موضوع مقاله: برهنه‌گرایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برهنه‌گرایی | مقدمه: هرچند این دو واژه به‌طور کلی قابل تعویض هستند، نودیسم بر عمل برهنگی تأکید دارد، در حالی که برهنه‌گرایی نگرشی را ترویج می‌دهد که به هماهنگی با طبیعت و احترام به محیط زیست اشاره دارد و این عمل را در بر می‌گیرد. | ## بخش 1: برهنه‌گرایی | با این حال، برهنه‌گراها از زمینه‌های فلسفی و فرهنگی مختلفی می‌آیند و هیچ ایدئولوژی واحدی برای برهنه‌گرایی وجود ندارد. نودیسم اخلاقی یا فلسفی تاریخچه‌ای طولانی دارد و بسیاری از طرفداران آن از مزایای لذت بردن از طبیعت بدون لباس سخن گفته‌اند. در اوایل قرن بیستم، سازمان‌هایی به وجود آمدند که برهنگی اجتماعی را ترویج کرده و اردوگاه‌ها و تفریحگاه ناتوریستی خصوصی برای این منظور تأسیس کردند. از دهه ۱۹۶۰، با پذیرش مکان‌های عمومی برای تفریحات با امکان انتخاب لباس، افرادی که خود را ناتوریست یا نودیست نمی‌دانند، توانسته‌اند به‌طور غیررسمی در فعالیت‌های برهنه شرکت کنند. فرصت‌های تفریحات برهنه در سراسر جهان بسیار متنوع است، از مکان‌های دورافتاده که عمدتاً برای اهالی محل شناخته شده‌اند، تا سواحل و پارک‌های برهنه رسمی، و حتی فضاها و ساختمان‌های عمومی در برخی مناطق قضائی. تعریف و زبان‌شناسی کنگره چهاردهم فدراسیون بین‌المللی برهنه‌گرایی (INF) که در سال ۱۹۷۴ در اگد، فرانسه برگزار شد، برهنه‌گرایی را چنین تعریف کرد: بسیاری از برهنه‌گرایان معاصر و سازمان‌های برهنه‌گرایی تأکید دارند که تمرین برهنگی اجتماعی نباید با فعالیت جنسی مرتبط باشد. برخی مطالعات اخیر نشان می‌دهند که برهنه‌گرایی می‌تواند به افزایش عزت نفس کمک کند، و بدین ترتیب تأثیر مثبت‌تری برداشتن یک تمایلات جنسی متعادل نیز داشته باشد. به دلایل مختلف اجتماعی، فرهنگی و تاریخی، عموم مردم، رسانه‌ها و بسیاری از برهنه‌گرایان معاصر و سازمان‌های آنها، نگرشی ساده‌شده از رابطه میان برهنه‌گرایی و جنسیت دارند. در جامعه‌های غربی مدرن، برهنگی اجتماعی معمولاً در زمینه‌هایی مانند حمام کردن، شنا و استفاده از سونا مشاهده می‌شود، چه در گروه‌های تک‌جنسیتی، در داخل خانواده، یا با دوستان از جنس‌های مختلف، اما در طول تاریخ و در بسیاری از فرهنگ‌های معاصر مناطق استوایی، برهنگی در بسیاری از رویدادهای ورزشی و مسابقات یک هنجار بوده است. یک بلژیکی فرانسوی‌زبان به نام ژان باتیست لوک پلانشون (۱۷۳۴–۱۷۸۱) این واژه را برای ترویج برهنگی به عنوان روشی برای بهبود یا زندگی سالم به کار برد. اولین باشگاه شناخته‌شده برهنه‌گرایی در معنای غربی کلمه در سال ۱۸۹۱ در هند بریتانیایی تأسیس شد. «انجمن اعتماد برهنگان» توسط چارلز ادوارد گوردون کرافورد، یک مرد بیوه که قاضی دادگاه‌های منطقه‌ای و جلسات برای خدمات مدنی هند بود، تأسیس شد. این کمون در ماتِران مستقر بود و در ابتدا فقط سه عضو داشت: کرافورد و دو پسر یک کشیش انگلیکانی، آندرو و کِلوگ کلدروود. کمون زمانی از هم پاشید که کرافورد به رتناگیری منتقل شد و او بلافاصله پس از آن در سال ۱۸۹۴ درگذشت. در سال ۱۹۰۲، مجموعه‌ای از مقالات فلسفی توسط دکتر هاینریش پودور تحت نام مستعار هاینریش شام در آلمان منتشر شد که اصطلاح «نک‌ت‌کلتور» را ابداع کرد. در سال ۱۹۰۶، او رساله‌ای سه‌جلدی با همین عنوان نوشت