موضوع مقاله: ایثن هاک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایثن هاک | مقدمه: او به‌خاطر توانایی در ایفای نقش‌های متنوع — اغلب در فیلم‌های هنری — و همکاری‌های تحسین‌شده با کارگردان ریچارد لینکلیتر شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ایثن هاک | هاک در طول بیش از چهار دهه فعالیت در سینما و تئاتر، جوایز و افتخارات متعددی کسب کرده است؛ از جمله یک جایزهٔ امی دی‌تایم و نامزدی‌ها برای پنج جایزهٔ اسکار، سه جایزهٔ گلدن گلوب، یک جایزهٔ بفتا و یک جایزهٔ تونی. هاک نخستین بار در چهارده‌سالگی با فیلم کاوشگران (۱۹۸۵) وارد سینما شد و با بازی در انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹) به شهرت رسید. در دههٔ ۱۹۹۰، او با فیلم‌های حقیقت تلخ است (۱۹۹۴)، گاتاکا (۱۹۹۷) و آرزوهای بزرگ (۱۹۹۸) جایگاه خود را به‌عنوان بازیگر نقش اول تثبیت کرد. هاک برای بازی در نقش یک افسر پلیس در فیلم جنایی روز تعلیم (۲۰۰۱) نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. همکاری او با لینکلیتر در سه‌گانهٔ تحسین‌شدهٔ پیش از (۱۹۹۵–۲۰۱۳) دو نامزدی اسکار بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی را برایش به همراه داشت. هاک همچنین در فیلم پسرانگی (۲۰۱۴) ساختهٔ لینکلیتر نقش‌آفرینی کرد و برای آن نامزد اسکار و بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. او برای بازی در نقش شاعر لورنز هارت در فیلم زندگی‌نامه‌ای ماه محزون (۲۰۲۵) نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. هاک در فیلم‌های پرفروش شوم (۲۰۱۲)، پاکسازی (۲۰۱۳)، هفت دلاور (۲۰۱۶) و تلفن سیاه (۲۰۲۱) موفقیت تجاری کسب کرد و برای نقش‌هایش در مائودی (۲۰۱۶) و نخستین اصلاح‌شده (۲۰۱۷) تحسین منتقدان را برانگیخت. هاک کارگردانی فیلم‌های روایی دیوارهای چلسی (۲۰۰۱)، گرم‌ترین ایالت (۲۰۰۶) و بلیز (۲۰۱۸) را بر عهده داشته و همچنین مستند سیمور: یک معرفی رسمی (۲۰۱۴) و مجموعهٔ مستند آخرین ستارگان سینما (۲۰۲۲) را ساخته است. او در مینی‌سریال پرندهٔ خدای مهربان (۲۰۲۰) نقش جان براون، فعال ضد برده‌داری، را ایفا کرد و برای آن نامزد جایزهٔ گلدن گلوب شد. هاک همچنین در مینی‌سریال ابرقهرمانی شوالیهٔ ماه (۲۰۲۲) در نقش آرتور هارو ظاهر شد. در تئاتر، هاک نخستین بار در سال ۱۹۹۲ با نمایش مرغ دریایی اثر آنتون چخوف در برادوی روی صحنه رفت و در سال ۲۰۰۷ برای بازی در نمایش ساحل آرمان‌شهر اثر تام استاپارد نامزد جایزهٔ تونی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. در سال ۲۰۱۰ نیز برای کارگردانی نمایش دروغ ذهن اثر سم شپرد نامزد جایزهٔ دراما دسک برای بهترین کارگردانی شد. هاک پیش‌تر با بازیگر اوما تورمن ازدواج کرده بود و پس از جدایی، در سال ۲۰۰۸ با رایان شاهوز ازدواج کرد. او از هر ازدواج دو فرزند دارد که از میان آن‌ها مایا هاک و لِوون هاک به‌عنوان بازیگر شناخته می‌شوند. پدرش، جیمز هاک، کارشناس محاسبات بیمه‌ای بود و مادرش، لزلی (با نام خانوادگی گرین)، به‌عنوان آموزگار و کارمند خیریه فعالیت می‌کرد. والدین هاک، که دوران دبیرستان را در فورت ورث، تگزاس با هم گذرانده بودند، زمانی ازدواج کردند که مادرش هفده سال داشت. یک سال بعد، در حالی که هر دو در دانشگاه تگزاس در آستین مشغول