موضوع مقاله: کوشر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوشر | مقدمه: کوشر (همچنین کاشروت یا کاشروس، به عبری: ) مجموعه‌ای از قوانین غذایی است که با خوردنی‌هایی که یهودیان مجاز به خوردن آن‌ها هستند و شیوهٔ آماده‌سازی این خوردنی‌ها بر پایهٔ شریعت دینی یهود سروکار دارد. | ## بخش 1: کوشر | خوردنی که می‌توان آن را مصرف کرد کوشر نامیده می‌شود، که از تلفظ اشکنازی اصطلاحی برگرفته شده که در عبری سفاردی یا نوین کاشِر تلفظ می‌شود و به معنای «مناسب» (در این زمینه: «مناسب برای مصرف») است. خوردنی که نمی‌توان آن را مصرف کرد تریف نامیده می‌شود، که به صورت تریف نیز نوشته می‌شود. کوشروت (به عبری: ) مجموعه‌ای از قوانین غذایی است که بر پایهٔ تورات و تفسیرهای تلمودی و هلاخایی شکل گرفته‌است. این قوانین تعیین می‌کنند که یهودیان چه خوردنی‌هایی را می‌توانند بخورند و این خوردنی‌ها چگونه باید آماده شوند. واژهٔ «کوشر» در فرهنگ یهودی معنایی گسترده‌تر از صرف حوزهٔ غذایی دارد و به هر چیز «مناسب» یا «درست» اطلاق می‌شود. این قوانین یکی از ارکان اصلی هویت و فرهنگ یهودی به‌شمار می‌آیند و در جوامع مختلف یهودی با درجات گوناگونی از سختگیری رعایت می‌شوند. اگرچه جزئیات قوانین کوشروت فراوان و پیچیده‌اند، بر چند اصل بنیادین استوارند: تنها برخی از پستانداران، پرندگان و ماهیان که معیارهای ویژه‌ای را برآورده می‌کنند کوشر هستند؛ خوردن گوشت هر جانوری که این معیارها را برآورده نکند، مانند گوشت خوک، قورباغه و حلزون صدف‌دار، ممنوع است؛ جز ملخ‌ها که تنها بی‌مهره‌ی کوشر هستند."Eating locusts: The crunchy, kosher snack taking Israel by swarm" (بی‌بی‌سی) بنیادی‌ترین قانون غذایی در تورات این است که خون نباید مصرف شود؛ از این رو، به عنوان گامی در راستای کوشر بودن، پستانداران و پرندگان باید به روشی موسوم به شِحیطه ذبح شوند که در آن یک ذبّاح مجاز آیینی موسوم به شوحِت، نای، مری، سرخرگ‌های کاروتید و وریدهای ژوگولار را در یک برش سریع و واحد با ابزاری فوق‌العاده تیز به نام چالاف قطع می‌کند و این کار باعث از دست رفتن سریع و گستردهٔ خون می‌شود. گوشت باید از فرایندی موسوم به کوشرینگ یا کاشرینگ بگذرد تا مناسب مصرف شناخته شود. برای نگهداری و آماده‌سازی خوردنی‌های گوشتی و لبنی باید از ابزارهای جداگانه بهره گرفت.Shulchan Aruch, Yoreh De'ah 87 دسته‌بندی‌ها هر خوراکی که کوشر به‌شمار می‌رود، همچنین در یکی از دسته‌بندی‌های زیر قرار می‌گیرد: فراورده‌های گوشتی (که به آن‌ها یا نیز گفته می‌شود) شامل گوشت‌های کوشر مانند گاو، بره یا گوزن؛ ماکیان کوشر مانند مرغ، غاز، اردک یا بوقلمون؛ یا فراورده‌های گوشتی مانند ژلاتین حیوانی هستند؛ افزون بر این، محصولات غیرحیوانی که با تجهیزاتی فرآوری شده‌اند که برای گوشت یا فراورده‌های گوشتی به‌کار رفته، نیز باید گوشتی تلقی شوند. فراورده‌های لبنی (که به آن‌ها یا نیز گفته می‌شود) حاوی شیر یا هر فراورده‌ای از آن مانند کره یا پنیر هستند؛ افزون بر این، محصولات غیرلبنی که با تجهیزاتی فرآوری شده‌اند که برای شیر یا فراورده‌های آن به‌کار رفته، نیز باید لبنی تلقی شوند. پارِوه (که «پارو» یا «پارِوه» نیز نوشته می‌شود و به معنای «خنثی» است) محصولاتی هستند که نه حاوی گوشت‌اند نه لبنیات و نه فراورده‌های مربوط به هریک از آن‌ها؛ این دسته شامل خوراکی‌هایی مانند ماهی کوشر، تخم‌مرغ پرندگان مجاز، غلات، محصولات کشاورزی و دیگر گیاهان خوراکی است. تا زمانی که این محصولات با تجهیزات گوشتی یا لبنی درنیامیخته یا فرآوری نشده باشند، پارِوه باقی می‌مانند. هرچند هر محصولی که از زمین می‌روید، مانند میوه‌ها، غلات، سبزی‌ها و قارچ‌ها، به‌طور کلی مجاز است، احکام مربوط به وضعیت برخی محصولات کشاورزی — به‌ویژه آنچه در سرزمین اسرائیل می‌روید، مانند عشریه‌ها و محصولات سال شبات — بر مجاز یا نامجاز بودن مصرف آن‌ها تأثیر می‌گذارد. بیشتر احکام بنیادی کاشروت از کتاب‌های سفر لاویان و سفر تثنیه در تورات برگرفته شده‌اند. با این حال، جزئیات و کاربرد عملی آن‌ها در تورات شفاهی (که سرانجام در میشنا و تلمود تدوین شد) آمده و در ادبیات خاخامی متأخر بسط یافته‌است. هرچند تورات دلیل بیشتر احکام کاشروت را بیان نمی‌کند، برخی پیشنهاد کرده‌اند که این احکام صرفاً آزمون‌های فرمانبرداری‌اند،Maimonides, دلالة الحائرین (ed. این برچسب‌گذاری همچنین از سوی برخی غیریهودیان به‌کار می‌رود، از جمله کسانی که دینشان (مانند اسلام) پیروی از مجموعه‌ای مشابه از احکام غذایی را لازم می‌داند، افرادی که به لبنیات حساسیت دارند و وگان‌ها، که از دسته‌بندی‌های گوناگون کوشر برای تشخیص وجود گوشت یا مواد لبنی در خوراکی‌ها بهره می‌گیرند. احکام کاشروت یکی از حوزه‌های اصلی پوشش‌داده‌شده در اجازه‌نامه خاخامی سنتی به‌شمار می‌روند؛ . همچنین پژوهش‌های علمی و عمومی فراوانی دربارهٔ این موضوعات وجود دارد که هم جنبه‌های نظری و هم عملی را دربر می‌گیرند. توضیحات فلسفی فلسفه یهودی ۶۱۳ فرمان تورات (یا ) را به سه گروه تقسیم می‌کند: احکامی که توضیح عقلانی دارند و احتمالاً اکثر جوامع منظم آن‌ها را وضع می‌کنند ، احکامی که پس از توضیح فهمیده می‌شوند اما بدون فرمان تورات قانون‌گذاری نمی‌شدند ، و احکامی که توضیح عقلانی ندارند . برخی از عالمان یهودی می‌گویند که باید در زمرهٔ احکامی دسته‌بندی شود که هیچ توضیح خاصی ندارند، زیرا ذهن بشر همیشه قادر به درک نیات الهی نیست. در این دیدگاه، احکام غذایی برای نشان دادن اقتدار خداوند داده شده‌اند و انسان باید بدون پرسیدن چرایی آن‌ها را پیروی کند. هرچند ابن میمون نیز می‌پذیرد که همهٔ احکام تورات فرمان‌هایی الهی‌اند، اما بر این باور است که هر گاه ممکن باشد باید در پی یافتن دلایل فرمان‌های تورات بود.میشنه تورات کوربانوت، تموره ۴:۱۳ برخی الهی‌دانان گفته‌اند که احکام سرشتی نمادین دارند: حیوانات کوشر نمایانگر فضایل هستند و حیوانات غیرکوشر نمایانگر رذایل. از سدهٔ یکم پیش از میلاد استدلال می‌کند که این احکام «برای بیدار کردن اندیشه‌های پارسایانه و شکل‌دادن به منش» داده شده‌اند.Letter of Aristeas, 145–154 این دیدگاه در آثار ربی سامسون رافائل هیرش در سدهٔ نوزدهم نیز بازتاب می‌یابد. هرچند تورات دلیلی برای این نهی بیان نمی‌کند، اما پیشنهاد شده‌است که این عمل در آن زمان بی‌رحمانه و ناسنجیده تلقی می‌شده‌است. حسیدیسم استدلال می‌کند که احکام غذایی با شیوهٔ تعامل این کانال‌ها، که «جرقه‌های تقدس» نامیده می‌شوند، با حیوانات گوناگون پیوند دارند. این «جرقه‌های تقدس» هر بار که یک یهودی با هر شیئی برای «دلیلی مقدس» (که شامل خوردن می‌شود) دست می‌زند آزاد می‌شوند؛ اما نه همهٔ فراورده‌های حیوانی توانایی آزاد کردن «جرقه‌های تقدس» خود را دارند. پزشکی هرچند دلیل این است که فرمانی از تورات است، تلاش‌هایی صورت گرفته تا پشتوانهٔ علمی برای دیدگاهی فراهم شود که احکام غذایی یهودیت سودمندی بهداشتی فرعی دارند. در سال ۱۹۵۳ میلادی (۱۳۳۲ خورشیدی)، ، یهودی ارتدکس و طرفدار نظریهٔ پیش‌بینی علمی کتاب مقدس، آزمایش‌های سمیت‌شناسی بر روی انواع حیوانات و ماهیان انجام داد. آزمایش او شامل تغذیهٔ نهال‌های با عصاره‌های گوشت انواع مختلف حیوانات بود؛ ماخت گزارش داد که در ۱۰۰٪ موارد، عصاره‌های گوشت «ناپاک» از نظر آیینی رشد نهال را بیش از گوشت‌های «پاک» از نظر آیینی مهار می‌کرد. هرچند برخی از احکام طهارت آیینی تقریباً با مفاهیم امروزی نظافت جسمانی مطابقت دارند، بسیاری از آن‌ها ربط چندانی به بهداشت ندارند. قوانین قوانین کوشر از بخش‌های گوناگون تورات سرچشمه می‌گیرند، به‌ویژه از سفر لاویان و سفر تثنیه.Alan J. رده‌بندی اصلی قوانین کوشر دربرمی‌گیرد: تمایز میان جانوران مجاز و ممنوع، ممنوعیت مصرف خون، جدایی گوشت از لبنیات، قوانین ویژه ذبح شرعی ، و مقررات مربوط به پسح و سایر اعیاد. جانوران مجاز و ممنوع تورات جانوران را به سه گروه بنیادین بخش می‌کند: جانوران خشکی، پرندگان، و جانوران آبزی. پستانداران سفر لاویان (۱۱:۳) و سفر تثنیه (۱۴:۶) مقرر می‌دارند که پستانداران مجاز باید هم سُم دوشاخه داشته باشند و هم نشخوارکننده باشند. بر این اساس، دارای سُم دوشاخه چون گاو، گوسفند، بز، گوزن و زرافه مجاز شمرده می‌شوند. جانورانی که تنها یکی از این دو ویژگی را دارند — مانند شتر (نشخوارکننده اما سم دوشاخه ندارد)، (که به‌ظاهر نشخوار می‌کند اما سُم دوشاخه ندارد)، و (سُم دوشاخه دارد اما نشخوارکننده نیست) — ممنوع هستند. پرندگان تورات فهرستی از پرندگان ممنوع را برمی‌شمارد که عمدتاً شکارچی یا لاشخوار هستند. پرندگان مجاز از راه سنت شناخته می‌شوند؛ پرندگانی چون مرغ، بوقلمون، اردک و غاز به‌طور سنتی مجاز دانسته شده‌اند. تورات برخی از انواع ملخ را نیز مجاز می‌داند، هرچند در عمل مصرف آن‌ها به دلیل تردید در تشخیص گونه‌های مجاز در بیشتر جوامع یهودی ممنوع است. ماهیان و آبزیان برای آبزیان، تورات (لاویان ۱۱:۹–۱۲؛ تثنیه ۱۴:۹–۱۰) مقرر می‌دارد که تنها جانورانی که هم بالچه (باله) و هم فلس دارند مجاز هستند. بر این اساس، ماهیانی چون سالمون، ماهی کاد، شاه‌ماهی، تون و کپور مجاز هستند، در حالی که ، ، خرچنگ، لابستر و صدف‌های دوکفه‌ای مجاز نیستند. ماهی‌های مجاز نیازی به ذبح شرعی ندارند و می‌توان آن‌ها را با لبنیات نیز خورد، هرچند برخی از سنت‌های یهودی فاصله‌ای را میان خوردن ماهی و گوشت لازم می‌دانند. جانوران خزنده و دوزیستان خزندگان و — از جمله مارها، سوسمارها و قورباغه‌ها — همگی ممنوع هستند. ذبح شرعی روش ذبح شرعی یهودی است که بر اساس آن، حیوان باید با یک حرکت یکپارچه و پیوسته با چاقویی تیز و بدون هیچ‌گونه بریدگی یا شکستگی در لبه آن، از ناحیه گردن ذبح شود؛ به‌گونه‌ای که ورید ژوگولار، سرخرگ کاروتید، نای و مری با هم بریده شوند. اگر حیوان دچار عیب یا بیماری‌ای بود که می‌توانست در مدت یک سال باعث مرگ طبیعی‌اش شود، گوشت آن «» (ممنوع) شمرده می‌شود. در میان یهودیان اشکنازی، گوشتی که ریه‌های حیوان کاملاً صاف و بدون چسبندگی باشد «گلات» (به ییدیش: ) نامیده می‌شود و استانداردی سخت‌گیرانه‌تر محسوب می‌شود، در حالی که سفاردی‌ها معیارهای اندکی متفاوت دارند. این حکم از سه آیه تورات برگرفته شده که می‌گویند: «بزغاله را در شیر مادرش نپزید» (خروج ۲۳:۱۹؛ ۳۴:۲۶؛ تثنیه ۱۴:۲۱). از این آیات سه حکم مستقل استخراج شده: ممنوعیت پختن گوشت در لبنیات، ممنوعیت خوردن آن‌ها با هم، و ممنوعیت بهره‌گیری از چنین آمیزه‌ای. در عمل، این قانون مستلزم آن است که: ظروف جداگانه برای پختن و خوردن گوشت و لبنیات به‌کار رود. میان خوردن گوشت و لبنیات فاصله‌ای زمانی رعایت شود؛ بیشتر جوامع یهودی ۶ ساعت صبر می‌کنند، هرچند برخی ۱ یا ۳ ساعت را کافی می‌دانند. غذاهایی که نه گوشت هستند و نه لبنی، «» (بی‌طرف) نامیده می‌شوند و می‌توانند با هر دو دسته مصرف شوند. از این رو، گوشت باید به‌گونه‌ای فرآوری شود که تا آنجا که ممکن است خون از آن زدوده شود. روش‌های اصلی خون‌گیری از گوشت عبارت‌اند از: نمک‌زدن: گوشت را با نمک پوشانده و سپس می‌شویند. اجزای ممنوع علاوه بر خون، برخی دیگر از اجزای حیوانی نیز ممنوع هستند: «چِلِو» (به عبری: ): چربی‌های معینی از گاو، گوسفند و بز که در تورات (لاویان ۳:۱۷؛ ۷:۲۳) از آن‌ها نهی شده‌است. «گید هناشه» (به عبری: ): عصب سیاتیک و بافت پیرامون آن، که ممنوعیتش از داستان یعقوب در پیدایش ۳۲:۳۳ برگرفته شده‌است. حذف این عصب از لاشه کار تخصصی و دشواری است که در بسیاری از کشورها انجام نمی‌شود؛ از این رو، پشت و ران لاشه‌های گاو و گوسفند در این مناطق معمولاً به غیریهودیان فروخته می‌شود. یکی از مسائل رایج در این زمینه، بهره‌گیری از در تولید پنیر است؛ پنیرمایه سنتی از معده گوساله استخراج می‌شود که ذبح شرعی آن باید تأیید شده باشد. در جوامع اشکنازی، «حلب یسرائل» — یعنی شیری که تمام فرایند دوشش و تولیدش زیر نظر یهودی دیندار بوده — استاندارد سخت‌گیرانه‌تری محسوب می‌شود. نان و فرآورده‌های خبازی «پاس یسرائل» به نانی گفته می‌شود که یک یهودی در پختن آن مشارکت داشته‌است، اگرچه دیدگاه‌ها دربارهٔ الزامی بودن این شرط متفاوت است. بیشول یسرائل به این اشاره دارد که برخی غذاهای پخته باید توسط یهودی (یا با مشارکت او) طبخ شوند تا کوشر باشند. این حکم برای غذاهایی که: (الف) از سوی یهودیان قابل‌خوردن نیستند مگر پخته شوند، و (ب) برای مهمانی‌ها شایسته باشند، اعمال می‌شود. تولید شراب شراب کوشر باید در تمام مراحل تولید — از لگدمال کردن انگور تا بطری‌کردن — تنها توسط یهودیانی که پایبند به قوانین شبات هستند تهیه و فرآوری شود. شرابی که یک غیریهودی آن را لمس کند «یَین نِسِخ» (به عبری: ) نامیده می‌شود و ممنوع است، زیرا ممکن است برای پرستش بت‌ها تقدیم شده باشد. از این رو، سبزیجات و میوه‌ها باید پیش از مصرف به‌دقت برای یافتن حشرات بررسی شوند، به‌ویژه سبزیجاتی مانند اسفناج، گل کلم و کاهو که مستعد آلودگی هستند. قوانین ویژه پسح در دوران پسح، قوانین اضافی دربارهٔ «» (خمیرمایه یا هر ماده تخمیرشده از پنج غله اصلی: گندم، جو، چاودار، جو دوسر و اسپلت) اعمال می‌شود. | ## بخش 2: کوشر | تمام حامتص باید پیش از پسح از خانه‌ها و اماکن یهودیان زدوده شود و در طول هفت (یا هشت) روز این عید نباید خورده یا نگهداری شود. برخی از یهودیان اشکنازی همچنین از «کیتنیوت» — که شامل حبوباتی مانند برنج، ذرت و لوبیا می‌شود — در دوران پسح پرهیز می‌کنند، هرچند این رسم در میان سفاردی‌ها معمول نیست. نظارت و گواهینامه کوشر در روزگار ما، بیشتر محصولات غذایی فرآوری‌شده برای آنکه کوشر شمرده شوند نیاز به نظارت از سوی نهادهای معتبر دارند. غذاهایی که از نظر کتاب مقدسی ممنوع هستند عبارت‌اند از: —پستانداران فاقد ویژگی‌های شناسایی معین (سم شکافته و نشخوارکردن)؛ هر پرنده شکاری؛ هر ماهی بدون باله یا فلس (از جمله گربه‌ماهی‌سانان). تمام بی‌مهرگان غیرکوشر هستند به‌جز برخی انواع ملخ که اکثر جوامع سنت روشنی دربارهٔ آن‌ها ندارند. مجروح —جانوری با نقص یا آسیب عمده، مانند شکستگی استخوان یا انواع خاصی از چسبندگی‌های ریوی. عصب پیچیده —عصب سیاتیک، زیرا بر اساس پیدایش ۳۲:۳۲، این عصب در یعقوب پدرآبایی هنگام نبرد با فرشته‌ای آسیب دید؛ از این رو خوردن آن ممنوع است و از طریق برداشته می‌شود. عضوی از جانور زنده —بر اساس شریعت یهود، خداوند نوح و فرزندانش را از خوردن گوشت پاره‌شده از جانور زنده بازداشت. از این رو شریعت یهود این ممنوعیت را حتی برای غیریهودیان نیز لازم‌الاجرا می‌داند و بنابراین یک یهودی نمی‌تواند چنین گوشتی را به غیریهودی بدهد یا بفروشد. محصول ده‌یک‌نداده —محصولات سرزمین اسرائیل نیازمند پرداخت عشریه‌های معینی است که در دوران باستان به (کاهنان)، لاویان و فقرا داده می‌شد (به ترتیب , و ) یا به شهر قدیم اورشلیم برده می‌شد تا در آنجا خورده شود . میوه سه سال اول —بر اساس لاویان ۱۹:۲۳، میوه درختی که در سه سال نخست پس از کاشت باشد، قابل مصرف نیست (چه در سرزمین اسرائیل و چه در سرزمین‌های دیگر). غله نو —کتاب مقدس خوردن غله تازه‌کاشت (کاشته‌شده پس