موضوع مقاله: کاپیتان هادوک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاپیتان هادوک | مقدمه: و واندِگِرد دی در ژوئیه ۲۰۰۵ کاپیتان آرچیبالد هادوک که بیشتر با نام کاپیتان هادوک شناخته می‌شود، شخصیتی داستانی از مجموعهٔ ماجراهای تن‌تن و میلو اثر هرژه است. | ## بخش 1: کاپیتان هادوک | او که نسبتاً دیر وارد این مجموعه شد و نخستین‌بار در کتاب خرچنگ پنجه‌طلایی در سال ۱۹۴۱ معرفی شد، به‌تدریج به یکی از شخصیت‌های اصلی و بهترین دوست تن‌تن بدل می‌شود و پس از آن در تمام ماجراهایش او را همراهی می‌کند. او با پلیور یقه‌اسکی آبی‌رنگی که نقش لنگری بر وسط سینه‌اش دارد، کلاه دریانوردی و ریشی انبوه شناخته می‌شود. او تندخو و کم‌حوصله است و بدخلقی‌اش را با ناسزاهای فراوانی که از ویژگی‌های اوست بروز می‌دهد، اما با تمام اینها، مردی با قلبی رئوف و مهربان است که بی‌عدالتی را برنمی‌تابد و همواره آمادهٔ یاری رساندن به دوستانش است. او که شیفتهٔ ویسکی است، گاه آن‌قدر می‌نوشد که دیگر جز از امیال آنی خود فرمان نمی‌برد؛ امری که می‌تواند او را به ورطهٔ افسردگی یا جنون‌های خشم‌آلود بکشاند، حالاتی که بعداً عمیقاً از آن‌ها پشیمان می‌شود. در نخستین ماجرایش، او پیوسته در حالت مستی به‌سر می‌برد و زیر سلطهٔ خدمهٔ کشتی خود است، اما در تماس با تن‌تن به‌تدریج به شخصیتی محترم‌تر بدل می‌شود، هرچند هرگز موفق نمی‌شود از وابستگی‌اش به مشروبات الکلی رهایی یابد. هادوک یکی از معدود شخصیت‌های این مجموعه است که گذشته‌ای مشخص دارد، و این گذشته در یکی از داستان‌ها، که بُعدِ تاریخی پررنگی دارد، به‌شکلی برجسته به تصویر کشیده می‌شود. مجموعهٔ دوگانه و دنباله‌دار اسب شاخدار و گنج‌های راکام او را در مسیر رد پای جَد خود، شوالیه فرانسوا دو هادوک قرار می‌دهد و برای «خانوادهٔ نمادینی» که در اطراف تن‌تن شکل می‌گیرد، مکان جدیدی به نام کاخ مولینسار فراهم می‌کند؛ امری که به کاپیتان نقشی دوگانه به‌عنوان عامل پیونددهنده و کاتالیزور ماجراها می‌بخشد. با چهره‌ای پرحس و حال و اضطراب‌زده‌اش، هادوک به نوعی نقطهٔ مقابل قهرمان ساده و بی‌عیب تن‌تن است و انسانیّت خاصی به مجموعه می‌آورد که مخاطب راحت‌تر با او هم‌ذات‌پنداری می‌کند. در یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۶، کاپیتان هادوک به عنوان محبوب‌ترین شخصیت ماجراهای تن‌تن و میلو انتخاب شد. بی‌دقتی‌ها و تمایل او به قرار گرفتن در خطر، کاپیتان را منبع بی‌پایانی از طنز و موقعیت‌های کمیک در ماجراهای تن‌تن بدل می‌کند؛ اما طنزی ناخواسته که بیشتر به ضرر خودش اتفاق می‌افتد و باعث خندهٔ دیگران می‌شود. از زمین‌خوردن‌ها تا برخوردها، او زنجیره‌ای از فاجعه‌ها را رقم می‌زند که گاهی این فاجعه‌ها و اتفاقات مکرر، خود باعث طنز و خنده می‌شوند. روابطی که او در طول ماجراها با دیگر شخصیت‌ها برقرار می‌کند، هر یک به زوج‌های کمدی و طنزآمیز تبدیل می‌شوند. برای نمونه، او می‌کوشد به هر قیمتی از دست بیمه‌گر سمج، سرافین لامپیون، شاهزادهٔ جوان عبدالله یا خوانندهٔ اپرا بیانکا کاستافیوره بگریزد. با این آخری، رابطه‌ای دوپهلو دارد که آمیزه‌ای از اضطراب، کشش و نفرت است و برخی از متخصصان آثار هرژه در آن به تحلیل نمادهای اروتیک پرداخته‌اند. کاپیتان هادوک بر پردهٔ سینما توسط ژرژ ویلسون در ماجراهای تن‌تن: اسرار کشتی طلایی (۱۹۶۱)، ژان بوئیز در تن‌تن و پرتقال‌های آبی (۱۹۶۴) و سپس اندی سرکیس در ماجراهای تن‌تن (۲۰۱۱) جان‌بخشی شده است، در حالی که بازیگران بسیاری در اقتباس‌های رادیویی یا مجموعه‌های پویانمایی صدای خود را به او داده‌اند. چندین نویسندهٔ کمیک نیز با اشاره به او یا بازآفرینی ویژگی‌هایش، به این شخصیت ادای احترام کرده‌اند. شخصیت زندگی‌نامه آرچیبالد هادوک یک ناخدای کشتی‌های تجاری با تجربه‌ای طولانی است. او با پلیور یقه‌اسکی آبی که روی سینه‌اش یک لنگر دارد، کلاه ملوانی، ریش و موهای ضخیم سیاه و گاهی پیپ شناخته می‌شود. او از مادرش در اولین دیدار با تن‌تن یاد می‌کند، و نیاکانش، به ویژه شوالیه فرانسوا دو هادوک، کاپیتان کشتی اسب شاخدار هستند، یک کشتی جنگی رده سوم از ناوگان سلطنتی لوئی چهاردهم. شباهت ظاهری میان این دو شخصیت، رابطهٔ خانوادگیِ بی‌چون و چرایشان را نشان می‌دهد، اگرچه املا و ساختار نام خانوادگی‌شان کمی متفاوت است و کاپیتان از پیشوند خانوادگی خود چشم‌پوشی کرده است. خلق و خوی او از طریق دشنام‌ها و ناسزاهای رنگارنگ و فراوانش نمایان می‌شود،اما قلب مهربانش زمانی بر خواننده آشکار می‌شود که نسبت به بردگان آفریقایی در انبار زغال‌سنگ دلسوزی می‌کند یا در جواهرات کاستافیوره از کولی‌ها دعوت می‌کند در محوطهٔ بزرگ و سرسبز پشتی خانه‌اش ساکن شوند. در پایانِ گنج‌های راکام، او در کاخ مولینسار مستقر می‌شود، خانهٔ آبا و اجدادی‌اش که با پول پروفسور تورنسل توانست آن را بازخرید کند.. به دلیل این ثروت ناگهانی و موقعیت اجتماعی جدید، هادوک حداقل برای مدتی به نوعی وقار و آراستگی روی می‌آورد. در هفت گوی بلورین، او با با لباس‌های تازه و شیک مخصوص اربابان ظاهر می‌شود: کت و شلوار فاستونی، جلیقه، عینک یک‌چشمی و پیراهن یقه پاپیونی. در ستاره اسرارآمیز، او در بندر آکوریری ایسلند با کاپیتان چستر ملاقات می‌کند که می‌گوید بیش از بیست سال با او دریانوردی کرده است. در همان کتاب، رفتار او پشت فرمان کشتی، نشان‌دهندهٔ مهارت‌ها و تجربهٔ دریانوردی‌اش است، وقتی آنچه را که تن‌تن طوفان می‌نامد تنها «یک باد کوچک» می‌بیند. به همین ترتیب، در هفت گوی بلورین، صدای کاستافیوره او را به یاد یک چرخند دریایی می‌اندازد که پیش‌تر در دریای کارائیب تجربه کرده بود. از یک سو، نام و نام‌خانوادگی او و همچنین نام دوستش چستر و معاونش آلن تامسون، به‌وضوح بریتانیایی است. از سوی دیگر، او علاقهٔ شدیدی به ویسکی دارد، نوشیدنی‌ای که به‌طور خاص اسکاتلندی یا ایرلندی است. در گنج‌های راکام، هنگام بازگشت با قایق به سمت کشتی‌اش، چهارمین رباعی شعر دریاچه اثر آلفونس دو لامارتین را می‌خواند. در هدف کره ماه، قبل از سوار شدن به موشک، جمله‌ای که به گلادیاتورهای رومی نسبت داده شده - «هان ای امپراتور، آنانی که در آستانهٔ مرگ‌اند به تو درود می‌فرستند» - را نقل می‌کند و سپس یک دیالوگ مولیر را پیش از پرتاب موشک تکرار می‌کند. در حالی که تن‌تن عاشق کتاب است، کاپیتان به موسیقی علاقهٔ ویژه‌ای دارد و اغلب آواز می‌خواند، هرچند صدای کاستافیوره را تحمل نمی‌کند. حضور در داستان‌ها کاپیتان هادوک نخستین‌بار در ۲ ژانویهٔ ۱۹۴۱، در پیش‌انتشار سیاه‌وسفید کتاب خرچنگ پنجه‌طلایی، نهمین ماجرای مجموعه، که به‌صورت پاورقی در نشریهٔ «لو سوآر نوجوانان»، ضمیمهٔ هفتگی روزنامهٔ پرتیراژ بلژیکی لو سوآر منتشر می‌شد، ظاهر شد. او در این بخش در چهار قاب دیده می‌شود که در دو تای آن‌ها در کنار معاونش، آلن حضور دارد؛ کسی که با خوراندن ویسکی به او، می‌کوشد فرماندهی کشتی کارابوجان