغم حقیقت و منطق منتشر می‌شوند. اصل آن این است: باورهایی که زنده می‌مانند لزوماً درست نیستند، قوانینی که زنده می‌مانند لزوماً منصفانه نیستند و آیین‌هایی که زنده می‌مانند لزوماً ضروری نیستند. جک بالکین، فیلسوف آمریکایی، بیان می‌کند که فرهنگ یک سیستم ارثی است: ما الگوهای فرهنگی خود را از اطرافیان به ارث می‌بریم و به کسانی که با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کنیم منتقل می‌کنیم. مفاهیم حداقل نقض‌کننده شهود یکی از زیربناهای شناختی دین، بهره‌مندی از ویژگی حداقل نقض‌کننده شهود (MCI) است. پاسکال بویر استدلال می‌کند که مفاهیم دینی به این دلیل در حافظه جمعی ماندگار می‌شوند که تنها در یک یا دو مورد با انتظارات بدیهی ذهن تضاد دارند؛ مانند درختی که سخن می‌گوید. این مفاهیم به دلیل «نقض جزئی» دسته‌بندی‌های ذهنی، توجه سیستم‌های یادگیری را جلب می‌کنند و بهتر از مفاهیم کاملاً عادی یا بیش از حد پیچیده، به نسل‌های بعد منتقل می‌شوند. دین در کودکان: باروری شناختی یکی از قوی‌ترین شواهد تجربی در روان‌شناسی فرگشتی دین، مطالعه باورهای دینی در کودکان است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند کودکان به‌طور طبیعی و بدون آموزش صریح به برخی باورهای مذهبی گرایش دارند — گویی مغز آن‌ها از پیش برای دریافت دین «آماده» است. بارت این پدیده را «باروری شناختی دین» می‌نامد و استدلال می‌کند که مغز کودک با مکانیسم‌هایی مانند تشخیص عامل، غایت‌انگاری و ثنویت شهودی به‌گونه‌ای فرگشت یافته که باورهای دینی را به‌راحتی می‌پذیرد. دبورا کلمن در آزمایش‌های خود از کودکان چهار تا هفت ساله پرسید «کوه‌ها برای چه هستند؟» کودکان به‌جای پاسخ علّی («از فشار زمین‌شناختی درست شدند»)، پاسخ غایت‌انگارانه دادند: «برای اینکه حیوانات از آن‌ها بالا بروند» یا «برای اینکه برف روی آن‌ها بماند». نتیجه مهم این است که ذهن کودک به‌طور پیش‌فرض جهان را «ساخته‌شده برای هدفی» می‌بیند — همان ساختار شناختی که زیربنای باور به خالق هوشمند است. این یافته‌ها اهمیت نظری مهمی دارند: اگر کودکان بدون آموزش صریح به باورهای دینی گرایش دارند، دین نه یک اختراع فرهنگی محض، بلکه پاسخی طبیعی به ساختار شناختی مغز انسان است. پاسکال بویر این را «مسیر کمترین مقاومت» می‌نامد — دین راحت‌ترین الگویی است که مغز انسان می‌تواند دربارهٔ جهان بسازد. یادگیری اجتماعی و تکیه بر مرجعیت کودکان به لحاظ فرگشتی برای پذیرش بی‌چون و چرای هشدارها و آموزه‌های والدین برنامه‌ریزی شده‌اند. این ویژگی به عنوان محصول جانبی، راه را برای انتقال باورهای دینی نسل‌های پیش بدون نیاز به شواهد تجربی باز می‌کند. ریچارد داوکینز از فرضیه محصول جانبی بودن دین دفاع می‌کند و استدلال می‌کند که بقای نوع انسان بیش از هر گونه دیگری به تجارب اندوخته‌شده نسل‌های پیشین متکی است. مغز کودک یک قاعده سرانگشتی دارد که برایش مزیتی در انتخاب طبیعی ایجاد می‌کند: هر آنچه را که والدین و بزرگان قبیله می‌گویند بدون چون و چرا باور کند. اگرچه این زودباوری از نظر داروینی توجیه دارد، پیامد مستقیم آن این است که کودک نمی‌تواند میان توصیه‌های خوب و بد تمایز قائل شود. همین مطلب دربارهٔ گزاره‌های مربوط به جهان، کیهان، اخلاق و سرشت بشر نیز صادق است؛ وقتی کودک بزرگ شود، همه آموخته‌هایش — چه مهمل چه مفید — را به فرزندان خود منتقل می‌کند. در این مدل، انتظار می‌رود در نقاط جغرافیایی مختلف، باورهای گوناگون که هیچ پایه‌ای در واقعیت ندارند به ارث برسند و خرافات و باورهای کاذب به صورت محلی فرگشت یابند — درست مانند زبان‌هایی که نیای مشترک دارند و با گذر زمان و فاصله جغرافیایی از هم دورتر می‌شوند. با این حال، برخی پژوهشگران میان «زودباوری» و «اعتماد انتخابی» تمایز قائل می‌شوند. پژوهش‌های پل هریس نشان می‌دهد کودکان کورکورانه همه چیز را نمی‌پذیرند؛ بلکه به‌طور فرگشتی «اعتبار» منبع را ارزیابی می‌کنند — افرادی که پیش‌تر درست گفته‌اند بیشتر مورد اعتمادند. این «اعتماد انتخابی» توضیح می‌دهد که چرا کودکان باورهای دینی والدین را می‌پذیرند اما باورهای متناقض غریبه‌ها را رد می‌کنند؛ و چرا تغییر دین در بزرگسالی نیازمند تجربه‌ای قوی یا مرجعیتی جدید است. میمتیک‌های خداباور و بقای گروهی برخی میم‌های دینی مانند مفهوم خدای ناظر یا جهنم، به دلیل هماهنگی با سیستم‌های پاداش و تنبیه مغز، قدرت تکثیر بیشتری یافته‌اند. این میم‌ها با بهره‌گیری از اضطراب ناشناخته‌ها و نیاز به نظم اجتماعی، به بقای ساختار دین کمک می‌کنند. میم‌هایی که با ایجاد ترس از خطرات ناشناخته یا رفتارهای آیینی تکرارپذیر عمل می‌کنند، به دلیل هماهنگی با مکانیسم‌های کاهش اضطراب مغز، شانس بیشتری برای بقا دارند. این فرایند «میمتیک‌های خداباور» را با توان انسان برای بقا و تولیدمثل در قالب گروه‌های اجتماعی پیوند می‌زند. گوتش» معتقد است که در پی فرگشت خودآگاهی، انسان با خلأ بزرگی در درک جهان و اضطراب مرگ روبرو شد. با اختراع خط در حدود ۶۰۰۰ سال پیش، این مفاهیم که تا پیش از آن شفاهی بودند، شکلی دائمی یافتند. