موضوع مقاله: بیتلز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیتلز | مقدمه: بیتلز یا بیتل‌ها گروه موسیقی راک انگلیسی بود ، که در سال ۱۹۶۰ در لیورپول تشکیل شد. | ## بخش 1: بیتلز | آن‌ها به‌طور گسترده تأثیرگذارترین گروه در موسیقی عامه‌پسند غرب دانسته می‌شوند و در گسترش پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ و شناخت موسیقی عامه‌پسند به‌عنوان شکل هنری نقشی اساسی داشتند. موسیقی آن‌ها که ریشه در اسکیفل، بیت و راک اند رول دهه ۱۹۵۰ داشت، با عناصر موسیقی کلاسیک و پاپ سنتی به روش‌هایی ابتکاری تلفیق شد. این گروه همچنین در سبک‌های متنوع موسیقی، از فولک و موسیقی هندی گرفته تا سایکدلیک و هارد راک به نواختن پرداخت. بیتلز به عنوان پیشگامانی در ضبط، ترانه‌سرایی، تولید موسیقی و ارائه هنری، بسیاری از جنبه‌های صنعت موسیقی را متحول کردند و اغلب به‌عنوان رهبران جوانان و جنبش‌های اجتماعی-فرهنگی آن دوره شناخته می‌شدند. از سال ۱۹۶۰، بیتلز به رهبری لنون و مک‌کارتنی، که به‌عنوان ترانه‌سرایان اصلی شناخته می‌شدند و از گروه قبلی لنون به نام کوآری‌من منشعب شده بود، با اجرا در کلاب‌های شبانه شهرهای لیورپول و هامبورگ، به شهرت رسید. هسته اصلی سه‌نفره گروه، شامل لنون، مک‌کارتنی و هریسون، از سال ۱۹۵۸ با چندین درامر، از جمله پیت بست، همکاری داشتند. مدیر گروه، برایان اپستاین، آن‌ها را به یک گروه حرفه‌ای تبدیل کرد و جرج مارتین مسئولیت تهیه‌کنندگی آثارشان را بر عهده گرفت. بیتلز پس از امضای قرارداد با ئی‌ام‌آی، موفقیتشان در انگلستان را به‌طور چشمگیری گسترش دادند و با انتشار «دوستم بدار» در سال ۱۹۶۲ به موفقیت بزرگی دست یافتند. همچنین، گاهی به شوخی از افرادی مانند اپستاین (مدیر گروه)، مارتین (تهیه‌کننده) یا سایر اعضای تیم همراه گروه، به‌عنوان «پنجمین بیتل» یاد می‌شد. بیتلز تا اوایل سال ۱۹۶۴ به ستارگان بین‌المللی تبدیل شدند و به موفقیت‌های بی‌سابقه‌ای از نظر تجاری و هنری دست یافتند. آن‌ها به نیروی پیشرو در بازگشت فرهنگی بریتانیا تبدیل شدند و موجی از موسیقی بریتانیایی را به بازار موسیقی پاپ ایالات متحده معرفی کردند که به نام تهاجم بریتانیایی شناخته می‌شود. آن‌ها خیلی زود با شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب (۱۹۶۴) بازی در نخستین فیلم‌شان را تجربه کردند. تمایل روزافزون بیتلز به بهبود کوشش‌هایشان در استودیو، همراه با چالش‌های موجود در کنسرت‌هایشان، باعث کناره‌گیری آن‌ها از اجرای زنده شد. در این دوران، آن‌ها آلبوم‌هایی با پیچیدگی و خلاقیت بیشتر، از جمله سول لاستیکی (۱۹۶۵)، هفت‌تیر (۱۹۶۶) و گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل (۱۹۶۷) ضبط کردند. بیتلز با آلبوم‌های بیتلز (۱۹۶۸) و ابی رود (۱۹۶۹) موفقیت‌های تجاری بیشتری کسب کردند. موفقیت این آلبوم‌ها سرآغاز عصر آلبوم بود که در آن آلبوم‌های موسیقی جایگاه برجسته‌تری پیدا