موضوع مقاله: وزوز گوش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وزوز گوش | مقدمه: وزوز گوش یا تینیتوس وضعیتی است که در آن فرد صدایی شبیه زنگ زدن یا انواع مختلفی از صداها درک می‌کند، در حالی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد و افراد دیگر نیز نمی‌توانند آن را بشنوند. | ## بخش 1: وزوز گوش | وزوز گوش معمولاً با کاهش شنوایی و کاهش درک گفتار در محیط‌های پر سر و صدا همراه است. اکثر افراد آن را به خوبی تحمل می‌کنند و این مشکل تنها در ۱ تا ۲ درصد از افراد یک مشکل قابل توجه (شدید) است. این وضعیت می‌تواند باعث ایجاد واکنش ستیز یا گریز شود، زیرا مغز ممکن است آن را خطرناک و مهم تلقی نماید. وزوز گوش بیش از آنکه یک بیماری باشد، نشانه‌ای است که ممکن است ناشی از علل زمینه‌ای مختلفی باشد و می‌تواند در هر سطحی از سیستم شنوایی و همچنین خارج از آن سیستم ایجاد شود. شایع‌ترین علل آن آسیب شنوایی، کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا یا کاهش شنوایی مرتبط با سن است که به‌عنوان پیرگوشی شناخته می‌شود. دیگر علل شامل عفونت گوش، بیماری‌های قلب یا عروق خونی، بیماری منییر، تومورهای مغزی، نوروم‌های آکوستیک (تومورهای روی اعصاب شنوایی گوش)، میگرن، اختلالات مفصل گیجگاهی فکی، مواجهه با داروهای خاص، سابقه آسیب به سر و جرم گوش است. در برخی افراد، این وضعیت در تمرکز اختلال ایجاد می‌کند و می‌تواند با اضطراب و افسردگی همراه باشد. تشخیص وزوز گوش معمولاً بر اساس توصیف بیمار از نشانه‌هایی که تجربه می‌کند، صورت می‌گیرد. چنین تشخیصی معمولاً با انجام نوار گوش و معاینه گوش و حلق و بینی، و معاینه نورولوژیک پشتیبانی می‌شود. اینکه وزوز گوش چقدر در زندگی فرد اختلال ایجاد می‌کند، ممکن است با پرسش‌نامه‌ها تعیین شود. در صورت مشاهده مشکلات خاص، تصویربرداری پزشکی، مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، ممکن است انجام شود. به ندرت، این صدا ممکن است توسط شخص دیگری غیر از بیمار با استفاده از گوشی پزشکی شنیده شود، که در این صورت به‌عنوان «وزوز گوش عینی» شناخته می‌شود. گاهی، امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی، یعنی صداهایی که به‌طور معمول توسط گوش داخلی تولید می‌شوند، ممکن است منجر به وزوز گوش شوند. اقدامات لازم برای پیشگیری از وزوز گوش شامل اجتناب از مواجهه با صداهای بلند به‌صورت مزمن یا طولانی‌مدت و محدود کردن قرار گرفتن در معرض داروها و مواد مضر برای گوش (اوتوتوکسیک) است. در غیر این صورت، معمولاً مدیریت وزوز گوش شامل آموزش روانی یا مشاوره، مانند گفتاردرمانی است. این صدا می‌تواند آرام یا بلند، با فرکانس پائین یا بالا باشد و به نظر برسد که از یک یا هر دو گوش یا از خود سر منشأ می‌گیرد. در برخی افراد، شدت آن ممکن است با حرکات شانه، گردن، سر، زبان، فک یا چشم تغییر کند. دوره با توجه به تفاوت در طراحی‌های مطالعاتی، داده‌های مربوط به سیر وزوز گوش نتایج منسجمی