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، این متون دینی به مثابه واحدهای اطلاعاتی (میم‌ها) در معرض انتخاب طبیعی قرار گرفتند و می‌توانند سه نوع اثر بر توانایی زیستی انسان داشته باشند: مثبت، منفی یا خنثی. متون و قوانینی که همبستگی اجتماعی را تقویت و برازش گروه را افزایش می‌دادند به «متون مقدس» تبدیل شدند، در حالی که ادبیات دینی که توان بقا و تولیدمثل پیروان را کاهش می‌داد در طول تاریخ حذف شد و منقرض گشت. +انواع میمتیک‌های خداباور و شاخص توانایی زیستی در قوانین مذهبی مختلف الگوی رفتاری دین بابلی ۱۷۵۰ ق. م یهودی ۱۱۰۰ میلادی مسیحی (کلیسای کاتولیک) ۱۱۰۰ میلادی اسلام ۱۱۰۰ میلادی مسیحی (کاتارها) ۱۱۰۰ میلادی مسیحی شیکرها ۱۸۰۰ میلادی مسیحی (معبد مردم) ۱۹۷۷ میلادی خدا معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد آفرینش‌گرایی معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد زندگی پس از مرگ معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد معتقد خودکشی نامشخص نامشخص منع منع منع منع تشویق منع تشویق ازدواج تشویق تشویق تشویق تشویق تشویق تشویق منع منع تشویق طلاق مجاز نامشخص مجاز مجاز منع مجاز منع منع منع احترام والدین تشویق تشویق تشویق تشویق تشویق تشویق تشویق تشویق تشویق چندهمسری جایز جایز جایز منع منع مجاز منع منع منع زنا با محارم منع تشویق نه برای عموم منع منع منع منع منع منع منع رابطهٔ جنسی با همجنس نامشخص منع منع منع منع منع منع منع منع شاخص توان برای بقا و تولیدمثل کم / متوسط کم متوسط بالا بالا بالا کم کم صفر بخش بزرگی از تورات بر ترسیم نظمی جهانی معتبر متمرکز است که ماهیت و اعتبار خدا، رابطه او با انسان و رفتارهای لازم برای کسب تقدس را دربر می‌گیرد؛ به طوری که اکثریت ۶۱۳ فرمان تورات به این موضوع‌ها اختصاص یافته‌اند. با این حال، در طول تاریخ پرفراز و نشیب عبرانیان، شریعت برای انطباق با شرایط زمانی ناچار به اصلاح یا جهش شد. ثبات خیره‌کننده قانون یهودی در میان جمعیت‌های مختلف خاور نزدیک باستان، نتیجه ادغام میم‌های خداباورانه افزایش‌دهنده توان بقا و تولیدمثل و طرد میم‌های کاهنده آن است. قانون مسیحی شرایطی فراهم آورد تا غیریهودیان و یهودیان ناراضی نیز به سطح توانایی زیستی مشابه دست یابند و با پذیرش گسترده، استراتژی‌های ناپایدارتر را در سراسر امپراتوری روم تحت تأثیر قرار داد. در مقابل، شیکرها نمونه بارز جمعیتی هستند که با پذیرش جهش مرگبار میمتیک «تجرد» — اعتقاد به اینکه برای رسیدن به تقدس نباید ازدواج کرد یا بچه‌دار شد — زوال خود را رقم زدند. نظریه وراثت دوگانه و فرگشت مشترک ژن-فرهنگ نظریه وراثت دوگانه که با نام «فرگشت مشترک ژن-فرهنگ» نیز شناخته می‌شود، یکی از چارچوب‌های اصلی در روان‌شناسی فرگشتی مدرن برای تبیین دین است. این نظریه که توسط پژوهشگرانی چون رابرت بوید، پیتر ریچرسون و جوزف هنریش توسعه یافته، معتقد است رفتار انسان محصول تعامل دو فرایند فرگشتی متفاوت اما مکمل است: فرگشت ژنتیکی و فرگشت فرهنگی. برخلاف انطباق‌گرایان بیولوژیک که دین را مستقیماً در ژن‌ها جستجو می‌کنند، طرفداران این مکتب دین را یک «انطباق فرهنگی» می‌دانند. انتخاب میان‌گروهی: گروه‌هایی که سنت‌های مذهبی‌شان همکاری، ایثار و فداکاری را تشویق می‌کردند، در رقابت با گروه‌های بی‌نظم یا خودخواه پیروز شدند. در نتیجه، «بسته‌های فرهنگی مذهبی» از طریق بقای گروه‌های مذهبی در طول تاریخ گسترش یافتند. یادگیری سوگیرانه: مغز انسان به گونه‌ای فرگشت یافته که به‌طور انتخابی از افراد موفق و بانفوذ تقلید کند. مناسک مذهبی که توسط این افراد انجام می‌شد، از طریق تقلید اجتماعی به نسل‌های بعدی منتقل شد، حتی اگر فایده زیستی فوری برای فرد نداشت. نکته محوری این نظریه این است که فرهنگ مذهبی می‌تواند «فشارهای انتخابی» جدیدی بر فرگشت ژنتیکی انسان ایجاد کند. جوامعی که هزاران سال از قوانین مذهبی برای همکاری استفاده کرده‌اند، محیطی فراهم آوردند که در آن افرادی با مغزهای اجتماعی‌تر و پذیراتر نسبت به هنجارها، شانس بیشتری برای بقا و تولیدمثل داشتند. این فرایند باعث شد بیولوژی انسان در طول زمان با «زیستن در محیط مذهبی» سازگار شود. تقابل نظریه سازش، محصول جانبی و وراثت دوگانه در روان‌شناسی فرگشتی دین یکی از مباحث بنیادی، تبیین ماهیت فرگشتی باورهای مذهبی است. در حالی که برخی پژوهشگران دین را نتیجه‌ای ثانویه از دیگر توانمندی‌های مغز می‌دانند، گروهی دیگر معتقدند دین یک سازش (Adaptation) فرگشتی مستقل است که مزایای بقایی مستقیمی برای انسان فراهم کرده است. منتقدان استدلال می‌کنند که اگر دین فاقد فایده زیستی بود، هزینه‌های گزافش توسط انتخاب طبیعی حذف می‌شد. ریچارد سوسی با مطالعه جوامع گوناگون نشان داد که مناسک پرهزینه دینی با حذف «مفت‌سواران»، اعتماد و همکاری درون‌گروهی را افزایش می‌دهند که خود مزیتی سازشی بزرگ برای بقای گروه است. آرا نورنزایان نیز استدلال می‌کند که باور به موجودات ماوراءطبیعی ناظر بر رفتار انسان‌ها، پاسخی فرگشتی به چالش همکاری در جوامع بزرگ است. این «خدایان بزرگ» با ایجاد ترس از