موضوع مقاله: تئاتر موزیکال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تئاتر موزیکال | مقدمه: تئاتر موزیکال نمایشی صحنه‌ای است که داستان را نه فقط با کلام، بلکه با موسیقی و حرکت زنده می‌کند و تماشاگر را هم‌زمان درگیر روایت، صدا و تصویر می‌سازد. | ## بخش 1: تئاتر موزیکال | در این نوع تئاتر، شخصیت‌ها فقط دیالوگ نمی‌گویند، بلکه احساسات، کشمکش‌ها و بخش‌هایی از روایت را با آواز و حرکت بدنی بیان می‌کنند. همچنین خود داستان نیز می‌تواند از طریق ادای کلمات، موسیقی و حرکت دارای جنبه‌های سرگرمی باشد. امکان دارد تئاتر موزیکال و اپرا از دیدگاه برخی یکسان باشد و این بدین دلیل باشد که اهمیت یکسانی به موسیقی در برابر گفتگو بر اساس دیالوگ می‌دهند. در تئاتر موزیکال، ترانه‌ها تزئینی یا حاشیه‌ای نیستند، بلکه جزئی از خودِ داستان‌اند. موسیقی معمولاً حال‌وهوای صحنه را می‌سازد، رقص به بیان هیجان یا تنش کمک می‌کند و بازیگری رشتهٔ اصلی روایت را نگه می‌دارد. این گونهٔ نمایشی ریشه‌هایی در اپرا، نمایش‌های عامه‌پسند و تئاتر سرگرم‌کننده دارد، اما شکل امروزی‌اش بیشتر با صحنه‌های حرفه‌ای و پرزرق‌وبرق شناخته می‌شود؛ برای نمونه در تماشاخانه‌های مشهور برادوی در نیویورک یا وست اِند لندن. اگرچه موسیقی از دوران باستان بخشی از نمایش‌های دراماتیک بوده است، تئاتر موزیکال مدرن غربی در طول قرن نوزدهم ظهور کرد؛ در این دوره بسیاری از عناصر ساختاری توسط آثار اپرای سبک ژاک افنباخ در فرانسه، گیلبرت و سالیوان در بریتانیا و آثار هاریگان و هارت در آمریکا تثبیت شد. پس از این‌ها، کمدی موزیکال ادواردیان در بریتانیا و آثار تئاتر موزیکال پدیدآورندگان آمریکایی مانند جورج ام. موزیکال‌های تئاتر پرنسس (۱۹۱۵–۱۹۱۸) گام‌های هنری رو به جلویی فراتر از رِوو و دیگر سرگرمی‌های سطحی اوایل قرن بیستم بودند و منجر به خلق آثار پیشگامانه‌ای نظیر قایق نمایش (۱۹۲۷)، درباره تو می‌خوانم (۱۹۳۱) و اوکلاهما! برخی از شناخته‌شده‌ترین موزیکال‌ها در دهه‌های بعد عبارتند از: بانوی زیبای من (۱۹۵۶)، فانتستیک‌ها (۱۹۶۰)، مو (۱۹۶۷)، کوروس لاین (۱۹۷۵)، بینوایان (۱۹۸۵)، شبح اپرا (۱۹۸۶)، رنت (۱۹۹۶)، شرور (۲۰۰۳) و همیلتون (۲۰۱۵). آن‌ها ممکن است در سالن‌های بزرگ، مانند تولیدات با بودجه کلان برادوی در شهر نیویورک یا وست اند در لندن روی صحنه بروند. متناوباً، موزیکال‌ها ممکن است در مکان‌های کوچک‌تر، مانند آف-برادوی، آف وست اند، تئاتر منطقه‌ای، تئاتر فرینج، تولیدات تئاتر جامعه یا در تورهای نمایشی اجرا شوند. موزیکال‌ها اغلب توسط گروه‌های آماتور و مدرسه‌ای در کلیساها، مدارس و سایر فضاهای اجرا ارائه می‌شوند. | ## بخش 2: تئاتر موزیکال | علاوه بر ایالات متحده و بریتانیا، صحنه‌های پررونق تئاتر