موضوع مقاله: آسایشگاه سالمندان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آسایشگاه سالمندان | مقدمه: آسایشگاه‌های سالمندان را همچنین با نام‌هایی چون «خانه مراقبت»، «مرکز پرستاری تخصصی» (SNF)، «خانه استراحت»، «مرکز مراقبت بلندمدت» یا به‌صورت غیررسمی «خانه سالمندان» می‌شناسند. | ## بخش 1: آسایشگاه سالمندان | این اصطلاح‌ها اغلب تفاوت‌های ظریفی با یکدیگر دارند که نشان می‌دهد آیا مؤسسه دولتی است یا خصوصی و آیا عمدتاً ارائه می‌دهد یا پرستاری و . آسایشگاه‌های سالمندان برای کسانی در نظر گرفته شده‌اند که نیازی به بستری شدن در بیمارستان ندارند اما به مراقبتی نیاز دارند که ارائه آن در خانه دشوار است. بیشتر آسایشگاه‌های سالمندان به‌صورت شبانه‌روزی کمک‌پرستار و پرستار متخصص در اختیار دارند. در ایالات متحده، طبق اعلام انجمن آمریکایی بیمه مراقبت بلندمدت، نزدیک به یک‌دهم ساکنان ۷۵ تا ۸۴ ساله پنج سال یا بیشتر در آسایشگاه می‌مانند در حالی که نزدیک به سه‌دهم از همین گروه سنی کمتر از ۱۰۰ روز در آسایشگاه می‌مانند که این حداکثر مدت پوشش مدیکر است. برخی آسایشگاه‌های سالمندان همچنین اقامت‌های کوتاه‌مدت توان‌بخشی پس از جراحی، بیماری یا آسیب را ارائه می‌دهند. آسایشگاه‌های سالمندان خدمات دیگری نیز مانند فعالیت‌های برنامه‌ریزی‌شده و خانه‌داری روزانه ارائه می‌دهند. برخی آسایشگاه‌های سالمندان خدمات مراقبت از حافظه — که اغلب مراقبت از مبتلایان به زوال عقل نامیده می‌شود — برای بیماران آلزایمر ارائه می‌دهند. در تصویر «اتاق کار در کارخانه اجباری سنت جیمز» از کتاب میکروکیهان لندن (۱۸۰۸) دیده می‌شود. از پیش از سده هفدهم میلادی تا روزگار کنونی، بسیاری از خانواده‌ها از بزرگ‌سالان سالمند خود در خانه مراقبت می‌کنند. هرچند این رویه هنوز در بسیاری از جوامع و خانواده‌های جهان رایج است، با گذشت زمان به دلیل افزایش امید به زندگی، کاهش اندازه خانواده و نیاز به تخصص بیشتر در مراقبت از افراد دچار بیماری مزمن، دشوارتر شده‌است. در اواخر سده بیستم و سده بیست‌ویکم، آسایشگاه‌های سالمندان به شکلی استاندارد از مراقبت برای بیشتر سالمندان و افراد ناتوان تبدیل شده‌اند تا این پیچیدگی‌ها را پوشش دهند. نزدیک به ۶ درصد از سالمندان در مراکز مسکونی که طیف گسترده‌ای از خدمات را ارائه می‌دهند نگهداری می‌شوند. با این حال چنین نهادهایی همیشه وجود نداشته‌اند؛ بلکه پیشینه و تکامل آن‌ها بازتاب واقعیت‌های جمعیتی و سیاسی نسبتاً تازه‌ای است که تجربه پیری را شکل می‌دهند. سده هفدهم در سده هفدهم، (که به آن‌ها نیز گفته می‌شد) در انگلستان پدیدار شدند، زیرا شهرداری‌ها موظف به مراقبت از فقرای خود بودند. یتیمان، افراد مبتلا به اختلال روانی و سالمندان اغلب در این اقامتگاه‌های مشترک جای می‌گرفتند، در حالی که افراد توانا انتظار می‌رفت کار کنند و در صورت امتناع زندانی می‌شدند. پیش از سده نوزدهم هیچ نهاد مراقبت طولانی‌مدت ویژه سالمندان وجود نداشت؛ سالمندانی که به دلیل ناتوانی، فقر یا انزوای خانوادگی نیاز به پناهگاه داشتند، اغلب روزهای آخر عمر خود را در خیریه‌خانه‌ها می‌گذراندند. در کنار افرادی که دیوانه پنداشته می‌شدند، افراد مست یا بی‌خانمان، آن‌ها صرفاً در زمره نیازمندترین دریافت‌کنندگان کمک جامعه قرار می‌گرفتند. خیریه‌خانه‌ها مکانی بودند که در آن‌ها سرپناه و وعده‌های غذایی روزانه دریافت می‌کردند. سده‌های نوزدهم و بیستم در دهه ۱۸۰۰ در ایالات متحده، گروه‌های زنان و کلیسایی شروع به ایجاد خانه‌های