موضوع مقاله: ملی‌گرایی کاتالان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ملی‌گرایی کاتالان | مقدمه: از جمله افراد مشهور موافق استقلال کاتولونیا میتوان به خوآن لاپورتا، رئیس باشگاه فوتبال بارسلونا، جوزف گواردیولا آی سالا معروف به پپ گواردیولا مربی سابق بارسلوناپپ گواردیولا - کاتالونیا اسپانیا نیست، تیری آنری بازیکن سابق بارسلونا اشاره کرد ریشه‌های هویت ملی کاتالان در طول سده‌های نخست بازپس‌گیری ، فرانک‌ها مسلمانان را به جنوب پیرنه راندند. | ## بخش 1: ملی‌گرایی کاتالان | برای جلوگیری از تهاجم‌های آینده، شارلمانی در سال ۷۹۰ میلادی مجموعه‌ای از شهرستان‌های فرانکی را در سرزمین فتح‌شده (که گاهی اوقات « مارکا هیسپانیکا » نامیده می‌شد) ایجاد کرد که به عنوان ایالت‌های حائل بین پادشاهی فرانک‌ها و اندلس عمل می‌کردند . بین سال‌های ۸۷۸ تا ۹۸۸ میلادی، این منطقه به کانون درگیری فرانک‌ها و مسلمانان تبدیل شد. با این حال، همزمان با تضعیف سلطنت فرانک‌ها و خلافت کوردوبا در طول قرن یازدهم، بن‌بست حاصل، فرآیندی از ادغام در سراسر ارل‌های متعدد منطقه را فراهم کرد که منجر به ادغام آنها در شهرستان بارسلونا شد که نطفه کاتالونیای امروزی را تشکیل داد. تا سال ۱۰۷۰، رامون برنگوئر اول ، کنت بارسلونا، سایر کنت‌های کاتالان و اشراف سرسخت را به عنوان دست نشانده تحت سلطه خود درآورده بود . اقدام او صلح را به یک سیستم فئودالی آشفته بازگرداند و بذر هویت کاتالان را کاشت . رامون برنگوئر مجموعه‌ای از پیمان‌ها به نام اوساگِس (Usatges ) را تصویب کرد که «به صراحت برابری قانونی بین شهروندان ... به گفته چندین محقق، اصطلاح «کاتالان» و «کاتالونیا» در اواخر قرن یازدهم پدیدار شد و در مجموعه «Usatges» سال ۱۱۷۳ ظاهر شد. در حالی که فقدان موقت تهاجمات خارجی به ثبات کاتالونیا کمک کرد، اما دلیل اصلی آن نبود. به عنوان مثال، پس از آنکه شهرستان بارسلونا در سال ۱۱۳۷ با پادشاهی آراگون توافق‌نامه‌ای برای ایجاد یک اتحادیه دودمانی از هر دو نهاد که بعدها به عنوان تاج آراگون شناخته شد، امضا کرد ، این سیستم به گونه‌ای طراحی شد که به طور متقابل قدرت پادشاه و اشراف را کنترل کند، در حالی که تعداد کم اما رو به رشد شهروندان آزاد و بورژوازی به طور تاکتیکی از پادشاه جانبداری می‌کردند تا نهادهای معمولاً فئودالی را کاهش دهند. در سال 1173، کاتالونیا برای اولین بار از نظر قانونی محدود شد، در حالی که جدا از تدوین آیین‌نامه‌ها، بین سال‌های 1170 تا 1195، « لیبر فئودوروم مایور» و « گستا کومیتوم بارچینوننسیوم» تدوین و نوشته شدند و در کنار هم به عنوان سه نقطه عطف هویت سیاسی کاتالان در نظر گرفته شدند . علاوه بر این، املاک این قلمرو، کورتس کاتالانز (دادگاه‌های کاتالان) را تأسیس کردند، نهادی نماینده از اشراف، اسقف‌ها ، راهبان بزرگ و بورژوازی که اقتدار پادشاه را متعادل می‌کرد. در پایان قرن سیزدهم، «پادشاه برای تصویب قوانین یا جمع‌آوری درآمد به رضایت کورتس نیاز داشت» (مک رابرتز ۱۰). اولین قوانین اساسی کاتالان توسط دادگاه‌های کاتالان که در سال ۱۲۸۳ در بارسلونا برگزار شد، مطابق با سنت رومی کدکس، منتشر شد. فتوحات بعدی به مدیترانه گسترش یافت و به ساردینیا ، کورسیکا ، سیسیل ، ناپل و یونان رسید ، بنابراین تا سال ۱۳۵۰، تاج آراگون «بر یکی از گسترده‌ترین و قدرتمندترین امپراتوری‌های تجاری مدیترانه در این دوره ریاست می‌کرد» . موفقیت اقتصادی کاتالونیا یک طبقه بازرگان قدرتمند را تشکیل داد که از کورت‌ها به عنوان سلاح سیاسی خود استفاده می‌کرد. همچنین یک طبقه متوسط ​​کوچک‌تر یا مِنِسترالیا ایجاد کرد که «متشکل از صنعتگران، مغازه‌داران و صاحبان کارگاه» بود. در طول قرن‌های سیزدهم و چهاردهم، این بازرگانان آنقدر ثروت و نفوذ سیاسی به دست آوردند که توانستند قدرت تاج و تخت آراگون را به طور قابل توجهی کنترل کنند. تا قرن پانزدهم، پادشاه آراگونی «تا زمانی که در حضور کورتس سوگند یاد نمی‌کرد که به قانون اساسی سرزمین احترام بگذارد، مشروع تلقی نمی‌شد » . این توازن قدرت، نمونه‌ای کلاسیک از پیمان‌گرایی یا قراردادگرایی است که به نظر می‌رسد از ویژگی‌های تعیین‌کننده فرهنگ سیاسی کاتالونیا باشد . فرهنگ کاتالان در کنار موفقیت‌های سیاسی و اقتصادی، در قرن‌های ۱۳ و ۱۴ میلادی شکوفا شد. در این دوره، زبان بومی کاتالان به تدریج جایگزین زبان لاتین به عنوان زبان فرهنگ و حکومت شد. دانشمندان همه چیز را از قانون باستانی ویزیگوت‌ها گرفته تا خطبه‌های مذهبی به زبان کاتالان بازنویسی کردند. با گسترش پادشاهی به جنوب شرقی و والنسیا و مدیترانه، زبان کاتالان نیز به دنبال آن رواج یافت. پس از قحطی و طاعون که در اواسط قرن