موضوع مقاله: ریونوسوکه آکوتاگاوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریونوسوکه آکوتاگاوا | مقدمه: آکوتاگاوا ریونوسوکه (زاده ۱ مارس ۱۸۹۲ - درگذشته ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۷) یک نویسنده داستان کوتاه ژاپنی بود که در دوره تایشو ژاپن فعالیت می‌نمود. | ## بخش 1: ریونوسوکه آکوتاگاوا | 29, 1952 در ژاپن همه ساله جایزه‌ای ادبی به نام جایزه آکوتاگاوا اهدا می‌شود که برگرفته از نام اوست. اوایل زندگی آکوتاگاوا ریونوسوکه در یکم مارس سال ۱۸۹۲ (سال ۲۵ میجی) در شهر توکیو متولد شد. هاتسو دختر بزرگتر که یکسال پیش از تولد ریونوسوکه به سبب ضایعات مغزی درگذشت اما دختر کوچکتر هیسا زنده ماند. فوکو، مادر آکوتاگاوا علاوه بر کمرویی افراطی به نوعی اختلال حواس و جامعه‌گریزی نیز دچار بود که دو حادثه بر وخامت احوال او افزود: یکی مرگ دخترش هاتسو و مقصر دانستن خود در مرگ دخترک و دیگری تولد ریونوسوکه در سنی که در باور مردمان بدشگون بود؛ بنابراین بچه را به دوست توشیزو سپردند و بعد از مدتی او را چون فرزندی سرراهی بازپس گرفتند.پردهٔ جهنم؛ ص ۱۱. هفت ماه پس از تولد ریونوسوکه مادرش به اسکیزوفرنی مبتلا شد.پرده جهنم؛ ص ۱۲.پس از ابتلای مادرش، او به خاله‌اش فوکی سپرده شد. ریونوسوکه در خاطراتش می‌نویسد: خاطرات تلخ او از بیماری مادر یکی از عواملی بود که در نهایت منجر به خودکشی ریونوسوکه شد. از آنجا که فوکی تا آخر عمر مجرد بود و به همراه دایی و زن‌دایی ریونوسوکه در یک خانه ساکن بودند، سال بعد از فوت مادرش، ریونوسوکه به فرزندخواندگی دایی خود، آکوتاگاوا میچی‌آکی گرفته شد و نام خانوادگی او از «نیهارا» به «آکوتاگاوا» تغییر یافت. خانواده آکوتاگاوا، که در دوران ادو از خدمه دربار خاندان توکوگاوا بودند، زمینه‌ای غنی برای پرورش علایق ادبی و هنری او فراهم کردند. تحصیلات در سال ۱۸۹۸ میلادی، آکوتاگاوا وارد دبستانی به نام «کُتو» شد که بعدها به «اِهیگاشی» تغییر نام داد و هم‌اکنون در منطقه سومیدا توکیو واقع است. پس از پایان دوره راهنمایی، در سال ۱۹۱۰ میلادی، او با دریافت جایزهٔ «دانش‌آموز ممتاز» تقدیر گردید. به لطف امتیاز کسب شده، او در همان سال بدون آزمون به دبیرستان رده یک توکیو وارد شد و در بخش زبان انگلیسی به تحصیل پرداخت. در دوران دبیرستان، آکوتاگاوا با دانش‌آموختگان برجسته‌ای مانند کان کیکوچی،به ژاپنی: 菊池寛 ماسائو کومه،به ژاپنی: 久米正雄 فومیو سانو،به ژاپنی: 佐野文夫 یوزورو ماتسوئوکا،به ژاپنی: 松岡讓 کیو تسونِتوبه ژاپنی: 恒藤恭 و سایر هم‌دفتران خود همکلاس شد. او در سال ۱۹۱۳ (میلادی ۱۹۱۳) به دانشگاه امپراتوری توکیو(東京帝国大学) در رشته زبان و ادبیات انگلیسی پذیرش یافت، که در آن زمان یکی از سخت‌ترین رشته‌ها در دانشگاه بود. حرفه ادبی در سال ۱۹۱۴ آکوتاگاوا به همراه دوستان دوران