موضوع مقاله: پرواز شماره ۷۱۴ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرواز شماره ۷۱۴ | مقدمه: پرواز شماره ۷۱۴ (؛ ) بیست‌ودومین جلد از ماجراهای تن‌تن و میلو، مجموعهٔ کمیک ساختهٔ کارتونیست بلژیکی هرژه است. | ## بخش 1: پرواز شماره ۷۱۴ | این داستان ابتدا از ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۶ تا ۲۸ نوامبر ۱۹۶۷ در صفحات مجله‌ی تن‌تن به صورت پاورقی منتشر شد و سپس در سال ۱۹۶۸ توسط انتشارات کسترمن در قالب کتاب به چاپ رسید. عنوانِ داستان به پروازی اشاره دارد که تن‌تن و دوستانش از سوار شدن به آن بازمی‌مانند، زیرا تن‌تن با دشمن دیرینه‌ی خود، راستاپوپولوس، روبرو می‌شود که نقشه‌ی ربودن هواپیمای میلیاردر، لازلو کاریداس، را طراحی کرده است تا دارایی‌های او را که در یک حساب مخفی نگهداری می‌شود، به زور تصاحب کند. پیرنگ داستان به‌شدت تحت تأثیر مقالات مجله‌ی «پلانِت» است که یکی از بنیان‌گذاران آن، ژاک برژیه، در این کتاب در قالب شخصیت میک ازدانیتوف ترسیم شده است. جزیره‌ی آتشفشانی و خیالی «پولائو-پولائو بومپا» در اندونزی، جایی که قهرمانان در آن زندانی شده‌اند، دربردارنده‌ی غاری زیرزمینی است که با تندیس‌های غول‌پیکر و سنگ‌نگاره‌هایی مزین شده که گواهی بر عبور آن‌هاست. بدین ترتیب، هرژه نظریه‌ی «فضانوردان باستان» را بازگو می‌کند که در زمان خلق این کتاب، بازتاب گسترده‌ای در افکار عمومی داشت. هرژه چهار سال پس از پایان جواهرات کاستافیوره، کار روی پرواز شماره ۷۱۴ را آغاز کرد. در حالی که هرژه در این دوره کم‌کم علاقه‌اش را به قهرمانِ کاغذی خود از دست می‌داد، با این حال ناچار بود تیم هنرمندانِ استودیو هرژه را به کار وادارد. طراح پس از آنکه در اولین نسخه‌ی ناتمامِ تن‌تن و پیکاروها به بیراهه رفت، با ارضای اشتیاق خود به علوم غریبه و ماوراءالطبیعه، دوباره الهام و انگیزه یافت. این کتاب یکی از آثاری است که جایگاه گسترده‌ای به مسائل فانتزی در این مجموعه اختصاص داده است. پدیده‌های فراطبیعی در سرتاسر روایت پدیدار می‌شوند؛ از تله‌پاتی و حضور اشیاء ناشناس پرنده (یوفوها) گرفته تا هیپنوتیزم و گمانه‌زنی (با استفاده از پاندول). پرواز شماره ۷۱۴ با وجود موفقیت تجاری خوب، توسط بسیاری از متخصصان آثار هرژه به عنوان یک ماجرای «بی‌فایده» یا «یک کتاب اضافی» مورد نقد قرار گرفته و یا متهم به افول در تسلط گرافیکی شده است. غرق شدنِ افراطی در مسائل فراطبیعی و همچنین ارائه تصویر هزل‌آمیز از دشمنان، ناآگاهی قهرمانان، و رها کردن معمای مرکزی بدون پاسخ، مورد انتقاد قرار گرفته است . نویسنده در این کتاب، حتی بیش از داستان قبلی خود یعنی جواهرات کاستافیوره، به «ساختارشکنی» دنیای قهرمانش ادامه می‌دهد. او از مسخره کردن شخصیت‌های منفی لذت می‌برد و با استفاده از ابهام در شخصیت لازلو کاریداس، مرز میان خیر و شر را از بین می‌برد. هرژه ماجراهای تن‌تن را با تن‌تن و پیکاروها ادامه داد، در حالی که این مجموعه خود به بخشی تعیین‌کننده از سنت کامیکس فرانسوی-بلژیکی بدل شد. این داستان برای سریال انیمیشنی ۱۹۹۱ ماجراهای تن‌تن ساختهٔ شرکت‌های ایلیپسنیم/نلوانا اقتباس شد. در هنگام توقف برای سوخت‌گیری در فرودگاه کمایوران جاکارتا در مسیر کنفرانس بین‌المللی کاوش فضایی در سیدنی استرالیا (به‌عنوان مهمانان افتخاری به‌خاطر اینکه نخستین کسانی بودند که روی ماه قدم گذاشتتد)، تن‌تن، سگش میلو و دوستانشان کاپیتان هادوک و پروفسور تورنسل اتفاقی با آشنای قدیمی خود پیوتر زوت (معرفی شده در انبار زغال‌سنگ) روبه‌رو می‌شوند. زوت اکنون خلبان شخصی سازندهٔ هواپیما و میلیونر مغرور لازلو کاریداس است که او نیز در کنفرانس شرکت می‌کند. تن‌تن و دوستانش به کاریداس در هواپیمای خصوصی نمونهٔ اولیه‌اش، «کاریداس ۱۶۰» ملحق می‌شوند؛ هواپیما توسط زوت، کمک‌خلبان هانس بوهم، ناوبر پائولو کولومبانی و خدمه پرواز جینو اداره می‌شود. منشی کاریداس، اسپالدینگ، بوهم و کولومبانی هواپیما را ربوده و آن را به جزیرهٔ آتشفشانی خیالی پولائو-پولائو بومپا در دریای سلب می‌برند، جایی که هواپیما فرودی سخت روی باندی موقت انجام می‌دهد. هنگام پیاده شدن از هواپیما، میلو از آغوش تن‌تن می‌پرد و زیر رگبار گلوله به درون جنگل می‌دود. سپس طراح اصلی این نقشه هویت خود را آشکار می‌کند: روبرتو راستاپوپولوس، که قصد دارد ثروت کاریداس را تصاحب کند. همکار فاسد سابق کاپیتان هادوک، آلن، به‌عنوان نوچهٔ راستاپوپولوس حضور دارد و ملی‌گرایان سوندونزیایی نیز به‌عنوان مزدور استخدام شده‌اند. در طول پرواز، هواپیما به سمت جزیره‌ی آتشفشانی «پولائو-پولائو بومپا» ربوده می‌شود. در آنجا راستاپوپولوس و معاونش، آلن تامپسون، قصد دارند با استفاده از سرم حقیقتی که توسط دکتر کرول‌اسپل ساخته شده، شماره‌ی یک حساب بانکی مخفی را از کاریداس بیرون بکشند. تن‌تن، هادوک، تورنسل، زوت و جینو محبوس شده و در یک پناهگاه متعلق به دوران جنگ جهانی دوم امپراتوری ژاپن نگه داشته می‌شوند، در حالی که راستاپوپولوس، کاریداس را به پناهگاهی دیگر می‌برد؛ جایی که همدستش دکتر کرول‌اسپل با آمپول راست‌گویی به او تزریق می‌کند تا شماره حسابش در بانکی در سوئیس را فاش کند. تحت تأثیر آمپول، کاریداس مشتاق می‌شود تا زندگی پر از حرص، خیانت و دزدی خود را با جزئیات کامل اعتراف کند، اما هر چیزی را به‌جز شماره حساب افشا می‌کند. راستاپوپولوس خشمگین شده و به سمت کرول‌اسپل می‌تازد؛ سرنگ هنوز در دست اوست و راستاپوپولوس نیز ناخواسته، تزریق می‌شود، سپس او نیز با افتخار از جنایات گذشته‌اش سخن می‌گوید تا اینکه سرانجام میان او و کاریداس دعوا درمی‌گیرد که کدام‌یک شریرتر است. در این میان، راستاپوپولوس فاش می‌کند که تقریباً همهٔ کسانی که استخدام کرده — از جمله اسپالدینگ، خلبان‌ها، سوندونزیایی‌ها و خود کرول‌اسپل — پس از گرفتن شماره حساب، قرار است کشته شوند. اما تن‌تن با فریب دادن نگهبانان سوندونزی (که متحد راستاپوپولوس هستند)، دوستانش را آزاد می‌کند. او با کمک کاپیتان هادوک، لازلو کاریداس را نجات می‌دهد، اما وضعیت آن‌ها دشوار است؛ چرا که در جزیره گرفتار شده‌اند و تبهکاران در تعقیب آن‌ها هستند. در همین زمان، پروفسور تورنسل که گویی نسبت به حوادث اطرافش بی‌تفاوت است، با پاندول خود نوسانات بسیار شدیدی را ثبت می‌کند. تن‌تن به شکلی مرموز توسط صداهایی درونی هدایت می‌شود که راه ورودی یک غار زیرزمینی را به او نشان می‌دهند و قهرمانان در آنجا پناه می‌گیرند. این حفره در واقع ورودی یک معبد زیرزمینی است که در آنجا با میک ازدانیتوف ملاقات می‌کنند؛ یک «برگزیده» که به تله‌پاتی و هیپنوتیزم تسلط دارد و خود را به عنوان واسطه‌ای میان زمین و موجودات فرازمینی معرفی می‌کند که از هزاران سال پیش از این جزیره دیدن می‌کنند. راستاپوپولوس و آلن، سعی می‌کنند ورودی غار را با دینامیت منفجر کنند، در حالی که سوندونزی‌ها از ورود به آنجا خودداری می‌کنند. چندین زمین‌لرزه رخ می‌دهد که نشان‌دهنده‌ی نزدیکیِ یک فوران آتشفشانی است و انفجاری که توسط تبهکاران ایجاد شده، این پدیده را تسریع می‌کند. قهرمانان به کمک یک «بشقاب پرنده» که توسط میک ازدانیتوف فراخوانده شده، از محل خارج می‌شوند؛ با این حال، ازدانیتوف با دقت تمام، خاطرات این حوادث را از حافظه‌ی آن‌ها پاک می‌کند. آن‌ها نیز به نوبه‌ی خود توسط فرازمینی‌ها ربوده می‌شوند و موجودات فضایی، تن‌تن و دوستانش را به جای آن‌ها در قایق قرار می‌دهند. قهرمانان که صحیح و سالم پیدا شده‌اند، در یک گزارش تلویزیونی سردرگمی خود را ابراز می‌کنند: میلو، تنها شخصیتی که تمام خاطراتش را حفظ کرده، نمی‌تواند آن‌ها را بازگو کند، در حالی که پروفسور تورنسل می‌گوید شیئی با منشأ فرازمینی در جیبش پیدا کرده است. راستاپوپولوس و شرکایش به مکانی مخفی منتقل می‌شوند، به جز دکتر کرول‌اسپل که در نزدیکی دهلی نو در هند، در حالی که کاملاً دچار فراموشی شده، سرگردان است. در آخرین کادر این کتاب، تن‌تن و همراهانش سوار بر پرواز شماره ۷۱۴ می‌شوند که در نهایت باید آن‌ها را به سیدنی برساند. تن‌تن، قهرمان این مجموعه، به همراه کاپیتان هادوک، پروفسور تورنسل و میلو به مقصد سیدنی سفر می‌کند. چندین شخصیت در این کتاب بازگشت خود را به نمایش می‌گذارند که از آن جمله می‌توان به «نبوغ شر»، روبرتو راستاپوپولوس و معاون وفادارش، آلن، اشاره کرد. هادوک و تن‌تن همچنین با خلبان هواپیما، پیوتر زوت، که در دریای سرخ در داستان انبار زغال‌سنگ با او آشنا شده بودند، دوباره روبرو می‌شوند. سرافین لامپیون نیز در پایان کتاب، در حالی که خانواده‌اش او را احاطه کرده‌اند، حضوری کوتاه دارد. میک ازدانیتوف که در مجله‌ی «کومِت» کار می‌کند، مدعی است که با تمدنی فرازمینی در ارتباط است و از طریق تله‌پاتی با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کند تا آنان را از فعالیت‌های انسانی در تمامی حوزه‌ها باخبر سازد. او همچنین به هیپنوتیزم تسلط دارد و با فراخواندن یک بشقاب پرنده، به قهرمانان کمک می‌کند تا از جزیره فرار کنند. لازلو کاریداس، میلیاردی ناخوشایند و مشکوک است که به او لقب «مردی که هرگز نمی‌خندد» داده‌اند. منشی بریتانیایی او، اسپالدینگ، با گردآوری تیمی از تبهکاران تحت فرمان راستاپوپولوس به او خیانت می‌کند؛ از جمله هانس بوهم، اپراتور بی‌سیم و ناوبری که در سنگاپور به خدمه می‌پیوندد و همچنین کمک‌خلبان، پائولو کولومبانی، که در تهران استخدام شده تا جایگزین خلبان قبلی شود که بیمار شده بود. دکتر کرول‌اسپل، رئیس یک مؤسسه‌ی روان‌پزشکی در دهلی نو و همدست راستاپوپولوس، سرم راست‌گویی را می‌سازد که هدف آن به حرف آوردنِ لازلو کاریداس است. در مقابل، جینو، مهماندار ناپلی، عضو این توطئه نیست؛ او به محض ورود به جزیره، مانند تن‌تن و دوستانش زندانی می‌شود. همانند کتاب تن‌تن در تبت، کارآگاهان دوپونت و دوپونط با وجود اینکه از شخصیت‌های همیشگی این مجموعه هستند، در این ماجرا غایب‌اند. آغاز این ماجرا در فرودگاه کمایوران در نزدیکی جاکارتا، واقع در جزیرهٔ جاوه در اندونزی رخ می‌دهد. پس از ربوده شدن هواپیمایشان، قهرمانان به جزیرهٔ آتشفشانی و خیالی «پولائو-پولائو بومپا» در اقیانوس آرام، در میان جزایر سوندا برده می‌شوند. اطلاعات ارائه شده توسط هرژه در این کتاب، امکان تعیین موقعیت تقریبی این جزیرهٔ فرضی را فراهم می‌کند. رادیویی که پس از فوران آتشفشان در ساحل جزیره در حال پخش است، اعلام می‌کند که این جزیره در دریای سلب واقع شده است؛ منطقه‌ای که کانون دزدی دریایی است و دقیقاً راستاپوپولوس و همدستانش نیز به همین کار مشغولند. مدت کوتاهی پیش از ربوده شدن، هواپیمای کاریداس ابتدا از فراز فانوس رادیویی ماتارام در جزیرهٔ لومبوک عبور می‌کند؛ در حالی که ادامهٔ نقشهٔ پرواز پیش‌بینی می‌کرد که هواپیما از سامباوا، فلورس و تیمور بگذرد. از آنجا، راهزنان از منطقهٔ تحت کنترل ماکاسار که در آن حضور داشتند خارج شده و به جای ورود به منطقهٔ داروین، چنان‌که در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود، در جزیرهٔ خیالی فرود می‌آیند؛ بنابراین، این جزیره در اندونزی و به‌ویژه در میان جزایر سوندا قرار دارد که یکی از مناطق جهان با بیشترین فعالیت‌های آتشفشانی است. پس از نجات یافتن از پهنهٔ دریا، تن‌تن و دوستانش در بیمارستان جاکارتا بستری می‌شوند و هنگام خروج از آنجا مورد مصاحبه قرار