موضوع مقاله: آگوستوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آگوستوس | مقدمه: آگوستوس (با نام اصلی گایوس اکتاویوس؛ ۲۳ سپتامبر ۶۳ پیش از میلاد – ۱۹ اوت سال ۱۴ میلادی)، که با نام اکتاویان نیز شناخته می‌شود، بنیان‌گذار امپراتوری روم و نخستین امپراتور آن بود که از سال ۲۷ پیش از میلاد تا زمان مرگش در سال ۱۴ میلادی حکومت کرد. | ## بخش 1: آگوستوس | دوران حکومت او آغازگر فرقه امپراتوری و دوره‌ای از صلح گسترده به نام پکس رومانا یا پاکس آگوستا بود که در آن روم باستان تا حد زیادی از درگیری‌های مسلحانه دور ماند. نظام پرینکیپاته که در آن امپراتور به‌طور ظاهری به سنای روم احترام می‌گذاشت، در زمان او شکل گرفت و تا بحران قرن سوم ادامه یافت. داییِ بزرگش، ژولیوس سزار، در وصیت‌نامه‌اش او را وارث اصلی معرفی کرد و پس از ترور سزار در سال ۴۴ پیش از میلاد، اکتاویان دارایی‌های او را به ارث برد و نامش را نیز اختیار کرد. او برای جلب وفاداری لژیون‌های سزار جنگید، در شرایط اضطراری به عضویت سنا درآمد و در سال ۴۳ پیش از میلاد با حرکت نظامی به سوی روم قدرت را به دست گرفت و به جوان‌ترین کنسول منتخب تبدیل شد. او همراه با مارک آنتونی و مارکوس امیلیوس لپیدوس یک رژیم سه‌نفره تشکیل داد که به‌طور قانونی اختیار سرکوب دشمنان سزار را داشت. پس از پیروزی در نبرد فیلیپی در سال ۴۲ پیش از میلاد، آن‌ها جمهوری روم را میان خود تقسیم کردند و عملاً به‌صورت یک الیگارشی حکومت کردند. اما رقابت‌های قدرت اتحاد آن‌ها را از هم پاشید؛ اکتاویان در سال ۳۶ پیش از میلاد لپیدوس را به سیسیل تبعید کرد و فرماندهٔ دریایی‌اش، مارکوس ویپسانیوس آگریپا، در نبرد آکتیوم (۳۱ پیش از میلاد) مارک آنتونی را شکست داد. آنتونی و همسرش کلئوپاترا، ملکهٔ مصر، در جریان حملهٔ اکتاویان به مصر خودکشی کردند و مصر به دارایی شخصی اکتاویان تبدیل شد. پس از پایان حکومت سه‌نفره، آگوستوس با نخبگان باقی‌ماندهٔ روم به توافق رسید: او ظاهر جمهوری آزاد را حفظ کرد، با تمرکز بر سنا و نهادهای رسمی، اما در عمل کنترل ارتش و بخش بزرگی از استان‌ها را در اختیار داشت و قدرتی خودکامه اعمال می‌کرد. برای پرهیز از جلوهٔ سلطنتی یا دیکتاتوری، از انتخاب مجدد به مقام کنسولی خودداری کرد، اما سنا اختیارات تریبون و کنسور و نیز عناوینی چون پرینسپس، آگوستوس و پدر کشور را به او اعطا کرد و ماه آگست را به نام او نام‌گذاری نمود. پس از مرگ لپیدوس، او عنوان پونتیفکس ماکسیموس (بالاترین مقام مذهبی) را نیز به دست آورد. آگوستوس امپراتوری را به‌طور چشمگیری گسترش داد؛ مصر، دالمیشا، پانونیا، نوریکوم و رایتیا را ضمیمه کرد، قلمروهای آفریقا را توسعه داد و فتح هیسپانیا را تکمیل کرد. در خارج از مرزها، با ایجاد دولت‌های متکی و عقد پیمان‌های صلح با شاهنشاهی اشکانی و پادشاهی کوش، امنیت را برقرار کرد. او نظام مالیاتی و پولی روم را اصلاح کرد، شبکه‌ای از جاده‌ها با سیستم پستی رسمی ایجاد نمود، ارتشی حرفه‌ای دائمی و گارد پرتورین تشکیل داد و خدمات پلیس و آتش‌نشانی رسمی برای شهر رم برقرار کرد. آگوستوس خود نویسنده و حامی بود و از شاعرانی مانند ویرژیل حمایت