ویژه برای سالمندان کردند. نگرانی از اینکه افراد همبسته‌های قومی یا دینی خود ممکن است در کنار منفورترین قشرها جامعه بمیرند، به ایجاد مراکز مراقبتی خصوصی برای سالمندان در این جوامع انجامید. خیریه‌خانه‌ها تا اوایل سده بیستم به حیات خود ادامه دادند اما به دلیل رشد برنامه‌های رفاه اجتماعی کمتر رایج شدند. در ایالات متحده، رکود بزرگ خیریه‌خانه‌ها را در هم کوبید و به کمبود فضا و بودجه انجامید. این امر به مفاد قانون تأمین اجتماعی (۱۹۳۵) انجامید که بر اساس آن مستمری بازنشستگی تنها به افرادی پرداخت می‌شد که در خیریه‌خانه زندگی نمی‌کردند بلکه در مؤسسات خصوصی اقامت داشتند. این خانه‌ها سطح پایه‌ای از مراقبت و وعده‌های غذایی را در محیطی خصوصی در ازای هزینه‌ای مشخص فراهم می‌کردند. این خانه‌ها موفق بودند و تا زمان جنگ جهانی دوم، الگوی نوین آسایشگاه‌های سالمندان شکل گرفت. برای مقابله با این اقامت‌های طولانی، خانه‌های نگهداری به مراکزی عمومی‌تر و دائمی‌تر با پشتیبانی مالی ایالتی و فدرال تبدیل شدند. از این رو تا سال ۱۹۶۵ آسایشگاه‌های سالمندان به نهادهایی پایدار بدل شدند؛ مکان‌های اقامت دائم که سالمندان و معلولان می‌توانستند مراقبت‌های پزشکی لازم و وعده‌های غذایی روزانه دریافت کنند. این آسایشگاه‌های سالمندان در مقایسه با خیریه‌خانه‌ها و خانه‌های فقرا پیشرفت چشمگیری در رعایت استانداردهای مراقبت و بهداشت نشان دادند. افزون بر این، در حوزه‌های قضایی دارای ، آسایشگاه‌های سالمندان می‌توانند فرزندان را برای هزینه‌های مراقبت از والدینشان تحت پیگرد قانونی قرار دهند. سپس در سال ۱۹۸۷، قانون اصلاح آسایشگاه‌های سالمندان در ایالات متحده تصویب شد که به تعریف انواع مختلف خدمات آسایشگاهی پرداخت و بعداً منشور حقوق ساکنان را نیز به آن افزود. جنگ جهانی دوم در بریتانیا، پس از جنگ جهانی دوم، بسیاری از سربازان و غیرنظامیانی که به دلیل آسیب‌های جنگی نیاز به مراقبت بیمارستانی داشتند، در کنار بیماران سالمند موجود در بیمارستان‌ها بستری شدند و این امر به ازدحام بیش از حد انجامید. اجرای NHS در سال ۱۹۴۸ و لغو زمینه را برای ساخت آسایشگاه‌های سالمندانی عمومی مدرن فراهم کرد. در دهه ۱۹۵۰، استاد پیتر تاونسند تفاوت‌های سطح مراقبت میان خانه‌های مراقبتی دولتی و خصوصی را آشکار ساخت که به اصلاحات سیاست بهداشتی برای تضمین استانداردهای مراقبت در خانه‌های مراقبتی تحت پوشش NHS انجامید. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، خانه‌های مراقبتی به یک صنعت بزرگ در بریتانیا تبدیل شدند؛ قانون خانه‌های ثبت‌شده ۱۹۸۴ خانه‌های مراقبتی خصوصی را قانون‌مند کرد و قانون استانداردهای مراقبت ۲۰۰۰ تضمین کرد که نیازهای بیمار برآورده شود. برخی هنوز شبیه بیمارستان هستند در حالی که برخی دیگر بیشتر شبیه خانه به نظر می‌رسند. در ایالات متحده برخی ممکن است برای مدت کوتاهی از مدیکر بهره‌مند شوند، در حالی که در کشورهای دیگر ممکن است کمک‌های عمومی در دسترس باشد و برخی از طرح‌های بیمه بلندمدت استفاده کنند. در کل، بیشتر آسایشگاه‌های سالمندانی ایالات متحده مدیکید را به عنوان روشی از پرداخت می‌پذیرند. ملاحظات در زیر برخی از دلایل در نظر گرفتن آورده شده‌است: مدیریت یک بیماری پیشرونده و وخیم‌شونده مانند آلزایمر یا . کمک پس از ترخیص از بیمارستان در شرایطی که فرد توانایی یا آمادگی مراقبت مستقل از خود را در خانه ندارد. زمانی که مراقبان اصلی در خانه دانش کافی دربارهٔ تغذیه یا سایر نیازهای مراقبتی ندارند. هنگام