موضوع مقاله: ملاکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ملاکی | مقدمه: ملاکی یا ملاخی(در عبری:מַלְאָכִי، در یونانیΜαλαχίας به معنی «یاری‌رساننده به خدا»)یکی از پیامبران عهد عتیق در انجیل و تنخ عبری بود که نامش در بین انبیای کوچک آمده‌است.ملاکی ۱:۱ ملاکی از قبیله زبولون بود و پس از آزادی قوم یهود به دست کورش، ولادت یافت. | ## بخش 1: ملاکی | ملاکی با نحمیاملاکی ۲:۱۱؛ نحمیا ۱۳:۲۱ و عزراملاکی ۳:۱۴؛ عزرا ۸:۲۱ معاصر بوده‌است. نبوت او پس از حجی و زکریا بوده‌است.ملاکی ۱:۱۰؛۳:۱۰ در زمان ملاکی، عدم پرداخت هدایا و عشر، شکستن سبت، ازدواج یهودیان با زنان بیگانه و رشوه‌خواری کاهنان در بین بنی‌اسرائیل شایع بودملاکی ۳:۸؛ نحمیا ۱۳:۱۰؛۱۰:۱۰ که ملاکی قوم را برای اجتناب از ازدواج با دیگر اقوام و نگه داشتن حرمت سبت و دیگر قوانین شریعت موسی متقاعد ساخت.ملاکی ۱:۶؛۲:۱۴؛۳:۱۱ در روایات یهودی آمده است که ملاکی از کاهنین زمان نحمیا بود و پیمان او را برای بازسازی اورشلیم مهر کرد.نحمیا ۴:۸ یهودیان کتاب ملاکی را وحی الهی می‌دانند؛ملاکی ۱:۳ متن این کتاب به شکل شعر بلند است. درگذشت ملاکی در اورشلیم اتفاق افتاده است، بسیاری او را آخرین پیامبر عهد عتیق می‌دانند. بیشتر متن آن در دوران هخامنشی منشأ گرفته است، که قدیمی‌ترین لایه آن متعلق به حدود ۵۰۰ پیش از میلاد و ویراست‌های بعدی آن تا دوران هلنیستی ادامه یافته است. هویت ویرایشگران «دانشنامه یهودی» سال ۱۹۰۶ اشاره کردند که ملاکی، که با نام «ملاخیاس» نیز شناخته می‌شود، پس از حجی و زکریا نبوت کرده است و حدس می‌زدند که او نبوت‌های خود را حدود سال ۴۲۰ پیش از میلاد، پس از بازگشت دوم نحمیا از ایران، یا احتمالاً پیش از بازگشت او ایراد کرده است. | ## بخش 2: ملاکی | این همسان‌پنداری محتمل است، زیرا «ملاکی» مردم را به خاطر همان چیزهایی توبیخ می‌کند که عزرا می‌کرد، مانند ازدواج با زنان کافر خارجی. ملاکی همچنین به طور گسترده بر کشیش‌های فاسد تمرکز می‌کند که عزرا (که خود یک کشیش بود و مردم را به پیروی از شریعت فرا می‌خواند) از آن‌ها بیزار بود. این موضوع همچنین توضیح می‌دهد که چرا عزرا به پیامبری به نام ملاکی اشاره نمی‌کند، در حالی که به پیامبران دیگری مانند حجی و زکریا اشاره کرده است. صورت «ملاخی» (به معنای لغوی «ملاک من» یا «فرستاده من») به معنای «پیام‌آور من» است؛ این واژه در ملاکی ۳:۱ ظاهر شده است (با ملاکی ۲:۷ مقایسه کنید، اما این صورت بدون هجای اضافی مانند یاه -که از آن «ملاخیا» به معنای «پیام‌آور یهوه» ساخته می‌شود- به سختی برای یک نام خاص مناسب است). عناوین غیرقانونی (استاندارد نشده) که در هر دو نسخه هفتادگانی و قانون مقدس غربی بر ابتدای کتاب افزوده شده‌اند، این فرض را تقویت می‌کنند که نام کامل ملاکی با هجای -یاه ختم می‌شده است. | ## بخش 3: ملاکی | هفتادگانی عبارت پایانی ملاکی ۱:۱ را «به دست فرستاده او» ترجمه کرده است، و ترگم چنین می‌خواند: «به دست فرشته من که نامش عزرای کاتب است». کامرون پیشنهاد می‌کند که پایان کلمه «ملاکی» صفتی و معادل واژه لاتین «angelicus» است که به معنای «شخص مأمور به یک پیام یا رسالت» (یک مبلغ مذهبی) می‌باشد.G. مفاسدی که ملاکی در نوشته‌های خود به آن‌ها اشاره می‌کند، دقیقاً با مواردی که نحمیا در سفر دوم خود به اورشلیم در سال ۴۳۲ پیش از میلاد مشاهده کرد مطابقت دارد، بنابراین به نظر می‌رسد اطمینان معقولی وجود دارد که او همزمان با نحمیا یا اندکی پس از او نبوت کرده است. | ## جمع‌بندی | گونتر پلاوت: «ملاکی روحانیتی را توصیف می‌کند که وظایف خود را فراموش کرده‌اند، معبدی که به دلیل از دست رفتن علاقه مردم به آن با کمبود بودجه مواجه است، و جامعه‌ای که در آن مردان یهودی همسران یهودی خود را طلاق می‌دهند تا با افرادی خارج از دین خود ازدواج کنند».