می‌کرد و در آثار هنری بسیاری از دوران باستان تا امروز به تصویر کشیده شده است. او در سال ۱۴ میلادی در ۷۵ سالگی به مرگ طبیعی درگذشت و سنا پس از مرگش او را به درجه ایزدی رساند. جمهوری روم و در زمان نوجوانی گایوس اکتاویوس، درگیر جنگ داخلی خونینی بود که با پیروزی ژولیوس سزار در سال ۴۴ (پیش از میلاد) پایان یافت. با قتل ژولیوس سزار، گایوس اکتاویوس در ۱۸ سالگی پول و عنوان ژولیوس سزار را به ارث برد. با اینکه گایوس اکتاویوس جوانی جاه‌طلب و با بلوغ سیاسی بالا بود اما همه موفقیت خود را مدیون نام و نسبتش با سزار بود. اما اجازه داد که قرین کردن نامش با رم مجاز باشد به شرط آنکه مراسم نیایش در رم نباشد. حکومت سه نفره با وساطت لیپیدوس حکمران اسپانیا، اکتاویوس با آنتونیوس مصالحه کرد و این سه تن دومین حکومت سه نفری را تشکیل دادند. آنان خزانه‌های خویش را سامان دادند و حقوق سپاهیان را پرداخت کردند و اسامی ۳۰۰ سناتور و ۲۰۰۰ بازرگان را برای کشتن اعلام کردند و برای هریک ۲۵۰۰۰ درهم پاداش قرار دادند و خونبارترین حکومت هراس را در تاریخ روم برقرار کردند. اکتاویوس واکنشی نشان نداد و سربازان آنتونیوس او را با وضع دردناکی کشتند و سرش را به دار کشیدند. در سال ۴۲ (پیش از میلاد)، اکتاویوس و آنتونیوس در تعقیب کاسیوس و بروتوس از کشندگان سزار به مقدونیه رفتند. | ## بخش 2: آگوستوس | اکتاویوس به رم بازگشت اما آنتونیوس از آسیا به مصر رفت و در آنجا به همراه کلئوپاترا به خوش‌گذرانی پرداخت. اکتاویوس در ایتالیا مشغول تحکیم استحکامات شد و چون میانه او و لیپیدوس بر سر سیسیل به هم خورد و لیپیدوس خود را آماده مقاومت در برابر اکتاویوس نمی‌دید، از کار کناره گرفت و امور را به اکتاویوس سپرد. نبرد با مارکوس آنتونیوس در این زمان چون مارکوس آنتونیوس در جنگ برابر اشکانیان شکست خورده بود و عده بسیاری از سپاهیان خود را از دست داده بود و به علت نپذیرفتن خواهر اکتاویوس توسط او، روابط او و اکتاویوس به تیرگی گرایید. در سال ۳۲ (پیش از میلاد) اکتاویوس با سمت کنسولی فرماندهی کشتی‌های جنگی و سپاهیان رومی را به عهده گرفته و به سوی یونان حرکت کرد تا کار را با آنتونیوس که در یونان به‌سر می‌برد یکسره کند. در سال ۳۱ (پیش از میلاد) در ناحیه آکتیوم ، ساحل غربی یونان، در یکی از قاطع‌ترین نبردهای تاریخ، نیروی دریایی آنتونیوس و ملکه مصر مرکب از ۵۰۰ کشتی جنگی که ۱۰۰٬۰۰۰ پیاده و ۱۲۰۰۰ سوار آن را پشتیبانی می‌کردند، شکست داد. آنتونیوس چون سستی ملکه و نیروهای خود را دید، خودکشی کرد و ملکه هم پس از دستگیری و اسارت این کار را کرد. او از هنگام مرگ ژولیوس سزار تا شکست مارک آنتونی، برای ۱۳ سال تقریباً بی‌وقفه در جنگ بود. آگوستوس برای توسعه و حفظ قلمروی روم لژیون‌های ثابتی را به استخدام روم درآورد و تعدادی زیادی لژیون جدید را تأسیس کرد. وی الگوی نظامی مهمی را بر مبنای تقسیم ارتش روم در بریتانیا، حوزه راین، حوزه دانوب، ارتش فرآت، ارتش مصر و ارتش آفریقا پدیدآورد.