موضوع مقاله: عبرانیان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عبرانیان | مقدمه: تاریخ‌نگاران عمدتاً عبرانیان را مترادف با اسرائیلیان می‌دانند و اصطلاح «عبری» را برای اشاره به یک اسرائیلی از دوران کوچ‌نشینی به‌کار می‌برند؛ دورانی که پیش از تأسیس پادشاهی اسرائیل و یهودا در سده یازدهم پیش از میلاد بود. | ## بخش 1: عبرانیان | با این حال، در برخی موارد، عنوان «عبری» ممکن است از نظر تاریخی در معنایی گسترده‌تر نیز به‌کار رود و به فنیقی‌ها یا دیگر تمدن‌های باستانی سامی‌زبان، مانند شاسوها در آستانه فروپاشی عصر برنز متأخر، اشاره داشته باشد. تا زمان امپراتوری روم، اصطلاح Hebraios (یونانی: Ἑβραῖος) می‌توانست به هر عضو قوم یهود به‌طور کلی اشاره داشته باشد (چنان‌که فرهنگ عبری استرانگ بیان می‌کند: «هر فردی از ملت یهود» یا، در مواردی دیگر، به‌طور خاص به آن دسته از یهودیانی اشاره کند که در یهودیه زندگی می‌کردند؛ سرزمینی که از سال ۶ میلادی یکی از استان‌های روم بود. - See for example: با احیای زبان عبری در سده نوزدهم و با ظهور ییشو ، اصطلاح «عبری» برای مردم یهودی این جامعهٔ نوظهور در اسرائیل یا برای مردم یهودی به‌طور کلی به‌کار رفته است. یاپاهو درخواست کمک علیه هاپیروها (عبرانیانِ کتاب مقدس) را مطرح می‌کند؛ گروهی سیّار از مردمانِ بی‌دولت که در نواحی کوهستانی مستقر بودند و به شهرها یورش می‌بردند. توصیف اقوام و ملت‌ها بر پایهٔ جایگاهشان به‌عنوان «از آن سوی رودخانه» (اغلب رود فرات و گاه رود اردن) در این منطقه از خاور نزدیک باستان رایج بود:Beattie, D. biblehub.com پیدایش ۱۰:۲۱ به سام، برادر بزرگ‌تر حام و یافث و در نتیجه نخست‌زادهٔ نوح، به‌عنوان پدر پسران عابر (עבר) اشاره می‌کند که ممکن است معنایی مشابه داشته باشد. نحمیا استدلال می‌کنند که Ibri به نوادگان عابرِ پدرسالارِ کتاب‌مقدسی (עבר)، پسر شالح، نتیجهٔ نوح و یکی از نیاکان ابراهیم اشاره دارد؛ از این‌رو گاه در انگلیسی به صورت Eberites نیز آمده است. بیشتر باستان‌شناسان، عبرانیان را پناهندگانِ محلیِ کنعانی و احتمالاً گروهی از شاسوها می‌دانند که در نواحی کوهستانی ساکن شدند. از زمان کشف کتیبه‌های هزارهٔ دوم پیش از میلاد در قرن نوزدهم میلادی که از Habiru یاد می‌کنند، نظریه‌های بسیاری این گروه را با عبرانیان مرتبط دانسته‌اند. برخی پژوهشگران استدلال می‌کنند که نام «Hebrew» با نام آن مردمان نیمه‌کوچ‌نشینِ Habiru مرتبط است که در کتیبه‌های مصریِ سده‌های سیزدهم و دوازدهم پیش از میلاد ثبت شده‌اند و گفته می‌شود در مصر ساکن شده بودند. (چنان‌که zeroaʿ عبری متناظر با zuruḫ اکدی است همچنین برخی استدلال می‌کنند که Habiru به طبقه‌ای اجتماعی اشاره دارد که در همهٔ جوامع خاور نزدیک باستان یافت می‌شد و عبرانیان می‌توانستند بخشی از آن باشند.D. به عنوان مترادف برای «بنی‌اسرائیل» استفاده شود در کتاب مقدس عبری، اصطلاح «عبرانی» معمولاً توسط بیگانگان (یعنی مصریان) هنگام صحبت دربارهٔ بنی‌اسرائیل به کار می‌رود و گاهی نیز خود بنی‌اسرائیل آن را هنگام سخن گفتن از خویش با بیگانگان به کار می‌برند،William David. | ## بخش 2: عبرانیان | 1997.هرچند شائول نیز این اصطلاح را برای هم‌وطنان خود در 1 سموئیل ۱۳:۳ به کار می‌برد. بر اساس دایرةالمعارف یهود، اصطلاحات «عبرانی» و «اسرائیلی» معمولاً یک قوم را توصیف می‌کنند و بیان می‌دارد که آنان پیش از فتح سرزمین کنعان «عبرانی» و پس از آن «اسرائیلی» نامیده می‌شدند. پروفسور ناداو ناعمان و دیگران می‌گویند که یکی دانستن «عبرانی» با «اسرائیلی» نادر است و تنها زمانی به کار می‌رود که بنی‌اسرائیل «در وضعیت‌های استثنایی و ناپایدار، مانند مهاجران یا بردگان» قرار داشته باشند.Carolyn Pressler (2009). فریدبرگ نیز به‌طور