موضوع مقاله: وودستاک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وودستاک | مقدمه: بتهل در بخش سالیوان، در ۶۹ کیلومتری جنوب غربی شهر ووداستاکِ نیویورک و در مرز بخش اویستر قرار دارد. | ## بخش 1: وودستاک | با وجود بارش‌های پراکنده در آخر هفته، ۳۲ اجرا در فضای آزاد برای ۴۰۰۰۰۰ تماشاچی روی صحنه رفت. این رویداد در فیلم مستند ووداستاک ساختهٔ ۱۹۷۰ به همراه آلبوم موسیقی متن آن و آهنگ «وودستاک» توسط جونی میچل در مدح این رویداد به تصویر کشیده شده‌است. لنگ در حیطهٔ برگزاری تجربه داشت و پیش از آن بزرگ‌ترین فستیوال ساحل شرقی را در آن زمان با نام فستیوال پاپ میامی به مدت دو روز سازمان‌دهی کرده بود که تقریباً ۱۰۰۰۰۰ نفر در آن شرکت کرده بودند. روبرتز و روزنمن آگهی زیر را در نیویورک تایمز و وال‌استریت ژورنال با نام شرکت چلنج اینترنشنال منتشر کردند: «نیروی جوان با سرمایهٔ نامحدود در جستجوی فرصت‌های سرمایه‌گذاری جذاب و قانونی و پیشنهادهای تجاری»Spitz, Robert Stephen (1979). لنگ و کورنفیلد آگهی را دیدند و این چهار مرد برای بررسی و امکان‌سنجی ایجاد یک استودیوی ضبط در ووداستاک جلسه‌ای گذاشتند که در آن، این ایده به برگزاری یک فستیوال موسیقی و هنر در فضای آزاد تغییر پیدا کرد. این ایده در همان ابتدا نیز ابعاد کوچکی داشت و شامل دعوت از خواننده‌هایی که در منطقهٔ ووداستاک زندگی می‌کردند (از جمله باب دیلن و The Band) می‌شد. مسئله از دیدگاه هر یک از این چهار نفر متفاوت بود: روبرتز مرد منظمی بود و می‌دانست برای این که رویداد موفقیت‌آمیز باشد به چه چیزهایی نیاز است، در حالی که لنگ معتقد بود ووداستاک راهی جدید و راحت برای پیوند دادن مردان تجارت به یکدیگر است. تردیدهایی نیز در مورد رویداد وجود داشت از جمله این که رابرتز می‌خواست ضررهایی که کرده بود را جمع کند، پریز را بکشد و پول بیشتری را به پروژه تزریق نکند. ووداستاک قرار بود یک مشارکت سودآور باشد و نام حرفه‌ای آن «پیمانکاری ووداستاک» بود. بعد از این که معلوم شد این رویداد توجه صدها هزار تن تماشاچی بیشتر از آنچه برگزارکنندگان انتظار آن را داشتند به خود جلب کرده‌است، به یک «کنسرت رایگان» تبدیل شد. بلیت کنسرت سه روزه ۱۸ دلار در صورت پیش خرید و ۲۴ دلار جلوی درب (معادل ۱۳۰ دلار و ۱۵۰ دلار در سال ۲۰۱۳) قیمت داشت. فروش بلیت تنها در فروشگاه‌های موسیقی منطقهٔ نیویورک یا از طریق پست و ادارهٔ پست ایستگاه رادیوسیتی در میدتاون منهتن میسر بود. حدود ۱۸۶۰۰۰ بلیت پیش فروش شد و برگزارکنندگان انتظار حضور ۲۰۰۰۰ تماشاچی را داشتند. انتخاب مکان کنسرت در اصل قرار بود در پارک صنعتی میلز واقع در شهر وال کیل نیویورک به مساحت ۳۰۰ هکتار که در بهار ۱۹۶۹ توسط شرکای ووداستاک به قیمت ۱۰۰۰۰ دلار اجاره شده بود اجرا شود. در اوایل ژوئیه، شورای شهر قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن تجمعات بالای ۵۰۰۰ نفر نیاز به مجوز خواهند داشت. هرچند لنگ این گفته را انکار کرده و معتقد است تایبر او را به یک مشاور املاک معرفی کرد و مشاور املاک او را برای بازدید از مزرعهٔ یاسگور، بدون حضور تایبر برد. برگزارکنندگان بار دیگر به مسئولین شهر بتهل گفتند که انتظار حضور بیش از ۵۰۰۰۰ نفر را ندارند. فستیوال موسیقی هیپی‌های مکس را متوقف کنید.»