موضوع مقاله: لابرادور رتریور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لابرادور رتریور | مقدمه: این نژاد در بریتانیا از سگ‌های نژاد سگ آبی سنت جان که از مستعمره نیوفاندلند (که حالا بخشی از استان نیوفاندلند و لابرادور کانادا است) وارد شده بودند، پرورش یافته‌اند و نام این گونه هم از منطقه لابرادور در این مستعمره گرفته شده است. | ## بخش 1: لابرادور رتریور | لابرادور از جمله معمول‌ترین سگ‌ها در تعداد زیادی از کشورها، به ویژه در کشورهای غربی جهان می‌باشد. این سگ به عنوان یک سگ شکاری ورزشی پرورش یافت، ولی به صورت گسترده به عنوان سگ همراه نگهداری می‌شود. این سگ همچنین می‌تواند برای کارهایی به عنوان سگ راهنما یا سگ دستیار یا به عنوان سگ نجات یا سگ کمک‌رسان روحی آموزش داده شود. اگر برای شکار آموزش داده شوند، این خصوصیات خوب، از آن‌ها همراهان خوبی برای شکار می‌سازد. علاوه بر قابلیت‌های حرکتی و ورزشی که دارند، لابرادورها سگ‌های خدماتی (سگ سرویس) خوبی هم هستند. معمول است که به عنوان سگ راهنما برای نابینایان، سگ کمکی برای معلولان و سگِ درمانی تربیت شوند. اندازهٔ حیوان به خصوص در هنگام نمایش‌ها اهمیت پیدا می‌کند که اگر بیش از ۲ سانتی‌متر با این ابعاد اختلاف داشته باشند، فاقد صلاحیت تشخیص داده خواهند شد. نر آن بین ۲۷ تا ۳۴ کیلوگرم و بین ۵۶ تا ۶۱ سانتی‌متر و ماده آن بین ۲۵ تا ۳۲ کیلوگرم و بین ۵۳ تا ۵۸ سانتی‌متر است. لابرادورها سه رنگ شکلاتی و زرد و سیاه دارند و قرمز و سفید قطبی هم در بازهٔ زرد قرار می‌گیرد. در دهه ۱۸۳۰، دهمین ارل هوم و برادرزاده‌های او، پنجمین دوک بوکلو و لرد جان اسکات، اجداد و پیشگامان این نژاد را از نیوفاندلند به اروپا برای استفاده به عنوان سگ تفنگدار وارد کردند. یکی دیگر از طرفداران اولیه این سگ‌های ماهیگیر نیوفاندلندی دومین ارل مالمزبری بود، که آنها را به‌خاطر مهارتشان در شکار پرندگان آبزی پرورش می‌داد. در طول دهه ۱۸۸۰، سومین ارل مالمزبری، ششمین دوک بوکلو و دوازدهمین ارل هوم برای توسعه و تثبیت نژاد سگ لابرادور رتریور با هم همکاری کردند. سگ‌های بوکلو به نام‌های Avon و Ned که از طرف مالمزبری به بوکلو هدیه شده بودند، با سگ‌های ماده دیگری که اصالتشان به سگ‌های واردشده اولیه توسط پنجمین دوک و دهمین ارل هوم برمی‌گشت، تولید مثل کردند. پیشینه پیشینه نژاد لابرادور حداقل به دهه ۱۸۳۰ بر می‌گردد، زمانی که برای اولین بار سگ‌های آبی سنت جان که توسط مهاجران اروپایی در نیوفاندلند و لابرادور پرورش داده شده بودند، از طریق کشتی‌هایی که بین کانادا و پول در دورست در انگلستان کالا جابجا می‌کردند، به بریتانیا معرفی شدند. سپس این سگ‌ها با سگ‌های شکارچی بریتانیایی آمیزش داده شدند تا در نهایت سگ لابرادور رتریور به وجود آید. از اولین پرورش‌دهنگان نژاد لابرادور می‌توان به ارل مالمزبری، دوک بوکلو، ارل هوم و سر جان اسکات اشاره کرد. نویسندگان اولیه لابرادور را با سگ نیوفاندلند که بسیار بزرگتر است اشتباه گرفته‌اند و حتی چالز سنت جان سگ نیوفاندلند کهتر را نیز سگ نیوفاندلند معرفی کرده است. سرهنگ پیتر هاوکر اولین لابرادور را طوری