موضوع مقاله: ریچارد برتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریچارد برتون | مقدمه: ریچارد والتر برتون (؛ ۱۰ نوامبر ۱۹۲۵ – ۵ اوت ۱۹۸۴) بازیگر اهل ولز بود.Obituary Variety, 8 August 1984 او به‌خاطر صدای باریتونِ خوش‌آهنگ و دلنشینش شناخته می‌شد و در دههٔ ۱۹۵۰ خود را به‌عنوان یک بازیگر قدرتمند شکسپیری تثبیت کرد و در سال ۱۹۶۴ اجرای ماندگاری از نقش هملت ارائه داد. | ## بخش 1: ریچارد برتون | کنت تاینن او را «جانشین طبیعی الیویه» نامید؛ اما ناتوانیِ ادراک‌شدهٔ برتون در برآورده‌کردن این انتظارات، باعث نارضایتی برخی منتقدان و همکارانش شد؛ همچنین مصرف سنگین الکل به شهرت او به‌عنوان هنرمندی بزرگ که استعدادش را هدر داده بود دامن زد. با این حال، او به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین بازیگران نسل خود شناخته می‌شود. او برای بازی در فیلم‌های دختر عموی من ریچل (۱۹۵۲)، ردا (۱۹۵۳)، بکت (۱۹۶۴)، جاسوسی که از سردسیر آمد (۱۹۶۵)، چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ همچنین برای ایفای نقش شاه آرتور در موزیکال کملوت اثر لرنر و لووه (۱۹۶۰)، برندهٔ جایزهٔ تونی بهترین بازیگر مرد در یک موزیکال شد. تا اواخر همان دهه، او یکی از پردرآمدترین بازیگران جهان بود و دستمزدهایی برابر با یک میلیون دلار یا بیشتر، به‌علاوهٔ سهمی از فروش ناخالص فیلم‌ها دریافت می‌کرد. رابطهٔ پرتنش این زوج که دو بار با یکدیگر ازدواج کردند و دو بار از هم طلاق گرفتند، به‌ندرت از صدر اخبار کنار می‌رفت. ابتدای زندگی ریچارد والتر جنکینز جونیور در ۱۰ نوامبر ۱۹۲۵ در خانه‌ای به شمارهٔ ۲ خیابان دن-ای-بونت در پونتریدهیفن، گلامورگن، ولز، متولد شد. او دوازدهمین فرزند از سیزده فرزند خانواده‌ای ولزی‌زبان بود که از ریچارد والتر جنکینز سینیور (۵ مارس ۱۸۷۶ – ۲۵ مارس ۱۹۵۷) و ادیث مود جنکینز (نام خانوادگی پیش از ازدواج: توماس؛ ۲۸ ژانویه ۱۸۸۳ – ۳۱ اکتبر ۱۹۲۷) به دنیا آمد. جنکینز سینیور که در خانواده «دَدی نی» نامیده می‌شد، معدنچی زغال‌سنگ بود و مادرش به‌عنوان پیشخدمت بار در میخانه‌ای به نام «ماینرز آرمز» در همان روستا کار می‌کرد؛ جایی که با همسر آینده‌اش آشنا شد. به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویس ملوین براگ، ریچارد نقل کرده است که «دَدی نی» مردی بود که روزی دوازده پاینت الکل می‌نوشید و گاهی هفته‌ها به می‌گساری و قمار می‌پرداخت و «خیلی شبیه من به نظر می‌رسید». جنکینز سینیور در یک انفجار معدنی به‌شدت دچار سوختگی شد و پدرش، توماس، نیز پس از یک حادثهٔ معدنی ناچار به استفاده از ویلچر بود. او مادرش را «زنی بسیار قوی» و «روحی مذهبی با موهایی روشن و چهره‌ای زیبا» به یاد می‌آورد. ریچارد هنوز دو ساله نشده بود که مادرش در ۳۱ اکتبر، شش روز پس از تولد گراهام، سیزدهمین فرزند خانواده، درگذشت. مرگ ادیث بر اثر