چهاردهم کاتالونیا را فرا گرفت، جمعیت از ۵۰۰۰۰۰ نفر به ۲۰۰۰۰۰ نفر کاهش یافت. این امر تنش‌های فئودالی را تشدید کرد و باعث شورش‌های دهقانان در مناطق روستایی و بن‌بست‌های سیاسی در بارسلونا شد. مسائل مالی و بار وابستگی‌های متعدد به خارج از کشور، منطقه را بیش از پیش تحت فشار قرار داد. نمایندگان سه قلمرو ایبری که تاج و تخت آراگون (پادشاهی‌های آراگون و والنسیا و شاهزاده‌نشین کاتالونیا ) را تشکیل می‌دادند، بدون یافتن جایگزین مشروع، از طریق مصالحه کاسپه توافق کردند که تاج و تخت خالی به فردیناند اول کاستیلیایی برسد ، زیرا او از طریق نسب مادری از نزدیکترین خویشاوندان خاندان تازه منقرض شده بارسلونا بود . سلسله جدید شروع به اعمال اقتدار تاج و تخت کرد و این امر منجر به این تصور در میان اشراف شد که امتیازات سنتی آنها که با جایگاهشان در جامعه مرتبط بود، در معرض خطر قرار دارد. از سال ۱۴۵۸ تا ۱۴۷۹، جنگ‌های داخلی بین شاه ژان دوم و نهادهای کاتالونیا، کاتالونیا را فرا گرفت. در طول این درگیری، ژان دوم، در مواجهه با تجاوز فرانسه در پیرنه «وارث خود، فردیناند، را با ایزابلای اول کاستیا ، وارث تاج و تخت کاستیا، ازدواج داد تا متحدان خارجی پیدا کند». اتحاد دودمانی آنها که به عنوان پادشاهان کاتولیک شناخته شد ، اتحاد واقعی سلطنت اسپانیا را رقم زد . با این حال، در آن زمان، کاستیا و ایالت‌های تاج آراگون به صورت دو ژوره (قانونی) موجودیت‌های مجزا باقی ماندند و هر کدام حوزه‌های قضایی ، نهادها، پارلمان‌ها و قوانین جداگانه خود را داشتند. این یک رویه رایج در این زمان در اروپای غربی بود، زیرا مفهوم حاکمیت در اختیار پادشاه بود. با طلوع عصر اکتشاف ، به رهبری پرتغالی‌ها، اهمیت متصرفات آراگونی‌ها در مدیترانه به شدت کاهش یافت و در کنار ظهور دزدان دریایی بربری که قدمتشان به تجارت در مدیترانه برمی‌گشت، صحنه قدرت اروپا از حوزه مدیترانه به اقیانوس اطلس منتقل شد. همچنین، به دلیل درگیری‌های اجتماعی محلی، کاتالونیا در عرض یک قرن بیشتر آنچه را که در حقوق سیاسی بین سال‌های ۱۰۷۰ تا ۱۴۱۰ به دست آورده بود، از دست داد. با این وجود، پیشرفت‌های اولیه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی به کاتالونیا «شیوه سازماندهی و آگاهی از هویت خود را داد که از برخی جهات می‌توان آن را ملی توصیف کرد، اگرچه ایده حاکمیت مردمی یا ملی هنوز وجود نداشت» . هر دو از پیر ویلار حمایت می‌کنند که معتقد است در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم «شاهزاده‌نشین کاتالونیا شاید کشور اروپایی بود که استفاده از اصطلاحات به ظاهر بی‌ربط مانند امپریالیسم سیاسی و اقتصادی یا « دولت-ملت » در مورد آن کمترین نادرستی یا ریسک را داشت». به عبارت دیگر، مجموعه‌ای از نیروهای سیاسی و فرهنگی پایه‌های هویت «ملی» کاتالونیا را بنا نهادند. لوبرا با این نظر موافق است و می‌گوید: «تا اواسط قرن سیزدهم، اولین مظاهر محکم آگاهی ملی را می‌توان مشاهده کرد.» در واقع، کاتالونیای قرن سیزدهم و چهاردهم ویژگی‌های یک دولت-ملت را نشان داد. نقش کنت‌های کاتالان، دادگاه‌ها ، حکومت مدیترانه‌ای و رونق اقتصادی از این تز پشتیبانی می‌کند. با این حال، همانطور که ویلار اشاره می‌کند، این قیاس‌ها تنها در صورتی درست هستند که بپذیریم که یک دولت-ملت قرن چهاردهم نابهنگام است. به عبارت دیگر، کسانی که قبل از ملی‌گرایی اخیر در کاتالونیا زندگی می‌کردند، دارای هویت جمعی بودند که این هویت بر اساس آن بنا شده بود، اما این به طور خودکار با مفهوم مدرن ملت برابر نیست، نه در کاتالونیا و نه در جاهای دیگر در شرایط مشابه در قرون وسطی. دادگاه‌های کاتالونیا و بقیه‌ی سازمان‌های حقوقی و سیاسی بومیِ شاهزاده‌نشین کاتالونیا سرانجام در سال ۱۷۱۶، در نتیجه‌ی جنگ جانشینی اسپانیا ، منحل شدند . شکست کامل او به معنای پایان حقوقی و سیاسی پارلمان‌های خودمختار در تاج آراگون بود، زیرا احکام نوئوا پلانتا تصویب شد و فیلیپ پنجم، پادشاه اسپانیا از خاندان جدید بوربون، تبدیل اسپانیا از یک قلمرو عملاً متحد به یک دولت متمرکزِ دو ژوره را قطعی کرد.