موضوع مقاله: اکونومیست | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اکونومیست | مقدمه: این مجله که به صورت دیجیتال منتشر می‌شود، بر امور جاری، تجارت بین‌المللی، سیاست، فناوری و فرهنگ تمرکز دارد. | ## بخش 1: اکونومیست | علاوه بر این تمرکز برجسته این هفته‌نامه بر تحلیل تفسیری نسبت به گزارش‌های اصلی و روزنامه‌نگاری داده‌ها است که مورد انتقاد و تحسین نیز قرار می‌گیرد. اکونومیست در ۱۸۴۳ توسط جیمز ویلسن اقتصاددان اسکاتلندی تأسیس شد و به منظور جلب حمایت از لغو قوانین ذرت بریتانیا (۱۸۱۵–۱۸۴۶) منتشر گردید. تاریخ اکونومیست توسط تاجر و بانکدار بریتانیایی جیمز ویلسون در سال ۱۸۴۳ میلادی برای پیشبرد لغو قوانین ذرت ، یک سیستم تعرفه‌های واردات، تأسیس شد. دفترچه ای برای روزنامه از ۵ اوت ۱۸۴۳، سیزده حوزه پوششی را برشمرده بود که سردبیران آن می خواستند نشریه بر آنها تمرکز کند: سرمقاله اصلی، که در آن اصول تجارت آزاد به سختی در تمام مسائل مهم روز اعمال می‌شود. مقالات مربوط به برخی موضوعات عملی، تجاری، کشاورزی یا خارجی مورد علاقه گذرا، مانند معاهدات خارجی. مقاله‌ای درباره اصول اولیه اقتصاد سیاسی که در تجربه عملی کاربرد دارد و قوانین مربوط به قیمت، دستمزد، اجاره، مبادله، درآمد و مالیات را پوشش می‌دهد. اخبار عمومی از دادگاه سنت جیمز ، کلان شهر ، استان‌ها تاریخی انگلستان، اسکاتلند و ایرلند. موضوعات تجاری مانند تغییرات در مقررات مالی، وضعیت و چشم‌انداز بازارها، واردات و صادرات، اخبار خارجی، وضعیت مناطق تولیدی، اطلاعیه‌های پیشرفت‌های مهم مکانیکی، اخبار کشتیرانی، بازار پول و پیشرفت راه‌آهن. موضوعات کشاورزی، از جمله کاربرد زمین شناسی و شیمی؛ اطلاعیه‌های تجهیزات جدید و بهبود یافته، وضعیت محصولات، بازارها، قیمت‌ها، بازارهای خارجی و قیمت‌های تبدیل شده به پول انگلیسی. هر از گاهی، با جزئیاتی، برنامه‌هایی در بلژیک، سوئیس و دیگر کشورهای خوش کشت دنبال می‌شود. موضوعات استعماری و خارجی، از جمله تجارت، تولید، تغییرات سیاسی و مالی و موارد دیگر، از جمله افشای مفاسد محدودیت و حفاظت و مزایای معاشرت و تجارت آزاد. کتاب‌هایی که عمدتاً، اما نه به‌طور انحصاری، به بازرگانی، تولید، و کشاورزی محدود می‌شوند و شامل تمام رساله‌های اقتصاد سیاسی، امور مالی، یا مالیات می‌شوند. ویلسون آن را به عنوان شرکت در "یک رقابت شدید بین اطلاعاتی که به جلو فشار می‌دهد، و یک نادانی نالایق و ترسو که مانع پیشرفت ما می‌شود" توصیف کرد، عبارتی که هنوز در نقش آن (US: masthead) به عنوان مأموریت نشریه دیده می‌شود. مدت‌هاست که به عنوان «یکی از شایسته‌ترین و ظریف‌ترین نشریات غربی در امور عمومی» مورد احترام بوده است. کارل مارکس در فرمول بندی تئوری سوسیالیستی خود از آن استناد کرد زیرا مارکس احساس می‌کرد این نشریه مظهر منافع بورژوازی است. علاوه بر این، لنین اظهار داشت که اکونومیست موضعی «بورژوا- صلح طلب» داشت و از ترس انقلاب از صلح حمایت می کرد. این قانون از قانون منشور بانک در سال ۱۸۴۴ انتقاد کرد که مقدار اسکناس‌هایی را که بانک انگلستان می‌توانست بر اساس سیاست مدرسه ارزی که توسط لرد اورستون تشویق می‌شد منتشر کند، محدود می‌کرد، که در نهایت به پول‌گرایی تبدیل شد. این سازمان بحران مالی ۱۸۵۷ در بریتانیا را به گردن «طبقه خاصی از دکترینرها» می‌اندازد که «هر بحران تجاری و پیامدهای فاجعه‌بار آن را به «نسخه‌های بیش از حد اسکناس» ارجاع می‌دهند. دلایل بحران مالی را تغییرات در نرخ بهره و افزایش سرمایه مالی مازاد بر سرمایه گذاری‌های نابخردانه شناسایی کرد. در سال ۱۹۷۱، اکونومیست فرمت برگه گسترده