موضوع مقاله: زبان کره‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زبان کره‌ای | مقدمه: زبان کره‌ای (کره جنوبی: ، هانگوگوٰ ; کره شمالی: ، چوسوٰنمال) یک زبان طبیعی از خانواده زبانی زبان‌های کره‌ای است و زبان مادری حدود ۸۰ میلیون نفر مردم کره‌ای‌تبار و زبان رسمی و ملی هر دو کشور کره شمالی و کره جنوبی (از نظر جغرافیایی کره) است. | ## بخش 1: زبان کره‌ای | فراتر از کره، این زبان به عنوان یک زبان اقلیت در بخش‌هایی از چین، یعنی استان جی‌لین، و به‌طور خاص ولایت یانبیان و شهرستان چانگ‌بای، شناخته می‌شود. همچنین کره‌ای‌های ساخالین در بخش‌هایی از ساخالین، جزیره روسی در شمال ژاپن، و کره‌ای‌های مهاجر در بخش‌هایی از آسیای میانه نیز بدان سخن می‌گویند. این زبان دارای چند خویشاوند منقرض‌‌شده‌ است که همراه با زبان ججویی جزیره ججو و خود کره‌ای - خانواده فشرده زبان‌های کره‌ای را تشکیل می‌دهند. سلسله مراتب جامعه کره منجر به ایجاد سامانه‌ای از سطوح گفتاری و عنوان‌های افتخاری می‌شود که نشان‌دهنده میزان رسمی بودن هر موقعیت است. زبان کره‌ای نوین به خط کره‌ای (한글 در کره جنوبی، 조선글 در کره شمالی) نوشته می‌شود، سامانه‌ای که در سده پانزدهم برای این منظور توسعه یافت، اگرچه در سده بیستم به خط اصلی تبدیل شد. این خط از ۲۴ حرف اصلی (جامو) و ۲۷ حرف پیچیده که از حروف پایه تشکیل شده‌اند، استفاده می‌کند. کره‌ای هنگامی که برای نخستین بار در متون تاریخی ثبت شد، تنها یک زبان گفتاری بود. در آن دوره همه آثار مکتوب کره به زبان چینی کلاسیک نگهداری می‌شدند، که هیچ‌گاه برای کسی که فقط کره‌ای می‌دانست، قابل درک نبوده‌است. بعدها، نویسه‌های چینی اقتباسی برای کره‌ای، هانجا ، برای نوشتن این زبان در بیشتر تاریخ کره مورد استفاده قرار گرفت و هنوز هم به میزان محدودی در کره جنوبی، به ویژه در علوم انسانی و مطالعه متون تاریخی استفاده می‌شود. از آغاز سده بیست و یکم، جنبه‌هایی از فرهنگ کره‌ای از طریق جهانی شدن و صادرات فرهنگی به کشورهای دیگر گسترش یافته‌است. به این ترتیب، علاقه به فراگیری زبان کره‌ای (به عنوان یک زبان خارجی) با اتحادهای طولانی مدت، مشارکت نظامی و دیپلماسی کره‌ ای ها با دیگر کشورها از زمان پایان جنگ جهانی دوم و جنگ کره ایجاد شده‌است. کره‌ای در کنار زبان‌هایی مانند چینی و عربی در بالاترین میزان سختی برای انگلیسی‌زبانان توسط وزارت دفاع ایالات متحده قرار دارد. نام‌ها نام‌های کره‌ای این زبان بر اساس نام‌های کره هستند که در کره جنوبی و کره شمالی استفاده می‌شود. این نام بر اساس همان نویسه‌های هان ( «ملت» + «زبان») است که در تایوان و ژاپن نیز برای اشاره به زبان‌های ملی مربوط استفاده می‌شود. این نام، از نام کره‌ای شمالی برای کره (جوسئون) گرفته شده‌است، نامی که از دودمان چوسان (جوسئون) تا زمان اعلام امپراتوری کره باقی مانده‌است. در سرزمین اصلی چین، پس از برقراری روابط دیپلماتیک با کره جنوبی در سال ۱۹۹۲، اصطلاح یا شکل کوتاه چائویو معمولاً برای اشاره به زبان معیار کره شمالی و یانبیان استفاده می‌شود، در حالی که هانگویو یا شکل کوتاه هانیو برای اشاره به زبان معیار کره جنوبی استفاده