موضوع مقاله: تن‌تن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تن‌تن | مقدمه: تن‌تن (؛ ؛ ) شخصیت خیالی در مجموعه داستان‌های مصور ماجراهای تن‌تن است که توسط کارتونیست بلژیکی هرژه نوشته شده است. | ## بخش 1: تن‌تن | این شخصیت خیالی در سال ۱۹۲۹ پدید آمد و نخستین‌بار در لو پُتی ونتیِم، ضمیمهٔ هفتگی مخصوص جوانانِ روزنامهٔ بلژیکی لو ونتیم سیکل معرفی شد. تن‌تن به‌صورت مرد جوانی با چهره‌ای گرد و مویِ جلویِ سرِ حالت‌دار به تصویر کشیده می‌شود و به‌عنوان خبرنگاری باهوش و همه‌فن‌حریف شناخته می‌شود که همراه سگش میلو به سراسر جهان سفر می‌کند. از زمان پیدایش در اوایل قرن بیستم، تن‌تن همواره چهره‌ای محبوب در ادبیات باقی مانده است و مجسمه‌ها و نقاشی‌های یادبودی از این شخصیت در سراسر بلژیک دیده می‌شود. افزون بر مجموعهٔ کمیک اصلی، تن‌تن در نمایش‌نامه‌ها، برنامه‌های رادیویی، سریال‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی گوناگونی نیز حضور یافته است، از جمله فیلم ماجراهای تن‌تن (۲۰۱۱) به کارگردانی استیون اسپیلبرگ. از تاریخ ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، تن‌تن و دیگر شخصیت‌هایی که در مجموعهٔ مصور فرانسوی اصلی سال ۱۹۲۹ حضور داشتند، در ایالات متحده وارد مالکیت عمومی شدند. با این حال، در کشور مبدأ او، بلژیک، و سایر کشورهایی که مدت حق‌کپی پس از مرگِ نویسنده ادامه دارد، تن‌تن همچنان تحت حمایت حق‌کپی باقی مانده است. هرژه یادآور شده است که در دوران مدرسه، در بحبوحهٔ جنگ جهانی اول و در زمانی که بلژیک تحت اشغال آلمان بود، در حاشیهٔ دفترهای درسی خود تصاویری از مرد جوانی بی‌نام می‌کشید که با «بوش‌ها» (اصطلاحی عامیانه برای آلمانی‌ها) می‌جنگید. او بعدها اظهار داشت که این نقاشی‌ها شخصیتی شجاع و ماجراجو را نشان می‌دادند که با استفاده از هوش و نبوغ خود بر دشمنانش غلبه می‌کرد. هرژه همچنین از ظاهرِ فیزیکی و حرکات برادر کوچک‌ترش، پل، تأثیر پذیرفته بود؛ کسی که چهره‌ای گرد و مویِ جلویِ سرِ حالت‌دار داشت. پل بعدها جهت ماجراجویی به نیروی زمینی بلژیک پیوست و هنگامی که منبع الهام تصویری هرژه برای همگان آشکار شد، مورد تمسخر هم‌قطارانش قرار گرفت. هرژه بعدها گفت: «در جوانی زیاد او را تماشا می‌کردم؛ مرا سرگرم و مجذوب می‌کرد… منطقی است که تن‌تن شخصیت، حرکات و ژست‌های او را گرفته باشد. آن‌ها را ناشیانه تقلید می‌کردم، بی‌آنکه بدانم یا بخواهم؛ در واقع او بود که می‌کشیدم.» چند سال پس از آنکه هرژه جوان به جنبش پیشاهنگی پیوست، به تصویرگر غیررسمی گروه خود تبدیل شد و شخصیتی پیشاهنگ به نام «توتور» را برای مجلهٔ ملی لو