موضوع مقاله: نمازخانه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمازخانه | مقدمه: نمازخانه در مسیحیت نمازخانه (به آلمانی: Kapelle) یک فضای کوچک برای دعا، مراسم عبادت یا عبادت خصوصی است. | ## بخش 1: نمازخانه | این فضا می‌تواند یک ساختمان کلیسایی مستقل یا اتاقی درون یک ساختمان بزرگ‌تر باشد. درون کلیساهای (بزرگ‌تر)، نمازخانه‌ها فضاهای جانبی عبادتی هستند که می‌توانند کارکردهای گوناگونی داشته باشند. در بناهای کلیسایی بزرگ، به‌ویژه در اواخر قرون وسطی، به اصناف و خانواده‌های ثروتمند این فرصت داده می‌شد تا به‌عنوان بنیان‌گذار، طاقچه‌هایی(به آلمانی: Nischen) در سطح داخلی دیوارهای بیرونی ایجاد کرده و به محراب مجهز کنند. در برخی مناطق، از سوی جوامع بزرگ دینی اصطلاح «نمازخانه» به‌عنوان مترادف برای کلیسای وابسته به کار می‌رود. اگر در اثر این جداسازی، فضاهای نیمه‌بازی پدید می‌آمد، به آن‌ها «نمازخانه‌های جانبی» می‌گویند. اگر این‌ها به‌طور متعدد پیرامون محراب‌گاه وجود داشته باشند، این مجموعه «تاج نمازخانه‌ها» نامیده می‌شود. یکی از نخستین تاج‌های نمازخانه در تور(به آلمانی: Tours) (حدود ۱۰۰۰) طراحی و اجرا شد. «نمازخانه‌های گروه سرایندگان» عمدتاً در میان کلونی‌ها(به آلمانی: Cluniazensern) به یک فرقه مذهبی مسیحی (راهبان بندیکتی) اشاره دارد که مرکز آن‌ها صومعه معروف کلونی (Cluny) در فرانسه بود، این فرقه در قرون وسطی بسیار ثروتمند و قدرتمند بود و سبک خاصی از معماری رومانسک را گسترش داد. بسیاری از کلیساهای متعلق به این فرقه از اولین و باشکوه‌ترین نمونه‌های طاق‌های متقاطع استفاده می‌کردند. آن‌ها به دنبال بازگشت به معنویت بودند، اما صومعه‌هایشان به دلیل شکوه معماری و هنری بسیار مشهور شد. آن‌ها در واقع از دل همان فرقه کلونیایی‌ها بیرون آمدند، اما با یک تفاوت بزرگ: آن‌ها معتقد بودند کلونیایی‌ها بیش از حد تجملاتی و ثروتمند شده‌اند. در رابطه با معماری سیسترسی‌ها ویژگی‌های منحصربه‌فردی داشتند: سادگی محض: برخلاف کلونیایی‌ها که عاشق تزیینات و مجسمه‌های پیچیده بودند، سیسترسی‌ها معتقد بودند تزیینات حواس راهبان را از دعا پرت می‌کند؛ بنابراین معماری آن‌ها بسیار ساده، عریان و هندسی است. در واقع، بسیاری از تاریخ‌نگاران معماری معتقدند سادگی و دقت مهندسی سیسترسی‌ها راه را برای پیدایش سبک گوتیک هموار کرد. | ## بخش 2: نمازخانه | نور و تناسب: به جای طلا و نقره، آن‌ها از تناسبات ریاضی و نور طبیعی برای ایجاد شکوه در کلیساهایشان استفاده می‌کردند. 34–47 اینکه یک نمازخانه کم‌وبیش مستقل به‌عنوان یک ساختمان جداگانه محسوب شود، به موقعیت آن در کالبد بنا بستگی دارد. ساختمان‌های جانبی مستقل در کنار کلیساها با بنای اصلی یک مجموعه معماری تشکیل می‌دهند، یعنی از نظر حفاظت از آثار تاریخی یک مجموعه کلی. ایوان‌های جانبی که از بیرون به کلیسا افزوده شده‌اند، به‌عنوان بخشی از ساختمان به بنای اصلی محسوب شده و اگر از داخل نیز قابل دسترسی باشند، یک مجموعه ساختمانی را تشکیل می‌دهند. همچنین ساختمان‌های نمازخانه در قلعه‌ها، صومعه‌ها، محوطه‌های بیمارستانی یا گورستان‌ها گاهی به‌عنوان بخشی از بنا و گاهی به‌عنوان بنایی از مجموعه یا مجموعه ساختمانی به حساب می‌آیند. جنبه‌های کارکردی نمازخانه درون کلیساها، بسته به موقعیت یا کارکرد، می‌تواند انواع مختلفی از نمازخانه‌ها وجود داشته باشد: بر اساس موقعیت می‌توان به نمازخانه‌های تالار عرضی، گروه سرایندگان، محراب‌گاه، تاجی یا تالارهای جانبی اشاره کرد. بر اساس کارکرد می‌توان