موضوع مقاله: بن افلک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بن افلک | مقدمه: او کارش را در کودکی با بازی در مجموعهٔ آموزشی سفر دریایی میمی (۱۹۸۴، ۱۹۸۸) از شبکهٔ پی‌بی‌اس آغاز کرد. | ## بخش 1: بن افلک | او سپس در کمدی مستقل مات و مبهوت (۱۹۹۳) و چند کمدی ساختهٔ کوین اسمیت، شامل به دنبال ایمی (۱۹۹۷)، حضور یافت. افلک هنگامی که به‌همراه مت دیمون بابت نگارش ویل هانتینگ خوب (۱۹۹۷) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شدند، به شهرت بیشتری رسید. او خودش را به‌عنوان بازیگر نقش اصلی در فیلم‌های استودیویی، شامل فیلم فاجعه‌ای آرماگدون (۱۹۹۸)، فیلم اکشن بازی‌های گوزن قطبی (۲۰۰۰)، درام جنگی پرل هاربر (۲۰۰۱) و فیلم هیجان‌انگیز مجموع همه ترس‌ها (۲۰۰۲) مطرح کرد. پس از وقوع روندی کاهشی در حرفه‌اش، افلک با به تصویر کشیدن جرج ریوز در فیلم زندگی‌نامه‌ای هالیوودلند (۲۰۰۶) دوباره آغاز به کار کرد و برندهٔ جام ولپی بهترین بازیگر مرد شد. نخستین تجربهٔ کارگردانی افلک، رفته عزیزم رفته (۲۰۰۷) که نویسندهٔ مشترک آن نیز بود، با استقبال خوبی روبه‌رو شد. او سپس کارگردانی درام جنایی شهر (۲۰۱۰) و تریلر آرگو (۲۰۱۲) را بر عهده داشت و در آن نیز ایفای نقش کرد که هر دو با موفقیت همراه بودند. از آن زمان، افلک نقش اصلی فیلم روان‌شناختی دختر گمشده (۲۰۱۴) را بازی کرد و بتمن را در دنیای توسعه‌یافته دی‌سی به تصویر کشید. او نقش‌های مکمل درام‌های آخرین دوئل (۲۰۲۱)، کافه امید (۲۰۲۱) و ایر (۲۰۲۳) را داشت که آخرین فیلم را خودش نیز کارگردانی کرد. زندگی شخصی بنجامین جیزا افلک-بولدت در ۱۵ اوت ۱۹۷۲ در برکلی، کالیفرنیا به دنیا آمد. هنگامی که سه ساله بود خانواده‌اش به ماساچوست نقل مکان کردند و در فالموت ساکن شدند. او هرازگاهی به‌عنوان نجار، مکانیک خودرو، دلال شرط‌بند، برقکار، بارمن، و سرایدار در هاروارد مشغول به کار بود. در دوران کودکی افلک، پدرش به قول خودش «مشکل شدید و مزمن اعتیاد به الکل داشت» و افلک به یاد می‌آورد که پدرش «تمام روز … هر روز» مشروب می‌خورد. پدرش «خیلی سخت‌گیر» بود، و افلک در سن ۱۱ سالگی که والدینش طلاق گرفتند، احساس «تسکین» داشت و پدرش از خانه خانوادگی خارج شد. پدرش به نوشیدن شدید مشروبات الکلی ادامه داد و در نهایت بی‌خانمان شد و دو سال را در خیابان‌های کمبریج گذراند. او برای حفظ پاکی خود به مدت ۱۲ سال در این مرکز زندگی کرد و در آنجا به عنوان مشاور اعتیاد مشغول به کار شد. او و برادرش کیسی با افرادی که در عرصهٔ هنر کار می‌کردند در تعامل بودند؛ پسرها به‌طور مرتب با مادرشان در اجراهای تئاتر شرکت می‌کردند و تشویق شدند تا فیلم‌های خانگی خود را بسازند. دیوید ویلر، دوست خانوادگی، بعداً از افلک به‌عنوان کودکی «بسیار باهوش و به شدت کنجکاو» یاد کرد. برادران به‌خاطر دوستی مادرشان با یک مسئول انتخاب بازیگر در منطقه کمبریج، برای ایفای نقش در تبلیغات محلی و تولیدات سینمایی تست بازیگری