می‌گیرند. چندین کادر از این کتاب، سرافین لامپیون و خانواده‌اش را نشان می‌دهد که این گزارش را از تلویزیونِ خانهٔ خود تماشا می‌کنند. با وجود انتشار دو کتاب اخیر که شاهکار محسوب می‌شدند (یعنی تن‌تن در تبت و جواهرات کاستافیوره)، هرژه با وجود رسیدن به اوج موفقیت تجاری، روزبه‌روز نسبت به ماجراهای تن‌تن بی‌علاقه‌تر می‌شد. او از همان دوران پس از جنگ، از محدودیت‌های بیانی در داستان‌های مصور گله‌مند بود و متوجه شد که دیگر نمی‌تواند مانند گذشته با سهولت و بداهت داستان خلق کند، بلکه هر اثر به قیمت تلاشی طاقت‌فرسا تمام می‌شود. هنگام کار روی داستان، هرژه به مترجم انگلیسی، مایکل ترنر، گفت: «من از تن‌تن سیر شده‌ام. او از سال ۱۹۶۰ با رنگ‌آمیز جوانش، فَنی فلامینک، زندگی می‌کرد؛ کسی که به خاطر او، همسرش ژرمن را پس از چهار سال رابطه پنهانی ترک کرده بود. مشغله‌های متعددی او را از کارش دور می‌کرد، به‌ویژه اشتیاق جدیدش به هنر مدرن و معاصر که وقت زیادی از او می‌گرفت، چرا که خودش هم نقاشی را تجربه می‌کرد. هرژه که برخلاف قهرمانش کمتر سفر کرده بود، اکنون مقاصد دوری را برمی‌گزید: او در سال ۱۹۶۳ در جریان یک سفر دریایی در مدیترانه از تونس دیدن کرد و در سال ۱۹۶۵ به کبک سفر نمود. نویسنده زمان بیشتری را صرف مجلهٔ تن‌تن می‌کرد، جایی که ریمون لوبلان سرانجام در سال ۱۹۶۴ با مدیریت هنری او موافقت کرد. در استودیو هرژه، این طراح مشغول بازنگری در داستان‌های پیشین خود بود؛ یا به قصد «اصلاح سیاسی» آن‌ها یا برای رفع اشتباهات و به‌روزرسانی‌شان مطابق با سلیقهٔ زمانه. او به‌ویژه درگیر بازطراحی کتاب جزیرهٔ سیاه به درخواست ناشر انگلیسی‌اش (مثوئن) بود که از تابستان ۱۹۶۳ تا تابستان ۱۹۶۵ روی آن کار کرد. علاوه بر این، او با رغبت وقتش را با گفتگو با دوستان یا استراحت‌های طولانی با همکاران می‌گذراند، برای پاسخ به نامه‌های انبوهش وقت می‌گذاشت و از بازدیدکنندگان پذیرایی می‌کرد. در نتیجه، سرعت تولید کتاب‌های جدید به‌تدریج کاهش یافت و کل تیم دورانی از بی‌کاری را تجربه می‌کردند. در دههٔ ۱۹۶۰، انتشار بین‌المللی ماجراهای تن‌تن با ترجمه‌های جدید در سراسر جهان اوج گرفت. موفقیت این مجموعه خدشه‌ناپذیر به نظر می‌رسید، اما ظهور ماجراهای آستریکس در سال ۱۹۵۹ برای آن رقیبی جدی ایجاد کرد. انتشارات کسترمن با نگرانی رشد خیره‌کنندهٔ فروش این کمیک کمدی را دنبال می‌کرد، در حالی که استودیو هرژه دیگر اثر واقعاً جدیدی به خوانندگان ارائه نمی‌داد (فقط کتاب‌های اقتباس شده از فیلم‌ها و نسخهٔ مدرن شدهٔ جزیرهٔ سیاه). مطبوعات جایگاهی را به آستریکس اختصاص دادند که تا پیش از آن تنها در اختیار قهرمان هرژه بود. این وضعیت زمانی به اوج رسید که پرواز شماره ۷۱۴ در سال ۱۹۶۶ در صفحات مجلهٔ تن‌تن ظاهر شد؛ در آن زمان، مجلهٔ اکسپرس در گزارشی دربارهٔ «پدیدهٔ آستریکس»، ماجراهای تن‌تن را متعلق به گذشته دانست و ادعا کرد که «در سایهٔ آستریکس، تن‌تن شکست خورده است» و «آستریکس همان موفقیتی را دارد که تن‌تن در گذشته داشت.» این دست اظهارنظرها باعث رنجش هرژه می‌شد. هرژه بر روی بازگشت به سان تئودور کار می‌کند، در حالی که داستان غرق در این فضای چریک‌بازی است. پس از انتشار جواهرات کاستافیوره در سال ۱۹۶۲، هرژه تصمیم می‌گیرد از بی‌ثباتی سیاسی آن زمانِ آمریکای لاتین الهام بگیرد تا تن‌تن را، بیست و پنج سال پس از گوش شکسته، دوباره به سان تئودور بفرستد. او مایل است رقابت بین ژنرال تاپیوکا و ژنرال آلکازار را با تطبیق دادن آن با بافتارِ جنگ‌های چریکی، کودتاها، انقلاب‌ها یا ظهور خونتاهای نظامیِ مرتبط با جنگ سرد که از دور توسط بلوک شرق یا غرب حمایت یا حتی هدایت می‌شدند، مدرن‌سازی کند. او ژنرال آلکازار و هوادارانش را به «بیگوتودوها» تبدیل می‌کند؛ چریک‌هایی که سوگند خورده‌اند تا پیروزی نهایی تراشیدن سبیل خود را کنار بگذارند، که پارودیِ «باربودوهای» کاستریستی در انقلاب کوبا است. هرژه پس از چندین تردید درباره مقدمه داستان، طرح‌بندی‌هایی را آغاز می‌کند که با سفر هوایی تن‌تن، کاپیتان هادوک و میلو به سمت سان تئودور شروع می‌شود، آن هم برای هدفی که هنوز برای نویسنده نامشخص است. پرواز که برای فرود در پایتخت، لاس دوپیکوس، برنامه‌ریزی شده بود، توسط «بیگوتودوها» به سمت شهر دیگری که به تازگی توسط طرفداران آلکازار «آزاد» شده، منحرف می‌شود و با یک فرود اضطراری به پایان می‌رسد که در یک نسخه، توسط تن‌تن انجام می‌شود. علی‌رغم روابط خوبشان با آلکازار، تن‌تن و هادوک در اردوگاه کار اجباری مخالفان سیاسی زندانی می‌شوند؛ انتقامی به‌موقع از جانب سرهنگ اسپونز، یک بوردوری که پیش‌تر در ماجرای تورنسل با او رو‌به‌رو شده بودند و توسط کشورش برای حمایت از این انقلاب اعزام شده بود. فرارها یا تلاطم‌های درگیری، آن‌ها را متعاقباً از اردوگاه‌های بازآموزی تاپیوکیستی به زندان‌های آلکازاریستی می‌کشاند. نسخه جدیدی، با همان شروع، هادوک را به تنهایی به سیاه‌چال‌های بیگوتودوها می‌برد، در حالی که تن‌تن مشغول آزاد کردن دوستش است؛ او پیوتر زوت را می‌یابد که به خلبان مزدور بیگوتودوها تبدیل شده و به او کمک می‌کند تا پنهان شود و برای آزادی کاپیتان آماده گردد. هرژه از ابتدا در نظر دارد ماجرا را با انقلابی به پایان برساند که به آشتی ملی با میانجی‌گری تن‌تن منجر شود، بدون اینکه بداند چگونه به آن دست یابد. برای چندین سال، طراح به جای آنکه به نتیجه برسد، طرح‌بندی خود را بیهوده از سر می‌گیرد. هر مسیر روایی به یک بن‌بست ختم می‌شود.{ نویسنده درباره جایگاهی که باید به قهرمانش اختصاص دهد تردید دارد و در شاخ و برگ‌های متعدد ایده‌هایش گرفتار می‌شود. در غیاب کتابی جدید، فعالیت استودیوهای هرژه به حداقل می‌رسد و به سختی با تولید محصولات جانبی، کارهای تبلیغاتی و بازسازی جزیره سیاه جبران می‌شود. هرژه باید مکرراً داستان «تن‌تن و بیگوتودوها» را برای این درخواست‌های جانبی کنار بگذارد. هنرمندان با سرعت کمی کار می‌کنند و بیش از زمان لازم برای انجام وظایفشان وقت می‌گذارند. در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۱ انجام شد، روژه للو، یکی از اعضای تیم، به این دوره رکود اشاره می‌کند: «بدترین چیز در زندگی این است که برای بیکار نشستن حقوق بگیری. در انتشارات دوپویی، همین کار در یک روز انجام می‌شد.» بی‌خیالیِ ظاهریِ استاد در به پایان رساندن سناریویش، برخی از همکارانش را خشمگین می‌کند. در تابستان ۱۹۶۵، این انتقاد صریحاً به او وارد می‌شود: ژاک مارتان و بوب دو مور از تعطیلات هرژه استفاده می‌کنند تا طراحی اولیه و جوهرزنی یکی از پیش‌نویس‌های پرونده آماده‌سازی این کتاب جدید را انجام دهند. آن‌ها این صفحه را بدون کلامی توضیح روی میز نویسنده می‌گذارند که او پس از بازگشت آن را کشف می‌کند. با این «حرکت از سر بداخلاقی»، آن‌گونه که فیلیپ گودن توصیفش می‌کند، این دو طراح بیش از هر چیز می‌خواهند به خالق تن‌تن نشان دهند که تولد یک ماجرای جدید تنها بر شانه‌های خود او نیست و نقش او می‌تواند بسیار محدودتر از آن چیزی باشد که وانمود می‌کند. چند روز پس از بازگشت، هرژه اجازه می‌دهد صفحه مذکور در هفته‌نامه سوئیسی «الاستره» منتشر شود، در حالی که مصاحبه‌ای انجام می‌دهد که در آن اعتراف می‌کند فاقد الهام است و حق خود می‌داند که مانند بسیاری از نویسندگان، زیر بارِ سرعتِ تولیدِ اجباری نرود. دهه ۱۹۶۰، هم‌زمان با آغاز اکتشافات فضایی، شاهد ظهور علاقه‌ای وافر به بی‌کرانگی فضا است. رویدادهایی چون گردش ۱۰۸ دقیقه‌ای یوری گاگارین به دور زمین، پروژه آمریکا برای فرستادن انسان به ماه یا پرده‌برداری از نخستین تصاویر زمین از فضا، آگاهی از کوچکی و کران‌مندی سیاره ما را دوچندان می‌کند و هم‌زمان، کنجکاوی و تخیل را به سوی ناشناخته‌های کیهان سوق می‌دهد. این موج، جان دوباره‌ای به بحث اشیاء پرنده ناشناخته و پرسش درباره حیات فرازمینی می‌بخشد و باعث غلیان نظریات شبه‌علمی در این باره می‌شود. در آغاز این دهه، لوئی پوولس و ژاک برژیه با جستار خود به نام سپیده‌دم جادوگران، توده مردم را تحت تأثیر قرار داده و پایه‌های جنبش فرهنگی «واقع‌گرایی جادویی» را بنا می‌نهند. هدف آن‌ها پرداختن جدی به موضوعات شبه‌علمی با پوشش دادن حوزه‌های گسترده پژوهشی است؛ از جمله ماوراءالطبیعه، علوم غریبه، ادیان، بشقاب‌پرنده‌ها، کیمیاگری، انجمن‌های مخفی، تمدن‌های گمشده و مطالعه داستان‌های علمی-تخیلی یا فانتزی. آن‌ها در ادامه کتاب خود، مجله پلانت (سیاره) را بنیان می‌گذارند که هدفش پرداختن به «تمام آن چیزی است که علم رسمی و نشریات معمولی نادیده می‌گیرند.» این مجله هم در فرانسه و هم در بلژیک با موفقیت چشمگیری روبرو می‌شود. هرژه سال‌ها به پدیده‌های فراهنجار علاقه داشت و باور داشت داستانی با چنین عناصری می‌تواند مورد توجه علاقهٔ روزافزون به این موضوع قرار گیرد. او که شیفتگی‌اش به ماوراءالطبیعه به دوران جوانی‌اش بازمی‌گردد، غرق در مطالعه سپیده‌دم جادوگران می‌شود و سپس به خواننده پر و پاقرص پلانت تبدیل می‌گردد. برخی از نزدیکان او در این مجله قلم می‌زنند: ریمون دو بکر، مدیر او در روزنامه لو سوآر طی دوران جنگ، و برنار اوولمانس، دانشمند علوم تجربی که در برخی طرح‌های داستان به او کمک کرده بود. مجله پلانت از همان شماره نخست خود، مکرراً درباره «جهان‌های مسکونی» دیگر سخن می‌گوید. هرژه همچنین در تابستان ۱۹۶۵، کتاب اسرار فاش‌شده اثر روبر شارو را کشف می‌کند که ایدهٔ تأثیر فرازمینی‌ها بر انسان در دوران پیشاتاریخ را مطرح می‌کرد؛ کسی که پیش‌تر کتاب صد هزار سال تاریخ ناشناختهٔ بشر او را خوانده بود. شارو در آثارش نظریه فضانوردان باستان را بسط می‌دهد: تمدن‌های گذشته توسط فرازمینی‌ها «ملاقات» شده‌اند و گواه حضور آن‌ها در نقاط مختلف کره زمین، برخی سازه‌های عظیم یا سنگ‌نگاره‌هایی است که یادآور وسایل نقلیه یا فناوری‌های مشابه اکتشافات فضایی قرن بیستم هستند. با همین رویکرد، ژان سندی کتاب مقدس را به عنوان روایتی از این دیدارها در دوران باستان تحلیل می‌کند؛ نظریاتی که هرژه تأکید می‌کند به شدت او را منقلب کرده‌اند. این طراح همچنین کتاب یک اسطوره مدرن: نشانه‌هایی در آسمان اثر کارل گوستاو یونگ، روان‌کاو مشهور را که در سال ۱۹۵۹ منتشر شده بود، مطالعه کرده است؛ اثری که تفسیری روان‌شناختی از پدیده بشقاب‌پرنده‌ها ارائه می‌دهد. هرژه در نظر داشت تن‌تن را با این سربازان منزوی در اقیانوس آرام که از پایان جنگ جهانی دوم بی‌خبر بودند، روبرو کند. هرژه همواره از اخبار روز زمانه خود تغذیه می‌کرد تا آن‌ها را کم‌وبیش به‌طور مستقیم در ماجراهای تن‌تن بازتاب دهد. این تجدید علاقه به برخی پدیده‌های تبیین‌نشده و اعتبار بخشیدنِ روشنفکرانه به آن‌ها، الهام‌بخش او شد تا پایه‌های سناریویی جدید را بنا نهد. او در بقایای اسرارآمیز تمدن‌های باستان که ردپایی از حضور فرازمینی‌ها در زمین تلقی می‌شدند، چارچوبی به اندازه کافی نامتعارف و معماگونه برای قهرمانانش یافت. او قصد داشت در این ماجرا بر «دو پرسش» تمرکز کند: «آیا جهان‌های مسکونی دیگری وجود دارند؟ و آیا «نخبگانِ آگاهی» وجود دارند که از این موضوع باخبر باشند؟» پروژه هرژه این بود که با شروع یک ماجرای کلاسیک (در تضاد با جواهرات کاستافیوره)، خواننده را فریب داده و سپس او را در دنیای ماوراءالطبیعه غرق کند. او داستان «تن‌تن و بیگوتودوها» را به نفع این داستان رها کرد، اما برخی از عناصر روایی آن را در اثر جدید به کار گرفت. طرح داستان از ایده آغازین «تن‌تن و بیگوتودوها» یعنی یک سفر هوایی دوباره شروع می‌شود؛ تن‌تن، تورنسل و هادوک (و در آن زمان، دوپونت و دوپونط) به عنوان نخستین انسان‌هایی که بر روی ماه قدم گذاشته‌اند، به کنگره جهانی فضانوردی در سیدنی استرالیا دعوت شده‌اند. یک فرود اضطراری یا سقوط در دریا باید قهرمانان را به جزیره‌ای متروکه بکشاند، جایی که آن‌ها نشانه‌های مرموز حک‌شده بر سنگ را کشف کرده و — کم‌وبیش مستقیم — با فرازمینی‌ها ملاقات می‌کنند. در پیش‌نویس‌های اولیه، هرژه پرواز آن‌ها را با طوفانی حاره‌ای مواجه می‌کند که آن‌ها را مجبور به فرود اجباری در یک فرودگاه نظامی قدیمی و راهگشا در جزیره‌ای دورافتاده در نزدیکی بورنئو می‌کند؛ شخصیت‌ها توسط سربازان ژاپنی ژنده‌پوشی اسیر می‌شوند که بیست سال است در آنجا فراموش شده‌اند و نمی‌دانند جنگ جهانی دوم به پایان رسیده است. در صحنه هواپیما، طراح یکی از شوخی‌هایِ طراحی‌شده برای «بیگوتودوها» را دوباره به کار می‌گیرد: کاپیتان هادوک با یک صندلی نافرمان کلنجار می‌رود که بی‌موقع قفل یا آزاد می‌شود و مانع از آن می‌شود که او با خیال راحت ویسکی‌اش را بنوشد. هرژه این مقدمات را با بازگرداندن پیوتر زوت بازنگری می‌کند؛ شخصی که قرار بود خلبان مزدور بیگوتودوها باشد، اما در اینجا به عنوان خلبان هواپیمای خصوصی در استرالیا به کار گرفته می‌شود. اسپالدینگ»، کلکسیونر اهل سیدنی است که از هند بازگشته (جایی که گفته می‌شود زمردهایی را از مهاراجه گوپال خریده است). زوت، تن‌تن و دوستانش را در زمان توقفی پیش از رسیدن به سیدنی ملاقات می‌کند؛ برای این صحنه، هرژه عناصری از توقف در ریو دو ژانیرو را که در یکی از نسخه‌های «بیگوتودوها» آمده بود (از جمله استقبال توسط یک مهماندار)، بازیابی می‌کند. بارکلی» تغییر می‌دهد و او را یک دامدار بانفوذ استرالیایی و سازمان‌دهنده کنگره فضانوردی معرفی می‌کند که منشی‌ای به نام هریسون او را همراهی می‌کند. پس از تجدید دیدار زوت و تن‌تن، بارکلی از آن‌ها دعوت می‌کند تا سفر به سیدنی را با هواپیمای اختصاصی او ادامه دهند. این خلاصه‌داستان همچنان با طوفانی ادامه می‌یابد که فرود اضطراری در یک جزیره، اسارت توسط سربازان ژاپنی باقی‌مانده، فرار و سپس مواجهه با یک راز را به دنبال دارد. هرژه با جایگزین کردن طوفان با هواپیماربایی (که در تن‌تن و بیگوتودوها پیش‌بینی شده بود)، آن را به نقشه یک منشی فاسد علیه رئیسش تبدیل می‌کند؛ موضوعی که یادآور تقابل میان «مندوزا» (وزیر تاپیوکیستی که در هواپیمای لاس دوپیکوس دیده شد) و «فرناندز» (منشی او که هنگام گروگان‌گیری معلوم می‌شود عضو بیگوتودوهاست) می‌باشد. مانند آخرین نسخه «بیگوتودوها»، این منشی به دنبال غصب دارایی‌های کارفرمای خویش است. در نهایت، هواپیما در دریا فرود می‌آید و شخصیت‌ها با یک قایق بادی به سمت جزیره می‌روند و سپس توسط پاندول پروفسور تورنسل به سمت عنصر فانتزی داستان هدایت می‌شوند. او از این نسخه‌های اولیه فاصله می‌گیرد و در زمانی بسیار کوتاه‌تر از تن‌تن و پیکاروها، موفق می‌شود سناریوی نهایی را تثبیت کند. زمانی که نویسنده در مارس ۱۹۶۵ به کبک سفر می‌کند، بوب دو مور تلاش می‌کند سناریو را پیش ببرد، ماجراهایی را اضافه کند، رنگ‌ها را انتخاب کند یا جزئیات ساختار تعیین‌شده توسط هرژه را پیاده نماید؛ هرژه بعداً چند ایده از دستیارش را برای کار برمی‌گزیند. طراح زمان می‌گذارد تا چندین بار دکوپاژ (تقطیع صحنه‌ها) خود را از نو آغاز کند یا بخش‌های دقیقی را بازنویسی نماید. او شخصیت‌هایش را در آنجا قرار داده و به آن‌ها جان می‌بخشد، سپس لوحه (پلانش) مدادی را برای افزودن بخش‌های صرفاً فنی مانند دکورها یا وسایل نقلیه به همکارانش می‌سپارد. داستان تثبیت شده است: هرژه لازلو کاریداس را خلق می‌کند و نام اسپالدینگ را بر منشی بدذات می‌گذارد، در حالی که نقشه کلی ربودن میلیاردر، اثر راستاپوپولوس است (ایده‌ای که از ابتدای پروژه مد نظر بود). ایده دیگر برگرفته از پیکاروها، شوخی «سانی-کولا» با طعم مزخرف بود — که کاپیتان با ریختن مخفیانه آن در گلدان از شرش خلاص می‌شود و معلوم می‌شود برای گیاه سمی است —؛ این ایده در ابتدا با «اسپلاژ»، یک الکل بوردوری، در فرودگاه تاکاپولکا در سان تئودور پیش‌بینی شده بود. در پایان سال ۱۹۶۵، استودیوها تنها نیمی از پیش‌طرح‌های مدادی این ماجرا را به اتمام رسانده‌اند. | ## بخش 2: پرواز شماره ۷۱۴ | هرژه خودش از اینکه در حین کار احساس لذت می‌کند شگفت‌زده می‌شود و به دوستی می‌نویسد: «همه چیز تابع تن‌تن است! و تا اینجا، در کمال تعجب خودم، با شادی تن‌تنی کار می‌کنم!» میشل گرگ، سردبیر جدید مجله تن‌تن، امیدوار است بتواند این داستان را برای بیستمین سالگرد مجله در سپتامبر ۱۹۶۶ ارائه دهد، چرا که به مدت چهار سال هیچ ماجرای چاپ‌نشده‌ای از قهرمان همنام مجله در آن منتشر نشده بود. هرژه و تیمش در مه ۱۹۶۶ مرکب‌زنی لوحه‌ها را آغاز می‌کنند و مانند مرحله پیش‌طرح‌های مدادی، طراحی را با هم تقسیم می‌کنند. طراح بین چندین عنوان تردید می‌کند، مانند «مجمع‌الجزایر راز بزرگ» یا «پرواز اختصاصی برای آدلاید» (بر اساس نام شهر استرالیایی آدلاید)، پیش از آنکه «پرواز ۷۱۴ به مقصد سیدنی» را انتخاب کند. با این حال، این پرواز شمارهٔ ۷۱۴ در عنوان، هیچ نقشی در جریان داستان ایفا نمی‌کند: این شماره پروازی است که تن‌تن، هادوک و تورنسل باید در ابتدای داستان سوار می‌شدند (اما در پی ملاقات با کاریداس سوار نشدند) و در پایان ماجرا برای رفتن به کنگره هوانوردی سوار می‌شوند. اتمام پیش‌طرح‌های مدادی و لوحه‌های مرکب‌زنی شده، و سپس رنگ‌آمیزی آن‌ها، به موازات انتشار صفحات اولیه در مجله انجام می‌شود. در حین پاک‌نویس کردن، با رسیدن به میانه اپیزود، طراح و همکارانش دیر متوجه می‌شوند که پیش‌طرح‌های مدادی یک لوحه اضافه دارد، زیرا دو صفحه به اشتباه با شماره ۳۳ شماره‌گذاری شده‌اند. او با اصلاح پیش‌طرح‌های مدادیِ لوحه‌های آخر، صحنه نهایی فوران آتشفشان را فشرده می‌کند. در طول نگارش این ماجرا، نویسنده از خود می‌پرسد که آیا باید فرازمینی‌ها را نشان دهد، و اگر بله، به چه شکلی. او با وارد کردن یک فردِ آگاه به نام میک ازدانیتوف، که واسطه‌ای میان شخصیت‌های انسانی و فرازمینی‌هاست، تا حدی به این پرسش پاسخ می‌دهد. حضور فرازمینی‌ها همچنین در غار، به لطف مجسمه‌های شبیه به فضانوردان و سنگ‌نگاره‌های نشان‌دهنده بشقاب‌پرنده‌های احاطه‌شده توسط موجودات پرنده، تداعی می‌شود. هرژه همچنین در مورد به تصویر کشیدن فرازمینی‌ها یا حداقل سفینه فضایی‌شان تردید دارد. او در این باره با اطرافیانش بحث می‌کند؛ برای مثال، ژاک مارتان او را ترغیب می‌کند که آن‌ها را نشان دهد، همان‌طور که پیش‌تر او را تشویق کرده بود تا یتی را در تن‌تن در تبت نشان دهد. هرژه در نهایت تصمیم می‌گیرد که فقط بشقاب‌پرنده را در آسمان، در صفحات پایانی نشان دهد. او بعدها از این انتخاب پشیمان می‌شود و در سال ۱۹۷۱ اعلام می‌کند: «بشقاب‌پرنده نباید آنجا می‌بود. شاید نباید آن را به این شکل دقیق نشان می‌دادم… اما در غیر این صورت به اندازه کافی قابل دیدن نبود. راز به اندازه کافی رازآلود نیست: یک پاسخ وجود دارد.» در ابتدای سپتامبر ۱۹۶۷، هرژه با آسودگی کار خود را بر روی این ماجرا به پایان می‌رساند و به تعطیلات می‌رود، در حالی که همکارانش وظیفه خود را در زمینه دکورها و سپس رنگ‌آمیزی دنبال می‌کنند. در طول طراحی پرواز ۷۱۴ به مقصد سیدنی، او برای مدت کوتاهی به این فکر کرده بود که این آخرین داستان از ماجراهای تن‌تن باشد. او پس از بازگشت از سوئیس، طرح روی جلد کتاب را تحویل می‌دهد که تن‌تن، هادوک، میلو، کاریداس و کرول‌سپل را در زیرزمینِ شوم نشان می‌دهد که در میان دو چهره سنگی عظیم قرار گرفته‌اند؛ لویی-روبر کسترمن ناشر، نسبت به این تصویرگریِ تیره و دور از موضوعِ هواییِ عنوان تردید دارد، اما هرژه با بزرگ‌تر کردن شخصیت‌ها و بخشیدن رنگ بیشتر به کل مجموعه، به او اطمینان می‌دهد. به گفتهٔ ماکسیم پروو، استاد دانشگاه، چندین مقاله از اولین شمارهٔ این مجله که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد، عناصری از پیرنگ داستان را به هرژه پیشنهاد دادند؛ از جمله فرضیاتی دربارهٔ جهان‌های مسکونی نوشتهٔ پیر گورن، مفاهیم جدید دربارهٔ هیپنوتیزم نوشتهٔ ژاک موسو، و به‌ویژه کشف دوبارهٔ رمان ماجراجویی انگلیسی نوشتهٔ ژاک برژیه که هدفش اعتباربخشی دوباره به آثار اچ. رایدر هگرد، آرتور کانن دویل، جان باکن و رابرت لویی استیونسن بود؛ رمان‌نویسانی که تأثیرشان بر هرژه قطعی است. شماره‌های دیگر این مجله حاوی مقالاتی هستند که به فضای خیالی پرواز شماره ۷۱۴ نزدیک‌اند؛ مانند تحلیل نظریات تور هایردال دربارهٔ تندیس‌های جزیرهٔ ایستر توسط سرژ اوتن در مقالهٔ معمای بزرگ صخره‌های تراشیده (منتشر شده در شمارهٔ دوم، ۱۹۶۱)، یا ارتباطات تله‌پاتیک و بشقاب‌پرنده‌ها در مقالاتی که در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۶ منتشر شدند. در یکی از این مقالات، روایت ملاقات یک زوج آمریکایی با فرازمینی‌ها، همانند پایان کتاب، شامل پاک شدن حافظهٔ آن‌ها از طریق هیپنوتیزم و نشانه‌هایی از «مغناطیس شدید» در ساعت‌ها و خودروی آن‌هاست؛ درست مانند شیء فلزی که پروفسور تورنسل نزد خود نگه می‌دارد. هرژه داستان خود را بر پایهٔ «نظریهٔ فضانوردان باستان» بنا کرد که در کتاب‌های صد هزار سال تاریخ ناشناختهٔ بشر (۱۹۶۳) و سپس کتاب اسرار فاش‌شده (۱۹۶۵) شرح داده شده بود. این فرضیهٔ شبه‌تاریخی تلاش می‌کند تا معماری‌های عظیمی را که فراتر از توان فنی دوران خود بوده‌اند، و همچنین حکاکی‌ها، نقاشی‌ها یا تندیس‌هایی را که یادآور اشیاء پرنده یا فضانوردان با لباس‌های مخصوص هستند، از طریق تماس تمدن‌های باستانی با فرازمینی‌ها در دوران پیشاتاریخ توضیح دهد. این آثار اسرارآمیز، از نظر این نظریه، مدرکی مادی از انتقال دانش به این اقوام یا دست‌کم بازنماییِ ورود موجوداتی از دنیایی دیگر توسط این تمدن‌ها هستند؛ موضوعی که در متون مذهبی مانند سِفر خنوخ نیز قابل ردیابی است. هرژه در داستان خود، جزیرهٔ پولائو-پولائو بومپا را قلمرو مردمی معرفی می‌کند که اکنون منقرض شده‌اند و از هزاران سال پیش مورد بازدید فرازمینی‌ها قرار می‌گرفته‌اند؛ این مکان هنوز آثاری از ستایش این «خدایان» سیاره‌ای دیگر توسط بومیان را در خود حفظ کرده است. طراح در معبد زیرزمینی، تصاویر ابهام‌آمیزی قرار داده که ترکیبی از نمونه‌هایی با خاستگاه‌های جغرافیایی گوناگون است. روبر شارو در کتاب اسرار فاش‌شده، به‌ویژه به کشف یک سنگ‌نگاره در ازبکستان، در میان غارهای تزیین‌شدهٔ فرغانه اشاره می‌کند که فضانوردی را به تصویر می‌کشد که «کلاهخودی نفوذناپذیر و مجهز به آنتن بر سر دارد و بر پشت خود دستگاهی شبیه به تجهیزات پیش‌بینی‌شده برای «پیاده‌نوردان فضا» در آینده حمل می‌کند.» ورودیِ چرخشیِ گذرگاه مخفی در غار نیز مستقیماً از ملاحظه‌ای در همان کتاب الهام گرفته شده است: سرهای سنگی غول‌آسایی که توسط تمدن اولمک در مکزیک ساخته شده‌اند، به نظر می‌رسد «مانند فضانوردان مدرن کلاهخود بر سر دارند»، به‌ویژه از این جهت که آن‌ها یادآور «خدایان پرنده» هستند. روبر شارو در کتاب‌های صد هزار سال تاریخ ناشناختهٔ بشر و سپس اربابان