بوی اسکوت بلژ (به معنیِ پسر پیشاهنگ بلژیکی) طراحی کرد. این جوان، که نامش را توتور گذاشته بود، به سراسر جهان سفر می‌کرد و بی‌آنکه شرافت پیشاهنگی‌اش را لکه‌دار کند، در پی عدالت بود. طبق قالب رایج کمیک‌های اروپایی آن زمان، نقاشی‌های اولیهٔ توتور تنها نقش تصویری داشتند و متن زیر نقاشی‌ها روایت داستان را پیش می‌برد. سال‌ها بعد، توتور همچنان در ذهن هرژه زنده بود؛ او بعدها گفت شخصیت جدید کمیکش «برادر کوچک‌تر توتور است… که روح پیشاهنگی را حفظ کرده است.» پیِر آسولین، توتور را «نوعی تمرین مقدماتی» برای تن‌تن توصیف می‌کند. رمان‌نویس و زندگی‌نامه‌نویس، هری تامسون، گفت که توتور به‌تدریج به تن‌تن «دگردیسی یافت». بنژامن رابیه و فرد ایزلی در سال ۱۸۹۸ داستان مصوری با عنوان تن‌تن-لوتن («تن‌تن جن») منتشر کردند که در آن پسری کوچک با چهره‌ای گرد و موی حالت‌دار به نام تن‌تن حضور داشت. هرژه پذیرفت که سبک رابیه در طراحی حیوانات بر او تأثیر گذاشته است، هرچند سوگند یاد کرد که تا زمانی که یکی از خوانندگانش او را از شباهت نام‌ها آگاه نکرد، از وجود تن‌تن-لوتن بی‌خبر بود. در سال ۱۹۰۷، گاستون لورو (نویسندهٔ شبح اپرا) شخصیتی به نام ژوزف رولتبیل، روزنامه‌نگار جوان و کارآگاه آماتور، خلق کرد. هرژه، که خواننده‌ای پرشور اخبار بود، از فعالیت‌های شماری از روزنامه‌نگاران مشهور بلژیکی، به‌ویژه ژوزف کسل و به‌خصوص آلبر لوندر، یکی از بنیان‌گذاران روزنامه‌نگاری تحقیقی آگاه بود. تقریباً به‌طور قطع، منبع الهام دیگر او پاله هولد بود، پیشاهنگ ۱۵ سالهٔ دانمارکی که در سال ۱۹۲۸ به دور دنیا سفر کرد و سال بعد ماجراهایش را نوشت. روبر سکسه، عکاس و خبرنگار فرانسوی موتورسوار، نیز به اتحاد جماهیر شوروی، کنگوی بلژیکی و ایالات متحده سفر کرده و گزارش‌هایی از آن‌ها منتشر کرده بود — درست همان مکان‌هایی که تن‌تن بعداً در آن‌ها ماجراجویی کرد. سال‌ها بعد، هنگامی که از هرژه پرسیدند چه کسی الهام‌بخش خلق تن‌تن بوده، پاسخ داد: «تن‌تن، خودِ من است.» هرژه با سبک جدید کتاب کامیک آمریکایی آشنا شده بود و آماده بود آن را بیازماید. کمیک جدید تن‌تن قرار بود به‌صورت داستان مصور با گفت‌وگوهایی در درون حباب و تصاویری باشد که روایت را پیش می‌بردند. خبرنگار جوان، تن‌تن، باید تیزبینی تحقیقی لوندر، توانایی سفر هولد، و پاکدامنی اخلاقی توتور را در خود می‌داشت — همان پیشاهنگ خبرنگار ماجراجویی که هرژه آرزو داشت خودش باشد. توسعهٔ اولیه تن‌تن زمانی پدیدار شد که هرژه نخستین شغل خود را به‌عنوان عکاس خبری و کاریکاتوریست در روزنامهٔ کاتولیک لو ونتیم سیکل («قرن بیستم») آغاز کرد؛ جایی که مدیرش از