موضوع مقاله: جهان همچون اراده و تصور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جهان همچون اراده و تصور | مقدمه: جهان همچون اراده و تصور ، که گاه با عنوان جهان همچون اراده و ایده نیز ترجمه شده است، اثر محوریِ فیلسوف آلمانی، آرتور شوپنهاور است. | ## بخش 1: جهان همچون اراده و تصور | نخستین ویرایش آن در اواخر ۱۸۱۸ منتشر شد و تاریخ ۱۸۱۹ بر صفحهٔ عنوان آن درج شده بود.) ویرایش دومِ دوجلدی در ۱۸۴۴ منتشر شد: جلد نخست نسخه‌ای ویرایش‌شده از چاپ ۱۸۱۸ بود، در حالی که جلد دوم شامل شرح و تفسیر ایده‌های مطرح‌شده در جلد اول می‌شد. شوپنهاور در تابستان ۱۸۱۳ رسالهٔ دکترای خود، دربارهٔ ریشهٔ چهارگانهٔ اصل دلیل کافی، را ارائه کرد و از دانشگاه ینا درجهٔ دکترا گرفت. او پس از گذراندن زمستان بعدی در وایمار، در درسدن ساکن شد و رسالهٔ دربارهٔ بینایی و رنگ‌ها را در ۱۸۱۶ منتشر کرد. او فلسفهٔ خود را در چهار کتاب دربارهٔ معرفت‌شناسی، هستی‌شناسی، زیبایی‌شناسی و فلسفهٔ اخلاق بسط می‌دهد. پس از این چهار کتاب، ضمیمه‌ای آمده است که شامل نقد شوپنهاور بر فلسفهٔ کانت می‌شود. شوپنهاور با اتخاذ ایدئالیسم استعلایی ایمانوئل کانت به‌عنوان نقطهٔ آغاز، استدلال می‌کند که جهانی که انسان‌ها پیرامون خود تجربه می‌کنند — یعنی جهان اشیاء در فضا و زمان که از راه روابط علّی به هم پیوند دارند — صرفاً به‌صورت «تصور» و وابسته به یک سوژهٔ شناسنده وجود دارد، نه به‌عنوان جهانی که بتوان آن را فی‌نفسه موجود دانست (یعنی مستقل از نحوهٔ ظهورش برای ذهن سوژه). شوپنهاور «شیء فی‌نفسه» — یعنی ذات درونی همه‌چیز — را همان اراده می‌داند: کوششی کور، ناآگاه، بی‌هدف و فاقد شناخت که بیرون از فضا و زمان قرار دارد و از هرگونه کثرت آزاد است؛ بنابراین، جهان به‌مثابهٔ تصور، «عینیت‌یافتگی» اراده است. تجربه‌های زیباشناختی انسان را برای مدتی کوتاه از بندگی بی‌پایان در برابر اراده — که سرچشمهٔ رنج است — رها می‌کنند. شوپنهاور تأکید می‌کند که رستگاری حقیقی از زندگی تنها از راه انکار زاهدانه و کاملِ «ارادهٔ معطوف به زندگی» ممکن است. او همچنین به همخوانی‌های بنیادین میان فلسفهٔ خود، فلسفه افلاطونی و فلسفهٔ باستانی هند در وداها اشاره می‌کند. برخلاف کانت که «شیء فی‌نفسه» را ناشناختنی می‌دانست، شوپنهاور معتقد بود که ما از طریق بدن خود، به‌طور مستقیم و غیرتصوری به آن دسترسی داریم. او بدن انسان را صرفاً «ارادهٔ عینیت‌یافته» ای می‌دانست که در زمان و مکان قابل مشاهده شده است. افزون بر این، استدلال می‌کرد که عقل انسان نه موهبتی الهی یا نیرویی جادویی، بلکه ابزاری کاملاً زیستی است؛ پدیده‌ای ثانویه که برای خدمت به نیازهای غیرعقلانی اراده تکامل یافته