म्हणून अजिंक्य रहाणेने मानले चाहत्यांचे आभार ! - Maha Sports

म्हणून अजिंक्य रहाणेने मानले चाहत्यांचे आभार
म्हणून अजिंक्य रहाणेने मानले चाहत्यांचे आभार
अजिंक्य राहणे सध्या जरी क्रिकेटच्या मैदानावर दिसत नसला तरी त्याला एक चांगली बातमी मिळाली आहे. ट्विटर या सोशल मीडिया वेबसाईटवर त्याचे ३ मिलियन फॉलोवर्स झाले आहेत.
याबद्दल त्याने स्वतः ट्विट करत ही बातमी आपल्या चाहत्यांना दिली आहे. त्याने ट्विटमध्ये आपल्या चाहत्यांचे आभार मानले आहेत. तो त्याच्या ट्विटमध्ये म्हणतो “तुमच्या पाठिंब्याबद्दल आणि प्रेमाबद्दल सगळ्यांचे धन्यवाद ”
सचिन तेंडुलकर आणि रोहित शर्मा यांच्यानंतर रहाणे हा तिसरा महाराष्ट्रीयन खेळाडू आहे ज्याचे ट्विटरवर ३ मिलियनपेक्षा जास्त फॉलोवर्स आहेत.
रोहित शर्माचे ट्विटरवर ८ मिलियनपेक्षा जास्त फॉलोवर्स आहेत तर मास्टर ब्लास्टर सचिन तेंडुलकरचे ट्विटरवर २० मिलियन फॉलोवर्स आहेत. अन्य महाराष्ट्रीयन खेळाडूंमध्ये उमेश यादवचे १.३ मिलियन आणि केदार जाधव ५८ हजार फॉलोवर्स आहेत.
त्याची ऑस्ट्रेलियाबरोबर चालू असलेल्या टी २० मालिकेत निवड झाली नाही. त्यामुळे सध्या रहाणे पत्नी राधिका बरोबर परदेशात सुट्ट्यांचा आनंद घेत आहे. याआधी त्याने ऑस्ट्रेलिया बरोबरच्या वनडे मालिकेत ४ अर्धशतके केली होती.
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर, इंस्टाग्रामवर अनफाॅलो
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग
एबी डिविलियर्सला विराट कोहलीच्या भावनिक शुभेच्छा
आशियाई गेम्सच्या उद्घाटन आणि समारोप सोहळ्यावेळी महिला खेळाडू नाही…
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर,…
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग
एबी डिविलियर्सला विराट कोहलीच्या भावनिक शुभेच्छा


महाराष्ट्र पराभवाच्या छायेत, कर्नाटकच्या मयांक अग्रवालचे त्रिशतक - Maha Sports

महाराष्ट्र पराभवाच्या छायेत, कर्नाटकच्या मयांक अग्रवालचे त्रिशतक
महाराष्ट्र पराभवाच्या छायेत, कर्नाटकच्या मयांक अग्रवालचे त्रिशतक
 येथे सुरु असलेल्या महाराष्ट्र विरुद्ध कर्नाटक रणजी सामन्यात महाराष्ट्रावर डावाने पराभवाची नामुष्की ओढवली आहे. महाराष्ट्राच्या पहिल्या डावातील २४५ धावांना प्रतित्तोर देताना कर्नाटकने दुसरा आज ५ बाद ६२८वर घोषित केला.
त्यांनतर फलंदाजीला आलेल्या महाराष्ट्राच्या संघाने दिवसाखेर ३७ षटकांत ४ बाद १३५ धावा केल्या आहेत. सलामीवीर स्वप्नील गुगळे(०) आणि हर्षद खडीवाले (१९) यांना विशेष चमक दाखवता आली नाही. भरवशाचा फलंदाज अंकित बावणे (१७)आणि नौशाद शेख (३) स्वस्तात बाद झाले.
प्रतिभावान खेळाडू ऋतुराज गायकवाडने मात्र राहुल त्रिपाठीबरोबर चांगली भागीदारी करत संघाला १०० धावांचा टप्पा पार करून दिला. ऋतुराज ६१ तर त्रिपाठी ३३ धावांवर खेळत आहे.
महाराष्ट्राला डावाने पराभव टाळण्यासाठी अजूनही २४८ धावांची गरज आहे. सामन्याचा उद्याचा शेवटचा दिवस आहे.
तत्पूर्वी कर्नाटकचा सलामीवीर मयांक अग्रवालने ४९४ चेंडूत नाबाद ३०४ धावा करताना खणखणीत त्रिशतक केले. भारतीय क्रिकेटच्या प्रथम श्रेणी प्रकारातील ही ५०वी त्रिशतकी खेळी असून कर्नाटकडून केवळ करून नायर आणि केएल राहुल यांनी यापूर्वी त्रिशतकी खेळी केली आहे. त्याचे शतक झाल्यावर कर्नाटकचा कर्णधार विनय कुमारने लगेच डाव घोषित केला.
कालच्या २ बाद ४६१ वरून पुढे खेळण्यास सुरुवात केलेल्या कर्नाटकच्या केवळ दोन विकेट्स घेण्यात महाराष्ट्राला यश मिळाले. आज करुण नायर जो काल ५६ धावांवर खेळत होता त्यानेही आज शतकी खेळी केली.
महाराष्ट्राकडून चिराग खुराणाने ३९ षटकांत १४७ धावा देत ३ विकेट्स घेतल्या.
महाराष्ट्र पहिला डाव: सर्वबाद- २४५
कर्नाटक पहिला डाव: ५ बाद ६२८
आर समर्थ- १२९, मयांक अग्रवाल- ३०४*, करून नायर-११६, चिराग खुराणा- ३/१४७
महाराष्ट्र दुसरा डाव: ४ बाद १३५
ऋतुराज गायकवाड खेळत आहे ६१, राहुल त्रिपाठी खेळत आहे ३३
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर, इंस्टाग्रामवर अनफाॅलो
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग
एबी डिविलियर्सला विराट कोहलीच्या भावनिक शुभेच्छा
आशियाई गेम्सच्या उद्घाटन आणि समारोप सोहळ्यावेळी महिला खेळाडू नाही…
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर,…
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग
एबी डिविलियर्सला विराट कोहलीच्या भावनिक शुभेच्छा


!!! अनामिक !!!: January 2009

प्राजु ताईने आपल्या "माझं काय चुकलं... " या कवितेतून एका छोटीचे आपल्या आजीपाशी मांडलेले मनोगत व्यक्त केले आहे. कविता सुंदरच आहे (कविता वाचण्यासाठी इथे टिचकी मारा). लहान असताना कदाचित प्रत्येकानेच आपल्या आईचा धपाटा खाल्ला असेल. त्या वयात तो धपाटा आपण का खाल्ला हे आपल्याला कळतही नसते, आणि म्हणूनच की काय ति छोटी आपल्या आजीला विचारते "माझं काय चुकलं.. (कविता वाचण्यासाठी इथे टिचकी मारा). लहान असताना कदाचित प्रत्येकानेच आपल्या आईचा धपाटा खाल्ला असेल. त्या वयात तो धपाटा आपण का खाल्ला हे आपल्याला कळतही नसते, आणि म्हणूनच की काय ति छोटी आपल्या आजीला विचारते "माझं काय चुकलं.." छोटीच्या ह्या प्रश्नाला प्रतिसाद म्हणून मला उत्स्फुर्तपणे सुचलेली आजीची प्रतिक्रिया किंवा आजीने छोटीची काढलेली समजूत खालच्या कवितेत (बडबड गीतात" छोटीच्या ह्या प्रश्नाला प्रतिसाद म्हणून मला उत्स्फुर्तपणे सुचलेली आजीची प्रतिक्रिया किंवा आजीने छोटीची काढलेली समजूत खालच्या कवितेत (बडबड गीतात
राणी मा़झी छोटुली तू, आहेस उचापती
हसू येते मला, पाहून तुझ्या करामती
ललू नको बघ तुझे नाक झाले लाल
हस बघू, फुगवू नको गोबले गोबले गाल
हसलीस की तुला देईन गोड गोड खाऊ
संध्याकाळी फिरायला आपण दोघीच जाऊ
फुगे घेऊ, बाग पाहू, करू मस्तं धमाल
बाबांसाठी घेऊन येऊ एक पांधला रुमाल
माललं त मालू दे, आई आहेच वेडी
हसण्या रुसण्यातही अगं गंमत असते थोडी
Labels: बाल गीत, समजूत
गेल्या विकांताला इंटरनेटवर गायनाच्या रियालिटी शोचा फिनाले बघत होतो. शो छान वाटला, बघायला मजा आली. पण बघता बघता एक गोष्ट प्रकर्षानं जाणवली. ति म्हणजे त्या किंवा तत्सम कार्यक्रमात स्टेजवर केलेला 'झगमगाट'. प्रत्येक शो साठी वेगवेगळा स्टेज तयार करण्यात येतो आणि त्यावर गरज नसतानाही हजारो दिवे लावून स्टेज सजवले जाते. एकीकडे जिथे लोड शेडिंगमुळे सामान्य माणसाच्या घरात ८ ते १० तास वीज नसते (खेडे विभागात १२-१६ तास) तिथे अशा प्रकारच्या कार्यक्रमासाठी गरजेपेक्षा जास्त वीज वापरणे किती योग्य यावर आपल्या सरकारचे काही नियम/ काही बंधनं असायला नकोत का यावर आपल्या सरकारचे काही नियम/ काही बंधनं असायला नकोत का बरं टी. व्ही चॅनल्सची संख्या दिवसागणिक वाढतच जातेय. आणि प्रत्येक चॅनलवर शेकडो शो... तेवढेच स्टेज... आणि तेवढाच झगमगाट/ विजेचा अपव्यय बरं टी. व्ही चॅनल्सची संख्या दिवसागणिक वाढतच जातेय. आणि प्रत्येक चॅनलवर शेकडो शो... तेवढेच स्टेज... आणि तेवढाच झगमगाट/ विजेचा अपव्यय याला कुठेतरी मर्यादा असायला हवी असे वाटते.
