موضوع مقاله: بریژیت باردو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بریژیت باردو | مقدمه: بریژیت آن-ماری باردو (به ؛ ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ – ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵) بازیگر، مدل و کنشگر حقوق حیوانات فرانسوی بود. | ## بخش 1: بریژیت باردو | او به‌دلیل نقش‌آفرینی در شخصیت‌هایی با سبک زندگی لذت‌گرایانه شهرت یافت و یکی از نمادهای شناخته‌شدهٔ انقلاب جنسی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌شمار می‌رود. اگرچه باردو در سال ۱۹۷۳ از صنعت سرگرمی کناره‌گیری کرد، اما همچنان یکی از نمادهای فرهنگ پاپ و سینمای جهان باقی ماند. بریژیت باردو در طول حرفهٔ خود در ۴۷ فیلم سینمایی بازی کرد، در چندین نمایش موزیکال به اجرا پرداخت و بیش از ۶۰ ترانه ضبط کرد. بریژیت باردو در پاریس زاده و بزرگ شد و در دوران کودکی آرزو داشت رقصنده باله شود. او فعالیت حرفه‌ای بازیگری خود را در سال ۱۹۵۲ آغاز کرد و در سال ۱۹۵۷ با بازی در فیلم و خداوند زن را آفرید (۱۹۵۶) به شهرت بین‌المللی رسید. بریژیت باردو موضوع مقالهٔ فیلسوف سیمون دو بووار در سال ۱۹۵۹ با عنوان The Lolita Syndrome بود که او را «موتور حرکت تاریخ زنان» توصیف کرد و با بهره‌گیری از مضامین اگزیستانسیالیستی، باردو را آزادترین زن فرانسه معرفی نمود. او در سال ۱۹۶۱ موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن خارجی داوید دی دوناتلو برای نقش خود در فیلم حقیقت (۱۹۶۰) شد. باردو بعدها در فیلم تحقیر (۱۹۶۳) به کارگردانی ژان-لوک گدار نقش‌آفرینی کرد و برای بازی در فیلم زنده‌باد ماریا! رئیس‌جمهور فرانسه، شارل دوگل، باردو را «صادرات فرانسه به اندازهٔ خودروهای رنو مهم» توصیف کرد. بریژیت باردو پس از کناره‌گیری از بازیگری در سال ۱۹۷۳ به یک کنشگر حقوق حیوانات تبدیل شد و بنیاد بریژیت باردو را تأسیس کرد. او به دلیل شخصیت قوی، صراحت بیان و سخنرانی‌هایش در دفاع از حیوانات شناخته می‌شد و دو بار به دلیل توهین‌های عمومی جریمه شد. علاوه بر این، او به‌عنوان یک شخصیت سیاسی جنجالی نیز شناخته می‌شد و تا نوامبر ۲۰۲۱ شش بار به اتهام تحریک نفرت نژادی جریمه شده بود. او همچنین به دلیل انتقاد از مهاجرت و اسلام در فرانسه و همچنین توصیف ساکنان رئونیون به‌عنوان «وحشی» مورد انتقاد قرار گرفت. او با برنار دورمال، مشاور پیشین ژان-ماری لو پن، سیاست‌مدار جناح راست افراطی فرانسه ازدواج کرده بود. باردو عضو فهرست ۵۰۰ نفر برجستهٔ محیط زیست سازمان ملل متحد بود و جوایز و تقدیرنامه‌های متعددی از یونسکو و پتا دریافت کرده بود. پدرش علاوه بر ادامه تحصیل در رشته مهندسی نزد پدربزرگ بریژیت مشغول به کار بود و مادرش در ۱۶ سالگی در سال ۱۹۳۳ با پدر بریژیت ازدواج کرده بود. دوران کودکی باردو مرفه بود و او در آپارتمان هفت‌خوابهٔ خانواده‌اش در منطقهٔ لوکس ۱۶ پاریس زندگی می‌کرد. پدرش از او می‌خواست که رفتارهای سخت‌گیرانه‌ای از جمله داشتن آداب صحیح سر میز غذا و پوشیدن لباس‌های مناسب را رعایت کند. مادرش در انتخاب دوستان او بسیار سخت‌گیر بود و به همین دلیل باردو در دوران کودکی دوستان کمی داشت. باردو یک حادثهٔ شخصی آسیب‌زا را به یاد می‌آورد که در آن او و خواهرش گلدان مورد علاقهٔ والدینشان را هنگام بازی در خانه