موضوع مقاله: الیزابت تیلور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الیزابت تیلور | مقدمه: دِیم الیزابت رزموند تیلور (؛ ۲۷ فوریهٔ ۱۹۳۲ – ۲۳ مارس ۲۰۱۱) بازیگر بریتانیایی-آمریکایی بود. | ## بخش 1: الیزابت تیلور | او فعالیت خود را به عنوان بازیگر از زمان کودکی در اوایل دهه ۱۹۴۰ آغاز کرد و یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های سینمای کلاسیک هالیوود در دهه ۱۹۵۰ بود. او سپس در دهه ۱۹۶۰ به پردرآمدترین ستاره سینمای جهان تبدیل شد و تا پایان عمرش همچنان چهرهٔ شناخته‌شده‌ای بود. در سال ۱۹۹۹، انستیتوی فیلم آمریکا او را به عنوان هفتمین زن افسانه بزرگ پرده سینما نامگذاری کرد. تیلور که در لندن و از والدینی آمریکایی متولد شده بود، در سال ۱۹۳۹ به همراه خانواده‌اش به لس آنجلس نقل مکان کرد. او اولین بازیگری خود را در نقش ناچیزی در فیلم هر دقیقه یک نفر به دنیا می‌آید (۱۹۴۲) اثر یونیورسال پیکچرز انجام داد. با وی سپس قراردادی توسط مترو گلدوین میر امضا رسید و پس از حضور در ولوت ملی (۱۹۴۴) به یک ستاره محبوب نوجوان تبدیل شد. او در دهه ۱۹۵۰ نقش‌های بزرگسالان را به عهده گرفت، هنگامی که در کمدی پدر عروس (۱۹۵۰) بازی کرد و تحسین منتقدان را برای اجرای خود در درام مکانی در آفتاب (۱۹۵۱) جلب کرد. تیلور با وجود اینکه یکی از پرسودترین ستاره‌های ام‌جی‌ام بود، در اوایل دهه ۱۹۵۰ آرزو داشت به حرفه خود پایان دهد. او از سلطهٔ استودیو رنجیده‌خاطر بود و بسیاری از فیلم‌هایی را که به او محول شده بود، دوست نداشت. تیلور در اواسط دهه ۱۹۵۰ در درام حماسی غول (۱۹۵۶) نقش بازی کرد و پس از این فیلم در اقتباس نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز: گربه روی شیروانی داغ (۱۹۵۸) و ناگهان تابستان گذشته (۱۹۵۹) حضور یافت که برای اقتباس دومی برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن شد. اگرچه او از نقش خود به عنوان یک دختر تلفنی در باترفیلد ۸ (۱۹۶۰)، آخرین فیلمش برای ام‌جی‌ام، خوشش نمی‌آمد، اما برایش جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را به‌دست‌آورد. در طول تولید فیلم کلئوپاترا در سال ۱۹۶۱، تیلور و هم‌بازی‌اش ریچارد برتون یک رابطه بیرون از چارچوب ازدواج را آغاز کردند که باعث رسوایی شد. با وجود ناخشنودی عموم، او و برتون روابط خود را ادامه دادند و در سال ۱۹۶۴ ازدواج کردند. آن‌ها با نام «لیز و دیک» توسط رسانه‌ها، در ۱۱ فیلم با هم بازی کردند، از جمله آدم‌های خیلی مهم (۱۹۶۳)، مرغ دریایی (۱۹۶۵)، رام کردن زن سرکش (۱۹۶۷) و چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ تیلور بهترین نقد و بررسی‌های مربوط به حرفه خود را برای بازی در چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ او و برتون در ۱۹۷۴ طلاق گرفتند، اما خیلی زود با هم آشتی کردند و در سال ۱۹۷۵ دوباره ازدواج کردند. فعالیت بازیگری تیلور در اواخر دهه ۱۹۶۰ رو