موضوع مقاله: کله‌پاک‌کن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کله‌پاک‌کن | مقدمه: کله‌پاک‌کن یک فیلم مستقل سیاه‌وسفید آمریکایی در سبک سوررئال و وحشت جسمی به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی دیوید لینچ است که در سال ۱۹۷۷ اکران شد. | ## بخش 1: کله‌پاک‌کن | لینچ همچنین تدوین فیلم را نیز خودش انجام داد و در ساخت موسیقی متن فیلم نیز نقش داشت. جک نانس، شارلوت استوارت، جین بیتس، جودیت آنا رابرتس، لارل نیر و جک فیسک بازیگران فیلم هستند. داستان فیلم دربارهٔ مردی به نام هِنری اسپنسر (با بازی جک نانس) است که در یک محوطهٔ صنعتی متروکه زندگی می‌کند و از کودک ناقصش که شکل‌وشمایلی غیرطبیعی دارد، مراقبت می‌کند. در طول فیلم، اسپنسر با رؤیاها یا توهماتی دربارهٔ بچه و یک زنِ داخلِ رادیاتور درگیر است. ساخت آن با حمایت انستیتوی فیلم آمریکا در دورانی که لینچ در آنجا مشغول به تحصیل بود، صورت گرفت و در نهایت هفت سال طول کشید. تصویربرداری اصلی کله‌پاک‌کن به‌خاطر مشکلات مالی چندین سال به‌طول انجامید و با کمک‌های فیسک و همسرش سیسی اسپیسک بود که پیشروی کار میسر شد. لینچ و طراح صدا، آلن اسپلت پس از عایق‌بندی و ضدصدا کردن استودیو، به‌مدت یک سال بر روی صدای این فیلم کار کردند. موسیقی متن کله‌پاک‌کن شامل ترانهٔ «در بهشت» است که پیتر آیورز برای این فیلم نوشت و همین‌طور یک موسیقی بی‌کلام با ارگ بادی اثرِ فتس والر. از زمان پخش فیلم، این اثر با نقدهای مثبتی روبرو شده و از لحاظ تجاری نیز موفق بوده و فیلمی کالت در نظر گرفته می‌شود. تصاویر سوررئال و گرایش‌های جنسی نهفته در درونمایهٔ فیلم عناصری کلیدی محسوب می‌شوند. در سال ۲۰۰۴، کتابخانهٔ کنگره، فیلم را برای حفظ و نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم قرار دارد. دختر زیباروی آن‌سوی راهرو جلوی هنری را در خارج آپارتمانش گرفته و به وی می گوید که دوست‌دخترش، مری، هنری را برای صرفِ شام با خانواده‌اش به خانه‌شان دعوت کرده‌است. هنری خواربارش را در آپارتمانش که پر از انباشته‌های خاک و گیاهان مرده است، رها می‌کند. سر میز شام از او می‌خواهند که مرغی را برش دهد؛ پرنده روی بشقاب حرکت کرده و پیچ‌وتاب می‌خورد و خونش هنگام بریدن فوران می‌کند. او به هنری می‌گوید که مری بچه او را به‌دنیا آورده و آن‌ها باید با هم ازدواج کنند. این زوج به آپارتمان یک‌اتاقۀ هنری می‌روند و به مراقبت از نوزاد می‌پردازند؛ ملفوفی قنداق‌شده با چهره‌ای غیرانسانی و شبیه به مار که مشابه اسپرماتوزونی است که پیش‌تر دیده شده بود. هنری سعی می‌کند که از بچه مراقبت کند و می‌فهمد که او برای نفس کشیدن تقلا می‌کند و درمی‌یابد که زخم‌های دردناکی در او شکل گرفته‌است. هنری دچار