شکستند. پدرشان ۲۰ ضربه شلاق به آنها زد و پس از آن با آنها مانند غریبه‌ها رفتار کرد و از آنها خواست والدین را با ضمیر رسمی «vous» خطاب کنند. ضمیری که در فرانسوی هنگام صحبت با افراد غیرخانواده یا با جایگاه بالاتر استفاده می‌شود. این حادثه باعث شد باردو به‌طور قاطع به والدینش کینه‌ورزی کند و زمینهٔ سبک زندگی سرکش و مستقل آینده‌اش را شکل دهد. در جریان جنگ جهانی دوم، هنگامی که پاریس تحت اشغال آلمان نازی بود، باردو به دلیل افزایش نظارت‌های شدید بر شهروندان زمان بیشتری را در خانه سپری می‌کرد. او به رقصیدن با صفحه‌های موسیقی علاقه‌مند شد و مادرش این علاقه را به عنوان پتانسیل برای حرفه‌ای شدن در باله می‌دید. او سه روز در هفته به مدرسه می‌رفت که این فرصت را برای او فراهم می‌کرد تا طبق تدارکات مادرش در یک استودیوی محلی، رقص باله را فرا بگیرد. باردو در سال ۱۹۴۹ به کنسرواتوار پاریس پذیرفته شد و به مدت سه سال در کلاس‌های باله که توسط بوریس کنیازوف، رقصنده و کرئودروم روسی برگزار می‌شد، شرکت کرد. زیرا در آن دوران، زنان شیک‌پوش موهای کوتاه داشتند، لوازم جانبی‌شان را با دقت هماهنگ می‌کردند و کت‌های شیک و لباس‌های شب ابریشمی به تن می‌کردند. اما موهای باردو بر روی شانه‌هایش رها بود و بدن انعطاف‌پذیر و ظریف بالرین او، وی را از همه مدل‌های هم‌دوره‌اش متفاوت می‌کرد. اما پدربزرگش از او حمایت کرد و گفت: «اگر این دختر کوچک قرار است روسپی شود، سینما باعث آن نخواهد بود.» در جلسهٔ تست بازیگری، باردو با روژه وادیم آشنا شد که بعداً به او اطلاع داد نقش را نگرفته است. والدینش شدیداً با رابطهٔ آن‌ها مخالفت کردند؛ پدرش یک شب به او اعلام کرد که تحصیلات خود را در انگلستان ادامه خواهد داد و برای روز بعد برایش بلیط قطار خریده است. او برای این نقش کوچک، ۲۰۰٬۰۰۰ فرانک (حدود ۵۷۵ دلار آمریکا به ارزش سال ۱۹۵۲) دستمزد دریافت کرد. او همچنین در فیلم‌های دندان‌های بلند و پرترهٔ پدرش که هر دو در سال ۱۹۵۳ ساخته شدند، ایفای نقش کرد. این فیلم با سرمایه‌گذاری هالیوود در پاریس فیلم‌برداری می‌شد و کرک داگلاس در آن بازی می‌کرد. | ## بخش 2: بریژیت باردو | باردو در سال ۱۹۵۴ نقش اصلی را در یک ملودرام ایتالیایی با عنوان کنسرت دسیسه و همچنین در یک فیلم ماجراجویانهٔ فرانسوی به نام کارولین و شورشیان ایفا کرد. او در سال ۱۹۵۵ در فیلم مدرسهٔ عشق به کارگردانی مارک آلگره در نقش یک دانشجوی عشوه‌گر و در مقابل ژان ماره ظاهر شد. باردو در همان سال نخستین نقش قابل‌توجه انگلیسی‌زبان خود را در فیلم دکتر در دریا ایفا کرد که در آن نقش معشوقهٔ شخصیت درک بوگارد را بر عهده داشت. باردو در فیلم مانور بزرگ (۱۹۵۵) به کارگردانی رنِه کلِر نقش کوتاهی ایفا کرد و در کنار ژرار فیلیپ و میشل مورگان ظاهر شد. برای فیلم ایتالیایی آخر هفتهٔ نرون (۱۹۵۶) کارگردان از باردو که موهای قهوه‌ای داشت خواست به شکل بلوند ظاهر شود. باردو موهایش را رنگ کرد و به جای استفاده از کلاه‌گیس، نتیجه آنقدر رضایت‌بخش بود که تصمیم گرفت رنگ جدید را حفظ کند.Servat. تا سال ۱۹۵۶ بیشتر شهرت باردو به‌خاطر همچنین محبوب کردن مدل موی کندوی عسل و ژست گرفتن با بیکینی بود. زیرا در آن زمان در اسپانیا، ایتالیا و بخش بزرگی از آمریکا پوشیدن بیکنی به‌دلیل مرز باریک با بی‌پروایی ممنوع