او خواست تا برای ضمیمهٔ پنج‌شنبهٔ مخصوص نوجوانان، لو پُتی ونتیِم («قرن بیستم کوچک»)، داستان‌های مصور دنباله‌دار تازه‌ای خلق کند. در شمارهٔ ۳۰ دسامبر ۱۹۲۸ از هفته‌نامهٔ طنز لو سیفلِه (نشریه‌ای موازی با لو ونتیم سیکل)، هرژه دو طرح طنز با حباب گفت‌وگو منتشر کرد که در آن پسری و سگی کوچک و سفید به تصویر کشیده شده بودند. اَبِه واله گمان کرد که این شخصیت‌ها ظرفیت آن را دارند که بیشتر پرورانده شوند، و از هرژه خواست از شخصیت‌هایی شبیه این دو برای ماجرایی استفاده کند که بتوان آن را به‌صورت دنباله‌دار در لو پُتی ونتیِم چاپ کرد. هرژه پذیرفت و تصویر تن‌تن و میلو نخستین‌بار در ۴ ژانویهٔ ۱۹۲۹ در ضمیمهٔ نوجوانان، در آگهی معرفی مجموعهٔ تازه، منتشر شد. هرژه بعدها تأکید کرد که تن‌تن در واقع «در تاریخ ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۲۹» و در نخستین قسمت از تن‌تن در شوروی «زاده شد». هرژه اذعان کرد که در ماجراهای آغازین، تن‌تن را چندان جدی نگرفته بود و توضیح داد که صرفاً «شخصیت را به بوتهٔ آزمایش گذاشته» و آن را «به شوخی میان دوستان خلق کرده بود، شوخی‌ای که روز بعد فراموش شد.» بنوآ پیترس، زندگی‌نامه‌نویس هرژه، اشاره کرده است که تن‌تن در ویژگی‌هایش «به‌طرز بارزی بلژیکی» بود، و آسولین نیز این دیدگاه را تأیید کرده و همهٔ قهرمانان ماجراهای اولیه را «بسیار بلژیکی» دانسته است. خود هرژه گفته بود: «آثار اولیهٔ من کتاب‌های جوانی بلژیکی هستند آکنده از پیش‌داوری‌ها و اندیشه‌های یک کاتولیک؛ کتاب‌هایی که هر بلژیکی در موقعیت من می‌توانست بنویسد. می‌دانم چندان هوشمندانه نیستند و افتخاری برایم به همراه ندارند: آن‌ها کتاب‌هایی 'بلژیکی' هستند.» بنوآ پیترس در نهایت تن‌تنِ اولیه را «ناهماهنگ… شخصیتی سارترگونه» می‌داند، «اگزیستانسیالیستی پیش از آنکه این اصطلاح پدید آید»، و مشاهده می‌کند که تن‌تن تنها از طریق کنش‌هایش وجود دارد؛ او صرفاً وسیله‌ای برای روایت است، «بی‌نام خانوادگی، بی‌خانواده، با چهره‌ای کم‌جزئیات و تنها با ظاهرِ شغلی سطحی». هرژه، تن‌تن را جوانی بلوند و بلژیکی اهل بروکسل تصویر کرد که بازتاب‌دهندهٔ ارزش‌های محافظه‌کارانه و هنجارهای سنتی مورد نظر خود بود. آسولین، تن‌تن را از طبقهٔ متوسط دانست، و این ویژگی را یکی از معدود خصیصه‌هایی می‌دانست که او با هرژه مشترک داشت. در نخستین حضورش، تن‌تن کت بلند و کلاه سفری بر تن دارد و چند صفحه بعد، به پوشش معروفش شامل شلوار گلفی، کت چهارخانه، جوراب سیاه و یقهٔ ایتن تغییر لباس می‌دهد. | ## بخش 2: تن‌تن | در ابتدا، موی جلوی سر معروفش روی پیشانی‌اش خوابیده است، اما در جریان