موضوع مقاله: گیونگجو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیونگجو | مقدمه: گیونگجو،سورابُل یا گوم‌سونگ یکی از شهرهای کرهٔ جنوبی در جنوب شرق استان گیونگسانگ شمالی است. | ## بخش 1: گیونگجو | این شهر با ۱٬۳۲۴ کیلومتر مربع مساحت، دومین شهر بزرگ استان پس از آندونگ به‌شمار می‌رود. مقبره‌های تپه‌ای‌شکل چندین تن از پادشاهان و اشراف شیلا در اطراف این شهر پراکنده‌اند.این شهر حدود ده قرن پایتخت شیلا بود. بسیاری از مکان‌های تاریخی مهم به گیونگجو کمک کرده‌اند تا به یکی از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری در کره جنوبی تبدیل شود. گیونگجو، علاوه بر میراث تاریخی غنی خود تحت تأثیر روندهای اقتصادی، جمعیتی و اجتماعی است که فرهنگ مدرن کره جنوبی را شکل داده است. گردشگری همچنان محرک اصلی اقتصادی است اما فعالیت‌های تولیدی به دلیل نزدیکی آن به مراکز صنعتی بزرگ مانند اولسان و پوهانگ توسعه یافته است. گیونگجو به شبکه راه‌آهن و بزرگراه سراسری متصل است که ترافیک توریستی را تسهیل می‌کند. تاریخچه گیونگجو در زمان باستان پایتخت امپراتوری شیلا، یکی از مهم‌ترین سلسله‌های کره ای بود که نام اصلی اش سورابل بود. سورابل یا همان گیونگجو برای اولین بار به عنوان سارگوک در دوره سم هان در اوایل دوره مشترک وارد رکوردهای غیر کره ای شد. بر اساس تواریخ سلسله شیلا نشان می‌دهد که سارو گوک در سال ۵۷ قبل از میلاد زمانی که شش روستای کوچک در ناحیه گیونگجو تحت رهبری پادشاه هیوک گئسو شدند، تأسیس شد و به مرور زمان بعدها نام ساروگوک یا سارو به شیلا تغییر یافت. شهر سورابل فقط پایتخت یک سلسله یعنی شیلا از سال ۵۷ قبل از میلاد مسیح تا سال ۹۳۵ میلادی به مدت ۹۹۲ سال پایتخت شیلا بود. سیستم زهکشی نیز عالی بود، همچنین در آن زمان راه‌های سیلا به پیاده‌رو و کالسکه تقسیم می‌شد. در سال ۹۳۵ میلادی، زمانی که امپراتوری شیلا از بین رفت، تائجو اولین پادشاه گوریو نام سورابل را به گیونگجو تغییر داد. اداره مرکزی از یک کمیته شورای شهر، پنج بخش، دو ارگان فرعی، یک اتاق (حسابرس) و شش دفتر تجاری تشکیل شده است. | ## بخش 2: گیونگجو | این پنج بخش عبارتند از: بخش‌های برنامه‌ریزی و فرهنگ، صنعت و محیط زیست، ساخت و سازوکارهای عمومی. علاوه بر این ۲۳ زیر مجموعه اداری محلی وجود دارد جمعیت‌شناسی زمانی که پادشاهی شیلا به اوج توسعه خود رسید تخمین زده شد که سورابل (گیونگجو) دارای یک میلیون نفر بود که چهار برابر جمعیت امروزی گیونگجو است. در همان دوره تولدها تقریباً ۴۵۰ نفر در سال بیشتر از مرگ و میرها بود که عدد قابل توجهی است اما برای جبران خسارات ناشی از مهاجرت کافی نیست. این رقم معادل معادل ۱٫۷۳ درصد از کل جمعیت است که بیش از دو برابر رقم سال ۲۰۰۳ اسن. این رشد عمدتاً در مهاجران سایر کشورهای آسیایی بوده است که بسیاری از آنها در صنعت قطعات خودرو شاغل هستند. کشورهای مبدأ که تعداد آن‌ها افزایش یافته است عبارتند از: فیلیپین، چین، تایوان، اندونزی و ویتنام. فرهنگ زنگ الهی پادشاه سئونگ دئوک در گیونگجو مقصد اصلی در کره جنوبی برای بازدید کنندگان علاقه‌مند به میراث فرهنگی شیلا و معماری چوسان است. گیونگجو دارای ۳۱ گنجینه ملی است و موزه ملی گیونگجو دارای ۱۶٬۳۳۳ اثر باستانی است. ۱ تومول‌ها و مصنوعات آنها .۲ مکان‌ها و اشیاء بودایی .۳ قلعه‌ها و کاخ‌ها، و معماری‌های باستانی. در گیونگجو مقبره‌های باستانی بسیار زیادی وجود دارد که همگی متعلق به فرمانروایان و شاهزادگان شیلا است. در چندین مقبره باستان شناسان تاج‌های زیبا از جنس طلا و چندین گوشواره و کمربند طلایی پیدا کردند که متعلق به حاکمان شیلا بود. گیونگجو در زمان حکومت شیلا شهری ثروتمند بود و مقدار زیادی طلا، شهرهای بزرگ و باشکوه و مردمانی سخت کوش وجود داشت که فرهنگ آن همانند ایران باستان بود. غذاها غذاهای گیونگجو به‌طور کلی شبیه به سایر مناطق استان گیونگسانگ است، تند و شور. | ## بخش 3: گیونگجو | با این حال با توجه به منطقه و چندین تخصص محلی که در سراسر کشور شناخته شده‌اند طعم‌های متمایزی دارد. معروف‌ترین آنها نان گیونگجو یا (نان هوانگنام) است، یک شیرینی با لوبیا قرمز که اولین بار در سال ۱۹۳۹ پخته شد و اکنون در کل کشور فروخته می‌شود. مجموعه ای از حدود ده مخلفات کوچک، خورشت کشک، باقلا و سبزیجات برگ دار، مخلفات کوچک و چاشنی‌های مختلف سرو می‌شود. موزه تاریخ و علم سیلا - این یک موزه علمی و یکی از روستاهای صنایع دستی عامیانه است. (واقع در هادونگ) موزه صدای جعبه موسیقی گیونگجو - این یک موزه صدا در کنار منطقه استراحت گیونگجو آی سی است. با این حال، به دلیل کوچک بودن صحنه و تعداد بازدیدکنندگان، محدودیت‌هایی برای جذب اجراها و تعداد بازدیدکنندگان وجود دارد، بنابراین شهر گیونگجو در حال حاضر در حال ساخت یک مرکز فرهنگی و هنری جدید است. در نزدیکی مرکز فرهنگی گیونگجو، مرکز فرهنگی یادگیری مادام العمر قرار دارد که برای زنان سخنرانی و آموزش برگزار می‌کنند و با استقبال خوبی روبرو می‌شود. دین گیونگجو منطقه ای است که آیین مقدس بودا و کنفسیوس به‌طور سنتی در آن قوی هستند. غذا غذاهای گیونگجو به‌طور کلی شبیه به سایر مناطق استان گیونگسانگ است، تند و شور. با این حال با توجه به منطقه و چندین تخصص محلی که در سراسر کشور شناخته شده‌اند طعم‌های متمایزی دارد. معروف‌ترین آنها نان گیونگجو یا (نان هوانگنام) است، یک شیرینی با لوبیا قرمز که اولین بار در سال ۱۹۳۹ پخته شد و اکنون در کل کشور فروخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | مجموعه ای از حدود ده مخلفات کوچک، خورشت کشک، باقلا و سبزیجات برگ دار، مخلفات کوچک و چاشنی‌های مختلف سرو می‌شود.