موضوع مقاله: سرم رینگر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرم رینگر | مقدمه: این محلول معمولاً شامل کلرید سدیم، کلرید پتاسیم، کلرید کلسیم و بی‌کربنات سدیم است. | ## بخش 1: سرم رینگر | نام گروه دارویی سرم رینگر، محلول‌های کریستالوئیدی حاوی الکترولیت‌ها، و اشکال دارویی آن سرم ۵۰۰ یا ۱۰۰۰ سی‌سی است. نسبت دقیق این ترکیب‌ها از یک گونه جانوری به گونهٔ دیگر فرق می‌کند، به‌ویژه میان جانورانی که با محیط دریایی هم‌فشارند (اُسموکانفورمر) و آن‌هایی که تعادل فشار اسمزی را فعالانه تنظیم می‌کنند (اُسمورِگولاتور). کاربردها محلول رینگر اغلب در پزشکی انسانی و دامپزشکی برای آبرسانی درون‌سیاهرگی (داخل‌وریدی) یا زیرپوستی استفاده می‌شود و به‌ویژه در درمان کاهش حجم خون (هیپوولمی) به‌کار می‌رود تا حجم مایع درون عروق را افزایش دهد. همچنین در آزمایش‌های خارج از بدن (in vitro) روی اندام‌ها یا بافت‌ها، مانند آزمایش عضله نیز به کار می‌رود. نسبت دقیق یون‌های محلول ممکن است بسته به ردهٔ جانوری تغییر کند و برای پرندگان، پستانداران، ماهیان آب شیرین، ماهیان دریایی و... محلول رینگر ممکن است در درمان برخی بیماری‌ها نیز به کار رود، مانند شست‌وشوی آرتروسکوپیک در موارد آرتریت عفونی. | ## بخش 2: سرم رینگر | همچنین از این محلول در پزشکی برای جایگزینی مایعات خارج‌سلولی و بازگرداندن تعادل شیمیایی بدن در درمان کم‌آبی ایزوتونیک استفاده می‌شود. در جایگزینی الکترولیت‌های از دست رفته، در مواردی که از دست دادن یون کلر بیشتر از یون سدیم باشد، مانند گاستروآنتریت، در تغذیه پارانترال کوتاه‌مدت به همراه سایر محلولهای تزریقی، درمان دهیدراتاسیون ناشی از اسیدوز دیابتی، در جایگزینی مایعات از دست رفته در حین عمل جراحی در صورت نبودن رینگر لاکتات محلول مناسب تری نسبت به سایر محلول‌های تزریق است، در شوک هیپوولومیک بر سایر محلول‌های قندی نمکی ارجحیت دارد، به همراه سایر محلولها در سرم تراپی به منظور جلوگیری از هیپوکالمی به همراه مدرهای تزریقی مانند فوروزماید و سایر محلول‌های دیورتیک مانند مانیتول استفاده می‌شود. تاریخچه محلول رینگر به نام سیدنی رینگر نام‌گذاری شده است که بین سال‌های ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۵ نشان داد برای اینکه بتوان قلب یک قورباغه را خارج از بدن برای مدتی طولانی به تپش نگه داشت، محلولی که از روی آن عبور می‌کند باید به نسبت معینی شامل نمک‌های سدیم، پتاسیم و کلسیم باشد. در دههٔ ۱۹۳۰، الکسیس هارتمن با افزودن لاکتات سدیم به آن، نوعی جدید از این محلول به نام محلول رینگر لاکتاته را توسعه داد. رینگر یک محلول آیونی است که حجم خون را افزایش داده و تعادل آب و الکترولیتها را برقرار می‌سازد. اگر چه با انفوزیون محلولهای نرمال سالین یا سرم قندی نمکی، مقادیری از نیازهای بیماران (موادقندی، آب، Na و Cl) تأمین می‌گردد، اما در تزریق این‌گونه محلولها با تشدید دیورز، به علت دفع پتاسیم از طریق ادرار، بیماران در خطر هیپوکالمی قرار می‌گیرند. | ## بخش 3: سرم رینگر | اما سرم رینگر علاوه بر دارا بودن NaCl به مقدار مشابه در سرم نرمال سالین حاوی مقادیری K+ و Ca++ با غلظت ایزوتونیک می‌باشد. از نظر غلظت اسمزی محلولی ایزوتونیک بوده، اسمولاریته آن در حدود ۲۱۰ میلی اسمول در لیتر می‌باشد؛ بنابراین با تزریق رینگر به همراه سایر الکترولیتها مقادیری از پتاسیم مورد نیاز بیماران N.P.O تأمین می‌گردد. در نارسایی کلیه بدن نمی‌تواند پتاسیم موجود در این محلول را دفع کند و ممکن است پتاسیم تا حد خطرناکی در بدن تجمع یابد. این سرم برای جایگزینی مایعات و الکترولیتهای از دست رفته، برقراری تعادل مجدد آب و الکترولیت بدن به خصوص قبل و پس از جراحی مصرف می‌شود.. اما سرم رینگر علاوه بر دارا بودن NaCl به مقدار مشابه در سرم نرمال سالین حاوی مقادیری K+ و Ca++ با غلظت ایزوتونیک می‌باشد. | ## جمع‌بندی | از نظر غلظت اسمزی محلولی ایزوتونیک بوده، اسمولاریته آن در حدود ۲۱۰ میلی اسمول در لیتر می‌باشد؛ بنابراین با تزریق رینگر به همراه سایر محلولها مقادیری از پتاسیم مورد نیاز بیماران N.P.O تأمین می‌گردد.