موضوع مقاله: بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ | مقدمه: بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ که به‌طور رسمی به عنوان هفدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی شناخته می‌شود یک رویداد چند ورزشی آسیایی می‌باشد که در اینچئون، کره‌جنوبی برگزار شد. | ## بخش 1: بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ | اینچئون در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷، با شکست دادن دهلی نو، هند، میزبان بازی‌ها شد و بعد از سئول (۱۹۸۶) و بوسان (۲۰۰۲) سومین شهر کره‌جنوبی شد که میزبان بازی‌های آسیایی شده‌است. بازی‌ها از ۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۲۰۱۴ برگزار شد، گرچه چندین رویداد از ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴ آغاز شده بود. ۹٬۵۰۱ ورزشکار در این رویداد شرکت کردند که شامل ۴۳۹ رویداد در ۳۶ رشتهٔ ورزشی بود. بازی‌ها توسط پارک گیون‌های، رئیس‌جمهور کره‌جنوبی در ورزشگاه اصلی بازی‌های آسیایی اینچئون گشایش یافت. چین در صدر رده‌بندی مدال‌ها قرار گرفت و پس از آن کره‌جنوبی، میزبان بازی‌ها و ژاپن جای گرفتند، در حالی که کامبوج اولین نشان طلای خود را در بازی‌های آسیایی به‌دست‌آورد. با وجود چندین بحث و اختلاف نظر، برگزاری این بازی‌ها با کمترین هزینهٔ میزبانی و همچنین رشد سطح رقابت در بین کشورهای آسیایی، به‌طور کلی موفقیت‌آمیز به‌نظر می‌آید. نتایج رأی‌گیری برای انتخاب میزبان بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴شهرکمیته ملی المپیک دور نخستاینچئون۳۲دهلی نو۱۳ رأی‌گیری در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷ در هتل مرییات در شهر کویت، کویت، و در بیست و ششمین مجمع عمومی شورای المپیک آسیا (OCA) برگزار شد. اینچئون در برنامهٔ نهایی خود پیش از رأی‌گیری، پیشنهاد جدیدی ارائه داد و در این برنامه بودجه‌ای با مبلغ ۲۰ میلیون دلار برای حمایت از کشورهایی که هنوز در این رویداد موفق به کسب مدال نشده‌اند ارائه داد. همچنین بلیط‌های پرواز و محل اقامت رایگان به تمام شرکت‌کنندگان را پیشنهاد داد، در حالی که هند هیچ تغییری در برنامهٔ پیشنهادی خود ایجاد نکرد. اگرچه جزئیات این فرایند رأی‌گیری منتشر نشد، اما مشخص شد اینچئون با نتیجه ۳۲–۱۳ به پیروزی رسیده‌است. به‌طور کاملاً محسوسی، عدم اشتیاق دهلی برای میزبانی این رویداد، دلیل اصلی این شکست به حساب می‌آید. در آن هنگام، مانی شانکار عیار، وزیر ورزش هند، با میزبانی دهلی در این بازی‌ها به شدت مخالفت کرد و اظهار داشت: بهتر است پولی که دولت هند برای برگزاری این رویداد ورزشی اختصاص داده، صرف ساختن امکانات برای فقرا شود. رئیس انجمن المپیک هند (IOA) فاش کرد اظهارات وزیر ورزش هند در مورد میزبانی بازی‌ها دلیل اصلی باخت دهلی نو بود. نمایندهٔ IOA همچنین اضافه کرد که کمیتهٔ ارزیابی نامزدهای میزبانی، از آلودگی و ترافیک موجود در دهلی نگران است. دهلی مبلغ ۲۰۰٬۰۰۰ دلار برای پشتیبانی هر تیم شرکت‌کننده در بازی‌ها ارائه کرده بود، در حالی که در برابر این پیشنهاد، اینچئون مبلغ ۲۰ میلیون دلار برای پشتیبانی از هر ۴۵ کشور شرکت‌کننده ارائه کرد، و این یکی از مهم‌ترین دلایل شکست دهلی