موضوع مقاله: ویلهلم فریک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلهلم فریک | مقدمه: ویلهلم فریک (زاده ۱۲ مارس ۱۸۷۷ – درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) یکی از اعضای برجستهٔ حزب نازی و از ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ تا ۲۰ اوت ۱۹۴۳ وزیر کشور آلمان نازی بود. | ## بخش 1: ویلهلم فریک | ویلهلم فریک پیش از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۱ وزیر آموزش و پرورش ایالت تورینگن بود، امّا پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در آلمان وی در ماه ژانویه ۱۹۳۳ توسط آدولف هیتلر به سمت وزیر کشور آلمان نازی برگزیده شد. وی پس از شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم توسط متفقین در دادگاه نورنبرگ محاکمه و اعدام شد. فریک در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ لغت‌شناسی خواند ولی پس از مدّتی رشته‌اش را به حقوق تغییر داد و در دانشگاه هومبولت برلین و دانشگاه هایدلبرگ ادامه تحصیل داد و مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۰۱ دریافت کرد. برای مدّتی در ارتش و پلیس مونیخ خدمت کرد، امّا در جنگ جهانی اول به جبهه فرستاده نشد. فریک در سال ۱۹۱۰ با الیزابت امیلی ناگل ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو پسر و یک دختر بود. چند هفته پس از آن، فریک با مارگارته شولتزه-ناومبورگ (همسر سابق نماینده رایشتاگ پاول شولتزه-ناومبورگ) ازدواج کرد که حاصل این ازدواج نیز یک دختر و یک پسر بود. وی در آن زمان با شبه‌نظامیان فرای کورپس همدل بود که علیه دولت کورت آیسنر در باواریا می‌جنگیدند. فریک تلاش داشت تا حملات متقابل پلیس باواریا برای شکست کودتا را سرکوب کند، امّا کودتا شکست خورد و وی دستگیر شد و به زندان افتاد. او در دادگاه خلق باواریا به تلاش و مشارکت در خیانت ملی متهم و به ۱۵ ماه زندان محکوم و از نیروی پلیس اخراج شد. وی خود را با گرگور اشتراسر همراه کرد و با سخنرانی‌های ضد دموکراسی و یهودستیزانهٔ خود به شهرت رسید، به طوری که در سال ۱۹۲۸ رهبر گروه شبه‌نظامیان حزب نازی شد. | ## بخش 2: ویلهلم فریک | در سال ۱۹۲۹ و در جریان تشکیل دولت ائتلافی در ایالت تورینگن، حزب نازی برای انتخاب وزیر داخله و وزیر آموزش سهم داشت. فریک این پست‌ها را برعهده گرفت و اوّلین نازی‌ای شد که تا آن زمان مقام وزارتی را عهده‌دار بوده است. وی از این مقام برای اخراج مقامات طرفدار حزب کمونیست آلمان ۱۹۱۸ و حزب سوسیال دموکرات آلمان از دولت استفاده و اعضای حزب نازی را جایگزین آنان کرد. همچنین در زمان وزارت وی در تورینگن تعدادی از روزنامه‌ها و فیلم‌های صلح‌طلب و ضد جنگ مانند در جبهه غرب خبری نیست، ممنوع اعلام شدند. وزارت رایش وی در پی تشکیل کابینه هیتلر در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ به عنوان وزیر داخله منصوب شد. در واقع، دلیل اصلی اینکه پاول فن هیندنبورگ و فرانتس فون پاپن با اعطای پست وزارت داخله به نازی‌ها موافقت کردند، همین بود که وزیر کشور قدرت زیادی نداشت. با این حال قدرت فریک در پی آتش‌سوزی رایشستاگ و ماجراهای پس از آن به‌تدریج افزایش یافت. وی اختیار عزل و نصب شهرداران شهرداری‌های با جمعیت بالاتر از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر را داشت؛ (به‌جز دولت‌شهرهای برلین و هامبورگ که هیتلر شهرداران آن‌ها را خود انتخاب می‌کرد) البته شهرداران شهرهای کوچک‌تر توسط فرمانداران ایالت‌ها انتخاب می‌شد که آن‌ها نیز به او پاسخگو بودند. وی در سیاست‌های نژادی آلمان نازی نقش مهمی داشت و پیش‌نویس بسیاری از قوانین نژادپرستانه همچون قوانین نورنبرگ را تهیه کرد. وی همچنین در اجرای قوانین مربوط به عملیات تی۴ نقش داشت و این عملیات زیر نظر وزارت وی انجام می‌پذیرفت. | ## بخش 3: ویلهلم فریک | از اواسط تا اواخر دهه ۱۹۳۰ فریک در پی تلاش برای کاستن از درگیری‌های درون‌دولتی، ارزش و اعتبار خود را در حزب به‌طور غیرقابل‌بازگشتی از دست داد. در ژوئن ۱۹۳۶ قدرت فریک پس از اینکه هیتلر، هاینریش هیملر را به عنوان رئیس پلیس کل آلمان منصوب کرد، به شکل قابل ملاحظه‌ای کاهش یافت. بر روی کاغذ، فریک در جایگاهی بالاتر از هیملر قرار داشت، امّا در واقع او دیگر هیچ قدرتی در ادارهٔ پلیس نداشت. کشمکش طولانی قدرت میان فریک و هیملر سبب شد تا در ۲۴ اوت ۱۹۴۳ هیملر جای او را در وزارت کشور بگیرد. او و لوتس گراف شورین فن کروسیک تنها کسانی بودند که از زمان رسیدن هیتلر به مقام صدراعظمی تا مرگ هیتلر در کابینهٔ او باقی ماندند. وی به عنوان حاکم بوهم و موراویا و نمایندهٔ شخصی آدولف هیتلر در سرزمین‌های چک منصوب شد. پراگ پایتخت این سرزمین که فریک در آن اقامت داشت، یکی از آخرین شهرهای نیروهای محور بود که در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم سقوط کرد. وی در ۱ اکتبر ۱۹۴۶ به جرم برنامه‌ریزی و آغاز جنگ تجاوزگرانه، جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و نقشش در تنظیم قوانین نورنبرگ به اعدام محکوم شد. | ## جمع‌بندی | جوزف کینگزبری-اسمیت روزنامه‌نگار دربارهٔ او نوشته است: جنازهٔ وی و نه فرد اعدام‌شدهٔ دیگر در کنار جنازهٔ هرمان گورینگ که پیش از اعدام خودکشی کرده بود، به اوستفریدهوف فرستاده شد و در آنجا اجساد سوزانده و خاکستر آن‌ها به رود ایسار ریخته شد.