September | 2017 | मनमोकळं

काही सुचलेलं…. काही साचलेलं. लेखणीतून व्यक्त झालेलं. :)
गणपती बाप्पाच्या आगमनाने सगळंच कसं मंगलमय होऊन जातं. सगळीकडे ढोल ताशे, आरत्या, गणपतीची गाणी यांचे आवाज. अधून मधून गणपती बाप्पा मोरयाचा जयघोष. सगळी मरगळ, सगळा थकवा कुठल्या कुठे पळून जातो गणपती येणार म्हटल्यावर. गेली कित्येक वर्षं माझा गणपतीशी संबंध तुटल्यासारखाच झाला होता. म्हणजे दर्शन वैगेरे घ्यायचे सोसायटीतल्या गणपतीचं, कोणाकडे निमंत्रण असेल तर तिथेही जाऊन यायचं, पण अगदी उत्सवात रंगून जाणं वगैरे नाही. सगळं आपलं जेवढ्यास तेवढं. फॉर्मल. पण या वर्षी कसा माहित नाही, पण पुन्हा एकदा तो उत्सवाचा अनुभव घ्यावासा वाटला मला. कदाचित गणपतीची सुट्टी शुक्रवारी आल्यामुळे, ३ दिवसांचा ‘लॉंग वीकएंड’ आल्यामुळेही असेल. एकदम रिलॅक्स मूड होता, सुट्टीचा फील येत होता. बाप्पाचं आगमन नेहमीप्रमाणे झालं. दर्शनासाठी म्हणून खाली गेले, नमस्कार करून काही क्षण त्या सुबक रेखीव मूर्तीकडे बघत राहिले आणि अचानक जुन्या सगळ्या आठवणी जाग्या झाल्या. बाप्पाचे ते रेखीव, बोलके डोळे जणू माझ्याशी बोलू पाहत होते, किंवा कदाचित माझ्याच आयुष्यातल्या जुन्या आठवणींचा पट मला उलगडून दाखवत होते. नमस्कार करून मी तिथून निघाले खरे, पण ते डोळे माझ्यासोबतच आले आणि अचानक मला १५-१६ वर्ष मागे घेऊन गेले.
मी शाळेत असतानाचे गणेशोत्सवाचे दिवस. महिनाभर आधीपासूनच गणपतीचे वेध लागायचे. आताच्या सीबीएस्सीच्या शाळांनी कंजूषपणे आणि उपकार केल्यासारखी दिलेली २ दिवसांची सुट्टी नव्हती तेव्हा, आम्हाला चांगली आठवडाभर सुट्टी असायची गणपतीची. त्यामुळे गणपती आणि सुट्टी असा दोन्हीचा मिळून उत्साह असायचा. सोसायटीमध्ये फार कोणाच्या घरी गणपती नव्हते त्यावेळी, त्यामुळे सोसायटीचा सार्वजनिक गणपती हाच आम्हाला आमच्या घरच्या बाप्पासारखा होता. आणि ज्यांच्या घरी गणपती यायचा ते सुद्धा सोसायटीच्या उत्सवात तेवढ्याच उत्साहाने सामील असायचे. गणपतीत वेगवेगळे कार्यक्रम असायचे, डान्स, फॅन्सी ड्रेस, नाटक, क्विझ शो, चित्रकला स्पर्धा आणि अजून बरंच काय काय. त्यामुळे ऑगस्ट मध्ये चाचणी परीक्षा संपली, की लगेच गणपतीच्या कार्यक्रमांचे वेध लागायचे. महिनाभर आधीपासून डान्सची तयारी सुरु व्हायची. कोणतं गाणं निवडायचं, त्यात कोणाला घ्यायचं, कोणी कुठे उभं राहायचं इथपासून ते मग कोणता ड्रेस घालायचा, मेकअप कोण करणार इथपर्यंत बऱ्याच गोष्टीवर चर्चा चालायची. त्यात मग कधी कधी वाद, भांडणं, कट्टी बट्टी होऊन एका ग्रुपचे ३-४ वेगवेगळे ग्रुप पण पडायचे. पण काही झालं तरी उत्साह मात्र कमी व्हायचा नाही. उलट असे ग्रुप झाल्यावर अजूनच चेव यायचा, आता तर आपलाच डान्स सर्वात छान व्हायला हवा, आता काही करून त्यांना हरवून आपणच पहिलं बक्षीस घ्यायला हवं अशी चढाओढ लागायची. या सगळ्यासाठी गाण्याची कॅसेट आणण्यापासून सुरुवात व्हायची. तेव्हा आतासारखी लगेच एका क्लिक मध्ये गाणी ‘फ्री डाउनलोड’ होत नव्हती. मग आधी कोणाकडे कॅसेट आहे का त्याची चौकशी व्हायची आणि अगदीच पर्याय नसेल तर मग सगळ्यांनी मिळून पैसे काढून ती कॅसेट विकत आणायची. डान्स बसवण्यासाठी कधी कधी सोसायटीमधल्याच मोठ्या ताई दादांची मदत घेतली जायची. महिनाभर कसून तयारी चालायची.
चतुर्थीच्या दिवशी सगळेजण ठरल्याप्रमाणे सकाळी लवकर उठून अंघोळ करून, नवीन कपडे घालून तयार असायचे. १० वाजल्यापासूनच मंडपाच्या आवारात सगळेजण जमायचे आणि आतुरतेने बाप्पाच्या येण्याची वाट बघायचे. त्यावेळी आतासारखे स्मार्टफोन नसल्यामुळे, बाप्पाला आणायला गेलेल्या लोकांशी संपर्क साधायची काहीच सोय नव्हती, त्यामुळे नेमकं ‘स्टेटस’ कळायचं नाही. फक्त गणपती आणायला गेलेत आणि आपण तो येईपर्यंत वाट बघायची एवढंच माहित असायचं. पण तरी त्याचा त्रास नाही झाला कधी, उलट त्या वाट बघण्यात, त्या आतुरतेत पण एक वेगळाच आनंद होता. जरा कुठे ढोल वाजवण्याचा आवाज आला, की आम्ही सगळे लगेच गेटजवळ पळायचो, आपला बाप्पा आलाय का ते बघायला. शेवटी एकदाचा आपला बाप्पा येताना दिसला, की मागच्या रस्त्यावरच जाऊन ट्रकला गाठायचो आणि मिरवणुकीत सामील व्हायचो. बाप्पाची मूर्ती बघितल्यावर जो आनंद व्हायचा ना, तो शब्दात सांगता न येण्यासारखा असायचा. रस्त्यापासून सोसायटीच्या आवारात येईपर्यंत आम्ही हळू हळू त्या ट्रकच्या मागे मागे चालत जायचो. ढोल ताशांच्या गजरात, “गणपती बाप्पा मोरया” च्या जयघोषात, लहानांसोबतच मोठेही भान हरपून नाचत असायचे. गेटमधून आत शिरताना फटाक्यांची माळ लावली जायची. मंडपा जवळ आल्यावर सगळ्या सुवासिनी काठापदराच्या साड्या नेसून, नथ घालून नटून थटून, हातात आरतीची ताटं घेऊन तयार असायच्या. सगळ्या आळीपाळीने बाप्पाला ओवाळायच्या. आणि मग यथावकाश बाप्पा आपल्या आसनावर विराजमान व्हायचे.
मग यायची आरतीची वेळ. आरती म्हणजे एक मोठा ‘इव्हेंटच’ असायचा आणि त्यासाठी कसला जोश असायचा सर्वांना म्हणून सांगू. “निढळावरी कर” च्या वेळी सगळ्यांचा जो आवाज लागायचा, तो माईकशिवायही शेवटच्या बिल्डिंग मधल्या सर्वात शेवटच्या घरात ऐकू जायचा. आरतीचे पुस्तक न बघता कोण जास्तीत जास्त अचूक आरती म्हणून दाखवतोय यासाठी आमच्यात स्पर्धा लागायची. “घालीन लोटांगण” च्या वेळी तर जणू सगळ्यांच्या अंगात वेगळंच वारं शिरायचं. त्या वेळी इतकी वर्षं, न चुकता नित्यनेमाने त्या आरत्या म्हटल्यात म्हणूनच की काय, ते इतकं पक्क बसलंय डोक्यात की, आता सुद्धा कधी अचानक झोपेतून उठवून कोणी अर्ध्यातूनच “आषाढी कार्तिकी भक्तजन येती” अशी सुरुवात केली ना, तरी आपोआप तोंडातून “चंद्रभागेमध्ये स्नाने जे करती” हे निघेलच. या आरत्या म्हणजे जणू माझ्या मेंदूचा एक अविभाज्य भागच होऊन बसलाय, ठरवून विसरायचं म्हटलं तरी विसरता नाही येणार.
ते पाच दिवस आम्ही सगळेच दिवसभर मंडपातच पडलेले असायचो. खेळ असो की भांडण, सगळं मंडपातच, बाप्पाजवळ. फक्त जेवण आणि झोपण्यापुरतंच काय ते घरात जायचो. त्यासाठी आईबाबांचा इतका ओरडा खाल्लाय, पण काही फरक पडायचा नाही. खेळाबरोबरच तिथल्या मोठ्यांनी सांगितलेली सगळी कामं सुद्धा तेवढ्याच उत्साहाने आणि आनंदाने करायचे सगळेजण. कधी दर्शनाला आलेल्यांना प्रसाद दे, कधी फुलं आणून दे, कधी प्रसादासाठी आणलेले मोठे लाडू फोडून त्याचा भुगा करा आणि अजून बरंच काय काय. काम कोणतंही असो, पण ते बाप्पाचं आहे, आपण बाप्पाचं काहीतरी काम करतोय याचाच एवढा अभिमान वाटायचा. आणि कितीही कामं केली किंवा कितीही दमलो तरी दोन्ही वेळची आरती मात्र कधीही चुकवायचो नाही. मंडपातून पाय निघायचाच नाही. रात्रीच्या कार्यक्रमांसाठी लवकर जेवण आटपून यायचं आणि पुढची जागा पकडायची. ज्या दिवशी आपला डान्स असेल तेव्हा तर बघायलाच नको. संध्याकाळपासूनच तयारीला सुरुवात व्हायची, ड्रेस घाला, साडी नेसवा, केसांचं गंगावन लावा, मेकअप करा. आपण डान्स करणार त्याचा उत्साह, ती हुरहूर, स्टेजवर गेल्यानंतर वाटणारी किंचितशी भीती, पण मग नाचायला सुरुवात केल्यानंतर येणारी मजा, तो संपल्यावर होणारा टाळ्यांचा कडकडाट, सगळ्यांच्या चेहऱ्यावरचं आपल्याबद्दलचं कौतुक, या सगळ्यात एक वेगळीच मजा होती, एक नशा होती. ते पाच दिवस जणू सगळेच जण एका वेगळ्याच विश्वात असायचे, सगळं वातावरणच एकदम भारावलेलं, मंत्रमुग्ध झालेलं असायचं.
पाचवा दिवस उजाडायचा तोच जड अंतःकरणाने. बाप्पा जाणार हा विचारच सहन व्हायचा नाही, पोटात कसंतरीच व्हायचं. असं वाटायचं, दिवस संपूच नये, वेळ जागच्या जागी थांबून राहावी. संध्याकाळची शेवटची आरती झाल्यावर तर खूपच भरून यायचं. प्रत्यक्ष विसर्जनाला जरी गेलो नाही तरी जशी येताना सोबत करायचो तसेच जातानाही ट्रकच्या मागेमागे जायचो आम्ही, अगदी तो पार हायवेला लागेपर्यंत आम्ही मिरवणुकीत सामील असायचो. प्रत्यक्ष विसर्जनाला मी एकदाच गेले होते पण तेच पहिलं आणि शेवटचं. मला वाटतं ८वीत असेन मी त्या वेळी. मोठया उत्साहाने गेलो होतो आम्ही सगळे विसर्जनाला, पण त्या ठिकाणी बाप्पाला प्रत्यक्ष पाण्यात बुडताना बघून डोळ्यात पाणीच आलं. थोड्या लहान मुली होत्या त्या तर तिकडेच रडायला लागल्या. आम्ही थोड्या मोठ्या होतो म्हणून तिकडे नाही रडलो, पण घरी आल्यावर बाथरूम मध्ये जाऊन गपचूप अश्रूंना वाट मोकळी करून दिली. त्यानंतर पुन्हा कधी विसर्जनाला जायचं नाही म्हणून मी जे ठरवलं ते आजतागायत पाळलंय. मला कोणी लहान म्हणा किंवा काहीही म्हणा, पण आज एवढी मोठी झाले तरीही बाप्पाला असं पाण्यात बुडावताना बघून मला रडूच येतं. “पुढच्या वर्षी लवकर या” असं म्हणणं खूप सोपं असतं पण प्रत्यक्ष बाप्पाला निरोप देणं खूप कठीण. तो गेल्यावर मग पुढचे काही दिवस तो सुना सुना झालेला मंडप बघणं ही एक शिक्षाच असायची, जिवावर यायचं ते. गेल्या ५ दिवसातली सगळी मजा पुन्हा पुन्हा आठवत राहायची आणि त्या आठवणींनी मन अस्वस्थ व्हायचं. जणू काही आपल्या घरातलाच कोणीतरी माणूस दूर गेलाय असं वाटायचं. २ दिवस फार दुःखात जायचे, मग पुन्हा हळूहळू सगळं नॉर्मल व्हायला सुरुवात व्हायची. After all, show must go on. त्या पाच दिवसातल्या सगळ्या आठवणी मनात साठवून सुट्टी संपल्यावर आम्ही शाळेत जायचो, कारण शाळेत पुन्हा एकमेकांना आपापल्या गणपतींची मजा सांगायची असायची, गणेशोत्सवावर निबंध लिहिताना तेच सगळं लिहायचं असायचं.
वर्षांमागून वर्षं सरली, शाळा संपली, कॉलेज सुरु झालं. आता आपण मोठे झालो म्हणून हळूहळू कार्यक्रमात भाग घेणं कमी झालं, नंतर तयारी मध्ये सुद्धा भाग घ्यायला वेळ मिळेनासा झाला. सगळे आपापल्या करिअरच्या मागे लागले, कोणी सायन्स, कोणी कॉमर्स, कोणी एमबीए. आणि नंतर सगळे आपापल्या व्यापात इतके गढून गेले की नंतर नंतर तर दुसऱ्यांचे डान्स बघण्यासाठी सुद्धा यायला वेळ मिळेनासा झाला. की त्यातला इंटरेस्ट संपला काय माहित गणपतीचं सगळं उत्साहाने करणारी ती आमची शेवटची पिढी होती की काय कोण जाणे गणपतीचं सगळं उत्साहाने करणारी ती आमची शेवटची पिढी होती की काय कोण जाणे आमच्यातले सगळे आता आपापल्या नोकरी धंद्यात छान सेटल झालेत. अनेकांची लग्नं झाली, बरेच जण आई बाबा पण झालेत. बरेच जण इथून सोडून दुसरीकडे राहायला गेले, जे उरलेत माझ्यासारखे, तेही आपल्याच विश्वात इतके गढलेले की असून नसल्यासारखेच.
हो… मी स्वतःलाही त्यात धरतेय कारण आज इतक्या वर्षांनी मंडपात कार्यक्रम बघायला गेल्यावर मला माझ्याच सोसायटीत नवख्यासारखं वाटत होतं. खूपसे अनोळखी चेहरे दिसत होते. आणि मग अचानक आठवलं, की गणपती फक्त एक देव किंवा उत्सव नव्हता, तो एक मार्ग होता लोकांना भेटण्याचा, ते एक निमित्त होतं एकमेकांशी संवाद साधण्याचं. एकाच सोसायटीत राहूनही आपण बऱ्याचदा खूप लांब असतो एकमेकांपासून. अशा उत्सवांच्या निमित्ताने लोक भेटतात, बोलतात, सुख दुःख बोलली जातात, नवीन लोकांच्या ओळखी होतात. गेल्या अनेक वर्षात मी या उत्सवात सामील होणंच सोडलं होतं, त्यामुळेच की काय, माझा पूर्ण सोसायटीशीच संबंध तुटल्यासारखा झालाय. कोण नवीन लोक राहायला आले, कोण गेले, कोणाची मुलं किती मोठी झाली, मला काहीच माहित नव्हतं. तरीही मी म्हटलं, बघूया थोडा वेळ थांबून, लहान मुलांचे काय कार्यक्रम आहेत ते.
स्टेजवर आत्मविश्वासाने कार्यक्रमाचं सूत्रसंचालन करणारी मुलं बघून मी पुन्हा एकदा फ्लॅशबॅक मध्ये गेले. ही सगळी मुलं माझ्यापेक्षा जवळजवळ 10-12 वर्षांनी लहान, आमच्या समोर जन्माला आलेली, ज्यांचे एकेकाळी लाडाने गाल ओढायचो, कडेवर घेऊन फिरवायचो, ती ही सगळी छोटी छोटी पिल्लं, आज आत्मविश्वासाने कार्यक्रमाची सगळी सूत्र सांभाळत होती. कधी मोठे झाले हे सगळे कधी निघून गेली ही मधली वर्षं कधी निघून गेली ही मधली वर्षं किती पटकन निघून जातो ना वेळ, कळतच नाही. पण एकीकडे त्यांचं कौतुक वाटत असतानाच, दुसरीकडे मात्र प्रत्यक्ष कार्यक्रमात भाग घेणाऱ्या मुलांकडे बघून भ्रमनिरास झाला. मुळात भाग घेणाऱ्यांची संख्याच खूप कमी होती. आमच्या वेळी इतके लोक असायचे की ११-११.३० झाले तरी कार्यक्रम संपायचेच नाहीत. आणि आता तर मुश्किलीने 4-5 डान्स परफॉर्मन्स होते. आणि असं नाही की मुलं नाहीयेत किंवा कमी आहेत. एरवी मी बघते ना खेळताना, खूप आहेत लहान मुलं पण तरी इथे भाग घेणाऱ्यांची संख्या कमी का किती पटकन निघून जातो ना वेळ, कळतच नाही. पण एकीकडे त्यांचं कौतुक वाटत असतानाच, दुसरीकडे मात्र प्रत्यक्ष कार्यक्रमात भाग घेणाऱ्या मुलांकडे बघून भ्रमनिरास झाला. मुळात भाग घेणाऱ्यांची संख्याच खूप कमी होती. आमच्या वेळी इतके लोक असायचे की ११-११.३० झाले तरी कार्यक्रम संपायचेच नाहीत. आणि आता तर मुश्किलीने 4-5 डान्स परफॉर्मन्स होते. आणि असं नाही की मुलं नाहीयेत किंवा कमी आहेत. एरवी मी बघते ना खेळताना, खूप आहेत लहान मुलं पण तरी इथे भाग घेणाऱ्यांची संख्या कमी का जे थोडेफार होते त्यांना सुद्धा टाळ्या वाजवून प्रोत्साहन द्यायला त्यांचे मित्र मैत्रिणी फार कोणी नव्हते, मुळातच प्रेक्षक खूप कमी होते. का व्हावं असं
या ४-५ दिवसांत मी सगळा उत्सव पुन्हा एकदा नीट बघितला, बऱ्याच वर्षांनी. आणि मग जाणवायला लागलं की खूप काही बदललंय. आताच्या मुलांना या सगळ्यात रस का उरला नाही त्यांना का नाही वाटत आपण सजावट करायला मदत करावी, छोट्या मोठ्या सगळ्या कामात पुढे पुढे करावं, डान्समध्ये भाग घ्यावा, स्पर्धा करावी. का नाही वाटत त्यांना का नाही वाटत आपण सजावट करायला मदत करावी, छोट्या मोठ्या सगळ्या कामात पुढे पुढे करावं, डान्समध्ये भाग घ्यावा, स्पर्धा करावी. का नाही वाटत त्यांना सुट्टीनंतर शाळेत जाऊन आपल्या मित्रमैत्रिणींना गणपतीच्या गमती जमती सांगाव्याशा नसतील का वाटत त्यांना सुट्टीनंतर शाळेत जाऊन आपल्या मित्रमैत्रिणींना गणपतीच्या गमती जमती सांगाव्याशा नसतील का वाटत आणि मग मला पटकन आठवलं की आताच्या कॉन्व्हेंट आणि सिबीएससी आयसीएस्सी वगैरेंच्या शाळांना मुळात गणपतीची सुट्टीच नसते आमच्या सारखी आठवडाभर. मग उत्साह कुठून येणार आणि मग मला पटकन आठवलं की आताच्या कॉन्व्हेंट आणि सिबीएससी आयसीएस्सी वगैरेंच्या शाळांना मुळात गणपतीची सुट्टीच नसते आमच्या सारखी आठवडाभर. मग उत्साह कुठून येणार आणि मुळात गणेशोत्सव म्हणजे काय, टिळकांनी सार्वजनिक गणेशोत्सव का सुरु केला वगैरे गोष्टी त्यांना शिकवत असतील का शाळेत, हाच प्रश्न आहे. निबंध वगैरे लिहायचा प्रश्नच येत नाही कारण आताच्या मुलांना शाळेत ‘प्रोजेक्ट’ करायला देतात, ज्याची माहिती ते आयती इंटरनेटवरून शोधून काढतात. इथे प्रत्यक्ष अनुभव मंडण्याची गरजच नाही आणि घेण्यात तर अजिबातच रस नाही. कारण प्रत्यक्ष अनुभव घेण्यापेक्षा इंटरनेट आणि यू ट्यूब वरचे व्हिडिओ बघण्यात त्यांना जास्त आनंद वाटतो. निदान प्रसाद मिळतो म्हणून तरी आरतीला जावं असं वाटण्याची यांना गरजच नाही कारण लहानपणापासूनच पिझ्झा आणि बर्गरची चव चाखलेल्या यांना, बुंदीचे लाडू, गूळ खोबरं, गोड शिरा आणि लाह्यांची मजा कशी कळणार आणि मुळात गणेशोत्सव म्हणजे काय, टिळकांनी सार्वजनिक गणेशोत्सव का सुरु केला वगैरे गोष्टी त्यांना शिकवत असतील का शाळेत, हाच प्रश्न आहे. निबंध वगैरे लिहायचा प्रश्नच येत नाही कारण आताच्या मुलांना शाळेत ‘प्रोजेक्ट’ करायला देतात, ज्याची माहिती ते आयती इंटरनेटवरून शोधून काढतात. इथे प्रत्यक्ष अनुभव मंडण्याची गरजच नाही आणि घेण्यात तर अजिबातच रस नाही. कारण प्रत्यक्ष अनुभव घेण्यापेक्षा इंटरनेट आणि यू ट्यूब वरचे व्हिडिओ बघण्यात त्यांना जास्त आनंद वाटतो. निदान प्रसाद मिळतो म्हणून तरी आरतीला जावं असं वाटण्याची यांना गरजच नाही कारण लहानपणापासूनच पिझ्झा आणि बर्गरची चव चाखलेल्या यांना, बुंदीचे लाडू, गूळ खोबरं, गोड शिरा आणि लाह्यांची मजा कशी कळणार डान्स आणि नाटक किंवा चित्रकलेत बक्षीस मिळवावं असं यांना वाटत नाही कारण फक्त अभ्यासात मार्क मिळवून,वर्गात पाहिलं यायचं हेच ध्येय आहे त्यांच्यासमोर. सगळे रेसमध्ये धावणारे घोडे. पण या स्पर्धेच्या जगात धावताना आपण किती छोट्या छोट्या गोष्टीतल्या आनंदाला मुकतोय हे कोण सांगणार त्यांना डान्स आणि नाटक किंवा चित्रकलेत बक्षीस मिळवावं असं यांना वाटत नाही कारण फक्त अभ्यासात मार्क मिळवून,वर्गात पाहिलं यायचं हेच ध्येय आहे त्यांच्यासमोर. सगळे रेसमध्ये धावणारे घोडे. पण या स्पर्धेच्या जगात धावताना आपण किती छोट्या छोट्या गोष्टीतल्या आनंदाला मुकतोय हे कोण सांगणार त्यांना त्या दिवशी प्रेक्षकांमध्ये जी काही थोडीफार लहान मुलं बसली होती, त्यातलीही अर्धी मुलं आपल्या मित्रमैत्रिणींना प्रोत्साहन द्यायचं सोडून मोबाईल वर गेम खेळताना बघितली ना, तेव्हा एका क्षणाला वाटलं की, आताची मुलं खरंच स्मार्ट झालीयेत की त्यांच्यातला निरागसपणाच हरवलाय त्या दिवशी प्रेक्षकांमध्ये जी काही थोडीफार लहान मुलं बसली होती, त्यातलीही अर्धी मुलं आपल्या मित्रमैत्रिणींना प्रोत्साहन द्यायचं सोडून मोबाईल वर गेम खेळताना बघितली ना, तेव्हा एका क्षणाला वाटलं की, आताची मुलं खरंच स्मार्ट झालीयेत की त्यांच्यातला निरागसपणाच हरवलाय आरती बद्दल तर बोलायलाच नको. मराठी आईबापांच्या पोटी जन्माला येऊन सुद्धा जी मुलं अडखळत मोडकी तोडकी मराठी बोलतात त्यांच्याकडून “अच्युतम केशवम रामनारायणम्” म्हणण्याची तर मी अपेक्षाच करत नाही. पण हल्ली “निढळावरी कर” चे सुद्धा सूर ऐकू येत नाहीत, आजकाल आरती सुद्धा ‘कस्टमाईज्ड’ करून आपल्या सोयीने जेवढी जमेल तेवढीच म्हणतात की काय कोण जाणे आरती बद्दल तर बोलायलाच नको. मराठी आईबापांच्या पोटी जन्माला येऊन सुद्धा जी मुलं अडखळत मोडकी तोडकी मराठी बोलतात त्यांच्याकडून “अच्युतम केशवम रामनारायणम्” म्हणण्याची तर मी अपेक्षाच करत नाही. पण हल्ली “निढळावरी कर” चे सुद्धा सूर ऐकू येत नाहीत, आजकाल आरती सुद्धा ‘कस्टमाईज्ड’ करून आपल्या सोयीने जेवढी जमेल तेवढीच म्हणतात की काय कोण जाणे सोसायटी तीच, मंडप तोच, बाप्पाची मूर्तीही तीच. पण उत्सव मात्र तो राहिला नाही. त्यात पूर्वीसारखा सळसळता उत्साह दिसत नाही, एक प्रकारची मरगळ दिसते, उदासीनता दिसते. दिव्यांची रोषणाई असते पण ते पाच दिवस मंडप लहान मुलांनी गजबजल्यावर त्याला जी झळाळी येते ना, ती दिसत नाही, कारण कोणी गर्दीच करत नाही.
समोर “आ रे प्रीतम प्यारे” वर चाललेला डान्स बघून क्षणभर मला वाटलं की आपणच जावं स्टेजवर आणि ६वीत असताना केलेला “सनईचा सूर” गाण्यावरचा डान्स करावा. पण आता मला जमेल का जिच्यासोबत मी तो केला होता ती माझी सगळ्यात जवळची मैत्रीणही आता इथे नाही. आम्हाला प्रोत्साहन देणारेही नाही आणि चिडवण्यासाठी टिवल्या बावल्या करणारेही नाही. मुळात तेव्हा जी होते, ती माझी मीच आता राहिले नाही. माझ्यातला तो निरागसपणा हरवलाय. कदाचित, माझ्या वयाच्या, माझ्या बरोबरीच्या, सगळ्यांमधलाच तो निरागसपणा हरवलाय. की कदाचित या सगळ्या गणेशोत्सवामधलाच निरागसपणा हरवलाय जिच्यासोबत मी तो केला होता ती माझी सगळ्यात जवळची मैत्रीणही आता इथे नाही. आम्हाला प्रोत्साहन देणारेही नाही आणि चिडवण्यासाठी टिवल्या बावल्या करणारेही नाही. मुळात तेव्हा जी होते, ती माझी मीच आता राहिले नाही. माझ्यातला तो निरागसपणा हरवलाय. कदाचित, माझ्या वयाच्या, माझ्या बरोबरीच्या, सगळ्यांमधलाच तो निरागसपणा हरवलाय. की कदाचित या सगळ्या गणेशोत्सवामधलाच निरागसपणा हरवलाय
५ दिवसांनी बाप्पा नेहमीप्रमाणे निघून जाईल, पण आता नेहमीसारखी हुरहूर लागणार नाही, अस्वस्थ वाटणार नाही. कारण ते सगळं तर तो आल्या दिवसापासूनच वाटतंय, ती हुरहूर आणि अस्वस्थता बाप्पाच्या जाण्याची नाही तर तो येऊनही कसलाच उत्साह नसल्याची आहे. “पुढच्या वर्षी लवकर या” म्हणताना अजून एक सांगावंसं वाटतंय तुला बाप्पा. पुढच्या वर्षी येताना आमच्यासाठी आमचं बालपण पुन्हा घेऊन येशील का रे पुन्हा एकदा तुझ्यासाठी सजावट करायची आहे, पुन्हा एकदा जोरजोरात तुझ्या आरत्या म्हणायच्या आहेत, दिवसभर दमेपर्यंत तुझ्या मंडपाजवळ खेळायचंय, महिनाभर डान्सची तयारी करून दुसऱ्या ग्रुपला हरवायचंय, तुला निरोप देताना पुन्हा एकदा खूप खूप रडायचंय. पुन्हा एकदा लहान व्हायचंय. जमेल का रे तुला आम्हाला परत लहान करायला पुन्हा एकदा तुझ्यासाठी सजावट करायची आहे, पुन्हा एकदा जोरजोरात तुझ्या आरत्या म्हणायच्या आहेत, दिवसभर दमेपर्यंत तुझ्या मंडपाजवळ खेळायचंय, महिनाभर डान्सची तयारी करून दुसऱ्या ग्रुपला हरवायचंय, तुला निरोप देताना पुन्हा एकदा खूप खूप रडायचंय. पुन्हा एकदा लहान व्हायचंय. जमेल का रे तुला आम्हाला परत लहान करायला आणि ते नाहीच जमलं तर निदान या आताच्या मुलांना आमचा तो निरागसपणा देशील का रे आणि ते नाहीच जमलं तर निदान या आताच्या मुलांना आमचा तो निरागसपणा देशील का रे जेणे करून ती मुलं पुन्हा तीच सगळी मजा करतील जी आम्ही केली होती. निदान त्यांना बघून तरी आम्ही आमचं बालपण पुन्हा जगू, आमच्या आठवणीतला गणपती, तो गणेशोत्सव पुन्हा एकदा अनुभवू. करशील का रे बाप्पा एवढं