را تصاحب کند. دیدار واقعی او با تن‌تن در صفحات بعدی رخ می‌دهد که یک هفته بعد، در ۹ ژانویه، منتشر شدند. این نخستین دیدار، دست‌کم، کمی خشن است، چرا که تن‌تن هنگام تلاش برای فرار از انبار کشتی باری‌ای که در آن زندانی است، عملاً روی کاپیتان می‌افتد. هادوک که الکلیِ شناخته‌شده‌ای است، با این حال به متحدی غیرمنتظره برای تن‌تن در مبارزه‌اش با قاچاقچیان مواد مخدر تبدیل می‌شود و از آن پس، بدون وقفه، در همهٔ آلبوم‌های مجموعه حضور دارد. در حالی که نام کوچک او، آرچیبالد، تنها در آخرین آلبوم کامل‌شدهٔ مجموعه، تن‌تن و پیکاروها ذکر می‌شود. کاپیتان در نسخهٔ نخست تن‌تن در سرزمین طلای سیاه حضور ندارد؛ داستانی که با تهاجم ارتش آلمان به بلژیک در ماه مه ۱۹۴۰ ناتمام ماند و بنابراین پیش از خرچنگ پنجه‌طلایی نوشته شده بود. اما هنگامی که هرژه در سال ۱۹۴۸ آن را از سر می‌گیرد، ناچار می‌شود هادوک را وارد داستان کند، زیرا خوانندگان غیبت شخصیتی را که به یکی از چهره‌های اصلی مجموعه و دوست جدانشدنی تن‌تن بدل شده بود، درک نمی‌کردند. برای پرهیز از تغییر اساسی در خط داستانی و صفحه‌بندی‌ای که پیش‌تر برای این ماجرا طراحی شده بود، هرژه کاپیتان را تنها در پایان داستان وارد می‌کند. ورود به‌موقع و نجات‌بخش او به پناهگاه دکتر مولر برای کمک به تن‌تنِ گرفتار، پیش‌بینی‌نشده است؛ اما برای آنکه نیازی به توضیح این حضور نداشته باشد، هرژه از شگردی استفاده می‌کند: هر بار که کاپیتان می‌کوشد دلیل این ماجرا را بازگو کند و می‌گوید که این موضوع «هم خیلی ساده است و هم خیلی پیچیده»، با رویدادی بیرونی حرفش قطع می‌شود، تا آنجا که در صفحهٔ پایانی، در اوج عصبانیت و دلسردی، به‌کلی از توضیح دادن منصرف می‌شود. هرژه در دفترچه‌های مقدماتی خود، در آوریل ۱۹۳۹، یادداشتی را ثبت می‌کند که در روزنامهٔ لو ونتیم سیکل خوانده بود؛ یادداشتی که داستان فرماندهٔ کشتی‌ای را روایت می‌کرد که دریا را دوست نداشت و هراس خود را با ویسکی فرومی‌نشاند. همچنین نام هادوک در یکی از همین دفترچه‌ها، با تاریخ ۱۹۳۷، در میان نام‌های دیگری با آوای بریتانیایی دیده می‌شود. همسر نخست هرژه، ژرمن کیکنس، به خبرنگاران گفته بود که نام «هادوک» از غذای روغن‌ماهی کوچک دودی گرفته شده است که هر دوی آن‌ها دوستش داشتند؛ حکایتی که چند سال بعد خودِ طراح نیز آن را تأیید کرد. با این حال، چندین متخصص آثار او با تکیه بر مجموعه‌ای از هم‌زمانی‌ها فرضیه‌های دیگری را مطرح کرده‌اند. به این ترتیب، منتقد ادبی فیلیپ گودن بر این باور است که هرژه ممکن است از فیلم فرانسوی–آلمانی کاپیتان کرادوک ساختهٔ هانس شوارتس و مکس دو ووکوربی، که در سال ۱۹۳۱ اکران شد و مورد علاقهٔ هرژه و همسرش بود، الهام گرفته باشد. در خرچنگ پنجه‌طلایی، کاپیتان هادوک در واقع ترانه‌ای برگرفته از همین فیلم، با عنوان ملوانان نیروی دریایی را می‌خواند؛ ترانه‌ای که هرژه صفحهٔ گرامافون ۷۸ دور آن را خریداری کرده بود. ژان-پل تومازی و میشل دولینیه، نویسندگان پژوهشی دربارهٔ تأثیر رمان‌های ژول ورن بر آثار هرژه، شخصیت کاپیتان هادوک را به دریانوردی به نام پِنکروف در جزیرهٔ اسرارآمیز نزدیک می‌دانند؛ شخصیتی که با او در داشتن ریش، خوی تند، علاقه به تنباکو و ناسزاگویی اشتراک دارد. به گفتهٔ طراح کمیک، ژاک مارتان، هرژه همچنین به دلیل ظرفیت کمیک، از همکاران پیشین خود، از جمله از ادگار پ. هری تامپسون توضیح داده که چگونه هرژه از این شخصیت برای تزریق طنز به طرح داستانی استفاده کرد؛ به ویژه «جایی که هادوک نقش احمق را بازی می‌کند تا توضیحی طولانی را ساده‌انگاری یا ماله‌کشی کند.» با این همه، نام خانوادگی هادوک کاملاً واقعی است و چندین افسر واقعی نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا این نام را داشته‌اند، بی‌آنکه هرژه از این موضوع آگاه باشد. برجسته‌ترین عضو این خانواده، سِـر ریچارد هادوک، در نبرد سولبی در سال ۱۶۷۲ فرماندهی کشتی اچ‌ام‌اس رویال جیمز را بر عهده داشت، و پسرش نیکلاس هادوک نیز بعدها به مقام دریاسالاری در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا رسید. در دوره‌ای بعد، در قرن بیستم، هربرت هادوک، افسر ذخیرهٔ نیروی دریایی که به شرکت وایت استار لاین پیوست، نخستین فرماندهٔ رسمی کشتی آرام‌اس تایتانیک شد. آرامگاه مدی هادوک، مادر ریچارد هادوک، دریاسالار بریتانیایی نیروی دریایی سلطنتی که الهام‌بخش هرژه بوده است، چند دهه بعد در فهرست آثار تاریخی ثبت شد. این آرامگاه یکی از دو قبری است که از سوی نهاد دولتی کمیسیون یادمان‌ها و بناهای تاریخی انگلستان، به‌عنوان مکان‌های حفاظت‌شده شناخته می‌شوند. وقتی کاپیتان هادوک در خرچنگ پنجه‌طلایی ظاهر می‌شود، بنا به اعتراف خودِ هرژه، هیچ چیز از پیش نشان نمی‌دهد که قرار است به شخصیتی جدانشدنی از تن‌تن بدل شود: «واقعاً انگار مرا تقریباً به زور با خود برد. وقتی با خشم هولناکش میان عرب‌هایی که از او می‌گریزند وحشت می‌افکند، هیچ وجه قهرمانانه‌ای ندارد: او فقط مست است!» با این حال، طراح به‌تدریج به «مادهٔ روایی شگفت‌انگیزی» که در قالب این کاپیتان در اختیار دارد پی می‌برد. منتقد ادبی، فیلیپ گودن، خاطرنشان می‌کند که خرچنگ پنجه‌طلایی آغازگر چرخه‌ای تازه در ماجراهای تن‌تن است که در آن دریا به صحنهٔ اصلی بدل می‌شود و این چرخه بی‌وقفه با ستاره اسرارآمیز، اسب شاخدار و گنج‌های راکام ادامه می‌یابد. هادوک در بدو ورود به مجموعه، بیشتر شبیه یک آدم تباه است تا یک قهرمان؛ انسانی ازپاافتاده که در تهِ کابین کشتی کارابوجان، بی‌وقفه ویسکی می‌نوشد. تن‌تن، با رفتار و منش خود، او را به نادرستی رفتارش آگاه می‌کند و دوباره به راه راست بازمی‌گرداند. از این‌رو، می‌توان این آلبوم را روایت پیشرفت مردی در مسیر رستگاری دانست و به گفتهٔ منتقد ادبی، بنوآ پیترس، «عبور از 'سرزمین تشنگی' […] به این شخصیتِ حاشیه‌ایِ نسبتاً درمانده امکان می‌دهد به مرتبهٔ یک شخصیت واقعی دست یابد.» از آن پس، جایگاه کاپیتان در مجموعه، داستان به داستان، گسترده‌تر می‌شود و او به شریک اصلی تن‌تن بدل می‌گردد و در نتیجه، جای میلو را می‌گیرد که برعکس، به‌تدریج توان سخن گفتن را از دست می‌دهد.François Rivière, Milou, in . در ستاره اسرارآمیز، هادوک به‌طور کامل جایگاه خود را به‌عنوان کاپیتان کشتی بازمی‌یابد. کاپیتان به‌دور از حالت افسرده و دلمرده‌ای که در خرچنگ پنجه‌طلایی از خود نشان می‌داد، کم‌کم شکوه پیشینش را بازمی‌یابد؛ امری که لباس رسمی‌ای که در آغاز سفر کشتی طلوع بر تن دارد، گواه آن است., L'Étoile mystérieuse. دریا جای واقعی اوست، چنان‌که با آشنا کردن تن‌تن با مبانی دریانوردی این را نشان می‌دهد. در اسب شاخدار رویارویی با نیاکانش، شوالیه فرانسوا دو هادوک، او را به «تنها شخصیت مجموعه که دارای گذشته‌ای واقعی است» بدل می‌کند و سکونت او در کاخ مولینسار، خانهٔ نیاکانش، در پایان گنج‌های راکام، شکل‌گیری کامل یک «خانوادهٔ نمادین» پیرامون تن‌تن را رقم می‌زند و چارچوبی ثابت برای قهرمانان مجموعه فراهم می‌آورد؛ چارچوبی که از آن پس به‌عنوان «پایگاه ثابت» میان ماجراها عمل می‌کند. این استقرار اهمیتی اساسی دارد، زیرا برای کاپیتان به معنای کنار گذاشتن دریانوردی است؛ کناره‌گیری‌ای که بعداً قطعی می‌شود، و برای تن‌تن نوعی یکجانشینی به همراه می‌آورد. کاپیتان که به بازنشستگی رسیده است، بورژوا می‌شود و به تعبیر فرانسوا ریویر، در هفت گوی بلورین «نقش ارباب قصر را بازی می‌کند.» او پوششی شیک برمی‌گزیند، عینک تک‌چشم می‌زند، پیپ کهنه‌اش را با سیگار برگ‌های هاوانا عوض می‌کند، یک اتومبیل و یک اسب می‌خرد. اما این تغییر آن‌قدر از شخصیت واقعی او دور است که باورکردنش دشوار است و کاپیتان در نقشی که برای خود ساخته احساس راحتی نمی‌کند: نمی‌تواند روی اسب دوام بیاورد و مدام تک‌چشمش را می‌شکند، تا جایی که خدمتکارش نستور ناچار است همیشه ذخیره‌ای از آن‌ها داشته باشد. در آلبوم‌های دوتایی و دنباله‌دار مربوط به سفر به ماه، که در آن‌ها ماجرا به اوج می‌رسد، هادوک میل خود را به بازگشت به کاخ مولینسار و ماندن دائمی در آنجا ابراز می‌کند. این خواسته از همان صفحهٔ نخست ماجرای تورنسل دوباره بیان می‌شود، اما خیلی زود به‌دلیل اهمیت نجات پروفسور تورنسل، که به دست مأموران بوردوری ربوده شده است، نقض می‌گردد. مقاومت کاپیتان در برابر ماجراجویی هرچه بیشتر می‌شود و اگر هم همچنان در کنار تن‌تن وارد عمل می‌شود، اغلب با اکراه است، چنان‌که در تن‌تن در تبت دیده می‌شود. با این حال، مورخ، تیری وانگفلن، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا در کتاب‌های پایانی، کاپیتان به قهرمان واقعی مجموعه بدل می‌شود یا خیر. خواننده آسان‌تر با او همذات‌پنداری می‌کند تا با تن‌تن، که نمایندهٔ «قهرمانی بیش از حد بی‌نقص» است و در تن‌تن و پیکاروها، آخرین آلبوم کامل‌شده، این در واقع هادوک است که دوستانش را به دل ماجرا می‌کشاند، در حالی که تن‌تن برعکس محتاط و بدگمان است. افزون بر این، کاپیتان در پیش‌زمینهٔ جلد دیده می‌شود و گروه را پشت سر خود دور می‌کند؛ دور از هرم «پازتِک» و تله‌ای که در آن انتظارشان را می‌کشد. وانگفلن همچنین بر نقش کاتالیزوری و پیونددهندهٔ کاپیتان در شکل‌گیری یک «خانوادهٔ نمادین» واقعی پیرامون تن‌تن تأکید می‌کند: این به این دلیل است که هادوک با جستجوی گنج پنهان نیاکانش، باعث می‌شود که تریفون تورنسل در گنج‌های راکام به خانهٔ تن‌تن بیاید. همچنین در هدف کره ماه، وقتی او پروفسور را متهم به «بازی درآوردن» متهم می‌کند، خشم بی‌سابقه‌ای برمی‌انگیزد و پروفسور در واکنش، دانش علمی خود را به نمایش می‌گذارد تا چنان جلوه کند که بزرگ‌ترین دانشمند تاریخ است. قهرمانی انسانی‌تر از تن‌تن انسانیت کاپیتان در نخستین ماجراهای مجموعهٔ تن‌تن، این الگو تکرار می‌شود: تن‌تن نماد مبارزه یک قهرمان خوب با افراد شرور است. با این حال، همان‌طور که تیری وانگفلن می‌گوید، ورود کاپیتان این «دوگانگی ساده» را به هم می‌ریزد. کاپیتان خشمگین، الکلی و گاهی خودخواه است و تمایل دارد دیگران را نصیحت کند، اما خودش همیشه به نصیحت‌های خود عمل نمی‌کند و تمام عیب‌هایی را دارد که تن‌تن ندارد. از این نظر، هادوک صرفاً یک شخصیت فرعی نیست: او نوعی انسانیت واقعی به سری وارد می‌کند. در واقع، خوانندگان راحت‌تر می‌توانند خود را در او ببینند تا در قهرمانی کامل و بی‌عیب مانند تن‌تن: «این بعد هستی‌شناسانه و کاملاً انسانی، جایگاه یک اثر مصرفی را به یک اثر هنری تمام‌عیار تغییر می‌دهد». وقتی قهرمان ناگهان وارد کابین کشتی کارابوجان می‌شود، هادوک فوراً به او اعتماد می‌کند و با ایمان ساده‌لوحانه از او پیروی می‌کند. هرژه، که معتقد بود «استفاده از واژه ˈتوˈ در محاوره میان دوستان، نوعی اعتبار تقلبی است»، به‌طور طبیعی آن‌ها را با «شما» خطاب می‌کند، هرچند وقتی کاپیتان مست است، گاهی دوست جوانش را با «تو» خطاب می‌کند. این دوستی با احترام متقابل همراه است: وقتی کاپیتان در جواهرات کاستافیوره به کولی‌ها اجازه می‌دهد در محوطهٔ سرسبز پشت منزلش اقامت کنند، تن‌تن در چند فریم سکوت می‌کند، اما نگاهش سرشار از تحسین و احترام می‌شود. با این حال، استاد ادبیات آلن مونتاندون معتقد است که این سخاوت ظاهری، «نژادپرستی پنهان و عمیقاً ریشه‌دار» را پنهان می‌کند و رفتار او، مانند مأمور ژاندارمری یا نستور، نشان‌دهنده «رد غریبه و ناشناس برای حفظ حریم خصوصی» است. بنابراین، دعوتی که به کولی‌ها می‌کند، چیزی جز جبران اشتباه اولیه‌ای که آن‌ها را با زباله‌های زمینشان یکسان دانسته نیست: «ارتباط دشوار بین کاپیتان هادوک و کولی‌ها، تعلق به دو جهان فرهنگی متفاوت و ناسازگار را نشان می‌دهد.» طناب مورد استفاده تن‌تن برای رسیدن به پنجره کابین کاپیتان، در خرچنگ پنجه‌طلایی، می‌تواند تصویری نمادین از دوستی پایدار آن‌ها باشد که در ماجراهای دیگر نیز بازمی‌گردد. در تن‌تن در تبت، وقتی هادوک تلاش می‌کند طناب کوهنوردی را قطع کند تا تن‌تن را به مرگ نکشاند، نمی‌تواند در نهایت آن را پاره کند مقاومت در برابر ماجراجویی از ماجرای تورنسل به بعد، به نظر می‌رسد که تنها خواسته کاپیتان کادوک استراحت و آرامش است؛ این خواسته گاهی به صورت مقاومت آشکار او در برابر ماجراجویی ظاهر می‌شود و بعدها در آخرین جلدهای سری به یک ویژگی ثابت تبدیل می‌شود. | ## بخش 2: کاپیتان هادوک | با این حال، این مقاومت هر بار با نیازهای داستان در تضاد است و اغلب با اکراه، او در نهایت تن‌تن را دنبال می‌کند. کاپیتان که در رأس گروه اعزامی از کاتماندو حرکت می‌کند، در نهایت زیر فشار خستگی و الکل به خواب می‌رود. خواب او، که به شکل یک «ترکیب سورئال» ساخته شده، تصویری از شخصیتی ارائه می‌دهد که ماجراجویی را تحمل می‌کند. اولین فریم، تمام ناتوانی او را نشان می‌دهد: او زیر آفتاب سوزان قدم می‌زند، با کت صورتی و کفش‌های ورنی سیاه که پاهایش را اذیت می‌کنند. این پوشش مضحک، همراه با گیتاری که به جای کوله‌پشتی حمل می‌کند، او را «یک دلقک مسخره» نشان می‌دهد و بی‌اهمیتی‌اش را برجسته می‌کند. وجود تابلو «ورود ممنوع» در سمت راست تصویر، اراده تن‌تن برای پیش رفتن به هر قیمتی را نشان می‌دهد که در تضاد با خواست کاپیتان است. پروفسور تورنسل در کنار او قرار دارد، اما در آخرین فریم اندازه دو شخصیت جابه‌جا می‌شود: کاپیتان به شکل یک دانش‌آموز با لباس دریانوردی نشان داده می‌شود تا وضعیت ضعیف و کم‌توان خود را نشان دهد. این نتیجه‌گیری روی صفحه شطرنج رخ می‌دهد که چیزی جز نقطه شروع رنج کاپیتان نیست: در آغاز کتاب، هنگام بازی شطرنج، تن‌تن در خواب پیام کمک چانگ را دریافت می‌کند، پیامی که محرک ماجراجویی و منشأ تصمیم‌گیری غیرقابل بازدارنده قهرمانِ داستان است. صحنه همچنین دو حادثه قبلی کاپیتان در این ماجرا را یادآوری می‌کند: تنها مهره روی صفحه شطرنج شبیه گاو مقدسی است که او در