از پسح سال پیشین) را تا روز دوم پسح ممنوع می‌داند؛ در این‌که آیا این حکم دربارهٔ غله‌ای که در خارج از سرزمین اسرائیل کشت شده نیز اعمال می‌شود، اختلاف نظر وجود دارد. ترکیب‌هایی که از نظر کتاب مقدسی ممنوع هستند عبارت‌اند از: ترکیب گوشت و شیر —این حکم از تفسیر گسترده فرمان «بزغاله‌ای را در شیر مادرش نپز» برگرفته شده‌است؛ سایر غذاهای غیرکوشر برای مصارف غیرخوراکی (مثلاً فروش به غیریهودیان) مجاز هستند، اما یهودیان از بهره‌گیری از ترکیب گوشت و شیر به هر شکلی منع شده‌اند. کشت انواع مختلف گیاهان در کنار هم —در سرزمین اسرائیل، انواع مختلف گیاهان باید جداگانه و نه در مجاورت هم کشت شوند، بر اساس لاویان ۱۹:۱۹ و تثنیه ۲۲:۹–۱۱. شاخه‌ای خاص از این حکم است که کشت هر غله یا سبزی در مجاورت تاک انگور را ممنوع می‌کند؛ این حکم برای یهودیان در سراسر جهان اعمال می‌شود و یهودیان حق ندارند از چنین محصولاتی بهره ببرند. غذاهایی که از نظر خاخامی ممنوع هستند عبارت‌اند از: شیر غیریهودی —شیری که ممکن است با شیر جانوران غیرکوشر آمیخته شده باشد . شراب غیریهودی —شرابی که گرچه برای اهداف بت‌پرستانه تهیه نشده، ممکن است به چنین اهدافی ریخته شده باشد یا مصرف آن به ازدواج‌های مختلط منجر شود. غذای پخته‌شده توسط غیریهودی —این حکم به دلیل نگرانی از ازدواج‌های بین‌دینی وضع شده‌است. خطر سلامتی —برخی غذاها و ترکیب‌ها خطرناک برای سلامت به‌شمار می‌روند، مانند ترکیب ماهی و گوشت. حیواناتی که تنها یکی از این دو ویژگی را دارند — شتر، و به‌دلیل نداشتن سم شکافته، و خوک به‌دلیل نشخوار نکردن — به‌صراحت از این دسته کنار گذاشته شده‌اند.شولحان عاروخ, یوره دعه 79برای بررسی جامع‌تر این مسئله از جمله دشواری‌های مربوط به اینکه خرگوش کوهی و خرگوش نشخوارکننده نیستند، نگاه کنید به: در سال ۲۰۰۸ (۱۳۸۷)، یک حکم خاخامی صادر شد مبنی بر اینکه و شیر آن می‌توانند کوشر تلقی شوند. یافته‌های سال ۲۰۰۸ نشان داد که شیر زرافه لخته می‌شود و معیارهای کوشر را برآورده می‌کند. با اینکه زرافه کوشر است، امروزه به‌دلیل هزینه بسیار بالای فرایند، کشتار آن انجام نمی‌شود. مهار زرافه دشوار است و بهره‌گیری از آن برای غذا می‌تواند این‌گونه را در معرض خطر انقراض قرار دهد.Shulchan Aruch, Yoreh De'ah 82:1–5 پرندگان ممنوع در تورات به‌صراحت فهرست شده‌اند، اما ارجاعات دقیق جانورشناختی محل اختلاف است و برخی ارجاعات به خانواده‌هایی از پرندگان اشاره دارند (۲۴ مورد ذکر شده). میشنابابلی حولین 3:22–23 به چهار نشانه‌ای که حکیمان ارائه داده‌اند اشاره می‌کند. افزون بر این، پرندگان کوشر سه ویژگی جسمانی دارند: انگشت اضافه در پشت پا (که در تکیه پا به آن کمک نمی‌کند)، (چینه‌دان) و (سنگدان) با پوششی که قابل جدا شدن است. با این حال، یهودیان مجاز نیستند به‌تنهایی این احکام را اعمال کنند؛ وجود سنت معتبر برای مجاز شمردن مصرف پرندگان ضروری است، حتی اگر ثابت شود که همه چهار معیار را دارند. دوره‌ای وجود داشت که برخی مراجع نشانه‌ها را کافی می‌دانستند و یهودیان بدون این پرنده را خوردن آغاز کردند، زیرا دارای همه نشانه‌ها به زبان عبری است. رده انواع ممنوع پستانداران گوشت‌خواران؛ حیواناتی که نشخوار نمی‌کنند (مانند )؛ حیواناتی که سم شکافته ندارند (مانند شتر، خرگوش، اسب و خرگوش کوهی)؛ خفاش‌ها؛ پرندگان پرندگان شکاری؛ مردارخواران و همه آبزیان همه غیر از ماهی. در میان ماهیان، هر آنچه هم باله هم فلس ندارد حشرات همه، جز انواع خاصی از ملخ یا ملخ‌های صحرایی که بنا بر نظر اکثر مراجع، امروزه قابل شناسایی نیستند جداسازی گوشت و شیر گوشت و شیر (یا فراورده‌های آن‌ها) را نمی‌توان با هم آمیخت؛ به این معنا که گوشت و فراورده‌های لبنی نه در یک وعده غذایی سرو می‌شوند، نه در یک ظرف پخته یا سرو می‌شوند و نه با هم نگهداری می‌شوند. یهودیان پایبند به این احکام، مجموعه‌های جداگانه‌ای از ظروف برای گوشت و شیر دارند و گاهی آشپزخانه‌های جداگانه‌ای نیز نگه می‌دارند؛ همچنین پس از خوردن گوشت، از یک تا شش ساعت صبر می‌کنند و سپس فراورده‌های لبنی مصرف می‌کنند.Shulchan Aruch, Yoreh De'ah 87 et seq ظروف و کاسه‌هایی که در ییدیشی (لبنی) و (گوشتی) نامیده می‌شوند — به معنای واقعی «شیری» و «گوشتی» — اصطلاحات رایج برای تفکیک ظروف لبنی و گوشتی هستند. دوو گوتاین می‌نویسد: «دوگانگی آشپزخانه به بخش گوشتی و بخش شیری، که در خانه یهودی پایبند به دین امری بنیادین است، [...] هرگز در اسناد گنیزای قاهره ذکر نشده‌است.» گوتاین بر این باور بود که در سده‌های میانه نخستین، خانواده‌های یهودی تنها یک دست کارد-و-چنگال و ظروف پخت‌وپز نگه می‌داشتند.Goitein, Shelomo Dov. احتمال دارد که یهودیان پایبند به دین پیش از آن، شب را صبر می‌کردند تا طعم گوشت یا شیری که در دیواره ظرف جذب شده بود، ناچیز شود و سپس آن ظرف را برای ماده غذایی دیگر (گوشت یا لبنی) به کار می‌بردند. در روش شحیطه، ورید ژوگولار، سرخرگ کاروتید، مری و نای در یک حرکت برش پیوسته با چاقویی تیز و