इ.स. ७४८ - विकिपीडिया

सहस्रके: इ.स.चे १ ले सहस्रक
शतके: ७ वे शतक - ८ वे शतक - ९ वे शतक
दशके: ७२० चे - ७३० चे - ७४० चे - ७५० चे - ७६० चे
वर्षे: ७४५ - ७४६ - ७४७ - ७४८ - ७४९ - ७५० - ७५१
वर्ग: जन्म - मृत्यू - खेळ - निर्मिती - समाप्ती
१ महत्त्वाच्या घटना आणि घडामोडी
महत्त्वाच्या घटना आणि घडामोडी[संपादन]
एप्रिल २१ - गेन्शो, जपानी सम्राज्ञी.
इ.स.च्या ७४० च्या दशकातील वर्षे
इ.स.च्या ८ व्या शतकातील वर्षे
इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल ११ मार्च २०१३ रोजी ०७:१० वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


वकिलाला जशास तसे उत्तर देणाऱ्या पंढरपूरच्या पोलिस निरीक्षकाची व्हायरल पोस्ट - Banjara News || Banjara Video Music || Shopping

वकिलाला जशास तसे उत्तर देणाऱ्या पंढरपूरच्या पोलिस निरीक्षकाची व्हायरल पोस्ट
पोलिस खात्यातील मंडळी आपल्याविरुद्ध होणाऱ्या टिकेला शक्यतो जाहीरपणे उत्तर देत नाहीत. मराठा आरक्षणासाठी आंदोलन सुरू झाल्यानंतर तर पोलिसांवर तणाव वाढला आहे. कारवाई करावी तरी त्रास आणि न करावी तरी विचारणा, असा हा पेच आहे. त्यात पंढरपूर हे मराठा आरक्षण लढ्याचे सुरवातीला केंद्र बनले होते. तेथील पोलिस निरीक्षकानेच एका वकिलाला जशास तसे उत्तर सोशल मिडियातून दिले आहे. ते उत्तर अधिक टोकदार असल्याचे चर्चेत आले आहे.
तेथील पोलिस निरीक्षक धनंजय जाधव यांच्याविरुद्ध एका वकिलाने तक्रार केली. या तक्रारीत जाधव यांच्यावर आरोप करण्यात आले होते. या आरोपाला जाधव यांनी एक पोस्ट स्वतः लिहिली आणि त्याला उत्तर दिले.एसटी बस तोडफोडीच्या गुन्ह्यामध्ये पोलिस ठाणे पंढरपूर तालुका येथे पाच आरोपींना अटक केली. त्यामध्ये व्यवसायाने वकील असलेल्या एका आरोपीचा समावेश आहे. सदर वकील यांचा गुन्ह्यामध्ये स्पस्टपणे सहभाग दिसुन आला आहे, वकील आरोपीने देखील मान्य केले आहे, त्याचे विडीओ रेकॉर्डींग देखील केले आहे. वकील आरोपीस त्याचे “वकील मित्र, नातेवाईक, परिचीत” भेटण्यास आले होते, परवानगी नंतर त्यांना भेट देखील करू दिली आहे, त्याची सरकार दप्तरी नोंद देखील आहे, त्याचे चित्रण CCTV मध्ये देखील आहे.
परंतु एक वकील महोदय कोणाला काही ही न-विचारता लॉक-अपकडे गेले, लॉक-अप मध्ये गंभीर गुन्ह्यातील आरोपी आहेत, त्यांची पूर्ण जबाबदारी पोलिसांवर आहे. पहाऱ्यावरील अंमलदाराने अटकाव केला असता शाब्दिक वादावादी केली. मला आवाज आला म्हणुन मी उठुन कक्षाच्या बाहेर गेलो, मी त्यांना परवानगी शिवाय भेटता येणार नाही असं सांगताच त्यांना खूप राग आला मी त्यांना बसण्याची सुचना केली असता “मी निषेध करतो” असे म्हणुन निघुन गेले. याच ही रेकॉर्डींग पोलिसांकडे आहे.
सदर वकील आरोपीसह या गुन्ह्यातील आरोपींना मे. न्यायालयाने दोन दिवस PCR दिला आहे. त्या नंतर ही दिवस भरामध्ये वकील आरोपीचे नातेवाईक, परिचीत” भेटण्यास आले होते, परवानगी नंतर त्यांना देखील भेट करू दिली आहे, त्याचे ही चित्रण CCTV मध्ये देखील आहे. आज ही कोणी आलं तरी ही नियमांचे अधिन राहुन आम्हीं भेटू देवु.
मी कोणी अमुक आहे म्हणुन मला सरळ जावु द्यावे, आणी विचारले तर आम्ही त्याच भांडवल करू असे जर असेल तर येणारा काळ पंढरपूरसाठी चांगला नसेल, असं माझं मत आहे. पोलिसांना कायदा व नियमाप्रमाणे काम करू द्यावं, असं आम्ही आवाहन करतो.
माझ्यावर मुजोरपणाचा आरोप लावला आहे, मी स्पस्ट करू इच्छितो की, मी जशास तसं वागणारापैकी आहे. पोलिस ठाण्यात दिन, दलित, दुबळा गरीब आला तर आम्ही त्यांच्याशी जास्त सन्मानाने वागतो किंबहुना त्यांची तक्रार प्राधान्याने ऐकण्याची माझी पद्धत आहे. स्वच्छ कपडे घातलेल्याचे लगेच ऐकले जाते. मळकट, जुनी कपडे घातल्याचे सर्वसाधारणपणे लगेच ऐकले जात नाही असा आमच्या समाजाचा अलिखीत नियम आहे. एक वेळ अशी कमी शिकलेली माणसे सरळ लॉक-अपकडे गेली तर आम्ही समजु शकतो. परंतु ज्यांना कायदे, नियम सर्व समजते तर त्यांनी त्याचे पालन केले पाहिजे.
या व्यवस्थेने जेवढ्या दिवस ही खुर्ची बसायली दिली आहे, त्या अधिकाराचा पुरेपुर वापर करू. मला खुर्चीची अजिबात चिंता नाही. मी कोणत्याही दबावाला भिणारा घाबरणाऱ्यापैकी नाही. अजिबात कचारणार किंवा मागे हटणारापैकी मी नाही. जेवढ्या दिवस आहे तेवढ्या दिवस ठणकावुन काम करू. व्यवस्था, नैतिकता असलेली चांगली माणसं, समजदार/जबाबदार पंढरपुरकर माझ्या सोबत असतील याची मला खात्री आहे.
येणाऱ्या काळात ही आम्ही याच पद्धतीने सर्व सामान्य लोकांना न्याय कसा मिळेल असा प्रमाणिक प्रयत्न करू. “सदरक्षणाय खलनिग्रहणाय” (सजनांचे रक्षण आणी दुर्जनांचा संहार) या उक्ती प्रमाणेच निष्पक्ष काम करू.
कोणाला आव्हान देण्याचा आमचा उद्देश नाही, आमचा पक्ष आम्ही मांडला आहे, जनतेने दिलेल्या टॅक्सच्या पैशामधुन आम्हाला पगार मिळतो. पोलीस खरच कस काम करतात हे त्यांना समजणे आवश्यक आहे म्हणुन ही पोस्ट लिहिली आहे.
आठवे नसाब विषयेरो निष्कर्ष
गोरबोली भाषारो एक उत्कृष्ट वाड;मयीन भावाविष्कार – झोळीगीद
एक जात एक सूची की मांग और OBC बंटवारा में ना रखे बंजारों को
गोरूरो गोरधर्म कांयी छ – चिंतन बैठक मुंबई
गोर धरम काळेर गरज…
सावित्रीची लेक पुरस्काराने मानांकित, अश्विनी रविंद्र राठोड
गोर धर्म क्या , कैसे और क्यों
लाखा बळद (हूंडा) कवी: निरंजन मुडे
समाजाला न्याय दया अन्यथा सर्वोच्च न्यायलय येथे जनहित याचिका दाखल करणार – अँड रमेश खेमू राठोड
पूर्व मुख्यमंत्री वसंतराव नाईकजी की स्मृति दिवस पर अभिवादन
18/8/2018 ये दन महानायक वसंतराव नाईक साहेबेर स्मृतिदिनेर निमतेती 36 जिल्हाधिकारीन सोबतेरो निवेदन देयेर छं
गोरबोलीन संविधानेर आठवी अनुसूचीम लेन राजभाषारो दरजा देणू करण.
धुंआधार बंजारा विशाल महारैली
बाजीगर बंजारा सभा रजि 101 की मासिक बैठक
दिल्लीचे मुख्यमंत्री श्री अरविंद केजरीवाल यांची भेट