خود را به قالب بندی کامل به سبک مجله کوچکتر تغییر داد. در سال ۱۹۸۱ این نشریه پس از انتشار نسخه بریتانیایی از سال ۱۸۴۳، یک نسخه آمریکای شمالی را معرفی کرد. تیراژ آن تا سال ۲۰۱۰ بیش از ده برابر شده بود در ژانویه ۲۰۱۲، اکونومیست بخش هفتگی جدیدی را راه اندازی کرد که به طور انحصاری به چین اختصاص داشت، اولین بخش کشوری جدید از زمان معرفی بخش مربوط به ایالات متحده در سال ۱۹۴۲. در سال ۱۹۱۱، جیمز فالوز در واشنگتن پست استدلال کرد که اکونومیست از خطوط سرمقاله‌ای استفاده می‌کند که در تضاد با اخباری است که ادعا می‌کردند برجسته می‌کردند. در سال ۱۹۹۹، اندرو سالیوان در نیو ریپابلیک شکایت کرد که از «نابغه بازاریابی» برای جبران کمبودهای گزارش‌های اصلی استفاده می‌کند، که منجر به «نوعی ریدرز دایجست» برای نخبگان شرکت‌های آمریکایی شد. گاردین نوشت: «نویسندگان آن به ندرت مشکل سیاسی یا اقتصادی را می‌بینند که با ترفند سه کارتی قابل اعتماد خصوصی سازی، مقررات زدایی و آزادسازی قابل حل نباشد». در سال ۲۰۰۵، شیکاگو تریبون آن را به عنوان بهترین مقاله انگلیسی زبان معرفی کرد و به قدرت آن در گزارش‌های بین‌المللی اشاره کرد، جایی که احساس نمی‌کند «فقط در زمان فاجعه‌ای غیرقابل کاهش سرزمینی دور را پوشش دهد» و اینکه دیواری بین گزارش‌هایش و گزارش‌هایش نگه داشته است. در سال ۲۰۱۲، اکونومیست به هک کامپیوتر قاضی محمد نظام الحق از دادگاه عالی بنگلادش متهم شد که منجر به استعفای وی از ریاست دادگاه جنایات بین المللی شد. در اوت ۲۰۱۵، پیرسون ٪۵۰ از سهام خود در روزنامه را به شرکت سرمایه گذاری خانواده آنیلی ایتالیایی، Exor ، به مبلغ ۴۶۹ میلیون پوند (۵۳۱ میلیون دلار آمریکا) فروخت و روزنامه بقیه سهام را به قیمت ۱۸۲ میلیون پوند (۲۰۶میلیون دلار) دوباره خریداری کرد. تبلیغات سوخت‌های فسیلی تحقیقاتی که توسط اینترسپت ، نشین و DeSmog انجام شد نشان داد که ده اکونومیست یکی از رسانه‌های پیشرو است که تبلیغاتی را برای صنعت سوخت‌های فسیلی منتشر می‌کند. خبرنگارانی که تغییرات اقلیمی را برای ده اکونومیست پوشش می‌دهند نگران هستند که تضاد منافع با شرکت‌ها و صنایعی که باعث تغییر آب و هوا و مانع از اقدامات شده‌اند اعتبار گزارش آنها در مورد تغییرات آب و هوا را کاهش دهد و باعث شود خوانندگان بحران آب و هوا را کم اهمیت جلوه دهند. خانواده آنیلی صاحب کمپانی اکسور ۲۸۷ میلیون پوند برای افزایش سهام خود از ۴٫۷٪ به ۴۳٫۴٪ پرداخت کرد حال آنکه اکونومیست ۱۸۲ میلیون پوند از موجودی ۵٫۰۴ میلیون سهام را پرداخت نمود و این سهام بین سهامداران تقسیم شد. سهامداران فعلی به‌طور رسمی توسط یک هیئت مدیره ویرایشگر را منصوب می‌کنند و بدون اجازه این هیئت نمی‌توان ویرایشگر را حذف کرد. اگرچه «اکونومیست» دامنه جهانی دارد، با این‌حال حدود دو سوم از ۷۵ کارمند روزنامه‌نگار آن در ناحیه لندن مستقر هستند. با این حال، به دلیل اینکه نیمی از مشترکان اکونومیست در ایالات متحده هستند، «اکونومیست» دفاتر تحریریه اصلی و فعالیت‌های اساسی خود را در نیویورک، لس آنجلس، شیکاگو، و واشینگتن، دی.