موضوع مقاله: ارزیابی پرستاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارزیابی پرستاری | مقدمه: ارزیابی پرستاری جمع‌آوری اطلاعات در مورد وضعیت اندام‌شناختی، روان‌شناختی، معنوی و همچنین معیشت و فرهنگِ یک بیمار است. | ## بخش 1: ارزیابی پرستاری | ارزیابی، مرحله اول از فرایند پرستاری محسوب می‌شود که در آن پرستار از نیازهای هر بیمار یک ارزیابی کامل و جامع دارد. هدف از این مرحله، شناسایی مشکلات واقعی یا بالقوه بیمار و برنامه‌ریزی جهت درمان سریعتر آن‌ها می‌باشد. یک پرستار در ارزیابی خودش از بیمار بستری در بیمارستان، نه تنها علل فیزیکی و تظاهرات درد، بلکه از مشکلات روانی، سابقهٔ فامیلی و شیوهٔ زندگی و اینکه آیا می‌تواند کارهای شخصی‌اش را انجام دهد یا نه، نیز می‌پرسد. مراحل ارزیابی پرستاران در چهار مرحله بیماران را ارزیابی می‌کنند: ارزیابی نخستین: که به وسیلهٔ گزارش‌های پیش از رسیدن بیمار به بیمارستان و معاینات اولیه وی به‌دست می‌آید. ارزیابی مرحلهٔ دوم: بر اساس آن تصمیم می‌گیرند که آیا بیماران جهت پیگیری روند درمان باید به اتاق عمل، بخش مراقبت‌های ویژه یا به مرکز درمانی دیگر انتقال یابند یا خیر؟ ارزیابی مرحله سوم: پس از بستری شدن بیمار در بیمارستان و به صورت روزانه بایستی صورت گیرد. ارزیابی مرحله آخر: این ارزیابی مرحله آخر فرایند پرستاری را تشکیل می‌دهد که هدف آن بررسی اثر بخشی مراقبت‌های پرستاری و اصلاح آن‌ها می‌باشد. | ## بخش 2: ارزیابی پرستاری | چاپ دوم 1389 مصاحبه با مددجو پیش از آغازِ ارزیابی، پرستار باید یک ارتباط حرفه‌ای و درمانیِ مبتنی بر اعتماد و بدونِ پیش‌داوری را با مددجو ایجاد کند. همچین ارتباط باعث می‌شود که فرد در هنگام افشای اطلاعات شخصی تا حد امکان راحت باشد. یک روش رایج برای آغازِ ارتباطِ درمانی توسط پرستار این است که پرستار خودش را معرفی کند. در مصاحبه از مددجو پرسیده می‌شود که چگونه می‌خواهد مخاطب قرار گیرد و همچنین ماهیت کلی موضوعاتِ مصاحبه به او گفته خواهند شد. روش‌های ارتباطِ درمانیِ ارزیابیِ پرستاران، مولفه‌هایی همچون سن، حریم خصوصی، حواس‌پرتی، مکان، زمان، نشانه‌های ناکلامی، زبان و موانع ارتباطیِ مرتبط با سن مانند نقص‌های حسی را در نظر می‌گیرد. ارتباطِ درمانی با به‌کارگیریِ اصطلاحاتِ رایج به جای اصطلاحاتِ پزشکی تسهیل می‌شود. در بسیاری از موارد، مددجو به جای ارزیابیِ پرستاریِ جامع از کل دستگاه‌های بدن، به یک ارزیابی متمرکز نیاز دارد. | ## بخش 3: ارزیابی پرستاری | پرسش‌های باز سؤالاتی هستند که نمی‌توان یک پاسخِ سادهٔ «بله» یا «نه» به آن‌ها داد. اگر فرد قادر به پاسخگویی نباشد، به خانواده یا مراقبینش این فرصت داده می‌شود تا به پرسش‌ها پاسخ دهند. ارزیابی معمولیِ پرستاری در محیط بالینی، مجموعه‌ای از داده‌ها پیرامونِ موارد زیر خواهد بود: شکایت و ماهیت علائم شروع علائم شدت علائم طبقه‌بندی علائم به حاد یا مزمن سابقه سلامت سابقه خانوادگی سابقه اجتماعی مدیریت فعلی پزشکی و/یا پرستاری درک از برنامه‌های پزشکی و پرستاری درک از بیماری افزون بر این، ارزیابی پرستاری شاید نیازمند بررسی نتایج مقادیر آزمایشگاهی مانند آزمایش خون و آزمایش ادرار هم بشود. سوابق پزشکیِ مُراجِع (مددجو) به تعیین معیارهای پایهٔ مربوط به سلامتی‌اش کمک می‌کند. در برخی موارد، اگر اولویت‌بندی (تریاژ) بنمایاند که اقدام فوری برای حفظ راه هوایی، تنفس و گردش خون ضروری است، این ارزیابی پرستاری «معمولی» محسوب نمی‌شود. اگر نیاز فوری به ارزیابی متمرکز وجود داشته باشد، ابتدا به بدیهی‌ترین یا مشکل‌سازترین شکایت رسیدگی می‌شود. | ## جمع‌بندی | فنون مورد استفاده ممکن است شامل وارَسی، لمس، سمع و ضربه‌زدن به اضافهٔ اندازه‌گیری «علائم حیاتی» دما، فشار خون، نبض و تعداد تنفس و بررسی بیشتر دستگاه‌های بدن مانند دستگاه قلبی‌عروقی یا اسکلتی‌عضلانی باشند.