موضوع مقاله: مریل استریپ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مریل استریپ | مقدمه: او را غالباً «بهترین بازیگر زن نسل خود» توصیف کرده‌اند- و اساساً بابت تنوع در نقش‌ها و لهجه‌هایش مشهور است. | ## بخش 1: مریل استریپ | او در طول چهار دهه فعالیت افتخارات گوناگونی شامل رکورد ۲۱ بار نامزدی در مراسم اسکار (برندهٔ سه جایزه) و رکورد ۳۴ بار نامزدی در جوایز گلدن گلوب (برندهٔ هشت جایزه) کسب کرده است. استریپ در سال ۱۹۷۶ با نمایش‌های ۲۷ واگن پر از پنبه و خاطره دو دوشنبه به روی صحنه رفت و برایش نامزد دریافت یک جایزهٔ تونی شد. استریپ در سال ۱۹۷۸ برای ایفای نقش اصلی در مینی‌سریال هولوکاست برنده جایزهٔ امی ساعات پربیننده شد و همچنین برای ایفای نقش در شکارچی گوزن نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. او برای بازی در نقش همسری مشکل‌دار در فیلم کریمر علیه کریمر (۱۹۷۹) جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد و در دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان بازیگری برجسته شناخته شد. او برای بازی در نقش یک بازمانده از هولوکاست در فیلم انتخاب سوفی (۱۹۸۲) جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن را دریافت کرد و پرسودترین فیلم او در آن دوره خارج از آفریقا (۱۹۸۵) بود. او در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ برای آثارش مورد توجه منتقدان قرار گرفت و جوایزی نیز کسب کرد، اما فیلم‌ها با عملکرد تجاری ضعیفی همراه بودند. فیلم کمدی مرگ درخور اوست (۱۹۹۲) و درام پل‌های مدیسون کانتی (۱۹۹۵) در آن دوره با فروش نسبتاً بالایی مواجه شدند. استریپ در طول دههٔ ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ با ایفای نقش در فیلم‌های اقتباس (۲۰۰۲)، ساعت‌ها (۲۰۰۲)، شیطان پرادا می‌پوشد (۲۰۰۶)، تردید (۲۰۰۸)، ماما میا! (۲۰۰۸)، جولی و جولیا (۲۰۰۹)، پیچیده است (۲۰۰۹)، به‌سوی جنگل (۲۰۱۴)، پست (۲۰۱۷) و زنان کوچک (۲۰۱۹) بار دیگر به بازیگری برجسته بدل شد. او سومین جایزهٔ اسکار خود را برای بازی در نقش مارگارت تاچر، نخست‌وزیر بریتانیا در فیلم بانوی آهنی (۲۰۱۱) دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۳ در مینی‌سریال فرشتگان در آمریکا (۲۰۰۳) برای شبکهٔ اچ‌بی‌او ایفای نقش کرد که برای آن جایزه امی دیگری دریافت کرد. او همچنین در مجموعهٔ درام دروغ‌های کوچک بزرگ (۲۰۱۹) و مجموعهٔ کمدی-معمایی فقط قتل‌های داخل ساختمان (۲۰۲۳–۲۰۲۴) ایفای نقش کرد. او جوایز یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا در سال ۲۰۰۴، گالا تریبل از انجمن فیلم مرکز لینکلن در سال ۲۰۰۸، و جایزه مرکز کندی در سال ۲۰۱۱ به‌پاس کمک به فرهنگ آمریکایی از طریق هنرهای نمایشی را دریافت کرده است. باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده در سال ۲۰۱۰ نشان ملی هنر و در سال ۲۰۱۴ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را به او اعطا کرد.- استریپ در سال ۲۰۰۳ از سوی دولت فرانسه به مقام فرمانده درجه هنر و ادبیات منصوب شد. | ## بخش 2: مریل استریپ | اوایل زندگی و تحصیلات مریل لوئیز استریپ در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۹ در سامیت، نیوجرسی به دنیا آمد. مادرش مری ویلکینسون استریپ هنرمند بود و پدرش هری ویلیام استریپ جونیور در صنعت داروسازی فعالیت می‌کرد. او دو برادر کوچک‌تر به نام‌های هری ویلیام استریپ سوم و دانا دیوید استریپ دارد که هر دو در عرصه بازیگری فعال هستند. استریپ از کودکی تحت حمایت و تشویق