موضوع مقاله: بعضی‌ها داغشو دوست دارن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بعضی‌ها داغشو دوست دارن | مقدمه: بعضی‌ها داغشو دوست دارن یک فیلم کمدی موزیکال رمانتیک محصول سال ۱۹۵۹ آمریکا به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی بیلی وایلدر و با شرکت مریلین مونرو، تونی کرتیس و جک لمون است. | ## بخش 1: بعضی‌ها داغشو دوست دارن | این فیلم در سی و دومین دوره جوایز اسکار در شش بخش نامزد و برنده جایزه اسکار بهترین طراحی لباس و همچنین در هفدهمین مراسم گلدن گلوب برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن - فیلم موزیکال یا کمدی شد. طرح داستان فیلم در سال ۱۹۲۹ در شیکاگو شروع می‌شود که جو (با بازی تونی کرتیس) و جری (با بازی جک لمون) دو نوازنده آس و پاس کاباره‌ای شاهد قتل‌عام دسته جمعی یک گروه گانگستری می‌شوند و … داستان در دوران ممنوعیت الکل در شیکاگو، جو، نوازندهٔ ساکسوفون جَز، مردی بی‌مسئولیت، عجول و زن‌باره است؛ جری، دوست مضطرب او، نوازندهٔ کنترباس است. آن‌ها در یک مشروب‌فروشی زیرزمینی متعلق به رئیس محلی مافیا، «اسپَتس» کولومبو، کار می‌کنند. پس از لو رفتن مکان از سوی خبرچینی به نام «توس‌پیک چارلی»، پلیس به محل یورش می‌برد. جو و جری می‌گریزند، اما بعداً به‌طور اتفاقی شاهد قتل توس‌پیک و دارودسته‌اش توسط اسپتس و افرادش می‌شوند (این حادثه از کشتار روز ولنتاین الهام گرفته شده است). جو و جری که بی‌پول، وحشت‌زده و ناامید از ترک شیکاگو هستند، خود را به‌شکل زنانه درآورده و با نام‌های «جوزفین» و «دافنی» به گروه موسیقی تمام‌زنانهٔ «سوییت سو و هم‌نوازان همزمانش» می‌پیوندند که با قطار راهی میامی است. جو و جری مجذوب شوگر می‌شوند و برای جلب توجه او با هم رقابت می‌کنند، در حالی‌که سعی دارند هویت خود را پنهان نگه دارند. شوگر به جوزفین می‌گوید که دیگر سراغ نوازندگان ساکسوفون نمی‌رود چون در گذشته از او سوءاستفاده کرده‌اند و حالا امید دارد در فلوریدا با یک میلیونر آرام و عینکی آشنا شود. جوزفین و دافنی در یک مهمانی شبانه در قطار با شوگر دوست نزدیک می‌شوند و سعی دارند فراموش نکنند که معاشقه با او می‌تواند نقابشان را برملا کند. | ## بخش 2: بعضی‌ها داغشو دوست دارن | پس از رسیدن به میامی، جو در نقش «جونیور»، وارث کمپانی شِل، با لهجه‌ای تقلیدی از کری گرانت به شوگر نزدیک می‌شود و بی‌علاقگی ظاهری به او نشان می‌دهد. در همین حال، آقای اسگود فیلدینگ سوم، میلیونری که چند بار طلاق گرفته، با اصرار به دنبال دافنی می‌افتد و نپذیرفتن‌های او تنها اشتیاقش را بیشتر می‌کند. وقتی اسگود دافنی را برای شام در قایق تفریحی‌اش دعوت می‌کند، جو جری را قانع می‌کند که اسگود را در خشکی سرگرم نگه دارد تا خودش بتواند به‌عنوان جونیور با شوگر در قایق وقت بگذراند و آن را مال خود جلوه دهد. جو به شوگر