موضوع مقاله: خیونان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خیونان | مقدمه: خیونی‌ها, چیونی‌ها, یا چیونیتا (به فارسی میانه: خیون یا هیون; اوستایی: X́iiaona-; سغدی xwn; پهلوی خیون)، مردم کوچ‌نشینی در مناطق آسیای مرکزی فرارود و باکتریا بودند. | ## بخش 1: خیونان | به نظر می‌رسد خیونی‌ها مترادف با مردم هونا در مناطق آسیای جنوبی هند کلاسیک/قرون وسطایی هستند،هیون جین کیم، 2013، هون ها، رم و تولد اروپا، کمبریج انگلستان/نیویورک، انتشارات دانشگاه کمبریج، صص 5، 36-38. و به‌احتمال همچنین هون‌های اواخر دوران باستان اروپا، که به‌نوبه خود از نظر اسمی به شیونگنو در تاریخ چین مرتبط بودند.شوئسلر، اکسل (2014). نقل قول: "'شیونگنو' (1-6 匈奴 hɨoŋ-nɑ < *hoŋ-nâ) ممکن است یک رندر منظم دوره هان (یا حتی قبل از هان) از 'هون ها'، یعنی هونا یا هونا خارجی باشد، cf. Hūṇa 'هون ها'." آنها برای اولین‌بار توسط مورخ رومی، آمیانوس مارسلینوس توصیف شدند، که در طول سال های ۳۵۶-۳۵۷ پس از میلاد در باکتریا بود. او چیونیتا را به عنوان زندگی با کوشان‌ها توصیف کرد.گزارش های اصلی در مورد "چیونیتا" توسط آمیانوس مارسلینوس:ذکر با یوسنی/ کوسنی : 16.9.4.ذکر با گیلانی: 17.5.1.ذکر در شاپور دوم: 18.7.21ذکر در محاصره آمیدا: 19.2.3 و 19.1.7-19.2.1 آمیانوس نشان می‌دهد که خیونی‌ها قبلاً در فرارود زندگی می‌کردند و پس از ورود به باکتریا، دست نشانده‌های کوشان‌ها شدند، از نظر فرهنگی تحت تأثیر آن‌ها قرار گرفتند و زبان باختری را پذیرفته بودند؛ آن‌ها به امپراتوری ساسانی حمله کرده بودند، اما بعداً (به رهبری رئیس به نام گرومباتس)، به عنوان مزدور در ارتش ساسانی پارسی خدمت کردند. به نظر می‌رسد در داخل خیونی‌ها، دو زیرگروه اصلی وجود داشته است که در زبان‌های ایرانی با نام‌هایی مانند کرمیر خیون و سپت خیون شناخته می‌شدند. پیشوندهای کرمیر ("سرخ") و سپتا ("سفید") احتمالاً به سنت‌های آسیای مرکزی اشاره دارند که در آن رنگ‌های خاص نماد نقاط اصلی بودند. به نظر می‌رسد سپت خیون یا "هون‌های سفید" در آسیای جنوبی با نام هم خانواده سوتا-هونا شناخته می‌شدند و اغلب، به طور بحث برانگیزی، با هپتالیان شناسایی می‌شوند. به نظر می رسد که آنها در ابتدا از باورهای مذهبی جان گرایانه پیروی می کردند، که بعداً با انواع بودیسم و شیواپرستی درآمیخت. تفاوت های بین خیونی ها، هون هایی که در قرن 4 به اروپا حمله کردند و ترک ها توسط کارلایل آیلمر ماکارتنی (1944) مورد تاکید قرار گرفت، که پیشنهاد کرد نام "چیون"، که در اصل نام یک مردم نامرتبط بود، "بعداً به دلیل شباهت صدا به هون ها منتقل شد". چیون که در قرن 4 در استپ های مرز شمال شرقی ایران ظاهر شد، احتمالاً شاخه ای از هون ها بود که اندکی بعد در اروپا ظاهر شدند. به نظر می رسد هون ها به آلان ها که در حدود سال 360 پس از میلاد بین اورال و ولگا زندگی می کردند، حمله کرده و آنها را فتح کرده اند، و