خیابان‌های دهلی نو سوار می‌شود، و پروفسور تورنسل که با چترش به او ضربه می‌زند، شبیه حمالی است که او را در خیابان‌های کاتماندو تنبیه می‌کند. جستارنویس و نویسندهٔ فرانسوی ژان-ماری آپوستولیدس تفسیر دیگری از این خواب ارائه می‌دهد. او ضربه چتر پروفسور در صحنه پایانی را نماد خواست پدر (تورنسل) برای کنترل یا سرکوب پسر (هادوک) می‌داند. به گفته او، کاپیتان در این بخش کل تاریخ رابطه‌اش با پروفسور را دوباره تجربه می‌کند: ابتدا پروفسور در نخستین دیدار شخصیت کم‌اهمیتی بود، اما در نهایت به دلیل نبوغش مورد تحسین قرار می‌گیرد. بنابراین این خواب نشان‌دهنده احساس گناه کاپیتان از تلاش برای رقابت با شخصیت پدر است. هادوک شخصیتی تکانشی و تندخو است که اجازه می‌دهد شور و هیجان یا دل‌سردی‌اش بر او غلبه کند. به گفته ژان-ماری آپوستولیدس، هیجان و شور کاپیتان یادآور شخصیت «پانورژ» در گارگانتوا و پانتاگروئل است و راهبان تبتی وقتی او را «رعد غران» می‌نامند، اشتباه نمی‌کنند. پیر استرکس نیز او را وارث «بزرگان پرحرف و پرنوش» فرانسوا رابله می‌داند، مانند گرانگوزیه، گارگامل و گارگانتوا. کاپیتان قدرت صدای خود را از جد خود، شوالیه فرانسوا دو هادوک، به ارث برده است، همان‌طور که مجسمه‌ای با دهان گشاد که او را نشان می‌دهد و در جزیره‌ای که گمان می‌رود گنج راکام قرمز در آن پنهان است یافت شده، گواهی می‌دهد. عصبانیت متعدد او، هادوک را به نگاتیو تن‌تن تبدیل می‌کند و در عین حال محرک ماجراهایش است، همان‌طور که فیلسوف فرانسوی لورانس دوویلار می‌گوید: «اگر هادوک عمل و واکنش نشان می‌دهد، شورش می‌کند و سرپیچی می‌کند، در عوض تن‌تن فکر می‌کند، استدلال می‌کند و می‌فهمد. به گفته منتقد ادبی فرانسوا ریویر، خشم کاپیتان عمدتاً به این دلیل بروز می‌کند که او «تجسم یک لذت‌گرای منزوی است که مدام در مسیر لذت‌ها و تفریحاتش با مزاحمت‌ها و وقایع ناخوشایند روبه‌رو می‌شود.» با این حال، هرچقدر با خشم سخن می‌گوید، نارضایتی او به سرعت فروکش می‌کند. قلب مهربانش نمایان می‌شود و شخصیتی که پیر آسولین او را «کاملاً انسانی و بدون غرور» می‌نامد آشکار می‌گردد. خبرنگار کریستف باربیه، که هادوک را «مردی که گرفتار اعمال خود شده» می‌داند، معتقد است این چسب زخم، «تجلی مشهود پشیمانی، [...] مجازات کوچک برای گناهان کوچک» است و عمل ناپسند هر انسان را که مدتی پنهان می‌ماند ولی در نهایت او را گرفتار می‌کند، نشان می‌دهد. به گفته لورانس دویلار، خشم‌های بی‌شمار کاپیتان نشان‌دهنده انکار واقعیت است، در «آمیزه‌ای از شکوه و تمسخر» که با این حال در خدمت روایت داستان است. مجموعه واژگان او بسیار متنوع است و برای هرژه منبعی بی‌پایان از خلق لحظه‌های کمدی است. فحش‌های کلاسیکی مانند «رذل» یا «راهزن» در کنار نام‌های حیوانات و پرندگان، از جمله میمون‌ها، مانند «انتر»، «ماکاک» یا «کپوچین» قرار دارند. نویسنده گاهی به ساخت‌های طولانی‌تر روی می‌آورد، مانند «دیکتاتورِ ناشیِ نارگیلی»، ولی همچنین از زبان‌های علمی با واژگانی از لاتین یا یونانی باستان، مانند «اولیبریوس»، «آمفیتروئون» یا «آناکلوتون»، یا از واژگان نظامی، مانند عبارت مشهور باشی‌بوزوق، که ۲۱ بار از آن استفاده می‌کند، بهره می‌برد. دو عبارت مورد علاقه‌اش، «رعد و برقِ لعنتیِ برست!» و «میلیاردها هزار دریچهٔ کشتی!»، که همزمان در ستاره اسرارآمیز ظاهر می‌شوند، به‌قدری با شخصیت او گره خورده‌اند که عبارت دوم به لقبی بدل می‌شود که عبدالله جوان به او می‌دهد. سیریل موزگووین، نویسنده فرهنگ‌نامهٔ شخصیت‌های ماجراهای تن‌تن، ۱۶۶ بار استفاده از عبارت «میلیاردها هزار دریچهٔ کشتی!» و ۱۴۴ بار «رعد و برقِ لعنتیِ برست!» را ثبت کرده است. برای هرژه، دشنام تنها مسئله انتخاب واژه‌ها نیست، بلکه به زمینه بیان نیز بستگی دارد. صدا و لحن نقش حیاتی دارند و تنها در دهان کاپیتان است که این واژه‌ها به خشونت تبدیل می‌شوند. او به‌ویژه از واژه «خوک خاکی» مثال می‌آورد: «لحن مناسب را چاشنی‌اش کنید، آن‌وقت حریف دیگر قد راست نخواهد کرد!» به‌علاوه، بیشتر فحش‌ها از واژگانِ فاخر استفاده می‌کنند که قدرت آن‌ها را دوچندان می‌کند، زیرا فرد مورد هدف از معنای آن‌ها سر درنمی‌آورد. نویسنده و کتاب‌فروش پاریسی، امیل برامی، اشاره کرده است که از ۳۵ دشنامی که هادوک در اولین حضور خود در خرچنگ پنجه‌طلایی بیان می‌کند، ۱۴ مورد در جزوه ضدیهودی «چیزهای بی‌اهمیت برای یک قتل‌عام» نوشته لویی-فردینان سلین آمده‌اند که از سال ۱۹۴۵ از دایرهٔ فروش خارج شده است، نویسنده‌ای که از طرف یکی از دوستان هرژه، روبر پوله، مورد تحسین قرار گرفته بود و ممکن است خود هرژه نیز آن را خوانده باشد. خود هرژه اعتراف کرده که از یک ماجرای شخصی الهام گرفته است، زمانی که یک فروشنده سالاد مشتری‌ای را که از عدم تازگی محصولاتش شکایت کرده بود، «پیمان صلح» نامید. واقعیت این است که هنگامی که نخستین بار کاپیتان هادوک معرفی شد، درست پیش از جنگ جهانی دوم، رفتار و لحن حرف زدن او یک مشکل اخلاقی برای هرژه ایجاد کرد. با این حال، هرژه می‌بایست به‌منظور چاپ اثر خود در مجلهٔ کودکان لو پتی ونتیم وابسته به کلیسای کاتولیک حد اعتدال را حفظ می‌کرد، که این امر او را مجبور می‌ساخت از هیچ گونه فحش رایجی استفاده نکند. بنا بر گزارش‌ها، راه حل زمانی به دست آمد که هرژه از موقعیتی که در سال ۱۹۳۳ درگیر آن شده بود، مدت کوتاهی پس از «پیمان چهار قدرت»، کمال استفاده را برد. هرژه سعی کرد در بحث بین یک مغازه‌دار و مشتری میانجیگری کند، اما قبل از اینکه قادر به این کار باشد، مغازه‌دار آنقدر عصبانی شد که برای لحظه‌ای آرامش خود را از دست داد و مشتری خود را «پیمان صلح» خطاب کرد. این عبارتِ بی‌معنا که حین عصبانیت ادا شده بود، همان راه حلی بود که هرژه به دنبال آن بود: چه می‌شد اگر کاپیتان از کلمات عجیب‌وغریب یا دشواری استفاده می‌کرد که به خودی خود توهین‌آمیز نبودند، اما آن‌ها را طوری ادا می‌کرد که گویی دشنام‌های قلابی مایه‌دار هستند…؟ این ایده به سرعت توسعه یافت و کاپیتان در نخستین صحنه بروز خشم خود، به سمت گروهی از بربرهای بادیه‌نشین حمله‌ور می‌شود و عباراتی مانند «هیدرومدوز» (نوعی عروس دریایی)، «تروگلوتید» (غارنشین) و «اکتوپلاسم» را فریاد می‌زند. (بربرها فوراً پا فرار می‌گذارند، که البته دلیل واقعی‌اش ورود مئاریست‌ها (پلیس‌های شترسوار در صحرای بزرگ آفریقا) به صحنه است که از پشت سر کاپیتان ظاهر می‌شوند). این ترفند استفاده از فحش‌های دروغین موفقیت‌آمیز بود و نقطه اتکایی در کتاب‌های آینده شد. در نتیجه هرژه به‌طور فعال شروع به جمع‌آوری کلمات مغلق یا به‌ظاهر ناسزاگونه نمود تا هنگام حملات عصبی بعدی کاپیتان از آنها استفاده کند و حتی گاهی برای الهام گرفتن، در فرهنگ‌های لغت جستجو می‌کرد. در یک حالت عصبانیت خاص، هرژه، واژۀ پنوموتوراکس را (یک اورژانس پزشکی ناشی از جمع‌شدگی شدید ریه‌ها در قفسه سینه) به‌عنوان نوعی ناسزا در دهان کاپیتان گذاشت. یک هفته پس از انتشار این صحنه در مجله تن‌تن، هرژه نامه‌ای دریافت کرد که ظاهراً از پدری بود که پسرش از طرفداران سرسخت تن‌تن و همچنین یک بیمار مبتلا به سل شدید بود که دچار جمع‌شدگی شدید ریه‌ها شده بود. بر اساس مفاد این نامه، این پسر از این که کتاب مورد علاقه‌اش، بیماری او را مسخره کرده، ناراحت شده بود. البته مدتی بعد معلوم شد که این نامه جعلی است و توسط دوست و همکار هرژه، ژاک فان ملکبکه طراحی و نوشته شده بود. پیر آسولین به تأثیر یک سنت ادبی اشاره می‌کند که توسط برخی از نویسندگان ضدیهودی اوایل قرن بیستم پیش برده می‌شد و همچنین به تأثیر پل رمی، برادر هرژه، یک نظامی که «به زبان بی‌پردهٔ سربازانِ خشن سخن می‌گفت»، اشاره می‌کند. خود هرژه نیز در مصاحبه‌ای که در سال ۱۹۶۰ انجام داد، به کتاب سدوم و عموره از مارسل پروست اشاره کرد. در شماره تابستانی سال ۲۰۰۴ مجلهٔ لیر، بنوآ پیترس و آلبر آلگو، دو زندگینامه‌نویس هرژه، تردید خود را دربارهٔ تحقیقات امیل برامی بیان کرده‌اند، دومی معتقد است که برامی برخی از دشنام‌های کاپیتان را تغییر داده تا آن‌ها را شبیه دشنام‌های سلین کند. در مجموعه‌های مختلف، کاپیتان هادوک روابطی تنش‌زا با حیوانات دارد: از جمله مثال‌ها می‌توان به سقوط او از اسب در هفت گوی بلورین، تحمل تف کردن یک لاما در معبد خورشید، کشیده شدن به یک رودیو توسط یک گاو مقدس هندی در تن‌تن در تبت و در نهایت گاز گرفته شدن چندین بار توسط یک طوطی در جواهرات کاستافیوره اشاره کرد. از سوی دیگر، ارتباطی که او با میلو برقرار می‌کند، در کنار همدلی، دارای نوعی رقابت نیز هست. از زمان ورود کاپیتان به مجموعه، او به شریک ویژه تن‌تن تبدیل می‌شود و میلو را به حاشیه می‌برد. مقاله‌نویس ژان-ماری آپوستولیدس این دو شخصیت را به هم نزدیک می‌کند: «هادوک از میلو، میل به لذت بردن از نعمت‌های دنیوی، میل به آسایش و استراحت، عشوه‌گری‌های گاه‌به‌گاه، بدخلقی و بدقلقی، وجدان آشفته و گرفتار از احساس گناه و البته میل به مشروبت الکلی را به ارث می‌برد.» علاوه بر این، این دو شخصیت در درون خود دو موجودی را حمل می‌کنند که همیشه در حال مبارزه هستند، همان‌طور که سیولین بوریون اشاره می‌کند: «یک هادوک خوب وجود دارد، درستکار، غیرمست، با بال‌های فرشته و انگشتان پای صورتی مانند انگشتان پای خدای خوب، و یک هادوک بد وجود دارد، دوشاخ و دم‌دار. نکته قابل توجه این است که این چهار نفر همیشه دربارهٔ الکل با یکدیگر در حال نبرد هستند.» پیوند میان انسان و حیوان در صحنه‌ای که در آغاز هفت گوی بلورین ظاهر می‌شود، به اوج خود می‌رسد. در پشت صحنه یک سالن موسیقی، هادوک و تن‌تن تلاش می‌کنند تا قبل از نمایش برونو شعبده‌باز به صندلی‌های خود بازگردند. با گم کردن مسیر ورودی سالن اصلی، آن‌ها بیشتر به درون دالان‌ها و اتاق‌های پشت صحنه می‌روند، در حالی که کاپیتان یک سری فاجعه‌ها به بار می‌آورد و در نهایت، سرش به شکل یک سر گاو درمی‌آید که او را شبیه مینوتور می‌کند و بدین ترتیب به مرحله‌ای از پسرفت به وضعیت حیوانی می‌رسد، همان‌طور که ژان-ماری آپوستولیدس بیان کرده است. به گفتهٔ سیولین بوریون، این صحنه که به مرز سوررئالیسم می‌رسد، شخصیت کاپیتان را آشکار می‌سازد، مانند دیوار آجری که او به شدت به آن برخورد می‌کند و درب غلطی را باز می‌کند که به کافه ختم می‌شود، که اشاره‌ای است به الکلی بودن او که از آن رهایی ندارد. تبدیل‌شدن او به مینوتور، هادوک را وادار به دویدن دیوانه‌وار می‌کند که ویژگی‌های اصلی شخصیت او را برجسته می‌کند: خشونت، تکانشی بودن و فقدان کنترل در هر دو حالت خشم و مستی. ژان-ماری آپوستولیدس در پژوهش خود، «دگردیسی‌های تن‌تن»، یتی در تن‌تن در تبت را به‌عنوان دوقلوی پنهانی کاپیتان هادوک معرفی می‌کند که او نیز همان ولعِ دهانی و اشتهای سیری‌ناپذیری برای غذا را دارد. تیری گرونستن، تاریخ‌نگار کمیک، این نظر را تأیید کرده و می‌گوید که این دو شخصیت ویژگی‌های مشترک زیادی دارند: علاوه بر موهای فراوان و تمایل شدید به الکل، ظاهرِ خشن (برای کاپیتان) یا تهدیدآمیز آن‌ها (برای یتی)، انسانیتی عمیق را پنهان کرده است. اعتیاد به الکل جزو لاینفک شخصیت کاپیتان است و همان‌طور که پیر آسولین تأکید می‌کند، این وابستگی «گرایش‌های افسردگی او را، چه در جهت استیصال و چه در جهت سرخوشی، تشدید می‌کند.» وقتی او با تن‌تن ملاقات می‌کند، هادوک یک دائم‌الخمر است و از ناخدا بودن فقط نام آن را یدک می‌کشد: معاونش (آلن) او را در مستی دائمی نگه می‌دارد تا دیگر فرمانده کشتی نباشد. و وقتی تن‌تن با یادآوری «مادر پیرش» از او می‌خواهد که به خودش بیاید، زیر گریه می‌زند. در ادامه داستان، مستی او باعث وقوع چند فاجعه می‌شود، اما با هدایت تن‌تن، کم‌کم کنترل اعتیادش را به دست می‌گیرد. با این حال، اگرچه کاپیتان در تلاش برای کسب احترام پیشین است، اما موفق نمی‌شود وابستگی‌اش را کاملاً کنار بگذارد. در آخرین صفحه، او در رادیو سخنرانی‌ای دربارهٔ «الکل، دشمن دریانوردان» ایراد می‌کند، اما برخلاف تمام عاداتش، پس از نوشیدن یک لیوان آب، سخنانش را قطع کرده و حالش بد می‌شود. زمانی هم که خود را مجبور به ننوشیدن مشروب می‌کند، هادوک بلافاصله چهره‌ای درهم‌شکسته پیدا می‌کند که نشان‌دهنده دشواری او در مقاومت در برابر وسوسه است. برخی از صحنه‌ها همان‌طور که نشانه‌شناس، پیر فرنو-دروئل، ملاحظه می‌کند، استعاری هستند. در گنج‌های راکام، هنگامی که کاپیتان به نوبه خود تصمیم می‌گیرد لاشه کشتی اسب شاخدار را کاوش کند، یک بطری رام از آن بالا می‌آورد و بلافاصله می‌نوشد. او که مست شده، بدون بستن کلاه غواصی‌اش دوباره خود را به آب می‌اندازد، که این کار تأثیر آنی در پراندن مستی از سرش و بازگشت هوشیاری‌اش دارد. وقتی توسط دوستانش به روی عرشه کشتی بازگردانده می‌شود، بدون توجه به اینکه لباس غواصی‌اش پر از آب شده، روی یک نیمکت می‌نشیند: آب همچون فواره‌ای از لباس به بیرون می‌جهد، گویی هرژه می‌خواسته است عبارت «مثل یک مَشک لبریز» را که به دلیل میل وافر کاپیتان به او نسبت می‌دهند، به صورت تحت‌اللفظی به تصویر بکشد. تمایل غیرقابل کنترل هادوک به الکل گاهی به یک وسواس فکری تبدیل می‌شود؛ مانند ابتدای کتاب هفت گوی بلورین، هنگامی که او تلاش می‌کند شعبده‌بازیِ برونو را که شامل تبدیل آب به شراب است، بازسازی کند. او چندین شب متوالی به تماشای نمایش می‌نشیند به این امید که شگرد شعبده‌باز را کشف کند و بتواند نیازهای الکلی خود را برای همیشه تأمین نماید. با این حال، او در همان کتاب پس از آنکه مقابل پرتره نقاشی‌شده پروفسور تورنسل دچار توهم می‌شود، با صرف‌نظر کردن خودخواسته از لیوان ویسکی‌اش، توانایی تسلط بر خویش را نشان می‌دهد. در ماجرای سفر به ماه، در حالی که مصرف الکل در موشک ممنوع است، هادوک مخفیانه مقداری الکل با خود می‌برد، همان‌طور که در تمام سفرهایش چنین می‌کند، اما در ابتدا موفق به نوشیدن