را نشان نمی‌دهند. به‌طور کلی، شیوع آن در بزرگسالان با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد و میزان ناراحت‌کننده بودن آن با تداوم در پیگیری‌های بعدی، افزایش می‌یابد. تأثیرات روان‌شناختی اگرچه وزوز گوش یک وضعیت آزاردهنده است که اکثر افراد با آن سازگار می‌شوند، اما وزوز گوش دائمی ممکن است در برخی افراد باعث اضطراب و افسردگی شود. آزاردهنده بودن وزوز گوش بیشتر با وضعیت روان‌شناختی فرد مرتبط است تا شدت یا دامنه فرکانس صدای درک‌شده. مشکلات روان‌شناختی مانند افسردگی، اضطراب، اختلالات خواب و مشکلات تمرکز در افرادی که وزوز گوش بسیار آزاردهنده دارند، شایع است. حدود ۴۵٪ از افراد مبتلا به وزوز گوش در برهه‌ای از زندگی خود دچار اختلال اضطرابی می‌شوند. موارد شدید ممکن است برخی افراد را به سمت افکار خودکشی سوق دهد-- اگرچه که رفتار خودکشی پیچیده است، اما وزوز گوش می‌تواند یک عامل خطر باشد. در یک آنالیز مقطعی، تقریباً ۱۵٫۷۵٪ از ۲۹۲ بیماری که در سال ۲۰۱۹ به یک کلینیک وزوز گوش و هیپراکوزیس در بریتانیا مراجعه کرده بودند، «اظهار داشتند که طی ۲ هفته گذشته دچار افکار خودکشی و خودآزاری بوده‌اند.» پژوهش‌های روان‌شناختی بر واکنش دیسترس ناشی از وزوز گوش تمرکز کرده‌اند تا تفاوت‌های موجود در شدت وزوز گوش را توضیح دهند. این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که شرطی‌سازی در ادراک اولیه وزوز گوش، آن را با احساسات منفی مانند ترس و اضطراب پیوند داده است. انواع وزوز گوش وزوز گوش معمولاً به دو دسته «وزوز گوش ذهنی و عینی» طبقه‌بندی می‌شود. وزوز گوش معمولاً ذهنی است، به این معنی که صداهایی که فرد می‌شنود با روش‌های موجود در دسترس پزشکان و تکنسین‌های شنوایی قابل تشخیص نیستند. وزوز گوش ذهنی همچنین «وزوز گوش اریوم»، «وزوز گوش غیرشنوایی» یا «وزوز گوش غیرارتعاشی» نامیده می‌شود. در موارد نادر، وزوز گوش می‌تواند توسط شخص دیگری با استفاده از گوشی پزشکی، شنیده شود. حتی به ندرت، در برخی موارد می‌توان آن را به‌صورت امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی در کانال گوش اندازه‌گیری کرد. این وضعیت، همچنین تحت عنوان وزوز گوش عینی طبقه‌بندی می‌شود، که با نام‌های «شبه وزوز گوش» یا وزوز گوش «ارتعاشی» نیز خوانده می‌شود. هنگامی که این عارضه در اثر اختلالات گوش داخلی یا عصب شنوایی ایجاد شود، می‌توان آن را «اوتیک» (برگرفته از واژه یونانی به معنای گوش) نامید. این اختلالات گوش‌شناختی یا عصب‌شناختی شامل مواردی هستند که به دلیل عفونت‌ها، داروها یا تروما ایجاد می‌شوند. یکی از علل آن، مواجهه با سر و صدای تروماتیک است که به سلول‌های مویی در گوش داخلی آسیب می‌رساند. برخی شواهد نشان می‌دهد که مواجهه طولانی‌مدت با آلودگی صوتی ناشی از ترافیک سنگین ممکن است خطر ابتلا به وزوز گوش را افزایش دهد. زمانی که به نظر نمی‌رسد ارتباطی با اختلال گوش داخلی یا عصب شنوایی وجود داشته باشد، وزوز گوش را می‌توان «غیر-اوتیک» نامید. در ۳۰٪ موارد، وزوز گوش تحت تأثیر سیستم سوماتوسنسوری قرار می‌گیرد؛ برای مثال، افراد می‌توانند با حرکت دادن صورت، سر، فک یا گردن خود، وزوز گوش خود را افزایش یا کاهش دهند. این نوع، وزوز گوش سوماتیک یا کرانیوسرویکال نامیده می‌شود، زیرا فقط حرکات سر یا گردن بر آن تأثیر می‌گذارند. برخی از موارد وزوز گوش ممکن است ناشی از تغییرات نوروپلاستی در مسیر شنوایی مرکزی باشد. در این فرضیه، اختلال در ورودی حسی ناشی از کم‌شنوایی منجر به تغییراتی همچون پاسخ هومئوستاتیک نورون‌ها در سیستم شنوایی مرکزی می‌شود که سبب وزوز گوش می‌گردد. هنگامی که برخی از فرکانس‌های صدا به دلیل کم‌شنوایی از بین می‌روند، سیستم شنوایی با تقویت آن فرکانس‌ها جبران می‌کند و در نهایت، حتی زمانی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد، به‌طور مداوم در آن فرکانس‌ها احساس صدا تولید می‌کند. برخی از موارد وزوز گوش ممکن است ناشی از تغییرات نوروپلاستی در مسیر شنوایی مرکزی باشد. در این فرضیه، اختلال در ورودی حسی ناشی از کم‌شنوایی منجر به تغییراتی همچون پاسخ هومئوستاتیک نورون‌ها در سیستم شنوایی مرکزی می‌شود که سبب وزوز گوش می‌گردد. | ## بخش 2: وزوز گوش | هنگامی که برخی از فرکانس‌های صدا به دلیل کم‌شنوایی از بین می‌روند، سیستم شنوایی با تقویت آن فرکانس‌ها جبران می‌کند و در نهایت، حتی زمانی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد، به‌طور مداوم در آن فرکانس‌ها احساس صدا تولید می‌کند. کم‌شنوایی ممکن است علل مختلفی داشته باشد، اما میان مبتلایان به وزوز گوش، علت اصلی آسیب حلزون گوش است. داروهای اتوتوکسیک همچنین ممکن است باعث وزوز گوش ذهنی شوند، زیرا این داروها ممکن است باعث کاهش شنوایی شوند، یا آسیب ناشی از قرار گرفتن در معرض صداهای بلند را افزایش دهند. گزارش شده است که بیش از ۲۶۰ نوع دارو، وزوز گوش را به‌عنوان یک عارضه جانبی ایجاد می‌کنند. این عارضه، گاهی می‌تواند یک نشانه طولانی‌مدت از قطع مصرف بنزودیازپین باشد و ممکن است ماه‌ها ادامه یابد. عوامل مرتبط عوامل مرتبط با وزوز گوش عبارتند از: مشکلات گوش و کم‌شنوایی: کم‌شنوایی انتقالی شوک آکوستیک صدای بلند یا موسیقی بلند عفونت گوش میانی اوتیت اتواسکلروز اختلال عملکرد شیپور استاش افت شنوایی حسی-عصبی سر و صدای بیش از حد یا بلند؛ برای مثال، ترومای آکوستیک پیرگوشی (کاهش شنوایی مرتبط با سن) بیماری منییر هیدروپس اندولنفاتیک شکاف مجرای فوقانی نوروم آکوستیک مسمومیت با جیوه یا مسمومیت با سرب داروهای اتوتوکسیک اختلالات نورولوژیک: ناهنجاری کیاری مالتیپل اسکلروزیس ضربه به سر آرتریت سلول ژانت اختلال مفصل گیجگاهی-فکی اختلالات متابولیک: کمبود ویتامین بی۱۲ کم‌خونی فقر آهن اختلالات روان‌پزشکی: افسردگی اختلالات اضطرابی عوامل دیگر: واسکولیت برخی از داروهای روان‌گردان می‌توانند نشانه‌های موقت شبیه وزوز گوش را به‌عنوان یک عارضه جانبی ایجاد کنند: 5-MeO-DET