توهماتی می‌شود و دوباره مرد توی سیاره را می‌بیند و نیز زنی را که داخل رادیاتور سکونت دارد و بیشتر موجودات اسپرم‌مانند را زیر پا له می‌کند. پس از برخوردی جنسی با دختر زیبای آن‌سوی راهرو رؤیایی دیگر می‌بیند که در آن زن داخل رادیاتور آواز می‌خواند («در بهشت») و در حالی که بی‌قرار است، سرش کنده می‌شود و سر گریان بچه جایگزین آن می‌شود. پسربچه‌ای سر را پیدا می‌کند و به کارخانه مدادسازی می‌برد تا از آن چند پاک‌کن بسازند (دلیل عنوان فیلم). پس از بیدار شدن، هنری به‌دنبال دختر زیبای آن‌سوی راهرو می‌گردد اما او را با مردی دیگر می‌یابد. مشخص می‌شود که بچه پوست ندارد؛ نوارهایی اعضای داخلی بدنش را به یکدیگر وصل کرده بودند و پس از بریدن کهنه‌ها از هم جدا می‌شوند و بیرون می‌ریزند. پس از خاموشی کامل چراغ‌ها سیاره‌ای که در ابتدای فیلم دیده شد، جایگزین سر بچه می‌شود. پهلوی سیاره می‌ترکد و درون آن مرد توی سیاره با اهرم‌ها که اکنون جرقه‌هایی منتشر می‌کنند، کشاکش می‌کند. هنری به‌گرمی توسط زن داخل رادیاتور به آغوش کشیده می‌شود و در این حین هم نور سفید و هم نویز سفید شدت می‌گیرند؛ پیش از اینکه صفحه سیاه و بی‌صدا شود. بازیگران جک نانس در نقش هنری اسپنسر شارلوت استوارت در نقش مری ایکس آلن جوزف در نقش آقای ایکس جین بیتس در نقش خانم ایکس جودیت آنا رابرتس در نقش دختر زیباروی آن‌سوی راهرو لارل نیر در نقش زن داخل رادیاتور جک فیسک در نقش مرد توی سیاره درونمایه‌ها و تحلیل طراحی صدای کله‌پاک‌کن از عناصر کلیدی آن محسوب می‌شود. فیلم دارای مشخصه‌های بصری برجستهٔ فراوانی است که با صداهای اطرافشان نیز هماهنگ هستند؛ همان‌طور که «ناله‌های بی‌وقفه» و «محیط شنیداری تهییج‌کننده» با آن‌ها هماهنگ هستند. سروصدای مناطق صنعتی در پس‌زمینهٔ همهٔ صحنه‌های فیلم شنیده می‌شود و فضایی «تهدیدآمیز» و «اعصاب‌خردکن» ایجاد می‌کند. از این ترفند در کارهایی مانند هفت دیوید فینچر و کمدی سیاه بارتون فینک ساختهٔ برادران کوئن هم استفاده شده‌است. این فیلم همچنین روندی را در آثار بعدی لینچ در ارتباط دادن موسیقی داستانی به رویاها آغاز می کند؛ مانند وقتی که زن داخل رادیاتور در توالی طولانی رؤیاهای اسپنسر ترانهٔ «در بهشت» را می‌خواند. این رویه در «قسمت ۲» توئین پیکس هم وجود دارد که موسیقی حقیقی فیلم از رؤیاهای یکی از شخصیت‌ها به افکار بیداری او وارد می‌شود و همچنین در مخمل آبی روندی مشابه در آهنگ «در رؤیاها» از روی اوربیسن تکرار شده‌است. در اوایل فیلم لقاح دیده می‌شود؛ سپس هنری اسپنسر را شخصیتی می‌بینیم که از سکس می‌هراسد اما مجذوب آن است. حضور مکرر موجودات اسپرم‌مانند، از جمله بچه، در همه صحنه‌های جنسی فیلم دیده می‌شود. جذبهٔ نمایان «دختر همسایه‌ای» در زن داخل