کردند. همچنین، این موفقیت باعث افزایش علاقه عمومی به داروهای روان‌گردان و معنویت شرقی شد و پیشرفت‌هایی در موسیقی الکترونیک، طرح روی جلد آلبوم‌ها و موزیک ویدیوها ایجاد کرد. به‌دنبال از هم پاشیدن بیتلز در سال ۱۹۷۰، تمامی اعضای اصلی گروه به‌عنوان هنرمندان مستقل به موفقیت دست یافتند و گاهی نیز بخشی از اعضا برای اجراهای مشترک دوباره گرد هم آمدند. بیتلز پرفروش‌ترین گروه موسیقی در تاریخ است و تخمین زده می‌شود که فروش آثار آن‌ها در سراسر جهان به ۶۰۰ میلیون نسخه رسیده است. آن‌ها موفق‌ترین گروه در تاریخ جدول‌های بیلبورد آمریکا هستند، و بیشترین تعداد ترانه‌های شماره یک در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ (۲۰ ترانه) را دارد. همچنین، رکورد بیشترین تعداد آلبوم‌های شماره یک در جدول آلبوم‌های بریتانیا (۱۵ آلبوم) و بیشترین تعداد تک‌آهنگ‌های فروخته‌شده در بریتانیا (۲۱٫۹ میلیون نسخه) را در اختیار دارند. به آن‌ها هشت جایزه گرمی، چهار جایزه بریت، و یک جایزه اسکار (برای بهترین موسیقی فیلم در فیلم مستند بگذار باشد محصول ۱۹۷۰) داده شد. این گروه در سال ۱۹۸۸ در نخستین سال واجد شرایط بودن، وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد و نام هر یک از اعضای اصلی گروه نیز بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۵ به صورت فردی وارد این تالار شدند. در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱، بیتلز صدرنشین فهرست بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ مجله رولینگ استون بود. | ## بخش 2: بیتلز | تاریخچه ۱۹۶۳–۱۹۵۶: شکل‌گیری کوآریمِن و تغییر نام‌ها در نوامبر ۱۹۵۶، جان لنون که فقط شانزده‌سال داشت با چند تن از دوستانش از دبیرستان کواری بَنک در لیورپول، یک گروه اسکیفل تشکیل داد. آنها برای مدت کوتاهی خودشان را با نام «بلک جک‌ها» صدا می‌زدند، قبل از اینکه کشف کنند گروه محلی دیگری قبلاً از این نام استفاده می‌کردند؛ سپس نام خود را به «کوآریمِن» تغییر دادند. در ۶ ژوئیه ۱۹۵۷، پل مک‌کارتنی پانزده ساله با لنون ملاقات کرد و کمی بعد به عنوان یک نوازنده ریتم به گروه پیوست. در فوریه ۱۹۵۸، مک کارتنی از دوست خود جرج هریسون که در آن زمان پانزده ساله بود دعوت کرد تا گروه را تماشا کند؛ هریسون برای لنون تست داد و او را تحت تأثیر نوازندگی خود قرار داد، اما لنون در ابتدا فکر می‌کرد هریسون هنوز خیلی جوان است. پس از یک ماه اصرار، در طی یک جلسه دوم (که توسط مک کارتنی تنظیم شد)، هریسون بخش گیتار اصلی آهنگ بی کلام «راونچی» را در قسمت بالایی یک اتوبوس دو طبقه در لیورپول اجرا کرد و آنها او را به عنوان لید گیتاریست به گروه دعوت کردند. در ژانویه ۱۹۵۹، دوستان لنون از دبیرستان کواری بَنک گروه را ترک کردند و او تحصیلات خود را در کالج هنر لیورپول آغاز کرد. سه گیتاریست باقی مانده (لنون، مک‌کارتنی و هریسون) خودشان را با عنوان «جانی