اولین اشاره به چیون در سال 356 پس از میلاد بوده است. به گفته ریچارد نلسون فرای (1991)، حداقل برخی از قبایل ترک در شکل گیری خیونی ها نقش داشتند، علیرغم شخصیت بعدی آنها به عنوان یک مردم ایرانی شرقی: "همانطور که امپراتوری های کوچ نشین بعدی کنفدراسیون هایی از بسیاری از مردم بودند، ما می توانیم به طور آزمایشی پیشنهاد کنیم که گروه های حاکم این مهاجمان، یا حداقل شامل، قبایل ترک زبان از شرق و شمال بودند، اگرچه به احتمال زیاد بیشتر مردم در کنفدراسیون چیونی ها... این آخرین بار در تاریخ آسیای مرکزی بود که کوچ نشینان ایرانی زبان نقشی ایفا کردند؛ از این پس همه کوچ نشینان به زبان های ترکی صحبت می کردند".ریچارد نلسون فرای، "فرهنگ های پیش از اسلام و اوایل اسلام در آسیای مرکزی" در "ایران ترکی در چشم انداز تاریخی"، ویرایش شده توسط رابرت ال. | ## بخش 2: خیونان | این گزاره که خیونی ها احتمالاً منشأ یک قبیله ایرانی داشته اند، توسط ولفگانگ فلیکس در دانشنامه ایرانیکا (1992) مطرح شد. در سال 2005، اس-شهبازی پیشنهاد کرد که آنها در اصل یک مردم هونی بوده اند که با قبایل ایرانی در فرارود و باکتریا آمیخته اند، جایی که زبان کوشان-باختری را پذیرفته اند. گلدن نوشت که کنفدراسیون چیونی شامل کوچ نشینان ایرانی قبلی و همچنین عناصر پروتومغولی و ترک بوده است. تاریخ شِکست شیونگنو، در سال 89 پس از میلاد توسط نیروهای سلسله هان در نبرد ایخ بایان و کمپین های بعدی هان علیه آنها، به رهبری بان چائو ممکن است عاملی در قوم زایی خیونی ها و مهاجرت آنها به آسیای مرکزی بوده باشد. گزارش شده است که قبایل خیونی خود را به چهار گروه اصلی سازماندهی کرده اند: "سیاه" یا شمالی (در آن سوی جاکسارتس)، "آبی" یا شرقی (در تیانشان)، "سفید" یا غربی (احتمالاً هپتالیان)، در اطراف خیوه و "سرخ" یا جنوبی (کیداریان و/یا آلچون)، جنوب اکسوس. آثار یافت شده از منطقه ای که آنها در آن ساکن بودند و مربوط به دوره آنها است، نشان می دهد که به نظر می رسد حیوان توتم آنها (گوزن) بوده است. خیونی ها از اواخر قرن 4 پس از میلاد تا اواسط قرن 5 پس از میلاد در جنوب آسیای مرکزی به بهترین وجه مستند شده اند. برخی از چیونی‌ها شناخته‌شده‌اند که در چاچ (تاشکند مدرن)، در پای رشته کوه آلتای، بین اواسط قرن 4 پس از میلاد تا قرن 6 پس از میلاد حکومت می‌کرده‌اند. نوع خاصی از سکه به آن‌ها نسبت داده شده است، جایی که آن‌ها در پرتره‌ها به عنوان پادشاهان تاج‌دار، رو به راست، با یک تمغا به شکل X و یک افسانه دایره‌ای سغدی ظاهر می‌شوند. پیشنهاد شده است که ویژگی‌های صورت و مدل موی این حاکمان چیونی همانطور که در سکه‌های آن‌ها ظاهر می‌شود، مشابه آنچه در نقاشی‌های دیواری بالالیق تپه در جنوب دیده می‌شود، است. در پایان قرن 4 پس از میلاد، کیداریان پس از ورود موج جدیدی از مهاجمان از شمال، آلچون، به باکتریا، به گندهارا رانده شدند. درگیری ها با ساسانیان درگیری های اولیه بین امپراتوری ساسانی شاپور دوم با خیونی ها توسط آمیانوس مارسلینوس توصیف شده است: او گزارش می دهد که در سال 356 پس از میلاد، شاپور دوم در مرزهای شرقی خود اقامت زمستانی خود را می گذراند، "دفع خصومت های قبایل مرزی" خیونی ها و یوسنی، نامی که اغلب به کوسنی (به معنای کوشان ها) اصلاح می شود.