رادیاتور وقتی که در حین اجرای قطعه موسیقی‌اش با خشونت موجودات اسپرم‌مانند اسپنسر را له می‌کند و خشمگینانه به او خیره می‌شود، از بین می‌رود. شخصیت اسپنسر در فیلم یک آدم ساده و معمولیEveryman است؛ چهرهٔ بی‌حالت و لباس‌های ساده‌اش او را یک کهن‌الگوی راستین نگه می‌دارد. در طول فیلم اسپنسر گونه‌ای رخوت و سکونِ صلح‌جویانه و سرنوشت‌باور از خود نشان می‌دهد و می‌گذارد وقایع محیط اطرافش، بی‌آنکه تلاشی برای مدیریت آنها کند، رخ دهند. این رفتار منفعلانه در تنها اقدام وی در نقطه اوج فیلم به پایان می‌رسد؛ عمل بچه‌کشی ظاهری او تحت تأثیر رخدادهای تحکم‌آمیز و کنترل‌کننده زندگی‌اش هدایت می‌شود. تولید پیش‌تولید نویسنده و کارگردان، دیوید لینچ، پیش‌تر قصد داشت نقاش شود و در این زمینه درس خوانده بود و چندین فیلم کوتاه برای انیمیشن کردن نقاشی‌هایش ساخته بود. با این حال، در سال ۱۹۷۰ تمرکزش را معطوف فیلمسازی کرد و در ۲۴ سالگی بورسیه‌ای را در مرکز مطالعات پیشرفتهٔ فیلم در انستیتوی فیلم آمریکا پذیرفت. لینچ از این دوره بیزار بود و در نظر داشت ترک تحصیل کند اما پس از اینکه به او فرصت دادند تا فیلمی با فیلمنامه‌ خودش بسازد، نظرش عوض شد. او اصطبل‌های بلااستفاده دانشگاه را تبدیل به صحنه‌های فیلمبرداری کرد و در همانجا هم زندگی می‌کرد. به‌علاوه، عمارت گری‌استون که آن هم متعلق به انستیتوی فیلم آمریکا بود، برای بسیاری از صحنه‌ها استفاده شد. | ## بخش 2: کله‌پاک‌کن | لینچ در آغاز بر روی فیلمنامه‌ای با نام کمرباغGardenback کار کرده بود که بر اساس نقاشی او از پیکری خمیده بود که روی کمرش گیاه روییده بود. کمرباغ فیلمنامه‌ای سوررئالیستی درباره رابطهٔ جنسی نامشروع بود که حشره‌ای پیوسته در حال رشد را نشان می‌داد که نماد شهوت مردی برای همسایه‌اش بود. ماحصل این فیلمنامه، فیلمی به‌مدت حدوداً ۴۵ دقیقه می‌شد که انستیتوی فیلم آمریکا دریافت برای چنین فیلمنامهٔ غیرخطی‌ تمثیلی‌ای بیش از حد طولانی است. به‌جای آن، لینچ فیلم‌نامهٔ کله‌پاک‌کن را پیشنهاد داد که بر اساس یک رؤیاپردازی شکل گرفته بود که در آن یک پسربچه، سر مردی را به کارخانه مدادسازی می‌برد. چندین عضو هیئت‌مدیره انستیتوی فیلم آمریکا همچنان مخالف ساختن چنین کار سوررئالی بودند اما پس از اینکه رئیس فرانک دانیل تهدید کرد که اگر قرار باشد این کار رد شود، استعفا می‌دهد، با بی‌میلی پذیرفتند. رمان کوتاه مسخ (۱۹۱۵) اثر فرانتس کافکا و داستان کوتاه «دماغ» اثر نیکلای گوگول تأثیری قوی روی فیلمنامه کله‌پاک‌کن گذاشتند. با نگاهی به گذشته، لینچ نمی‌توانست به‌خاطر بیاورد که آیه از عهد عتیق بوده یا عهد جدید. لینچ در سال ۲۰۰۷ گفت: «باور کنید یا نه، کله‌پاک‌کن معنوی‌ترین فیلم من است.» همچنین تصور می‌رود که