موضوع مقاله: خط اوستایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خط اوستایی | مقدمه: در دورهٔ ساسانیان، الفبایی از الفبای زبوریزرشناس، زهره، 1382، زبان و ادبیات باستانی ایران، دفتر پژوهشهای فرهنگی، ص 22. | ## بخش 1: خط اوستایی | این الفبا را الفبای اوستایی و دین‌دَبیره (خطِ دینی) نامیده‌اند که به معنای خطِ دینِ مَزدَیَسْنا و کتاب اَوِستا است. این خط که کاربرد آوایی یا فونتیک دارد، هم برای نوشتن نوشتار اوستا، و آوایش نوشته‌های فارسی میانه که به خط پهلوی کتابی نوشته می‌شد یا در نمونه‌هایی برای نوشتن پازند، نوشتارهایی به زبان فارسی میانه، که همان توضیحات زند بر متن اوستا بود، به‌کار می‌رفت. پیشینه ساخت الفبای اوستایی برای نیاز به درست نوشتن نوشتارهایی اوستایی بود که تا آن زمان از سوی کسانی از بر می‌شد و سینه‌به‌سینه به دست زادگان پسین میرسید. مجموعه نوشتارهایی که اینک کتاب مقدس زرتشت را تشکیل می‌دهند، برآمده‌‌‌ای از گردآوری آن در سدهٔ چهارم میلادی، شاید در دوران شاپور دوم ساسانی (۳۰۹ تا ۳۷۹ میلادی) است. به‌گمان زبان اوستایی تنها یک کار تک‌کاربردی برای گردآوری اوستا به‌دست ساسانیان بوده‌باشد. این کار، که نمایانگر احیای (revival) آیین مزدا و پایه‌گذاری راست‌دینی (orthodoxy) سختگیرانهٔ پیوسته‌به قدرت سیاسی است، به‌گمان در اثر گرایش‌به رقابت بیشتر در برابر بوداییان، مسیحیان، و مانویان انجام شد؛ که دین و آیینشان بر پایهٔ کتاب بود[۱]. در برابر، روحانیت زرتشتی سده‌ها بود که به‌ یادسپاری کتاب مقدس به‌وسیلهٔ گوش دادن به یک آموزگار روحانی خو گرفته بود. این آموزگار سخنان زرتشت را برای شاگرد بسیار می‌خواند تا شاگرد با تکرار و هم‌خوانی با وی، سخنان و نواخت (آوایش چگونگی خواندن و یا صرف) را به یاد سپارد. سپس این کار را همین شاگردان در آینده برای شاگردان دیگر بازمی‌نمودند و به همین روش برای نسل‌ها خواندن و نگه‌داشتن کتاب مقدس انجام می‌پذیرفت. این کار بایسته بود، چرا که روحانیت زرتشتی به‌جاآوری درست و دقیق و نواخت (cadence) نماز را یک پیش شرط بی‌چون‌وچرا می‌دانست. افزون بر این، ضرورت ازبرخوانی نیایش (liturgy) همراه با مناسک و تشریفات مذهبی جایی برای نوشتن چیزی نمی‌گذاشت. با این وجود، توانمندی برای درست نوشتن اوستا یک سود داشت: در دوران ساسانی واژه‌های زبان اوستایی تقریباً برای مردم نامفهوم گشته بود که همین منجر به برسازی متون زند گردید (برگرفته از واژهٔ اوستایی «زینتی» (zainti) به‌معنای «فهمیدن»). توسعهٔ الفبای اوستایی این امکان را فراهم آورد تا یادداشتها و تفسیرهای مرتبط با متن در میان نوشته‌های کتاب افزوده شود. پیامد مستقیم این کار یک تفسیر همگون و استاندارد از نسک اوستا بود که تا به امروز پابرجاست. از دیدگاه پژوهشی، این متنها بغایت ارزشمند هستند، زیرا اگر نمی‌بودند نوشته‌ها به ندرت حفظ می‌شدند.. متون زرتشتی سده‌های نهم تا دوازدهم میلادی گمان می‌دهند که در زمانی مجموعهٔ بسیار بزرگتری از ادبیات زرتشتی بوده، ولی این متون اگر هم روزگاری پدید داشته‌اند، ولی