موضوع مقاله: کاترین هپبورن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاترین هپبورن | مقدمه: او بیش از ۶۰ سال به‌صورت حرفه‌ای در زمینهٔ بازیگری فعالیت داشت و در طول این مدت، بانوی اول هالیوود بود. | ## بخش 1: کاترین هپبورن | هپبورن برای روحیه‌ای همراه با استقلال سرسختانه و شخصیت پرشور و شوقی که داشت، معروف بود. او شخصیتی سینمایی از خود پرورش داد که با تصویر عمومی خود مطابق بود و مرتباً نقش زنان بااراده و پیچیده را ایفا می‌کرد. آثارش طیفی از ژانرها، از کمدی اسکروبال گرفته تا درام ادبی را در بر می‌گرفت و برایش افتخارات گوناگونی از جمله چهار جایزهٔ اسکار در رشتهٔ بهترین بازیگر زن کسب کرد—بیش از هر بازیگری. انستیتوی فیلم آمریکایی در سال ۱۹۹۹ از هپبورن به‌عنوان بزرگ‌ترین ستارهٔ زن در سینمای کلاسیک هالیوود یاد کرد. سال‌های اولیهٔ حضور او در سینما و کسب جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن برای شکوه صبح (۱۹۳۳)، برایش شهرت بین‌المللی را در پی داشت. این روند با مجموعه‌ای از شکست‌های تجاری تداوم یافت که در کمدی تحسین‌شدهٔ پرورش بیبی (۱۹۳۸) به اوج خود رسیده بود. ئو ردیو پیکچرز خرید و امتیاز انتشار سینمایی نمایش‌نامهٔ داستان فیلادلفیا را کسب کرد. او برای فیلم کمدی داستان فیلادلفیا (۱۹۴۰) برای سومین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. او به بازی در نمایش‌های تئاتر ویلیام شکسپیر و طیفی از نقش‌های ادبی پرداخت و در آن زمان جایگاهی را یافت که در آن نقش پیردختران میانسال را ایفا می‌کرد؛ مانند ملکه آفریقایی (۱۹۵۱) که با این نقش مورد پذیرش عموم مردم قرار گرفت. هپبورن سه جایزهٔ اسکار دیگر برای نقش‌آفرینی‌هایش در حدس بزن چه‌کسی برای شام می‌آید (۱۹۶۷)، شیر در زمستان (۱۹۶۸) و کنار برکه طلایی (۱۹۸۱) کسب کرد. او در دههٔ ۱۹۷۰ شروع به حضور در فیلم‌های تلویزیونی کرد که بعدها به کانون حرفهٔ او تبدیل شد. در پی گذراندن دوره‌ای از بیماری و عدم فعالیت، هپبورن در سال ۲۰۰۳ و در ۹۶ سالگی درگذشت. هپبورن به‌طور آشکار از استفاده‌شدن خود برای ماشین تبلیغاتی هالیوود اجتناب می‌کرد و از انتظاراتی که مردم از سبک زنان در نظام اجتماعی داشتند، پیروی نمی‌کرد. او در دوران جوانی مدت کوتاهی ازدواج کرد اما پس از آن به‌صورت مستقل زندگی می‌کرد. | ## بخش 2: کاترین هپبورن | هپبورن با سبک زندگی نامتعارفش و شخصیت‌های مستقلی که به روی پردهٔ سینما آورد، مظهر «زن مدرن» در قرن بیستم ایالات متحده بود و از او به عنوان یک چهرهٔ فرهنگی بانفوذ یاد می‌شود. پدرش، تامس نوروال هپبورن (۱۸۷۹–۱۹۶۲) متخصص مجاری ادراری در بیمارستان هارتفورد، و مادرش، کاترین مارتا هوتن هپبورن (۱۸۷۸–۱۹۵۱) فعالِ فمینیست بود. پدر و مادر او برای تغییر اجتماعی در ایالات متحده تلاش بسیار کردند: تامس هپبورن در تأسیس انجمن بهداشت اجتماعی نیوانگلند که به مردم در خصوص بیماری‌های آمیزشی آموزش می‌داد نقش داشت. مادر او ریاست انجمن حق رأی زنان کنتیکت را بر عهده داشت و بعداً به‌همراه مارگارت سنگر در کارزار کنترل بارداری شرکت کرد. فرزندان هپبورن به گونه‌ای تربیت شدند که آزادی بیان داشته باشند و تشویق شدند تا دربارهٔ هر موضوعی که می‌خواهند فکر و بحث کنند. والدین او به‌دلیل دیدگاه مدرنی که داشتند، از سوی جامعه مورد انتقاد قرار گرفتند؛ این موضوع هپبورن را به مبارزه با موانعی که آن‌ها با آن مواجه می‌شد تحریک