به زوال گذاشت؛ اگرچه او تا اواسط دهه ۱۹۷۰ به حضور در فیلم‌ها ادامه داد و پس از آن، بر حمایت از فعالیت‌های سیاسی همسر ششم خود، سناتور جان وارنر، متمرکز شد. او در دهه ۱۹۸۰ با ایفای نقش در تئاتر و چندین پروژه تلویزیونی دوباره به عرصه بازگشت و به عنوان دومین سلبریتی پیشگام (پس از سوفیا لورن)، برند عطر اختصاصی خود را راه‌اندازی کرد. با این حال، زندگی این نماد فراموش‌نشدنی سینمای کلاسیک هالیوود، تنها در درخشش و جوایز خلاصه نمی‌شد. پشت این تصویر باشکوه و قدرتمند، سال‌ها درد جسمی مزمن، فشارهای روانی خردکننده و پناه بردن به مصرف افراطی داروهای آرام‌بخش و الکل نهفته بود. اعتیاد تیلور تنها یک بحران فردی نبود، بلکه بخشی از واقعیت تاریک و پنهان پشت پرده هالیوود محسوب می‌شد که دهه‌ها سکوت درباره آن، ابعادش را پیچیده‌تر کرده بود. | ## بخش 2: الیزابت تیلور | روایت زندگی تیلور نشان می‌دهد که چگونه اعتیاد می‌تواند در دل شهرت و موفقیت ریشه بدواند. تیلور که خود طعم درد و قضاوت را چشیده بود، به یکی از نخستین چهره‌های مشهوری تبدیل شد که با شجاعت در فعالیت‌های مربوط به اچ‌آی‌وی/ایدز شرکت کرد. او با تأسیس بنیاد آمریکایی تحقیقات ایدز (۱۹۸۵) و بنیاد ایدز الیزابت تیلور (۱۹۹۱)، باقی عمر خود را وقف امور خیریه کرد. این تلاش‌های انسان‌دوستانه در کنار مبارزات شخصی‌اش، او را شایسته دریافت جوایز متعددی از جمله «مدال شهروندان ریاست‌جمهوری» در سال ۲۰۰۱ کرد. او هشت بار با هفت مرد ازدواج کرد، چهار فرزند داشت، به یهودیت گروید، چندین بیماری جدی را تحمل کرد و سبک زندگی مجللی داشت، از جمله جمع‌آوری یکی از گران‌ترین مجموعه‌های خصوصی جواهرات در جهان. او از بدو تولد دارای تابعیت دوگانه بریتانیایی–آمریکایی بود، زیرا والدینش، فرانسیس لن تیلور (۱۸۹۷–۱۹۶۸)، دلال آثار هنری، و سارا ساترن (۱۸۹۵–۱۹۹۴)، بازیگر صحنه، هر دو شهروند ایالات متحده و اصالتاً اهل آرکانزاس سیتی، کانزاس بودند. آن‌ها در سال ۱۹۲۹ به لندن مهاجرت کرده و گالری هنری در خیابان باند افتتاح کرده بودند؛ نخستین فرزندشان، پسری به نام هوارد (درگذشته در ۲۰۲۰)، در همان سال به دنیا آمد. حلقه اجتماعی آن‌ها شامل هنرمندانی چون آگوستوس جان و لورا نایت و سیاستمدارانی مانند سرهنگ ویکتور کازالت بود. تیلور در مدرسه بایران هاوس، یک مدرسه مونته‌سوری، در هایگیت ثبت‌نام کرد و بر اساس آموزه‌های علم مسیحی، دین مادرش و کازالت، بزرگ شد. در اوایل سال ۱۹۳۹، خانواده تیلور به دلیل نگرانی از جنگ قریب‌الوقوع در اروپا تصمیم به بازگشت به ایالات متحده گرفتند. جوزف کندی سینیر، سفیر ایالات متحده، با پدر تیلور تماس گرفت و او را ترغیب کرد که همراه خانواده‌اش به آمریکا بازگردد. سارا و کودکان ابتدا در آوریل ۱۹۳۹ سوار کشتی اقیانوس‌پیمای اس‌اس منهتن شدند و به خانه پدربزرگ مادری تیلور در پاسادنا، کالیفرنیا رفتند. پس از اقامت کوتاهی در پسیفیک پلسیدس لس آنجلس همراه خانواده