بررسی آسایشگاه‌های سالمندان، باید در نظر گرفت که ساکن احتمالی به چه کنش‌ها یا نیازهای پزشکی از سوی آسایشگاه نیاز خواهد داشت. باید اطمینان حاصل شود که آسایشگاه دارای مجوز معتبر است، کارکنان واجد شرایطی دارد و نسبت کارکنان به ساکنان مناسب است. در صورت امکان، بهتر است شخصاً از آسایشگاه بازدید کرد تا از امکانات آن آگاهی کامل به دست آورد و اگر فرصتی پیش‌آمد، با یکی از ساکنان صحبت شود تا نظر آن‌ها دربارهٔ آسایشگاه جویا شود. کارکنان در ایالات متحده، همه کارکنان آسایشگاه‌های سالمندان ملزم به داشتن پروانه یا گواهینامه معتبر در ایالت محل کار خود هستند. در بیشتر مراکز، آسایشگاه‌های سالمندان موظف‌اند کارکنان کافی برای رسیدگی شایسته به ساکنان داشته باشند. برای نمونه، در آمریکا آسایشگاه‌های سالمندان باید دست‌کم یک پرستار ثبت‌نام‌شده (RN) را حداقل ۸ ساعت پیوسته در روز و در تمام روزهای هفته در دسترس داشته باشند و دست‌کم یک (LPN) نیز ۲۴ ساعت شبانه‌روز در محل حضور داشته باشد. کارکنان مستقیم پرستاری در آسایشگاه‌های سالمندان معمولاً شامل پرستاران ثبت‌نام‌شده، پرستاران عملی دارای پروانه، مددکاران اجتماعی، دستیاران پرستاری دارای گواهینامه و و دیگران می‌شوند. کارکنان پزشکی پرستاران آسایشگاه‌های سالمندان نیازمند ارزیابی و پایش ساکنان توسط یک پرستار ثبت‌نام‌شده (RN) هستند که معمولاً باید بین دو تا شش سال تحصیلات داشته باشد. وظایف پرستار ثبت‌نام‌شده شامل اجرای برنامه‌های مراقبتی، تجویز و توزیع داروها، ثبت و نگهداری گزارش‌های دقیق برای هر ساکن، پایش و ثبت تغییرات پزشکی و راهنمایی دستیاران پرستاری و (LPN) است. پرستاران ثبت‌نام‌شده ملزم به انتخاب تخصص نیستند، اما برای کسب شناخت به عنوان یک پرستار متخصص، RNها معمولاً به آموزش در حوزه تخصصی خود و تجربه بیشتر از طریق کارآموزی بالینی نیاز دارند. پرستار عملی دارای پروانه معمولاً یک LPN زیر نظر یک RN کار می‌کند و اغلب پیش از کار با بیماران باید یک سال آموزش گذرانده باشد. LPN رفاه ساکنان را پایش می‌کند و درمان‌ها و داروها را تجویز می‌کند؛ مانند پانسمان زخم و توزیع داروهای تجویزشده. LPNها مسئول مراقبت مستقیم از بیماران در بستر هستند و روتین روزانه را انجام می‌دهند. برخی از این محدودیت‌ها عبارت‌اند از: تجویز دارو از طریق وریدی، تجویز نسخه، تشخیص هر نوع بیماری و تدوین برنامه‌های مراقبتی. با توجه به این محدودیت‌ها، مراقبت از بیماران پیچیده‌تر برای یک LPN دشوارتر خواهد بود. RN و LPN با وجود تفاوت میان وظایفی که این دو گروه از پرستاران می‌توانند انجام دهند، همکاری هر دو در آسایشگاه کیفیت مراقبت را بهبود می‌بخشد. | ## بخش 2: آسایشگاه سالمندان | در حالی که کارکنان LPN به مراقبت از ساکنان کم‌پیچیده‌تر می‌پردازند، این فرصت را دارند که تغییرات وضعیت را از نزدیک رصد کرده و به RN خود گزارش دهند. در همین حال، RN می‌تواند بر جنبه‌های گسترده‌تر برنامه‌ریزی مراقبتی برای هر ساکن تمرکز کند. پایش و ارتباط میان این دو گروه از متخصصان بهداشتی، سطح مراقبت از بیمار را ارتقا می‌دهد. دستیاران پرستاری برای ارائه هر نوع مراقبتی، یک دستیار پرستاری نیاز به گواهینامه و آزمون مورد تأیید ایالت دارد. دستیار پرستاری مراقبت‌های پایه را از بیماران زیر نظر مستقیم یک LPN یا RN انجام می‌دهد. این فعالیت‌های مراقبتی پایه که به کارهای روزمره نیز موسوم‌اند، می‌توانند شامل کمک به حمام کردن و لباس پوشیدن ساکنان، کمک به غذا خوردن ساکنان اعم از سرو غذا یا