THE DARK CRUSADER

इंग्लंडने एक अभिनव क्षेपणास्त्र तयार करायला घेतले. कारण एका नव्या इंधनाचा शोध लागला होता...... पण त्यांचे शास्त्रज्ञ एकामागोमाग एक गायब होऊ लागले, आपापल्या पत्नींसह...... कुठेतरी या प्रकल्पाची माहिती झिरपू लागली होती. सारे गुप्तहेरखाते त्रासून गेले...... ती एक मोठी योजना होती. एका शत्रुराष्ट्राची योजना. त्यांना जगावर वर्चस्व हवे होते. ते त्या क्षेपणास्त्रापर्यंत पोहोचू पाहत होते. सर्व काही जमत आले. परंतु क्षेपणास्त्राला फ्यूज घालता येत नव्हता. एक शास्त्रज्ञ त्याचवेळी दूरवरच्या बेटावर पोहोचला. त्याने छडा लावायचा प्रयत्न केला अन् नंतर जो धमाका उडाला तो थरारक भाग वाचताना अंगावर काटे उभे राहतात...... क्षेपणास्त्र, बोटी, हेरगिरी, भावी अणुयुद्धे आणि जगावर सत्ता गाजवण्याची लालसा, एवढ्या सगळ्या गोष्टी एकत्र आल्यावर अ‍ॅक्शन व थरारक घटना जन्म घेणारच. या कठोर पाश्र्वभूमीवरती एक नाजूक प्रेमप्रकरण फुलत होते...... अ‍ॅलिस्टर मॅक्लीनच्या या कादंबरीचा तेवढाच सरस अनुवाद आपल्यासाठी सादर करीत आहोत.
साहसाचा रोमांचक अनुभव... वाचकांना आवडणाऱ्या लेखकांमध्ये अ‍ॅलिस्टर मॅक्लीन याचे नाव आवर्जून घ्यावे असे आहे. वाचकांचे पुरेपूर मनोरंजन तर होईल, शिवाय त्यांना वेगळ्याच प्रकारच्या विषयाचा, जीवनाचा परिचयही होईल अशा प्रकारे मॅक्लीनच्या कादंबऱ्यांची घडण असत. मनोरंजनासाठी वाचन करणाऱ्यांना दोन प्रकारच्या कादंबऱ्यांत विशेष रस असतो. रहस्यमय आणि देमार म्हणजे वेगाने घडणाऱ्या घटना, हाणामाऱ्यांचे प्रसंग, द्वंद्वांची चटकदार, थरारून टाकणारी वर्णने त्यांना पसंत असतात. यातला खलनायक सुरवातीपासूनच वाचकांना माहीत असतो. तरीही कथानायक कशा प्रकारे त्याच्यावर मात करणार याचा अंदाज वाचकाला सहजी येत नाही. जेम्स बाँड या नायकाच्या कादंबऱ्या या प्रकारच्या रहस्यमय कादंबऱ्यात नायकाप्रमाणेच वाचकाही खलनायक वा क्रूरकर्मा, निदर्य पण चतुर आणि अतिमहत्त्वाकांक्षी व्यक्तीची शोध घेतात. तो लागतो तेव्हा वाचकांना काहीसा धक्का बसतो. कारण त्यांची त्या व्यक्तीबाबतची अपेक्षा वेगळीच असते. अ‍ॅलिस्टर मॅक्लीन या दोन्ही प्रकारांचे चटकदार मिश्रण तयार करतो. ‘अधिकस्य अधिकम् फलम्’ या न्यायाने वाचकांना दुहेरी समाधान मिळते. शिवाय आणखी महत्त्वाची बाब म्हणजे या कादंबऱ्यातील प्रतिस्पर्धी जास्त करून बुद्धिमत्तेच्या आधारावर डावप्रतिडाव रचत असतात. त्यामुळे त्यातील बारकावे वेळीच लक्षात आले, तर खलनायकाची ओळख थोडी लवकर पटते, असे असले तरी कथानायक त्या खलपुरुषाचे खरे रूप कसे उघड करतो, हे कुतूहल कायम राहतेच. अनुवादकार अशोक पाध्ये यांनी भाषांतर केलेल्या मॅक्लीनच्या ‘द डार्क क्रूसेडर’ आणि ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’ या कादंबऱ्या नुकत्याच प्रसिद्ध झाल्या आहेत. त्यातील मनोगतात पाध्ये यांनीही मॅक्लीनच्या लेखनाची वैशिष्ट्ये सांगितली आहेत. ते म्हणतात : सुष्ट आणि दुष्ट हा जो अनादिकाळापासूनचा संघर्ष आहे. तोच त्यांच्या (मॅक्लीनच्या) कादंबऱ्यात दाखविलेला असतो. तसे हे नेहमीचेच आहे. कादंबरीतील दुष्ट खलनायक हा प्रस्थापित यंत्रणेवरती अत्यंत चातुर्याने व हुशारीने कब्जा करतो. सरकार, पोलीस, सुरक्षाव्यवस्था या सर्वांना भारी ठरतो. नीतिवान माणसे, त्यांचा प्रामाणिकपणा, शौर्य इ. वर तो अशी काही मात करतो की, प्रस्थापित यंत्रणा हतबल होते, सरकार नमते व हळूहळू त्याच्याकडे विजयश्री माळ घेऊन येते. केवळ एकटा माणूस अक्कलहुशारीने सर्वांचा ताबा घेतो. त्याच्यावर मात करायची, तर तुम्हाला तीच प्रस्थापित यंत्रणा वापरणे भाग आहे. मग ते सरकार असेल, लष्कर असेल, पोलीस दल असेल, नाहीतर सामाजिक व्यवस्था असेल. अन् इथून पुढे मॅक्लीनचे खरे कौशल्य आहे. ज्या यंत्रणेचा ताबा घेतला, त्याच यंत्रणेच्या शस्त्राने त्या खलनायकाशी संघर्ष करायचा ही एक अतिअवघड गोष्ट सच्छिल नायकापुढे असते. मॅक्लीनचे नायक नेहमी आदर्श, सदाचारी असतात. ते लोभाला बळी पडत नाहीत. उराशी बाळगलेल्या नीतितत्त्वांना ते घट्ट धरून असतात. जी माणसे काही नीतिबंधने मानतात, त्यांच्यावर संघर्ष करण्याची पाळी येते, तेव्हा त्यांची खरी कसोटी असते. कारण कसलीही बंधने न पाळणाऱ्या खलनायकाला सर्व शस्त्रे (मार्ग) वापरता येतात, तर नायकाला मात्र ठराविक बंधनाच्या चौकटीत राहून तुटपुंजी शस्त्रे वापरावी लागतात. परंतु अ‍ॅलिस्टरचा नायक हा नेहमीच खलनायकाच्या चातुर्यावरही मात करणारा तीव्र बुद्धिमान असा असतो. बुद्धी हेच त्याचे खरे शस्त्र असते. त्यामुळे या लेखकाच्या कादंबरीत निम्म्या भागापर्यत खलनायकाची चलती असते. त्याच्याविरुद्ध नुकताच कुठे नायक उभा राहत असतो. तराजूचे पारडे पूर्णपणे खलनायकाकडे झुकलेले असते. पण नंतर ते हळूहळू नायकाकडे कलू लागते. या दोघांची खरी बौद्धिक झुंज ही कादंबरीच्या शेवटच्या तीन प्रकरणांत होते. त्या वेळी मात्र दोन्ही पारडी सतत खाली-वर होत असतात. शेवटी विजयश्री नायकाला माळ घालते. तोपर्यंत सततच्या उत्कंठेने वाचकाचा दम उखडत आलेला असतो. ‘नंतर काय झाले असेल’ या उत्सुकतेपोटी तो भराभर पुढे वाचतच जातो आणि पुस्तक संपवून टाकतो. हेच मॅक्लीनचे मोठे यश आहे. कादंबरीत (बहुधा हवी म्हणून) नायिका असते. पण तसे साधे प्रेमप्रसंगही नसतात. प्रणय तर दूरच. कारण सारे महत्त्व खलनायकाचा डाव उधळून टाकण्याला असते. ‘द डार्क क्रुसेडर’ आणि ‘द गोल्डन रॉन्देव्हू’ या दोन्ही कादंबऱ्या बारा प्रकरणांच्या आहेत. मात्र ‘द डार्क क्रुसेडर’ला पूर्वीच्या ‘उपोद्घात’ आणि ‘उपसंहार’ यांच्या धर्तीवर प्रास्ताविक आणि समारोप आहे. आणि तो आवश्यकच आहे असे कादंबरी वाचल्यावर पटते. वाचण्यापूर्वी मध्ये श्री. पाध्ये यांनी कादंबरीच्या नावाबाबत् केलेले विवेचन महत्त्वाचे आहे. कारण त्यात त्यांनी कादंबरीच्या नावाबाबत सविस्तर खुलासा केला आहे. धर्मयुद्ध म्हणजे ‘क्रुसेड’ आणि त्यात भाग घेणारे वीर म्हणजे ‘क्रुसेडर’. पण त्याचबरोबर एखादी मोहीम साध्य करण्यासाठी अनेकांनी सर्व बाजूंनी आपली ताकद, बुद्धी, पैसा वगैरे पणाला लावण्यालाही ‘क्रुसेड’ असे म्हटले जाते. हे कादंबरीच्या संदर्भात ध्यानात घ्यायला हवे. ‘डार्क’ म्हणजे काळा, अंधारी, गडद वा सैतानी नसून तो ‘अचानक काहीतरी कामगिरी करून जाणारा’ म्हणजे इंग्रजीतील ‘द डार्क हॉर्स’ या शब्द प्रयोगात जो अर्थ आहे. तो येथे अभिप्रेम आहे. शत्रूच्या प्रदेशातील लक्ष्याचा अचूक वेध घेणारे जे क्षेपणास्त्र बनविण्यात आलेले असते त्यालाच हे नाव देण्यात मॅक्लीनने मोठी कल्पकता दाखविली आहे. कारण नेमके तेच क्षेपणास्त्र पळविले गेल्याने निर्माण झालेले पेचप्रसंग आणि त्यांची उकल यातच कादंबरीचे कथानक आहे. एकापाठोपाठ एक असे शास्त्रज्ञ गायब होऊ लागतात. त्यामुळे गुप्तहेरखाते सतर्क होते. हा इंधन प्रकल्प यशस्वी झाल्याची बातमी गुप्त न राहिल्यानेच हे घडते. क्षेपणास्त्र पळविले गेले तरी पळविण्याऱ्याला त्यात फ्यूज घालण्याची माहिती नसते. त्यामुळेच शास्त्रज्ञांना वेठीस धरले जाते. या साऱ्याचा छडा शास्त्रज्ञ म्हणून पळविल्या गेलेल्या नायकाला लागलेला असतो. (म्हणूनच त्याची नेमणूक झालेली असते.) जोडीला नायिका शास्त्रज्ञांबरोबर त्यांच्या बायकांचेही अपहरण झालेले असते. क्षेपणास्त्राला फ्यूज लावून ते कार्यान्वित करण्याची जबाबदारी नायकावर पडते. ती तो पार पाडतो की वेगळी युक्ती करून खलनायकावर मात करतो की वेगळी युक्ती करून खलनायकावर मात करतो क्षेपणास्त्राचे पुढे काय होते क्षेपणास्त्राचे पुढे काय होते शास्त्रज्ञांची सहीसलामत सुटका होते का शास्त्रज्ञांची सहीसलामत सुटका होते का या साऱ्यांची उत्तरे मिळविण्यासाठी ही कादंबरी वाचायला हवी. कादंबऱ्यांची नीटस मांडणी, आकर्षक भाषा, चपखल भाषांतर याने त्या सहजी वाचून पुऱ्या होतात. आपल्या ज्ञानात, माहितीमध्येही भर पडते. कादंबरी वाचताना कथानक खिळविते. कारण या खऱ्या ‘अ‍ॅक्शन थ्रिलर’ आहेत. मॅक्लीनच्या कादंबऱ्यावर चित्रपट बनविले गेले त्याचे हेही एक कारण आहे. कारण बहुतांश वाचकांप्रमाणे प्रेक्षकांनाही असे जागीच खिळून राहायला मनापासून आवडते. तो त्यांना पुरेपूर समाधानही देऊन जातो. हे सारे गुण मान्य करताना हेही लक्षात येते की किशोरवयीन वाचकांच्या हाती या कादंबऱ्या निर्धोकपणे द्यायला हरकत नाही. यातून त्यांची साहसीवृत्ती, वेगळ्या विषयांची बारकाईने माहिती करून घ्यायची वृत्ती वाढेल, बुद्धीचा वापर करूनच अडचणींतून मार्ग काढण्याची सवय त्यांना हवीहवीशी वाटेल हाही एक महत्त्वाचा लाभ आहेच. पण त्याबरोबरच कादंबरी वाचताना त्या भरात न जाणवलेली एक गोष्ट नंतर सावकाश विचार केला की जाणवते. नायकावरील संकटे, त्याच्यावर होणारे अत्याचार, त्याला होणारी मारहाण, दुखापती, त्याची जवळपास विकलांग अवस्था आणि त्या अवस्थेतही त्याने दिलेला लढा, केलेली साहसे ही तशी अतिशयोक्तच. खरेच सांगायचे तर केवळ अशक्य. मनाच्या उमेदीवर, जिद्दीवर कधी कधी माणूस अचाट कामे करतो म्हणतात. ते क्षणभर खरे मानले तरी शारीरिक अवस्था अगदी अगतिक असताना अशी साहसे म्हणजे... नायक ‘सुपरमॅन’सारखा ‘सुपर हीरो’च म्हणायला हवा या साऱ्यांची उत्तरे मिळविण्यासाठी ही कादंबरी वाचायला हवी. कादंबऱ्यांची नीटस मांडणी, आकर्षक भाषा, चपखल भाषांतर याने त्या सहजी वाचून पुऱ्या होतात. आपल्या ज्ञानात, माहितीमध्येही भर पडते. कादंबरी वाचताना कथानक खिळविते. कारण या खऱ्या ‘अ‍ॅक्शन थ्रिलर’ आहेत. मॅक्लीनच्या कादंबऱ्यावर चित्रपट बनविले गेले त्याचे हेही एक कारण आहे. कारण बहुतांश वाचकांप्रमाणे प्रेक्षकांनाही असे जागीच खिळून राहायला मनापासून आवडते. तो त्यांना पुरेपूर समाधानही देऊन जातो. हे सारे गुण मान्य करताना हेही लक्षात येते की किशोरवयीन वाचकांच्या हाती या कादंबऱ्या निर्धोकपणे द्यायला हरकत नाही. यातून त्यांची साहसीवृत्ती, वेगळ्या विषयांची बारकाईने माहिती करून घ्यायची वृत्ती वाढेल, बुद्धीचा वापर करूनच अडचणींतून मार्ग काढण्याची सवय त्यांना हवीहवीशी वाटेल हाही एक महत्त्वाचा लाभ आहेच. पण त्याबरोबरच कादंबरी वाचताना त्या भरात न जाणवलेली एक गोष्ट नंतर सावकाश विचार केला की जाणवते. नायकावरील संकटे, त्याच्यावर होणारे अत्याचार, त्याला होणारी मारहाण, दुखापती, त्याची जवळपास विकलांग अवस्था आणि त्या अवस्थेतही त्याने दिलेला लढा, केलेली साहसे ही तशी अतिशयोक्तच. खरेच सांगायचे तर केवळ अशक्य. मनाच्या उमेदीवर, जिद्दीवर कधी कधी माणूस अचाट कामे करतो म्हणतात. ते क्षणभर खरे मानले तरी शारीरिक अवस्था अगदी अगतिक असताना अशी साहसे म्हणजे... नायक ‘सुपरमॅन’सारखा ‘सुपर हीरो’च म्हणायला हवा पण म्हणूनच तो सर्वांना आवडतो. प्रिय होतो. कारण तसे बनणे हेच तर बहुतेकांचे अंतरात दडवून ठेवलेले स्वप्न असते ना... -आ. श्री. केतकर ...Read more
एकाकी गुप्तहेराची चिवट झुंज... साहस कथा, त्यातही संरक्षण दलांवरील कादंबऱ्या लिहिणाऱ्यांत अ‍ॅलिस्टर मॅक्लीन यांचे नाव फार वर होते. त्यांनी स्वत: दुसऱ्या महायुद्धात नौदलात सेवा बजावली आणि नंतर ते जपान्यांच्या कैदेत सुटका झाल्यावर ते कादंबरी लेखनाकडे वाले आणि नौदलाच्या पार्श्वभुमीवर एकापेक्षा एक अशा सरस सतरा कादंबऱ्या त्यांनी लिहिल्या. अत्यंत अचूक निरीक्षण व वाचकाला खिळवून ठेवणाऱ्या शैलीमुळे अ‍ॅलिस्टर मॅक्लीन यांचा खास वाचकवर्ग निर्माण झाला. मॅक्लीन यांच्या कादंबऱ्यांचे वैशिष्ट्य म्हणजे त्यांचे नायक अगदी साधेसुधे; पण चिवट असतात. परिस्थिती त्यांना नेहमीच प्रतिकूल असते आणि हे नायक त्यातूनही मार्ग काढून ईप्सित साध्य करतात. मॅक्लीन यांची ‘द डार्क क्रुसेडर’ ही कादंबरी अशीच आहे. ऑस्ट्रेलियात एका कंपनीत कामाला असलेले अत्यंत बुद्धिमान शास्त्रज्ञ एकाएकी गूढरीत्या नाहीसे होऊ लागतात. ब्रिटनने एक नवे क्षेपणास्त्र तयार करायला घेतलेले असते आणि अत्यंत गुप्त असलेल्या या प्रकल्पावर हे शास्त्रज्ञ काम करीत असतात. या प्रकल्पाची माहिती कोणाला तरी मिळालेली असते आणि त्यांना ते क्षेपणास्त्र हवे असते, शास्त्रज्ञ गायब व्हायला लागल्यावर साहजिकच गुप्तहेर खात्याचे लक्ष तिकडे जाते आणि लंडनमध्ये धावपळ सुरू होते. शास्त्रज्ञाच्या बुरख्याखाली बेटॉल या गुप्तहेराची या मोहिमेसाठी रवानगी होते. सोबत असते मारी होपमन ही दुसरी हेर. न कळत हे दोघे जवळ येऊ लागतात; पण प्रसंगच असे येतात, की बेंटॉलला प्रेम व्यक्त करायला वेळच मिळत नाही. मुख्य काम असते, ते शत्रू शोधण्याचे. सिडनेला जाताना वाटेत उतरवल्या गेलेल्या या जोडीवर अनेक संकटे येतात आणि कुशाग्र बुद्धिमत्तेच्या जोरावर बेंटॉल त्यातून मार्ग काढत जातो. अखेर तो रहस्याच्या मुळाशी पोहोचता आणि हादरतो. सत्य भलतेच निघते. नेहमीच्या शैलीत मॅक्लीन यांनी कादंबरी लिहिली आहे. अशोक पाध्ये यांनी तिचा सरस अनुवाद केला आहे. गुप्तहेरांचे कष्टाचे जग या कादंबरीत दिसते. वेगळे काही वाचणाऱ्यांना ही कादंबरी नक्कीच आवडेल. -प्रतिनिधी ...Read more
उत्कंठावर्धक कहाणी... पै. गणेश मानुगडे हे नाव समाजमाध्यमांवर कुस्ती या खेळाबद्दलच्या सातत्यपूर्ण लेखनामुळे अनेकांना परिचयाचे आहे. त्यांची ‘धना’ ही कादंबरी अलीकडेच मेहता पब्लिशिंग हाऊसने प्रसिद्ध केली आहे. पहिलवान असलेला धना आणि राजलक्ष्मी यांच्या परेमाची ही कहाणी आहे. राजलक्ष्मी ही सर्जेराव नामक तालेवाराची कन्या. या सर्जेरावचा धनाने कुस्ती खेळण्यास विरोध असल्याने आणि धनाला तो अमान्य असल्याने त्याचा धना-राजलक्ष्मी यांच्या लग्नास विरोध करतो. पुढे नरभक्षक वाघाला ठार करून धना आपले शौर्य दाखवतो. यात जखमी झालेल्या धनाला इस्पितळात दाखल केले जाते. इथून या कहाणीला वेगळेच वळण मिळते. याचे कारण यशवंत महाराज यांची माणसे धनाचे अपहरण करतात. ते धनाला त्यांच्या फौजेचे नेतृत्व देऊ करतात. मात्र, त्यासाठी धनाला राजलक्ष्मीचा त्याग करावा लागणार असतो. राजलक्ष्मीवर प्रेम असूनही धना ती अट मान्य करून फौजेचे नेतृत्व स्वीकारतो. दरम्यान वाघाच्या मृत्यूची चौकशी करण्यासाठी गावात सूर्याजी हा वन खात्याचा अधिकारी येतो. राजलक्ष्मीचे धनावरील प्रेम पाहून तो या दोघांना एकत्र आणण्याचा प्रयत्न करतो. मात्र, यात अनेक घटना घडत जातात, त्यातून फौजेची गुप्तता धोक्यात येऊ लागते, राजलक्ष्मी आणि सूर्याजी यांना संपवण्याचा आदेश धनाला दिला जातो... जे सारे कसे आणि का घडते, याचा उलगडा होण्यासाठी ही उत्कंठावर्धक कादंबरी वाचावी लागेल. ...Read more
अनुवादाने समृद्ध केलेले सहजीवन… उत्तमोत्तम कन्नड साहित्याचा मराठीत अनुवाद करणाऱ्या डॉ. उमा कुलकर्णी यांचं `संवादु अनुवादु` हे आत्मकथन अलीकडेच प्रसिद्ध झालं आहे. सर्जनशील व्यक्तीविषयी, त्याच्या कलाकृतीमागच्या प्रक्रियेविषयी वाचकांना नेहमीच कुतूहल असत. स्वतंत्र लेखनाइतकंच, किंबहुना काकणभर अधिक अवघड आणि तेवढ्याच सर्जनशील असणाऱ्या अनुवादाच्या क्षेत्रात गेली जवळजवळ साडेतीन दशकं काम करणाऱ्या उमाताईंनी अनुवादाच्या हातात हात घालून घडलेला आपल्या सहजीवनाचा प्रवास या आत्मकथनात मांडला आहे. त्यामुळेच अनुवादाच्या क्षेत्रात आपलं वैशिष्ट्यपूर्ण स्थान निर्माण करणाऱ्या, भाषेइतक्याच माणसांमध्येही रमणाऱ्या, त्यांच्यात जीव गुंतवणाऱ्या एका कुटुंबवत्सल स्त्रीचं समाधानी आयुष्यही या पुस्तकातून समोर आलेलं दिसतं. बेळगावात मध्यमवर्गीय कुटुंबात गेलेलं बालपण, पाच भाऊ आणि एक बहीण यांच्या सोबतीनं अनुभवलेलं बेळगावातलं शांत आयुष्य, देशस्थी नात्यांचा मोठा गोतावळा, विविध भाषा बोलणारे शेजारीपाजारी, जवळच्या मैत्रिणी, घरातून मनात रुजलेली संगीत आणि वाचनाची आवड, याविषयी उमाताईंनी समरसून लिहिलं आहे. लग्न होऊन विरुपाक्ष कुलकर्णींच्या कानडी, कडक सोवळं-ओवळं पाळणाऱ्या कुटुंबात उमाताई गेल्या. अर्थात इंजिनीअर असलेल्या विरुपाक्षांच्या नोकरीमुळे त्या पुण्यात भाड्याच्या घरात स्थायिक झाल्या. या घरी सतत असणारा सासर-माहेरच्या माणसांचा राबता, कानडी बोलायला शिकण्यासाठी विरुपाक्षांनी केलेला आग्रह, याचा सुरुवातीला वाटणारा धाक आणि हळूहळू मनातली भीती जाऊन जिभेवर रुळलेली कानडी भाषा, आसपासच्या कुटुंबांशी झालेली जवळीक, दररोज संध्याकाळी विरूपाक्षांसह चालायला जाण्याचा नेम, राजकीय भाषणं, साहित्यिक कार्यक्रम आणि सांगीतिक मैफलींना आवर्जून जाण्याचा दोघांचा छंद, येता-जाता होणाऱ्या गप्पा आणि यातून फुलत गेलेलं नातं, या सगळ्याविषयी उमाताईंनी अतिशय प्रांजळपणे आणि साध्या-सरळ शैलीत निवेदन केलं आहे. उमाताईंनी केलेले कन्नड-मराठी अनुवाद आणि विरुपक्षांनी केलेले मराठी-कन्नड अनुवाद यामुळे या दोघांच्या सहजीवनाला आणखी एक रेशमी पदर मिळाला आणि त्यानं या दोघांना परस्परांमध्ये अधिक गुंतवलं, हे खरंच. पण मुळातही एकमेकांपर्यंत पोचण्यासाठी दोघांनी समजुतीचे धागे अगदी सहज विणले होते, असं उमाताईंच्या लेखनातून जाणवत राहतं. त्यांनी म्हटलंय, "आमच्या वयात दहा-साडे दहा वर्षांचं अंतर असल्यामुळे मी यांचं `मोठेपण` मान्य करून टाकलं होतं आणि माझं `लहानपण` यांनाही ठाऊक असल्यामुळे चुका करायचा मला जणू परवानाच मिळाला होता. मनातलं बोलून टाकायचा स्वभाव असल्यामुळे मनात काही ठेवायचं नाही, ही मानसिकता कायमचीच राहिल्यामुळे संसारात `तू-तू, मैं-मैं `चे प्रसंग कधीच आले नाहीत. आम्ही दोघांनी नेहमीच आपला `मोठेपणा`चा आणि `लहानपणा`चा हट्ट कायम सांभाळला." पुढे सतत अनुभवाला येत गेलेलं विरुपाक्षांचं हे मोठेपण उमाताईंनी अतिशयोक्तीचा दोष बाजूला ठेवून आत्मकथनात अतिशय प्रांजळपणे पुनःपुन्हा नोंदवलं आहे. डॉ. शिवराम कारंत यांच्या `मुकज्जीची स्वप्ने` या कादंबरीला मिळालेल्या ज्ञानपीठ पुरस्काराची बातमी वाचून ती समजून घेण्याची तीव्र इच्छा झाल्यावर विरुपाक्षांनी धारवाडच्या मित्राकरवी ती मागवणं, कानडी बोलता येत असलं तरी वाचता येत नसल्यामुळे, उमाताईंना कादंबरी वाचून दाखवणं, पुढच्या कादंबऱ्यांच्या अनुवादासाठी उमाताईंच्या नावानं कानडी लेखकांना पत्रं पाठवणं, ऑफिसमधून आल्यावर दररोज संध्याकाळी पुस्तक वाचून उमाताईंसाठी रेकॉर्ड करून ठेवणं आणि हा नेम तीन-साडे तीन दशकं चालू ठेवणं इथपासून ते सुरुवातीच्या दिवसात माहेरच्या आठवणीने रडणाऱ्या उमाताईंना दुसऱ्याच दिवशी बसमध्ये बसवून देणं, स्वयंपाकाची आणि बँक, पोस्ट यांसारख्या बाहेरच्या कामांची ओळख नसणाऱ्या उमाताईंना निरनिराळे पदार्थ आणि व्यवहार शिकवणं, त्यांना अनुवादाला पुरेसा वेळ मिळावा म्हणून निवृत्तीनंतर सकाळच्या नाश्त्याची जबाबदारी घेणं, अपत्यहीनतेच्या उणिवेचा बाऊ न करणं आणि उमाताईंनाही या दुःखाला गोंजारु न देणं हे सगळे प्रसंग दोघांच्या समंजस सहजीवनाची वाटचाल स्पष्ट करणारे आहेत. उमाताईंच्या आत्मकथनाचं वैशिष्ट्य म्हणजे, त्यांची संयत शैली. टीका, कडवटपणा, अहंकार यांचा तिला पुसटसाही स्पर्श नाही. कुठलाही अभिनिवेश न बाळगता, कुठलेही दोषारोप किंवा न्यायनिवाडा न करता त्यांनी आपलं जगणं वाचकांसमोर ठेवलं आहे. सुरुवातीला अनुवादाच्या प्रकाशनासाठी आलेले नकार किंवा अनुवादकाला दुय्यम लेखणारी मानसिकता यांचा उल्लेखही त्यांनी वस्तुनिष्ठपणे केला आहे. समीक्षकांनी अनुवाद या साहित्यप्रकाराची पुरेशी दखल घेतली नसल्याची खंत बोलून दाखवतानाच मूळ लेखकापेक्षाही अनुवादकाच्या वाट्याला येणाऱ्या भाग्याचा उच्चारही त्यांनी केला आहे. पुरस्कारांमुळे झालेला आनंद जसा त्यांनी निरागसपणे सांगितला आहे, त्याच साधेपणाने काही क्लेशकारक प्रसंगांचा उल्लेख केला आहे. अनुवादामुळे मिळालेला नावलौकिक आणि पुरस्कार यांच्याइतकीच कारंत, भैरप्पा, अनंतमूर्ती, गिरीश कार्नाड, पूर्णचंद्र तेजस्वी, वैदेही यांच्यासारखे प्रख्यात कन्नड साहित्यिक आणि अनेक मराठी लेखक आणि विद्वान मंडळींचा सहवास ही उमाताईंसाठी मोठी मिळकत असल्याचं त्यांच्या लेखनातून जाणवत राहतं. थोरामोठ्यांच्या सहवासानं आपलं आयुष्य उजळून निघाल्याची भावना उमाताईंनी पुनःपुन्हा व्यक्त केली आहे. सर्जनशील माणसासाठी असणारं या समृद्धीचं मोल त्यांच्या आत्मकथनानं अधोरेखित केलं आहे. आपल्या सहजीवनाच्या बरोबरीनं उमाताईंनी स्वतःच्या वैचारिक वाटचालीचा एक धागाही आत्मकथनात पुढे नेला आहे. देव आणि धर्म या संकल्पना असोत, स्त्री-पुरुष संबंध असोत, स्त्रियांची आंतरिक ताकद असो, किंवा नातेसंबंध आणि त्यातली गुंतागुंत असो, किंवा जगण्यातली क्लिष्टता असो, अनुवादाचं बोट धरून जगताना या सगळ्याच बाबतीतली समजूत कशी गाढ होत गेली, हे उमाताईंनी आत्मकथनात सांगितलं आहे. मूळ लेखक कोणत्याही राजकीय विचारधारेचा असला तरी त्याच्या कथा-कादंबरीचा अनुवाद करताना, आपण स्वतः आहे त्या जागेवरून आणखी पुढे गेलो की नाही, हे तपासत राहिल्यामुळे आपली मतं कठोर-कडवट राहिली नाहीत, असंही उमाताईंनी स्पष्ट केलं आहे. मुख्य म्हणजे, अनुवादामुळे आपल्या आकलनाचा, समजुतीचा आणि संवेदनशीलतेचा परीघ विस्तारला आणि एकूण मानवतेची जाणीवच व्यापक होत गेल्याचं त्यांनी सांगितलं आहे. उत्तम अनुवादक हा आधी संवेदनशील वाचक असतो, याची प्रचिती उमाताईंचं आत्मकथन वाचताना येत राहते. कादंबरी समजून घ्यावी म्हणून निर्हेतुकपणे केलेला अनुवाद, मग इतरांपर्यंत ती पोचवावी म्हणून केलेला अनुवाद आणि नंतर जगण्याचा एक आवश्यक आणि अपरिहार्य भाग झालेला अनुवाद, असा प्रदीर्घ प्रवास मांडताना त्याच प्रवाहात मिसळून गेलेलं आपलं कौटुंबिक आयुष्य उलगडणारं उमाताईंचं आत्मकथन मराठी वाचकांना तर आवडेलच, पण स्त्रियांना स्वतःमध्ये डोकावून आपल्या आंतरिक सामर्थ्याची ओळख करून घेण्यासाठी प्रेरितही करू शकेल