دادند و افلک نخستین بار در هفت سالگی به صورت حرفه‌ای بازیگری کرد. مادرش دستمزد او را در صندوق وجوه امانی کالج پس‌انداز کرد و امیدوار بود که پسرش در نهایت معلم شود، زیرا نگران بود که بازیگری حرفه غیر مطمئن و بیهوده‌ای است. وقتی افلک ۱۳ ساله بود، او یک برنامه تلویزیونی برای کودکان در مکزیک فیلمبرداری کرد. او طی یک سالی که با مادر و برادرش در سراسر کشور سفر کرد، صحبت کردن به زبان اسپانیایی را آموخت. | ## بخش 2: بن افلک | به عنوان دانش‌آموز دبیرستان کمبریج رینج و لاتین، افلک در نمایش‌های تئاتری بازی می‌کرد و از معلم نمایش، گری اسپکا، الهام گرفته بود. اگرچه دیمون دو سال از او بزرگ‌تر بود، این دو «علایق یکسانی» داشتند و هر دو قصد داشتند حرفه بازیگری را دنبال کنند. آن‌ها با هم به نیویورک سفر کردند تا در آزمون‌های بازیگری شرکت کنند و برای خرید بلیط قطار و هواپیما در یک حساب بانکی مشترک پول پس‌انداز می‌کردند. در حالی که افلک نمرات بالایی در آزمون اس‌ای‌تی داشت، اما به‌طور کلی دانش‌آموزی بی‌تمرکز با حضور ضعیف در کلاس‌ها بود. او چند ماهی زبان اسپانیایی را در دانشگاه ورمانت مطالعه کرد، دانشگاهی که به دلیل نزدیکی به دوست‌دختر آن زمانش انتخاب شده بود، اما پس از شکستگی لگن در حین بازی بسکتبال، ترک تحصیل کرد. در ۱۸ سالگی، افلک به لس آنجلس نقل مکان کرد و به مدت یک سال و نیم رشته مطالعات خاورمیانه را در کالج اکسیدنتال تحصیل کرد. بن افلک در مصاحبه‌ای اعلام کرد جدایی از جنیفر گارنر مادر هر سه فرزندش بزرگ‌ترین افسوس زندگی‌اش را به دنبال داشته است. با این حال بن و جنیفر برای سرپرستی فرزندانشان که به شکل قانونی به جنیفر واگذار شده است با هم تعامل خوبی دارند. بن با دوست قدیمی‌اش مت دیمون به کلاس تئاتر می‌رفت و در چند فیلم نیز با هم بازی کردند. سال‌های نوجوانی بن با بازی در فیلم‌هایی چون «دستان غریبه» (۱۹۸۷) و «سفر دریایی میمی» سپری شد. بن افلک، در سال ۲۰۰۶ در فیلم سرزمین هالیوود توجه بسیاری از مخاطبان سینما را به خود جلب کرد و با بازی در فیلم پرل هاربر به شهرت رسید. بن افلک در سال ۲۰۱۳ به دلیل کارگردانی فیلم آرگو برنده جایزه معتبر گلدن گلوب گردید. بن در فیلم بتمن در برابر سوپرمن: طلوع عدالت، در نقش بتمن مقابل سوپرمن با بازی هنری کویل (بازیگر سوپرمن در مرد فولادی) قرار گرفت. پیش‌تر احتمال می‌رفت که نقش بتمن را در این فیلم کریستین بیل بازیگر انگلیسی عهده‌دار شود که در سه فیلم آخر بتمن، نقاب این قهرمان افسانه‌ای را روی صورت گذاشته بود. در سال ۲۰۰۰، در تجمعی در دانشگاه هاروارد به حمایت از افزایش دستمزد کارگران دانشگاه سخنرانی کرد؛ پدرش در آنجا به‌عنوان سرایدار کار می‌کرد. او بعدها روایت مستندی با عنوان Occupation (۲۰۰۲) را بر عهده گرفت که دربارهٔ تحصن سازمان‌یافته توسط کارزار دستمزد عادلانه در هاروارد بود. افلک و سناتور تد کندی در سال ۲۰۰۴ در کنفرانسی خبری در کنگرهٔ آمریکا خواستار افزایش