موضوع مقاله: نقطه اشتعال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نقطه اشتعال | مقدمه: نقطهٔ احتراق نیز پایین‌ترین دمایی است که در آن از ماده بخاری قابل احتراق ساطع می‌شود و حداقل برای پنج ثانیه می‌سوزد. | ## بخش 1: نقطه اشتعال | نه نقطهٔ اشتعال و نه نقطه احتراق، به دمای منبع احتراق که بسیار بالاتر است وابسته نیستند. از نقطهٔ اشتعال به عنوان ویژگی توصیفی مواد سوختنی مایع استفاده شده و از آن به جهت توصیف خطرات اشتعال پذیری مایعات استفاده می‌کنند. نقطهٔ اشتعال هم به مایعات قابل اشتعال و هم به مایعات قابل احتراق اشاره دارد؛ و برای هرکدام استانداردهای متفاوتی تعریف شده‌است. مایعاتی با نقطهٔ اشتعال کمتر از ۵/۶۰ درجه سانتی‌گراد، بسته به استانداردی که اعمال می‌گردد قابل اشتعال، و مایعاتی با نقطهٔ اشتعال بالای این دما قابل احتراق تلقی می‌گردند. تراکم معینی از بخار موجود در هوا جهت پایداری احتراق الزامی است و این تراکم برای هر مایع قابل اشتعالی متفاوت است. نقطهٔ اشتعال یک مایع قابل اشتعال، پایین‌ترین درجه‌ای است که در آن بخار قابل اشتعال به حد کافی برای احتراق، به‌وسیلهٔ منبع احتراق، موجود است. اندازه‌گیری اندازه‌گیری نقطهٔ اشتعال به دو صورت اصلی انجام می‌شود: اوپن کاپ (فلش باز) و کلوزد کاپ (فلش بسته) در تجهیزات اوپن کاپ نمونه را درون ظرف سربازی ریخته حرارت می‌دهند و هر چند درجه یکبار، شعله‌ای را از روی سطح آن عبور می‌دهند. | ## بخش 2: نقطه اشتعال | نقطهٔ اشتعال اندازه گرفته شده در حقیقت با تغییر ارتفاع شعله از سطح مایع متفاوت خواهد شد و در ارتفاع مناسب اغلب هم‌زمان با نقطهٔ اشتعال رخ می‌دهد. دو نوع تستر «کلوزد کاپ» داریم: ناموازن همانند پنسکی – مارتنز که دمای بخار روی سطح مایع با دمای خود مایع در تراز نیست و موازن همانند اسمال اسکیل (که به ستافلش نیز معروف است) که بخار، هم‌دما با مایع تصور می‌شود. در هر دوی این روش‌ها منبع احتراق را در فضای دربسته‌ای که مایع را در آن ریخته‌اند مهیا می‌کنند. در حالت عادی تسترهای کلوزد کاپ مقادیر پایین‌تری را نسبت به نوع اوپن کاپ نشان می‌دهند. (نوعاً بین ۵ تا ۱۰ درجهٔ سانتی‌گراد) و تخمین دقیق‌تری از دمایی که فشار بخار به پایین‌ترین حد اشتعال‌پذیری (LFL) خود می‌رسد ارائه می‌کند. نقطهٔ اشتعال، بیشتر یک مقیاس تجربی و عملی است تا این‌که یک پارامتر فیزیکی اساسی باشد. مقدار اندازه‌گیری‌شده بسته به نوع دستگاه و گوناگونی پروتکل‌ها شامل کاهش و افزایش دما (در تسترهای خودکار)، زمان تخصیص داده شده برای هم‌دما شدن بخار و مایع، حجم نمونه و حتی هم زدن آن، نتیجه‌های متفاوتی خواهد داشت. | ## بخش 3: نقطه اشتعال | مثال‌ها بنزین طوری طراحی شده که در موتور خودروها تنها با یک جرقه به احتراق برسد. پیش از احتراق بایستی در محدودهٔ اشتعال‌پذیری خود با هوا ترکیب شده و در دمایی بالاتر از نقطهٔ اشتعال آن حرارت ببیند و سپس موتور به‌وسیلهٔ شمع مشتعل گردد. سوخت نبایستی در موتور داغ، خودبه‌خود مشتعل گردد؛ بنابراین بنزین طوری طراحی شده تا نقطهٔ اشتعال پایین و دمای خود-احتراقی بالایی داشته باشد. در این موتورها، هوا تا زمانی که بالای دمای خود-احتراقی دیزل برسد فشرده می‌شود؛ سپس سوخت همانند یک افشانهٔ فشار قوی، هم‌زمان با نگهداشتن مخلوط هوا و سوخت در محدودهٔ اشتعال‌پذیری آن‌ها، به درون موتور تزریق می‌شود. هیچ منبع احتراقی وجود ندارد؛ بنابراین سوخت دیزلی طوری طراحی شده که نقطهٔ اشتعال بالا و دمای خود احتراقی پایینی داشته باشد. سوخت نقطهٔ اشتعال دمای خود احتراقی اتانول (۷۰٪) ۱۶٫۶ درجهٔ سانتی‌گراد (۶۱٫۸۸ درجهٔ فارنهایت) ۳۶۳ درجهٔ سانتی‌گراد (۶۸۵٫۴۰ درجهٔ فارنهایت) بنزین -۴۳ درجهٔ سانتی‌گراد (-۴۵ درجهٔ فارنهایت) ۲۴۶ درجهٔ سانتی‌گراد (۴۹۵ درجهٔ فارنهایت) دیزل>۶۲ درجهٔ سانتی‌گراد (۱۴۳ درجهٔ فارنهایت) ۲۱۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۴۱۰ درجهٔ فارنهایت) سوخت جت >۶۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۱۴۰ درجهٔ فارنهایت) ۲۱۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۴۱۰ درجهٔ فارنهایت) نفت سفید (روغن پارافین) >۳۸–۷۲ درجهٔ سانتی‌گراد (۱۰۰–۱۶۲ درجهٔ فارنهایت) ۲۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۴۲۸ درجهٔ فارنهایت) روغن گیاهی (کانولا) ۳۲۷ درجهٔ سانتی‌گراد (۶۲۰ درجهٔ فارنهایت) ۴۲۴ درجهٔ سانتی‌گراد (۷۹۵ درجهٔ فارنهایت) زیست‌دیزل>۱۳۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۲۶۶ درجهٔ فارنهایت) - استانداردسازی نقطهٔ اشتعال مواد بر اساس روش‌های استاندارد آزمایش اندازه‌گیری می‌شوند. | ## جمع‌بندی | این روش‌های آزمایش، نوع دستگاه مورد نیاز برای اندازه‌گیری، پارامترهای کلیدی، روش کار اپراتور یا دستگاه خودکار و میزان دقت روش تست را تعیین می‌کنند.