موضوع مقاله: گوتیک آمریکایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گوتیک آمریکایی | مقدمه: گوتیک آمریکایی یک نقاشی رنگ‌روغن روی تختهٔ فشرده است که در ۱۹۳۰ توسط نقاش منطقه‌گرای آمریکایی، گرنت وود خلق شد. | ## بخش 1: گوتیک آمریکایی | این اثر، یک کشاورز اهل غرب میانه و همسر یا دخترش را در برابر خانه‌ای به سبک «گوتیک چوبی» به تصویر می‌کشد. گوتیک آمریکایی یکی از مشهورترین نقاشی‌های سدهٔ بیستم در ایالات متحده به شمار می‌رود و بارها در فرهنگ عامه مورد اشاره و اقتباس قرار گرفته‌است. وود هنگام خلق اثر، از خانه‌ای که امروزه با نام «خانهٔ گوتیک آمریکایی» در الدون، آیووا شناخته می‌شود الهام گرفت؛ به همراه «آن دسته از مردمانی که [او] تصور می‌کرد باید در آن خانه زندگی کنند». چهره‌های نقاشی با الگو گرفتن از نان وود گراهام، خواهر هنرمند، و بایرون مک‌کیبی، دندان‌پزشک خانوادهٔ وود، ترسیم شده‌اند. زن در اثر، پیش‌بندی با طرح استعماری بر تن دارد که یادآور فرهنگ روستایی آمریکا در سدهٔ بیستم است و مرد نیز با شلوار کار پوشیده زیر کت رسمی دیده می‌شود و یک چنگک در دست دارد. گیاهان موجود در ایوان خانه شامل زبان‌ مادرشوهر و بگونیا گوشتی هستند؛ همان گیاهانی که در پرترهٔ وود از مادرش با عنوان زن با گیاهان (۱۹۲۹) نیز دیده می‌شوند. این نقاشی در سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، برای نخستین‌بار خارج از ایالات متحده به نمایش درآمد: ابتدا در «موزه اورانژری» پاریس و سپس در «آکادمی سلطنتی هنر» لندن. او در جستجوی الهام، خانهٔ کوچک سفیدرنگی را مشاهده کرد که به سبک معماری «گوتیک نجاری» ساخته شده بود و امروزه با نام «خانهٔ دیبل» شناخته می‌شود. برادر شارپ در ۱۹۷۳ اظهار داشت که وود در همان سفر نخست، طرحی سریع از خانه بر پشت یک پاکت کشیده بود. نخستین زندگینامه‌نویس وود، دارل گاروود، یادآور شد که وود «قرار دادن پنجره‌ای گوتیک در چنین خانهٔ چوبی سستی را نوعی تجملِ قرضی و بی‌معنا می‌دانست». وود در آن زمان این خانه را جزو «خانه‌های قاب‌چوبی مقوایی در مزارع آیووا» دسته‌بندی کرده و آن را «بسیار مناسب برای نقاشی» توصیف کرده بود. او پس از کسب اجازه از صاحبان خانه، سلما جونز-جانستون و خانواده‌اش، روز بعد طرحی مقدماتی با رنگ‌روغن روی تختهٔ کاغذی از حیاط جلویی خانه کشید. در این طرح، سقف تیزتر و پنجره بلندتر با قوس آشکارتری نسبت به خانهٔ واقعی تصویر شده بود؛ ویژگی‌هایی که سرانجام در نسخهٔ نهایی نقاشی نیز به چشم می‌آیند. او پیش‌بندی با طرح استعماری بر تن داشت که بازتابی از فرهنگ روستایی آمریکا در سدهٔ بیستم بود. به درخواست وود، نان این پیش‌بند را شخصاً دوخت و با نوار دوزی تزیین کرد تا بیشتر به آن دوران شباهت داشته باشد. از آنجا که چنین نوارهایی دیگر در فروشگاه‌ها موجود نبود، نان آن‌ها را از لباس‌های قدیمی مادرشان، هتی، جدا کرده و به پیش‌بند دوخت. مدل مرد در نقاشی نیز دندان‌پزشک خانوادهٔ وود، بایرون مک‌کیبی (۱۹۵۰–۱۸۶۷) از شهر سدار راپیدز،آیووا بود. | ## بخش 2: گوتیک آمریکایی | این نقاشی در روزنامه‌های آمریکایی منتشر شد و اغلب