1I/ʻOumuamua

1I/ʻOumuamua, wcześniej A/2017 U1 i C/2017 U1 (PANSTARRS) – małe ciało niebieskie, obiekt pozasłoneczny, który przeleciał przez Układ Słoneczny. Odkrył go 19 października 2017 roku na hiperbolicznej orbicie Robert Weryk; udało się to dzięki obserwacjom programu Pan-STARRS, gdy obiekt znajdował się 0,2 au (30 mln km) od Ziemi.
Początkowo uważano, że jest to kometa, ale po tygodniu obserwacji został sklasyfikowany jako planetoida. Z kolejnych szczegółowych obserwacji oraz obliczeń (poczynionych w czerwcu 2018 roku) wynika jednak, że obiekt wykazuje niegrawitacyjne przyspieszenie, które można wyjaśnić ciągłym, anizotropowym wyrzucaniem gazu lub pyłu, a własności fizyczne jego powierzchni przypominają tę z jąder kometarnych. Dlatego ostatecznie obiekt sklasyfikowano jako kometę.
Na podstawie czterech pierwszych tygodni obserwacji mimośród orbity 1I/2017 U1 jest równy 1,199 i jest największy wśród obiektów obserwowanych w Układzie Słonecznym. Poprzednią rekordzistką była kometa C/1980 E1 (Bowell), która w 1980 roku, przelatując w odległości 0,228 au od Jowisza, została skierowana na hiperboliczną orbitę: oddalając się od Słońca, miała mimośród 1,057. Duży mimośród 1I/ʻOumuamua, zarówno podczas zbliżania się do peryhelium, jak i w trakcie oddalania, wskazuje, że obiekt ten nigdy nie był grawitacyjnie związany z Układem Słonecznym. Jest to pierwszy znany makroskopowy obiekt z przestrzeni międzygwiezdnej przemierzający Układ Słoneczny.
Obserwacje wskazują, że 1I/ʻOumuamua ma niezwykle wydłużony kształt, niespotykany wśród znanych ciał w Układzie Słonecznym, a jej powierzchnia ma ciemnoczerwony kolor.

context: Analiza trajektorii obiektu opublikowana przez Marco Micheli w czerwcu 2018 roku wskazuje na statystycznie istotne niegrawitacyjne przyspieszenie 1I/ʻOumuamua, około 0,005 mm/s². Tak znaczne przyspieszenie nie może być wyjaśnione przez ciśnienie promieniowania, ani przez hipotetyczny podwójny charakter obiektu. Obserwowana trajektoria jest też niezgodna z jednorazowym, impulsowym przyspieszeniem, sugeruje natomiast ciągłe przyspieszenie obiektu. Najlepszym wyjaśnieniem obserwacji jest ciągłe, anizotropowe wyrzucanie gazu lub pyłu z komety, jednakże rozważane modele albo wskazują na bardzo małą jej gęstość, albo też przewidują znaczne ilości wyrzucanego materiału, które nie zostały jednak zaobserwowane.
qas: question: Kiedy po raz pierwszy dostrzeżono 1I/ʻOumuamua?
is_impossible: yes

question: Kto podjął się analizy trajektorii lotu 1I/ʻOumuamua?
answers: text: Marco Micheli
answer_end: 60
generative_answer: Marco Micheli
is_impossible: no

question: Ile wynosi niegrawitacyjne przyspieszenie 1I/ʻOumuamua?
answers: text: 0,005 mm/s²
answer_end: 177
generative_answer: 0,005 mm/s²
is_impossible: no

question: Czy przyspieszenie 1I/ʻOumuamua może być spowodowane ciśnieniem promieniowania?
answers: text: Tak znaczne przyspieszenie nie może być wyjaśnione przez ciśnienie promieniowania
answer_end: 260
generative_answer: nie
is_impossible: no

question: Czy 1I/ʻOumuamua przyspiesza niejednostajnie?
answers: text: Obserwowana trajektoria jest też niezgodna z jednorazowym, impulsowym przyspieszeniem, sugeruje natomiast ciągłe przyspieszenie obiektu
answer_end: 448
generative_answer: nie
is_impossible: no