توصیف می‌کند که از یک پوینتر بزرگتر نیستند، بیشتر آنها مشکی هستند و پوزه و سر درازی دارند با قفسه سینه بزرگ، پاهای ظریف و موی کوتاه و نرم و در مقایسه با نیوفاندلند، دم خود را بالا نمی‌گیرند. لابرادور رنگ جگری (که اکنون به‌طور معمول شکلاتی نامیده می‌شود) در اواخر دهه ۱۸۰۰ پدیدار شد و اولین توله‌های رنگ جگری در سال ۱۸۹۲ در مجموعه تولید سگ‌های نژاد بوکلوBuccleuch ثبت شدند. استانداردها: استانداردهایی که برای توصیف نژاد سگ استفاده می‌شوند در کشورهای مختلف، مانند ایالات متحده و بریتانیا، کمی متفاوت هستند. واحد اندازه‌گیری: واحدهای اندازه‌گیری در متن اصلی بر مبنای پوند (lb) و اینچ هستند. در ترجمه فارسی رایج است که این واحدها را به ترتیب به کیلوگرم و سانتی‌متر تبدیل کنیم. ویژگی‌های زیر مشخصات معمولی برای سگ‌های اصلاح نژاد شده در ایالات متحده هستند (و در مسابقات سگ شرکت می‌کنند) و بر اساس استاندارد کنل کلاب آمریکا تعریف می‌شود. طول سگ از جدوگاه تا محل شروع دم باید مساوی با ارتفاع سگ از زمین تا جدوگاهش باشد. استاندارد AKC شامل وزن ایده‌آل برای سگ‌های نر از ۲۵ تا ۳۶ کیلوگرم و برای سگ‌های ماده بین ۲۵ تا ۳۲ کیلوگرم است. در استاندارد AKC ارتفاع سگ‌های نر از ۵۴٫۶ تا ۶۲٫۲ سانتی‌متر در قسمت جدوگاه و برای ماده‌ها از ۵۴٫۶ تا ۵۹٫۶ سانتی‌متر در نظر گرفته شده است. | ## بخش 2: لابرادور رتریور | پوشش بدن: پوشش موهای لابرادور رتریور باید کوتاه و متراکم باشد، اما زبر و خشن نباشد. این پوشش بدن در برابر آب مقاوم است، به همین دلیل سگ‌ها هنگام بازی و شنا در آب در زمستان، خیلی سردشان نمی‌شود. رنگ پوشش بدن لابرادور عمدتاً توسط سه ژن تعیین می‌شود که MC1R(گیرنده ملانوکورتین ۱)، ژنتیک رنگ‌آمیزی آگوتی و CBD103 نامیده می‌شوند. اگر سگی در ژن MC1R دارای جهش نقص عملکردی باشد، باز هم پوشش بدنش زرد خواهد بود بدون اینکه ژنوتایپ در دو جایگاه دیگر مهم باشد. بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۱، تعداد ۱۳ مورد از ۲۴۵ سگ لابرادور مورد بررسی، برای جهش M264V که مسئول melanistic mask (ماسک ملانیکی) است، تخمیدگی (ناخالص) بودند و یک مورد تخمیدگی و خالص بود (یعنی هر دو ژن جهش یافته را داشت). گاهی در ایالات متحده، به اشتباه سگ‌های اولیه (کار) را «آمریکایی» و سگ‌های نمایشی را «انگلیسیسی» می‌نامند، در حالی که در واقع هر دو مدل شکار و نمایش در هر دو کشور پرورش داده می‌شوند و همه سگ‌های لابرادور رتریور از نژاد بریتانیایی مشتق شده‌اند. لابرادور رتریورها و ترکیب لابرادور رتریور/ گلدن رتریور بالاترین میزان موفقیت را داشتند. با این وجود، ژرمن شپردها و گلدن رتریورها بعد از گذراندن دوره‌ای طولانی‌تر از دورهٔ لازم برای لابرادور رتریورها، موفقیت بالاتری از خود نشان دادند. لابرادور رتریور یک سگ گان داگ است که برای بازیابی شکار در خشکی و آب پرورش یافته است. لابرادور به عنوان یک سگ که به‌طور ویژه برای آوردن شکار از آب پرورش یافته است، ویژگی‌های متنوعی برای این کار پیدا کرده است. برای بازیابی، لابرادور رتریور به یک دهان نرم مجهز است، ویژگی که به آن اجازه می‌دهد