حداقل دستمزد شدند. او در سال ۲۰۰۷ در کنفرانسی خبری در تالار شهر بوستون از تلاش‌های اتحادیهٔ SEIU برای سازمان‌دهی کارگران کم‌دستمزد بیمارستان‌های شهر حمایت کرد. او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۰ اظهار داشت که «به‌شدت به حق زنان برای انتخاب» باور دارد. افلک مدت‌ها از قانونی‌شدن ازدواج با همجنس حمایت می‌کرد و در سال ۲۰۰۴ گفت امیدوار است روزی به بحث ازدواج نگاه شود «با نوعی شرمندگی از اینکه چقدر کهنه و قدیمی بوده است». او همچنین در همان سال اظهار داشت که «غیرقابل‌قبول و توهین‌آمیز» است اگر گفته شود اعضای جامعهٔ تراجنسیتی سزاوار حقوق برابر نیستند. | ## بخش 3: بن افلک | افلک در سال ۲۰۰۵ همراه با پسرعموی همجنس‌گرای خود در کارزار تبلیغاتی چاپی سازمان والدین، خانواده‌ها و دوستان همجنس‌گرایان حضور یافت. در سال ۲۰۰۸، افلک نسبت به نظریه‌های توطئه‌ای که مدعی بودند باراک اوباما عرب یا مسلمان است ابراز نگرانی کرد و گفت: «این تعصب که اجازه داده‌ایم در این کارزار ریشه بدواند… پذیرش هر دوی این موارد به‌عنوان توهین مشروع واقعاً مشکل‌ساز است.» یک خبرنگار واشینگتن پست در سال ۲۰۰۹ شنید که افلک در یک مهمانی در واشینگتن حملهٔ اسرائیل به غزه را محکوم کرده است. استیون کلمنز، یکی از شرکت‌کنندگان در آن گفتگو، گفت افلک به «دیدگاه‌های دیگر گوش داد… آنچه افلک آن شب درباره‌اش صحبت کرد منطقی، پیچیده و قابل درک بود.» افلک همان سال در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز اظهار داشت که دیدگاه‌هایش بیشتر به حزب کارگر اسرائیل نزدیک است تا لیکود. در سال ۲۰۱۲، او رهبری سناتور جان مک‌کین را در دفاع از هما عابدین در برابر حملات ضداسلامی ستود. افلک در سال ۲۰۱۴ در برنامهٔ پخش زنده با بیل مار وارد بحثی گسترده دربارهٔ رابطهٔ اصول لیبرالی با اسلام شد. او در مصاحبه‌ای با گاردین در سال ۲۰۱۷ دربارهٔ آن لحظهٔ پر بازتاب گفت: «من قویاً باور دارم که هیچ‌کس نباید بر اساس نژاد یا دینش کلیشه‌سازی شود. سلامتی افلک هم دچار اضطراب و هم افسردگی است و از ۲۶ سالگی داروهای ضدافسردگی مصرف می‌کند. او گفته که برای کاهش حس دائمی «ناراحتی» به الکل روی آورده و اشاره کرده که «خیلی طول کشید تا به صورت عمیق، بنیادین و بدون کوچک‌ترین شک و تردیدی به خودم اعتراف کنم که من الکلی هستم». افلک در اواسط دهه بیست زندگی‌اش هشیار شد و در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۸ اعلام کرد که الکل برای او «خطرناک» بوده است. او در سال ۲۰۰۱ تحت درمان بستری برای اعتیاد قرار گرفت و پس از آن به مدت «دو سه سال» پاکی خود را حفظ کرد. در سال‌های بعد، او از صحبت دربارهٔ الکلی بودنش در مصاحبه‌های رسانه‌ای خودداری کرد و بعدها آن دوره را به عنوان زمانی توصیف کرد که «نسبتاً معمولی مشروب می‌خوردم». اما به تدریج نوشیدن الکل «بیشتر و بیشتر» شد و در نهایت هر شب تا حدی مشروب می‌خورد که «بیهوش» می‌شد. گارنر در