मागे एकदा अमिताभचा वर्ल्ड टूर (इंटरनेटवर) बघत असताना, साहेब/त्यांची पत्नी जयाबाई ग्लोबल वॉर्मिंगवर भाष्य करत होते (असंच काहीसं अक्षय कुमारपण करतो म्हणे अवॉर्ड शोज मध्ये). लोक म्हणत असतील बापरे, हा माणूस सांगतोय तर खरंच विजेची बचत करायलाच पाहिजे. कुठेतरी त्यांना विजेच्या बचतीची जाणीव होतही असेल. लोक त्यांच्या भाष्याने प्रेरित झाले तर आनंदच आहे, पण मलातरी अमिताभचं ते भाष्य म्हणजे 'लोका सांगे.... " वाटलं. दुसऱ्याला उपदेश देणाऱ्या अमिताभला विचारावंस वाटलं की "बाबारे दुसऱ्याला तू अगदी कळवळीने पटवून देतोयेस वीज बचती बद्दल, ते ठीकच. पण तुझ्या शो साठी या स्टेजवर जे हजारे-लाखो दिवे लावल्येत त्याबद्दल तुझं काय म्हणणं आहे" दुसऱ्याला सांगणे किती सोपे असते नाही
असाच दुसरा एक प्रकार म्हणजे भारतात वाढत चाललेली मॉल संस्कृती. मॉलमध्येच नव्हे तर कोणत्याही शो-रुम मध्ये गेलात तर शेकडो दिवे आपलं स्वागत करतात. आता माल विकण्यासाठी खरंच ह्या शेकडो दिव्यांची गरज असते का असं विचारलं तर "नाही" असच उत्तर येईल. भर दिवसा सुद्धा दुकानात एवढे दिवे लावून विजेचा अपव्यय करण्याला काय म्हणावे अशा सार्वजनिक ठिकाणी विजेचा अपव्यय टाळला तर घरोघरी होणारं लोड शेडिंग थोडं तरी कमी होईल असे वाटते.
सार्वजनिक ठिकाणं सोडली तर वैयक्तिक पातळीवर विजेची बचत करायचा किती जण प्रयत्न करतात खरे पाहता आपल्यात अजून पुरेशी जाणीवच (अवेअरनेस) नाही आहे विजेची बचत करण्यासाठी. लोड शेडिंग कमी करण्यासाठी सरकार काहीच करत नाही असे म्हणून, सरकारला दोष देऊन आपण मोकळे होतो. पण वैयक्तिक पातळीवर प्रयत्न करण्यास असमर्थ ठरतो. जर प्रत्येकाने निश्चय केला तर साध्या साध्या गोष्टीतून विजेचा अपव्यय टाळता येतो. जसे...
१. आपण ज्या खोली मध्ये आहोत ति सोडून बाकीच्या खोलीतले दिवे/पंखे बंद असण्याची काळजी घ्यावी. शक्य असल्यास फ्लुरोसंट दिवे वापरावे.
२. ऑफिसमधून घरी जाताना किंवा घरातून ऑफिसात जाताना संगणक बंद करावा.
३. दोन तीन दिवसांपेक्षा जास्त घराबाहेर राहणार असाल तर मायक्रोवेव्ह, टिवी, संगणक, (फ्रीज चालू ठेवावा) आणि इतर मशीन्स बंद करून 'अनप्लग' कराव्यात. ह्या मशीन्स स्टँड बाय वर असल्याने देखील वीज खर्च करतात.
४. ए. सी. वापरताना सर्व दरवाजे, खिडक्या बंद आहेत की नाही हे व्यवस्थित तपासून घ्यावे. शक्यतो पंख्याचाच जास्त उपयोग करावा.
५. घरात वॉशिंग मशीन असेल तर तिचा उपयोग योग्य प्रमाणात कपडे गोळा झाल्यावरच करावा.
६. मुख्य म्हणजे दिवसा सूर्यप्रकाशाचा पुरेपूर उपयोग करावा. खिडक्या उघड्या ठेवल्या तर घरात प्रकाश येतोच, आणि हवा खेळती राहते (ज्यांचे घर जादा वाहतुकीच्या ठिकाणी आहे त्यांनी स्वतःला हवे तसे उपाय अमलात आणावेत). उगाच गरज नसताना दिवे/पंखे वापरू नये.
अशा छोट्या छोटया गोष्टीतूनसुद्धा बऱ्याच प्रमाणात वीज वाचवता येते. मी जे काय म्हणतोय त्याच्याशी तुम्ही सहमत असालच आणि आपापल्या परीने विजेची बचत करतही असाल. शेवटी आपल्यापासून सुरवात केली तर लोक सुद्धा हळू हळू प्रेरित होतील. मी माझ्यापुरतं केलंय म्हणून चालणार नाही आहे, कारण वर म्हटल्याप्रमाणे हा प्रश्न फक्त वैयक्तिक पातळीवरचा नाहीये. सार्वजनिक ठिकाणीसुद्धा मोठ्या प्रमाणात विजेचा अपव्यय होतोय, आणि आपण ह्या विजेच्या अपव्ययावर आळा घालण्यासाठी काहीच करत नाही आहोत याची खंत वाटते.
(कदाचित हा चावून चोथा झालेला विषय असेलही, पण प्रत्येकाला विजेच्या बचतीची जाणीव व्हावी म्हणून अजून एक प्रयत्न समजा)
Labels: ग्लोबल वॉर्मिंग, विजेची बचत, वीज
लाखचं घर म्हणजे लाख रुपयांच घर नाही... लाख हे माझ्या आजोबांच्या (आबांच्या) गावाचं नाव. 'लाख' - यवतमाळ जिल्ह्यातील दिग्रस तालुक्यातलं, दिग्रसपासून जवळ-जवळ १५-२० किमी अंतरावर असलेलं एक खेडेगाव. आबा मी लहान असतानाच वारल्याने या घराशी माझा जास्त संबंध आलाच नाही, त्यामुळे खूप आठवणी आहेत असं म्हणू शकत नाही. पण तरीही या घराचं माझ्याशी असलेलं नातं वेगळंच आहे... कुठंतरी खोल खोल रुजलेलं माझे काका दिग्रसला राहतात त्यामुळे आम्ही सगळे (भावंडं) सुट्या लागल्या की काकाच्या घरीच जास्त राहायचो. आणि मग एखाद्या दिवशी काका आपल्या गाडीतून लाखच्या घरी घेऊन जायचे; किंवा मग बाबा/काका आम्ही सगळे लाखला येणार आहोत असा निरोप पाठवायचे. तसंही त्या दिवसात, आणि तेही आपल्याच आजीच्या (मायच्या) घरी जायला निरोप पाठवायची गरज नसायची. पण सुरवातीच्या काळात महामंडळाची बस अगदी गावापर्यंत जात नसे. मग आम्ही बसने जाणार असलो की आधीच निरोप पाठवायला लागायचा, जेणेकरून कोणीतरी गडीमाणूस (सहसा बाबुलाल दादा किंवा श्रावण दादा) बैलगाडी घेऊन फाट्यावर यायचा.
