موضوع مقاله: هرمان گورینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هرمان گورینگ | مقدمه: هرمان ویلهلم گورینگ (؛ ۱۲ ژانویه ۱۸۹۳ – ۱۵ اکتبر ۱۹۴۶) سیاستمدار، خلبان و فرمانده نظامی آلمانی بود. | ## بخش 1: هرمان گورینگ | او یکی از قدرتمندترین چهره‌های حزب نازی بود که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ بر آلمان حکومت می‌کرد. گورینگ همچنین به عنوان فرماندهی عالی لوفت‌وافه (نیروی هوایی آلمان) خدمت کرد؛ سمتی که تا واپسین روزهای رژیم در اختیار داشت. گورینگ در جنگ جهانی اول به عنوان یک خلبان جنگندهٔ تک‌خال شناخته شد و نشان افتخار پور لو مریت را دریافت کرد. او آخرین فرماندهٔ یگان جاگدگشوادر ۱ بود؛ همان یگانی که پیش‌تر توسط مانفرد فون ریشتهوفن رهبری می‌شد. گورینگ از اعضای اولیهٔ حزب نازی بود و در جریان کودتای نافرجام موسوم به کودتای آبجوفروشی در سال ۱۹۲۳، در کنار آدولف هیتلر زخمی شد. او هنگام درمان به مورفین اعتیاد پیدا کرد؛ اعتیادی که تا آخرین سال زندگی‌اش ادامه داشت. پس از آنکه هیتلر در سال ۱۹۳۳ صدراعظم آلمان شد، گورینگ به عنوان وزیر سیار در دولت جدید منصوب شد. یکی از نخستین اقدامات او در کابینه، نظارت بر ایجاد گشتاپو بود که در سال ۱۹۳۴ آن را به هاینریش هیملر واگذار کرد. با تثبیت حکومت نازی، گورینگ قدرت و نفوذ سیاسی فراوانی به دست آورد و به دومین فرد قدرتمند آلمان بدل شد. در سال ۱۹۳۶، با انتصاب به عنوان نمایندهٔ تام‌الاختیار طرح چهار ساله، وظیفهٔ بسیج همهٔ بخش‌های اقتصاد برای جنگ به او سپرده شد؛ مأموریتی که بسیاری از نهادهای دولتی را زیر کنترلش آورد. در سپتامبر ۱۹۳۹، هیتلر در سخنرانی خود در رایشتاگ، او را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. پس از سقوط فرانسه در سال ۱۹۴۰، گورینگ به درجهٔ تازه‌تأسیس رایشس‌مارشال ارتقا یافت؛ مقامی که او را بالاتر از همهٔ افسران نیروهای مسلح آلمان قرار داد. اما با ادامهٔ جنگ جهانی دوم، جایگاه او نزد هیتلر و افکار عمومی آلمان رو به افول گذاشت؛ زیرا لوفت‌وافه نتوانست مانع بمباران شهرهای آلمان توسط متفقین شود و همچنین در تأمین نیروهای محاصره‌شدهٔ محور در استالینگراد ناکام ماند. در همین دوران، گورینگ بیش از پیش از امور نظامی و سیاسی کناره گرفت و توجه خود را صرف جمع‌آوری املاک و آثار هنری کرد؛ بخش زیادی از این آثار از قربانیان یهودی هولوکاست به غارت رفته بود. در ۲۲ آوریل ۱۹۴۵، هنگامی که مطلع شد هیتلر قصد خودکشی دارد، تلگرامی برای او فرستاد و اجازه خواست تا رهبری رایش را بر عهده گیرد. هیتلر این درخواست را خیانت تلقی کرد و گورینگ را از همهٔ سمت‌هایش برکنار، از حزب اخراج و دستور بازداشتش را صادر کرد. پس از پایان جنگ، گورینگ در جنایت