تحصیل بودند، هاک به دنیا آمد. والدین او در سال ۱۹۷۴، زمانی که هاک چهار ساله بود، از هم جدا شدند و سپس طلاق گرفتند. آن‌ها چندین بار نقل مکان کردند تا سرانجام در بروکلین، نیویورک ساکن شدند؛ جایی که هاک در «پکر کالجیت اینستیتیو» در بروکلین هایتس تحصیل کرد. وقتی هاک ده یا دوازده ساله بود، مادرش دوباره ازدواج کرد و خانواده به وست ویندزور تاون‌شیپ در نیوجرسی نقل مکان کردند. در آن‌جا، او ابتدا در دبیرستان «وست ویندزور پلینزبورو» درس خواند و سپس به مدرسه شبانه‌روزی «هان» در پرینستون منتقل شد و در سال ۱۹۸۸ از آن فارغ‌التحصیل شد. در همین دوران، هاک با سازمان خیریه مادرش، «الکس فاند»، همکاری داشت؛ نهادی که از فرصت‌های آموزشی برای کودکان محروم در رومانی حمایت می‌کرد. هاک در دوران دبیرستان آرزو داشت نویسنده شود، اما علاقه جدی‌تری به بازیگری پیدا کرد. | ## بخش 2: ایثن هاک | نخستین حضور او بر روی صحنه در سیزده سالگی در نمایشی از ژان مقدس اثر جرج برنارد شاو در تئاتر مک‌کارتر بود. او بعدها در نمایش‌های دبیرستانی مرا در سنت لوئیس ملاقات کن و نمی‌توانی با خودت ببری ایفای نقش کرد. در دوران تحصیل در مدرسه هان، او همچنین در تئاتر مک‌کارتر واقع در دانشگاه پرینستون آموزش بازیگری دید. پس از فارغ‌التحصیلی، هاک در دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبورگ به تحصیل بازیگری پرداخت، اما پس از انتخاب شدن برای فیلم انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹) دانشگاه را ترک کرد. او بعدها برای دو سال در رشته ادبیات انگلیسی در دانشگاه نیویورک ثبت‌نام کرد، اما در نهایت تحصیل را رها کرد تا به‌طور تمام‌وقت به بازیگری بپردازد. پس از این فیلم هاک در فیلم‌های دیگری مانند: غار شیر، پدر، پیش از طلوع، پیش از غروب و روز تعلیم بازی کرد که برای بازی در فیلم روز تعلیم نامزد جایزه اسکار نیز شد. (فیلم‌های نامبرده شده خلاصه‌ای از فیلم‌های ایثن هاک می‌باشد).بانک اطلاعاتی فیلم هاک فیلمی به نام دیوارهای چلسی را کارگردانی کرد. نهمین همکاری هاک با ریچارد لینکلیتر در ماه محزون (۲۰۲۵) بود؛ یک فیلم زندگینامه‌ای که در آن او در نقش ترانه‌سرا لورنز هارت در شب افتتاحیه نمایش موزیکال اکلاهما! لینکلیتر بیش از یک دهه پیش فیلمنامه را با هاک در میان گذاشته بود، اما تصمیم گرفت پروژه را تا زمانی که هاک به سن کافی برای ایفای نقش هارتِ میانسال برسد، به تأخیر بیندازد. هاک برای این نقش سر خود را تراشید و از ابزارهای صحنه‌ای استفاده کرد تا کوتاه‌قامت‌تر به نظر برسد؛ دگرگونی‌ای که به گفته او کمک کرد احساسات شخصیت را بهتر درک کند. روزنامه هیوستون کرونیکل بازی او را یکی از بهترین اجراهای سال دانست، و ان‌بی‌سی نیوز آن را یکی از نقاط اوج کارنامه‌اش توصیف کرد. در همان سال، هاک بار دیگر نقش تلفن سیاه را در دنباله آن با عنوان تلفن سیاه ۲ ایفا کرد؛ فیلمی که ۱۳۲ میلیون دلار فروش داشت. فرانک شِک اجرای او را یکی از ماندگارترین‌ها توصیف کرد، و روزنامه نیویورک تایمز نوشت که بازی او «تصویری منسجم‌تر از فیلم اولیه» خلق کرده است. او سپس در مجموعه درام جنایی پشت پرده در سال ۲۰۲۵ در نقش یک روزنامه‌نگار تحقیقی ظاهر شد. منتقدان این نقش را بخشی از مجموعه‌ای از شخصیت‌های قهرمان‌مآب و خودحق‌پندار دانستند که