تعقیب‌وگریزی پرهیجان با خودرو — که بعدها صفحهٔ هشتم نسخهٔ چاپی شد — موهایش بالا می‌رود و همان‌طور باقی می‌ماند. تا زمانی که به شیکاگو می‌رسد و سومین ماجراجویی‌اش آغاز می‌شود، هم هرژه و هم خوانندگانش احساس می‌کنند تن‌تن را به‌خوبی می‌شناسند، و او در ظاهر یا پوشش خود تغییر چندانی نمی‌کند. زمانی از هرژه در مصاحبه‌ای با نوما سادول پرسیده شد که شخصیت تن‌تن چگونه تکوین یافت؛ او پاسخ داد: «تقریباً هیچ تکاملی نیافت. به چهره‌اش نگاه کنید: طرحی ساده، یک فرمول.» آسولین نیز این دیدگاه را بازتاب داد: «تن‌تن به سادگی خط داستانی‌اش بود.» هرژه هرگز توضیح نداد چرا نام «تن‌تن» را برای این شخصیت برگزید و اظهار داشت که این نام معنای خاصی ندارد. مایکل فار بر این باور است که «تن‌تن» احتمالاً نام خانوادگی اوست، زیرا شخصیت‌های دیگر، مانند صاحبخانه‌اش، گاه او را «آقای تن‌تن» خطاب می‌کنند (همان‌طور که روی زنگ درش نوشته شده است). آسولین اما معتقد است که نمی‌تواند نام خانوادگی‌اش باشد، چون خانواده‌ای ندارد؛ او باور دارد هرژه این نام را برگزید چون «صدایی قهرمانانه، واضح و شاد» داشت و به‌راحتی در ذهن می‌ماند. آسولین می‌گوید: «تن‌تن در پانزده‌سالگی متولد شد.» هرژه نیز اظهار داشت: «برای من، تن‌تن پیر نشده است. به گمانم وقتی او را خلق کردم، چهارده یا پانزده‌ساله بود، یک پیشاهنگ، و از آن زمان تقریباً تغییری نکرده است. فرض کنید در چهل سال، سه یا چهار سال به سنش اضافه شده… خب، میانگینش می‌شود پانزده به‌علاوهٔ چهار، یعنی نوزده.» پیشه از نخستین ماجرای تن‌تن، او زندگی یک خبرنگار میدانی را دنبال می‌کند. در سفرش به چین در گل آبی، روزنامهٔ شانگهای نیوز در تیتر صفحهٔ اول می‌نویسد: «ماجرای تن‌تن به روایت خودش». در گوش شکسته، تن‌تن با دفترچه‌اش در دست، مدیر موزهٔ قوم‌نگاری را دربارهٔ سرقتی اخیر بازجویی می‌کند. گاهی نیز خودِ او مصاحبه‌شونده است، چنان‌که خبرنگاری رادیویی از او می‌خواهد «با کلمات خودش» جزئیات را توضیح دهد. با این حال، جز در این چند نمونه، هرگز دیده نمی‌شود که تن‌تن با سردبیرش مشورت کند یا گزارشی تحویل دهد. در ادامهٔ ماجراها، تن‌تن کمتر در نقش خبرنگار دیده می‌شود و بیشتر به‌سان کارآگاهی ظاهر می‌گردد که از آپارتمانش در پلاک ۲۶، خیابان لابرادور، کار روزنامه‌نگاری تحقیقی خود را پی می‌گیرد. دیگر شخصیت‌ها او را با شرلوک هولمز مقایسه می‌کنند، چرا که ذهنی تیزبین، دقتی بالا و قدرت استنتاج دارد. مانند هولمز، گاهی استاد تغییر چهره است، و در مورد راستاپوپولوس حتی دشمن قسم‌خورده‌ای نیز دارد. در ماجراهای بعدی، شغل تن‌تن بیش از پیش دگرگون می‌شود؛ او دیگر وانمود نمی‌کند خبرنگار است، بلکه خود خبر می‌سازد و نقش کاوشگر را بر عهده می‌گیرد. بی‌هیچ دغدغهٔ مالی، پس از ماجرای گنج‌های راکام، به مهمان دائمی عمارت باشکوه کاخ مولینسار بدل می‌شود و همراه دریانورد بازنشسته، کاپیتان هادوک، و پروفسور تورنسل دانشمند، زندگی می‌کند. تن‌تن همهٔ وقت خود را با دوستانش می‌گذراند: در اعماق دریا، بر فراز کوه‌ها، و بر سطح ماه (شانزده سال پیش از آن‌که نیل آرمسترانگ و باز آلدرین بر آن قدم بگذارند). در تمام این ماجراها، تن‌تن در نقش مدافع عدالت اجتماعی جهانی ظاهر می‌شود، از ضعیفان حمایت می‌کند و مراقب کسانی است که از خودش کم‌بخت‌ترند. مهارت‌ها و توانایی‌ها از نخستین جلد، هرژه تن‌تن را چنان به تصویر کشید که در رانندگی یا تعمیر هر وسیلهٔ مکانیکی که با آن روبه‌رو می‌شود، مهارت دارد. هرگاه فرصتی پیش آید، تن‌تن به‌راحتی هر نوع خودرویی را می‌راند، یک تانک ماه‌نورد را هدایت کرده است و در تمام جنبه‌های هوانوردی مهارت دارد. در مواقع لازم، مشت محکمی به چانهٔ تبهکاران می‌زند، مهارت چشمگیری در شنا دارد و تیراندازی ماهری است. در ماجرای سفر به ماه، خود را به‌عنوان مهندسی توانا و دانشمندی کاربلد ثابت می‌کند. او ورزشکاری ممتاز و در آمادگی بدنی عالی است، می‌تواند مسافت‌های طولانی را پیاده‌روی، دویدن یا شنا کند. هرژه توانایی‌های تن‌تن را چنین خلاصه کرد: «قهرمانی بی‌باک و فراتر از عیب و ایراد.» بیش از هر چیز، تن‌تن متفکری سریع و دیپلماتی کارآمد است. در واقع، او انسانی همه‌فن‌حریف است — در تقریباً هر کاری خوب — و همان چیزی است که هرژه خود آرزویش را داشت. پیترز می‌نویسد که در ماجراهای آغازین، شخصیت تن‌تن «ناهماهنگ» بود؛ بدین معنا که «گاه ابله و گاه همه‌چیزدان؛ تا مرز تمسخر دیندار و سپس به‌نحو غیرقابل‌قبولی پرخاشگر» بود، و در نهایت صرفاً به‌عنوان «وسیله‌ای برای روایت» در خدمت طرح‌های هرژه عمل می‌کرد. پیِر آسولین، زندگی‌نامه‌نویس هرژه، یادآور می‌شود که در ماجراهای اولیه، تن‌تن «احساس چندانی نسبت به بشریت» نشان نمی‌دهد. او شخصیت را چنین توصیف می‌کند: «آشکارا مجرد، بیش‌ازحد فضیلت‌مند، جوانمرد، شجاع، مدافع ضعیفان و ستمدیدگان؛ هرگز به‌دنبال دردسر نمی‌رود، اما همیشه آن را پیدا می‌کند.» مایکل فار، تن‌تن را جوانی بی‌باک و دارای جایگاه اخلاقی والا می‌داند که مخاطبان می‌توانند با او همذات‌پنداری کنند. شخصیت نسبتاً خنثای او بازتابی متعادل از شرارت، حماقت و بی‌احتیاطی پیرامونش فراهم می‌آورد و به خواننده اجازه می‌دهد خود را به جای تن‌تن در داستان قرار دهد، نه اینکه صرفاً شاهد ماجراهای قهرمانی مقتدر باشد. این ویژگی