تاریخچه سیاسی کاتالانیسم سینگولانی، استفانو ماریا (2006). توسعه کاتالانیسم مدرن رنسانس ( به معنای «تولد دوباره» یا «رنسانس») یک جنبش فرهنگی، تاریخی و ادبی بود که در پی رمانتیسیسم اروپایی ، بازیابی زبان و ادبیات خود کاتالان‌ها را پس از یک قرن سرکوب و تغییرات سیاسی و اقتصادی رادیکال دنبال می‌کرد. با گذشت زمان، و به ویژه بلافاصله پس از شکست مفتضحانه انقلاب ۱۸۶۸ (به رهبری ژنرال کاتالان ، خوان پریم ) و شکست متعاقب آن جمهوری اول اسپانیا (۱۸۷۳-۱۸۷۴)، که بسیاری از کاتالان‌ها انتظار داشتند که این جمهوری فدرال باشد، این جنبش ماهیت سیاسی آشکاری به خود گرفت و هدف آن دستیابی به خودمختاری برای کاتالونیا در چارچوب دولت لیبرال اسپانیا بود. متون مربوط به تاریخ کاتالونیا - که از فلسفه رمانتیک تاریخ الهام گرفته شده بودند - پایه‌های جنبش کاتالانیستی را بنا نهادند. آثاری مانند «کاتالانیسم» اثر والنتی آلمیرال ای لوزر ، « تاریخ کاتالونیا و کرونای آراگون » اثر ویکتور بالاگوئه و «ملی‌گرایی کاتالان» اثر پرات دو لا ریبا، از تاریخ به عنوان مدرکی برای ملیت کاتالونیا استفاده می‌کردند. به گفته الی کدوری ، چنین ادعاهایی در گفتمان ملی‌گرایانه قرن نوزدهم رایج بود، زیرا «از «گذشته» برای توضیح «حال» و معنا بخشیدن به آن استفاده می‌شود. «گذشته» هویت فرد را آشکار می‌کند و تاریخ نقش فرد را در درام توسعه و پیشرفت بشر تعیین می‌کند». بنابراین، انتشار تاریخ‌ها «توضیح» می‌داد که چرا کاتالان‌ها به جای یک منطقه یا استان ساحلی اسپانیا، یک ملت را تشکیل می‌دادند. در واقع، مفهوم مردم (Volk) نقش حیاتی در جریان اصلی ناسیونالیسم رمانتیک کاتالان ایفا کرد. ریشه‌های آن در نوشته‌های رمانتیک‌های آلمانی مانند فریدریش کارل فون ساوینی ، گئورگ ویلهلم فریدریش هگل و برجسته‌ترین آنها، یوهان گوتفرید هردر است . مفهوم «مردم» (Volk) در دهه ۱۸۳۰ وارد محافل روشنفکری کاتالان شد که ناشی از تأکید بر تاریخ و زبان‌شناسی قرون وسطایی منطقه بود. این مفهوم اولین بار در نوشته‌های خوان کورتادا (۱۸۰۵-۱۸۶۸)، مارتی دِیکسلالا (۱۸۰۷-۱۸۵۷) و شاگردش، فرانسیسکو خاویر لورنس ای باربا، ظاهر شد؛ روشنفکرانی که ادبیات مربوط به شخصیت ملی کاتالان را جانی دوباره بخشیدند. آنها با الهام از ایده‌های هردر، ساوینی و کل مکتب اسکاتلندی عقل سلیم ، این پرسش را مطرح کردند که چرا کاتالان‌ها با سایر اسپانیایی‌ها - به‌ویژه کاستیلی‌ها - متفاوت هستند (Conversi 1997: 15). به عنوان مثال، کورتادا می‌خواست مشخص کند که چرا کاتالونیا، با وجود محیط طبیعی فقیرش، از نظر اقتصادی بسیار موفق‌تر از سایر نقاط اسپانیا بوده است. او در مجموعه‌ای از تعمیم‌ها به این نتیجه رسید که «کاتالان‌ها در طول قرن‌ها موفق به ایجاد حس قوی عزم و ثبات شده‌اند. یکی دیگر از ویژگی‌های شخصیت آنها این واقعیت بود که مردمی سخت‌کوش بودند» (لوبرا ۱۹۸۳: ۳۴۲). | ## بخش 2: ملی‌گرایی کاتالان | از نظر آنها، «سِنی سنتی کاتالان، تجلی روح قومی بود »، چیزی که کاتالان‌ها را اساساً از کاستیلی‌ها متفاوت می‌کرد. آثار اولیه در مورد خلق کاتالان مدت‌ها قبل از ورود به سیاست، روی کاغذ باقی ماندند. دلیل این امر آن است که بورژوازی کاتالان هنوز امید رهبری دولت اسپانیا را از دست نداده بود. در واقع، در دهه 1830، رنائیکسنکا هنوز در مراحل ابتدایی بود و طبقه صنعتی هنوز فکر می‌کرد که حداقل می‌تواند اقتصاد اسپانیا را کنترل کند. مفاهیم منحصر به فرد بودن کاتالونیا برای گروهی که معتقد بودند می‌تواند کل کشور را ادغام و رهبری کند، اهمیت چندانی نداشت. پس از دهه‌ها تبعیض از سوی نخبگان اسپانیایی، صنعتگران کاتالان رویای رهبری اسپانیا را به خاک سپردند. همانطور که ویلار می‌گوید: "تنها به این دلیل که بورژوازی صنعتی کاتالان در تصاحب بازار اسپانیا، نه در تأمین دستگاه دولتی موفق شد و نه منافع خود را با منافع کل اسپانیا، به عقیده افراد بانفوذ، یکی دانست، کاتالونیا، این "سرزمین پدری" کوچک، سرانجام به نقطه کانونی "ملی" تبدیل شد." این تغییر وفاداری به ویژه آسان بود زیرا ایده ملت کاتالان پیش از آن در مجموعه‌ای از متون درباره «منحصر به فرد بودن» منطقه و روح قومی (Volksgeist) به بلوغ رسیده بود . نخبگان اقتصادی کاتالان با الهام از این آثار ناسیونالیسم رمانتیک، از «ناهمگونی فزاینده بین ساختار اجتماعی کاتالونیا و بقیه ملت» آگاه شدند. در نتیجه، ناسیونالیسم رمانتیک فراتر از مرزهای فلسفی خود به عرصه سیاسی گسترش یافت. با این وجود، این ایده اهمیت خود را از دست داد و حتی در سال‌های پایانی قرن نوزدهم و یک سوم اول قرن بیستم، به لطف تماس با ایده‌های ارنست رنان و مفهوم مدنی و جمهوری‌خواهانه ملت، توسط بسیاری از بخش‌ها (به‌ویژه از کاتالانیسم چپ‌گرا) کنار گذاشته شد. آنتونی روویرا ای ویرژیلی (1882-1949)، مورخ و سیاستمدار ملی‌گرا و جمهوری‌خواه کاتالان، از این ایده‌ها حمایت کرد. [ نیازمند منبع ] در یک سوم پایانی قرن نوزدهم، کاتالانیسم نه تنها در میان صفوف مترقی، بلکه در میان محافظه‌کاران نیز در حال تدوین مبانی اعتقادی خود بود. در همان زمان، شروع به تدوین اولین برنامه‌های سیاسی خود (مانند « یادبود اشتباهات، پایگاه‌های مانرسا» ، ۱۸۹۲) و ایجاد یک جنبش فرهنگی و انجمنی گسترده با ماهیتی آشکارا ملی‌گرایانه