موزیکال در قاره اروپا، آسیا، استرالزی، کانادا و آمریکای لاتین وجود دارد. از قرن بیستم، «موزیکال کتابی» به عنوان یک نمایش موزیکال تعریف شده است که در آن آهنگ‌ها و رقص‌ها به‌طور کامل در یک داستان منسجم با اهداف دراماتیک جدی ادغام شده‌اند و قادرند احساسات واقعی به‌جز خنده را برانگیزند.Everett and Laird, p. کتاب یا نمایشنامه یک موزیکال به داستان، شخصیت‌پردازی و ساختار دراماتیک، از جمله دیالوگ‌های گفتاری و دستورات صحنه اشاره دارد، اما همچنین می‌تواند به دیالوگ‌ها و اشعار با هم اشاره کند که گاهی اوقات به عنوان لیبرتو (در ایتالیایی به معنای «کتاب کوچک») شناخته می‌شود. موسیقی و اشعار با هم پارتیتور (Score) یک موزیکال را تشکیل می‌دهند و شامل آهنگ‌ها، موسیقی صحنه و صحنه‌های موزیکال هستند که «توالی‌های تئاتری تنظیم شده برای موسیقی می‌باشند و اغلب آهنگ را با دیالوگ گفتاری ترکیب می‌کنند.» تفسیر یک موزیکال بر عهده تیم خلاق آن است که شامل کارگردان، مدیر موسیقی، معمولاً یک طراح رقص و گاهی یک ارکستراتور است. تولید یک موزیکال همچنین از نظر خلاقانه با جنبه‌های فنی مانند طراحی صحنه، لباس، لوازم صحنه، نورپردازی و تقویت صدا متمایز می‌شود. تیم خلاق، طراحی‌ها و تفسیرها عموماً از تولید اصلی به تولیدات بعدی تغییر می‌کنند. با این حال، برخی از عناصر تولید ممکن است از نسخه اصلی حفظ شوند؛ برای مثال، طراحی رقص باب فاسی در موزیکال شیکاگو. در حالی که می‌تواند از یک سرگرمی کوتاه تک‌پرده‌ای تا چندین پرده و چندین ساعت طول بکشد (یا حتی یک ارائه در چندین شب)، اکثر موزیکال‌ها بین یک و نیم تا سه ساعت هستند. موزیکال‌ها معمولاً در دو پرده، با یک آنتراکت کوتاه ارائه می‌شوند و پرده اول غالباً طولانی‌تر از پرده دوم است. پرده اول عموماً تقریباً تمام شخصیت‌ها و بیشتر موسیقی را معرفی می‌کند و اغلب با معرفی یک تضاد دراماتیک یا پیچیدگی پیرنگ پایان می‌یابد، در حالی که پرده دوم ممکن است چند آهنگ جدید معرفی کند اما معمولاً شامل تکرار (Reprise) تم‌های موسیقی مهم است و تضاد یا پیچیدگی را حل می‌کند. یک موزیکال کتابی معمولاً حول چهار تا شش تم اصلی ساخته می‌شود که بعداً در نمایش تکرار می‌شوند، اگرچه گاهی اوقات شامل مجموعه‌ای از آهنگ‌هاست که مستقیماً از نظر موسیقایی با هم مرتبط نیستند. دیالوگ‌های گفتاری عموماً بین شماره‌های موسیقی پخش می‌شوند، اگرچه ممکن است از «دیالوگ‌های آوازی» یا رسیتاتیف استفاده شود، به‌ویژه در موزیکال‌های موسوم به «تمام‌آواز» مانند عیسی مسیح سوپراستار، فالستوها، بینوایان، اویتا و همیلتون. چندین موزیکال کوتاه‌تر در برادوی و وست اند در قرن بیست و یکم در یک پرده ارائه شده‌اند. | ## بخش 3: تئاتر موزیکال | همان‌طور که بن برانتلی، منتقد