است. این «تنزل زیستیِ» ذهن عقلانی تأثیر عمیقی بر متفکران بعدی، از جمله فریدریش نیچه و زیگموند فروید، گذاشت و پیش‌درآمدی فلسفی برای روان‌شناسی تکاملی مدرن فراهم آورد. جهان همچون اراده و تصور نقطهٔ اوج اندیشهٔ فلسفی شوپنهاور بود؛ او باقی عمر خود را صرف پالایش، روشن‌سازی و تعمیق ایده‌های مطرح‌شده در این اثر کرد، بی‌آن‌که تغییر بنیادی‌ای در آن‌ها ایجاد کند. در آن زمان، فلسفهٔ دانشگاهی آلمانِ پساکانتی تحت سلطهٔ ایدئالیست‌های آلمانی بود؛ مهم‌ترینِ آنان گئورگ ویلهلم فریدریش هگل بود که شوپنهاور او را با تلخی «شارلاتان» می‌نامید. شوپنهاور با اشاره به دربارهٔ ریشهٔ چهارگانه، در پیشگفتار ویرایش نخست جهان همچون اراده و تصور می‌نویسد که «درک حقیقیِ اثر حاضر کاملاً ناممکن است مگر آن‌که خواننده با این مقدمه و درآمد آموزشی آشنا باشد، و محتوای آن رساله در این‌جا همان‌قدر مفروض گرفته شده است که گویی در خود کتاب گنجانده شده بود». شوپنهاور همچنین در آغاز کتاب بیان می‌کند که اثر او مبتنی بر آشنایی پیشین خواننده با فلسفهٔ ایمانوئل کانت است. او معتقد بود فلسفه‌اش ادامهٔ طبیعی اندیشهٔ کانت است، و برخی آن را وفادارتر از دیگر ایدئالیست‌های آلمانی متأخر به نظام متافیزیکی ایدئالیسم استعلایی کانت — که در نقد عقل محض (۱۷۸۱) شرح داده شده — می‌دانند. با این حال، جهان همچون اراده و تصور ضمیمه‌ای با عنوان نقد شوپنهاور بر فلسفهٔ کانت دارد که در آن شوپنهاور بیشتر فلسفهٔ اخلاق کانت و بخش‌های مهمی از معرفت‌شناسی و زیبایی‌شناسی او را رد می‌کند. شوپنهاور توضیح می‌دهد: «هرچند دستاوردهای کانت بزرگ را نقطهٔ آغاز خود قرار داده‌ام، مطالعهٔ جدی آثار او با این حال مرا قادر ساخته است خطاهای مهمی را کشف کنم، و ناچار بوده‌ام این خطاها را جدا کرده و نادرستی آن‌ها را نشان دهم تا بتوانم آنچه را در نظریه‌های او درست و ممتاز است، در صورتی ناب و رها از این خطاها، مفروض گرفته و به‌کار گیرم». شوپنهاور ارادهٔ انسانی را تنها پنجرهٔ ما به واقعیتِ پشتِ جهانِ همچون تصور می‌دانست — یعنی جهان بیرونی آن‌گونه که از طریق قوای ذهنی خود تجربه می‌کنیم. از نظر شوپنهاور، ارادهٔ «ذات درونی» کل جهان است — یعنی همان شیء فی‌نفسهٔ کانتی (Ding an sich) — و مستقل از صورت‌های اصل دلیل کافی وجود دارد که جهانِ همچون تصور را سامان می‌دهند. شوپنهاور معتقد بود که اگرچه ممکن است از شناخت مستقیم نومنِ کانتی محروم باشیم، اما می‌توانیم تا حدی آن را بشناسیم — برخلاف کانت که نومن را کاملاً ناشناختنی می‌دانست. به باور شوپنهاور، رابطهٔ میان جهان همچون تصور و جهان آن‌گونه که «فی‌نفسه» است، از طریق بررسی رابطهٔ میان بدن‌های ما — یعنی اشیای مادی، یا