می‌شود. تاریخ زبان کره‌ای نوین از کره‌ای میانه، که به نوبهٔ خود از کره‌ای باستان آمده، ریشه می‌گیرد، که خود حاصل زبان نیاکره‌ای است که به‌طور کلی پیشنهاد می‌شود که میهن زبانی خود را داشته باشد. ویتمن (۲۰۱۲) پیشنهاد می‌کند که کره‌ای‌های نخستین، که قبلاً در کره شمالی حضور داشتند، در حدود ۳۰۰ سال پیش از میلاد به بخش جنوبی شبه‌جزیره کره گسترش یافتند و با سفال‌گران ژاپنی‌تبار دوره میومان همزیستی کردند (یا آن‌ها را جذب کردند). هر دو بر یکدیگر تأثیر داشتند و تأثیر بنیادی بعدی تنوع درونی هر دو خانواده زبانی را کاهش داد. نویسه‌های چینی همراه با بودیسم در دوران سه پادشاهی نخست در سده اول پیش از میلاد وارد کره شدند. از آن‌ها برای ایجاد خط کره‌ای اقتباس شد که به هانجا معروف شد و به عنوان خط اصلی برای نوشتن زبان کره‌ای برای بیش از یک هزار سال در کنار خط‌های آوایی مختلفی که بعداً اختراع شدند همانند ایدو، گوگیئول و هیانگ‌چال، باقی ماند. او احساس می‌کرد که هانجا برای نوشتن کره‌ای ناکافی است و این باعث استفاده بسیار محدود از آن شد. هانگول «خط محاوره‌ای» نامیده شد و به سرعت در سراسر کشور برای افزایش سواد گسترش یافت. هانگول به‌طور گسترده در تمام طبقات کره‌ای استفاده فراگیر شد اما اغلب به عنوان «خط زنانه» با آن برخورد می‌شد و نخبگان و اشراف آن را نادیده گرفته و هانجا را به عنوان «خط واقعی» می‌خواندند. از آنجایی که تعداد کمی از مردم می‌توانستند هانجا را بفهمند، پادشاهان کره در اوایل سده شانزدهم برای همه طبقات کره‌ای، از جمله دهقانان و بردگان بی‌سواد، گاهی اعلامیه‌های عمومی را که به‌طور کامل به هانگول می‌نوشتند و منتشر می‌کردند. در سده هفدهم، طبقه اشراف یانگ‌بان نامه‌های هانگول را با بردگان رد و بدل می‌کردند که نشان می‌دهد میزان سواد هانگول در دوران چوسان بالا بود. امروزه هانجا به دلیل راحت نبودنش تا حد زیادی در زندگی روزمره استفاده نمی‌شود، اما همچنان برای مطالعات تاریخی و زبان‌شناسی اهمیت دارد. کره جنوبی و کره شمالی هیچ‌یک با یادگیری هانجا مخالف نیستند، اما آن‌ها دیگر به‌طور رسمی در کره شمالی استفاده نمی‌شوند و استفاده از آن‌ها در کره جنوبی عمدتاً برای شرایط خاص مانند روزنامه‌ها، مقالات علمی و ابهام‌زدایی محفوظ است. از زمان جنگ کره، طی ۷۰ سال جدایی، تفاوت‌هایی میان شمال و جنوب در زبان کره‌ای معیار ایجاد شده است، از جمله تفاوت‌هایی در تلفظ و واژگان انتخاب‌شده، اما این تفاوت‌های جزئی را می‌توان در هر یک از گویش‌های کره‌ای یافت که هنوز هم تا حد زیادی قابل درک متقابل هستند. پراکندگی جغرافیایی کره‌ای توسط مردم کره در کره جنوبی و کره شمالی و جوامع مهاجر کره‌ای در بسیاری از کشورها از جمله جمهوری خلق چین، ایالات متحده، ژاپن و روسیه صحبت می‌شود. در حال حاضر، کره‌ای پس از انگلیسی، ژاپنی و روسی چهارمین زبان خارجی محبوب در چین است. اقلیت‌های کره‌ای زبان در این کشورها وجود دارند، اما به دلیل همگون‌سازی فرهنگی در کشورهای میزبان، همه کره‌ای‌تبارها ممکن است به آن تسلط کامل نداشته باشند. این زبان همچنین همراه با چینی ماندارین یکی از دو زبان رسمی ولایت خودمختار