، نمایندهٔ شهر بتهل و بازرس ساختمان شهر مجوزها را تأیید کردند؛ اما شورای شهر بتهل از تأیید قانونی آن‌ها سرباز زد. کنسرت آزاد تغییر دیرهنگام محل فستیوال، زمان زیادی برای آماده‌سازی به برگزارکنندگان آن نداد. در یک جلسه سه روز پیش از رویداد، برگزارکنندگان دو انتخاب را پیش روی خود می‌دیدند. | ## بخش 2: وودستاک | جمعیتی که بسیار زودتر و بیشتر از انتظار به مکان آمده بودند، تصمیم‌گیری را ساده کردند. فستیوال هجوم شرکت‌کنندگان به منطقهٔ روستایی محل برگزاری کنسرت در بتهل منجر به ایجاد ترافیک شدیدی شد. با سرازیر شدن هزاران نفر به منطقه، بتهل از ترس هرج و مرج، قوانینش را اجبار نکرد. در این حین، گزارش‌هایی از ایستگاه‌های رادیویی منهتن و اخباری که در تلویزیون در تفسیر ترافیک گسترده در منطقه بود بسیاری را از پیوستن به فستیوال منصرف کرد. آرلو گوتری آن طور که در فیلم هم آمده، اعلام کرد که اتوبان ایالتی نیویورک مسدود شده‌است. هیچ امکانات بهداشتی یا کمک‌های اولیه برای شرکت‌کنندگان ایجاد نشده بود؛ صدها هزار نفر با شرایط سخت بارندگی، کمبود غذا و مشکلات بهداشتی مواجه بودند. صبح یکشنبه ۱۷ اوت، فرماندار نیویورک نلسن راکفلر با جان رابرتز از برگزارکنندگان مراسم تماس گرفت و به او گفت که می‌خواهد ۱۰۰۰۰ نیروی جدید گارد ایالتی نیویورک را در فستیوال مستقر کند. در حین فستیوال، پرسنل نیروی هوایی منطقه‌ای Stewart در حفظ نظم و انتقال هوایی اجراکنندگان به داخل و بیرون مکان کنسرت یاری رساندند. به دلیل وقفه‌هایی که به خاطر باران در روز یکشنبه ایجاد شده بود، جیمی هنریکس ساعت ۸:۳۰ صبح دوشنبه به روی سن رفت. تماشاچیانی که در طول فستیوال تعدادشان به ۴۰۰۰۰۰ نفر می‌رسید، در این زمان به ۳۰۰۰۰ نفر کاهش یافته بود و اکثر آنان فقط مانده بودند تا بتوانند پیش از رفتن، هنریکس را ببینند. این آهنگ را که در فیلم ووداستاک ضبط شده‌است، می‌توان "بخشی از روح دههٔ شصت" خواند. هنریکس یک کاپشن پر سفید با پولک‌های آبی و یک روسری قرمز به تن دارد؛ شمایلی که به مثابه یکی نقاط تعیین‌کنندهٔ دههٔ ۶۰ معروف شده بود. با این که فستیوال با این حجم از شرکت‌کنندگان بسیار صلح‌آمیز بود، دو مورد مرگ در آن به ثبت رسید: یکی احتمالاً به دلیل اوردوز بر اثر مصرف هرویین و دیگری در حادثه‌ای که در آن یک تراکتور شخصی فردی را که در حوالی منطقه خوابیده بود، زیر گرفت. همچنین دو مورد تولد (یکی در ماشین گیرکرده در ترافیک و دیگری در بیمارستان پس از انتقال به وسیلهٔ هلی‌کوپتر) و چهار مورد زایمان ناموفق در این رویداد به ثبت رسید. شهادت‌های شفاهی در فیلم مؤید اوردوز و مرگ بر اثر زیرگرفتن و