جهان در سال ۱۹۶۷، با کاوش در اسراری که تنها برای «آگاهان» (مشرفین) شناخته شده است، موضوع تماس با فرازمینی‌ها و پیوند دیرینهٔ آن‌ها با انسان‌ها را به عنوان یکی از مهم‌ترین رازها برمی‌شمارد؛ رازی که توسط مشتی «واسطه» تداوم یافته است. شارو در کتاب اول خود، در فصل «بشقاب‌پرنده‌ها»، معتقد است که فرازمینی‌ها به‌طور منظم به زمین می‌آیند تا از فعالیت‌های بشریت آگاه شوند و هرژه، ازدانیتوف را رابطِ این مأموریت قرار می‌دهد. در نهایت، در کتاب اربابان جهان، شارو در چندین روایت مذهبی به تکرار الگوی «برگزیدگانی که از یک بلای زمینی (مانند طوفان نوح) مصون مانده‌اند» اشاره می‌کند: «همه آن‌ها «زنده» از زمین ربوده شده و به جای دیگری منتقل شده‌اند… گویی قدرت آن را داشته‌اند که با یک وسیلهٔ مرموز جابه‌جا شده و به مکانی مرموز بروند»؛ پایان این ماجراجویی — به‌ویژه سرنوشت دکتر کرول‌اسپل که در دهلی نو پیدا می‌شود — می‌تواند بازتابی از این دیدگاه باشد. پال گتی الهام گرفت؛ ثروتمندترین مرد جهان در آن زمان که به خسیس بودن و چهرهٔ عبوسش شهرت داشت. همچنین بخشی از ویژگی‌های او از هوارد هیوز، غول دنیای هوانوردی که در اواخر عمر دچار جنون و فوبیای میکروب شده بود، وام گرفته شده است. هرژه در ابتدا قصد داشت نام او را «خوآن کاریداس» بگذارد و مردد بود که چه ویژگی مضحکی به او بدهد: یک تکیه‌کلام خاص، ترس از میکروب، یا یک زکام مزمن. نام او در واقع یک بازی زبانی با عبارت فرانسوی «Carré d'as» به معنای «چهار آس» (در بازی ورق) است. علاوه بر این، کاریداس شباهت‌های غیرقابل انکاری با مارسل داسو، مهندس و بازرگان مشهور فرانسوی دارد، هرچند که هرژه این موضوع را رد کرده است. هر دو علاوه بر فعالیت در صنعت هوانوردی، ظاهری داشتند که در نگاه اول نشان نمی‌داد آن‌ها از ستون‌های دنیای تجارت هستند. احتمالاً هرژه برای جلوگیری از رنجش خاطر داسو، الهام گرفتن از او را کتمان می‌کرد. او حتی به توصیهٔ همکارانش و برای کاهش شباهت با داسو، کلمات «سینما» و «مطبوعات» را از فهرست فعالیت‌های کاریداس (که توسط زوت برشمرده می‌شد) حذف کرد، اما به اشتباه واژهٔ «الکترونیک» را جایگزین آن‌ها کرد که اتفاقاً حوزهٔ حیاتیِ گروه صنعتی داسو بود. با این حال، مارسل داسو از این کاریکاتور که خود را کاملاً در آن می‌دید، بسیار خرسند شد و حتی گفته می‌شود نامهٔ تبریکی برای هرژه فرستاد. هرژه در مصاحبه با نوما سادول گفت: «با کاریداس، من از مفهوم خوب و بد فاصله گرفتم. گفت‌وگوی او با راستاپوپولوس را نگاه کن، زمانی که تحت تأثیر آمپول راست‌گویی، هر دو دربارهٔ بدترین کارهای خود لاف می‌زنند […] یک مثال اخلافی خوب برای بچه‌های کوچک: مرد ثروتمند و محترمی که زیاد به خیریه کمک مالی می‌کند و در عین حال یک دزد سرِ گردنه! هرژه در مورد او می‌گفت: «من غافلگیر کردن را دوست دارم، ازدانیتوف هم غافلگیرکننده است… ژاک برژیه از اینکه خود را این‌گونه در نقش یک «آگاه» ترسیم شده می‌دید، بسیار خوشحال بود: او اکنون در یک داستان مصور حضور دارد! ژاک برژیه، بنیان‌گذار مجلهٔ پلانِت و یکی از دو نویسندهٔ کتاب سپیده‌دم جادوگران که از بدو انتشار در سال ۱۹۶۰ موفقیت بزرگی در کتاب‌فروشی‌ها داشت، با گشودگی‌اش نسبت به هر آنچه به دانش‌های نامتعارف مربوط می‌شد، متمایز می‌گشت؛ موضوعاتی که سالیان طولانی کنجکاوی هرژه را برمی‌انگیخت. با این حال، برژیه از مسئلهٔ یوفوها (اشیاء پرنده ناشناخته) تنفر داشت و آن‌ها را در زمرهٔ «کلاهبرداری‌های کلاسیک» قرار می‌داد. هرژه او را شخصاً در جریان فیلم‌برداری فیلم تن‌تن و پرتقال‌های آبی ملاقات کرد که طی آن برژیه به تهیه‌کنندگان مشاوره می‌داد. نام میک ازدانیتوف، با طنین اسلاوی، در واقع از عبارت مارولی «is dat niet tof?» گرفته شده که به معنای «آیا عالی نیست؟» است؛ هرژه از ابداع نام‌های خاص بر اساس این لهجهٔ بروکسلی لذت می‌برد. زبان او شامل «ر» های لرزان است که لهجهٔ روسی را تداعی می‌کند و هرژه به طرز عجیبی سعی کرد پیش از انتشار کتاب، آن‌ها را پاک کند. دکتر کرول‌اسپل، روان‌پزشک و مخترع سرم حقیقت، در ذهن هرژه «یک شکنجه‌گر واقعی است. این شخصیت می‌تواند نسخه‌ای از یوزف منگله، پزشک اردوگاه مرگ آشویتس در طول جنگ جهانی دوم باشد که به آزمایش‌های شنیع پزشکی انسانی دست می‌زد، یا تئودور مورل، پزشک شخصی هیتلر او را تحتِ تجویزِ مفرطی از مواد مشکوک قرار داده بود. حضور کرول‌اسپل در هند می‌تواند یادآور تبعید منگله در آرژانتین به منظور فرار از هرگونه محکومیت باشد. در طول سال‌هایی که هرژه در حال طراحی پرواز شماره ۷۱۴ بود، مطبوعات با جزئیات و تصاویر، جنایات منگله را فاش می‌کردند که آلمان به تازگی درخواست استرداد او را داده بود. هرژه به‌طور استثنایی پذیرفت که یکی از ستایشگرانش را در یکی از ماجراهای تن‌تن به تصویر بکشد. خواننده‌ای اهل بوردو به نام ژان توسا (که با نام مستعار ژان توره دو بسات به او نامه می‌نوشت) در سال ۱۹۶۲ در نامه‌ای به همراه یک عکس، از او درخواستِ افتخارِ ترسیم شدن در حال دست دادن یا صحبت کردن با کاپیتان هادوک را کرده بود. هرژه که تحت تأثیر اشتیاق این دانشجو و این درخواست نادر قرار گرفته بود، در ابتدا قصد داشت نام او را به یکی از افسران آلکازار در تن‌تن و پیکاروها بدهد. در نهایت، او چهرهٔ او را به خبرنگاری داد که در پایان داستان با تن‌تن و همراهانش مصاحبه می‌کند. هرژه می‌خواست جت تجاری مافوق‌صوت «کاریداس ۱۶۰» در پرواز شماره ۷۱۴ همان میزان توجه دقیق را داشته باشد که او همیشه برای وسایل نقلیهٔ خیالی‌اش صرف می‌کرد؛ از کشتی اسب شاخدار در داستان اسب شاخدار (۱۹۴۳) گرفته تا موشک ماه‌پیما در روی ماه قدم گذاشتیم (۱۹۵۴). جت مافوق‌صوت مورد نیاز ماجرای جدید تن‌تن، هرچند خیال‌پردازانه، نباید غیرقابل باور به نظر می‌رسید و لازم بود همان استانداردهای سختگیرانه را رعایت کند. هرژه برای طراحی «کاریداس ۱۶۰»، جت خصوصی لازلو کاریداس میلیاردر، مجموعه‌ای از فناوری‌های پیشرفتهٔ دههٔ ۱۹۶۰ را گردآوری کرد. او قصد داشت با این جت مافوق صوت، همانند اوایل دههٔ ۱۹۵۰ در کتاب‌های هدف کره ماه و روی ماه قدم گذاشتیم، به‌عنوان یک پیشرو ظاهر شود و همان دقت فنی به‌کاررفته در دوگانهٔ سفر به ماه را ارائه دهد. با این حال، آرتور وانویم، دستیار پاره‌وقتی که ده سال پیش در طراحی وسایل فضانوردی نقش ارزشمندی داشت، دیگر در دسترس نبود. هرژه که به شصت‌سالگی رسیده بود و دستش در اثر درماتیت آسیب دیده بود، طراحی و ترسیم هواپیما را به همکار جوان‌ترش در استودیو هرژه، روژه للو ( خالق آیندهٔ شخصیت یوکو تسونو) سپرد. هنرمندی که شیفتهٔ هوانوردی بود و هرژه پیش از آن هرگز از پتانسیل او به‌طور کامل استفاده نکرده بود. روژه للو پیش از این مسئولیت طراحی هواپیماهای موسکیتو در انبار زغال‌سنگ و بسیاری از هواپیماهای نسخهٔ بازطراحی‌شدهٔ جزیره سیاه را بر عهده داشت. مایکل فار، کارشناس بریتانیایی تن‌تن، للو را «کارشناس هوانوردی استودیو» و طراحی او برای کاریداس ۱۶۰ را «با دقت بسیار و البته قابل اجرا» توصیف کرده است. به گفتهٔ تهیه‌کننده و نویسنده هری تامسون، یک «طراحی موشکافانه از جت انقلابی کاریداس ۱۶۰» تهیه شد؛ «هواپیمایی کاملاً عملیاتی با نقشه‌های فنی که توسط روژه للو ترسیم شده بود». طراحی تصویرسازی چندنمایی کاریداس ۱۶۰ و مشخصات فنی آن در یک صفحهٔ دوگانه در مجلهٔ تن‌تن در سال ۱۹۶۶ منتشر شد. هواپیمای «کاریداس ۱۶۰» بازتاب‌دهندهٔ پژوهش‌هایی است که در آن زمان روی جنگندهٔ اف-۱۱۱ شرکت جنرال داینامیکس و جت تجاری میستر ۲۰ شرکت داسو اویاسیون انجام می‌شد، و همچنین پروژه‌های هواپیماهای مافوق صوت تجاری مانند کنکورد، بوئینگ ۲۷۰۷ و توپولف تو-۱۴۴ را مد نظر داشت. روژه للو یک جت تجاری سه‌موتوره برای چهار خدمه و ده مسافر طراحی کرد که سرعت آن در ارتفاع ۱۲٬۰۰۰ متری به ۲ ماخ می‌رسید. موتورهای توربوجت «رولز-رویس توربومکا» ی آن در مجموع ۸٬۴۰۰ کیلوگرم نیروی پیشران تولید می‌کردند. این هواپیما همچنین مجهز به بال‌های با هندسه متغیر (بال‌های متحرک) بود؛ یعنی همان راه‌کار پروازی که در میراژ-ژ به‌کار رفته بود، هواپیمایی که اولین پرواز خود را در سال ۱۹۶۶ انجام داد. طراحی کابین خلبان کاریداس ۱۶۰ از بوئینگ ۷۰۷، یک هواپیمای مسافربری آمریکایی، وام گرفته شده است. یکی از همکاران هرژه به نام میشل دمارِه، برای مطالعهٔ سیستم قفل داخلی درها به فرودگاه بروکسل رفت. پیشرانهٔ سه‌موتوره، هواپیمای کوچک یاکوولف یاک-۴۰ (مدل دیگری از شوروی) را تداعی می‌کند. به همین ترتیب، کاریداس ۱۶۰ دارای موتورهایی با پس‌سوز است که در میان هواپیماهای غیرنظامی، تنها کنکورد و توپولف تو-۱۴۴ از آن بهره می‌بردند. دهانه‌های ورودی هوا مشابه بمب‌افکن مافوق صوت آمریکایی راکول بی-۱ لنسر است که در آن زمان در حال توسعه بود و آن هم بال‌های متحرک داشت. طرحی از روژه للو از کاریداس ۱۶۰ در نمای انفجاری در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۶۶ در مجلهٔ تن‌تن منتشر شد و گویای دقت نظری است که برای واقع‌گرایی این دستگاه به کار رفته است. کابین خلبان صندلی‌هایی ندارد که پشتی آن‌ها اجازه دهد از گردن محافظت شود، در حالی که این امر در یک دستگاه مافوق صوت ضروری است تا اعضای خدمه در صورت ضربه، دچار واخوردگی گردن نشوند. همچنین، برای رعایت تدابیر ایمنی، خلبان می‌بایست عینک آفتابی می‌زد و اعضای خدمه کمربندهای ایمنی خود را می‌بستند. در واقع، قوانین هوایی در این زمینه بسیار سخت‌گیرانه است و خلبان باید دید طبیعی از برجستگی‌ها (دید سه‌بعدی) داشته باشد. در حقیقت، این بینش از طریق کنار هم قرار گرفتن هر یک از دو تصویری که توسط هر چشم به مغز منتقل می‌شود، ایجاد می‌گردد. در واقع، این دو تصویر دقیقاً یکسان نیستند، زیرا دو چشم حدود ده سانتی‌متر از هم فاصله دارند. با نگاهی به اولین نسخه‌های پیرنگ داستان، فیلیپ گودن خاطرنشان می‌کند که «گویی هرژه چنین در نظر گرفته است که اشتغال به حرفهٔ خلبان مزدور نزد شورشیان یا خلبانیِ هواپیمای شخصی، هر دو یکی هستند.» یک فرودگاه و یک جزیره هرژه از طریق گرگ، مشخصات یکی از مشترکان مجلهٔ تن‌تن در یوگیاکارتا را به دست می‌آورد. از این خوانندهٔ اندونزیایی درخواست می‌شود تا عکس‌های دقیقی از ساختمان‌ها و کارت‌پستال‌هایی از فرودگاه کمایوران را برای استودیو هرژه ارسال کند: برج مراقبت، ترمینال مسافربری و فضای داخلی تأسیسات ترانزیت. هرژه که به دقت و واقع‌گرایی وفادار است، دکورهای خود را با اشیاء و مبلمان واقعی تزئین می‌کند. به عنوان نمونه، کاناپهٔ قرمزی که لازلو کاریداس در لحظهٔ ملاقات با کاپیتان هادوک روی آن نشسته است، کپی اثری است که توسط معمار و طراح آمریکایی، فلورنس نول، طراحی شده است. استودیو هرژه همچنین عادت داشت مبلمانی را که در دفاتر خود در دسترس داشتند، در داستان بازنمایی کند. جزیرهٔ خیالی «پولائو-پولائو بومپا» شامل چندین گواه از یک گذشتهٔ نظامی است: لاشهٔ کشتی‌ها در ساحل و پناهگاه‌های قدیمی ژاپنی. با توجه به موقعیت جزیره، این بقایا احتمالاً ناشی از اشغال منطقه توسط ژاپنی‌ها و درگیری‌هایی است که آن‌ها با آمریکایی‌ها در طول جنگ جهانی دوم داشتند؛ اشغالی که با استقلال اندونزی (اعلام شده در ۱۹۴۵ و به رسمیت شناخته شده در ۱۹۴۹) پایان یافت. در مورد تمایلات استقلال‌طلبانهٔ وطن‌پرستان سوندونزیایی که در داستان مطرح