फाट्यापासून लाख जवळ जवळ २-३ किमी अंतरावर असेल. आम्ही फाट्यावर उतरताच बाबुलाल दादा "काय मंग बालू (बाला/बालू/बाल्या हे माझं टोपण नाव) कवा आले दिग्रसले" अशी विचारपूस करतच आपलं सामान स्वतःच्या हातात घेऊन बैलगाडीत ठेवत असे. आम्ही सगळे बैलगाडीत बसलो की मग रमत गमत, दोन्ही बाजूला पसरलेल्या शेतातून नजर फिरवत घराकडे जात असू. कधी कधी बाबुलाल दादा त्याच्या बरोबर बैलगाडी चालवायला द्यायचा (म्हणजे हातात फक्त दोर पकडायला द्यायचा). त्या खडकाळ रस्त्यावर बैलगाडी चालताना खूप धूळ उडायची, पण त्यावेळी त्यातही गंमत वाटायची. गावात शिरतानाच उजव्या बाजूला पाण्याच्या मोठ्ठा हौद होता (त्या हौदा शेजारी २-३ गायी-म्हशी-शेळ्या-कुत्री नेहमीच असत) आणि शिरल्या शिरल्या समोरच मारुतीचा पार. पारासभोवताली भरपूर मोकळी जागा. ह्या मारुतीच्या पारामागच्या वळणदार रस्त्यावरून वाळतानाच उजव्या हाताला आमच्या गायी बैलांचा गोठा लागतो, आणि पुढं १०-१२ पावलं गेलं की डाव्या हाताला आबा आणि मायचं घर.
लाखच्या घराची रुंदीच तीस एक फूट असेल. समोरच घराच्या रुंदी एवढा ओटा आणि त्या वर कौलारू छत. ओट्याच्या बरोबर मध्ये मोजून तीन पायऱ्या आणि ओट्यावर चढताच घरात शिरायला मजबूत लाकडी (अगदी जुन्या स्टाइलचं) दार. दाराच्या दोन्ही बाजूला दोन-दोन खिडक्या. आत शिरताच बैठकीची खोली. अगदी लांबलचक ओट्याच्या लांबीची. बैठकीत दोन लोखंडी पलंग, २-४ लोखंडी खुर्च्या मांडलेल्या. बाजूला लाकडी स्टूलवर टेबल फॅन. भिंतीवर दोन-तीन देवांच्या फोटोफ्रेम टांगलेल्या. भिंतीवरच्या खुंटीवरसुद्धा नेहमीच काहीतरी टांगलेलं असायचं. फक्त बैठकीच्या खोलीतच शहाबादी फरशी बसवलेली. बाकी सगळं घर शेणानं सरवलेलं असायचं. उरलेल्या घराच्या भिंतीसुद्धा विटा-मातीच्याच
बैठकीच्या मागे लगेच मोठ्ठं अंगण. अंगणाच्या उजव्या हाताला न्हाणीघर आणि वापरायच्या पाण्याचा हौद. हौदाला लागूनच अंगण संपेपर्यंत मोठी भिंत आणि भिंती समोर चिकू, जास्वंद, कणेरीची झाडं आणि त्या समोर तुळशी वृंदावन अंगणाच्या डाव्या हाताला अंगण संपेपर्यंत तीन खोल्या, आणि अंगण संपलं की समोरच परत एक लांबलचक खोली. ह्या सगळ्या खोल्या समोर टिनाचं शेड होतं. डाव्या बाजूच्या शेड खाली बरचसं शेतीच सामान आणि त्या समोर स्वस्तिक आणि गोडलिंबाची झाडं. आंगणासमोरच्या शेड खाली लाकडी सोपा ठेवलेला. सोप्यावर गाद्या नसल्या तरी त्यावर दुपारच्या वेळी झोपायला छान वाटायचं. डाव्या बाजूच्या पहिल्या खोलीत सगळं अडगळीचं सामान ठेवलेलं होतं तर दुसऱ्या खोलीत लाकडी कपाटं, संदुका आणि अवांतर सामान-सुमान होतं. आमचं सामान आम्ही याच खोलीत ठेवत असू. सगळं घर सारवलेलं असल्याने अंघोळ झाली की ओल्या तळपायाला माती लागून पाय खराब होतील म्हणून मला कुणालातरी (बहुदा आईच) त्या खोलीत उचलून न्यावं लागायचं. आता हे सगळं आठवलं की हसायला येतं अंगणाच्या डाव्या हाताला अंगण संपेपर्यंत तीन खोल्या, आणि अंगण संपलं की समोरच परत एक लांबलचक खोली. ह्या सगळ्या खोल्या समोर टिनाचं शेड होतं. डाव्या बाजूच्या शेड खाली बरचसं शेतीच सामान आणि त्या समोर स्वस्तिक आणि गोडलिंबाची झाडं. आंगणासमोरच्या शेड खाली लाकडी सोपा ठेवलेला. सोप्यावर गाद्या नसल्या तरी त्यावर दुपारच्या वेळी झोपायला छान वाटायचं. डाव्या बाजूच्या पहिल्या खोलीत सगळं अडगळीचं सामान ठेवलेलं होतं तर दुसऱ्या खोलीत लाकडी कपाटं, संदुका आणि अवांतर सामान-सुमान होतं. आमचं सामान आम्ही याच खोलीत ठेवत असू. सगळं घर सारवलेलं असल्याने अंघोळ झाली की ओल्या तळपायाला माती लागून पाय खराब होतील म्हणून मला कुणालातरी (बहुदा आईच) त्या खोलीत उचलून न्यावं लागायचं. आता हे सगळं आठवलं की हसायला येतं या खोल्यांमध्ये खिडक्या अश्या नव्हत्याच. होते ते वरच्या बाजूला असलेले झरोके. ह्या झरोक्यातून खोलीत तिरप्या दिशेने ऊन पडत असे आणि त्या उन्हात तरंगणारे धुळीचे कण पाहताना मी स्वतःतच हरवून जात असे.
आंगणातल्या समोरच्या कोपऱ्यातल्या तिसऱ्या खोलीत मायचं स्वयंपाक घर होतं, त्यात चुलं आणि गोबर गॅस वर चालणारी शेगडी होती. स्वयंपाक घराबाहेर एक जाळीची लोखंडी अलमारी होती, त्यात माय दुध, दही, लोणी, तुप ठेवायची. घरचं भरपूर दुध-दुभतं होतं त्यामुळे लाखला गेलं की मजाच मजा असायची. गायीच्या दुधावर चढणारी जाड पिवळसर साय आणि साखर म्हणजे 'जन्नत' वाटायची. चुलीवर भाजलेली भाकरी (आणि त्यावर घरचं साजुक तूप) चुलीशेजारी बसून खायची मजा काही औरच एकंदर लाखला गेलं की माय आग्रह करून करून दुध-लोणी-तुप खायला घालायची.
घरी असलो की आमचा जास्तीत जास्त वेळ आतल्या अंगणातच जायचा . शेणानं गुळगुळीत सारवलेल्या अंगणात सकाळी सकाळी सडा टाकून झाला की माय छान रांगोळी काढायची. मायजवळ रांगोळीचे छापेपण होते. ते आमच्या हातात पडले की आम्ही आंगणभर छाप्याने रांगोळ काढत असू. माय रागवायची, म्हणायची "एकाच दिवसात रांगोळ संपवता का रे " पण आम्ही ऐकत नसू. घरी असलो की आम्ही खेळून खेळून अंगण खराब करायचो. माय रागवायची अंगण खराब केलं म्हणून, पण चुपचाप बसलं की म्हणायची "जारे खेळा आंगणात", मग सगळे परत आंगणात. घरापेक्षा आंगणातच जास्तं वेळ जायचा. उन्हाळ्याच्या दिवसात रात्री याच अंगणात एका रांगेत बाज (खाट) घालून सगळे जण झोपायचो. गार हवेची झुळुक आणि आकाशातले तारे मोजत कधी झोप लागायची ते कळायचंच नाही. जाग यायची तिच पक्ष्यांच्या मंजुळ किलबिलाटाने. थंडीच्या दिवसात आम्ही लाखला गेलो तर बैठकीच्या खोलीत झोपत असु. सकाळी उठलो की खिडकीत बसून बाहेरच्या रस्त्यावरून अभंग गात काकड आरती साठी मारुतीच्या पारावर जाणारे लोक बघायला मजा यायची. त्यांचे ते कानावर पडलेले सुर मन प्रसन्न करायचे.