آمیانوس مارسلینوس، تاریخ روم. لندن: بون (1862) XVI-IX شاپور در سال 358 پس از میلاد با چیونی ها و گیلانی ها پیمان اتحاد بست.آمیانوس مارسلینوس، تاریخ روم. 286 در سال 460، گزارش شده است که خینگیلا اول یک نخبه حاکم هپتالی را با عناصر وار و خیونی ها به عنوان آلچون (یا آلχون) متحد کرده است. | ## بخش 3: خیونان | در پایان قرن 5، آلچون به شمال هند حمله کرد و در آنجا به عنوان هونا شناخته می شدند. در هند، آلچون از پیشینیان هپتالی فوری خود متمایز نشد، و هر دو در آنجا به عنوان سوتا-هونا شناخته می شوند. شاید برای تکمیل این اصطلاح، پروکوپیوس (527-565) نوشت که آنها پوست سفید داشتند، دارای یک پادشاهی سازمان یافته بودند و زندگی آنها وحشی/کوچ نشینی نبود و در شهرها زندگی می کردند. آلچون به دلیل سکه های متمایز خود که در قرن 5 و 6 در باکتریا ضرب شده بود، مورد توجه قرار گرفت. نام خیگی که به خط باختری بر روی یکی از سکه ها و نارندرا بر روی دیگری نوشته شده است، برخی از محققان را بر این باور داشته است که پادشاهان هپتالی خینگیلا و نارانا از قبیله آلچونو بوده اند. آنها از سبک قبلی پیشینیان هپتالی خود، جانشینان هون کیداریت کوشان ها تقلید کردند. به ویژه سبک آلچون از سکه های کیداریت ورهران اول (مترادف کوشان ورهران چهارم) تقلید می کند. اولین سکه های آلچون دارای چندین ویژگی متمایز هستند: 1) سر پادشاه به شکل کشیده ارائه شده است تا منعکس کننده عمل بستن سر آلچون باشد. 2) تمغا مشخص گاو/قمری آلچون در روی سکه ها نشان داده شده است.یادداشت هایی در مورد تکامل سکه های آلچون، پانکاج تاندون، هپتالیان هپتالیان یا هون های سفید، قبیله ای کوچ نشین بودند که بخش های بزرگی از شرق میانه را فتح کردند و ممکن است در اصل بخشی از خیونی ها بوده باشند. اگرچه قدرت هونا در باکتریا در دهه 560 با ترکیبی از نیروهای ساسانی و ترک درهم شکست، آخرین پادشاه هپتالی نارانا/نارندرا موفق شد نوعی حکومت را بین سال های 570 و 600 پس از میلاد بر ن.س.پ.ک، ناپکی یا نزاک قبایلی که باقی مانده بودند، حفظ کند. هویت کرمیر خیون و خیون سفید بیلی استدلال می کند که نام پهلوی خیون را می توان به دلیل شباهت صدا، هونا هندی خواند.بیلی، اچ. در سنت پهلوی بعدی، کرمیر خیون ("خیون سرخ") و سپت خیون ("خیون سفید") ذکر شده اند. | ## جمع‌بندی | به طور بحث برانگیزتر، نام های کرمیر خیون و سپت خیون اغلب به عنوان "هون های سرخ" و "هون های سفید" ترجمه می شوند که نشان دهنده حدس و گمان هایی است مبنی بر اینکه خیون با هون هایی که همزمان در اروپا ثبت شده اند، مرتبط بوده اند.