می‌گوید که به‌دلیل تروماهای روانی ناشی از مرگ معشوق پیشینش، ناتوانی جنسی دارد، اما حاضر است با هر کسی که بتواند درمانش کند ازدواج کند. وقتی جو و جری به هتل بازمی‌گردند، جری اعلام می‌کند که اسگود از او خواستگاری کرده و او پذیرفته، به امید آن‌که پس از فاش شدن واقعیت، از او طلاق بگیرد و غرامت مالی دریافت کند. در هتل، کنفرانسی برای انجمن دوستداران اپرای ایتالیایی برگزار می‌شود که در واقع پوششی برای نشست ملی مافیاست به ریاست «لیتل بناپارت». اسپتس و افرادش می‌رسند و جو و جری را، که هنوز با لباس زنانه‌اند، شناسایی می‌کنند. جو هویت واقعی‌اش را از شوگر پنهان می‌کند و تلفنی به او می‌گوید که جونیور باید با زنی که پدرش انتخاب کرده ازدواج کند و به ونزوئلا برود. جو، هنوز در لباس جوزفین، شوگر را می‌بیند که روی صحنه ترانه‌ای در سوگ عشق ازدست‌رفته می‌خواند. | ## بخش 3: بعضی‌ها داغشو دوست دارن | او به روی صحنه می‌دود و شوگر را می‌بوسد؛ شوگر درمی‌یابد که جوزفین و جونیور یک نفرند. شوگر هم در پایان ترانه‌اش از صحنه بیرون می‌دود و در لحظهٔ حرکت قایق سوار آن می‌شود. جو نقابش را برمی‌دارد و حقیقت را به شوگر می‌گوید و تأکید می‌کند که او شایستهٔ مردی بهتر است. اما شوگر او را همان‌طور که هست می‌پذیرد، چون درمی‌یابد که جو نخستین مردی است که واقعاً برایش اهمیت قائل بوده. در همین حال، «دافنی» سعی می‌کند با بهانه‌هایی مانند: «جثه‌ام برای لباس عروسی مادرت مناسب نیست»، «مو بور طبیعی نیستم»، «سیگار می‌کشم»، «نمی‌تونم بچه‌دار بشم»، و «مدتی با یک نوازندهٔ ساکسوفون زندگی کرده‌ام» از نامزدی با اسگود شانه خالی کند—اما هیچ‌کدام اسگود را دلسرد نمی‌کند. سرانجام جری با عصبانیت کلاه‌گیسش را درمی‌آورد و با صدای مردانه می‌گوید: «من یه مردم!» اسگود با لبخند پاسخ می‌دهد: «خُب، هیچ‌کس که کامل نیست!» و جری را بی‌کلام و مبهوت رها می‌کند. بازیگران بازیگر نقش توضیحاتمریلین مونرو شوگر کین خواننده و نوازنده یوکللیتونی کرتیس جوی/ جوزفین/ جونیور نوازنده ساکسیفون جک لمون جری/ دفنه نوازنده کنترباسجرج رفتاسپاتس کولومبوگانگستر شیکاگوپت اوبرایانملیگانکارآگاه جو ای براوناسگود فیلدینگ سوممیلیونرنحمیا پرسوفبناپارت کوچکسردسته بزرگ گانگسترانجون شولیسویت سورهبر ارکستر جوایز ابن فیلم برنده اسکار بهترین طراحی لباس و کاندیدای ۵ اسکار دیگر (برنده اسکار بهترین طراحی لباس-کاندیدای اسکار بهترین طراحی هنری-کاندیدای اسکار بهترین فیلمبرداری-کاندیدای اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی-کاندیدای اسکار بهترین کارگردانی-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد) در سال ۱۹۶۰ شد. | ## جمع‌بندی | بازخورد این فیلم در رتبه‌بندی ۱۰۰ سال… ۱۰۰ فیلم به انتخاب بفا (بازبینی ۲۰۰۷) که توسط بنیاد فیلم آمریکا منتشر شده‌است در رتبه ۲۲ قرار دارد.