یانبیان کره‌ای چین است. در کره جنوبی نهاد نظارتی کره‌ای مؤسسه ملی زبان کره‌ای است که با فرمان ریاست جمهوری در ۲۳ ژانویه ۱۹۹۱ ایجاد شد. | ## بخش 2: زبان کره‌ای | در کره شمالی نهاد نظارتی زبان «پژوهشکده زبان فرهنگستان علوم اجتماعی» (، ساهوئ گواهاگ‌وُن اوٰهاگ یوٰنگوُسو) است. در چین نیز «کمیسیون تنظیم مقررات زبان کره‌ای چین» (중국조선어규범위원회 / 中国朝鲜语规范委员会، جوُنگگوک جوسوٰنوٰگیوبوٰموئوُنهوئ) به تنظیم زبان می‌پردازد. زبان معیار هر دو کره جنوبی و کره شمالی مبتنی بر گویش منطقه اطراف سئول است (که به عنوان هانیانگ برای ۵۰۰ سال پایتخت کره عصر چوسان بوده‌است) گویش معیار کره شمالی پس از جنگ کره تحت تأثیر گویش پیونگ‌یانگ قرار گرفته‌است. همه گویش‌های کره‌ای شبیه به یکدیگر و تا حد زیادی قابل درک متقابل هستند (به استثنای عبارات خاص گویش یا واژگان غیرمعیار منحصر به فرد برای گویش‌ها)، اگرچه گویش جزیره ججو به اندازه‌ای متفاوت است که گاهی به عنوان یک زبان جداگانه دسته‌بندی می‌شود. برخی از گویش‌ها محافظه‌کار هستند و آواهای کره‌ای میانه را حفظ می‌کنند (مانند z، β، ə) که از زبان معیار حذف شده‌اند، در حالی که برخی دیگر بسیار نوآورانه هستند. زبان مورد استفاده در شمال و جنوب نیز تفاوت‌هایی در تلفظ، املا، دستور زبان و واژگان نشان می‌دهد. برخی از زبان‌شناسان آن را در خانواده آلتایی گنجانده‌اند، اما خود خانواده اصلی آلتایی بیشتر پشتیبانی قبلی خود را از دست داده‌است. زبان خیتانی چندین مورد واژگانی مشابه با کره‌ای دارد که در سایر زبان‌های مغولی یا تونگوزی یافت نمی‌شود که نشان دهنده تأثیر کره‌ای بر خیتانی است. این فرضیه که زبان کره‌ای می‌تواند با ژاپنی مرتبط باشد به دلیل برخی همپوشانی در واژگان و ویژگی‌های دستوری مشابه که توسط محققانی مانند ساموئل ئی. , سرگی آناتولیویچ استاروستین (۱۹۹۱) حدود ۲۵ درصد از همزادان بالقوه را در فهرست ۱۰۰ واژه‌ای سوادش ژاپنی-کره‌ای یافت. برخی از زبان‌شناسان مربوط به موضوع میان ژاپنی و کره‌ای، از جمله الکساندر ووین، استدلال کرده‌اند که شباهت‌های ذکر شده به دلیل هیچ رابطه ژنتیکی نیست، بلکه بیشتر به دلیل یک اثر همگرایی و وام‌گیری سنگین، به ویژه از کره‌ای باستان به ژاپنی باستان غربی است. یک مثال خوب ممکن است سام کره‌ای میانه و آسا ژاپنی به معنای «شاهدانه» باشد., also found in به نظر می‌رسد که این واژه یک هم‌خانواده باشد چرا که در زبان‌های ژاپنی باستانی غربی و زبان‌های ریوکیویی شمالی به خوبی تأیید شده‌است، در ژاپنی باستانی شرقی فقط در ترکیبات دیده می‌شود و در سه گویش از گروه زبانی ریوکیویی جنوبی وجود دارد. همچنین واژه وو به همان معنای «شاهدانه» در زبان‌های ژاپنی باستانی غربی و ریوکیویی جنوبی تأیید شده‌است؛ بنابراین، فرض یک وام‌واژه قابل قبول است. گروهی از پژوهشگران نیز پیشنهاد کرده‌اند که ردپایی از یک زیرلایه پیش از نیوخ در کره‌ای وجود دارد. بر اساس این فرضیه، گونه‌های نیای نیوخ یک بار پیش از ورود کره‌ای‌زبانان در شبه‌جزیره کره پراکنده شده‌اند. پیراینده‌ها عموماً پیش از واژگان پیرایش‌شده قرار می‌گیرند و در مورد پیراینده‌های فعل، می‌توان به صورت