دبیرستانش، نسل سوم مجله‌ای ادبی به نام شینشیچوبه ژاپنی: 新思潮 را تشکیل دادند. در آن آکوتاگاوا با تلخیص «یاناگاوا ریونوسوکه»،به ژاپنی: 柳川隆之助 آثاری از ویلیام باتلر ییتس و آناتول فرانس را به زبان ژاپنی ترجمه و منتشر کرد. در اکتبر ۱۹۱۵، او یکی از شاهکارهای خود را به نام راشومون را در مجله «تیکوکو بونگاکو» با نام خودش «آکوتاگاوا ریونوسوکه» منتشر کرد. وی از اعضای برجسته جلسات گردهمایی پنجشنبه که جلساتی من باب ادبیات و گفتگوهای ادبی بودند و در منزل نویسنده مشهور ناتسومه سوسه‌کی برگزار میشد بود. در اوایل سال ۱۹۱۶ او اثر دماغبه ژاپنی: Hana, 鼻 را منتشر کرد که نامه‌ای از استاد و الگویش ناتسومه سوسه‌کی دریافت کرد و در آن مورد تحسین قرار گرفته بود. همچنین در این زمان بود که آکوتاگاوا شروع به نوشتن هایکو با نام هایگو (نام مستعار) گاکی کرد. آکوتاگاوا با مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که در دوره هی‌آن، دوره ادو یا اوایل دوره میجی ژاپن اتفاق می‌افتد، دنبال شد. او در آوریل سال ۱۹۲۰ رمان پاییزبه ژاپنی: Aki, 秋 را منتشر کرد که مضامین ضد ناتورالیستی در آن بسیار پررنگ بود، مضامینی که در کارهای قبلی او مثل نارنگی (1919)به ژاپنی: Mikan, 蜜柑 و مجلس رقص (1919)به ژاپنی: Butōkai, 舞踏会 نیز مطرح شده بود. در سال ۱۹۲۱، حرفه نویسندگی آکوتاگاوا برای مدتی دچار وقفه شد و وی چهار ماه را در چین به عنوان خبرنگار «روزنامه اوساکا ماینیچی» سپری کرد. | ## بخش 2: ریونوسوکه آکوتاگاوا | این سفر برای ریونوسوکه بسیار پراسترس بود و او دچار بیماری‌های مختلفی شد که سلامتیش هرگز از آن‌ها بهبود نیافت. مدت کوتاهی پس از بازگشت، در اثر بیماری و اتفاقات ناگوار رخ داده در سفرش، او رفته رفته منفی‌نگرتر شد و همه اینها به نوشته شدن اثر در بیشه (1922)به ژاپنی: Yabu no naka, 藪の中 منتهی شد. تحول سبک ادبی آثار آکوتاگاوا در دوره‌های اولیه و پایانی زندگی‌اش تفاوت‌های قابل توجهی دارند. دوره اولیه آثاری که آکوتاگاوا در اوایل دوران نویسندگی خود خلق کرد، بیشتر بر پایه ادبیات روایت‌شده بودند. در آثار تاریخی او، بیشتر بر بررسی درون‌مایه‌های انسانی، به ویژه خودمحوری تمرکز شده است. دوره میانی در دوره میانی، آکوتاگاوا به بازگویی داستان‌های تاریخی جهت به تصویر کشیدن مضامین روانشناسی مدرن روی آورد. او همچنین تلاش کرد تا رمان‌های بلند مانند دروازه فرقه شیطانیبه ژاپنی: Jashūmon, 邪宗門 را خلق کند، اما این آثار به صورت ناقص باقی ماندند. داستان‌های آکوتاگاوا متأثر از این باور بود که ادبیات باید جهانی باشد و می‌تواند فرهنگ‌های غربی و ژاپنی را در کنار هم قرار دهد. در این داستان‌ها، او شکل‌گیری هویت فرهنگی را در دوره‌هایی از تاریخ بررسی می‌کند که در آن ژاپن بیشتر به روی تأثیرات خارجی باز بود. نمونه‌ای از این