موضوع مقاله: مه‌دود بزرگ لندن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مه‌دود بزرگ لندن | مقدمه: مه‌دود بزرگ لندن یک رویداد شدید آلودگی هوا بود که در دسامبر ۱۹۵۲ لندن را تحت تأثیر قرار داد. | ## بخش 1: مه‌دود بزرگ لندن | دوره‌ای از هوای سرد غیرمعمول، همراه با یک مرکز هوای پرفشار و شرایط بدون باد، آلاینده‌های موجود در هوا را که عمدتاً ناشی از استفاده از زغال‌سنگ بودند، افزایش داد و باعث به وجود آمدن لایه‌ای ضخیم از مه‌دود بر فراز شهر لندن شد. این پدیده از جمعه، ۵ دسامبر تا سه‌شنبه، ۹ دسامبر ۱۹۵۲ ادامه داشت و سپس با تغییر هوا به سرعت پراکنده شد. طبق اعلام رسمی دولت وقت، حدود چهار هزار نفر در اثر این آلودگی جان خود را از دست دادند. در تحقیقاتی که بعدها انجام شد، آمار تلفات آن واقعه را حدود دوازده هزار نفر نیز برآورد کرده‌اند. در حالی که زغال‌سنگ‌های با کیفیت بهتر «سخت» (مانند آنتراسیت) برای پرداخت بدهی‌های جنگ جهانی دوم به خارج از کشور صادر می‌شدند، زغال‌سنگ‌های داخلی معمولاً از نوع نسبتاً کم‌عیار و گوگردی بودند که میزان گوگرد دی‌اکسید موجود در دود را افزایش می‌دادند. همچنین نیروگاه‌های برق زغال‌سنگی متعددی در منطقه لندن بزرگ، از جمله فولام، بترسی، بنکساید، گرینویچ، وستهام و کینگستون آپون تیمز وجود داشتند که همگی به آلودگی می‌افزودند. طبق گزارش اداره هواشناسی بریتانیا، آلاینده‌های زیر هر روز در طول دوره آلودگی منتشر می‌شدند: ۱۰۰۰ تن ذرات دود، ۱۴۰ تن هیدروکلریک اسید، ۱۴ تن ترکیبات فلوئور و ۳۷۰ تن گوگرد دی‌اکسید که ممکن است به ۸۰۰ تن سولفوریک اسید تبدیل شده باشد. تحقیقات نشان داد که سیستم‌های اضافی جلوگیری از آلودگی که در نیروگاه برق بترسی نصب شده بودند، کیفیت هوا را بدتر کرده است. شست‌وشوی گازهای دودکش، دمای آن‌ها را کاهش داد، به‌طوری که گازهای دودکش بالا نمی‌آمدند، بلکه به سطح زمین فرو می‌نشستند و باعث ایجاد مزاحمت محلی می‌شدند. | ## بخش 2: مه‌دود بزرگ لندن | آب و هوا در ۴ دسامبر ۱۹۵۲، یک مرکز هوای پرفشار بر فراز لندن شکل گرفت و باعث وارونگی دما با هوای نسبتاً خنک و راکدی شد که در زیر لایه‌ای از هوای گرم‌تر به دام افتاده بود. مه حاصل، در ترکیب با دود دودکش‌های خانگی و صنعتی، ذرات معلق مانند دود اگزوز وسایل نقلیه موتوری و سایر آلاینده‌ها مانند گوگرد دی‌اکسید، مه‌دود پایداری را تشکیل داد که روز بعد پایتخت را پوشاند. وجود ذرات قیری دوده به مه‌دود رنگ زرد مایل به سبز می‌داد، از این رو به آن لقب «مه غلیظ زردرنگ» داده بودند. نبود باد قابل توجه مانع از پراکندگی آن شد و تجمع بی‌سابقه‌ای از آلاینده‌ها را ممکن ساخت. پیامدها تأثیر بر لندن در ابتدا هیچ وحشتی وجود نداشت، زیرا لندن به‌خاطر آلودگی هوای شدیدش بدنام بود. حمل و نقل عمومی به‌جز متروی لندن متوقف شد و تعداد تصادفات وسایل نقلیه، خدمات آمبولانس را تحت فشار شدیدی قرار داد. مه‌دود آن‌قدر غلیظ بود که حتی به داخل خانه‌ها هم نفوذ کرد و منجر به لغو یا تعطیلی کنسرت‌ها و نمایش فیلم‌ها شد؛ چرا که میدان دید در فضاهای بزرگ و محصور کاهش یافته بود و دیدن صحنه‌ها و پرده‌ها از روی صندلی‌ها دشوار شده بود. بیرون رفتن از خانه تبدیل به این شده بود که آدم برای پیدا کردن موانع احتمالی مثل جدول خیابان، مدام خودش را روی زمین بکشد. این وضعیت در شب حتی بدتر هم می‌شد؛ زیرا هر چراغ خیابان فرعی به یک لامپ رشته‌ای مجهز بود که هیچ نور نافذی به پیاده‌رو نمی‌تاباند تا عابران پیاده بتوانند زیر پای خود یا حتی تیر چراغ برق را ببینند. | ## بخش 3: مه‌دود بزرگ لندن | «ماسک‌های دود» توسط کسانی استفاده می‌شد که می‌توانستند آن‌ها را از داروخانه‌ها خریداری کنند. پیامدهای بهداشتی در هفته‌های پس از آن، آماری که توسط خدمات پزشکی گردآوری شده بود، نشان می‌داد که مه‌دود باعث مرگ ۴٬۰۰۰ نفر شده است. بسیاری از قربانیان بسیار جوان یا مسن بودند یا از قبل مشکلات تنفسی یا قلبی-عروقی داشتند. تحقیقات منتشر شده در سال ۲۰۰۴ نشان می‌دهد که تعداد تلفات حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر بوده است که حدود سه تا چهار برابر بیشتر از مجموع تلفات رسمی اعلامی دولت در آن زمان بود. پیامدهای زیست‌محیطی قوانین زیست‌محیطی از سال ۱۹۵۲، مانند قانون شهر لندن (قوای مختلف) مصوب ۱۹۵۴ و قوانین هوای پاک مصوب ۱۹۵۶ و ۱۹۶۸، منجر به کاهش آلودگی هوا شد. به صاحبان خانه مشوق‌های مالی ارائه شد تا آتش زغال‌سنگ را با گزینه‌های دیگری (مانند آتش گاز) جایگزین کنند یا به جای آن کک بسوزانند که دود کمتری تولید می‌کرد. گرمایش مرکزی (با استفاده از گاز، برق، نفت یا سوخت جامد مجاز) در اکثر خانه‌ها در آن زمان نادر بود و تا اواخر دهه ۱۹۶۰، مورد توجه قرار نگرفت. با وجود تمام پیشرفت‌ها، هنوز بهبود کافی برای جلوگیری از یک رویداد مه‌دود دیگر ده سال بعد، در اوایل دسامبر ۱۹۶۲، حاصل نشده بود. استیونسون با «مه» غلیظی آغاز می‌شود که به داخل خانه نفوذ می‌کند و بیماران بیمارستان را به خطر می‌اندازد که ظاهراً اشاره‌ای به رویداد مه‌دود بزرگ سال ۱۹۵۲ است. | ## جمع‌بندی | منتقدان، تصویرسازی این رویداد را نسبتاً دقیق دانستند، اگرچه تصور می‌شد که اهمیت سیاسی آن و هرج و مرج در بیمارستان‌ها بسیار اغراق‌آمیز بوده است.