जानेवारी ११ - नाम

दत्तकपुत्र घेण्याविषयी कांही धर्मशास्त्रीय निर्णय आहेत काय
मराठी मुख्य सूची|मराठी साहित्य|प्रवचन|सदगुरू ब्रह्मचैतन्य महाराज|जानेवारी मास|
जानेवारी ११ - नाम
महाराजांचे प्रवचन वाचले की वाटते, श्रीमहाराजांनी हे माझ्याचसाठी लिहिलेले आहे. तारखेप्रमाणे शक्यतो प्रवचन वाचण्याचा नेम करावा, म्हणजे वर्षाला एक पारायण पूर्ण होईल.
नुसते ‘ राम राम ’ म्हणून राम कसा भेटेल हा प्रश्न माणूस सहजच विचारतो, आणि त्याला दाखला म्हणून म्हणतो की, समजा एखादा मनुष्य ‘ नोकरी नोकरी ’ असा जप करीत खोलीत बसला, तर त्याला नोकरी मिळणे शक्य आहे का वरकरणी हा दाखला अगदी बेमालूम दिसतो खरा, पण थोडासा विचार केला, तर तो इथे मुळीच लागू पडत नाही, असे कळून येईल. जो दाखला द्यायचा, आणि ज्या बाबतीत तो द्यायचा, त्यांचे गुणधर्म सारखे असावे लागतात. ‘ रामनाम ’ आणि नोकरी ’ यांचे परिणाम एकमेकांविरुध्द आहेत. ‘राम राम ’ म्हणण्याचा शेवट रामप्राप्तीत म्हणजे स्वत:च्या विस्मरणात होत असतो; म्हणजे देहबुध्दीतून देहाच्या पलीकडे जाणे, म्हणजे स्थूलांतून सूक्ष्माच्या पलीकडे जाणे, हा ‘ राम राम ’ म्हणण्याचा परिणाम. परंतु नोकरीचा प्रकार याच्या अगदी विरुध्द आहे. मुळात नोकरी ही कल्पना सूक्ष्म आहे. नंतर, ती मिळावी म्हणून दहाजणांचे आर्जव करायचे, त्याच्यानंतर ती देणारा भेटायचा, आणि मग आपण ती नोकरी करायची. म्हणजे नोकरी या कल्पनेतून, सूक्ष्मातून, स्थूलात जाणे हा नोकरीचा प्रकार. पण ‘ राम राम ’ म्हणणे हा प्रकार स्थूलांतून सूक्ष्माच्याही पलीकडे जाण्याचा आहे. यावरुन, नोकरीचा हा दाखला इथे लागू पडत नाही हे स्पष्ट होते. दुसरी गोष्ट म्हणजे ‘ नोकरी नोकरी ’ असा जप करुन नोकरी मिळणे कठीण हे तर खरेच, पण ‘ राम राम ’ म्हणून राम मिळणे कसे सोपे, किंबहुना कसे हमखास शक्य आहे हे पहा. नोकरी म्हणजे मुळात कल्पना असून, ती प्रत्यक्षात आणण्यकरिता इतर अनेक गोष्टींची कशी जुळवाजुळव करावी लागते, हे आपण आत्ताच पाहिले. तसेच, घर बांधणे ही कल्पना; ती पुरी करुन ते घर सर्व बाजूंनी सुखसोयीचे आगर व्हावे या हेतूने सर्व जिनसा पैदा करुन त्यात आणून ठेवणे, म्हणजेच कल्पनेतून कृतीत येण्याचा प्रकार झाला. आता हे करणे किती कष्टाचे आणि अनिश्चित आहे याचा अनुभव सर्वांना आहे. ‘ राम राम ’ म्हणण्याचे उद्दिष्ट, स्थूलांतून सूक्ष्माच्या पलीकडे जाणे हे आहे; म्हणजेच, अगदी सर्व बाजूंनी परिपूर्ण आणि भरलेले घर एकेक वस्तू फेकून देऊन रिकामे करण्यासारखे आहे. ही गोष्ट करण्याची इच्छा असल्यास कोणालाही सहज होण्यासारखी आहे. तेव्हा ‘ नोकरी नोकरी ’ म्हणून नोकरी मिळणे जितके कठीण, तितकेच ‘ राम राम ’ म्हणून राम मिळणे निश्चित आहे. सबब ‘ राम राम ’ म्हणून राम कसा भेटेल अशी शंका न घेता ‘ राम राम ’ जपावे.
मनाच्या सर्व दु:खाला कारण देहबुध्दी आहे. ती जायला उपाय एकच: प्रेमाने भगवंताचे नामस्मरण करावे. त्याच्या योगाने सर्व मल जाईल. नामस्मरणच रामाची गाठ घालून देईल. चित्तात तशी तळमळ मात्र पाहिजे. ‘ मी ’ पणा टाकावा आणि परमात्म्याचे होऊन राहावे.
जेवण उष्टे सोडून अन्नाचा अपमान करणार्याला विविध शास्त्र, पुराणात काय शिक्षासांगितली आहे कृपाया संदर्भासह स्पष्ट करणे .
प्रथम खण्डः - एकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - एकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - अष्टचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - सप्तचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - षट्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - पञ्चचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - त्रिचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - द्विचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः


benefits of the subvention scheme provides to the home buyers | गुंतवणूक कट्टा.. : ‘होम लोन सबव्हेन्शन’ कितपत फायद्याचे? | Loksatta

सिंचन निविदांमध्येच कोटय़वधींचा गैरव्यवहार
मारेकऱ्यांना शस्त्र प्रशिक्षण देणाऱ्यांचा शोध सुरू
माळेचे मणी सापडले; दोराही लवकर सापडेल
डॉ. दाभोलकर यांच्या हत्येच्या सूत्रधारापर्यंत पोहोचावे - नारळीकर
गुंतवणूक कट्टा.. : ‘होम लोन सबव्हेन्शन’ कितपत फायद्याचे
गुंतवणूक कट्टा.. : ‘होम लोन सबव्हेन्शन’ कितपत फायद्याचे
भाडय़ाने राहणाऱ्या आणि कर्ज घेऊन घर विकत घेणाऱ्यांसाठी सुद्धा हे सोयीचे ठरते.
गेली ४-५ वर्षे ही स्थावर मालमत्ता क्षेत्रासाठी आजपर्यंतची सर्वात वाईट वर्षे मानली जात आहेत. भरपूर ठिकाणी निरनिराळ्या सुखसोयींनी सज्ज मोठमोठे प्रकल्प गिऱ्हाइकाची वाट पाहत उभे आहेत. कशी तरी या घरांची विक्री व्हावी म्हणून बिल्डर वेगवेगळ्या योजना काढून ग्राहकांना भुलवू पाहत आहेत. स्टॅम्प डय़ुटी व रजिस्ट्रेशन फुकट, मॉडय़ुलर किचन फुकट, फ्लोर राइझ नाही, १ लाखात घर बुक करा- बाकी पझेशननंतर, इत्यादी प्रकारच्या जाहिराती वर्तमानपत्रांमध्ये भरभरून दाखविल्या जात आहेत. त्यातलीच एक योजना म्हणजे – होम लोन सबव्हेन्शन
होम लोन सबव्हेन्शन म्हणजे गृह कर्ज साहाय्य. अशा स्कीममध्ये कर्ज घेऊन घर घेणाऱ्याचे काही ईएमआय बिल्डर भरतो. सर्वसाधारणपणे गृह कर्ज १५-२० वर्षांसाठी घेण्यात येते. त्यामुळे घेतलेले घर दुप्पट ते तिप्पट किमतीला पडते. परंतु होम लोन सबव्हेन्शनच्या साहाय्याने फ्लॅटधारकावर असणारा कर्जाचा बोजा थोडा कमी होतो. जर प्रोजेक्ट वेळेवर तयार झाले तर या स्कीममध्ये बिल्डरचा प्रोजेक्ट विकला जातो आणि घर घेणाऱ्याचाही फायदा होऊ शकतो. शिवाय भाडय़ाने राहणाऱ्या आणि कर्ज घेऊन घर विकत घेणाऱ्यांसाठी सुद्धा हे सोयीचे ठरते.
परंतु या स्कीममध्ये नुकसानसुद्धा होऊ शकते. माझ्या एका परिचितांनी अशाच एका योजनेला भुलून कर्ज घेऊन घर बुक केले आणि आज डोक्याला हात लावून बसले आहेत. झाले काय तर सुमारे तीन वर्षांपूर्वी एका बिल्डरने एक स्कीम काढली – फक्त १० टक्के रक्कम कराराच्या वेळी, १० टक्के घराचा ताबा घेताना द्या आणि त्यानंतर ईएमआय भरायला सुरुवात करा. ८० टक्के रक्कम ही वित्त संस्थेकडून घर खरेदी करणाऱ्याच्या नावाने कर्ज घेऊन, ‘त्यावर जे काही व्याज (प्री-ईएमआय) असेल ते पझेशनपर्यंत आम्ही भरू’ असे वायदे त्या बिल्डरने केले. आपल्या खिशातून १० टक्के रक्कम जातेय एवढेच म्हणून त्या परिचितांनी घर घेतले बिल्डरने काही महिने हप्ते भरलेसुद्धा. परंतु कालांतराने बिल्डरने गृह कर्जाच्या खात्यात हप्ते भरणे बंद केले आणि मग कर्ज दिलेल्या वित्त संस्थेने कर्जदाराकडून वसुली करायला सुरुवात केली. त्यानंतर त्या परिचितांनी जेव्हा प्रोजेक्टची परिस्थिती बघितली (अर्थातच बांधकाम बंद झालं होतं.) तेव्हा आपण कसे या घोटाळ्याच्या विळख्यात फसलो आहोत याची जाणीव त्यांना झाली.
या स्कीममध्ये गफलत अशी :
नियमित गृह कर्जामध्ये कर्ज वाटप हे प्रोजेक्टच्या कामगिरीनुसार होते. म्हणजे जेवढे काम त्यानुसार पैसे बिल्डरला देण्यात येतात आणि तेसुद्धा योग्य कागदपत्र आणि साइट बघितल्यानंतर. परंतु वरील स्कीममध्ये मात्र कर्ज वाटप प्रत्यक्षात झालेल्या कामापेक्षा कितीतरी जास्त प्रमाणात करण्यात आले. जेव्हा फ्लॅटधारकाने तक्रार केली तेव्हा वित्त संस्थेने त्यांना सांगितले की बिल्डरबरोबर केलेल्या करारामध्ये स्पष्ट लिहिलेले आहे की, कर्जाचे वाटप हे प्रोजेक्टच्या कामगिरीनुसार नसून बिल्डर सांगेल त्याप्रमाणे करण्यात येईल आणि फ्लॅटधारकाची या गोष्टीला नेहमीच संमती असेल. (हे म्हणजे ‘ब्लॅन्क चेक’ दिल्यासारखं झालं, पण स्वस्तात घर घ्यायच्या नादात बहुतेक करार नीट वाचायचा राहून गेला) त्यामुळे कर्जदाराच्या नावाखाली बिल्डरने झालेल्या खर्चापेक्षा जास्त रक्कम उचलली आणि कर्जदार मात्र उगीचच त्याचा बोजा वाहतोय.
करारानुसार पझेशनच्या तारखेपर्यंत हप्ते बिल्डर भरणार असे ठरले होते. परंतु प्रत्यक्षात तसे न झाल्यामुळे वित्त संस्थेने फ्लॅटधारकाकडून वसुली सुरू केली. चौकशी केल्यावर कळले की जर पझेशन वेळेवर दिले नाही तर वित्त संस्था स्कीम बंद करून नियमित ईएमआय कर्जदाराकढून वसूल करणार असे आहे. आता फ्लॅटधारकासमोर मोठा प्रश्न – हातात काही नसताना ईएमआय भरू की सिबिल स्कोर खराब होऊ देऊ
कोणतीही बँक किंवा वित्त संस्था गृह कर्ज द्यायच्या आधी प्रकल्पाची/जागेची पूर्ण माहिती मिळवते (टायटल सर्च). जागेची मालकी व्यवस्थितरीत्या तपासल्यानंतरच कर्ज दिले जाते. परंतु वरील बिल्डरने तर ही जबाबदारीसुद्धा फ्लॅटधारकावर टाकली. जेव्हा प्रोजेक्टवर दुसऱ्याच कुणीतरी ताबा मिळविला हे फ्लॅटधारकाच्या माहितीत आले आणि त्यांनी वित्त संस्थेला पाचारण केले तेव्हा त्यांना हे सांगून झिडकारले गेले की कर्ज देताना जमिनीची मालकी कोणाची आहे हे बघण्याची जबाबदारी फ्लॅटधारकाची आहे. आता परिस्थिती अशी आहे की १० टक्के किंमत मोजून फ्लॅटधारकाच्या हातात काही नसून फक्त डोक्यावर कर्जाचा बोजा शिल्लक आहे.
वरील घटनेमुळे होम लोन सबव्हेन्शनमध्ये काय गोंधळ होऊ शकतो हे तुमच्या लक्षात आलेच असेल.
त्यामुळे यापुढे घर घेताना खालील काळजी घ्या :
* करार पूर्णपणे वाचून त्यातील बिल्डर व तुमच्या जबाबदाऱ्या नीट समजून घ्या. प्रोजेक्ट वेळेवर झाले नाही तर काय होईल हा अंदाज पहिला बांधा.
* आपल्या गृहकर्जावर आपले नियंत्रण ठेवा. प्रोजेक्टची प्रगती जर नसेल तर बँकेला नोटीस देऊन कर्ज वाटप बंद करा.
* प्रोजेक्टचे टायटल सर्च कर्ज देणाऱ्या संस्थेने केले आहे याची खात्री करून घ्या.
– योजनांची नीट चौकशी करा. प्रलोभनांना बळी पडू नका.
* बांधकाम चालू असलेल्या प्रोजेक्टच्या प्रगतीवर नीट लक्ष ठेवा.
* बांधकाम पूर्ण झालेले आणि ओसी मिळालेले प्रोजेक्ट महाग असले तरी जोखीम कमी असते, परंतु बांधकाम सुरू असलेल्या प्रोजेक्टमध्ये घेतलेले घर महाग पडू शकते.
* घर घ्यायच्या आधी आपले आर्थिक नियोजन करा. शक्यतो मिळकतीच्या ४० टक्क्य़ांपेक्षा जास्त रक्कम कर्जाच्या हफ्त्यामध्ये जाणार नाही असे बघा.
* सहा महिन्याचे कर्जाचे हफ्ते सुरक्षित फंडामध्ये गुंतवून ठेवा, म्हणजे नोकरी सुटली तर कर्जाची परतफेड वेळेवर होईल.
* गृह कर्ज घेताना आपला मुदत विमा काढायचा लक्षात ठेवा.
* सबव्हेन्शन स्कीममध्ये कर्ज घेताना बिल्डरने भरलेल्या ईएमआयचा तुमच्या आयकर विवरणात कसा उल्लेख होईल आणि तुमची कर जबाबदारी ध्यानात घ्या.
* जगात काही फुकट मिळत नसते. ‘फुकट’ हा शब्द दिसल्याबरोबर धोक्याची घंटा वाजलीच पाहिजे..
सूचना: हे पोर्टफोलिओ प्रातिनिधिक स्वरूपाचे आहेत. कृपया कोणतीही गुंतवणूक करताना स्वत:ची जोखीम क्षमता तपासून, सल्लागाराची मदत आणि संपूर्ण माहिती मिळवूनच गुंतवणूक करावी. तुमच्या फायदा किंवा तोटय़ाची जबाबदारी ही तुमचीच असेल.
* या सदरामधे गुंतवणुकीसाठी वापरलेले म्युच्युअल फंड आणि शेअर्स हे उदाहरण म्हणून आहेत. कोणत्याही म्युच्युअल फंडाची किंवा शेअरची शिफारस इथे केली जात नाहीये.
* सर्व म्युच्युअल फंड हे ‘रेग्युलर ग्रोथ’ पर्यायाचे आहेत.
* यातील काही म्युच्युअल फंड आणि शेअर्स हे माझ्याकडे असतील किंवा घेतले/विकले जातील. परंतु त्याचा या सदरांमधील पोर्टफोलिओच्या कामगिरीशी काहीही संबंध नाही.
* गुंतवणूक करताना म्युच्युअल फंडाचे एग्झिट लोड, शेअर खरेदी/विक्रीवर होणारा खर्च आणि कर नियमांचा आढावा घ्या.
ताज्या बातम्यांसाठी लोकसत्ताचे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा.
Kerala floods : 'तो' बनावट व्हिडीओ व्हायरल करु नका; लष्कराचे आवाहन
नुसते 'भारत माता की जय' बोलून काही होत नाही : तुषार गांधी
खालील बातम्या तुम्ही वाचल्या का
प्रियांका- निकची अशी ही बनवाबनवी; सोशल मीडियावर भन्नाट मीम्स व्हायरल
England vs India 3rd Test - Live : पुजारा-कोहली जोडी इंग्लंडवर भारी, सामन्यावर भारताची...
प्रेयसीसाठी तीनशे फलक लावणाऱ्याच्या राजकीय दबावापुढे पालिका, पोलीस झुकले
Asian Games 2018: कबड्डीत भारताला हादरा, दक्षिण कोरियाकडून पराभव
 निकने घेतला महत्त्वाचा निर्णय
सुनील ग्रोवरसाठी सलमान झाला फोटोग्राफर
काम करणार तर आघाडीच्या अभिनेत्रीसोबतच, रणबीरचा हट्ट
एन. टी. रामाराव यांच्या बायोपिकमध्ये दिसणार हा प्रसिद्ध मराठमोळा चेहरा
माझ्या बायोपिकमध्ये ड्रामा नको, फक्त सत्य दाखवा- ऐश्वर्या राय
'या' गाजलेल्या हॉलिवूड चित्रपटाचा बॉलिवूड रिमेक लवकरच प्रेक्षकांच्या भेटीला
सिंचन निविदांमध्येच कोटय़वधींचा गैरव्यवहार
डॉ. दाभोलकर यांच्या हत्येच्या सूत्रधारापर्यंत पोहोचावे - नारळीकर
मारेकऱ्यांना शस्त्र प्रशिक्षण देणाऱ्यांचा शोध सुरू
माळेचे मणी सापडले; दोराही लवकर सापडेल
Asian Games 2018 : बजरंगची 'सुवर्ण' कामगिरी स्व. अटलजींना समर्पित
Ind vs Eng : केवळ २९ चेंडूत हार्दिकने केली 'ही' कमाल...
सोबर्स, पोलॉक यांच्या पंक्तीतील अभिजात फलंदाज
एटीएसने सोडताच सीबीआयने ताब्यात घेतले
शहरी भागांत रात्री नऊनंतर एटीएममध्ये पैसे भरण्यास बँकांना मनाई