مجازات، اخلاق اجتماعی را تقویت کرده و بقای گروه‌های مذهبی را در رقابت با دیگران تضمین کرده‌اند. این پیچیدگی ساختاری و پایداری هزاران‌ساله نشان می‌دهد که سیستم‌های دینی فراتر از یک خطای شناختی ساده هستند و به عنوان ابزارهای سازمان‌دهی اجتماعی، نقش کلیدی در پیروزی گروه‌های منسجم بر گروه‌های پراکنده داشته‌اند. برای درک جایگاه نظریه وراثت دوگانه باید آن را در میان دو دیدگاه سنتی دیگر بازشناخت. دیدگاه «محصول جانبی» (مانند نظریات پاسکال بوایه) دین را حاصل فعالیت جانبی مکانیسم‌های شناختی و گاهی یک انگل فرهنگی می‌داند که صرفاً برای تکثیر خود تلاش می‌کند. نظریه وراثت دوگانه اما دین را نه یک «باگ» یا «انگل»، بلکه یک «انطباق فرهنگی» کارآمد می‌داند که به دلیل حل مشکلات همکاری در گروه‌های بزرگ، توسط انتخاب طبیعی در سطح گروه برگزیده شده است. این رویکرد از «انطباق‌گرایی بیولوژیک ساده» نیز فراتر می‌رود؛ واحد اصلی انتخاب نه «ژن»، بلکه «واحدهای فرهنگی» مانند عقاید و مناسک هستند که از طریق یادگیری اجتماعی و رقابت میان‌گروهی منتقل می‌شوند. فرگشت فرهنگی بسیار سریع‌تر از فرگشت بیولوژیک عمل می‌کند و جوامعی که بسته‌های فرهنگی مذهبی منسجم‌تری داشتند، در رقابت‌های تاریخی پیروز شدند. در نهایت، این مکتب با مفهوم «فرگشت مشترک ژن-فرهنگ» بیان می‌دارد که اگرچه دین ممکن است از بسترهای شناختی پیشین جوانه زده باشد، اما بعداً به ابزاری قدرتمند تبدیل شد که حتی فشارهای انتخابی بر ژن‌های انسان را نیز تغییر داد؛ یعنی بیولوژی انسان در طول زمان با زیستن در محیط‌های مذهبی سازگار شده است. یادگیری سوگیرانه و انتقال دین جوزف هنریش نشان داده که مغز انسان دین را نه به‌صورت تصادفی، بلکه از طریق چهار سوگیری انتخابی منتقل می‌کند: تقلید از موفق‌ها (چرا مردم دین قدرتمندان را می‌پذیرند)، تقلید از اکثریت (چرا دین در جوامع همگن تقویت می‌شود)، تقلید از ماهرها (چرا روحانیون و عارفان الگوی دیگران می‌شوند) و تقلید از مشابه‌ها (چرا دین در خطوط قومی و زبانی منتقل می‌شود). این چهار سوگیری توضیح می‌دهند چرا ادیان جهانی مثل مسیحیت و اسلام توانستند از مرزهای قومی عبور کنند.— مشکلی که انتخاب گروهی ژنتیکی هرگز نتوانست حل کند. پیش‌بینی‌های قابل آزمایش نظریه وراثت دوگانه سه پیش‌بینی قابل آزمایش دربارهٔ تنوع دینی ارائه می‌دهد که شواهد تجربی آن‌ها را تأیید کرده‌اند: نخست، میشل گلفاند در پژوهش روی ۳۳ کشور نشان داد که جوامع با تهدیدات بیرونی بیشتر دین‌های سخت‌گیرانه‌تری حفظ می‌کنند. دوم، نسل دوم مهاجران دین والدین را ضعیف‌تر حفظ می‌کنند چون محیط انتخابی که آن دین را شکل داده تغییر کرده است. سوم، ریچارد سوسی در پژوهش روی جوامع آرمان‌شهری آمریکا نشان داد که دین‌های با مناسک پرهزینه‌تر در رقابت فرهنگی پایدارترند. داده‌های آماری نشان می‌دهند که در اکثر جوامع، افراد مذهبی تمایل به داشتن فرزندان بیشتری دارند. از منظر فرگشتی این پدیده استراتژی بقایی است؛ زیرا باورهای مذهبی اغلب بر ارزش‌های خانوادگی و تولیدمثل تأکید دارند که منجر به افزایش سهم ژنتیکی و فرهنگی گروه‌های مذهبی در نسل‌های آینده می‌شود. بسیاری از ادیان تولیدمثل و افزایش جمعیت را نشانه مقبولیت الهی و ابزاری برای گسترش نفوذ مذهبی می‌دانند. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، این تأکید بر باروری بالا راهبردی سازشی است برای تضمین بقای فرهنگ و سیستم عقیدتی در بلندمدت. تفاوت‌های جنسیتی در دین‌داری یکی از یافته‌های جهان‌شمول در روان‌شناسی دین این است که در تقریباً تمام جوامع و ادیان، زنان به‌طور میانگین مذهبی‌تر از مردان‌اند؛ بیشتر نماز می‌خوانند، بیشتر به کلیسا یا مسجد می‌روند، و باورهای دینی عمیق‌تری گزارش می‌دهند. نخست، فرضیه ریسک‌پذیری: مردان به‌طور فرگشتی تمایل بیشتری به ریسک‌پذیری دارند که در محیط باستانی برای رقابت جنسی مفید بود. بی‌دینی نیز نوعی ریسک‌پذیری فکری است — رد اقتدار سنتی — که با این تمایل مردانه همسو است. دوم، فرضیه شبکه اجتماعی: زنان به‌طور فرگشتی بیشتر به پیوندهای اجتماعی وابسته بودند زیرا بقای فرزندان به همکاری با دیگر زنان نیاز داشت. دین با تقویت ارزش‌های اخلاقی، پیوند خانوادگی و حمایت اجتماعی، به‌طور مستقیم منافع فرگشتی زنان را تأمین می‌کند. ظهور مستقل این الگو — شستشوی اجباری پیش از تجمع مذهبی — در فرهنگ‌های مختلف از یهودیت تا اسلام و شینتو، شاهدی بر جهان‌شمول بودن این سازوکار فرگشتی است. یکی از تبیین‌های کارکردگرایانه دربارهٔ تابوهای غذایی مذهبی این است که بسیاری از ممنوعیت‌های دینی را می‌توان با پس‌زمینه‌ای پزشکی یا بوم‌شناختی توضیح داد — دانشی که در قالب فرمان الهی رمزگذاری و منتقل شده است. دانشمند نیوزیلندی، ویکتور بنو مایر-روشو (۲۰۰۹) نشان می‌دهد که در جوامعی فاقد علم میکروب‌شناسی، ممنوعیت مذهبی کارآمدترین روش انتقال این دانش تجربی به نسل‌های بعد بوده است — هرچند او تأکید می‌کند که این تبیین برای همه تابوها صادق نیست و عوامل اجتماعی و هویتی نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. مارون