عفونت‌های پس از زایمان رخ داد؛ ریچارد معتقد بود که این مرگ به‌دلیل «بی‌توجهی به بهداشت» اتفاق افتاده است. با این حال، به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویس مایکل مان، ادیث «به‌شدت به نظافت اهمیت می‌داد»، اما تماس مداوم او با گردوغبار معادن زغال‌سنگ موجب مرگش شد. پس از مرگ ادیث، خواهر بزرگ‌تر ریچارد، سیسیلیا، که او با محبت «سیس» خطابش می‌کرد، به‌همراه همسرش الفد جیمز — که او نیز معدنچی بود — سرپرستی او را تا هفده‌سالگی بر عهده گرفتند. ریچارد با سیس، الفد و دو دخترشان، ماریان و ریانون، در خانه‌ای ردیفی با سه اتاق‌خواب در شمارهٔ ۷۳ خیابان کارادوک، تایباخ، از مناطق حومه‌ای پورت تالبوت، زندگی می‌کرد؛ جایی که براگ آن را «شهری خشنِ فولادخیز، انگلیسی‌زبان، آکنده از رنج و آلودگی» توصیف کرده است. زندگی شخصی ازدواج‌ها و روابط برتون از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳ با سیبل ویلیامز ازدواج کرده بود و از این ازدواج دو دختر به نام‌های کیت (متولد ۱۹۵۷) و جسیکا برتون (متولد ۱۹۵۹) داشت. او به زندگی‌نامه‌نویس خود، مایکل مان، گفته بود: «پیش از الیزابت فقط دو زن را واقعاً دوست داشتم؛ یکی سیبل بود و دیگری کلر بلوم.» ازدواج‌های برتون با الیزابت تیلور از ۱۵ مارس ۱۹۶۴ تا ۲۶ ژوئن ۱۹۷۴ و بار دوم از ۱۰ اکتبر ۱۹۷۵ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۶ ادامه داشت. این ازدواج برای همیشه دوام خواهد داشت.» دومین مراسم ازدواج آن‌ها ۱۶ ماه پس از طلاقشان، در پارک ملی چوبه در بوتسوانا انجام شد. الیزابت تیلور و ادی فیشر دختری را از آلمان به فرزندی پذیرفته بودند به نام ماریا مک‌کیون (متولد ۱۹۶۱) که پس از ازدواج تیلور و برتون، توسط برتون دوباره به فرزندی پذیرفته شد. | ## بخش 2: ریچارد برتون | برتون همچنین دختر تیلور و تهیه‌کننده مایک تاد، الیزابت فرانسس «لیزا» تاد (متولد ۱۹۵۷)، را که پیش‌تر توسط فیشر به فرزندی گرفته شده بود، مجدداً به فرزندی پذیرفت. برتون با نظر رایج دربارهٔ زیبایی افسانه‌ای تیلور موافق نبود و می‌گفت: «این‌که او را زیباترین زن جهان بنامند، کاملاً بی‌معناست. چشم‌های فوق‌العاده‌ای دارد، اما چانه دوتایی و سینه‌ای بیش‌ازحد بزرگ دارد و پاهایش هم نسبتاً کوتاه است.» در اوت ۱۹۷۶، یک ماه پس از دومین طلاقش از تیلور، برتون با مدل، سوزی میلر، همسر پیشین قهرمان فرمول یک، جیمز هانت، ازدواج کرد؛ این ازدواج در سال ۱۹۸۲ به طلاق انجامید. از ۱۹۸۳ تا زمان مرگش در ۱۹۸۴، او با سالی هی، دستیار تولید مستقل، ازدواج کرده بود. در سال ۱۹۷۴، در فاصلهٔ میان طلاق و ازدواج مجددش با تیلور، برتون برای مدتی کوتاه نامزد پرنسس الیزابت یوگسلاوی بود. در سال ۱۹۵۷، برتون از سه فیلم شاهزادهٔ بازیگران، باران‌های رانچیپور و اسکندر کبیر در مجموع ۸۲٬۰۰۰ پوند درآمد داشت، اما به‌دلیل مالیات‌های سنگین دولت