موضوع مقاله: مدرن تاکینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدرن تاکینگ | مقدمه: مدرن تاکینگ (به انگلیسی: Modern Talking) یک گروه موسیقی پاپ دونفرهٔ آلمانی بود که از توماس آندرس (خواننده) و دیتر بولن (تنظیم‌کننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده)، با همکاری لوئیس رودریگس، تشکیل شده بود. | ## بخش 1: مدرن تاکینگ | این گروه با انتشار مجموعه‌ای از تک‌آهنگ‌های موفق، در بسیاری از کشورها به جایگاه‌های بالای جدول‌های موسیقی، از جمله پنج رتبهٔ برتر، دست یافت. از شناخته‌شده‌ترین آثار آن‌ها می‌توان به «تو قلب منی، تو روح منی»، «اگر بخواهی می‌توانی برنده شوی»، «شری، شری لیدی»، «برادر لویی»، «آتلانتیس بانگ می‌زند (درخواست کمک برای عشق)» و «کادیلاک جرونیمو» اشاره کرد. اعضای مدرن تاکینگ از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ با یکدیگر همکاری داشتند و سپس از هم جدا شدند. آن‌ها در سال ۱۹۹۸ بار دیگر فعالیت خود را از سر گرفتند و این بازگشت با موفقیت همراه بود؛ به‌طوری‌که تا سال ۲۰۰۳ آثار جدیدی منتشر کردند که بار دیگر در فهرست ده ترانهٔ برتر آلمان و دیگر کشورها قرار گرفتند. پس از دومین و آخرین جدایی این گروه در سال ۲۰۰۳، مجموع فروش جهانی تک‌آهنگ‌ها و آلبوم‌های آن‌ها به حدود ۱۲۰ میلیون نسخه رسید. تاریخچه این گروه نخستین‌بار در اواخر سال ۱۹۸۴ شکل گرفت و در اوایل سال ۱۹۸۵ با تک‌آهنگ «تو قلب منی، تو روح منی» به شهرت رسید؛ ترانه‌ای که در ۳۵ کشور، از جمله آلمان، در میان ده اثر برتر قرار گرفت و به‌مدت شش هفتهٔ متوالی در صدر جدول‌ها باقی ماند و محبوبیت زیادی برای گروه به‌همراه آورد. موفقیت این اثر با انتشار ترانهٔ «اگر بخواهی می‌توانی برنده شوی» ادامه یافت که در اواسط سال ۱۹۸۵ از نخستین آلبوم گروه منتشر شد. این ترانه که تنها تک‌آهنگ منتشرشده از آلبوم دوم گروه با عنوان «بیا دربارهٔ عشق صحبت کنیم» بود، با فروش بیش از ۵۰۰ هزار نسخه، این آلبوم را در آلمان غربی به جایگاه پلاتین رساند. این روند موفقیت با دو تک‌آهنگ دیگر، «برادر لویی» و «آتلانتیس بانگ می‌زند (درخواست کمک برای عشق)»، هر دو از آلبوم سوم با عنوان «آمادهٔ عشق‌ورزی»، ادامه یافت. این گروه همچنین با ششمین تک‌آهنگ خود «کادیلاک جرونیمو» از آلبوم چهارم «در میانهٔ ناکجاآباد» و نیز با ترانهٔ «هواپیمای جت» از پنجمین آلبوم خود «جنگجوهای رومانتیک» بار دیگر به صدر جدول‌ها دست یافت. در سال ۱۹۸۷ و هم‌زمان با انتشار آلبوم ششم گروه با عنوان «در باغ ونوس»، فعالیت مدرن تاکینگ رو به پایان رفت. این آلبوم برخلاف آثار پیشین، به‌دلیل نبود تبلیغات کافی، موفقیت کمتری کسب کرد و به آخرین آلبوم پیش از جدایی نخست گروه تبدیل شد. به دنبال این اتفاق، دیتر بولن در یک مصاحبهٔ آلمانی، بدون هماهنگی با آندرس، پایان فعالیت گروه را اعلام کرد؛ این در حالی بود که توماس آندرس آن زمان در لس‌آنجلس حضور داشت و از این تصمیم باخبر نبود. رابطهٔ میان آن دو پیش‌تر نیز پرتنش و همراه با درگیری بود و این اتفاق بر شدت اختلافات افزود. پس از یک تماس تلفنی پرتنش، آن‌ها برای بیش از یک دهه هیچ‌گونه ارتباطی با یکدیگر نداشتند. به