موضوع مقاله: انسان خردمند ایدالتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انسان خردمند ایدالتو | مقدمه: انسان خردمند ایدالتو یک زیرگونه منقرض شده از انسان خردمند است که در حدود ۱۶۰٫۰۰۰ سال پیش در دورهٔ پلیستوسن در آفریقا می‌زیسته‌است. | ## بخش 1: انسان خردمند ایدالتو | پژوهش‌ها در مقاله توصیفی اولیه، این ۱۲ نفر (حداقل) به عنوان افرادی توصیف شدند که درست خارج از چتر «انسان مدرن از نظر آناتومی» قرار می‌گیرند. اعتبار چنین زیرگونه‌هایی به دلیل تعاریف مبهم «گونه» و «زیرگونه»، به ویژه هنگام بحث در مورد گونه زمانی، به سختی قابل توجیه است، زیرا مورفولوژی دقیق پایان و مورفولوژی اولیه گونه‌های اجداد و فرزندان ذاتاً غیرقابل حل هستند. انسان هرتو ابزارهای سنگی زیادی تولید کرد که می‌توانند در تعریف مبهم «آشولی انتقالی» قرار گیرند، سنت فرهنگی دیرینه‌ای که شامل ابزارهای مشخصاً آشولی (ساخته شده توسط انسان‌های باستانی) و دوران سنگ میانی (ساخته شده توسط انسان‌های مدرن) است. به نظر می‌رسد که آنها عمدتاً اسب آبی و همچنین گاو را در محیط کنار دریاچه قصابی می‌کردند. سه جمجمه کامل (یکی مربوط به کودکی ۶ تا ۷ ساله) دارای علائم برش دست‌ساز و سایر تغییرات هستند که می‌تواند گواهی بر شیوه‌های تدفین مانند بیرون آوردن جسد باشد. این منطقه از جهان به خاطر ارائه مجموعه‌ای از گونه‌های باستانی انسان و انسان‌تبار که قدمت آنها به 6 میلیون سال پیش می‌رسد، مشهور است. در سال 2003، با استفاده از روش تاریخ‌گذاری آرگون-آرگون، قدمت عضو بالایی هرتو به 160 تا 154 هزار سال پیش تخمین زده شد.Clark, J. sapiens در آفریقا تکامل یافته‌اند (مدل اخیر منشأ آفریقایی)، اما اینکه آیا این فرآیندی در سطح قاره بوده یا محلی، مورد بحث بود. در رابطه با مدل محلی، قدمت انسان هرتو و چندین نمونه مشابه با سن احتمالاً برابر یا حتی بیشتر که در سراسر شرق آفریقا توزیع شده‌اند، تمرکز را به آن منطقه معطوف کرد.Stringer, C. در سال ۲۰۱۷، بقایای جبل ایرهود به ۳۱۵۰۰۰ سال پیش قدمت‌گذاری شد، که آنها را به قدیمی‌ترین نمونه‌های طبقه‌بندی شده به عنوان H. ریچاردز، جن سووا و فرانسیس کلارک هاول، این نمونه‌ها را تقریباً خارج از آنچه که به عنوان "انسان مدرن از نظر آناتومی" (AMH) در نظر گرفته می‌شود، توصیف کردند، فراتر از محدوده تنوع برای هر انسان امروزی. | ## بخش 2: انسان خردمند ایدالتو | آنها در عوض، قدیمی‌ترین نمونه‌های "AMH" از غارهای رودخانه کلاسیس، آفریقای جنوبی یا غار قفزه، اسرائیل را در نظر گرفتند. آنها این کار را با مقایسه BOU-VP-16/1 با جمجمه قفزه 6، جمجمه لا فراسی 1 (یک نئاندرتال مرد، H. در نتیجه، آنها انسان هرتو را به عنوان یک زیرگونه جدید از انسان خردمند امروزی به عنوان "H. وایت و همکارانش به این نکته اشاره کردند، اما همچنان انسان هرتو را «به‌وضوح متمایز» می‌دانستند. در سال 2011، انسان‌شناسان آمریکایی، کایل لوبسن و رابرت کوروچینی، BOU-VP-16/1 را با Skhul 5 از غار Es-Skhul، اسرائیل (که از نظر زمانی نزدیک به مواد قفقاز بود) مقایسه کردند و در عوض گزارش دادند که این دو جمجمه با یکدیگر ارتباط نزدیکی دارند. در سال ۲۰۱۴، انسان‌شناسان رابرت مک‌کارتی و لین لوکاس نمونه‌ای بسیار بزرگتر از وایت و همکارانش را در نظر گرفتند - با استفاده از چندین نمونه که نمایانگر "انسان باستانی"، نئاندرتال، "انسان خردمند اولیه مدرن" و انسان خردمند پلیستوسن پسین بودند - و به همان