چاپمن، خانواده تیلور در بورلی هیلز، کالیفرنیا ساکن شدند و دو فرزند در مدرسه هاوثورن ثبت‌نام کردند. معروفترین و جنجالی‌ترین ماجرای عشقی او باوجود داشتن همسر ارتباط او با ریچارد برتون بود که واکنش واتیکان را هم سبب شد. الیزابت تیلور بسیاری از ماندگارترین نقش‌هایش را در کنار ریچارد برتون ایفا کرده بود و این دو که از مشهورترین زوج‌های هنری در هالیوود بودند در ۱۲ فیلم در کنار هم بازی کردند. او پس از جدایی از همسر، در سال ۱۹۶۴ با ریچارد برتون ازدواج کرد ماجراهای زندگی مشترک پر فراز و نشیب آن دو که حدود یازده سال دوام داشت، همواره در خبرهای حاشیه‌ای جهان سینما به چشم می‌خورد؛ و این رابطه فقط ده سال دوام داشت؛ پس از طلاق دوباره در سال ۱۹۷۵ باهم مجدداً ازدواج کردند، ولی این بار ۹ ماه بیشتر دوام نداشت. تیلور دربارهٔ این رابطه گفته بود: تیلور در سال ۱۹۹۶ از آخرین همسر خود طلاق گرفت. تیلور با مایکل جکسون، موسیقی‌دان آمریکایی، رابطهٔ دوستانهٔ نزدیک و عمیقی داشتند. در تاریخ ۶ اکتبر ۱۹۹۱ الیزابت با لری فورتنسکی در مزرعهٔ نِوِرلَند مایکل جکسون مراسم ازدواجشان را برگزار کردند. مایکل در سال ۱۹۹۷ به مناسبت ۶۹اُمین سالروز تولد الیزابت، ترانهٔ «الیزابت، دوستت دارم» را اجرا کرد. در سال ۲۰۰۵ و در هنگام دادگاه کودک‌آزاری مایکل جکسون، الیزابت یکی از حامیان سرسخت بی‌گناهی مایکل بود. | ## بخش 3: الیزابت تیلور | الیزابت در طول مدت این اتهامات، مایکل را تشویق می‌کرد تا از دستبند قرمز کابالا استفاده کند تا از «چشم بـَد» در امان باشد. الیزابت تیلور در مراسم خاکسپاری خصوصی مایکل که در ۳ سپتامبر ۲۰۰۹ برگزار شد نیز شرکت کرد. سال‌های درد و رنج الیزابت تیلور بیشتر سال‌های عمرش را با ناراحتی‌های جسمانی گوناگونی گذراند. او در در جریان فیلمبرداری فیلم ولوت ملی که او را در ۱۲ سالگی به شهرت رساند، افتاد و دچار کمر دردی شد که هیچگاه رهایش نکرد. در سال ۱۹۶۱ با ابتلاء به یک بیماری نادر ریوی تقریباً تا آستانه مرگ رفت و همچنین سال‌ها به الکل و داروهای مسکن معتاد بود. تیلور در سال‌های ۱۹۹۰ دو بار جراحی لگن کرد، یک بار به دلیل بیماری ریوی و از جراحی که برای برداشتن توموری که در مغز داشت، جان سالم به در برد. او در سال ۲۰۰۴ اعلام کرد که به دلیل نارسایی قلبی دچار نفس تنگی و خستگی مفرط و همچنین انحراف ستون فقرات است. او در بنیاد خیریه‌ای که برای کمک به بیماران مبتلا به ایدز تأسیس کرده بود، فعالیت‌های بشردوستانه داشت. او این بنیاد خیریه را در سال ۱۹۹۱ پس از درگذشت دوستش، راک هادسن، به دلیل ابتلاء به ایدز، تأسیس کرد. گرانترین جواهرات گردن بند لا پرگرینا پیرل گرانترین جواهر متعلق به الیزابت تیلور است. یکی از مرواریدهایی که در ساخت این گردنبند بکار رفته است متعلق به اواسط قرن شانزدهم میلادی است که در میان هشت پادشاه اسپانیا نسل به نسل چرخیده است. ریچارد برتون این مروارید را به‌عنوان کادوی روز ولنتاین به الیزابت هدیه داد و بعدها الیزابت ساخت گردنبندی کامل با استفاده از این مروارید را به کمپانی کارتیه سفارش داد. این گردنبند در مجموع از ۶۰ مروارید، الماس و یاقوت تشکیل شده است و قیمت آن ۱۱٫۸ میلیون دلار است.