سی. ویرایشگر سردبیر اکونومیست که معمولاً به عنوان «ویراستار» شناخته می‌شود، وظیفه تدوین سیاست‌های تحریریه روزنامه و نظارت بر عملیات شرکت را بر عهده دارد. جیمز ویلسون: ۱۸۴۳-۱۸۵۷ ریچارد هولت هاتون: ۱۸۵۷-۱۸۶۱ والتر باگهوت: ۱۸۶۱-۱۸۷۷ دانیل کانر لاتبری: ۱۸۷۷-۱۸۸۱ (مشترک) رابرت هری اینگلیس پالگریو: ۱۸۷۷-۱۸۸۳ (مشترک) ادوارد جانستون: ۱۸۸۳-۱۹۰۷ فرانسیس ریگلی هرست: ۱۹۰۷-۱۹۱۶ هارتلی ویترز: ۱۹۱۶-۱۹۲۱ سر والتر لیتون: ۱۹۲۲-۱۹۳۸ جفری کروتر: ۱۹۳۸-۱۹۵۶ دونالد تایرمن: ۱۹۵۶-۱۹۶۵ سر آلستر برنت: ۱۹۶۵-۱۹۷۴ اندرو نایت: ۱۹۷۴–۱۹۸۶ روپرت پنانت-ریا: ۱۹۸۶-۱۹۳۳ بیل اموت: ۱۹۹۳-۲۰۰۶ جون میکلتواهیت: ۲۰۰۶-۲۰۱۴ زانی مینتون ناددوس: ۲۰۱۵-اکنون لحن و صدا اگرچه این روزنامه دارای ستون‌های منفرد زیادی است، اما طبق سنت و رویه فعلی، روزنامه صدای یکنواختی را - به کمک ناشناس ماندن نویسندگان - در سرتاسر صفحات خود تضمین می‌کند، گویی اکثر مقاله‌ها توسط یک نویسنده نوشته شده‌اند، که ممکن است تصور شود که نمایش داده می‌شود. برای مثال، اصطلاحاتی مانند دست نامرئی ، اقتصاد کلان ، یا منحنی تقاضا را توضیح نمی‌دهد و ممکن است تنها شش یا هفت کلمه برای توضیح نظریه مزیت نسبی نیاز داشته باشد. مقالات مربوط به اقتصاد هیچ گونه آموزش رسمی از سوی خواننده را در نظر نمی گیرند و هدف آنها قابل دسترس بودن برای افراد تحصیلکرده است. معمولاً نقل قول‌ها یا عبارات کوتاه فرانسوی و آلمانی را ترجمه نمی‌کند، بلکه تجارت یا ماهیت حتی اشخاص شناخته شده را توصیف می‌کند، مثلاً « گلدمن ساکس ، یک بانک سرمایه‌گذاری» را می‌نویسد. اکونومیست به دلیل استفاده گسترده از بازی با کلمات ، از جمله جناس، کنایه ها، و استعاره ها، و نیز همخوانی و همخوانی، به ویژه در سرفصل‌ها و زیرنویس هایش شناخته شده است. بیشتر پایگاه‌های اطلاعاتی و گلچین‌ها، هفته‌نامه را به‌عنوان روزنامه چاپ شده در قالب مجله یا مجله فهرست‌بندی می‌کنند. اکونومیست خود را به عنوان یک روزنامه در مقابل مجله سبک زندگی خواهرشان، ۱۸۴۳ ، متمایز می کند و به نوبه خود همین کار را می کند. سردبیر زانی مینتون ناددوس در سال ۲۰۱۶این تمایز را روشن کرد و گفت که "ما آن را روزنامه می نامیم زیرا در سال ۱۸۴۳، ۱۷۳ سال پیش، [زمانی که] همه [نشریات با صحافی کامل] روزنامه نامیده می شدند، تاسیس شد." ناشناس بودن تحریریه اکونومیست اغلب موضع سرمقاله مشخصی دارند و تقریباً هیچ گاه حاشیه ای ندارند. این یک سنت دیرینه است که تنها مقاله امضا شده یک سردبیر در دوران تصدی خود به مناسبت کناره گیری آنها از این سمت نوشته می شود. نویسنده یک قطعه در شرایط خاصی نامیده می شود: زمانی که افراد برجسته برای مشارکت در نظرات دعوت می شوند. هنگامی که روزنامه نگاران اکونومیست گزارش های ویژه تهیه می کنند (که قبلا به عنوان نظرسنجی شناخته می شد). برای نسخه ویژه سال در بررسی؛ و برای برجسته کردن تضاد منافع احتمالی در مورد بررسی کتاب. نام ویراستاران و خبرنگاران اکونومیست را می توان در صفحات دایرکتوری رسانه این وب سایت قرار داد. قطعات وبلاگ آنلاین با حروف اول نویسنده امضا می شوند و نویسندگان داستان های چاپی مجاز هستند تا نویسندگی خود را از وب سایت های شخصی خود یادداشت کنند. یکی از نویسندگان ناشناس اکونومیست مشاهده کرد: "این رویکرد بدون اشکال نیست (مثلاً ما چهار کارمند با حروف اول "JP" داریم) اما از نظر ما بهترین سازش بین ناشناس بودن کامل و خطوط فرعی کامل است." طبق یک مطالعه دانشگاهی، رفتار ناشناس هفته نامه به تقویت سه حوزه برای اکونومیست کمک کرده است: صدای جمعی و ثابت، مدیریت استعداد و اتاق خبر، و قدرت برند. ویراستاران می‌گویند این ضروری است زیرا "صدا و شخصیت جمعی بیش از هویت روزنامه نگاران فردی اهمیت دارد" و منعکس کننده "یک تلاش مشترک" است. نویسندگان ستون‌های نظر عنوان شده تمایل دارند به خود با عنوان اشاره کنند (از این رو، یک جمله در ستون "لکسینگتون" ممکن است به این معنی باشد که "لکسینگتون مطلع شد..."). مایکل لوئیس، نویسنده آمریکایی و خواننده قدیمی، در سال ۱۹۹۱ از ناشناس ماندن سرمقاله روزنامه انتقاد کرد و آن را وسیله ای برای پنهان کردن جوانی