نتیجه‌ای رسیدند که لوبسن و کوروچینی رسیده بودند.7]McCarthy, R. استرینگر در سال ۲۰۱۶ با استناد به این دو مطالعه، در بررسی خود از متون مربوط به اشتقاق انسان خردمند، گفت که نام idaltu "به نظر موجه نمی‌رسد". مسئله اصلی اعتبار زیرگونه‌های دیرینه در تعاریف مبهم «گونه» و «زیرگونه» نهفته است، به خصوص هنگام بحث در مورد گونه‌های زمانی (یک دودمان پیوسته که به تدریج تغییر می‌کند و مورفولوژی دقیق پایان و مورفولوژی اولیه گونه‌های اجداد و فرزندان را غیرقابل حل می‌کند). جمجمه با داشتن برآمدگی پیشانی برجسته، استخوان‌های آهیانه با انحنای ضعیف و استخوان پس‌سری با خمیدگی قوی در پشت جمجمه، کاملاً تنومند است. مجموعه ابزار شامل ابزارهایی است که با استفاده از تکنیک Levallois (مرتبط با "دوران سنگ میانی" آفریقا) و همچنین ساطورها و سایر ابزارهای دو رویه (مرتبط با آشولی‌های اولیه) ساخته شده‌اند. اگرچه ابزارهای دو رویه و تیغه‌ها نادر هستند (به ترتیب کمتر از ۵٪ و ۱٪ ابزارها)، اما به احتمال زیاد این ابزارها اغلب توسط انسان هرتو در مکانی متفاوت ساخته شده‌اند تا اینکه در واقع به ندرت تولید شده‌اند. | ## بخش 3: انسان خردمند ایدالتو | چنین مجموعه‌ای معمولاً به عنوان «آشولین انتقالی» با تعریف مبهمی شناخته می‌شود که قدمت آن به ۲۸۰،۰۰۰ سال پیش می‌رسد. بنابراین، محوطه هرتو نشان می‌دهد که مرحله انتقالی طولانی بوده و اشتقاق واقعی آنچه که «عصر سنگ میانی» در نظر گرفته می‌شود، تدریجی یا ساده نبوده است.Clark, J. ۲۸ ابزار دو رویه شامل بیضی، بیضی کشیده، مثلثی، ساطور و یک کلنگ، خراشنده و هسته دو رویه است. ۱۵ خراشنده انتهایی وجود داشت (فقط یک یا هر دو انتها می‌توانست خراش دهد) و تعداد کمی از آنها گرد بودند که تا حدودی شبیه خراشنده‌های انتهایی اورینیاکی (۴۰۰۰۰ سال پیش) بودند.Clark, J. هر دو عضو هرتوی پایینی و بالایی چندین لاشه گاو و اسب آبی را با آثار بریدگی دست‌ساز بشر نگهداری می‌کنند که نشان‌دهنده یک سنت قصابی طولانی‌مدت با علاقه به اسب آبی است. در یکی از مکان‌ها، تجمع تعداد زیادی گوساله اسب آبی (تا چند هفته) و اسب‌های بالغ ثبت شده است.Clark, J. روش خاک سپاری BOU-VP-16/1 بالغ یک برش عمودی ضعیف و نازک ۳۵ میلی‌متری (۱.۴ اینچی) در گوشه پایین استخوان آهیانه سمت راست خود و یک خط عمودی کوچکتر دیگر در امتداد خط گیجگاهی سمت راست نشان می‌دهد. BOU-VP-16/2 بالغ دارای تغییرات شدید ۱۵ قطعه از ۲۴ قطعه جمجمه مرتبط خود و همچنین علائم برش عمیقی است که با گوشت‌زدایی روی آهیانه‌ها، استخوان گونه چپ، استخوان پیشانی و استخوان پس‌سری مطابقت دارد. BOU-VP-16/2 همچنین شواهدی از خراشیدن مکرر در اطراف محیط کاسه سر (که عموماً به عنوان یک تغییر نمادین و نه برای مصرف تفسیر می‌شود) ارائه می‌دهد و عدم وجود قطعات از پایه جمجمه ممکن است به این معنی باشد که نمونه از ابتدا به عنوان یک جمجمه جدا شده رسوب داده شده است. BOU-VP-16/5 نابالغ دارای علائم برش عمیقی است که با گوشت‌زدایی در تمام قسمت‌های زیرین استخوان‌های اسفنوئید و گیجگاهی مطابقت دارد، احتمالاً پس از برداشتن استخوان فک. استخوان پس‌سری و سوراخ بزرگ جمجمه (قاعده جمجمه) شکسته و لبه‌های آن صیقل داده شده و صاف شده‌اند، که شبیه به شیوه‌های تدفین برخی از قبایل پاپوآ است. | ## جمع‌بندی | این موارد می‌تواند نشان دهد که مرد هرتو به طور نمادین در حال آماده‌سازی مردگان در برخی از آیین‌های تدفین بوده است.Clark, J.