موضوع مقاله: ناصر رحمانی‌نژاد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناصر رحمانی‌نژاد | مقدمه: در نمایش «مصدّق: تابستان، پاییز، زمستان» به کارگردانی رضا علامه زاده، ناصر رحمانی نژاد نقش مصدق را به عهده داشت.در تاریخ هنر ایران، برای نخستین بار زندگی دکتر محّمد مصّدق دستمایه هنرهای نمایشی قرار گرفت. | ## بخش 1: ناصر رحمانی‌نژاد | عقاید سیاسی ناصر رحمانی‌نژاد امیرپرویز پویان را به عنوان دوست و چهره‌ای که «سخت شیفته‌اش بوده» می‌داند. تاثیر امیرپرویز پویان و چریک‌های فدایی خلق در حدی بود که رحمانی‌نژاد اشاره می‌کند که پایان برخی نمایش‌ها را با الهام از پویان تغییر داد. در سال ۱۳۵۹ کارگردانی یک نمایش خیابانی به نام بزرگ‌ترین مسابقه بوکس روی زمین را برعهده داشت که در اجرایی در ترمینال خزانه به همراه اعضای گروه دستگیر شد. - کارگردانی نمایشنامهٔ «مفسدین» اثر علی عبدالخالق برای تئاتر البرز (لاله زار)، (در سال ۱۳۶۰) در این نمایشنامه بازیگران انجمن تئاتر ایران و لاله زار، یعنی بازیگران آموزش دیده با بازیگران تجربی، مشترکاً نقش داشتند. همین نمایشنامه در سال ۱۹۹۵ توسط دپارتمان تئاتر کالج کلمبیا، شیکاگو به زبان انگلیسی هم روی صحنه آمد. - تئاتر ایرانیان مقیم لس آنجلس (مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ تئاترهای لس آنجلسی) - پروانه‌ای در مشت - گاف کوچک، گاف بزرگ ۱۹۹۶ نقدی بر نمایشنامه «پروانه‌ای در مشت» از آقای ایرج جنتی عطایی است که خود ایشان هم کارگردانی کردند. | ## بخش 2: ناصر رحمانی‌نژاد | - مهاجران، اثر اسلاوومیر مروژک ۲۰۰۱ - از خلنگزار تبعید، (خلنگزار = تیغستان) - لس آنجلس پرس، نوشته و به کارگردانی خود او. - هم از توبره هم از آخور (مقاله‌ای دربارهٔ تئاتر تبعید) ناصر رحمانی نژاد، در برخی از نمایشنامه‌های فوق و نیز آثاری که دیگران نوشته و تنظیم کرده‌اند، مثل میهمانان هتل آستوریا، از رضا علامه زاده بازی هم کرده‌اند. - حرفهٔ من تئاتر است، (مجموعهٔ پنج سخنرانی دربارهٔ تئاتر)...البته آنچه نوشتم، همه کارهای خارج از ایران، (کارگردانی و بازی و تألیف، یا ترجمه هائی چون جا به جایی شکنجه، از جین مایر)، را شامل نمی‌شود. ناصر رحمانی نژاد طی سال‌های ۵۱ و ۵۲ در زندان شاه نیز چند نمایشنامه کار کرده‌اند. در تارنمای مزبور ناصر رحمانی نژاد نوشته‌است: اندیشهٔ ایجاد این تارنما در ابتدا به سادگی آن بود که حاصل سال‌ها فعالیت «انجمن تئاتر ایران» بنحوی در دسترس علاقمندان تئاتر قرار گیرد. این کنجکاویها مرا تشویق کرد که تحقق عملی این تارنما، که سال‌ها تنها به صورت یک ایده در ذهن من بود، جنبهٔ جدی بخود گیرد. | ## بخش 3: ناصر رحمانی‌نژاد | من شک ندارم که تجربهٔ تئاتری «انجمن تئاتر ایران» آن قدر هست که، بی هیچ اغراقی، می‌تواند برای خود جایی در سرگذشت تئاتر ایران داشته باشد. این تجربه، که ملهم از نوعی آرمانخواهی و مبتنی بر اعتقادی راستین و راسخ به اهمیت هنر بود، بنظر من هنوز اعتبار خود را حفظ کرده‌است. همین نکته مرا واداشت تا موضوع تارنما را، به ویژه با توجه به وضعیت امروز تئاتر در ایران، جدی تر گرفته و آن را همچنین پُلی برای ارتباط متقابل با نسل تئاتر امروز در داخل ایران ببینم. می‌دانیم که نهادهای رسمی و دولتی اطلاع‌رسانی در ایران قابل اعتماد نیستند، و از آنجا که هیچ گونه رسانهٔ همگانی مستقل و آزاد در ایران وجود ندارد، بسیاری از وقایع در ایران، منتشر نمی‌شوند. وقایع و اخباری هم که در رسانه‌های ایران منتشر می‌شوند، بی شک از گزند تحریف، دروغ، اغراق و سانسور حکومتی مصون نمی‌مانند. به همین جهت، این تارنما همچنین می‌تواند مکانی باشد برای انعکاس اخبار فعالیت‌های تئاتری داخل ایران که به هر نحوی، به ویژه بعلت سانسور کور دولتی، دشمنی کارگزاران و مزدوران حکومتی و تهدیدات مأموران و اوباشان رژیم، درایران امکان انتشار نمی‌یابند. | ## جمع‌بندی | سخنرانی ناصر رحمانی نژاد در استکهلم تئاتر اجتماعی معاصر ایران با نام ناصر رحمانی نزاد عجین است.