آن نمی‌شود: تحت تأثیر بی‌وزنی، محتوای لیوان به شکل گلوله‌ای درآمده و می‌گریزد. در آخرین کتاب تکمیل‌شده از این مجموعه، یعنی تن‌تن و پیکاروها که نشان‌دهنده «واکاوی» دنیای تن‌تن و «قداست‌زدایی» از شخصیت‌های آن است، وابستگی او سرانجام با قرص‌های «استاپ‌الکل» درمان می‌شود؛ دارویی که توسط پروفسور تورنسل ساخته شده و او بدون اطلاع کاپیتان، آن را به وی می‌خوراند.Le mensonge, dans . به این ترتیب، در خرچنگ پنجه‌طلایی، او پیش از دکلمه کردن اولین جمله از شعر «چوپان مولزون» اثر اینیاس بارون («من پادشاه کوهستانم»)، ترانه «بچه‌های نیروی دریایی» را که برگرفته از فیلم کاپیتان کرادوک است، سر می‌دهد. در اسب شاخدار، او بخشی از ترانه رمان جزیره گنج نوشته رابرت لویی استیونسن («و یو-هو-هو! و یک بطری رام») را بازخوانی می‌کند؛ سپس در روی ماه قدم گذاشتیم، در حالی که با قصد جدی برای بازگشت به مولینسار از موشک خارج شده است، ترانه «ما به والپارایسو خواهیم رفت» را که از آثار استاندارد دریانوردان است، می‌خواند. در تن‌تن در تبت، هنگامی که پیاده‌روی طولانی خود را با تن‌تن برای یافتن چانگ جوان که مفقود شده آغاز می‌کند، جرعه‌ای بزرگ از ویسکی می‌نوشد و پس از تجدید قوا، آهنگ «هنگ سامبر و موز» را که یک مارش میهن‌پرستانه فرانسوی است، با صدای بلند فریاد می‌زند., Tintin au Tibet. توتون و تنباکو اعتیاد به الکل تنها وابستگی کاپیتان هادوک نیست، چرا که مصرف دخانیات او نیز بیش از حد است. او در تمام ماجراجویی‌ها پیپ می‌کشد، اما در کتاب هفت گوی بلورین گاهی سیگار معمولی و در همان کتاب و همچنین در تن‌تن در سرزمین طلای سیاه، سیگار برگ نیز می‌کشد. در سال ۲۰۱۶، مطالعه‌ای که توسط گروهی از دانشمندان دربارهٔ مشکلات سلامتی او انجام شد، نشان داد که از میان دوازده مورد سوختگی که هادوک در طول حضورهای مختلفش در این مجموعه متحمل شده، ده مورد مربوط به استعمال دخانیات است. تیری گرونستن توضیح می‌دهد که رفتار عجولانه و بدون تعقل کاپیتان و تمایل او به قرار دادن خود در معرض خطر، منبعی پایان‌ناپذیر از موقعیت‌های کمدی است. اما هادوک نیز مانند دوپونت و دوپونط، یک شخصیت کمدی خودخواسته نیست: او سعی نمی‌کند بامزه باشد و اغلب به بهای (تمسخر) خودش باعث خنده می‌شود و فجایعی را رقم می‌زند که معمولاً خودش تنها قربانی آن‌هاست. کاپیتان بیش از هر چیز با «جشنواره سقوط‌ها و برخوردهایی که به نظر می‌رسد سرنوشت دائمی اوست»، خنده مخاطب را برمی‌انگیزد. علاوه بر این، روابطی که او در طول کتاب ها با آنچه تیری گرونستن «گروه مزاحمان» می‌نامد (یعنی سرافین لامپیون، بیانکا کاستافیوره، دوپونت و دوپونط و عبدالله) برقرار می‌کند، مجموعه‌ای از زوج‌های کمدی را تشکیل می‌دهند. به عنوان مثال، در اولین حضورش در خرچنگ پنجه‌طلایی، وقتی می‌خواهد با تکان دادن قنداق تفنگش گروهی از غارتگران را فراری دهد، در نهایت دستۀ تفنگ را به سر خود می‌کوبد و بیهوش نقش زمین می‌شود. ریش کاپیتان نیز در زمره ابزارهایی است که می‌تواند در موقعیت‌های متعدد ایفاگر نقش باشد؛ موقعیت‌هایی که اغلب برای او دردناک اما همیشه برای خواننده خنده‌دار است. | ## بخش 3: کاپیتان هادوک | یکی از مشهورترینِ این تکرارها مربوط به لاما تُف‌انداز در معبد خورشید است که از دومین صفحه کتاب ظاهر شده و تا آخرین صفحه ادامه می‌یابد و باعث تقویت انسجام روایت می‌شود. ابتدا شوخی تلفنی قصابی سانزو است که هرژه با ایجاد تغییر در هر بار تکرار، آن را بسط می‌دهد تا ضمن معرفی یک روایت موازی در ماجرا، جلوه کمدی را تقویت کند؛ سپس، شوخی چسب زخمی است که به انگشتان کاپیتان می‌چسبد و در چندین صفحه ادامه می‌یابد، در حالی که کاملاً با پیرنگ اصلی داستان بیگانه است، گویی «داستانی در دل داستان» است و در نهایت، در سرتاسر کتاب، هادوک هر بار که می‌خواهد پیپش را روشن کند، دستش را می‌سوزاند. هرژه مرتباً او را در وضعیتی قرار می‌دهد که آنچه در یک قاب می‌گوید، بلافاصله در قاب بعدی نقض می‌شود. وقتی در اولین صفحه ماجرای تورنسل از تن‌تن می‌خواهد از سکوت لذت ببرد، بلافاصله صدای رعد و برق بلند می‌شود. در تن‌تن در تبت، او مدام به تن‌تن تأکید می‌کند که او را در جستجوی چانگ (که آن را دیوانگی می‌داند) همراهی نخواهد کرد، اما همیشه در نهایت علی‌رغم میل باطنی‌اش با او همراه می‌شود. هادوک علیه آب معدنی می‌شورد؛ همان «مایع تهوع‌آوری» که در سیلداوی می‌خواهند به زور به او بخورانند یا همانی که در پایان خرچنگ پنجه‌طلایی در میانه سخنرانی رادیویی باعث بدحالی‌اش می‌شود. در پایان اسب شاخدار، او به برادران پرنده حمله می‌کند، نه به خاطر جنایاتی که مرتکب شده‌اند، بلکه چون او را مجبور کرده‌اند برای از پا درآوردنشان یک بطری کنیاک را بشکند. در ماجرای تورنسل، او کاملاً با بحث جدی میان تن‌تن و پروفسور توپولینو بیگانه است و مکالمه را با اشاراتی به بطری شراب روی میز قطع می‌کند، در آنچه تیری گرونستن آن را «حاضرجوابیِ به‌جا و لذت‌بخش» می‌نامد. همان‌طور که مورخ، تیری وانگفلن تأکید می‌کند، جذابیت کمدی کاپیتان از این جهت بسیار مهم است که به یک سبک واحد محدود نمی‌شود: «او به شکلی بسیار فعال در شوخی‌های تکراری مشارکت دارد، اما طنزی چندلایه (از پیش‌پاافتاده‌ترین طنز تصویری تا طنز کلامی اولیه و همچنین پیشرفته‌تر) را نیز به کتاب‌ها وارد می‌کند که به این ترتیب می‌تواند مورد پسند خوانندگانی در سنین بسیار متفاوت قرار گیرد.» وجودی که در آنِ واحد هم خرافاتی و هم عقل‌گراست در کتاب گنج‌های راکام، کاپیتان در مغازه سمساری که به همراه تن‌تن برای خرید تجهیزات غواصی به آنجا رفته است، آینه‌ای را می‌شکند. این تأثیر زمانی تکان‌دهنده‌تر می‌شود که سمسار، که شخصیتی ناخوشایند است، مدام به او گوشزد می‌کند که گنج مورد نظرش را پیدا نخواهد کرد. شکستن این آینه، آغازگر مجموعه‌ای از حوادث است که عزم کاپیتان را سست می‌کند: روز بعد، دوپونت و دوپونط خبر فرار ماکسیم پرنده (عتیقه‌فروشی که از پایان اسب شاخدار در بازداشت بود) را به او می‌دهند. علاوه بر این، کاپیتان با اشاره به علائم آنفولانزا می‌گوید که حالش خوب نیست، تا اینکه ملوانی نامه‌ای از پزشک او، دکتر ل. دومیِر، به او می‌دهد که در آن تشخیص «نارسایی عملکرد کبد» مطرح شده و رژیم غذایی سختی - بدون هیچ‌گونه نوشیدنی الکلی - برایش تعیین شده است. هادوک که تسلیم قضا و قدر شده، در ابتدا از سفر منصرف می‌شود، اما در نهایت تن‌تن باعث تغییر رای او می‌شود. تن‌تن با شیطنت، دوپونت و دوپونط را ترغیب می‌کند تا از کاپیتان دربارهٔ ترسش از سوار شدن به کشتی سؤال کنند. با این حال، در سایر کتاب‌های این مجموعه، هادوک برخلاف تن‌تن، شخصیتی عمیقاً عقل‌گرا و شکاک به نظر می‌رسد. از ابتدای کتاب، او از باور کردن درخواست کمکی که تن‌تن در خواب از جانب چانگ دریافت کرده، امتناع می‌ورزد. از آن پس، او تمام تلاش خود را به کار می‌بندد تا تن‌تن را متقاعد کند که