کرد. در سال ۱۸۹۸، اسپانیا آخرین متصرفات استعماری خود در کوبا و فیلیپین را از دست داد ، واقعیتی که نه تنها بحران مهمی در اعتماد ملی ایجاد کرد، بلکه به کاتالانیسم سیاسی نیز انگیزه بخشید. این حزب که در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد، در سال ۱۹۰۷ با سایر نیروهای کاتالان (از کارلیسم گرفته تا فدرالیست‌ها) ائتلاف کرد و در گروه موسوم به « همبستگی کاتالان » گرد هم آمد و با برنامه ریجنالیستی که انریک پرات د لا ریبا در مانیفست ۱۹۰۶ خود با عنوان «لا ناسیونالیته کاتالان» تدوین کرده بود، در انتخابات پیروز شد . صنعتی شدن و کاتالانیسم اقتصاد اسپانیا در قرن هجدهم عمدتاً به کشاورزی وابسته بود . ساختار اجتماعی همچنان سلسله مراتبی، اگر نگوییم فئودالی ، باقی ماند ، در حالی که کلیسای کاتولیک و پادشاهان بوربون برای برتری داخلی با هم در کشمکش بودند. در قرن نوزدهم، حمله ناپلئون کشور و تلاش‌های اولیه آن برای صنعتی شدن را ویران کرد و منجر به بی‌ثباتی سیاسی مزمن شد، به طوری که اسپانیا از نظر سیاسی و فرهنگی از بقیه اروپا منزوی ماند. برخلاف بقیه اسپانیا، انقلاب صنعتی در کاتالونیا پیشرفت‌هایی داشت، جایی که طبقه متوسط ​​طرفدار صنعت تلاش می‌کرد همه چیز را از نساجی و صنایع دستی گرفته تا کارخانه‌های شراب‌سازی ، مکانیزه کند. صنعتی شدن و تجارت با جنبش فرهنگی ملی‌گرای Renaixença همراه بود ، که از کاستی‌های دربار سلطنتی در مادرید به ستوه آمده بود و شروع به ایجاد جایگزینی برای آن کرد و آن هویت کاتالان بود. برای تأمین مالی پروژه فرهنگی خود، یک گروه از روشنفکران ناسیونالیست اولیه که در سطح محلی پرورش یافته بودند، به دنبال حمایت و پشتیبانی از بارون‌های صنعتی بارسلونا بودند. از یک سو، روشنفکران در پاسخ به عقب‌ماندگی کلی اسپانیا، به دنبال احیای هویت کاتالان بودند. آنها می‌خواستند با ایجاد یک هستی‌شناسی جدید که ریشه در فرهنگ ، زبان و جهان‌بینی کاتالان داشت، خود را از مشکلات اسپانیا دور کنند . آنها می‌دانستند که حامیان آنها به دو دلیل می‌خواهند ناسیونالیسم کاتالان شامل اسپانیا نیز بشود: هرگونه جدایی از اسپانیا، بازارهای صنعتی را ویران و منطقه را فقیرتر خواهد کرد. همانطور که وولارد اشاره می‌کند، منافع اقتصادی در مادرید و صنعتگران نوپای کاتالان در طول قرن هجدهم به هم نزدیک شدند و منجر به همکاری گردید. برای اهل قلم ملی‌گرا ، این به این معنی بود که کاتالانیسم می‌تواند هویت ملی را ترویج دهد، اما باید در داخل اسپانیا عمل می‌کرد. علاوه بر این، نخبگان صنعتی بارسلونا می‌خواستند کاتالونیا بخشی از اسپانیا باقی بماند، زیرا بازارهای صنعتی کاتالونیا به مصرف سایر مناطق اسپانیا متکی بود که کم کم شروع به پیوستن به نوعی توسعه کردند. در واقع، بخشی از تمایل صنعتگران برای باقی ماندن در اسپانیا، تمایل آنها به حمایت‌گرایی ، هژمونی در بازارهای داخلی و تلاش برای "تأثیرگذاری بر انتخاب‌های سیاسی مادرید با مداخله در امور مرکزی اسپانیا" بود، بنابراین، هیچ توجیه اقتصادی برای ترویج هرگونه جدایی از اسپانیا وجود نداشت. برعکس، صنعتگران برجسته کاتالونیا به عنوان رهبران اقتصادی پیشرو اسپانیا عمل می‌کردند. همانطور که استنلی پین مشاهده می‌کند: "نخبگان مدرن کاتالونیا نقش مهمی در صنعتی شدن اقتصادی در قرن نوزدهم ایفا کرده بودند و تمایل داشتند کاتالونیا را نه به عنوان رقیب، بلکه تا حدی رهبر یک اسپانیای آزادتر و مرفه‌تر ببینند." صنعتگران بورژوای بارسلونا حتی ادعا می‌کردند که حمایت‌گرایی و رهبری در خدمت منافع "'بازار ملی' یا 'توسعه اقتصاد ملی' (ملی در اینجا به معنای اسپانیایی)' است." شمول اسپانیا در موفقیت کاتالونیا نقش مهمی داشت، به این معنی که صنعتگران هیچ جنبش جدایی‌طلبی را تحمل نمی‌کردند. با این ادعا که استقلال چیزی جز بازارهای ضعیف، دشمن داخلی و تقویت جنبش‌های آنارشیستی را به همراه نخواهد داشت. و از این رو، اگرچه تولیدکنندگان از رناکسنسا - و ملی‌گرایی کاتالان - حمایت مالی می‌کردند، اما خواستار آن بودند که کاتالونیا برای تضمین ثبات اقتصادی بخشی از اسپانیا باقی بماند. سرانجام، در سال ۱۸۸۹، لیگا ریجنالیستا، طرفدار صنعت، پس از تلاشی لیبرال برای همگن‌سازی ساختارهای قانونی اسپانیا، توانست قانون مدنی خاص کاتالونیا را نجات دهد . دو سال بعد، آنها مادرید را به تصویب اقدامات حمایت‌گرایانه ترغیب کردند که نگرش‌های طرفدار اسپانیا را در میان تولیدکنندگان تقویت کرد. سپس، آنها همچنین از بی‌طرفی اسپانیا در جنگ جهانی اول، که به آنها اجازه صادرات به هر دو طرف را می‌داد، و گسترش اسپانیا در مراکش ، که صنعتگران کاتالان آن را تشویق می‌کردند، سود زیادی بردند، زیرا قرار