هریس، انسان‌شناس آمریکایی، در کتاب گاوها، خوک‌ها، جنگ‌ها و جادوگران استدلال می‌کند که ممنوعیت خوردن گوشت خوک در یهودیت و اسلام ریشه‌ای عمیقاً مادی و بهداشتی دارد. | ## بخش 3: روان‌شناسی فرگشتی دین | با این حال مری داگلاس، انسان‌شناس بریتانیایی، در کتاب پاکی و خطر نقد مهمی بر این رویکرد وارد می‌کند. او استدلال می‌کند که اگر علت ممنوعیت خوک صرفاً بهداشتی بود، دیگر حیوانات پرخطر نیز باید ممنوع می‌شدند. به نظر داگلاس، ممنوعیت خوک اساساً یک طبقه‌بندی شناختی است: خوک سم دو شاخه دارد (مثل حیوانات «پاک») اما نشخوار نمی‌کند — یعنی از قانون طبیعی دسته‌بندی تخطی می‌کند. ریچارد سوسی و همکارانش نشان داده‌اند که مناسک پرهزینه دینی — از جمله رعایت تابوهای غذایی سخت‌گیرانه — کارکرد دوگانه دارند: هم از آسیب فیزیکی واقعی جلوگیری می‌کنند و هم‌مرزهای گروهی را تقویت می‌کنند و «مفت‌سواران» را حذف می‌کنند. سلامت و طول عمر مطالعات اپیدمیولوژیک متعددی نشان داده‌اند که مشارکت در فعالیت‌های مذهبی با افزایش امید به زندگی و سلامت روانی رابطه دارد. این اثر احتمالاً ناشی از حمایت‌های اجتماعی در گروه‌های مذهبی، کاهش رفتارهای پرخطر مانند مصرف الکل و کاهش استرس از طریق دعا و آیین‌های مذهبی است. از دیدگاه فرگشتی، این مزایای سلامتی توان فرد را برای مراقبت از فرزندان و انتقال تجربیات به نسل بعد افزایش می‌دهد. افزون بر این، تحقیقات روی طول عمر روحانیان نشان داده که این افراد به‌طور میانگین از طول عمر بالاتری نسبت به سایر اقشار برخوردارند. این پدیده که گاهی «اثر روحانیت» نامیده می‌شود، به انضباط رفتاری، رژیم غذایی سالم‌تر، عدم مصرف دخانیات و وجود شبکه‌های حمایتی قوی نسبت داده می‌شود. از منظر فرگشتی، طول عمر بیشتر این افراد — حتی اگر خود فرزندی نداشته باشند — از طریق حفظ دانش، سنت‌ها و ایجاد ثبات اجتماعی به بقای کل گروه کمک می‌کند. در مطالعات تطبیقی پیرامون طول عمر رهبران مذهبی، روحانیون شینتو در ژاپن نسبت به همتایان خود در سایر ادیان از میانگین طول عمر بالاتری برخوردارند. پژوهشگران این پدیده را به ترکیبی از آیین‌های طهارت شینتویی، زندگی در محیط‌های طبیعی زیارتگاه‌ها و وضعیت تأهل پایدار — برخلاف برخی سنت‌های رهبانی — نسبت می‌دهند. اسکات آتران استدلال می‌کند که ادعای انحصاری بر «حقیقت مطلق»، مکانیزم‌های قوم‌مداری را به شکلی افراطی فعال می‌کند تا جایی که «بیگانه مذهبی» به عنوان تهدیدی وجودی برای بقای معنوی گروه شناسایی می‌شود. یکی از چالش‌های جدی روان‌شناسی فرگشتی دین این است که تبیین کند چرا در طول تاریخ پیروان ادیان دیگر این‌همه مورد آزار و نابودی قرار گرفته‌اند. نظریه مدیریت وحشت — که بیان می‌کند انسان‌ها برای کاهش اضطراب ناشی از آگاهی به مرگ به باورهای دینی پناه می‌برند — پاسخی برای این پرسش دارد: این باورها در برابر تردید آسیب‌پذیرند؛ بنابراین وجود کسانی با باورهای متفاوت، اعتبار باورهای فرد را به چالش می‌کشد و امنیت روانی او را تضعیف می‌کند. همه ادیان قوانینی برای برخورد با پیروان ادیان دیگر دارند — اغلب آن‌ها را رد می‌کنند یا به عنوان شر معرفی می‌کنند — و نمونه‌های تاریخی فراوان است. هنگامی که گروهی مذهبی موفق شود طرف مقابل را با برچسب‌هایی نظیر «بی‌دین»، «اهریمنی» یا «پست‌تر از انسان» توصیف کند، ترمزهای اخلاقی مغز که به‌طور طبیعی مانع از آسیب به هم‌نوع می‌شوند از کار می‌افتند. دین در این حالت با ارائه یک «مجوز اخلاقی» بر پایه متون باستانی، خشونت علیه کسانی را که خارج از دایره مقدسات گروه‌اند نه تنها توجیه، بلکه وظیفه‌ای برای بقای معنوی یا فیزیکی گروه جلوه می‌دهد. یکدست‌سازی عقیدتی و حذف فرگشتی اخلاق دینی آمیزه‌ای است از مهربانی با هم‌دینان و بدبینی به غیر. دانبار هشدار می‌دهد که یکی از روندهای نگران‌کننده، بهره‌برداری از هویت مذهبی برای ارتقای منافع سیاسی است. همان شالوده‌های مذهبی که رفتار حمایتگر درون‌گروهی ایجاد می‌کنند، می‌توانند رفتار ضداجتماعی خارج از گروه را نیز برانگیزند؛ هر چه پیوند دینی درون‌گروهی محکم‌تر شود، اشتراکات با پیروان ادیان دیگر کمتر می‌شود و هنگامی که هویت مذهبی پشتیبانی دولتی پیدا کند، نتیجه می‌تواند فاجعه‌بار باشد. حذف فرگشتی: در نظام‌های چندخداپرست مانند کنعان یا یونان باستان، ادیان به‌صورت موازی همزیستی می‌کردند و حذف عمدتاً فیزیکی و ناشی از جنگ‌های قبیله‌ای بود، نه ایدئولوژیک؛ از این رو فشار برای یکدست‌سازی عقیدتی پایین بود. با ظهور یکتاپرستی، مفهومی به نام «تمایز موسوی» شکل گرفت که مرزی قاطع میان «حق» و «باطل» کشید. حذف درونی: با ظهور یکتاپرستی، برای نخستین بار در تاریخ ادیان، مفهوم بدعت به عنوان جرمی سیاسی-مذهبی تعریف شد. برخلاف نظام‌های چندخدایی که بر تکثر و تساهل در باورهای شخصی استوار بودند، یکتاپرستی با ایجاد ساختارهای تفتیش عقاید، باورهای درونی اعضا را نیز زیر نظر گرفت. این فشار داخلی شدید، یک گلوگاه فرگشتی پدیدآورد که در آن فقط پایبندترین و هماهنگ‌ترین افراد اجازه بقا و تولیدمثل داشتند. اگرچه دین سازوکارهای همکاری را