جستجویش غیرمنطقی و پوچ است. به همین ترتیب، او نسبت به وجود «یتی» ناباور است و سخنان کسانی را که از آن می‌ترسند، به مسخره می‌گیرد. سرانجام وقتی در مقابل عمل انجام‌شده و در برابر ورودی غاری که موجود در آن پناه گرفته قرار می‌گیرد، مشتاقانه می‌خواهد وجود آن را از طریق عکاسی ثابت کند. اما پس از رویارویی مستقیم با این موجود، کاپیتان دیگر اهمیت چندانی برای به‌دست آوردن چنین مدرکی قائل نیست؛ بنابراین، در طول این سفر هیمالیایی که حکم یک روایت خودشناسی را دارد، تحولی در شخصیت او رخ می‌دهد. هادوک درک می‌کند که «حقیقتِ چیزها بلافاصله در نگاه اول قابل دسترسی نیست و او باید بیشتر از شهود خود استفاده کند». به همین قیاس، او نسبت به هر گونه معنویت نیز بی‌اعتنا به نظر می‌رسد، همان‌طور که در صحنه ملاقات قهرمانان با «کاهن بزرگ» در صومعهٔ بودیسم تبتی «خور-بیونگ» دیده می‌شود که در آن هادوک مدام مرتکب اشتباهات رفتاری می‌شود. شک و تردیدهای کاپیتان بار دیگر در کتاب بعدی، جواهرات کاستافیوره، در بوتهٔ آزمایش قرار می‌گیرد. وقتی او به همراه تن‌تن، میارکای کوچک را به اردوگاه کولی‌ها بازمی‌گرداند، یک زن فال‌بین دست او را می‌گیرد و پیشنهاد فال‌گرفتن می‌دهد. ژان-ماری آپوستولیدس، جستارنویس و پژوهشگر فرانسوی و استاد دانشگاه استنفورد، بر این باور است که می‌توان در مصرف شامپاین در ماجراهای تن‌تن، «یکی از آن فعالیت‌هایی دانست که در ناخودآگاه معادل میل جنسی‌اند». او معتقد است که شکل کشیده بطری و کفی که هنگام باز شدن از آن بیرون می‌جهد، آن را به یک نماد آشکار فالیک (آلت تناسلی مردانه) تبدیل می‌کند. در خرچنگ پنجه‌طلایی، هنگام عبور از صحرا، به نظر می‌رسد یک فانتزی همجنس‌خواهانه در کاپیتان شکل می‌گیرد. زمانی که او در آستانه فرسودگی کامل قرار دارد، ناخودآگاهش رها شده و تصویر تن‌تن را با تصویر یک بطری شامپاین پیوند می‌زند. او که دچار یک تکانه مهارناپذیر شده، به سمت همراه جوان خود هجوم می‌برد تا سر او را از تنش جدا کند (درپوش بطری را باز کند)؛ عملی که می‌تواند به عنوان تلاشی برای تجاوز دیده شود. با این حال، این اقدام با مداخله میلو که با استخوانی به کاپیتان ضربه می‌زند، متوقف می‌شود. به گفته ژان-ماری آپوستولیدس، شراب قرمزی که سپس در رؤیای تن‌تن ظاهر می‌شود، «گویی پاسخی به فراخوان فانتزی کاپیتان است». به نظر می‌رسد قهرمان جوان، میل جنسی دوست خود را به شکلی خشونت‌آمیزتر به خود می‌گیرد. او خود را زندانی یک بطری شراب بورگونی تصور می‌کند که هادوک با چشمانی از حدقه درآمده روی آن خم شده است. پیچِ بطری‌بازکنی که او در دست دارد می‌تواند نشان‌دهنده تهدید به یک دخول خونین باشد، در حالی که میل کاپیتان در نگاهش منعکس می‌شود، چشمانش مانند یک «نعوظ بصری واقعی» به بطری تبدیل شده‌اند. هادوک و کاستافیوره، رابطه‌ای مبهم همان‌طور که پیر استرکس، منتقد هنری و متخصص داستان‌های مصور تأکید می‌کند، در نگاه اول هیچ چیز پیونددهنده هادوک با کاستافیوره نیست، اما او معتقد است که این دو شخصیت با فریادهای خود مکمل یکدیگرند و بدین ترتیب یک «زوج متناقض» را تشکیل می‌دهند. اگر کاپیتان دائماً از حضور کاستافیوره و آشفتگی صوتی همراه او برآشفته می‌شود، به گفته کریستینا آلوارز، استاد ادبیات، این امر پیش از هر چیز نشانه یک میل جنسی سرکوب‌شده است: «هادوک تمام وقت خود را صرف اجتناب از این زن، فرار از لذت‌جویی از او، و جستجوی تنهایی و سکوت می‌کند. واکنش‌های عصبیِ هادوک، مانعی در برابر قدرت ویرانگر صدای آژیرگونه، و به بیان دیگر، در برابر میل جنسی، که عاطفه‌ای بنیادین است. اما واکنش‌های عصبی ضمن ایجاد مانع، نشان‌دهنده آسیب‌پذیری، استیصال و ناتوانی در برابر زنی هستند که قدرت صوتی مخرب و سمی‌اش، کاپیتان را با وابستگی خودش به سمی دیگر، یعنی الکل که در برابر آن بسیار آسیب‌پذیر است، روبرو می‌کند. [...] کاستافیوره همان چیزی است که همه امیال هادوک را برمی‌انگیزد و در خود متمرکز می‌کند؛ او دقیقاً نمادی از آن چیزی است که ژاک لاکان در سمینار هفتم، «چیز» (the Thing) می‌نامد: هسته سختی از لذت عظیم و تحمل‌ناپذیر که سوژه در برابر آن از خود دفاع می‌کند تا تکانه از اصل لذت جدا نشود.» اولین ملاقات حضوری بین کاپیتان و بیانکا کاستافیوره در ماجرای تورنسل رخ می‌دهد. تن‌تن و هادوک که می‌کوشند از دست سربازان بوردوریاییِ تعقیب‌کننده بگریزند، به اتاق گریم این آوازخوان پناه می‌برند و تن‌تن مسئولیت معرفی را بر عهده می‌گیرد. بر اساس تحلیل نیکولا روویر، منتقد داستان‌های مصور، این صحنه شامل تعدادی نماد و کنایه شهوانی است. هادوک چنان مجذوب هیبت آوازخوان می‌شود که حتی در تلفظ نام خودش تپق می‌زند و آن را به «هادادا» تغییر می‌دهد. برای نیکولا روویر، اگر این اصطلاح یادآور روش کودکانه برای درخواست اسب‌سواری («آ-دادا») باشد، می‌توان آن را به عنوان یک دعوت جنسی نیز تعبیر کرد. به نظر می‌رسد این فرضیه با سخنان کاستافیوره تأیید می‌شود که با درک این اشاره، او را با نام «موسیو پادوک» خطاب می‌کند. از این لحظه به بعد، آوازخوان ثابت می‌کند که قادر به تلفظ صحیح نام کاپیتان نیست و این وضعیت در آلبوم بیست و یکم، جواهرات کاستافیوره، به اوج خود می‌رسد؛ جایی که شانزده مورد نام اشتباه ثبت شده است که برخی از آن‌ها را می‌توان به عنوان پیام‌های شهوانی پنهان خواند. این ماجراجویی از آن جهت نگران‌کننده‌تر است که شامل چندین صحنه است که ابهام بین دو شخصیت را تقویت می‌کند. در باغ قصر، وقتی کاستافیوره گلی را به سمت کاپیتان می‌گیرد تا بو کند، زنبوری که در گل پنهان شده بود نوک بینی هادوک را نیش می‌زند که بلافاصله ارغوانی و متورم می‌شود. تیری وانگفلنِ مورخ معتقد است که این صحنه «بر اساس همسان‌سازی رایج بینی با اندام جنسی مردانه بنا شده است؛ موضوعی که به‌ویژه در تصویر کاستافیوره در حال خارج کردن نیش از ضمیمه صورت کاپیتان با ظرافتی شبیه به نوازش، و سپس پوشاندن آن با گلبرگ‌های مچاله شده رز (که به دلیل معنای نام او در ایتالیایی، به ناچار به خودِ او اشاره دارد) بسیار شفاف و گویا است». او خود را نشسته در ردیف اول یک تئاتر تصور می‌کند که در حال تماشای رسیتال یک طوطی است که لباس کاستافیوره را به تن دارد و آهنگ مشهور «جواهرات» او را اجرا می‌کند. کاپیتان که در میان طوطی‌هایی با لباس فراک و نگاه‌های ملامت‌گر کاملاً برهنه است، از شدت سردرگمی سرخ شده است. ژان-ماری آپوستولیدس، معتقد است که نگاه طوطی‌ها وقاحت کاپیتان را برای برهنه ظاهر شدن در چنین موقعیتی محکوم می‌کند. این پرندگان، مانند قاضی‌ها، به او نشان می‌دهند که هرگونه میل جنسی باید سرکوب شود. او همچنین ملاحظه می‌کند که تخت‌خواب کاپیتان به گونه‌ای ترسیم شده که گویی در کنار آوازخوان قرار دارد، و این صحنه‌پردازی را همزمان به عنوان یک شب عروسی و همچنین اخته شدن مرد توسط فریاد وحشتناک آوازخوان تفسیر می‌کند. زنانگیِ اخته‌کننده در کالبد