بود به بازاری با رشد سریع برای آنها تبدیل شود. همچنین، تا اوایل قرن بیستم، بازرگانان کاتالان موفق شده بودند کنترل سودآورترین تجارت بین اسپانیا و مستعمرات آمریکایی و مستعمرات سابق آن، یعنی کوبا و پورتوریکو، را به دست گیرند . ملی‌گرایان شاید به یک کاتالونیای مستقل امیدوار بودند، اما حامیان آنها به دسترسی به بازارها و حمایت‌گرایی نیاز داشتند . در نتیجه، ملی‌گرایان می‌توانستند هویت کاتالان را تبلیغ کنند، مشروط بر اینکه با موضع طرفدار اسپانیای صنعت‌گرایان همخوانی داشته باشد. از آنجا که اتحادیه منطقه‌ای کاتالونیا این مصالحه را تأیید کرد، پس از آغاز قرن بیستم بر سیاست کاتالان تسلط یافت. پین خاطرنشان می‌کند: «حزب اصلی کاتالان، اتحادیه بورژوایی کاتالونیا، هرگز به دنبال جدایی‌طلبی نبود، بلکه به دنبال مکانی مجزاتر و متمایزتر برای یک کاتالونیای خودگردان در درون اسپانیای اصلاح‌طلب‌تر و مترقی‌تر بود. این اتحادیه به کاتالانیسم اجازه شکوفایی داد، اما خواستار ترویج فدرالیسم در داخل اسپانیا و نه جدایی از آن شد. هرگونه انحراف از این تعادل ظریف، آن دسته از صنعتگران طرفدار کاتالونیا و اسپانیایی‌تبار را خشمگین می‌کرد. در نهایت، این امر مانع از هرگونه اقدامی برای جدایی شد و در عین حال حقوق «فدرال» کاتالونیا را پس از به قدرت رسیدن مشترک‌المنافع کاتالونیا در سال ۱۹۱۴ تقویت کرد. اتحادیه، زیرساخت‌های مهمی (مانند جاده‌ها و تلفن‌ها) را توسعه داد و فرهنگ (آموزش حرفه‌ای، کتابخانه‌ها، تنظیم زبان کاتالونیا، مطالعه علوم) را به منظور مدرن‌سازی کاتالونیا ترویج کرد. انجمن مردمی کاتالونیا در دوران دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا در سال 1925 منحل شد. اقدامات ضد کاتالانی که توسط دیکتاتور پریمو د ریورا انجام شد، منجر به ناامیدی بیشتر در میان محافظه‌کاران کاتالان شد، که در ابتدا به دلیل حمایت قبلی از منطقه‌گرایی قبل از اعلامیه‌اش در سپتامبر 1923 به او اعتماد داشتند، و همچنین تشدید بیشتر ملی‌گرایان شورشی. در نوامبر 1926، ماسیا تلاشی برای حمله نظامی به کاتالونیا از فرانسه را هدایت کرد که عمداً منجر به قیام مدنی و اعلام جمهوری کاتالونیا شد. دولت کاتالونیا در وقایع اکتبر 1934 ، زمانی که لوئیس کمپانیس ، تحت تأثیر JEREC، علیه دولت اسپانیا شورش کرد، از مشروعیت جمهوری‌خواهان جدا شد. دوره کوتاه و چشمگیری از احیای وضعیت عادی دموکراتیک و فرهنگی، در همان ابتدا با وقوع جنگ داخلی اسپانیا متوقف شد . دولت خودمختار که در طول دوره جنگ 1936-1939 به جمهوری وفادار بود، در سال 1939 پس از پیروزی نیروهای فرانکویست منحل شد . در آخرین مراحل جنگ، زمانی که طرف جمهوری‌خواه در آستانه شکست بود، لوئیس کمپانیس ، رئیس کاتالونیایی دولت محلی ، استقلال کاتالونیا را به طور لفاظی اعلام کرد، اگرچه این استقلال به دلیل اعتراضات در داخل کاتالونیا و در نهایت با شکست جمهوری دوم اسپانیا هرگز محقق نشد . درست پس از جنگ، کمپانیس به همراه هزاران جمهوری‌خواه اسپانیایی، به دنبال پناهگاهی در فرانسه تبعید شدند، اما به دلیل همدردی متقابل بین دولت فرانکو و آلمان نازی در آن زمان، پس از سقوط فرانسه در سال ۱۹۴۰ دستگیر و به مقامات اسپانیایی تحویل داده شد، که او را شکنجه کردند و به جرم «شورش نظامی» به اعدام محکوم کردند. او که از بستن چشم‌بند خودداری می‌کرد، جلوی جوخه آتش گارد شهری برده شد و هنگام شلیک آنها فریاد زد «برای کاتالونیا!». چندین جنبش سیاسی یا فرهنگی کاتالان در دوران دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو ، که تا سال ۱۹۷۵ ادامه داشت، به صورت زیرزمینی فعالیت می‌کردند. جانشین تبعیدی کمپانیس، جوزپ تارادیاس ، تا زمان مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ از اسپانیا دور ماند. پس از تصویب قانون اساسی اسپانیا در سال ۱۹۷۸، اساسنامه خودمختاری منتشر و در همه‌پرسی تصویب شد. کاتالونیا به عنوان یک جامعه خودمختار سازماندهی شد و در سال ۱۹۸۰، جوردی پوخول ، از حزب ملی‌گرای محافظه‌کار «همگرایی دموکراتیک کاتالونیا» ، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد و به مدت ۲۳ سال متوالی حکومت خودمختار را در دست داشت. در مقابل، در سرزمین‌های تاریخی کاتالان متعلق به فرانسه ( روسیون ، در شهرستان پیرنه -اورینتال فرانسه ) هیچ خودمختاری سیاسی قابل توجهی وجود ندارد و زبان کاتالان نیز به رسمیت شناخته نمی‌شود . در مقابل، عناصر میانه‌روتر لزوماً با این باور که حفاظت از هویت کاتالان با اسپانیا ناسازگار است، همذات‌پنداری نمی‌کنند. | ## بخش 3: ملی‌گرایی کاتالان | برخی دیگر صرفاً به عنوان اعتراض به این احزاب رأی می‌دهند و لزوماً با برنامه کلی حزب