که در آن به مزایای برهنگی در آموزش مشترک و اهمیت شرکت در ورزش‌ها بدون پوشیدن لباس‌های دست‌وپاگیر پرداخته بود. ریچارد اونگویتِر (کتاب‌های «نکتهیت»، ۱۹۰۶، «نکته»، ۱۹۰۸ و غیره) پیشنهاد کرد که ترکیب تناسب اندام جسمانی، نور خورشید و شنا در هوای آزاد، و سپس افزودن فلسفه برهنه‌گرایی به این موارد، به تناسب ذهنی و روانی، سلامتی خوب و دیدگاه بهبود یافته‌ای از زندگی اخلاقی کمک می‌کند. انتشار گسترده این مقالات و دیگر مقالات مشابه، به رشد انفجاری برهنگی در سراسر جهان کمک کرد که در آن برهنه‌ها در فعالیت‌های اجتماعی، تفریحی و تناسب اندام به صورت برهنه شرکت می‌کردند. | ## بخش 2: برهنه‌گرایی | اولین باشگاه سازمان‌دهی شده برای ناتوریست‌ها به صورت وسیع، (پارک آزاد-نور)، در سال ۱۹۰۳ توسط پل زیمرمن در نزدیکی هامبورگ افتتاح شد. در سال ۱۹۱۹، پزشک آلمانی، کورت هولدشینسکی کشف کرد که قرار گرفتن در معرض نور خورشید به درمان راشیتیسم در بسیاری از کودکان کمک می‌کند و باعث شد که نور خورشید با بهبود سلامت مرتبط شود. در فرانسه در اوایل قرن بیستم، برادران گاستون و آندره دورویل، هر دو پزشک، تأثیرات روان‌شناسی، تغذیه و محیط بر سلامت و درمان را مطالعه کردند. تأثیر عمیق هوای پاک و نور خورشید بر بدن انسان برای آن‌ها آشکار شد و به این ترتیب برهنگی به بخشی از برهنه‌گرایی آن‌ها تبدیل شد. برهنه‌گرایی در دهه ۱۹۲۰ به پدیده‌ای گسترده‌تر در آلمان، بریتانیا، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی تبدیل شد و سپس به ایالات متحده منتقل شد، جایی که در دهه ۱۹۳۰ تثبیت شد. تا سال ۱۹۵۱، فدراسیون‌های ملی مختلف برای تشکیل فدراسیون بین‌المللی برهنه‌گرایی متحد شدند. برخی از ناتوریست‌ها ترجیح دادند که به باشگاه‌ها نپیوندند و پس از سال ۱۹۴۵، فشارهایی برای اختصاص سواحل به استفاده ناتوریستی به وجود آمد. از میانه قرن بیستم، با تغییر الگوهای اوقات فراغت، سازمان‌های تجاری شروع به افتتاح مراکز تفریحی کردند تا ناتوریست‌ها را جذب کنند که انتظار راحتی و امکانات مشابه یا حتی بهتر از آنچه که برای غیرناتوریست‌ها ارائه می‌شود را داشتند. در اوایل قرن ۲۱، بسیاری از باشگاه‌های سازمان‌یافته شاهد کاهش حضور جوانان بودند که نگرانی‌هایی را در میان ناتوریست‌ها دربارهٔ آینده این جنبش به وجود آورد. افزایش محافظه‌کاری اجتماعی و بازتأکید بر تابوهای برهنگی نیز ممکن است به این کاهش کمک کرده باشد. با این حال، از آنجا که تحمل برهنگی به‌طور کلی در حال افزایش است و در میان نسل‌های جوان‌تر بالاتر است، یک فرضیه جایگزین این است که جوان‌ترهای ناتوریست‌ها دیگر احساس نمی‌کنند که برای تمرین برهنه‌گرایی باید به باشگاهی بپیوندند یا به یک استراحتگاه مراجعه کنند. این پدیده بسته به کشور متفاوت است، به طوری که در فرانسه، برهنه‌گرایی در دهه ۲۰۱۰ شاهد رشد ثابت در میان جمعیت جوان‌تر بود. روند مشابهی در آلمان مشاهده می‌شود، جایی که جوانان مشتاق به ترک هنجارهای اجتماعی و استانداردهای زیبایی هستند. مکان‌ها و رویدادهای برهنه‌گرایی امکان برهنه‌گرایان در رویدادها یا مکان‌های سازمان‌دهی شده توسط برهنه‌گرایان، معمولاً پوشیدن لباس اختیاری است. با این حال، در استخرهای برهنه‌گرایان یا مکان‌های حمام آفتاب، انتظار می‌رود که افراد به‌طور کامل برهنه باشند (البته به شرطی که وضعیت جوی اجازه دهد). کارکنان در تأسیسات برهنه‌گرایان معمولاً به دلیل مقررات بهداشتی و ایمنی باید لباس بپوشند. باشگاه‌های غیرزمینی (یا مسافرتی) در مکان‌های مختلفی ملاقات می‌کنند، مانند منازل خصوصی، استخرها، چشمه‌های آب گرم، باشگاه‌ها و مراکز تفریحی برهنه‌گرایان، یا تأسیسات اجاره‌ای. باشگاه‌های زمینی می‌توانند توسط اعضا بر اساس اصول دموکراتیک اداره شوند یا توسط یک یا چند مالک که قوانین را تعیین می‌کنند. | ## بخش 3: برهنه‌گرایی | در هر دو حالت، این باشگاه‌ها می‌توانند معیارهای عضویت و تعهدات اعضا را تعیین کنند. سواحل برخی از مقاصد تعطیلاتی مانند کرت، به جز برخی از سواحل شهری مرکزی، به صورت اختیاری برای پوشیدن لباس هستند. در یک نظرسنجی توسط The Daily Telegraph، آلمانی‌ها و اتریشی‌ها بیشتر از سایرین به ساحل برهنه رفته بودند (۲۸٪)، به دنبال آن‌ها نروژی‌ها (۱۸٪)، اسپانیایی‌ها (۱۷٪)، استرالیایی‌ها (۱۷٪) و نیوزیلندی‌ها (۱۶٪) قرار داشتند. از بین ملیت‌های مورد بررسی، ژاپنی‌ها (۲٪) کمترین احتمال را برای رفتن به ساحل برهنه داشتند. این نتیجه ممکن است نشان‌دهنده کمبود سواحل برهنه در ژاپن باشد؛ با این حال، ژاپنی‌ها در خصوص حمام کردن برهنه در خانه و در اونسنها (چشمه‌های آب گرم) بسیار باز هستند. جشنواره‌های برهنگی از وودستاک تا جشنواره ادینبرو و نمبرسا در نیم‌کره جنوبی، برهنگی اجتماعی در جشنواره‌های موسیقی و پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ قابل مشاهده است. جشنواره‌های هیپی نمبرسا که در اواخر دهه ۱۹۷۰ در نیوزیلند برگزار می‌شدند، نمونه‌هایی از برهنگی غیرجنسی بودند. از مجموع ۷۵٬۰۰۰ نفری که در جشنواره سه‌روزه نمبرسا در سال ۱۹۷۹ شرکت کردند، حدود ۳۵٪ از شرکت‌کنندگان به‌طور خودجوش تصمیم به برهنه شدن گرفتند، و ترجیح دادند که به‌طور کامل یا جزئی برهنه باشند. برخی از جشنواره‌های برهنگی برای گرامیداشت روزهای خاصی از سال برگزار می‌شوند و فعالیت‌ها ممکن است شامل نقاشی بدن برهنه باشند. یکی از نمونه‌ها، جشنواره روز نپتون است که در کوکتبل، شبه‌جزیره کریمه برای به تصویر کشیدن رویدادهای اساطیری برگزار می‌شود. برخی مناطق میزبان افرادی هستند که برای اولین بار به برهنگی اجتماعی می‌پردازند و کسانی که اخیراً سبک زندگی برهنگی را آغاز کرده‌اند. یکی از مطالعات اشاره کرده است که برخی از این افراد، برهنگان فصلی هستند که در سایر فصول سال لباس می‌پوشند. نوشته‌ها برهنه‌گرایی بخشی از یک جنبش ادبی در اواخر قرن نوزدهم بود (به آثار آندره ژید) که همچنین بر جنبش‌های هنری آن دوران، به‌ویژه نقاشان آنری ماتیس و دیگر نقاشان فوویسم تأثیر گذاشت. سلامتی فعالیت‌های ناتوریستی می‌توانند فواید روان‌شناختی مثبتی داشته باشند، از جمله رضایت بیشتر از زندگی، تصویر بدنی مثبت‌تر و اعتماد به نفس بالاتر. برهنگی اجتماعی به پذیرش افراد کمک می‌کند، با وجود تفاوت‌ها در سن، شکل بدن، تناسب اندام و سلامت. دین برهنه‌گرایی مسیحی شامل اعضای مختلفی است که به بیشتر فرقه‌های مسیحی وابسته هستند. | ## جمع‌بندی | با اینکه باورها متفاوت است، یک تم مشترک این است که بسیاری از مسیحیت تفسیر اشتباهی از وقایع مربوط به باغ عدن دارند و خداوند از آدم و حوا به خاطر پوشاندن بدن‌هایشان با برگ انجیر ناخشنود بود.