विदर्भातली शेती मुख्यत्वे कोरडवाहूच. शेतातल्या विहिरीला भरपूर पाणी असले तर ऊसाची लागवड करता येते, पण प्रामुख्याने पावसाच्या पाण्यावरच शेती करायला लागते. आबांची शेतीसुद्धा (१-२ शेतं सोडलेतर) कोरडवाहूच. त्यामुळे कापूस, तुर, हरभरा, ज्वारी, गहू हेच धान्य शेतात पिकत असे. आबांचा संत्र्याचा मळादेखील होता. भरपूर आंबेपण पिकायचे शेतात. सगळे गावरान आंबे. त्यांची नावेपण तशीच - खोबऱ्या, भद्या, साखरघोटी (त्यांच्या प्रकारावरून पडलेली) अश्या प्रकारची. आम्ही हेच आंबे खाऊन मोठे झालो, त्यामुळे हापूस आंब्यांच कौतुक आम्हाला कधीच नव्हतं (भुवया उंचावू नका) शेतातून फिरायला पण मजा यायची. चालून चालून थकलो की बाबुलाल दादा खांद्यावर घ्यायचा. परत येताना गावाच्या बाजूलाच असलेल्या ओढ्यातून खूप सारे रंगीत दगड गोळा करून आणायचो. दोन-चार दिवस कसे जायचे ते कळायचं देखील नाही
आबा गेल्यानंतर माय काही वर्ष एकटी तिथे राहिल्याने (आणि आम्ही त्यावेळी लहान असल्याने) लाखच्या घराचा एवढा सहवास नशिबी तरी आला. पुढे मायची तब्येत ठीक राहत नसल्याने किंवा एकटी कशाला राहा अशा विचाराने ति आमच्या बरोबर राहायला आली. घरात घरातली कर्ती बाईच नाही म्हटल्यावर घराची आबाळ होणारच; लाखच्या घराचंही तसंच झालं. आम्ही (भावंडं) मोठे होत होतो, शिकायला घराबाहेर पडत होतो त्यामुळे लाखला जायला नाही मिळायचं. मागे एकदा जाणं झालं तेव्हा मायला पण घेऊन गेलो होतो. घराचा रंग उडलेला होता. घरातल्या खोल्यांतली जमीन उंदरांनी उकरलेली. सगळी झाडं वाळलेली. सगळं कसं मोडकळीस आल्या सारखं वाटलं (कोणी तिथे राहतच नसल्याने बैठकीची खोली सोडली तर बाकी घराची साफसफाई झालीच नव्हती). घराकडे बघून माय गाडीतून उतरली पण नाही. एवढंच म्हणाली "काय बघायचं रे, माझ्या सारखंच झालंय घरं, जुनं अन मरायला टेकलेलं " ति जे बोलली ते जरी खरं असलं तरी, आपल्या आयुष्यातली प्रिय व्यक्ती जशी आपल्या मनातून कधीच जात नाहीत, तसंच लाखंच घर माझ्या मनातून कधीच जाणार नाही
Labels: आठवण, घर, प्रकटन, राहती जागा
मी वाचतो, तुम्हीपण वाचा...
माझिया मना जरा सांग ना
महाभारत - काही नवीन विचार
डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा


नाते : भक्तीचे आणि मातीचे

वेगवेगळ्या वेळी, वेगवेगळ्या निमित्ताने मनात येणाऱ्या विविध विचारांचं हे इंद्रधनुष्य ....
नाते : भक्तीचे आणि मातीचे
मायबोली गणेशोत्सव-२०१२ साठी लिहिलेला लेख
गणपती आले. आता दहा दिवस सगळीकडे मंगलमय वातावरण असेल. "गणपती बाप्पा मोरया" च्या गजराने अवघा आसमंत दुमदुमून जाईल. भक्तीरसाला उधाण येईल. गणेशोत्सवाशी संबंधित काहीही लिहायचे झाले, तर त्याची सुरूवात अशीच करायची पध्दत आहे. पण multitaskingच्या जमान्यात केवळ भक्ती एके भक्ती करून भागत नाही. त्यामुळे सार्वजनिक गणेशोत्सव मंडळांच्या कार्यकर्त्यांना गणेशभक्तीशिवाय इतर अनेक गोष्टी कराव्या लागतात. भर रस्त्यांत मांडव उभे करावे लागतात; मांडवाच्या अलिकडच्या-पलिकडच्या शंभर मीटरच्या परिसरात दिव्यांची रोषणाई करावी लागते; त्यासाठी राजरोस वीजचोरी करावी लागते; रोषणाईत उजळून निघतील असे स्थानिक राजकारण्यांचे चेहरे असलेले मोठाले फ्लेक्स टांगावे लागतात; परिसरातल्या नागरिकांकडून वर्गणी उकळावी लागते; त्याबदल्यात दहा दिवस लाऊड-स्पीकरवर आरत्या, भक्तीगीतं आणि अभक्तीगीतं जोरजोरात वाजवून त्यांना जेरीस आणावे लागते. यंदा तर दर्शनाला येणार्‍या भक्तांच्या पेहरावाकडे लक्ष ठेवण्याच्या कामाचा अतिरिक्त बोजा त्यांच्यावर आहे. पण कार्यकर्ते ही सर्व जबाबदारी आपल्या समर्थ खांद्यांवर हिमतीने पेलतील. समर्थ खांदे, भडक डोकी आणि शून्य सामाजिक भान असलेले कार्यकर्ते गणपतीला न चुकता ‘बाप्पा’ म्हणतात. पूर्वी घरातली चिल्लीपिल्ली तेवढी देवाला ‘बाप्पा’ म्हणत; तो देव म्हणजे गणपतीच हवा अशी काही अट नसे. पण आता मात्र ‘बाप्पा’ हा गणपतीचा unique-id झालेला आहे.
हा ‘बाप्पा’ multitasking आहे, म्हणून कार्यकर्तेही multitasking आहेत. मात्र गणपतीचे multitasking मर्यादित स्वरूपाचे असते. भक्तांना विघ्नांपासून दूर ठेवणे आणि विद्यार्थ्यांना आशिर्वाद देणे ही दोनच टास्के युगानुयुगे त्याच्या शिरावर आहेत. कार्यकर्त्यांना सोसाव्या लागणार्‍या भाराच्या तुलनेत हे तर काहीच नाही. पण एकापेक्षा अधिक म्हणजे ‘मल्टी’ या नियमाने त्याला multitasking म्हणण्याला कुणाचीच हरकत नसावी. कालौघात विद्यार्थ्यांचे परिक्षार्थी बनल्यामुळे गणपतीने आशिर्वादाव्यतिरिक्त सर्व संबंधित कारभार मंत्रालयातल्या शिक्षणविभागाकडे outsource केला. त्याला बिचार्‍याला काय ठाऊक, की त्यामुळेच विद्यार्थ्यांसमोर आणि त्यांच्या पालकांसमोर आपण एक मोठे विघ्न उभे करतो आहोत.
हे विघ्न निरनिराळ्या परिक्षांच्या, त्यांच्या सतत बदलणार्‍या पध्दतींच्या, काठिण्यपातळ्यांच्या, शाळा-कॉलेजप्रवेश आणि निकालांतल्या घोळांच्या रूपात विद्यार्थ्यांसमोर उभे राहते. त्याचे हरण करण्यासाठी ते पुन्हा गणपतीलाच साकडे घालतात. एकटा गणपती कुठेकुठे पुरे पडणार असा विचार करून पालक भरमसाठ पैश्यांच्या बदल्यात आपापल्या पाल्यांना ‘कोचिंग क्लास’ला पाठवतात. आता विघ्नाचे निराकरण दूर नाही या भाबड्या समजुतीत निर्धास्त राहतात. हे क्लासेस, कोचिंगचा बर्‍यापैकी देखावा उभा करतात. सरावाच्या नावाखाली विद्यार्थ्यांना भरपूर परिक्षांच्या चरख्यातून पिळून काढतात. विद्यार्थी रट्टा मारण्याच्या कामी हळूहळू तैय्यार व्हायला लागतात आणि तेवढ्यात...
तेवढ्यात सरकारला अवदसा आठवते. अभ्यासक्रम बदलल्याची किंवा परिक्षांची वा गुणांकनाची पध्दत बदल्याची घोषणा केली जाते. ‘जळ्ळं मेलं ते सरकार’ असं म्हणत पालक बोटे मोडतात. यंदा या ‘जळ्ळं मेलं’ जपाची शंभरी भरली असावी. कारण मंत्रालयाला आग लागून सरकारी कामकाजासंबंधित बरंच काही ‘मेलं' जळ्ळून गेलं. त्यात हमखास खाबूगिरी करता येण्याजोगे काही विभागही होते म्हणतात. त्यामुळे यंदाच्या गणेशोत्सवात या विघ्नाने होरपळलेलेही अनेकजण साकडेच्छुक असणार.
