موضوع مقاله: قرص | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قرص | مقدمه: قرص‌ها می‌توانند به عنوان فرم دوز واحد جامد دارو با مواد جانبی مناسب تعریف شوند. | ## بخش 1: قرص | آنها شامل ترکیبی از مواد فعال و افزودنی‌ها هستند که معمولاً به صورت پودری بوده و به یک دوز جامد فشرده یا متراکم می‌شوند. مزایای اصلی قرص‌ها این است که دوز ثابت و ثابتی از دارو را فراهم می‌کنند که مصرف آن بسیار آسان است. افزودنی‌ها می‌توانند شامل رقیق‌کننده‌ها، پیونده‌ها یا عوامل گرانوله‌کننده، گلایدنت‌ها (عوامل جریان‌دهنده) و روان‌سازها باشند تا فرآیند قرص‌سازی به طور مؤثری صورت گیرد؛ مواد تفرق‌کننده برای تسهیل شکستن قرص در دستگاه گوارش؛ شیرین‌کننده‌ها یا طعم‌دهنده‌ها برای بهبود طعم؛ و رنگدانه‌ها برای جذاب‌تر کردن ظاهری قرص‌ها یا کمک به شناسایی بصری قرص‌های ناشناخته. یک پوشش پلیمری معمولاً برای نرم‌تر و بلعیدن آسان‌تر کردن قرص، کنترل نرخ رهایش ماده فعال، افزایش مقاومت آن در برابر محیط (طولانی‌تر کردن عمر مفید آن) یا بهبود ظاهر قرص اعمال می‌شود. قرص‌های دارویی در ابتدا به شکل دیسک با هر رنگی که ترکیبات آنها تعیین می‌کرد، ساخته می‌شدند، اما اکنون در اشکال و رنگ‌های مختلفی تولید می‌شوند تا داروهای مختلف را متمایز کنند. قرص‌ها اغلب با نمادها، حروف و اعداد چاپ می‌شوند که امکان شناسایی آنها را فراهم می‌آورد، یا یک شیار برای تسهیل شکستن دستی ایجاد می‌شود. اندازه‌های قرص‌هایی که باید بلعیده شوند از چند میلی‌متر تا حدود یک سانتی‌متر متغیر است. حدود دو سوم از تمام نسخه‌ها به‌عنوان فرم‌های اشکال جامد ارائه می‌شوند و نیمی از این‌ها قرص‌های فشرده هستند. یک قرص می‌تواند به گونه‌ای فرموله شود که دوز دقیق را به یک محل خاص در بدن ارائه دهد؛ معمولاً به صورت خوراکی مصرف می‌شود، اما می‌تواند به طور زیرزبانی، باکالی، مقعدی یا واژینالی نیز تجویز شود. قرص تنها یکی از اشکال متعدد داروهای خوراکی است، مانند شربت‌ها، اکسیرها، سوسپانسیون‌ها و امولسیون‌ها. دستورالعمل‌های پزشکی قدیمی‌تر، مانند آنهایی که از ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد به دست آمده‌اند، بیشتر برای تهیه مایعات به ‌جای جامدات بودند. اولین ارجاعات به قرص‌ها در پاپیروس‌های مصر باستان یافت شد که حاوی خمیر نان، عسل یا چربی بودند. ترکیبات دارویی، مانند پودر گیاهان یا ادویه‌ها، با هم مخلوط شده و به‌صورت دستی به شکل توپ‌های کوچک یا قرص‌ها فرم داده می‌شدند. | ## بخش 2: قرص | در یونان باستان، این داروها به نام کاتاپوتیا («چیزی که بلعیده می‌شود») شناخته می‌شدند و دانشمند رومی پلینی، که بین ۲۳ تا ۷۹ میلادی زندگی می‌کرد، اولین کسی بود که نامی به آنچه اکنون قرص نامیده شده است داد و آن را پیلولا نامید. بلعیدن قرص‌ها همیشه دشوار بوده و تلاش‌هایی برای آسان‌تر کردن این کار صورت گرفته است. رویکرد دیگری که حتی در قرن نوزدهم مورد استفاده قرار گرفت، طلاکاری و نقره‌کاری قرص‌ها بود، هرچند این اغلب به این معنی بود که آن‌ها بدون اثر از دستگاه گوارش عبور می‌کردند. در قرن نوزدهم، پوشش شکر و پوشش ژلاتینی اختراع شدند و همچنین کپسول‌های ژلاتینی نیز معرفی شدند. در سال ۱۸۴۳، نقاش و مخترع بریتانیایی، ویلیام براکدون، حق اختراع