از طریق نحوهٔ تصویرگری نیز تقویت می‌شود؛ کارشناس کمیک، اسکات مک‌کلاد، اشاره می‌کند که ترکیب شخصیت نمادین و بی‌طرف تن‌تن با سبک لینیه کلر و واقع‌گرایانهٔ هرژه، «به خواننده اجازه می‌دهد خود را در شخصیت پنهان کند و با اطمینان وارد جهانی حسی و پرتحرک شود.» از نگاه دیگر شخصیت‌ها، تن‌تن فردی صادق، درستکار، دلسوز و مهربان است. او فروتن و بی‌ادعاست — درست مانند هرژه — و وفادارترینِ دوستان است، ویژگی‌ای که هرژه خود نیز آرزویش را داشت. البته این خبرنگار از خطا مبری نیست: در گوش شکسته پیش از روبه‌رو شدن با جوخهٔ آتش بیش از حد مست می‌شود، یا در روی ماه قدم گذاشتیم از شدت خشم به کاپیتان هادوک پرخاش می‌کند چون او نزدیک بود جانشان را به خطر بیندازد. با این حال، همان‌طور که مایکل فار اشاره می‌کند، تن‌تن «روحیه‌ای خارق‌العاده» دارد و در تن‌تن در تبت به‌درستی لقب «قلب بزرگ» را می‌گیرد. گاه بی‌گناه، گاه کنش‌گر سیاسی، گاه گریزان از واقعیت، و در نهایت تا حدی بدبین است. | ## بخش 3: تن‌تن | اگرچه شاید کمی بیش از اندازه نیک‌منش به نظر برسد، اما خشک‌مغز نیست؛ هرژه خود اعتراف کرده بود: «اگر تن‌تن اخلاق‌گراست، اخلاق‌گرایی است که چندان جدی نمی‌گیرد، بنابراین شوخ‌طبعی همیشه در داستان‌هایش حضور دارد.» همین حس شوخ‌طبعی است که باعث می‌شود جذابیت تن‌تن واقعاً جهانی باشد. تن‌تن تا امروز نیز محبوب باقی مانده است؛ تا زمان صدمین سالگرد تولد هرژه در سال ۲۰۰۷، کتاب‌های تن‌تن به بیش از ۷۰ زبان منتشر شده و بیش از ۲۰۰ میلیون نسخه از آن به فروش رسیده بود. نقد ادبی مطالعه بر روی تن‌تن به کار زندگی بسیاری از منتقدان ادبی تبدیل شده است و برخی از ناظران به این مطالعه لقب «تن‌تن‌شناسی» داده‌اند. یکی از برجسته‌ترین منتقدان ادبی تن‌تن، فیلیپ گودن است که «مرجع اصلی هرژه در بلژیک» به‌شمار می‌رود و نویسنده کتاب‌های متعددی در این زمینه است، از جمله هرژه و تن‌تن، گزارشگران و زندگی‌نامه هرژه: خطوط زندگی. در سال ۱۹۸۳، بنوآ پیترس کتاب جهان هرژه را منتشر کرد که بعدها در سال ۱۹۸۸ به انگلیسی با عنوان تن‌تن و جهان هرژه منتشر شد. خبرنگار مایکل فار نقد ادبی تن‌تن را به زبان انگلیسی آورد و آثاری چون تن‌تن، ۶۰ سال ماجراجویی (۱۹۸۹)، تن‌تن: راهنمای کامل (۲۰۰۱)، تن‌تن و همکاران (۲۰۰۷) و ماجراهای هرژه (۲۰۰۷) را منتشر کرد. همچنین هری تامسون، فیلمنامه‌نویس انگلیسی، نویسنده کتاب تن‌تن: هرژه و مخلوق او (۱۹۹۱) بود. جنجال نخستین داستان‌های تن‌تن به‌طور ساده و کودکانه تصاویری بحث‌برانگیز را نشان می‌دادند؛ از جمله به‌کارگیری کلیشه‌های قومی، حیوان‌آزاری، خشونت، استعمار، و