Bitwa o Mont Ormel

Bitwa o Mont Ormel (wzgórza 262) − bitwa stoczona 19-21 sierpnia 1944 podczas II wojny światowej pomiędzy wojskami polskimi a niemieckimi o kontrolę nad masywem dwóch wzgórz o wysokości 262 m n.p.m. (w polskiej tradycji militarnej znanym również jako Maczuga), położonym w okolicach normandzkich wsi Coudehard i Mont-Ormel. Starcie to było jednym z kluczowych epizodów końcowej fazy operacji Overlord.
Mont Ormel góruje od wschodu nad odcinkiem doliny rzeki Dives oraz położonymi nad nią węzłami drogowymi w Trun i Chambois; ponadto w wąwozie pomiędzy wzgórzami przebiega szosa z Chambois do Vimoutiers, która w sierpniu 1944 roku była jedną z głównych dróg odwrotu wojsk niemieckiej Grupy Armii B z kotła pod Falaise. Z racji swego strategicznego położenia północne wzgórze 262 zostało 19 sierpnia 1944 roku zdobyte przez zgrupowanie bojowe ze składu polskiej 1 Dywizji Pancernej gen. bryg. Stanisława Maczka. W wyniku kontrataków jednostek pancernych Waffen-SS ze wschodu i nieustającego naporu wycofujących się resztek dwóch niemieckich armii z zachodu polscy żołnierze zostali odcięci od sztabu własnej dywizji i reszty wojsk alianckich. Przez następne dwie doby, po zorganizowaniu obrony okrężnej wzgórza, Polacy utrzymali swe pozycje, odrzucając wszystkie ataki Niemców. W południe 21 sierpnia na Mont Ormel dotarły z odsieczą jednostki kanadyjskie, zamykając ostatecznie pierścień okrążenia wokół kotła. Do końca dnia wciąż pozostające w nim oddziały niemieckie skapitulowały.

context: Choć przeprowadzone przez Meindla i Bittricha ataki nie zdołały zniszczyć polskiego zgrupowania, umożliwiły przedarcie się na wschód znacznej liczby Niemców. Co więcej, w nocy z 20 na 21 sierpnia w rejonie północnego wzgórza 262 niemieckim spadochroniarzom udało się odtworzyć i utrzymać korytarz ewakuacyjny, którym wycofały się resztki dywizji pancernych Waffen-SS. Akcją dowodził osobiście Meindl, który opuścił kocioł dopiero z chwilą nadejścia straży tylnej I Korpusu Pancernego SS, około godz. 7.00. W okolicy południowego wzgórza 262 wymknął się natomiast sztab 7 Armii z rannym gen. Hausserem, a także dowódca 12 Dywizji Pancernej SS „Hitlerjugend”, SS-Oberführer Kurt Meyer. Mniej szczęścia miał dowodzący LXXXIV Korpusem gen. Otto Elfeldt, który pomiędzy Chambois a Mont Ormel został wzięty do niewoli przez polskich żołnierzy z 10 Pułku Strzelców Konnych.
qas: question: Jaka była konsekwencja ataków Meindla i Bittricha?
answers: text: przedarcie się na wschód znacznej liczby Niemców
answer_end: 156
generative_answer: przedarcie się na wschód znacznej liczby Niemców
is_impossible: no

question: Czy w wyniku ataku Meindla i Bittricha polskie zgrupowanie zostało rozbite?
answers: text: ataki nie zdołały zniszczyć polskiego zgrupowania
answer_end: 95
generative_answer: nie
is_impossible: no

question: Kiedy doszło do ewakuacji ostatnich jednostek Waffen-SS?
answers: text: w nocy z 20 na 21 sierpnia
answer_end: 195
generative_answer: w nocy z 20 na 21 sierpnia
is_impossible: no

question: Ilu spadochroniarzy zaangażowano w wyprowadzenie jednostek Waffen-SS?
answers: text: 262
answer_end: 228
generative_answer: 262
is_impossible: no

question: Kto stał na czele 12 Dywizji Pancernej SS?
answers: text: Kurt Meyer
answer_end: 682
generative_answer: Kurt Meyer
is_impossible: no