त्याव्यतिरिक्त निरनिराळ्या इच्छा-आकांक्षांसकट दरवर्षी नित्यनेमाने रांगा लावणारे इतर अनेकजण असतातच. कारण इच्छा काहीही असो, देवापुढे उभे राहण्याचा पर्याय सर्वांसाठी खुला असतो.
काहीजणांना या मांडवातला गणपती पावतो; काहींना त्या मांडवातल्या गणपतीची प्रचिती येते. काहीजण अनेक वर्षे या मांडवातल्या गणपतीची आराधना करूनही हाती काहीच न लागल्याने हळूच त्या मांडवात जातात. त्या मांडवातले काहीजण, जे हाती लागले आहे त्यापेक्षाही अधिक काहीतरी गवसावे, म्हणून नंतर या मांडवातही येतात. त्यांना हळूच येण्याची आवश्यकता नसते. या सगळ्या भक्त-रहदारीत गणपती बिचारा सर्वांची वर्गवारी कशी करतो, कुणाला पावायचे आणि कुणाला नाही, कोण फ्रेशर आहे आणि कोण रिपीटर, हे कसे लक्षात ठेवतो हे एक मोठे कोडेच आहे.
ज्यांना साकडे घालण्याचे काम नसते, असे लोक निव्वळ मांडवांची सजावट आणि तिथले हलते देखावे पाहण्यासाठी जातात. कारण नंतर आपण कुठे कुठे, कसकसले मांडव पाहिले, कुठले देखावे आपल्याला आवडले, कुठले मांडव फालतू होते, या विषयांवरच्या चर्चांमधे त्यांना अहमहमिकेने भाग घ्यायचा असतो.
‘अहमहमिका’ हा multitasking कार्यकर्त्यांचाही password आहे. पु.लं.नी लिहून ठेवले आहे, की जाज्वल्य अभिमानाचा निकष लावावा आणि पुणेकर ओळखावा. त्याच चालीवर, साध्या-साध्या गोष्टींसाठी अहमहमिकेवर (हे ‘हमरीतुमरी’ या चालीवर वाचावे) येण्याचा निकष लावावा आणि मंडळाचा उत्साही कार्यकर्ता ओळखावा असे म्हणता येईल.
हलते देखावे पाहण्यासाठी खूप गर्दी होते. दिवसभर गर्दीचे नियोजन करताकरता या उत्साही कार्यकर्त्यांच्या तोंडाला फेस येतो. मग गर्दी ओसरली, की रात्री उशीरा फेसाळत्या पेयाच्या ग्लासात तो तोंडचा फेस लयाला जातो. मांडवातले हलते देखावे विश्रांतीला जातात आणि मांडवाच्या मागे नशेतल्या कार्यकर्त्यांचे हलते देखावे सुरू होतात. त्यातला एक पुतळा सतत बाटली तोंडाला लावण्याची कृती करतो; एक सतत सिगारेटी फुंकतो; एक पानमसाल्याच्या पुड्या तोंडात सोडतो आणि त्याची रिकामी पाकिटे गणपतीच्या मूर्तीसाठी तयार केलेल्या भव्य चौथर्‍याखालीच भिरकावतो. पुढचे काही तास असे तीन-चार पुतळे तो सामूहिक हलता देखावा चालू ठेवतात. मांडवातल्या गणपतीला मागे वळून पाहण्याची मुभा आणि सवय दोन्ही नसते. त्यामुळे तो शांतपणे सकाळ होण्याची वाट पाहत बसून राहतो. विघ्नहरण आणि विद्याग्रहण दोन्हींसाठी शांत डोक्याने विचारपूर्वक काम करण्याची गरज असते हे त्याच्याइतके अन्य कुणाला ठाऊक असणार त्यामुळे तो शांतच असतो.
ही स्थितप्रज्ञता वर्षानुवर्षे त्याच्या कामी आलेली आहे. कशी
कोणे एके काळी या दगडांच्या देशातील भूमिपुत्रांच्या दृष्टीकोनातून गणेशोत्सवाची एक निराळीच व्याख्या होती. हे दिवस असे असत, की शेतीच्या कामांची सुरूवातीची लगबग आटोपलेली असे; पेरण्या उरकलेल्या असत; पहिले एक-दोन जोमदार पाऊस झालेले असत; शेते-शिवारे पाण्याचिखलाने भरून गेलेली असत. थोडक्यात, सगळे कसे मनाजोगते घडलेले असे. मग शिवारातल्या त्याच चिखलाचा एक छोटासा गोळा उचलून त्याला विघ्नहर्त्याच्या मूर्तीचा आकार दिला जायचा, त्याची मनोभावे पूजा व्हायची आणि ‘आमच्या कष्टांचं मोल आम्हाला मिळू दे, रे, देवाऽऽ यंदा पिकं उत्तम येऊ देत’ असे त्याला साकडे घातले जायचे. चार-सहा दिवस सकलजन भक्तीरसात डुंबून जायचे. थकलेल्या शरीराला त्याने दिलासा मिळायचा; मनाला चार घटका विरंगुळा मिळायचा. पण हे सारे चार-सहा दिवसच. कारण, पुढली ढीगभर कामे नजरेसमोर दिसत असत. गणपतीचेही असे म्हणणे मुळीच नसायचे, की काम-धाम सोडून भक्तांनी आपल्या कच्छपि लागावे. त्यामुळे त्याचा मुक्काम जास्तीत जास्त दहा दिवसांचा. त्यानंतर जिथून तो यायचा, म्हणजे माती-चिखलातून, तिथेच त्याचे भक्त त्याला परत पोहोचवून यायचे. गणपती आणि भक्तांची association ही अशी खाजगी आणि मर्यादित होती. कष्टांना आणि कामावरील निष्ठेला मिळालेली भक्तीची जोड असे आणि इतकेच त्याचे स्वरूप होते. टिळकांनी त्या associationमागची छुपी ताकद ओळखली. तिचा ब्रिटिशांविरुध्द वापर करण्याचे ठरवले. खाजगी आणि मर्यादित स्वरूपात ते घडवून आणणे शक्य नव्हते. म्हणून त्याला सार्वजनिक स्वरूप दिले. गणपतीला ते आवडले असणारच. पण त्याने चेहर्‍यावर काही दाखवले नाही. तो शांत राहिला.
तेव्हाच्या गणेशोत्सवातील मेळे, राजसत्तेविरुध्द आवाज उठवण्यासाठी मिळालेले हक्काचे व्यासपीठ, त्यामार्फत जनतेशी साधला जाणारा संवाद, नेत्यांमार्फत जनतेला दिले जाणारे छुपे पण कल्याणकारी संदेश, त्यातून होणारी जनजागृती, समूहाची ताकद ओळखून त्यानुसार आखले गेलेले अन्य लोकहितकारी उपक्रम, हे सगळे बघताबघता मागे पडत गेले. निव्वळ चकचकाटाने आणि दिखाऊपणाने त्यांची जागा घेतली. त्या चकचकाटात मूर्तीचे मातीशी असलेले नाते झाकोळून गेले. तरीही गणपती शांतच राहिला.
आजही तो वरकरणी शांतच असतो--काळाची गरज ओळखून खंबीरपणे ही सार्वजनिक उत्सवाची बाजारू पध्दत बंद कोण पाडतो याच्या प्रतिक्षेत. तो दिवस कधी ना कधी उजाडेल. त्याला आशा आहे. दिखाऊपणाचा मागमूसही नसलेल्या, पार अंतःकरणाच्या तळातून निघालेल्या "गणपती बाप्पा मोरया"च्या निखळ, निर्मळ, पवित्र गजराने अवघा आसमंत दुमदुमून गेलेला त्यालाही हवाच आहे. भक्तीचे नाते ना त्याला तोडायचे आहे, ना त्याच्या सच्च्या भक्तांना.
बाकी हे अधलेमधले हलते देखावे काय, आज आहेत, उद्या नाहीत.
