موضوع مقاله: اینگرید برگمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اینگرید برگمن | مقدمه: اینگرید برگمن (؛ ؛ تلفظ سوئدی: اینگرید بریمان؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۱۵ – درگذشتهٔ ۲۹ اوت ۱۹۸۲) بازیگر سرشناس سینما و اهل کشور سوئد بود که موفق به دریافت سه جایزه اسکار شد. | ## بخش 1: اینگرید برگمن | بنیاد فیلم آمریکا او را به عنوان چهارمین زن افسانه بزرگ پرده سینما نامگذاری کرد. پس از تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک استکهلم بازی در فیلم‌های سوئدی را آغاز کرد و در عرض یکسال به ستاره اول سینمای سوئد تبدیل شد. آخرین فیلم او اینترمتسوIntermezzo (میان‌پرده) مورد توجه دیوید او سلزنیک فیلم‌ساز معروف هالیوود (تهیه‌کننده فیلم بربادرفته) قرار گرفت و از او برای بازسازی دوباره این فیلم در آمریکا دعوت کرد. پس از ورود به هالیوود تیپ منحصربه‌فرد او که با تمام بازیگران زن آن زمان متفاوت بود به خصوص ویژگی طبیعی بودن (به دلیل عدم نیاز به چهره‌پردازی) و بازی‌های هنرمندانه او مورد توجه و استقبال بسیار قرار گرفت به‌طوری‌که روزنامه‌ها در وصف او نوشتند «خانم برگمن نه تنها بازیگری واقعاً هنرمند است بلکه این قدر زیباست که خود نیز یک شاهکار هنری به‌شمار می‌آید». دوران بازیگری استعدادی که او در فیلم‌هایش به نمایش گذاشت باعث شد که در عرض سه سال به ستارهٔ زن اول سینمای آمریکا مبدل شود. پس از بازی درخشان در فیلم مورد غیرعادی دکتر جکیل و آقای هاید برای ایفای نقش مقابل هامفری بوگارت در فیلم کازابلانکا انتخاب شد که امروزه از آن به عنوان محبوب‌ترین فیلم تاریخ سینمای آمریکا نام می‌برند. سپس در فیلم معروف زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند در مقابل گری کوپر بازی کرد تا اینکه بازی عالی او در فیلم چراغ گاز به کارگردانی کیوکر اولین جایزهٔ اسکار را برایش به ارمغان آورد. این بار هم بازی او دربرابر کری گرانت و کارگردانی آلفرد هیچکاک فیلم قابل توجهی آفرید. محبوبیت روزافزون او با بازی در فیلم زنگ‌های کلیسای مریم مقدس به نقش یک راهبهٔ پرجنب‌وجوش و فروش عالیِ فیلم افزایش یافت و عموم مردم آمریکا نه‌تنها او را بازیگر محبوب خود بلکه الگویی از یک زن نجیب و نیمه‌مقدس می‌دانستند. | ## بخش 2: اینگرید برگمن | این الگوی مقدس با بازی او در فیلم ژان دارک به کارگردانی ویکتور فلمینگ (کارگردان بربادرفته) به اوج رسید. طی سه سالِ پیاپی، او قهرمان مسابقات محبوبیت در آمریکا شده بود، چیزی که قبل از آن سابقه نداشت. پس از بازی در فیلم در برج جدی، ساختهٔ آلفرد هیچکاک، و طاق نصرت، تصمیم گرفت شروع به بازی در فیلم‌های هنری از نوعی متفاوت کند؛ چیزی که از آن به‌عنوان طغیان او علیه سیستم استودیویی آن زمانِ هالیوود و سیستم ستاره‌سازی مرسوم آن تعبیر می‌شد. بدین ترتیب، برگمن پس از مشاهدهٔ فیلم رم، شهر بی‌دفاع (روبرتو روسلینی ایتالیایی) طی نامه‌ای پیشنهاد همکاری با روسلینی را داد و برای بازی در فیلم استرومبولی به ایتالیا رفت. در جریان فیلم‌برداری بااینکه شوهر و دخترش در آمریکا بودند، عشق کارگردان و بازیگر به یکدیگر رسوایی عجیبی در آمریکا به‌پا کرد و مطبوعات آمریکا بر سر این جریان جنجال عجیبی به راه انداختند، چراکه او را فقط به‌عنوان یک بازیگر مقدس و الگویی نمونه برای مردم آمریکا می‌خواستند. علاوه بر این، فیلم استرومبولی روسلینی هم در آمریکا بایکوت