همان تصوراتی که در فضا و زمان وجود دارند — و ارادهٔ ما قابل فهم است. تفاوت مهم دیگر میان فلسفهٔ شوپنهاور و کانت، رد آموزهٔ دوازده مقولهٔ فاهمهٔ کانت از سوی شوپنهاور بود. او ادعا می‌کرد که یازده مقوله از مقولات کانت، «پنجره‌های کور» و زائدی هستند که صرفاً برای حفظ تقارن معماریِ دستگاه فلسفی کانت طراحی شده‌اند. شوپنهاور استدلال می‌کرد که سه صورت پیشینی وجود دارد که ذهن ما از طریق آن‌ها تجربهٔ جهان را برای خود قابل فهم می‌کند: زمان، فضا و علیت. شوپنهاور همچنین در مقدمهٔ خود بیان می‌کند که خواننده زمانی بهترین آمادگی را برای فهم نظریه‌های جهان همچون اراده و تصور خواهد داشت که مدتی در مکتب «افلاطونِ الهی» درنگ کرده باشد. شوپنهاور بارها به تأثیر افلاطون بر شکل‌گیری نظریه‌هایش اذعان می‌کند و به‌ویژه در زمینهٔ زیبایی‌شناسی، از نظریهٔ اشکال به‌عنوان امری یاد می‌کند که در سطحی هستی‌شناختی میان تصور و اراده قرار دارد. افزون بر این، اگر خواننده پیش‌تر با فلسفهٔ هندی باستان که در اوپانیشادها آمده آشنا باشد، در فهم این اثر امتیاز بیشتری خواهد داشت. شکل‌گیری و ساختار اثر تکوین اندیشه‌های شوپنهاور در همان سال‌های آغازین فعالیت فکری‌اش (۱۸۱۴–۱۸۱۸) رخ داد و با انتشار جلد نخست جهان همچون اراده و تصور در ۱۸۱۹ به اوج رسید. این جلد نخست از چهار کتاب تشکیل می‌شد که به‌ترتیب به معرفت‌شناسی، هستی‌شناسی، زیبایی‌شناسی و اخلاق او می‌پرداختند. سال‌ها بعد، در ۱۸۴۴، شوپنهاور ویرایش دوم را در دو جلد منتشر کرد؛ جلد نخست تقریباً بازچاپی از نسخهٔ اصلی بود و جلد دوم اثری تازه شامل توضیحات و تأملات تکمیلی دربارهٔ جلد نخست به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 2: جهان همچون اراده و تصور | شوپنهاور در پیشگفتار ویرایش نخست بیان می‌کند که جهان همچون اراده و تصور در پی «انتقال یک اندیشهٔ یگانه» است. از این‌رو، ساختار اثر — به تعبیر خود او — «ارگانیک است نه زنجیروار»، به‌گونه‌ای که همهٔ بخش‌های پیشین کتاب، بخش‌های بعدی را تقریباً همان‌قدر پیش‌فرض می‌گیرند که بخش‌های بعدی متکی بر بخش‌های پیشین‌اند. به همین دلیل، شوپنهاور توصیه می‌کند که کتاب بیش از یک‌بار خوانده شود و خواننده در مطالعهٔ نخست شکیبایی فراوان به خرج دهد. او ساختار اثر را در بخش ۵۴ از کتاب چهارم چنین توضیح می‌دهد: شهرت دیرهنگام شوپنهاور پس از ۱۸۵۱ باعث شد علاقه به اثر بنیادین او دوباره افزایش یابد و همین امر به انتشار سومین و آخرین ویرایش در ۱۸۵۹ — یک سال پیش از مرگش — انجامید؛ ویرایشی که ۱۳۶ صفحهٔ تازه به اثر افزود. شوپنهاور در پیشگفتار این ویرایش نوشت: «اگر اکنون سرانجام به مقصد رسیده‌ام و این رضایت را در پایان زندگی