در برابر رقیب خود بود. فرایند توسعه و آماده‌سازی هزینه‌ها هزینهٔ بازی‌ها حدود ۱٬۶۲ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شده‌است که دولت کره و دولت اینچئون به ترتیب ۱۹٪ و ۷۸٫۹٪ را از آن را تأمین کرده‌اند. از کل بودجه، مبلغ ۱٬۳۹ میلیارد دلار برای ساخت اماکن و زیرساخت‌ها استفاده شده‌است، در حالی که تقریباً ۱۱ میلیون دلار برای ساخت و ساز و تعمیر و نگهداری زمین‌های تمرین استفاده شده‌است. با این حال، گزارشی که در آوریل ۲۰۱۲ منتشر شد حاکی از آن بود که این شهر زیر فشار طغیان بدهی‌های خود قرار دارد. کمیتهٔ سازماندهی بازی‌های آسیایی اینچئون (IAGOC) پس از توافق برای کاهش تعداد ورزشکارانی که برای آن‌ها حمل و نقل و اسکان رایگان فراهم شده، از ۱۵٬۰۰۰ نفر به ۲٬۰۲۵ نفر، ۳۴ میلیون دلار پس‌انداز کرد. داوطلبان برنامهٔ ویژهٔ داوطلب‌های بازی‌های آسیایی اینچئون ۲۰۱۴ در ۱ نوامبر ۲۰۱۳ با هدف قرار دادن ۱۳٬۵۰۰ داوطلب تنظیم شد. از تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۱۴، ۲۵٬۸۲۷ درخواست برای داوطلبی دریافت شد و ۲۱٬۲۳۷ متقاضی برای آموزش دیدن برگزیده شدند. اینبی پارک، ورزشکار کره‌ای مشعل بازی‌ها را به لی سونگ-یوپ، دیگر ورزشکار کره می‌سپارد. در اکتبر ۲۰۱۳، مشعل بازی‌ها با طرحی براساس نقش و نگار درنا، پرندهٔ رسمی کلانشهر اینچئون همراه با استوانهٔ داخلی آبی رنگ، که نشان‌دهندهٔ آسمان و اقیانوس اینچئون است، رونمایی شد. | ## بخش 2: بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ | چهار رنگ دیگر آن (سبز، زرد، قرمز، بنفش) برای نشان دادن پنج منطقهٔ آسیا طراحی شده‌اند. همچنین برای نخستین مرتبه در بازی‌هایی که به میزبانی شهری از کره‌جنوبی برگزار شد، مشعل، حمل بین‌المللی داشت زیرا ویهای، شهری در استان شاندونگ جمهوری خلق چین، تنها شهر دیگری بود که در ۱۲ اوت ۲۰۱۴ میزبان مراسم حمل مشعل بود. مراسم روشنایی مشعل در داخل مرزهای کره‌جنوبی، در ۱۲ اوت ۲۰۱۴، در مانیسان در جزیرهٔ گانگوا برگزار شد. مراسم حمل مشعل در داخل مرزهای کره‌جنوبی از ۱۳ اوت ۲۰۱۴ آغاز شد و تا مراسم افتتاحیه از ۷۰ شهر، به طول ۵٬۷۰۰ کیلومتر عبور کرد. حوزهٔ بازاریابی و محصولات نشان رسمی بازی‌ها نشان رسمی بازی‌ها نیز در همان روز نمایان شد. در این نشان یک بال پرنده، متشکل از پیوند چندین رشته "A"، حرف نخست کلمهٔ آسیا (Asia)، به همراه یک خورشید درخشان در سمت چپ و بالای تصویر، دیده می‌شود و این نمادی از مردم آسیا است که در آسمان دست در دست یکدیگر داده‌اند. نام این سه فک، «بارامه» (바라메)، «چومورو» (추므로) و «ویچوئون» (비추온) است که به معنی باد، رقص و نور در کره‌ای می‌باشند و انتخاب این نام‌ها به دلیل تطابق با ورزشگاه اصلی بازی‌ها در اینچئون می‌باشد. این نماد که یکی از گونه‌های کمیاب جانوری در سواحل بین دو کشور کره‌جنوبی و کره‌شمالی می‌باشد، به عنوان نمادی برای صلح آینده بین کره‌جنوبی و کره‌شمالی انتخاب شده‌است. مدال بازی‌ها طراحی مدال بازی‌ها در ۱۹ اوت ۲۰۱۳ توسط شورای المپیک آسیا (OCA) تأیید شد. شعار بازی‌ها در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰، از شعار بازی‌ها با عنوان «تنوع در این‌جا می‌درخشد» رونمایی شد. این شعار نشان‌دهندهٔ اهمیت فوق‌العادهٔ وجود تنوع شگفت‌انگیز در تاریخ، فرهنگ‌ها و ادیان آسیایی است. شعار رسمی به زبان کره‌ای «평화의 숨결, 아시아의 미래» به معنای واقعی کلمه به معنای «نفس صلح، آیندهٔ آسیا» می‌باشد. این طرح شامل ۲۸ ورزش المپیکی می‌شد که به پنج گروه تقسیم می‌شوند: ورزش‌های راکتی، ورزش‌های توپی، ورزش‌های آبی، ورزش‌های مهارتی و ورزش‌های دارای وزن‌بندی. از راه‌های مختلف، ارزش‌ها و فلسفهٔ هفدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی در این پوسترها نشان داده شده‌است. بازرگانی سازمان دهندهٔ بازی‌ها ۳۰ روز پیش از آغاز بازی‌ها فروش کالا را آغاز کرد و «IB Worldwide» را به عنوان فروشندهٔ رسمی این رویداد منصوب کرد. در بین ۴۹ مکان مسابقه، ده مکان در شش شهر استان گیونگی-دو واقع شده و دو مورد دیگر نیز در چونگجو و سئول واقع شده‌است. همچنین این بازی‌ها شامل دهکدهٔ ورزشکاران و رسانه بود که دارای بیش از ۳٬۳۰۰ واحد آپارتمان و ۹٬۵۶۰ اتاق برای ورزشکاران و اهالی رسانه می‌باشد. ورزشگاه اصلی بازی‌ها که به نام ورزشگاه اصلی آسیاد اینچئون شناخته می‌شود، در طول بازی‌ها ۶۱٬۰۷۴ صندلی ظرفیت داشت و ۳۰٬۰۰۰ صندلی آن پس از بازی‌ها متغیر بود. این ورزشگاه ۴۰۰ میلیون‌دلاری با پیش‌بینی گنجایش ۷۰٬۰۰۰ صندلی، توسط شرکت پاپولوس طراحی شده‌است که چندین محل برگزاری مسابقات در سراسر جهان از جمله ورزشگاه المپیک بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ را طراحی کرده‌است. مراسم کلنگ‌زنی و آغاز ساخت این مکان در یئونهوی-دونگ در روز ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱ انجام شد. دهکدهٔ ورزشکاران در گوول، نامدونگ دیستریکت ساخته شد که ۲۲ ساختمان آپارتمان و ۲٬۲۲۰ واحد داشت. حمل و نقل پروژهٔ ساخت متروی اینچئون که طبق برنامه‌ریزی‌های قبلی قرار بود در سال ۲۰۱۸ تکمیل شود، در دورهٔ کوتاه‌تری به انجام رسید. با توجه به محبوبیت روزافزون فرودگاه بین‌المللی اینچئون در طول بازی‌ها، روش‌های مهاجرت برای راحتی بیشتر مسافران، بهبود یافت. | ## بخش 3: بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ | کارگردانی اجرای این مراسم افتتاحیه برعهدهٔ دو تن از مشهورترین کارگردانان کره‌ای بود. ایم کوان-تا، کارگردان، به همراه جانگ جین، نمایش‌نامه نویس و بازیگر کره‌ای، کارگردان مراسم بودند. پارک گون-هه، رئیس‌جمهور کره‌جنوبی، که بازی‌ها را افتتاح کرد، به همراه توماس باخ، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک، یوئیچی ماسوزوئه، فرماندار توکیو و همچنین یو جیونگ-بوک، شهردار اینچئون، در این مراسم حضور داشتند. بازیگران، جانگ دونگ-گون و کیم سو هیون اجرای این نمایش را به‌عهده داشتند که در چهار بازی نمایشی تحت پوشش قرار گرفت، از «آسیا مدت‌ها قبل»، «دیدار آسیا از طریق دریا»، «آسیا به عنوان خانواده و دوستان» و «آسیا به عنوان یک و آینده در حال پیوستن به امروز»، گذشته و آیندهٔ کره را با فناوری دیجیتال به نمایش گذاشت. نوازندگان دیگر شامل پیانویست چینی، لانگ لانگ، خوانندهٔ سوپرانو، سومی جو، جی‌وای‌جی، اکسو، و سای در این آیین که با نمایش گانگنام استایل به پایان رسید، شرکت کردند. تمام ۴۵ عضو شورای المپیک آسیا، از جمله کره‌شمالی، که در ابتدا و پس از بروز اختلافات با