دست‌کم یک مورد تولد در حاشیهٔ بسیاری مشکلات تدارکاتی دیگر هستند. با این حال، ووداستاک در گرو امیدهای ایده‌آلیستی دههٔ ۱۹۶۰ بسیاری از شرکت‌کنندگان را راضی کرد. هم‌رنگی اجتماعی همراه با کیفیت موسیقی و تودهٔ عظیم مردمی با لباس‌های محلی، رفتارها و برخوردهایشان، از آن یک رویداد تاریخی در قرن بیرون کشید. پس از کنسرت، مکس یاسگور که رویداد در زمین او اتفاق افتاد، آن را پیروزی صلح و عشق نامید. او گفت که تقریباً نیم میلیون نفر با وجود امکان بلایای طبیعی، شورش، دزدی و فاجعه سه روز را با موسیقی و صلح سپری کردند. او می‌گوید: «اگر ما به آنان بپیوندیم می‌توانیم مشکلات لاینحل آمریکای امروز را به امیدی برای یک آیندهٔ روشن و صلح‌آمیزتر تبدیل کنیم…» صدا مهندسی صدا در کنسرت توسط مهندس صدا Bill Hanley انجام شد. | ## بخش 3: وودستاک | من ستون‌هایی از بلندگو روی تپه نصب کردم و ردیف‌هایی با ۱۶ بلندگو در یک حوزهٔ میدانی به سمت بالای تپه روی برج‌های ۲۱ متری سوار کردم. البته ۵۰۰۰۰۰ نفر آمدند.» هنرمندان اجراکننده ۳۲ اجرا در طول چهار روز برگزار شد: جمعه ۱۵ اوت – شنبه ۱۶ اوت هنرمند زمان توضیحات ریچی هیونز ساعت ۱۷ تا ۱۹ Swami Satchidananda ساعت ۱۹:۱۰ تا ۱۹:۲۰ سخنرانی آغازین فستیوال را انجام داد سوئیت‌واتر ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۰:۱۰ برت سامر ساعت ۲۰:۲۰ تا ۲۱:۱۵ تیم هاردین ساعت ۲۱:۲۰ تا ۲۱:۴۵ راوی شانکار ساعت ۲۲ تا ۲۲:۳۵ اجرا زیر باران ملانی ساعت ۲۲:۵۰ تا ۲۳:۲۰ آرلو گاتری ساعت ۲۳:۵۵ تا ۰۰:۲۵ جون بائز ساعت ۰۰:۵۵ تا ۲ در آن زمان ۶ ماهه باردار بود شنبه ۱۶ اوت - یکشنبه ۱۷ اوت هنرمند زمان توضیحاتکویل ساعت ۱۲:۱۵ تا ۱۲:۴۵ کانتری جو مک‌دانلد ساعت ۱۳ تا ۱۳:۳۰ جو بعد با [Country Joe] و [The Fish] اجرا می‌کندسانتانا ساعت ۱۴ تا ۱۴:۴۵ جان سباستین ساعت ۱۵:۳۰ تا ۱۵:۵۵ کافی هارتلی ساعت ۱۶:۴۵ تا ۱۷:۳۰ اینکردیبل استرینگ بند ساعت ۱۸ تا ۱۸:۳۰ کند هیت ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۰:۳۰ منتن ساعت ۲۱ تا ۲۲ گریت‌فول دد ساعت ۲۲:۳۰ تا ۰۰:۰۵ در هنگام اجرای Turn On Your Love Tonight اجرایشان به دلیل نقص فنی در آمپلی‌فایرها قطع شدکریدنس کلیرواتر ریوایول ساعت ۰۰:۳۰ تا ۱:۲۰ جنیس چاپلین با Kozmic Blues Band ساعت ۲ تا ۳ اسلای اند د فمیلی استون ساعت ۳:۳۰ تا ۴:۲۰ د هو ساعت ۵ تا ۶:۰۵ Abbie Hoffman اندکی منجر به ایجاد وقفه در آن شدجفرسن ایرپلین ساعت ۸ تا ۹:۴۰ یکشنبه ۱۷ اوت - دوشنبه ۱۸ اوت هنرمند زمان توضیحات جو کاکر و The Grease Band ساعت ۱۴ تا ۱۵:۲۵ بعد از اجرای جو کاکر، طوفان باعث اختلال چند ساعته در برنامه شدکانتری جو اند دفیش ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۰ اجرای دوم کانتری جو مکدونالدتن یرز افتر ساعت ۲۰:۱۵ تا ۲۱:۱۵ د بند ساعت ۲۲ تا ۲۲:۵۰ جانی وینتر و ادگار وینتر ساعت ۰۰:۰۰ تا ۱:۰۵ برادرش در سه تا از آهنگ‌ها شرکت داشته‌است. بلاد، سوئت اند تیرز ساعت ۱:۳۰ تا ۲:۳۰ کرازبی، استیلز، نش اند یانگ ساعت ۳ تا ۴ اجرای آکوستیک و الکترونیک. Neil Young از اجرای بخش اعظم آکوستیک صرفنظر کردد پال باترفیلد بلوز بند ساعت ۶ تا ۶:۴۵ شا نا نا ساعت ۷:۳۰ تا ۸ جیمی هندریکس ساعت ۹ تا ۱۱:۱۰ دعوت‌های ردشده و ارتباطات ازدست رفته - با باب دیلن که فستیوال در «حیاط پشتی» او برگزار می‌شد، هرگز به صورت جدی مذاکره نشد. در روز ۱۵ اوت، یعنی روز آغاز فستیوال ووداستاک باب دیلن سوار کشتی کوئین الیزابت ۲ شد که به مقصد انگلستان حرکت می‌کرد. دیلن از دست هیپی‌هایی که بیرون در خانه‌اش در نزدیکی ووداستاک تجمع کرده بودند به ستوه آمده بود. اول این که وقتی برگزارکنندگان با جان لنون برای دعوت از بیتلز تماس گرفت، جان لنون در پاسخ گفت بیتل‌ها تنها در صورتی می‌آیند که جایی در فستیوال برای گروه Plastic Ono متعلق به Yoko Ono خالی باشد و به این دلیل از صحنه کنار گذاشته شد. این وبسایت معتقد است که احتمال قوی‌تر می‌تواند این باشد که لنون می‌خواست بیاید، اما رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون ورود او را به آمریکا از کانادا ممنوع اعلام کرده بود. همچنین آنان از اوت ۱۹۶۶ به بعد (سه سال کامل پیش از فستیوال) هیچ اجرای زنده‌ای نداشتند (جدای از کنسرت روی سقفشان در ۳۰ ژانویه ۱۹۶۹، چند ماه پیش از رویداد). نمی‌خواستم دیگر آن را حفظ کنم.» - دورز جزو نوازندگان بالقوه در نظر گرفته شده بود که در لحظات آخر کنسل کرد. تنها زمان خالی آن‌ها موقعی بود که به تاریخ ۱۲ اوت به شوی الویس پریسلی در اینترنشنال هتل لاس وگاس رفتند. - بردز دعوت شدند، اما ترجیح دادند که شرکت نکنند چراکه معتقد بودند ووداستاک چیزی است مثل دیگر فستیوال‌های موسیقی که در آن تابستان برگزار می‌شد. او این کار را کرد تا Santana که او در آن زمان مدیر برنامه‌های آنان هم بود، بتواند در فستیوال شرکت کند. در پایان فستیوال، پوشش رسانه‌ای اندکی مثبت شد تا حدی به این دلیل که خانوادهٔ تماشاچیان با رسانه‌ها تماس گرفته بودند و گفته بودند که بر اساس تماس‌های تلفنی فرزندانشان اخبار آنان جعلی است. او می‌گوید این موضوع منجر به درگیری تندی میان آنان شد و وقتی او از نوشتن چنان گزارشی سرباز زد، ویراستار اجرایی روزنامه از او خواست که گزارش را هرطور می‌خواهد تهیه کند. مقالهٔ حاصل اندکی به معضلات ترافیک و قانون‌شکنی‌های کوچک می‌پردازد، اما بخش اعظم آن تفسیر همکاری، سخاوت و سرشت زیبای تماشاچیان است. در پایان فستیوال، کولیر مقالهٔ دیگری دربارهٔ مهاجرت هواداران از محل فستیوال به بیرون و فقدان خشونت در رویداد نوشت. در این مقاله آمده‌است که مسئول بهداشت فستیوال و بسیاری از ساکنین محلی تماشاچیان را تحسین کرده‌اند. | ## جمع‌بندی | این نشریه تنها خط تلفن خارج از محوطهٔ فستیوال را در اختیار داشت و با کمک یک دوچرخه‌سوار، مقالات و عکس‌ها را از جمعیت غیرقابل‌نفوذ به دفتر روزنامه که در ۳۵ کیلومتری محل در Middletown قرار داشت می‌رساند.