موضوع مقاله: شکل (واحد پول یا وزن) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شکل (واحد پول یا وزن) | مقدمه: شِکِل ابتدا یک واحد وزنی بود که ارزش آن در طول زمان و بسته به مرجع صادرکننده تغییر می‌کرد. | ## بخش 1: شکل (واحد پول یا وزن) | این واحد همچنین در باستانی‌ترین دوران‌های صور، کارتاژ، و یهودیه حشمونیایی استفاده می‌شد. استفاده از این واژه نخستین‌بار در حدود 2150 قبل از میلاد در دوران سلطنت نارام‌سین از اکد ثبت شده است و بعداً در حدود 1700 قبل از میلاد در قانون حمورابی دیده می‌شود. بازتاب عبری این ریشه "šql" در کلمات عبری برای "وزن کردن" (شاقل)، "وزن" (مِشْقَل) و "ملاحظه" (شِقُل) یافت می‌شود. این ریشه با ریشه آرامی "tql" و ریشه عربی "ṯql" (ث ق ل، در کلماتی مانند "ثِقال" به معنی "وزن"، "ثَقِیل" به معنی "سنگین" یا "مِثْقَال" که واحد وزن است) هم‌خانواده است. نوشتار مشهور بر دیوار در کتاب دانیال استفاده رمزی از این کلمه به آرامی دارد: "مِنِی، مِنِی، تِقِلْ، وْفارْسِن". واژه "شِکِل" از طریق کتاب مقدس عبری وارد زبان انگلیسی شده است، جایی که نخستین بار در سفر پیدایش 23 به کار رفته است. واژه "شِکِل" به عنوان یک واحد وزن به کار رفته است، حدود 9.6 یا 9.8 گرم (0.31 یا 0.32 اونس تروی)، که در اروپا در دوره برنز برای وزن‌های تعادلی و قطعات برنزی که ممکن است به عنوان پول استفاده می‌شدند، مورد استفاده قرار می‌گرفت. تاریخچه اولین شِکِل‌ها به عنوان یک واحد وزن به کار می‌رفتند، مشابه دیگر واحدها مانند گرم و اونس تروی که قبل از ظهور سکه‌ها برای تجارت استفاده می‌شدند. موآب‌ها، ادومی‌ها و فنیقی‌ها از شِکِل استفاده می‌کردند، هرچند که سکه‌زنی به‌طور جدی دیر توسعه یافت. سکه‌ها استفاده می‌شدند و ممکن است توسط بازرگانان آناتولیایی اولیه اختراع شده باشند که برای جلوگیری از وزن کردن هر بار، علامت‌های خود را بر روی سکه‌ها حک می‌کردند. | ## بخش 2: شکل (واحد پول یا وزن) | هرودوت بیان می‌کند که اولین سکه‌ها توسط کروئسوس، پادشاه لیدیا صادر شد، که به سکه طلای داریک (ارزش آن 20 سیگلو یا شِکِل بود) گسترش یافت، که توسط امپراتوری هخامنشی و سکه‌های نقره‌ای آتنی (اوبول و دراخما) صادر می‌شدند. وقتی که برای پرداخت دستمزد کارگران استفاده می‌شد، دستمزدهای ثبت‌شده در دنیای باستان دامنه وسیعی داشتند. قانون حمورابی (حدود 1800 قبل از میلاد) ارزش کارگری بدون مهارت را تقریباً ده شِکِل در سال کاری تعیین کرده است، که در قانون اسرائیلی با مقایسه تورات 15:18 با خروجی 21:32 تأیید می‌شود.Botterweck, G. 132 بعدها، در امپراتوری هخامنشی (539–333 قبل از میلاد) سوابقی وجود دارد که محدوده‌های آن از حداقل دو شِکِل در ماه برای کارگر بدون مهارت، تا حداکثر هفت تا ده شِکِل در ماه در برخی سوابق متغیر است. ضرب سکه‌های نقره‌ای یک شِقِل با وزن 14.32 گرم، که همچنین به آن‌ها تترادرخم گفته می‌شود، نخستین‌بار در شهرهای اشکلون، اشدود و غزه، سه شهر از پنج‌گانه شهرهای کنعان تحت حاکمیت هخامنشیان، ضرب شد.