نمازخانه‌های تعمید، اعتراف، آیین مقدس، مقبره‌ای یا نذری را برشمرد. نمازخانه‌های صومعه‌ای شعبات جوامع مذهبی باید، اگر کلیسای خاص خود را ندارند، «حداقل یک نمازخانه داشته باشند که در آن عشای ربانی برگزار و نگهداری شود، تا واقعاً مرکز جماعت باشد». این نمازخانه معمولاً درون ساختمان صومعه قرار دارد، اما اغلب از بیرون نیز قابل دسترسی هستند. نمازخانه‌های معاصر تحولات جدیدتر «نمازخانه‌های ایستگاه قطار» و «نمازخانه‌های فرودگاه» هستند؛ همچنین در دوران جدیدتر، نمازخانه‌هایی در ورزشگاه‌های فوتبال نیز ایجاد شده‌اند، در آلمان در ورزشگاه المپیک برلین، پارک دویچه بانک در فرانکفورت آم ماین و همچنین ورزشگاه ولتینس-آرنا در گلزنکیرشن. نمازخانه تعمید از سده چهارم میلادی تا قرون وسطی، در کنار کلیساها نمازخانه‌های تعمید ساخته می‌شد که معمولاً مستقل بودند و می‌توانستند با کلیسا مرتبط باشند. امروزه در کلیساها، به نمازخانه‌هایی که در آن‌ها سنگ تعمید(به آلمانی: Taufstein) قرار دارد، نمازخانه تعمید می‌گویند. در آن‌ها تصویر فیض‌بخش یا نماد مذهبی دیگری مورد احترام قرار می‌گیرد که اغلب به یک «معجزه» (ظهور مریم یا قدیس، نجات از خطر، شفا و غیره) بازمی‌گردد. | ## بخش 3: نمازخانه | این نمازخانه‌ها گاهی توسط شخص یا اشخاص بهره‌مند از یک معجزه وقف می‌شدند، اما بعداً اغلب بازسازی و بزرگ‌تر می‌شدند. برخی از نمازخانه‌های زیارتی در موقعیت‌های برجسته در چشم‌انداز پیرامون خود قرار دارند (مثلاً بر روی تپه‌ای، بر فراز چشمه‌ای یا در دره‌ای رودخانه‌ای). نمازخانه خصوصی به پیروی از الگوی کاخ سلطنتی فرانک‌ها، در دربارهای غیرمذهبی و کلیسایی، نمازخانه‌هایی به‌عنوان فضاهای خصوصی دعا و عبادت اربابان کاخ ایجاد شد. این‌ها سپس بر اساس موقعیت مکانی، حامی یا سفارش‌دهنده نام‌گذاری می‌شوند: نمازخانه کاخ، نمازخانه قلعه، نمازخانه کاخ، نمازخانه اسقفی، نمازخانه سیستین.(به آلمانی: Sixtinische Kapelle) همچنین در برخی تالارهای شهرداری و خانه‌های شهروندی چنین فضاهای عبادی وجود دارد که در آن‌ها عمدتاً یادگارهای مقدس، نشان‌های سلطنتی، اسناد یا مهرها نگهداری می‌شود. نمازخانه‌های حیاطی نمازخانه‌های حیاطی کلیساهای کوچک یا ستون‌های تصویری هستند که به یک یا چند مزرعه تعلق دارند و اغلب توسط خانواده‌های کشاورز در محل مزرعه خود یا نزدیک آن وقف و ساخته شده‌اند. بسیاری از نمازخانه‌های حیاطی که برخی از آن‌ها با هزینه زیاد تجهیز شده‌اند، تحت حفاظت آثار تاریخی قرار دارند. نمازخانه‌های کنارراهی نمازخانه‌های کنارراهی، نمازخانه‌های کوچکی هستند که اغلب در چهارراه‌ها یا انشعابات جاده‌ها قرار دارند. گاهی به آن‌ها «کلبه‌های مقدس» نیز گفته می‌شود؛ مرز میان آن‌ها با نمازخانه‌های مزرعه‌ای و ستون‌های تصویری سیال است. برخی از نمازخانه‌ها به صلیب‌ها و سنگ‌های کنارراهی قدیمی‌تر که سرپوشیده یا محصور شده‌اند، محدود می‌شوند. نمازخانه نذری افراد، انجمن‌ها، اخوت‌ها یا جوامع روستایی از روی شکرگزاری یا در پی یک نذر، نمازخانه‌های نذری ساخته‌اند. نمازخانه‌های گوشه‌نشینان به‌ویژه در منطقه جنوب اروپا تعداد زیادی «نمازخانه‌های گوشه‌نشینان» وجود دارد. در بیشتر موارد، در این‌جا هیچ گوشه‌نشینی زندگی نمی‌کرد، بلکه آن‌ها به‌عنوان نمازخانه‌های زیارتی و راهپیمایی که یک یا دو بار در سال از آن‌ها بازدید می‌شد، خدمت می‌کردند. | ## جمع‌بندی | نمازخانه‌های بزرگراهی نماز خانه‌هایی در بزرگراه‌ها که عمدتاً به هر فرد مسافری، ناشناس و در هر زمانی برای توقف و تفکر خدمت می‌کنند.