نمایش‌های نژادپرستانه و کاریکاتورگونه از غیراروپایی‌ها، که برجسته‌ترین و بدنام‌ترین نمونه آن در تن‌تن در کنگو دیده می‌شود. بعدها، هرژه اعمال تن‌تن را اصلاح کرد؛ برای مثال، به جای انفجار یک کرگدن توسط تن‌تن با دینامیت، حادثه‌ای را نشان داد که در آن کرگدن پس از شلیک تصادفی تفنگ تن‌تن فرار می‌کند و اقدامات پیشین خود را «خطای دوران جوانی‌ام» توصیف کرد. میراث همان‌طور که فار اشاره می‌کند، «هرژه قهرمانی خلق کرد که دارای فضایل و ویژگی‌های انسانی بود اما هیچ نقصی نداشت. ماجراهای تن‌تن بازتابی از قرن گذشته‌اند و خودِ تن‌تن چراغی از برتری برای آینده فراهم می‌کند.» تامسون می‌گوید تن‌تن «تقریباً بدون ویژگی‌های متمایز، بی‌سن و سال و بدون جنسیت» است و به نظر نمی‌رسد که بار شخصیتی خاصی بر دوش داشته باشد. با وجود نشانه‌های کم، هر کسی می‌تواند با او همذات‌پنداری کند و ماجراهایش را زندگی کند. میلیون‌ها نفر، هم بزرگسال و هم کودک، این کار را انجام داده‌اند، از جمله افرادی مانند استیون اسپیلبرگ، اندی وارهول، ویم وندرس، فرانسواز ساگان، هارولد مک‌میلان و ژنرال شارل دوگل که تن‌تن را تنها رقیب بین‌المللی خود می‌دانست. در حالی که هرژه بر روی ماجرای بعدی تن‌تن، تن‌تن و الف‌آرت کار می‌کرد، در سن ۷۶ سالگی در ۳ مارس ۱۹۸۳ درگذشت و با او، ماجراهای مشهورترین شخصیتش پایان یافت. چندین روزنامه برجسته فرانسوی و بلژیکی صفحات نخست خود را به این خبر اختصاص دادند و برخی آن را با تصویری از میلو که بر جسد بی‌هوش صاحبش عزاداری می‌کند، به تصویر کشیدند. مجسمه‌ها و نقاشی‌های یادبود تن‌تن در گرند سابلون / گروت زاوال، بروکسل، بلژیک، مجسمه‌ای تمام قد از تن‌تن و سگش، میلو در خارج از کافه کمیکس قرار دارد. نقاشی دیواری روی ساختمانی در خیابان دو لتو / استوف‌سترات در مسیر کمیک‌های بروکسل صحنه‌ای از تن‌تن و کاپیتان هادوک را هنگام پایین آمدن از مسیر اضطراری آتش‌نشانی در ماجرای تورنسل بازسازی می‌کند. در ساختمان لومبارد در مرکز بروکسل (نزدیک ایستگاه راه‌آهن بروکسل جنوبی)، دو سر غول‌پیکر تن‌تن و میلو روی سقف قرار دارد که در شب با نور نئون روشن می‌شوند. ایستگاه مترو استوکل / استوکِل در بروکسل دارای پنل‌های بزرگی با صحنه‌هایی از کتاب‌های کمیک تن‌تن است. این مجسمه توسط نات نوژان ساخته و توسط ریموند لوبلان، ناشر مجله تن‌تن، سفارش داده شده است. مرکز کمیک‌های بلژیک در بروکسل دارای تندیس نیم‌تنه تن‌تن اثر هنرمند نات نوژان از سال ۱۹۵۲ است. در سال ۲۰۲۴، آدیداس پیراهن دوم تیم ملی فوتبال بلژیک را با الهام از لباس تن‌تن طراحی کرد. تن‌تن در رویدادهای واقعی که توسط ناشران برای