مادرش قرار داشت؛ او مادرش را از نظر ظاهر و رفتار با بازیگر بریتانیایی جودی دنچ مقایسه شده است. او در مصاحبه‌ای گفته است: «او مربی من بود چون همیشه می‌گفت 'مریل، تو توانایی‌اش را داری. اما اگر تلاش کنی، هیچ چیز غیرممکن نیست.' و من حرفش را باور کردم.» با وجود روحیه درون‌گرایانه‌اش، در بزرگسالی نیز گاه برای کسب اعتماد به نفس به توصیه‌های مادرش رجوع می‌کرد. نخستین تجربه بازیگری‌اش در دوران راهنمایی، ایفای نقش «لوئیز هلر» در نمایش خانواده طبقه بالا بود. نویسنده کارینا لانگورث او را در دوران نوجوانی «دختری دست‌وپاچلفتی با عینک و موهای وز» توصیف کرده است، اما اشاره کرده که از همان کودکی علاقه‌مند به حضور جلوی دوربین در فیلم‌های خانوادگی بوده است. در ۱۲ سالگی برای اجرای آواز در مراسم مدرسه انتخاب شد و همین امر موجب شد تا نزد استاد آواز اپرا، استل لیبلینگ، آموزش ببیند. با وجود استعدادش، بعدها گفت: «چیزی را می‌خواندم که احساسش نمی‌کردم و نمی‌فهمیدم. باید چیزی را پیدا کرد که بتوان با آن ارتباط برقرار کرد.» او پس از چهار سال آموزش، آواز را کنار گذاشت. استریپ دوستان زیادی در مدارس کاتولیک داشت و به‌طور منظم در مراسم مذهبی شرکت می‌کرد. در دوران دبیرستان، عضو گروه هلهله‌چیان مدرسه بود و در سال آخر به عنوان دختر محبوب انتخاب شد. با وجود حضور در نمایش‌های مدرسه، علاقه جدی به تئاتر نداشت تا اینکه در سال ۱۹۶۹ در کالج واسر در نمایش دوشیزه جولی ایفای نقش کرد و توجه دانشجویان را به خود جلب نمود. | ## بخش 3: مریل استریپ | او خودش یادگرفت.» استریپ از همان ابتدا توانایی بالایی در تقلید لهجه‌ها و حفظ سریع دیالوگ‌ها داشت. او در سال ۱۹۷۱ با درجه ممتاز (cum laude) در رشته هنرهای نمایشی بی‌ای خود را گرفت و سپس برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در مدرسه درام دانشگاه ییل پذیرفته شد. در ییل، برای تأمین هزینه‌های تحصیل به عنوان پیشخدمت و تایپیست کار می‌کرد و سالانه در بیش از دوازده نمایش صحنه‌ای حضور داشت. فشار کاری زیاد باعث شد دچار زخم معده شود و حتی به ترک بازیگری و ادامه تحصیل در رشته حقوق فکر کند. او نقش‌های متنوعی را روی صحنه ایفا کرد؛ از هلنا در نمایش رؤیای شب نیمه تابستان تا پیرزنی ۸۰ ساله در ویلچر در یک کمدی نوشته کریستوفر دورانگ و آلبرت اینااوراتو که در آن زمان نویسندگانی ناشناخته بودند. از جمله استادان او می‌توان به کارمن د لاوالاد، طراح رقص، اشاره کرد که بعدها در مراسم جایزه مرکز کندی در سال ۲۰۱۷ توسط استریپ معرفی شد. استریپ از برخی تمرین‌های بازیگری ناراضی بود؛ از جمله تمرینی که با استفاده از تکنیک «یادآوری احساسی» به زندگی شخصی دانشجویان نفوذ می‌کرد و او آن را «آزاردهنده» توصیف کرده است. همچنین در سال ۱۹۷۰ به عنوان دانشجوی مهمان در کالج دارتموث ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۸۱ دکترای افتخاری هنر از این مؤسسه دریافت نمود. مهم نیست که چه کاری انجام می‌دهید، درد همیشه در فرورفتگی ذهن شما وجود دارد و بر هر چیزی که پس از آن اتفاق می‌افتد تأثیر می‌گذارد. آن‌ها چهار فرزند دارند: یک پسر و سه دختر؛ پسرش هنری ولف گامر (زاده ۱۹۷۹) موسیقی‌دان است. گریس جین گامر (زاده ۱۹۸۶)، بازیگر و لوئیزا جاکوبسون گامر (زاده ۱۹۹۱) یک مدل است. فیشر فیلم‌نامهٔ کارت‌پستال‌هایی از لبه پرتگاه در سال ۱۹۹۰ را بر پایهٔ کتاب خودش نوشت. | ## جمع‌بندی | هنگامی که از استریپ پرسیده شد که آیا دین در زندگی او در سال ۲۰۰۹ نقشی ایفا می‌کند، پاسخ داد: «من از هیچ مکتبی پیروی نمی‌کنم.