خود دارم که آغاز تأثیرگذاری‌ام را می‌بینم، با این امید است که — مطابق قاعده‌ای کهن — این تأثیر هرچه دیرتر آغاز شده باشد، پایدارتر خواهد ماند».WWR I, xxviii جلد نخست شوپنهاور واژهٔ اراده را آشناترین نام انسانی برای مفهومی می‌دانست که می‌توان آن را با واژه‌هایی چون «میل»، «کوشش»، «خواستن»، «تلاش» و «برانگیختگی» نیز بیان کرد. فلسفهٔ شوپنهاور بر این باور استوار است که تمام طبیعت — از جمله انسان — تجلی اراده‌ای سیری‌ناپذیر است. انسان‌ها از طریق اراده، که همان ذاتِ فی‌نفسهٔ همهٔ هستی است، سرچشمهٔ تمام رنج‌های خود را می‌یابند. او استدلال می‌کند که تنها لذت زیباشناختی می‌تواند گریزگاهی موقتی از اراده فراهم کند. بودیسم احساس فراگیر نارضایتی در انسان را نیروی محرکِ «تشنگی» یا «اشتیاق» می‌داند — چیزی تقریباً مشابه آنچه شوپنهاور «ارادهٔ معطوف به زندگی» می‌نامید. هر دو دیدگاه بر این باورند که راه درمان این وضعیت، در فعالیت‌های تأملی و زاهدانه نهفته است. این نقل‌قول از شعری خطاب به «اشتاتس‌مینیشتر فون فوگت» و به تاریخ ۲۷ سپتامبر ۱۸۱۶ برگرفته شده است. در کتاب سوم، شوپنهاور دوباره به جهان همچون تصور بازمی‌گردد؛ اما این بار بر تصوراتی تمرکز می‌کند که مستقل از اصل دلیل کافی‌اند — یعنی ایدهٔ افلاطونی، عینیت‌یافتگیِ مستقیم و کامل اراده که موضوع هنر است. شوپنهاور جهان همچون اراده و تصور را با بررسی جهانی آغاز می‌کند که در ذهن ما پدیدار می‌شود: اشیایی که به‌ضرورت در قالب فضا و زمان و از راه روابط علّی نظم یافته‌اند. هستی‌شناسی (کتاب دوم) در کتاب دوم، شوپنهاور استدلال می‌کند که اراده همان شیء فی‌نفسهٔ کانتی است: ذات یگانه‌ای که در بنیاد همهٔ اشیاء و پدیده‌ها قرار دارد. کانت معتقد بود که فضا و زمان صرفاً صورت‌های شهود ما هستند که از طریق آن‌ها جهان پدیدارها را ادراک می‌کنیم، و این عوامل در شیء فی‌نفسه حضور ندارند. شوپنهاور خاطرنشان می‌کند که هر چیزی که بیرون از زمان و فضا باشد، قابل تمایز نیست؛ بنابراین شیء فی‌نفسه باید یگانه باشد. اراده، به‌عنوان شیء فی‌نفسه، بیرون از اصل دلیل کافی قرار دارد (در تمام صورت‌های آن) و بنابراین بی‌مبنا است — هرچند هر یک از پدیده‌های اراده تابع آن اصل‌اند. اراده، چون بیرون از تفرد قرار دارد، از هرگونه کثرت آزاد است — هرچند پدیده‌های آن، که در فضا و زمان وجود دارند، بی‌شمارند. همهٔ پدیده‌ها نوعی کوشش ذاتی را در خود متجلی می‌کنند؛ برای نمونه الکتریسیته و گرانش به‌عنوان نیروهای بنیادی اراده توصیف می‌شوند. شوپنهاور تصویری بدبینانه ارائه می‌دهد که در آن، امیال برآورده‌نشده دردناک‌اند و لذت صرفاً احساسی است که در لحظهٔ رفع یکی از این دردها تجربه می‌شود. با