طوطی‌ای تجسم یافته که پیش از این انگشت کاپیتان را گاز گرفته بود. بدین ترتیب، برای ژان-ماری آپوستولیدس، این کابوس بیانگر اضطراب عمیق کاپیتان است: آوازخوان به یک اخته‌کننده تبدیل می‌شود، «زنی که نزدیک شدن به او ممنوع است، چرا که گویی تنها مختص به پدر یا نیاکان است.» اقتباس‌ها تلویزیون و سینما در مجموعه انیمیشنی ماجراهای تن‌تن اثر هرژه که توسط ری گوسنس کارگردانی و در استودیوی بل‌ویزیون بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ تولید شد، صداپیشگی کاپیتان هادوک بر عهده بازیگر، ژان کلاریو بود. مارسل پان‌ون در فیلم تلویزیونی ماجرای تورنسل که آخرین فصل این مجموعه در سال ۱۹۶۴ بود، جایگزین او شد. بازیگر، کلود برتران نیز در دو فیلم انیمیشنی دیگر ایفای نقش کرد: تن‌تن و معبد خورشید در سال ۱۹۶۹ و سپس تن‌تن و دریاچه کوسه‌ها در سال ۱۹۷۲. در سال ۱۹۹۱، مجموعه انیمیشنی جدیدی به نام ماجراهای تن‌تن با همکاری استودیوی فرانسوی ایلیپسنیم و شرکت انیمیشن کانادایی نلوانا تولید شد که در آن کریستیان پلیسیه صداپیشگی هادوک را بر عهده داشت. در این اقتباس، شخصیت کاپیتان هادوک به وضوح ملایم‌تر شده است؛ نه تنها برای اینکه به احساس مخاطبان (بسیار) جوان آسیبی نرسد، بلکه برای پایبندی به هنجارهای اجتماعی روز. به همین ترتیب، اعتیاد او به الکل در بیشتر موارد تلطیف شده است، مگر در مواردی که بر روند داستان تأثیر مستقیم داشته باشد؛ مانند آنچه در خرچنگ پنجه‌طلایی هنگام اولین ملاقاتش با تن‌تن در کشتی کارابوجان رخ می‌دهد. این تعدیل‌ها به شخصیت اجازه می‌دهد تا رفتاری را بروز دهد که از نظر اجتماعی در قبال سایر شخصیت‌ها به مراتب کمتر قابل سرزنش باشد. در سینما، ژرژ ویلسون در فیلم ماجراهای تن‌تن: اسرار کشتی طلایی محصول ۱۹۶۱ نقش کاپیتان هادوک را بازی کرد و پس از او ژان بوئیز در فیلم تن‌تن و پرتقال‌های آبی در سال ۱۹۶۴ عهده‌دار این نقش شد. در سال ۲۰۱۱، در فیلم ماجراهای تن‌تن که به روش ضبط حرکت سه‌بعدی توسط استیون اسپیلبرگ کارگردانی شد، اندی سرکیس به شخصیت کاپیتان جان بخشید. در همان سال، این فیلم به یک بازی ویدئویی به نام تن‌تن: راز کشتی تک‌شاخ نیز تبدیل شد که در آن صداپیشگی هادوک توسط سیلوان لوماریه انجام گرفت. در سال ۱۹۵۹، انتشارات کسترمن یک صفحه گرامافون ۴۵ دور منتشر کرد که به‌ویژه شامل «ترانه کاپیتان هادوک» اثر ژان فردریک و موریس مونفور بود که توسط گی روالدی اجرا شد. در نخستین اقتباس رادیویی از «ماجراهای تن‌تن» که در قالب نزدیک به ۵۰۰ قسمت بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳ توسط نیکول استراس و ژاک لانژه برای رادیو و تلویزیون فرانسه تولید و از ایستگاه رادیویی فرانس دو-رژیونال پخش شد، ژاک ایلینگ بازیگری بود که نقش کاپیتان هادوک را ایفا کرد. همچنین مکس مینیه، مجری رادیو، در یک ضبط صوتی از کتاب‌های هدف کره ماه و روی ماه قدم گذاشتیم که در سال ۱۹۸۴ توسط برند بلو وکس روی نوار کاست عرضه شد، صداپیشگی او را بر عهده داشت. در همان سال، ژان روژری نیز در اقتباسی صوتی از تن‌تن در سرزمین طلای سیاه که روی صفحه گرامافون ضبط و توسط برند مری ملودی پخش شد، به جای این شخصیت صحبت کرد. در اواخر دهه ۲۰۱۰، چندین آلبوم توسط شبکه «فرانس کولتور» با همکاری مشترک کمدی-فرانسز و شرکت «مولینسار» اقتباس شدند. در هفت گوی بلورین (۲۰۱۷)، معبد خورشید (۲۰۱۹) و جواهرات کاستافیوره (۲۰۲۰)، نقش کاپیتان توسط تیری آنسیس ایفا شده است. هنرهای نمایشی در تئاتر، در اقتباسی از جواهرات کاستافیوره که توسط گروه «آم استرام گرام» ژنو در سال ۲۰۰۱ به روی صحنه رفت، ژاک میشل در میان حدود بیست بازیگر، نقش کاپیتان را ایفا کرد. در همان سال، هنک پورت، خواننده، نقش کاپیتان هادوک را در نسخه هلندی‌زبان تئاتر موزیکال «تن‌تن: معبد خورشید» که در تماشاخانه شهر آنتورپ اجرا شد، بازی کرد. نسخه فرانسوی این نمایش، با متنی از دیدیه ون کولارت، سال بعد در کاخ هنرهای زیبای شارلروآ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۵، جواهرات کاستافیوره توسط انجمن بلژیکی «اپرا برای همه» به یک اپرا تبدیل شد که هشت اجرا از آن در قلعه اولپه به روی صحنه رفت. متن اشعار که از نوشته‌های هرژه برگرفته شده بود، بر روی ملودی‌های کلاسیک اپراهایی از شارل گونو، جواکینو روسینی، جوزپه وردی و همچنین ژاک افنباخ تنظیم شد. کارگردانی این اثر بر عهده فرانسوا دو کارپنتری بود، در حالی که میشل دو وارزی ، بازیگر بلژیکی، صداپیشگی این شخصیت را بر عهده داشت. در نظرسنجی برای انتخاب محبوب‌ترین شخصیت «ماجراهای تن‌تن» که در یک وب‌سایت مخصوص آثار تن‌تن در نوامبر و دسامبر ۱۹۹۶ انجام شد، کاپیتان هادوک با کسب ۳۷.۵٪ آرا، بالاتر از میلو و تن‌تن در رتبه نخست قرار گرفت. کاپیتان در کنار تن‌تن و میلو بر روی دیوارنگاره‌ای که به این مجموعه در «مسیر کمیک‌بوک» بروکسل اختصاص یافته، دیده می‌شود. در این تصویر، هادوک و تن‌تن در حال فرار از یک ساختمان (هتلی که قرار بود توسط مأموران بوردوری در آن تحت نظر باشند) از طریق پله‌های اضطراری دیده می‌شوند. او همچنین در میان سایر شخصیت‌های این مجموعه، بر روی دیوارنگاره‌ای طولانی که دیوارهای ایستگاه متروی استوکل در منطقه وولوو-سن-پیر را تزیین کرده، حضور دارد. مجموعه تلویزیونی فرانسوی «دفتر افسانه‌ها» که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ از شبکه کانال+ پخش شد نیز به کاپیتان هادوک ادای احترام می‌کند: نام‌های مستعار اعضای تیم همگی از فهرست دشنام‌های کاپیتان انتخاب شده‌اند. علاوه بر این، ریاض سطوف، نویسنده داستان‌های مصور، توضیح می‌دهد که شخصیت اصلی مجموعه او به نام «پاسکال بروتال» (که بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ منتشر شد)، الهام‌گرفته از ترکیبی میان کاپیتان هادوک و قهرمانان فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۸۰ مانند سیلوستر استالونه و آرنولد شوارتزنگر است. همین موضوع در مورد یکی از شخصیت‌های کتاب «گرینلند ورتیگو» نیز صدق می‌کند؛ آلبومی که توسط اِرُوِه تانکرل در سال ۲۰۱۷ خلق شد و به دنیای تن‌تن، به‌ویژه ماجرای ستاره اسرارآمیز ادای احترام کرده است. هادوک همچنین در پس‌زمینه یکی از قاب‌های جلد اول دره فناناپذیران (نوزدهمین ماجرای بلیک و مورتیمر که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد)، در حالی که به میز یک بار تکیه داده، ظاهر می‌شود. در سال ۲۰۲۲، در آلبوم «اسپیرو در میان دیوانگان» اثر ژول و لیبون از انتشارات دوپویی، اسپیرو فانتازیو را در بیمارستان روانی آنگولم پیدا می‌کند، در حالی که او که آشکارا دچار جنون شده، تصور می‌کند کاپیتان هادوک است. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، لیروی، خواننده فرانسوی، ترانه‌ای به نام «کاپیتان هادوک» برای آلبوم خود با عنوان «سیاهِ فسفری» (منتشر شده در سال ۲۰۱۶) نوشت که آن را به همراه تِتِه اجرا می‌کند.