و بی تجربگی کسانی دانست که مقاله می نویسند. اگرچه مقاله‌های جداگانه به‌صورت ناشناس نوشته می‌شوند، اما هیچ سری در مورد اینکه چه کسانی هستند وجود ندارد، زیرا آنها در وب‌سایت اکونومیست شده‌اند، که همچنین خلاصه‌ای از مشاغل و مدارک تحصیلی آنها را ارائه می‌دهد. تقریباً هر دو هفته یک بار، این نشریه شامل یک گزارش ویژه عمیق (که قبلاً نظرسنجی نامیده می شد) در مورد یک موضوع مشخص می شود. | ## بخش 2: اکونومیست | پنج دسته اصلی عبارتند از کشورها و مناطق، تجارت، امور مالی و اقتصاد، علم و فناوری. روزنامه پنجشنبه ها بین ساعت 6 به چاپ می رسد عصر و ۷ بعد از ظهر به وقت GMT، و روز بعد در روزنامه فروشی های بسیاری از کشورها در دسترس است. از ژوئیه ۲۰۰۷، یک نسخه صوتی کامل از مقاله نیز موجود است ۹ بعد از ظهر پنجشنبه ها به وقت لندن. این شرکت متن کامل روزنامه را با فرمت MP3 شامل صفحات اضافی در نسخه بریتانیا ضبط می کند. دانلود هفتگی ۱۳۰ مگابایت برای مشترکان رایگان و برای غیر مشترکان با پرداخت هزینه در دسترس است. نویسندگان این نشریه سبک فشرده ای را اتخاذ می کنند که به دنبال گنجاندن حداکثر اطلاعات در یک فضای محدود است. بردلی ، ناشر آتلانتیک ، این فرمول را به عنوان "یک جهان بینی ثابت که به طور مداوم در نثری فشرده و جذاب بیان می شود" توصیف کرد. نامه‌ها اکونومیست اغلب نامه هایی از خوانندگان خود در پاسخ به نسخه هفته قبل دریافت می کند. در حالی که مشخص است که نامه‌هایی از تاجران ارشد، سیاستمداران، سفرا و سخنگویان ارائه می‌شود، این مقاله شامل نامه‌هایی از خوانندگان معمولی نیز می‌شود. پاسخ‌های خوب نوشته شده یا شوخ‌آمیز از سوی هر کسی در نظر گرفته می‌شود، و مسائل بحث‌برانگیز اغلب موجی از نامه‌ها را تولید می‌کنند. برای مثال، بررسی مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها ، که در ژانویه ۲۰۰۵ منتشر شد، نامه‌های انتقادی زیادی از آکسفام ، برنامه جهانی غذا ، پیمان جهانی سازمان ملل ، رئیس گروه بی‌تی ، مدیر سابق شل و مؤسسه مدیران بریتانیا ارائه کرد. اکونومیست در تلاشی برای تقویت تنوع فکری، به طور معمول نامه‌هایی را منتشر می‌کند که آشکارا از مقالات و موضع‌گیری این روزنامه انتقاد می‌کند. پس از آنکه اکونومیست در شماره ۲۴مارس ۲۰۰۷عفو بین‌الملل را نقد کرد، صفحه نامه‌های آن پاسخی از عفو بین‌الملل و همچنین چندین نامه دیگر در حمایت از این سازمان، از جمله یکی از رئیس کمیسیون بشری سازمان ملل متحد منتشر کرد. ردیه‌های مقامات رژیم‌هایی مانند دولت سنگاپور به طور معمول چاپ می‌شوند تا با قوانین محلی حق پاسخگویی بدون به خطر انداختن استقلال سردبیری مطابقت داشته باشند. نامه‌های منتشر شده در این مقاله معمولاً بین ۱۵۰-۲۰۰ کلمه هستند و از سال ۱۸۴۳-۲۰۱۵ سلام "آقا" متوقف شده است. ستون‌ها این نشریه چندین ستون نظر دارد که نام آنها منعکس کننده موضوع آنهاست: باگهوت (بریتانیا): به نام والتر باگهوت ، کارشناس قانون اساسی بریتانیا در قرن نوزدهم و سومین ویراستار اکونومیست نامگذاری شده است. اولین بار در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، از سال ۲۰۲۲، توسط دانکن رابینسون، که جانشین آدریان وولریج شد، نوشته شده است. بانیان (آسیا): این ستون به نام درخت بانیان نامگذاری شده است، این ستون در آوریل ۲۰۰۹ تاسیس شد و بر موضوعات مختلف در سراسر قاره آسیا تمرکز دارد و توسط دومینیک زینگلر نوشته شده است. بارتلبی (کار و مدیریت): این ستون به نام شخصیت اصلی داستان کوتاه هرمان ملویل ، در ماه مه ۲۰۱۸ تأسیس شد. باتون‌وود (مالی): به‌خاطر درخت دکمه‌وود که در آن تاجران اولیه