موضوع مقاله: ماردین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماردین | مقدمه: عمده ساکنین شهر را کردها و عرب‌ها تشکیل می‌دهند و جوامع قابل توجهی از مسیحیان سریانی (آشوری‌ها) نیز در این شهر سکونت دارند، تنوع فرهنگی در ماردین چشم‌گیر است؛ ساکنان آن ترکیبی از کردها، عرب‌ها و آشوری‌ها هستند و به زبان‌های ترکی و کردی صحبت می‌کنند. | ## بخش 1: ماردین | در شهر ماردین منسوبان دین‌های مختلف از جمله مسلمان، ایزدی، سُریانی، ارمنی، کلدانی، یهودی و نسطوری وجود دارد که سُریانی، ارمنی، کلدانی و نسطوری شاخه‌های دین مسیحیت هستند. شهر ماردین به‌خاطر معماری آرتوقی شهر قدیمی‌اش و موقعیت استراتژیک آن بر روی تپه‌ای صخره‌ای در نزدیکی رودخانه دجله معروف است. به نوشته ایرج افشار در مقدمه کتاب نوادر التبادر لتحفه البهادر، نام این شهر، در کتاب معجم البلدان، قوچ‌حصار نیز گفته شده است. ماردین بیش از سه سده مرکز فرمانروایی دسته‌ای از امیران تُرک سلجوقی به‌نام آل‌ارتق یا آرتوکلو (۱۴۰۸_۱۱۰۴ م) بوده است و جهانگیرشاه آق‌قویونلو برادر اوزون حسن هم به‌مدت ۲۳ سال (۱۴۶۹_۱۴۴۶ م) در این شهر حکومت کرده است. به نوشته ابن الصفار ماردینی.تقریباً نیمهٔ راه راس‌العین و نصیبین، و در شمال آن‌ها، دژ جنگی بزرگ ماردین واقع بود. این دژ در قلهٔ کوهی جای داشت و در سمت جنوبی آن آبادی بزرگی ایجاد شده بود که در سده ششم هجری قمری بسیار آباد و پرجمعیت شد. خانه‌هایش چون پلکانی بالای یکدیگر ساخته شده و هریک از خانه‌ها بر خانهٔ پایین‌تر مشرف بود و مانعی در برابر بام‌ها وجود نداشت. ابن بطوطه که در سده هشتم هجری قمری ماردین را دیده است گوید شهری بزرگ است و پارچه‌های پشمین در آنجا بسیار می‌بافند. شهرستانها در استان ماردین ۱۰ شهرستان وجود دارد و اسم آنها «مرکز (ماردین)، عمرلی، قزل‌تپه، نصیبین، میدیات، مازیداغی، دریک، دارگچیت، صاوور و یشیلّی» است. نام‌شناسی به نظر پژوهشگران معاصر کلمه ماردین مربوط به قومی جنگنده به نام مارده‌ها است و این قوم به دست اردشیر ساسانی در سال ۲۴۰–۲۲۶ م در این مکان جای گرفته‌اند. نظر دیگر این است که اسم واقعی ماردین که بین مردم عرب و کرد به شکل میردین گفته می‌شود و معنی‌اش هم «قلعه‌ها» است. این اسم ممکن است مربوط به جغرافیای این شهر باشد که در این شهر برای دفاع به شکل طبیعی وجود دارد. نظریه دیگری که در جهت با نظریه فوق است، این است که ماردین واژه‌ای سُریانی و به معنی قلعه و برج و بارو (کلات) است. اسم ماردین را نخستین بار در سده چهارم پس از میلاد می‌بینیم که همراه با نصیبین و اورفه از مراکز مهم سُریانی‌ها بوده است. شهر ماردین تا پایان سده پانزدهم به خاطر مکان سوق الجیشی بیشتر برای امور نظامی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. در فوریه ۲۰۰۰، وزارت فرهنگ ترکیه، ماردین و چشم‌انداز فرهنگی اطراف آن را در فهرست آزمایشی کشور برای نامزدی میراث جهانی یونسکو قرار داد. تاریخ دوران باستان و ریشه‌شناسی یک سند حقوقی از دوره آشوری نو به جاده‌ای به سمت «مردیانه» (Mardiānê) اشاره