گروهی بدان افزود. ساختار جمله یا شکل اصلی یک جمله کره‌ای نهاد-مفعول-فعل (SOV) است، اما فعل تنها عنصر ضروری و غیرقابل حرکت است و ترتیب واژگان بسیار انعطاف‌پذیر است، مانند بسیاری از زبان‌های پیوندی دیگر. پرسش: «آیا [شما] به فروشگاه رفتید؟» gage-e ga-syeo-sseo-yo فروشگاه + [نشانگر مکان صرف (قاعده انقباض) + زمان گذشته (زبان)|گذشته + وجه التزامی|التزامی + [نشانگر مودبانه پاسخ: «بله.» (یا ) ye (یا ne) بله رابطه میان یک گوینده/نویسنده و نهاد و مخاطبان در دستور زبان کره‌ای بسیار مهم است. رابطه میان گوینده/نویسنده و مرجع نهاد جمله در عنوان‌های افتخاری و رابطه میان گوینده/نویسنده و مخاطب در سطح گفتار منعکس می‌شود. صرف حالتهای اسم در زبان کره‌ای، بعنوان یک زبان التصاقی، بسته به نوعِ شمارش، حداقل هشت حالت دستوری برای اسم‌ها وجود دارد، اسمی/فاعلی، موضوعی، مفعولی، مالکیت (یا اضافی)، ظرفی، مکانی (یا افتراقی), ابزاری (یا جهتی)، و متممی. در زبان کره‌ای، انتخابِ نوعِ پسوند بسته به این دارد که آیا اسم مختوم به حرفی صامت است یا مصوت. +جدول صرفی اسم کره‌ای (با برگردانِ «اصلاح‌شده»)حالتپسوند «مدرسه، مکتب» «استادیوم» «استادیوم‌ها»اسمی/فاعلی موضوعی مفعولی مالکیت ظرفی مکانی ابزاری متممی (رسمی) متممی (محاوره‌ای) همراهی (رسمی) همراهی (محاوره‌ای) عنوان‌های افتخاری هنگامی که در مورد فردی برتر از نظر موقعیت صحبت می‌شود، یک گوینده یا نویسنده معمولاً از اسم‌های خاص یا پایان‌های فعلی برای نشان دادن برتری نهاد جمله استفاده می‌کند. به‌طور کلی، اگر فردی از بستگان مسن‌تر، غریبه‌ای با سن تقریباً برابر یا بزرگ‌تر، یا کارفرما، معلم، مشتری یا موارد مشابه باشد، از نظر موقعیت برتر است. اگر فردی جوان‌تر، دانش‌آموز، کارمند یا مانند آن باشد، از نظر موقعیت برابر یا پایین‌تر است. امروزه پایان‌های خاصی وجود دارد که می‌توان آن را در جملات اظهاری، استفهامی و دستوری و هر دو جمله افتخاری یا عادی به کار برد. طبقه‌ها و دسته‌های مردم دارای الگوها و کاربردهایی بسیار پیچیده‌تر و طبقه‌بندی‌شده‌تر از آنچه امروزه استفاده می‌شود، داشتند. عنوان‌های افتخاری در کره معاصر اکنون برای افرادی استفاده می‌شود که از نظر صمیمیت دور یا از نظر موقعیت برتر هستند، استفاده می‌شود. سطوح گفتار در زبان کره‌ای، صرف افعال بر اساس شخص نمی‌باشد، بلکه بر اساس زمان و همین‌طور سطحِ ادب در گفتار می‌باشد. این سطوح بازتاب‌دهندهٔ میزانِ رسمیتِ شرایط و نوعِ ارتباط و تفاوتِ درجه (در سن، مقام، علم، یا هر موضوع مربوطهٔ دیگر) بین گویندگان می‌باشد. برخلاف عنوان‌های افتخاری - که برای نشان دادن احترام به نهاد (فردی که از او صحبت می‌شود) استفاده می‌شوند - سطوح گفتار برای نشان دادن احترام به مخاطبان گوینده یا نویسنده (فردی که با او صحبت می‌شود) استفاده می‌شود. این سه سطح شامل موارد زیر می‌شود «رسمیِ خاشعانه» (، hasosŏch'e): بطور مثال برای صحبت با سلطان و مشابه‌ آن در گذشته، در متونِ دینیِ مسیحی و بودایی. «رسمیِ مؤدبانه» (، hasipsioch'e):‌ بطور مثال برای صحبتِ مجری تلویزیون با بیننده‌ها، فروشنده با مشتری‌ها، اولین مراوداتِ دو شخصِ‌ غریبه، و همین‌طور اصطلاحات روزمرهٔ خاص چون «خوشوقت از دیدار شما» (، 만나서 반갑습니다) «نیمه رسمی» (، haoch'e): میانِ افرادِ میانسال در مکالمات روزمره، در مکالماتِ معیار زبان‌آموزی در کرهٔ شمالی، بر روی تابلوها و اعلان‌ها. «غیر رسمی مؤدبانه» (، haeyoch'e): مورد استفاده در کتب زبان‌آموزی، بین افرادِ هم‌سن و هم‌درجه مانند همکارانی در اداره. «غیر رسمی خنثی» (، hagech'e): برای صحبتِ مؤدبانه با افرادِ جوان‌تر در خانواده یا شاگرد و زیردست، مثلا عمویی با برادرزادگانِ خود یا استاد دانشگاه با دانشجویان. | ## بخش 3: زبان کره‌ای | این دو شامل «رسمی غیرمؤدبانه» (، haerach'e): با دوستان و اقوامِ هم‌نسل و هم‌سن، با کودکان، در محاوره و نوشتارِ خومانی. «غیرمؤدبانهٔ مأنوس» (، haech'e): با دوستانِ نزدیک و اقوامِ هم‌نسل و هم‌سن، با کودکان. امروزه، سخنرانان نسل جوان دیگر خود را موظف نمی‌دانند که توجه معمول خود را نسبت به مرجع کاهش دهند. این از روی بی‌احترامی نیست، بلکه نشان‌دهنده صمیمیت و نزدیکی رابطه میان دو گوینده است. دگرگونی در ساختارها و نگرش‌های اجتماعی در جامعه‌ای که به سرعت در حال تغییر امروز است، تغییری در نحوه صحبت کردن افراد ایجاد کرده‌است. پسوندهای صرفی بر اساس اینکه آیا بن فعل مختومه به حرف صامت یا مصوت است (و کدام حرف مصوت) می‌تواند دچار تغییراتی شود. جدول زیر، صرف فعل نمومه در زمان‌ها و حالت‌های خاص بوده، و در هر زمان و حالت، بترتیب چهار صرفِ «رسمی مؤدبانه»، «رسمی غیر مؤدبانه»، «غیر رسمی مؤدبانه»، و «غیر رسمی غیر مؤدبانه» ارائه شده است. +جدول صرفی فعل (با برگردانِ «اصلاح‌شده») «خوردن» «دانستن» «دیدن» «ملاقات کردن» مضارع اخباری ماضی اخباری مضارع پرسشی ماضی پرسشی پیشنهادی امری واژگان هسته واژگان کره‌ای از واژگان بومی کره‌ای تشکیل شده‌است. با این حال، بخش قابل توجهی از واژگان، به ویژه آن‌هایی که بیانگر ایده‌های انتزاعی هستند، واژگان چینی-کره‌ای (منشأ چینی) هستند. به میزان بسیار کمتر، برخی از واژگان نیز از مغولی و زبان‌های دیگر وام گرفته شده‌اند. واژگان کره شمالی نشان‌دهنده تمایل به ترجیح زبان کره‌ای بومی بر چینی-کره‌ای یا وام‌گیری‌های خارجی است، که به ویژه با اهداف سیاسی اخیر دولت با هدف از بین بردن تأثیرات خارجی بر زبان کره‌ای در شمال انجام شده‌است. در نتیجه، کره جنوبی ممکن است چندین وام چینی-کره‌ای یا خارجی داشته باشد که در کره شمالی نباشد. ترکیباتی که در کره یا ژاپن ساخته شده و با استفاده از خوانش چینی-کره‌ای نویسه‌های چینی خوانده می‌شوند. بنابراین کره‌ای درست مانند واژگان دیگر، دارای دو مجموعه از سامانه‌های اعداد است. با این حال، کره‌ای و چینی از نظر ژنتیکی به هم مرتبط نیستند و این دو مجموعه از واژگان کره‌ای کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند. همه تکواژهای چینی-کره‌ای مانند چینی تک هجایی هستند، در حالی که تکواژهای بومی کره‌ای می‌توانند چند هجایی باشند. واژگان چینی-کره‌ای عمداً در کنار حروف چینی متناظر برای یک زبان نوشتاری وارد شدند. جئونگ جائه-دو، یکی از گردآورندگان واژه‌نامه اوریمال کئون ساجئون، ادعا می‌کند که این نسبت