موضوع مقاله: مستعمرات سیزده‌گانه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مستعمرات سیزده‌گانه | مقدمه: سیزده مستعمره، مستعمرات بریتانیا در سواحل اقیانوس اطلس در آمریکای شمالی بودند که در جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) از پادشاهی بریتانیا جدا شدند و برای تشکیل ایالات متحده آمریکا به هم پیوستند. | ## بخش 1: مستعمرات سیزده‌گانه | سیزده مستعمره در گروه‌بندی‌های سنتی خود عبارت بودند از: مستعمرات نیوانگلند (نیوهمپشایر، ماساچوست، رود آیلند و کنتیکت)؛ مستعمرات میانی (نیویورک، نیوجرسی، پنسیلوانیا و دلاور )؛ و مستعمرات جنوبی ( مریلند، ویرجینیا، کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی و جورجیا ). این مستعمرات بخشی از آمریکای بریتانیا بودند که شامل سرزمین‌هایی در فلوریدا، کارائیب و کانادا نیز می‌شد. سیزده مستعمرهٔ آمریکا به‌طور جداگانه تحت فرمان تاج‌وتخت بریتانیا اداره می‌شدند، اما از نظر سیاسی، قانونی و قانون اساسی ساختارهایی مشابه داشتند و همگی تحت سلطهٔ جمعیتی از انگلیسی‌زبانان پروتستان بودند. مستعمرات مریلند، پنسیلوانیا و مستعمرات نیوانگلند تا حد زیادی بر اساس دغدغه‌های مذهبی بنیان‌گذارانشان شکل گرفتند. بین سال‌های ۱۶۲۵ تا ۱۷۷۵، جمعیت مستعمرات از حدود دو هزار نفر به دو میلیون و چهارصد هزار نفر افزایش یافت، و در این روند، بیشتر جمعیت بومیان آمریکایی از سرزمین‌های خود رانده شدند. این جمعیت شامل افرادی نیز بود که در چارچوب نظام برده‌داری زندگی می‌کردند — نظامی که در تمام مستعمرات قانونی بود. در قرن هجدهم، دولت بریتانیا تحت سیاستی به نام مرکانتیلیسم (Mercantilism) عمل می‌کرد؛ بر اساس این سیاست، دولت مرکزی مستعمرات را به‌گونه‌ای اداره می‌کرد که منفعت اقتصادی بریتانیا را تأمین کنند. سیزده مستعمره تا حدی از خودگردانی برخوردار بودند و در آن‌ها انتخابات محلی فعالی برگزار می‌شد؛ به همین دلیل، آن‌ها در برابر تلاش‌های لندن برای اعمال کنترل بیشتر مقاومت کردند. در دهه‌ی ۱۷۵۰، مستعمرات به جای تعامل جداگانه با بریتانیا، شروع به همکاری و هماهنگی با یکدیگر کردند. | ## بخش 2: مستعمرات سیزده‌گانه | تنش‌های اواخر قرن هجدهم میان مستعمرات و دولت بریتانیا بر سر مالیات و حقوق، به انقلاب آمریکا منجر شد. مستعمرات سیزده‌گانه تا پیش از استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا شامل مناطق زیر بود: استان نیوهمشایر به ایالت نیوهمپشایر تبدیل شد. مستعمرهٔ کانتیکت به ایالت کانتیکت تبدیل شد استان نیویورک به ایالت نیویورک و ایالت ورمانت تبدیل شد. شرکت لندن در سال ۱۶۰۷ مستعمرهٔ ویرجینیا را بنیان نهاد که نخستین مستعمرهٔ انگلیسی با جمعیت دائمی در قارهٔ آمریکا بود. در همین دوران، هلندی‌ها، سوئدی‌ها و فرانسوی‌ها نیز مستعمرات موفقی در قارهٔ آمریکا ایجاد کردند، اما این مناطق سرانجام زیر سلطهٔ تاج بریتانیا درآمدند. در لندن، از سال ۱۶۶۰، تمام مستعمرات از طریق یک اداره ایالتی به نام اداره جنوبی و کمیته‌ای از شورای خصوصی به نام هیئت تجارت و مزارع اداره می‌شدند. در سال ۱۷۶۸، یک اداره ایالتی خاص برای آمریکا ایجاد شد، اما در سال ۱۷۸۲، زمانی که وزارت کشور مسئولیت را به عهده گرفت، منحل شد. مستعمرات جنوبی اولین مستعمره بریتانیا، جیمزتاون بود که در 14 مه 1607، در نزدیکی خلیج چساپیک تأسیس شد. این سرمایه‌گذاری تجاری توسط شرکت لندن ویرجینیا، یک شرکت سهامی که به دنبال طلا بود، تأمین مالی و هماهنگ شد. | ## بخش 3: مستعمرات سیزده‌گانه | سال‌های اول آن بسیار دشوار بود، با نرخ مرگ و میر بسیار بالا ناشی از بیماری و گرسنگی، جنگ با سرخپوستان محلی و طلای کم. این مستعمره با روی آوردن به تنباکو به عنوان یک محصول نقدی، زنده ماند و شکوفا شد. در سال ۱۶۳۲، شاه چارلز اول امتیاز استان مریلند را به سیسیل کالورت، دومین بارون بالتیمور، اعطا کرد. پدر کالورت یک مقام برجسته کاتولیک بود که مهاجرت کاتولیک‌ها به مستعمرات انگلیس را تشویق می‌کرد. استان کارولینا دومین تلاش انگلیسی‌ها برای اسکان در جنوب ویرجینیا بود، اولین تلاش ناموفق در رونوک. این یک سرمایه‌گذاری خصوصی بود که توسط گروهی از مالکان لرد انگلیسی تأمین مالی شد که در سال 1663 منشور سلطنتی کارولیناها را به دست آوردند، به این امید که یک مستعمره جدید در جنوب مانند جیمزتاون سودآور شود. کارولینا تا سال 1670 مسکونی نشد و حتی در آن زمان، اولین تلاش شکست خورد زیرا هیچ انگیزه‌ای برای مهاجرت به آن منطقه وجود نداشت. با این حال، در نهایت، لردها سرمایه باقی مانده خود را جمع کردند و یک مأموریت اسکان در این منطقه به رهبری سر جان کالتون را تأمین مالی کردند. | ## جمع‌بندی | این هیئت اعزامی، زمینی حاصلخیز و قابل دفاع در چارلستون، که در ابتدا چارلز تاون برای چارلز دوم انگلستان بود، پیدا کرد.