موضوع مقاله: منطقه (ستاره) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه (ستاره) | مقدمه: این ستاره به همراه نِطاق (زتا شکارچی) و نظام (اپسیلون شکارچی)، سه ستاره کمربند شکارچی را تشکیل می‌دهند که در میان فرهنگ‌های باستانی با نام‌های بسیاری شناخته می‌شود. | ## بخش 1: منطقه (ستاره) | هنگامی که صورت فلکی شکارچی نزدیک نصف‌النهار سماوی است، منطقه از دید ناظران نیم‌کره شمالی که رو به جنوب ایستاده‌اند، غربی‌ترین (راست‌ترین) ستاره کمربند است. این پنج ستاره یک ساختار سلسله‌مراتبی را تشکیل می‌دهند: دلتا شکارچی A دلتا شکارچی Aa، یک دوتایی گرفتی با دوره تناوب مداری ۵٫۷ روز دلتا شکارچی Aa1، یک ستاره منفرد دلتا شکارچی Aa2، یک ستاره منفرد دلتا شکارچی Ab، که به دور Aa با دوره تناوب ۱۵۲ سال می‌چرخد. دلتا شکارچی C، یک ستاره دوتایی با دوره تناوب ۳۰ روز که با نام HD 36485 نیز شناخته می‌شود. دلتا شکارچی Ca، یک ستاره منفرد دلتا شکارچی Cb، یک ستاره منفرد نام «منطقه» ممکن است به عنوان نام پایه نیز استفاده شود، برای مثال «منطقه C» برای δ Ori C. در سال ۲۰۱۶، اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی یک گروه کاری نام ستاره‌ها (WGSN) را برای فهرست‌نویسی و استانداردسازی نام‌های خاص ستاره‌ها سازماندهی کرد. نخستین خبرنامه این گروه کاری در ژوئیه ۲۰۱۶ شامل جدولی از دو مجموعه اول نام‌های تأیید شده بود که نام Mintaka نیز برای این ستاره در آن قرار داشت. این تصویر رنگی از ترکیب صفحات عکاسی سیاه‌وسفیدِ دیجیتالی‌شده ساخته شده است که از طریق فیلترهای نجومی قرمز و آبی ضبط شده‌اند و کانال سبز آن نیز توسط رایانه ایجاد شده است. این صفحات عکاسی بین سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۹۱ با استفاده از تلسکوپ ساموئل اوشین، که یک ابزار پیمایش میدان-دید-باز در رصدخانه پالومار است، گرفته شده‌اند.» منطقه غربی‌ترین ستاره از سه ستاره کمربند شکارچی است. این ستاره به راحتی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است، یکی از درخشان‌ترین ستارگان آسمان به شمار می‌رود و از دوران باستان شناخته شده بوده است. | ## بخش 2: منطقه (ستاره) | اصطلاحات عربی شامل «النِجاد» (کمربند)، «النَسَق» (خط)، الالقات (دانه‌های طلایی یا آجیل‌ها) و در عربی نوین «المیزان الحَق» (ترازوی دقیق) می‌شود. در اخترشناسی چینی، «شِن سُو» (參宿) به معنای اخترک «سه ستاره»، به خوشه‌ای اشاره دارد که شامل منطقه، نظام و نطاق است و بعدها ابط‌الجوزا (شبان‌شانه)، ناجذ (پیروزگر)، سیف‌الجبار (شمشیر شکارچی) و رجل‌الجبار (پای شکارچی) نیز به آن اضافه شدند. در نتیجه، نام چینی برای منطقه، «شِن سُو سان» (參宿三) به معنای «سومین ستاره از سه ستاره» است. بعدها در غرب، اندازه‌گیری‌های سرعت شعاعی که توسط آنری-الکساندر دلاندر در سال ۱۹۰۰ در رصدخانه پاریس انجام شد، نشان داد که منطقه دارای سرعت شعاعی متغیری است و بنابراین یک دوتایی طیفی است. برآورد اولیه او برای دوره تناوب مداری (۱٫۹۲ روز) نادرست بود و در سال ۱۹۰۴، یوهانس فرانتس هارتمان با استفاده از صفحات عکاسی در رصدخانه پوتسدام نشان داد که دوره تناوب ۵٫۷ روز است. هارتمان همچنین متوجه شد که خط کلسیم K در طول موج ۳۹۳٫۴ نانومتر در طیف ستاره‌ای، در جابجایی‌های دوره‌ای خطوط طیفی ناشی از حرکت مداری شرکت نمی‌کند و این نظریه را مطرح کرد که ابری حاوی کلسیم در راستای دید ما به سوی منطقه وجود دارد. مؤلفه اصلی این سامانه، خود یک سامانه سه‌تایی است (شامل یک غول درخشان رده O، یک ستاره رشته اصلی رده B و یک زیرغول رده B). مؤلفه دوم آن، یک ستاره رشته اصلی رده B از نوع شگفت‌شیمیایی است که یک همدم کم‌نور از رده A دارد. یک ستاره با قدر ظاهری ۷ در فاصله حدود ۵۲ ثانیه قوسی از ستاره اصلی با قدر ۲ قرار دارد و ستاره کم‌نورتری نیز میان آن دو دیده می‌شود. | ## بخش 3: منطقه (ستاره) | این سامانه در کاتالوگ ستاره‌های دوتایی واشنگتن با شناسه WDS 05320-0018 ثبت شده است که همدم قدر ۱۴ به عنوان مؤلفه B و ستاره قدر ۷ به عنوان مؤلفه C فهرست شده‌اند. مؤلفه اصلی خود یک سامانه سه‌تایی است: یک غول درخشان از رده O9.5 و یک ستاره رشته اصلی از رده B که هر ۵٫۷۳ روز به دور یکدیگر می‌چرخند و گرفت‌های کم‌عمقی را به نمایش می‌گذارند که طی آن درخشندگی ستاره حدود ۰٫۲ قدر کاهش می‌یابد. در گرفت اصلی، قدر ظاهری (کل سامانه) از ۲٫۲۳ به ۲٫۳۵ کاهش می‌یابد، در حالی که در گرفت ثانویه تنها به ۲٫۲۹ می‌رسد. همدم قدر ۷، یعنی HD 36485، یک ستاره رشته اصلی از نوع B و از دسته ستاره‌های شگفت‌شیمیایی است که خود یک دوتایی طیفی با یک همدم کم‌نور از رده A در مداری ۳۰ روزه است. این ستاره طیفی غیرعادی با خطوط گسیلی هیدروژن-آلفا و خطوط جذبی بسیار قوی هلیوم دارد. میدان مغناطیسی قوی و سرعت چرخش بسیار پایینی دارد که باعث چینه‌بندی شیمیایی در جو آن شده و به فراوانی‌های غیرعادی در طیف آن منجر می‌شود. تصور می‌شود همدم قدر ۱۴، یعنی δ Orionis B، به زمین نزدیک‌تر از بقیه سامانه بوده و از نظر فیزیکی با آن مرتبط نیست. | ## جمع‌بندی | فاصله فاصله به‌دست‌آمده از اختلاف منظر ماهواره هیپارکوس حدود ۲۱۲ پارسک است، در حالی که فواصل طیف‌سنجی، مقایسه با ستاره‌های مشابه و عضویت در خوشه، همگی مقداری بیش از دو برابر این عدد را نشان می‌دهند.