موضوع مقاله: شومی اوکاوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شومی اوکاوا | مقدمه: ، مشهور به «گوبلز ژاپنی»، یک ملی‌گرای ژاپنی و نویسندهٔ پان‌آسیایی‌گرا بود که به‌واسطهٔ آثارش دربارهٔ تاریخ ژاپن، فلسفه دین، فلسفهٔ هندی و استعمار شناخته می‌شود. | ## بخش 1: شومی اوکاوا | اوکاوا نوعی از پان‌آسیایی‌گرایی را ترویج می‌کرد که همبستگی آسیایی را پوششی برای امپراتوری استعماری ژاپن و باور به برتری نژادی ژاپنی می‌دانست. او یکی از بنیان‌گذاران گروه تندروی ملی‌گرای ژاپنی یوزونشا بود و در سال ۱۹۲۶ اثر تأثیرگذار خود، را منتشر کرد که تا پایان جنگ جهانی دوم ۴۶ بار تجدید چاپ شد. اوکاوا همچنین در چند تلاش برای کودتا توسط نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن مشارکت داشت، از جمله حادثهٔ مارس. پس از بازداشت در پی حادثهٔ مارس، با مداخلهٔ ژنرال کازوشیگه اوگاکی حمایت شد و به پنج سال زندان محکوم گردید که تنها دو سال آن را گذراند. او به انتشار کتاب‌ها و مقالات بسیار ادامه داد و به ترویج این ایده کمک کرد که «برخورد تمدن‌ها» میان شرق و غرب اجتناب‌ناپذیر است و ژاپن تقدیر یافته است تا رهایی‌بخش و محافظ آسیا در برابر ایالات متحده و دیگر قدرت‌های غربی باشد. در محکمهٔ بین‌المللی نظامی خاور دور پس از پایان جنگ جهانی دوم، اوکاوا به‌عنوان یک ایدئولوگ محاکمه شد. متفقین او را «گوبلز ژاپن» توصیف کردند، و از میان ۲۸ متهم دادگاه، تنها فردی بود که مقام نظامی یا دولتی نداشت. نوشته‌های اوکاوا در رأی نهایی به‌عنوان بخشی از شواهد جرم توطئه برای ارتکاب جنایت تجاوز استفاده شد. ایدئولوژی ملی‌گرایی افراطی راست-چپ او نیز مشابه بلشویسم ملی، اشتراسریسم، کمونیسم ملی و جوچه در نظر گرفته شد. او در سال ۱۹۱۱ از دانشگاه امپراتوری توکیو فارغ‌التحصیل شد؛ جایی که در آن به مطالعهٔ ادبیات وداها و فلسفهٔ کلاسیک هندی پرداخته بود. پس از فارغ‌التحصیلی، اوکاوا برای دفتر ستاد کل نیروی زمینی امپراتوری ژاپن به‌عنوان مترجم کار می‌کرد. اوکاوا در سال‌های دانشگاه مدتی کوتاه با سوسیالیسم همدلی داشت، اما در تابستان ۱۹۱۳ با خواندن نسخه‌ای از کتاب هند نو، یا هند در گذار (نسخهٔ نخست ۱۸۸۶، بازنگری‌شدهٔ ۱۹۰۵) نوشتهٔ سر هنری کاتن که دربارهٔ وضعیت سیاسی معاصر هند بود، از «جهانی‌گرایی کامل» (sekaijin) فاصله گرفت و به پان‌آسیایی‌گرایی گرایش یافت. | ## بخش 2: شومی اوکاوا | همان سال، مقالاتی از آناگاریکا دارماپالا و مولوی برکت‌الله در مجلهٔ مِچی منتشر شد؛ مجله‌ای که توسط سازمان دینی دوکایی چاپ می‌شد و اوکاوا بعدها نقشی برجسته در آن ایفا کرد. در دوران تحصیل، او مدتی کوتاه میزبان رهبر استقلال‌طلب هندی راش بهاری بوز نیز بود. او همراه با کیتا ایکی گروه گفت‌وگوی ملی‌گرایانه و باشگاه سیاسی یوزونشا را بنیان گذاشت. در همین دوران، او نظریهٔ سه‌گانه‌سازی اجتماعی رودولف اشتاینر را در ژاپن معرفی کرد و با موریهه اوشیبا، بنیان‌گذار آیکیدو، دوستی نزدیکی برقرار نمود. او جنبش‌های آغازشده توسط مهاتما گاندی در هند و مصطفی کمال آتاترک در ترکیه را نمونه‌های نوظهور احیای آسیایی می‌دانست. اوکاوا به روایت تاریخی‌ای باور داشت که بر دوگانگی تمدن‌های شرقی و غربی استوار بود. او می‌نوشت: «تاریخ جهان، در