فیلمنامه این فیلم تأثیرگرفته از ترس لینچ از پدر بودن بوده‌است. دختر او، جنیفر، با اختلال شدید پاچنبری به‌دنیا آمده بود که نیازمند چندین جراحی ترمیمی در کودکی بود. جنیفر گفته که لقاح غیرمنتظره خود او و نقایص مادرزادی‌اش اساس درونمایه‌های فیلم بوده‌اند. فضای فیلم همچنین تأثیرگرفته از دوران زندگی لینچ در محله‌ای پرآشوب در فیلادلفیا شکل گرفته بود. لینچ و خانواده‌اش پنج سال از زندگی را در محیطی مملو از «خشونت، نفرت و چرک» گذراندند. آن ناحیه یک «منطقه فقیر جنایت‌زده» توصیف شده‌است که الهام‌بخش پس‌زمینه شهری کله‌پاک‌کن بود. لینچ با توصیف این دوره از زندگی‌اش گفت: «چیزهای بسیاری در فیلادلفیا دیدم که نمی‌توانستم باور کنم... زنی بالغ را دیدم که پستان‌هایش را به‌دست گرفته و مانند یک کودک صحبت می‌کرد و گله داشت که نوک پستان‌هایش درد می‌کند. انتخاب اولیهٔ بازیگران در سال ۱۹۷۱ آغاز و جک نانس سریعاً برای نقش اصلی انتخاب شد. آن‌ها در ابتدا به ساختِ کله‌پاک‌کن چراغ سبز نشان داده بودند؛ چرا که با دیدن فیلمنامه‌ای بیست‌ویک صفحه‌ای و با فرض نسبت معمول صنعت فیلم که هر صفحه فیلم‌نامه، معادل یک دقیقه فیلم است، تصور می‌کردند که مدت زمان کار بیش از بیست دقیقه نیست. این سوءتفاهم با کارگردانی موشکافانه خود لینچ همراه گشت و باعث شد که فیلم برای چندین سال در مرحله تولید باقی بماند. یک نمونه افراطی از این برنامه کاری سنگین و پرزحمت، صحنه‌ای از فیلم است که با باز کردن دری توسط شخصیت نانس شروع می‌شود و فیلمبرداری و ساخت ورودِ شخصیت او به درون اتاق، یک سال زمان برد. با این حال، نانس خود را وقف ساختن فیلم کرده بود و در تمام زمان ساخت فیلم، مدل موی نامتعارفی را که شخصیتش لازم داشت، حفظ کرد. فیلمبرداری با حمایت و کمک‌های مالی منظم از سوی دوست دوران کودکی لینچ، جک فیسک و همسر فیسک، سیسی اسپیسک، تولید فیلم چندین سال ادامه یافت. کولسن، فراهم شد که پیشخدمت بود و درآمدش را به او می‌داد و نیز توسط خود لینچ که در تمام طول تصویربرداری اصلی فیلم روزنامه پخش می‌کرد. در طی یکی از وقفه‌های متعدد در فیلمبرداری، لینچ توانست فیلم کوتاه مقطوع‌العضوThe Amputee را بسازد و از تمایل انستیتوی فیلم آمریکا به امتحان فیلم خام جدید پیش از اقدام به خرید عمده استفاده کند. این قطعه کوتاه با بازی کولسن همراه بود که همکاری‌اش با لینچ را با بازی در نقش تکنیسین برای کله‌پاک‌کن ادامه داد. دست‌اندرکاران تولید کله‌پاک‌کن بسیار کم بودند؛ متشکل از لینچ؛ طراح صدا آلن اسپلت؛ فیلمبردار هرب کاردوِل که کار را به دلایل مالی ترک کرد و فردریک المز جایگزین او شد؛ مدیر تولید و مسئول وسایل و لوازم صحنه، دورین اسمال و کولسن که در نقش‌های مختلفی کار کرد. لینچ چشمان