موضوع مقاله: دایان کیتن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دایان کیتن | مقدمه: او در جریان جنبش هالیوود نو به شهرت رسید و همکاری‌های مکرری با وودی آلن داشت و در هشت فیلم او حضور یافت. | ## بخش 1: دایان کیتن | از جمله یک جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ بفتا و دو جایزهٔ گلدن گلوب و همچنین نامزد دریافت دو جایزهٔ امی و یک جایزهٔ تونی شد. او در سال ۲۰۱۷ با جایزه یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا مورد تقدیر قرار گرفت. اجرای دوم برای او نامزدی جایزه تونی برای بهترین بازیگر نقش اول زن در یک نمایش را به همراه داشت. نخستین حضور سینمایی‌اش با نقشی کوچک در فیلم عاشقان و دیگر غریبه‌ها (۱۹۷۰) بود، اما با ایفای نقش کی آدامز در فیلم پدرخوانده (۱۹۷۲) به کارگردانی فرانسیس فورد کوپولا به شهرت رسید. دو فیلم بعدی او با آلن، درخواب‌فرورفته (۱۹۷۳) و عشق و مرگ (۱۹۷۵)، جایگاه او را به‌عنوان بازیگر کمدی تثبیت کرد. چهارمین همکاری آنها، آنی هال (۱۹۷۷)، جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن را برایش به ارمغان آورد. کیتن برای نقش‌هایش در فیلم‌های سرخ‌ها (۱۹۸۱) در نقش فعال سیاسی لوئیس بریانت، اتاق ماروین (۱۹۹۶) در نقش بیماری مبتلا به سرطان خون، و یکی باید کوتاه بیاید (۲۰۰۳) در نقش نمایشنامه‌نویس، نامزد دریافت اسکار شد. او همچنین در آثار درام مانند در جستجوی آقای گودبار (۱۹۷۷)، صحنه‌های داخلی (۱۹۷۸)، فرار شبانه از خانه (۱۹۸۲)، و جنایت‌های دل (۱۹۸۶) و در فیلم‌های کمدی چون منهتن (۱۹۷۹)، بیبی بوم (۱۹۸۷)، پدر عروس (۱۹۹۱)، معمای قتل منهتن (۱۹۹۳)، باشگاه همسران اول (۱۹۹۶)، خانواده استون (۲۰۰۵)، در جستجوی دوری (۲۰۱۶)، و باشگاه کتاب (۲۰۱۸) به ایفای نقش پرداخت. | ## بخش 2: دایان کیتن | در تلویزیون، کیتن نقش آملیا ارهارت را در فیلم آملیا ارهارت: پرواز نهایی (۱۹۹۴) ایفا کرد که برایش نامزدی جوایز امی، گلدن گلوب و انجمن بازیگران سینما را به همراه داشت. کیتن به‌عنوان نماد مد نیز شناخته می‌شد و چهار کتاب نوشت که از جملهٔ آن‌ها خاطراتش با عنوان دوباره آن زمان (Then Again؛ ۲۰۱۱) است. اوایل زندگی و تحصیلات دایان هال در ۵ ژانویهٔ ۱۹۴۶ در لس آنجلس، کالیفرنیا زاده شد. مادرش، دوروتی دین (با نام خانوادگی پیش از ازدواج: کیتن)، خانه‌دار و عکاس آماتور بود و پدرش، جان نیوتن ایگنیشس «جک» هال، فروشنده املاک و مهندس عمران بود. پس از فارغ‌التحصیلی، در کالج سانتا آنا و سپس کالج اورنج کست به تحصیل در رشتهٔ بازیگری پرداخت. او مدتی نیز در باشگاه‌های شبانه با اجرای آواز فعالیت داشت و بعدها در فیلم‌های آنی هال (۱۹۷۷)، این نیز بگذرد (۲۰۱۴) و نقش کوتاهی در روزگار رادیو (۱۹۸۷) به این تجربه بازگشت. او ابتدا با تکنیک مایزنر آموزش دید؛ شیوه‌ای گروه‌محور در بازیگری که در دههٔ ۱۹۳۰ توسط سنفورد مایزنر، بازیگر، مربی و کارگردان تئاتر نیویورک و عضو گروه تئاتر (۱۹۳۱–۱۹۴۰) توسعه یافت. کیتن دربارهٔ شیوهٔ بازیگری خود گفته بود: «بازی من فقط به اندازهٔ بازی کسی خوب است که با او هم‌بازی‌ام… برخلاف اینکه بخواهم به‌تنهایی مسیرم را بسازم و اجرای درخشانی خلق کنم بی‌آنکه از کسی کمک بگیرم. | ## بخش 3: دایان کیتن | زمانی که در سال ۱۹۶۹ در اجرای برادوی نمایش دوباره بنواز، سام که آلن نویسندهٔ آن بود، ایفای نقش کرد. اما تا زمان اکران نسخهٔ سینمایی در سال ۱۹۷۲ این هم‌زیستی به شکلی غیررسمی درآمد.Lax, 2000, p. کیتن و آلن بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۳ در هشت فیلم با یکدیگر همکاری کردند و کیتن بعدها گفت که آلن همچنان یکی از نزدیک‌ترین دوستانش باقی مانده است. او همچنین با آل پاچینو، هم‌بازی‌اش در سه‌گانهٔ پدرخوانده، رابطه‌ای عاشقانه داشت. کیتن دربارهٔ پاچینو گفته بود: «آل واقعاً سرگرم‌کننده‌ترین مرد بود… برای من، این زیباترین صورت است. بیتی از چهره‌های دائمی رسانه‌های زرد و نشریات عامه‌پسند بود و کیتن نیز به‌ناچار وارد این فضای رسانه‌ای شد، امری که برایش گیج‌کننده بود. مشکلات مالی و برنامه‌ریزی در جریان تولید فیلم از عوامل فشار بر این رابطه دانسته شده‌اند. | ## جمع‌بندی | در دههٔ پنجاه زندگی، کیتن دو فرزند، دختری در سال ۱۹۹۶ و پسری در سال ۲۰۰۱ را به فرزندخواندگی پذیرفت.