می‌کند (که معمولاً با ماردین امروزی یکی دانسته می‌شود) و نشان می‌دهد که این نام در آن زمان رایج بوده است. با افزایش سکونت آرامی‌ها در داخل و اطراف شهر، نام قدیمی اکدی «مردیانه» کنار گذاشته شد و از رواج افتاد و جای خود را به نام آرامی «ماردین» داد. | ## بخش 2: ماردین | این شهر تا دوره مسیحیت سریانی به عنوان نام کوه ایزلا باقی ماند، کوهی که در اوایل سده چهارم صومعه نصیبین با هفتاد راهب در آن قرار داشت. تاریخ قرون وسطی در جریان فتوحات اولیه مسلمانان، این شهر بیزانسی در سال ۶۴۰ میلادی توسط فرمانده مسلمان عیاض بن غنم تصرف شد. حمدان بن حمدون در سال ۸۸۵ شهر را تصرف کرد و تا نیمه دوم سده دهم تحت کنترل متناوب حمدانیان باقی ماند. در آن زمان، این شهر بین مروانیان و عقیلیان مورد مناقشه قرار گرفت که احتمالاً مروانیان دست بالا را در این منطقه داشتند. کنترل مروانیان در منطقه با ورود سلجوقیان بزرگ تحت فرمان ملکشاه یکم در سال ۱۰۸۵ پایان یافت که آغازگر دوران سلطه سیاسی ترکان و مهاجرت آنان به منطقه بود. از سال ۱۱۰۳ به بعد، ماردین به عنوان پایتخت یکی از دو شاخه اصلی ارتقیان (دودمان ارتقی) عمل کرد؛ یک خاندان ترک اغوز که پیش‌تر در کنار سلجوقیان جنگیده بودند. بسیاری از بناهای تاریخی مهم ماردین تحت کنترل ارتقیان ساخته شد، از جمله چندین مسجد و مدرسه، همراه با سایر گونه‌های معماری اسلامی. سرزمین‌های دودمان ارتقی زمانی بین سال‌های ۱۲۳۵ و ۱۲۴۳ در برابر حمله مغول سقوط کرد، اما ارتقیان تسلیم خان مغول هلاکو خان شدند و به عنوان دست‌نشاندگان امپراتوری مغول به حکومت خود ادامه دادند.Ed. 244 هنگامی که تیمور در سال ۱۳۹۴ به منطقه حمله کرد، حاکم محلی ارتقی، عیسی، تسلیم حاکمیت تیموریان شد، اما منطقه همچنان بین قدرت‌های مختلف مورد مناقشه بود. آخرین حاکم ارتقی، الصالح، سرانجام در سال ۱۴۰۸–۹ شهر را به قرا یوسف، رهبر قراقویونلو تسلیم کرد و به موصل رفت. شهر همچنان بین قراقویونلو و رقبایشان، یعنی آق‌قویونلوهای متحد تیموریان، مورد نزاع بود. در سال ۱۴۵۱، قراقویونلوها شهر را که توسط آق‌قویونلوها تصرف شده بود محاصره کردند، اما موفق به بازپس‌گیری این دژ نشدند. پس از یعقوب، حکومت آق‌قویونلو شروع به فروپاشی کرد، اما ماردین برای سال‌ها مرکز یک شاهزاده‌نشین مستقل آق‌قویونلو باقی ماند، در حالی که صفویان در شرق قدرت می‌گرفتند. در سال ۱۵۰۷، شاه اسماعیل یکم صفوی موفق به تصرف شهر و قلعه شد و حاکم محلی آق‌قویونلو را بیرون راند. در طول دوره قرون وسطی، شهر جمعیت قابل توجهی از سریانی‌ها و ارمنی‌ها را حفظ کرد و به مرکزی برای اسقف‌نشینهای کلیسای حواری ارمنی، کلیسای کاتولیک ارمنی، کلیسای مشرق، کلیسای کاتولیک سریانی و همچنین پایگاهی برای کلیسای ارتدکس سریانی تبدیل شد که مقر پاتریارکی آن از سال ۱۰۳۴ تا ۱۹۲۴ در صومعه زعفران (دیرالزعفران) در نزدیکی شهر مستقر بود. یک تاجر ونیزی که در سال ۱۵۰۷ از شهر بازدید کرده بود، نوشت که هنوز شمار مسیحیان ارمنی و یهودیان در شهر بیش از مسلمانان است. فرمانده صفوی در منطقه، استاجلو، در