همذات‌پنداری نمی‌کنند (برای مثال، برخی افراد ممکن است به ERC رأی دهند زیرا صرفاً از CiU خسته شده‌اند، حتی اگر واقعاً خواهان یک جمهوری چپ‌گرای کاتالان نباشند). برعکس این حالت نیز اتفاق می‌افتد: برخی از رأی‌دهندگان ممکن است به دلایل سیاسی، ایدئولوژیک یا ترجیح شخصی به احزاب غیرملی‌گرا (به‌ویژه ابتکار سبزهای کاتالونیا ، ICV، و حزب سوسیالیست‌های کاتالونیا ، PSC) رأی دهند، اگرچه آنها در مورد وضعیت کاتالونیا در اسپانیا دیدگاه ملی‌گرایانه‌ای دارند. برخی از نظرسنجی‌های انجام شده در سال 2010 نشان می‌دهد که بیش از یک سوم از رأی‌دهندگان PSC و بیش از نیمی از رأی‌دهندگان ICV از استقلال کاتالونیا حمایت می‌کنند (در مورد اخیر، درصد حتی بیشتر از رأی‌دهندگان همگرایی و اتحاد است )؛ طبق این نظرسنجی‌ها، حتی 15 درصد از رأی‌دهندگان طرفدار اسپانیا در کاتالونیا از استقلال این منطقه حمایت می‌کنند. دو نوع رایج از استلادا ، پرچم طرفدار استقلال در سال 2006، همه‌پرسی در مورد اصلاح اساسنامه خودمختاری کاتالونیا مصوب 1979 برای گسترش بیشتر اقتدار دولت کاتالونیا برگزار شد . این همه‌پرسی با رأی 73.24٪ از رأی‌دهندگان یا 35.78٪ از سرشماری تصویب شد و از 9 آگوست 2006 لازم‌الاجرا گردید. با این حال، مشارکت 48.84٪ نشان‌دهنده عدم شرکت بی‌سابقه در انتخابات در تاریخ دموکراتیک کاتالونیا بود. این امر هم به عنوان نشانه‌ای از عدم مشارکت یا مخالفت بخش‌های بزرگی از جمعیت عادی با سیاست‌های هویتی در کاتالونیا و هم به عنوان نشانه‌ای از خستگی در میان ملی‌گرایان کاتالونیایی که مایل به دیدن گام‌های جسورانه‌تر به سوی خودمختاری یا استقلال سیاسی هستند، ذکر شده است. در این راستا، هم حزب جمهوری‌خواه کاتالونیا (جناح چپ طرفدار استقلال کاتالونیا) و هم حزب مردم (جناح راست اسپانیا) علیه تصویب قانون خودمختاری سال ۲۰۰۶ مبارزه کردند: اولی آن را خیلی کم و دومی آن را خیلی زیاد می‌دانست. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، بین ۶۰۰۰۰۰ نفر (طبق گفته هیئت دولت اسپانیا در بارسلونا) و ۲ میلیون نفر (طبق گفته برگزارکنندگان) در مرکز بارسلونا تجمع کردند و خواستار استقلال از اسپانیا شدند . در سپتامبر و اکتبر، بسیاری از شهرداری‌های کاتالونیا خود را به عنوان سرزمین آزاد کاتالونیا اعلام کردند . در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۳، « راه کاتالان» برگزار شد که شامل یک زنجیره انسانی ۴۸۰ کیلومتری (۳۰۰ مایلی) با ۱.۶ میلیون نفر در حمایت از استقلال کاتالونیا بود. پس از بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸، دولت آرتور ماس از موضع منطقه‌ای سابق خود فاصله گرفت و آشکارا از استقلال کاتالونیا حمایت کرد. ملی‌گرایان کاتالونیا در انتخابات پارلمان کاتالونیا در سال ۲۰۱۵ که آرتور ماس آن را یک انتخابات همه‌پرسی اعلام کرد، آرای خوبی کسب کردند . در انتخابات منطقه‌ای کاتالونیا در سال ۲۰۱۷، احزاب ملی‌گرا که از ایجاد یک کشور مستقل حمایت می‌کنند ( JuntsxCat ، ERC و CUP ) اکثریت کرسی‌ها را به دست آوردند، اما با کمتر از ۵۰٪ آرا، اقلیتی از آرا را به خود اختصاص دادند. همه‌پرسی ۲۰۱۷، اعلامیه استقلال و انتخابات منطقه‌ای جدید [ ویرایش منبع ] مقالات اصلی: جنبش استقلال کاتالونیا ؛ اعلامیه استقلال کاتالونیا ؛ همه‌پرسی استقلال کاتالونیا، ۲۰۱۷ ؛ و بحران قانون اساسی اسپانیا ۲۰۱۷-۲۰۱۸ در اواخر سپتامبر 2016، پوجدمونت به پارلمان گفت که یک همه‌پرسی الزام‌آور در مورد استقلال در نیمه دوم سپتامبر 2017، با یا بدون رضایت نهادهای اسپانیایی، برگزار خواهد شد. پوجدمونت در ژوئن 2017 اعلام کرد که همه‌پرسی در اول اکتبر برگزار می‌شود و سوال این خواهد بود: «آیا می‌خواهید کاتالونیا به یک کشور مستقل به شکل جمهوری تبدیل شود؟» دولت اسپانیا در پاسخ گفت: «آن همه‌پرسی برگزار نخواهد شد زیرا غیرقانونی است.» قانونی که یک جمهوری مستقل ایجاد می‌کند - در صورتی که همه‌پرسی برگزار شود و اکثریت رأی «بله» داشته باشند، بدون نیاز به حداقل مشارکت - در جلسه‌ای در 6 سپتامبر 2017 توسط پارلمان کاتالونیا تصویب شد. احزاب مخالف به این لایحه اعتراض کردند و آن را «ضربه‌ای به دموکراسی و نقض حقوق مخالفان» خواندند و قبل از رأی‌گیری، جلسه را ترک کردند. در 7 سپتامبر، پارلمان کاتالونیا پس از اعتراضات مشابه و یک اعتصاب دیگر توسط احزاب مخالف، « قانون گذار » را تصویب کرد تا چارچوبی قانونی تا زمان تصویب قانون اساسی جدید فراهم کند. در همان روز، 7 سپتامبر، دادگاه قانون اساسی اسپانیا قانون 6 سپتامبر را به حالت تعلیق درآورد، در حالی که درخواست تجدیدنظر ماریانو راخوی را مبنی بر نقض قانون اساسی اسپانیا بررسی