با عنوان «یک کشاورز آیووایی و همسرش» معرفی می‌گردید. نان بعدها گفت که برادرش این دو شخصیت را در حقیقت به‌عنوان «پدر و دختر» تصور کرده بود، نه زن و شوهر. خود وود تا ۱۹۴۱ دربارهٔ این موضوع شفاف‌سازی نکرد، تا اینکه در نامه‌ای به نلی سوداث نوشت: «آن زنِ عبوس در کنارش، دختر بزرگسال اوست». عناصر نقاشی بر تأکید عمودی معماری گوتیک دلالت دارند: چنگک سه‌شاخهٔ مرد در حالت ایستاده، دوخت‌های عمودی لباس‌های او، پنجرهٔ نوک‌تیز گوتیک در زیر بام شیب‌دار، و حتی ساختار چهرهٔ مرد. با این حال، وود تا زمانی که به استودیوی خود در سدار راپیدز بازنگشت، هیچ فیگوری به طرح اضافه نکرد. او دیگر هرگز به الدون بازنگشت، هرچند برای تکمیل نقاشی از صاحب‌خانه درخواست یک عکس کرد. یکی از داوران آن را «کارت‌پستالی طنزآلود» نامید، اما یکی از حامیان موزه هیئت داوران را متقاعد کرد که به نقاشی مدال برنز و جایزهٔ نقدی ۳۰۰ دلاری اعطا کنند. همان حامی، مؤسسه هنر شیکاگو را نیز ترغیب کرد تا نقاشی را خریداری کند؛ اثری که تاکنون در مجموعهٔ این موزه نگهداری می‌شود. تصویر به‌سرعت در روزنامه‌ها بازنشر شد؛ ابتدا در شیکاگو ایونینگ پست و سپس در نیویورک، بوستون، کانزاس‌سیتی و ایندیاناپولیس. با این حال، هنگامی که تصویر سرانجام در سدار راپیدز گزت منتشر شد، با واکنش منفی روبه‌رو گردید. مردم آیووا از نمایش خود به‌عنوان «چهره‌های عبوس، لاغر، و خشک‌مذهبان کتاب‌مقدسی» خشمگین شدند. وود در پاسخ گفت که قصدش کاریکاتور نبود، بلکه نشان دادن قدردانی‌اش از زادگاهش بوده‌است و اظهار داشت: «لازم بود به فرانسه بروم تا آیووا را درک کنم.» او در نامه‌ای در سال ۱۹۴۱ نوشت: «به‌طور کلی دریافته‌ام کسانی از این نقاشی دلخور می‌شوند که احساس می‌کنند خودشان شباهتی به آن تصویر دارند.» منتقدانی که نظر مثبتی نسبت به این نقاشی داشتند، مانند گرترود استاین و کریستوفر مارلو، بر این باور بودند که اثر، نوعی هجو سرکوب‌گری و ذهنیت تنگ‌نظرانهٔ زندگی در شهرهای کوچک روستایی است. این دیدگاه در ادامهٔ جریان رو به رشدِ بازنمایی‌های انتقادی از زندگی روستایی آمریکا قرار می‌گرفت؛ مشابه رمان‌هایی چون واینزبرگ، اوهایو (۱۹۱۹) اثر شروود اندرسن، خیابان اصلی (۱۹۲۰) اثر سینکلر لوئیس، و کنتس خالکوبی‌شده اثر کارل ون وکتن. با شدت گرفتن رکود بزرگ در سال‌های پس از خلق نقاشی، گوتیک آمریکایی به‌عنوان تصویری از «روحیهٔ پایدار پیشگامان آمریکایی» دیده شد. خود وود به این تغییر تفسیر کمک کرد؛ او گذشتهٔ بوهِمیایی‌اش در پاریس را انکار کرد و خود را در کنار نقاشان مردمی غرب میانه، همچون جان استوارت کوری و توماس هارت بنتون قرار داد که علیه سلطهٔ حلقه‌های هنری سواحل شرقی شوریدند. در همین دوره از قول او گفته شد: «همهٔ ایده‌های خوبم زمانی به ذهنم رسیدند که در حال دوشیدن گاوی بودم.» وود قصد داشت در این نقاشی، کشاورز و دخترش را به‌عنوان بازماندگان به تصویر بکشد؛ برای ادای احترام به استحکام جامعهٔ روستایی و آرامش‌بخشی در روزگار بحران اقتصادی. کورن، بر این باور است که وود یک زوج معاصر را نقاشی نکرده، بلکه چهره‌هایی از گذشته را بازنمایی