موضوع مقاله: منطقه پرواز ممنوع | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه پرواز ممنوع | مقدمه: شامل عراق، بوسنی و هرزگوین و لیبی منطقه پرواز ممنوع (NFZ) به ناحیه‌ای که در آن هواگردها اجازه پرواز ندارند گفته می‌شود. | ## بخش 1: منطقه پرواز ممنوع | تعیین چنین مناطقی مانند تعیین «منطقه غیرنظامی» معمولاً با اهداف نظامی انجام می‌شود تا از پرواز و اجرای عملیات توسط هواپیمای نظامی دولت متخاصم جلوگیری شود. به عنوان مثال اگر در جنگ داخلی سوریه منطقه پرواز ممنوع اعلام می‌شد کلیه کشورهای حاشیه حتی ناوهای غریبه در دریاها بلافاصله آن هواپیما را مورد هدف قرار داده و به این شکل، اهداف سیاسی خود را پیش می‌برند. منطقه پرواز ممنوع مسئله‌ای مدرن است و باید آن را از مأموریت‌های هوایی کلاسیک که تنها برای بیرون راندن جنگنده‌های دیگر کشورها و جلوگیری از دستیابی آن‌ها به اهداف زمینی انجام می‌شوند جدا دانست. از هنگامی‌که بین دو جنگ جهانی، نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا نمونه‌ای از عملیات کنترل هوایی در مستعمرات خود را اجرا کرد تا پیش از جنگ خلیج فارس در ۱۹۹۱، هیچ‌گونه منطقه پرواز ممنوعی در نظر گرفته نشده بود. جنگ سرد در دوران جنگ سرد به دلیل ریسک تبدیل درگیری محدود به استفاده از جنگ‌افزار هسته‌ای، آمریکا از نیروی هوایی خود برای ورود به خاک اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی استفاده نکرد؛ زیرا تا پیش از عملیاتی شدن استفاده از فناوری‌های پنهان‌کننده ابزار جنگی و هدف‌گیری دقیق، استفاده از نیروی هوایی، ممکن نبود. تا پیش از جنگ خلیج فارس، نیروی هوایی از خود «وفاداری» مورد نیاز برای انجام حملات دقیق در برابر اهداف متحرک یا دور از دسترس را نشان نداده بود؛ زیرا فاقد توانایی برای ایجاد تأثیر سیاسی قاطع در بخشی از یک جنگ بود. با این حال، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و افزایش قابلیت‌های هوافضای به‌دست آمده حاصل از انقلاب فناوری، امکان ایجاد منطقه پرواز ممنوع را در هر دو زمینه سیاسی و نظامی ممکن ساخته است. درس‌هایی از عراق و بوسنی در سال ۲۰۰۴، مقاله‌ای به نام «درس‌هایی تئوریک و عملی از برقراری منطقه پرواز ممنوع در جنگ خلیج فارس و جنگ بوسنی» از سوی دانشگاه استنفورد در مجله مطالعات راهبردی منتشر شد که در آن به بررسی تأثیرگذاری کمپین‌های هوایی در دستیابی به اهداف نظامی پرداخته می‌شد. نتیجه‌گیری این بررسی این بود که: نیاز به یک ساختار فرماندهی واحد و واضح وجود دارد؛ مثلاً در بوسنی در زمان انجام «عملیات انکار پرواز» یک ساختار هماهنگی دوگانه باعث مدیریت نامناسب و بروز اشتباه در تصمیم‌گیری در موقعیت حساس شد. برای پیشگیری از مشکل گشت دائمی، کشورها باید از پیش، اهداف سیاسی خود را مشخص کرده و استراتژی مشخصی برای برچیدن منطقه پرواز ممنوع داشته باشند. عدم پشتیبانی ترکیه در برقراری منطقه پرواز ممنوع در عراق از سال ۱۹۹۶ در نهایت به محدود شدن توانایی نیروهای ائتلاف در تأثیر اجرایی شدن آن انجامید. | ## بخش 2: منطقه پرواز ممنوع | بیل گورتنی، نایب دریاسالار ایالات متحده، مدیر ستاد مشترک: «در اینجا تصویر خوبی از منطقه پرواز ممنوع در حال حاضر به نظر می‌رسد. می‌توانید ببینید که ما اساساً هفت