Podwójne życie Weroniki

Podwójne życie Weroniki (fr. La double vie de Véronique) – film psychologiczny z 1991 w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, zrealizowany we francusko-polsko-norweskiej koprodukcji na podstawie scenariusza napisanego przez reżysera wraz z Krzysztofem Piesiewiczem. Pierwszy film Kieślowskiego nakręcony w koprodukcji przedstawia losy dwóch identycznych dziewczyn, Francuzki Véronique i Polki Weroniki (z Irène Jacob w podwójnej roli). Reprezentują one odmienny stosunek do kariery muzycznej, dający różne konsekwencje ich wyborów.
W 1991 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes film Podwójne życie Weroniki został uhonorowany nagrodą FIPRESCI, nagrodą dla najlepszej aktorki oraz Nagrodą Jury Ekumenicznego, jednak wywołał mieszane reakcje krytyków. Choć zdjęcia Sławomira Idziaka oraz muzyka Zbigniewa Preisnera budziły powszechny zachwyt, krytykowano na ogół banalną treść skrywającą się za enigmatyczną narracją.

context: Slavoj Žižek podkreślał, że wbrew powszechnej interpretacji filmu jako losów dwóch osób w istocie „mamy do czynienia z podwójnym życiem (jednej) Weroniki”, a tytułowa postać może ocalić siebie, powtarzając swój wybór. Dlatego też Žižek odrzucał interpretacje wskazujące na „mistykę duchowego związku z inną osobą”, a sam film odczytywał jako ponurą przypowieść o „końcu świata”: „Jeśli [...] dwie Weroniki rzeczywiście się spotkają i rozpoznają się nawzajem – rzeczywistość ulegnie rozpadowi, ponieważ takie spotkanie [...] jest wykluczone przez fundamentalną strukturę wszechświata”. Tragizm losów Weroniki/Véronique słoweński psychoanalityk podkreślał następującymi słowami: „Véronique nie tylko korzysta na świadomości samobójczego charakteru wyboru Weroniki, lecz także dokonuje aktu etycznej zdrady”, gdyż odrzuca oddanie dla Sprawy. Tasha Robinson zwróciła również uwagę na enigmatyczną postać staruszki, którą spostrzega Weronika zza okna mieszkania w Krakowie. Zdaniem Robinson, gdy jej alter ego – Véronique – spotyka tę samą staruszkę w Paryżu, ma wrażenie déjà vu. Dave Kehr zaznaczył, że podobna postać staruszki występuje również w trylogii Trzy kolory (1993), której punktem kulminacyjnym jest pomoc udzielona tejże osobie przez główną bohaterkę Czerwonego (1994), również graną przez Jacob. Dopiero ten gest – jak twierdzi Kehr – „ratuje świat” przedstawiony trylogii.
qas: question: Jak dzieło kinematografii postrzegał Žižek?
answers: text: jako ponurą przypowieść o „końcu świata”:
answer_end: 378
generative_answer: jako ponurą przypowieść o „końcu świata”:
is_impossible: no

question: Co stanie się, gdy postacie Weroniki się spotkają, według psychoanalityka?
answers: text: rzeczywistość ulegnie rozpadowi
answer_end: 491
generative_answer: rzeczywistość ulegnie rozpadowi
is_impossible: no

question: Co stwierdził Žižek o relacji dwóch Weronik?
answers: text: Véronique nie tylko korzysta na świadomości samobójczego charakteru wyboru Weroniki, lecz także dokonuje aktu etycznej zdrady
answer_end: 803
generative_answer: Véronique nie tylko korzysta na świadomości samobójczego charakteru wyboru Weroniki, lecz także dokonuje aktu etycznej zdrady
is_impossible: no

question: W jakiej realizacji występuje podobna postać według Kehra?
answers: text: Trzy kolory
answer_end: 1165
generative_answer: Trzy kolory
is_impossible: no

question: W którym roku film Trzy kolory doczekał się swojej realizacji?
answers: text: 1993
answer_end: 1171
generative_answer: 1993
is_impossible: no