موضوع مقاله: جزایر فالکلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جزایر فالکلند | مقدمه: جزایر فالکلند (به یا جزایر مالویناس (به ) منطقه‌ای بریتانیایی در جنوب اقیانوس اطلس و در نزدیکی نوک جنوبی آمریکای جنوبی است با مناظر بکر و حیات‌وحش متنوع. | ## بخش 1: جزایر فالکلند | این مجمع‌الجزایر متشکل از بیش از ۷۰۰ جزیره است و مرکز آن، شهر استنلی، در جزیره فالکلند شرقی قرار دارد. اقتصاد جزایر بر پایهٔ دامداری، ماهی‌گیری، گردشگری و خدمات به کشتی‌ها استوار است. نیمی از جمعیت حدوداً ۳٬۰۰۰ نفری، بومی جزایرند و تبار بیشترشان بریتانیایی، اسکاتلندی یاولزی است. نزدیک به ۹۰ درصد ساکنان جزایر فالکلند تبعه یا از تبار بریتانیایی‌اند که به آن‌ها «کِلپر» گفته می‌شود. تنها شهر بزرگ این جزایر، استنلی نام دارد که طبق سرشماری سال ۲۰۰۶ حدود ۲٬۱۱۵ نفر جمعیت دارد. در این جزایر هیچ فروشگاه زنجیره‌ای مانند مک‌دونالد یا استارباکس وجود ندارد و روزنامهٔ محلی «پنگوئن نیوز» تنها هفته‌نامهٔ آن‌هاست. در این جزایر حدود ۵۰۰٬۰۰۰ رأس گوسفند نگهداری می‌شود که نشان‌دهندهٔ نسبت بسیار بالای دام به انسان است. زبان رسمی، انگلیسی است و شماری از مردم نیز اسپانیایی را به‌عنوان زبان دوم آموخته‌اند. شماره تلفن‌ها پنج‌رقمی هستند و استفاده از تلفن همراه از سال ۲۰۰۵ در این جزایر رایج شده است. نخستین فرود ثبت‌شده در جزایر به سال ۱۶۹۰ بازمی‌گردد؛ پنج گونه پنگوئن و شمار چشمگیری از آلباتروس ابروسیاه در آنجا زندگی می‌کنند؛ و بهترین زمان بازدید از اکتبر تا آوریل است، زمانی که هوای جزایر نسبتاً معتدل و تماشای حیات‌وحش آسان‌تر است. جزایر فالکلند که امروزه تحت کنترل بریتانیا قرار دارند، مساحت زیادی دارند اما جمعیت آن‌ها کم است. شهرت فالکلند بیش از همه به دلیل جنگی است که در ۱۹۸۲ میلادی در آن رخ داد؛ در آن زمان، آرژانتین به جزایر حمله کرد و در ابتدا پیروز شد، اما چند ماه بعد بریتانیا با استفاده از زور کنترل جزایر را دوباره به دست گرفت. جزایر اصلی فالکلند حدود در شرق ساحل جنوبی پاتاگونیا در آمریکای جنوبی و حدود از نوک شمالی شبه‌جزیره جنوبگان، در عرض جغرافیایی حدود ۵۲ درجهٔ جنوبی قرار دارند. این مجمع‌الجزایر با مساحت ، شامل فالکلند شرقی، فالکلند غربی و ۷۷۶ جزیرهٔ کوچک‌تر است. فالکلند به‌عنوان یک سرزمین فرادریایی بریتانیا، دارای خودگردانی داخلی است و بریتانیا مسئولیت دفاع و امور خارجی آن را بر عهده دارد. در زمان‌های مختلف جزایر تأسیسات فرانسوی، بریتانیایی، اسپانیایی و آرژانتینی داشته است. بریتانیا حاکمیت خود را در سال ۱۸۳۳ بر این جزایر تثبیت کرد، اگرچه آرژانتین ادعای خود را بر این جزایر حفظ کرد. در آوریل ۱۹۸۲ نیروهای آرژانتینی جزایر را اشغال کردند اما مدیریت بریتانیا دو ماه بعد در پایان جنگ فالکلند بر جزایر احیا شد. تقریباً تمام فالکلندی‌ها مایلند که این مجمع‌الجزایر جز قلمرو بریتانیا باقی بماند. با این حال حق حاکمیت بر این جزیره به عنوان یک اختلاف ادامه‌دار بین بریتانیا و