داستان او شهید (۱۹۱۸) است که در اوایل دوره تبلیغ مسیحیت در ژاپن اتفاق می‌افتد. دوره پایانی در دوره پایانی زندگی‌اش، آثار آکوتاگاوا بیشتر به بازنگری زندگی خود و مسائل مرتبط با زندگی و مرگ متمرکز شد. در سال‌های پایانی، او رمان‌های روان‌شناختی شیگا نائویا را که فاقد ساختار داستانی مشخصی بودند، تأیید کرد و به‌طور کامل آثار داستان‌محور خود را کنار گذاشت. یکی از آثار این دوره، «سراب»به ژاپنی: Shinkirō, 蜃気楼 است که نشان‌دهنده تغییر رویکرد او به نویسندگی است. آثار او همچنین شامل داستان‌های مناسب کودکان مانند توشی‌شونبه ژاپنی: Toshishun, 杜子春 است که بر اساس رمانی چینی با همین نام نوشته شده‌اند. آکوتاگاوا همچنین در خلق گزین‌گویه‌ها مهارت داشت و به زبان‌های کلاسیک چینی نیز تسلط داشت. تصویر زنان در داستان‌های آکوتاگاوا عمدتا تحت تأثیر سه زن که نقش مادر او را بازی می‌کردند شکل گرفت. مهم‌ترین مادر او، مادر بیولوژیکی او فوکو بود که ریونوسوکه نگران به ارث بردن جنون وبیماری‌های روانی او بود. اگرچه ریونوسوکه هفت ماه پس از تولدش از فوکو جدا شد، اما به شدت با مادرش همذات پنداری می‌کرد و معتقد بود که اگر هر لحظه ممکن است او نیز دیوانه شود، زندگی بی‌معنی است. خاله‌اش فوکی برجسته‌ترین نقش را در تربیت او ایفا کرد و بیشتر زندگی آکوتاگاوا تحت کنترل او بود. زنان عمدتاً در داستان‌های او نقشی ندارند، اما زنانی که در داستان‌های آکوتاگاوا ظاهر می‌شوند، بسیار شبیه مادرهایش، به‌خصوص خاله‌اش هستند. زندگی شخصی و ازدواج در سال ۱۹۱۴، او با زنی به نام یایو یوشیدا، فارغ‌التحصیل دپارتمان انگلیسی کالج آئویاما دوست شد و به فکر ازدواج با او افتاد، اما به دلیل مخالفت شدید خانواده آکوتاگاوا از این ایده صرف نظر کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند: آکوتاگاوا هیروشی (۱۹۲۰–۱۹۸۱) بازیگر بود، آکوتاگاوا تاکاشی (۱۹۲۲–۱۹۴۵) که به عنوان یک سرباز در برمه کشته شد و آکوتاگاوا یاسوشی (۱۹۲۵–۱۹۸۹) آهنگساز بود. | ## بخش 3: ریونوسوکه آکوتاگاوا | او برای مدتی از ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ به عنوان استاد زبان انگلیسی در آکادمی مهندسی نیروی دریایی فعالیت می‌کرد و همزمان به نوشتن ادامه می‌داد. در ماه مارس ۱۹۱۹، او به عنوان نویسنده برای روزنامه «مای‌نیچی»به ژاپنی: Mainichi Shinbun, 毎日新聞 (روزنامه روزانه) مشغول به کار شد و این نقش به او اجازه داد تا به صورت مستقل به فعالیت‌های ادبی خود بپردازد. ریونوسوکه ماه‌های ژانویه و فوریه سال ۱۹۲۶ را در محل توانبخشی منطقه یوگاوارا گذراند. از این علائم می‌توان به اختلال و توهم در قوه شنوایی و افکار سودازدگی اشاره کرد.