دی‌ایزوپروپیل‌تریپتامین نشانگان ترک بنزودیازپین هیپرتانسیون یا هیپوتانسیون داخل جمجمه‌ای که برای مثال، بر اثر آنسفالیت یا نشت مایع مغزی‌نخاعی ایجاد می‌شود. وزوز گوش عینی نوع خاصی از وزوز گوش، یعنی «وزوز گوش عینی»، با شنیدن صدای انقباضات عضلات یا نبض خود فرد مشخص می‌شود، این حالت معمولاً ناشی از صداهایی است که در اثر حرکت عضلات فک یا صداهای مربوط به جریان خون در گردن یا صورت ایجاد می‌شوند. گاهی ناشی از انقباض غیرارادی یک عضله یا گروهی از عضلات (میوکلونوس) یا یک بیماری عروقی است. امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی (SOAEs) - صداهای ضعیف با فرکانس بالا هستند که در گوش داخلی تولید می‌شوند و می‌توان آنها را در کانال گوش با یک میکروفون حساس اندازه‌گیری کرد - همچنین ممکن است باعث وزوز گوش شوند. حدود ۸٪ از افرادی که دارای SOAE و وزوز گوش هستند، وزوز گوش مرتبط با SOAE دارند، در حالی که درصد کل موارد وزوز گوش که توسط SOAEها ایجاد می‌شود، ۴٪ تخمین زده شده است. وزوز گوش در کودکان کودکان ممکن است دچار وزوز گوش ضربان‌دار یا پیوسته شوند که شامل ناهنجاری‌ها و تغییراتی در بخش‌های عروقی است که بر ساختارهای گوش میانی/داخلی تأثیر می‌گذارند. از سی‌تی اسکن می‌توان برای بررسی یکپارچگی ساختارها استفاده کرد و اسکن‌های MR قادر هستند اعصاب و توده‌ها یا ناهنجاری‌های احتمالی را ارزیابی کنند. وزوز گوش ضربان‌دار برخی افراد صدایی را تجربه می‌کنند که همزمان با نبض آنها می‌زند، این حالت به‌عنوان «وزوز گوش ضربان‌دار» یا «وزوز گوش عروقی» شناخته می‌شود. وزوز گوش ضربان‌دار معمولاً ماهیت عینی دارد که ناشی از تغییر جریان خون یا افزایش تلاطم خون در نزدیکی گوش، مانند آترواسکلروز یا وزوز وریدی است، اما همچنین می‌تواند تحت عنوان یک پدیده ذهنی ناشی از افزایش آگاهی از جریان خون در گوش باشد. تشخیص افتراقی وزوز گوش ضربان‌دار گسترده است و شامل علل عروقی، تومورها، اختلالات گوش میانی یا گوش داخلی و دیگر پاتولوژی‌های داخل جمجمه‌ای می‌شود. علل عروقی وزوز گوش ضربان‌دار شامل علل وریدی (مثلا بالا بودن یا باز شدن بالب ژوگولار، دیورتیکول سینوس سیگموئید)، علل شریانی (مثلا آترواسکلروز گردنی، شرایط بالقوه تهدیدکننده زندگی مانند آنوریسم شریان کاروتید یا دیسکسیون شریان کاروتید) یا فیستول شریانی‌وریدی دورال یا ناهنجاری‌های شریانی‌وریدی است. وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است نشان‌دهنده واسکولیت یا به‌طور خاص‌تر، آرتریت سلول ژانت باشد. وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است در اثر تومورهایی مانند پاراگانگلیوما (مثلاً گلوموس تمپانیکوم، گلوموس ژوگولار) یا همانژیوم (مثلا عصب صورت یا کاورنوس) ایجاد شود. علل وزوز گوش ضربان‌دار در گوش میانی شامل شیپور استاش پهن، اتواسکلروز یا میوکلونوس گوش میانی (مثلا میوکلونوس رکابی یا تانسور تمپانی) است. شایع‌ترین علت وزوز گوش ضربان‌دار در گوش داخلی، شکاف