آرژانتین باقی‌مانده است. جمعیت فالکلند (۳٬۳۹۸ ساکن در سال ۲۰۱۶) عمدتاً از بومیان فالکلند تشکیل شده است که بیشتر آن‌ها انگلیسی‌تبار هستند. مهاجرت از انگلستان، جزیرهٔ سنت هلن در اقیانوس اطلس جنوبی و شیلی، روند کاهش جمعیت این جزایر را معکوس کرده است. این جزایر در مرز مناطق اقلیم اقیانوسی و توندرا قرار دارند و هر دو جزیرهٔ اصلی دارای مناطق کوهستانی با ارتفاع هستند. عمدهٔ فعالیت‌های اقتصادی شامل ماهیگیری، گردشگری و پرورش گوسفند با تأکید بر صادرات پشم با کیفیت بالا است. کاوش نفت با مجوز دولت جزایر فالکلند به علت اختلافات دریایی با آرژانتین محل اختلاف باقی مانده است. این مجمع‌الجزایر شامل دو جزیرهٔ اصلی، فالکلند شرقی و فالکلند غربی، و ۷۷۶ جزیرهٔ کوچکتر است. این جزایر عمدتاً کوهستانی و تپه‌ای‌اند، با استثنای مهم دشت‌های پست لافونیا (یک شبه‌جزیره در بخش جنوبی فالکلند شرقی). جزایر فالکلند از تکه‌های پوسته قاره‌ای حاصل از فروپاشی گوندوانا و گشایش اقیانوس اطلس جنوبی در حدود ۱۳۰ میلیون سال پیش تشکیل شده‌اند. این جزایر در اقیانوس اطلس و بر روی فلات پاتاگونیا قرار دارند، حدود ۳۰۰ مایل (حدود ۴۸۰ کیلومتر) در شرق پاتاگونیا در جنوب آرژانتین. دو جزیرهٔ اصلی این مجمع‌الجزایر با تنگه فالکلند از هم جدا می‌شوند، و بریدگی‌های عمیق در خط ساحلی آن‌ها بندرگاههایی طبیعی پدیدآورده‌اند.رجوع شود به: ، در فالکلند شرقی استنلی (پایتخت و بزرگ‌ترین سکونتگاه)، پایگاه نظامی بریتانیا در پایگاه نیروی هوایی مانت پلیزنت و بلندترین نقطهٔ مجمع‌الجزایر یعنی کوه اوسبرن با ارتفاع ۷۰۵ متر قرار دارد. منطقه‌ای خارج از این سکونتگاه‌های اصلی که به‌طور محاوره‌ای «کمپ» نامیده می‌شود، برگرفته از واژهٔ اسپانیایی «campo» به معنای روستا یا حومه است. بارندگی در بیش از نیمی از سال اتفاق می‌افتد و در استنلی میانگین سالانه آن ۶۱۰ میلی‌متر است؛ برف سبک به‌طور پراکنده در بیشتر روزهای سال می‌بارد. دمای هوا در استنلی معمولاً بین ۲۱٫۱+ تا ۱۱٫۱− درجهٔ سانتی‌گراد است و میانگین دمای ماهانه بین ۹ درجه در ژانویه و فوریه (تابستان) تا ۱− درجه در ژوئیه (زمستان) متغیر است. تنها گونه‌های بوم‌زاد پرندگان در این جزایر عبارت‌اند از مرغابی پاروزن فالکلند (ناتوان از پرواز) و الیکایی کاب. بیش از ۴۰۰ گونه گلسنگ و قارچ گلسنگ‌زی در این منطقه ثبت شده‌اند.) تنها پستاندار خشکی‌زی بومی این جزایر، یعنی گرگ جزیره فالکلند، توسط مهاجران اروپایی شکار و منقرض شد. پستانداران دریایی مانند فک فیلی جنوبی و فک خزپوش آمریکای جنوبی، و گونه‌های گوناگون آب‌بازسانان، در پیرامون این جزایر دیده می‌شوند؛ جزایر بیرونی زیستگاه کاراکارای راه‌راه هستند. پنج گونه پنگوئن و برخی از بزرگ‌ترین کلنی آلباتروس‌های جهان نیز در این جزایر حضور دارند. جزایر بدون درخت‌اند و پوشش گیاهی آن‌ها از زیردرختچه‌هایی مقاوم در برابر باد تشکیل شده است. گونه‌های واردشده شامل گوزن شمالی، خرگوش، روباه پاتاگونیا، موش قهوه‌ای و گربه هستند. چندین مورد از این