موضوع مقاله: نانسی پلوسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نانسی پلوسی | مقدمه: نانسی پاتریشیا پلوسی (؛ زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۴۰) سیاستمدار آمریکایی است که به‌عنوان پنجاه و دومین رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد؛ نخستین دورهٔ ریاست او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ و دومین دوره از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ بود. | ## بخش 1: نانسی پلوسی | او عضو حزب دموکرات است و نخستین زنی بود که به ریاست مجلس نمایندگان آمریکا رسید و همچنین نخستین زنی که رهبری یک حزب بزرگ سیاسی را در یکی از دو مجلس کنگره بر عهده داشت. دوران بیست‌سالهٔ او در مقام رهبری حزبی در مجلس نمایندگان، پس از سم ریبرن و در کنار جو مارتین، دومین دورهٔ طولانی در تاریخ این نهاد به‌شمار می‌رود. پلوسی از سال ۱۹۸۷ نمایندهٔ حوزه انتخابیه یازدهم کالیفرنیا در مجلس نمایندگان بوده است؛ حوزه‌ای که بیشتر بخش‌های سان فرانسیسکو را دربر می‌گیرد. او بیستمین دورهٔ نمایندگی خود را می‌گذراند و به‌عنوان رئیس هیئت نمایندگی کالیفرنیا در کنگره شناخته می‌شود. او متولد بالتیمور و از اعضای حزب دمکرات، است و از آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار به حساب می‌آید. او در سانفرانسیسکو از دوستان نماینده کنگره، فیلیپ برتون شد و در ۱۹۷۶ از کالیفرنیا عضو کمیته ملی دموکرات شد و تا ۱۹۹۶ در این سمت بود. پلوسی در انتخابات ویژه برای جایگزینی او، پیروز شد و هری بریت را در ۷ آوریل ۱۹۸۷ شکست داد. پس از آن رقیب جمهوری‌خواهش هریت راس را به آسانی در ۲ ژوئن ۱۹۸۷ شکست داد و یک هفته بعد روی صندلی نمایندگی کنگره نشست. او اولین کالیفرنیایی، اولین ایتالیایی-آمریکایی و اولین زنی است که رئیس مجلس نمایندگان آمریکا شده است. در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۰۶، پلوسی دموکرات‌ها را پس از ۱۲ سال به اکثریت در مجلس نمایندگان رساند و سپس به‌عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. تا سال ۲۰۲۱، پلوسی بالاترین مقام زن در سلسله‌مراتب جانشینی ریاست‌جمهوری آمریکا محسوب می‌شد. در نخستین دورهٔ ریاست خود بر مجلس، او از مخالفان اصلی جنگ عراق و تلاش‌های دولت بوش برای خصوصی‌سازی بخشی از برنامهٔ تأمین اجتماعی بود. پلوسی همچنین در تصویب قوانین مهم دولت اوباما نقش داشت، از جمله لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه، لایحه اصلاحات وال‌استریت داد–فرانک، لایحه لغو سیاست نپرس، نگو، لایحه بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد آمریکا در سال ۲۰۰۹ و لایحه کاهش مالیات در سال ۲۰۱۰. پس از آنکه جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۰ اکثریت مجلس را به دست آوردند، پلوسی ریاست مجلس را از دست داد اما همچنان رهبر دموکرات‌های مجلس باقی ماند. | ## بخش 2: نانسی پلوسی | در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸، دموکرات‌ها بار دیگر اکثریت مجلس را به دست آوردند و پلوسی دوباره به‌عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. پس از سم ریبرن در سال ۱۹۵۵، او نخستین رئیس پیشین مجلس بود که بار دیگر به این سمت رسید. در دومین دورهٔ ریاست خود، مجلس نمایندگان دو بار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت، را استیضاح کرد: نخست در دسامبر ۲۰۱۹ و بار دیگر در ژانویهٔ ۲۰۲۱. پلوسی همچنین در تصویب قوانین مهم دولت جو بایدن نقش داشت، از جمله لایحه نجات آمریکا در سال ۲۰۲۱، قانون سرمایه‌گذاری و مشاغل زیربنایی، قانون تراشه و علم و قانون کاهش تورم در سال ۲۰۲۲. در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۲، جمهوری‌خواهان با اختلاف اندک کنترل مجلس را دوباره به دست گرفتند و دورهٔ ریاست پلوسی پایان یافت. در نوامبر ۲۰۲۵، پلوسی اعلام کرد که در انتخابات ۲۰۲۶ نامزد نخواهد شد و در ژانویهٔ ۲۰۲۷ بازنشسته می‌شود. او شخصیتی بحث‌برانگیز بوده و به دلیل مواضع سیاسی، سخنان ضدپوپولیستی