موضوع مقاله: سلین دیون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سلین دیون | مقدمه: از او با عنوان «ملکهٔ بالادهای پاور» یاد شده و بابت آواز ماهرانه و قدرتمندش مورد توجه است. | ## بخش 1: سلین دیون | آثار او عمدتاً به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی بوده‌است، اگرچه او به زبان‌های اسپانیایی، ایتالیایی، آلمانی، لاتین، ژاپنی و چینی نیز خوانده‌است. او اولین و دومین آلبوم خود را در سال ۱۹۸۱ عرضه کرد، و پس از آن سری دیسک‌های خود را در کبک راهی بازار کرد و بلافاصله به موفقیت رسید. او به نمایندگی از سوئیس در مسابقه یوروویژن شرکت کرد و با ترانه «بدون من نرو» برنده مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۸ شد. اولین آلبوم سلین دیون به زبان انگلیسی و با عنوان Unison در سال ۱۹۹۰ عرضه شد و به او این اجازه را داد تا خود را در ایالات متحده و پس از آن کل دنیا معرفی کند. پس از آن، وی به تناوب آلبوم‌های فرانسوی و انگلیسی خود را راهی بازار کرد و موفق شد خود را به عنوان یکی از مهم‌ترین زنان خواننده به این دو زبان معرفی کند. در ۱۹۹۹ و در اوج موفقیت، اعلام کرد که قصد دارد دو سال در کارش وقفه بیندازد؛ با این هدف که زندگی مشترکش را شروع کند و تمام وقتش را با همسرش که در آن زمان برایش تشخیص سرطان داده بودند بگذراند. وی در سال ۲۰۰۲ به عرصه موسیقی بازگشت و قراردادی سه ساله که بعدتر تا پنج سال تمدید شد برای ارائهٔ چهار یا پنج برنامه در هفته در سیزارز پالاس لاس وگاس امضا کرد. | ## بخش 2: سلین دیون | موسیقی سلین دیون نمایانگر تأثیر جریانات متنوع موسیقایی، از پاپ / راک گرفته تا کلاسیک است. 68 معروف‌ترین ترانه او، تیتراژ پایانی فیلم تایتانیک به‌نام «قلب من ادامه خواهد داد» بود که فیلم، بیش از ۱۰ سال رکورد پرفروش‌ترین فیلم جهان را در اختیار داشت. وی علاوه بر مراسم جوایز جهانی موسیقی در سال ۲۰۰۷، موفق به کسب جایزهٔ افسانه، به پاس «موفقیت جهانی و مشارکت مثال زدنی‌اش در صنعت موسیقی» شده‌است. در پایان سال ۲۰۰۹، دیون از سوی لس آنجلس تایمز، پردرآمدترین هنرمند آن دهه شناخته شد، که مجموع فروش آلبوم و درآمد کنسرت او بیش از ۷۴۷ میلیون دلار بود. با کمک مدیر برنامه‌ها و همسر آینده‌اش رنه آنژلی که برای تأمین مالی اولین برنامهٔ او خانه‌اش را گرو گذاشته بود، ستاره‌ای جوان در جامعهٔ فرانسوی‌زبان کانادا شد. در ۱۲ سالگی، با همکاری مادر و برادرش ژاک به ساخت اولین ترانه خود، «تنها یک رؤیا بود»، پرداخت. برادرش میشل دیون قطعه را به منیجر موسیقی رنه آنژلی، که نام وی را از پشت آلبومی از ژینتو رنو یافته بود، فرستاد. | ## بخش 3: سلین دیون | آنژلی از صدای دیون به گریه افتاد و تصمیم گرفت که وی را به ستاره‌ای در موسیقی بدل سازد. دیون تاکنون در سبک‌های متفاوتی کار کرده‌است از پاپ و راک تا موسیقی‌های مذهبی و کلاسیک و آثار او تحسین‌های فراوانی را به خود جذب کرده‌اند. در سال ۲۰۰۴، بعد از فروش مجموع ۱۷۵ میلیون آلبوم جایزهٔ ویژه الماس از جوایز جهانی موسیقی برای پرفروش‌ترین آثار یک خوانندهٔ زن در جهان به او تقدیم شد. وی در سال ۲۰۲۲ اعلام نمود که کلیه کنسرت های بهار ۲۰۲۳ و سفرهای اروپایی خود را به‌علت ابتلا به نوعی بیماری نادر دستگاه عصبی (سندرم استیف-پرسن)، مُلغی نموده است. دیون و آنژلیل در ۵ ژانویه ۲۰۰۰، با تجدید عهد ازدواج، عروسی خود را بار دیگر جشن گرفتند. در می ۲۰۰۰، دیون پس از تصمیم به استفاده از لقاح مصنوعی به دلیل سال ها تلاش ناموفق برای باردار شدن ، دو عمل کوچک در یک کلینیک باروری در نیویورک انجام داد تا شانس باروری خود را افزایش دهد. اولین پسر آنها، در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۱ به دنیا آمد و نیز در روز ۲۳ اکتبر ۲۰۱۰، دوقلوهای پسر به دنیا آورد. | ## جمع‌بندی | در دسامبر ۲۰۲۲، سلین دیون اعلام کرد که مبتلا به سندرم استیف-پرسن است و در نتیجه تمام اجراهایش لغو شد.