تقویت می‌کند، همزمان فشار فرگشتی شدیدی بر کسانی اعمال می‌کند که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند با هنجارهای گروهی سازگار شوند. از منظر فرگشتی، این «حذف اجتماعی» معادل حذف از چرخه تولیدمثل و بقاست؛ زیرا فرد منزوی در محیط‌های باستانی شانس بسیار کمتری برای محافظت از خود و فرزندانش داشت. سرکوب تنوع رفتاری و تقویت اطاعت یکی از هزینه‌های سنگین سازگاری دینی، ایجاد ساختاری است که به‌طور سیستماتیک تنوع رفتاری را سرکوب و «ناسازگاران» را حذف می‌کند. این فرایند باعث می‌شود صفات «دینداری» و «اطاعت از مرجعیت» در طول نسل‌ها به‌طور گزینشی تقویت شوند، چرا که افراد متمرد و غیرمذهبی به دلیل از دست دادن حمایت‌های گروهی، شانس کمتری برای انتقال ژن‌هایشان داشتند. این پدیده نشان‌دهنده لبه تیز تیغ سازگاری مذهبی است که از یک سو انسجام ایجاد می‌کند و از سوی دیگر هزینه‌ای سنگین برای انحراف از هنجارها مطالبه می‌کند. کنترل جنسیتی، اطمینان از پدری و محدودیت آزادی زنان از منظر روان‌شناسی فرگشتی، کنترل رفتار جنسی زنان در نظام‌های دینی ریشه‌ای عمیق در نامتقارن بودن سرمایه‌گذاری والدینی دارد. برخلاف زنان که از مادری خود اطمینان دارند، مردان در طول تاریخ فرگشتی هیچ‌گاه نمی‌توانستند از پدری فرزند مطمئن باشند. دیوید باس، روان‌شناس فرگشتی، استدلال می‌کند که این عدم‌اطمینان یکی از قوی‌ترین فشارهای انتخابی در تاریخ بشر بوده است؛ فشاری که به پیدایش سازوکارهای رفتاری و فرهنگی برای کنترل روابط جنسی زنان انجامیده است. انتقال مطمئن ثروت و زمین به فرزندان «واقعی» به ضرورتی اقتصادی تبدیل شد و ادیان با مشروعیت‌بخشی الهی به نهادهایی چون عفت، حجاب، تک‌همسری اجباری و محدودیت طلاق برای زنان، این کنترل را نهادینه کردند. جیسون ویدن و همکارانش نشان داده‌اند که اخلاق جنسی مذهبی در واقع بسته‌ای از قوانین است که در عین تضمین سرمایه‌گذاری پدرانه، برازش فرگشتی گروه مذهبی را در بلندمدت افزایش می‌دهد. با این حال، همین مکانیسم‌ها در دنیای مدرن به نمونه‌ای برجسته از ناسازگاری فرگشتی تبدیل شده‌اند. محدودیت‌هایی که در جوامع کوچک باستانی کارکرد سازشی داشتند، امروزه به موانع جدی در برابر مشارکت اقتصادی زنان، دسترسی به آموزش و کنترل باروری بدل شده‌اند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند در جوامعی که نظام‌های دینی سنتی همچنان بر روابط جنسیتی حاکم‌اند، نرخ مشارکت زنان در بازار کار و سطح تحصیلات آن‌ها به‌طور معناداری پایین‌تر است — پیامدی که نه تنها بر بقای فردی زنان، بلکه بر توان رقابتی کل جامعه در اقتصاد جهانی اثر منفی می‌گذارد. حذف روحیه پرسشگری و مقاومت در برابر علم ریچارد داوکینز در ژن خودخواه استدلال می‌کند که میم ایمان کور بقای خود را از طریق ساده‌ترین روش ناخودآگاه تضمین می‌کند: دلسردکردن از پرسشگری عقلانی. از منظر روان‌شناسی فرگشتی، مقاومت در برابر علم ریشه در همان مکانیسم‌های شناختی دارد که دین را پایدار نگه می‌دارند. ریچارد داوکینز در «پندار خدا» استدلال می‌کند که چون حقایق دینی را نمی‌توان زیر سؤال برد، ماهیت آن‌ها ادیان را تشویق می‌کند مانند «ویروس‌های ذهنی» منتشر شوند و افرادی که قادر به زیر سؤال بردن باورهای خود نیستند از نظر زیستی مناسب‌ترند. شواهد آماری این تبیین را تأیید می‌کنند؛ پژوهش جری کوین نشان داد که مقاومت آمریکایی‌ها در برابر نظریه فرگشت — که در میان کشورهای پیشرفته بی‌نظیر است — مستقیماً با سطح دین‌داری بالای این جامعه همبستگی دارد. نقد تمرکز بر جهان پس از مرگ یکی از نقدهای جدی به تبیین‌های فرگشتی دین، نادیده گرفتن هزینه‌های روانی و اجتماعی تمرکز مفرط بر «جهان پس از مرگ» در تقابل با «بهزیستی در دنیای کنونی» است. منتقدان استدلال می‌کنند که اگر دین صرفاً سازگاری برای بقا بود، نباید به رفتارهایی می‌انجامید که زندگی کنونی فرد را فدای پاداش‌های اثبات‌ناپذیر پس از مرگ می‌کند. استیون پینکر معتقد است تمرکز بر جهان پس از مرگ نه یک سازگاری، بلکه نوعی «هک کردن» مکانیزم‌های پاداش مغز توسط میم‌های مذهبی است. این منتقدان به پارادوکسی اشاره می‌کنند که روان‌شناسی فرگشتی اغلب در تبیین آن ناتوان است: چگونه موجودی که برای بقا طراحی شده، آموزش می‌بیند که «موقتی بودن زندگی» را بپذیرد و تمام اعمال خود را به نفع موجودیتی انتزاعی پس از مرگ تنظیم کند؟ برانگیزنده رفتارهای ضداجتماعی: جان تیهان در کتاب به نام خدا: ریشه‌های فرگشتی اخلاق مذهبی و خشونت می‌نویسد که گرایشی عمیق در اخلاق انسانی وجود دارد که بشریت را به دو دسته تقسیم می‌کند: درون‌گروهی (خانواده، همسایگان، هم‌وطنان) و برون‌گروهی (دیگران). خطر اصلی ادیان این است که با اعطای مقامی کیهانی به هم‌کیشان، این جدایی شهودی را تقدیس می‌کنند. این امر همکاری درون‌گروهی را تقویت می‌کند اما عدم تحمل نسبت به بیرونی‌ها را نیز تشدید کرده و گاه تعلق آن‌ها به انسانیت را انکار می‌کند. تیهان نشان می‌دهد این مسئله نه فقط در ادیان قومی، بلکه در ادیان جهانی مانند مسیحیت و اسلام نیز صادق است. فرضیه ناسازگاری فرگشتی دین و بحران‌های مدرن فرضیه ناسازگاری فرگشتی بیان می‌کند که مکانیسم‌های ذهنی ما برای زندگی در گروه‌های کوچک شکارچی-گردآورنده فرگشت یافته‌اند و ممکن است در دنیای مدرن کارکرد اصلی خود را از دست داده باشند. برای نمونه، تمایل به پذیرش اقتدار مذهبی که در گذشته برای انسجام گروهی مفید بود، ممکن است در جوامع بزرگ امروزی به درگیری‌های فرقه‌ای یا تعصباتی بینجامد که دیگر با هدف بقای کلی انسان سازگار نیست. ادیان با تقویت باورهای انسان‌محوری، این سوگیری‌های شناختی از پیش موجود را مشروعیت بخشیده و نهادینه کرده‌اند. لین وایت مدعی است که ریشه بحران زیست‌محیطی کنونی در نگرش انسان‌مدارانه ادیان ابراهیمی — به‌ویژه در سفر پیدایش — نهفته است؛ جایی که به انسان دستور داده شده بر زمین و جانداران سروری کند. به اعتقاد وایت، مسیحیت با طرد جاندارانگاری و بی‌روح پنداشتن طبیعت، راه را برای بهره‌کشی بی‌رویه از محیط زیست هموار کرد. این سازوکار که در گذشته انطباقی کارکردی برای جوامع کوچک بود، در دوران معاصر به مانعی برای اخلاق زیست‌محیطی بدل شده است. انکار مرگ در ارتباط با انکار تغییر اقلیم طبق نظریه مدیریت وحشت، دین با ارائه وعده جاودانگی، اضطراب ناشی از آگاهی به فناپذیری را کاهش می‌دهد. با این حال، پژوهشگران معتقدند همین مکانیسم دفاعی در دنیای مدرن به شکل انکار تغییر اقلیم بروز می‌کند. ذهن انسان به لحاظ فرگشتی تمایل دارد تهدیداتی که تدریجی اما هولناک‌اند را نادیده بگیرد. آلف هورنبورگ، دانشمند حوزه انسان‌شناسی و بوم‌نشانه‌شناسی، معتقد است باورهایی نظیر رستاخیز، زندگی ابدی یا تناسخ، روش‌های کیهان‌شناختی برای مقابله با واقعیت مرگ‌اند. او می‌نویسد: افزون بر این، بسیاری از افراد با تکیه بر باورهای غایت‌انگارانه و این تصور که جهان تحت کنترل قدرتی الهی است، نابودی محیط زیست توسط انسان را غیرممکن یا بخشی از اراده الهی می‌دانند. این عدم تطابق میان «مکانیسم آرامش‌بخش دینی» و «واقعیت علمی بحران اقلیمی» به نوعی خوش‌بینی کاذب و فلج شدن اراده جمعی برای تغییرات زیست‌محور می‌انجامد. پیامدهای جمعیت‌شناختی: هوش، دین‌داری و باروری یکی از مباحث بحث‌برانگیز در روان‌شناسی فرگشتی مدرن، شکاف نرخ باروری میان گروه‌های مذهبی و سکولار است. داده‌های آماری نشان می‌دهند که افراد با تحصیلات و هوش بالاتر — که معمولاً گرایش کمتری به دین‌داری سنتی دارند — تمایل به داشتن فرزندان کمتری دارند، در حالی که گروه‌های مذهبی و سنتی نرخ باروری بالاتری حفظ کرده‌اند. از منظر فرگشتی، این پدیده در بلندمدت می‌تواند ترکیب جمعیتی و فرهنگی جوامع را تغییر دهد. برخی پژوهشگران معتقدند این نابرابری در زاد و ولد، زمینه‌ای برای رشد پوپولیسم و بازگشت به سنت‌گرایی افراطی است. این فرایند به عنوان یک «فشار فرگشتی» عمل می‌کند که در آن میم‌های دینی مشوق تولیدمثل بر میم‌های سکولار که به کنترل جمعیت تمایل دارند، غلبه می‌کنند. بقای فرهنگی نه بر پایه «ضریب هوشی» یا «پیشرفت علمی»، بلکه بر توانایی یک ایدئولوژی برای متقاعد کردن پیروانش به تولیدمثل بیشتر استوار شده است. یکی دیگر از ابعاد این تغییرات جمعیت‌شناختی، مهاجرت گسترده از جوامع مذهبی و در حال توسعه به کشورهای پیشرفته و سکولار است. کشورهای توسعه‌یافته به دلیل نرخ باروری پایین‌تر از سطح جایگزینی با بحران کمبود نیروی کار روبرو هستند. جوامع مذهبی که نرخ باروری بالایی دارند، نیروی جوان مازاد خود را به این قطب‌های اقتصادی روانه می‌کنند. عدم همکاری با جامعه جهانی بزرگ‌ترین چالش‌های معاصر بشر مانند هوش مصنوعی، همه‌گیری جهانی و گرمایش زمین نیازمند همکاری یکپارچه در سطح جهانی هستند. با این حال، دین به لحاظ فرگشتی برای تسهیل همکاری‌های «درون‌گروهی» در مقیاس‌های کوچک فرگشت یافته است. دین با ترویج «نوع‌دوستی محدود به گروه»، مرزهای هویتی محکمی میان «خودی» و «بیگانه» ترسیم می‌کند و ترمزهای اخلاقی انسان را در برابر رنج کسانی که خارج از دایره اعتقادی او هستند تضعیف می‌کند. این عدم همکاری از دو جهت قابل تبیین است: نخست، هزینه‌های علامت‌دهی انحصاری — برای اینکه مناسک مذهبی سیگنالی صادقانه باشند، باید پیروان را از دنیای خارج متمایز کنند؛ در نتیجه همکاری با نهادهای بین‌المللی به عنوان «خیانت به هویت گروهی» تعبیر می‌شود. دوم، انزوای فرگشتی — گروه‌های مذهبی صلب با ایجاد دیوارهای اطلاعاتی و رفتاری نوعی «انزوای فرگشتی» پدیدمی‌آورند. این انزوا اگرچه در کوتاه‌مدت ساختار قدرت درون گروه را حفظ می‌کند، در بلندمدت منجر به ناتوانی جامعه در انطباق با تغییرات سریع جهان می‌شود. تفکر تحلیلی، دین‌گریزی و پیامدهای روانی آن برخی مطالعات در روان‌شناسی فرگشتی رابطه میان هوش منطقی و باورهای دینی را بررسی کرده‌اند. فراتحلیل‌ها نشان می‌دهند که تمایل به تفکر تحلیلی می‌تواند باعث کاهش تدیّن شود، زیرا این سبک تفکر ابزاری برای به چالش کشیدن باورهای شهودی و پیش‌فرض‌های فرگشتی مغز است. این پردازش مداوم برای حل تضادهای منطقی، نوعی استرس مزمن ایجاد می‌کند که در افراد با تفکر شهودی کمتر دیده می‌شود؛ زیرا ذهن‌های تحلیل‌گر