بدون دندانه قطع می‌شوند. تا آنجا که ممکن است باید خون از گوشت خارج شود از طریق فرایند کوشرسازی؛ این کار معمولاً با خیساندن و نمک‌زدن گوشت انجام می‌شود، اما جگر به دلیل غنی بودن از خون روی شعله باز کباب می‌شود.Shulchan Aruch, Yoreh De'ah 66–78 ماهی (و ملخ‌های کوشر، برای کسانی که سنت‌های مجازدانستن آن‌ها را پیروی می‌کنند) باید پیش از خوردن کشته شوند، اما در شریعت یهود روش خاصی برای این کار تعیین نشده‌است. برخی بر این باورند که این روش مرگ آنی حیوان را بدون تضمین می‌کند، اما بسیاری از فعالان حقوق حیوانات این فرایند را بی‌رحمانه می‌دانند و مدعی‌اند که حیوان ممکن است بلافاصله بیهوش نشود و خواستار ممنوعیت آن شده‌اند. آماده‌سازی گوشت‌ها هنگامی که یک حیوان به‌شیوه آیینی ذبح می‌شود، گوشت خام به‌طور سنتی پیش از پختن برش می‌خورد، نمک‌پاشی می‌شود و شسته می‌شود. این کار با نمک درشت‌دانه انجام می‌شود که معمولاً به آن می‌گویند؛ پس از آن گوشت روی یک توری یا قرار می‌گیرد تا آب‌کش شود و به‌اندازه زمانی که طول می‌کشد یک پیاده‌روی کنندشولحان عاروخ، یوره دعا ۶۹:۶، ۶۹:۱۶–۱۹ (حدوداً ۱۸ تا ۲۴ دقیقه) در همان حال می‌ماند. پس از آن، باقی‌مانده نمک با آب شسته می‌شود و آنگاه گوشت را می‌توان پخت.شولحان عاروخ و ریما، یوره دعا ۶۹:۷ گوشتی که کباب می‌شود نیازی به نمک‌پاشی پیشین ندارد، زیرا آتش به‌طور طبیعی سبب خروج خون می‌شود. («تاز»)، شرحی از سده هفدهم میلادی بر شولحان عاروخ، حکم کرد که تکه‌های گوشت می‌توانند هنگام نمک‌پاشی «بسیار ضخیم» باشند.شولحان عاروخ، یوره دعا، بخش ۶۹:۵؛ توره زاهاو، یوره دعا ۶۹:۵:۱۶ با این حال، رسم یهودیان یمنی از سعادیا گائون پیروی می‌کند که مقرر داشته گوشت هنگام نمک‌پاشی نباید از نیم «روتال» (یعنی حدوداً ۲۱۶ گرم) بزرگ‌تر باشد. برخی از این ظروف، بسته به جنس مواد سازنده‌شان، می‌توانند با فرو بردن در آب جوش یا بهره‌گیری از مشعل دوباره برای تهیه غذای کوشر مناسب شوند. افزون بر این، برخی گروه‌ها محدودیت‌های غذایی گوناگونی را در پسح رعایت می‌کنند که فراتر از قوانین است؛ مانند نخوردن , یا سیر. محصولات سرزمین اسرائیل قوانین توراتی همچنین بر بهره‌گیری از محصولات کشاورزی نظارت دارند؛ از جمله در زمینه عشریه‌گیری، زمان مجاز برای خوردن یا برداشت محصول و آنچه باید انجام شود تا محصولات برای مصرف انسان مناسب گردند. برای محصولات کشت‌شده در سرزمین اسرائیل، نسخه‌ای اصلاح‌شده از باید اعمال شود که دربرمی‌گیرد: , , و (محصول عشریه‌نداده را می‌نامند)؛ میوه سه سال نخست رشد یا کاشت مجدد یک درخت به‌عنوان برای خوردن یا هر کاربرد دیگری ممنوع است؛ محصول کشت‌شده در سرزمین اسرائیل در سال هفتم دارای می‌شود و در صورت عدم مدیریت دقیق، به‌عنوان نقض شمیتا (سال شبات) ممنوع است. برای نمونه، بسیاری بر این باورند که حکم ممنوعیت خوردن (غله نو) پیش از شانزدهم ماه نیسان در خارج از سرزمین اسرائیل اعمال نمی‌شود. خوراکی‌هایی مانند دانه‌ها، آجیل و سبزیجات باید بررسی شوند تا از خوردن حشرات پرهیز شود. هرچند گیاهان و مواد معدنی تقریباً همیشه کوشر به‌شمار می‌روند، رستوران‌های گیاه‌خواری و تولیدکنندگان خوراک‌های گیاهی ملزم هستند گواهینامه دریافت کنند که یک سازمان خاخامی محصولاتشان را به‌عنوان کوشر تأیید کرده‌است؛ زیرا معمولاً گواهی می‌دهد که سبزیجات مشخصی از نظر آلودگی به حشرات بررسی شده‌اند و گام‌هایی برای اطمینان از رعایت الزامات در پخت‌وپز برداشته شده‌است. روش درست بازرسی و پاک‌سازی بسته به گونه گیاه، شرایط رشد و دیدگاه خاخام‌های مختلف متفاوت است. محصولات هیدروپونیک ملاحظات کوشری بیشتری پدیدمی‌آورند، به‌ویژه در تعیین دعای درست پیش از خوردن. ماهی در این دسته جای می‌گیرد، همان‌طور که هر غذایی که از حیوانات به دست نیامده باشد. قانون یهودی به‌طور کلی ایجاب می‌کند که پاره‌وه باشد؛ یعنی با فرآورده‌های گوشتی یا لبنی ورز داده نشود و بر روی تجهیزات گوشتی یا لبنی تهیه نشود. رویه‌هایی دارد که از طریق آن‌ها می‌توان تجهیزات را از کاربرد پیشین غیرکوشر یا گوشتی/لبنی پاکیزه کرد. برای نمونه، تجهیزات تولید لبنیات را می‌توان به اندازه کافی پاکیزه کرد که خاخام‌ها به فرآورده‌های تهیه‌شده با آن مقام پاره‌وه ببخشند؛ اما کسی که به لبنیات حساسیت شدید آلرژیک دارد ممکن است همچنان به باقی‌مانده‌های لبنی واکنش نشان دهد. به همین دلیل است که برخی فرآورده‌هایی که به‌طور قانونی پاره‌وه هستند، هشدار «شیر» روی آن‌ها درج می‌شود. کانابیس برای کانابیس کشت‌شده در اسرائیل، گیاهان باید را رعایت کنند، اما این قانون برای کانابیس از سایر مناطق اعمال نمی‌شود. تنباکو هرچند یک فراورده خوراکی نیست، برخی از انواع آن دارای گواهی کوشر سالانه برای عید هستند. این گواهی سالانه به این معناست که تنباکو برای دوره پسح — که در آن محدودیت‌های متفاوتی اعمال می‌شود — نیز تأیید شده‌است. برای نمونه، ممکن است تنباکو با برخی دانه‌های که در دوران پسح به‌طور کامل ممنوع هستند در تماس قرار