هاوک در آثار مختلف به تصویر کشیده است؛ از جمله در نخستین اصلاح‌شده و پرنده ارباب خوب. نشریه نیو ریپابلیک افزود که هاک توانسته این کهن‌الگو را در «تنوعی چشمگیر» از ژانرهای مختلف بازآفرینی کند بازخورد و سبک بازیگری هاک در سال ۲۰۲۲ از سوی مجله اسکوایر به‌عنوان «بزرگ‌ترین بازیگر نسل خود» معرفی شد. طول عمر چهار دهه‌ای فعالیت بازیگری او مورد تحسین قرار گرفته است و مجله اِنتِرتینمنت ویکلی این موفقیت را ناشی از راهبرد او در ایفای نقش در ژانرهای گوناگون دانسته است. هاک بازیگری را فرآیندی «شمنی» توصیف کرده است که «خود را به آن می‌سپارید، درست مانند خواندن یک ترانه»، و شخصیت‌پردازی را با موسیقی مقایسه کرده و گفته است: «باید وارد ترانه شخصیت خود شوید». او بیشتر به جنبه‌های هنری بازیگری علاقه‌مند است تا دستیابی به موفقیت تجاری یا شهرت به‌عنوان ستاره سینما. تاریخ‌نگار آمریکایی سینما، جینین بَیسینگر، هاک را بازیگری توصیف کرده است که عناصر یک ستاره سنتی سینما و یک بازیگر نقش خاص را با هم ترکیب می‌کند. پژوهشگر گری بتیسون اشاره کرده است که هاک همواره در سینمای ژانریِ مبتنی بر مفهوم ایفای نقش کرده است، نه در آثار مبتنی بر نمایش و جلوه‌های بصری؛ منتقدان اولیه نیز بر پیچیدگی پرسونای چندوجهی او در پرده سینما تأکید کرده‌اند. به گفته جان لار، منتقد تئاتر نشریه نیویورکر، مهارت‌هایی که بازیگری طلب می‌کند— «همدلی، تخیل، جذابیت و تسلیم شدن» —ویژگی‌هایی هستند که هاک از طریق تجربه‌های خود با مادرش پرورش داده است. هاک اغلب هنگام نویسندگی، کارگردانی، بازیگری و تهیه‌کنندگی تلاش می‌کند داستانی روایت کند؛ رویکردی که لار آن را عامل تمایز او از هم‌نسلانش دانسته است. هاک تکنیک بازیگری خود را «بازیگری سوم‌شخص» توصیف کرده است؛ روشی که به او امکان می‌دهد «به‌طور کامل به شخصیت‌هایی که ایفا می‌کند بدل شود». | ## بخش 3: ایثن هاک | هاک به‌خاطر تنوع نقش‌آفرینی در طیف گسترده‌ای از شخصیت‌ها شناخته می‌شود و ترجیح می‌دهد با فیلمسازانی همکاری کند که بتوانند «خلاقیت او را برانگیزند». او اغلب در فیلم‌های مستقل و هنری، در کنار بلاکباسترهای هالیوودی ایفای نقش کرده است. ایندی‌وایر اشاره کرده است که هر کارگردانی که هاک با او همکاری داشته، جنبه‌ای متفاوت از پرسونای سینمایی او را آشکار کرده و همین امر او را به «یکی از متنوع‌ترین بازیگران نسل خود» بدل ساخته است. نویسنده‌ای در جی‌کیو توانایی «غیرعادی» هاک را در تجسم لحظات اصلی زندگی یک مرد ستوده است—از دوران دبیرستان در انجمن شاعران مرده، تا نخستین عشق در پیش از طلوع، پدری در پسرانگی، و ورود به میانسالی در نخستین اصلاح‌شده و جولیت، برهنه. هاک توضیح داده است که این تنوع و گوناگونی نقش‌ها ریشه در زندگی اولیه او دارد؛ او برای مادرش وانمود می‌کرد شخصیت‌هایی چون «اندیشمند هنری، ادبی و سیاسیِ مسئولیت‌پذیر» را بازی می‌کند. هاک از رابرت دنیرو و دنزل واشینگتن به‌عنوان تأثیرگذاران اصلی یاد کرده است؛ به‌ویژه همکاری با دنیرو در فیلم آرزوهای بزرگ (۱۹۹۸) که طی آن از اخلاق کاری او تحسین کرد: «او منتظر نیست کسی به او اجازه دهد کاری را که می‌خواهد انجام دهد [...] او فقط می‌آید و همان کار را انجام می‌دهد». هاک همین ویژگی را در جریان فیلمبرداری روز تعلیم (۲۰۰۱) با