مجرای نیم‌دایره‌ای فوقانی است. وزوز گوش ضربان‌دار همچنین ممکن است نشان‌دهنده هیپرتانسیون درون‌جمجمه‌ای ایدیوپاتیک باشد. این عارضه می‌تواند نشانه‌ای از ناهنجاری‌های عروقی داخل جمجمه باشد و باید از نظر صداهای ناشی از جریان نامنظم خون (بروئیت) مورد ارزیابی قرار گیرد. پاتوفیزیولوژی وزوز گوش ممکن است در اثر افزایش فعالیت عصبی در ساقه مغز شنوایی ایجاد شود، جایی که مغز صداها را پردازش می‌کند و باعث می‌شود برخی از سلول‌های عصبی شنوایی بیش از حد تحریک شوند. همچنین اساس این فرضیه این است که بسیاری از افراد مبتلا به وزوز گوش، دچار کم‌شنوایی هستند. سه مرور انجام‌شده در سال ۲۰۱۶ بر طیف وسیع و ترکیبات احتمالی پاتولوژی‌های دخیل در وزوز گوش تأکید کردند، این موارد منجر به تنوع گسترده‌ای از نشانه‌ها و درمان‌های اختصاصی می‌شود. تشخیص رویکرد تشخیصی مبتنی بر شرح حال بیماری و معاینه سر، گردن و سیستم نورولوژیک است. معمولاً آئودیوگرام انجام می‌شود و گاهی نیز تصویربرداری پزشکی یا الکترونیستاگموگرافی مورد نیاز است. بیماری‌های قابل درمان ممکن است شامل عفونت گوش میانی، نوروم آکوستیک، ضربه مغزی و اتواسکلروز باشد. ارزیابی وزوز گوش می‌تواند شامل تست شنوایی (آئودیوگرام)، اندازه‌گیری پارامترهای آکوستیک وزوز گوش مانند زیر و بمی و بلندی صدا، و ارزیابی روان‌شناختی بیماری‌های همراه مانند افسردگی، اضطراب و استرس که با شدت وزوز گوش مرتبط هستند، باشد. یکی از تعاریف وزوز گوش، برخلاف تجربه صدای معمولی گوش، این است که وزوز گوش حداقل دو بار در هفته و به مدت پنج دقیقه طول بکشد. بااین‌حال، افراد مبتلا به وزوز گوش، اغلب این صدا را بیشتر از این مدت تجربه می‌کنند. برخی از افرادی که وزوز گوش مداوم دارند، ممکن است همیشه از آن آگاه نباشند، بلکه برای مثال، فقط در طول شب که سر و صدای محیطی کمتری برای پوشاندن آن وجود دارد، متوجه وزوز شوند. ادیولوژی یا شنوایی‌سنجی همچنین از آنجایی که اکثر افراد مبتلا به وزوز گوش، دچار کم‌شنوایی هستند، انجام یک تست شنوایی با تون خالص که منجر به تهیه آئودیوگرام می‌شود، می‌تواند به تشخیص علت کمک کند. همچنین، آئودیوگرام می‌تواند در مواردی که کم‌شنوایی قابل توجه است، تنظیم و تطبیق سمعک را تسهیل کند. سایکواکوستیک تعیین ویژگی‌های آکوستیکی وزوز گوش شامل اندازه‌گیری چندین پارامتر آکوستیکی مانند فرکانس در موارد وزوز تک‌صدایی یا محدوده فرکانس و پهنای باند در موارد وزوز شبیه نویز باند باریک، بلندی صدا بر حسب دسی‌بل بالاتر از حد آستانه شنوایی در فرکانس تعیین‌شده، نقطه اختلاط و حداقل سطح پوشش است. در بیشتر موارد، زیر و بمی وزوز گوش یا محدوده فرکانس میان ۵ کیلوهرتز و ۱۰ کیلوهرتز و بلندی صدا میان ۵ تا ۱۵ دسی‌بل بالاتر از حد آستانه شنوایی است. یکی دیگر از پارامترهای مرتبط با وزوز گوش، پدیده مهار باقی‌مانده است: سرکوب یا ناپدید شدن موقتی وزوز گوش به دنبال یک دوره ماسکه کردن. درجه پدیده مهار باقی‌مانده می‌تواند نشان