موضوع مقاله: خاندان بوربون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان بوربون | مقدمه: شاخه‌ای از بوربون‌های فرانسوی در قرن هجدهم به پادشاهی اسپانیا رسید و خانواده سلطنتی کنونی اسپانیا از این شاخه است. | ## بخش 1: خاندان بوربون | شاخه‌های دیگری از بوربون‌های اسپانیایی نیز بر تخت‌های ناپل، سیسیل و پارما سلطنت کردند. بوربون‌های سلطنتی در سال ۱۲۷۲ به وجود آمدند، زمانی که روبر، کنت کلرمون کوچک‌ترین پسر پادشاه لوئی نهم، پادشاه فرانسه با وارث ارباب بوربون یعنی بئاتریس بورگونی ازدواج کرد. این خاندان به مدت سه قرن به عنوان یک شاخه فرعی از خاندان‌های پادشاهی فرانسه ادامه یافت و به عنوان اشراف فرانسوی تحت فرمانروایی پادشاهان کاپتی و والوآ خدمت کرد. این باعث شد که شاخه بوربون-واندوم از نظر تبارشناسی به شاخه ارشد خانه بوربون تبدیل شود. بر اساس قانون سالیک، هانری ناوار، رئیس خاندان بوربون، به عنوان نماینده ارشد شاخه بازمانده از دودمان کاپتی، به عنوان هانری چهارم، پادشاه فرانسه شد. سپس پادشاهان بوربون بخشی از پادشاهی ناوار در شمال پیرنه را که پدر هانری (آنتوان) با ازدواج (یوره اوکساریس) در سال ۱۵۵۵ به دست آورده بود، به فرانسه ملحق و تا زمان سرنگونی در سال ۱۷۹۲ بر هر دو حکومت کردند.پادشاهان بوربون از ۱۵۵۵ بر ناوار و از ۱۵۸۹ بر فرانسه فرمان راندند در سدهٔ ۱۸، افرادی از این خاندان بر اسپانیا و جنوب ایتالیا (پادشاهی سیسیل و پادشاهی پارما) چیره شدند و افرادی دیگر از بوربون‌ها دوک‌نشین‌های مهمی مانند دوک اعظم لوکزامبورگ و دوک‌نشین پارما را در دست گرفتند. شاخه اصلی بوربون‌ها در طول انقلاب فرانسه و با اعدام لوئی شانزدهم به‌طور موقت سقوط کرد. اما در سال ۱۸۱۴ به مدت کوتاهی و به‌طور قطعی در ۱۸۱۵ پس از سقوط اولین امپراتوری فرانسه، به پادشاهی بازگشتند. شاخه فرعی بوربون، یعنی خاندان اورلئان، به مدت ۱۸ سال (۱۸۳۰–۱۸۴۸) حکومت کرد که از این دوران با عنوان سلطنت ژوئیه یاد می‌شود، تا اینکه آن نیز طی انقلاب فوریه ۱۸۴۸ سرنگون شد و لوئی فیلیپ از سلطنت برکنار و از فرانسه تبعید شد. امروزه دودمان پادشاهی اسپانیا و دوک‌های اعظم لوکزامبورگ، از دودمان بوربون و از نسل فیلیپ، دوک آنژو فرزند لوئی، گراند دوفن و نوه لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه هستند. در سال ۱۷۰۰، با مرگ کارلوس دوم، پادشاه اسپانیا، هابسبورگ‌های اسپانیایی در نسل مردان منقرض شدند. بر اساس وصیت کارلوس دوم بدون فرزند، نوه دوم لوئی چهاردهم فرانسه با شرط عدم اتحاد تاج و تخت فرانسه و اسپانیا به عنوان جانشین وی معرفی شد. | ## بخش 2: خاندان بوربون | این موضوع با مخالفت قدرت‌های آن روز اروپا مانند هابسبورگ اتریش و بریتانیای کبیر مواجه شد. جدایی دایمی تاج و تخت فرانسه و اسپانیا زمانی حاصل شد که در قرارداد اوترخت در سال ۱۷۱۴، فیلیپ انصراف خود از امتیازاتش نسبت به تاج و تخت فرانسه و تمامی القاب و عنوان‌ها و دارایی‌ها را برای خود و فرزندانش تأیید کرد و ترتیبات مشابه بعداً تاج و تخت اسپانیا را باعث شد این دو از هم جدا نگه داشته شوند. شاخه اسپانیایی بوربون (به اسپانیایی به عنوان Borbón [boɾˈβon] ترجمه شده است) چندین بار سرنگون شده و بازسازی شده است، در ۱۷۰۰–۱۸۰۸، ۱۸۱۳–۱۸۶۸، ۱۸۷۵–۱۹۳۱، و از سال ۱۹۷۵. بوربون‌ها از ۱۷۳۴ تا ۱۸۰۶ در پادشاهی ناپل و از ۱۷۳۵ تا ۱۸۱۶ در سیسیل و از ۱۸۱۶ تا ۱۸۶۰ در پادشاهی متحد دو سیسیل حکومت کردند. یکی از اخلاف آدمار به نام بئاتریس بورگونی در سال ۱۲۶۸ میلادی با روبر، کنت کلرمون، ششمین پسر شاه لوئی نهم ازدواج کرد. به قدرت رسیدن در تاریخ بیست