علیه بشریت در سال ۱۹۴۶ به اتهام توطئه، جنایت علیه صلح، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت محکوم شد. او در دادگاه درخواست کرد که با جوخهٔ آتش تیرباران شود، اما این درخواست رد شد و به مرگ با طناب دار محکوم گردید. پدرش، هاینریش ارنست گورینگ، یک صاحب‌منصب در مستعمرات امپراتوری آلمان بود که مدتی فرمانداری آفریقای جنوب غربی را بر عهده داشت و هنگام تولد هرمان سر کنسول آلمان در هائیتی بود. هرمان از همان کودکی به نظامی‌گری علاقه نشان می‌داد و با لباس نظامی سواره‌نظام که پدرش به او داده بود و شمشیر و کلاه دوستان پدرش بازی می‌کرد. گورینگ وارد دانشکده افسری کارلسروهه شد و سال ۱۹۱۰ به دانشسرای نظامی گروس‌لیشترفلده در نزدیکی برلین رفت. طبق ادعای خودش، این قبولی با کسب نمره ۲۳۲، حدود ۱۰۰ نمره بیش از مقدار مورد نیاز و بیشترین نمره در تاریخ دانشسرا، حاصل گشت. اسناد دوره تحصیل او نیز نشان‌گر نمره‌های بالا در دروس مختلف از جمله نمره «عالی» در درس جغرافیا است. گورینگ ماه مارس سال ۱۹۱۲ در رسته پیاده‌نظام وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد. | ## بخش 2: هرمان گورینگ | گورینگ اوقات فراغت خود را صرف مشاهده پروازهای آزمایشی هواگردهای جدید در پایگاه هوایی هابسهایم می‌کرد. جنگ جهانی اول با غارت شدن مدارک شخصی از قطار اختصاصی او در ماه مه سال ۱۹۴۵ اطلاعات موثق چندانی از عملکرد او در جنگ جهانی اول در دست نیست. اسنادی که هم‌اکنون در دست نیروی زمینی ایالت متحده است، نشان می‌دهد که او هنگام آغاز جنگ در ماه اوت سال ۱۹۱۴ در هنگ ۱۱۲ بادن در ناحیه ماولهاوزن در نزدیکی مرز فرانسه بود. این ناحیه قسمت آرامی از خط مقدم به حساب می‌آمد و گورینگ مشارکت اندکی به عنوان فرمانده یک دسته در نبردهای نواحی ووژ و لورن و سپس به عنوان آجودان یک گردان در درگیری‌های ناحیه فلیره صورت داد. تنها پس از پنج هفته از آغاز جنگ به جهت التهاب مفصل روز ۲۳ سپتامبر از خط مقدم به متس و از آن‌جا برای معالجه به جنوب آلمان منتقل شد. گورینگ هنگام گذراندن دوران نقاهت در فرایبورگ با برونو لورتسر، افسری از نیروی زمینی که در حال دیدن آموزش پرواز بود، رابطه دوستی برقرار کرد. تحت تأثیر لورتسر، با یادآوری علاقه به پرواز، گورینگ درخواست ورود به دوره دیده‌بان هوایی را داد. در این مدت با انجام یک پرواز شناسایی بر فراز آتشبار زرهی دشمن در ناحیه کوت دو تلون، روز ۲۵ مارس نشان درجه یک صلیب آهنین را از شخص ویلهلم، ولیعهد آلمان به عنوان فرمانده ارتش پنجم، دریافت کرد. به هر صورت اسنادی نشان‌گر آن است که اواخر ماه ژوئن سال ۱۹۱۵ از طرف نیروی هوایی به دانشکده آموزش پرواز فرستاده شد و میانه ماه سپتامبر به ارتش پنجم بازگشت. گورینگ نخستین سورتی