کره‌جنوبی در مورد مسائل اداری مربوط به هیئت ورزشکاران و مسئولان این کشور، تهدید به تحریم بازی‌ها کرده بود، در این بازی‌ها شرکت کردند. فهرست کمیته‌های ملی المپیک شرکت‌کننده به همراه تعداد ورزشکاران هر کشور که در داخل پرانتز آمده، مشاهده می‌شود. علاوه بر این، هشت ورزش غیر المپیکی در این دوره حضور داشتند: بیسبال، بولینگ، کریکت، کبدی، کاراته، سپک تاکرا، اسکواش و ووشو. در این نشست شش ورزش دیگر: رول‌اسکیت، بازی‌های تخته‌ای (شطرنج، گو، ژیانگ‌کی)، بیلیارد، سافت‌بال، رقص ورزشی و دراگون بوت (قایق اژدها) که در بازی‌های دورهٔ قبل حاضر بودند، از فهرست حذف شدند. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۱، در طی برگزاری سی‌امین مجمع عمومی سالانه در توکیو، سافت‌بال و بیسبال به عنوان یک رشتهٔ ورزشی به ثبت رسیدند، درحالی که سافت تنیس زیرمجموعهٔ تنیس قرار گرفت. برای اولین‌بار، رویدادهای تیراندازی با کمان کامپوند، سه‌گانه مختلط و جودو تیمی در فهرست رویدادهای بازی‌ها جای گرفتند. تغییر در ورزش‌های غیر المپیکی حاضر در بازی‌های آسیایی تحت تأثیر بحث و گفتگو با سازمان دهندگان بازی‌ها قرار داشت، که پیشنهاد کرده بودند که کریکت از برنامهٔ بازی‌ها حذف شود، زیرا احساس می‌کردند تعداد بسیار کمی از کشورها آن را بازی می‌کنند و زیرساخت‌های لازم برای میزبانی آن وجود ندارد. با این حال، OCA با استناد به محبوبیت و علاقهٔ بیننده، با پیشنهاد حذف کریکت مخالفت کرد. ورزش‌های آبی بیسبال اسپرینت اسلالوم بی‌ام‌ایکس دوچرخه‌سواری کوهستان جاده پیست درساژ سه‌روزه پرش هنری ریتمیک ترامپولین تنیس والیبال مراسم اختتامیه مراسم اختتامیه روز ۴ اکتبر ۲۰۱۴ و در ساعت ۱۹:۰۰ به وقت محلی آغاز شد. رئیس OCA، شیخ احمد الفهد الصباح، نخست‌وزیر کره جنوبی، جونگ هونگ-وون، و شهردار اینچئون، یو جئونگ-بوک مهمان این مراسم بودند. در این مراسم اجراهایی از شرکت رقص ملی کره جنوبی و گروه مرکز رقص گوگاک و آکادمی تکواندو کوکی‌وون به انجام رسید. سپس سانهه ایم، خوانندهٔ سوپرانو سرود ملی را در مراسم خواند و پس از آن ورزشکاران در امتداد هم به همراه داوطلبان و حمل‌کنندگان پلاکارد وارد ورزشگاه شدند. پرچم شورای المپیک آسیا پایین آورده شد و پرچم اندونزی، کشور میزبان دورهٔ بعد همزمان با پخش سرود ملی اندونزی برافراشته شد. ریتا سوبووو عضو کمیتهٔ بین‌المللی المپیک، الکس نوئردین فرماندار سوماترای جنوب و باسوکی تیاهاجا پورناما فرماندار جاکارتا پرچم بازی‌ها را برای بازی‌های ۲۰۱۸ دریافت کردند. این مراسم با اجرای بخش مربوط به جاکارتا و پالم‌بانگ، شهرهای میزبان دورهٔ بعدی بازی‌های آسیایی ادامه پیدا کرد. این بخش با اجرای «رنگ‌های جاکارتا» آغاز شد و با رقص جاوه‌ای با نام رُنگنگ و سپس با نمایش «روح سوماترای جنوبی»، رقص مالایی همراه با نواختن طبل‌های رامپاک نوسانتارا ادامه یافت. جدول مدال‌ها پخش مدیریت پخش میزبان بازی‌های آسیایی اینچئون (IHB) با یک سرمایه‌گذاری مشترک بین سیستم پخش کره (KBS) و بنگاه پخش مونهوا (MBC) که در ۸ مه ۲۰۱۳ راه‌اندازی شد به عنوان پخش‌کنندهٔ میزبان بازی‌ها انجام وظیفه کرد. | ## جمع‌بندی | محل مرکز پخش بین‌المللی پخش بازی‌ها در سونگدو کونورسیا واقع در یئونسو دیستریکت قرار داشت.