شده است، این موضوع می‌تواند بازتابی از تمایلات ساکنان تیمور شرقی باشد که تنها در سال ۲۰۰۲ به خودمختاری دست یافتند. هرژه برخی از سربازان را بر اساس عکس‌های موجود، با لباس‌های سنتی اقیانوسیه به تصویر کشیده است. پناهگاه‌ها بر اساس پناهگاه‌هایی طراحی شده‌اند که ارتش آلمان در سال ۱۹۴۱ در سواحل اوستنده در بلژیک، نزدیک «فورت ناپلئون»، بنا کرده بود. هرژه به واسطهٔ برادرش، سرگرد پل رمی، از بخش تاریخی ارتش اجازه یافت تا به این پناهگاه‌ها دسترسی پیدا کند؛ او بوب دو مور را فرستاد تا از این سایتِ بستهٔ نیروی دریایی بلژیک طرح‌هایی تهیه کند. دکورهای استودیو هرژه به‌ویژه شکل خاص پنجره‌ها و درهای زرهی را با جزئیات بازتولید کرده‌اند. کمودور لورکین (یکی از افسران ارشد نیروی دریایی) در مقابل انتظار داشت که مجلهٔ تن‌تن مقاله‌ای دربارهٔ نیروی دریایی بلژیک منتشر کند. از آنجایی که باند فرودِ ساخته شده از صفحات فولادی سوراخ‌دار در جزیرهٔ پولائو-پولائو بومپا بسیار کوتاه است، هواپیما از چتر دم استفاده می‌کند؛ دستگاهی که توسط یک حصار بازدارنده روی باند فرودگاه تکمیل می‌شود تا هواپیما بتواند بدون آسیب چندانی فرود بیاید. در واقعیت، همین حصارها به دلیلی مشابه در ارتش و به‌ویژه روی ناوهای هواپیمابر استفاده می‌شوند. این مارمولک گوشت‌خوار بزرگ از خانوادهٔ سوسمارسانان، در اندونزی می‌تواند به بیش از سه متر طول برسد. در مورد خفاش‌هایی که ملوان را می‌ترسانند، آن‌ها قطعاً روباه‌های پرندهٔ مالزیایی هستند که گونه‌ای میوه‌خوارند. آن‌ها از خویشاوندان اروپایی خود بسیار بزرگ‌تر و چشمگیرتر هستند و به دور از نور زندگی می‌کنند. حضور یک معبد فرازمینی در جزیره‌ای که تن‌تن در آن زندانی است، به «نظریهٔ فضانوردان باستان» اشاره دارد. در غار زیرزمینی، تن‌تن و دوستانش یک سرِ غول‌آسای متحرک کشف می‌کنند که می‌تواند یادآور سر یک فضانورد باشد. این سر تا حدودی از عکس یک سرِ عظیم‌الجثهٔ متعلق به تمدن اولمک در «سان لورنزو تنوشتیتلان» مکزیک الهام گرفته شده که روی جلد کتاب اسرار فاش‌شده اثر روبر شارو قرار دارد؛ در حالی که اجزای صورت آن از ویژگی‌های یک تیکی -خدای سنگی کشف شده در جزیرهٔ هیوا اوآ در مجمع‌الجزایر مارکیز- وام گرفته شده است که هرژه عکسی از آن را که در مجلهٔ نشنال جئوگرافیک منتشر شده بود، نزد خود داشت. یک ماکت گچیِ متحرک از این سر ساخته شد تا طراحی حرکت مکانیسم آن برای استودیو هرژه آسان‌تر شود. در پایان ماجرا، هرژه فوران آتشفشانی را بر اساس عکس‌هایی از فوران‌های کوه اتنا در سیسیل و کیلاویا در هاوایی، که از مستندات تصویری فراوان او استخراج شده بود، به تصویر می‌کشد. در حین مرکب‌کاریِ طرح‌های مدادی، طراح و دستیارانش متوجه می‌شوند که روایت یک صفحه بیش از حد معمول طول کشیده است؛ هرژه مجبور می‌شود این صحنهٔ نهایی فوران را کوتاه کند تا این مقدار اضافی حذف شود، در حالی که او قصد داشت قاب‌های بیشتری را به این لحظه اختصاص دهد تا فورانی به مراتب تماشایی‌تر را به نمایش بگذارد. هرژه بعدها از اینکه سفینهٔ بیگانگان را به‌صورت آشکار در پایان داستان نشان داده پشیمان شد، هرچند مطمئن نبود که بدون آن چگونه می‌توانست داستان را به پایان برساند. انتشار پرواز شماره ۷۱۴ از سپتامبر ۱۹۶۶ در بلژیک و فرانسه در مجلهٔ تن‌تن به‌صورت دنباله‌دار منتشر شد. برای این نسخهٔ کتابی، هرژه مجبور شد تعدادی از قاب‌های پایانی را به‌دلیل اشتباه در شماره‌گذاری صفحات حذف کند. هرژه جلد کتاب را طراحی کرد، اما کسترمن ابتدا آن را بیش‌ازحد کم‌رنگ دانست و بنابراین رنگ‌ها را درخشان‌تر و شخصیت‌های مرکزی را بزرگ‌تر کرد. مراسم رونمایی از کتاب در پاریس در مهٔ ۱۹۶۸ برگزار شد، اما تحت‌الشعاع اعتراضات دانشجویی و ناآرامی‌های مه ۶۸ قرار گرفت. هنگامی که در همان سال نسخهٔ انگلیسی آن توسط انتشارات مثوئن منتشر شد، کتاب با عنوان کوتاه‌شدهٔ پرواز شماره ۷۱۴ ارائه شد؛ از زمان انتشار مجدد توسط گروه اگمونت، این عنوان به پرواز شماره ۷۱۴ به سیدنی تغییر یافت تا با عنوان اصلی فرانسوی هماهنگ باشد. از جمله تغییراتی که مترجمان نسخۀ انگلیسی، لزلی لانزدیل-کوپر و مایکل ترنر، در داستان اعمال کردند، تغییر سال تولد کاریداس از ۱۸۹۹ به ۱۹۰۶ و همچنین انتقال محل کلینیک پزشکی کرول‌اسپل از دهلی نو به قاهره بود. بسیاری از متخصصان آثار هرژه نگاه منفی به پرواز شماره ۷۱۴ دارند؛ به‌ویژه پی‌یر آسولین که آن را «یک کتابِ اضافی» می‌داند، ژان-ماری آپوستولیدس که آن را یک «ماجراجویی بیهوده» قلمداد می‌کند یا مایکل فار که معتقد است نویسنده چه در کیفیت روایت و چه در طراحی، فاقد ظرافت است و پرواز شماره ۷۱۴ را «دور از ذهن‌ترین ماجرا» در مجموعه می‌داند. او گفت روایت «شروعی امیدوارکننده» دارد اما هرچه پیش می‌رود «رو به افول می‌گذارد». پروو این کتاب را یکی از مجذوب‌کننده‌ترین‌های مجموعه می‌داند و از خود می‌پرسد که آیا مخالفان آن «عمدتاً از میان خوانندگانی نیستند که شانس کشف این اثر در دوران کودکی را نداشته‌اند.» پس از ماجراجویی صمیمانه و درونیِ تن‌تن در تبت و «ضدِ ماجراجوییِ» جواهرات کاستافیوره، هرژه به گفتهٔ خودش به «ماجراجویی با میم بزرگ» بازمی‌گردد. پی‌یر استرکس، منتقد هنری و دوست هرژه، این ماجراجویی را «غوطه‌وری در گذشته» تعبیر می‌کند که به طراح اجازه می‌دهد «درونیات روان‌شناختی و گذشتهٔ گناه‌آلود» برخی شخصیت‌ها را بکاود و همچنین بقایای تمدنی از دست رفته را کشف کند. او همچنین خاطرنشان می‌کند که «این داستان که با حافظهٔ شخصی قهرمانانش گره خورده، با یک فراموشی عمومی پایان می‌یابد.» پرواز شماره ۷۱۴ در کنار ستاره اسرارآمیز، هدف کره ماه، روی ماه قدم گذاشتیم و ماجرای تورنسل، یکی از معدود کتاب‌های تن‌تن است که در ردهٔ علمی‌تخیلی قرار می‌گیرد. از نظر ژان ریم، تن‌تن‌پژوه سوئیسی، طرح موجودات فرازمینی همچون «موقعیتی نامتجانس به نظر می‌رسد که از مرزهای واقع‌گرایی که غالباً به دنیای هرژه نسبت داده می‌شود فراتر می‌رود، اما در ارتباط با رواج مجلهٔ پلانِت در آن زمان، که هرژه با چندین تن از نویسندگانش آشنا بود، قابل درک است.»پرواز شماره ۷۱۴ با مدت‌زمان کوتاه رخدادهایش از سایر ماجراجویی‌ها متمایز می‌شود؛ چرا که به جز مصاحبهٔ تلویزیونی قهرمانان در صفحات پایانی، کل داستان در حدود ۲۴ ساعت اتفاق می‌افتد. فیلیپ گودن کیفیت پس‌زمینه‌ها را می‌ستاید اما به هرژه بابت «شکلک‌های اغراق‌آمیزی که عامدانه بر چهرهٔ شخصیت‌هایش تحمیل می‌کند و همچنین استفادهٔ غیرمعمول از نماهای نزدیک، به‌ویژه هنگام تکرار شوخیِ چسب‌زخم» انتقاد می‌کند. پی‌یر فرنو-دروئل معتقد است که تعادل میان خط و رنگ که ویژگی خاص این طراح بود، در این ماجراجویی از هم پاشیده است. او به‌طور خاص به پیراهن صورتی راستاپوپولوس اشاره می‌کند و مدعی است که «برای اولین بار در آثار هرژه، رنگ یک لباس زننده به نظر می‌رسد.» ژان-لوک ماریون نیز به نوبهٔ خود از طراحیِ کج‌ومعوجِ چهره‌ها، به‌ویژه چهرهٔ تن‌تن که «نشان‌دهندهٔ تکاملی رو به انحطاط در خطِ هرژه‌ای است»، انتقاد می‌کند. سیلون بویر توضیح می‌دهد که در کتاب‌های متأخر، طراحی «تمام پویایی خود را از دست داده است. او کمتر شخصیت‌ها را تمام‌قد ترسیم می‌کند؛ او به سرهای بزرگ توجه نشان می‌دهد که این امر سرعت روایت داستان را کُند می‌کند.» مایکل فار به «افراط‌های» هنری اشاره می‌کند که در کتاب‌های قبلی غایب بودند و این موضوع را به تسلط فزایندهٔ دستیاران «استودیو هرژه» در ترسیم هر کادر نسبت می‌دهد. فار معتقد بود افزودن فرازمینی‌ها آن‌قدر «رازآلود و حدس‌وگمان‌گونه» بود که کل ماجرا را «تضعیف و بی‌اهمیت» کرد. هنگامی که آلن برای تفریح کلاهی را بر سر کاپیتان هادوک می‌کشد که به دلیل بسته بودن دست‌هایش نمی‌تواند از خود دفاع کند، هرژه برای نشان دادن کوری ناگهانی او دست به نوآوری می‌زند: او در میان یک حبابِ کاملاً سیاه که قرار است «شبِ ذهنی» کاپیتان را نشان دهد، دو علامت تعجب قرمز رنگ قرار می‌دهد که نقطه‌های آن‌ها نشان‌دهندهٔ چشمان مبهوت اوست. هری تامپسونِ زندگی‌نامه‌نویس، هرژه را «در اوج آمادگی» می‌بیند و معتقد است که «از نظر هنری، این کتاب بزرگ‌ترین دستاورد اوست» که «نبوغی سینمایی در ترکیب‌بندی» به‌ویژه در صحنه‌های معبد زیرزمینی و هنگام فوران آتشفشان به نمایش می‌گذارد. او همچنین یادآور شد که صحنهٔ سفینهٔ فرازمینی شباهت‌هایی با نمایش سفینه در فیلم برخورد نزدیک از نوع سوم (۱۹۷۷) دارد و تأکید کرد که استیون اسپیلبرگ از هواداران تن‌تن بوده است. تامسون همچنین به «شباهت میان دنیای تجارت بزرگ و جرم» در داستان اشاره کرد و گفت این مضمون قبلاً در تن‌تن در آمریکا حضور داشته است. علاوه بر این، فیلیپ گودن پژوهش جالبی را در مورد رنگ‌ها در انتهای کتاب تأیید می‌کند: تاریکی زیرزمین با سطوح یکدست مرکبِ چین و رنگ‌های کدر از سبز مایل به خاکستری تا خاکستری نشان داده شده است، و سپس این فضا به شکلی کاملاً متفاوت ظاهر می‌شود، زمانی که گدازه‌های درخشان، کادرها را با رنگ قرمز شعله‌ور روشن می‌کنند. منتقد ادبی تام مک‌کارتی معتقد بود که پرواز شماره ۷۱۴ مجموعه‌ای از مضامین تکرارشوندهٔ ماجراهای تن‌تن را در خود دارد. او مشکلاتی را که تن‌تن و هادوک در جت کاریداس تجربه می‌کنند نمونه‌ای از مضمون «رابطهٔ مشکل‌دار میزبان–مهمان» دانست. او فعالیت‌های راستاپوپولوس در زیر محدودهٔ قابل‌شناسایی توسط رادار را بازتابی از مضمون «گریز از شناسایی» دانست. او همچنین رابطهٔ سست‌شوندهٔ هادوک و پروفسور تورنسل را نمونه‌ای از مضمون گسترده‌تر «روابط پرتنش» در مجموعه قلمداد کرد. مک‌کارتی صحنهٔ آغاز داستان — جایی که هادوک کاریداس را با فردی فقیر اشتباه می‌گیرد و به او پول می‌دهد — را نیز برجسته کرد و آن را با صحنهٔ مشابهی از شعر شارل بودلر با عنوان پول قلابی مقایسه کرد و پیشنهاد داد شاید هرژه هنگام ساخت صحنه به بودلر فکر کرده باشد. در مطالعهٔ روان‌کاوانه خود دربارهٔ ماجراهای تن‌تن، ژان-ماری آپوستولیدس بیان کرد که مفهوم فلسفی «تهی بودن» بارها در پرواز شماره ۷۱۴ تکرار می‌شود؛ از جمله در وجود سنگرهای جنگ جهانی دوم و معبد زیرزمینی. او افزود که درحالی‌که ماجراهای ابتدایی تن‌تن مرزبندی روشنی میان «خیر و شر» داشتند، در این داستان این دوگانگی جای خود را به یک «تهیِ بی‌معنا» داده است؛ راستاپوپولوس از یک جنایتکار نابغه به «یک اوباش ساده» تبدیل شده که «به سطح یک نمایش مضحک سقوط می‌کند». | ## بخش 3: پرواز شماره ۷۱۴ | او همچنین صحنهٔ گفت‌وگوی راستاپوپولوس و کاریداس را یکی از «بهترین صحنه‌ها» دانست و گفت «تقابل آنها صرفاً سطحی است»، و در این زمینه آنها را با ژنرال آلکازار و ژنرال تاپیوکا در تن‌تن و پیکاروها مقایسه کرد. در این ماجراجویی، تن‌تن، میلو، هادوک و پروفسور تورنسل در ابتدا به سمت سیدنی سفر می‌کنند؛ جایی که به عنوان اولین انسان‌هایی که در کتاب روی ماه قدم گذاشتیم به ماه رفته‌اند، به کنگرهٔ هوانوردی دعوت شده‌اند که این امر نشان‌دهندهٔ بازتاب جهانی دستاورد آن‌هاست. ارجاع دیگری نیز به هدف کره ماه گنجانده شده است: هنگامی که تورنسل با نمایش ورزش ساواته خود را مضحکه می‌کند، هادوک فریاد می‌زند: «کی از دلقک‌بازی دست برمی‌داری؟» و بلافاصله پشیمان می‌شود؛ چرا که می‌ترسد پروفسور با شنیدن این توهین، دوباره دچار آن خشم جنون‌آمیزی شود که در جریان