ایستگاه گشت زنی بر فراز دریای مدیترانه داریم که هواپیماها قبل از فراخوانی برای اجرای دستورات سازمان ملل از آنجا شروع به کار کردند. برخی از این ماموریت‌ها همان چیزی است که ما آن را هوای رزمی دفاعی (DCA) می‌نامیم. این مأموریت‌ها صرفاً برای عاری نگه‌داشتن حریم هوایی از هواپیماهای جنگی لیبی طراحی شده‌اند و همه این مأموریت‌ها اکنون توسط خلبانان کشور شریک ما انجام می‌شوند. ایستگاه‌های گشت زنی دیگر، که با رنگ قرمز نشان داده شده‌اند، برای مأموریت‌های بازدارنده (INT) طراحی شده‌اند، به این معنی که این حملات انجام می‌شود - در اهداف زمینی، ثابت یا متحرک انجام می‌شود. همچنین می‌توانید منطقه پرواز ممنوع را همان‌طور که امروز وجود دارد، مشاهده کنید، که از ساحل به ساحل در سراسر بخش شمالی کشور کشیده شده و به سمت جنوب گسترش می‌یابد. همان‌طور که قبلاً اشاره کردم، یکی از حملات هوایی که ما دیشب انجام دادیم، تعدادی سایت موشک‌های زمین به هوای SA-2 و SA-3 را در سبها منهدم کرد. همچنین می‌توانید در اینجا از کمک‌های بین‌المللی به مأموریت منطقه پرواز ممنوع مطلع شوید. بیش از ۳۵۰ هواپیما در برخی ظرفیت‌ها درگیر هستند، یا منطقه پرواز ممنوع را اجرا می‌کنند یا از مردم غیرنظامی محافظت می‌کنند. منصفانه است که بگوییم ائتلاف هر روز هم از نظر اندازه و هم از نظر توانایی در حال افزایش است. امروز ۹ کشور دیگر، از جمله قطر، و هزاران نفر از پرسنل نظامی ائتلاف در این تلاش مشارکت دارند. | ## بخش 3: منطقه پرواز ممنوع | آنها در سراسر اروپا و در دریای مدیترانه در پایگاه‌های ساحلی و در یکی از ۳۸ کشتی در دریا مستقر هستند. بر اساس قطعنامه ۱۹۷۳ شورای امنیت ایجاد یک منطقه پرواز ممنوع برای مداخله نظامی در لیبی (۲۰۱۱) در ۱۷ مارس ۲۰۱۱ پذیرفته شد. در این قطعنامه از عملیات جزئی تا تمام عیار برای جلوگیری از حمله نیروهای دولتی به مردم عادی حمایت شده بود. در داخل کشورها : کشور کوبا که در دریای کارائیب و جنوب شرقی آمریکا واقع است، ورود هرگونه هواپیما به داخل خاک خود را بدون برنامه قبلی، به عنوان تعرض به حریم هوایی خود دانسته و بلافاصله به آن حمله می‌کند. به‌طور نمونه، در سال ۱۹۹۶ دو جنگنده آمریکایی در هنگام گشت زنی بدون اعلام قبلی وارد خاک این کشور شده و توسط جنگنده‌های میگ کوبا منهدم شده و در دریا سقوط کردند. : پرواز بر فراز مناطق تاریخی هند (مانند تاج محل، چند معبد تاریخی و دخمه بمبئی هند)، مناطق نظامی (مثل پایگاه‌های هوایی و مرکز تحقیقات هسته‌ای) و ساختمان مجلس هند ممنوع است. : منطقه باستانی ماچو پیچو یادگار امپراتوری اینکا در آمریکای لاتین منطقه پرواز ممنوع است. بر اساس تعریف اداره هوانوردی فدرال در این کشور «منطقه ممنوعه» وجود دارد که بر روی نقشه‌های هوایی با رنگ آبی مشخص شده و پرواز بر آسمان آن مناطق به‌طور کلی ممنوع است. : در این کشور برخی مراکز نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و نیروی هوایی، مرکز تحقیقات هسته‌ای، برخی مناطق تاریخی مانند کاخ باکینگهام (محل زندگی پادشاه چارلز و خانواده وی) جزء این مناطق هستند. | ## جمع‌بندی | : در این کشور تأسیسات هسته‌ای و نیز بخش‌هایی در مرکز شهر تهران که مقامات عالی‌رتبه در آنجا حضور دارند جزو مناطق پرواز ممنوع می‌باشد.