شکار و پرندگان آبزی را بدون آسیب‌دیدگی حمل کند. و برای شنا، پنجه‌های کاملاً پرده‌دار، یک دم سمور مانند و پوشش بدن ضدآب به لابرادور کمک می‌کند. هوش بالا، قدرت تصمیم‌گیری و استقلال عملی لابرادورها در انجام وظایفشان با مثال سگ‌هایی مانند Endal مشخص می‌شود. Endal آموزش داده شده که در صورت لزوم، صاحبش که از ویلچر استفاده می‌کند را در وضعیت احیا بگذارد، او را با یک پتو بپوشاند و با تلفن اضطراری تماس بگیرد. همچنین به تعدادی از لابرادورها آموزش داده شده است تا به صاحبانشان دربرداشت پول و کارت‌های اعتباری از خودپرداز کمک کنند. امروزه نیز این نقش برای آنها حفظ شده و سگ‌های نژاد لابرادور در کنار سگ‌های لئونبرگر، نیوفاندلند (سگ) و گلدن رتریور فعالیت می‌کنند؛ این سگ‌ها در مدرسه Lifeguard سگ‌های ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گیرند. در طول جنگ ویتنام برای ردیابی سربازان کشته‌شده، زخمی یا مواضع دشمن از آنها بهره گرفته شد. مسائل قابل توجه مرتبط با سلامت و بهزیستی عبارتند از اختلالات ارثی و چاقی (بیشتر آن‌ها تمام یا بخش‌هایی از ژن تنظیم‌کننده اشتهای POMC را ندارند). میانگین طول عمر لابرادور ۱۳ سال است.Supplementary Table 3 یک مطالعه از کالج سلطنتی دامپزشکی و مطالعه‌ای که توسط دانشگاه سیدنی انجام شده است، نتیجه گرفته‌اند که لابرادورهای شکلاتی نسبت به سایر رنگ‌های لابرادور (حدود ۱۰ درصد) میانگین طول عمر کمتری دارند و احتمال ابتلا به برخی مشکلات سلامتی نیز در آن‌ها بیشتر است. لابرادورها قدری مستعد ابتلا به دیسپلازی لگن و دیسپلازی آرنج هستند، مخصوصاً در سگ‌های بزرگتر.Newton, C. بیماری‌های چشمی هم ممکن است شامل آتروفی پیش‌رونده شبکیه، آب‌مروارید، دیستروفی قرنیه و دیسپلازی شبکیه باشند. آنها می‌توانند دچار کلاپس ناشی از فعالیت ورزشی شوند، که سبب هیپرترمی، ضعف، کلاپس، و سردرگمی پس از دوره‌های کوتاه فعالیت ورزشی می‌شود. آن‌ها ممکن است از چاقی نیز رنج ببرند، که در برخی موارد می‌تواند تا اندازه‌ای ناشی از فقدان بخشی، یا تمام، ژن پروپوملانوکورتین باشد. تا سال ۲۰۰۶ به‌طور گسترده‌ای به عنوان محبوب‌ترین نژاد سگ در جهان در نظر گرفته می‌شد. در سال ۲۰۰۶، هم در ایالات متحده و هم بریتانیا، لابرادورهای ثبت شده بسیار بیشتر از دوبرابر تعداد نزدیک‌ترین رقیب خود بوده‌اند. اگر مقایسه را به نژادهای سگ هم‌اندازه محدود کنیم، در آن صورت نیز تعداد لابرادورهای ثبت شده در هر دو کشور حدود ۳–۵ برابر بیشتر از محبوب‌ترین نژادهای بعدی یعنی ژرمن شپرد و گلدن رتریور است. | ## بخش 3: لابرادور رتریور | آن‌ها محبوب‌ترین نژاد سگ دستیار در ایالات متحده، استرالیا و بسیاری از کشورهای دیگر هستند. علاوه بر این، توسط پلیس و سایر ارگان‌های رسمی به‌طور گسترده و به خاطر توانایی‌های تشخیص و کارایی‌شان استفاده می‌شوند. توزیع جغرافیایی در سال ۲۰۲۲، لابرادور رتریورها دومین نژاد محبوب در ایالات متحده بودند. هفت مورد از سیزده «سگ پرنده‌یاب برجسته» معرفی شده از طرف شورای ملی کنل استرالیا به 'تالار مشاهیر' طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، از