AND THE MOUNTAINS ECHOED

"अफगाणिस्तान, १९५२. शादबाग नावाच्या लहानशा खेड्यात राहणारा अब्दुल्ला आणि त्याची लहान बहीण परी. तिच्या नावाप्रमाणेच सुंदर आणि ऋजू स्वभावाची परी अब्दुल्लाचे सर्वस्व होती. थोरल्या भावाहून अधिक तोच तिचा पालक होता. तिच्यासाठी काहीही करण्याची त्याची नेहमीच तयारी असे. अगदी तिच्या पिसांच्या खजिन्यात भर घालण्यासाठी स्वतःची एकुलती एक बुटांची जोडी देऊन टाकण्याचीसुद्धा रोज रात्री एकमेकांच्या डोक्याला डोकी चिकटवून, ते आपल्या पलंगावर एकमेकांना बिलगून झोपत. एक दिवस ती भावंडं आपल्या वडिलांसोबत वाटेत पसरलेलं अफाट वाळवंट पार करून काबूलला पोहोचतात. पुढे काय वाढून ठेवलंय याची त्या दोघांना कल्पनाही नसते. पुढे घडणाऱ्या घटना परी आणि अब्दुल्ला यांच्या आजवर एकत्र विणलेल्या आयुष्याचा घट्ट गोफ उसवून टाकतात. म्हणतात ना, ‘कधी कधी हात वाचवण्यासाठी बोट तोडावं लागतं.’ अनेक पिढ्यांची आणि खंडांची अंतरं ओलांडत, काबूलहून पॅरिस, पॅरिसहून सॅन फ्रॅन्सिस्को, तिथून तिनोस या ग्रीक बेटावर अशी भ्रमंती करत खालेद हुसैनी आपल्या आयुष्याला आकार देणाऱ्या आणि व्यक्ती म्हणून आपल्याला घडवणाऱ्या, आपली ओळख निर्माण करणाऱ्या बंधांविषयी लिहितो आणि आपण घेतलेले निर्णय, केलेली निवड यांचे परिणाम घटनांच्या इतिहासात कसे झंकारत राहतात तेही. "
दोन भावंडांची हृदय हेलावणारी कथा... खालिद हुसैनी या अत्यंत लोकप्रिय कादंबरीकाराची ‘अँड द माउंटन्स एकोड’ ही कादंबरी म्हणजे अफगाणी खेड्यातल्या, आईच्या मायेला पारख्या झालेल्या दोन भावंडांमधल्या हृदय हेलावणाऱ्या घट्ट भावबंधाची कथा आहे. आशयघन आणि विस्तृतअवकाश असलेली, शहाणपण आणि माणुसकीच्या गहिवराने ओथंबलेली ही कादंबरी माणूस म्हणून आपली व्याख्या करणाऱ्या मानव्याच्या खऱ्या अर्थाची लेखकाला असलेली गहिरी जाण अधोरेखित करते. एका छोट्याशा अफगाणी खेड्यात ही कथा सुरू होते. तीन वर्षांच्या परीसाठी तिचा थोरला भाऊ अब्दुल्ला हा तिच्या भावापेक्षा तिची आईच अधिक आहे, तर दहा वर्षांच्या अब्दुल्लाचं लहानगी परी हे सर्वस्व आहे. त्यांच्या आयुष्यात जे जे घडतं त्याचे त्यांच्या आणि त्यांच्या भोवतालच्या अनेकांच्या आयुष्यात जे पडसाद उमटतात, त्यातून मानवी आयुष्यातली नैतिक गुंतागुंत स्पष्ट होते. अनेक पिढ्यांमध्ये घडणारी ही कथा केवळ आईवडिलांच्या आणि मुलांच्या नात्याबद्दलची राहत नाही, तर भाऊ-बहीण, चुलत भावंडे, नोकर, मालक, विश्वस्त, पाल्य या साऱ्या नात्यांची होते. त्यांच्या एकमेकांवर प्रेम करण्याच्या, एकमेकांसाठी त्याग करण्याच्या नाना परी लेखक पडताळून पाहतो. ...Read more
अफगाणिस्तान मधल्या एका खेड्यातल्या दोन भावंडांमधले भावबंध उलगडणारी हि कादंबरी. आईच्या मायेला पारखी झालेली तीन वर्षांची परी आणि तिचा दहा वर्षांचा भाऊ अब्दुलहा यांची हि कहाणी. त्यांच्या आयुष्यात एकेक गोष्टी घडत जाताना किती तरी नातेसंबधांची ओळख होती. एकविशिष्ट बिंदूपासून सुरु झालेली हि कहाणी मोठा कालखंड आणि पट उलगडते आणि त्या निमित्ताने अफगाणिस्तान मधली संस्कृती , तिथलं वातावरण तिथली माणसं यांचीही माहिती वाचकांना होते. ...Read more
उत्कंठावर्धक कहाणी... पै. गणेश मानुगडे हे नाव समाजमाध्यमांवर कुस्ती या खेळाबद्दलच्या सातत्यपूर्ण लेखनामुळे अनेकांना परिचयाचे आहे. त्यांची ‘धना’ ही कादंबरी अलीकडेच मेहता पब्लिशिंग हाऊसने प्रसिद्ध केली आहे. पहिलवान असलेला धना आणि राजलक्ष्मी यांच्या परेमाची ही कहाणी आहे. राजलक्ष्मी ही सर्जेराव नामक तालेवाराची कन्या. या सर्जेरावचा धनाने कुस्ती खेळण्यास विरोध असल्याने आणि धनाला तो अमान्य असल्याने त्याचा धना-राजलक्ष्मी यांच्या लग्नास विरोध करतो. पुढे नरभक्षक वाघाला ठार करून धना आपले शौर्य दाखवतो. यात जखमी झालेल्या धनाला इस्पितळात दाखल केले जाते. इथून या कहाणीला वेगळेच वळण मिळते. याचे कारण यशवंत महाराज यांची माणसे धनाचे अपहरण करतात. ते धनाला त्यांच्या फौजेचे नेतृत्व देऊ करतात. मात्र, त्यासाठी धनाला राजलक्ष्मीचा त्याग करावा लागणार असतो. राजलक्ष्मीवर प्रेम असूनही धना ती अट मान्य करून फौजेचे नेतृत्व स्वीकारतो. दरम्यान वाघाच्या मृत्यूची चौकशी करण्यासाठी गावात सूर्याजी हा वन खात्याचा अधिकारी येतो. राजलक्ष्मीचे धनावरील प्रेम पाहून तो या दोघांना एकत्र आणण्याचा प्रयत्न करतो. मात्र, यात अनेक घटना घडत जातात, त्यातून फौजेची गुप्तता धोक्यात येऊ लागते, राजलक्ष्मी आणि सूर्याजी यांना संपवण्याचा आदेश धनाला दिला जातो... जे सारे कसे आणि का घडते, याचा उलगडा होण्यासाठी ही उत्कंठावर्धक कादंबरी वाचावी लागेल. ...Read more
अनुवादाने समृद्ध केलेले सहजीवन… उत्तमोत्तम कन्नड साहित्याचा मराठीत अनुवाद करणाऱ्या डॉ. उमा कुलकर्णी यांचं `संवादु अनुवादु` हे आत्मकथन अलीकडेच प्रसिद्ध झालं आहे. सर्जनशील व्यक्तीविषयी, त्याच्या कलाकृतीमागच्या प्रक्रियेविषयी वाचकांना नेहमीच कुतूहल असत. स्वतंत्र लेखनाइतकंच, किंबहुना काकणभर अधिक अवघड आणि तेवढ्याच सर्जनशील असणाऱ्या अनुवादाच्या क्षेत्रात गेली जवळजवळ साडेतीन दशकं काम करणाऱ्या उमाताईंनी अनुवादाच्या हातात हात घालून घडलेला आपल्या सहजीवनाचा प्रवास या आत्मकथनात मांडला आहे. त्यामुळेच अनुवादाच्या क्षेत्रात आपलं वैशिष्ट्यपूर्ण स्थान निर्माण करणाऱ्या, भाषेइतक्याच माणसांमध्येही रमणाऱ्या, त्यांच्यात जीव गुंतवणाऱ्या एका कुटुंबवत्सल स्त्रीचं समाधानी आयुष्यही या पुस्तकातून समोर आलेलं दिसतं. बेळगावात मध्यमवर्गीय कुटुंबात गेलेलं बालपण, पाच भाऊ आणि एक बहीण यांच्या सोबतीनं अनुभवलेलं बेळगावातलं शांत आयुष्य, देशस्थी नात्यांचा मोठा गोतावळा, विविध भाषा बोलणारे शेजारीपाजारी, जवळच्या मैत्रिणी, घरातून मनात रुजलेली संगीत आणि वाचनाची आवड, याविषयी उमाताईंनी समरसून लिहिलं आहे. लग्न होऊन विरुपाक्ष कुलकर्णींच्या कानडी, कडक सोवळं-ओवळं पाळणाऱ्या कुटुंबात उमाताई गेल्या. अर्थात इंजिनीअर असलेल्या विरुपाक्षांच्या नोकरीमुळे त्या पुण्यात भाड्याच्या घरात स्थायिक झाल्या. या घरी सतत असणारा सासर-माहेरच्या माणसांचा राबता, कानडी बोलायला शिकण्यासाठी विरुपाक्षांनी केलेला आग्रह, याचा सुरुवातीला वाटणारा धाक आणि हळूहळू मनातली भीती जाऊन जिभेवर रुळलेली कानडी भाषा, आसपासच्या कुटुंबांशी झालेली जवळीक, दररोज संध्याकाळी विरूपाक्षांसह चालायला जाण्याचा नेम, राजकीय भाषणं, साहित्यिक कार्यक्रम आणि सांगीतिक मैफलींना आवर्जून जाण्याचा दोघांचा छंद, येता-जाता होणाऱ्या गप्पा आणि यातून फुलत गेलेलं नातं, या सगळ्याविषयी उमाताईंनी अतिशय प्रांजळपणे आणि साध्या-सरळ शैलीत निवेदन केलं आहे. उमाताईंनी केलेले कन्नड-मराठी अनुवाद आणि विरुपक्षांनी केलेले मराठी-कन्नड अनुवाद यामुळे या दोघांच्या सहजीवनाला आणखी एक रेशमी पदर मिळाला आणि त्यानं या दोघांना परस्परांमध्ये अधिक गुंतवलं, हे खरंच. पण मुळातही एकमेकांपर्यंत पोचण्यासाठी दोघांनी समजुतीचे धागे अगदी सहज विणले होते, असं उमाताईंच्या लेखनातून जाणवत राहतं. त्यांनी म्हटलंय, "आमच्या वयात दहा-साडे दहा वर्षांचं अंतर असल्यामुळे मी यांचं `मोठेपण` मान्य करून टाकलं होतं आणि माझं `लहानपण` यांनाही ठाऊक असल्यामुळे चुका करायचा मला जणू परवानाच मिळाला होता. मनातलं बोलून टाकायचा स्वभाव असल्यामुळे मनात काही ठेवायचं नाही, ही मानसिकता कायमचीच राहिल्यामुळे संसारात `तू-तू, मैं-मैं `चे प्रसंग कधीच आले नाहीत. आम्ही दोघांनी नेहमीच आपला `मोठेपणा`चा आणि `लहानपणा`चा हट्ट कायम सांभाळला." पुढे सतत अनुभवाला येत गेलेलं विरुपाक्षांचं हे मोठेपण उमाताईंनी अतिशयोक्तीचा दोष बाजूला ठेवून आत्मकथनात अतिशय प्रांजळपणे पुनःपुन्हा नोंदवलं आहे. डॉ. शिवराम कारंत यांच्या `मुकज्जीची स्वप्ने` या कादंबरीला मिळालेल्या ज्ञानपीठ पुरस्काराची बातमी वाचून ती समजून घेण्याची तीव्र इच्छा झाल्यावर विरुपाक्षांनी धारवाडच्या मित्राकरवी ती मागवणं, कानडी बोलता येत असलं तरी वाचता येत नसल्यामुळे, उमाताईंना कादंबरी वाचून दाखवणं, पुढच्या कादंबऱ्यांच्या अनुवादासाठी उमाताईंच्या नावानं कानडी लेखकांना पत्रं पाठवणं, ऑफिसमधून आल्यावर दररोज संध्याकाळी पुस्तक वाचून उमाताईंसाठी रेकॉर्ड करून ठेवणं आणि हा नेम तीन-साडे तीन दशकं चालू ठेवणं इथपासून ते सुरुवातीच्या दिवसात माहेरच्या आठवणीने रडणाऱ्या उमाताईंना दुसऱ्याच दिवशी बसमध्ये बसवून देणं, स्वयंपाकाची आणि बँक, पोस्ट यांसारख्या बाहेरच्या कामांची ओळख नसणाऱ्या उमाताईंना निरनिराळे पदार्थ आणि व्यवहार शिकवणं, त्यांना अनुवादाला पुरेसा वेळ मिळावा म्हणून निवृत्तीनंतर सकाळच्या नाश्त्याची जबाबदारी घेणं, अपत्यहीनतेच्या उणिवेचा बाऊ न करणं आणि उमाताईंनाही या दुःखाला गोंजारु न देणं हे सगळे प्रसंग दोघांच्या समंजस सहजीवनाची वाटचाल स्पष्ट करणारे आहेत. उमाताईंच्या आत्मकथनाचं वैशिष्ट्य म्हणजे, त्यांची संयत शैली. टीका, कडवटपणा, अहंकार यांचा तिला पुसटसाही स्पर्श नाही. कुठलाही अभिनिवेश न बाळगता, कुठलेही दोषारोप किंवा न्यायनिवाडा न करता त्यांनी आपलं जगणं वाचकांसमोर ठेवलं आहे. सुरुवातीला अनुवादाच्या प्रकाशनासाठी आलेले नकार किंवा अनुवादकाला दुय्यम लेखणारी मानसिकता यांचा उल्लेखही त्यांनी वस्तुनिष्ठपणे केला आहे. समीक्षकांनी अनुवाद या साहित्यप्रकाराची पुरेशी दखल घेतली नसल्याची खंत बोलून दाखवतानाच मूळ लेखकापेक्षाही अनुवादकाच्या वाट्याला येणाऱ्या भाग्याचा उच्चारही त्यांनी केला आहे. पुरस्कारांमुळे झालेला आनंद जसा त्यांनी निरागसपणे सांगितला आहे, त्याच साधेपणाने काही क्लेशकारक प्रसंगांचा उल्लेख केला आहे. अनुवादामुळे मिळालेला नावलौकिक आणि पुरस्कार यांच्याइतकीच कारंत, भैरप्पा, अनंतमूर्ती, गिरीश कार्नाड, पूर्णचंद्र तेजस्वी, वैदेही यांच्यासारखे प्रख्यात कन्नड साहित्यिक आणि अनेक मराठी लेखक आणि विद्वान मंडळींचा सहवास ही उमाताईंसाठी मोठी मिळकत असल्याचं त्यांच्या लेखनातून जाणवत राहतं. थोरामोठ्यांच्या सहवासानं आपलं आयुष्य उजळून निघाल्याची भावना उमाताईंनी पुनःपुन्हा व्यक्त केली आहे. सर्जनशील माणसासाठी असणारं या समृद्धीचं मोल त्यांच्या आत्मकथनानं अधोरेखित केलं आहे. आपल्या सहजीवनाच्या बरोबरीनं उमाताईंनी स्वतःच्या वैचारिक वाटचालीचा एक धागाही आत्मकथनात पुढे नेला आहे. देव आणि धर्म या संकल्पना असोत, स्त्री-पुरुष संबंध असोत, स्त्रियांची आंतरिक ताकद असो, किंवा नातेसंबंध आणि त्यातली गुंतागुंत असो, किंवा जगण्यातली क्लिष्टता असो, अनुवादाचं बोट धरून जगताना या सगळ्याच बाबतीतली समजूत कशी गाढ होत गेली, हे उमाताईंनी आत्मकथनात सांगितलं आहे. मूळ लेखक कोणत्याही राजकीय विचारधारेचा असला तरी त्याच्या कथा-कादंबरीचा अनुवाद करताना, आपण स्वतः आहे त्या जागेवरून आणखी पुढे गेलो की नाही, हे तपासत राहिल्यामुळे आपली मतं कठोर-कडवट राहिली नाहीत, असंही उमाताईंनी स्पष्ट केलं आहे. मुख्य म्हणजे, अनुवादामुळे आपल्या आकलनाचा, समजुतीचा आणि संवेदनशीलतेचा परीघ विस्तारला आणि एकूण मानवतेची जाणीवच व्यापक होत गेल्याचं त्यांनी सांगितलं आहे. उत्तम अनुवादक हा आधी संवेदनशील वाचक असतो, याची प्रचिती उमाताईंचं आत्मकथन वाचताना येत राहते. कादंबरी समजून घ्यावी म्हणून निर्हेतुकपणे केलेला अनुवाद, मग इतरांपर्यंत ती पोचवावी म्हणून केलेला अनुवाद आणि नंतर जगण्याचा एक आवश्यक आणि अपरिहार्य भाग झालेला अनुवाद, असा प्रदीर्घ प्रवास मांडताना त्याच प्रवाहात मिसळून गेलेलं आपलं कौटुंबिक आयुष्य उलगडणारं उमाताईंचं आत्मकथन मराठी वाचकांना तर आवडेलच, पण स्त्रियांना स्वतःमध्ये डोकावून आपल्या आंतरिक सामर्थ्याची ओळख करून घेण्यासाठी प्रेरितही करू शकेल


समाज कल्याण विभाग

मुख्य माहितीकडे / विषयाकडे जा
भाषा निवडा English मराठी
सामाजिक न्याय व विशेष सहाय्य विभाग महाराष्ट्र शासन
असिसटीव तंत्रज्ञानाच्या अशा प्रकारचा पडदा वाचक की,आपला आदरातिथ्य सोबत दृश्य प्रवेश संकेतस्थळ वापरकरणे.
वेगवेगळ्या अनुसरण सारणी सूचीच्या माहितीचे पडदा वाचक अंदाजे:
विविध पडदा वाचकच्या माहिती संबंधी.
पडदा वाचक संकेतस्थळ मोफत
डेस्कटॉप दृश्य प्रवेश अजिबात नाही (एन वी डी ए) http://www.nvda-project.org/ मोफत
संगणक प्रवेश पर्यंत पोहोचणे http://www.satogo.com/ मोफत
हे समाज कल्याण विभागाचे अधिकृत संकेतस्थळ आहे, महाराष्ट्र सरकार
प्रतिलिपि अधिकार © 2012 | हे संकेतस्थळ बघण्यासाठी सर्वोत्तम वियोजन 1024x768 आहे.


शेतकरी: शेतकऱ्यांनो, योजनांचा फायदा घ्या, पुढे जा...