[12] یک چهارم شِقِل فنیقی (یا ربع شِقِل، که "ربع" به معنی "ربع" در زبان‌های سامی است) با وزن 3.58 گرم، که همچنین به آن دراخما گفته می‌شود، نیز ضرب شد. واحدهای کوچکتر شامل m'h (1/24 شِقِل به وزن 0.60 گرم، که همچنین به آن ابول گفته می‌شود) و نیم m'h (1/48 شِقِل به وزن 0.30 گرم، که همچنین به آن هِمی‌ابول گفته می‌شود) بودند. سرزمین اسرائیل سفر خروج 30:24 اشاره می‌کند که مقادیر مواد لازم برای روغن مقدس تدهین باید با استفاده از شِکِل معبد محاسبه می‌شد (همچنین نگاه کنید به خروج 38:24–26، و به طور مشابه در اعداد 3:47 برای پرداخت فدیه 273 پسر اولNumbers 3:40–51 و در اعداد 7:12–88 برای قربانی‌های سران قبیله‌های اسرائیل)، که نشان می‌دهد ممکن است مقادیر دیگری از شِکِل در استفاده بوده‌اند، یا دست‌کم مقامات معبد استانداردی برای شِکِل مورد استفاده برای مقاصد معبد تعیین کرده بودند. بر اساس قانون لاویان، هرگاه سرشماری از اسرائیلی‌ها انجام می‌شد، هر فردی که شمارش می‌شد باید نیم شِکِل برای کفاره خود پرداخت می‌کرد (خروج 30:11–16). تِقِل آرامی، مشابه شِکِل عبری، که در جشن بِلشَصَر طبق کتاب دانیال استفاده شده و به عنوان سکه‌ای وزن شده تعریف شده است، ریشه مشترکی با واژه شِکِل دارد و حتی ممکن است به استفاده اصلی آن به عنوان یک واحد وزن اشاره داشته باشد. مالیات نیم شکل دوره معبد دوم اورشلیم در دوره معبد دوم اورشلیم، رایج بود که یهودیان هر سال نیم شِکِل را به خزانه معبد اهدا کنند، برای نگهداری و تعمیرات محوطه معبد، همان‌طور که برای خرید قربانی‌های حیوانی عمومی نیز استفاده می‌شد. | ## بخش 3: شکل (واحد پول یا وزن) | 9, § 1) کاوش‌های باستان‌شناسی که بین سال‌های 1999 تا 2001 در حُربات عِثری در اسرائیل توسط بواز زیسو و امیر گنور از سازمان آثار باستانی اسرائیل (IAA) انجام شد، یافته‌های مهمی به دست آورد که ارزشمندترین آن‌ها یک سکه نیم شِکِل ضرب‌شده در قرن دوم میلادی است، که بر روی آن کلمات "نیم شِکِل" به خط عبری پالیو (عبری: חצי השקל) حک شده است. روی سکه: نمای پیش‌روی معبد یهودی با ستاره در حال برخاستن، احاطه شده با کلمه "شمعون". جنگ های یهودیان-رومیان سکه‌های نخستین شورش یهودیان از سال 66 تا 70 میلادی در جریان جنگ یهودیان-رومیان اول صادر شدند به عنوان روشی برای تأکید بر استقلال یهودا از حکومت روم و جایگزینی شِکِل صور که تصویر یک خدای بیگانه بر آن حک شده بود و قبلاً برای پرداخت مالیات معبد ضرب می‌شد. شِکِل شمعون بارکوخبا از سال 132 تا 135 میلادی در جریان قیام بار کوخبا به دلایل مشابهی صادر شد. کارتاژ شِکِل فنیقی یا کارتاژی معمولاً حدود 7.2 گرم نقره و 7.5 گرم طلا داشت (که نشان‌دهنده نرخ تبدیل 12:1 است). این سکه با پرداخت ارتش‌های مزدور کارتاژ مرتبط بود و در طول هر یک از جنگ‌های پونیک به‌طور مکرر ارزش آن کاهش یافت. با این حال، مقدار و کیفیت این ارز به دلیل گسترش امپراتوری کارتاژ به اسپانیا تحت حکومت دودمان بارکید پیش از جنگ پونیک دوم و بازیابی آن تحت رهبری هانیبال پیش از جنگ پونیک سوم افزایش یافت. در طول این مدت، استفاده از سکه در شمال آفریقا برای کارتاژ معمول‌تر بود که یا از سکه برنزی استفاده می‌کردند یا اصلاً سکه‌ای وجود نداشت، مگر در مواردی که ارتش‌های مزدور پرداخت می‌شدند و بیشتر سکه‌ها در ایبریا، ساردنیا و سیسیل در گردش بودند. به دلیل خلوص نسبی نقره‌اش، این سکه تبدیل به وسیله ترجیحی پرداخت مالیات معبد در اورشلیم شد. در عهد جدید، "30 سکه نقره" که توسط سران کاهنان به یهودا اسکاریوت برای خیانت به عیسی پرداخت شد، ممکن است اشاره به شِکِل‌های صور باشد.(1958). | ## جمع‌بندی | هر دو شِکِل اسرائیلی تنها واحدهای ارز فیات هستند و هیچ ارتباطی با وزن فلزات گرانبها ندارند.