خوراندن، انتقال از و به تخت یا ویلچر، مرتب کردن و تمیز کردن تخت‌ها، کمک به رفع نیازهای بهداشتی و پاسخ به چراغ‌های فراخوان باشد. فراتر از وظایف پایه‌ای که دستیار پرستاری برای انجام آن‌ها استخدام شده، این شغل ابعاد دیگری نیز دارد. دستیار پرستاری به عنوان حلقه اصلی ارتباطی میان ساکنان و سایر کارکنان پرستاری عمل می‌کند. یک دستیار پرستاری دارای گواهینامه در واقع زمان بیشتری را صرف کمک به ساکنان می‌کند و این امکان را می‌یابد که تغییرات وضعیت و رفتار آنان را تشخیص داده و به پرستار خود گزارش دهد. این عناوین می‌توانند شامل (CNAs)، کمک‌پرستار، مراقب، همکار مراقبت از بیمار، تکنیسین مراقبت از بیمار، (PCAs) و دستیار مراقبتی باشند. پرستاران و دستیاران بخش مراقبت تسکینی بخش مراقبت تسکینی بر مراقبت از ساکنان مبتلا به بیماری‌های محدودکننده زندگی و همچنین حمایت عاطفی از نزدیکان ساکنان تمرکز دارد. پرستاران تسکینی نه تنها تغییرات وضعیت ساکن را پایش می‌کنند، بلکه به عنوان مدافع بیمار و مدیر پرونده نیز عمل می‌کنند. یک پرستار تسکینی می‌تواند ساکنان را با پایش علائم حیاتی رصد کند، در صورت لزوم دارو تجویز کند و همچنین داروهایی را که دیگر مورد نیاز نیستند قطع کند. آنان مراقبت‌های شخصی مانند حمام کردن، لباس پوشیدن و تغذیه را ارائه می‌دهند و همچنین مسئول مستندسازی وضعیت ساکنان تحت مراقبت خود و گزارش هرگونه تغییر در حال آن‌ها هستند. اگر ساکن از منزل خود مراقبت تسکینی دریافت کند، دستیار همچنین در کار با تجهیزات پزشکی و احتمالاً نظافت سبک خانه کمک می‌کند. آژانس‌هایی که این ارائه‌دهندگان خدمات تسکینی در آنها فعالیت می‌کنند به آسایشگاه وابسته هستند یا ممکن است توسط خانواده ساکن به طور جداگانه استخدام شوند. در واقع یک تیم تسکینی برای ایجاد آرامش برای ساکن و حمایت عاطفی از هر دوی ساکن و خانواده حضور دارد. کمک به آنان در سازگاری با تغییراتی که رخ خواهد داد، هدف کلیدی هر تیم تسکینی است. پزشکان در یک مرکز مراقبتی تخصصی، بیماران تحت مراقبت ۲۴ ساعته تحت نظارت یک پزشک دارای مجوز قرار دارند. در مقابل، آسایشگاه‌های سالمندانیی که در طیف تخصصی قرار ندارند به پزشکان بازدیدکننده مانند پزشکان خانوادگی یا پزشکان فرستاده‌شده از آژانس‌های خصوصی بنا به درخواست بیمار، خانواده یا مرکز متکی هستند. پزشکان متخصص مانند قلب‌پزشکان یا کلیه‌پزشکان نیز ممکن است به طور مستقل برای ارائه مراقبت‌های خود مراجعه کنند. در مجموع، بازدیدهای پزشک برای بررسی تغییراتی است که پرستاران به او گزارش می‌دهند و بهره‌گیری از دانش وی برای برنامه‌ریزی در جهت مدیریت وضعیت پزشکی ساکن. مراکز باید به یادداشت‌های پیشرفت پزشک پاسخ دهند و اطمینان حاصل کنند که می‌توانند مراقبت‌های بیشتری را که پزشک پیشنهاد می‌دهد ارائه کنند. کارکنان غیرپزشکی اداری بسته به اندازه آسایشگاه، ممکن است یک مدیر آسایشگاه یا یک مدیر اجرایی در آن حضور داشته باشد. برخی آسایشگاه‌های سالمندان ممکن است هر دو را داشته باشند، اما وظایف آنها مشابه است و می‌تواند شامل نظارت بر کارکنان، تأمین لوازم پزشکی و امور مالی باشد. وظیفه اصلی وی نظارت بر کارکنان پرستاری از جمله پرستاران و دستیاران پرستاری دارای گواهینامه است. مدیر پرستاری همچنین می‌تواند هنگام طرح نگرانی‌ها یا نیازهای بخش با مدیریت ارشد، از کارکنان پرستاری دفاع کند. آسایشگاه‌های سالمندان معمولاً دارای مجوز هستند و تحت قوانین حاکم به شدت تنظیم می‌شوند. رعایت مقررات فدرال و ایالتی به طور منظم