اکنون از دست رفته‌اند. | ## بخش 2: خط اوستایی | این پرسش که آیا چیزی مشابه با نمونه ساسانی در دوران اشکانی نیز وجود داشته‌است یا نه در تمام سده نوزدهم پژوهشگران را مشغول به خود کرد. حقیقت اوستای اشکانی هر چه که باشد، شواهد زبان‌شناختی نشان می‌دهد که چنانچه حتی چنین چیزی هم بوده، نمی‌توانسته‌است آنچنان تأثیر عملی دربرداشته باشد؛ زیرا هیچ شکلی زبان‌شناختی در نسخه‌های قدیمی که بتوان با قاطعیت آن را نتیجهٔ نادرست‌نویسی دانست نیست، و نیز نمونه‌های شک‌برانگیز دیگر بسیار کمیابند و در واقع به‌طور پیوسته‌ای رو به کاهش است [۱]. ریشه‌شناسی و دبیره دبیره‌ی پارسیگ (پهلوی) که خط اوستایی بر آن استوار است، خط رایج برای نوشتن زبانهای گوناگون ایرانی میانه بود، ولی برای نوشتن زبان دینی که نیازمند دقت فراوان بود بسنده نبود. زیرا پارسیگ یک اَبجَد ساده‌شده‌ی هجایی با ۲۲ وات (حرف) بود که بیشترشان گنگ بودند (بدین معنا که دارای بیش از یک آوایش بودند). در برابر، اوستایی یک دبیره (خط) کامل با نویسه‌‌های (کاراکترهای) روشن و رسا برای صداها بود و جای هیچگونه ابهام‌زدایی آوایی چندآواها (allophone) را باز نمیگذاشت. این الفبا دارای شماری از نویسه‌های برگرفته از پهلوی شکسته (a, i, k, t, p, b, m, n, r, s, z, š, xv) است؛ با اینکه برخی از نویسه‌ها (ā, Y) تنها در اوستایی هستند (در پهلوی شکسته y , k دارای نویسه یکسان هستند).. نشانه‌های الفبایی جدا از هم نوشته می‌شده و در هر جا از واژه که می‌آمده، تنها یک ریخت داشته‌است. این دبیره، از دبیره‌ی پهلوی برگرفته شده ولی از آن کامل‌تر است و دارای ۵۳ نویسه است و از راست‌به‌چپ نوشته می‌شود. این خط بسیار کامل است و نه مانند خط فارسی کنونی در نوشتن واج‌های صدادار بی‌تفاوت است و برخلاف خط لاتین برای نوشتن برخی از واج‌ها مانند kh = خ، ch = چ و sh = ش، نیاز به کنارهم‌چینی چند واژه ندارد. کسروی می‌گوید الفبای اوستا تا آنجا که ما می‌دانیم، گسترده‌ترین الفباست؛ که صداها را با اندکی دگرسانی (تفاوت) از هم جدا می‌سازد. در این خط حرفها به هم چسبیده نیستند و سرهم‌نویسه‌ها (انواع استاندارد عبارتند از: sk, šc, št, ša) کمیاب بوده و خاستگاه ثانویه دارند. فارسی روی‌هم‌رفته ۱۶ سرهم‌نویسه را فهرست می‌کند ولی بیشتر آن‌ها در پی تلاش برای زیبانویسی (کشیدن دم حروف) ایجاد شده‌اند.. جایگزینی با خط فارسی امروز امروزه برخی از پژوهشگران باورمندند که باید خط فارسی کنونی را که برگرفته از خط عربی است، با خط اوستایی ایرانی جایگزین نمود. ایشان در بخش «دین‌دبیره» از کتاب «اوستا» چنین نوشت: چندی است که در ایران به کاستی‌های دبیره‌ی عرب برخورده و درصدد چاره‌ی آن هستند. دسته‌ای طرفدار اصلاح همین دبیره‌ی (الفبای) کنونی هستند، دسته‌ای دیگر می‌خواهند که آن را به کناری گذاشته و دبیرهٔ لاتین را اختیار کنند. نتیجهٔ کار طرفداران اصلاح دبیرهٔ کنونی تا آن مقداری که به نظر نگارنده رسید بی‌مصرف و مضحک است. | ## بخش 3: خط اوستایی | البته دبیرهٔ لاتین بسیار ساده و کامل است ولی گزینش