پرده جهنم؛ ص ۴۳. در اواخر ماه مه سال ۱۹۲۷ تعادل روانی دوستش کوجی اونو به هم خورد و مدتی بعد آکوتاگاوا این به هم خوردن تعادل روانی دوستش را در داستانی غیرمتعارف به توصیف درآورد. از او یادداشتی متعلق به ماه آوریل همان سال به جا مانده است: او سرانجام در ساعات اولیهٔ بامداد بیست و چهارم ژوئیه خودکشی کرد. وقتی زنش در حدود ساعت شش صبح بیدار شد ریونوسوکه را مرده یافت چون قرص‌های باربیتال را به مقدار کشنده خورده بود. در یکی از چند نامه‌ای که از او به جا مانده دلیل خودکشی خود را «نگرانی و رنج سربسته و مبهم از آینده» اعلام می‌کند.پرده جهنم؛ ص ۴۸. احتمالاً او مبتلا به اسکیزوفرنی بود و با آگاهی از تغییرات درونی دست به این عمل زده است. فیلم معروف آکیرا کوروساوا در سال ۱۹۵۰، راشومون، با عنوان و صحنه‌های برگرفته از رمان راشومون آکوتاگاوا، داستان در بیشه بازگو می‌کند. ویکتوریا پولوا آهنگساز اوکراینی باله گاگاکو (۱۹۹۴) را بر اساس پرده جهنم آکوتاگاوا نوشت. مایاکو کوبو آهنگساز ژاپنی اپرایی با عنوان راشومون بر اساس داستان آکوتاگاوا نوشت. به افتخار زحمات او، در سال ۱۹۳۵، کان کیکوچی، دوست همیشگی آکوتاگاوا، جایزه‌ی آکوتاگاوا را برای نویسندگان آینده تأسیس کرد.این جایزه از همان سال‌ها بدل به یکی از جایزه‌های بسیار معتبر در زمینه ادبیات شد و به برندگانش که نویسندگان جوان هستند اعتبار زیادی میبخشد. مجموعه داستان راشومون و هفده داستان دیگر ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات امیرکبیر. مجموعه داستان راشومون برگردان امیرفریدون گرگانی، انتشارات ویکتور هوگو.دماغ鼻 [Hana]۱۹۱۶مجموعه داستان راشومون برگردان رضا دادویی، نشر آدورا. مجموعه داستان راشومون و هفده داستان دیگر ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات امیرکبیر. مجموعه داستان راشومون و هفده داستان دیگر ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات امیرکبیر. مجموعه داستان راشومون برگردان امیرفریدون گرگانی، انتشارات ویکتور هوگو.پرده جهنم地獄変 [Jigokuhen]۱۹۱۸مجموعه داستان راشومون برگردان رضا دادویی، نشر آدورا. مجموعه داستان راشومون و هفده داستان دیگر ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات امیرکبیر. مجموعه داستان راشومون و هفده داستان دیگر ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات امیرکبیر. مجموعه داستان دماغ ترجمه احمد شاملو، نشر مروارید.چرخ‌دنده‌ها歯車 [Haguruma]۱۹۲۷مجموعه داستان راشومون و هفده داستان دیگر ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات امیرکبیر. مجموعه داستان راشومون برگردان امیرفریدون گرگانی، انتشارات ویکتور هوگو.زندگی یک ابله或阿呆の一生 [Aru Aho no Isshō]۱۹۲۷مجموعه داستان راشومون و هفده داستان دیگر ترجمه پرویز همتیان بروجنی انتشارات امیرکبیر. | ## جمع‌بندی | ماه عسل آفتابی؛ ترجمه سیمین دانشور؛ مؤسسه انتشارات نگاه؛ چاپ سوّم (اوّل نگاه) ۱۳۸۲.