सोमवार, १७ डिसेंबर, २०१२
शेतकऱ्यांनो, योजनांचा फायदा घ्या, पुढे जा...
ऍग्रोवन प्रदर्शनात दररोजच्या परिसंवादांतून शेतकऱ्यांना तज्ज्ञांचे मार्गदर्शन लाभत आहे. प्रदर्शनाच्या चौथ्या दिवशी (ता. 4) राष्ट्रीय फलोत्पादन योजना आणि औषधी वनस्पती मंडळाचे प्रकल्प व्यवस्थापक महावीर जंगटे यांनी शेतीविषयक विविध शासकीय योजना आणि त्याद्वारे मिळणारे अनुदान याविषयी मार्गदर्शन केले, त्याचा हा वृत्तांत. महावीर जंगटे यांचे परिसंवादात मार्गदर्शन
वर्षानुवर्षे एक आणि एकच पीक पद्धती न वापरता शेतीची दैनंदिन आर्थिक गरज लक्षात घेऊन त्यादृष्टीने पिकांचे नियोजन करणे गरजेचे आहे. शेतीला दुग्धोप्तादनासारख्या पूरक व्यवसायाची जोड देतानाच कमी पाण्यावर आणि कमी क्षेत्रावर सघन लागवड केली तरच शेतकऱ्यांना शाश्‍वत शेती साधता येईल.
शेतीतील सर्व घटकांसाठी राज्य सरकार, केंद्र आणि अनेक स्वयंसेवी संस्थांच्या माध्यमातून अनुदानाच्या रूपात आर्थिक पाठबळ उपलब्ध केले आहे. राष्ट्रीय फलोत्पादन अभियान योजना ही त्यापैकी योजना केंद्रीय कृषिमंत्री शरद पवार यांनी मोठ्या दूरदृष्टीने राबवण्याचा निर्णय घेतला. राज्यात त्याकाळी दोन लाख हेक्‍टर क्षेत्रावर फळबागांची लागवड केली जात होती. योजनेच्या अंमलबजावणीला सुरवात होताच त्यात प्रचंड वाढ झाली. आज फळबागांच्या लागवडीचे राज्यातील क्षेत्र 17 लाख 50 हजार हेक्‍टरवर जाऊन पोचले आहे. राज्यात ठिकठिकाणी विविध फळपिकांचे "क्‍लस्टर' विकसित झाले आहेत, त्यामुळे लागवडीखालील क्षेत्र वाढले, उत्पादन वाढले.
इस्राईल आणि भारतातील शेती सारखीच आहे; मात्र उत्पादनाच्या बाबतीत दोन्ही देशांमध्ये जमीन- अस्मानाचे अंतर आहे. त्यासाठी ठिबक सिंचन सुविधा सक्तीची करणे गरजेचे आहे. सातारा जिल्ह्यात आल्याची एकही शेती ठिबक सिंचन योजनेशिवाय झाल्याचे दिसत नाही. ठिबक योजनेला 50 टक्के अनुदान देण्यात येते. त्यासोबतच इस्राईली तंत्रज्ञानाप्रमाणे कमी क्षेत्रात रोपांची संख्या वाढविणे आवश्‍यक आहे. द्राक्षाप्रमाणे आंब्यातही छाटणी आवश्‍यक आहे. ग्रीनहाऊस संकल्पनेचा आधार घेत शेतकऱ्यांनी सर्वांगीण प्रगती साधायला हवी. पाच गुंठ्यांत ग्रीन हाऊस उभारणीसाठी सुमारे तीन लाख रुपये खर्च होतात. त्यात जरबेरा, कार्नेशन, गुलाब आदींची लागवड केली तर दोन ते तीन वर्षांत शेतकरी कर्जमुक्त होऊन उत्पन्न घेऊ शकतो. शेडनेटमध्ये ढबू मिरची, काकडीचे उत्पादन घेता येईल. त्याद्वारे मार्केट ताब्यात घेता येईल. अलीकडच्या काळात पाण्याची समस्या बिकट होत चालली आहे, त्यासाठी सरकारने शेततळ्यांची संकल्पना पुढे आणली आहे. मागेल त्याला शेततळे देण्याचे सरकारी धोरण आहे. टिश्‍यूकल्चरच्या माध्यमातून केळीचे भरघोस उत्पादन घेता येईल, त्यालाही हेक्‍टरी 50 हजारांचे अनुदान आहे. द्राक्ष लागवडीलाही 50 टक्के अनुदान आहे. दर पडला तर द्राक्षांचे बेदाण्यात रूपांतर करून चांगले उत्पन्न घेता येते. त्यासाठी प्रक्रिया उद्योगासाठी खर्चाच्या 40 टक्‍क्‍यांपर्यंत अनुदान मिळते. बेदाणा शेडलाही अनुदान आहे. स्ट्रॉबेरीची रोपे आयात करावी लागतात, त्यामुळे रोपे आयातीपासून ते लागवडीपर्यंत अनुदान देण्यात येते. रोजगार हमी योजनेत समाविष्ट 22 प्रकारच्या पिकांना अनुदान असून या योजनेतून सुटलेल्या पिकांना राष्ट्रीय फलोत्पादन अभियानातून अनुदान देण्यात येते.
आपले राज्य मसाला पिकांचे भांडार आहे. हळद, आले ही पिके चांगले उत्पन्न देतात. फ्युचर मार्केटिंगद्वारे राज्यातील शेतकऱ्यांनी पुढील पाच वर्षांत उत्पादित होणारी हळद आधीच विक्री केली आहे. दुष्काळी भागात मल्चिंगशिवाय पर्याय नाही. त्यालाही अनुदान आहे. राज्य सरकारने भाजीपाला उत्पादन कार्यक्रम हाती घेतला आहे. त्यानुसार मोठ्या शहरांना भाजीपाला पुरवठ्यासाठी प्रोत्साहन व लागवडीपासून ते उत्पादनापर्यंत अनुदान आहे. भाजीपाला नाशवंत असल्याने त्याचे ग्रेडिंग, पॅकिंगची सुविधा निर्माण करणाऱ्यांसाठी 50 टक्के अनुदान आहे. शेतीमालाचे पद्धतशीर मार्केटिंग आणि साठवणुकीची व्यवस्था झाली तरच शेतीमालाला दर मिळेल.
पॅक हाऊस, ग्रेडिंग, क्रेट्‌स आदींसाठी अनुदान आहे. शेतकऱ्यांनी एकत्रितपणे शीतगृहाची उभारणी केल्यास त्याला 50 ते 55 टक्के अनुदान देण्यात येते. शीतगृहांमुळे शेतीमालाला दरही चांगला मिळतो. सहा ते सात महिने शेतीमाल व त्याचा दर्जा टिकून राहतो. रीफर (शीत) व्हॅनसाठीही तरतूद आहे. ग्रामीण आठवडी बाजाराच्या उभारणीसाठी सार्वजनिक संस्थांनी अर्ज केल्यास 100 टक्‍क्‍यांपर्यंत अनुदान दिले जाते.
परिसंवादाला शेतकऱ्यांनी चांगला प्रतिसाद दिला. ऍगोवनचे संपादक आदिनाथ चव्हाण यांनी प्रास्ताविक केले, तर अमित गद्रे यांनी सूत्रसंचालन केले.
जंगटे म्हणाले, की केंद्रीय कृषिमंत्री शरद पवार यांची बारामतीला मिडो ऑर्चर्ड पद्धतीने पेरूची शेती आहे. शेतीत पाहिल्याशिवाय एखादी गोष्ट आत्मसात होत नाही, त्यासाठी शेतकऱ्यांनी आवर्जून या शेतीला भेट द्यावी.
सातारा जिल्ह्यातील शंकरराव खोत एक एकर शेतीतून वर्षाला आल्याचे दहा लाखांचे उत्पन्न घेतात, ही बाब कुणाला पटणारी नाही. हे कसे शक्‍य झाले आल्यासोबत त्यांनी दहा मिश्रपिकं घेतली आहेत. साताऱ्याचेच बलभीम अप्पा यांची दोन मुले शेतीतून वर्षाला 27 लाखांचे उत्पन्न घेतात. ते एकमेव असे शेतकरी आहेत, की जे उत्पन्नावर आयकर भरतात. ऊस, स्ट्रॉबेरी, घेवडा, भाजीपाला, बर्ड ऑफ पॅराडाईजची फुलशेती, तसेच दहा गुंठ्यांत पॉलिहाऊस उभारून त्यात जरबेरा घेतात. निंबोळीची पेंड बनविण्याचा छोटा कारखाना त्यांनी उभा केला आहे. भुईंज (ता. वाई) येथील भोसले यांनी दहा गुंठ्यांतील पॉलिहाऊसमध्ये शतावरीचे पीक घेतले आहे. सूप बनविण्याकामी त्याला पंचतारांकित हॉटेल्समधून मोठी मागणी असते.
औषधी वनस्पतींची लागवड फायदेशीर -
जंगटे यांनी या वेळी वनौषधींची लागवड आणि त्याचे फायदे उपस्थितांना समजावून सांगितले. आपल्यालाच आपल्या आरोग्याची काळजी घ्यावी लागेल हे सांगताना आयुर्वेदाने आपल्यासमोर हा ज्ञानाचा खजिना ठेवला असल्याचे स्पष्ट केले. तुळस, कोरफड, लव्हाळ्यापासूनही सुगंधी द्रव्याची निर्मिती केली जाते. कधीकाळी दुर्लक्षित सफेद मुसळीला आज 800 रुपये प्रति किलो दर मिळतो. एकरी लाखाचे उत्पन्न त्यातून मिळते. अश्‍वगंधा, लेंडी पिंपळी आदी पिकेही नफा मिळवून देतात. आंतरपिके म्हणून त्यांची लागवड करता येते. औषधी वनस्पतींची नर्सरी, तसेच लागवडीसाठी 75 टक्‍क्‍यांपर्यंत अनुदान दिले जाते. त्यावर राज्यात सुमारे 13 कोटी रुपये अनुदान देण्यात आले आहे. त्या- त्या भागानुसार विविध वनस्पतींची लागवड करता येईल असेही ते म्हणाले.
माझे पूर्ण प्रोफाइल पहा.
काय आहे माहितीचा अधिकार
समजून घ्या माहिती तंत्रज्ञानातील कायदा
असा आहे भ्रष्टाचार प्रतिबंध अधिनियम
मिरची बियाणे उत्पादनातून 33 लाखांची उलाढाल
शेतकऱ्यांनो, योजनांचा फायदा घ्या, पुढे जा...
पेरूची मिडो ऑर्चर्ड लागवड ठरली फायदेशीर
"ऍग्रोवन'च्या प्रदर्शनाला या आणि ट्रॅक्‍टर जिंका
वॉटरमार्क थीम. Blogger द्वारा समर्थित.


shiv sena first time in rajgurunagar खेडचे सभापतिपद पहिल्यांदाच शिवसेनेकडे | eSakal

खेडचे सभापतिपद पहिल्यांदाच शिवसेनेकडे
बुधवार, 15 मार्च 2017
राजगुरुनगर - खेड तालुक्‍याच्या इतिहासात पहिल्यांदाच पंचायत समितीवर शिवसेनेचा भगवा फडकला. त्यासाठी शिवसेनेला काँग्रेसची मदत घ्यावी लागली. सभापतिपदी शिवसेनेच्या सुभद्रा शिंदे यांची; उपसभापतिपदी काँग्रेसचे अमोल पवार यांची बिनविरोध निवड झाली.
राजगुरुनगर - खेड तालुक्‍याच्या इतिहासात पहिल्यांदाच पंचायत समितीवर शिवसेनेचा भगवा फडकला. त्यासाठी शिवसेनेला काँग्रेसची मदत घ्यावी लागली. सभापतिपदी शिवसेनेच्या सुभद्रा शिंदे यांची; उपसभापतिपदी काँग्रेसचे अमोल पवार यांची बिनविरोध निवड झाली.
पंचायत समितीच्या सभागृहात शिवसेनेच्या सुभद्रा शिंदे यांचा अर्ज दाखल झाला. त्यांना ज्योती अरगडे सूचक होत्या. भाजपच्या धोंडाबाई खंडागळे यांचा सभापतिपदाचा अर्ज सूचक चांगदेव शिवेकर यांनी दाखल केला. उपसभापतिपदासाठी काँग्रेसचे अमोल पवार (सूचक- अंकुश राक्षे), राष्ट्रवादी काँग्रेसचे अरुण चौधरी (सूचक- वैशाली गव्हाणे) आणि भाजपचे चांगदेव शिवेकर (सूचक- धोंडाबाई खंडागळे) यांचे अर्ज या निवडणुकीसाठी पीठासीन अधिकारी सुनील गाढे यांच्याकडे दाखल झाले.
खेड पंचायत समितीत एकूण १४ सदस्य आहेत. या निवडणुकीत शिवसेनेचे ७, राष्ट्रवादी काँग्रेसचे ४, भाजपचे २ आणि काँग्रेसचा १ सदस्य निवडून आला आहे. त्यापैकी काँग्रेसचे एकमेव सदस्य असलेल्या अमोल पवार यांच्या अर्जावर सूचक म्हणून शिवसेनेचे अंकुश राक्षे यांनी सही केल्याने शिवसेना आणि काँग्रेस आघाडी झाल्याचे स्पष्ट झाले. त्यामुळे निवडणूक बिनविरोध होईल, असे संकेत होते.
सर्व नवनिर्वाचित सदस्यांची सभा दुपारी २ वाजता बोलाविली होती. त्यामुळे पीठासीन अधिकारी सुनील गाढे यांनी त्यावेळी माघारीसाठी १५ मिनिटांची मुदत ठेवली. सभेला सर्व १४ सदस्य उपस्थित झाले.
गाढे यांनी आलेल्या अर्जाची माहिती देऊन माघारीची मुदत सांगितली. त्यावर सभापतिपदाचा अर्ज धोंडाबाई खंडागळे यांनी मागे घेतला आणि उपसभापतिपदाचे अर्ज अरुण चौधरी आणि चांगदेव शिवेकर यांनी मागे घेतले. त्यामुळे सभापती म्हणून सुभद्रा शिंदे आणि उपसभापती म्हणून अमोल पवार हे बिनविरोध निवडून आल्याचे गाढे यांनी जाहीर केले.
उल्हासनगरातील नगरसेवक राजेश वधारिया यांच्या आईचे निधन
उल्हासनगर - पालिकेतील अभ्यासू आणि शासकीय योजनांची इतंभूत माहिती महासभेसमोर ठेवणारे टीम ओमी कलानी गटातील नगरसेवक राजेश वधारिया यांच्या मातोश्री...
परदेशातील आणि देशातील वायदे बाजारात कापसाची पीछेहाट
गेल्या आठवड्यात अमेरिकी वायदे बाजारात कापसाच्या किमतीत मोठी घसरण झाली. चीनच्या वायदे बाजारातही कापसाचे दर घटले. पाऊस, कापूस उत्पादन इत्यादी...
'भाजपची सत्ता नसलेल्या राज्याबाबत पंतप्रधानांची दुटप्पी भूमिका'
ःसोलापूर- "भाजपची सत्ता नसलेल्या राज्यांना मदत देण्याबाबत पंतप्रधानांची दुटप्पी भूमिका आहे'', अशा शब्दांत माजी केंद्रीय मंत्री सुशीलकुमार शिंदे...
पावसाळ्यातही वाळूचा बेसुमार उपसा
जळगाव ः पावसाळ्यात नदीला पाणी असल्याने सर्वच वाळू ठेके बंद असतात. मात्र, यंदा पाऊस नसल्याने गिरणा नदीला पूर आलेला नाही. यामुळे गिरणा नदीपात्रातील...
वाळूमाफियांनी गिरणापात्रात पूल बांधलाच कसा
जळगाव ः आव्हाणी (ता. धरणगाव) परिसरातील गिरणा नदीपात्रात वाळूमाफियांनी वेगळा पूल तयार केलाच कसा त्यासंदर्भात जिल्हा प्रशासनाची परवानगी घेतलेली नाही....
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


शेतकरी: एखाद्या वेबसाईटचा जागतिक आणि भारतीय क्रमांक कसा पहाल?

रविवार, १७ जून, २०१२
एखाद्या वेबसाईटचा जागतिक आणि भारतीय क्रमांक कसा पहाल
आपली स्वतःची जर एखादी वेबसाईट असेल तर आपल्याला अशी उत्सुकता असणं सहाजीक आहे की, ‘माझ्या वेबसाईटचा जगात कितवा क्रमांक असेल’ आणि आपल्या याच उत्सुकतेचं समाधान आपल्याला मिळू शकतं ऍलेक्सा.कॉम वर. चा जागतिक क्रमांक ३२,१९,५८२ आहे’ आणि आपल्या याच उत्सुकतेचं समाधान आपल्याला मिळू शकतं ऍलेक्सा.कॉम वर. चा जागतिक क्रमांक ३२,१९,५८२ आहे) आता आपले मराठी ब्लॉगविश्वसुद्धा ५,१३,९३७ क्रमांकावर आहे. यावरुन तुम्हाला मराठी वेबसाईट्सच्या स्थितीची थोडिफार कल्पना येऊ शकेल. मनोगत आहे ३,९७,०९८ वर. मिसळपाव आहे १,८४,५१० वर. ई-सकाळ आहे ५९,४३४ वर. ,
द्वारा पोस्ट केलेले किसान येथे २:३३ म.पू.
नवीनतम पोस्ट थोडे जुने पोस्ट मुख्यपृष्ठ
याची सदस्यता घ्या: टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
माझे पूर्ण प्रोफाइल पहा.
तंत्र कोरडवाहू बीटी कपाशी लागवडीचे
तंत्र खरीप कांदा उत्पादनाचे...
एखाद्या वेबसाईटचा जागतिक आणि भारतीय क्रमांक कसा पह...
यशस्वी दूध व्यवसायाचे मर्म कमी भाकड काळात
जनावरांना चारा खाऊ घालताना...
मत्स्य शेतीसाठी तलाव कसा असावा - खार जमीन संशोधन...
मक्‍याचा तुरा काढणे फायदेशीर ठरते
कापसात १८ ते २८, ज्वारीत ५३ टक्के वाढ
तंत्र गोड ज्वारी लागवडीचे...
तूर पेरणीची वेळ साधा
सुधारित पद्धतीने करा मका लागवड
अधिक उत्पादनासाठी मका लागवडीची सूत्रे
कमी कालावधीचे मूग आणि उडीद
कसे वाढवाल संकरित बीटी कपाशीचे उत्पादन
भरघोस उत्पादनासाठी-बाजरी लागवड तंत्रज्ञान
वॉटरमार्क थीम. Blogger द्वारा समर्थित.


कर्जवसुलीवर बँक ऑफ महाराष्ट्रचा भर

कर्जवसुलीवर बँक ऑफ महाराष्ट्रचा भर
पुणे : ‘कर्जवसुली आणि मालमत्तेची गुणवत्ता सुधारण्यावर प्रामुख्याने बँकेने लक्ष केंद्रीत केलेले असून, जून २०१८ला संपलेल्या तिमाही अखेरीस बँकेने रुपये ८५८ कोटी रुपयांच्या थकीत कर्जाची वसुली केली आहे. कर्जाच्या प्रभावी व्यवस्थापनामुळे ही परिणामकारक वसुली शक्य झाली आहे. याच काळात गतवर्षीच्या तुलनेत निव्वळ व्याज उत्पन्नामध्ये २३.९२ टक्क्याची वृद्धी बँकेने केली आहे’, अशी माहिती ‘बँक ऑफ महाराष्ट्र’चे कार्यकारी संचालक ए. सी. राऊत यांनी दिली. बँक ऑफ महाराष्ट्रच्या संचालक मंडळाने नुकतेच आर्थिक वर्ष २०१८-१९ च्या पहिल्या तिमाही अखेरचे बँकेचे आर्थिक निकाल जाहीर केले. त्या वेळी ते बोलत होते. या वेळी बँकेचे सरव्यवस्थापक आर. बी क्षीरसागर व व्ही. पी. श्रीवास्तव उपस्थित होते.
बँकेच्या आगामी विकास योजनेसंदर्भात बोलताना राऊत म्हणाले, ‘कर्ज वितरण वाढवण्यासाठी आम्ही रिटेल, कृषी, तसेच सूक्ष्म, लघु आणि मध्यम उद्योगक्षेत्रांवर लक्ष केंद्रीत केले असून, आमच्या मालमत्ता विभागाच्या पूनर्संतुलनाच्या प्रक्रियेलाही गती दिली आहे. सार्वजनिक क्षेत्रातील बँकांसाठी भारत सरकारद्वारा सुरू केलेल्या सुधारणा कार्यक्रमांकरिता आमची बँक वचनबद्ध आहे. आगामी तिमाहीमधे त्याचे सकारात्मक परिणाम दिसू लागतील.’
‘३० जून अखेर संपलेल्या तिमाहीसाठी बँकेचा निव्वळ तोटा गतवर्षीच्या याच कालावधीत ४१२.२० कोटी रुपयांच्या तुलनेत १,११९ कोटी रुपये झाला आहे. ३१ मार्चअखेर संपलेल्या तिमाहीत तो ११३.४९ कोटी होता. बँकेचे निव्वळ व्याज उत्पन्न २३.९२ टक्क्यांनी वाढून ८५८.४९ कोटी रुपये झाले आहे. तिमाहीसाठी कार्यान्वयन नफा जून २०१७ तिमाहीच्या ५३३.४८ कोटींच्या तुलनेत ४७०.३२ कोटी झाला आहे.तिमाहीसठी व्याजावरील खर्च गतवर्षीच्या याच काळासाठी तुलनेत १३.१६ टक्क्यांनी कमी होऊन १७८२.०६ टी इतका झाला आहे. व्याजेतर उत्पन्न गतवर्षीच्या याच काळातील ४६४.९५ कोटीच्या तुलनेत ३४६.५५ कोटी झाले आहे. व्याजेतर उत्पन्नातील ही तफावत प्रतिकूल व्याजदर परिस्थितीमुळे, कमी मुल्याने झालेल्या १०४ कोटी रकमेच्या गुंतवणुकीच्या विक्रीतील नफ्याचे प्रमाण घटल्याने झाली आहे. थकीत कर्जाच्या वसुलीत बँकेने लक्षणीय कामगिरी केली असून, त्यात गेल्या वर्षीच्या याच तिमाहीच्या तुलनेत ३९ टक्के वाढ होऊन ११२४ कोटींची वसुली झाली आहे. एकूण एनपीए २१.१८ टक्के, तर निव्वळ एनपीए १२.२० टक्के आहे. कर्जासंबंधी केलेल्या तरतुदींचे गुणोत्तर ३१ मार्च २०१७ मधील ४७.३२ टक्क्यांच्या तुलनेत १५ टक्यांनी वाढून ३० जून, २०१८ अखेर ६२.१९ टक्के झाले आहे’, असेही राऊत यांनी नमूद केले.
‘बँकेचा एकूण व्यवसाय दोन लाख १९,४५८.३३ कोटी रुपये झाला आहे. एकूण ठेवी एक लाख ३५,४१०.८५ कोटी तर एकूण कर्जे चौऱ्याऐंशी हजार ४७.४८ कोटी आहेत. बँकेच्या वाहन कर्ज प्रकारामधे ३७.३७ टक्के इतक्या झालेल्या वृद्धीमुळे किरकोळ कर्ज व्यवसायात वार्षिक आधारावर ४.०५ टक्क्यांनी वाढ झाली असून, १६ हजार ७६७ कोटी रुपयांचे कर्ज वितरण झाले आहे. किरकोळ कर्जाचा हिस्सा १९.९५ टक्क्यांपर्यंत वाढला आहे. एकूण ठेवीच्या तुलनेत कासा ठेवींचे प्रमाण ४६.५३ टक्के झाले आहे आणि वार्षिक आधारावर त्यात ४.१५ टक्के वृद्धी झाली आहे’, असेही त्यांनी सांगितले.
‘महाबँके’त स्वच्छता पंधरवडा ‘महाबँके’कडून व्याजदराचे सुसूत्रीकरण ‘महाबँके’तर्फे स्वच्छता पंधरवडा महाबँकेतर्फे वाहतूक पोलिसांना मास्कचे वाटप ‘महाबँके’तर्फे राज्यभरात शेतकरी मेळावे
साखरपा गावाने अनुभवलाय अटलजींचा साधेपणा
कोकणातल्या ‘या’ घरासमोर ध्वजवंदनाची ३७ वर्षांची परंपरा
शिष्यवृत्ती परीक्षेचा निकाल जाहीर
रत्नागिरीतील दामले विद्यालयाचे आठ विद्यार्थी शिष्यवृत्ती गुणवत्ता यादीत
बिकट वाटेची झाली वहिवाट
लेकीच्या झाडांनी बहरतेय शिंगवे गाव
साखरपा गावाने अनुभवलाय अटलजींचा साधेपणा
जागतिक आदिवासी दिन हिमायतनगरमध्ये साजरा
पंढरपुरातील शेतकऱ्यांना मिळाली कॉस्मिक फार्मिंगची माहिती
देखण्या चन्नकेशवाचे सुंदर मंदिर