می‌کرد، به این معنی که همه‌پرسی از نظر قانونی نمی‌تواند در 1 اکتبر برگزار شود. این قانون سرانجام در 17 اکتبر باطل اعلام شد و همچنین طبق اساسنامه خودمختاری کاتالونیا که برای هرگونه تغییر در وضعیت کاتالونیا به اکثریت دو سوم آرا در پارلمان کاتالونیا نیاز دارد، غیرقانونی است. دولت ملی برگه‌های رأی و تلفن‌های همراه را توقیف کرد، افرادی را که در حوزه‌های رأی‌گیری کار می‌کردند تهدید به جریمه تا سقف 300000 یورو کرد، وب‌سایت‌ها را تعطیل کرد و از گوگل خواست تا یک مکان‌یاب رأی‌گیری را از فروشگاه اپلیکیشن اندروید حذف کند. پلیس از بقیه اسپانیا برای سرکوب رأی‌گیری و بستن حوزه‌های رأی‌گیری اعزام شد، اما والدین در آخر هفته رویدادهایی را در مدارس (که حوزه‌های رأی‌گیری در آنها قرار دارند) برنامه‌ریزی کردند و قول دادند که آنها را اشغال کنند تا در طول رأی‌گیری باز بمانند. برخی از برگزارکنندگان انتخابات، از جمله مقامات کابینه کاتالونیا، دستگیر شدند، در حالی که تظاهرات نهادهای محلی و اعتراضات خیابانی گسترده‌تر شد. این همه‌پرسی در ۱ اکتبر ۲۰۱۷، با وجود تعلیق توسط دادگاه قانون اساسی و با وجود اقدام پلیس اسپانیا برای جلوگیری از رأی‌گیری در برخی مراکز، برگزار شد. به گفته مقامات کاتالونیا، ۹۰٪ از رأی‌دهندگان از استقلال حمایت کردند، اما میزان مشارکت تنها ۴۳٪ بود و گزارش‌هایی از بی‌نظمی وجود داشت. در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷، پس از همه‌پرسی، کارلس پوجدمونت ، رئیس دولت محلی کاتالونیا ، استقلال کاتالونیا را اعلام کرد اما آن را به حالت تعلیق درآورد. پوجدمونت در جریان حضور خود در پارلمان کاتالونیا گفت که با ارائه نتایج همه‌پرسی، «حکم مردم برای تبدیل شدن کاتالونیا به یک کشور مستقل به شکل جمهوری» را می‌پذیرد، اما پیشنهاد داد که در هفته‌های بعدی، پارلمان «اثر اعلام استقلال را به حالت تعلیق درآورد تا با دولت اسپانیا وارد گفتگو برای رسیدن به یک راه‌حل توافق‌شده شود». در 27 اکتبر 2017، پارلمان کاتالونیا در یک رأی‌گیری مخفی، قطعنامه‌ای را برای اعلام استقلال از اسپانیا با رأی 70 به 10 در غیاب نمایندگان مشروطه‌خواه که از شرکت در رأی‌گیری غیرقانونی به دلیل نقض تصمیمات دادگاه قانون اساسی اسپانیا خودداری کرده بودند، تصویب کرد . در نتیجه، ماده 155 قانون اساسی اسپانیا به اجرا درآمد، دولت کاتالونیا منحل شد و حکومت مستقیم از سوی دولت مرکزی در مادرید اعمال شد. سه حزب طرفدار استقلال، کنترل پارلمان را با اکثریت کاهش یافته 70 کرسی و مجموع 47.5 درصد از آرای معتبر اخذ شده، حفظ کردند. حزب ضد استقلال سیودادانوس اینس آریمداس با 25.4 درصد آرا، بیشترین رأی را کسب کرد، که اولین بار در تاریخ کاتالونیا بود که یک حزب غیرملی‌گرا بیشترین آرا و کرسی‌ها را در یک انتخابات به دست آورد. احزابی که تعلیق خودمختاری توسط دولت مرکزی را تأیید کردند، 43.5 درصد از آرای ریخته شده را به خود اختصاص دادند و احزابی که استقلال را در برنامه انتخاباتی خود لحاظ نکردند، 52.5 درصد آرا را به خود اختصاص دادند، به ویژه Catcomu-Podem (7.5 درصد آرا و 8 کرسی) که با استقلال مخالف است اما از همه‌پرسی قانونی حمایت می‌کند و تعلیق خودمختاری را محکوم کرد. همه‌پرسی استقلال کاتالونیا در سال ۲۰۱۷ ، که در رسانه‌های اسپانیایی با شماره 1-O (به معنای "۱ اکتبر") نیز شناخته می‌شود، یک همه‌پرسی استقلال بود که در ۱ اکتبر ۲۰۱۷ در جامعه خودمختار کاتالونیا اسپانیا برگزار شد و توسط پارلمان کاتالونیا به عنوان قانون همه‌پرسی خودمختاری کاتالونیا تصویب و توسط دولت عمومی کاتالونیا نامیده شد . این همه‌پرسی در ۷ سپتامبر ۲۰۱۷ غیرقانونی اعلام شد و پس از درخواست دولت اسپانیا که آن را نقض قانون اساسی اسپانیا اعلام کرد، توسط دادگاه قانون اساسی اسپانیا به حالت تعلیق درآمد . علاوه بر این، در اوایل سپتامبر، دیوان عالی دادگستری کاتالونیا به پلیس دستور داد تا از آن جلوگیری کند، از جمله بازداشت افراد مختلفی که مسئول آماده‌سازی آن بودند. با توجه به تخلفات ادعایی در جریان روند رأی‌گیری و همچنین استفاده از زور توسط پلیس ملی و گارد شهری، ناظران بین‌المللی دعوت‌شده توسط دولت محلی اعلام کردند که این همه‌پرسی نتوانسته است حداقل استانداردهای بین‌المللی برای انتخابات را برآورده کند. این همه‌پرسی در جلسه‌ای در تاریخ 6 سپتامبر 2017 به همراه قانون گذار قضایی و تأسیس جمهوری کاتالونیا در روز بعد، 7 سپتامبر، توسط پارلمان کاتالونیا تصویب شد که بیان می‌کرد استقلال با اکثریت ساده و بدون نیاز به حداقل مشارکت لازم‌الاجرا خواهد بود. پس از تعلیق، این قانون سرانجام در 17 اکتبر باطل اعلام شد، که طبق اساسنامه خودمختاری