آماده‌سازی مأموریت ماه او را فرا گرفته بود. ورزش ساواته همچنین ارجاعی به کتاب جزیره سیاه است که بازنویسی آن کمی پیش از پیش‌انتشار پرواز شماره ۷۱۴ به پایان رسیده بود: در آن ماجراجویی، تن‌تن با یک ضربهٔ ساواته به یک تکنیک جوجوتسو که ورونزوف علیه او به کار برده بود، پاسخ می‌دهد. علاوه بر این، این کتاب فرصتی برای رویارویی دوباره میان قهرمان داستان و راستاپوپولوس است؛ این آخرین تقابل آن‌ها در کتاب‌های تکمیل‌شده محسوب می‌شود، زیرا هرژه در نظر داشت این «نبوغ شرور» را در قالبِ جادوگر دروغین، اِندادین آکاس، در کتاب تن‌تن و هنر الفبا (ماجرایی که با مرگ او ناتمام ماند) بازگرداند. ژان-ماری آپوستولیدس معتقد بود که پرواز شماره ۷۱۴ بسیاری از مضامین معبد خورشید و دوگانۀ هدف کره ماه/روی ماه قدم گذاشتیم را در خود دارد. ورود قهرمانان به غار زیرزمینی در جزیرهٔ پولائو-پولائو بومپا، در واقع مسیر زیرزمینی آن‌ها به سمت معبد خورشید را تداعی می‌کند؛ هم به‌دلیل لایهٔ شب‌تابی که دیوارها را پوشانده و هم به دلیل حضور تندیس‌های غول‌آسا. تخته‌سنگی که کاپیتان روی آن لیز می‌خورد، یادآور همان سنگی است که آن‌ها مجبور شدند برای ورود به معبد اینکاها فشار دهند، در حالی که در هر دو کتاب، تن‌تن باید روی چشم چپ یک تندیس فشار بیاورد تا به «محوطهٔ مقدس» برسد. او کاریداس را با شخصیت آقای باکستر در ماجرای هدف کره ماه مقایسه کرد، اما یادآور شد که کاریداس «حیله‌گرتر، کودکانه‌تر و غیرانسانی‌تر» است و بیشتر به کاربردهای فناوری علاقه دارد تا پژوهش علمی، و برای سود کار می‌کند نه برای خیر بشریت. در مقایسه با معبد خورشید نیز او به وجود معابد باستانی، «حیوانات عجیب»، پدیده‌های طبیعی دراماتیک و همچنین حضور برجستهٔ «فراموشی» اشاره کرد. واسازی دنیای تن‌تن فردریک سوموا، آخرین کتاب‌های ماجراهای تن‌تن از جمله پرواز شماره ۷۱۴ را تلاشی برای «واسازی»، «افسون‌زدایی» و «قداست‌زدایی» از این مجموعه و شخصیت‌هایش تعبیر می‌کند. او در این کتاب‌های پایانی، «فرایند به استهزا گرفتنِ خودِ اثر و خلق هنری» توسط هرژه را مشاهده می‌کند. ژان ریم، استاد ادبیات، معتقد است که مفهومِ «ماجراجویی» در کتاب قبلی یعنی جواهرات کاستافیوره نفی شده بود، در حالی که فردریک سوموا بر این نکته تأکید دارد که نویسنده «ساختارهای رواییِ» داستان خود را دچار انحراف کرده است. در پرواز شماره ۷۱۴، واسازی این‌بار متوجه شخصیت‌های شرور است که به شدت تحقیر و مضحکه می‌شوند؛ در همین حال، هرژه با خلق شخصیت لازلو کاریداس، که بدون داشتن فضائل اخلاقی در جبههٔ «خوب‌ها» قرار گرفته، دوگانهٔ سنتیِ «خوب» و «بد» را از هم می‌پاشد. هرژه به‌ویژه همت خود را صرف مسخره کردن راستاپوپولوس و دست راست وفادارش، آلن، می‌کند؛ اولی همچون موجودی مضحک و ناپخته و دومی به شکل یک پادوی کُندذهن جلوه داده می‌شود. او در این باره می‌گوید: «در حین پیش‌برد داستان، متوجه شدم که راستاپوپولوس و آلن در نهایت شخصیت‌هایی رقت‌انگیزند. بله، من این را بعد از آنکه لباس یک گاوچران مجلل را بر تن راستاپوپولوس پوشاندم، کشف کردم: او با آن قیافه و آرایش آن‌قدر در نظرم مضحک آمد که دیگر ابهتی برایم نداشت. از آدم‌بدهای داستان افسانه‌زدایی شد: آن‌ها در واقع بیش از هر چیز خنده‌دار و ترحم‌برانگیز هستند. [...] در ضمن، حالا که از تخت پادشاهی‌شان پایین کشیده شده‌اند، این شخصیت‌های نفرت‌انگیز کمی برایم دوست‌داشتنی‌تر به نظر می‌رسند: آن‌ها راهزن هستند، اما راهزن‌هایی مفلوک. چیزها این‌طور تکامل پیدا می‌کنند.» این افسانه‌زدایی زمانی ادامه می‌یابد که راستاپوپولوس پس از تزریق ناخواستهٔ سرم حقیقت توسط دکتر کرول‌اسپل، وارد رقابتی مضحک با کاریداس می‌شود تا تعیین کنند کدام‌یک سزاوار عنوان «نابغهٔ شرور» و کدام‌یک از آن دیگری «بدذات‌تر» است. او در این حال به بدترین جنایات خود اعتراف می‌کند و حتی به دکتر لو می‌دهد که قصد داشته به او خیانت کند. در پایان، تن‌تن او را در حالی می‌یابد که اشک می‌ریزد؛ چرا که از به رسمیت شناخته نشدنِ این عنوانِ (نابغهٔ شرور) دلخور شده است. بنوآ پیترس یادآور شد که پرواز شماره ۷۱۴ «فرایند اسطوره‌زدایی» کتاب‌های اخیر را ادامه می‌دهد، به‌گونه‌ای که شرورها تبدیل به «ابزارهای هجو» می‌شوند. او گفت که شخصیت کاریداس «یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های کتاب» است، زیرا «شخصیتی مبهم‌تر» نسبت به خلقیات پیشین هرژه را نمایندگی می‌کند. به‌نظر او هرژه در این کار «می‌کوشد جهانش را لطیف‌تر کند با حذف قطعیت‌هایی که آن را بنا کرده بودند» و با این کار «به اصولی حمله می‌کرد که خودش ساخته بود»، و این «گرایش خودویرانگر» در کتاب بعدی، تن‌تن و پیکاروها، «به‌طور کامل‌تر آشکار» می‌شود. پیترس همچنین متذکر شد که کتاب «کمی بوی تردید [هرژه]» را می‌دهد، زیرا او نمی‌دانست آیا باید تصویر صریحی از سفینهٔ فرازمینی ارائه دهد یا نه. او همچنین صحنهٔ پایانی کتاب، با حضور سرافین لامپیون و خانواده‌اش، را «بی‌نقص پرداخت‌شده» توصیف کرد. ژان مارک لوفیسیه و رندی لوفیسیه معتقد بودند که این جلد «کاملاً از راستاپوپولوس راززدایی می‌کند»، که از یک «نقشه‌کش جنایتکار» به «یک شرور مضحک» شبیه شخصیت‌های فیلم‌های پلنگ صورتی تبدیل شده است. آنها همچنین اشاره کردند که آلن نیز از یک «نوچهٔ حیله‌گر و خشن» به «یک اوباش ساده‌لوح و دلقک» تنزل یافته است. این دو منتقد پیچش روایی «پاک‌شدن حافظه» در پایان داستان را «بی‌رمق» دانستند و استدلال کردند که دیدن تعامل تن‌تن با فرازمینی‌ها می‌توانست جذاب باشد. از نظر آنها این تمهید نشان‌دهندهٔ «کمبود اعتماد هرژه به توانایی‌های روایی‌اش» بود. آنها به کتاب سه ستاره از پنج دادند و آن را «کتابی ناامیدکننده با وجود نویدهای فراوانش» توصیف کردند. هر حضور راستاپوپولوس در این ماجراجویی، فرصتی برای هرژه است تا شخصیت او را به ریشخند بگیرد: در حالی که او به تن‌تن قول می‌دهد که او را مانند آن «عنکبوت بیچاره‌ای» که از کنارش می‌گذرد له کند، موفق نمی‌شود آن جانور کوچک را از پای درآورد؛ چند صفحهٔ بعد، به محض اینکه از ناپدید شدن برآمدگی روی کله‌اش ابراز خوشحالی می‌کند، یک استالاکتیت جدا شده و برآمدگی جدیدی روی سرش پدید می‌آید. همین وضعیت برای آلن نیز صادق است که وقتی می‌خواهد از سوندونزی‌ها کمک بگیرد، توسط آن‌ها کتک می‌خورد و دندان مصنوعی‌اش را از دست می‌دهد. او ماجراجویی را در حالی به پایان می‌رساند که نوک‌زبانی حرف می‌زند، لباس‌هایش تکه‌تکه شده، کلاهش را از دست داده و فرقِ سرِ بی‌مویش نمایان گشته است. در نهایت، آلن تامپسون تمام آن ترسی را که در اولین حضورهایش در خرچنگ پنجه‌طلایی و انبار زغال‌سنگ برمی‌انگیخت، از دست می‌دهد. بدین ترتیب، همان‌طور که میشل پوره، مورخ، تأکید می‌کند: «راستاپوپولوسِ از ریخت افتاده و راهزنانِ خیمه‌شب‌بازی‌اش، به عروسک‌هایی کمدی تبدیل شده‌اند.» در سطحی دیگر، تن‌تن از ماجراجویی‌ای که با انفعالی چشمگیر از سر می‌گذراند، «سلب اختیار» شده به نظر می‌رسد. نخست اینکه، این ماجرا بر حسب تصادف و در جریان یک هواپیماربایی که او را اسیر می‌کند به سراغش می‌آید، و سپس او هرگز بر اوضاع مسلط نیست، یا حداقل نه به‌طور کامل. تن‌تن و دوستانش بر اثر سلسله‌ای از اتفاقات در ماجرای گروگان‌گیری راستاپوپولوس قرار می‌گیرند که در آن‌ها قهرمان داستان هیچ تصمیمی نگرفته است، چرا که آن نقشه صرفاً برای به دام انداختن لازلو کاریداس طراحی شده بود. اگرچه او در طول سکانس فرار، هدایت عملیات را بر عهده دارد، اما در نهایت تا پایان کتاب توسط پیام‌های تله‌پاتیکِ میک ازدانیتوف هدایت می‌شود. از آن پس، فرد اخیر (ازدانیتوف) از طریق هیپنوتیزم، مستقیماً کنش‌ها را رهبری می‌کند: او مسئول از کار انداختن دشمنان، نجات قهرمانان با نشان دادن مسیر به آن‌ها، سوار کردنشان به بشقاب پرنده و سپس بازگرداندن هر یک به جایگاه قبلی‌شان است. در نهایت، او حافظهٔ شخصیت‌ها و در نتیجه ماجراجویی‌ای را که پشت سر گذاشته‌اند، پاک می‌کند. در مجموع، ایو مورل، روزنامه‌نگار، معتقد است که تن‌تن «قربانی حوادث، بازیچهٔ آن‌ها و تحت کنترل ازدانیتوف، این ماجراجویی را تحمل می‌کند؛ او کنش‌گر نیست، بلکه بر او کنش می‌شود و مورد استفاده قرار می‌گیرد.» او در این اثر، بازنماییِ ساختارگرایی را می‌بیند؛ مکتبی فلسفی که در دههٔ ۱۹۶۰ در اوج بود و به این ایده خلاصه می‌شد که انسان در واقع تصمیم‌گیرندهٔ هیچ‌چیز نیست و تمام افکار و سرنوشت او تنها میوهٔ بستری است که در آن زندگی می‌کند (تاریخی، علمی، فنی، فرهنگی و غیره). ایو مورل این دگرگونی‌ها را راهی برای هرژه می‌داند تا قهرمانش را با دورانی که اکنون «ضدقهرمان‌ها» را ترویج می‌کند، وفق دهد: «قهرمان، اخلاق و نظم سنتی ارزش‌ها در اینجا مورد هجمه قرار می‌گیرند.» بنابراین، پرواز شماره ۷۱۴ به عنوان نقیضه‌ای بر ماجراجویی‌های کلاسیکِ پیشین ظاهر می‌شود که در آن همه چیز وارونه شده است: در اینجا، «تن‌تن ماجراجویی‌ای را تحمل می‌کند که اختیارش را در آن از دست داده و با دشمنانی مضحک روبرو می‌شود. او از جایگاه قهرمانی خود خلع شده و جهانش به امری ناچیز و عبث بدل گشته است.» سبک روایی مضامین و فنون روایی مکرر نخستین لوح از پرواز شماره ۷۱۴ شباهت‌هایی با اولین صفحات دیگر داستان‌های این مجموعه دارد. همانند نُه کتاب دیگر، آخرین کادرِ این لوحِ آغازین، تصویری از یک «حرکت معلق» را ارائه می‌دهد؛ نشانه‌ای از یک تنش روایی شدید که خواننده را ترغیب می‌کند تا برای ادامهٔ ماجرا صفحه را ورق بزند. غافلگیری شخصیت‌ها، در اینجا تن‌تن و هادوک که فریاد تورنسل را از پشت سرشان می‌شنوند، با ظهور قطرات کوچک غافلگیری در اطراف چهره‌شان و گنجاندن علامت‌های سؤال و تعجب در حباب‌های گفتار مربوط به خودشان نشان داده می‌شود. برای تشدید تنش، عاملی که باعث این غافلگیری شده، «خارج از کادر» رها شده است؛ به طوری که خواننده، که در زمان انتشار اولیه مجبور بود برای کشف ادامهٔ ماجرا در قالب پاورقی یک هفته صبر کند، زمان کافی برای تصور کردن موضوع را داشته باشد. در مقابل، تصویر آغازین این لوحِ اول یکی از معدود موارد در کل مجموعه است که شامل یک «راوی‌نامه» (متن توضیحی) می‌شود؛ روشی که نویسنده اغلب آن را رد می‌کرد، زیرا او پیش از هر چیز داستان‌های مصور خود را مانند فیلم تصور می‌کرد و بر اراده‌اش برای بخشیدن تمام اهمیت به تصویر تأکید داشت. او زمانی که به این روش متوسل می‌شد، اغلب برای نشان دادن زمان یا مدت بود؛ بنابراین، متن توضیحی کادر اول در پرواز شماره ۷۱۴ به دلیل طولانی بودنش متفاوت است؛ چرا که هم‌زمان مکانِ کنش (فرودگاه جاکارتا)، روند احتمالی وقایع (آخرین توقف پیش از سیدنی) و همچنین کنشی که تصویر نشان می‌دهد، یعنی فرود هواپیما را بیان می‌کند. در کادر دوم، که مسافران را در حال پیاده شدن از هواپیما نشان می‌دهد، دو حباب، سخنان شخصیت‌هایی را نقل می‌کنند که خارج از کادر و هنوز داخل هواپیما هستند. جزیره‌ها از مناظر همیشگی ماجراهای تن‌تن هستند.