موضوع مقاله: پیتر سلرز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیتر سلرز | مقدمه: پیتر سلرز (به ؛ با نام تولد ریچارد هنری سلرز؛ ۸ سپتامبر ۱۹۲۵ – ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۰) بازیگر و کمدین انگلیسی بود. | ## بخش 1: پیتر سلرز | او ابتدا با بازی در مجموعه کمدی رادیو بی‌بی‌سی به نام نمایش احمق‌ها به شهرت رسید. سلرز در تعدادی از ترانه‌های کمدی موفق حضور یافت و به خاطر نقش‌آفرینی‌هایش در سینما، به‌ویژه در نقش بازرس کلوزو در مجموعه فیلم‌های پلنگ صورتی، شهرتی بین‌المللی کسب کرد. سلرز در کودکی اولین تجربه صحنه‌ای خود را در تئاتر کینگز در ساوث‌سی تجربه کرد و همراه با والدینش در اجراهای نمایشی چندگانه شرکت داشت. او به‌عنوان نوازنده درام فعالیت کرد و با عضویت در انجمن ملی خدمات سرگرمی (ENSA) در سراسر انگلستان به اجرای برنامه پرداخت. مهارت‌های تقلید و بداهه‌پردازی او در گروه نمایشی گنگ شو، به سرپرستی رالف ریدر، در دوران جنگ جهانی دوم تقویت شد. پس از جنگ، سلرز با برنامه شوتایم وارد رادیو شد و به‌تدریج به یکی از بازیگران ثابت برنامه‌های رادیو بی‌بی‌سی تبدیل شد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، او به همراه اسپیک میلیگان، هری سکومب و مایکل بنتین در مجموعه رادیویی موفق نمایش احمق‌ها حضور داشت که تا سال ۱۹۶۰ ادامه یافت. اگرچه بیشتر کارهای او کمدی بود و اغلب شخصیت‌های اقتدارگرا مانند افسران نظامی یا پلیس را به طنز می‌کشید، اما در ژانرهای دیگر نیز نقش‌آفرینی کرد. | ## بخش 2: پیتر سلرز | فیلم‌هایی که دامنه هنری او را به نمایش گذاشتند شامل من خوبم جک (۱۹۵۹)، لولیتا (۱۹۶۲)، دکتر استرنجلاو (۱۹۶۴)، تازه چه خبر پوسی‌کت؟ (۱۹۶۵)، کازینو رویال (۱۹۶۷)، پارتی (۱۹۶۸)، حضور (۱۹۷۹) و پنج فیلم از مجموعه پلنگ صورتی (۱۹۶۳–۱۹۷۸) می‌شوند. تنوع هنری سلرز به او امکان می‌داد تا طیف گسترده‌ای از شخصیت‌های کمدی را با لهجه‌ها و ظاهرهای متفاوت ایفا کند و اغلب در یک فیلم چندین نقش با ویژگی‌های متضاد را بر عهده می‌گرفت. طنز و شوخ‌طبعی تلخ از ویژگی‌های اصلی بسیاری از فیلم‌های او بود، همان‌طور که در اجراهای رادیویی و ضبط‌هایش نیز دیده می‌شد. او جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای من خوبم جک دریافت کرد و سه بار دیگر برای فیلم‌های فقط دو نفر می‌توانند بازی کنند، دکتر استرنجلاو و حضور نامزد شد. در سال ۱۹۸۰، او جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد در فیلم موزیکال یا کمدی را برای حضور به دست آورد، پس از سه نامزدی دیگر در این دسته. شبکه ترنر کلاسیک موویز از سلرز به‌عنوان «یکی از ماهرترین بازیگران کمدی اواخر قرن بیستم» یاد کرد. او شخصیتی مرموز داشت و اغلب ادعا می‌کرد که خارج از نقش‌هایی که در اجراهایش ایفا می‌کرد، هویت شخصی یا واقعی برای خودش احساس نمی‌کرد. | ## بخش 3: پیتر سلرز | رفتار او گاهی غیرقابل‌پیش‌بینی و تکانشی بود و به‌ویژه در اواسط دهه ۱۹۷۰، زمانی که سلامت جسمی و روانی‌اش همراه با مشکلات الکل و مواد مخدر در بدترین حالت بود، با کارگردانان و هم‌بازی‌هایش درگیری‌هایی داشت. برادران بولتینگ، سلرز را «بزرگ‌ترین نابغه کمدی که این کشور از زمان چارلی چاپلین به خود دیده» توصیف کردند. زندگی حرفه‌ای پیتر سلرز در ۸ سپتامبر ۱۹۲۵ در ساوت‌سی، حومه شهر پورتسموث، به دنیا آمد. والدین او، ویلیام «بیل» سلرز و اگنس دورین «پگ» (با نام خانوادگی اصلی مارکس)، هر دو از یورک‌شر بودند و در زمینه اجراهای نمایشی دوره‌گرد فعالیت داشتند. اگرچه نام تعمیدی پیتر، ریچارد هنری بود، والدینش او را به یاد برادر بزرگ‌ترش که مرده به دنیا آمده بود، پیتر صدا می‌کردند. پگ سلرز با دنیل مندوزا، بوکسور، نسبت خانوادگی داشت و پیتر احترام زیادی برای او قائل بود؛ حتی تصویر حکاکی‌شده مندوزا بعدها در دفتر کارش آویزان بود. سلرز به دلیل بازی‌ها و گریم‌های متفاوت در فیلم‌های گوناگون به مرد پنجاه چهره سینما مشهور بود. وی همچنین در شب ۲۲ ژوئیه قصد داشت تا شام را ضمن دیداری با دوستان قدیمی خود در برنامه رادیویی نمایش احمق‌ها؛ هری اسکومب و اسپیک میلیگان صرف کند. | ## جمع‌بندی | فریتز فاسبندر ۱۹۶۶جعبه عوضی پراتشکار روباهآلدو وانوچی ۱۹۶۷کازینو رویالاویلین ترمبلزن ضربدر هفتجینبوبوخوان باتیستا ۱۹۶۸پارتیهروندی واو.