دهد که پوشاننده‌های وزوز گوش تا چه حد به‌عنوان یک درمان، مؤثر خواهند بود. هیپراکوزیس همچنین ممکن است ارزیابی پرشنوایی، که اغلب با وزوز گوش همراه است، انجام شود. اناری و همکاران (۱۹۹۹) دریافتند که ۸۶٪ از بیماران مبتلا به هیپراکوزیس، همچنین وزوز گوش دارند. هیپراکوزیس به واکنش‌های منفی نسبت به صدا مربوط می‌شود و می‌تواند اشکال گوناگونی داشته باشد. یکی از پارامترهایی که می‌توان آن را اندازه‌گیری کرد، سطح ناراحتی ناشی از بلندی صدا بر حسب دسی‌بل است، این معیار سطح ذهنی ناراحتی حاد در فرکانس‌های مشخص‌شده در محدوده فرکانس شنوایی است. این امر یک محدوده دینامیکی میان حد آستانه شنوایی در آن فرکانس و سطح ناراحتی ناشی از بلندی صدا را تعریف می‌کند. فشرده‌سازی محدوده دینامیکی در یک محدوده فرکانسی خاص می‌تواند با هیپراکوزیس مرتبط باشد. | ## بخش 3: وزوز گوش | میزان ناراحتی ناشی از بلندی صدا در حالت عادی ۸۵ تا ۹۰ دسی‌بل است، و برخی از مراجع این میزان را ۱۰۰ دسی‌بل ذکر کرده‌اند. شدت وزوز گوش اغلب بر اساس تأثیراتی که دارد، مانند تداخل با خواب، فعالیت‌های آرام و فعالیت‌های عادی روزمره، در مقیاسی از «خفیف» تا «شدید» رتبه‌بندی می‌شود. ارزیابی فرایندهای روان‌شناختی مرتبط با وزوز گوش شامل اندازه‌گیری شدت وزوز گوش و دیسترس ناشی از آن است که به‌صورت ذهنی توسط پرسش‌نامه‌های خودگزارشی معتبر وزوز گوش اندازه‌گیری می‌شود. چنین پرسش‌نامه‌هایی، میزان دیسترس روان‌شناختی و ناتوانی مرتبط با وزوز گوش، از جمله تأثیرات آن بر شنوایی، سبک زندگی، سلامت و عملکرد عاطفی را اندازه‌گیری می‌کنند. همچنین ارزیابی گسترده‌تر عملکرد عمومی، مانند سطح اضطراب، افسردگی، استرس، عوامل استرس‌زای زندگی و مشکلات خواب، در ارزیابی وزوز گوش به دلیل خطر بالاتر سلامت منفی در این زمینه‌ها که ممکن است تحت تأثیر نشانه‌های وزوز گوش قرار گرفته یا آن را تشدید کنند، مهم است. معیارهای ارزیابی فعلی با هدف شناسایی سطوح دیسترس و تداخل، پاسخ‌های مقابله‌ای و ادراک فرد از وزوز گوش برای اطلاع‌رسانی در مورد درمان و پایش پیشرفت آن انجام می‌شوند. اکثر پرسش‌نامه‌های وزوز گوش که برای هدایت تشخیص یا طبقه‌بندی شدت آن طراحی شده‌اند، معیارهای پیامد حساس به درمان هستند. وزوز گوش ضربان‌دار اگر معاینه، وجود صدای بروئیت (صدای ناشی از جریان نامنظم خون) را آشکار کند، مطالعات تصویربرداری مانند داپلر ترانس‌کرانیال (TCD) یا آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی (MRA) باید انجام شود. برای مثال، دو منبع شناخته‌شده برای صداهای با فرکانس بالا می‌توانند میدان‌های الکترومغناطیسی شایع در سیم‌کشی‌های مدرن و انتقال سیگنال‌های صوتی مختلف باشند. یک بیماری شایع که شبیه وزوز گوش است و اغلب به اشتباه، وزوز گوش تشخیص داده می‌شود، شنوایی رادیوفرکوئنسی است که در آن افراد فرکانس‌های انتقالی با فرکانس بالا که به‌طور عینی قابل شنیدن هستند و صدایی شبیه وزوز گوش دارند، را