محافظه‌کار وقت، تنها توانست ۶٬۰۰۰ پوند برای هزینه‌های شخصی خود نگه دارد. در نتیجه، با وکیلش، آرون فروش، مشورت کرد که به او پیشنهاد داد به سوئیس نقل مکان کند، جایی که مالیات‌ها کمتر بود. برتون این پیشنهاد را پذیرفت و در ژانویهٔ ۱۹۵۷ به همراه سیبل به سلینی، سوئیس، نقل مکان کرد و ویلایی در آن‌جا خرید. او در واکنش به انتقادهای دولت بریتانیا گفت: «من معتقدم همه باید مالیات بدهند—به‌جز بازیگران.» برتون تا پایان عمر در همان‌جا زندگی کرد. در سال ۱۹۶۸، برادر بزرگ‌ترش، ایفور، پس از یک دوره نوشیدن طولانی با برتون در سلینی، زمین‌خورد و گردنش شکست. برادر کوچک‌ترشان، گراهام جنکینز، گمان می‌کرد که احساس گناه ناشی از این حادثه باعث شد برتون، به‌ویژه پس از مرگ ایفور در سال ۱۹۷۲، مصرف الکل را به‌شدت افزایش دهد. برتون در مصاحبه‌ای در فوریهٔ ۱۹۷۵ با دوستش دیوید لوین گفت که «تجربه‌ای» از همجنس‌گرایی داشته است. او همچنین پیشنهاد کرد که شاید همهٔ بازیگران در نهان همجنس‌گرا باشند و «این را با نوشیدن پنهان می‌کنیم». در سال ۲۰۰۰، زندگی‌نامهٔ الیزابت تیلور نوشتهٔ الیس آمبرن ادعا کرد که برتون با لارنس اولیویه رابطه داشته و تلاش کرده ادی فیشر را اغوا کند؛ ادعاهایی که به‌شدت از سوی برادر کوچک‌تر برتون، گراهام جنکینز، رد شد. برتون بازیگر و نمایشنامه‌نویس، املین ویلیامز، را تحسین می‌کرد و از او الهام می‌گرفت. او پسر ویلیامز، بروک ویلیامز، را به‌عنوان دستیار و مشاور شخصی خود استخدام کرد و وی در برخی از فیلم‌هایی که برتون در آن‌ها بازی می‌کرد، نقش‌های کوچکی داشت. دیدگاه‌های شخصی از نظر سیاسی، برتون در تمام عمر یک سوسیالیست بود، هرچند هرگز به اندازهٔ دوست نزدیکش استنلی بیکر در سیاست فعال نشد. سال بعد، با توجه به تحسینش از رهبر یوگسلاوی، پذیرفت نقش یوسیپ بروز تیتو را در یک فیلم زندگینامه‌ای بازی کند. در نوامبر ۱۹۷۴، برتون به‌طور دائمی از همکاری با بی‌بی‌سی محروم شد، زیرا دو مقالهٔ روزنامه‌ای نوشته بود که در آن‌ها سلامت روانی وینستون چرچیل و دیگر رهبران دوران جنگ جهانی دوم را زیر سؤال برده بود. برتون گفت که از آن‌ها «به‌شدت» متنفر است، به‌دلیل وعدهٔ ادعایی‌شان برای نابودی همهٔ مردم ژاپن. انتشار این مقالات هم‌زمان با صدمین سالگرد تولد چرچیل بود و پس از آن صورت گرفت که برتون نقش او را با نگاهی مثبت در فیلم گامی با سرنوشت ایفا کرده بود. | ## بخش 3: ریچارد برتون | در مورد باورهای دینی، برتون یک خداناباور بود و می‌گفت: «دوست داشتم بتوانم به نوعی خدا ایمان داشته باشم، اما واقعاً نمی‌توانم.» مشکلات سلامتی برتون سیگاریِ سنگینی بود. او در مصاحبه‌ای در دسامبر ۱۹۷۷ با سر لودویک کندی گفت که روزانه ۶۰ تا ۱۰۰ نخ سیگار می‌کشد. به گفتهٔ برادر کوچک‌ترش در کتاب ریچارد برتون: برادرم (۱۹۸۸)، او دست‌کم روزی ۱۰۰ نخ سیگار مصرف می‌کرد. پس از مرگ پدرش بر اثر