و مون‌داگ‌ها» خطاب می‌کردند و هر زمان که یک درامر پیدا می‌کردند، به نواختن راک اند رول مشغول می‌شدند. استوارت ساتکلیف دوست مدرسه هنر لنون که به تازگی یکی از نقاشی‌های خود را فروخته بود و متقاعد شده بود تا با درآمد حاصل از آن یک گیتار بیس بخرد، در ژانویه ۱۹۶۰ به عضویت این گروه درآمد. آنها تا ماه می از این نام استفاده می‌کردند؛ زمانی که برای یک تور کوتاه به عنوان گروه پشتیبان خواننده‌ای به نام جانی جنتل به اسکاتلند سفر کردند، در آنجا اسم گروه به «Silver Beetles» تغییر یافت. اقامت‌های اولیه و محبوبیت در بریتانیا آلن ویلیامز، مدیر غیررسمی بیتلز، برای آنها اقامتگاهی در هامبورگ آماده کرد. گروه که اکنون پنج نفره است، چهار روز بعد لیورپول را به مقصد هامبورگ ترک کردند و با برونو کوشمیدر، مالک اقامتگاه قراردادی را برای نزدیک ۴ ماه اقامت بستند. مارک لویسون مورخ بیتلز می‌نویسد: «آنها در غروب ۱۷ آگوست به هامبورگ رفتند، زمانی که منطقه چراغ قرمز زنده می‌شود… چراغ‌های نئون چشمک زن، سرگرمی‌های مختلفی را فریاد می‌زدند، از آنجایی که زنانی با پوشیدن لباسی ناچیز، بی شرمانه پشت پنجره‌هایی در مغازه منتظر فرصت‌های شغلی خود نشسته بودند.» کوشمیدر چند استریپ کلاب در منطقه را به مکان‌هایی برای اجرای موسیقی تبدیل کرده بود و ابتدا گروه بیتلز را در کلاب ایندرا سکونت داد. پس از بسته شدن ایندرا به دلیل شکایت از سر و صدا، او آنها را در اکتبر به کایزرکِلر منتقل کرد. وقتی متوجه شد که بیتلز برای باشگاه رقیبش «تاپ تن» نیز برخلاف قراردادشان اجرا کرده‌اند، به آنها اخطار فسخ یک‌ماهه قراردادشان را داد و هریسونِ زیر سن قانونی را هم گزارش داد که با دروغ گفتن دربارهٔ سنش به مسئولین آلمانی آنجا اجازه اقامت در هامبورگ را به دست آورده بود. یک هفته بعد کوشمیدر، مک کارتنی و بِست را به دلیل آتش زدن یک کاندوم در یک راهروی سیمانی که ایجاد آتش‌سوزی کرده بود، دستگیر کرد و آنها را اخراج کردند. لنون نیز در اوایل دسامبر به لیورپول بازگشت، در حالی که ساتکلیف تا اواخر فوریه در هامبورگ با نامزد آلمانی‌اش آسترید کِرشر، که نخستین عکس‌های نیمه حرفه‌ای بیتلز را گرفت، باقی ماند. در طول دو سال بعد، بیتلز طی دوره‌هایی در هامبورگ اقامت داشت، آنها از پرلودین هم به صورت تفریحی و هم برای حفظ انرژی خود برای اجراهای تمام وقت در شب استفاده می‌کردند. در سال ۱۹۶۱، در طول دومین نامزدی خود در هامبورگ، کِرشر موهای ساتکلیف را به سبک «Exi» کوتاه کرد، که بعداً توسط سایر بیتل‌ها پذیرفته شد. پس از آن، ساتکلیف تصمیم گرفت اوایل همان سال گروه را ترک کند و تحصیلات هنری خود را در آلمان از سر بگیرد. یک تهیه‌کننده به نام برت کامپفرت تا ژوئن ۱۹۶۲ با گروهی که اکنون یک گروه چهار نفره بود قرارداد بست، و او از آنها به عنوان گروه پشتیبان تونی شریدِن در یک سری از ضبط‌ها برای پالیدور رکوردز استفاده کرد. تک آهنگ «بانی من» از تونی