بود. نخستین آن‌ها یک فیلم موزیکال به نام دختر بازیگوش (۱۹۵۶) بود، که باردو در آن نقش یک دانش‌آموز شیطنت‌آمیز را ایفا کرد. این فیلم نخستین تجربهٔ کارگردانی وادیم بود و باردو در آن در مقابل ژان-لویی ترنتینیان و کورد یورگنس نقش‌آفرینی کرد. در ایالات متحده این فیلم پرفروش‌ترین فیلم خارجی منتشرشده تا آن زمان بود و ۴ میلیون دلار درآمد داشت که پیتر لِو آن را «مبلغ شگفت‌انگیزی برای یک فیلم خارجی در آن زمان» توصیف کرده است. این فیلم در ایالات متحده جنجال برانگیخت و برخی از مدیران سینما حتی تنها به‌خاطر اکران آن دستگیر شدند. مجله پاری مچ او را فردی از سر تا پا بدون اخلاق نامید و وقتی باردو با هم‌بازی‌اش ژان-لوئی ترنتینیان فرار کرد، تصویر وی به‌عنوان یک زن بی‌بندوبار تثبیت شد. پل اونیل از مجلهٔ لایف در ژوئن ۱۹۵۸ در توصیف محبوبیت بین‌المللی باردو نوشت: در رسیدن به جایگاه فعلی، بریژیت باردو از ویژگی‌های خاصی برخوردار است که فراتر از آن چیزی هستند که با آن زاده شده است. مانند یک خودروی اسپرت اروپایی، او هنگامی وارد صحنهٔ آمریکایی شد که مخاطبان آمریکا آماده و حتی تشنه چیزی جسورانه‌تر و واقعی‌تر از محصولات داخلی بودند. عکاس بریتانیایی کورنل لوکاس نیز در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تصاویری از باردو گرفت که نماد شخصیت عمومی او شدند. باردو پس از فیلم و خداوند زن را آفرید، در فیلم پاریسیه (۱۹۵۷) ظاهر شد، یک کمدی که شارل بوآیه نیز در آن بازی می‌کرد و به کارگردانی بوازرون ساخته شد. او بار دیگر با وادیم در ملودرام شبی که آسمان فرو ریخت (۱۹۵۸) همکاری کرد و در فیلم در صورت سختی (۱۹۵۸) نقش جنایتکاری را بازی کرد که ژان گابن را فریفته بود. اما بابِت به جنگ می‌رود (۱۹۵۹) یک کمدی در دوران جنگ جهانی دوم، موفقیت بزرگی کسب کرد و چهارمین فیلم پرفروش سال در فرانسه شد. این فیلم با تبلیغات گسترده همراه بود و منجر به آن شد که باردو وارد رابطه‌ای عاشقانه شود و دست به خودکشی بزند. این فیلم که بزرگ‌ترین موفقیت تجاری باردو در فرانسه بود، سومین فیلم پرفروش سال و نامزد جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان شد. باردو به‌خاطر نقش خود در این فیلم، جایزهٔ داوید دی دوناتلو بهترین بازیگر زن خارجی را دریافت کرد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ باردو در فیلم‌هایی بازی کرد که به نظر می‌رسید بیشتر برای بازار بین‌المللی ساخته شده‌اند. باردو از گنزبور خواست تا این دوئت را منتشر نکند و او به خواستهٔ باردو احترام گذاشت. سال بعد، گینسبورگ نسخه‌ای جدید با جین برکین، مدل و بازیگر بریتانیایی ضبط کرد که موفقیت بزرگی در سراسر اروپا به دست آورد. نسخهٔ باردو در سال ۱۹۸۶ منتشر شد و در سال ۲۰۰۶ با در دسترس قرار گرفتن فهرست آثار قدیمی توسط گروه موسیقی یونیورسال به‌صورت دانلود، به موفقیت رسید و این نسخه از ترانه سومین دانلود محبوب شد. آخرین فیلم‌ها: ۱۹۶۹–۱۹۷۳ از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ باردو چهرهٔ رسمی ماریان بود که پیش از آن هویتش ناشناس باقی مانده بود و نماد آزادی فرانسه محسوب می‌شد. وادیم دربارهٔ این فیلم گفت: «زیر آنچه مردم «اسطورهٔ باردو» می‌نامند، چیزی جالب وجود داشت. سال‌هاست که او در حال پیر شدن است و اسطورهٔ باردو تنها به یک خاطره