موضوع مقاله: لشکرکشی ده‌روزه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لشکرکشی ده‌روزه | مقدمه: ارتش هلند در ۲ اوت ۱۸۳۱ به بلژیک حمله کرد و نیروهای بلژیکی را در چندین نبرد در طول چند روز شکست داد و تا عمق خاک بلژیک پیشروی کرد. | ## بخش 1: لشکرکشی ده‌روزه | فرانسوی ها موافقت کردند که نیروهای کمکی برای کمک به بلژیکی ها زیر نظر مارشال اتین ژارارد بفرستند. هلندی ها به جای مبارزه با فرانسوی ها، بدون دستیابی به اهداف خود از بلژیک خارج شدند. در نوامبر ۱۸۳۱ میلادی، فرانسوی ها آنتورپ، آخرین پایگاه هلندی ها در بلژیک را محاصره و تصرف کردند و عملاً به درگیری نظامی بین هلندی ها و بلژیکی ها پایان دادند. پس از جنگ‌های ناپلئون، کنگره وین، هلند اتریشی سابق و لیژ، و همچنین برخی از مناطق کوچک‌تر در بلژیک و لوکزامبورگ امروزی را با جمهوری هلند ادغام کرد تا پادشاهی متحده هلند را ایجاد کند. پس از ۱۵ سال سوء مدیریت نظام حاکم موجب مخالفت فزاینده در استان های جنوبی پادشاهی شد که در نهایت در اوت ۱۸۳۰ منتهی به شورش عمومی شد و انقلاب بلژیک آغاز شد. نیروهای هلندی تا نوامبر ۱۸۳۰ میلادی با توافق آتش بس از بیشتر مناطق بلژیک امروزی و لیمبورگ هلند اخراج شدند. اکثر افسران ارتش هلندی بودند، اما بخش عمده ای از سربازان وظیفه از جنوب بلژیک آمده بودند. حدود دو سوم از نیروهای مستقر در جنوب هلند ارتش را ترک کردند و روحیه سربازان باقی مانده به شدت آسیب دید. به عنوان بخشی از جنگ پادشاه هلند ویلیام اول با اعتقاد به اینکه بلژیکی ها می توانند آرام شوند و تشویق شوند تا شورش خود را از طریق مذاکره کنار بگذارند، سعی کرد از رویارویی با سربازانش جلوگیری کرد زیرا معتقد بود برخورد ممکن است شورشیان را رادیکال کند. در نتیجه، در طول انقلاب، درگیری‌های مسلحانه نسبتا کمی بین شورشیان بلژیکی و ارتش هلند صورت گرفت. با این حال، رهبران انقلاب بلژیک به دلیل موفقیت اولیه خود بیش از حد اعتماد به نفس پیدا کرده بودند و گامی برای ایجاد نیروی نظامی خود برنداشته بودند. پادشاه ویلیام اول شکست در سرکوب شورش بلژیک را تحقیر خود تلقی کرد و به دنبال فرصتی برای تلافی بود.او معتقد بود حتی اگر اتحاد مجدد غیرممکن باشد باید انتقام متناسبی از شورشیان گرفته شود، هیچ آتش بسی بین هلندی ها و بلژیکی ها امضا نشده بود و ویلیام معتقد بود که یک لشکرکشی موفق علیه بلژیکی ها موقعیت او را در مذاکرات دیپلماتیک آینده بهبود می بخشد. بنابراین، هنگامی که ویلیام متوجه شد که کنگره ملی انقلابی از لئوپولد ساکس کوبورگ خواسته است تا پادشاه بلژیک شود، شروع به تدارک حمله کرد. در سال ۱۸۳۱ میلادی ، یک نیروی هلندی ۵۰۰۰۰ نفری در نزدیکی مرز بلژیک در برابانت شمالی به ظاهر برای محافظت از مرز ایجاد شد. | ## بخش 2: لشکرکشی ده‌روزه | تعداد نیرو های ارتش بلژیک در آن سوی مرز فقط ۲۴۰۰۰ نفر بود که از سربازان عادی و واحدهای شبه نظامی که بسیار کم آموزش دیده بودند تشکیل می شد. پیشاهنگان بلژیکی متوجه پیشروی شدند و تعدادی از جاده ها با درختان قطع شده مسدود شد. فرمانده عالی هلندی، شاهزاده نارنجی، بعد از ظهر برای روحیه دادن به سربازان خود وارد میدان شد و در همان زمان، بئرلرتوگ توسط هلندی ها تصرف شد و حدود ۴۰۰ نیروی بلژیکی عقب رانده شدند. در نزدیکی راولز، ارتش بلژیک به سرعت توسط هلندی ها به جنگل های اطراف رانده شد و متعاقباً به یک باتلاق عقب نشست. بلژیکی‌ها بعداً به تورنوعقب‌نشینی کردند و به هلندی‌ها اجازه دادند کمپ خود را ایجاد کنند. صدای توپخانه هلندی، مردم تورنهوت را نگران کرد و ایشان به صورت دسته جمعی به سمت آنتورپ گریختند. روز بعد یک نیروی هلندی با حدود ۱۱۰۰۰ نفر آماده شد تا تورنو را تصرف کند، ایندر حالی بود