شریدِن که با همکاری بیتلز در ژوئن ۱۹۶۱ ضبط شد و چهار ماه بعد منتشر شد، به رتبه ۳۲ در نمودار موزیک‌مارک رسید. پس از اینکه بیتلز دومین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند، با جنبش روزافزون مرسی‌بیت، از محبوبیت رو به رشدی در لیورپول برخوردار شد. در نوامبر ۱۹۶۱، در طول یکی از اجراهای مکرر گروه در کاوِرن کلاب، آنها با برایان اپستاین، یک منتقد موسیقی ملاقات کردند. آنها تازه و صادق بودند و آن جذابیتی که من فکر می‌کردم را به نوعی داشتند … خصوصیت یک ستاره.» نخستین کارهای ضبط شده اپستاین طی چند ماه بعد، مورد توجه گروه قرار گرفت و آنها در ژانویه ۱۹۶۲ او را به عنوان مدیر برنامه گروه منصوب کردند. | ## بخش 3: بیتلز | در اوایل تا اواسط سال ۱۹۶۲، اپستاین به دنبال این بود که بیتلز را از تعهدات قراردادی با برت کامپفرت خلاص کند. او در نهایت برای یک ماه آزادی زودتر از بند قرارداد در ازای یک جلسه ضبط آخر در هامبورگ، با کامپفرت به توافق رسید. در بازگشت به آلمان در آوریل، کِرشر، ناراحت و پریشان با خبر مرگ ساتکلیف در روز قبل بر اثر خونریزی مغزی با آنها در فرودگاه دیدار کرد. اپستاین مذاکراتی را با شرکت‌های موسیقی برای امضا قراردادی جدید آغاز کرد؛ برای تضمین شدن قرارداد، اپستاین با پالیدور مذاکره کرد که در ازای ضبط‌های بیشتری برای تونی شریدِن، قرارداد آنها با گروه زودتر از موعد به پایان برسد. پس از یک تست در نخستین روز از سال نو، دکا رکوردز، گروه را رد کرد و گفت: «گروه‌های گیتار از مد افتادن، آقای اپستاین.» با این حال، سه ماه بعد، یک تهیه‌کننده به نام جرج مارتین، بیتلز را به عقد قرارداد با لیبل پارلفون از ئی‌ام‌آی درآورد. نخستین جلسه ضبط مارتین با گروه بیتلز در ئی‌ام‌آی استودیوز (بعداً به نام ابی رود استودیوز) در لندن در ۶ ژوئن ۱۹۶۲ انجام شد. او بلافاصله از اپستاین در مورد درام زدن بِست گلایه کرد و به آنها پیشنهاد داد که به جای او از یک نوازنده درام پشتیبان استفاده کنند. بیتل‌ها که از قبل به فکر اخراج بِست بودند، در اواسط آگوست او را با رینگو استار جایگزین کردند که گروهش را به خاطر پیوستن به آنها ترک کرده بود. در ۴ سپتامبر در ئی‌ام‌آی، ضبطی از «دوستم بدار» با حضور استار به عنوان درامر صورت گرفت، اما مارتین از نتیجه کار راضی نبود و یک هفته بعد، یک درامر دیگر به نام اندی وایت را برای سومین جلسه ضبط گروه استخدام کرد که با کمک او، ترانه‌های «لطفاً مرا خشنود کن» و «پ.ن دوستت دارم» را تولید کردند. مارتین در ابتدا نسخه رینگو از «دوستم بدار» را برای نخستین تک آهنگ گروه انتخاب کرد، اگرچه ضبط مجدد بعدی همین آهنگ، رینگو را با تنبورین نشان داد. «دوستم بدار» که در اوایل اکتبر منتشر شد، در چارت «رکورد ریتیلر» به رتبه هفدهم رسید. نخستین حضور تلویزیونی آنها در اواخر همان ماه با اجرای زنده در برنامه خبری «مردم و مکان‌ها» انجام شد. بعد از اینکه مارتین پیشنهاد