تبدیل شده است… من نسبت به او به‌عنوان یک زن کنجکاو بودم و باید با او به پایان چیزی می‌رسیدم تا از او چیزی بیرون بکشم و بسیاری از چیزهایی را که در او حس می‌کردم، بیان کنم. در سال ۱۹۷۳ پس از چهار ازدواج و چندین بار قصد خودکشی باردو اعلام کرد که از بازیگری بازنشسته می‌شود و این کار را راهی برای خروج با وقار توصیف کرد. کنشگری حقوق حیوانات باردو در هنگام کناره‌گیری از سینما در سال ۱۹۷۳ گفته بود: «جوانی و زیبایی‌ام را به مردان دادم، خرد و تجربه‌ام را به حیوانات می‌دهم.» باردو در سال ۱۹۷۷ با پل واتسون دیدار کرد. باردو در کنار توله‌های فوک دراز کشید و عکس‌هایی از او گرفته شد که در سراسر جهان منتشر شد. بریژیت باردو پس از حضور در بیش از ۴۰ فیلم سینمایی و ضبط چندین آلبوم موسیقی، از شهرت خود برای ترویج حقوق حیوانات استفاده کرد. باردو گیاه‌خوار شد و برای تأمین مالی این بنیاد با به مزایده گذاشتن جواهرات و وسایل شخصی خود، حدود سه میلیون فرانک فرانسه (معادل تقریباً ۴۳۰ هزار دلار آمریکا در سال ۱۹۸۶) جمع‌آوری کرد. | ## بخش 3: بریژیت باردو | در سال ۱۹۸۹ زمانی که از الاغ همسایه‌اش ژان-پیر مانیوه مراقبت می‌کرد، این حیوان توجه بیش‌ازحدی به الاغ ماده سالخورده باردو نشان داد. باردو با این نگرانی که جفت‌گیری ممکن است برای الاغ او مرگبار باشد، دستور اخته‌کردن الاغ همسایه را داد. اما باردو در نهایت در دادگاه پیروز شد و دادگاه مانیوه را به پرداخت ۲۰ هزار فرانک به دلیل ایجاد یک رسوایی ساختگی محکوم کرد. باردو از بینندگان تلویزیون فرانسه خواست مصرف گوشت اسب را تحریم کنند و در ژانویه ۱۹۹۴ به دنبال این موضع‌گیری، هدف تهدید مرگ قرار گرفت. با این حال، او از موضع خود عقب‌نشینی نکرد و نامه‌ای به ژان پوش، وزیر کشاورزی فرانسه نوشت و از او خواست فروش گوشت اسب را ممنوع کند. باردو در سال ۱۹۹۹ نامه‌ای به جیانگ زمین، رئیس‌جمهور جمهوری خلق چین، نوشت که در مجله فرانسوی VSD منتشر شد. او در این نامه دولت چین را متهم کرد که خرس‌ها را شکنجه می‌کند و آخرین ببرها و کرگدن‌های جهان را برای تولید مواد محرک جنسی می‌کشد. او همچنین در سال ۲۰۰۱ طی دو سال بیش از ۱۴۰ هزار دلار آمریکا به برنامه‌ای برای عقیم‌سازی گسترده و واگذاری سگ‌های ولگرد بخارست اهدا کرد. در اوت ۲۰۱۰ بریژیت باردو نامه‌ای به مارگرت دوم نوشت و از او خواست کشتار دلفین‌ها در جزایر فارو را متوقف کند. باردو در این نامه این اقدام را نمایشی هولناک توصیف کرد و نوشت که این کار مایه ننگ دانمارک و جزایر فارو است. بلکه یک کشتار جمعی است و آن را سنتی منسوخ دانست که در جهان امروز هیچ توجیه قابل قبولی ندارد. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۱ فردریک میتران، وزیر فرهنگ فرانسه به‌طور رسمی ماتادوربازی (سپرکوبی گاوها) را در فهرست میراث فرهنگی کشور قرار داد. او در سال ۲۰۱۳ تهدید کرد که در اعتراض به برنامه کشتن دو فیل بیمار در یک باغ‌وحش فرانسه برای دریافت شهروندی روسیه درخواست خواهد داد. از سال ۲۰۱۳ بنیاد بریژیت باردو با همکاری بنیاد بین‌المللی کاگیوپا مونلام هند، یک کمپ سالانه مراقبت‌های دامپزشکی را برگزار کرده است. در سال ۲۰۲۵ بنیاد باردو اعلام کرد این بنیاد بیش از ۷۰ هزار اهداکننده در سراسر جهان، نزدیک به ۳۰۰ کارمند و بیش از ۵۰۰ بازرس و نماینده