عملیاتی خود به عنوان خلبان جنگنده را روز ۳ اکتبر سال ۱۹۱۵ به انجام رساند. روز ۱۶ نوامبر با ساقط کردن یک هواگرد فارمن در تئور در شمال شرقی فرانسه به نخستین پیروزی هوایی خود دست یافت. گورینگ در جریان نبرد وردن که از ماه فوریه سال ۱۹۱۶ آغاز شد، با یک هواگرد آاگ پرواز می‌کرد. به درخواست خود و با مجوز ولیعهد، روز ۲۰ اکتبر به همراه لورتسر به اسکادران ۵ شکاری منتقل گشت. روز ۲ نوامبر در درگیری با یک بمب‌افکن بریتانیایی هندلی پیج، یک گلوله مسلسل به ران پای گورینگ اصابت کرد. به هر صورت توانست هواگرد آسیب‌دیده خود را به خطوط خودی بازگرداند و در گورستان فرود سخت کند. میانه ماه فوریه سال ۱۹۱۷ مجدداً به عنوان خلبان جنگنده عازم خدمت این بار در اسکادران ۲۶ شکاری در آلزاس علیا شد. به گزارش خودش، روز ۱۶ مارس در هواگرد آلباتروس با حمله به سه هواگرد نیوپورت دشمن دو فروند از آن‌ها را سرنگون ساخت. پنج روز بعد در داگ‌فایت با شش هواگرد بریتانیایی ساپ‌ویت یکی از آن‌ها را ساقط نمود. روز ۸ ژوئن در یک درگیری هوایی طولانی که موجب صرف ۵۰۰ فشنگ شد، یک هواگرد نیوپورت را سرنگون کرد. شکست آلمان در جنگ جهانی اول، مانند بسیاری دیگر از نظامیان آلمانی، موجب سرخوردگی و سرگردانی گورینگ گشت. هنگامی که بی‌پول از جبهه به خانه بازگشت نامزدش که از طبقه بالای اجتماعی بود، سال ۱۹۱۹ از او جدا شد. دوره میان‌دوجنگ در بستر مسائل اجتماعی-سیاسی پس از جنگ که موجب ظهور تفکرات تند ملی‌گرایانه در آلمان شد، گورینگ به شکل راسخی به این عقیده رسید که شکست در جنگ به جهت خیانت و خنجری بود که سوسیالیست‌ها از پشت به آلمان زدند. او محافظه‌کار نبود اما با احساسات عمیق ملی‌گرایی با دنیای جمهوری وایمار احساس بیگانگی می‌کرد. در دو ساله پس از جنگ به مطالعه رساله‌های سیاسی پرداخت و در اجتماعات فرای‌کور حضور یافت. | ## بخش 3: هرمان گورینگ | به اصرار کارین، نخستین همسرش که اهل سوئد بود، به آلمان بازگشت و قصد ورود فعالانه به سیاست کرد؛ نه در احزاب سیاسی متعارف زمان بلکه برای ایجاد جنبش‌های سیاسی جدید. کودتای مونیخ و تبعید گورینگ شروع به تحصیل در رشته تاریخ و علوم سیاسی دانشگاه مونیخ نمود. آنچه گورینگ را جذب ناسیونال سوسیالیسم می‌کرد توانایی هیتلر در بیان حس بیگانگی و سرخوردگی از حاکمان زمانه بود. گورینگ به جهت سابقه خوب نظامی‌گری از طرف هیتلر به عنوان رهبر اس‌آ، نیروی شبه‌نظامی حزب، انتخاب شد. به شکل مناسبی تا کودتای ناموفق مونیخ در ماه نوامبر سال ۱۹۲۳ در این سمت باقی‌ماند. در مدت این تبعید خود خواسته در ایتالیا و سوئد، رابطه او با هیتلر ضعیف و تقریباً گسسته شد. پس از بهبودی در سوئد، سال ۱۹۲۴ در ایتالیا از طریق روابطی که در حزب فاشیست برقرار کرده بود، با بنیتو