از نظر پایبندی به استانداردهای سختگیرانه مربوط به آیین‌نامه‌های ساختمانی، برنامه‌های مراقبتی، رفتار و مناقشات میان ساکنان، خدمات تغذیه و رژیم غذایی، خدمات پزشکی، پرستاری و مراقبت شخصی، فعالیت‌های مذهبی و معنوی، حیوانات خانگی و برنامه‌های تفریحی بررسی می‌شود. آنان نقش بسیار مهمی در حفظ پاکیزگی آسایشگاه‌های سالمندان و جلوگیری از عوامل ایجادکننده بیماری دارند. نظافتچیان فهرست بلندی از وظایف دارند که شامل شستن کف‌ها، تعویض ملحفه‌ها، ضدعفونی کردن سرویس‌های بهداشتی، تعویض حوله‌ها، شستشوی لباس‌ها، خالی کردن سطل‌های زباله، ضدعفونی اتاق‌ها، تأمین مجدد لوازم، گردگیری، جاروبرقی کشیدن و تمیز نگه داشتن پنجره‌ها و چوب‌کاری‌ها می‌شود. این وظایف ممکن است از مرکزی به مرکز دیگر متفاوت باشد، اما شامل نظافت پایه خواهد بود. کار نظافت نیازی به پروانه یا تحصیلات خاص ندارد، اما برخی مشاغل ممکن است نظافتچیان باتجربه را ترجیح دهند. کارکنان تفریحی کارکنان تفریحی معمولاً شامل یک مدیر فعالیت‌ها و احتمالاً دستیاران فعالیت بسته به اندازه آسایشگاه هستند. فعالیت‌ها هدفشان برآوردن نیازهای عاطفی، فکری، جسمانی، اجتماعی، معنوی و شغلی هر ساکن است. گذار از استقلال به وابستگی به دیگران و دور بودن از خانه اغلب بسیار دشوار است و به همین دلیل فعالیت‌ها برای مقابله با افسردگی و اضطراب اهمیت دارند. برخی از فعالیت‌های مختلفی که ممکن است ارائه شود شامل برگزاری جشن‌های تولد، گرامیداشت تعطیلات، باشگاه‌های کتاب، رویدادهای موسیقی، ، گروه‌های بحث و معاشرت، ورزش، هنر و صنایع دستی، ، خدمات مذهبی و گردش‌های اجتماعی می‌شود. مشارکت داوطلبان نیز بخش مهمی از فعالیت‌های آسایشگاه است زیرا داوطلبان می‌توانند به عنوان پیوندی میان آسایشگاه و جامعه بیرونی عمل کنند. درمان کاردرمانی یکی از خدمات گوناگونی که در آسایشگاه‌های سالمندان ارائه می‌شود، کاردرمانی است. کاردرمانی ممکن است پس از آسیب یا بیماری برای بازیابی مهارت‌ها و دریافت حمایت در برابر تغییرات جسمانی یا شناختی ضروری باشد. کاردرمانی بر فعالیت‌های روزمره مانند حمام کردن، لباس پوشیدن و خودپیرایی تمرکز دارد. کاردرمانی همچنین در فعالیت‌های ابزاری زندگی روزمره، از جمله مدیریت خانه و مدیریت مالی، استراحت و خواب، آموزش، کار، بازی، اوقات فراغت و مشارکت اجتماعی یاری می‌رساند. کاردرمانگران تلاش می‌کنند تا فرد بتواند به شکلی ایمن و مطمئن دوباره به جامعه بازگردد؛ برای این منظور تمرین غذاخوردن در اماکن عمومی، جابه‌جایی بین سطوح مختلف (صندلی، تخت، کاناپه و مانند آن) را در برنامه قرار می‌دهند و نیاز به هرگونه تغییر در خانه یا تجهیزات ایمنی را برای تضمین گذار مناسب و ایمن ارزیابی می‌کنند. هنگامی که نقص شناختی و/یا ادراکی وجود داشته باشد، درمانگران با آموزش راهبردهایی برای بهینه‌سازی حافظه، توالی‌بندی و طول دامنه توجه با فرد همکاری می‌کنند. فیزیوتراپی با همکاری فرد به او کمک می‌کند تا قدرت، ، انعطاف‌پذیری مفصل، تعادل و خود را بازیابد. همچنین می‌تواند با تمرکز بر بازیابی تحرک، افزایش سطح آمادگی جسمانی، کاهش درد و رسیدن کلی به درجه‌ای از استقلال، به پیشگیری از آسیب‌ها و حوادث کمک کند. در بیشتر موارد، بهیاران گواهی‌دار تا زمانی که فیزیوتراپیست ساکن را ارزیابی نکند، انتقال او را به تأخیر می‌اندازند تا از آسیب به کارکنان و ساکن پیشگیری شود. بیماری‌های گوناگونی از دریافت فیزیوتراپی در آسایشگاه سود می‌برند؛ از جمله التهاب مفصل، دردهای ناشی از سرطان، زوال