Autosan H10

Autosan H10 – seria autobusów miejskich, lokalnych i międzymiastowych klasy midi lub maxi produkowanych w latach 1984–2003, początkowo przez Sanocką Fabrykę Autobusów, a następnie przez zakłady Autosan S.A. w Sanoku.
Seria H10 według pierwotnych założeń była opracowywana w celu zastąpienia starzejącej się rodziny H9, w segmencie międzymiastowych i miejskich autobusów klasy midi. W I połowie lat 80. zmieniono koncepcję rozwoju autobusów nowej generacji, z tego powodu dalsze prace konstrukcyjne kontynuowane były pod kątem wprowadzenia do produkcji podmiejskich i międzymiastowych autobusów klasy maxi o oznaczeniu H10-11 i H10-12, które stanowiły uzupełnienie oferty fabryki, a nie były bezpośrednimi następcami modeli H9-20 i H9-21. Do idei zastąpienia rodziny Autosan H9, autobusem klasy midi wywodzącym się z serii H10, powrócono dopiero pod koniec lat 80., czego efektem był wprowadzony do produkcji dopiero w 1992 roku model H10-10. Głównie ze względu na znacznie wyższą cenę zakupu Autosana H10-10, w stosunku do autobusów starszej generacji, autobus ten sprzedawany był w mniejszej liczbie egzemplarzy niż H9-20/H9-21 i ostatecznie nie zastąpił tych pojazdów w ofercie. Autosany serii H10 od drugiej połowy lat 90. były stopniowo zastępowane przez nowe modele z rodziny A10 (Autosan A1010T, Autosan A1012T).

context: Wraz z wprowadzeniem do produkcji seryjnej w 1990 roku modelu H10-12 stopniowo wycofywano z oferty międzymiastową wersję Autosana H10-11, która w programie produkcyjnym znajdowała się do 1992 roku. Z tego powodu w 1991 roku zaprezentowano odmiany podmiejskie i lokalne tego modelu o oznaczeniu H10-11.11 i H10-11.21, które różniły się od siebie konfiguracją wnętrza oraz liczbą i układem drzwi. Podtypy .11 posiadał układ 1-2-1, dzięki czemu autobus ten mógł być również wykorzystywany do obsługi linii miejskich. Przeznaczony był do przewozu 77 pasażerów, z czego 37 na miejscach siedzących. Podtyp .21 miał układ drzwi 1-0-1 i przeznaczony był do przewozu pasażerów na większe odległości. Pojemność przestrzeni pasażerskiej również wynosiła 77 pasażerów, jednak 47 na miejscach siedzących. Wraz z wprowadzeniem podmiejskich odmian Autosana H10-11 przeprowadzono modernizację nadwozia wszystkich modeli serii H10, na wzór zbudowanych na początku lat 90. prototypów mniejszego autobusu Autosan H10-10. Zastosowano nową ścianę czołową bez klapy, zderzaki z tworzywa sztucznego oraz kwadratowe lampy tylne z autobusów Ikarus serii 200. Obniżono linię dachu w przedniej części nadwozia oraz podniesiono górną krawędź linii okien bocznych. Zmiany objęły również układ jezdny, gdzie zwiększono rozstawienie miechów pneumatycznych, dzięki czemu poprawiono właściwości jezdne autobusu. Do napędu podmiejskich Autosanów H10-11 wykorzystano 6-cylindrowy, rzędowy silnik wysokoprężny typu SW680 o pojemności skokowej 11100 cm³ i mocy 148 kW (202 KM) lub jego turbodoładowaną odmianę SWT 11/311/23 o mocy maksymalnej 176 kW (240 KM). Silniki te współpracowały z 6-biegową manualną skrzynią biegów S6-90.
qas: question: Do którego roku produkowano Autosana H10-11?
answers: text: 1992
answer_end: 191
generative_answer: 1992
is_impossible: no

question: Jakie odmiany Autosanu produkowano?
answers: text: podmiejskie i lokalne
answer_end: 268
generative_answer: podmiejskie i lokalne
is_impossible: no

question: Czy różniły się modele Autosanu H10-11.11 i H10-11.21?
answers: text: konfiguracją wnętrza oraz liczbą i układem drzwi
answer_end: 393
generative_answer: konfiguracją wnętrza oraz liczbą i układem drzwi
is_impossible: no

question: Ile osób mógł przewozić Autosan H10-11.11?
answers: text: 77
answer_end: 545
generative_answer: 77
is_impossible: no

question: Ile miejsc siedzących posiadał Autosan H10-11.11?
answers: text: 37
answer_end: 567
generative_answer: 37
is_impossible: no