که یک سپاه هلندی دیگر نیز به سمت آنتورپ حرکت کرد (در واقع آنها از جهت دیگری به تورنو حمله کردند). در نبرد بعدی، هلندی ها نیروهای بلژیکی را در هم شکستند، در اوایل نبرد، زمانی که پرچم بلژیک توسط توپخانه هلندی پاره شد و یک سرباز پای خود را بر اثر گلوله توپ از دست داد، روحیه بلژیکی ها ازبین رفت. شاهزاده نارنجی خواستار پایین آمدن مجدد پرچم شد، زیرا این پرچم به جای بازگرداندن قدرت هلند، نماد اشغال بود. در همان زمان، نیرو های ارتش هلند از هم جدا شدند و به سمت بلژیک حرکت کردند و شبه نظامیان متعدد و دو ارتش منظم بلژیکی را به راحتی شکست دادند. لشکر به رهبری شاهزاده برنهارد ساکس وایمار به سمت ژل (بلژیک) و دیه (بلژیک) حرکت کرد و لشکر سوم به سمت لیمبورگ حرکت کرد. سیلوین ون دی وایر برای تلاش برای جلب حمایت از بریتانیا فرستاده شد در حالی که فرانسوا لئون به فرانسه فرستاده شد. اگرچه دولت بریتانیا تمایلی به اعزام نیرو برای حمایت از بلژیک نداشت، فرانسوی‌ها فوراً نیرویی را بدون اطلاع سایر قدرت‌های بزرگ اعزام کردند. اعزام نیروهای فرانسوی به بلژیک به ویژه بریتانیایی‌ها را نگران کرد زیرا احساس می‌کردند می‌تواند تهدیدی برای موازنه قدرت اروپا باشد. | ## بخش 3: لشکرکشی ده‌روزه | هلندی‌ها با حمله به بلژیک بدون حمایت متحدان خود ریسک کرده بودند: روسیه می‌خواست کمک کند، اما در سرکوب انقلاب لهستان با مشکل مواجه شده بود، و پروس بدون اینکه روسیه بتواند مرزهای غربی خود را حفظ کند، خطر اعزام نیرو را قبول نمی کرد. پس از مداخله دیپلمات انگلیسی رابرت آدیر، هلندی ها پیشروی خود را متوقف کردند و پیمان آتش بس در۱۲اوت امضا شد. آخرین سربازان هلندی در حدود ۲۰ اوت به هلند بازگشتند، در حالی که تنها آنتورپ در اشغال هلند باقی ماند. در نتیجه، کنفرانس لندن که مسئول تهیه پیش نویس توافقنامه بین المللی برای به رسمیت شناختن استقلال بلژیک بود، امتیازات بزرگتری را بر بلژیکی ها تحمیل کرد. در نتیجه معاهده لندن، سرزمین های اشغال شده توسط بلژیکی ها، از جمله بخش هایی از لیمبورگ و دوک نشین بزرگ لوکزامبورگ،را به هلند واگذار کرد و محدودیت های اقتصادی مختلفی بر بلژیک تحمیل شد. پادشاه هلند، با امتناع از رها کردن ارگ آنتورپ، به ژنرال هلندی دیوید هندریک شاسی دستور داد تا آن را به هر قیمتی نگه دارد. شاسی از قلعه، شهر آنتورپ را بمباران کرد و صدها خانه را به آتش کشید و تلفات زیادی را در میان مردم غیرنظامی به بار آورد. نتیجه این اتفاق دومین مداخله ارتش شمالی مارشال جرارد بود که در ۱۵ نوامبر ۱۸۳۲ میلادی به بلژیک بازگشت تا قلعه آنتورپ را محاصره کند. این محاصره منجر به مشارکت داوطلبان بلژیکی در نبرد شد که تا آن زمان از جنگ دور نگه داشته می شدند. فرمانده فرانسوی در ابتدا از ترس اینکه داوطلبان ایده انقلاب را به خارج از مرزهای بلژیک گسترش دهند، می خواست محاصره را بدون شرکت بلژیکی ها انجام دهد. در سالهای پس از لشکرکشی ده روزه، ارتش بلژیک سازماندهی، آموزش و تجهیزات خود را بهبود بخشید. بلژیک با ممانعت از منفجر کردن آب‌ریزها و حمله به ناوگان هلندی که به آنتورپ کمک می‌کرد، تلاش‌ها برای نجات شهر را خنثی کرد. هلندی ها سرانجام در سال ۱۸۳۹ میلادی معاهده لندن را امضا کردند و عملاً استقلال بلژیک را به رسمیت شناختند. تحلیل و بررسی هانری پیرن، مورخ بلژیکی، در مجموعه‌های تاریخ بلژیک خود استدلال کرد که، علی‌رغم اقدامات شجاعانه فردی، «ضعف مقاومت به حدی بود که پیشروی هلندی ها تقریباً شبیه رژه نظامی بود». | ## جمع‌بندی | مبارزات انتخاباتی نقاط قوت کشور جدید را نشان داد و باعث شد که علیرغم ضعف مشهود دولت بلژیک، این کارزار به تجدید حیات اورنجیسم یا درخواست برای اتحاد با فرانسه منتهی نشد.