گرانترین جواهرات الیزابت تیلور، لوکس تهران درگذشت تیلور در ۲۳ مارس ۲۰۱۱ در سن ۷۹ سالگی در بیمارستان سیدار سینای شهر لس آنجلس درگذشت. میراث تیلور یکی از آخرین ستارگان سینمای کلاسیک هالیوود بود و یکی از نخستین سلبریتی‌های عصر مدرن به‌شمار می‌رود.; ; ; ; در دوران سیستم استودیویی، او نمونه‌ای کلاسیک از ستاره سینما بود. او به عنوان نمونه‌ای متفاوت از «مردم عادی» به تصویر کشیده می‌شد و تصویر عمومی‌اش به دقت توسط مترو-گلدوین-مایر ساخته و کنترل می‌شد. هنگامی که دوران سینمای کلاسیک هالیوود در دهه ۱۹۶۰ به پایان رسید و عکاسی پاپاراتزی به ویژگی عادی فرهنگ رسانه‌ای تبدیل شد، تیلور به تعریف نوع جدیدی از سلبریتی کمک کرد که در آن، زندگی خصوصی واقعی فرد کانون توجه عمومی قرار می‌گیرد. آدام برنشتاین از روزنامه واشینگتن پست نوشت: «بیش از هر نقش سینمایی، او به خاطر معروف بودن مشهور شد و الگویی رسانه‌ای برای نسل‌های بعدی هنرپیشگان سرگرمی، مدل‌ها و همه انواع افراد نیمه‌مشهور ایجاد کرد.» تیلور به عنوان گی آیکان شناخته می‌شود و برای فعالیت‌هایش در زمینه ایدز/اچ‌آی‌وی مورد توجه گسترده قرار گرفت. پس از مرگش، سازمان گلاد بیانیه‌ای صادر کرد و گفت که او «نه تنها در هالیوود، بلکه در جامعه ال‌جی‌بی‌تی نمادی بود که برای اطمینان از برخورد با احترام و کرامتی که همه شایسته آن هستیم، تلاش کرد»، و سر نیک پارتریج از خیریه تراست ترنس هیگینز او را «نخستین ستاره بزرگ که علناً با ترس و تعصب نسبت به ایدز مبارزه کرد» نامید. به گفته پل فلین از روزنامه گاردین، او «نوع جدیدی از نماد همجنس‌گرایان بود؛ نمادی که جایگاهش نه بر پایه تراژدی، بلکه بر اساس کارهایش برای جامعه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو بنا شده بود.» بیل کلینتون، رئیس‌جمهور پیشین ایالات متحده، در زمان مرگ تیلور در مورد کارهای خیریه‌اش گفت: «میراث الیزابت در وجود بسیاری از مردم سراسر جهان ادامه خواهد یافت؛ کسانی که زندگی‌شان به‌سبب تلاش‌های او و کوشش‌های مداوم کسانی که الهام‌بخششان بوده، طولانی‌تر و بهتر خواهد شد.» قطعه دوم آلبوم استودیویی دوازدهم تیلور سوئیفت، خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی یعنی زندگی یک شوگرل (۲۰۲۵)، برگرفته از نام تیلور است. سوئیفت پس از تماشای ویدیویی آنلاین که در آن، پسر تیلور گفته بود اگر بخواهد کسی را برای مقایسه مادرش از نظر محبوبیت و «آشوب» انتخاب کند، آن شخص سوئیفت خواهد بود تصمیم به نوشتن آهنگی الهام‌گرفته از تیلور گرفت. | ## جمع‌بندی | سوئیفت پیش‌تر نیز به رابطه تیلور با ریچارد برتون در تک‌آهنگ «…آماده‌ای؟» از آلبوم اعتبار (۲۰۱۷) اشاره کرده بود.