معنای واقعی این واژه، چیزی نیست جز شرحی از دشمنی، کشمکش و یگانگی میان مشرق و مغرب.» اوکاوا نوعی پان‌آسیایی‌گرایی را ترویج می‌کرد که همبستگی آسیایی را پوششی برای امپراتوری استعماری ژاپن و باور به برتری نژادی ژاپنی می‌دانست. او می‌نوشت که میان ژاپن و ایالات متحده جنگی «برای بنیان‌گذاری جهانی نو» روی خواهد داد. در سال ۱۹۲۶، اوکاوا اثر مشهور و اثرگذار خود را منتشر کرد: ؛ اثری که چنان محبوب شد که تا پایان جنگ جهانی دوم ۴۶ بار تجدید چاپ گردید. تلاش‌ها برای کودتا در اوایل دههٔ ۱۹۳۰، اوکاوا در چندین تلاش برای کودتا توسط نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن مشارکت داشت. در جریان حادثهٔ مارس، اوکاوا از رهبرانِ تلاش برای برپایی شورشی در برابر ساختمان دایت ملی در توکیو بود؛ شورشی که قرار بود آغازگر کودتا باشد. هنگامی‌که شورش شکل نگرفت، اوکاوا نامه‌ای به ژنرال کازوشیگه اوگاکی نوشت و در آن طرح کودتا را توضیح داد و از او درخواست همکاری کرد. | ## بخش 3: شومی اوکاوا | او پس از تنها دو سال آزاد شد و مدتی کوتاه به شرکت راه‌آهن جنوب منچوری بازگشت، سپس در سال ۱۹۳۹ سمتی را به‌عنوان استاد در دانشگاه هوسی پذیرفت. او چند لحظه پیش به پشت سر هیده‌کی توجو (نشسته جلو) سیلی زده بود و اکنون توسط یک نگهبان (ایستاده پشت سر) مهار می‌شود. از میان ۲۸ نفری که با این اتهام محاکمه شدند، او تنها فردی بود که نه افسر نظامی بود و نه مقام دولتی. متفقین او را «گوبلز ژاپن» نامیدند و اعلام کردند که او مدت‌هاست برای جنگی میان ژاپن و غرب تحریک می‌کرده است. برای نمونه، او در کتاب سال ۱۹۲۴ خود، آسیا، اروپا، و ژاپن، جنگی اجتناب‌ناپذیر میان تمدن‌های شرقی و غربی —به رهبری ژاپن و ایالات متحده— را پیش‌بینی کرده بود و دربارهٔ چیزی می‌نوشت که بعدها «مأموریت والا و متعالی ژاپن در جنگ جهانی آینده» توصیفش کرد. در جلسات پیش‌دادرسی، اوکاوا مدعی شد که نوشته‌های سال ۱۹۲۴ او صرفاً ترجمه و شرحی بر فلسفهٔ ژئوپولیتیک ولادیمیر سولویوف بوده و «لزومی ندارد به معنای طرحی برای حملهٔ ژاپن تلقی شود». در طول محاکمه، رفتار اوکاوا نامتعادل و غیرعادی بود: با لباس خواب در دادگاه حاضر می‌شد، پابرهنه می‌نشست و یک بار به سر هیده‌کی توجو، نخست‌وزیر پیشین، سیلی زد و به آلمانی فریاد زد: «!Inder! او همچنین یک‌بار فریاد زد: «این پردهٔ اول نمایش کمدی است!» روان‌پزشک نیروی زمینی ایالات متحدهٔ آمریکا، دانیل جف، او را معاینه کرد و گزارش داد که او ازنظر روانی قادر به حضور در دادگاه نیست. قاضی ریاست‌کننده، ویلیام وب، نتیجه گرفت که او دچار بیماری روانی است و پروندهٔ او را مختومه کرد. پس از جنگ اوکاوا از زندان به یک بیمارستان ارتش آمریکا در ژاپن منتقل شد، جایی که بیماری روانی او ناشی از سیفلیس تأیید گردید. در اکتبر ۱۹۵۷، نخست‌وزیر هند جواهر لعل نهرو درخواست دیدار با او را در جریان سفری کوتاه به ژاپن مطرح کرد. این دعوت‌نامه توسط یک مقام سفارت هند به خانهٔ اوکاوا رسانده شد، اما مشخص شد اوکاوا در بستر مرگ افتاده و قادر به خروج از خانه نیست. | ## جمع‌بندی | اوکاوا پس از گذراندن دوران نقاهت در بیمارستان و بهبودی نسبی، به مدت دو سال وقت خود را صرف ترجمهٔ قرآن کرد که این ترجمه در سال ۱۹۵۰ به چاپ رسید.