|alt=نقاشی روی کاغذ بژ که برج یک قلعه ویران شده را در نزدیکی یک حوضچه نشان می‌دهد. در سطحی دیگر، دنیای دریانوردی تأثیر گسترده‌ای بر آثار هرژه دارد، به‌ویژه جزایری که به عنوان فضای بسیاری از قسمت‌های این مجموعه عمل می‌کنند. نویسنده این جزایر را به اسطوره‌های بزرگ فرهنگی و ادبی پیوند می‌دهد؛ مانند اسطورهٔ جزیرهٔ تسخیرشده در جزیره سیاه، جزیرهٔ گذرا در ستاره اسرارآمیز و جزیرهٔ گنج در گنج‌های راکام. در پرواز شماره ۷۱۴، او این بار اسطورهٔ جزیره‌ای را به تصویر می‌کشد که بر اثر یک بلای طبیعی زیر آب رفته است. همان‌طور که لودویگ شورمن تأکید می‌کند، جزیره به دلیل توپوگرافی خاص و فضای بسته‌ای که تعریف می‌کند، انزوا و دسترسی نسبتاً دشوارش، نوعی دوگانگی در سطح ادبی ارائه می‌دهد: «جزیرهٔ آرمانی، شاد و نیک‌خواه؛ و جزیرهٔ خیال‌انگیز، پرخطر و مرگ‌بار»؛ همین امر آن را به مکانی گریزناپذیر و مستعد ماجراجویی بدل می‌سازد: «هرژه در واقع تحت تأثیر کم‌وبیش ناخودآگاهِ ادبیاتِ غنیِ کهن قرار دارد و بدین ترتیب اثر خود را در یک سنت ادبی اساطیری ثبت می‌کند.» مانند قلعهٔ بن‌مور در جزیره سیاه و سنگ آسمانی در ستاره اسرارآمیز، جزیرهٔ پولائو-پولائو بومپا تصویری از یک جهان کوچکِ متخاصم، غیرقابل دسترس و خطرناک را ارائه می‌دهد که از قوانین خاص خود پیروی می‌کند. اما این جزیره نیز نوعی دوگانگی در خود دارد: راستاپوپولوس در آنجا چهرهٔ عقلانیِ یک مستبد را مجسم می‌کند که توسط مشتی شورشیِ سوندانزی حمایت می‌شود، اما مداخلهٔ فرازمینی‌ها به ضرر او، در نهایت آنجا را به مکانی نسبتاً رهایی‌بخش تبدیل می‌کند. این مجموعه با فراوانیِ غارها، راهروها و سردابه‌ها متمایز می‌شود که از عناصر جدایی‌ناپذیر داستان‌های ماجراجویانه به‌شمار می‌روند. پیر ماسون، استاد دانشگاه، معتقد است این عناصر به قهرمان داستان اجازه می‌دهند تا از طریق فروتنیِ خزیدن و جابه‌جاییِ اجباری در فضایی تنگ، به «نوعی سرزمین در آن سو، یعنی منطقه‌ای که ظاهراً ممنوعه است» دست یابد. لودویگ شورمن مشاهده می‌کند که این دالان‌های زیرزمینی در نیمی از کتاب‌های این مجموعه حضور دارند: تن‌تن بارها برای رهایی از مخمصه مجبور به عبور از یک غار یا گذرگاهی حفر شده می‌شود؛ خواه غار سرخ‌پوستانِ پای‌سیاه در تن‌تن در آمریکا باشد، خواه کریدور سنگی که او را به چاپخانهٔ جعل‌کنندگان اسکناس در جزیره سیاه می‌رساند و به‌ویژه گذرگاه مخفی که به معبد خورشید منتهی می‌شد؛ پیش از آنکه در پرواز شماره ۷۱۴ به این معبد زیرزمینیِ مرموز برسد که با تندیس‌ها و حکاکی‌هایی یادآور فضانوردان یا بشقاب‌پرنده‌ها تزیین شده است. هادوک و تن‌تن هنگام کاوش در این معبد، صراحتاً خاطرهٔ خود از معبد اینکاها را بازگو می‌کنند. اگرچه آثار هرژه آمیخته با ارجاعات هنری است، اما نویسنده اغلب تصویری نه چندان خوشایند از آن ارائه می‌دهد. در پرواز شماره ۷۱۴، او از طریق شخصیت لازلو کاریداس، برای نخستین بار پس از اسب شاخدار (کتابی که در آن ایوان ساخارین، علاقه‌مند به ماکت‌های کشتی و برادران پرنده، عتیقه‌فروشان متقلب و شیاد، با هم روبرو می‌شوند)، یک مجموعه‌دار را به تصویر می‌کشد. برخلاف شخصیت‌های قبلی، کاریداس تنها به ارزش مالیِ هنر به عنوان ابزاری برای اثبات قدرت و سلطهٔ خود علاقه دارد: او در ابتدا از خرید تابلوهای استادان بزرگ که به او پیشنهاد می‌شود خودداری می‌کند، اما با شنیدن اینکه خودِ آریستوتلیس اوناسیس خریدار آن‌هاست، نظرش را تغییر می‌دهد. هرژه همانند داستان‌های پیشین، از رسانه‌ها برای خلاصه‌سازی نتایج تحقیقات یا ماجراجویی استفاده می‌کند. این بار، در پاسخ به بریده‌های روزنامه که در جزیره سیاه و انبار زغال‌سنگ به کار رفته بود، یک گزارش تلویزیونی سه صفحهٔ پایانی کتاب را پوشش می‌دهد. این اصلِ «صرفه‌جویی در روایت» به خواننده اجازه می‌دهد تا خود را بخشی از داستان احساس کند؛ زیرا علاوه بر خواندن چکیده‌ای از وقایع، تأثرات خود را با شخصیت‌هایی که دربارهٔ آن‌ها نظر می‌دهند، شریک می‌شود. سرانجام، پرواز شماره ۷۱۴ شامل استفادهٔ جدیدی از چیزی است که بنوآ موشار، آن را «سندرم نِستور» می‌نامد: هرژه از طریق شخصیت‌هایش به نظر می‌رسد از این ایده دفاع می‌کند که فعالیت در خدمت یک قدرت، به معنای گناهکار بودن نیست. لودویگ شورمن خاطرنشان می‌کند که از نظر هرژه و تن‌تن، «مزدور تنها یک اجراکننده و ابزاری تحت کنترل و زیر نظر مغزهای متفکر است؛ بنابراین او بسیار کم‌اهمیت‌تر از رهبرانی است که او را هدایت می‌کنند و به راحتی بخشیده می‌شود.» در این میان، دکتر کرول‌اسپل تنها ابزار جاه‌طلبی‌های شیطانی راستاپوپولوس است و به خانواده‌ای از شخصیت‌ها می‌پیوندد که نقش‌شان دگرگون می‌شود؛ کسانی که در ابتدا دشمن یا خائن به تن‌تن بودند، اما در نهایت پیش از برقراری پیوند با او، طلب بخشش می‌کنند؛ مانند پابلو در گوش شکسته، رانکو در جزیره سیاه، نستور در اسب شاخدار، فرانک ولف در روی ماه قدم گذاشتیم یا پیوتر زوت در انبار زغال‌سنگ. پی‌یر استرکس بر این نکته تأکید می‌کند که طراح در این ماجراجویی، «علاقهٔ خود به علوم خفیه و امور ماوراءالطبیعه» را ارضا می‌کند. همان‌طور که وانسا لابل خاطرنشان می‌کند، جنبهٔ فانتزی تنها در نیمهٔ دوم داستان آشکار می‌شود: «تزریق تدریجی در کار نیست، بلکه با یک دوز انبوه روبرو هستیم؛ تله‌پاتی، گمانه‌زنی با پاندول، هیپنوتیزم، موجودات فرازمینی و اشیاء ناشناس پرنده ناگهان در میانهٔ داستان وارد می‌شوند.» نویسنده مانند کتاب‌های سیگارهای فرعون و هفت گوی بلورین، در درجهٔ اول به موضوع هیپنوتیزم می‌پردازد. این بار هیپنوتیزم نه توسط یک مرتاض، بلکه توسط دانشمندان انجام می‌شود؛ ابتدا از طریق تزریق سرم حقیقت توسط دکتر کرول‌اسپل، روان‌پزشکی در خدمت راستاپوپولوس، و سپس از طریق میک ازدانیتوف، فردِ آگاهی که با فرازمینی‌ها در ارتباط است. فرد اخیر نه با کمک یک ماده، بلکه از طریق القای ذهنی عمل می‌کند؛ برای مثال، او میلیاردر را متقاعد می‌کند که کلاهی را که در راه گم کرده بود، به او بازگردانده است. این همچنین سومین بار در این مجموعه است که طراح به وجود اشکالی از حیات فرازمینی اشاره می‌کند. پس از سقوط یک سیارک حاوی فلزی ناشناخته در ستاره اسرارآمیز، و سپس فرضیهٔ حیات در ماه که البته توسط پروفسور تورنسل در کتاب روی ماه قدم گذاشتیم به وضوح رد شد، هرژه این بار مستقیماً به وجود یک تمدن فرازمینی اشاره می‌کند که نمایندگانش گویا به‌طور منظم از جزیرهٔ پولائو-پولائو بومپا دیدن می‌کنند. میک ازدانیتوف به وسیلهٔ یک آنتن کوچک با این مخاطبان ارتباط برقرار می‌کند، گویی هرژه می‌خواسته «این ارتباط میان مغزهای دور از هم را جنبه‌ای فنی ببخشد»؛ به طوری که تله‌پاتی، که در تن‌تن در تبت از طریق پیام چانگ در رؤیای تن‌تن مطرح شده بود، این بار نقشی تعیین‌کننده ایفا می‌کند. از نظر فردریک سوموا، پرواز شماره ۷۱۴ یک «رسالهٔ فراروان‌شناسی» نیست، زیرا پدیده‌های فراطبیعی با طنز و از طریق «شوخی‌هایی که فاصلهٔ روایی ایجاد می‌کنند» بیان شده‌اند. دیدگاه‌های متضاد تن‌تن و هادوک نسبت به این پدیده‌ها (یکی به آن‌ها باور دارد و دیگری آن‌ها را صرفاً «قصه‌های ساختگی» می‌نامد) همچون «دو روی یک پرسش» به نظر می‌رسند، به گونه‌ای که نویسنده هیچ نظری را به خواننده تحمیل نمی‌کند. وانسا لابل یادآور می‌شود که نگرش هر شخصیت «بازتاب‌دهندهٔ تنوع نظرات خوانندگان در مواجهه با وقایع ارائه شده است: تورنسل متقاعد شده است، تن‌تن باورمند است، هادوک شکاک است اما متقاعد می‌شود و در نهایت، لامپیون همچنان ناباور باقی می‌ماند.» از سوی دیگر، فراموشی دسته‌جمعی در پایان داستان، «پرده‌ای از تردید بر واقعیت این ماجراجویی می‌کشد» که می‌تواند تنها یک رؤیا باشد. فردریک سوموا معتقد است که «بشقاب‌پرنده و دالان‌های زیرزمینی که گواه بازدید فرازمینی‌ها هستند، احتمالاً می‌توانند زاییدهٔ یک توهمِ پس از حادثه، ناشی از فرود اضطراری روی آب باشند.» ژاک لانگلوا قضاوتی بسیار منفی‌تر دربارهٔ استفادهٔ هرژه از پدیده‌های فراطبیعی در این کتاب دارد. او به‌ویژه معتقد است که هیپنوتیزم، که «در هفت گوی بلورین یک یافتهٔ واقعی در طرح داستانی بود»، این بار تنها در حد یک ابزار تکنیکی تنزل یافته است: «هرژه که توانسته بود برای مدتی طولانی ما را به شَمَن‌باوری و دیگر شیوه‌های غیب‌گویی باورمند سازد، در اواخر کار با این شیادی‌ها دچار لغزش می‌شود. [...] قدرت هرژه تا پیش از این چنان زیاد بود که ما با چشمان بسته (حتی وقتی کاملاً باز بودند…) تن‌تن را دنبال می‌کردیم. به گفته‌ی ماکسیم پروو، می‌توان در پرواز شماره ۷۱۴ «جستاری در سیاستِ فراتر از زمان را دید که در آن رویدادهای اخیر اهمیت خود را از دست می‌دهند». بقایای پناهگاه‌های ژاپنی در جزیره‌ی پولائو-پولائو بومپا در واقع نشانه‌های گذر زمان را بر خود دارند و با وجود فاصله‌ی اندک میان زمان داستان این کتاب و جنگ اقیانوس آرام، به وضعیت ویرانه درآمده‌اند. این عناصر، درست مانند تندیس‌های برافراشته در دالان‌های زیرزمینی جزیره که البته بسیار قدیمی‌تر هستند، گویی از پیش به گذشته‌ای دور تعلق دارند. در پرواز شماره ۷۱۴، همانند جهان گم‌شده اثر آرتور کانن دویل یا در «جزیره‌ی جمجمه» در فیلم کینگ کونگ، «زمان تاریخی گویا بر اساس قوانینی متفاوت با قوانین رایج در اروپا یا آمریکا پیش می‌رود»؛ و کاملاً منطقی است که تن‌تن و کاپیتان هادوک با یک بزمجه روبرو می‌شوند، «گونه‌ای دیپلودوکوس که گویی مستقیم از دوران پیش از تاریخ آمده است». جهانِ مجلهٔ پلانِت افرادی با برچسب «ناسپاس نسبت به میهن» مانند او و برخی از دوستانش را مجذوب خود می‌کرد. در میان شخصیت‌هایی که در این کتاب به رستگاری دست می‌یابند، چهرهٔ پیوتر زوت، خلبان استونیایی، برجسته است. این شخصیت که هنگام خلق کتاب انبار زغال‌سنگ، با الهام از «نازی‌های سابقِ در حال فرار که در کشورهای عربی به کارهای مزدوری گماشته شده بودند» توسط هرژه ساخته شد، مسیری را از شرارت به قهرمانی طی می‌کند که تکرار مسیر کاپیتان هادوک است؛ کسی که به عنوان یک الکلیِ درمانده و تکانشگر وارد مجموعه شد و سپس به دوست صمیمی تن‌تن بدل گشته و به نوعی خرد دست یافت. پیوند میان این دو شخصیت زمانی قوی‌تر می‌شود که بدانیم شوت تنها شخصیت در کل مجموعه است که کاپیتان به‌طور مرتب او را «تو» خطاب می‌کند. از نظر ژان-ماری آپوستولیدس، «موضوعِ فرد درستکاری که برخلاف میل خود درگیر یک اقدام شرورانه می‌شود، در آثار هرژه بیش از حد تکرار شده است که نتوان آن را نشانهٔ یک تروما (آسیب روانی) ندانست.» صفحات پایانی کتاب، از طریق پاک شدن خاطرهٔ این ماجراجویی از ذهن قهرمانان، می‌تواند همچون به تصویر کشیدن یک «فراموشیِ رهایی‌بخش» نگریسته شود؛ همان‌طور که آخرین کادر کتاب که کاپیتان را در حال حرکت به سمت هواپیما نشان می‌دهد در حالی که نسخه‌ای از روزنامهٔ لو سوآر (همان روزنامهٔ «غصب‌شده» در دوران اشغال که هرژه با آن همکاری می‌کرد) را در دست دارد، تداعی‌گر «فراخوانی برای فراموشی و بخشش» از سوی نویسنده است. از نظر ژان-لوک ماریونِ فیلسوف، پرواز شماره ۷۱۴ «شالوده‌ی اخلاقیِ بشریتِ جهانی و پیش از هر چیز، عاملی را که در عمل و در نظر بر کل این حماسه حاکم بوده است – یعنی شر – بررسی می‌کند (و به پرسش می‌کشد)». راستاپوپولوس که از زمان ظهورش در «سیگارهای فرعون» تا آخرین حضورش در «انبار زغال‌سنگ»، تجسم واقعی شر بود، اکنون رقیبی را در قامتِ لازلو کاریداسِ میلیاردر در مقابل خود می‌بیند. ژان-لوک ماریون ابداع شخصیت اخیر را یک «یافته‌ی نبوغ‌آمیز» می‌داند، چرا که به نویسنده اجازه می‌دهد تا «رقابتی بر پایه‌ی تقلید (محاکات) را به نمایش بگذارد، یعنی [...] توصیف دقیقی