کرده‌است. | ## بخش 3: گوتیک آمریکایی | او به لباس‌های قدیمی مدل‌ها اشاره می‌کند که وود با رجوع به آلبوم خانوادگی الهام گرفته بود. افزون بر این، ژست ایستادن آن‌ها یادآور عکس‌های نوردهی طولانی خانواده‌های غرب میانه در دوران پیش از جنگ جهانی اول است. در سال ۲۰۱۰، تاریخ‌نگار هنر، تریپ اوانز اثر را به‌عنوان «پرتره‌ای قدیمی در سوگ» تعبیر کرد. او نشانه‌ها را چنین برشمرد: پرده‌های خانه در طبقهٔ بالا و پایین در میانهٔ روز کشیده شده‌اند (رسوم عزاداری در عصر ویکتوریایی آمریکا)، زن زیر پیش‌بندش لباس سیاه به تن دارد و نگاهش را به کناری می‌دوزد، گویی اشک‌هایش را پنهان می‌کند. وود در ده‌سالگی پدرش را از دست داده بود و بعدها یک دهه «بالای گاراژی که به کالسکه‌های حمل جسد اختصاص داشت» زندگی می‌کرد، بنابراین مرگ احتمالاً ذهن او را به خود مشغول کرده بود. در سال ۲۰۱۹، نویسندهٔ فرهنگی، کِلی گروویر نقاشی را پرتره‌ای از پلوتون و پروسرپینا، خدایان رومی دنیای مردگان، توصیف کرد. این مقایسه پیش‌تر در ۱۹۷۸ توسط نویسندهٔ آمریکایی، گای داونپورت در سخنرانی جغرافیای تخیل مطرح شده بود. گروویر اشاره می‌کند که گوی کوچک بالای بادنما نماد سیارهٔ کوتولهٔ پلوتون است (سیاره‌ای که درست در ۱۹۳۰، زمان خلق نقاشی، کشف شد). او کشاورز با چنگک را همان پلوتون، نگهبان دروازه‌های دوزخ، و زن را پروسرپینا می‌داند؛ به نشانهٔ نقش‌برجستهٔ کلاسیک در سنجاق‌سینهٔ زن و دسته‌موی افتاده بر گوش راستش که به داستان ربوده شدن الهه در اسطوره اشاره دارد. داونپارت حتی شباهت‌هایی با نقاشی‌های رنسانس شمالی از زوج‌های متأهل می‌دید و معتقد بود گوتیک آمریکایی یادآور پرترهٔ «شاهزادهٔ مصری، رع‌حتپ، در کنار همسرش نفرت» است؛ زوجی سخت‌گیر با وقاری مطلق که میانجی زمین و آسمان و بخشندهٔ غلات بودند و مطیع خدایان. نقیضه‌ها و دیگر ارجاعات فرهنگی برداشت دوران رکود بزرگ از این نقاشی به‌عنوان صحنه‌ای اصیل و آمریکایی، الهام‌بخش نخستین نقیضه شناخته‌شده شد: عکسی در ۱۹۴۲ توسط گوردون پارکس در واشینگتن دی.سی. این اثر در نمایش‌های برادوی مانند مرد موسیقی، در فیلم‌هایی چون نمایش ترسناک راکی هارور، و در مجموعه‌های تلویزیونی همچون گرین ایکرز (در صحنهٔ پایانی تیتراژ آغازین)، اپیزود «شاهکار» از نمایش دیک ون دایک، اپیزود «دیدار خانم ایوون» از خانهٔ پی-وی، اپیزود «بارت فیل می‌خرد» از سیمپسون‌ها، قسمت‌هایی از باب‌اسفنجی شلوارمکعبی، و در توالی آغازین پادشاه تپه به‌صورت طنزآمیز بازآفرینی شده‌است. همچنین، این نقاشی در کمپین‌های تبلیغاتی، آثار پورنوگرافی، و عکس‌های زوج‌هایی که همان ژست را بازسازی می‌کنند ــ یکی با چنگک یا وسیله‌ای مشابه ــ تقلید شده‌است. این نقاشی در تیتراژ آغازین مجموعهٔ تلویزیونی کدبانوهای وامانده (۲۰۱۲–۲۰۰۴) نیز به‌نمایش درآمده‌است. در ۲۰۲۳، شرکت گوگل در تبلیغی برای تلفن هوشمند خود، پدری و دختری را در حال بازآفرینی صحنهٔ اصلی در همان خانه نشان داد. | ## جمع‌بندی | این تبلیغ همچنین موقعیت‌های مشابهی را در زمینه‌های دیگر ــ از جمله با لباس غواصی، لباس اسکلت، کمپینگ و لباس اسکی ــ بازسازی می‌کند.