لژیونیکا: بخش دهم: ساختار لژیون‌ها؛ مهدی یاراحمدی آگوستوس جنگ‌سالاری بی‌رحم و خون‌ریز بود. پروپاگاندا آگوستوس یکی از مهم‌ترین و موفق‌ترین کاربران پروپاگاندا در دوران خود بود. آگوستوس در توجیه حکم‌رانی بی‌رحمانه خود می‌گفت که فقط او است که می‌تواند پس از این همه جنگ، صلح را به ارمغان بیاورد. پیش از آگوستوس، روم پانصد سال جمهوری بود، این جمهوری مردم‌سالار نبود، اُلیگارشی بود، یعنی حکومت در دست عده اندکی بود اما طوری طراحی شده بود که هیچ مردی نتواند به تنهایی قدرت را قبضه کند. پیش از جمهوری، پوشیده در غبار زمان، پادشاهانی در روم حکومت می‌کردند که تا قرن‌ها بعد به خودکامه‌گانی بی‌رحم معروف بودند. آگوستوس همیشه محتاط بود از عنوانی استفاده نکند که نشان دهد او فقط اسمش شاه نیست. سزار در میان شهروندان عادی رم محبوب بود، شاید تا حدی برای اینکه آن‌ها را با نان و سیرک راضی نگه می‌داشت. زمانی که در اجرای وصیت‌نامه و انتقال دارایی‌های جولیوس سزار وقفه افتاد، آگوستوس قرض کرد تا به هر شهروند پولی بدهد و با نمایش‌های پر زرق و برق جنگ گلادیاتورها و جانوران وحشی آنها را سرگرم کند، همان سیاست نان و سیرک. آگوستوس در تمام دوران حکومتش از هیچ خرجی برای برگزاری جشن و نمایش برای توده‌های رمی فروگذار نکرد؛ پروپاگاندایی مؤثر در تمام دوران حکم‌رانی‌اش. کمی بعد، آگوستوس جولیوس سزار را خدا خواند و به نام خودش که در آن زمان گایوس جولیوس سزار بود این عبارت را افزود،divi filius، پسر خدا. آگوستوس در ۴۵ سال حکومتش از شیوه‌های مختلف پروپاگاندا استفاده کرد و در متقاعد کردن مردم عجیب موفق بود. او چند امتیاز داشت، پول، انحصار ابزار پروپاگاندا و زمان کافی برای فراگیر کردن پیامش. روایت‌های در ارتباط با تولد سوئتونیوس (حدود ۶۹ پس از میلاد - حدود ۱۲۲ از میلاد) نوشت: «در همان روز تولد و پس از آن، که از آن می‌توان عظمت آینده و خوشبختی بی وقفه آگوستوس را پیش‌بینی و درک کرد. در زمان‌های قدیم، زمانی که بخشی از دیوار ولتری (بخشی از رم) مورد اصابت صاعقه قرار گرفته بود، پیش‌بینی می‌شد که یک شهروند آن شهر روزی بر جهان حکومت خواهد کرد. مردم ولتری از طریق اعتمادی که به وقوع این پیش‌بینی داشتند، بلافاصله با مردم روم جنگ کردند و پس از آن بارها با آنها تقریباً تا نابودی کامل آنها جنگیدند. اما سرانجام مدت‌ها بعد این واقعه ثابت کرد که آن فال حکمرانی آگوستوس را پیشگویی کرده بود.» به گفته یولیوس ماراتوس (ح. | ## بخش 3: آگوستوس | ۲۷ پیش از میلاد - ۱۴ پس از میلاد)، «چند ماه قبل از تولد آگوستوس، نشانه ای در روم مشاهده شد که هشدار می‌داد که طبیعت برای مردم روم حامل یک پادشاه است. پس از آن، مجلس سنا با تعجب حکم داد که هیچ فرزند پسر متولد شده در آن سال نباید تربیت شود.» مشروعیت برای آگوستوس مهم بود که مردم، مشروعیت حکومت او را بپذیرند و استدلال می‌کرد که قدرت او مطلق است چون مردم این را خواسته‌اند و پادشاهی او برخلاف میل باطنی و به اصرار مردم است. برای این کار، در سال ۲۷ (پیش از میلاد) در سنای روم نطقی کرد و گفت: «خود البته می‌بینید که در توان من هست بر شما حکومت کنم اما دیگر نباید شما را رهبری کنم، خیر، من کاملاً ترک مقام می‌کنم و همه چیز را به شما وامی‌گذارم». با برنامه از پیش‌تایین‌شده، سناتورها فریاد زدند و برای دولت پادشاهی