عقل، آلزایمر، سکته مغزی و بی‌اختیاری ادرار. در کار با افرادی تخصص دارند که در زبان و/یا گفتار با دشواری روبه‌رو هستند؛ این دشواری معمولاً پس از آسیب یا تشخیص بیماری زمینه‌ای پدید می‌آید. اگر فرد در گفتار مشکل داشته باشد، این نشانه‌ای از اختلال در هماهنگی حرکات و عضلات به‌کاررفته برای تولید گفتار است. گفتاردرمانگر همچنین به بررسی دشواری در بلع غذا می‌پردازد و فرد را ارزیابی می‌کند تا مشخص کند کدام مرحله از فرایند بلع دچار اختلال شده‌است. برخی از اختلالات گفتاری که گفتاردرمانگر با آن‌ها کار می‌کند عبارتند از: واج‌شناسی یعنی الگوهای گفتاری به‌کاررفته، آپراکسی یعنی دشواری در هماهنگی حرکات لازم برای تولید صداها، زبان دریافتی یعنی دشواری در درک زبان، روانی گفتار یعنی لکنت، یعنی دشواری در بهره‌گیری از زبان، و بسیاری از اختلالات دیگر. آزار سالمندان پیرآزاری در محیط‌های بستری از جمله آسایشگاه‌های سالمندان بیش از جامعه عمومی شایع است. شش نوع اصلی از آزار در آسایشگاه‌های سالمندان گزارش شده‌است: جسمی، عاطفی، جنسی، مالی، کلامی و بی‌توجهی. آزار جسمی عبارت است از قصد یا اقدام برای آسیب رساندن به یک فرد سالمند که به پیدایش جوشگاه‌ها و خون‌مردگی می‌انجامد. دریغ کردن عمدی برنامه‌های مراقبتی یا داروهای موردنیاز نیز شکل دیگری از آزار جسمی محسوب می‌شود. | ## بخش 3: آسایشگاه سالمندان | آزار عاطفی آزار عاطفی نوعی آزار غیرجسمی است که با هدف ایجاد آگاهانه هیجان زیان‌بار در یک ساکن آسایشگاه صورت می‌گیرد. این نوع آزار زمانی رخ می‌دهد که یک کارمند تهدیدهای کلامی می‌کند و پیوسته بیمار را تحقیر می‌کند و در نتیجه بیمار دچار نوسان خلقی، اضطراب و افسردگی می‌شود. نادیده گرفتن عمدی درخواست‌های ساکن یا نیاز او به کمک نیز می‌تواند به سبب هیجانات برخاسته از این بی‌توجهی به آزار عاطفی بینجامد. آزار جنسی سوءاستفاده جنسی هنگامی رخ می‌دهد که یک بیمار سالمند توسط کارمند، ساکن دیگر یا بازدیدکننده‌ای به فعالیت جنسی ناخواسته وادار می‌شود؛ معمولاً این آزار زمانی صورت می‌گیرد و گزارش می‌شود که بیمار در خواب، بیمار یا ناتوان است. این آزار می‌تواند شامل تبصره‌های جنسی ناخواسته یا حتی نشان دادن مواد پورنوگرافی یا سایر مواد جنسی باشد. آزار مالی آزار مالی یا بهره‌کشی مالی پیامد هر نوع سرقتی است که شامل پول یا حتی کارت‌های اعتباری می‌شود. محدودیت‌های ساکنان گاهی سبب می‌شود که کارکنان پرستاری رسیدگی به امور مالی آن‌ها را نیز بر عهده بگیرند و همین فرصت تقلب را فراهم می‌کند. تقلب در حوزه مراقبت سلامت نیز نوعی آزار مالی به‌شمار می‌رود؛ این آزار زمانی رخ می‌دهد که به یک ساکن برای خدمات یا تجهیزاتی که برای او ضروری نبوده صورت‌حساب صادر می‌شود. سرقت هویت نیز شکل دیگری از آزار مالی است؛ از آنجا که اطلاعات شخصی مانند شماره تأمین اجتماعی در پرونده‌ها موجود است، ساکنان اغلب در معرض تقلب هویتی قرار دارند. آزار کلامی آزار کلامی شکلی از آزار است که هیچ تماس جسمی در آن وجود ندارد بلکه از کلماتی ساخته می‌شود که قصد تحقیر و توهین دارند. پویایی‌ای که این نوع آزار در آسایشگاه ایجاد می‌کند، محیطی ناخوشایند پدیدمی‌آورد. در واقع این آزار می‌تواند پیامدهای بلندمدتی برای کسانی که دچار آن می‌شوند داشته باشد. این وضعیت زمانی پدید می‌آید که کارکنان به طور مکرر بیمار را نادیده می‌گیرند و او را تنها رها می‌کنند، در بهداشت فردی مانند حمام کردن و مسواک زدن کمک نمی‌کنند، غذا یا آب کافی نمی‌دهند یا داروی