آن از برای کشوری که همهٔ شئونات ملی خود را باخته‌است و تنها دارای یک زبان شکسته‌است صلاح نمی‌باشد. همه کس می‌داند که به واسطهٔ دبیرهٔ عرب این همه واژگان سامی به فارسی راه یافته‌است؛ به‌گونه‌ای که تنها یک سوم واژگان ما آریایی است. همانگونه که اندیشمندان ما می‌خواهند که با تغییر دبیره به دانش و آگاهی ما بیفزایند، باید پیشرفت دادن ملیت‌مان را نیز در نظر داشته باشند. باید به‌گونه‌ای عمل کنند که از درخت کهنسال ما، دوباره شاخ و بری سر زند؛ نه آن که تیشه به ریشهٔ آن رسد. ملیت ما باید دوش‌به‌دوشِ هم، با شیمی و فیزیک و هندسه پیشرفت کند؛ نه آن که یکی از آن‌ها فدای دیگری گردد. چه خوب است که ترقی‌خواهان ما در تغییر الفبا نیز به «دین دبیره» که به فتوای دانشمندان اروپایی خاورشناس یکی از دبیره‌های خوب به‌شمار می‌رود نظری افکنند و این الفبای ساده و آسان را که در مدت چند ساعت می‌توان یادگرفت به کلی فراموش نکنند. گذشته از آن که دین‌دبیره برگزیدهٔ نیاکان ماست، به وسیلهٔ آن می‌توانیم خدمات شایانی به زبان و ملیت خود بنماییم و نفوذ واژگان عربی و ترکی و اروپایی در فارسی کمتر خواهد شد؛ همانگونه که در پارینه، دبیرهٔ عرب واژگان سامی را داخل زبان ما کرد، در آینده «دین‌دبیره» واژگان فراموش‌شدهٔ (پارسی) را دوباره به یاد ما خواهد آورد و نیز به تلفظ درست واژگان فارسی که به واسطه‌ی کاستی‌ دبیرهٔ عرب دگرگون شدند، موفق خواهیم شد. از آن جمله‌است نام خود میهن ما «ایران» که تا چند سدهٔ گذشته تلفظ درست آن Ēran محفوظ بود. اندرهم (به‌سان کلی)، دو نوع شیوهٔ اصلی ترانویسی برای خط اوستایی وجود دارد: شیوه نوی آن از کارل هوفمان که از سال ۱۹۹۶ میلادی‌ است و شیوهٔ قدیمی‌تر آن از کریستین بارتولومه. IPA یونی‌کد ترانویسی همچنین پس از آنکه از این سامانهٔ نوشتاری در نوشتن به زبان فارسی میانه به کار رفت (به عنوان مثال در پازند)، همخوانِ 𐬮 به این فهرست برای نشان دادن واج لام /l/، که پیشتر در زبان اوستایی نبود، افزوده شد. (Fossey) ۱۶ سرهم‌نویسه را فهرست‌بندی کرده ولی بیشترشان در پی اندرکنش پایانه‌ها و دبیره‌های صدادار دیسانده می‌شود. شماره‌ها شماره‌ها را می‌توانید از جدول الفبای اوستایی کارل فولمن در بخش «الفبا» ببینید. گذشته از این‌ها، نشانه‌گذاری در دست نوشته‌ها ضعیف بوده یا اصلاً وجود ندارد، و از این رو کارل فریدریش گلدنر در دهه ۱۸۸۰ یک روش نشانه‌گذاری استاندارد را برای نوشتن درست کرد. در این شیوه، که او بر اساس یافته‌های خود آن را توسعه داد، سه نقطه به شکل یک مثلث، که با توجه به اندازهٔ نقطه‌ها و نحوهٔ چینش آن‌ها (یک نقطه بالا دو نقطه پایین، یا دو نقطه بالا یک نقطه پایین) نقشش تعیین می‌شود و نقش دو نقطه، نقطه‌ویرگول، نقطهٔ پایان جمله، و پایان بخش (section) ایجاد می‌کند. دو نقطه بالا و یک نقطه پایین، با افزایش اندازهْ نقطه، نشان دهندهٔ دو نقطه، نقطه‌ویرگول، نقطهٔ پایان جمله و پایان بخش می‌باشد. | ## جمع‌بندی | یک نقطه در بالا و دو نقطه در پایین به معنای پایان جمله و پایان بخش نوشته می‌شود.