موضوع مقاله: سیروس قایقران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیروس قایقران | مقدمه: سیروس قایقران شیجانی (۱ بهمن ۱۳۴۰ – ۱۸ فروردین ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال ایرانی و یکی از بازیکنان معروف و بزرگ در ایران و اولین کاپیتان شهرستانی تیم ملی ایران بود. | ## بخش 1: سیروس قایقران | او یکی از نمادهای فوتبال و ورزش ایران در جوان‌مردی و پهلوانی در زمینهٔ اخلاقی در کنار غلامرضا تختی برای جامعهٔ ایران است. آغاز زندگی سیروس قایقران شیجانی، در روز یک‌شنبه ۱ بهمن ۱۳۴۰ در محلهٔ کلویر بندر انزلی متولد شد. سیروس از کودکی به فوتبال در زمین‌های خاکی کلویر روی آورد و به عضویت تیم فوتبال منتخب آموزشگاه‌ها درآمد. وی در سن ۱۶ سالگی در سال ۱۳۵۶ موفق شد در تیم‌های نوجوانان و جوانان ملوان استعدادهای خود را به نمایش بگذارد و ملوان را به رتبهٔ قهرمانی باشگاه‌های گیلان رساند. قایقران در سال ۱۳۶۳ به تیم ملی دعوت شد و در سال ۱۳۶۷ تنها فوتبالیست شهرستانی بود که دهداری بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایران را به بازوان او بست. در سال ۱۳۶۷ در مسابقات فوتبال جام ملتهای آسیا در قطر، تیم ملی ایران با رهبری سیروس به مقام سومی دست یافت و در سال ۱۳۶۹ تیم ایران را با گل‌هایش پس از ۲۰ سال به قهرمانی در بازی‌های آسیایی پکن رساند. سیروس سپس به تیم الاتحاد قطر (الغرافه قطر فعلی) پیوست و بعد از مدتی بازی در قطر، به تیم ملوان پیوست و با این تیم قهرمان جام حذفی ایران و راهی مسابقات قهرمانی باشگاه‌های آسیا شد. وی در سال ۱۳۷۶ به تیم دسته دومی مسعود هرمزگان پیوست و مدتی در آن‌جا مشغول به مربی‌گری شد. در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ قایقران بارها تمایل خود را برای بازگشت به ملوان به عنوان بازیکن یا مربی اعلام کرد. درگذشت قایقران در روز سه‌شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۷۷، وقتی که برای تعطیلات نوروز همراه خانواده‌اش به انزلی رفته بود، در حالی که همراه فرزندش (راستین قایقران)، همسرش (افسانه اسدان) و برادرهمسرش (ایمان اسدان) در اتومبیل خود از انزلی عازم تهران بود در حوالی امامزاده هاشم با کامیون حاوی الوار تصادف نمود که منجر به فوت وی و فرزندش گردید. ماجرای تصادف خانوادگی از زبان افسانه اسدان، همسر سیروس قایقران افسانه اسدان، همسر قایقران که در آن سفر همراه او بود روز حادثه را این‌گونه روایت می‌کند: ساعت ۵/۲ بعد از ظهر از بندر انزلی به طرف تهران حرکت کردیم. سیروس پشت فرمان رنو بود و من بغل‌دستش، برادرم پشت من نشست و راستین هم پشت سیروس نشسته بود. من گفتم: سیروس، راستین فقط عاشق آب است، اگر نوشابه بخورد، باز هم آب می‌خواهد، برویم امامزاده هاشم آب بخوریم و صدقه هم بیندازیم. | ## بخش 2: سیروس قایقران | وقتی به امامزاده هاشم رسیدیم، سیروس دست کرد توی جیبش، پول را در آورد و به راستین داد و گفت: پسرم، آب که خوردی این پول را هم توی آن صندوق بینداز. انگار غم دنیا توی دلم بود، ولی بعد همگی پیاده شدیم و دست و رویمان را شستیم، آنجا یک شیر آب بود. چند ضربه به صورتم زدند که از درد به هوش آمدم و پرسیدم که چه اتفاقی افتاده و شوهر و بچه‌ام کجا هستند؟ خدا خیر بدهد دو تا آقا را که پیکان داشتند و می‌خواستند مرا به بیمارستان برسانند. من مردم را می‌دیدم که می‌رفتند و می‌آمدند و به داخل پیکان نگاه می‌کردند و سر تکان می‌دادند و می‌گفتند: بیچاره! یک لحظه دلم ریخت و شک کردم، دائم به خودم دلداری می‌دادم و می‌گفتم مگر امکان دارد که سیروس و راستین من بمیرند؟ اگر برای سیروس اتفاقی افتاده باشد، رشتی‌ها خیلی سیروس را دوست دارند و حتماً برایش پرده و حجله می‌زنند. امیدوار شدم و با خودم گفتم: حتماً اتفاقی نیفتاده و آن‌ها زنده‌اند و در بیمارستان بستری هستند. خوب که نگاه کردم و به چشم‌هایم فشار آوردم، دیدم نوشته‌شده: «سیروس قایقران» محکم بر سر و صورتم زدم، دیگر هیچ‌چیز نفهمیدم و تا رسیدن به منزل، همه‌اش بر سرم می‌کوبیدم. وقتی هم که سر کوچه خودمان رسیدیم، دیدم همه جا اعلامیه زده شده و حتی جلوی در خانهٔ ما اعلامیه زده بودند. ولی در این روزهای آخر، خیلی مهربان‌تر و بامحبت‌تر شده بود و هیچ‌وقت به من یا راستین در این مدت نه نگفت و هرگز بی‌احترامی و بی‌وفایی از سیروس ندیدم، به‌جز در این سفر آخری که بی‌وفایی کرد و مرا با خود نبرد. یک‌شب در اوایل عید همان سال سیروس روی تختخواب دراز کشیده بود و راستین هم پیش او بود. تنها کاپیتانی که در شرایط آن زمان که برخی شهرستانی‌ها را مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند با خلاقیت‌ها و مهارت‌های خود به کاپیتانی تیم ملی رسید. | ## بخش 3: سیروس قایقران | سیروس عشق خاصی به انزلی و ملوان داشت، خودش می‌گفت: بهترین مطلبی که درباره من در مطبوعات نوشته‌شده این است: عجب قایقرانی دارد این ملوان. سیروس در سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۳ یک چمدان افتخار برای ملوان کسب کرد و مهره مار انزلی‌چی‌ها در میدان‌های دوزخی لقب گرفت. سیروس در ۲۳ سالگی به تیم ملی دعوت شد و چند سال بعد بازوبند کاپیتانی تیم ملی را به بازوی خود بست تا به مرد مورد اعتماد دهداری در مستطیل سبز بدل شود. خاطرهٔ پرویز قایقران، پدر سیروس قایقران پرویز قایقران، پدر سیروس قایقران گفت: او اولین فرزندم بود. اولین سالی که به تیم ملی دعوت شد با محمود فکری به تهران رفت و دو روز بعد با گرم‌کن و بی‌پول برگشت. چیزی به ما نگفت اما چند روز بعد فهمیدیم که لباس‌های آن‌ها را در اردو زدند تا دیگر در تمرینات حاضر نشوند. او از نظر مالی کمکی به من نکرد، ولی بعدها متوجه شدم که پول‌هایش را به مردم نیازمند می‌داد. سردیس سردیس قایقران در فروردین ۱۳۹۵ ساخته و در بلوار ساحلی بندر انزلی نصب شد، در شهریور ۱۳۹۸ تصاویری از سردیس شکسته‌شدهٔ او در فضای مجازی منتشر شد که با انتقادات زیاد افراد و به ویژه شهروندان بندر انزلی مواجه شده بود. افتخارات مقام سومی در جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۸ با تیم ملی فوتبال ایران قهرمان بازی‌های آسیایی پکن ۱۹۹۰ با تیم ملی فوتبال ایران اولین کاپیتان شهرستانی تیم ملی فوتبال ایران قهرمان جام حذفی کشور قهرمان گروه مقدماتی آسیا با ملوان بندر انزلی نایب‌قهرمانی لیگ استانی قدس با منتخب گیلان بازی‌های ملی سیروس قایقران در ۱۰۰ مسابقهٔ ملی حضور داشت که ۴۳ بازی، رسمی بوده است. در ۲۱ بازی کاپیتان تیم ملی بوده و ۱۴ گل برای تیم ملی به ثمر رسانده است که بهترین آن‌ها به تیم کره جنوبی در نیمه نهایی بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن بود. وی اولین بازی ملی خود را در ۳۰ دی‌ ۱۳۶۳ برابر یوگسلاوی و آخرین بازی ملی‌اش را در ۲۶ فروردین ۱۳۷۲ برابر بوسنی انجام داد، اولین کاپیتانی تیم ملی را در ۱۱ آذر ۱۳۶۷ برابر قطر به عهده گرفت. در ۲۱ بازی کاپیتان تیم ملی بوده و ۱۴ گل برای تیم ملی به ثمر رسانده است که بهترین آن‌ها به تیم کره جنوبی در نیمه نهایی بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ در پکن بود. اولین بازی ملی را در ۳۰ دی ماه ۱۳۶۳ برابر یوگسلاوی و آخرین بازی ملی را در ۲۶ فروردین ۱۳۷۲ برابر بوسنی انجام داد. | ## جمع‌بندی | سابقهٔ مربی‌گری کشاورز تهران (با این تیم به مقام سوم لیگ کشور رسید) مسعود هرمزگان شمارهٔ پیراهن قایقران با پیراهن شمارهٔ ۹ بازی می‌کرد.