دقیق را فراهم نمی‌کنند. یکی از عوامل منحصربه‌فرد آزار سالمندان در آسایشگاه‌های سالمندان این است که بسیاری از قراردادهای آسایشگاه‌های سالمندان از ساکنان می‌خواهند بندهای واگذاری را امضا کنند و بدین ترتیب از حق محاکمه با هیئت منصفه چشم‌پوشی کرده و به جای آن از برای حل اختلاف بهره می‌برند. در ایالت‌هایی مانند کنتیکت، آزار در آسایشگاه جرمی کیفری با حداقل مجازات اجباری محسوب می‌شود. بر اساس کشور کانادا در سه نوع اصلی وجود دارند: خصوصی، غیرانتفاعی/خیریه و شهرداری. صرف نظر از نوع مالکیت، جنبه‌های مربوط به تأمین بودجه، معیارهای پذیرش و هزینه‌های افراد، همگی توسط دولت‌های استانی مربوطه تنظیم می‌شوند. از آنجا که مراقبت‌های پزشکی در کانادا با بودجه عمومی تأمین می‌شود، تمامی مراکز مراقبت بلندمدت از دولت‌های استانی برای بخش بهداشتی اقامتگاه — شامل پرستاران و کارکنان پشتیبانی شخصی — بودجه دریافت می‌کنند. ساکنان نرخ‌های روزانه‌ای برای «اتاق و پانسیون» (محل اقامت و غذا) می‌پردازند که بر اساس نوع اتاق انتخابی، مشترک یا خصوصی، تعیین می‌شود. افرادی که توان پرداخت هزینه‌های ماهانه را ندارند یارانه دریافت می‌کنند و هیچ‌کس به دلیل ناتوانی مالی رد نمی‌شود. بریتانیا در بریتانیا، خانه‌های مراقبت و خانه‌های مراقبت با پرستاری توسط سازمان‌های متفاوتی در انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی نظارت می‌شوند. برای ورود به خانه مراقبت، بیمار متقاضی باید ارزیابی نیازها و وضعیت مالی خود را از شورای محلی‌اش دریافت کند. متقاضی همچنین ممکن است در صورت نیاز به مراقبت پرستاری، ارزیابی توسط پرستار نیز داشته باشد. خانه‌های مراقبت برای بزرگسالان در بریتانیا توسط سازمان‌های متفاوتی بسته به کشور نظارت می‌شوند: در ولز، بازرسی استانداردهای مراقبت ولز مسئولیت نظارت را بر عهده دارد. در ایرلند شمالی، اداره نظارت و بهبود کیفیت ایرلند شمالی این وظیفه را بر عهده دارد. قرن بیست‌ویکم در سال ۲۰۰۲، خانه‌های پرستاری به «خانه‌های مراقبت با پرستاری» و خانه‌های اقامتی به «خانه‌های مراقبت» تغییر نام یافتند. خانه‌های مراقبت با پرستاری همان خانه‌های پرستاری معمول در ایالات متحده هستند که هفت روز در هفته و بیست‌وچهار ساعت در شبانه‌روز مراقبت پزشکی و پشتیبانی ارائه می‌دهند. در حالی که خانه‌های اقامتی به ساکنان در مراقبت‌های شخصی کمک می‌کنند، اما در عین حال آنان را به حفظ استقلال خود تا جای ممکن تشویق می‌نمایند. سهم باقیمانده را پرداخت می‌کند، به شرطی که اتاق اشغال‌شده گران‌تر از نرخ معمول شورای محلی نباشد. سازمان NHS مسئولیت کامل تأمین مالی کل اقامت را دارد، در صورتی که ساکن در خانه مراقبت با پرستاری باشد و معیارهای مراقبت پیوسته بهداشتی NHS را برآورده کند. در همین حال، کمیسیون کیفیت مراقبت یک فرایند ثبت‌نام مجدد را اجرا کرد که در اکتبر ۲۰۱۰ تکمیل شد و در نتیجه شکل جدیدی از نظارت در آوریل ۲۰۱۱ تعریف خواهد شد. در سال ۲۰۲۰ مشخص شد که برای برخی ساکنان خانه‌های مراقبت در بریتانیا، دستورالعمل‌های عمومی «عدم تلاش برای احیا» (DNACPR) در طول همه‌گیری کووید-۱۹ اعمال شده بود. این تصمیمات بدون مشورت با بیماران اتخاذ شده بودند و این رویه توسط کمیسیون کیفیت مراقبت در حال بررسی است. این تصمیمات در دوران کووید-۱۹ اتخاذ شدند، زمانی که افراد نمی‌خواستند در صورت توقف قلب یا تنفس، اقدامات شدید انجام شود. برای اجرایی کردن این امر در برنامه مراقبتی، لازم بود با یک متخصص بهداشت مشورت صورت