چندان زیاد نیست. او اشاره می‌کند که واژه‌نامه‌های کره‌ای که در دوره استعمار گردآوری شده‌اند شامل بسیاری از واژگان چینی-کره‌ای نارایج هستند. بسیاری از واژگان دیگر نیز از زبان‌های غربی مانند آلمانی از طریق ژاپنی وام گرفته شده‌اند ( به معنای «شغل پاره‌وقت»، به معنای «حساسیت»، به معنای «گچ‌کیری»). برخی از واژگان غربی به‌طور غیرمستقیم از طریق ژاپنی در طول اشغال کره توسط ژاپن با الگوی صوتی ژاپنی وام گرفته شدند. بیشتر وام‌گیری‌های غربی غیرمستقیم اکنون بر اساس قواعد فعلی «هانگول‌نویسی» برای زبان غربی مربوط نوشته می‌شوند، گویی که مستقیماً وام گرفته شده‌اند. به دلیل چنین رواج زبان انگلیسی در فرهنگ و جامعه نوین کره جنوبی، وام‌گیری واژگانی اجتناب‌ناپذیر است. واژگان گویش جنوبی زبان کره‌ای تقریباً ۵٪ وام واژه (به استثنای واژگان چینی-کره‌ای) است. با این حال، به دلیل انزوای کره شمالی، چنین تأثیری در گفتار کره شمالی وجود ندارد. برای نمونه مؤسسه زبان دفاعی ایالات متحده، زبان کره‌ای را در رده ۴ با ژاپنی، چینی (ماندارین و کانتونی) و عربی قرار می‌دهد که به ۶۴ هفته آموزش نیاز دارد (در مقایسه با تنها ۲۶ هفته برای زبان‌های رده ۱ مانند ایتالیایی، فرانسوی و اسپانیایی) تا زبان‌آموز انگلیسی‌زبان به سطح کاری محدودی از مهارت برسد که در آن «قابلیت کافی برای برآورده کردن خواسته‌های اجتماعی معمول و الزامات شغلی محدود» را داشته باشد و «بتواند با موضوعات مشخص در زمان گذشته، حال و آینده برخورد کند.» به‌طور مشابه، دانشکده مطالعات زبان مؤسسه خدمات خارجی آمریکا، زبان کره‌ای را در رده چهارم، بالاترین سطح دشواری، قرار می‌دهد. در سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ شمار افراد غیرکره‌ای که زبان کره‌ای را مطالعه می‌کردند با افزایش شدیدی روبرو شد. موج کره‌ای در مراحل آغازین با گسترش سریال‌های درام و موسیقی پاپ کره‌ای در آسیای شرقی، جنوبی و جنوب شرقی وسعت گرفت و بعدها با رشد اینترنت و رسانه‌های اجتماعی به‌ویژه قرار گرفتن نماهنگ‌های پاپ کره‌ای روی یوتیوب به مفهومی جهانی تبدیل گشت.Yoon, Lina. در سال ۲۰۱۸، گزارش شد که افزایش محبوبیت کی-پاپ عامل افزایش شمار افرادی است که این زبان را در دانشگاه‌های ایالات متحده یادمی‌گیرند. دو آزمون پرکاربرد زبان کره‌ای به عنوان یک زبان خارجی وجود دارد: آزمون مهارت زبان کره‌ای (KLPT) و آزمون مهارت در زبان کره‌ای (TOPIK). آزمون مهارت زبان کره‌ای، آزمونی با هدف ارزیابی صلاحیت افراد غیربومی در زبان کره‌ای، در سال ۱۹۹۷ راه اندازی شد و ۱۷٬۰۰۰ شرکت‌کننده در سال ۲۰۰۷ داشت. از آن زمان تعداد کل افرادی که در TOPIK شرکت کرده‌اند از ۱ میلیون نفر فراتر رفته‌است و بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ داوطلب در سال ۲۰۱۲ در این آزمون شرکت کردند. زبان کره‌ای در ایران زبان کره‌ای در ایران نیز در حال محبوب شدن است که دلیل عمده آن گسترش موج کره‌ای در کشور همچون سراسر جهان است. | ## جمع‌بندی | هم‌اکنون رشته دانشگاهی زبان کره‌ای در ایران وجود ندارد اما در تهران و برخی از مراکز استان‌ها موسسات آموزش زبان کره‌ای راه‌اندازی شده‌است.