می‌شنوند. کارفرمایان می‌توانند از برنامه‌های پیشگیری از کم‌شنوایی برای کمک به آموزش و پیشگیری از مواجهه کارکنان با سطوح خطرناک سروصدا استفاده کنند. سازمان‌های دولتی مقرراتی را وضع می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که کارمندان، در صورت پیروی از پروتکل، با حداقل خطر آسیب دائمی به شنوایی خود مواجه هستند. به برخی از گروه‌ها توصیه می‌شود برای جلوگیری از خطر وزوز گوش، مانند آنچه در اثر قرار گرفتن بیش از حد در معرض صداهای بلند نظیر صدای باد برای موتورسواران ایجاد می‌شود، از گوش‌گیر استفاده کنند. این گروه‌ها شامل پرسنل نظامی، نوازندگان، دی‌جی‌ها، کارگران کشاورزی، و کارگران ساختمانی می‌شود، زیرا افراد شاغل در این حرفه‌ها در مقایسه با جمعیت عمومی در معرض خطر بالاتری قرار دارند. چندین دارو تأثیرات اتوتوکسیک دارند که می‌توانند تأثیر تجمعی داشته و آسیب ناشی از سر و صدا را افزایش دهند. اگر تجویز داروهای اتوتوکسیک ضروری باشد، توجه دقیق پزشک به جزئیات نسخه، مانند دوز و فاصله دوزها، می‌تواند آسیب‌های وارده را کاهش دهد. یک پروتکل بالینی به نام مدیریت پیشرونده وزوز گوش توسط وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا تدوین شده است. مداخلات مبتنی بر صدا استفاده از صدادرمانی، از طریق سمعک یا ماسکرهای وزوز گوش می‌تواند به مغز کمک کند تا فرکانس خاص وزوز گوش را نادیده بگیرد. مورد دوم، موسیقی‌درمانی متناسب با فرکانس وزوز گوش است که ممکن است بر بازداری جانبی ناحیه عصبی دارای شکاف تأثیر بگذارد و وزوز گوش را سرکوب کند. شواهد اولیه‌ای وجود دارد که از درمان بازآموزی وزوز گوش حمایت می‌کند، هدف این درمان کاهش فعالیت عصبی مرتبط با وزوز گوش است. یک درمان جایگزین برای وزوز گوش استفاده از برنامه‌های تلفن همراه است که شامل روش‌های مختلفی از جمله ماسکه کردن، صدادرمانی و تمرینات آرام‌بخشی است. چنین برنامه‌هایی می‌توانند به‌عنوان یک دستگاه جداگانه یا به‌عنوان یک سیستم کنترل برای سمعک عمل کنند. پروتکل آن از اصل حساسیت‌زدایی سیستماتیک پیروی می‌کند و شامل یک برنامه بازتوانی ساختاریافته به مدت ۱۲ ماه است. نورومونیکس‌تراپی از سیگنال‌های صوتی سفارشی‌شده‌ای استفاده می‌کند که از طریق دستگاهی که توسط بیمار پوشیده می‌شود، ارسال می‌شوند و هدف آن هدف قرار دادن محدوده فرکانسی خاص مرتبط با درک وزوز گوش آنهاست. فیزیوتراپی فیزیوتراپی برای وزوز گوش بر آرام‌سازی عضلات فک و گردن که ممکن است در علائم نقش داشته باشند، متمرکز است. تنش عضلانی، به ویژه در عضلات فک مانند عضله ماضغه و عضله بالی درونی، می‌تواند به گوش‌ها تابش یابد و منجر به وزوز گوش سوماتیک شود. فیزیوتراپیست‌های متخصص از تکنیک‌های عصبی-عضلانی برای کاهش تنش در این نواحی استفاده می‌کنند، که ممکن است شدت وزوز گوش و درد مرتبط در نواحی متصل، مانند فک، دندان‌ها و گوش‌ها را کاهش دهد. شواهد کافی برای تعیین اینکه داروهای ضدافسردگی یا آکامپروسات مفید هستند