کرد که «لطفاً مرا خشنود کن» با تمپو سریع‌تری ضبط شود، در یک جلسه استودیویی در اواخر نوامبر این ضبط را انجام داد و به درستی برای آنها پیش‌بینی کرد که «شما همین الان نخستین شماره ۱ خود را ساختید.» در دسامبر ۱۹۶۲، بیتلز پنجمین و آخرین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند. در سال ۱۹۶۳، آنها توافق کردند که هر چهار عضو گروه با آوازهای خود در آلبوم‌ها مشارکت کنند–از جمله استار که با وجود محدوده آوازی محدودش–جایگاه اش در گروه حفظ باشد. با این حال، لنون و مک کارتنی بیشتر با هم همکاری می‌کردند، و با افزایش موفقیت گروه، همکاری غالب آنها فرصت‌های هریسون را به عنوان خواننده اصلی محدود کرد. اپستاین، برای به حداکثر رساندن پتانسیل تجاری بیتلز، آنها را تشویق کرد تا یک رویکرد حرفه ای برای اجرا اتخاذ کنند. این مجموعه با چهار قطعه‌ای که پیش‌تر در دو تک‌آهنگ اولشان منتشر شده بود، تکمیل شد. جورج مارتین ابتدا قصد داشت این آلبوم را به‌صورت زنده در کلوب کَوِرن ضبط کند، اما پس از آنکه متوجه شد آکوستیک ساختمان مناسب نیست، تصمیم گرفت یک آلبوم «زندهٔ شبیه‌سازی‌شده» را با حداقل میزان تهیه و در یک «جلسهٔ ماراتنی در ابی رود» ضبط کند.[57] پس از موفقیت متوسط تک‌آهنگ “Love Me Do”، ترانهٔ “Please Please Me” در ژانویهٔ ۱۹۶۳ و دو ماه پیش از انتشار آلبوم عرضه شد. این قطعه در تمامی جدول‌های موسیقی بریتانیا به رتبهٔ نخست رسید، به جز جدول Record Retailer که در آن تنها به رتبهٔ دوم دست یافت.[58 به یاد آوردن این‌که بیتلز «با عجله برای انتشار نخستین آلبوم خود، Please Please Me را تنها در یک روز ضبط کردند»، منتقد آل‌میوزیک استیون توماس ارلواین نوشت: «دهه‌ها پس از انتشار، این آلبوم هنوز هم تازه به گوش می‌رسد، درست به خاطر خاستگاه پرشور و فشرده‌اش.»[59] جان لنون گفته بود در آن زمان توجه چندانی به آهنگ‌سازی نمی‌شد؛ او و مک‌کارتنی «فقط داشتند ترانه‌هایی به سبک اِورلی برادرز و بادی هالی می‌نوشتند؛ ترانه‌های پاپ که بیش از هر چیز برای خلق یک صدا ساخته می‌شدند. و کلمات تقریباً بی‌اهمیت بودند.»[60 آلبوم Please Please Me که در مارس ۱۹۶۳ منتشر شد، نخستین آلبوم از یازده آلبوم پیاپی بیتلز بود که در بریتانیا به رتبهٔ یک جدول فروش رسید.[63]سومین تک‌آهنگ گروه، “From Me to You”، در آوریل همان سال منتشر شد و آغازگر رشته‌ای تقریباً بی‌وقفه از هفده تک‌آهنگ شماره‌یک در بریتانیا شد؛ این رکورد شامل همهٔ هجده تک‌آهنگی بود که بیتلز در شش سال بعد منتشر کردند، به جز یکی.[64] چهارمین تک‌آهنگ آن‌ها، “She Loves You”، در اوت منتشر شد و به سریع‌ترین فروش یک صفحهٔ موسیقی در تاریخ بریتانیا تا آن زمان دست یافت؛ تنها در کمتر از چهار هفته، سه‌چهارم میلیون نسخه فروخت.[65] این ترانه به نخستین تک‌آهنگ گروه بدل شد که بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و تا سال ۱۹۷۸ پرفروش‌ترین صفحهٔ موسیقی در بریتانیا باقی ماند.