گیرد. به طور میانگین حدود ۱۷٬۰۰۰ خانه مراقبت برای سالمندان فعال هستند، اما حتی با این تعداد، سطح تقاضا برای جای خالی در این مراکز در مقایسه با عرضه مطلوب نیست. تخمین زده می‌شود که در ۱۰ سال آینده، بریتانیا باید حدود ۱۴۴٬۰۰۰ تخت در خانه‌های مراقبت ایجاد کند تا بتواند با تقاضای خود همگام شود. ایالات متحده آمریکا در ایالات متحده آمریکا، سه نوع اصلی از مراکز پرستاری (NFs) وجود دارد. مرکز مراقبت میانی یک (ICF) یک مرکز مراقبت بهداشتی برای افراد دارای ناتوانی، سالمند یا افراد غیر به‌حادبیمار است که معمولاً مراقبت کمتر شدیدی نسبت به بیمارستان یا مرکز پرستاری ماهر ارائه می‌دهد. بیمه بهداشتی خصوصی فرد و/یا یک سرویس شخص ثالث مانند یک شرکت ممکن است این هزینه را پوشش دهد. خانه‌های پانسیون و مراقبت مراکز ویژه‌ای هستند که برای فراهم کردن محل سکونت و مراقبت مناسب برای کسانی طراحی شده‌اند که به خدمات نیاز دارند. این مراکز که اغلب «خانه‌های مراقبت اقامتی» نامیده می‌شوند، می‌توانند در یک خانه مسکونی کوچک (مانند ) یا یک مرکز مدرن بزرگ قرار داشته باشند. در واقع، اکثریت بزرگی از خانه‌های پانسیون و مراقبت برای اسکان کمتر از ۶ نفر طراحی شده‌اند. این مراکز معمولاً توسط متخصصان دارای مجوز، از جمله پرستاران، پزشکان و سایر متخصصان پزشکی اداره می‌شوند. این مراکز به شدت نظارت می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که بهترین مراقبت ممکن برای ساکنان فراهم می‌شود. خانه‌های پانسیون و مراقبت به ساکنان کمک ۲۴ ساعته ارائه می‌دهند که آن‌ها را به گزینه‌ای بسیار محبوب برای کسانی که به کمک مستمر نیاز دارند تبدیل می‌کند. مرکز اقامت با کمک یا مراکز اقامت با کمک (ALFs) مراکز مسکونی برای افراد دارای ناتوانی، معمولاً سالمندان هستند. این مراکز نظارت یا کمک در کارهای روزمره (ADLs) را فراهم می‌کنند؛ ALFها یک گزینه جایگزین مراقبت از سالمندان در پیوستار مراقبت برای افرادی هستند که زندگی مستقل برایشان مناسب نیست اما به مراقبت پزشکی ۲۴ ساعته خانه پرستاری نیاز ندارند و برای زندگی در خانه بازنشستگی خیلی جوان هستند. مرکز پرستاری ماهر یک مرکز پرستاری ماهر (SNF) خانه‌ای پرستاری است که تأیید شده تا در مدیکر مشارکت کند و از آن بودجه دریافت نماید. مدیکر برنامه فدرال اصلی برای سالمندان (۶۵+) است که در دوران اشتغال به بیمه اجتماعی و مدیکر کمک کرده‌اند. مدیکید برنامه فدرالی است که با همکاری هر ایالت اجرا می‌شود تا مراقبت بهداشتی و خدمات مرتبط را برای افراد زیر خط فقر فراهم کند. مراکز خدمات مدیکر و مدیکید بخشی از وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا (DHHS) است که بر مدیکر و مدیکید نظارت می‌کند. بخش بزرگی از دلارهای مدیکر و مدیکید هر سال برای پوشش هزینه مراقبت در خانه‌های پرستاری و خدمات برای سالمندان و معلولین بهره‌گیری می‌شود. علاوه بر این، ایالات قراردادی با CMS دارند تا بر آن دسته از خانه‌های پرستاری که می‌خواهند واجد شرایط ارائه مراقبت به ذینفعان مدیکر و مدیکید باشند، نظارت کنند. کنگره حداقل الزاماتی را برای خانه‌های پرستاری که می‌خواهند خدمات ارائه دهند تحت مدیکر و مدیکید تعیین کرده‌است. این الزامات به طور کلی در قانون تأمین اجتماعی مشخص شده‌اند که همچنین وزیر بهداشت و خدمات انسانی را مسئول نظارت و اجرای این الزامات می‌داند. | ## جمع‌بندی | CMS همچنین مسئول تدوین جزئیات قانون و نحوه اجرای آن است که از طریق نوشتن آیین‌نامه‌ها و راهنماها انجام می‌دهد.