موضوع مقاله: مشین هد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مشین هد | مقدمه: راب فلین، خواننده و گیتاریست گروه، مشین هد را در سال ۱۹۹۱ پایه‌گذاری کرد و تنها عضو اصلی باقی‌مانده از آن زمان است. | ## بخش 1: مشین هد | موسیقی تهاجمی و پرشور مشین هد نقش مهمی در شکل‌گیری موج جدید هوی متال آمریکایی ایفا کرد. ترکیب کنونی گروه شامل فلین، جرد مک‌ایچرن (بیسیست)، مت آلستن (درامر) و ریس اسکراگز (گیتاریست) است. آدام دیوس (بیسیست)، لوگان میدر، آروی لاستر، فیل دمل و واتْسْواف کیوْتُیکا (گیتاریست‌ها)، و تونی کوستانزا، کریس کونتوس و دیو مک‌کلین (درامرها) از اعضای سابق گروه هستند. میدر و کنتوس در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد انتشار اولین آلبوم گروه، برن مای آیز (۱۹۹۴)، در تورهای گروه شرکت کردند. چهار آلبوم اولیه مشین هد طرفداران قابل‌توجهی در اروپا به دست آوردند، اما این گروه تا انتشار آلبوم‌های بعدی در ایالات متحده به شهرت گسترده نرسید. مشین هد با چهارمین آلبوم خود، سوپرشارژر (۲۰۰۱)، که سه هفته پس از حملات ۱۱ سپتامبر منتشر شد، جنجال‌هایی به پا کرد. این گروه در سال ۲۰۰۲ پس از مذاکره برای فسخ قرارداد با شرکت رودرانر رکوردز به دلیل این جنجال‌ها تقریباً منحل شد، اما در نهایت دوباره با این شرکت قرارداد امضا کرد. | ## بخش 2: مشین هد | مشین هد که در آلبوم‌های اولیه خود عناصری از گروو متال و نیو متال را تجربه کرده بود، با ششمین آلبوم خود، د بلکنینگ (۲۰۰۷)، به صدایی سنتی‌تر در سبک ترش متال و آهنگ‌هایی طولانی‌تر روی آورد. این آلبوم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و در سال ۲۰۱۰ از سوی مجله متال همر به‌عنوان آلبوم دهه انتخاب شد. گروه با دو آلبوم بعدی خود، آنتو د لوکاست (۲۰۱۱) و بلادستون اند دایموندز (۲۰۱۴)، موفقیت مشابهی کسب کرد، اما بار دیگر در نهمین آلبوم خود، کاتارسیس (۲۰۱۸)، به سبک نیو متال بازگشت. مشین هد در آلبوم بعدی، آف کینگدام اند کراون (۲۰۲۲)، که اولین آلبوم مفهومی گروه بود، دوباره به گروو متال و ترش متال روی آورد. مشین هد یازده آلبوم استودیویی، دو آلبوم زنده، یک آلبوم ویدئویی، ۱۳ تک‌آهنگ و ۱۵ موزیک ویدئو منتشر کرده است. چهار آلبوم استودیویی این گروه در بریتانیا گواهی‌نامه نقره‌ای دریافت کرده‌اند و بالاترین جایگاه گروه در جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا با آلبوم بلادستون اند دایموندز در رتبه ۲۱ به دست آمده است. تا سال ۲۰۱۳، این گروه بیش از سه میلیون نسخه از آثار خود را در سراسر جهان به فروش رسانده است. | ## بخش 3: مشین هد | این گروه تحت تأثیر گروه‌های ترش متال کالیفرنیایی مانند متالیکا، اکسدس، اسلیر و تستمنت، گروه‌های هوی متال سنتی مانند آیرون میدن، گروه‌های کراس‌اوور ترش مانند سویسایدال تندنسیز و کروم-مگز، گروه‌های گروو متال مانند پنترا، اکس‌هدر و فیر فکتوری، و گروه‌های گرانج مانند نیروانا، ساوندگاردن و آلیس این چینز، و همچنین بایوهازارد و ریج اگنست د ماشین قرار داشته است. مشین هد به عنوان یکی از گروه‌های پیشگام در موج نو هوی متال آمریکایی، و همچنین بخشی از موج دوم گروه‌های ترش متال از دهه ۱۹۹۰ در نظر گرفته می‌شود. این آلبوم‌ها شامل رپخوانی راب فلین و ریف‌های گیتار ساده‌تر بودند، اما بخشی از صدای تهاجمی خود را حفظ کردند. این تغییر جهت به دلیل محبوبیت نیو متال در آن زمان، منجر به انتقاد بسیاری از طرفداران شد. گروه مشین هد پیچیدگی و فنی بودن صدای خود را برای آلبوم بعدی، The Blackening، افزایش دادند که تا حدی صدای ۵ آلبوم اول آنها را به نفع صدایی کلاسیک‌تر با گرایش هوی متال و ترش متال، با ساختارهای آهنگ کاملاً پیچیده و ریف‌های گیتار تغییر می‌دهد. آلبوم Unto the Locust شامل ریف‌های سنگین‌تر، سریع‌تر و پیچیده‌تر از آثار فلین و فیل دمل است که تحت تأثیر موسیقی کلاسیک قرار گرفته‌اند و با الگوهای درام سریع و پیچیده مک‌کلین پشتیبانی می‌شوند. فلین توضیح داد که استفاده‌اش از هارمونیک‌ها یک اتفاق خوشایند بوده است: او در تلاش برای یادگیری ریف‌های DRI بود، اما از مفهوم بازخورد صوتی (audio feedback) بی‌اطلاع بود و آن را با استفاده از هارمونیک‌ها شبیه‌سازی کرد. | ## جمع‌بندی | فلین از سبک‌های مختلف آوازی از جمله فریاد زدن، آواز گوش‌خراش، آواز تمیز، جیغ و دث گرول استفاده می‌کند؛ خود فلین به شوخی سبک آواز خود را «پارس کردن در کلید» نامیده است.