و سبک رهبری خود مورد انتقاد هم محافظه‌کاران و هم ترقی‌خواهان قرار گرفته است. همچنین دربارهٔ نقش او در استیضاح‌های ترامپ، اتهام‌های مربوط به معاملات داخلی و رفتارهایی که منتقدان آن را نشانهٔ نخبگی لیبرالی می‌دانند، مورد توجه و بررسی قرار گرفته است. اوایل زندگی نانسی پلوسی در بالتیمور، مریلند، در خانواده‌ای ایتالیایی-آمریکایی زاده شد. در زمان تولد پلوسی، پدرش نمایندهٔ دموکرات ایالت مریلند در کنگره بود و هفت سال بعد به مقام شهردار بالتیمور رسید. مادر پلوسی نیز در سیاست فعال بود؛ او زنان دموکرات را سازمان‌دهی می‌کرد و به دخترش مهارت‌های سیاسی می‌آموخت. برادرش، توماس دالسندرو سوم، از حزب دموکرات، رئیس شورای شهر بالتیمور شد و سپس بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ به‌عنوان شهردار خدمت کرد. پلوسی در سال ۱۹۵۸ از دبیرستان کاتولیک دخترانهٔ «مؤسسهٔ نوتردام» در بالتیمور فارغ‌التحصیل شد و چهار سال بعد مدرک کارشناسی علوم سیاسی خود را از دانشگاه ترینیتی واشینگتن دریافت کرد. بروستر، آغاز کرد؛ جایی که همراه با ستنی هویر، رهبر آیندهٔ اکثریت مجلس نمایندگان، فعالیت داشت. | ## بخش 3: نانسی پلوسی | مواضع سیاسی پلوسی یکی از مخالفان سیاست‌های جرج بوش در اعزام نیرو به جنگ عراق بود. او همچنین از کسانی بود که تلاش دولت بوش برای خصوصی‌سازی تامین اجتماعی آمریکا را متوقف کرد. پلوسی همواره مخالفت خود را با تأمین مالی این دیوار در بودجه آمریکا ابراز کرده است. در سال ۱۹۹۶، وی به قانون دفاع از ازدواج رای مخالف داد و در سال ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ با تصویب قانون اصلاحیه ازدواج فدرال، قانونی که قانون اساسی ایالات متحده را اصلاح می‌کرد تا ازدواج به صورت فدرال بین یک زن و مرد تعریف شود و حقوق ایالت‌ها برای به رسمیت شناختن ازدواج همجنس لغو شود، مخالفت کرد. وقتی دادگاه‌عالی کالیفرنیا در سال ۲۰۰۸ ممنوعیت ازدواج بین زوج‌های همجنس را لغو کرد، پلوسی با انتشار بیانیه‌ای از این «تصمیم تاریخی» استقبال کرد. وی همچنین به‌طور غیرمستقیم مخالفت خود را با طرح پیشنهادی کالیفرنیا ۸، یک طرح موفقیت‌آمیز انتخاباتی در سطح ایالت کالیفرنیا در سال ۲۰۰۸ که ازدواج در کالیفرنیا را به عنوان اتحادی بین یک زن و مرد تعریف می‌کرد، ابراز داشت. کمپین حقوق بشرال‌جی‌بی‌تی به پلوسی امتیاز ۱۰۰٪ را به دلیل رای موافق در صد و هفتمین تا صد و نهمین کنگره ایالات متحده آمریکا (از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶) به هر قانونی که توسط این سازمان حمایت می‌شد را داد. در سال ۲۰۱۲، پلوسی گفت که موضع وی در مورد حقوق ال‌جی‌بی‌تی مانند ازدواج همجنس از عقاید کاتولیک وی رشد می‌کند و وی منعکس کننده آنها است. همچنین او درمورد این که عقاید کاتولیک، که ازدواج را به عنوان اتحاد بین یک زن و مرد تعریف می‌کند، با مواضع او مغایرت دارد، گفت: «دین من مرا مجبور می‌کند - و من آن را دوست دارم - که از هر نوع تبعیض در کشورمان جلوگیری کنم، و من [ممنوعیت ازدواج همجنس] را یک نوع تبعیض می‌دانم.» پلوسی از قانون برابری(Equality Act)، قانون حقوق مدنی فدرال ۱۹۶۴ که هدفش گسترش منع تبعیض بر اساس گرایش جنسی و هویت جنسیتی است حمایت می‌کند. در سال ۲۰۱۹، وی در کنگره به نفع این لایحه صحبت کرد و خواستار پایان دادن به تبعیض علیه افراد ال‌جی‌بی‌تی شد. افتخارها پلوسی در سال ۲۰۰۷ به عنوان اولین زن در تاریخ آمریکا به سمت ریاست مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا دست یافت. او در سال ۲۰۱۹ برای دومین بار به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. نانسی پلوسی اولین فردی از سال ۱۹۵۵ تاکنون است، که دو بار به چنین مقامی رسیده‌است. علاوه بر افتخار اولین رئیس مجلس زن در آمریکا، او تنها زنی است که تاکنون چنین سمتی داشته‌است. | ## جمع‌بندی | رکورد شکنی او با ایراد سخنرانی از ساعت ۱۰:۰۴ دقیقه صبح ۷ فوریه ۲۰۱۸ تا غروب همان روز به مدت ۸ ساعت، رکورد پیشین طولانی‌ترین سخنرانی، مربوط به چمپ کلارک در سال ۱۹۰۹ را شکست.