خون‌ریزی مغزی در مارس ۱۹۵۷، برتون از شرکت در مراسم خاکسپاری او خودداری کرد. به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویس رابرت سلرز، «در اوج نوشیدن‌هایش در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، روزانه سه تا چهار بطری مشروبات الکلی سنگین می‌نوشید.» پس از آن‌که در جریان فیلم‌برداری خشن‌ها (۱۹۷۴) تقریباً خود را تا مرز مرگ با الکل رساند، برتون در مرکز درمانی سنت جان در سانتامونیکای کالیفرنیا ترک الکل کرد. گفته می‌شود او هنگام ساخت فیلم مست بوده و بسیاری از صحنه‌هایش به دلیل ناتوانی در ایستادن، در حالت نشسته یا درازکش فیلم‌برداری شد. سیمپسون، گفت: «بعضی وقت‌ها اصلاً نمی‌توانست حرکت کند.» بر اساس یادداشت‌های روزانه‌اش، برتون برای ترک الکل از داروی آنتابوس استفاده می‌کرد و مصرف افراطی الکل را عامل ویرانی ازدواجش با تیلور می‌دانست. ارواحشان بالای سرم پرسه می‌زدند.» او افزود که برای رهایی از «بی‌روحی و تهی‌بودنِ کسل‌کننده و مرده‌ای که پس از پایین آمدن از صحنه به سراغ آدم می‌آید» به الکل پناه می‌برد. زندگی‌نامهٔ ملوین براگ در سال ۱۹۸۸ شرح مفصلی از مشکلات متعدد سلامتی برتون در طول زندگی‌اش ارائه می‌دهد. تا ۴۱سالگی، سلامت او به‌قدری افت کرده بود که به گفتهٔ خودش بازوانی لاغر و ضعیف داشت. او از بورسیت (احتمالاً تشدیدشده بر اثر درمان نادرست)، التهاب مفصل، درماتیت، سیروز کبدی و بیماری کلیوی رنج می‌برد و در میانهٔ دههٔ چهل زندگی‌اش دچار لنگش آشکاری شد. به گفتهٔ براگ، به دلیل امتناع برتون از درمان الکلیسم، مشخص‌کردن این‌که چه میزان از این مشکلات ناشی از مصرف الکل بوده دشوار است. در سال ۱۹۷۴، برتون شش هفته را در یک درمانگاه گذراند تا از دوره‌ای بهبود یابد که طی آن روزانه سه بطری ودکا می‌نوشید. افول سلامت و مرگ برتون در ۵ اوت ۱۹۸۴، در سن ۵۸ سالگی، بر اثر خونریزی درون‌جمجمه‌ای در خانه‌اش در سلینی سوئیس درگذشت. هرچند مرگ او ناگهانی بود، اما سلامت او چندین سال رو به افول گذاشته و از درد شدید و مداوم گردن رنج می‌برد. از مارس ۱۹۷۰ به او هشدار داده شده بود که کبدش بزرگ شده است و در آوریل ۱۹۸۱ به سیروز کبدی و بیماری کلیوی مبتلا تشخیص داده شد. او در گورستان قدیمی سلینی («ویو سیمتیه») به خاک سپرده شد و نسخه‌ای از اشعار دیلن توماس همراهش دفن گردید. برتون دارایی‌ای به ارزش ۴٫۵۸ میلیون دلار آمریکا (معادل ۱۳٬۸۶۱٬۷۶۲ دلار در سال ۲۰۲۴) از خود بر جای گذاشت. (۱۹۶۵) (تک‌جلوه) مرغ دریایی (۱۹۶۵) بیگ‌سور (۱۹۶۵) (کوتاه مستند) (راوی) جاسوسی که از سردسیر آمد (۱۹۶۵) چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ | ## جمع‌بندی | (۱۹۶۶) رام کردن زن سرکش (۱۹۶۷) (همچنین تهیه‌کننده) دکتر فاستوس (۱۹۶۷) (همچنین تهیه‌کننده و کارگردان) کمدین‌ها (۱۹۶۷) کمدین‌ها در آفریقا (۱۹۶۷) (کوتاه مستند) (در نقش خودش) بوم!