सावंतवाडीत 27 पासून ‘मोती तलाव फेस्टिव्हल’ - तरुण भारत | तरुण भारत

You are here: Home » आवृत्ती » सिंधुदुर्ग » सावंतवाडीत 27 पासून ‘मोती तलाव फेस्टिव्हल’
सावंतवाडीत 27 पासून ‘मोती तलाव फेस्टिव्हल’
सावंतवाडी ः नगराध्यक्ष बबन साळगावकर. संतोष सावंत
सावंतवाडी नगरपालिका, सजग मंचाचे आयोजन
सावंतवाडी नगरपालिका व सजग नागरिक मंच यांच्या संयुक्त विद्यमाने ‘मोती तलाव फेस्टिव्हल’ 27 ते 30 एप्रिल या कालावधीत येथील जगन्नाथराव भोसले उद्यान येथे होणार आहे. या फेस्टिव्हलचे हे चौथे वर्ष आहे. फेस्टिव्हलचा उद्देश म्हणजे दुर्लक्षित फळे, फुले तसेच वनस्पतींवर लक्ष केंद्रीत करणे, आपल्या पारंपरिक कला-कौशल्यांचे जतन करणे, गावातील होतकरू महिला व शेतकऱयांना फेस्टिव्हलद्वारे नावीन्यपूर्ण उत्पादने समाजापुढे सादर करण्याची संधी देणे, पारंपरिक आणि स्थानिक वाणाच्या भाज्या, बियाणे, फळे, फुले याद्वारे निर्मित उत्पादने यांचे प्रदर्शन, विक्री व प्रबोधन करणे, हरित व्यावसायिक व हरित ग्राहक किंवा उपभोक्त्यांची संख्या वाढवणे आदी आहेत, अशी माहिती नगराध्यक्ष बबन साळगावकर यांनी पत्रकार परिषदेत दिली.
स्थानिकांच्या बरोबरच देशाच्या वेगवेगळय़ा भागातील तेथील स्थानिक जीवनशैलीच्या माध्यमातून यश प्राप्त करणाऱयांना या फेस्टिव्हलमध्ये आमंत्रित करण्यात येते. यावर्षीही जिल्हय़ाबरोबरच देशातील वेगवेगळय़ा भागातील उत्पादकांचे स्टॉल या फेस्टिव्हलमध्ये लावण्यात येणार आहेत. यंदाच्या फेस्टिव्हलमध्ये कर्नाटक राज्याचा मास्टर क्राफ्टमन पुरस्कारप्राप्त तसेच हरियाणा राज्य कलाश्री पुरस्कार प्राप्त कर्नाटकातील के. केंचय्या यांचा लाखेचा वापर करून लाकडी वस्तू निर्मितीचा स्टॉल व त्यांचे प्रात्यक्षिक असणार आहे. तसेच रोमानियाला निर्यात होणाऱया हस्तनिर्मित सुती पर्सचा बेळगावमधील महिलांचा दारोजी फॅब्रिक स्टॉल, वेगवेगळय़ा 25 प्रकारचे मध विक्रीसाठी मुंबईमधून व्यक्ती येणार आहेत. कोल्हापूरचे पारंपरिक घोंगडीवाल्याचा स्टॉल, आयुर्वेदिक औषधांचा दापोली येथे निर्मिती स्टॉल, पारंपरिक पौष्टिक पदार्थांची कोल्हापूर येथील स्वयंसिद्धा महिला गट यांचा स्टॉल, काश्मिर राज्यातील सेंद्रीय अक्रोड व केशर विक्रीचा स्टॉल, राजस्थानमधील रामावतारसिंग यांनी पारंपरिक व नैसर्गिक बियांपासून साकारलेल्या ज्वेलरी यांचा स्टॉल व त्यांचे प्रशिक्षण, चरखा महिला सहकारी संस्था, बेळगाव यांचा खादी उत्पादनाचा स्टॉल, पिकांच्या गावरान वाणांचे संवर्धन करणारी बायफ संस्था, पुणे यांचा स्टॉल. कृषी विज्ञान केंद्र वेंगुर्ले फळ संशोधन केंद्र, स्टोन पेंटिंग परब यांचे कंपोस्ट कल्चर-आपल्या कचरा व्यवस्थापन स्टॉल याबरोबरच सिंधुदुर्ग जिल्हय़ातील वेंगुर्ले कांदळवनांची सफर घडवून आणाऱया महिलांचा स्वामींनी महिला गट यांचा कांदळवनांचा वापर करून तयार केलेल्या पदार्थांचा स्टॉल, सावंतवाडीतील युवा हरित व्यावसायिक अद्वैत नेवगी यांचा फणस, बेलफळ आदी दुर्लक्षित फळांचे नावीन्यपूर्ण आईस्क्रीमचा स्टॉल तसेच जास्वंद, बेलफळ आदी फळांचे गुणकारी सरबताचा स्टॉल, कोकणाची ओळख करणारे शिरवाळे यासाठी पदार्थांचे स्टॉल खवय्यांसाठी उपलब्ध असणार आहेत. याबरोबरच सावंतवाडीतील इश प्रेमालाया-कॅन्सर हॉस्पिटलसच्या सिस्टरचा कॅन्सरविषयक जागृती करणारा स्टॉलदेखील असणार आहे. या महोत्सवात सर्वाधिक कलाकारांचे शास्त्राrय संगीत व वाद्यांचे कार्यक्रम आयोजित करण्यात येणार आहेत. या उत्सवाचा लाभ घ्यावा, असे आवाहन सजग नागरिक मंचाद्वारे करण्यात येत आहे.
यावेळी सचिन देसाई, दिलीप धोपेश्वरकर, ऍड. सुहास सावंत, सरोज दाभोलकर, बाबू कुडतरकर, अन्नपूर्णा कोरगावकर, राजू बेग, भारती मोरे, सुरेंद्र बांदेकर, माधुरी वाडकर, आनारोजीन लोबो आदी उपस्थित होते.
‘नाम’च्या पाझर तलाव कामाला ‘स्टे’
बस झाडाला आदळली, 32 जण जखमी
नाणार प्रकल्पाला आरपीआयचा विरोध
हॉटेल व्यावसायिकाची गोळी झाडून आत्महत्या
पंतप्रधान नरेंद्र मोदींच्या पत्रात काश्मीरचा उल्लेखच नाही
क्रिकेटर गौतम गंभीर भाजपाच्या वाटेवर
अभिनेत्री कंगना राणावतविरोधात पोलिसात तक्रार
डॉ.दाभोळकरांचे मारेकरी राज्य करत आहेत – तुषार गांधी
पीएनबी घोटाळा : निरव मोदी ब्रिटनमध्येच
भाजपाच्या संगीता खोत सांगलीच्या महापौरपदी
वीरेंद्र तावडे आणि अमोल काळेच्या आदेशावरूनच डॉ.दाभोळकरांवर गोळ्या झाडल्या-सीबीआय
आजचे भविष्य सोमवार दि. 20 ऑगस्ट 2018
संशयित तिघांमध्ये एक हॉटेल व्यावसायिक
Categories Select CategoryAutomobilesleadingnewsNew Category NameTop NewsVideoआवृत्तीउद्योगकोल्हापुरक्रिडागोवापुणेबेळगांवभविष्यमनोरंजनमाहिती / तंत्रज्ञानमुंबईरत्नागिरीराष्ट्रीय-आंतरराष्ट्रीयविविधाविशेष वृत्तसंपादकिय / अग्रलेखसांगलीसातारासिंधुदुर्गस्थानिक


आंतरराष्ट्रीय चॅम्पियनशीपसाठी ‘होंडा’चे नवे संघ
चेन्नई : होंडा मोटरसायकल आणि स्कूटर इंडिया प्रा. लि. गेल्या दशकभरापासून भारतातील रेसिंग क्षेत्रात कार्यरत आहे. ७५० ग्रँड प्रिक्स विजयांसह ‘होंडा’ मोटरस्पोर्ट्समध्ये जागतिक आघाडीवर आहे. याच यशाची आशिया आणि ओशनियामध्ये पुनरावृत्ती करण्यासाठी भारतासह सर्व प्रांतातील सर्व होंडा ग्रुप ऑफ कंपनीजने आंतरराष्ट्रीय रेसिंग चॅम्पियनशीपमध्ये उतरण्यासाठी आशियाई रायडर्ससाठी तीन नवे संघ तयार केले आहेत.
त्यातील होंडा आशिया ड्रीम रेसिंग ऐतिहासिक सुझुका एट अवर्स एंड्युरन्स रेस आणि जेएसबी वन थाउसंड क्लास ऑफ ऑल जपान रेस चॅम्पियनशीप या जपानमधील सर्वात उच्चभ्रू रो रेसिंग चॅम्पियनशीपमध्ये स्पर्धा करणार आहे. दुसरा संघ ‘इडीमित्सू मोटोटू’मध्ये आशियाई रायडर्ससाठी व्यासपीठ असेल आणि होंडा टीम एशिया मोटोथ्री क्लास ऑफ एफआयएण रोड रेसिंग चॅम्पियनशीपमध्ये उतरेल. हे दोन क्लासेस मोटोजीपी या सर्किट रेसिंग क्षेत्रातील उच्चभ्रू क्लासकडे नेणाऱ्या पायऱ्या आहेत. या संघांमध्ये भारताचे प्रतिनिधीत्व करणारा रायडर असावा, असे होंडा टूव्हीलर्स इंडियाचे स्वप्न आहे.
याबाबत ‘होंडा’चे अध्यक्ष आणि सीईओ मिनोरू काटो म्हणाले, ‘ग्रँड प्रिक्स दर्जाच्या रेसिंग भारतीयाने पूर्ण करणे हे माझे स्वप्न आहे. म्हणून रायडर्सचा विकास करण्यासाठी व स्पर्धेसाठी आखणी करण्यासाठी आम्ही भारतीय मोटरस्पोर्ट्स पुढील पातळीवर नेण्याचे ठरवले आहे. ‘होंडा’ पुढील वर्षी मोटोथ्री मशिन एनएसएफ २५० आर स्पर्धात्मक बाइक म्हणून उतरवणार आहे. होंडा इंडिया टॅलेंट कप आणि राष्ट्रीय चॅम्पियनशीपमधील भारतातील सर्वोत्तम रेसर ‘एनएसएफ २५० आर’मध्ये सध्याच्या राष्ट्रीय चॅम्पियनशीपला समांतर, स्वतंत्र मालिकेत धावणार आहेत. मोटोस्पोर्ट्सला भारतात उज्ज्वल भविष्य आहे आणि रेसिंग क्षेत्रातील गुणवत्तेला प्रोत्साहन देण्यासाठी ‘होंडा’ अशाप्रकारे प्रयत्न करत राहील.’
‘एनएसएफ २५० आर’ दर्जेदार कामगिरी आणि रायडरस्नेही वैशिष्ट्यांमुळे जगभरात उदयोन्मुख रेसर्ससाठी सर्वोत्तम मोटारसायकल म्हणून नावाजली जात आहे. बऱ्याच वर्षांचे संशोधन आणि विकासानंतर होंडा रेसिंग कॉर्पोरेशने तयार केलेली ही बाइक तरुण रायडर्सना आंतरराष्ट्रीय पातळीपर्यंत पोहोचण्यास मदत करते. आटोपशीर, कमी वजनाची, उत्तम कामगिरी करणारी ही मोटारसायकल तरुण गुणवत्तेला प्राथमिक फेरीसाठी मूलभूत कौशल्ये शिकवण्यापासून आंतरराष्ट्रीय ग्रँड प्रिक्स रेसिंगपर्यंतचा प्रवास करण्यासाठी मदत करेल.
‘एनएसएफ २५० आर’बाबत बोलताना ‘होंडा’चे ब्रँड आणि कम्युनिकेशन्सचे उपाध्यक्ष प्रभू नागराज म्हणाले, ‘नवा मापदंड प्रस्थापित करणाऱ्या प्रचंड यशस्वी झालेल्या ‘एनएसएफ २५० आर’ने भारतीय मोटरस्पोर्ट्समध्ये नवा अध्याय सुरू केला आहे. उदयोन्मुख चॅम्पियन्ससाठी जगभरात पुढच्या पातळीवर नेण्यासाठी प्रसिद्ध असलेली ‘एनएसएफ २५० आर’ भारतीय रायडर्ससाठीही महत्त्वाची पायरी ठरेल. विशिष्ट कारणाने बनवण्यात आलेल्या रेसिंग मोटारसायकल रायडिंगचा अनुभव त्यांना स्पर्धेत पुढे राहाण्यासाठी आणि करियरच्या प्राथमिक टप्प्यावर आंतरराष्ट्रीय रेसिंगचा दर्जा राखण्यासाठी मदत करेल.’
‘एनएसएफ २५० आर’ ही २४९ सीसी इंजिन अस्टिटेड बाय रॅम एयर इन्टेक सिस्टीम मोटारसायकला अतिशय गरम वातावरणातही चांगली ताकद मिळवून देते. ‘एनएसएफ २५० आर’मध्ये गुरुत्वाकर्षणाचा बिंदू खाली असून, त्याला योग्य लवचिकतेसाठी स्विंग्रामची जोड देण्यात आल्यामुळे मोटारसायकलची हाताळणी क्षमता जास्त नेमकी होते.
होंडा टू व्हीलर्स इंडियाने २००८मध्ये होंडा वन मेक रेस सीरीजसह मोटरसायकल रेसिंगला सुरुवात केली. दरवर्षी सीरीजनुसार विकसित होणाऱ्या ‘होंडा’ने भारतीयांना रेसिंग सहजपणे उपलब्ध करण्यात मोठा वाटा उचलला आहे. रेसर्सना ‘सीबीआर १५० आर’ आणि ‘सीबीआर २५० आर’ अशा काही जागतिक दर्जाच्या रेसिंग मशिन्स उपलब्ध झाल्या आहेत.
तरुण रेसर्सचा विकास करत होंडा टू व्हीलर्स इंडियाने मे २०१८मध्ये होंडा इंडिया टॅलेंट हंट कार्यक्रमास सुरुवात केली. होंडाच्या ‘कॅच देम यंग’ या उक्तीनुसार उदयोन्मुख रेसर्सना प्रोत्साहन देण्यासाठी टॅलेंट हंट तयार करण्यात आला. निवडक रेसर्ना होंडाच्या रेसिंग अॅकॅडमीमध्ये भारताच्या सर्वोत्तम रायडर्सबरोबर स्पर्धा करण्यासाठी प्रशिक्षण दिले जाते. निवडक रायडर्स होंडा इंडिया टॅलेंट कप– सीबीआर १५० आर क्लासमध्ये स्पर्धा करतात. जून २०१८मध्ये झालेल्या पहिल्या फेरीत चेन्नईतील १४ वर्षांचा मुलगा एमडी. मुकाईल याने १७ सेकंदांच्या आघाडीसह रेस जिंकली. टॅलेंट कपमध्ये अनुभवी रायडर्ससाठी ‘सीबीआर २५० आर क्लास’चाही समावेश होतो.
भारतीय नॅशनल मोटारसायकल रेसिंग चॅम्पियनशीपमध्ये होंडा रायडर्स राजीव सेथु आणि अनिश सेथु प्रो स्टॉक ६५ आणि सुपरस्पोर्ट १६५ क्लास या दोन्ही स्पर्धांमध्ये गुणपत्रिकेत आघाडीवर आहेत. यावर्षी ‘होंडा’ने आशिया रोड रेसिंग चॅम्पियनशीपमध्ये भारतीयांच्या पहिल्या टीमसह इतिहास घडवला. भारताचे प्रतिनिधीत्व करणाऱ्या राजीव आणि अनीशने आतापर्यंत झालेल्या चार फेऱ्यांमध्ये आश्वासक प्रगती दर्शवली आहे. तरुण भारतीय रेसर्स राजीव सेथु आणि सेंथिल कुमार यांना थाई टॅलेंट कपमध्ये अतिरिक्त आंतरराष्ट्रीय रेसिंग अनुभव मिळत आहे.
Tags: चेन्नईप्रभू नागराजहोंडाHondaChennaiPrabhu NagrajHonda Mororcycle And Scooter India Pvt Ltdहोंडा मोटरसायकल आणि स्कूटर इंडिया प्रायव्हेट लिमिटेडप्रेस रिलीज
‘होंडा’तर्फे राष्ट्रीय रस्ते सुरक्षा सप्ताह सुरू ‘होंडा’तर्फे चालू आर्थिक वर्षाचे नियोजन जाहीर होंडा ‘नाव्ही’ने पार केला एक लाख विक्रीचा टप्पा ‘होंडा’च्या टू-व्हीलरच्या विक्रीमध्ये वाढ शालेय विद्यार्थ्यांची ‘सायन्स व्हिलेज’ला भेट
साखरपा गावाने अनुभवलाय अटलजींचा साधेपणा
कोकणातल्या ‘या’ घरासमोर ध्वजवंदनाची ३७ वर्षांची परंपरा
शिष्यवृत्ती परीक्षेचा निकाल जाहीर
रत्नागिरीतील दामले विद्यालयाचे आठ विद्यार्थी शिष्यवृत्ती गुणवत्ता यादीत
बिकट वाटेची झाली वहिवाट
लेकीच्या झाडांनी बहरतेय शिंगवे गाव
साखरपा गावाने अनुभवलाय अटलजींचा साधेपणा
जागतिक आदिवासी दिन हिमायतनगरमध्ये साजरा
पंढरपुरातील शेतकऱ्यांना मिळाली कॉस्मिक फार्मिंगची माहिती
देखण्या चन्नकेशवाचे सुंदर मंदिर


सांगली Archives | Mumbai Manoos

पलूस-कडेगाव पोटनिवडणुकीतून भाजपने घेतली माघार
काँग्रेसच्या विश्वजीत कदम यांना शिवसेनेचा पाठिंबा
पोटनिवडणुकीसाठी ‘विश्वजीत कदम’ यांचा उमेदवारी अर्ज दाखल
सांगली महापालिकेच्या विकासकामात भाजपाकडून जाणीवपूर्वक अडथळे : अशोक चव्हाण
राष्ट्रवादी काँग्रेसच्या प्रदेशाध्यक्षपदी जयंत पाटील
होम पश्चिम महाराष्‍ट्र सांगली
भाजप उमेदवार विकत घेतात, अन् चंद्रकांतदादा पैशाचा पाऊस पाडतात’
आम्ही एकमेकांशिवाय सुखी राहिलो नसतो सांगत प्रेमीयुगुलांची आत्महत्या
महिलेची तीन मुलींसह विहिरीत उडी मारुन आत्महत्या
खळबळ: प्रसूतीवेळी महिलेसह दोन अर्भकांचा मृत्यू
कोरेगाव-भीमा: प्रकाश आंबेडकरांमुळे महाराष्ट्र पेटला; संभाजी भिडेंचा आरोप
कृषीमंत्री ‘पांडुरंग फुंडकर’ यांचं हृद्य विकाराच्या झटक्याने दु:खद निधन…
महाराष्ट्र बारावीचा निकाल जाहीर
आज दुपारी 1 वा होणार बारावीचा निकाल जाहीर
सीएसएमटी स्टेशनवरील सोलापूर एक्सप्रेसच्या डब्याला आग
बारावी बोर्डाच्या परीक्षेचा निकाल उद्या ३० मे ला
कृषीमंत्री ‘पांडुरंग फुंडकर’ यांचं हृद्य विकाराच्या झटक्याने दु:खद निधन…
महाराष्ट्र बारावीचा निकाल जाहीर
आज दुपारी 1 वा होणार बारावीचा निकाल जाहीर


विदेश Archives | Mumbai Manoos

प्रिन्स हॅरी आणि मेगन मार्कल यांचा शाही विवाह
पंतप्रधान नरेंद्र मोदी दोन दिवसांच्या नेपाळ दौऱ्यावर
विजय मल्ल्याच्या अडचणीत वाढ
अफगाणिस्तानात सहा भारतीय कर्मचाऱ्यांचे अपहरण
आधार कार्डामुळे खासगी माहितीला कोणताही धोका नाही – बिल गेट्स
अमेरिकी लष्कराचं विमान कोसळलं, ९ ठार
पंतप्रधान मोदी डोकलाम प्रश्नावरून चीनशी रोखठोक बोलण्याची हिंमत दाखवतील का
बराक ओबामांनी ‘मुलीच्या बॉयफ्रेंडला’ पत्र पाठवून का मागितली माफी
अफगाणिस्तानमध्ये आत्मघाती बॉम्बस्फोटात ३१ ठार
‘टाइम’च्या प्रभावशाली व्यक्तींच्या यादीत मोदींना स्थान नाही
पंतप्रधान मोदी महिलांवरील अत्याचारांची गंभीर दखल घ्या- क्रिस्तिना लगार्ड
नवरदेवाचा नाद: सोन्याचे शूज अन् सोन्याची टाय
‘या’ चिमुकल्यानं आफ्रिकेतलं सर्वात उंच शिखर गाठले
बापाने मुलीला बनवले पत्नी, बाळ होताच दोघांचीही केली हत्या
कृषीमंत्री ‘पांडुरंग फुंडकर’ यांचं हृद्य विकाराच्या झटक्याने दु:खद निधन…
महाराष्ट्र बारावीचा निकाल जाहीर
आज दुपारी 1 वा होणार बारावीचा निकाल जाहीर
सीएसएमटी स्टेशनवरील सोलापूर एक्सप्रेसच्या डब्याला आग
बारावी बोर्डाच्या परीक्षेचा निकाल उद्या ३० मे ला
कृषीमंत्री ‘पांडुरंग फुंडकर’ यांचं हृद्य विकाराच्या झटक्याने दु:खद निधन…
महाराष्ट्र बारावीचा निकाल जाहीर
आज दुपारी 1 वा होणार बारावीचा निकाल जाहीर


