موضوع مقاله: الکساندر همیلتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الکساندر همیلتون | مقدمه: الکساندر همیلتون (زاده ۱۱ ژانویه ۱۷۵۵ یا ۱۷۵۷ در چارلستون، نویس (سنت کیتس و نویس کنونی) – درگذشته ۱۲ ژوئیه ۱۸۰۴ در نیویورک) دولتمرد آمریکایی و از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا بود. | ## بخش 1: الکساندر همیلتون | او از مفسران و مروجان اثرگذار قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، و نیز مؤسس نظام مالی این کشور، حزب فدرالیست، گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا، و روزنامهٔ نیویورک پست بود. همیلتون به عنوان نخستین وزیر خزانه‌داری، مؤلف سیاست‌های اقتصادی دولت جرج واشینگتن بود. او پیشگام تأمین بودجهٔ ایالات به وسیلهٔ دولت فدرال، و نیز تأسیس یک بانک ملی، نظام تعرفه‌ها، و روابط تجاری دوستانه با بریتانیا بود. بینش او شامل یک دولت مرکزی قدرتمند و یک قوه مجریه پرتوان، یک اقتصاد تجاری قوی، به همراه یک بانک ملی و حمایت از تولید، و نیز ارتش قدرتمند بود. این دیدگاه از سوی توماس جفرسون و جیمز مدیسون که یک حزب رقیب را ایجاد کردند به چالش کشیده شد. آنان حامی ایالت‌های قدرتمند مستقر در آمریکای روستایی و حفاظت شده به وسیلهٔ میلیشیاهای ایالتی به جای ارتش و نیروی دریایی قدرتمند ملی بودند. آنان همیلتون را به خاطر دوستی بیش از حد با بریتانیا و به‌طور کلی سلطنت و این که بیش از حد جهت‌گیری وی به سوی شهرها، کسب و کارها و بانک‌ها بود، محکوم می‌کردند. او نمایندهٔ ایالت نیویورک در مجلس قانون‌گذاری و کنگره قانون اساسی و از مدافعان قانون اساسی ایالات متحده و جایگزینی فدراسیون آمریکا به جای کنفدراسیون آن هنگام بود. او در جنگ‌های استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا هم شرکت داشت و در سال‌های ۱۷۹۹ و ۱۸۰۰ میلادی فرمانده ارتش این کشور بود. همیلتون به‌عنوان فرزند یک رابطه نامشروع متولد شد؛ موضوعی که در قرن هجدهم تنها یک مسئلهٔ شخصی نبود، بلکه جایگاه فرد را در جامعه تعیین می‌کرد. فرزند نامشروع از بسیاری حقوق اولیه محروم می‌شد و امکان بهره‌مندی از حمایت قانونی، ارث و مسیرهای معمول پیشرفت اجتماعی را نداشت. همیلتون نیز به‌دلیل همین وضعیت، از حق تحصیل رسمی و موقعیت‌های تثبیت‌شده اجتماعی دور ماند و در حاشیهٔ جامعه رشد کرد. این شرایط او را وادار کرد که به‌جای تکیه بر خانواده و ساختارهای رسمی، تنها بر توانایی‌های فردی و تلاش شخصی خود متکی باشد و زندگی را از نقطه‌ای آغاز کند که بسیاری دیگر هرگز تجربه‌اش نمی‌کردند. مرگ ریچل فاوست، مادر الکساندر همیلتون، در سال ۱۷۶۸ نقطهٔ عطفی تعیین‌کننده در زندگی او بود. همیلتون که در آن زمان نوجوانی بیش نبود(به نقل از بسیاری از مورخین،همیلتون تنها ۱۲ سال سن داشت)، نه‌تنها مادر، بلکه تنها تکیه‌گاه عاطفی و اجتماعی خود را از دست داد. از آن‌جا که والدین او ازدواج رسمی نداشتند؛پس از مرگ مادر، الکساندر و برادرش مدتی کوتاه به سرپرستی یکی از بستگان مادری‌شان،پیتر لیتون سپرده شدند. این واقعه، همیلتون را برای دومین‌بار در فاصله‌ای کوتاه در وضعیت بی‌پناهی کامل قرار داد و عملاً آخرین پیوند خانوادگی او نیز از میان رفت. پس از این فروپاشی خانوادگی، مسیر زندگی همیلتون به‌جای خانواده، به دنیای کار و تجارت گره خورد. او در بنادر تجاری جزایر هند غربی، به‌ویژه سنت کرویکس، به‌عنوان کارمند و منشی در دفاتر بازرگانی مشغول به کار شد. همیلتون نوجوان در محیطی قرار گرفت که تجارت بین‌المللی، حسابداری، مکاتبات رسمی و مدیریت بحران‌های اقتصادی بخشی از زندگی روزمره بود. | ## بخش 2: الکساندر همیلتون | برخلاف سن کم، به‌سرعت توانایی خارق‌العاده‌ای در محاسبات مالی، نظم اداری و نگارش رسمی از خود نشان داد؛ به‌گونه‌ای که در غیاب صاحبان شرکت، ادارهٔ امور به او سپرده می‌شد. او در نامه‌ای توصیفی دربارهٔ یک طوفان سهمگین که جزیره را ویران کرده بود، چنان با قدرت، دقت و عمق نوشت که نوشته‌اش فراتر از یک گزارش ساده تلقی شد. این متن، که به‌واسطهٔ افراد بانفوذ محلی منتشر شد، توجه روحانیون، تجار و نخبگان جزیره را به نبوغ فکری و قلم استثنایی او جلب کرد. در نتیجه، مجموعه‌ای از تجار و خیرین محلی،نه به‌عنوان فرزندخواندگی، بلکه در قالب حمایت آگاهانه از یک استعداد کم‌نظیر،تصمیم گرفتند هزینهٔ تحصیل همیلتون را تأمین کنند.با جمع‌آوری کمک‌های مالی، زمینهٔ اعزام او به مستعمرات شمالی آمریکا برای ادامهٔ تحصیل فراهم شد. بدین‌ترتیب، همیلتون نه با ارث، نه با نسبت خانوادگی و نه با حمایت رسمی دولتی، بلکه صرفاً با اتکا به هوش، پشتکار، نظم فکری و قدرت قلم خود، از موقعیت یتیمی و فقر مطلق به آستانهٔ ورود به دنیای جدیدی گام نهاد،سفری که با عزیمت او به آمریکا آغاز شد و مسیر تاریخ سیاسی آینده را تغییر داد. او بعدها از این کار استعفا داد تا به کار حقوقی بپردازد و بانک نیویورک را قبل از ورود به سیاست تاسیس نمود. همیلتون رهبری بود که به دنبال جایگزینی دولت ضعیف کنفدرال تحت اصول کنفدراسیون بود. او با نگارش ۵۱ مقاله از ۸۵ مقاله سلسله مقالات فدرالیست به تصویب قانون اساسی ایالات متحده کمک نمود. الکساندر همیلتون وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا را به عنوان عضو معتمد کابینه اول واشینگتن بر عهده گرفت. همیلتون توانست با موفقیت قدرتی که قانون اساسی مقرر کرده بود برای تشکیل بدهی ملی، برای بدهی دولت، و برای ایجاد بانک ایالات متحده که توسط دولت پشتیبانی می‌شد (نخستین بانک ایالات متحده) را راه‌اندازی کند. این برنامه‌ها به طور عمومی با مالیات بر واردات و بعدتر با قانون مناقشه برانگیز مالیات ویسکی انجام شدند. دیدگاه‌های همیلتون مبنای حزب فدرالیست شد که مخالف دیدگاه های حزب جمهوری‌خواه دموکرات به رهبری توماس جفرسون و جیمز مدیسون بود. او جنبشی را علیه جمهوری اول فرانسه بین ۱۷۹۸ تا ۹۹ تحت ریاست جمهوری جان آدامز به راه انداخت و فرمانده ژنرال ایالات متحده شد که دوباره متولد شده و مدرن شده و آماده نبرد شده‌بود. ارتش درگیر نبرد نشد غیر از یک شبهه جنگ و همیلتون از دیدگاه دیپلماتیک آدمز به شدت عصبانی شد. جفرسون و آرون بِر در انتخاب ریاست جمهوری از طریق الکترال کالج مساوی شدند که در آن همیلتون به شکست آرون بِر، که او را غیر بنیادی می‌دانست، و کمک به انتخاب جفرسون برخلاف اختلاف فلسفی کمک نمود. الکساندر همیلتون پس از کناره‌گیری از وزارت خزانه‌داری در سال ۱۷۹۵، به فعالیت‌های حقوقی و مالی در نیویورک بازگشت و در کنار آن، به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران «انجمن نیویورک برای الغای برده‌داری» فعالیت می‌کرد. در فرهنگ عامه همیلتون به سیاست مداری اندیشمند و اقتصاددانی که غالباً بی‌تاب است شهره دارد. وزارت خزانه‌داری همیلتون اولین وزیر خزانه‌داری آمریکا بود و با استفاده از قدرت‌های نهفته در قانون اساسی به شکل موفقی توانست بدهی ملی را به شکلی تامین مالی کند که به تامین بدهی دولتی هم برسد و از این طرق یک بانک با پشتیبانی دولت برای کل ایالات متحده ساخت. او شبکه‌ای گسترده متشکل از بانک‌داران و فعالان اقتصادی نزدیک به دولت در سراسر کشور راه‌اندازی کرد و با آن‌ها حزب فدرالیست را راه‌انداخت. اولین لایحه‌ای که وی برای تعرفه‌ها ارائه داده بود، پیشنهاد تامین سه میلیون دلار مورد نیاز دولت برای هزینه‌های عملیاتی و بهره دیون داخلی و خارجی از طریق افزایش عوارض بر شراب‌ها، نوشیدنی‌های تقطیر شده، چای، قهوه وارداتی و نوشیدنی‌های داخلی بود. | ## بخش 3: الکساندر همیلتون | نرخ مالیات‌بندی