گونه‌ها به پوشش گیاهی و جانوران بومی آسیب رسانده‌اند؛ بنابراین دولت تلاش‌هایی برای مهار، حذف یا نابودی روباه‌ها، خرگوش‌ها و موش‌ها انجام داده است. جانوران خشکی‌زی بومی بیشترین آسیب را از این گونه‌های مهاجم دیده‌اند و برخی گونه‌های پرندگان از جزایر بزرگ‌تر ناپدید شده‌اند. میزان تأثیر فعالیت‌های انسانی بر محیط زیست در جزایر فالکلند مشخص نیست، زیرا داده‌های بلندمدت در مورد تغییرات زیست‌بومی اندک است. بر اساس روایت انگلیسی، ناخدای انگلیسی جان استرانگ این جزایر را در ۱۶۹۰ کشف کرد و به احترام آنتونی کری، پنجمین وایکانت فالکلند در اسکاتلند این نام را بر این جزایر گذاشت. | ## بخش 2: جزایر فالکلند | تاریخچه هرچند فوئِگی‌ها از پاتاگونیا ممکن است در دوران پیشاتاریخ به جزایر فالکلند سفر کرده باشند، اما هنگام ورود نخستین اروپاییان، این جزایر فاقد سکنه دائمی بودند. ادعاهای اروپاییان دربارهٔ کشف جزایر به سدهٔ شانزدهم بازمی‌گردد، ولی هنوز اجماعی وجود ندارد که آیا کاوشگران اولیه واقعاً فالکلند را دیده‌اند یا جزایری دیگر در اقیانوس اطلس جنوبی. جزایر فالکلند تا سال ۱۷۶۴، که ناخدای فرانسوی لوئی آنتوان دو بوگن‌ویل بندر پورت لوئیس را در فالکلند شرقی بنا کرد، و نیز تأسیس پورت اگمونت در سال ۱۷۶۵ توسط ناخدای بریتانیایی جان بایرون در جزیره ساندرز، ساکن دائمی نداشتند. در ۱۷۶۶، فرانسه ادعای خود را به اسپانیا واگذار کرد و اسپانیا در سال بعد، مستعمرهٔ فرانسوی را به «پورتو سولداد» تغییر نام داد. بحران فالکلند (۱۷۷۰) می‌توانست منجر به جنگ شود، اما در ۱۷۷۱، با بازگرداندن پایگاه به بریتانیا، جنگ اجتناب شد. از آن پس، دو پایگاه اسپانیایی و بریتانیایی تا سال ۱۷۷۴ در کنار هم باقی ماندند، تا آن‌که بریتانیا به دلایل اقتصادی و راهبردی تصمیم به عقب‌نشینی از پایگاهش گرفت، اما با نصب لوحی، مالکیت جزایر را برای شاه جورج سوم حفظ کرد. در خلال جنگ‌های ناپلئونی، در سال ۱۸۰۶، فرماندار اسپانیایی جزایر را تخلیه کرد و آخرین پادگان نیز در ۱۸۱۱ ترک کرد. این وضع تا سال ۱۸۲۰ ادامه داشت، زمانی‌که سرهنگ دیوید جوئِت، یک کشتی‌دار خصوصی آمریکایی که برای ایالات متحد رودخانه لا پلاتا خدمت می‌کرد، به کشتی‌های لنگرانداخته اطلاع داد که بوئنوس آیرس در سال ۱۸۱۶ مدعی مالکیت این سرزمین‌ها (در پی میراث اسپانیا) شده است.رجوع شود به: *, *. در ۱۸۲۳، بوئنوس آیرس به بازرگان آلمانی‌تبار لوئیس ورنت اجازه داد تا فعالیت‌های ماهیگیری و بهره‌برداری از گاوهای وحشی در جزایر انجام دهد. ورنت در سال ۱۸۲۶ در خرابه‌های پورتو سولداد مستقر شد و پس از ایجاد زیرساخت لازم، مهاجران را به جزایر آورد و مستعمره‌ای دائمی پدیدآورد.