واشینگتن مشاهده کرد، که بعدها او را «بزرگ‌ترین بازیگر نسل ما» نامید. هاک چند کارگردان را نیز به‌عنوان تأثیرگذاران کلیدی خود معرفی کرده است، از جمله پیتر ویر که به او نشان داد «فیلمسازی چه می‌تواند باشد»، پل شریدر، و مارتین اسکورسیزی که به گفته هاک رابطه بزرگسالی او با سینما را شکل داد و انگیزه ادامه بازیگری را در او تقویت کرد. او همچنین به‌خاطر همکاری خلاقانه با کارگردان ریچارد لینکلیتر که حاصل آن نه فیلم مشترک بوده، مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است. اوایل دوران حرفه‌ای خود، هاک به‌طور گسترده در صنعت سینما به‌عنوان یک چهره جذاب شناخته می‌شد؛ برداشتی که بیش‌تر به دلیل چشمان آبی، خط فک برجسته، ریش‌پروفسوری و موهای ژولیده‌اش شکل گرفته بود. نقش‌آفرینی او در فیلم حقیقت تلخ است (۱۹۹۴) در قالب یک موسیقی‌دان سرخورده باعث شد که به‌عنوان چهره شاخص نسل ایکس شناخته شود؛ نسلی که با اضطراب پس از فارغ‌التحصیلی، نااطمینانی و جست‌وجوی خلاقانه شناخته می‌شد. نشریه نیویورکر خاطرنشان کرده است که چهره عمومی او در سال‌های نخست بیشتر شبیه یک «نوجوان خجالتی بیبی‌فیس» بود، اما بعدها به‌عنوان یک «بازیگر خشن، پرهیاهو و پرشور» با «پختگی کامل و رضایت‌بخش» شناخته شد. زندگیِ خصوصی در ۱ مه ۱۹۹۸، هاک با بازیگر اوما تورمن ازدواج کرد؛ آشنایی آن‌ها به سال ۱۹۹۶ و فیلم گاتاکا بازمی‌گشت. این زوج صاحب دو فرزند شدند: مایا (زادهٔ ۱۹۹۸) و لوون (زادهٔ ۲۰۰۲) که هر دو مسیر بازیگری را در پیش گرفتند. هاک و تورمن در سال ۲۰۰۳ و در پی شایعاتی دربارهٔ خیانت از یکدیگر جدا شدند و سال بعد درخواست طلاق دادند؛ این جدایی در اوت ۲۰۰۵ نهایی شد. در ژوئن ۲۰۰۸، هاک با رایان شاوهاگز ازدواج کرد؛ او پیش‌تر برای مدت کوتاهی به‌عنوان پرستار بچهٔ فرزندان هاک و تورمن کار کرده بود و سپس از دانشگاه کلمبیا فارغ‌التحصیل شد. هاک در پاسخ به گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ این رابطه تأکید کرد که ازدواج نخستش «به دلایل گوناگون پایان یافته بود و هیچ‌یک به رایان ارتباطی نداشت». او به‌عنوان رئیس مشترک «کمیته شیرهای جوان» در کتابخانه عمومی نیویورک فعالیت داشته؛ نهادی که یکی از مهم‌ترین هیئت‌های خیریه این کتابخانه محسوب می‌شود. در نوامبر همان سال، هاک و رایان در ماراتن نیویورک شرکت کردند تا از «Doe Fund» حمایت کنند؛ سازمانی غیرانتفاعی که هدفش شکستن چرخهٔ بی‌خانمانی، اعتیاد و تکرار جرم است. هاک که پیرو آیین اسقفی است، گفته ایمان در دوران جوانی نقش پررنگی در زندگی‌اش داشته اما در بزرگسالی نتوانسته آن را بیشتر پرورش دهد. او در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا از بیل بردلی در سال ۲۰۰۰، باراک اوباما در ۲۰۰۸، هیلاری کلینتون در ۲۰۱۶ و کامالا هریس در ۲۰۲۴ حمایت کرد. هاک بارها از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور چهل‌وپنجم و چهل‌وهفتم ایالات متحده، انتقاد کرده و شعار عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم و تهدید او به زندانی کردن هیلاری کلینتون را مورد نکوهش قرار داده است. | ## جمع‌بندی | او همچنین از حقوق همجنس‌گرایان حمایت می‌کند؛ در مارس ۲۰۱۱، هاک و همسرش ویدئویی در حمایت از قانونی شدن ازدواج همجنس در نیویورک منتشر کردند.