موضوع مقاله: سید علی‌اکبر فال اسیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سید علی‌اکبر فال اسیری | مقدمه: زندگی و تحصیلات سید علی اکبر فال اسیری در سال ۱۲۵۶ در روستای اسیر(مهر) از توابع شهرستان مهر استان فارس متولد شد، و با پرورش در خانواده‌ای از سلسلهٔ سادات و تحت آموزش محمد اسیری رشد و پرورش یافت و دروس مقدماتی وقسمتی از دروس تکمیلی و عالی را نزد او در حوزهٔ اسیر در مسجد جامع اسیر فراگرفت. | ## بخش 1: سید علی‌اکبر فال اسیری | استادش به او پیشنهاد رفتن به شیراز -که در آن زمان دارالعلم نامیده می‌شد- کرد که حوزه‌های علمیه آنجا با وجود مراجع و فقعهای بسیار از جملهٔ مراکز مهم تشیع به‌شمار می‌رفت. وی در چهارده سالگی راهی شیراز شده و در محضر درس مهدی کجوری، متوفی به سال ۱۲۹۳، حاضر شد. آقابزرگ تهرانی در کتاب طبقات اعلام شیعه جلد چهارم دربارهٔ سید فال اسیری می‌نویسد: فال اسیری در خواست استادش را پذیرفت و به شیراز رفت و در شیراز به تدریس علوم دینی و اقامه نماز جماعت در مسجد وکیل پرداخت. آثار نسخهٔ دست‌نویس کتاب المیراث او، در حال حاضر، در کتابخانهٔ سید عبدالله خویی در نجف نگهداری می‌شود. وی مشاور و داماد میرزا محمد حسن شیرازی صاحب فتوای معروف تحریم تنباکو و مرجع شیعه می‌باشد. | ## بخش 2: سید علی‌اکبر فال اسیری | خویشاوند میرزای شیرازی او داماد و مشاور میرزای شیرازی است که در نامه‌های خود از وی تمجید می‌کرد. وی در شیراز فتوا می‌داده و رساله عملیه اش در حال حاضر در کتابخانهٔ سید عبدالحسین دستغیب شیراز است از جمله دارای مسایلی در مورد تعیین قبله، مصارف زکات، حق فقرا و مساکین، و توضیحاتی در بارهٔ اصول دین دارد. در نهضت تنباکو فال اسیری یک بار به اصفهان وبار دیگر به عراق تبعید می‌شود و در جریان قیام تنباکودر میان معترضان است. روزی در مسجد وکیل بر بالای منبر حاضر شده و اعلام می‌کند: و شمشیری از زیر عبا بیرون آورده اعلام می‌کند، که: در پاورقی صفحه ۳۶ کتاب تلاش آزادی نوشته باستانی پاریزی آمده: سید علی اکبر فال اسیری و حافظ بار اول اقلیت‌های دینی دیگر مانند زرتشتیان بخاطر ارادتشان به حافظ شروع به ساخت آرامگاه حافظ کردند که با مخالفت فال اسیری رو برو شدند و ساختمان تأسیس شدهٔ آن‌ها به دستور او توسط مردم بازاری شیراز ویران گشت. در کتاب وقایع اتفاقیه ذیل وقایع ثبت‌شده مورخ یکشنبه دهم جمادی‌الاول سنه ۱۳۱۷ چنین ثبت شده است: ده روز بعد، یعنی بیستم جمادی الاول سال ۱۳۱۷، خبر به فال اسیری می‌رسد که حکومت قصد دارد بر قبر حافظ بقعه‌ای بساز، وی در روی منبر فریاد می‌زند: حاکم وقت فارس، میرزا عبدالوهاب خان مشهور به نظام الملک نوه میرزا آقاخان نوری، تصمیم داشته خود بقعه‌ای برای حافظ ترتیب دهد (وقایع اتفاقیه ص۵۸۴) در کتاب وقایع اتفاقیه چنین ثبت شده است که آخرین باری که از تقابل فال اسیری با مقبره حافظ در کتاب وقایع اتفاقیه نشانی یافت می‌شود، شش ماه بعد، یعنی در ذیقعده ۱۳۱۷ است: سید نعمت‌الله حسینی در کتاب مردان علم در میدان عمل جلد هفتم چنین نوشته: ماجرای عکاسی یکی از اهالی شیراز در بمبئی هندوستان آموزش عکاسی دیده بود. | ## بخش 3: سید علی‌اکبر فال اسیری | پس از مراجعت به شیراز، مغازه عکاسی تأسیس کرد و به عکاس باشی شهرت یافت، عده ای با او مخالفت می‌کردند و هنر عکاسی را تحریم کردند، این افراد مانع بزرگی برای کسب و کار عکاس باشی بودند. عکاس باشی دوربین خود را آماده کرد و عکس او گرفت و آن را ظاهر کرده و در قابی گذاشت و به او داد. عکاس باشی پس از کسب اجازه، عکس فال اسیری را تکثیر و در معابر عمومی شهر نصب کرد و تا نشانه مشروع بودن کارش باشد. کسبه و بازاریان به محض مطلع شدن از مرگ او به مدت سه روز بازار را به احترام او تعطیل نموده و مجالس عزاداری برقرار کردند. | ## جمع‌بندی | و از طرف پسران وی در مسجد وکیل مجلس ختمی برقرار شد که علما، اشراف و اعیان شهر در آن مجلس شرکت نمودند.