[66 nb 2 موفقیت بیتلز باعث شد که پوشش رسانه‌ای آن‌ها به‌طور چشمگیری افزایش یابد. واکنش گروه به این توجه، رویکردی بی‌پروا و طنزآمیز بود که برخلاف انتظارات رایج از موسیقی‌دانان پاپ در آن زمان بود و همین امر توجه بیشتری را برانگیخت.[67] بیتلز در نیمهٔ نخست سال سه بار در سراسر بریتانیا تور برگزار کردند: یک تور چهار هفته‌ای در فوریه که نخستین تور سراسری آن‌ها به‌شمار می‌رفت و پس از آن، تورهای سه‌هفته‌ای در مارس و مه–ژوئن.[68] با گسترش محبوبیت گروه، نوعی شیفتگی هیجان‌زده و پرشور نسبت به آنان شکل گرفت. موفقیت در جدول‌های موسیقی آمریکا پس از آن آغاز شد که کارول جیمز، دیسک‌جاک AM ایستگاه رادیویی WWDC در واشینگتن دی‌سی، نسخهٔ بریتانیایی تک‌آهنگ «I Want to Hold Your Hand» را در اواسط دسامبر ۱۹۶۳ به دست آورد و آن را روی آنتن پخش کرد.[92] نسخه‌های ضبط‌شدهٔ این آهنگ به سرعت در سایر ایستگاه‌های رادیویی سراسر آمریکا منتشر شد. وارد بازار شد، در حالی که Swan تولید «She Loves You» را از سر گرفت.[96] لیبل Odeon، زیرمجموعهٔ EMI، نسخه‌های LP بیتلز را برای ارسال و توزیع در خارج از کشور آماده کرد.[97] پس از سفر بیتلز به آمریکا، MGM Records تک‌آهنگ «My Bonnie» را همراه با «The Saints» در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۶۴ به عنوان تک‌آهنگ بیتلز منتشر کرد[98] و Atco نیز انتشار ضبط‌هایی که بیتلز در آلمان با تونی شریدان در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ انجام داده بودند را دنبال کرد.[99 ۱۹۷۰–۱۹۶۶: دوران استودیو اکنون–۱۹۷۰: بعد از فروپاشی اعضا اعضای اصلی جان لنون – صدا، گیتار، کیبورد، سازدهنی، بیس (۱۹۶۹–۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۸۰) پل مک‌کارتنی – صدا، بیس، گیتار، کیبورد، درام (۱۹۷۰–۱۹۶۰) جرج هریسون – گیتار، صدا، سه تار، کیبورد، بیس (۱۹۷۰–۱۹۶۰؛ درگذشت ۲۰۰۱) رینگو استار – درام، طبل، صدا (۱۹۷۰–۱۹۶۲) اعضای پیشین پیت بست – درام، صدا (۱۹۶۲–۱۹۶۰) استوارت ساتکلیف – بیس، صدا (۱۹۶۱–۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۶۲) چاس نیوبی – بیس (۱۹۶۱–۱۹۶۰) نورمن چپمن – درام (۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۹۵) تامی مور – درام (۱۹۶۰؛ درگذشت ۱۹۸۱) اعضای تور جیمی نیکول – درام (۱۹۶۴) آهنگ‌شناسی فهرست اصلی بیتلز، شامل ۱۳ آلبوم استودیویی و یک مجموعه است. لطفاً مرا خشنود کن (۱۹۶۳) با بیتلز (۱۹۶۳) شب یک روز سخت (۱۹۶۴) بیتلز برای فروش (۱۹۶۴) کمک! | ## جمع‌بندی | (۱۹۶۵) سول لاستیکی (۱۹۶۵) هفت‌تیر (۱۹۶۶) گروهبان فلفل (۱۹۶۷) تور اسرارآمیز و جادویی (۱۹۶۷) بیتلز (۱۹۶۸) (آلبوم سفید) زیردریایی زرد (۱۹۶۹) اَبی رُود (۱۹۶۹) بگذار باشد (۱۹۷۰) مسترهای گذشته (۱۹۸۸، مجموعه) فیلم‌شناسی داستانی شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب (۱۹۶۴) کمک!