موضوع مقاله: آشوری‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آشوری‌ها | مقدمه: آن‌ها علاوه بر زبان محل سکونت خود، به زبان آرامی نو آشوری (زبانی از خانواده زبان‌های سامی) سخن می‌گویند و بیشتر آن‌ها پیرو مسیحیت سریانی هستند. | ## بخش 1: آشوری‌ها | سرزمین آشوری‌ها اکنون در شمال کشور عراق (استان‌های دهوک و نینوا)، جنوب شرقی ترکیه (در منطقه‌ی حکاری و طور عبدین)، شمال غربی ایران (استان آذربایجان غربی)، شمال شرقی سوریه (استان حسکه) قرار دارد. در طول سده گذشته میلادی بسیاری از آشوری‌ها به نقاط دیگر دنیا از جمله قفقاز، آمریکای شمالی، اروپا و استرالیا مهاجرت کردند. حوادثی چون کشتارهای دیاربکر، نسل‌کشی آشوری‌ها (همراه با نسل‌کشی یونانی‌ها و نسل‌کشی ارمنی‌ها) توسط امپراتوری عثمانی در طول جنگ جهانی اول، کشتار سمیل در ۱۹۳۳ در عراق، سیاست‌های ملی‌گرایی عربی، حزب بعث عراق و انقلاب ۱۳۵۷ ایران، حمله داعش و اشغال مناطقی از عراق و سوریه، از عوامل برون‌کوچی آشوری‌ها بوده‌اند. بیشتر جمعیت آشوری‌ها در شهرهای ارومیه، تهران، شاهین شهر، سلماس، تبریز، اهواز، همدان، کرمانشاه، شیراز، مشهد، بندرعباس، ماهشهر، بابلسر، بندر انزلی، فردیس و قزوین واقع شده‌است. آشوری‌ها در قرون اول اسلامی با ترجمهٔ علوم و معارف دنیای باستان به زبان عربی خدمت بزرگی به توسعهٔ دانش در میان مسلمانان و نگهداری آثار علمی دوران باستان کردند. آشوری‌ها پس از سده‌های میانی مورد توجه کلیسای کاتولیک و پس از آن کلیسای پروتستان قرار گرفتند. در جریان حوادث ناشی از جنگ جهانی اول و حضور ارتش‌های روسیه و عثمانی در آذربایجان و جنگ‌های قومی و مذهبی که پس از کشتن مارشیمون بنیامین، رهبر آشوری‌ها، آسیب‌های فراوان دیدند و بسیاری از آن‌‌ها ناگزیر به نقاط دیگر مهاجرت کردند. | ## بخش 2: آشوری‌ها | نام آشوری‌های شمال عراق و سوریه که خود را آرامی می‌نامیدند، پس از گرویدن به مسیحیت خود را سریانی یا سوریایا نامیدند، تا از هم‌نژادان غیر مسیحی خود که آن‌ها را آرامایا می‌نامیدند، متمایز باشند. تاریخ تاریخ آشوری‌های باستان آشوری‌ها مردمانی هستند که از دوران باستان در بین النهرین زندگی کرده‌اند و امروزه می‌توان آن‌ها را در سرتاسر جهان یافت. در دوران باستان، تمدن آشوری معمولا در مرکز شهر آشور قرار داشت، که نام آن برگرفته از نام آشور خداوند بزرگ آشوری‌ها بود. محققان معمولا تاریخ آشوری‌ها را به سه قسمت، آشور کهن، آشور میانه و آشور نو تقسیم می‌کنند. برخی از شهرها در حال حاضر تحت کنترل کردها هستند و برخی هنوز هم حضور آشوری دارند، یعنی شهرهایی که در عراق هستند، زیرا جمعیت آشوری در جنوب شرقی ترکیه (مانند شهر هاکاری) در جریان نسل‌کشی آشوریان در جنگ جهانی اول پاکسازی قومی شدند. کسانی که جان سالم به در بردند به مناطق آسیب ندیده از اسکان آشوریان در شمال عراق گریختند و دیگران در شهرهای جنوبی عراق ساکن شدند. اگرچه بسیاری نیز به کشورهای همسایه در قفقاز و خاورمیانه و اطراف آن مانند ارمنستان، سوریه، گرجستان، جنوب روسیه، لبنان و اردن مهاجرت کردند. | ## بخش 3: آشوری‌ها | آزار و اذیت نسل‌کشی مسیحیان نسطوری توسط تیمورلنگ در سده ۱۴ میلادی کشتارهای بدرخان در دهه ۴۰ سده ۱۹ میلادی کشتارهای دیاربکر بین سال‌های ۱۸۹۴–۱۸۹۶ قتل‌عام آدانا در سال ۱۴ آوریل ۱۹۰۹ میلادی نسل‌کشی آشوری‌ها میان سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ کشتار سمیل در ۷ اوت ۱۹۳۳ میلادی عملیات انفال در سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ آزار آشوریان به‌دست داعش در اواسط سال ۲۰۱۴ دیاسپورا به معنای زندگی در دور از وطن مادری می‌باشد. زبان و فرهنگ آشوری زبان و فرهنگ آشوری از جمله گویش‌های نوین آرامی و در شمار زبان‌های سامی شرقی- شمالی است و با زبان آشوری باستانی تفاوت دارد. ازجمله این گویش‌ها می‌توان اورمژیانا (گویش ارومیه‌ای) و صلمسنایا (گویش سلماسی) را نام برد. گویش اورمژیانا تنها گویش آسوری است که دست‌کم از حدود سال ۱۸۴۸ به این سو ادبیات مکتوب ویژه خود را پدیدآورده است. از برجسته‌ترین نویسندگان آسوری می‌توان شموپیل بیت کولیا دگوپتایا و پیره سرمس (نویسنده تاریخ ادبیات آسوری به زبان آسوری) را نام برد. چاپ و انتشار مجلات گاه‌گاهی به زبان آسوری از دوره پهلوی دوم به این سو رونق داشته‌است. با این حال عده ای نیز یعقوبی، کاتولیک کلدانی، مارونی و قلیلی نیز ارتدکس یونانی و پروتستان هستند. | ## جمع‌بندی | جمعیت آشوریان ایران در میانهٔ سده نوزدهم میلادی به ۱۳۸۰۰۰ نفر می‌رسید که عمدتاً در آذربایجان غربی ساکن بودند و به دو گروه عمدهٔ مذهبی نستوری و کاتولیک تقسیم می‌شوند.