تناسبی با درصد الکل داشت و همیلتون قصد داشت که بار مالیاتی وارده بر نوشیدنی‌های وارداتی را با مشروبات داخلی برابر کند. همان زمان همیلتون متوجه شد که روستایی‌ها چقدر از این مالیات ناراحتند، امّا حدس زد که این ناراحتی قطعاً کمتر از ناراحتی ناشی از مالیات بر زمین باشد، که البته حدس قابل قبولی بود. در پنسیلوانیا و ویرجینیای غربی، ویسکی محصول اصلی صادراتی به حساب می‌آمد و نقشی حیاتی و اساسی در اقتصاد محلی بازی می‌کرد. دعوت به دوئل و درگذشت آرون بِر کمی پس از آن‌که به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور توماس جفرسون برگزیده شد، دریافت که در دولت جفرسون جایی ندارد. او عملاً از حزب جمهوری‌خواه (دموکرات-جمهوری‌خواه) کنار گذاشته شد، اما گزینه‌ی دیگری پیش رویش بود. بِر به این نتیجه رسید که اگر با آنان متحد شود، شاید بتواند دوباره به قدرت بازگردد.او سپس نگاهش را به بالاترین مقام ممکن در نیویورک دوخت — یعنی فرمانداری ایالت نیویورک. اما برای پیروزی در این انتخابات، بِر ناچار بود با گروه نیرومندی از جمهوری‌خواهان نیویورک، از جمله خانواده‌های کلینتون و لیوینگستون، روبه‌رو شود. او بِر را به‌خاطر ناکامی در به‌دست آوردن نامزدی دوباره در کنار توماس جفرسون به تمسخر گرفت و نمایندگانی را که در نیویورک آشکارا از بِر حمایت می‌کردند، مورد حمله قرار داد. اما تهمت نهایی و مخرب‌تر از همه این بود که چیزم مدعی شد فهرستی از بیست تن از مشهورترین روسپیان نیویورک در دست دارد که همگی گفته‌اند بِر مشتری محبوبشان بوده است. با این حال، حملات بی‌رحمانه و بی‌وقفه‌ی چیزم چنان سنگین بود که بِر نتوانست تاب بیاورد؛ و زمانی که آرا شمرده شد، او با اختلافی قاطع و شکست سنگین از نامزد مورد حمایت خانواده‌های کلینتون و لیوینگستون، یعنی مورگان لوئیس (Morgan Lewis)، باخت. Cooper) در فوریه‌ی ۱۸۰۴ در ضیافتی شرکت داشت که در آن الکساندر همیلتون با شور و فصاحت درباره‌ی مخالفت خود با طرح فدرالیست‌ها برای نامزدی آرون بِر در انتخابات فرمانداری نیویورک سخن گفت. مدتی بعد، دکتر کوپر در نامه‌ای به فیلیپ شوایلر (Philip Schuyler) ــ سیاستمدار نیویورکی و پدرزن همیلتون ــ به یکی از «اظهارنظرهای موهن و تحقیرآمیز» همیلتون درباره‌ی بِر اشاره کرد. این نامه وقتی در روزنامه‌ی Albany Register منتشر شد، در مقایسه با دیگر حملات مطبوعاتی علیه بِر چندان تند و زننده نبود، اما همان نوشته به‌منزله‌ی آخرین جرقه در دشمنی دیرینه‌ی بِر و همیلتون عمل کرد. چند هفته بعد، وقتی بِر ــ که تازه از شکست سنگین در انتخابات فرمانداری بیرون آمده بود ــ آن نامه را خواند، از اظهارات منسوب به همیلتون سخت خشمگین شد. او که در پی بازگشت به صحنه‌ی سیاست و جلب توجه عمومی نیز بود، همیلتون را به دوئل فراخواند.اما اگر بِر در این نبرد به‌دنبال شهرت بود، در عوض تنها بدنامی یافت؛ چرا که دوئل به مرگ همیلتون انجامید و بِر در دو ایالت به جرم قتل تحت تعقیب قرار گرفت. در جریان دوئل، همیلتون بنا بر برخی گزارش‌های تاریخی تفنگش را به‌سوی آسمان نشانه رفت، اما بِر مستقیماً به او شلیک کرد. او نوشته است: «آقای همیلتون پیش از دوئل به من اعلام کرد که قصد ندارد به آقای بِر شلیک کند. او گفت که وجدانش اجازه نمی‌دهد زندگی انسانی را بگیرد و فقط برای دفاع از شرافت خود به این دوئل تن داده است.» در سوی دیگر ویلیام پی. | ## جمع‌بندی | Van Ness) که همراه آرون بر در روز دوئل بود معتقد است:‌ «در پاسخ به این گفته که ژنرال همیلتون قصد شلیک نداشت و سرهنگ بِر نیز از این موضوع آگاه بود، باید گفت چنین ادعایی اگر هم درست باشد، بیش از آنکه مایه‌ی ننگ برای بازمانده باشد، بی‌اعتباری و خفت را برای درگذشته به همراه دارد؛ اما در واقع هیچ سخنی بی‌اساس‌تر از این نیست.