एप्रिलच्या चैत्रवणव्यात भर दुपारी २ वाजता ट्रेनची अनाऊन्समेंट झाली, तेव्हा कुमार यश मोबाईलवर ‘स्नेक-२’ गेम खेळत बसला होता. त्यापूर्वी थोडा वेळ तो उभाच होता. उभं राहून कंटाळा आला तेव्हा तो जवळच्याच एका लोखंडी खांबाला टेकायला गेला. पण खांब उन्हामुळे तापलेला होता आणि कुमार यशने स्लीव्हलेस टी-शर्ट घातलेला होता त्याच वेळी कुमार यशच्या पुढ्यातून त्याच्यापेक्षा वयाने जराशीच लहान एक मुलगी आईचं बोट धरून निघाली होती. तिच्याकडे मोबाईलफोनयुक्त तुच्छतेने पाहण्याच्या नादात इकडे दंडाला बसलेल्या चटक्याने कुमार यशला दचकायला झालं. हातातून मोबाइल पडता पडता वाचला. शेजारीच कमरेवर एक हात ठेवून, दुसर्‍या हातातल्या रुमालाने वारा घेत हाश्श-हुश्श करत उभी असलेली बाई त्याच्यावर मंदसं खेकसली. ती त्याची आई होती. आपली बॅग आपल्याच पाठीवर लावलेला कुमार यश आपण स्वतंत्रपणे एकटेच रेल्वे स्टेशनवर आलोय हे इतरांना जाणवून देण्यात - त्याच्या मते - आतापर्यंत यशस्वी ठरला होता. त्या यशाला खांबाच्या चटक्याने क्षणार्धात चूड लावला होता. त्या चटक्याने गेममधल्या स्नेकचं अखेरचं लाईफही संपवलं होतं. मग दंड चोळत चोळत परत न्यू गेम सुरू क…
पुस्तक परिचय : सीझन्स ऑफ ट्रबल (श्रीलंकन यादवीच्या उपोद्घाताच्या यातना)
जुन्या-नव्या पुस्तकांची ओळख करून देणारे लेख माझ्या खास आवडीचे. अशा लेखांमधून समजलेली काही पुस्तकं अगदी लक्षात राहतात. (पुढे ती आवर्जून मिळवून वाचली जातातच असंही नाही, तरीही.) काही दिवसांपूर्वी ‘अनुभव’च्या अंकात अशाच एका पुस्तकाबद्दल समजलं : The Seasons of Trouble. Life amid the ruins of Sri Lanka’s Civil War. तो लेख वाचला आणि प्रथमच असं झालं की पुस्तक मी लगेच विकत घेतलं. त्याला कारण ठरला पुस्तकाचा विषय
शाळेत असताना लंकन यादवीच्या बातम्या सतत कानावर पडायच्या. दिल्ली दूरदर्शनच्या हिंदी बातम्या देणारी एक बाई LTTE चा उच्चार करताना त्यातला L लांबवायची... एऽऽऽल्लटीटीई आम्ही तिची नक्कलही करायचो. ही यासंदर्भातली सर्वात जुनी आठवण... LTTE, IPKF यांचे फुलफॉर्म्स माहित झाले होते. प्रभाकरन, कोवळे टायगर्स तरूण-तरूणी, त्यांना मिलिटरी ट्रेनिंग असतं म्हणे, सायनाईडच्या कॅप्सूल्स, वगैरे सामान्यज्ञान वाढीस लागलं होतं. जाफना, नॉर्थ-साऊथ बट्टिकलोवा इत्यादी नावं अगदी ओळखीची वाटायची. श्रीलंकेत तामिळ-सिंहलींमधला काहीतरी गोंधळ चालू आहे, हे त्या सगळ्याचं सार. तेव्हा बातम्यांमधून त्याची राजकीय अंगाने चर्चा अध…
' ...जेव्हा एका पुस्तक परत भेटतं
साधारण दीड वर्षांपूर्वीची गोष्ट. कुटुंबासमवेतच्या सुट्टीनिमित्त युरोपमधे होते; त्यातही पॅरीस शहरात मात्र तिथल्या ट्रॅफिकनं इतका वात आणला होता, की आमच्या पॅरीस-कार्यक्रमात आम्हाला काटछाट करावी लागली होती. पण कधीकधी सगळं मनाविरुद्ध घडत असतानाही एखादाच निसटता अनुभव असा येतो की त्याआधीच्या नाखुष करणार्‍या घटना आपण कधी आणि कश्या विसरून जातो ते कळत देखील नाही. पॅरीसमधल्या अखेरच्या संध्याकाळी मला असाच एक अनुभव येणार होता आणि आमची पॅरीस-भेट किमान माझ्यापुरती तरी अगदी संस्मरणीय बनून जाणार होती. त्याला कारणीभूत ठरणार होतं एकखूप जुनं इंग्रजी पुस्तक मात्र तिथल्या ट्रॅफिकनं इतका वात आणला होता, की आमच्या पॅरीस-कार्यक्रमात आम्हाला काटछाट करावी लागली होती. पण कधीकधी सगळं मनाविरुद्ध घडत असतानाही एखादाच निसटता अनुभव असा येतो की त्याआधीच्या नाखुष करणार्‍या घटना आपण कधी आणि कश्या विसरून जातो ते कळत देखील नाही. पॅरीसमधल्या अखेरच्या संध्याकाळी मला असाच एक अनुभव येणार होता आणि आमची पॅरीस-भेट किमान माझ्यापुरती तरी अगदी संस्मरणीय बनून जाणार होती. त्याला कारणीभूत ठरणार होतं एकखूप जुनं इंग्रजी पुस्तक पुस्तकाचा संबंध पॅरीसशी होताच, शिवाय दुसर्‍या महायुद्धाशीही होता. ‘जागतिक महायुद्ध’ या गोष्टीशी आपला सर्वसाधारणपणे प्रथम परिचय होतो तो शाळेच्या इतिहासात. माझाही तसाच झाला. दुसर्‍या महायुद्धानं तर मनावर पहिल्या भेटीतच गारूड केलेलं. तेव्हा इतिहासाच्या पुस्तकातले महायुद्धांवरचे ते दोन(च) धडे, सोबतचे नकाशे मी अनेकदा चाळत, बघत बसत असे. त्यानंतर (जगरहाटीनुसार) मी ‘नाझी भस्मासुराचा उदयास्त’ वाचलं. हे पुस्तक वाचलं की दुसर्‍या महायुद्धाबद्दलचं सगळं तुम्हाला क…
मी प्रीति. संगणक शास्त्राची पदवीधर आहे. मला वाचनाचा छंद आहे, लेखनाची आवड आहे आणि मराठी भाषेवर माझं प्रचंड प्रेम आहे.
जरा मागची पानंही चाळा...
पुस्तक परीचय - ’सोन्याच्या धुराचे ठसके’
नाते : भक्तीचे आणि मातीचे
लोकसत्ता - पुस्तक परिचय


मौलिक पटेलच्या यशाचे रहस्य | ऐसीअक्षरे

मौलिक पटेलच्या यशाचे रहस्य
त्याने जर्सीत अनेक भणंग पटेल इकडे तिकडे
फिरताना, भारतीय दुकानदारांशी दुधाच्या किमतीवर
वाद घालताना पाहिले .त्यांस इंग्रजी विशेष येत नव्हते पण
सततची तंबाखूची पीक सोडल्यास बाकी ते स्वच्छ होते आणि
वरच्या माणसाशी बोलताना नम्रही. तो मनात म्हणाला की तासाला
एक डॉलर अधिक दिल्यास ही सर्व प्रजा आपल्याकडे येईल .
मग त्याने अमेरिकेतील सर्वात मोठ्या तीन चेन्सना
औषधे विकू शकेल असा (अर्थातच गोरा) माणूस शोधून काढला
पण तो राहायचा कॅलिफोर्निया मध्ये ,
पन्नाशीचा , टकलू, बहुधा गे ,वर्षाला तीन लाख पगार मागणारा.
त्याला तो म्हणाला की आम्ही तुला फॅमिलीसारखे वागवू आणि
उपाध्यक्ष असे बिरुदही देऊ. लॉस अँजेलीसच्या
एकाकी समुद्रकिनाऱ्यावर संध्याकाळी घालविणारा मॅक यावर खूष झाला .
(पुढे तो स्वामीनारायणपंथीही झाला असे बोलले जाते
मुंबईतून तलवारकट मिशावाले हुशार मराठी
तंत्रज्ञ् डझनावारी हजर झाले. मुंबईतून अमेरिकेत आणल्याबद्दल
मौलिकचे आजन्म ऋणी, मरेस्तोवर काम करतात.
आता शेकडो पटेल मौलिककडे काम करतात . गोळ्या डबीत
भरताना पटेल बायका शेतावरची गाणी गातात
दर शुक्रवारी मौलिक आपला शुद्ध गुजराथी वैष्णव डबा घेऊन
त्यांच्यात येऊन जेवतो .