گفتهٔ بولن، یکی از دلایل اصلی فروپاشی گروه، نورا، همسر سابق آندرس، بود که از انجام مصاحبه‌های همسرش با خبرنگاران زن جلوگیری می‌کرد و به‌طور مداوم خواهان تغییرات گسترده در اجراها، برنامه‌ها و آثار ضبط‌شده بود. آندرس بعدها در زندگی‌نامهٔ خود با عنوان «۱۰۰ درصد آندرس: حقیقت دربارهٔ مدرن تاکینگ، نورا و زندگی من» این موضوع را تأیید کرد. مدرن تاکینگ در سال‌های آغازین فعالیت خود در اروپا، آسیا، آمریکای جنوبی، خاورمیانه و ایران به موفقیت چشمگیری دست یافت. با این حال، در بریتانیا تنها چهار ترانه از آن‌ها وارد جدول فروش شد که در میان آن‌ها «برادر لویی» با کسب رتبهٔ چهارم، بالاترین جایگاه را داشت. در سال ۱۹۸۵، شرکت آرسی‌ای با این گروه برای فعالیت در بازار ایالات متحده قرارداد امضا کرد و نخستین آلبوم آن‌ها را در این کشور منتشر کرد، اما این آثار در آمریکا چندان شناخته نشدند و به جدول‌های فروش راه نیافتند. این گروه در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ هر سال دو آلبوم منتشر کرد و هم‌زمان با حضور در برنامه‌های تلویزیونی در سراسر اروپا به تبلیغ تک‌آهنگ‌های خود پرداخت؛ روندی که در نهایت به فروش ۶۵ میلیون نسخه از آثارشان در مدت سه سال انجامید. | ## بخش 2: مدرن تاکینگ | مدرن تاکینگ از جمله نخستین گروه‌های موسیقی بلوک غرب بود که فروش آثارشان در اتحاد جماهیر شوروی مجاز اعلام شد. پس از چند دهه سانسور و محدودیت واردات در دوران جنگ سرد، اصلاحات گلاسنوست به رهبری میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۶ زمینهٔ ورود موسیقی غربی به این کشور را فراهم کرد. در نتیجه، این گروه در اوج محبوبیت خود توانست پایگاه هواداری گسترده و پایداری در اروپای شرقی به‌دست آورد. بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۸ بلافاصله پس از جدایی این دو نفر در میانهٔ سال ۱۹۸۷، دیتر بولن پروژهٔ شخصی خود را با نام «بلو سیستم» راه‌اندازی کرد و با ترانه‌هایی مانند «ببخشید سارا کوچولو»، «تخت من بیش از حد بزرگ است»، «زیر پوست من»، «لاو سوئیت»، «لیلا» و «دژاوو» به جایگاه‌های بالایی در جدول‌های موسیقی دست یافت. در همین حال، توماس آندرس فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد و تا اوایل سال ۱۹۸۹ با نام مدرن تاکینگ در چندین قاره به اجرای برنامه پرداخت. سپس ضبط آثار جدید خود را با حال‌وهوای پاپ در شهرهای لس‌آنجلس، لندن و همچنین در آلمان آغاز کرد. آندرس پنج آلبوم انگلیسی‌زبان با عناوین «متفاوت»، «زمزمه‌ها»، «پایین در هنگام غروب»، «هنگامی که دوباره تو را می‌بینم» و «Souled» و یک آلبوم اسپانیایی‌زبان با عنوان «بارکوس د کریستال» منتشر کرد. او در خارج از آلمان موفق‌تر از داخل کشور خود بود، هرچند در آلمان نیز چندین اثر موفق داشت. با گذر از اختلافات گذشته، روابط بولن و آندرس از سال ۱۹۹۴ و هم‌زمان با بازگشت آندرس به شهر کوبلنز در آلمان، تا حدی بهبود یافت. ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳: بازگشت در سال ۱۹۹۸، گروه مدرن‌تاکینگ دوباره فعالیت خود را از سر گرفت و بولن وآندرس مجدداً همکاری خود را آغاز کردند. نخستین اجرای مشترک آن‌ها در ماه مارس همان سال در برنامهٔ تلویزیونی «شرط می‌بندی که...؟» (به آلمانی: ?...Wetten, dass) در آلمان برگزار شد. نخستین آلبوم بازگشت مدرن‌تاکینگ با عنوان Back for Good، که شامل چهار قطعهٔ جدید و همچنین بازتنظیم ترانه‌های پیشین با استفاده از تکنیک‌های مدرن بود، به‌مدت پنج هفتهٔ متوالی در صدر جدول فروش آلمان قرار گرفت و در پانزده کشور دیگر نیز به رتبهٔ نخست دست یافت. آلبوم بعدی آن‌ها با عنوان Alone نیز مستقیماً در صدر جدول فروش آلمان قرار گرفت و در دیگر کشورها نیز با استقبال گسترده‌ای مواجه شد و بیش از یک میلیون نسخه در اروپا فروش داشت. پس از آن‌که این گروه بیش از ۴۰۰ گواهی طلا و پلاتین در سراسر جهان دریافت کرد، بولن و آندرس در سال ۲۰۰۳ تصمیم گرفتند بار دیگر، پیش از انتشار یک آلبوم گلچین دیگر، از یکدیگر جدا شوند. این جدایی دوم تا حدی به انتشار دیدگاه‌های انتقادی بولن دربارهٔ آندرس در زندگی‌نامهٔ خود نسبت داده شده است. ترکیب خوانندگان استودیویی شامل رولف کولر، میشائل شولتس، دتلف ویده‌که و (در آلبوم‌های اولیه) بیرگر کورلایس، در کنار بولن و توماس آندرس، در شکل‌گیری همخوانی‌های شاخص مدرن تاکینگ نقش داشتند. کولر، شولتس و ویده‌که بعدها همکاری خود را با بولن در پروژهٔ «بلو سیستم» ادامه دادند و سپس همراه با ترانه‌سرای آلمانی توماس ویدرات، گروه «سیستمز این بلو» را تشکیل دادند. با این حال، نام این سه نفر در آلبوم‌های مدرن تاکینگ ذکر نشده بود و در نهایت بر سر این موضوع به دادگاه شکایت کردند. این پرونده با توافق خارج از دادگاه به پایان رسید و بولن در یادداشت جلد یکی از آثار بعدی خود (آلبوم «Obsession» از پروژهٔ بلو سیستم) از نقش آن‌ها قدردانی کرد. پس از بازگشت دوبارهٔ گروه در سال ۱۹۹۸، بولن علاوه بر ادامهٔ این سبک، به تولید قطعات یورودنس و تصنیف‌هایی با حال‌وهوای پاپ آمریکایی نیز پرداخت. برخی از ترانه‌های انگلیسی‌زبان بولن، از جمله «تو قلب منی، تو روح منی»، بعدها با اشعار آلمانی و با صدای مری روس نیز ضبط شدند، در حالی که از همان ترک‌های موسیقی استفاده شده بود. | ## بخش 3: مدرن تاکینگ | پس از جدایی مدرن تاکینگ در سال ۱۹۸۷، تعدادی از قطعاتی که برای آلبوم پایانی گروه نوشته شده بودند، بازتنظیم‌شده و در نخستین آلبوم پروژهٔ «بلو سیستم» به کار رفتند. در زمان جدایی نهایی این گروه در سال ۲۰۰۳، مجموع فروش جهانی تک‌آهنگ‌ها و آلبوم‌های مدرن تاکینگ به حدود ۱۲۰ میلیون نسخه رسیده بود؛ رقمی که آن‌ها را به پرفروش‌ترین گروه موسیقی آلمان تبدیل کرد. سال‌های پس از فعالیت و میراث در سال ۲۰۰۶، دیتر بولن در ترانهٔ «Bizarre Bizarre» پیامی پنهان گنجاند که با پخش معکوس آن جملهٔ «مدرن تاکینگ هرگز به پایان نخواهد رسید» شنیده می‌شود؛ جمله‌ای که با توضیح «منظورم این بود که موسیقی مدرن تاکینگ برای همیشه زنده خواهد ماند» همراه شده بود. دیتر بولن نیز دو کتاب زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ تاریخ مدرن تاکینگ از دیدگاه خود منتشر کرده است. با این حال، جلد دوم به‌دلیل نگاه جانبدارانه و توصیف‌های منفی دربارهٔ همکارانش با انتقاد گسترده‌ای روبه‌رو شد. در پی این واکنش‌ها، بولن برای مدتی