این حال، بیشتر امیال هرگز برآورده نمی‌شوند و آن‌هایی هم که برآورده می‌شوند، فوراً جای خود را به امیال تازه و تحقق‌نیافته می‌دهند. زیبایی‌شناسی (کتاب سوم) در کتاب سوم، شوپنهاور تجربهٔ تأمل زیباشناختی را بررسی می‌کند. این امر مستلزم کنارگذاشتن شیوهٔ شناختی است که به اصل دلیل کافی وابسته است — تنها شیوه‌ای که مناسب خدمت به اراده و علم است. در تجربهٔ زیباشناختی، ما به‌طور موقت از رنجی که همراه با کوشش و میل است رهایی پیدا می‌کنیم. همچون بسیاری از نظریه‌های زیبایی‌شناسی دیگر، نظریهٔ شوپنهاور نیز بر مفهوم نابغه متمرکز است. از دید شوپنهاور، نبوغ در همهٔ انسان‌ها به درجات مختلف وجود دارد و عبارت است از توانایی تجربهٔ زیباشناختی. کسانی که درجهٔ بالایی از نبوغ دارند می‌توانند این تجربه‌های زیباشناختی را به دیگران منتقل کنند، و آثاری که این تجربه‌ها را منتقل می‌کنند همان آثار هنری‌اند. ما اشیایی را زیبا می‌دانیم که بیش از همه تأملی کاملاً عینی را برای آگاهیِ بی‌اراده ممکن سازند و «ایده‌های والا» (مانند ایدهٔ انسانیت) را بیان کنند. شوپنهاور تجربهٔ امر زیبا را با تجربهٔ امر والا (das Erhabene) مقایسه می‌کند — در دومی، ما با خصومت طبیعی خود نسبت به موضوع تأمل درگیر می‌شویم و از آن فراتر می‌رویم. تجربهٔ زیباشناختی از برانگیخته‌شدن اراده به‌وسیلهٔ شیء ناشی نمی‌شود؛ از همین‌رو شوپنهاور تصویرگری زنان برهنه و غذاهای اشتهاآور را نقد می‌کرد، زیرا این‌ها میل را تحریک کرده و مانع از آن می‌شوند که بیننده به «سوژهٔ نابِ بی‌ارادهٔ شناخت» تبدیل شود. بخش باقی‌ماندهٔ کتاب سوم شامل شرحی از گونه‌های مختلف هنر است، از جمله معماری، باغ‌آرایی منظر، منظره‌نگاری، نقاشی حیوانات، نقاشی تاریخی، مجسمه‌سازی، هنر برهنه، ادبیات (از جمله شعر و تراژدی)، و سرانجام موسیقی. موسیقی در زیبایی‌شناسی شوپنهاور جایگاهی ممتاز دارد، زیرا او معتقد بود که موسیقی رابطه‌ای ویژه با اراده دارد. دیگر هنرها تنها به‌طور غیرمستقیم اراده را از طریق ایده‌ها — یعنی عینیت‌یافتگی کامل اراده — بازمی‌نمایند، و جهان ما چیزی جز نمود کثرت‌یافتهٔ همین ایده‌ها نیست که در نتیجهٔ ورود آن‌ها به تفرد پدید آمده است. شوپنهاور می‌گوید موسیقی از ایده‌ها فراتر می‌رود و بنابراین مستقل از جهان پدیداری است. | ## بخش 3: جهان همچون اراده و تصور | شوپنهاور از این عبارت سانسکریت برای بیان یکی از اصول بنیادین اخلاق خود استفاده می‌کند: «اراده، ذاتِ فی‌نفسهٔ هر پدیدار است و از این‌رو خود از صورتِ پدیدار و بنابراین از هرگونه کثرت آزاد است» (کتاب چهارم، §۶۶). او ادعا می‌کند که در این کتاب شرحی صرفاً توصیفی از رفتار اخلاقی انسان ارائه می‌دهد و در آن