رجوع شود به: *, *. فعالیت‌های ورنت تا سال ۱۸۳۱ ادامه داشت، تا آن‌که اختلاف بر سر حقوق صید و شکار به یورش نیروی دریایی ایالات متحده انجامید. ناوشکن آمریکایی یواس‌اس لکسینگتون (۱۸۲۵) بندر را هدف قرار داد و فرمانده آن سیلاس دانکن دولت محلی را منحل اعلام کرد. ورنت مدعی شد کل مستعمره ویران شد، گرچه گزارش کشتی فقط به انهدام انبار باروت و اسلحه اشاره داشت. در اکتبر ۱۸۳۲، بوئنوس آیرس تلاش کرد تا با استقرار یک پادگان، نفوذ خود را بر سکونتگاه حفظ کند؛ اما این پادگان طی یک ماه شورش کرد. سال بعد، نیروهای بریتانیایی به جزایر بازگشتند و بازاعلام حاکمیت بریتانیا بر جزایر فالکلند در سال ۱۸۳۳ صورت گرفت. کنفدراسیون آرژانتین به رهبری فرماندار خوان مانوئل دی روساس نسبت به اقدام بریتانیا اعتراض کرد، و دولت‌های آرژانتین از آن زمان تاکنون همواره به‌طور رسمی به اقدامات بریتانیا اعتراض کرده‌اند. نیروهای بریتانیایی پس از انجام مأموریت خود منطقه را ترک کردند و منطقه بدون دولت رسمی باقی ماند. «متیو بریزبِن»، معاون ورنت و بازرگان اسکاتلندی، همان سال به جزایر بازگشت تا تجارت را احیا کند؛ اما تلاش‌های او به شکست انجامید. در پی ناآرامی در پورت لوئیس، گاوچویی به نام آنتونیو ریورو با همراهی چند تن دیگر، بریزبن و رهبران سکونتگاه را به قتل رساندند؛ بازماندگان تا زمان بازگشت بریتانیایی‌ها و بازگرداندن نظم، در غاری در یکی از جزایر پنهان شدند. در سال ۱۸۴۰، جزایر فالکلند به مستعمرهٔ سلطنتی بریتانیا تبدیل شد و مهاجران اسکاتلندی بعدها یک جامعهٔ دامپروری رسمی را پایه‌گذاری کردند. چهار سال بعد، اکثر جمعیت به «پورت جکسون» منتقل شدند که محل مناسب‌تری برای تأسیسات دولتی تشخیص داده شد. بازرگانی به نام ساموئل لافون برنامه‌ای برای تشویق مهاجرت بریتانیایی‌ها آغاز کرد.رجوع شود به: *, *. نام پورت جکسون به‌زودی به استنلی تغییر یافت و در ۱۸۴۵ رسماً به‌عنوان مرکز حکومت انتخاب شد. در آغاز، بندر استنلی شهرتی منفی داشت، زیرا کشتی‌ها تنها در مواقع اضطراری در آن پهلو می‌گرفتند. اما با گذشت زمان، به‌دلیل هزینهٔ بالای واردات، کمبود نیروی کار و افزایش دستمزدها، این تجارت از رقابت خارج شد. پس از سال ۱۸۷۰، با گسترش کشتی‌های بخار و کاهش هزینهٔ زغال‌سنگ در آمریکای جنوبی، استفاده از کشتی‌های بادبانی کاهش یافت و با افتتاح کانال پاناما در ۱۹۱۴، تجارت کشتی‌رانی عملاً پایان یافت. برای بیش از یک سده، شرکت جزایر فالکلند بر تجارت و استخدام نیروی کار جزایر تسلط داشت و مالک اغلب املاک در شهر استنلی بود. در نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم، جزایر فالکلند نقشی مهم در تقویت ادعاهای ارضی بریتانیا در جزایر زیرقطبی و بخشی از جنوبگان ایفا کردند. این مناطق از سال ۱۹۰۸ تحت ادارهٔ فالکلند با عنوان «وابستگی‌های جزایر فالکلند» درآمدند و تا زمان انحلال آن‌ها در سال ۱۹۸۵ تحت مدیریت باقی ماندند. جزایر فالکلند همچنین در دو جنگ جهانی نقش نظامی محدودی ایفا کردند و پایگاهی راهبردی برای کنترل اقیانوس اطلس جنوبی به‌شمار می‌رفتند. در جنگ جهانی اول، در دسامبر ۱۹۱۴، نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا طی نبرد جزایر فالکلند، ناوگان امپراتوری آلمان را شکست داد. در جنگ جهانی دوم، پس از نبرد رودخانه پلاته در دسامبر ۱۹۳۹، ناو جنگ‌زدهٔ اچ‌ام‌اس اکزتر (۶۸) برای تعمیر به