گرفته باشد و این گواهی تضمینی است که تنباکو از این نوع آلودگی پاک است. در اسرائیل، این گواهی از سوی گروه خاخامی خصوصی بیت یوسف صادر می‌شود، اما ریاست خاخامیت اسرائیل با صدور هرگونه گواهی از سوی خاخام‌ها برای تنباکو مخالفت کرده‌است و دلیل آن را خطرات بهداشتی ناشی از مصرف دخانیات اعلام نموده‌است. غذاهای دستکاری‌شده ژنتیکی با ظهور مهندسی ژنتیک، پژوهشگران دانشگاهی و دینی دیدگاه‌های متفاوتی دارند دربارهٔ اینکه آیا این‌گونه‌های نوین غذایی کوشر به‌شمار می‌آیند یا خیر. نخستین که سازمان غذا و دارو (FDA) برای مصرف انسان تأیید کرد، است و در حالی که آزادماهی معمولاً غذایی مجاز و کوشر است، این موجود دستکاری‌شده حاوی ژنی از یک موجود ناکوشر می‌باشد. در سال ۲۰۱۵ میلادی (۱۳۹۴ خورشیدی)، کمیته قوانین یهودی و استانداردهای مجمع خاخام‌ها سندی دربارهٔ موجودات دستکاری‌شده ژنتیکی منتشر کرد که در آن اعلام شد: تغییر توالی‌های ژنی از طریق وارد کردن DNA بیگانه به منظور انتقال قابلیتی خاص به موجود جدید مجاز است؛ نباید گونه‌های کاملاً نوین به‌عمد پدیدآورد؛ و پیامدهای بهداشتی غذاهای دستکاری‌شده ژنتیکی باید به‌صورت موردی بررسی شوند.Nevins, Rabbi David S. برخی استدلال می‌کنند که این آمیختن گونه‌ها با آموزه‌های تلمود در تضاد است و از این رو با قانون یهودی مغایرت دارد و ناکوشر است. دیگران استدلال می‌کنند که قانون «یک در شصت» اهمیت دارد و از آنجا که ژن بیگانه کمتر از یک‌شصتم حجم جانور را تشکیل می‌دهد، آزادماهی دستکاری‌شده کوشر است. نظارت و بازاریابی هَشگاخا برخی غذاها باید به‌طور کامل یا جزئی توسط یهودیان تهیه شوند. چنین مواد «پنهان» ممکن است شامل روان‌سازها و طعم‌دهنده‌ها و دیگر افزودنی‌ها باشند؛ در برخی موارد، مانند کاربرد طعم‌دهنده‌های «طبیعی»، این مواد بیشتر احتمال دارد از مواد غیرکوشر مشتق شده باشند. افزون بر این، برخی محصولات مانند ماهی نرخ بالایی از دارند که ممکن است به فروش ماهی غیرکوشر در بسته‌بندی با برچسب گونه‌ای از ماهی کوشر بیانجامد. | ## بخش 3: کوشر | تولیدکنندگان مواد غذایی و افزودنی‌های غذایی می‌توانند با مراجع دینی یهودی تماس بگیرند تا محصولاتشان گواهی کوشر دریافت کند؛ این فرایند شامل بازدید یک خاخام یا کمیته‌ای از یک سازمان خاخامی از تأسیسات تولیدی برای بررسی روش‌های تولید و محتویات است و در صورت کافی بودن کوشر بودن، گواهینامه صادر می‌شود. به دلیل تفاوت در استانداردهای کوشر میان سازمان‌های مختلف، هشگشریم برخی مراجع یهودی گاهی از سوی مراجع یهودی دیگر نامعتبر دانسته می‌شود. نشانه‌های تأییدیه خاخام‌ها و سازمان‌های مختلف بسیار زیادند و فهرست کردن همه آن‌ها ممکن نیست؛ اما یکی از پرکاربردترین‌ها در ایالات متحده آمریکا نشانه است که از حرف U در داخل دایره («O-U») استفاده می‌کند که نماد اختصاری «اتحادیه ارتدکس» است. در بریتانیا، نمادهای پرکاربرد شامل لوگوی «KLBD» متعلق به و لوگوی «MK» متعلق به بت‌دین منچستر هستند. گاهی حرف K به‌تنهایی به‌عنوان نماد کوشر بهره گرفته می‌شود؛ اما از آنجا که بسیاری از کشورها ثبت حروف را به‌عنوان نماد بازرگانی (روشی که سایر نمادها از طریق آن در برابر سوءاستفاده محافظت می‌شوند) مجاز نمی‌دانند، این نماد تنها ادعای شرکت مبنی بر کوشر بودن محصول را نشان می‌دهد. مجموعه مرکز یهودی اوشویتس بسیاری از نمادهای گواهینامه با حروف یا کلمات اضافی همراه‌اند تا دسته‌بندی محصول را طبق قانون یهودی مشخص کنند؛ این دسته‌بندی ممکن است با طبقه‌بندی‌های حقوقی در تعارض باشد، به‌ویژه در مورد غذایی که قانون یهودی آن را «لبنی» می‌داند اما طبقه‌بندی قانونی آن را لبنی نمی‌شناسد. D: لبنی DE: تجهیزات لبنی M: گوشت، شامل ماکیان Pareve: غذایی که نه گوشتی است و نه لبنی Fish: ماهی P: مرتبط با پسح (P برای Pareve به‌کار نمی‌رود) در بسیاری از موارد نظارت مستمر لازم است؛ زیرا به‌دلایلی مانند تغییر در فرآیندهای تولید، محصولاتی که روزگاری کوشر بودند ممکن است کوشر بودن خود را از دست بدهند. برای نمونه، ممکن است یک روان‌ساز کوشر با روان‌سازی حاوی پیه جایگزین شود که بسیاری از مراجع خاخامی آن را غیرکوشر می‌دانند. چنین تغییراتی اغلب با خاخام یا سازمان ناظر هماهنگ می‌شوند تا بسته‌بندی‌های جدید هیچ هشگشر یا گواهی کوشری را نشان ندهند. در برخی موارد، با این حال، موجودی‌های از پیش چاپ‌شده برچسب‌های حاوی هشگشر ممکن است روی محصول غیرکوشر ادامه یابند. یک شبکه فعال در جامعه یهودی دربارهٔ محصولاتی که مشکوک هستند و نیز محصولاتی که کوشر شده‌اند اما برچسب‌هایشان هنوز هشگشر را نشان نمی‌دهند بحث می‌کند. محصولات دارای برچسب محصولات غیرکوشری هستند که ویژگی‌هایی از غذاهای کوشر دارند، مانند سوسیس‌های تماماً گوشت گاو، یا محصولاتی که به شیوه‌ای سازگار با رویه‌های اشکنازی طعم‌دهی یا تهیه شده‌اند، مانند خیارشور شوید. در سال ۱۹۱۱ شرکت پروکتر اند گمبل نخستین شرکتی شد که یکی از محصولات خود به نام Crisco را به‌عنوان کوشر تبلیغ کرد. در دو دهه