دو گونه رفتار را شناسایی می‌کند: تأیید و انکارِ «ارادهٔ معطوف به زندگی» (Wille zum Leben) که ذات هر فرد را تشکیل می‌دهد. شوپنهاور بعدها فلسفهٔ اخلاقی خود را در دو رسالهٔ برندهٔ جایزه بسط داد: دربارهٔ آزادی اراده (۱۸۳۹) و دربارهٔ بنیاد اخلاق (۱۸۴۰). به‌گفتهٔ شوپنهاور، اراده از طریق خودخواهی‌ای که هر انسان و حیوان به آن مجهز است، با خود در تعارض قرار می‌گیرد. شفقت از فراروی از این خودخواهی پدید می‌آید — یعنی نفوذ به درون ادراک توهم‌آمیز فردیت، به‌گونه‌ای که فرد بتواند با رنج دیگری همدلی کند — و می‌تواند نشانه‌ای از امکان فراتر رفتن از میل و اراده باشد. شوپنهاور به‌طور قاطع وجود «آزادی اراده» را در معنای متعارف آن انکار می‌کند و تنها اشاره می‌کند که اراده می‌تواند تأیید یا انکار شود، اما دگرگون نمی‌شود و ریشهٔ زنجیرهٔ علّیِ موجبیت‌گرایی است. شوپنهاور به‌تفصیل دربارهٔ خودکشی بحث می‌کند و یادآور می‌شود که خودکشی در واقع اراده یا بخشی از آن را به‌طور اساسی نابود نمی‌کند، زیرا مرگ صرفاً پایان یک پدیدار خاص از اراده است که پس از آن دوباره سامان می‌یابد. از طریق ریاضت‌طلبی — یعنی انکار نهایی اراده، چنان‌که راهبان شرقی و قدیسان آن را به‌کار می‌گیرند — می‌توان ارادهٔ فردی را به‌آرامی تضعیف کرد، به‌شیوه‌ای که بسیار مهم‌تر از خودکشی خشونت‌آمیز است؛ زیرا خودکشی در حقیقت، از جهتی، تأیید اراده است. ستایش شوپنهاور از زهد باعث شد او نگاه مثبتی به بودیسم و ویدانته در هندوئیسم داشته باشد، و نیز به برخی فرقه‌های رهبانی و شیوه‌های زاهدانه در کاتولیسیسم. او نسبت به پروتستانتیسم، یهودیت و اسلام ابراز تحقیر می‌کرد، زیرا آن‌ها را خوش‌بینانه، فاقد متافیزیک و بی‌رحم نسبت به حیوانات غیرانسانی می‌دانست. از دید شوپنهاور، حقیقت عمیق ماجرا این است که در مواردی که اراده بیش از حد تأیید می‌شود — یعنی هنگامی که فردی ارادهٔ خود را نه‌فقط برای تحقق خویش، بلکه برای سلطهٔ نادرست بر دیگران اعمال می‌کند — او آگاه نیست که در حقیقت با همان کسی که به او آسیب می‌رساند، یکسان است؛ بنابراین اراده در واقع دائماً به خود آسیب می‌زند و عدالت در همان لحظهٔ ارتکاب جنایت برقرار می‌شود، زیرا همان فرد متافیزیکی هم مجرم است و هم قربانی. رستگاری تنها از راه تشخیص این حقیقت حاصل می‌شود که فردیت چیزی جز توهم نیست — و جهان در ذات خود قابل تقسیم به افراد نیست — و این شناخت، اراده را «آرام» می‌کند. انسانی که این حقیقت را دریابد، ارادهٔ خود را «انکار» خواهد کرد و در نتیجه از دردهای هستی که از کوشش بی‌پایان اراده ناشی می‌شوند آزاد خواهد شد. برای کسی که به حالت بی‌ارادگی دست یافته، جهانِ خواهنده همچون «هیچ» آشکار شده