وال استریت جمع می‌شدند، نام‌گذاری شده است. تا سپتامبر ۲۰۰۶ این فقط به عنوان یک ستون آنلاین در دسترس بود، اما اکنون در نسخه چاپی گنجانده شده است. چاگوان (چین): نام چاگوان/Chaguan، چایخانه های سنتی چینی در چنگدو ، این ستون در سپتامبر ۲۰۱۸ تأسیس شد. قبلاً توسط دیوید رنی نوشته شده بود، اما تا زمانی که اکونومیست یک ستون نویس مقیم جدید در پکن نداشته باشد، به حالت تعلیق درآمد. نوشته شده بود و پیش از آن توسط دیوید رنی (۲۰۰۷-۲۰۱۰) و توسط آنتون لا گاردیا (۲۰۱۰-۲۰۱۴) نوشته شده بود. جانسون (زبان): این ستون به نام ساموئل جانسون، در سال ۲۰۱۶ به چاپ بازگشت و زبان را پوشش می دهد. لکسینگتون (ایالات متحده): به نام لکسینگتون، ماساچوست ، محل آغاز جنگ انقلابی آمریکا . از ژوئن ۲۰۱۰ تا مه ۲۰۱۲ توسط پیتر دیوید تا زمان مرگ او در یک تصادف رانندگی نوشته شد. شومپیتر (کسب و کار): این ستون به نام جوزف شومپیتر ، اقتصاددان، در سپتامبر ۲۰۰۹ تأسیس شد و توسط پاتریک فولیس نوشته شده است. فصلنامه فناوری هر ۳ ماه یکبار، اکونومیست یک گزارش فناوری به نام فصلنامه فناوری یا به‌طور ساده TQ منتشر می‌کند، بخش ویژه‌ای که بر روندها و پیشرفت‌های اخیر در علم و فناوری تمرکز دارد. این ویژگی همچنین به عنوان درهم تنیده «مسائل اقتصادی با یک فناوری» شناخته شده است. TQ اغلب دارای یک موضوع است، مانند محاسبات کوانتومی یا ذخیره سازی ابری، و مجموعه‌ای از مقالات را پیرامون موضوع مشترک جمع آوری می کند. ۱۸۴۳ در سپتامبر ۲۰۰۷، اکونومیست مجله سبک زندگی خواهری را تحت عنوان زندگی هوشمند به عنوان یک نشریه فصلی راه اندازی کرد. در افتتاحیه آن به عنوان «هنر، سبک، غذا، شراب، اتومبیل، مسافرت و هر چیز دیگری که زیر نور خورشید باشد، تا زمانی که جالب باشد» عنوان شد. این مجله بر تجزیه و تحلیل "بینش ها و پیش بینی ها برای منظره لوکس "در سراسر جهان تمرکز دارد. تقریباً ده سال بعد، در مارس ۲۰۱۶، شرکت مادر روزنامه، گروه اکونومیست، به افتخار سال تأسیس روزنامه، نام مجله سبک زندگی را به ۱۸۴۳تغییر داد. از آن زمان تاکنون در شش شماره در سال باقی مانده است و شعار "داستان‌های یک جهان خارق العاده" را دارد. ۱۸۴۳ شامل مشارکت‌های روزنامه‌نگاران اکونومیست و همچنین نویسندگان در سراسر جهان و عکاسی سفارش شده برای هر شماره است. از زمان عرضه مجدد آن در مارس ۲۰۱۶، توسط رزی بلاو، خبرنگار سابق اکونومیست، ویرایش شده است. در هر دو بخش، روزنامه مروری بر رویدادهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی منتشر می‌کند که سال را شکل داده‌اند و بر آینده نزدیک تأثیر خواهند گذاشت. این موضوع توسط اندیشکده آمریکایی موسسه بروکینگز به عنوان "تمرین سالانه [۱۵۰ صفحه] اکونومیست در پیش بینی " توصیف شد. کشور سال (کشور سال بهبود یافته است) در سال ۲۰۱۳، اکونومیست اعطای عنوان "کشور سال" را در نسخه های ویژه کریسمس سالانه خود آغاز کرد. این جایزه که توسط روزنامه انتخاب شده است، کشوری را که "بیشترین پیشرفت" را در سال گذشته داشته است، می‌شناسد. سالانتخابتوزیع۲۰۱۳برای قانونی کردن ماری جوانا تفریحی و ازدواج همجنس گرایان ۲۰۱۴برای انتقال مسالمت آمیز قدرت در میان زمستان عربی ۲۰۱۵برای آزادسازی سیاسی و اقتصادی (اصلاحات سیاسی میانمار ۲۰۱۱-۲۰۱۵). این هفته نامه همچنین مجموعه ای از راهنماهای فنی (یا راهنماها) را به عنوان شاخه ای از روزنامه نگاری توضیحی خود منتشر می کند. برخی از این کتاب‌ها به‌عنوان مجموعه‌ای از مقالات و ستون‌هایی که مقاله تولید می‌کند، عمل می‌کند. اغلب ستون نویسان روزنامه دستورالعمل های فنی را در مورد موضوع تخصصی خود