داوطلب دارد. در ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ باردو اقدام سیاستمدار استرالیایی، گرگ هانت برای نابودی دو میلیون گربه به منظور حفاظت از گونه‌های در خطر انقراض مانند واررو و طاووس‌شب را محکوم کرد. در سن ۹۰ سالگی باردو هنگامی که ژاپن درخواست استرداد پل واتسون را کرده بود، خواستار آزادی او شد که از ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در گرینلند بازداشت شده بود. از طریق درخواست مطرح‌شده در میانه اکتبر ۲۰۲۴ توسط وکلای او و سازمان سی‌شپرد فرانسه، باردو از رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل مکرون خواست تا به واتسون پناهندگی سیاسی اعطا کند. در همان ماه، او تظاهراتی در حمایت از واتسون در مقابل تالار شهر پاریس برگزار کرد. باردو همچنین نامه‌ای به نخست‌وزیر دانمارک، مته فردریکسن نوشت و از او خواست که اردوگاه قَبرکَنان اقیانوس‌ها را انتخاب نکند. بین سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۷ با روژه وادیم بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۲ با ژاک شریه بین سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۹ با گونتر ساش از سال ۱۹۹۲ با برنار دورمال باردو با ژان-لویی ترنتینیان (که در آن زمان با استفان اودران ازدواج کرده بود) پیش از طلاق از وادیم رابطه داشت؛ که دو سال با هم زندگی کردند. رابطه آن دو به خاطر غیبت‌های ترنتینیان به علت خدمت سربازی و ماجرای باردو با ژیلبر بکو موسیقیدان، بغرنج‌تر شد و سرانجام به جدایی انجامید. در آغاز سال ۱۹۵۸ باردو با ژاک شریه آشنا شد که از او تنها یک پسر به نام نیکولا - ژاک شریه (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۶۰) داشت. سومین ازدواج باردو با یک آلمانی میلیونر به نام گونتر ساش از ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۶ تا ۱ اکتبر ۱۹۶۹ بود. در سپتامبر ۱۹۶۸ باردو پس از یک دوره کوتاه از جدایی از ساش، با پاتریک ژیل آشنا شد که با او در فیلم خرس‌ها و عروسک همبازی بود. در دهه ۱۹۷۰ باردو با یک مجسمه‌ساز به نام میروسلاو بروزک که برخی از کارهایش را برای او ارسال کرده بود زندگی می‌کرد. در ۱۹۷۴ باردو به صورت برهنه در تصاویر مجله پلی‌بوی ظاهر شد که ۴۰ سالگی خود را جشن می‌گرفت. او همچنین با یک مالک باشگاه به نام لوئیجی ریتسی، متصدی بار و مربی اسکی کریستین کال و لوران ورگز بازیگر قرار عاشقانه می‌گذاشت. چهارمین ازدواج باردو با برنارد دورمال، مشاور پیشین ژان-ماری لو پن، رهبر سابق حزب راست جبهه ملی در ۱۹ اوت ۱۹۹۲ بود. پس از جدایی باردو و ژاک شریه، پسر آنها در ۱۹۶۲ نیکولا در خانواده شریه بزرگ شد و تا بزرگسالی هیچ رابطه نزدیکی با باردو نداشت. او به دلیل انتقاد از مهاجرت و اسلام در فرانسه و همچنین توصیف ساکنان رئونیون به‌عنوان «وحشی» مورد انتقاد قرار گرفت. تا سال ۲۰۰۴ شمار دفعات احضار بریژیت به دادگاه به جایی رسید که دادستان اعلام کرد از اقامه دعوای علیه او خسته شده است. او به دلیل جنجال‌هایی که آفرید، سال‌های پایانی زندگی خود را به‌صورت نیمه‌گوشه‌گیر و در دادگاه‌ها سپری کرد. | ## جمع‌بندی | رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل مکرون در شبکه‌های اجتماعی به او ادای احترام کرد و باردو را «افسانهٔ قرن» توصیف نمود.