است. نقد فلسفهٔ کانتی (ضمیمه) در پایان کتاب چهارم، شوپنهاور بحثی مفصل دربارهٔ مزایا و کاستی‌های فلسفهٔ کانت ضمیمه کرد. در میان کاستی‌های کانت، شوپنهاور استدلال می‌کند که شیوه‌ای که کانت برای معرفی شیء فی‌نفسه در نقد عقل محض برگزیده، ناپایدار و دفاع‌ناپذیر است. شوپنهاور همچنین معتقد بود که کانت نتوانسته میان شناخت شهودی و شناخت انتزاعی — یعنی میان بازنمودهای شهودی و مفاهیمی که صرفاً به‌طور انتزاعی اندیشیده می‌شوند — تمایز بگذارد، و این امر به سردرگمی‌ها و خطاهای جدی انجامیده است. شوپنهاور با انتقاد از تمایل کانت به نظم‌دادن به دستگاه فلسفی‌اش بر پایهٔ تقارن معماریِ زیبا، در جایی دوازده مقولهٔ کانت را «پروکروستسی هولناک» توصیف می‌کند که کانت همه‌چیز در جهان و هر آنچه در انسان رخ می‌دهد را با خشونت در آن می‌گنجاند. جلد دوم جلد دوم از چندین جستار تشکیل شده بود که موضوعات مطرح‌شده در جلد نخست را بسط می‌دادند. مهم‌ترین آن‌ها تأملات شوپنهاور دربارهٔ مرگ و نظریهٔ او دربارهٔ جنسیت بود؛ او میل جنسی را تجلیِ کل اراده می‌دانست که می‌کوشد بقای خود را تضمین کند و در اشتیاق انسان‌ها نسبت به معشوقانشان، آن‌ها را از عقل و سلامت ذهنی محروم می‌سازد. محتوای جلد دوم به شرح زیر است: ضمائم کتاب نخست نیمهٔ اول: آموزهٔ تصورِ شهودی (بخش‌های ۱ تا ۷ جلد اول) دربارهٔ دیدگاه بنیادین ایدئالیسم دربارهٔ آموزهٔ شناخت شهودی یا شناخت فاهمه دربارهٔ حواس دربارهٔ شناخت پیشینی نیمهٔ دوم: آموزهٔ تصور انتزاعی یا اندیشیدن دربارهٔ فاهمهٔ فاقد عقل دربارهٔ آموزهٔ شناخت انتزاعی یا شناخت عقل دربارهٔ نسبت شناخت شهودی به شناخت انتزاعی دربارهٔ نظریهٔ امر خنده‌آور دربارهٔ منطق به‌طور کلی دربارهٔ علم قیاس دربارهٔ بلاغت دربارهٔ آموزهٔ علم دربارهٔ روش‌های ریاضیات دربارهٔ تداعی ایده‌ها دربارهٔ نواقص ذاتی فاهمه دربارهٔ کاربرد عملی عقل ما و دربارهٔ رواقی‌گری دربارهٔ نیاز انسان به متافیزیک ضمائم کتاب دوم دربارهٔ امکان شناخت شیء فی‌نفسه دربارهٔ تقدم اراده در خودآگاهی دربارهٔ عینیت‌یافتگی اراده در ارگانیسم حیوانی دربارهٔ بازنگری و ملاحظات کلی‌تر دربارهٔ دیدگاه عینی فاهمه دربارهٔ عینیت‌یافتگی اراده در طبیعتِ فاقد شناخت دربارهٔ ماده دربارهٔ ملاحظات استعلایی پیرامون اراده به‌عنوان شیء فی‌نفسه دربارهٔ غایت‌شناسی دربارهٔ غریزه و گرایش مکانیکی دربارهٔ ویژگی‌های ارادهٔ معطوف به زندگی ضمائم کتاب سوم دربارهٔ شناخت ایده‌ها دربارهٔ سوژهٔ نابِ شناخت دربارهٔ نبوغ دربارهٔ جنون دربارهٔ ملاحظات پراکنده پیرامون زیبایی طبیعی دربارهٔ ذات درونی هنر دربارهٔ زیبایی‌شناسی معماری دربارهٔ ملاحظات پراکنده پیرامون زیبایی‌شناسی هنرهای تجسمی و