تبلیغات ترتیب داده می‌شد، حضور یافته است. اولین حضور زنده تن‌تن در ایستگاه گار دو نورد در بروکسل در تاریخ ۸ مه ۱۹۳۰ رخ داد، نزدیک به پایان انتشار نخستین ماجرای او، تن‌تن در شوروی. لوسین پپرمانز پانزده ساله نقش تن‌تن را بازی کرد و همراه با هرژه با قطار به ایستگاه رفت. آن‌ها انتظار داشتند تنها چند خواننده حضور پیدا کنند، اما با انبوهی از طرفداران مواجه شدند. هنری دندونکرِ چهارده ساله، نقش تن‌تن را در بازگشت از ماجرای تن‌تن در کنگو ایفا کرد. همچنین افراد دیگری تن‌تن را در بازگشت از ماجراهای تن‌تن در آمریکا و گل آبی بازی کرده‌اند. نمایشنامه‌ها، نوشته ژاک وان ملکبکه، شامل تن‌تن در هند: معمای الماس آبی و نابودی آقای بولوک بودند. او بعدها با رولاند راوز ۱۱ ساله جایگزین شد، که همچنین صدای تن‌تن را در ضبط‌های سیگارهای فرعون و گل آبی ارائه کرد. ژان پیر تالبو نقش تن‌تن را در دو فیلم زنده بازی کرد: ماجراهای تن‌تن: اسرار کشتی طلایی (۱۹۶۱) و تن‌تن و پرتقال‌های آبی (۱۹۶۴). کالین اومیرا بازیگر کانادایی، صداپیشگی تن‌تن را در سریال تلویزیونی انیمیشنی کانادایی ماجراهای تن‌تن (۱۹۹۱) انجام داد، که ابتدا در اچ‌بی‌او و سپس در نیکلودئون پخش شد. همزمان، ریچارد پیرس صدای تن‌تن را در رادیو درام بی‌بی‌سی ارائه کرد، که اندرو ساکس نقش میلو را ایفا می‌کرد. در سال ۲۰۰۵، بازیگر انگلیسی راسل تووی نقش تن‌تن را در تئاتر باربیکان لندن در اقتباسی از تن‌تن در تبت برای گروه «یانگ ویک» ایفا کرد. کمی پیش از مرگ هرژه در سال ۱۹۸۳، او تحسین خود را نسبت به کارهای استیون اسپیلبرگ ابراز کرد و معتقد بود که اسپیلبرگ تنها کارگردانی است که می‌تواند تن‌تن را به درستی به پرده نقره‌ای بیاورد. نتیجه این همکاری، فیلم ۲۰۱۱ با فناوری ضبط حرکت به نام ماجراهای تن‌تن بود که داستان‌های سه کتاب تن‌تن را با هم ترکیب می‌کند. | ## جمع‌بندی | فیلم‌شناسی تن‌تن فیلم‌های زنده ۱۹۶۱: ماجراهای تن‌تن: اسرار کشتی طلایی به کارگردانی ژان-ژاک ویرن ۱۹۶۴: تن‌تن و پرتقال‌های آبی به کارگردانی فیلیپ کندرویه فیلم‌های انیمیشنی ۱۹۴۷: خرچنگ پنجه‌طلایی به کارگردانی کلود میسونه ۱۹۶۴: ماجرای تورنسل به کارگردانی ری گوسنز ۱۹۶۹: تن‌تن و جنگ جهانی دوم به کارگردانی ریموند لبلانک ۱۹۶۹: تن‌تن و معبد خورشید به کارگردانی ادی لاتست ۱۹۷۲: تن‌تن و دریاچه کوسه‌ها به کارگردانی ریموند لبلانک ۲۰۱۱: ماجراهای تن‌تن به کارگردانی استیون اسپیلبرگ مجموعه‌های تلویزیونی ۱۹۵۷–۱۹۶۱: ماجراهای تن‌تن اثر هرژه (سریال انیمیشنی) ۱۹۹۲: ماجراهای تن‌تن (سریال انیمیشنی، ۳ فصل با ۱۳ قسمت در هر فصل) بازی‌های ویدئویی تن‌تن روی ماه.