مشابه استدلال می‌کند که «عبرانیان» به اسرائیلیانِ از نظر اجتماعی و اقتصادی محروم اشاره دارد، به‌ویژه در زمینهٔ کتاب خروج و کتاب‌های سموئیل. همچنین ممکن است به زبان اصلی ابراهیم یا جایگاه او به‌عنوان مهاجری از «آن سوی رودخانه» اشاره کند. به عنوان مترادف برای «یهودیان» استفاده شود «عبرانیان» می‌تواند برای اشاره به قوم یهود به کار رود که آنان را از نوادگان قوم عبرانی می‌دانند. «رساله به عبرانیان»، یکی از کتاب‌های عهد جدید، احتمالاً خطاب به مسیحیان یهودی بوده است. در سدهٔ دوم میلادی، جغرافی‌دان یونانی پاوسانیاس اصطلاح «عبرانیان» را به‌عنوان نامی جایگزین برای «یهودیان» به کار برد. او در اثر خود، «توصیف یونان»، به «عبرانیانِ آن‌سوی سوریه» اشاره می‌کند که علیه امپراتور روم، هادریان، دست به شورش زدند. به‌طور مشابه، مناندر ریتور، خطیب اهل لائودیسه که در اواخر سدهٔ سوم میلادی می‌نوشت، هنگام توصیف سنت پایدار زیارت یهودیان به محل معبد پیشین در اورشلیم، از «جشن عبرانیانِ ساکن در سوریه پَلِستینا» یاد می‌کند. در میان برخی محافل چپ‌گرا یا لیبرال با تبار فرهنگی یهودی، واژهٔ «عبرانی» به‌عنوان توصیفی سکولار و جایگزین برای قوم یهود به کار می‌رود (برای نمونه، کتاب «جمهوری عبرانی» اثر برنارد آویشای یا آرزوهای چپ‌گرایانه برای یک دولت جمهوری فرهنگی مشترک «عبرانی–عرب»). این واژه همچنین در برخی محافل برای توصیف سکولار افرادی با تبار فرهنگی یهودی که ادیان دیگری دارند یا هیچ دینی ندارند نیز استفاده می‌شود، از جمله «کاتولیک‌های عبری». | ## بخش 3: عبرانیان | استفاده در میان صهیونیست‌ها از اواخر سدهٔ نوزدهم، اصطلاح «عبرانی» در میان صهیونیست‌های سکولار رواج یافت. در این زمینه، این واژه به دگرگونی قوم یهود به یک گروه ملی سکولار، نیرومند، مستقل و با اعتمادبه‌نفس («یهودیِ نو») که صهیونیسم کلاسیک در پی آن بود، اشاره داشت. دیوید بن‌گوریون، نخست‌وزیر اول اسرائیل، بر این باور بود که عبرانیان ساکنان بومی کنعان بوده‌اند که پس از استقرار ابراهیم در این منطقه، به دین او پیوستند. او همچنین معتقد بود که همهٔ عبرانیان هنگام مهاجرت یعقوب به مصر به خانوادهٔ او نپیوستند و بعدها نسل عبرانیانی را پدید آوردند که دوران خروج از مصر را پشت سر گذاشتند.Wazana, Nili (April 15, 2018). با بازگشت ملت یهود به سرزمین خود در آغاز سدهٔ بیستم، اصطلاح «عبرانی» در نوشته‌ها و نشریات گوناگون، و حتی در عباراتی مانند «لشکر عبری»، «کار عبری» و غیره پدیدار شد. این اصطلاح با تداعی‌هایی از کتاب مقدس و بازگشت به گذشتهٔ باستانی قوم اسرائیل، پیش از تبعید طولانی، همراه بود، اما در عین حال به تاریخ قوم اسرائیل در طول نسل‌ها نیز متعهد بود. جامعهٔ یهودی در سرزمین اسرائیل «یشوِو عبری» نامیده می‌شد و با همین نام در اعلامیهٔ استقلال دولت اسرائیل ذکر شده است. تعدادی از اهل اندیشه و متفکران تلاش کردند هویت عبری جدید را با فرهنگ اسطوره‌شناسی کنعانی، آن‌گونه که در اسناد مختلف و به‌ویژه در متون اوگاریتی آشکار شده بود، شکل دهند. این افراد، به رهبری عدیا هورون، یوناتان راتوش و آهرون امیر، جنبش «عِبرانیان جوان» را بنیان نهادند که با نام «کنعانیان» (نامی که عمداً از سوی مخالفانشان بر آنان نهاده شد) شناخته شد، با هدف ایجاد هویت عبری جدید، همراه با گسست آگاهانه و عمدی از هویت یهودیِ تبعیدی. این شامل اموری‌ها، موآبی‌ها و عمونی‌ها، و همچنین هیکسوس‌ها (که در اواسط هزارهٔ دوم پیش از میلاد بر مصر مسلط شدند)، و حتی مردم کارتاژِ سخنگوی زبان عبری می‌شود. | ## جمع‌بندی | از نظر آنان، بازگشت قوم عبری به سرزمین خود مستلزم گسست کامل از یهودیت و بازگشت به روح ریشه‌ای، اصیل و عبری است که از دل آفرینش اقوام باستانی و یافته‌های باستان‌شناسی آشکار می‌شود.