و پنجم مارس ۱۵۸۹ میلادی و همزمان با به قدرت رسیدن هانری ناوار، حکومت سلسله بوربون‌ها در کشور فرانسه آغاز شد. بوربون‌ها یکی از خاندان‌های مقتدر و نیرومند اروپایی بود که در برخی از کشورهای اروپا نظیر اسپانیا، فرانسه و… حکمرانی کردند. دو قرن پس از وی، این خاندان در نیمه قرن شانزدهم میلادی بار دیگر احیا شد و هانری چهارم به تخت پادشاهی نشست. هانری چهارم، خود، پروتستان مذهب بود، ولی برای سلطنت بر کشوری که اکثریت مردم آن کاتولیک بودند، مذهب کاتولیک را پذیرفت و در سال ۱۵۹۴ میلادی تاج‌گذاری کرد. دوران سلطنت برخی از سلاطین بوربون، بسیار طولانی بود به طوری که تنها نوه هانری چهارم با عنوان لوئی چهاردهم و پس از وی، لوئی پانزدهم، مجموعاً بیش از ۱۳۰ سال از طول دوران دویست ساله حکومت بوربون‌ها را به خود اختصاص دادند. آخرین پادشاه این سلسله لوئی شانزدهم بود که در جریان انقلاب فرانسه در ۲۱ ژانویه سال ۱۷۹۳ میلادی، اعدام شد. با اعدام لوئی شانزدهم، پادشاهی بوربون‌ها در فرانسه خاتمه یافت و جمهوری اول فرانسه شکل گرفت. | ## بخش 3: خاندان بوربون | بازگشت به قدرت از آن زمان تا ۱۸۱۴ میلادی، سلطنت فرانسه به‌دست ژنرال‌های ارتش خصوصاً ژنرال برجسته فرانسوی – ناپلئون بناپارت – افتاد. در ۱۸۱۴ با سقوط ناپلئون، متفقین (اتریش، بریتانیا، روسیه و پروس) از خاندان بوربون خواستند که به فرانسه بازگشته و قدرت را به‌دست گیرند. لوئی هجدهم – برادر لوئی شانزدهم و نوه لوئی پانزدهم که به مدت ۲۰ سال در گوشه و کنار اروپا در تبعید به سر می‌برد – به پاریس آمد و آخرین مرحله سلطنت بوربون‌های فرانسه آغاز شد. بوربون‌ها تا ۱۸۳۰ میلادی در فرانسه بر سر کار بودند تا این که طی انقلاب ۱۸۳۰، شارل دهم – برادر لوئی شانزدهم و لوئی هیجدهم- توسط انقلابیون فرانسوی سرنگون شد. شاهزادگان کنده شاخه‌ای از خاندان بوربون‌ها بودند که از نسل لوئی یکم، شاهزاده کنده عموی هانری چهارم سرچشمه می‌گرفتند و شاهزادگان کونتی از خاندان کنده بودند. هر دو خاندان، که به عنوان شاهزادگان اصیل شناخته می‌شدند، خانواده‌های اشرافی برجسته فرانسوی بودند که به خاطر مشارکتشان در امور فرانسه، حتی در دوران تبعید در انقلاب فرانسه، تا زمان انقراض هر یک در سال‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۱۴، شناخته شده بودند. در نتیجه، از زمان انقراض خاندان کاپتی کورتنی در سال ۱۷۳۳، بوربون‌ها تنها شاخه مشروع باقی‌مانده از خاندان کاپتی هستند. اگرچه خاندان براگانزا نامشروع است، اما نسب خود را از طریق نسبشان از روبر دوم، پادشاه فرانسه از طریق خاندان اول بورگونی و سپس از طریق شاخه پرتغالی بورگونی به خاندان کاپتی می‌رساند. پدروی یکم، پادشاه پرتغال صاحب پسری نامشروع به نام ژواو، بنیانگذار دودمان اویش، شد که او نیز صاحب پسری نامشروع به نام آفونسو شد که او نیز خاندان براگانزا موجود را تأسیس کرد. شارلوت، دوشس بزرگ لوکزامبورگ با شاهزاده فلیکس بوربون-پارما و ازدواج کرد و بنابراین جانشینان او که از زمان کناره‌گیری او در سال ۱۹۶۴ در لوکزامبورگ سلطنت کرده‌اند، نیز عضو خانواده بوربون بوده‌اند. ایزابل، شاهدخت امپراتوری برزیل، نایب السلطنه پدرش، پدروی دوم، امپراتور برزیل، با گاستون، نوه لوئی فیلیپ، پادشاه فرانسه و از خاندان اورلئان ازدواج کرد و بنابراین نوادگان آنها، معروف به اورلئان-براگانزا، در صف جانشینی تاج و تخت برزیل بودند و انتظار داشتند که به آن دست یابند. | ## جمع‌بندی | همه اعضای قانونی و زنده خاندان بوربون، از جمله شاخه‌های فرعی آن، از نوادگان مستقیم هانری چهارم از طریق پسرش لوئی سیزدهم پادشاه فرانسه هستند.