نبرد با عثمانی‌ها کشته شد و برادرش قراخان جایگزین او شد. در سال ۱۵۱۵ ماردین برای مدت کوتاهی تسلیم عثمانی‌ها شد، اما قلعه تحت کنترل صفویان باقی ماند و عثمانی‌ها پس از چند روز مجبور به ترک آن شدند و قراخان دوباره آن را اشغال کرد. | ## بخش 3: ماردین | سال بعد، فرمانده عثمانی، بیقلی محمد پاشا، قراخان را شکست داد و کنترل صفویان در منطقه فرو ریخت. عثمانی‌ها دوباره ماردین را محاصره کردند که تحت فرماندهی برادر قراخان، سلیمان‌خان، مقاومت کرد. پس از نبرد مرج دابق در اوت ۱۵۱۶، بیقلی محمد پاشا با نیروهای کمکی از سوریه بازگشت و سرانجام در اواخر ۱۵۱۶ یا اوایل ۱۵۱۷ شهر را مجبور به تسلیم کرد. پس از این، ماردین توسط یک والی که مستقیماً تحت اختیار سلطان عثمانی منصوب می‌شد، اداره می‌گردید. شهر دوره نسبتاً آرامی را تحت حکومت عثمانی تجربه کرد، بدون هیچ درگیری یا مصیبت قابل توجهی. جهانگردان اروپایی که در اواخر سده هجدهم و اوایل سده نوزدهم از شهر بازدید کردند، برآوردهای بسیار متغیری از جمعیت ارائه دادند، اما به‌طور کلی نشان می‌دهند که مسلمانان (یا «ترک‌ها») بزرگترین گروه بودند، با جوامع قابل توجهی از ارمنی‌ها و سریانی‌ها و سایر اقلیت‌ها، در حالی که عربی و کردی زبان‌های غالب بودند. دوره صلح سرانجام زمانی متوقف شد که امپراتوری عثمانی با خدیوی مصر وارد درگیری شد. در سال ۱۸۳۵، قبیله میلی توسط نیروهای نظامی والی ایالت دیاربکر، رشید محمد پاشا، سرکوب شد. بین سال‌های ۱۸۴۷ و ۱۸۶۵ جمعیت شهر از همه‌گیری قابل توجه وبا رنج برد که تعداد دقیق تلفات آن مشخص نیست. در طول جنگ جهانی اول، ماردین یکی از مکان‌های نسل‌کشی سریانی‌ها و نسل‌کشی ارمنی‌ها بود. در آستانه جنگ جهانی اول، ماردین خانه بیش از ۱۲٬۰۰۰ سریانی و بیش از ۷٬۵۰۰ ارمنی بود. در طول جنگ، بسیاری به اردوگاه‌های رأس‌العین فرستاده شدند، اگرچه برخی موفق شدند با کمک چچن‌های محلی به کوه‌های سنجار فرار کنند. کردها و اعراب ماردین معمولاً به این رویدادها با عنوان «فرمان» (دستور دولتی) اشاره می‌کنند، در حالی که مسیحیان سریانی آن را «سیفو» (شمشیر) می‌نامند. پس از آتش‌بس مودروس، ماردین یکی از شهرهای ترکیه بود که توسط نیروهای متفقین اشغال نشد. تاریخ معاصر در سال ۱۹۲۳، با تأسیس جمهوری ترکیه، ماردین به عنوان مرکز اداری استانی به همین نام تعیین شد. بسیاری از بازماندگان مسیحی سریانی خشونت‌ها، بعدها در دهه ۱۹۴۰ و پس از اجباری شدن خدمت سربازی در ارتش ترکیه، ماردین را به مقصد قامشلی در نزدیکی آن ترک کردند. هنگامی که دولت ترکیه شورش شیخ سعید کردها را در سال ۱۹۲۵ سرکوب کرد، لشکر اول و چهاردهم سواره‌نظام در ماردین مستقر شدند. ماردین در طول دهه ۱۹۹۰ به‌طور قابل توجهی صنعتی شد، زمانی که ساکنان به تعداد بیشتری به بخش‌های مدرن شهر که در زمین‌های پایین‌دست تپه شهر قدیمی در حال توسعه بود، نقل مکان کردند. | ## جمع‌بندی | از طریق قانونی که در سال ۲۰۱۲ تصویب شد، ماردین به یک شهرداری کلان‌شهر تبدیل شد که پس از انتخابات محلی ترکیه در سال ۲۰۱۴ کار خود را آغاز کرد.