شد و از نظر تجاری شکست خورد. نتیجهٔ این رابطهٔ عاشقانه و رسوای این دو هم دختری بود که بعدها بازیگر شد: ایزابلا روسلینی. بدین ترتیب، اینگرید برگمن هفت سال به‌دور از هالیوود، به همراه روبرتو روسلینی (بنیان‌گذار سبک نئورئالیسم در سینما) شروع به ساخت یک سری فیلم‌های هنری کرد؛ فیلم‌هایی همچون اروپا ۵۱، سفر به ایتالیا که امروزه در نوع خود فیلم‌هایی باارزش و هنری به‌شمار می‌آیند. کارگردانانی همچون: ویکتور فلمینگ، آلفرد هیچکاک، جرج کیوکر، مایکل کورتیز، ژان رنوآر، آناتول لیتواک، سیدنی لومت، اینگمار برگمان، روبرتو روسلینی، دیوید او. | ## بخش 3: اینگرید برگمن | او اوج این بازی‌ها را در فیلم‌های کازابلانکا و بدنام به نمایش گذاشت که هر دو فیلم جزو باارزش‌ترین دارایی‌های عاشقانه تاریخ سینما به حساب می‌آیند. در سال ۱۹۵۶ بالاخره ابرها کنار رفت و بازی درخشان برگمن در فیلم آناستازیا در برابر یول برینر باعث شد که هالیوود جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به او بدهد و دوباره فرزند خاطی را بپذیرد. پس از ورود مجدد به آمریکا او بیشتر در فیلم‌های خاصی که خود انتخاب می‌کرد و اکثراً هنری بودند بازی می‌کرد. بازی‌های درخشان او در فیلم‌هایی مانند مسافرخانه ششمین خوشبختی، و سونات پاییزی (به کارگردانی هموطن و هم نامش اینگمار برگمان) بارها نامزدی اسکار (هفت بار) را برایش رقم زد، تا اینکه برای بازی در فیلم قتل در قطار سریع‌السیر شرق سومین اسکارش را به دست آورد. جوایز و نامزدی‌ها اینگرید برگمن به دومین بازیگر زنی تبدیل شد که برنده سه جایزه اسکار برای بازیگری شده است: دو جایزه برای بهترین بازیگر زن و یکی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن. او به همراه، والتر برنان (هر سه‌بار برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد)، جک نیکلسون (دو‌بار برای بهترین بازیگر مرد، و یک‌بار برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد)، مریل استریپ (دو‌بار برای بهترین بازیگر زن و یک‌بار برای بهترین نقش مکمل مرد)، فرانسیس مک دورمند (هر سه‌بار برای بهترین بازیگر زن)، و دنیل دی لوئیس (هر‌سه برای بهترین بازیگر مرد) در جایگاه دوم رکوردداران برنده جایزه اسکار بازیگری قرار گرفته است. کاترین هپبورن با چهار جایزه اسکار (همه برای بهترین بازیگر زن) رکورددار جایگاه اول است. در سال ۱۹۶۰، برگمن تبدیل به دومین بازیگر زنی شد که پس از برنده شدن جایزه امی، به جایگاه سه گانه بازیگری آمریکا را رسید. جوایز اسکار سال بخش/رشته فیلم نتیجه منبع.۱۹۴۳ بهترین بازیگر زن زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند ۱۹۴۴ چراغ گاز ۱۹۴۵ زنگ‌های کلیسای مریم مقدس ۱۹۴۸ ژان دارک ۱۹۵۶ آناستازیا ۱۹۷۴ بهترین بازیگر نقش مکمل زن قتل در قطار سریع‌السیر شرق ۱۹۷۸ بهترین بازیگر زن سونات پاییزی جایزه گلدن گلوب برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۴۵ برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۴۶ برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۵۶ برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۸۳ جوایز امی Primetime سال بخش/رشته اثر نامزد شده نتیجه منبع. | ## جمع‌بندی | ۱۹۶۰ بازیگر زن برجسته در سریال‌های محدود یا فیلم تلویزیونیچرخش پیچ ۱۹۶۱ ۲۴ ساعت در زندگی یک زن ۱۹۸۲ زنی به نام گلدا جوایز تونی سال بخش/رشته اثر نامزد شده نتیجه منبع.