فالکلند اعزام شد. در سال ۱۹۴۲، یک گردان که در مسیر هند بود، به‌دلیل نگرانی از احتمال حملهٔ ژاپن به جزایر، به فالکلند اعزام و به‌عنوان پادگان مستقر شد. پس از پایان جنگ، اقتصاد فالکلند تحت تأثیر کاهش قیمت پشم و تشدید تنش‌های سیاسی ناشی از احیای منازعهٔ حاکمیت میان بریتانیا و آرژانتین قرار گرفت. این اختلاف در دههٔ ۱۹۶۰ بالا گرفت، زمانی‌که سازمان ملل قطع‌نامه‌ای دربارهٔ استعمارزدایی تصویب کرد که آرژانتین آن را به سود خود تفسیر نمود. در سال ۱۹۶۵، مجمع عمومی سازمان ملل قطع‌نامه ۲۰۶۵ را تصویب کرد که خواهان آغاز مذاکرات دوجانبه برای حل مسالمت‌آمیز اختلاف بود. بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، بریتانیا محرمانه با آرژانتین دربارهٔ واگذاری جزایر گفت‌وگو کرد و تصور داشت که نظر خود را به اهالی جزایر تحمیل خواهد کرد. در سال ۱۹۷۱ توافقی در زمینهٔ روابط تجاری میان جزایر و سرزمین اصلی حاصل شد و در پی آن، آرژانتین در سال ۱۹۷۲ یک فرودگاه موقت در استنلی ساخت. با این حال، مخالفت شدید ساکنان جزایر، که در پارلمان بریتانیا لابی قدرتمندی داشتند، و تنش‌های سیاسی، روند گفت‌وگوها را تا سال ۱۹۷۷ متوقف کرد. در آغاز دولت مارگارت تاچر، بریتانیا که نگران هزینه‌های حفظ جزایر بود، بار دیگر امکان واگذاری حاکمیت به آرژانتین را بررسی کرد. گفت‌وگوهای جدی حاکمیتی تا سال ۱۹۸۱ متوقف شدند و اختلاف با گذشت زمان افزایش یافت. در آوریل ۱۹۸۲، جنگ فالکلند آغاز شد؛ زمانی‌که ارتش آرژانتین با تهاجم ۱۹۸۲ به جزایر فالکلند و سایر سرزمین‌های بریتانیایی در اطلس جنوبی، برای مدتی کوتاه این مناطق را اشغال کرد. اما نیروهای اعزامی بریتانیا در ژوئن همان سال کنترل آن‌ها را بازپس گرفتند.رجوع شود به: *, *. | ## بخش 3: جزایر فالکلند | جنگ همچنین حدود ۱۱۷ میدان مین بر جای گذاشت که نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ مین ضدنفر و ضدوسایل نقلیه را شامل می‌شد. میدان‌های مین فنس‌کشی شدند، اما همچنان خطر مهمات عمل‌نکرده و دستگاه‌های انفجاری بداهه وجود داشت. عملیات مین‌روبی از سال ۲۰۰۹ از سر گرفته شد و در اکتبر ۲۰۲۰ به‌طور کامل پایان یافت. با توجه به توصیه‌های لرد شکلتون، اقتصاد جزایر که پیش‌تر وابسته به تک‌محصول (پشم گوسفند) بود، به سوی گردشگری و ماهی‌گیری (با ایجاد منطقه انحصاری اقتصادی فالکلند) متنوع شد. شبکهٔ راه‌سازی توسعه یافت و احداث فرودگاه ماونت پلیزنت امکان پروازهای دوربرد را فراهم کرد. تا ۲۰۲۳، اقتصاد جزایر فالکلند در میان ۲۲۹ کشور، از نظر تولید ناخالص داخلی (بر پایه برابری قدرت خرید) در جایگاه ۲۲۱ جهان قرار داشته است، اما از نظر فهرست کشورها بر پایه سرانه تولید ناخالص داخلی (برابری قدرت خرید) در جایگاه جهانی قرار دارد. بر پایهٔ داده‌های ۲۰۱۰، جزایر فالکلند دارای شاخص توسعه انسانی بالای ۰٫۸۷۴ و شاخص جینی نسبتاً معتدل ۳۴٫۱۷ برای نابرابری اقتصادی هستند. پول رایج در این جزایر پوند جزایر فالکلند است که با پوند استرلینگ بریتانیا دارای نظام نرخ ثابت