طول و پس از ازدواجشان از مبارزات افلک با الکل حمایت کرد و در سال ۲۰۲۰ گفت که حضور در جلسات «ال-آنون» به او قدرت داد تا «رقص» رابطه‌شان را تغییر دهد. افلک در سال ۲۰۱۷ مجدداً تحت درمان بستری قرار گرفت و پس از یک بازگشت علنی به الکل و مداخله، در سال ۲۰۱۸ نیز درمان شد. در اواخر ۲۰۱۹، TMZ او را در حال لغزش و تعادل نداشتن در خیابان‌های لس‌آنجلس فیلم‌برداری کرد؛ او روز بعد اعتراف کرد که پس از بیش از یک سال پاکی، یک «لغزش» کوتاه داشته است. در جریان تبلیغات فیلم راه بازگشت (۲۰۲۰) که در آن نقش یک الکلی را بازی می‌کند، افلک تأکید کرد که هنگام صحبت دربارهٔ اعتیادش احساس «آسیب‌پذیری» می‌کند و قصد ندارد «برای همیشه دربارهٔ این موضوع صحبت کند»: «فکر می‌کنم اگر صحبت کردن من دربارهٔ ترک اعتیاد ارزش داشته باشد، این است که این موضوع لزوماً هویت تو نیست. در سال ۲۰۲۳، او گفت که اغلب به بازیگران همکارش توصیه می‌کند تا حد امکان دربارهٔ مسائل اعتیادشان به صورت عمومی صحبت نکنند: «لازم نیست کسی نمونه بارز کسی باشد». ادعاهای جنبش من هم در جریان جنبش من هم در سال ۲۰۱۷، بازیگر هیلاری برتون گفت که هنگام حضور تلویزیونی خود در برنامهٔ TRL Uncensored در سال ۲۰۰۳، افلک «بازویش را دور من انداخت و سپس دستش را روی سینهٔ چپم گذاشت». افلک در توییتر پاسخ داد: «من نسبت به خانم برتون رفتار نامناسبی داشتم و صمیمانه عذرخواهی می‌کنم.» آناماری تندلر، میکاپ آرتیست، گفت که افلک «در یک مهمانی گلدن گلوب در سال ۲۰۱۴ باسنم را گرفت… او سعی کرد وانمود کند که صرفاً می‌خواسته مؤدبانه مرا از مسیر کنار بزند.» در واکنش به پرونده‌های سوءاستفاده جنسی علیه هاروی واینستین، افلک متعهد شد که هرگونه سود آینده از فیلم‌های اولیه‌اش با کمپانی میرامکس را به خیریه‌هایی که از قربانیان سوءاستفادهٔ جنسی حمایت می‌کنند اهدا کند و گفت تنها از این موضوع آگاه بوده که واینستین «فاسد و قلدر» است. در توییتی، بازیگر رز مک‌گوآن پاسخ داد: «تو دروغ می‌گویی.» او گفت پس از آن‌که در جشنواره فیلم ساندنس در سال ۱۹۹۷ توسط واینستین مورد آزار جنسی قرار گرفت، افلک را ملاقات کرده و در حالی که گریه می‌کرده به افلک گفته: «همین الان از پیش هاروی آمده‌ام» و «او گفت، ' لعنتی، به او گفته بودم دست از این کار بردارد.'» در ایمیل فاش‌شده دربارهٔ پروندهٔ مک‌گوآن، افلک اظهار داشت: «من هرگز رز را در هیچ هتلی در ساندنس ندیدم. او هرگز چیزی به من نگفت و من هم هرگز برداشت نکردم که توسط کسی مورد حمله قرار گرفته باشد.» در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۹، افلک گفت: «واقعاً نمی‌خواهم وارد داستان‌های فردی دیگران شوم، چون فکر می‌کنم آن‌ها حق دارند هر مقدار از داستانشان را که می‌خواهند بازگو کنند. | ## جمع‌بندی | واقعاً او را دوست دارم و تحسین می‌کنم و برایش بهترین‌ها را آرزو دارم.» در سال ۲۰۲۰، مک‌گوآن توضیح داد: «این‌طور نیست که من از بن افلک خشمگین باشم.