موضوع مقاله: دیدگاه‌های زیگموند فروید درباره همجنس‌گرایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیدگاه‌های زیگموند فروید درباره همجنس‌گرایی | مقدمه: بر اساس دیدگاه وی، انسان‌ها همگی در ابتدا دارای «امیال نامتمرکز جنسی» هستند و بر این اساس، همجنس‌گرایی را شکلی خاص و مسیری غیراختیاری از تنوع جنسی می‌دانست. | ## بخش 1: دیدگاه‌های زیگموند فروید درباره همجنس‌گرایی | فروید برعکس جریان غالب روزگارش، همجنسگرایی را بیماری و فساد اخلاقی در نظر نگرفت. هنگامی که در سال ۱۹۳۵ زنی از او درمان همجنسگرایی پسرش را خواست، او در پاسخِ معروفی درخواست زن را رد کرد و گفت: «افراد بسیارْ محترمی در دوران باستان و معاصر، همجنسگرا بوده‌اند که انسان‌های بزرگی هم در زمرهٔ ایشان است» و اینکه «بی‌عدالتی بزرگی است که همجنسگرایی را به عنوان یک جرم سرزنش کنیم.» وی انواع عمیق و ریشه‌ای از همجنس‌گرایی را غیرقابل تغییر می‌دانست؛ زیرا این عامل را عاملی ناشی از اختلال طبیعی انسانی می‌داند که ریشهٔ روانی ندارد. به همین خاطر، فروید کشف علت همجنسگرایی را بر عهدهٔ شاخه زیست‌شناسی می‌گذارد نه شاخه روان‌شناسی. نگاه اجمالی مهم‌ترین نظرات فروید پیرامون همجنسگرایی بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۳، یعنی از سالی که سه رساله در باب جنسیت نوشت تا سالی که کتاب «مکانیسم‌های عصبی قطعی در حسادت، پارانویا و همجنسگرایی» را منتشر کرد. فروید معتقد بود انسان‌ها دوجنسگرا هستند و منظورش این بود که هر انسان در ابتدا دارای ابعاد هر دو جنس (نر و ماده) است و بنابراین به هر دو جنس کشش دارد که درنهایت همجنس‌گرایی یا دگرجنس‌گراییِ او از این حالت اولیهٔ دوجنس‌گرایانه مشتق می‌شد. فروید، ناراحتی از رابطهٔ دگرجنس‌گرایانه را یکی از علل بروز رفتار هم‌جنس‌گرایانه می‌دانست:«آن مواردی که درشان کشش جنسی فرد به شیءِ (Object) معکوسِ شیءِ عادی تبدیل می‌شوند، حایز اهمیت اند.» با توجه به تشویش در آرایِ فروید در برخی آثارش به نظر می‌رسد که ادعای قطعی‌ای پیرامونِ آسیب‌شناسانه‌‌بودن یا نبودنِ همجنس‌گرایی ندارد. | ## بخش 2: دیدگاه‌های زیگموند فروید درباره همجنس‌گرایی | فروید با پژوهش بر نمونهٔ کوچکی از بیماران، آشکارا مانند معاصرانش از لفظ «وارونگی» برای توصیف همجنسگرایی بهره می‌بُرد و آن را متمایز از چیزی که «انحرافات لزوماً آسیب‌شناسانه» می‌نامیدش می‌دانست. فروید بیشتر داده‌های خود پیرامونِ همجنس‌گرایی را از روانپزشکان و جنسیت‌شناسانی (سکسولوژیست‌هایی) مانند ریشارد فون کرافت-ابینگ و ماگنوس هیرشفلد به دست آورد و همچنین تأثیرپذیرفته از یوگن استیناخ، متخصص غدد بود که بیضه‌های مردان دگرجنس‌گرا را به مردان همجنسگرا در تلاش برای تغییر گرایش جنسی‌شان پیوند زد. فروید آزمایش‌های استیناخ را از لحاظ ابتکار عمل سُتود اما هشدار داد که این اقدامات صرفا برای کسانی که هم‌جنس‌گرایی‌شان فقط به دلایل فیزیکی است کارساز است و خاطرنشان کرد که اقدام مشابهی برای لزبین‌ها هم نمی‌تواند وجود داشته باشد. در واقع آزمایش‌های استیناخ محکوم به شکست بودند چراکه سامانهٔ ایمنی بدن هم‌جنس‌گرایان، بیضه‌های دریافتی را پَس می‌زدند. دیدگاهش نسبت به «درمان» همجنسگرایی فروید معتقد بود که همجنس‌گرایان به ندرت می‌توانند متقاعد شوند که رابطهٔ جنسی با جنس مخالف همان لذتی را برایشان به ارمغان می‌آورد که از رابطه جنسی با همجنس کسب می‌کنند و بیماران اغلب به دلیل عدم تایید اجتماعی درمان را دنبال می‌کردند. فروید در مقالهٔ ۱۹۲۰اش پیرامونِ روان‌زایی موردی از همجنس‌گرایی در یک زن را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که تغییر همجنس‌گرایی دشوار است و بنابراین تنها در شرایط مساعدِ غیرمعمول ممکن است. | ## بخش 3: دیدگاه‌های زیگموند فروید درباره همجنس‌گرایی | او مشاهده کرد که «به طور کلی، تبدیل‌کردنِ یک همجنس‌گرای کاملاً توسعه‌یافته به دگرجنس‌گرا، چشم‌انداز موفقیت‌آمیزانهٔ بیشتری نسبت به عکس آن ارائه نمی‌دهد.» منظور از موفقیت‌آمیزانه در اینجا، ایجادِ احساسات دگرجنس‌گرایانه به جای حذف احساسات همجنس‌گرایانه بود. دیدش به هم‌جنس‌گرایی زنان بحث اصلی فروید در مورد همجنس‌گرایی زنان، با مقاله روان‌زایی‌اش آغاز شد که یک مورد همجنس‌گرایی در یک زن را بررسی کرد. مقاله، تحلیل او از زن جوانی که به دلیل نگرانی والدینش از اینکه او یک لزبین است و وارد درمان شده بود را توضیح می‌داد.‌ پدرش امیدوار بود که روانکاوی، لزبینیسمِ او را درمان کند اما از نظر فروید، کاری از پیش نمی‌رفت چراکه همجنس‌گرایی یک بیماری یا درگیری عصبی نیست. بنابراین، فروید فقط به والدین زن گفت که آماده است دخترشان را بپژوهد تا مشخص کند که درمان، چه اثراتی می‌تواند داشته باشد. فروید به این نتیجه رسید که احتمالاً با یک مورد همجنس‌گرایی ذاتی و زیستی سر و کار دارد و در نهایت به بهانهٔ «خصومت بیمار با مردان»، درمان آن زن را قطع کرد. نامه ۱۹۳۵ در سال ۱۹۳۵ مادری به فروید نامه‌نگاری کرد و درخواست کرد که همجنس‌گرایی فرزندش را درمان کند و نامه پاسخ فروید به نامه مشهوری بدل شده‌است: نامهٔ ۱۹۳۸ نامه‌ای به زبان آلمانی به تاریخ ششم دسامبر ۱۹۳۸ با امضای «»، گواهی بر تعهد فروید به پیچیدگی‌های جنسیتی انسان است. | ## جمع‌بندی | در این نامه، فروید به نویسنده‌ای نگران، در باب گرایش‌های جنسی پاسخی داده و از همجنس‌گرایی دفاع می‌کند.