تصویری دربارهٔ زیبایی‌شناسی شعر دربارهٔ تاریخ دربارهٔ متافیزیک موسیقی ضمائم کتاب چهارم دربارهٔ مقدمه دربارهٔ مرگ و نسبت آن با نابودناپذیریِ ذات درونی ما دربارهٔ زندگی نوع دربارهٔ سرشتی‌بودنِ موروثیِ ویژگی‌ها دربارهٔ متافیزیک عشق جنسی [+ ضمیمه] دربارهٔ تأیید ارادهٔ معطوف به زندگی دربارهٔ بیهودگی و رنج زندگی دربارهٔ اخلاق دربارهٔ آموزهٔ انکار ارادهٔ معطوف به زندگی دربارهٔ راه رستگاری دربارهٔ اپی‌فلسفه تأثیرگذاری دهه‌های نخست پس از انتشار، جهان همچون اراده و تصور تقریباً با سکوت روبه‌رو شد. گوته بلافاصله پس از دریافت کتاب، مطالعهٔ آن را آغاز کرد و آن را با «اشتیاقی که اوتیله فون گوته هرگز پیش‌تر در او ندیده بود» خواند. گوته به عروسش گفت که اکنون برای تمام یک سال لذت مطالعه خواهد داشت، زیرا برخلاف عادت همیشگی‌اش که تنها بخش‌هایی را مطابق میل خود می‌خواند، تصمیم گرفته بود این کتاب را به‌طور کامل بخواند. در سال‌هایی که این اثر عمدتاً نادیده گرفته می‌شد، ژان پل آن را «اثری از نبوغ فلسفی، جسورانه، جهان‌شمول، سرشار از ژرف‌نگری و عمق — اما با ژرفایی اغلب نومیدکننده و بی‌انتها، همانند آن دریاچهٔ اندوه‌بار در نروژ که در آب‌های عمیقش، زیر دیواره‌های سنگی شیب‌دار، هرگز خورشید دیده نمی‌شود و تنها ستارگان در آن بازتاب می‌یابند» توصیف کرد. شوپنهاور در واکنش نوشت: «به گمان من، ستایش یک نابغه کاملاً غفلت انبوه بی‌اندیشه را جبران می‌کند». هیچ فیلسوفی تا آن زمان چنین اهمیتی به هنر نداده بود؛ یک‌چهارم جهان همچون اراده و تصور به زیبایی‌شناسی اختصاص دارد. فیلسوفانی چون فریدریش نیچه و فیلیپ ماینلندر نیز کشف جهان همچون اراده و تصور را نوعی مکاشفه توصیف کردند. نیچه نوشت: «من از آن دسته خوانندگان شوپنهاورم که پس از خواندن نخستین صفحه، به‌خوبی می‌دانند که تمام صفحات دیگر را نیز خواهند خواند و به هر واژه‌ای که او گفته است گوش خواهند سپرد». چارلز داروین در تبار انسان و گزینش در ارتباط با جنسیت از جهان همچون اراده و تصور نقل قول کرد. برخی در این اثر ایده‌هایی یافته‌اند که با نظریهٔ تکامل هم‌خوانی دارند؛ برای نمونه این اندیشه که غریزهٔ جنسی ابزاری در دست طبیعت برای تضمین کیفیت نسل آینده است. شوپنهاور با اشاره به یکی از مهم‌ترین و آشناترین شواهد نظریهٔ تبار مشترک — یعنی همانندی‌های ساختار درونی همهٔ مهره‌داران — از تحول‌گرایی دفاع می‌کرد. دیدگاه شوپنهاور دربارهٔ استقلال نظام‌های جدا از هم در فضا — یعنی تفرد — بر اینشتین تأثیر گذاشت، و اینشتین او را نابغه می‌دانست. | ## جمع‌بندی | شرودینگر نیز بر پوشه‌ای از یادداشت‌های خود عنوان شوپنهاوریِ «مجموعهٔ اندیشه‌ها دربارهٔ تفرد فیزیکی» را گذاشته بود.