जेवताना मध्येच त्याला मॅकचा फोन येतो
वॉलमार्टचे एक कोटीचे कॉन्ट्रॅक्ट
वॉलग्रीनचे दोन कोटीचे कॉन्ट्रॅक्ट
सीव्हीएसचे तीन कोटीचे कॉन्ट्रॅक्ट
मिळालेले असते.खूष होऊन मौलिक पटेल शेजारच्या
कामकरी बायकांना आपल्या डब्यातली खीर वाढतो
व त्या खूष होऊन हसतात.
रात्री मौलिक बरोबर चंद्रिका पॅलेस मध्ये
चिकन टिक्का खाताना मॅकलाही
तसेच हसताना अनेकांनी पाहिला आहे .
अंधुक अंधुक कळली आणि अंधुक अंधुक आवडली म्हणून हार्दिक अभिनंदन.
मुंबईतून तलवारकट मिशावाले हुशार मराठी
तंत्रज्ञ् डझनावारी हजर झाले. मुंबईतून अमेरिकेत आणल्याबद्दल
मौलिकचे आजन्म ऋणी, मरेस्तोवर काम करतात.
ह्म्म्म ठीक वाटली.यामध्ये मॅक व पटेल यांचे व्यक्तीचित्रण अजुन फुलवले असते तर मजा आली असती.
मॅक व पटेल यांचे व्यक्तीचित्रण अजुन फुलवले असते
वरच्या दोन 'अंधुक अंधुक
वरच्या दोन 'अंधुक अंधुक कळतेय" या प्रतिक्रियांचे खरे सब-टेक्स्ट "हे तुम्हाला कवितेच्या रूपात का मांडावेसे वाटले", "ह्याला कविता का म्हणावे", "ह्याला कविता का म्हणावे" किंवा "चांगले गद्य तोडून तोडून लिहिले तर त्याची चांगली कविता होतेच असे नाही" या स्वरूपाचे आहे असे मला वाटते (ह्याच कॉमेंट्स/शन्का माझ्याही आहेत ) . एक तर कवितेचा आत्मा जो एक एक ओळ, ती सुंदर करण्याकडे (विशेष ) लक्ष नाही, आणि फारशा प्रतिमा उभ्या न करणाऱ्या साध्यासुध्या नॅरेटिव्हला कविता कशाला म्हणायचे
पण माझ्या मते यातला "काव्यात्म" भाव इतकाच की अमेरिकेत प्रत्येकाला "कम्युनिटीची" ओढ लागली आहे हे यात थोडेसे सूचित होत आहे, आणि या ना त्या प्रकारे ती ओढ पूर्ण करणारा मनुष्य यशस्वी होणार आहे .
मला तरी असा अर्थ जाणवला नाही. मला जे अंधुक अंधुक जाणवले ते असे की राजा आणि रयत किंवा प्रजा ही भारतातली सरंजामी व्यवस्थाच यातून पुढे नेली जात आहे. फक्त या वेळी 'फॅमिली लाइफ' आणि 'एक डॉलर अधिक पगार' हे आमिष आहे. अधून मधून एखाद तास रयतेबरोबर खीर खात घालवायचा आणि दिलदार किंवा समानतादार असल्याचे भासवायचे किंवा खरोखरच तसे असल्याचे समाधान मिळवायचे. शेतावरच्या मजूरणी निर्भरतेने गाणे गातात 'पक्ष्यांचे लक्ष थवे, गगनाला पंख नवे.' पण खरे तर त्यांचेच काय, सर्वांचेच पंख एक डॉलरच्या सुरीने कापलेले असतात. आणि मग हे पक्षी सोन्याचा पिंजरा पाहून चिकन टिका खाताना हसतात कधीमधी. पिंजरा आहे हे उमगल्यावर स्वामीनारायणीही बनतात पिंजर्‍यातून बाहेर पडण्यासाठी कदाचित.
आणि 'मौलिक पटेल'चा 'हार्दिक पटेल' आणि त्याच्या आंदोलनाशीही सूक्ष्मपणे संबंध जोडला गेला मनातल्या मनात. म्हणून पहिल्या प्रतिसादात 'हार्दिक अभिनंदन' म्हटले होते.
मला थोडी विफलता जाणवली कवितेतून. बाकी आकृतीबंधाविषयी माझे काही विशेष असे मत नाही. ज्याला त्याला रुचेल तो फॉर्म ज्याने त्याने वापरावा.
कुठल्याही कलाकृतीतून स्थलकालसभोवतालानुसार वेगवेगळे अर्थ प्रतीत होणे हे एका परीने त्या कलाकृतीचे यशच आहे.
भारतातली सरंजामी व्यवस्थाच यातून पुढे नेली जात आहे
राजा आणि रयत किंवा प्रजा ही भारतातली सरंजामी व्यवस्थाच यातून पुढे नेली जात आहे. फक्त या वेळी 'फॅमिली लाइफ' आणि 'एक डॉलर अधिक पगार' हे आमिष आहे. अधून मधून एखाद तास रयतेबरोबर खीर खात घालवायचा आणि दिलदार किंवा समानतादार असल्याचे भासवायचे किंवा खरोखरच तसे असल्याचे समाधान मिळवायचे. : Touche'
बाद वे , 'मौलिक पटेल'व 'हार्दिक पटेल' हे दोघे तरुण शास्त्रज्ञ माझ्याकडे काम करतात
ह्या कवितेला उत्तर म्हणून ही रचना कोण करु शकेल
कोंडिबा कसबे ... एक शेतकरी वडिलोपार्जित रानात राब राब राबतो
प्रामाणिक पणे राबतो, सबसिडैझ्ड किंमतीवर घेतलेले बियाणे...खुबीने पेरतो..
मायबाप सरकारने स्वस्त दरात दिलेले कर्ज...वापरून घेतलेला ट्रॅक्टर....
मातीतून सोनं निर्माण करण्याची जिद्द बाळगून...कोंडिबा मोठ्या कुशलतेने वापरतो...
निम्म्या किंमतीत मिळालेल्या वीजेवर चालणार्‍या पंपावर ... शेताला भरपूर पाणी पाजतो...
सुभानराव ओलते-पाटील यांनी मोठ्या चतुराईने शेजारच्या जिल्ह्यातल्या धरणातले वळवलेले पाणी...
कोंडिबा रोज मुबलक वापरतो.... मनातल्या मनात सुभानरावांना मुजरा करत...
गावातली पुतळाबाई, ताईबाई त्याला मदत करायला ... त्याच्या बायकोचा भार हलका करायला येतात...
कोंडीबा त्यांना कष्टाचं महत्व पटवून न देता सुद्धा त्या मनोभावे राबतात...
संध्याकाळी ... त्यांच्या हातावर दोन रुपये टेकवताना कोंडीबा ला मिनिमम वेज ची फिकीर नसते...
त्याला फिकीर असते ती त्या दोघींच्या घरची चूल पेटंल की नाही याचीच....
 तुम्हीच लिहा की ही कविता
+१ आणि मग त्यानंतर
आणि मग त्यानंतर 'महाराष्ट्रातला ३० लाख ब्रह्मवृंद आणि त्यांच्यावर अवलंबून असलेला '१२५ कोटी फडतुसांच्या देशाचा जीडीपी'' यावर पण एक कविता येऊदे
खरंतर यात 'स्त्रिया आणि त्यांची उत्क्रांती' यापेक्षा जास्त पोटेन्शीअल आहे. पण ते वापरायला ब्राह्मणेतर हवेत. जे मआंजावर फारसे दिसत नाहीत. कदाचीत त्यामुळेच जीडीपीमधे त्यांचं काँट्रीब्युशन शुन्य असणारय
हा हा हा ही ही ही हो हो हो खु खु खु फिदीफिदी
"जातीने" ब्राम्हण असणारे ३० लाख / धर्माचा 'अभ्यास' असणारे
महाराष्ट्रात "जातीने" ब्राम्हण असणारे ३० लाख आणि धर्माचा 'अभ्यास' असणारे / 'अधिकारी" मानले जाणाऱ्या लोकांचा बनलेला "ब्रम्हवृन्द" यात मोठा फरक आहे हे नम्रपणे. शिवाजीला "क्षत्रिय" नसल्यामुळे राज्याभिषेक नाकारणारा पैठणचा तो 'ब्रम्हवृन्द " . हे जितके कमी व दुबळे तितके समाजाला हितकारक .