از فضای عمومی کناره‌گیری کرد و در سال ۲۰۰۶ اعلام کرد که از انتشار جلد دوم پشیمان است. آندرس تنها کسی نبود که به این کتاب اعتراض کرد؛ برخی دیگر، از جمله فرانک فاریان، نیز به آن واکنش نشان دادند و حتی کتابی در نقد آن منتشر کردند. منتقدان موسیقی عموماً دیدگاه مثبتی نسبت به مدرن تاکینگ نداشتند و آثار این گروه را با نقدهای سردی روبه‌رو کردند. با وجود اذعان به جذابیت ملودی‌ها و کیفیت حرفه‌ای تولید، منتقدان از نبود نوآوری در آثار آن‌ها انتقاد می‌کردند. یکی از محورهای اصلی این نقدها، شباهت زیاد میان ترانه‌های مختلف این گروه بود؛ موضوعی که خود بولن نیز در سال ۱۹۸۹ در گفت‌وگو با نشریهٔ اشپیگل به آن اذعان کرده است: «من به‌هیچ‌وجه انکار نمی‌کنم که همهٔ ترانه‌های موفق مدرن تاکینگ بسیار شبیه به هم هستند. ما همیشه از میان قطعات آلبوم‌ها، آن‌هایی را به‌عنوان تک‌آهنگ انتخاب می‌کردیم که بیشترین شباهت را به اثر قبلی داشتند.» توماس آندرس و دیتر بولن پس از سال‌ها اختلاف، در سال‌های بعد روابط خود را بهبود بخشیدند. آندرس در مصاحبه‌ای اعلام کرده است که آن‌ها «به صلح رسیده‌اند» و هر یک مسیر حرفه‌ای خود را دنبال می‌کنند. در سال ۲۰۱۴، هم‌زمان با سی‌امین سالگرد شکل‌گیری مدرن تاکینگ، مجموعه‌ای از آثار برگزیدهٔ این گروه منتشر شد. در این دوره، گزارش‌هایی غیررسمی دربارهٔ احتمال بازگشت این گروه نیز منتشر شد، اما هیچ‌یک از این خبرها از سوی اعضای گروه به‌طور رسمی تأیید نشد و همکاری جدیدی اعلام نگردید. تا تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۲۵، کانال رسمی مدرن تاکینگ در یوتیوب بیش از ۴٫۵ میلیارد بازدید داشته و بسیاری از موزیک‌ویدئوهای آن صدها میلیون بار دیده شده‌اند. فروش مدرن تاکینگ از موفق‌ترین گروه‌های موسیقی پاپ آلمان به‌شمار می‌رود و مجموع فروش جهانی آثار آن تا زمان جدایی نهایی در سال ۲۰۰۳ به حدود ۱۲۰ میلیون نسخه رسیده است. این موفقیت، آن‌ها را در شمار پرفروش‌ترین هنرمندان تاریخ موسیقی آلمان قرار داده است. ترانه‌های این گروه، به‌ویژه در دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰، در شرایط محدودیت‌های رسانه‌ای به‌صورت غیررسمی میان مخاطبان دست‌به‌دست می‌شد و در میان بخشی از شنوندگان، به‌ویژه نسل جوان، محبوبیت یافت. تداوم استقبال از آثار این گروه و حضور آن در خاطرهٔ جمعی بخشی از مخاطبان، نشان‌دهندهٔ جایگاه ماندگار مدرن تاکینگ در میان شنوندگان موسیقی پاپ در ایران و خارج از کشور است. در گفت‌وگویی با بخش فارسی صدای آمریکا، توماس آندرس نیز به وجود مخاطبان ایرانی اشاره کرده و دربارهٔ میزان محبوبیت خود در ایران گفته است: «می‌دانستم در ایران هم شنونده‌های زیادی دارم، ولی فکر نمی‌کردم به این صورت در این کشور محبوب باشم.» در سال ۲۰۱۳ توماس آندرس در پروژه‌ای مشترک با امید سلطانی، خواننده‌ی ایرانی، همکاری کرد. | ## جمع‌بندی | حاصل این همکاری ترانهٔ «We Are One» بود که به‌صورت رسمی منتشر شد و بازتابی از پیوند میان موسیقی پاپ غربی و موسیقی ایرانی در فضای فراملی به‌شمار می‌رود؛ همکاری‌ای که به گفتهٔ آندرس، در جریان آن بیش از پیش با گسترهٔ هواداران ایرانی خود آشنا شد.