موسولینی دیداری داشت. رشد سیاسی در سفری که هیتلر اوایل سال ۱۹۲۸ از مونیخ به برلین داشت گورینگ توانست او را متقاعد کند که از جانب حزب ناسیونال سوسیالیست نامزد انتخابات رایشس‌تاگ در مه ۱۹۲۸ شود. او در این زمان با بهره‌گیری بیشتر از آگاهی نسبت تحولات کشور، نقش یکی از رابطان حزب و سایر گروه‌های سیاسی را ایفا می‌کرد. به هر صورت روابط مهمی که گورینگ با نیروهای دیگر به ویژه محافظه‌کاران و فعالان اقتصادی ایجاد می‌کرد به دنبال ایجاد پایگاه مردمی برای حزب و به دست آوردن رای آن‌ها بود. او سال ۱۹۳۲ به عنوان رئیس رایشس‌تاگ برگزیده شد تا جایگاه بهتری برای پیشبرد اهداف پیشین داشته باشد. گورینگ در ۱۹۳۳ وزیر امور داخلی پروس بود و در آن سال نقشی مهم در دستگیری و شکنجهٔ کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها داشت. جنگ جهانی دوم گورینگ و دیگر افسران ارشد نگران این بودند که آلمان هنوز برای جنگ آماده نیست. عدم موفقیت لوفت وافه، وسعت گرفتن حملات هوایی متفقین بر آلمان، و اعتیاد گورینگ را از عوامل سقوط وی دانسته‌اند. ترفیع درجه ۲۰ ژانویه ۱۹۱۴: ستوان دوم ۱۸ اوت ۱۹۱۷: ستوان یکم ژوئن ۱۹۲۰: سروان : سرگرد : سرهنگ دوم : سرهنگ ۱۹۳۳: سرتیپ : سرلشکر مه ۱۹۳۵: سپهبد (ژنرال نیروی هوایی) ۲۰ آوریل ۱۹۳۶: ارتشبد ۴ فوریه ۱۹۳۸: فیلدمارشال ژوئیه ۱۹۴۰: رایشس‌مارشال بالاترین درجه نظامی ورماخت که از جهت برابری نظامی یک درجه پایین‌تر رایشس‌فورر و یک درجه بالاتر از فیلدمارشال بود با عنوان «رایشس‌مارشال» فقط به گورینگ اعطا شد. محاکمه و مرگ هرمان گورینگ در همین سال، پس از پایان جنگ و شکست آلمان، در دادگاه نورنبرگ محاکمه و به اعدام با طناب دار محکوم شد. رایشس‌مارشال هرمان گورینگ سال ۱۹۴۶ و پیش از آن که هنگام اعدامش فرا رسد، در زندان با شکستن کپسول سیانور مخفی نموده در دهانش، بر عمر خود پایان داد. زندگی شخصی هرمان گورینگ به عنوان نهمین فرزند از ده فرزند پدرش، حاصل از دومین ازدواج او بود. با بازگشت مادرش شش هفته پس از تولدش به جزایر کارائیب، گورینگ ۳ سال از دوران نوزادی خود را تحت مراقبت یکی دوستان او در نزدیکی نورنبرگ گذراند. با بازگشت مجدد والدینش به آلمان، خانواده گورینگ در سال ۱۸۹۶ به برلین نقل مکان کردند و سپس در قلعه وِلدِنشتاین متعلق به یکی از دوستان پدرش، در نزدیکی نورنبرگ ساکن شدند. با وجود این که همانند پدرش او نیز پروستان به حساب می‌آمد، سال چهارم را به جهت نزدیکی آن به قلعه، در یک مدرسه کاتولیک تحصیل کرد. سال ۱۹۰۵ به یک مدرسه شبانه‌روزی در آنسباخ فرستاده شد و سه سال را به شکل سختی در آن گذراند. | ## جمع‌بندی | گفته شده است از ورزش‌های گروهی اجتناب می‌کرد و ترجیح می‌داد به ورزش‌های انفرادی چون تنیس و کوهنوردی بپردازد.