ارز است. پیشرفت توسعهٔ اقتصادی در این جزایر با تأسیس کارخانه کشتی‌سازی و دامداری گوسفند به‌منظور تولید پشم باکیفیت حاصل شد.See: ، . در دهه ۱۹۸۰، هرچند کمبود سرمایه‌گذاری در دامداری و استفاده از الیاف مصنوعی به این بخش آسیب زد، اما دولت با تأسیس یک منطقه انحصاری اقتصادی و فروش مجوزهای ماهی‌گیری به «همهٔ کسانی که مایل به ماهی‌گیری در این منطقه بودند» منبع درآمد اصلی‌ای فراهم ساخت. از زمان پایان جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲، فعالیت اقتصادی جزایر بیش‌ازپیش بر اکتشاف نفت و گردشگری متمرکز شده است. اکنون همهٔ سکونتگاه‌های بزرگ به‌وسیله جاده به هم متصل‌اند و از سال ۲۰۰۸، یک کشتی مسافربری جزایر فالکلند شرقی و غربی را به هم وصل می‌کند. صادرات اصلی جزایر شامل پشم، پوست، گوشت گوزن، ماهی و ماهی مرکب است؛ در حالی‌که واردات اصلی آن‌ها شامل سوخت، مصالح ساختمانی و پوشاک می‌شود. بندر استنلی بار دیگر به کانون اقتصادی جزایر بدل شده و افزایش جمعیت آن به دلیل مهاجرت نیروی کار از منطقهٔ «کَمپ» است. نگرانی از وابستگی به درآمد مجوزهای ماهی‌گیری و تهدیدهایی چون ماهیگیری بی‌رویه، ماهیگیری غیرقانونی و روند بازار ماهی، توجه به حفاری‌های نفتی را به‌عنوان منبع جایگزین درآمد افزایش داده است. طرح‌های توسعه در حوزهٔ آموزش و ورزش نیز توسط دولت محلی جزایر و بدون کمک بریتانیا تأمین مالی شده‌اند. بخش اولیه اقتصاد سهم عمده‌ای در تولید ناخالص داخلی جزایر فالکلند دارد؛ به‌طوری‌که صنعت ماهی‌گیری به‌تنهایی بین ۵۰ تا ۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی سالانه را تشکیل می‌دهد. کشاورزی نیز سهم مهمی در تولید ناخالص داخلی دارد و حدود یک‌دهم جمعیت را به‌کار گرفته است. بیش از یک‌چهارم نیروی کار در خدمت دولت جزایر فالکلند هستند و دولت محلی، بزرگ‌ترین کارفرمای مجمع‌الجزایر به‌شمار می‌رود. بخش خدمات، به‌ویژه گردشگری، با افزایش علاقه به گردشگری در جنوبگان و ایجاد خطوط هوایی مستقیم با بریتانیا و آمریکای جنوبی رشد کرده است.See: ، . بیشتر گردشگران که عمدتاً گردشگران کشتی‌های کروز هستند، به دلیل حیات وحش و محیط‌زیست طبیعی جزایر و فعالیت‌هایی چون ماهی‌گیری و غواصی لاشه کشتی جذب منطقه می‌شوند؛ عمدهٔ آنان در استنلی اقامت می‌کنند.See: ، . فرودگاه بین‌المللی اصلی، در فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت در فالکلند شرقی واقع شده و پروازهایی به فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی بریتز نورتون در بریتانیا و آمریکای جنوبی دارد. با وجود تعلیق پروازها از سانتیاگو و سائو پائولو و ممنوعیت گردشگری کشتی‌های کروز در پی همه‌گیری کووید–۱۹ در جزایر فالکلند، اقتصاد این جزایر پایدار و سالم باقی ماند. جمعیت جزایر فالکلند همگن است و عمدتاً از نوادگان مهاجران اسکاتلندی و ولزی تشکیل شده که پس از سال ۱۸۳۳ در این قلمرو ساکن شدند. جمعیت بومی جزایر همچنین از نوادگان انگلیسی‌ها، فرانسوی‌ها، جبل‌الطارقی‌ها، اسکاندیناویایی‌ها