بعد، شرکت‌هایی مانند ، ، و رشد کردند و فضای بیشتری به بازار کوشر دادند. در دهه ۱۹۶۰، شرکت با شعار «ما به مرجعیتی بالاتر پاسخ می‌دهیم» کمپینی برای جلب توجه یهودیان و غیریهودیان راه انداخت. مِناخم لوبینسکی، بنیانگذار نمایشگاه تجاری ، تعداد مصرف‌کنندگان کوشر را تا ۱۴ میلیون نفر و فروش محصولات کوشر در ایالات متحده را تا ۴۰ میلیارد دلار برآورد می‌کند. در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی)، نیروهای دفاعی اسرائیل تصمیم گرفتند به ناظران زن کوشر اجازه دهند در آشپزخانه‌های پایگاه‌های نظامی کار کنند و نخستین بازرسان زن کوشر در اسرائیل تأیید صلاحیت شدند. کاربرد حقوقی قوانین استانداردهای تبلیغاتی در بسیاری از حوزه‌های قضایی استفاده از واژه کوشر در برچسب محصولات را ممنوع می‌کند مگر اینکه تولیدکننده بتواند نشان دهد که محصول با قوانین غذایی یهودی سازگار است؛ با این حال، تعاریف حقوقی مختلف برای انطباق با قوانین غذایی یهودی در حوزه‌های قضایی مختلف متفاوتند. برای نمونه، در برخی مناطق قانون ممکن است الزام کند که یک خاخام کوشر بودن را تأیید کند، در برخی دیگر قواعد کوشر به‌طور کامل در قانون تعریف شده‌اند و در برخی دیگر کافی است که تولیدکننده تنها باور داشته باشد که محصول با مقررات غذایی یهودی سازگار است. در موارد متعددی، قوانینی که استفاده از واژه «کوشر» را محدود می‌کردند بعداً به‌عنوان دخالت غیرقانونی در امور دینی تشخیص داده شدند. هزینه‌ها در ایالات متحده، هزینه گواهینامه برای اقلام تولید انبوه معمولاً بسیار ناچیز است و معمولاً بیش از آن از مزایای دریافت گواهینامه جبران می‌شود. در سال ۱۹۷۵ روزنامه نیویورک تایمز هزینه هر قلم برای دریافت گواهینامه کوشر را برای یک محصول غذایی منجمد شرکت ۵/۶ میلیونیم سِنت (۰٫۰۰۰۰۰۰۰۶۵ دلار) به‌ازای هر قلم برآورد کرد. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۵ شرکت ، اکثر آژانس‌های گواهینامه ملی ایالات متحده غیرانتفاعی هستند و تنها برای نظارت و کار میدانی هزینه دریافت می‌کنند و ناظر میدانی «معمولاً در ازای هر بازدید کمتر از یک مکانیک خودرو در هر ساعت درآمد دارد». دریافت گواهینامه معمولاً با گشودن بازارهای بیشتر برای یهودیانی که کوشر نگه می‌دارند، مسلمانانی که حلال رعایت می‌کنند، ادونتیست‌های روز هفتم که قوانین اصلی رژیم غذایی کوشر را رعایت می‌کنند، گیاه‌خواران، وگان‌ها و افراد دارای عدم تحمل لاکتوز که می‌خواهند از فراورده‌های لبنی اجتناب کنند (محصولاتی که به‌طور معتبر به‌عنوان پارِوه تأیید شده‌اند این معیار را برآورده می‌کنند)، درآمد را افزایش می‌دهد. اتحادیه ارتدکس، یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های کوشر در ایالات متحده، ادعا می‌کند که «هنگامی که یک محصول کوشر در کنار یک برند رقیب غیرکوشر قرار می‌گیرد، ۲۰ درصد بهتر عمل می‌کند». در برخی جوامع یهودی اروپایی، نظارت کوشر بر گوشت شامل «مالیاتی» است که برای تأمین هزینه آموزش یهودی در جامعه بهره می‌گیرد و این موضوع قیمت گوشت کوشر را فراتر از آنچه هزینه نظارت به‌تنهایی ایجاب می‌کند بالا می‌برد. جامعه و فرهنگ پایبندی بسیاری از یهودیان به‌طور جزئی به پایبندند؛ برای نمونه از گوشت خوک یا صدف‌داران پرهیز می‌کنند یا شیر را با گوشت نمی‌آشامند. در سال ۲۰۱۲، یک تحلیل از بازار مواد غذایی تخصصی در آمریکای شمالی برآورد کرد که تنها ۱۵٪ از مصرف‌کنندگان کوشر یهودی هستند. مسلمانان هنگامی که گوشت حلال در دسترس نیست، به‌طور منظم از گوشت کوشر بهره می‌گیرند. مسلمانان، هندوها و افراد دارای حساسیت به لبنیات اغلب برچسب «کوشر-پاره‌وه» را به‌عنوان تضمینی می‌دانند که یک فرآورده هیچ ماده‌ای از منشأ حیوانی، از جمله شیر و مشتقات آن، ندارد. با این حال چون فرآورده‌های «کوشر-پاره‌وه» ممکن است حاوی عسل، تخم‌مرغ یا ماهی باشند، وگان‌ها نمی‌توانند به این گواهینامه اتکا کنند. حدود یک‌ششم یهودیان آمریکا یا ۰٫۳٪ از کل جمعیت آمریکا به‌طور کامل قوانین کوشر را رعایت می‌کنند و بسیاری دیگر همه قوانین را به دقت دنبال نمی‌کنند اما از برخی خوردنی‌های ممنوع، به‌ویژه گوشت خوک، پرهیز دارند. کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم، که یک فرقه مسیحی است، پیامی بهداشتی را می‌آموزد که پیروی از قوانین غذایی کوشر را می‌طلبد. پژوهش‌هایی که در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۲۰ انجام شدند نشان دادند که ۲۲٪ از یهودیان دین‌دار آمریکایی ادعا می‌کنند که در خانه‌هایشان قوانین کوشر را رعایت می‌کنند. مصرف گوشت خوک به‌ویژه تابوی بزرگ‌تری نسبت به دیگر رفتارهای غیرکوشر در میان یهودیان به نظر می‌رسد؛ ۴۱٪ ادعا می‌کنند که دست‌کم از خوردن گوشت خوک پرهیز می‌کنند. یهودیان آمریکایی در مقایسه با یهودیان اسرائیلی به‌طور کلی پایبندی کمتری به قوانین کوشر دارند. تقریباً سه برابر بیشتر یهودیان اسرائیلی گزارش دادند که به رعایت کوشر در خانه‌هایشان متعهدند و ۸۴٪ از آنان گوشت خوک نمی‌خورند. تفاوت‌ها در عملکرد «کوشر-استایل» (سبک کوشر) دامنه‌ای از تنوع در پایبندی به را ممکن می‌سازد که بازتاب‌دهنده روش‌های گوناگون در درون جامعه یهودی است. برای برخی، سبک کوشر به معنای پرهیز از حیوانات غیرکوشر مانند خوک و صدف‌داران و دوری از آمیختن گوشت و لبنیات در وعده‌های غذایی است. این افراد ممکن است گوشت حیواناتی را بخورند که کوشر هستند اما لزوماً طبق استانداردهای ذبح نشده‌اند. مفهوم «سبک کوشر» به افراد و جوامعی خدمت می‌کند که میان پایبندی دینی سختگیرانه و هویت فرهنگی با سنت‌های آشپزی یهودی در حال گذرند. هاسیا داینر، استاد تاریخ یهودیان آمریکا در دانشگاه نیویورک، پیشنهاد می‌کند که «سبک کوشر» نمایانگر یک میانه‌روی میان سنت و همگون‌سازی است و هویت یهودی را از طریق غذا بدون پایبندی سختگیرانه به فراهم می‌آورد. این رویه انعطاف‌پذیر در دهه ۱۹۲۰ میلادی در میان یهودیانی پدیدار شد که در حال جذب شدن در جامعه آمریکایی بودند و پیوند با میراثشان را بدون رعایت کامل قوانین غذایی می‌جستند. این اصطلاح گسترده‌است و غذاهایی را دربرمی‌گیرد که می‌توانند کوشر باشند، مانند سوپ مرغ با رشته‌فرنگی یا وعده‌های پاره‌وه (نه گوشت نه لبنیات)، حتی اگر با معیارهای هلاخایی مطابقت نداشته باشند. داینر اشاره می‌کند که این اصطلاح «متناقض‌نما» است و وهمی از می‌آفریند که در آن تأکید اصلی بر سبکی از آشپزی است نه بر انطباق با قوانین غذایی دینی. با گذشت زمان، مفهوم «سبک کوشر» تکامل یافته و گسترش پیدا کرده‌است و دگرگونی‌های درون جوامع یهودی و جامعه گسترده‌تر را بازتاب می‌دهد. در عملکرد معاصر، «سبک کوشر» اغلب در رویدادها و گردهمایی‌های اجتماعی دیده می‌شود، جایی که وعده‌های غذایی ممکن است برخی اقلام غیرکوشر را کنار بگذارند اما به‌طور سختگیرانه از پیروی نکنند. تعریف دقیق آن ممکن است میان جوامع و افراد متفاوت باشد و نشان‌دهنده تفسیرها و روش‌های گوناگون مرتبط با قوانین غذایی یهودی است. این اصطلاح همچنین به فرآورده‌هایی مربوط می‌شود که به‌عنوان «سبک کوشر» به بازار عرضه می‌شوند و برخی مناطق را واداشته تا قانون‌گذاری‌هایی برای روشن کردن برچسب‌گذاری و جلوگیری از سوءتفاهم مصرف‌کنندگان تدوین کنند. برای نمونه، ترشی‌های سبک کوشر ممکن است بدون گواهینامه یا نظارت کوشر تولید شوند اما با سنت آشپزی یهودی پیوند دارند. در عبری نوین این واژه عموماً به اشاره دارد اما گاهی به معنای «درست» نیز به‌کار می‌رود. در زبان انگلیسی عامیانه، اغلب به معنای «مشروع»، «قابل قبول»، «مجاز»، «اصیل» یا «معتبر» است. نمک کوشر گاهی کوشر به‌عنوان مخفف کوشرینگ (کوشر کردن) به‌کار می‌رود، یعنی فرایند کوشر کردن چیزی؛ برای نمونه، نوعی نمک با بلورهای نامنظم است که به‌ویژه برای آماده‌سازی گوشت طبق قوانین مناسب است، زیرا سطح بیشتر بلورها خون را مؤثرتر جذب می‌کند. گاهی اصطلاح «نمک کوشر درشت» برای نمکی به‌کار می‌رود که هم سبک کوشر است و هم گواهی‌شده کوشر. اصطلاح «نمک کوشر ریز» نیز گاهی برای نمکی به‌کار می‌رود که گواهی‌شده کوشر است اما سبک کوشر نیست. ترشی‌ها کوشر می‌تواند به‌عنوان مترادف «سنت یهودی» به‌کار رود؛ برای نمونه، ترشی خیار «کوشر-دیل» صرفاً ترشی‌ای است که به روش سنتی ترشی‌سازان یهودی نیویورک تهیه می‌شود؛ با افزودن سخاوتمندانه سیر به آب‌نمک، و لزوماً مطابق با قوانین سنتی غذایی یهودی نیست. درجه‌بندی سختگیری مهادرین مهادرین اصطلاحی است که بیشتر به معنای قواعد سختگیرانه‌تر یا پیشرفته‌تر کوشر به کار می‌رود. بادتز بادتز سرواژه عبری بیت‌دین تصدک است و به‌عنوان نام سازمان‌هایی به کار می‌رود که بر تولید مواد غذایی کوشر نظارت می‌کنند. این سازمان‌ها معمولاً تنها محصولات در سطح مهادرین را تأیید می‌کنند، اما تنها نهادهای متخصص در اعمال قواعد سختگیرانه‌تر مهادرین نیستند، چراکه آژانس‌های غیربادتز نیز چنین کاری انجام می‌دهند. در سورینام، گروه‌های معینی از مردم از دیرباز به باور به تریف پایبند بوده‌اند، به‌ویژه در میان مردمان دارای‌تبار آفریقایی. بهره‌گیری از برخی خوراک‌ها ممنوع است، چرا که اعتقاد بر این است که می‌تواند بیماری‌های سختی، به‌ویژه جذام، را پدیدآورد. این ممنوعیت‌ها می‌توانند به‌صورت فردی متفاوت باشند، اما پیوندی ناگسستنی با شرایط خانوادگی دارند. اهمیت فراوانی به تریف داده می‌شود؛ اگر فرزندی تریف پدرش را رعایت کند و با این حال دچار بیماری پوستی شود، این به‌عنوان نشانه‌ای قوی تلقی می‌شود که آن کودک از مرد دیگری است. سرانجام، تریف را می‌توان در مراحل بعدی زندگی نیز از راه پوشیدن طلسم‌های خاصی که فرد را وادار به پرهیز از خوردن برخی غذاها می‌کنند، به دست آورد. این واژه برگرفته از زبان عبری است و از راه تأثیر یهودیان سفاردی که در سده هفدهم میلادی به سورینام آمدند، وارد این زبان شده‌است. همین منبع، ریشه واژه در اسرانان تونگو به معنای «پاک از نظر مذهبی، کوشر» نیز هست. | ## جمع‌بندی | کاربردهای دیگر اگرچه واژهٔ کوشر بیشتر به خوراک مربوط می‌شود، گاه در زمینه‌های دیگری نیز به کار می‌رود.