نیویورک تایمز، هنگام نقد احیای موزیکال جیپسی در سال ۲۰۰۸، ایدئالِ آواز در تئاتر را توصیف کرد: «هیچ جدایی بین آواز و شخصیت وجود ندارد، و این همان چیزی است که در آن لحظات نادری رخ می‌دهد که موزیکال‌ها برای دستیابی به دلایل ایدئال وجودی خود اوج می‌گیرند.»Brantley, Ben. بنابراین، زمان کمتری برای توسعه درام در یک موزیکال نسبت به یک نمایشنامه معمولی با طول معادل وجود دارد، زیرا یک موزیکال معمولاً زمان بیشتری را به موسیقی اختصاص می‌دهد تا دیالوگ. محتوای ارائه شده در یک موزیکال ممکن است اورجینال باشد، یا ممکن است از رمان‌ها (شرور و مردی از لا مانچا)، نمایشنامه‌ها (سلام، دالی! و چرخ‌فلک)، افسانه‌های کلاسیک (کملوت)، رویدادهای تاریخی (اویتا و همیلتون) یا فیلم‌ها (تهیه‌کنندگان و بیلی الیوت) اقتباس شده باشد. از سوی دیگر، بسیاری از آثار موفق تئاتر موزیکال برای فیلم‌های موزیکال اقتباس شده‌اند، مانند داستان وست ساید، بانوی زیبای من، آوازی موسیقی، الیور! 233 با این حال، برخی از موزیکال‌ها کاملاً همراه با موسیقی و تمام‌آواز هستند، در حالی که برخی از اپراها مانند فلوت سحرآمیز و بیشتر اپرت‌ها، مقداری دیالوگ بدون همراهی موسیقی دارند. دوم، موزیکال‌ها معمولاً رقص بیشتری را به عنوان بخشی ضروری از داستان‌گویی شامل می‌شوند، به‌ویژه توسط بازیگران اصلی و همچنین گروه هم‌سرایان. برای مثال، موزیکال‌های تولید شده در برادوی یا وست اند، همیشه به زبان انگلیسی خوانده می‌شوند، حتی اگر در اصل به زبان دیگری نوشته شده باشند. در حالی که یک خواننده اپرا در درجه اول یک خواننده و تنها در درجه دوم یک بازیگر است (و به ندرت نیاز به رقصیدن دارد)، یک هنرمند تئاتر موزیکال اغلب در درجه اول یک بازیگر است اما باید خواننده و رقصنده نیز باشد. آهنگسازان موسیقی برای موزیکال‌ها اغلب نیازهای آوازی نقش‌ها را با در نظر گرفتن هنرمندان تئاتر موزیکال در نظر می‌گیرند. امروزه، تئاترهای بزرگی که موزیکال‌ها را روی صحنه می‌برند، عموماً از میکروفون و سیستم تقویت صدا برای صدای آواز بازیگران استفاده می‌کنند، به گونه‌ای که عموماً در یک بافت اپرایی ناپسند شمرده می‌شود.Gamerman, Ellen. در عمل، اغلب دشوار است که بین انواع مختلف تئاتر موزیکال، از جمله «نمایش موزیکال»، «کمدی موزیکال»، «اپرت» و «اپرای سبک» تمایز قائل شد.Kowalke, Kim H. 163–169 مانند اپرا، آواز در تئاتر موزیکال معمولاً توسط یک گروه سازی به نام ارکستر گودال (Pit orchestra) همراهی می‌شود که در منطقه‌ای پایین‌تر در جلوی صحنه قرار دارد. | ## جمع‌بندی | در حالی که اپرا معمولاً از یک ارکستر سمفونیک متعارف استفاده می‌کند، موزیکال‌ها عموماً برای گروه‌هایی بین ۲۷ نوازنده تا تنها چند نوازنده ارکستراسیون می‌شوند.