Malta Railway

Malta Railway – system transportu kolejowego na Malcie, istniejący w latach 1883–1931 i składający się z jednej linii kolejowej łączącej stolicę Malty – Vallettę z Mdiną. Długość linii wynosiła 11,5 kilometra. Po początkowych dobrych wynikach finansowych linia zaczęła przynosić straty, pogłębiające się dodatkowo ze względu na konkurencję ze strony otwartej później linii tramwajowej oraz autobusów. Linię zamknięto w 1931 roku, a dwa lata później dokonano jej fizycznej likwidacji.
Na wyspie zachowało się kilka budynków stacyjnych oraz elementy infrastruktury takie jak tunele i wiadukty.

context: Stacja w Valletcie znajdowała się w okolicy skrzyżowania ulic Strada Vittoria (obecnie Triq l-Ordinanza / Ordnance Street) oraz Strada Reale (obecnie Triq Ir-Repubblika / Republic Street). Linia, po opuszczeniu stacji znajdującej się poniżej poziomu ulicy, przekraczała mostem fosę, a następnie wchodziła do tunelu o długości 835 metrów biegnącego pod murami miejskimi oraz miastem Floriana. Stacja we Florianie znajdowała się w tunelu, około 130 metrów przed jego końcem. Linia wychodziła na powierzchnię koło Bastionu św. Filipa, przecinała ulicę, a następnie zagłębiała się w kolejnym, 33-metrowym tunelu pod kolejnym bastionem. Po przebyciu około 1600 metrów od stacji w Valletcie linia skręcała lekko w kierunku zachodnim, a następnie w kilometrze 2,19 docierała do stacji Ħamrun. Za Ħamrun linia odbijała w kierunku północnym, by za stacją Msida powrócić do osi wschód-zachód. Przed Msidą rozpoczynał się także nasyp, na którym linia biegła aż do miejscowości Birkirkara. Pomiędzy stacjami Balzan a Attard linia znowu biegła nasypem. Bezpośrednio za stacją Attard linia zagłębiała się w wykop (w najgłębszym miejscu nawet około 4 metrów poniżej poziomu gruntu), a około 500 metrów później skręcała w kierunku południowo-zachodnim. Po 7,5 kilometra od początku osiągała stację San Salvatore, a półtora kilometra później skręcała w kierunku północno-zachodnim, docierając w wykopie do stacji Notabile. Zaraz po opuszczeniu Notabile linia zagłębiała się w długim na około 700 metrów tunelu, po którego opuszczeniu znajdowała się w odległości niecałych 100 metrów ostatnia stacja – Museum. Linia kończyła się około 350 metrów za stacją Museum, po drodze przechodząc po kamiennym moście nad małą doliną.
qas: question: Na rozwidleniu jakich ulic znajdowała się stacja w Valletcie?
answers: text: Strada Vittoria (obecnie Triq l-Ordinanza / Ordnance Street) oraz Strada Reale
answer_end: 140
generative_answer: Strada Vittoria oraz Strada Reale
is_impossible: no

question: Jakiej długości był tunel, w którym mieściła się stacja we Florianie?
answers: text: 835 metrów
answer_end: 336
generative_answer: 835 metrów
is_impossible: no

question: Do jakiej stacji docierała kolej po minięciu Bastionu św. Filipa?
answers: text: Ħamrun
answer_end: 784
generative_answer: Ħamrun
is_impossible: no

question: Jak nazywała się stacja przed Attard?
answers: text: Balzan
answer_end: 1002
generative_answer: Balzan
is_impossible: no

question: W jakiej odległości od Museum znajdowała się ostatnia stacja kolei?
answers: text: około 350 metrów
answer_end: 1627
generative_answer: około 350 metrów
is_impossible: no

context: Po przejęciu kolei przez rząd zdecydowano się na zakup dwóch mocniejszych lokomotyw, co pozwoliłoby na uruchamianie dłuższych pociągów mogących przewieźć większą liczbę pasażerów. Po dostawie lokomotywy numer 5 okazało się, że jest ona zbyt ciężka, ma zbyt duży nacisk na oś i powoduje uszkodzenia torowiska. Ze względu na to zmodyfikowano zamówienie na lokomotywę numer 6 poprzez dodanie dodatkowej osi – lokomotywa nr 5 miała osie w układzie 1’C1’, zaś numer 6 – 1’C2’. W roku 1900 dokonano także przebudowy lokomotywy nr 5 poprzez dodanie dodatkowego wózka. Obie lokomotywy miały także inne problemy – spalały dużo węgla, co czyniło je drogimi w użytkowaniu, więc przez większość czasu były odstawione w zajezdni w Ħamrun i wykorzystywane były jedynie do szkolenia maszynistów lub podczas awarii pozostałych lokomotyw.
qas: question: Dlaczego lokomotywy nr 5 i nr 6 były rzadko wykorzystywane?
answers: text: spalały dużo węgla, co czyniło je drogimi w użytkowaniu
answer_end: 660
generative_answer: spalały dużo węgla, co czyniło je drogimi w użytkowaniu
is_impossible: no

question: Dlaczego chciano zakupić mocniejsze lokomotywy?
answers: text: pozwoliłoby na uruchamianie dłuższych pociągów mogących przewieźć większą liczbę pasażerów
answer_end: 178
generative_answer: pozwoliłoby to na uruchamianie dłuższych pociągów mogących przewieźć większą liczbę pasażerów
is_impossible: no

question: Dlaczego jedna z dostarczonych lokomotyw była dysfunkcyjna?
answers: text: okazało się, że jest ona zbyt ciężka, ma zbyt duży nacisk na oś i powoduje uszkodzenia torowiska
answer_end: 307
generative_answer: okazało się, że jest ona zbyt ciężka, ma zbyt duży nacisk na oś i powoduje uszkodzenia torowiska
is_impossible: no

question: Jak koniec końców wykorzystywane były nr 5 i nr 6?
answers: text: do szkolenia maszynistów lub podczas awarii pozostałych lokomotyw
answer_end: 820
generative_answer: do szkolenia maszynistów lub podczas awarii pozostałych lokomotyw
is_impossible: no