نژاد لابرادور هستند. برخی از لابرادورهای معروف در حوزه‌های مختلف شامل موارد زیر هستند: سگ‌های دستیار اندال، یک سگ دستیار در بریتانیای کبیر. از افتخاراتش می‌توان موارد زیر را برشمرد: «پرمدال‌ترین سگ جهان» (شامل «سگ هزاره» و مدال طلای PDSA به خاطر شجاعت و فداکاری در انجام وظیفه)، اولین سگی که سوار چشم لندن شده و اولین سگی که توانایی کار با کارت EMV و کارت عابربانک را دارد. تا پیش از مرگش در مارس ۲۰۰۹، او و صاحبش، آلن پارتون، حدود ۳۵۰ بار توسط گروه‌های فیلمسازی از کشورهای مختلف تصویربرداری شدند و یک فیلم یک‌ساله از زندگی اندال نیز در حال تولید بود. بیماری پارکینسون رئیس‌جمهور سابق را در سال‌های آخر زندگی اش محدود به ویلچر یا اسکوتر برقی کرده بود. زنجیر یک سگ شناسایی بود که اسلحه‌ها و مهمات استفاده شده در انفجارهای زنجیره‌ای بمبئی (۱۹۹۳) را شناسایی کرد. او در طول خدمت خود به کشف ۵۷ بمب دست‌ساز، ۱۷۵ بمب بنزینی، ۱۱ جنگ‌افزار نظامی، ۲۴۲ نارنجک و ۶۰۰ چاشنی کمک کرد. او همچنین به کشف ۱۸ تفنگ تهاجمی تایپ ۵۶ و پنج قبضه سلاح کمری ۹ میلیمتری کمک کرد.. لاکی و فلو، دوقلوهای بلک لابرادور و سگ‌های تشخیص اجناس تقلبی که در سال ۲۰۰۷ برای مأموریتی ۶ ماهه به مالزی اعزام شدند و به دلیل "پیدا کردن نزدیک به ۲ میلیون DVD نقض حق تکثیر " به شهرت رسیدند. آن‌ها پس از شناسایی محموله‌های چند میلیون دلاری و دستگیری ۶ مجرم در مالزی، نخستین سگ‌های دریافت کننده «جایزه خدمات برجسته» مالزی شدند. گفته می‌شود قاچاقچیان نرم‌افزار برای کشتن این دو سگ، قتل قراردادی به ارزش ۳۰ هزار پوند تعیین کرده بودند. ساربی، یک سگ تشخیص مواد منفجره از نیروهای ویژه استرالیا بود که حدود ۱۴ ماه در افغانستان مفقودالاثر بود تا اینکه در سال ۲۰۰۹ سالم و سلامت پیدا شد. جیک، یک لابرادور سیاه آمریکایی بود که پس از حملات ۱۱ سپتامبر و توفند کاترینا به عنوان سگ جستجو و نجات خدمت می‌کرد. سالتی و روزل، به خاطر شجاعت و فداکاری آشکار در حین خدمت در درگیری‌های نظامی، نشان دیکین را دریافت کردند. آنها در حملات ۱۱ سپتامبر بیش از ۷۰ پله را به همراه صاحبان نابینای خود پایین آمدند تا از مرکز تجارت جهانی (۱۹۷۳-۲۰۰۱) فرار کنند. سیدی، به خاطر شجاعت و فداکاری آشکار در حین خدمت در درگیری‌های نظامی، نشان دیکین را دریافت کرد. او در نوامبر ۲۰۰۵ در حین خدمت در کابل، مواد منفجره‌ای را که بعداً خنثی شدند، کشف کرد. ساشا، به خاطر شجاعت و فداکاری آشکار در حین خدمت در درگیری‌های نظامی، نشان دیکین را دریافت کرد. او در حین خدمت در افغانستان با پادگان دامپزشکی سلطنتی، ۱۵ بمب کنارجاده‌ای، خمپاره‌انداز، مین و سلاح را پیدا کرد. حیوانات خانگی سگ‌های لابرادور بادی و سیمس بیل کلینتون، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده. مارلی، «بدترین سگ دنیا»، که در کتاب خودزندگی‌نامه جان گروگن با عنوان مارلی و من به تصویر کشیده شده و در سال ۲۰۰۸ به یک فیلم کمدی-درام با نام مارلی و من (فیلم) تبدیل شده است. | ## جمع‌بندی | آنها در مجلات متعددی با خواننده و خانواده‌اش حضور داشتند و به عنوان حیوانات خانگی مشهور شدند.