کرد. هپبورن گفت از دوران جوانی فهمید که محصول «دو پدر و مادر بسیار استثنایی» است و تربیت «به‌شدت خوش‌اقبال» خود را دلیل فراهم‌شدن پایه و اساس موفقیتش دانست. هپبورنِ جوان، تام‌بویی بود که دوست داشت خود را جیمی صدا بزند و موهایش را کوتاه کرد. تامس هپبورن مشتاق بود که فرزندانش از ذهن و بدن خود تا حد امکان استفاده کنند و به آن‌ها شنا، دویدن، شیرجه رفتن، سوارکاری، کشتی و گلف و تنیس را آموزش داد. هپبورن به گلف علاقه نشان داد؛ او دروس روزانه را آموزش دید و بسیار ماهر شد و به نیمه‌نهایی مسابقات قهرمانی گلف زنان جوان کنتیکت رسید. او مشتاق شنا در لانگ آیلند سوند بود و هر روز صبح حمام بسیار سرد می‌گرفت با این باور که «هرچه که دارو تلخ‌تر باشد، برای شما بهتر است». او به ازای ۵۰ سنت بلیت به‌منظور جمع‌آوری پول برای مردم ناواهو، به‌همراه دوستان و خواهران و برادرانش برای همسایه‌ها نمایش‌هایی اجرا می‌کرد. در ۳۰ مارس، هپبورن جسد برادر بزرگترش را کشف کرد که در اثر خودکشی مشهود مرده بود. خانوادهٔ هپبورن خودکشی را انکار کردند و معتقد بودند که مرگ تام باید آزمایشی بوده باشد که اشتباه پیش رفته‌است. | ## بخش 3: کاترین هپبورن | او از دیگر کودکان دوری می‌کرد، مدرسهٔ آکسفورد را ترک کرد و به‌وسیلهٔ معلم خصوصی آموزش دید. او برای سال‌ها از تاریخ تولد تام (۸ نوامبر) به‌عنوان تاریخ تولد خود استفاده می‌کرد. او در ابتدا حاضر شد برای خشنودی مادرش (که آن‌جا درس خوانده بود) در این مؤسسه حضور یابد، اما در نهایت حضور در آن را رضایت‌بخش دانست. او با توقعات تحصیلی دانشگاه دست و پنجه نرم کرد و یک بار به دلیل سیگار کشیدن تعلیق شد. هپبورن به بازیگری گرایش داشت، اما نقش‌های نمایش‌های دانشگاهی مشروط به نمرات خوب بود. او ۴ جایزه اسکار را از آن خود کرد و ۸ بار دیگر نامزد دریافت این جایزه بود اما اعتقادی به جایزه نداشت. کاترین هپبورن یک نماد مُد است، اما اقدام او سبب تغییر باور مردم نسبت به زنانگی شد. هالیوود در بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ بیشتر زنان را با پیراهن و دامن نشان می‌داد، اما کاترین شلوار می‌پوشید. او همچنین به عنوان یک زن مستقل در حین بازی، خودش کنترل کار را به دست می‌گرفت، موضوعی که تا آن زمان معمول نبود. او زمانی گفت: من زندگی بسیار خوبی دارم اما در مقایسه با زندگی پدر و مادرم من بسیار خسته‌کننده و کسالت‌آور هستم. او به مدت دو سال کار نکرد و در مصاحبهٔ تلویزیونی گفت: «من دورانم را سپری کرده‌ام—اجازه دهید بچه‌ها دست و پا بزنند و به سختی تلاش کنند.» طی این مدت او نمایش برادوی کنار برکه طلایی را دید و تحت تأثیر نمایش آن از زوج متأهل مسن که با مشکلات دوران پیری کنار می‌آیند، قرار گرفت. جین فوندا حق نمایش بر روی پردهٔ آن را برای پدرش، هنری فوندا خریداری کرده بود و هپبورن به‌دنبال بازی در مقابلش در نقش اتل تایرِ غیرمعمول اما جذاب بود. این فیلم نشان داد که هپبورن ۷۴ ساله چقدر پرانرژی بود؛ هنگامی که او با لباس تماماً پوشیده در دریاچه اسکوام شیرجه زد و اجرای خوانندگی پر جنب و جوشی به نمایش گذاشت. هومر دیکنز در مورد هپبورن اشاره می‌کند که کسب جوایز به‌طور گسترده‌ای یک پیروزی احساساتی، یعنی «تجلیلی به حرفهٔ ماندگار او» دانسته می‌شد. | ## جمع‌بندی | در نیویورک به احترام او چراغ تئاترهای برادوی یک دقیقه خاموش شد و در سینماها پرده های تاریک با نام و هنر او روشنی گرفتند.