ماشینی را که قادر به «شکل ‌دهی قرص‌ها، لوزن‌ها و گرافیت با فشار در قالب‌ها» بود، دریافت کرد. ریشه‌ واژه‌ای «قرص» به مفاهیم تاریخی آسیاب کردن مواد با هاون و دسته هاون و رول کردن خمیر یا خمیر حاصله به شکل توده‌های کوچکی که خشک می‌شدند، بازمی‌گردد. امروز، در معنای دقیق خود، واژه «قرص» به‌طور خاص به قرص‌ها (از جمله کاپلت‌ها) اشاره دارد و نه به کپسول‌ها (که بسیار بعدتر اختراع شدند). این قرص‌ها برای درمان سوزش چشم‌ها استفاده می‌شدند و در یک کشتی رومی که در ۱۴۰ سال قبل از میلاد غرق شده بود، یافت شدند. با این حال، این قرص‌ها به‌منظور فشردن بر روی چشم‌ها طراحی شده بودند و نه بلعیده شدن. بسیاری از کاپلت‌ها دارای یک فرورفتگی در وسط هستند تا امکان تقسیم آن‌ها به دو نیمه آسان‌تر باشد. مصرف‌کنندگان از زمان ظهور کپسول‌ها آن را به عنوان موثرترین روش مصرف دارو معرفی کرده‌اند. به همین دلیل، تولیدکنندگان داروهایی مانند داروهای بدون نسخه که می‌خواستند قدرت محصول خود را برجسته کنند، «کاپلت» را توسعه دادند؛ این تکواژ چندوجهی از قرص کپسول شکل است، تا این ارتباط مثبت را به قرص‌های تولید شده با کارایی بالاتر و همچنین شکلی راحت‌تر برای بلع نسبت به قرص‌های گرد رایج بچسباند. قرص‌های S.C عموماً دارای ظاهر زیبا و خوشرنگ هستند از این رو شایعترین اشکال داروی مسموم‌کننده کودکان است. | ## بخش 3: قرص | معمولاً داروهایی را که در اسید معده تخریب می‌شوند یا برای معده اثر تحریکی دارند را به این شکل تهیه می‌کنند. همچنین با توجه به تفاوت pH در نقاط مختلف روده می‌توان دارو را طوری طراحی کرد که در قسمت معینی در روده باز شود و اثر خود را در آن ناحیه اعمال کند. قرص‌های گونه‌ای و زیرزبانی: فراورده‌های گونه‌ای را در بین گونه و آرواره قرار می‌دهند و فراورده‌های S.L را در زیر زبان قرار می‌دهند. این اشکال دارویی برای موادی به کار می‌روند که یا در اسید معده ناپایدارند، یا جذب کمی از روده دارند یا توسط آنزیمهای دستگاه گوارش و کبد به‌طور وسیعی بی‌اثر می‌شوند. تری نیتروگلیسیرین (T.N.G) که داروی ضد آنژین صدری است، نمونه‌ای از قرص‌های زیر زبانی است. داروهایی را به این شکل می‌سازند که حتماً باید در معده یا در هنگام ورود به روده کاملاً باز شده باشد. قرص‌های جوشان: قرص‌های جوشان، قرص‌هایی هستند که در داخلشان اسید تارتریک، اسید سیتریک و بی‌کربنات سدیم وجود دارد و در اثر مجاورت با آب گاز دی‌اکسیدکربن (CO2) آزاد می‌کند. CO۲ آزاد شده علاوه بر متلاشی کردن قرص سبب ایجاد مزه مطلوب و پوشیده شدن مزه نامطلوب بخصوص مزه شوری فراورده می‌شود. قرص‌های جوشان برای ترغیب کودکان به مصرف دارو بسیار مناسبند ضمن اینکه فراورده‌هایی که در محیط مایع ناپایدار هستند را می‌توان به این شکل تهیه کرد و سپس در هنگام مصرف به صورت محلول درآورد. از اینرو باید آن‌ها را در قوطی حاوی دارو نگهداری کرد و تا از قبل از مصرف نباید آن‌ها را از جلد درآورد. مزایای این دارو عبارتست از: کاهش دفعات مصرف دارو افزایش رغبت بیمار به مصرف کاهش عوارض جانبی به صرفه بودن از نظر اقتصادی لازم است ذکر شود که هر دارویی را نمی‌توان به این شکل تولید کرد. | ## جمع‌بندی | قرص‌های فوق را می‌توان با قرار دادن چاقو یا وارد کردن فشار به ۲ یا ۴ قسمت تقسیم کرد.