آپارات‌چی‌ای را که بر روی راش‌های فیلم کار می‌کرد، برای پرهیز از افشای ماهیت وسیله صحنه می‌بست و او در مصاحبه‌های بعدی‌اش نیز از صحبت و توضیح درباره این جلوه‌ها امتناع کرده‌است. این وسیله صحنه — که نانس به آن لقب اسپایکSpike داده بود — شامل چندین قطعهٔ کارامد بود؛ گردن، چشم‌ها و دهانش قادر به حرکت و عمل مستقل بودند. لینچ نظرات سربسته‌ای در مورد وسیلهٔ صحنهٔ مورد استفاده‌اش ابراز نموده و گهگاه گفته که «در همین نزدیکی‌ها زاده شده بود» یا «شاید پیدا شده باشد». جان پترسون از گاردین حدس زده‌است که این وسیله از خرگوشی پوست‌کنده یا جنین بره ساخته شده باشد. این بچه را پیش‌درآمدی بر مولفه‌های دیگری از فیلم‌های لینچ مانند گریم جان مریک در مرد فیل‌نما (۱۹۸۰) و ماسه‌کرم‌های تلماسه (۱۹۸۴) می‌دانند. در طول تولید، لینچ روشی را آزمایش کرد که طی آن، مکالمه‌ای را که از لحاظ آوایی از آخر گفته شده، ضبط و صدای آن را برعکس پخش کرد. گرچه این روش در کله‌پاک‌کن استفاده نشد، لینچ در «قسمت ۲» مجموعه تلویزیونی توئین پیکس (۱۹۹۰) آن را به‌کار گرفت. لینچ همچنین در زمان ساختن فیلم به درون‌پویی متعالی علاقمند شد، رژیم غذایی گیاه‌خواری اختیار نمود و سیگار و الکل را ترک کرد. این دو برای عایق‌بندی استودیویشان پوشش ضدصدا تهیه و آماده کردند؛ استودیویی که تقریباً یک سال را در آن صرف ساختن و ویرایش جلوه‌های صوتی فیلم کردند. حاشیه صوتی فیلم به‌شدت چندلایه است؛ از جمله شامل پانزده صدای متفاوت که به‌طور همزمان با استفاده از چندین نوار صدا پخش می‌شوند. برای یکی از صحنه‌ها که در آن تختی به آرامی در استخری از مایع حل می‌شود، لینچ و اسپلت میکروفونی را درون یک بطری پلاستیکی قرار دادند و آن را در وان حمام غوطه‌ور کردند و صدای هوای دمیده‌شده از توی بطری را ضبط کردند. پس از یک نمایش آزمایشی و مواجهه با واکنش‌های منفی که لینچ معتقد است در آن حاشیه صوتی را با صدای خیلی بالایی میکس کرده بود، کارگردان بیست دقیقه از فوتیج فیلم را کاهش داد و طول فیلم را به ۸۹ دقیقه رساند. در میان فوتیج‌های بریده‌شده صحنه‌ای هست که کولسن به‌عنوان مامای بچه حضور دارد و در صحنه‌ای دیگر مردی با یک باتری ماشین دو زن را — که بازیگر یکی از آن‌ها باز هم کولسن است — شکنجه می‌کند و دیگر، صحنه‌ای که در آن اسپنسر با گربه‌ای مرده ور می‌رود. موسیقی متن حال‌وهوا و فضای کله‌پاک‌کن و موسیقی متن آن تحت تأثیر دوران فراصنعتی فیلادلفیا بود. لینچ در دورانی که برای تحصیل نقاشی در آکادمی هنرهای زیبای پنسیلوانیا در آن شهر زندگی می‌کرد، مجذوب ناامنی دائمی آنجا شد و آن را هم «مکانی ناسالم، پیچیده، خشن، هولناک و در حال گندیدن» و در عین حال «زیبا، اگر از زاویه‌ای درست آن را ببینید» توصیف نمود. دو