موضوع مقاله: سازمان آزادی‌بخش فلسطین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سازمان آزادی‌بخش فلسطین | مقدمه: سازمان آزادی‌بخش فلسطین به‌اختصار ساف (به ) یک کنفدراسیون ملی‌گرا از احزاب فلسطینی است که در سطح بین‌المللی به عنوان نمایندهٔ رسمی مردم فلسطین شناخته می‌شود. | ## بخش 1: سازمان آزادی‌بخش فلسطین | این سازمان که در سال ۱۹۶۴ تأسیس شده، در ابتدا به دنبال ایجاد یک کشور عربی در سراسر سرزمین سابقاً تحت قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود و از حذف کشور اسرائیل حمایت می‌کرد. با این حال، ساف در سال ۱۹۹۳ طی معاهدهٔ اول اسلو حاکمیت اسرائیل را به رسمیت شناخت و اکنون تنها به دنبال ایجاد یک کشور عربی در سرزمین‌های فلسطینی (کرانهٔ باختری و نوار غزه) است که از زمان جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷ توسط اسرائیل اشغال نظامی شده است. متعاقباً ایالات متحدهٔ آمریکا ساف را در سال ۱۹۸۷ به عنوان یک گروه تروریستی معرفی کرد، با این وجود معافیت ریاست جمهوری از سال ۱۹۸۸ تماس آمریکا و ساف را امکان‌پذیر کرد. گفتگوهای میانجیگرانه بین دولت اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین در سال ۱۹۹۳ (توافق اول اسلو) منجر به این شد که ساف حق اسرائیل برای وجود داشتن صلح‌آمیز را به رسمیت بشناسد و قطعنامهٔ ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد را بپذیرد، و اسرائیل نیز ساف را به عنوان مرجعی مشروع که نمایندهٔ مردم فلسطین است به رسمیت بشناسد. به‌رغم نامه‌نگاری‌های بین اسرائیل و ساف برای به رسمیت شناختن یکدیگر، که در آن یاسر عرفات رهبر پیشین ساف از مقاومت رسمی علیه اسرائیل صرف نظر کرده‌بود، ساف به فعالیت‌های مبارزاتی خود، به ویژه در طول انتفاضهٔ دوم (۲۰۰۰–۲۰۰۵) ادامه داد. در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۸، شورای مرکزی ساف، به‌رسمیت شناختن اسرائیل توسط فلسطینی‌ها را به حالت تعلیق درآورد و متعاقباً تمامی اشکال همکاری امنیتی و اقتصادی با مقامات اسرائیل را تا زمانی که اسرائیل یک کشور فلسطینی را در مرزهای پیش از ۱۹۶۷ به رسمیت نشناسد، متوقف کرد. پس از پایان جلسه، سازمان آزادی‌بخش فلسطین در ۲ ژوئن ۱۹۶۴ تأسیس شد که اتحاد اعراب و آزادی فلسطین به عنوان «اهداف تکمیلی» آن اعلام شد. ایدئولوژی ایدئولوژی سازمان آزادی‌بخش فلسطین در زمان تأسیس آن در سال ۱۹۶۴ در قالب منشور ملی فلسطین تدوین شد. از زمان امضای توافقات اسلو، مذاکره و دیپلماسی به سیاست رسمی این سازمان تبدیل شد. | ## بخش 2: سازمان آزادی‌بخش فلسطین | این مسئله در منشور ملی بیان شده است: در مادهٔ ۲ منشور آمده است که «فلسطین بر اساس مرزهایی که در زمان قیمومت بریتانیا داشت، یک واحد سرزمینی تجزیه‌ناپذیر است»، یعنی جایی برای کشور یهودی در آن وجود ندارد. مادهٔ ۲۰ بیان می‌دارد که: «اعلامیهٔ بالفور، قیمومت فلسطین و هر آنچه که این‌ها بر آن استوار شده‌اند، باطل و بی‌اعتبار تلقی می‌شوند. ادعاهای مربوط به پیوندهای تاریخی یا مذهبی یهودیان با فلسطین، با واقعیت‌های تاریخی و تصور حقیقی از آنچه که دولت بودن را به وجود می‌آورد، ناسازگار است. همچنین یهودیان یک ملت واحد با هویت خاص خود را تشکیل نمی‌دهند؛ آن‌ها شهروندان کشورهایی هستند که به آن تعلق دارند. مادهٔ ۳ مقرر می‌دارد: «مردم عرب فلسطین دارای حق قانونی بر وطن خود هستند و این حق را دارند که پس از دست یافتن به آزادی کشورشان، بر اساس خواسته‌های خود و کاملاً بر اساس میل و اراده‌شان، سرنوشت خود را تعیین کنند». سکولاریسم در مقابل پایبندی به اسلام سازمان آزادی‌بخش فلسطین و جناح مسلط آن یعنی فتح، اغلب با جناح‌های مذهبی‌تر مانند حماس و جهاد اسلامی فلسطین (PIJ) در تضاد هستند. مجلس ملی فلسطین نهاد قانون‌گذاری این سازمان است که هر دو سال یکبار تشکیل جلسه می‌دهد و کمیته اجرایی ۱۸ نفره آن را تعیین می‌کند. محمود عباس رئیس کمیته اجرایی سازمان پس از مرگ یاسر عرفات در سال ۲۰۰۴ تاکنون است. اتحادیه عرب در ۱۹۷۴ میلادی این سازمان را تنها نهاد مشروع برای نمایندگی مردم فلسطین دانست و به عضویت خود پذیرفت. | ## بخش 3: سازمان آزادی‌بخش فلسطین | در ژانویه ۱۹۷۶ شورای امنیت سازمان ملل اجازه شرکت نماینده آن را در جلسات شورای امنیت -بدون حق رأی- صادر کرد. در سال ۱۹۹۳ تحول مهمی در سیاست‌ها راهبردی این سازمان و روابط آن با اسرائیل ایجاد شد. یاسر عرفات در نامه‌ای رسمی به اسحاق رابین، اسرائیل را به رسمیت شناخت و رابین، نخست‌وزیر اسرائیل، نیز در جواب ساف را به عنوان نماینده مردم فلسطین به رسمیت شناخت. ساف با بسیاری از کشورهای جهان روابط رسمی دیپلماتیک دارد و سفارتخانه‌ها و نمایندگی‌های این سازمان معمولاً با نام فلسطین شناخته می‌شوند. پس از صدور اعلامیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸ نمایندگی این سازمان در سازمان ملل نام خود را از «سازمان آزادی‌بخش فلسطین» به «فلسطین» تغییر داد و در سال ۱۹۹۸ حق شرکت در بحث‌های مجمع عمومی -بدون حق رأی- نیز به آن اعطا شد. در سال ۲۰۱۲ مجمع عمومی سازمان ملل در قطعنامه ۶۷/۱۹ با ۱۳۸ رأی موافق و ۹ رای مخالف (عدم حضور ۴۱ دولت در جلسه) موقعیت فلسطین را از «نهاد ناظر غیرعضو» به عضویت «دولت ناظر غیرعضو» تغییر داد. این قطعنامه توسط بسیاری به عنوان شناسایی دوفکتوی فلسطین به عنوان یک کشور از سوی سازمان ملل تعبیر شد. تعطیلی دفتر ساف در آمریکا به دنبال مخالفت سازمان آزادی‌بخش فلسطین با معامله قرن، دولت ترامپ با هدف تحت فشار قرار دادن فلسطینی‌ها دستور داد دفتر نمایندگی این سازمان در واشینگتن بسته شود. | ## جمع‌بندی | اتحادیه عرب به دنبال بسته شدن نمایندگی ساف در واشینگتن بیانیه‌ای صادر کرد و آن را محکوم و آن را یکی از سیاست‌های ضد فلسطینی آمریکا نامید.