و اهالی آمریکای جنوبی هستند. در سرشماری سال ۲۰۱۶، ۴۳٪ از ساکنان در خود جزایر به دنیا آمده بودند و مهاجران خارجی جذب فرهنگ محلی شده بودند. در سال ۱۹۸۳، به موجب قانون تابعیت بریتانیا (جزایر فالکلند) ۱۹۸۳، شهروندی بریتانیا به ساکنان فالکلند اعطا شد. در سده بیستم کاهش چشمگیری در جمعیت جزایر رخ داد؛ بسیاری از جوانان جزایر برای ادامهٔ تحصیل، سبک زندگی امروزی‌تر و فرصت‌های شغلی بهتر، به خارج از کشور مهاجرت کردند،See: ، . در سرشماری ۲۰۱۲، بیشتر ساکنان ملیت خود را فالکلندی (۵۹٪)، سپس بریتانیایی (۲۹٪)، سنت هلنی (۹٫۸٪) و شیلیایی (۵٫۴٪) اعلام کرده‌اند. در سرشماری ۲۰۱۲، جمعیت ساکن روزانهٔ جزایر ۲٬۹۳۲ نفر اعلام شد که کارکنان نظامی و خانواده‌های آنان را شامل نمی‌شود. در گزارشی در همان سال، ۱۳۰۰ نفر نیروی نظامی و ۵۰ نفر از کارکنان وزارت دفاع بریتانیا در جزایر حضور داشتند. استنلی (با ۲٬۱۲۱ نفر سکنه) پرجمعیت‌ترین نقطهٔ مجمع‌الجزایر است و پس از آن فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت (۳۶۹ نفر، عمدتاً پیمانکاران پایگاه هوایی) و ناحیهٔ کمپ (۳۵۱ نفر) قرار دارند. در سرشماری ۲۰۱۲، بیشتر ساکنان خود را مسیحی (۶۶٪) معرفی کردند؛ پس از آن بی‌دینان (۳۲٪) و ۲٪ باقی‌مانده پیروان دیگر ادیان از جمله بهائیت، بودیسم و اسلام بودند. آموزش همچنین بنگرید به: آموزش در جزایر فالکلند آموزش در جزایر فالکلند که از نظام آموزشی انگلستان پیروی می‌کند، برای ساکنان بین ۵ تا ۱۶ سال اجباری و رایگان است. آموزش ابتدایی در استنلی، پایگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت (برای فرزندان نیروهای نظامی) و چند سکونتگاه روستایی ارائه می‌شود. آموزش متوسطه فقط در استنلی موجود است که امکانات شبانه‌روزی و ۱۲ درس تا سطح جی‌سی‌اس‌ئی دارد. دانش‌آموزان ۱۶ سال به بالا می‌توانند برای دریافت سطح پیشرفته جی‌سی‌ئی یا مدارک حرفه‌ای به کالج‌هایی در انگلستان بروند. دولت جزایر فالکلند هزینهٔ تحصیل دانشجویان مقاطع بالاتر را، که معمولاً در بریتانیا انجام می‌شود، پرداخت می‌کند. فرهنگ جزایر فالکلند بر پایهٔ فرهنگ در بریتانیای مهاجران بریتانیایی بنیان نهاده شده، اما از آمریکای اسپانیایی‌زبان نیز تأثیر پذیرفته است. زبان غالب و رسمی، انگلیسی است و گویش رایج آن انگلیسی بریتانیایی است؛ بااین‌حال، برخی ساکنان به اسپانیایی نیز صحبت می‌کنند. به گفتهٔ طبیعت‌دان ویل واگستف: «جزایر فالکلند بسیار اجتماعی هستند و مکثی برای گفت‌وگو، بخشی از سبک زندگی است». واگستف آشپزی محلی را «بسیار بریتانیایی با استفاده زیاد از سبزیجات خانگی، گوشت بره، گوسفند، گاو و ماهی» توصیف می‌کند. به‌گفتهٔ او، فعالیت‌های اجتماعی «مانند یک شهر کوچک بریتانیایی است با طیف متنوعی از باشگاه‌ها و سازمان‌ها که جنبه‌های مختلف زندگی اجتماعی را پوشش می‌دهند». | ## جمع‌بندی | ورزش با وجود اندازهٔ کوچک خود، جزایر فالکلند در بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع و بازی‌های جزایر شرکت می‌کنند.