آهنگ در آلبوم وجود دارد که یکی از آنها گزیده‌ای از موسیقی ارگ از فتس والر و دیگری ترانه «در بهشت» است که پیتر آیورز آن را برای فیلم نوشت. این آلبوم را پیش‌نمایی از سبک موسیقی دارک امبینت می‌دانند و وجود نویز در پس‌زمینه و نشانه‌های غیرموسیقیایی آن توسط مارک ریچاردسون از پیچفورک به شکل «صدا آهنگsound track (دو واژه) به معنای واقعی کلمه» توصیف شده‌است. | ## بخش 3: کله‌پاک‌کن | در شب افتتاحیه فیلم بیست‌وپنج نفر حضور داشتند و بیست‌وچهار نفر شب بعد آن را دیدند. در طی یک دوره نمایش در نیویورک و لس آنجلس به‌مدت تقریباً دو سال، انیمشین کوتاه مارچوبه (۱۹۷۹) ساخته‌شده توسط سوزان پیتSuzan Pitt در کنار کله‌پاک‌کن نمایش داده می‌شد. کله‌پاک‌کن یک موفقیت تجاری بود و ۷ میلیون دلار در ایالت متحده آمریکا و ۱۴٬۵۹۰ دلار در سایر مناطق درآمد ناخالص داشت. کله‌پاک‌کن همچنین در جشنواره فیلم لندن ۱۹۷۸ و جشنواره فیلم تلیوراید ۱۹۸۶ به نمایش درآمد. بازخوردها هنگام انتشار کله‌پاک‌کن، ورایتی نقدی منفی برایش نوشت و فیلم را «اجرایی کج‌سلیقه و تهوع‌انگیز» نامید. این نقد مدت طولانی تولید فیلم را مورد تردید قرار داد و پایان آن را غیرقابل مشاهده توصیف کرد. تام باکلیTom Buckley منتقد نیویورک تایمز با مقایسه کله‌پاک‌کن با فیلم بعدی لینچ، مرد فیل‌نما نوشت که در حالی که دومی فیلمی خوش‌ساخت با بازیگرانی چیره‌دست بود، کله‌پاک‌کن از چنین ویژگی بی‌بهره است. باکلی کله‌پاک‌کن را «به‌شدت متظاهر و پرمدعا» خواند و نوشت که جنبه‌های ترسناک فیلم تنها ناشی از ظاهر کودک ناقص هستند و نه از فیلمنامه یا بازی‌ها. در سال ۱۹۸۴، لوید رُزLloyd Rose منتقد آتلانتیک نوشت که کله‌پاک‌کن نشان داد که «لینچ یکی از خالص‌ترین سوررئالیست‌هایی است که تاکنون در عرصه سینما کار کرده‌است». رز فیلم را به‌شدت شخصی توصیف کرد و دریافت که برخلاف فیلم‌های سوررئالیستی قبلی مانند سگ اندلسی (۱۹۲۹) یا عصر طلایی (۱۹۳۰) ساخته لوئیس بونوئل تصویرسازی لینچ «از فیلم‌هایش با ما ارتباط برقرار نمی‌کند؛ ما در آنها غرق می‌شویم». در نقدی برای شیکاگو تریبون در سال ۱۹۹۳ مایکل ویلمینگتونMichael Wilmington کله‌پاک‌کن را منحصربه‌فرد توصیف نمود و گفت که «شدت و حدت» و «وضوح کابوس» فیلم نتیجه توجه لینچ به جزئیات در خلق آن به‌خاطر درگیری او در نقش‌هایی بسیار زیاد در طول تولید فیلم بوده‌اند. رزنبام نوشت که استعداد هنری کارگردان پس از آنکه محبوبیتش افزایش یافت، افول کرد و فیلم را با از ته دل وحشی — آخرین فیلم بلند لینچ در آن زمان — مقایسه کرد و گفت که «حتی سرسری‌ترین مقایسه میان کله‌پاک‌کن و از ته دل وحشی افت هنری شدیدی را آشکار می‌سازد که به‌سختی می‌توان باور کرد یک فرد واحد، هردو فیلم را