موضوع مقاله: دینگو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دینگو | مقدمه: دینگو سگ‌سانی با اندازهٔ متوسط است که آلت تناسلی سفت و مقاوم دارد و همین هم باعث چابکی و استقامت آن در جفت‌گیری می‌شود. | ## بخش 1: دینگو | سه رنگ اصلی بدن دینگو شامل زنجبیلی روشن، سیاه، برنزه و سفید است که بسته به شرایط آب‌وهوا تغییر می‌کند. در مورد منشأ تکاملی و تاریخچهٔ این گونه نظریه‌ها و اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد اما یافته‌ها در سال ۲۰۲۰ نشان می‌دهد که این جانور ۸۳۰۰ سال پیش از میلاد مسیح وارد استرالیا شده است. این نوع سگ اهلی نیست و سالانه به افراد زیادی حمله کرده و موجب مرگ و میر قابل توجه می‌شود. رنگ‌های پوشش جانور معمولاً زرد-زنجبیلی است اما در رنگ‌های قهوه‌ای مایل به زرد و سفید و مشکی به شکل راه راه یافت می‌شوند. قدرت درجا به بالا پریدن فوق‌العاده ای دارد، درصورت لزوم از دیوارهای با ارتفاع ۲ متر به راحتی جهیده و عبور می‌کند. تاریخچه دینگو یک جانور وحشی است که توسط انسان‌ها حدود ۸۳۰۰ سال پیش به استرالیا برده شد. سگ‌ها و انسان‌ها قبل از این‌که استرالیا از خشکی جدا و توسط آب احاطه شود به آنجا مهاجرت کردند. کاپیتان ویلیام دامفیر، کسی بود که راجع به سگ‌های وحشی در سال ۱۶۹۹ نوشت، اولین نوشته رسمی راجع به دینگو. دینگوها در اصل توسط چند گروه بومی استرالیایی برای رفع مشکل غذا در مواقع ضروری نگهداری می‌شدند. | ## بخش 2: دینگو | انجمن تربیت سگ در استرالیا واقع در جنوب ویلز، دینگوهای بسیاری را پرورش و تربیت کرده‌اند. این سگ‌ها اگر از تولگی با انسان‌ها بزرگ شوند تقریباً به آسانی دوباره اهلی می‌شوند. در بسیاری از مناطق استرالیا این نژاد هنوز به عنوان یک حیوان موذی شناخته شده و به‌طور قانونی نمی‌شود از آن به عنوان یک حیوان خانگی نگهداری کرد. دولت فدرال استرالیا این سگ را به عنوان حیوان وحشی رده‌بندی کرده است و نمی‌توان آن را به‌جز برای باغ‌وحش‌ها صادر کرد. وزن دینگوهای نر وحشی به‌طور میانگین ۱۵٫۸ و در جنس ماده ۱۴٫۱ کیلوگرم و طول آن‌ها در جنس نر ۱۲۵ سانتی‌متر و در ماده‌ها ۱۲۲ سانتی‌متر است. این حیوانات معمولاً در کنار انسان‌ها و در حالت اسارت به دلیل تغذیه و مراقبت و شرایط بهتر زندگی، اندازه و وزن بیشتری پیدا می‌کنند. دینگوها به ندرت دچار اضافه وزن می‌شوند و دنده‌های دینگوهای وحشی معمولاً قابل مشاهده است. طول عمر دینگوها در طبیعت معمولاً بین ۳ تا ۵ سال عمر می‌کنند و در برخی موارد تا ۸ و نهایتاً تا ۱۰ سال طول عمر نیز گزارش شده است. آن‌ها در وضعیت اسارت ۱۴ تا ۱۶ سال زندگی می‌کنند اما یک مورد دینگو حدوداً ۲۰ ساله نیز ثبت شده است. | ## بخش 3: دینگو | دینگو نژادی است که تا به حال به‌طور کامل اهلی نشده و تقریباً هیچوقت به عنوان یک همدم نگهداری نشده است. دینگوها را فقط در زمانی می‌توان به عنوان حیوان خانگی نگهداری کرد که از تولگی، قبل از ۶ هفتگی آن‌ها را به منزل ببرید. در این سن کم آن‌ها را می‌توان اهلی کرد، اما از ۱۰ هفتگی به بعد آن‌ها را نباید برای نگهداری قبول کرد. اگر آن‌ها را به خوبی آموزش دهند و مواظبت کنند، دینگو می‌تواند یک حیوان خانگی خوب و متکی شود. برخلاف سگ‌های دیگر، دینگو برای زندگی کردن یک همدم برای خودش انتخاب می‌کند، برخی اوقات به‌خاطر از دست دادن شریکش از غصه خوردن بیش از حد می‌میرد. اغلب توله‌های آن‌ها در حفره درختان یافت می‌شوند، به‌طور کل از تمامی اطراف و به‌خاطر وجود مانع در جلوی آن محافظت می‌شوند. آن‌ها کارهایشان را بی صدا انجام می‌دهند و پاس کردن را زمانی یادمی‌گیرند که با دیگر نژادهای سگ در ارتباط باشند. آب یک نوع مانع برای دینگوها است و اکثر آن‌ها فقط در آب، راه می‌روند و شنا نمی‌کنند. | ## جمع‌بندی | برای زنده ماندن در بیابان آن‌ها خود را به ناخوشی و به دروغ خود را به مردن می‌زنند.