نیاز بیشتری به رفع ناهماهنگی‌های محیطی و منطقی دارند. این فشار روانی در جوامعی که دین در آن‌ها اجباری یا بسیار مسلط است، تشدید می‌شود. در حالی که دین برای بسیاری نقش کاهنده استرس دارد، برای افرادی که به انسجام منطقی در جهان‌بینی خود نیاز دارند، می‌تواند به منبعی برای اضطراب و بیگانگی از خود تبدیل شود. دین و قدرت سیاسی از منظر فرگشتی جاناتان‌هایت استدلال می‌کند که دین و سیاست از یک ریشه فرگشتی مشترک تغذیه می‌کنند: هر دو بر پایه «ارزش‌های مقدس» عمل می‌کنند که مغز آن‌ها را جدا از محاسبات معمولی هزینه-فایده پردازش می‌کند. این اشتراک توضیح می‌دهد که چرا سیاستمداران در طول تاریخ زبان و نمادهای دینی را برای بسیج توده‌ها به کار گرفته‌اند — نه لزوماً به‌عنوان دستکاری آگاهانه، بلکه چون هر دو از همان مکانیسم‌های فرگشتی بهره می‌برند. هاروی وایت‌هاوس نشان داده که آیین‌های پُرشور و کم‌تکرار — مانند آیین‌های آغازین — نوعی «آمیختگی هویتی» ایجاد می‌کنند که فرد را برای فداکاری افراطی آماده می‌کند، در حالی که اسکات آتران استدلال می‌کند که «ارزش‌های مقدس» دینی با هیچ منفعت مادی‌ای قابل معامله نیستند — یافته‌ای که توضیح می‌دهد چرا با بنیادگرایان نمی‌توان از طریق مذاکره معمولی به توافق رسید. تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (راست): ثابت کرده هنگام تصور موجودات فراطبیعی، همان بخش‌هایی از مغز روشن می‌شوند که برای درک افکار دیگران (نظریه ذهن) فرگشت یافته‌اند. امروزه این رشته با بهره‌گیری از تکنولوژی‌های نوین نظیر تصویربرداری عصبی وارد مرحله جدیدی شده است. مطالعاتی که فعالیت مغز را در هنگام دعا یا مراقبه بررسی می‌کنند — در قالب رشته علوم اعصاب دین — به دنبال یافتن مراکز عصبی مرتبط با تجربه‌های معنوی و شناسایی دقیق‌تر ریشه‌های زیستی دین هستند. استفاده از شبیه‌سازی‌های کامپیوتری و مدل‌سازی عامل‌بنیان نیز به پژوهشگران اجازه می‌دهد درک کنند چگونه میم‌های دینی در یک جمعیت پخش می‌شوند و کدام الگوها در طول هزاران سال پایداری بیشتری داشته‌اند. آزمایش‌های روان‌شناختی میان‌فرهنگی در جوامع متنوع نیز برای تشخیص اینکه کدام بخش از باورهای دینی «جهان‌شمول» و محصول ساختار فرگشتی مغز است و کدام بخش منحصر به فرهنگ‌های خاص، اهمیت حیاتی دارند. پروژه‌های مبتنی بر داده‌های بزرگ نظیر «پایگاه داده‌های تاریخ دین» در حال تبدیل کردن متون تاریخی به کدهای آماری هستند تا فرضیات فرگشتی دربارهٔ نقش دین در شکل‌گیری تمدن‌ها را بسنجند. مسیرهای آینده پژوهش نیز بر تأثیر فضای مجازی و هوش مصنوعی بر مکانیسم‌های فرگشتی نظیر «تعهد پرهزینه» و «نظارت اجتماعی» متمرکز شده‌اند. دین در آینده از دیدگاه فرگشتی سازوکارهای شناختی ماندگاری دین بسیاری از پژوهشگران فرگشتی در پی پاسخ به این پرسش‌اند که چرا باورهای دینی علی‌رغم هزینه‌بر بودن، در طول نسل‌ها پایدار می‌مانند. پاسخ در سازوکارهای اختصاصی مغز انسان نهفته است: سوگیری تأیید: سوگیری تأییدی یکی از کلیدی‌ترین این سازوکارهاست. مغز انسان تمایل دارد شواهد هماهنگ با باورهای پیشین خود را سریع جذب و شواهد متناقض را نادیده بگیرد. در بافت دین، این سوگیری باعث می‌شود مؤمنان حوادث مثبت را «استجابت دعا» و حوادث منفی را «آزمون الهی» تفسیر کنند تا ساختار اصلی باور دست‌نخورده بماند. مفاهیم حداقل نقض‌کننده شهود: مفاهیم دینی به دلیل ویژگی «حداقل نقض‌کننده شهود» (MCI)، به‌گونه‌ای ساختار یافته‌اند که حافظه انسان آن‌ها را راحت‌تر بازیابی و منتقل کند. این ویژگی در کنار سوگیری‌های شناختی، پایداری فوق‌العاده ادیان را در بسترهای فرهنگی گوناگون تضمین می‌کند. انسان‌انگاری: تمایل فرگشتی انسان به انسان‌انگاری باعث می‌شود ذهن برای پدیده‌های پیچیده طبیعی، «نیت» و «عامل هوشمند» تصور کند. این سازوکار که ریشه در نیاز به پیش‌بینی رفتار دیگران دارد، زیربنای تصور خدایانی است که ویژگی‌های انسانی مانند خشم، شادی یا پاداش‌دهی دارند. شاید بتوان آن را با چیز بهتری جایگزین کرد، اما ناپدید شدنش ممکن نیست.» رابین دانبار در پایان کتاب دین چگونه فرگشت یافت و چرا ماندگار شد؟ نوشته است که «دین ویژگی‌ای عمیقاً انسانی است و جایگزین کردن آن در امور انسانی دشوار است. دین به عنوان پدیده‌ای احتمالاً به حیات خود ادامه خواهد داد، البته بدون شک با محتوای متفاوت.» برخی پژوهشگران معتقدند در جوامع مدرن، ساختارهای مدنی و سیاسی جایگزین بسیاری از کارکردهای فرگشتی دین شده‌اند. در حالی که دین در گذشته ابزار اصلی انسجام اجتماعی و نظارت بر همکاری بود، امروزه نهادهایی مانند دولت-ملت، سیستم‌های قضایی مدرن و ناسیونالیسم این وظایف را بر عهده گرفته‌اند. شکوفایی اقتصادی در جوامع بسیار سکولار مانند کشورهای اسکاندیناوی نشان می‌دهد که وقتی امنیت جانی، رفاه مالی و حاکمیت قانون توسط دولت تضمین شود، نیاز فرگشتی به دین به عنوان ابزاری برای کاهش اضطراب و تضمین همکاری کاهش می‌یابد. ایدئولوژی‌های سکولار و «شبه‌دین‌ها» مانند تعهد شدید به آرمان‌های علمی یا حقوق بشر نیز می‌توانند همان حس معنابخشی و پیوند گروهی