می نویسند. برای مثال، فیلیپ کوگان، خبرنگار مالی، کتاب راهنمای اکونومیست برای صندوق های تامینی (۲۰۱۱) را نوشته است. این مقاله نقدهای کتاب را در هر شماره منتشر می‌کند، با یک نقد جمعی بزرگ در شماره آخر سال (تعطیلات) - منتشر شده به عنوان "کتاب‌های سال اکونومیست ". علاوه بر این، این مقاله به جای پیروی از یک الگوی سبک نوشتاری در سطح صنعت، کتاب سبک داخلی خود را دارد. همه نوشته‌ها و انتشارات اکونومیست از راهنمای سبک اکونومیست در نسخه‌های مختلف پیروی می‌کنند. مسابقات نویسندگی اکونومیست طیف گسترده‌ای از مسابقات نویسندگی و جوایز را در طول سال برای خوانندگان حمایت می کند. این مسابقه با حمایت مشترک رویال داچ/شل ، شامل جایزه اول ۲۰۰۰۰ دلار آمریکا و انتشار در نشریه سالانه اکونومیست ، The World In بود. بیش از ۳۰۰۰ ورودی از سراسر جهان از طریق یک وب سایت راه اندازی شده برای این منظور و در دفاتر مختلف رویال داچ شل در سراسر جهان ارسال شد. در تابستان ۲۰۱۹، آنها مسابقه نویسندگی آینده باز را با یک پیشنهاد برای مقاله نویسی جوانان در مورد تغییرات آب و هوا راه اندازی کردند. در طول این مسابقه مقاله ارسالی از یک برنامه نوشتن کامپیوتری با هوش مصنوعی را پذیرفت. | ## بخش 3: اکونومیست | پادکست هایی که در حال حاضر در حال تولید هستند عبارتند از: ده اینتیلیجنس (اخبار عمومی) انتخاب‌های سردبیر (Editor's Picks - ضبط‌های صوتی مقالات منتشر شده) برج درام (چین) بابیج (تکنولوژی) چک و تراز (Checks and Balance - سیاست آمریکا) اطلاعات آخر هفته (گزارش های طولانی در مورد یک موضوع) علاوه بر این، اکونومیست چندین مجموعه پادکست محدود تولید کرده است، مانند شاهزاده (در مورد شی جین پینگ )، سال آینده در مسکو (درباره مهاجران و مخالفان روسی پس از تهاجم ۲۰۲۲ به اوکراین )، و Boss Class (در مورد مدیریت کسب و کار). در سپتامبر ۲۰۲۳، ده اکونومیست راه اندازی اکونومیست پادکست‌+ را اعلام کرد، یک سرویس اشتراک پولی برای ارائه‌های پادکست خود. اپلیکیشن خبری اسپرسو در سال ۲۰۱۴ اکونومیست اپلیکیشن خبری کوتاه اسپرسو خود را راه اندازی کرد. این محصول یک گزارش روزانه از سردبیران ارائه می‌دهد که هر روز هفته به جز یکشنبه منتشر می‌شود. روزنامه نگاری داده حضور روزنامه نگاری داده در اکونومیست را می‌توان در سال تاسیس آن در سال ۱۸۴۳ جستجو کرد. این مقاله برای اولین بار شامل یک مدل گرافیکی در سال ۱۸۴۷ - نامه ای با تصویری از اندازه‌های مختلف سکه - و اولین نمودار غیرمستقیم آن - نقشه درختی که اندازه میدان‌های زغال‌سنگ در آمریکا و انگلیس را تجسم می‌کند در نوامبر ۱۸۵۴ گنجانده شد این پذیرش اولیه از مقالات مبتنی بر داده‌ها "۱۰۰ سال قبل از ظهور مدرن این رشته " توسط Data Journalism.com تخمین زده شد. انتقال آن از صفحه گسترده به قالب بندی مجله منجر به پذیرش نمودارهای رنگی شد، ابتدا به رنگ قرمز-موتور آتش در طول دهه ۱۹۸۰ و سپس به رنگ آبی موضوعی در سال ۲۰۰۱. سردبیران و خوانندگان اکونومیست در طول دهه ۲۰۰۰ تمایل بیشتری به داستان‌های مبتنی بر داده‌ها پیدا کردند. از اواخر دهه ۲۰۰۰، روزنامه شروع به انتشار مقالات بیشتر و بیشتری کرد که صرفاً بر روی نمودارها متمرکز بودند، که برخی از آنها هر روز هفته به صورت آنلاین منتشر می شدند. در سال ۲۰۱۵ ، بخش روزنامه‌نگاری داده - یک تیم اختصاصی از روزنامه‌نگاران داده، تجسم‌کنندگان و توسعه‌دهندگان تعاملی - برای رهبری تلاش‌های روزنامه‌نگاری داده‌ای این مقاله ایجاد شد. نتایج این تیم به زودی شامل مدل‌های پیش‌بینی انتخابات می‌شد که شامل انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۲ و انتخابات ریاست‌جمهوری و کنگره ایالات متحده در سال ۲۰۲۰ بود. در اواخر سال ۲۰۲۳، تیم داده برای یک دانشمند داده های سیاسی تبلیغ کرد تا تلاش های پیش بینی سیاسی خود را تقویت کند. به منظور اطمینان از شفافیت در جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌های تیم ، اکونومیست یک حساب گیت‌هاب شرکتی را برای افشای عمومی مدل‌ها و نرم‌افزارهای خود در هر کجا که امکان دارد، حفظ می‌کند. در اکتبر ۲۰۱۸، آنها «جزئیات گرافیکی» را معرفی کردند که شامل نمودارها و نقشه‌های بزرگ در دو نسخه چاپی و دیجیتالی بود که تا نوامبر ۲۰۲۳ادامه داشت شاخص‌ها از لحاظ تاریخی، این نشریه بخشی از آمارهای اقتصادی مانند آمار اشتغال، رشد اقتصادی و نرخ بهره را نیز حفظ کرده است. در سال ۲۰۱۵، آنها اولین رتبه بندی دانشگاه های ایالات متحده را با تمرکز بر مزیت های اقتصادی قابل مقایسه منتشر کردند. داده های آنها برای رتبه بندی از وزارت آموزش ایالات متحده تهیه شده است و به عنوان تابعی از درآمد متوسط از طریق تحلیل رگرسیون محاسبه می شود. در میان سایر موارد، شناخته شده ترین شاخص های داده ای که هفتگی منتشر می شود عبارتند از: شاخص بیگ مک : اندازه گیری قدرت خرید ارزها، که برای اولین بار در سال ۱۹۸۶ با استفاده از قیمت همبرگر در کشورهای مختلف منتشر شد. شاخص دموکراسی : معیاری از وضعیت دموکراسی در جهان، تولید شده توسط واحد اطلاعات اکونومیست (EIU) شاخص سقف شیشه ای : معیاری برای برابری زنان در محیط کار . نظرات موضع تحریریه اکونومیست در درجه اول حول محور لیبرالیسم کلاسیک ، اجتماعی ، و مهم‌تر از همه، لیبرالیسم اقتصادی است. از زمان تأسیس، از مرکزگرایی رادیکال حمایت کرده و از سیاست‌ها و دولت‌هایی حمایت می‌کند که سیاست میانه‌روی را حفظ می‌کنند. روزنامه معمولاً از نئولیبرالیسم ، به ویژه بازارهای آزاد ، تجارت آزاد ، مهاجرت آزاد ، مقررات زدایی و جهانی شدن حمایت می کند. زمانی که روزنامه تأسیس شد، اصطلاح اکونومیسم به چیزی اشاره می‌کرد که امروزه «لیبرالیسم اقتصادی» نامیده می‌شود. جرج مونبیوت، فعال و روزنامه‌نگار، آن را نئولیبرال توصیف می‌کند، در حالی که گهگاه گزاره‌های اقتصاد کینزی را می‌پذیرد، جایی که «معقول‌تر» تلقی می‌شود. به گفته یکی از سردبیران سابق، بیل، "فلسفه اکونومیست همیشه لیبرال بوده است نه محافظه کار". در کنار سایر نشریات مانند گاردین ، آبزرور و ایندیپندنت ، از جمهوری شدن بریتانیا حمایت می‌کند. اکونومیست از حمایت بانک‌ها و سایر شرکت‌های مهم از طریق بانک‌های مرکزی حمایت می‌کند. این اصل را می‌توان به شکلی بسیار محدودتر به والتر باگهوت ، سومین ویراستار اکونومیست، که استدلال کرد بانک انگلستان باید از بانک‌های بزرگی که دچار مشکل می‌شوند، حمایت کند. از مدل مالیاتی ایالات متحده انتقاد می‌کند، و به نظر می رسد از برخی مقررات دولتی در مورد مسائل بهداشتی، مانند سیگار کشیدن حمایت می کند. در سال ۲۰۱۹، اکونومیست به دلیل پیشنهاد اینکه افراد تراجنسیتی باید عقیم شوند، با واکنش شدید مواجه شد. اکونومیست موضع خود را اینگونه بیان می‌کند: «اکونومیست» علاوه بر تجارت آزاد و بازار آزاد به چه چیزهایی اعتقاد دارد؟ امروز به اندازه زمانی که کروتر [جفری، ویراستار اکونومیست ۱۹۳۸-۱۹۵۶] آن را در سال ۱۹۵۵ گفت، صادق است. اما هارولد ویلسون و بیل کلینتون را نیز تأیید کرده است، و از اهداف مختلف لیبرال حمایت کرده است: مخالفت با مجازات اعدام از همان روزهای اولیه، در حالی که طرفدار اصلاحات کیفری و استعمارزدایی، و همچنین - اخیراً - اسلحه است. کنترل و ازدواج همجنس گرایان در سال ۲۰۰۸ ، اکونومیست اظهار داشت که کریستینا فرناندز دی کرشنر ، رئیس جمهور آرژانتین در آن زمان، "امیدهای ناامید کننده برای تغییر بود، رئیس جمهور جدید آرژانتین کشورش را به سمت خطرات اقتصادی و درگیری‌های اجتماعی سوق می‌دهد". اکونومیست همچنین خواستار استیضاح بیل کلینتون، و همچنین استعفای دونالد رامسفلد پس از ظهور شکنجه ابوغریب و آزار زندانیان شد. اگرچه اکونومیست در ابتدا از تهاجم ایالات متحده به عراق حمایت جدی کرد، اما بعداً این عملیات را «از همان ابتدا به هم ریخته» خواند و از «سهل انگاری تقریباً جنایتکارانه» در مدیریت جنگ عراق توسط دولت بوش انتقاد کرد، در حالی که در سال ۲۰۰۷ تاکید کرد که خروج در کوتاه مدت غیرمسئولانه خواهد بود. اکونومیست در سرمقاله‌ای به مناسبت ۱۷۵ سالگی خود، از طرفداران لیبرالیسم انتقاد کرد که بیش از حد تمایل به حمایت از وضعیت موجود سیاسی دارند تا اصلاحات. این روزنامه از لیبرال ها خواست تا به حمایت از اصلاحات جسورانه سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بازگردند: حمایت از بازارهای آزاد، اصلاحات زمین و مالیات در سنت گرجستانی ، مهاجرت آزاد ، بازنگری در قرارداد اجتماعی با تأکید بیشتر بر آموزش و احیای مجدد. انترناسیونالیسم لیبرال گردش محدوده تاریخ رسمی هر یک از شماره‌های اکونومیست از شنبه تا جمعه بعدی است. اکونومیست محتوای جدید هر هفته را تقریباً ساعت ۲۱:۰۰ عصر پنجشنبه به وقت انگلستان، قبل از تاریخ انتشار رسمی، به صورت آنلاین پست می کند. از ژوئیه تا دسامبر ۲۰۱۹، میانگین تیراژ جهانی چاپ آنها بیش از ۹۰۹،۴۷۶ بوده است، در حالی که همراه با حضور دیجیتال آنها، به بیش از ۱.۶ میلیون رسیده است. با این حال، به طور متوسط هفتگی، این مقاله می تواند تا ۵.۱ میلیون خواننده را در سراسر چاپ و چاپ دیجیتال خود داشته باشد. از حدود ۳۰۰۰۰ در سال ۱۹۶۰ تا سال ۲۰۰۰ به ۱ میلیون و در سال ۲۰۱۶ به حدود ۱.۳ رسیده است. ۱.۳ میلیون تقریباً نیمی از کل فروش (٪۵۴) در ایالات متحده انجام می‌شود که فروش در بریتانیا ٪۱۴ از کل و قاره اروپا ٪۱۹ است. از خوانندگان آمریکایی آن، دو نفر از هر سه نفر بیش از ۱۰۰،۰۰۰ دلار در سال درآمد دارند. اکونومیست در بیش از ۲۰۰ کشور فروش دارد، هم از طریق اشتراک و هم در روزنامه فروشی‌ها. در اوایل دهه ۱۹۹۰ از شعار " اکونومیست - توسط میلیون ها نفر خوانده نمی شود" استفاده کرد. جفری کروتر ، سردبیر سابق، می‌نویسد: «هیچ‌وقت در تاریخ روزنامه‌نگاری تا این اندازه تعداد معدودی این‌قدر مطالب خوانده نشده است». صفحه ۲۸ از شماره ۱ ژوئن ۲۰۱۹، در مورد اعتراضات میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹ ، حذف شده است. بخش‌هایی از اکونومیست که رژیم‌های استبدادی را مورد انتقاد قرار می‌دهند، اغلب توسط مقامات این کشورها از روزنامه حذف می‌شوند. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۶، ایران با انتشار نقشه‌ای که خلیج فارس را صرفاً خلیج فارس می‌نامید، فروش اکونومیست را ممنوع کرد - انتخابی که اهمیت سیاسی خود را از اختلاف نام‌گذاری خلیج فارس می‌گیرد. در یک حادثه جداگانه، دولت زیمبابوه پا را فراتر گذاشت و اندرو ملدروم ، خبرنگار اکونومیست در آنجا زندانی کرد. دولت او را به دلیل نوشتن مبنی بر قطع سر یک زن توسط حامیان حزب حاکم اتحادیه ملی آفریقا - جبهه میهنی زیمبابوه به نقض قانون "انتشار خلاف واقع" متهم کرد. در ۱۹ اوت ۲۰۱۳، اکونومیست فاش کرد که وزارت اصلاحات میسوری شماره ۲۹ ژوئن ۲۰۱۳ خود را سانسور کرده است. | ## جمع‌بندی | بر اساس نامه ارسالی از سوی این اداره، زندانیان اجازه دریافت این موضوع را نداشتند زیرا"۱.