Tax verification is now one click कर पडताळणी आता एका क्‍लिकवर | eSakal

कर पडताळणी आता एका क्‍लिकवर
सोमवार, 12 जून 2017
नवी दिल्ली: प्राप्तिकर विभागाच्या पडताळणी नोटिशीला आता केवळ एका क्लिकवर उत्तर देता येणार आहे. आवश्‍यक कागदपत्रांच्या साह्याने प्राप्तिकर विभागाच्या संकेतस्थळावर करदात्यांसाठी ही सुविधा उपलब्ध करून देण्यात आली आहे.
याआधी प्राप्तिकर विभागाने सर्व कामकाजाचे संगणकीकरण केल्याने करदात्यांचे काम आणखी सोपे झाले आहे. यामध्ये पडताळणी उत्तरांसाठी नवीन सुविधा उपलब्ध करून देण्यात आली असल्याची माहिती वरिष्ठ अधिकाऱ्याने दिली. यासंबंधी करदात्यांना एसएमएसद्वारे पडताळणी नोटिशीसंदर्भातील संकेतस्थळांची माहिती पुरविण्यात येणार असल्याचेही सांगण्यात आले.
नवी दिल्ली: प्राप्तिकर विभागाच्या पडताळणी नोटिशीला आता केवळ एका क्लिकवर उत्तर देता येणार आहे. आवश्‍यक कागदपत्रांच्या साह्याने प्राप्तिकर विभागाच्या संकेतस्थळावर करदात्यांसाठी ही सुविधा उपलब्ध करून देण्यात आली आहे.
याआधी प्राप्तिकर विभागाने सर्व कामकाजाचे संगणकीकरण केल्याने करदात्यांचे काम आणखी सोपे झाले आहे. यामध्ये पडताळणी उत्तरांसाठी नवीन सुविधा उपलब्ध करून देण्यात आली असल्याची माहिती वरिष्ठ अधिकाऱ्याने दिली. यासंबंधी करदात्यांना एसएमएसद्वारे पडताळणी नोटिशीसंदर्भातील संकेतस्थळांची माहिती पुरविण्यात येणार असल्याचेही सांगण्यात आले.
महाआरोग्य शिबीरात पुरंदरच्या १४,२१२ रुग्णांना तपासणीसह उपचाराचा लाभ
सासवड (पुणे) - पुणे जि.प.सदस्य रोहीत पवार यांच्या पुढाकारातून व जिल्हा परीषदेच्या आरोग्य विभागातर्फे घेतलेल्या महाआरोग्य शिबीरात पुरंदर तालुक्यातील...
अवैध वाळूचे "नेक्‍सस' सामान्यांच्या जिवावर
गेल्या आठवड्यात अवैध वाळू वाहतुकीने आणखी एक बळी गेला.. यावेळचा अपघात महामार्गावरील नव्हता, तो होता नदीपात्राजवळीलच एका छोट्या मार्गावरील.. बळी जाणारा...
पावसाळ्यातही वाळूचा बेसुमार उपसा
जळगाव ः पावसाळ्यात नदीला पाणी असल्याने सर्वच वाळू ठेके बंद असतात. मात्र, यंदा पाऊस नसल्याने गिरणा नदीला पूर आलेला नाही. यामुळे गिरणा नदीपात्रातील...
वाळूमाफियांनी गिरणापात्रात पूल बांधलाच कसा
जळगाव ः आव्हाणी (ता. धरणगाव) परिसरातील गिरणा नदीपात्रात वाळूमाफियांनी वेगळा पूल तयार केलाच कसा त्यासंदर्भात जिल्हा प्रशासनाची परवानगी घेतलेली नाही....
'जातीचा दाखला न दिल्यास सरकारलाही खाली खेचू'
चिखली- अनुसुचित जमातीमध्ये समाविष्ट असलेल्या महादेव कोळी समाजाला जातीचा दाखला आणि जातवैधता प्रमाणपत्र मिळणे हा या समाजातील नागरीकांचा घटनादत्त अधिकार...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


झाले मोकळे आकाश: रॉकस्टार

इथे (अ)नियमितपणे ललित काही लिहायचा विचार आहे. मूड असला आणि सवड मिळाली म्हणजे मी असलं काही तरी लिहिते. त्यामुळे फार नियमित काही नवं आलं नाही तरी समजून घ्याल.
आज कपिलाषष्ठीचा योग असावा. आज नवर्‍याने आणि मी थेटरात जाऊन ताजा ताजा शिणुमा बघितला सिनेमा सलग, ताजा असताना आणि थेटरात जाऊन बघणं हा अनुभव माझ्यासाठी सद्ध्या इतका दुर्मीळ झालाय, की अगदी रा१ बघायला सुद्धा मी तयार झाले असते म्हणा ... त्यामुळे मी इथे त्याचं कीबोर्ड झिजेपर्यंत कवतिक लिहिलं, तरी ते जरा मीठ शिंपडूनच वाचा.
या शिणुमाला टाईम्सने चार तारे दिलेत. त्यात राजने रॉकस्टारच्या गाण्यांबद्दल इथे लिहून ठेवलंय. त्यामुळे बहुधा आपण डोंगराएवढ्या अपेक्षा घेऊन बघायला जाणार, आणि अपेक्षाभंग होऊन परत येणार अश्या तयारीनेच गेले होते. पण अपेक्षाभंगाच्या अपेक्षेचा भंग झाला. सिनेमा मनापासून आवडला.
याहून जास्त तारे तोडत नाही. मला सिनेमाची चिकित्सा करता येत नाही. त्यातल्या एकेका पैलूविषयी काही मत देण्याएवढं तर अजिबात समजत नाही. म्हणजे अगदी सिनेमा बघताना त्यातली गाणी आवडली, तरी गाण्याचे शब्दसुद्धा नंतर आठवत नाहीत. फक्त ओव्हरऑल परिणाम जाणवतो. या अडाणीपणाला मी होलिस्टिक व्ह्यू असं गोंडस नाव दिलंय. तर माझ्या होलिस्टिक व्ह्यूनुसार रॉकस्टार चार तारेवाला आहे. जरूर बघा, आणि गाणी तर ऐकाच ऐका. आवडला नाही, तर मला जरूर सांगा, कदाचित माझा सिनेमाविषयीचा अडाणीपणा त्यातून थोडा कमी होईल.
गाणी ज ह ब ह र ह द ह स्त ह आहेत. रहमानसाहेबांनी कमाल केलीये
हेरंब, खरंच रहमान हे व्यसन आहे. एकदा लागलं की सुटत नाही
मला वाटलं होतं तू गाण्याबद्द्ल काही लिहिलं असशील.....हाय कंबख्क्त ...
असो खा आता शिव्या आमच्या अपेक्षा वाढवल्याबद्दल...बाकी पिच्चरचं म्हणशील तर मी इतक्यात कधी तरी फ़ायनली सिंघम पाहिला म्हणजे किती मागे आहोत बघ ....
अपर्णा, राजची संपूर्ण पोस्ट केवळ रॉकस्टारच्या गाण्यांबद्दलच आहे. त्यात भर घालण्यासारखं माझ्याजवळ काही नाही.
आता मी आठवायचा प्रयत्न करते आहे यापूर्वी कुठला सिनेमा बघितला होता ते ... बहुधा सिंघमच :)
मीही थेटरात जाऊन फार क्वचित सिनेमा बघतो. वर्षातून एक-दोनदा. रॉकस्टारच्या गाण्यांमध्ये पहिल्यांदा शहर में आणि कुन-फायाकुन ऐकच ऐक. मस्ट. नक्कीच आवडणार. कुन-फायाकुन फारच अल्टीमेट आहे. बाकीच्या गाण्यांमध्ये बरेच प्रयोग केले आहेत, त्यांची सवय झाली की आवडायला लागतात.
गौरीबाई मी ऐकून पाहिलीत गाणी आणि मला अजिबात आवडलेली नाहीत... त्यामूळे मी खुश आहे... ’छय्या छय्या’ वगैरे पण पहिल्यांदा अजिब्बात आवडलं नव्हतं मग हळूहळु जाम आवडायला लागलं... तेव्हा रहमानच्या गाण्यांच्या आवडण्याचा क्रम चुकलेला नाहीये... ही गाणीही हळुहळू पकड घेतील असे दिसतेय बाकि एक महत्त्वाचे खूप दिवसानी असे घरच्यांबरोबर थेटरात जाऊन सिनेमे बघितले की कोणतेही सिनेमे आवडू शकतात, मला ’रब ने बना दी जोडी’ आवडला होता :)
राज, मी सिनेमा बघण्यापूर्वी एकदा गाणी ऐकली होती. एकदम आवडली नाही म्हणणार, पण वेगळी नक्कीच वाटली. काल पुन्हा ऐकल्यावर / बघितल्यावर ती हळुहळू आत झिरपायला लागली आहेत ... म्हणजे अजून एकदा तरी नीट ऐकायला हवीत असा फिल यायला लागलाय ... slow poisoning :)
तन्वी, हिमेशची गाणी आणि रहमानची गाणी यात एक साम्य आहे. पहिल्यांदा ऐकून आवडत नाहीत. आणि हे साम्य इथेच संपतं. हिमेशची गाणी शंभराव्यांदा ऐकणं नशिबी आलं तरी आवडत नाहीत, रहमानची जास्त जास्त आवडत जातात :D
बाकी ते खूप दिवसांनी थेटरात खूप दिवसांनी सिनेमे बघितले की आवडतात हे एकदम बरोबर. फार शिव्या खाव्या लागू नयेत म्हणून मी पोष्टीतच चिमूटभर मीठ शिंपडून घेण्याचा इशारा दिलाय :D:D
मध्यंतरानंतरचा रीव्हू इतका काही चांगला ऐकू आला नाहीय त्यामुळे जाऊ का नको असे द्वंद्व सुरु आहे. पण रहमान आणि मोहितने पूर्ण मोहिनी घातली आहे. एकदम 'सद्दा हक्'...
सिद्धार्थ, डोक्याला बराच ताण दिल्यावर आठवलं. मध्यंतरापर्यंत जेवढा आवडला, तेवढा पुढचा भाग नाही आवडला. पण तरीही माझे चार तारेच - रहमानला इलाज नाही
आवडलेल्या गाण्यांसाठी आख्खा सिनेमा हे म्हणजे नालेसाठी घोडा त्यातली गत होणार माझ्यासाठी. अर्थात मी गाणीही अजून ऐकलेली नाहीत म्हणा
अस हे काळाच्या मागे राहण्याचे फायदे असतात कारण काय करायचं आणि काय नाही हे इतरांच्या अनुभवावरून शिकता येत :-)
सविता, कधी नाही ते नवर्‍याने सिनेमाची तिकिटं काढू का म्हणून विचारल्यावर नाही म्हणू नये. त्यात रहमानची गाणी असतीत आणि रणबीर असेल, तर नाहीच नाही. :D
तसा गाण्यांव्यतिरिक्त सिनेमाही चांगलाय.
मी गाणी ऐकलीत.. तीही लेकामुळे. अजून शिनुमा मात्र पाहायचं धाडस केलेलं नाही. ( हल्लीच दोन तीन सिनेमे दहा मिनिटांच्या वर पाहवले न गेल्याने भ्या वाटतय बघ. :D:D ) पण आता तू तावूनसुलाखून पाहा म्हणते आहेस तर बघेंगेच... :)
श्रीताई इतका काही भीतीदायक नाहीये ग सिनेमा :)
छायाचित्र प्रासंगिक Profound thoughts from empty mind ;) भटकंती हिरवाई नस्त्या उठाठेवी पुस्तक कविता काऊचिऊच्या गोष्टी जगतांना दिनविशेष जर्मनी ओरिसा भाषांतर रेघोट्या किडेमाकोडे भाषा सिनेमा श्री लंका तिबेट
शमा - ए - महफ़िल
माझे भारत भ्रमण ...
~ बालभारती - मराठी कविता ~
ब्लॉग - मोगरा फुलला


उपमालंकार - लक्षण १५

आत्मा जेव्हा शरीर सोडतो तेव्हा त्याचा पुढचा प्रवास कसा असतो
मराठी मुख्य सूची|मराठी साहित्य|मराठी व्याकरण|रसगंगाधर|उपमालंकार|
उपमालंकार - लक्षण १५
रसगंगाधर ग्रंथाचे लेखक पंडितराज जगन्नाथ होत. व्याकरण हा भाषेचा पाया आहे.
असे हे, वर सांगितलेले प्रकार असलेली ही उपमा, वस्तुव्यंग्य, अलंकारव्यंग्य व रसव्यंग्य ह्या तीन प्रकारच्या व्यंग्याला, त्याचप्रमाणें वस्तु व अलंकार ह्या दोन प्रकारच्या वाच्याला उपस्कारक होत असल्यानें, पुन्हां पांच प्रकारची होते. ह्यापैकीं वस्तुव्यंग्याला उपकारक होणार्‍या उपमेचें हें उदाहरण :-
“ ज्यांचीं शुद्ध मनें, उपकार करण्याच्या कार्यांत सतत गढून गेलीं आहेत अशा महात्म्यांचीं वचनें प्रारंभीं कडु लागणा‍र्‍या औषधासारखीं वाटतात. ”
ह्या ठिकाणीं , ‘ असलीं वचनें त्यांतील ( खरा ) अर्थ समजून ग्रहण करतांना, मनाची थोडीसुद्धां चलबिचल न होऊं देणाराला, शेवटीं अत्यंत सुख होतें; ’ हे वस्तुव्यंग्य प्रधान असून, त्याला उपकारक अशी ही औषधाची उपमा आहे.
व्यंग्य अलंकाराला अलंकृत करणारी उपमा ही :-
“ हे कमलनयने, कपाळावर चंद्राच्या कलंकासारखा कस्तुरीचा टिळा धारण करणारें तुझें मुख पाहून, आनंदानें ज्यांनीं आपल्या पंखांचीं मुळें पालवीसारखीं पसरविलीं आहेत अशीं चकोर पक्षांचीं पिल्लें, आपल्या चोंची हालवूं लागलीं आहेत. ”
ह्या ठिकाणीं नायिकेच्या तोंडावर चंद्राया अभेदारोप करणारा भ्रांतिमत् अलंकार प्रधान व्यंग्य आहे व त्यालाच साधक असा ( दुसरा ) अभेदारोप-कपाळावरीलं कस्तुरीच्या टिळ्यावर चंद्राच्या डागाचा आरोप हा असून, त्या आरोपाच्या मुळाशीं कस्तुरीच्या टिळ्याचें व कलंकाचें सादृश्य हा दोष असल्यानें, ह्या ठिकाणीं उपमा अलंकार झाला आहे. रसव्यंगाला उपस्कारक झालेल्या उपमेचें उदाहरण-‘ दरदलदर-विन्द०’ इत्यादि श्लोकांत पूर्वी दिलेंच आहे. ह्या ठिकाणीं रसव्यंग्य ह्या शब्दांतील रस ह्या पदानें असंलक्ष्यक्तम व्यंग्याचे इतरहि, भाव ( रसाभास भावाभास ) वगैरे प्रकार, घेतले जात असल्यानें, त्या भावादिकांना उपस्कारक अशा उपमांचाहि, ह्या रसव्यंग्याला उपस्कारक असलेल्या उपमेच्या प्रकारांत, अंतर्भाव करावा. ह्याचीं उदाहरणें, ‘ नैवापयाति ह्लदयादधिदेवतेव ’ इत्यादि व ‘ वन्यकुरंगीव वेपते नितराम् ’ इत्यादि श्लोकांत पूर्वी येऊन गेलेलींच आहेत.
आतां वाच्य वस्तूला उपस्कारक अशा उपमेचें उदाहरण हें-“ हे मित्रा, अमृताच्या द्रवाचें माधुर्य धारण करणार्‍या तुझ्या वाणी माझ्या कानाला सुख देतात. तुझें शरद् ऋतूंतील चंद्राप्रमाणें असणारें मुख माझे डोळे निववोत. ”
ह्या श्लोकांत डोळ्यांना निववोत हा ( मुख्य ) वाच्यार्थ आहे; व मुखाला दिलेली शरद्‍ऋतूंतील चंद्राची उपमा, त्याला उपस्कारक आहे.
सत्यनारायण पूजेला धर्मशास्त्रीय आधार आहे काय हे व्रत किती पुरातन आहे
प्रथम खण्डः - एकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - एकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - अष्टचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - सप्तचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - षट्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - पञ्चचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - त्रिचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
प्रथम खण्डः - द्विचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः


‘स्वरवैभव’ कार्यक्रमाने रसिकांची मने जिंकली
सोलापूर : आपला लाडका भक्त असलेल्या संत सावता माळी यांना दर्शन देण्यासाठी मंगळवारी (सात ऑगस्ट २०१८) रोजी श्री क्षेत्र पंढरपूरहून विठूरायाची पालखी श्री क्षेत्र अरणकडे मार्गस्थ झाली. हा पालखी सोहळा रोपळे (ता. पंढरपूर) गावात येताच गावकऱ्यांनी हरिनामाच्या जयघोषात उत्साहात स्वागत केले.
रात्री गायक वैभव थोरवे यांच्या ‘स्वरवैभव’ ग्रुपच्या कार्यकर्त्यांनी भक्तिसंगीताचा कार्यक्रम सादर केला. जय जय विठ्ठल रखुमाई, देव भावाचा भुकेला, माझे माहेर पंढरी, अंजनीच्या सुता तुला रामाचं वरदान, काय करावे हरीला, विठ्ठला कोणता झेंडा घेऊ हाती, कांदा मुळा भाजी अशा एकापेक्षा एक सरस भक्तिगीतांनी कार्यक्रम रंगत गेला. या गाण्यांना रोपळेतील ग्रामस्थ व वारकऱ्यांची चांगलीच दाद मिळाली.
पखवाजाची साथ मंगेश बडेकर, तबल्याची साथ रूपेश कर्णुक, टाळाची साथ मंगेश रतुगदरे यांनी केली. दिनेश थोरवे, तेजस महाडिक, ज्ञानेश्वर थोरवे, रामदास बांगर यांनी कोरसची साथ दिली. ‘राम कृष्ण हरी,’ ‘रूप पाहता लोचनी’ व ‘वैकुंठ सोडूनी आला’ या रागदारीवर आधारित भक्तिगीतांना रसिकांची चांगलीच दाद मिळाली.
विठूरायाच्या पालखीचे गावात आगमन होताच ग्रामस्थांनी स्वागतासाठी फटाक्यांची आतषबाजी केली. या वेळी सरपंच दिनकर कदम, विदर्भ कोकण ग्रामीण बँकेचे शाखाधिकारी सुभाष गावडे, रोखपाल सुहास गोडबोले, नागनाथ माळी, नारायण गायकवाड, विठ्ठल कारखान्याचे माजी संचालक विलास भोसले आदी मान्यवर उपस्थित होते.
दरम्यान, वारकरी व ग्रामस्थांनी विविध खेळ खेळून चालून आलेला पदक्षीण हलका केला. त्यानंतर पालखी यादवकालीन श्री विठ्ठल रुक्मिणीच्या मंदिरात विसावली. या वेळी भाविक व ग्रामस्थांनी दर्शनासाठी मोठी गर्दी केली होती. त्यानंतर ग्रामस्थांनी वारकऱ्यांच्या भोजनाची व्यवस्था केली. वाटेतील भाविकांनी वारकऱ्यांसाठी चहा व नाष्ट्याची ठिकठिकाणी व्यवस्था केली होती. बुधवारी (आठ ऑगस्ट) सकाळची न्याहरी करून पालखी सोहळा श्रीक्षेत्र अरणकडे मार्गस्थ झाला.
(कार्यक्रमाची थोडी झलक पाहा सोबतच्या व्हिडिओत...)
Tags: SolapurAranसंत सावता महाराजअरणसोलापूरSaint Sawata Maharajपुण्यतिथी उत्सवअभंगकीर्तनगायनस्वरवैभवरोपळे बुद्रुकवैभव थोरवेVaibhav Thoraveभक्तिसंगीतBOI
श्री .एम.जे. चौधरी , अकलूज About 9 Days ago
छान उपक्रम आहे .
संत सावता महाराजांच्या पुण्यतिथी उत्सवाला सुरुवात अरण गावात श्रीफळ हंडीचा सोहळा उत्साहात वडाची रोपे लावून वटपौर्णिमा साजरी साडेतीन हजार पुस्तके भेट देणारा माणूस गांधी विचार परीक्षेचा निकाल जाहीर
साखरपा गावाने अनुभवलाय अटलजींचा साधेपणा
कोकणातल्या ‘या’ घरासमोर ध्वजवंदनाची ३७ वर्षांची परंपरा
शिष्यवृत्ती परीक्षेचा निकाल जाहीर
रत्नागिरीतील दामले विद्यालयाचे आठ विद्यार्थी शिष्यवृत्ती गुणवत्ता यादीत
बिकट वाटेची झाली वहिवाट
लेकीच्या झाडांनी बहरतेय शिंगवे गाव
साखरपा गावाने अनुभवलाय अटलजींचा साधेपणा
जागतिक आदिवासी दिन हिमायतनगरमध्ये साजरा
पंढरपुरातील शेतकऱ्यांना मिळाली कॉस्मिक फार्मिंगची माहिती
देखण्या चन्नकेशवाचे सुंदर मंदिर