از شر بر اساس همان منطقی که مسبب آن است.» صحنه‌ی پناهگاه، جایی که دو مرد تحت تأثیر سرم حقیقت برای اثبات اینکه کدام‌یک بدذات‌تر است با هم رقابت می‌کنند، به یک «مسابقه‌ی مضحک منجر می‌شود که شر را به تناقض درونی‌اش کشانده و پوچیِ آن را فاش می‌کند.» برای ژان-لوک ماریون، این کتاب یادآور روز حساب است: راستاپوپولوس و کاریداس که تحت تأثیر سرم حقیقت بر سر عنوان «نبوغ شرور» با هم می‌جنگند، در نهایت توسط یک بشقاب‌پرنده به آسمان برده می‌شوند؛ در صحنه‌ای که گویی به «دوزخ الهیاتی» اشاره دارد. ابهام شخصیت لازلو کاریداس، مرزی را که در ماجراهای قبلی اجازه می‌داد خیر و شر از هم بازشناخته شوند، جابه‌جا می‌کند. طرز لباس پوشیدن و ظاهر او با ثروت عظیمش در تضاد است و کاپیتانِ سخاوتمند را وسوسه می‌کند تا او را با یک ولگرد اشتباه بگیرد. او با وجود داشتن منافع در بخش‌های اقتصادی بی‌شمار، نوعی خست و ناخن‌خشکی را پیشه کرده است. به اعتراف خودش، کلاهش متعلق به دوران پیش از جنگ است و برای جشن گرفتنِ اولین خنده‌اش پس از سال‌ها، پیشنهاد می‌دهد یک بطری سانی-کولا (برند نوشابه‌ای که خودش مالک آن است) مهمان کند؛ آن هم در حالی که به منشی‌اش توصیه می‌کند برای صرفهٔ اقتصادی بیشتر، اندازهٔ خانوادگی را انتخاب کند. با این حال، این خست زمانی که پای اثبات قدرت و رقابت با رقیبان در میان باشد، ناپدید می‌شود. وقتی می‌شنود که آریستوتلیس اوناسیس در آستانهٔ برنده شدن در حراجی تابلوهای پابلو پابلو پیکاسو، ژرژ براک و پیر اگوست رنوآر است، دستور می‌دهد به هر قیمتی که شده در حراجی پیروز شوند؛ در حالی که خودش اعتراف می‌کند نمی‌داند با آن همه تابلوی بی‌شمارش چه کند. او در اینجا نه به عنوان یک مجموعه‌دار هنری، بلکه از روی میل به تسلط بر جهان عمل می‌کند. شخصیت واقعی او تحت تأثیر سرم حقیقتِ دکتر کرول‌اسپل فاش می‌شود: او از سن ۴ سالگی یک گلابی می‌دزدد، و چند ماه بعد انگشتر مادرش را ربوده و کلفت خانه را متهم می‌کند. او بعدها مرتکب پستی‌های دیگری چون دزدیدن کیف پول خواهرش می‌شود و در حالی که تحت تأثیر مادهٔ تزریق شده است، با ادعای پَست بودن، عنوان «نبوغ شرور» را از راستاپوپولوس طلب می‌کند. آگاهان و روایت تشرف بر اساس تحلیل وانسا لابل، نویسنده‌ی پایان‌نامه‌ای درباره‌ی بازنمایی پدیده‌های فراطبیعی در «ماجراهای تن‌تن»، شخصیت میک ازدانیتوف تجسم چهره‌ی یک «فرد آگاه» (مشرف) است، آن‌گونه که در آثار سیمون ویرنِ دانشگاهی توصیف شده است. فرد آگاه به جامعه‌ی کوچکی از برگزیدگان تعلق دارد که از طریق مناسک تشرف، به دانش و رازی دست می‌یابند که جوامع سنتی نمی‌توانند ادعای آن را داشته باشند. وانسا لابل تأکید می‌کند که از نظر هرژه، تشرف تنها یک دسترسی ساده به دانش نیست، بلکه یک «دگرگونی وجودی» نیز هست. در واقع، میک ازدانیتوف قادر است از طریق تله‌پاتی ارتباط برقرار کرده و هیپنوتیزم کند؛ توانایی‌های ماوراءالطبیعه‌ای که مستقیماً از دانش فرازمینی‌ها به او رسیده است. این توانایی‌های خارق‌العاده به او اجازه می‌دهند تا مردمی را که نابینا پنداشته می‌شوند هدایت کند؛ به طوری که فرد آگاه، به همان معنایی که سیمون ویرن در نظر دارد، وظیفه‌ی راهنمایی را نیز بر عهده دارد. با این حال، وانسا لابل معتقد است که میک ازدانیتوف تنها فرد آگاه در این ماجراجویی نیست. پروفسور تورنسل که مسحور پاندول خود شده است، شیء عجیبی را از زمین برمی‌دارد و در نهایت از گروه جدا شده و در معرض خطر فوران آتشفشان قرار می‌گیرد. به گفته‌ی لابل، در همین لحظه است که تشرف او رخ می‌دهد؛ چرا که «جدا شدن نوآموز، اولین مرحله‌ی تشرف یعنی مرحله‌ی آماده‌سازی را تشکیل می‌دهد.» غار، مکانِ اعلای تشرف است و در همین مکان است که پروفسور باید با آزمون آتش روبرو شود. میرچا الیاده، مورخ، یادآور می‌شود که در برخی اسطوره‌ها، قهرمان به دنیای مردگان (هبوط) می‌رود تا «خرد کسب کند یا به دانش‌های سری دست یابد.» از نظر سیمون ویرن، اولین قدم به سوی دستیابی به دانش، دقیقاً شامل یک «از دست دادن هوشیاری، واقعی یا شبیه‌سازی شده» است؛ و پروفسور واقعاً بدون هوشیاری (بیهوش) همراه با تن‌تن از غار خارج می‌شود، زیرا باید او را به هوش آورد. برای وانسا لابل، «این مرگِ ظاهریِ بر اثر تشرف، باعث تولد دوباره‌ی یک تورنسلِ آگاه می‌شود که مدرکی از یکی از بزرگترین رازهای هستی را در اختیار دارد»؛ چرا که او در پایان ماجرا، آن شیء با منشأ فرازمینی را در جیب کتش پیدا می‌کند. علاوه بر این، او معتقد است که پایین رفتن به داخل غار برای همه‌ی شخصیت‌ها به منزله‌ی «ورود به قلمرو مرگ» است، به طوری که آن‌ها نیز دست‌کم نوعی از تشرف را تجربه می‌کنند. حتی اگر تن‌تن مانند پروفسور تورنسل دچار مرگِ تشرفی نشود، این هبوط باعث بروز تحولی در شخصیت او می‌گردد: او که در «تن‌تن در تبت» قادر به دریافت پیام‌های چانگ از طریق تله‌پاتی بود اما نمی‌توانست پاسخ دهد، این بار در بدو ورود به غار، در میان تعجب همگان قادر است به میک ازدانیتوف پاسخ دهد. از نظر وانسا لابل، پرواز شماره ۷۱۴ را می‌توان «ادامه‌ی منطقی تن‌تن در تبت دانست، زیرا هادوک آموزه‌هایی را که در تشرف تبتی خود دریافت کرده بود، به کار می‌بندد»: اگرچه کاپیتان همچنان شکاکیت همیشگی خود را نسبت به پدیده‌های فراطبیعی نشان می‌دهد، اما «او اکنون بسیار شهودی‌تر شده است.» با این حال، وانسا لابل تناقضی را در کل این تحلیل مشاهده می‌کند؛ و آن اینکه «هرگونه تشرف مستلزم تغییری عمیق و پایدار است»، که در مورد شخصیت‌های این ماجراجویی صدق نمی‌کند، زیرا حافظه‌ی آن‌ها در پایان کتاب پاک می‌شود. بنابراین، او نتیجه می‌گیرد که روایت بیش از آنکه بر شخصیت‌ها تأثیر بگذارد، بر خوانندگان اثر می‌گذارد؛ چرا که خوانندگان در جایگاهی قرار می‌گیرند که چیزی را می‌دانند که قهرمانان داستان از آن بی‌خبرند. طبق تحلیل او، یهودستیزیِ هرژه که به‌ویژه در ستاره اسرارآمیز مورد انتقاد قرار گرفته بود، پس از آزادسازیِ بلژیک نیز دوام آورده تا در این کتاب به یک «بیان تند و تیز» دست یابد. او به شخصیت راستاپوپولوس اشاره می‌کند که به اعتقاد او، شبیه به کاریکاتورهای یهودیان در مطبوعاتِ همکاری‌کننده با نازی‌ها در دوران اشغال است؛ شخصیتی که ویژگی‌های «بلومن‌اشتاین»، سرمایه‌دار یهودی و شرورِ واقعی در ستاره اسرارآمیز را بازتولید می‌کند (کسی که در نسخه‌ی اصلاح‌شده به «بول‌وینکل» تغییر نام داد). از نظر هوگو فری، راستاپوپولوس تجسم همان یهودیِ قدرتمندی است که نیات پلیدی در سر دارد؛ اما او در عین حال فرضیه‌ای را که توسط ماکسیم بنوآ-ژانن مطرح شده نیز بازگو می‌کند که طبق آن، شخصیتِ خلق‌شده توسط هرژه، مابه‌ازای تاریخیِ قاچاقچی مواد مخدری به نام «الیاس الیوپولوس» است که یهودستیزی سرشناس و هوادار نازی‌ها بود. با این حال، طراح در نامه‌ای به تاریخ ۱۹۷۳، هرگونه ارجاع به یهودیت را در مورد این شخصیت رد کرده بود: «راستاپوپولوس دقیقاً نماینده‌ی هیچ شخص خاصی نیست. همه‌چیز از یک نام شروع شد که دوستی به من پیشنهاد داده بود؛ و شخصیت حول این نام شکل گرفت. راستاپوپولوس برای من کم‌وبیش یک یونانیِ مشکوکِ شامی است (بدون جزئیات بیشتر) که در هر صورت بی‌وطن است، یعنی (از دیدگاه من در آن زمان) بی‌دین و بی‌قانون!... یک جزئیات دیگر: او یهودی نیست.» از نظر هوگو فری، تمام این عناصر در کنار این واقعیت که شخصیت لازلو کاریداس از مارسل داسو (که توسط رژیم ویشی تحت تعقیب بود و در سال ۱۹۴۴ به اردوگاه کار اجباری بوخن‌والد تبعید شد) الهام گرفته شده، و اینکه دکتر کرول‌اسپل (که خودِ هرژه تأیید کرده برای نازی‌ها کار می‌کرده) می‌تواند ارجاعی به دکتر یوزف منگله باشد، به سکانس بازجویی از میلیاردر در مرکز کتاب، ارزش یک فانتزیِ تجدیدنظرطلبانه‌ی رمزگذاری‌شده را می‌دهد. بدین ترتیب، این صحنه به شکلی مضحک، تعقیب و آزار مارسل داسو را بازسازی می‌کند؛ بازرگانی یهودی که توسط راستاپوپولوسی بازجویی می‌شود که بسته به کدِ خوانشِ انتخابی، یا خودش یهودی است یا یهودستیز؛ و تمام این‌ها به کمک یک دکتر نازی انجام می‌شود که در نهایت مشخص می‌شود از میان این سه مرد، او کمتر از بقیه بدذات است. حتی فضای این صحنه نیز از نظر هوگو فری یک ارجاع موذیانه است، چرا که در یک پناهگاه ژاپنیِ مربوط به جنگ جهانی دوم رخ می‌دهد و دودِ سیگار برگِ راستاپوپولوس می‌تواند تداعی‌گر دودِ اتاق‌های گاز آلمان باشد. پرواز شماره ۷۱۴ در دو قسمت ۲۰ دقیقه‌ای روایت می‌شود که قسمت‌های سی‌وششم و سی‌وهفتم از این مجموعهٔ سی‌ونه قسمتی هستند. این اقتباس که توسط استفان برناسکونی کارگردانی شده است، به دلیل تکیهٔ مستقیم انیمیشن بر خودِ لوح‌های هرژه، به عنوان اثری «عموماً وفادار» به کتاب‌های مصور اصلی شناخته می‌شود. در داستان ماجراجویی در استرالیا از مجموعهٔ اسپیرو و فانتازیو که در سال ۱۹۸۳ پیش‌انتشار یافت، فیلیپ وانده‌ولده و ژان-ریشار خیورتس به هرژه که در همان سال درگذشته بود، از طریق پیامی که در فرودگاه مبدأ پخش می‌شود ادای احترام کردند: «از مسافران پرواز ۷۱۴ به مقصد سیدنی، استرالیا، خواهشمند است…» داستان ماجراهای آستریکس با نام آسمان بر سرش خراب می‌شود که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، به دلیل گنجاندن غیرمنتظرهٔ عناصر علمی-تخیلی و موجودات فرازمینی و همچنین فراموشی نهایی تمامی قهرمانان زمینی، یادآور پرواز شماره ۷۱۴ است که به این دو کتاب جایگاهی متمایز در مجموعه‌های مربوط به خودشان می‌بخشد. استیون اسپیلبرگ که از دههٔ ۱۹۸۰ از علاقه‌مندان ماجراهای تن‌تن بوده است، به نظر می‌رسد برای ساخت فیلم ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین (۲۰۰۸) تحت تأثیر کتاب پرواز شماره ۷۱۴ قرار گرفته باشد؛ این فیلم چهارمین بخش از مجموعه‌ای است که پیش‌تر نیز با عناصری برگرفته از جهان هرژه آمیخته بود. پیرنگ داستان بر نظریهٔ فضانوردان باستان استوار است و قهرمان داستان را با موجوداتی از دنیایی دیگر روبرو می‌کند. در دههٔ ۲۰۱۰، گروهی از تن‌تن‌دوستان اندونزیایی برای محافظت از برج مراقبت فرودگاه کمایوران، که در این داستان به تصویر کشیده شده است، فعالیت کردند. از آنجا که فرودگاه از سال ۱۹۸۵ بسته و رها شده بود، شهر جاکارتا در آن محدوده گسترش یافته و ساختمان‌های باقی‌مانده، از جمله برج مراقبت، در معرض تخریب بودند تا جای خود را به یک منطقهٔ تجاری بدهند. این بنا در نهایت به عنوان بازمانده‌ای از یک مکان نمادین در دوران استقلال اندونزی، مورد حفاظت قرار گرفت. نسخه‌های اصلی آثار هرژه از دههٔ ۱۹۹۰ به موفقیت بزرگی در بازار جهانی هنر دست یافته‌اند. یک طرح اولیه با مداد از صفحهٔ ۷ «پرواز ۷۱۴ به مقصد سیدنی» در سال ۲۰۱۲ در یک حراجی به قیمت ۱۵۷٬۹۰۰ یورو فروخته شد. سال بعد، طرح دیگری از صفحهٔ ۵۳ که هرژه در سال ۱۹۸۲ به پزشک خود هدیه داده و تقدیم‌نویسی کرده بود، به قیمت ۱۳۵٬۰۰۰ یورو چکش خورد. باز هم در سال ۲۰۱۳، طرح‌های مدادی لوح‌های ۴۵ و ۴۶ به قیمت ۲۰۸٬۴۰۰ یورو رسیدند که در آن زمان رکوردی برای این نوع طراحی‌های نویسنده محسوب می‌شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۹، یک لوح از طراحی‌های اولیهٔ مربوط به صفحات ۱۷، ۲۲ و ۲۳ به قیمت ۹۸٬۷۰۰ یورو فروخته شد؛ طراح این اثر را در سال ۱۹۶۹ پس از خرید یکی از آثار مانوئل ارناندس مومپو، نقاش انتزاعی اسپانیایی، به او هدیه داده بود.