ساخته‌است». در راتن تومیتوز فیلم با میانگین امتیاز ۸٫۴ از ۱۰ دارای ۹۰٪ نظر مساعد طبق ۶۷ نقد است. اجماع انتقادی این وبگاه می‌گوید: «کله‌پاک‌کن سوررئال دیوید لینچ از عوامل بصری پر از جزئیات و موسیقی‌ای مورمورکننده استفاده می‌کند تا نگاهی عجیب و آزاردهنده به ترس مردی از والد بودن ایجاد کند.» در متاکریتیک این فیلم دارای میانگین امتیاز ارزیابی‌کننده ۸۷ از ۱۰۰ بر اساس نظر ۱۵ منتقد است که نشانی از «تحسین همگانی» است. او نوشت که این فیلم «بسیار بنیادشکن‌تر و لذت‌بخش‌تر از تلاش‌های هالیوودی بعدی [لینچ]» بود و روی ترکیب وحشت جسمی سوررئالیستی و کمدی سیاه آن تأکید کرد. هافلیدیسون نوشت که فیلم گردآوری ایده‌های کمابیش مرتبط بود و اضافه کرد که «آنچنان آکنده از تصویرسازی‌های سوررئال است که می‌توان تقریباً بی‌نهایت برداشت و تفسیر شخصی از موضوع آن کرد». برداشت خود منتقد از این درونمایه‌ها این بود که این‌ها نشانه‌ای از ترس از تعهد و مسئولیت شخص است و شامل «یک احساس نهفته جنسی قوی» بودند. نیتن لیNathan Lee منقد ویلج ویس استفاده از صدا را در فیلم تحسین کرد و نوشت «دیدن فیلم به‌تنهایی هیچ معنایی نمی‌دهد؛ بیننده باید همچنین آن را بشنود». او طراحی صدای فیلم را اینگونه توصیف کرد: «[صداهایی که از] صدفی میان‌کهکشانی به گوش غولی دچار توهم ناشی از ال‌اس‌دی می‌رسد.» پیتر بردشاوPeter Bradshaw منتقد گاردین نیز فیلم را ستایش نمود و به فیلم پنج ستاره از پنج داد. بردشاو آن را فیلم زیبایی دانست و طراحی صدای آن را اینگونه توصیف کرد: «نالیدن صنعتی، گویی درون کارخانه‌ای در حال ویرانی یا جانداری غول‌پیکر در حال مرگ فیلمبرداری شده‌است.» او آن را با بیگانه (۱۹۷۹) ریدلی اسکات مقایسه کرد. او روی طراحی صدای آشفته‌کننده فیلم تأکید کرد و آن را «استعاره‌ای قابل تفسیر» توصیف نمود. او نوشت که کله‌پاک‌کن وسواس‌هایی فکری را آغاز می‌کند که در ادامه حرفه [لینچ] با او همراه است و ادامه داد که به باور او، سوررئالیسم فیلم موجب درک بهتر فیلم‌های بعدی کارگردان شد. مارک اوانز،Marc Evans فیلمساز ولزی، در مقاله‌ای برای دیلی تلگراف هم طراحی صدا و هم توانایی لینچ در «اینهمه عجیب جلوه دادن چیزهای عادی» را ستود و فیلم را الهام‌بخش کار خود می‌دانست. نقدی از فیلم در همین روزنامه کله‌پاک‌کن را با کارهای نمایشنامه‌نویس ایرلندی، ساموئل بکت، مقایسه و آن را نقیضه‌ای آشفته از زندگی خانوادگی توصیف کرد. رسانه خانگی کلمبیا پیکچرز کله‌پاک‌کن را در ۷ اوت ۱۹۸۲ بر روی نوار وی‌اچ‌اس منتشر کرد. شرکت آمبرلا انترتینمنت در استرالیا فیلم را در ۱ اوت ۲۰۰۹ روی دی‌وی‌دی و در ۹ مه ۲۰۱۲ روی بلوری منتشر کرد؛ نسخهٔ آمبرلا انترتینمنت شامل یک فیلم بلند ۸۵ دقیقه‌ای درباره چگونگی ساخت فیلم