موضوع مقاله: محدود کردن دسترسی بر اساس نقش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محدود کردن دسترسی بر اساس نقش | مقدمه: کنترل دسترسی نقش-محور به اختصار (RBAC) در امنیت سیستم‌های کامپیوتری، مبتنی بر وظیفه کنترل دسترسی یک روش به محدود کردن سیستم دسترسی به مجاز بودن کابران است که این توسط اکثریت شرکت‌ها با بیش از ۵۰۰ کارمند استفاده می‌شود و جایگزین روش جدیدتر برای کنترل دسترسی اجباری مک و کنترل دسترسی اختیاری است و گاهی به عنوان مبتنی بر وظیفه امنیت بر می‌گردد. | ## بخش 1: محدود کردن دسترسی بر اساس نقش | به اعضای کارکنان (یا کاربران سیستم‌های دیگر) نقش‌های ویژه‌ای اختصاص داده و از طریق آن نقش‌های اختصاص داده شده مجوز برای انجام عملکردهای سیستم خاص را به دست می‌آورد. به کاربرانی به‌طور مستقیم مجوزی اختصاص نداده، اما فقط به آن‌ها از طریق دستیابی به نقش خودشان (یا نقش‌هایی) را می‌دهد. مدیریت حقوق فردی کاربر مسئله‌ای ساده‌ای است که نقش‌های مناسب را به کاربر اختصاص می‌دهد، این عملیات معمول ساده، مانند اضافه کردن یک کاربر، یا تغییر حوزهٔ کاری کاربران باشد. منظور از اینکه به‌طور مستقیم مجوزی نمی‌دهد اینست که با تعریف نقش‌ها و تعیین اجازه دسترسی به فعالیت‌های خاص مربوط به نقش، نقشی را تعریف می‌کند و کاربران بعد از آن به کاربران مورد نظر نقشی را می‌دهد و آن کاربر حوزه عملکرد مربوط به آن نقش را خواهد داشت. قوانین اولیه سه قانون اولیه برای RBAC تعریف می‌شود: انتساب نقش: موضوع معامله می‌تواند تنها در صورتی که موضوع را انتخاب یا اختصاص داده شده‌اند نقش را اجرا کند. با دستور ۱ بالا، این قانون تضمین می‌کند که کاربران می‌توانند نقش‌هایی که برای آن‌ها مجاز است بگیرند. | ## بخش 2: محدود کردن دسترسی بر اساس نقش | مجوز تراکنش: تنها در صورتی تراکنش مجاز برای نقش فعال موضوع مجاز است موضوع می‌تواند در یک تراکنش اجرا شود. با قوانین ۱ و ۲، این قانون تضمین می‌کند که کاربران می‌توانند تنها تراکنش‌هایی را که برای آن‌ها مجاز است اجرا کنند. محدودیت‌های اضافی ممکن است استفاده شود و همچنین نقش‌ها می‌توانند در یک سلسله مراتب ترکیب شوند که در آن نقش‌های سطح بالا اجازه رده‌بندی زیر نقش‌ها را دارند. با مفهوم سلسله مراتب نقش و محدودیت‌ها، می‌توان RBAC که در ایجاد یا شبیه‌سازی شبکه‌های مبتنی بر کنترل دسترسی (LBAC) کنترل کرد. وقتی یک مدل RBAC را تعریف می‌کنیم، قراردادهای زیر مفید هستند: S = موضوع = شخص یا عامل خودکار R = نقش = عملکرد شغلی یا عنوانی که یک سطح توانایی را تعریف می‌کند. (نمادگذاری y< x بدان معنی است که x به ارث برده مجوز از Y.) یک موضوع می‌تواند نقش‌های متعددی داشته باشد. | ## بخش 3: محدود کردن دسترسی بر اساس نقش | محدودیت‌های مکانی بر اساس یک ارث بری بالقوه مجوزها را از نقش‌های متضاد یک قاعده محدودسازی می‌گیرند، بنابراین می‌توان برای رسیدن به تفکیک مناسب وظایف استفاده کرد. برای مثال، شخص نباید هم اجازهٔ ایجاد کردن یک حساب کاربری و ورود به سایت و هم اجازه ایجاد حساب. بنابراین، با استفاده از نظریه مجموعه‌ها: و بسیاری از مجوزها برای اختصاص دادن نقش‌های مرتبط. RBAC متفاوت از لیست‌های کنترل دسترسی (ACLs) که مورد استفاده در سیستم‌های کنترل دسترسی سنتی که در آن مجوزها به عملگرهای خاصی با مفهوم در سازمان استفاده می‌شد، بیشتر از اجزای داده‌های سطح پایین است. RBAC خصوصاً نشان داده‌است به خوبی به تفکیک وظایف (SoD) مورد نیاز است که اطمینان حاصل شود که دو یا تعداد بیشتری از مردم باید درگیر اختیار دادن عملیات بحرانی شوند. | ## جمع‌بندی | استفاده و دسترسی کاربرد محدودیت ورود به یک جا کنترل ورودی و خروجی''' استفاده از RBAC برای مدیریت دسترسی‌های کاربر را در درون یک سیستم واحد یا کاربردی به‌طور گسترده‌ای به عنوان بهترین روش پذیرفته شده‌است.