موضوع مقاله: میر احمد ثاراللهی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میر احمد ثاراللهی | مقدمه: میر احمد ثاراللهی (متولد ۲۹ فروردین ۱۲۸۴، در رشت – مرگ ۸ تیر ۱۳۶۷، در رشت)، متخلص به ثاری شاعر ایرانی بود. | ## بخش 1: میر احمد ثاراللهی | ش) در رشت متولد شد؛ بنابراین تولد او را می‌توان تقریباً مقارن با پایان انقلاب مشروطه ایران دانست چنانچه خود در مطلع و مقطع قصیده‌ای چنین می‌گوید: من از آنروز که از مادر گیتی زادم … در کف فتنه اخوان حسود افتادم ثاری ار ماده میلاد تو خواهند بگو … سر مشروطه‌ام و آخر استبدادم اجداد پدری ثاراللهی از سادات جلیل القدر موسوی زنجانی الاصل می‌باشند که همه در تقوی و دانش و سبقت در امور خیر معروف بوده‌اند. از جمله آن‌ها میر حسن معروف است که نخستین احداث‌کننده پل رودبارتان رشت بنام پل میرحسن می‌باشد. والدش سید رضا ثاراللهی مردی عالم و پرهیزگار بوده‌است و در دوران حیاتش مردم از محضر شریف او کسب فیض می‌کردند. وی مردی بخشنده و بلند همت بود، از فقرا و مساکین دستگیری و نگاهداری می‌کرد، از حال بیچارگان غافل نبود و تمام مصاعی و درآمد خود را صرف آسایش و اطعام مردم می‌کرد. ساختمان مسجد ثاراللهی واقع در خیابان دکتر-حشمت (لاهیجان سابق) یادگار آن می‌باشد. مادر ایشان مرحومه بانو حبیبه زنی صالحه و عارفه و حامی فقرا و داور و فیصله دهنده دعاوی مردم بوده‌است و بارها با کدخدا منشی از منازعه مردم جلوگیری و آنان را با یکدیگر دوست می‌کردند. | ## بخش 2: میر احمد ثاراللهی | اندرزهای او در مردم اثر غیبی داشت و بسیار مدیر و بذله گو و دارای ذوق ادبی و لطیفه سرایی بوده‌است و خود او می‌گوید من طبع لطایف و ظرایف گویی را از مادر خود به ارث برده‌ام و به مفاخرت از مادرش در یک قطعه ادبی می‌گوید: «من نجابت ز مادری دارم» می‌توان سلسله خانوادی ثاراللهی را خاندان علم و ادب دانست. در تمام ادوار زندگی مهم‌ترین اوقات او صرف مطالعه کتابهای علمی و همنشینی با اهل علم و فیض بوده و از مطالعه کتاب خوب و درک فیوضات هیچگاه غافل نبوده‌است. اخلاق او بسیار نرم و پسندیده بود و از ابراز حقایق و رک گویی اظهار سخن بی پرده نمی‌توانست خودداری نماید. در لطایف و ظرایف گویی بحدی استاد بود که بقول یکی از دوستانش می‌شود او را "جامع التمثیل" نام گذاشت که قادر است از هر حرفی هزار حرف ساخته و آن را به صورت لطیفه ظاهر نماید. مجموعه لطایف و ظرایف و هزلیات او به ۲۰۰۰ مورد می‌رسد و خودش معتقد بود که اعمال روزانه مردم لطایف و ظرایف و موجب عبرت بوده و می‌باشد، منتها باید به موقع درک و یادداشت کرد. از اعمال و اقوال شعرا، عرفاً و مردان مشهور داستان‌های شنیدنی و ناشنیده دارد که انسان از شنیدن آن غرق در تفریح و خنده می‌گردد. | ## بخش 3: میر احمد ثاراللهی | اشعارش در نهایت سلاست و روانی است و در انتقاد و هجویات بسیار ماهر و می‌توان گفت استاد است و او را در این فن در ردیف سرایی می‌توان شمرد و بقدری در هجویات مهارت داد که بقول یکی از دوستانش گفتار او در هجا نقش فی الحجر یا لباس درخور اندام طرف مورد نظر است. در اشعار و ادبیات تابع شعرا و ادباء قدیم بود ولی معتقد بود که باید سبک شعر با وضع زمان تغییر نماید. غزلیات، قطعات، رباعیات و قصاید بسیاری سروده و معتقد بود که کار از گفتن و شنیدن شعر و غزل گذشته و باید کار مهمتر و بزرگتری پیش گرفت و گام فراتری برداشت. به شعرای قدیم استاد سخن سعدی و حافظ ادارت کامل داشت و به شعرای معاصر خود عارف قزوینی و ایرج میرزا و شهریار و فرخی یزدی علاقه‌مند بود. در خدمت وزارت دارائی بوده و در بندر انزلی، رشت و رودسر مدت‌ها به عنوان ریاست دوایر دارائی و غیره مشغول انجام وظیفه بوده تا در سال ۱۳۳۷ بازنشسته شد. پس از آن از طرف دو شهر از استان گیلان (آستانه اشرفیه – کوچصفهان) به عنوان شهردار انتخابی، انتخاب و مشغول حل و فصل امور گردید و خود او در یک قطعه ادبی می‌گوید: «عمر هرچند که در عسرت و ذلت گذرد … حیف از آن عمر که در خدمت دولت گذرد» و در قطعه‌ای دیگر می‌گوید: «یک عمر تلف کردم در خدمت دارائی … با این دل شوریده با این سر سودائی / شد عاقبت این مصرع مصداق براین داعی الی آخر» میر احمد ثاراللهی به بیشتر نواحی ایران سفر کرده و با مردم بسیار از عالی و دانی همنشینی و معاشرت داشته و تجربیات شیرین و پربها تحصیل نموده و در این همنشینی‌ها و معاشرت‌ها عاقبت بینی و مردم‌شناسی او بسیار با ارزش و قابل تأمل و ملاحظه است. | ## جمع‌بندی | مجوعه آثار این مجموعه‌ها بر این پایه‌اند: دیوان اشعار کتاب مجموعه طنز لطائف الظرائف دیوان مدایح و مراثی اهل بیت تحت عنوان رثاء الحسینی (در دو جلد) وفات وی در عصر روز چهارشنبه هشتم تیر ماه سال شصت و هفت (ه.