التماس کردند. هنر در زمان حکومت آگوستوس، رم از شهری خشتی به شهری مرمرین تبدیل شد و خیلی زود سراسر امپراتوری، از آن شهر تقلید کرد. بناهای‌های باشکوه از جمله آرام‌گاه زیبای او، دیگران را به تحسین و شگفتی وامی‌داشت. در سراسر امپراتوری روم، مجسمه‌ها و نقاشی‌های اسطوره‌ای شبیه به آگوستوس، ساخته می‌شدند. جواهرات، ظروف غذا و هر وسیله خانگی که تولید انبوه می‌شد، و سکه تصویر آگوستوس را داشتند. خشنودسازی مردم آگوستوس در همه دوران حکومت خود از هیچ خرجی برای برگزاری سیرک، جشن و نمایش برای توده‌های رمی فروگذار نکرد. تا جایی که پس از مرگ ژولیوس سزار و وقفه در کار حکومت، از ثروتمندان پول قرض کرد تا به هر شهروند پولی بدهد و با نمایش‌های پر زرق‌وبرق جنگ گلادیاتورها و جانوران وحشی آنها را سرگرم کند. اما یک‌بار در هنگام برگزاری مسابقاتی که به افتخار ژولیوس سزار برپا می‌شد دنباله‌داری در آسمان پدیدار شد. ماه‌های ژوئیه و اوت آگوستوس در دوران پادشاهی خود، نام ژولیوس سزارِ مقدس (خدا) را بر یکی از ماه‌های سال یعنی ژوئیه گذاشت. چند دهه بعد، وقتی آگوستوس هنوز زنده بود نام خود او را بر روی یکی دیگر از ماه‌های سال یعنی اوت یا اوت گذاشتند. زنا آگوستوس با تصویب یک قانون، زنا را جرم اعلام کرد که باعث دردسر بزرگی برای خودش شد؛ زیرا آشکار شد که دخترش جولیا و ده سال بعد نوه‌اش به همین نام، زنا کرده‌اند. صحنه حکاکی شده بر روی تندیس آگوستوس در پریما پورتا صلح با ایران روابط ایران و روم نخستین بار در سال ۹۶ پیش از میلاد و در جریان جنگ‌های مهردادی مربوط به دودمان پنتوس در آناتولی شکل گرفت و از همان زمان در وضعیت حساس و شکننده‌ای بود. پس از شکست تحقیرآمیز رومیان در حران که علاوه بر شکست، منجر به از دست رفتن شمار زیادی از درفش‌های عقاب‌نشان رومی نیز شده بود، مارکوس آنتونیوس به بهانه گرفتن انتقام کراسوس و پس گرفتن درفش‌ها به ایران لشکر کشید. پس از دو شکست پیاپی رومیان در حمله به ایران به دست مارک آنتونی و کراسوس، آگوستوس تصمیم گرفت تا از طریق دیپلماسی با شاهنشاهی اشکانی صلح کند. سرانجام در سال ۲۰ (پیش از میلاد) گفتگوها میان ایران و روم به نتیجه رسید و فرهاد چهارم صلح را پذیرفت. فرهاد همچنین درفش رومیان را که در نبرد حران میان کراسوس و سورنا به دست ایرانیان افتاده بود را به امپراتوری روم بازگرداند. این صلح پایانی بر نخستین دور از جنگ‌های ایران و روم بود؛ جنگ‌هایی که مقدر بود تا هفت سده پس از آن ادامه پیدا کند. این دستاورد بزرگی برای روم و احتمالاً بزرگ‌ترین دستاورد دیپلماتیک دوران آگوستوس در طول زندگی او بود. درفش‌های شاهی در دوران باستان از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بودند و افتادن درفش روم به دست دولت تیسفون یک تحقیر تاریخی برای روم به‌شمار می‌رفت. در واقع رومیان از اینکه انتقام کراسوس را از طریق جنگ بگیرند ناامید شده بودند و در همین راستا اکتاویوس پس گرفتن درفش کراسوس را به عنوان یک پیروزی در برابر ایران جلوه داد. | ## جمع‌بندی | مرگ او در سال ۱۴ میلادی و در سن ۷۵ سالگی درگذشت و با جلال و شکوه در مقبره خود در شان دومارس مدفون شد.