بود. دیگر انتشارهای رسانه خانگی فیلم شامل انتشارهای دی‌وی‌دی توسط یونیورسال پیکچرز در ۲۰۰۱، سبورسیو انترتینمنت در ۲۰۰۶، اسکن‌باکس انترتینمنت در ۲۰۰۸ و انتشاری از کرایتریون کلکشن روی دی‌وی‌دی و بلوری در سپتامبر ۲۰۱۴ بودند. میراث در سال ۲۰۰۴، کله‌پاک‌کن به منظور حفاظت در فهرست ملی ثبت فیلم توسط کتابخانه کنگره ایالات متحده ثبت شد. انتخاب برای ثبت زمانی صورت می‌پذیرد که فیلمی «از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی قابل توجه» پنداشته شود. کله‌پاک‌کن که مسیر محبوبیت یافتن پدیده فیلم نیمه‌شب را در اواخر دهه ۱۹۶۰ و دهه ۱۹۷۰ را هموار کرد، یکی از سوژه‌های مستند فیلم‌های نیمه‌شب: از حاشیه تا جریان اصلی (۲۰۰۵) بود. این مستند شش فیلم را دربرمی‌گیرد که ایجادکننده و زمینه‌ساز محبوبیت این ژانر محسوب می‌شوند؛ فیلم‌های دیگر شب مردگان زنده، ال توپو، فلامینگوهای صورتی، زندگی هرچه سخت‌تر گردد و فیلم راکی هارور هستند. در سال ۲۰۱۰، انجمن منتقدان فیلم آنلاین فهرستی از ۱۰۰ فیلم نخست کارگردانانی را تهیه کرد که تصور می‌شد بهترین فیلم‌های بلند آنان باشد. در این نظرسنجی کله‌پاک‌کن پس از همشهری کین (۱۹۴۱) ساخته اورسن ولز در جایگاه دوم قرار گرفت. لینچ در فیلم‌های بعدی با بیشتر بازیگران و دست‌اندرکاران کله‌پاک‌کن دوباره همکاری کرد. فردریک المز فیلمبرداری مخمل آبی (۱۹۸۶)، گاوچران و مرد فرانسوی (۱۹۸۸) و از ته دل وحشی (۱۹۹۰) را بر عهده داشت. جک فیسک قسمت‌هایی از مجموعه تلویزیونی لینچ، روی آنتن (۱۹۹۲) را کارگردانی کرد و در فیلم‌های داستان استریت (۱۹۹۹) و جاده مالهالند (۲۰۰۱) طراح تولید بود. کولسن و نانس در توئین پیکس حضور داشتند و همچنین در تلماسه، مخمل آبی، از ته دل وحشی و بزرگراه گمشده (۱۹۹۷) به ایفای نقش پرداختند. لینچ به‌دنبال انتشار کله‌پاک‌کن در تلاش بود تا برای پروژه بعدی خود رانی راکتRonnie Rocket بودجه فراهم کند؛ فیلمی «در مورد الکتریسیته و مردی سه‌فوتی با موهای سرخ». او آن موقع برای مل بروکسMel Brooks و بروکس‌فیلمز کار می‌کرد و وقتی ایندو فهمیدند یافتن بودجه کافی برای رانی راکت نامحتمل است، لینچ مصمم شد برای پروژه بعدی خود برخی فیلم‌نامه‌های از پیش نوشته‌شده را مدنظر قرار دهد. گفته شده که کوبریک فیلم را برای بازیگران و دست‌اندرکاران پخش نموده تا «آن‌ها را در حال‌وهوایی قرار دهد» که می‌خواسته فیلم داشته باشد. Giger از کله‌پاک‌کن به‌عنوان «یکی از بهترین فیلم‌هایی که در تمام عمرش دیده بود» یاد کرد و گفت بیش از فیلم‌های خودش در تجلی بخشیدن به تصورات و خیال‌هایش نزدیک شده‌است. | ## جمع‌بندی | به گفته گیگر، لینچ همکاری با او روی تلماسه را رد کرد؛ زیرا احساس می‌کرد که گیگر «ایده‌های او را دزدیده» بود.