کاتالونیا که برای هرگونه تغییر در وضعیت کاتالونیا به اکثریت دو سوم، یعنی 90 کرسی، در پارلمان کاتالونیا نیاز دارد، غیرقانونی نیز بود. سوال همه‌پرسی که رأی‌دهندگان با «بله» یا «خیر» به آن پاسخ دادند، این بود: «آیا می‌خواهید کاتالونیا به یک کشور مستقل به شکل جمهوری تبدیل شود؟». دولت کاتالونیا تخمین زد که به دلیل بسته شدن حوزه‌های رأی‌گیری در جریان سرکوب پلیس، تا 770,000 رأی به صندوق‌ها ریخته نشده است، اگرچه سیستم «سرشماری عمومی» که در اوایل روز معرفی شد، به رأی‌دهندگان اجازه می‌داد در هر حوزه رأی‌گیری رأی دهند. مقامات دولت کاتالونیا استدلال کرده‌اند که اگر سرکوب رأی‌گیری توسط پلیس اسپانیا و کاتالونیا نبود، میزان مشارکت بیشتر می‌بود. از سوی دیگر، بسیاری از رأی‌دهندگانی که از استقلال کاتالونیا حمایت نمی‌کردند، در انتخابات شرکت نکردند، زیرا احزاب سیاسی مشروطه از شهروندان خواستند که در آنچه که آنها همه‌پرسی غیرقانونی می‌دانستند، شرکت نکنند. در روز همه‌پرسی، عدم اقدام بخشی از نیروی پلیس خودمختار کاتالونیا، موسوس دِاسکوادر ، باعث شد بسیاری از حوزه‌های رأی‌گیری باز شوند. پس از باز شدن حوزه‌ها ، نیروهای پلیس ملی اسپانیا و گاردیا سیویل مداخله کرده و به چندین حوزه رأی‌گیری حمله کردند. به گفته قاضی بارسلونا که در حال حاضر در حال بررسی اتهامات خشونت پلیس است، در آن روز تنها در شهر بارسلونا 218 نفر زخمی شدند که 20 نفر از آنها مأمور بودند. طبق گزارش نهایی رسمی سرویس بهداشت کاتالونیا (CatSalut) از دولت محلی، 1066 غیرنظامی، 11 مأمور پلیس ملی و گارد مدنی و 1 مأمور پلیس منطقه‌ای، موسوس د اسکوادر ، زخمی شدند. زید رعد آل ، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد ، از دولت اسپانیا خواست تا تمام اقدامات خشونت‌آمیزی را که برای جلوگیری از همه‌پرسی رخ داده است، بررسی کند. این اقدام پلیس همچنین مورد انتقاد عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر قرار گرفت که آن را "استفاده بیش از حد و غیرضروری از زور" تعریف کردند. پابلو لارنا، قاضی دیوان عالی اسپانیا ، اظهار داشت که پوجدمونت هشدارهای مکرری را که در مورد تشدید خشونت در صورت برگزاری همه‌پرسی دریافت کرده بود، نادیده گرفت. افسران پلیس کاتالونیا به دلیل نافرمانی و عدم رعایت دستورات دادگاه عالی کاتالونیا برای جلوگیری از همه‌پرسی، تحت بازجویی هستند. از جمله جوزف لوئیس تراپرو آلوارز ، سرگرد افسران پلیس کاتالونیا ، که به اتهام فتنه‌انگیزی توسط دادگاه ملی اسپانیا تحت بازجویی است . افسران پلیس کاتالونیا این اتهامات را رد می‌کنند و ادعا می‌کنند که از دستورات اطاعت کرده‌اند، اما اصل تناسب را که طبق قانون اسپانیا در تمام نیروهای پلیس الزامی است، رعایت کرده‌اند. اشکال ملی‌گرایی معاصر کاتالان [ ویرایش منبع ] ناسیونالیسم کاتالان، به عنوان یک جنبش گسترده، در صحنه سیاسی فعلی در اشکال مختلفی نمود پیدا می‌کند. اکثر احزاب سیاسی اصلی کاتالان - تا سال 2024، « با هم برای کاتالونیا » (Junts)، «چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا» (ERC)، «حزب سوسیالیست‌های کاتالونیا» (PSC)، «کاتالونیا آن کومو» (Cumuns) و « کاندیداتوری وحدت مردمی » (CUP) - به درجات مختلفی به کاتالانیسم پایبند هستند، اگرچه نه PSC و نه «کومون‌های سومار» معمولاً به عنوان ناسیونالیست کاتالان در نظر گرفته نمی‌شوند. در حالی که برخی آنها را فقط به خود کاتالونیا محدود می‌کنند، برخی دیگر به دنبال به رسمیت شناختن شخصیت سیاسی به اصطلاح کشورهای کاتالان ، یعنی کل سرزمین‌های کاتالان زبان هستند. چنین ادعاهایی، که می‌توان آنها را نوعی پان-ناسیونالیسم دانست ، را می‌توان در اسناد رسمی CiU، ERC و نامزدهای وحدت مردمی (CUP) مطالعه کرد. علاوه بر کاتالونیا، مناطق اصلی کاتالان زبان احزاب و ائتلاف‌های ملی‌گرای خود را دارند که تا درجات مختلفی از خواسته‌های ایجاد هویت ملی برای کشورهای کاتالان حمایت می‌کنند: بلوک ملی‌گرای والنسیا (BNV) در جامعه والنسیا ، بلوک ملی اسکاتلند، PSM و اتحادیه مایورکان (UM) در جزایر بالئارس. دو حزب اصلی ملی‌گرای کاتالان (ERC و Junts) تعهد خود را به ایده کشورهای کاتالان به طرق مختلف و با شدت‌های متفاوت نشان داده‌اند. در مقابل، چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا (ERC) با گسترش حزب به روسیون ، جزایر بالئارس و - به عنوان چپ جمهوری‌خواه کشور والنسیا (ERPV) - جامعه والنسیا ، گام‌های اساسی‌تری در این جهت برداشته است . | ## جمع‌بندی | ملی‌گرایان کاتالان جنبش خود را جنبشی گسترده می‌دانند که احزاب سیاسی و شهروندانی از چپ و همچنین از میانه و راست را گرد هم می‌آورد.