را ایجاد کنند که پیش از این در انحصار ادیان بود. این جایگزین‌های مدرن نشان‌دهنده توانایی فرگشت فرهنگی انسان برای ابداع ابزارهای عقلانی به جای تکیه بر غرایز شهودی مذهبی‌اند. «فرضیه امنیت وجودی» که توسط پیپا نوریس و رونالد اینگلهارت مطرح شده، بیان می‌کند که سطح دین‌داری در یک جامعه با میزان احساس امنیت جانی، رفاه مادی و ثبات اجتماعی رابطه معکوس دارد. از منظر فرگشتی، دین به عنوان سازوکاری دفاعی برای کاهش اضطراب در محیط‌های پرخطر عمل می‌کند؛ بنابراین هنگامی که جوامع از طریق توسعه اقتصادی به «امنیت وجودی» دست می‌یابند، نیاز فرگشتی به دین کاهش یافته و فرایند سکولاریسم شتاب می‌گیرد. این فرضیه توضیح می‌دهد چرا در کشورهای با رفاه بالا مانند اسکاندیناوی دین‌داری به پایین‌ترین سطح رسیده، در حالی که در جوامع جنگ‌زده دین همچنان ابزاری حیاتی برای بقای روانی و همبستگی گروهی باقی مانده است. نقدهای بیرونی و دیدگاه‌های مخالف روان‌شناسی فرگشتی دین با وجود پیشرفت‌های چشمگیر، از سه جهت مورد انتقاد جدی قرار گرفته است: از سوی دانشمندان علوم طبیعی و اجتماعی که روش‌شناسی آن را زیر سؤال می‌برند، از سوی فیلسوفان و متکلمانی که پیامدهای معرفت‌شناختی آن را نقد می‌کنند، و از سوی کسانی که معتقدند این رویکرد بُعد عمیق‌تری از دین را نادیده می‌گیرد. نقدهای روش‌شناختی و علمی منتقدانی مانند استیون جی گولد مطرح کرده‌اند که بسیاری از تبیین‌های فرگشتی دربارهٔ دین «داستان‌های همین‌جوری» هستند — روایت‌هایی که به دلیل ماهیت تاریخی‌شان نه قابل آزمایش تجربی‌اند و نه قابل ابطال. به گفته آن‌ها، اینکه بتوان برای هر رفتاری یک داستان فرگشتی ساخت، لزوماً به معنای درستی آن داستان نیست. از زاویه‌ای دیگر، پیتر ریچرسون و رابرت بوید استدلال می‌کنند که روان‌شناسی فرگشتی با تمرکز بیش از حد بر انتخاب ژنتیکی، نقش کلیدی «فرگشت فرهنگی» را نادیده می‌گیرد. به باور آن‌ها، بسیاری از ویژگی‌های دینی نه از طریق ژن‌ها، بلکه از طریق انتقال فرهنگی انباشته‌شده در طول نسل‌ها شکل گرفته‌اند و تحلیل صرفاً بیولوژیک نمی‌تواند این پیچیدگی را توضیح دهد. نقدهای فلسفی و خداباورانه در کنار نقدهای علمی، متفکرانی نظیر آلوین پلانتینگا و جاستین بارت چالش‌های معرفت‌شناختی مهمی مطرح کرده‌اند که ناظر به پیامدهای فلسفی این رویکرد است. پلانتینگا استدلال می‌کند که تبیین منشأ فرگشتی باورهای دینی لزوماً به معنای رد حقیقت یا اعتبار آن باورها نیست — این همان چیزی است که در فلسفه «مغالطه ژنتیک» نامیده می‌شود. توضیح «چگونگی» پیدایش یک باور، صدق یا کذب آن را تعیین نمی‌کند؛ درست همان‌طور که توضیح فرگشتی توانایی ریاضی انسان، اعتبار قضایای ریاضی را زیر سؤال نمی‌برد. پلانتینگا در استدلال فلسفی «برهان فرگشتی علیه طبیعت‌گرایی» یک قدم فراتر می‌رود و استدلال می‌کند که اگر ذهن انسان صرفاً برای بقا فرگشت یافته باشد، اعتماد به یافته‌های همین ذهن برای درک حقیقت — از جمله خود نظریه‌های فرگشتی — با چالش جدی روبروست؛ زیرا در انتخاب طبیعی، بقا بر حقیقت اولویت دارد و هیچ تضمینی وجود ندارد که مغز بقامحور ما تصویر درستی از جهان به ما بدهد. او میان «تمایلات شناختی جهانی» — مانند آمادگی ذهنی برای پذیرش ناظر فوق‌طبیعی — و «محتوای فرهنگی خاص» تمایز قائل می‌شود و استدلال می‌کند که فرایندهای فرگشتی تنها بستری پذیرا برای دین ایجاد می‌کنند، نه محتوای آن را. جزئیات و تفاوت‌های کلامی باورها توسط محیط و یادگیری اجتماعی شکل می‌گیرند و نباید این دو سطح را با یکدیگر خلط کرد. نادیده گرفتن تجربه دینی شخصی ویلیام جیمز در کتاب انواع تجربه دینی (۱۹۰۲) استدلال کرد که تجربه دینی عمیق‌ترین و واقعی‌ترین تجربه‌ای است که انسان می‌تواند داشته باشد و تقلیل آن به کارکردهای اجتماعی، ماهیتش را از دست می‌دهد. او در کتاب انسان در جستجوی معنا نشان داد که در اردوگاه‌های مرگ، آنچه بقا را تعیین می‌کرد نه قدرت جسمی بلکه داشتن «دلیلی برای زیستن» بود — چه دینی چه غیردینی. یکی از پاسخ‌های روان‌شناسی فرگشتی به این نقد از طریق فرضیه جهان عادل ارائه می‌شود. ملوین لرنر نشان داد که مغز انسان به‌طور بنیادی نیاز دارد باور کند جهان منصفانه است و رویدادها دلیل و نظم دارند — زیرا این باور توانایی برنامه‌ریزی بلندمدت و رفتار هدفمند را فعال می‌کند. دین با تأیید این باور — که جهان تحت نظم الهی است و هر چیزی دلیلی دارد — مستقیماً این نیاز شناختی را برآورده می‌کند و بار استرس مزمن را کاهش می‌دهد. از این منظر، آرامش‌بخشی دین نه تنها با توانایی زیستی در تضاد نیست، بلکه از طریق کاهش بار استرس مزمن، سلامت و طول عمر را افزایش می‌دهد. دیوید اسلوان ویلسون استدلال می‌کند که ادیان «ابرموجوداتی» هستند که با یکدیگر در رقابت فرگشتی‌اند و ادیانی که هم معنا و آرامش می‌بخشیدند و هم رفتارهای همکاری‌محور و تولیدمثل را تشویق می‌کردند، در طول تاریخ پیروان بیشتری جذب کردند. | ## جمع‌بندی | از منظر ویلسون، روان‌شناسی فرگشتی نه مدافع ادیان است و نه منتقد آن‌ها — بلکه ابزاری برای فهمیدن چرایی ماندگاری و تحول آن‌هاست.