یا خیر، در دست نیست. هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد استفاده از بتاهیستین برای درمان وزوز گوش مؤثر است. تزریق سم بوتولینوم در برخی از موارد نادر وزوز گوش عینی که ناشی از لرزش کام بوده‌اند، موفقیت‌آمیز بوده است. نورومدولاسیون در سال ۲۰۲۰، اطلاعات مربوط به کارآزمایی‌های بالینی نشان داد که نورومدولاسیون دووجهی ممکن است نشانه‌های وزوز گوش را کاهش دهد. این یک تکنیک غیرتهاجمی شامل اعمال یک محرک الکتریکی به زبان، همزمان با پخش صداها است. در مارس ۲۰۲۳، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دستگاه لنییر شرکت نئورومود را به‌عنوان گزینه درمانی برای وزوز گوش تأیید کرد. در ژوئن ۲۰۲۴، دپارتمان امور کهنه‌سربازان ایالات متحده اعلام کرد که ارائه این درمان را به کهنه‌سربازان مبتلا به وزوز گوش آغاز خواهد کرد و این اولین دستگاه نورومدولاسیون دووجهی است که قرارداد برنامه تأمین فدرال را از دولت ایالات متحده دریافت نموده است. برخی شواهد از تکنیک‌های نورومدولاسیون مانند تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال، تحریک جریان مستقیم ترانس‌کرانیال و نوروفیدبک پشتیبانی می‌کنند. آکادمی گوش و حلق و بینی آمریکا مصرف مکمل‌های ملاتونین یا روی را برای تسکین نشانه‌های وزوز گوش توصیه نمی‌کند و گزارش داده است که شواهدی دال بر اثربخشی بسیاری از مکمل‌های غذایی (مانند لیپوفلاونوئیدها، سیر، داروهای گیاهی سنتی چینی/کره‌ای، لارو زنبور عسل و دیگر ویتامین‌ها و مواد معدنی و همچنین داروهای هومئوپاتی) وجود ندارد. یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۶ نتیجه گرفت که شواهد برای تأیید مصرف مکمل‌های روی به منظور کاهش نشانه‌های مرتبط با وزوز گوش کافی نیست. پیش‌آگهی اگرچه درمانی برای این عارضه وجود ندارد، اکثر افراد مبتلا به وزوز گوش به مرور زمان به آن عادت می‌کنند؛ برای یک اقلیت، این وضعیت همچنان یک مشکل قابل توجه باقی می‌ماند. این بیماری یک‌سوم از بزرگسالان را در برهه‌ای از زندگی‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهد، در حالی که ۱۰ تا ۱۵ درصد از آنها به اندازه‌ای دچار اختلال می‌شوند که به دنبال ارزیابی پزشکی می‌روند. کودکان وزوز گوش معمولاً به‌عنوان یک نشانه مرتبط با بزرگسالی در نظر گرفته می‌شود و اغلب در کودکان نادیده گرفته می‌شود. احتمال بروز وزوز گوش در کودکانی که دچار کم‌شنوایی هستند، بالاست، حتی اگر این وضعیت یا تأثیر آن بر زندگی خود را بیان نکنند. کودکان معمولاً به‌طور خودبه‌خودی، وزوز گوش را گزارش نمی‌دهند و ممکن است شکایات آنها جدی گرفته نشود. از میان کودکانی که شکایت می‌کنند، احتمال افزایش آسیب‌شناسی اتولوژیک یا نورولوژیک مرتبط مانند میگرن، بیماری منییر نوجوانان یا اوتیت میانی چرکی مزمن بیشتر است. | ## جمع‌بندی | شیوع گزارش‌شده آن از ۱۲ تا ۳۶ درصد در کودکان با حد آستانه شنوایی طبیعی تا ۶۶ درصد در کودکان مبتلا به کم‌شنوایی متغیر است.