स्मृतिदिन : संगीतकार बुलो सी. रानी (२५ मे १९९३)
जन्मदिवस : गणितज्ज्ञ अब्राहम द म्वाव्र (१६९७), लेखक अलेक्सांद्र पुश्किन (१७९९), नृत्यांगना इजाडोरा डंकन (१८७७), नाटककार व कवी राम गणेश गडकरी (१८८५), छायाचित्रकार डोरोथी लँज (१८९५), कृषी वनस्पती वैज्ञानिक व संशोधक बी.पी. पाल (१९०६), 'वेस्टर्न' सिनेअभिनेता जॉन वेन (१९०७), कथालेखक ग. ल. ठोकळ (१९०९), लेखक रंगनाथ मनोहर जोशी तथा निर्मळ गुरुजी (१९१६), हिंदी साहित्यिक व समीक्षक डॉ. शंकर पुणतांबेकर (१९२५), जाझ संगीतकार माइल्स डेव्हिस (१९२६), निर्माता, दिग्दर्शक के. बिक्रम सिंग (१९३८), धावपटू झोला बड (१९६६), लागोपाठ दोन ऑलिंपिक खेळांमध्ये पदकविजेता पहिला भारतीय खेळाडू कुस्तीगीर सुशील कुमार (१९८३)
मृत्युदिवस : आधुनिक तेलुगू गद्याचे जनक, पत्रकार व समाजसुधारक रावबहादूर वीरेशलिंगम कुंदकुरी (१९१९), तत्त्वज्ञ मार्टिन हाईडेगर (१९७६), पिनकोडचे जनक आर. व्ही. मराठे (१९८३), साहित्य अकादमी पुरस्कारविजेते कवी श्रीकांत वर्मा (१९८६)
स्वातंत्र्य दिन - जॉर्जिया (१९१८), गयाना (१९६६)
१८९६ : चार्लस डाऊ यांनी डाऊ-जोन्स औद्योगिकी सरासरीचे प्रथम प्रकाशन केले.
१८९७ : ब्रॅम स्टोकर यांची 'ड्रॅक्युला' कादंबरी प्रकाशित.
१९०८ : मध्यपूर्वेत पहिला तेलसाठा सापडला.
१९७१ : पाकिस्तानी सैन्याने सिल्हेट, बांगलादेशमध्ये ७१ हिंदूंची कत्तल केली.
१९८६ : युरोपमधल्या देशांनी युरोपीय संघाचा झेंडा स्वीकारला.
१९९८ : ऑस्ट्रेलियात मूलनिवासींची मुले त्यांच्या कुटुंबांपासून विलग करण्याच्या धोरणाबद्दल (Stolen Generations) प्रथम 'राष्ट्रीय क्षमायाचना दिन' झाला.
१९९९ : कारगिल युद्धाची सुरुवात.
२००९ : पाकिस्तानच्या सर्वोच्च न्यायालयाने नवाज शरीफ आणि त्यांचे बंधू शाहबाज यांच्यावरची निवडणुका लढवण्याविषयीची बंदी हटवली.
दिवाळी अंक - २०१५
भा. रा. भागवत विशेषांक
नवीन संकेताक्षरासाठी विनंती करा.
सध्या कोण कोण आलेले आहे
ऐशा रसां ऐसे रसिक...
ऐसीअक्षरे संस्थळाची उद्दिष्टे - मार्गदर्शक तत्त्वे - धोरणे


पूर्वज-वि. ग. कानेटकर | ऐसीअक्षरे

आज सकाळी वर्तमानपत्रात प्रसिद्ध साहित्यिक वि. ग. कानेटकर यांचे निधन झाल्याचे वाचले. काही महिन्यांपूर्वीच त्यांचे पूर्वज हे पुस्तक वाचून ही समीक्षा लिहिली होती. ती येथे देत आहे.
मला गतकालाबद्दल आकर्षण आहे. मी सारखा इतिहासात डोकावत असतो. प्रत्येक गोष्टीची सुरुवात कशी झाली, त्या गोष्टीचा इतिहास काय आहे, हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न करत असतो. त्या दृष्टीने माझी नजर शोधक तयार झाली आहे असे म्हणायला हरकत नाही. माझा हा ब्लॉगदेखील बऱ्याचदा आठवणी, स्मरण, जुन्या काळातील गोष्टी याविषयांच्या अवती भोवती असतो. किल्ल्यावरील पदभ्रमण त्यातूनच सुरु झाले. आणि त्यातूनच मला गोहरबाई कर्नाटकी, अमीरबाई कर्नाटकी यांच्या बद्दल समजले, आणि त्याची परिणीती मी कन्नड मधील अमीरबाई यांचे चरित्र मराठीत आणले. गेल्या शे-दीडशे वर्षातील मराठी नाटक, साहित्य, त्याकाळातील लोकांचे जीवन याबद्दल उत्सुकता निर्माण झाली. भारत स्वतंत्र होण्यापूर्वी येथे ६५० पेक्षा जास्त संस्थाने होती. त्याचा आणि व्यक्तींचा सुटा अथवा एकत्रित इतिहास कुठे उपलब्ध नाही. चिं वि जोशी यांच्या काही पुस्तकातून काही वर्णन येत राहते. असेच गतकालातील व्यक्तीबद्दलचे कथारूप ललित लेखन असलेले पुस्तक नुकतेच हाती लागले, त्याचे नाव पूर्वज, आणि लेखक आहेत वि ग कानिटकर.
ह्या छोट्याश्या कथासंग्रहात सात कथा आहेत. मराठी नाटकाचे जनक विष्णुदास भावे, सर्कसवाले विष्णुपंत छत्रे, साहित्यिक हरिभाऊ आपटे, संगीत रंगभूमीवरील प्रसिद्ध नट गणपतराव जोशी, मिरजेचे संस्थानिक पंतप्रतिनिधी परशुरामभाऊ पटवर्धन, गायक भास्करराव बखले, रावसाहेब मंडलिक या सात व्यक्तींच्या जीवनातील काही विशिष्ट घटनांवर आधारित या कथा आहेत. यातील बऱ्याच जणांची चरित्रे, आत्मचरित्र आधी प्रसिद्ध झाली आहेत. ज्यांनी ती वाचली आहेत त्याबद्दल आपल्याला माहिती असते. असे असले तरी या कथा वाचनीय ठरतात. पुस्तकाचे शीर्षक तर समर्पक आहे. पूर्वीच्या काळातील व्यक्तींच्याबद्दल माहिती, गोष्टी त्यात आहेत. ह्या सात कथांबद्दल थोडेसे.
सांगलीचे विष्णुदास भावे हे मराठी नाटकाचे जनक. पहिल्या वाहिल्या नाटकाच्या पडद्यामागची ही कहाणी ही कथा साग्रसंगीत सांगते. त्याकाळी असलेल्या प्रथेनुसार नाटकात काम करणाऱ्याला, तसेच त्यात स्त्री-वेश घेण्याराला समजणे वाळीत टाकत असत. त्यामुळे आलेले पेल्यातील वादळ कसे चतुराईने सांगलीच्या राजाने शमवले हे ही कथा मजेशीर पणे सांगते. ह्या कथेच्या नट्यात्मकतेमुळे ही छानशी एकांकिका होवू शकते असे मला वाटते.
सर्कसवाले विष्णुपंत छत्रे हे देखील सांगलीचेच. त्यांनीच भारतात सर्कस सर्वप्रथम सुरु केली. त्याबद्दल ही कथा आहे. छत्रे यांच्या अंगी असलेली धडाडी, धैर्य, आपल्या स्वप्नांचा पाठपुरवा करण्याची जिद्द ह्याचे दर्शन ह्या कथेमधून होते.
साहित्यिक हरिभाऊ आपटे यांच्या संबंधी कथा येते ती त्यांच्या मेव्हणे गोविंदराव कानिटकर यांनी केलेल्या रवींद्रनाथांच्या गीतांजली काव्यसंग्रहाच्या मराठी भाषांतराच्या संदर्भात. हरिभाऊना त्यांचे भाषांतर पसंत नव्हते. पण त्यांना ते सांगावे कसे हा पेच पडलेला. त्यातच त्यांनी दुसऱ्याने केलेल्या भाषांतराला प्रस्तावना लिहिलेली होती. गोविंदरावांना हे समजल्यावर त्यांचा पारा चढला. त्यातच त्यांच्या पत्नी काशीबाई ह्या हरिभाऊ आपटे विशेष स्नेह. त्यांची मधल्यामधे झालेली ससेहोलपट, ह्या सगळ्या नाट्यावर ही कथा आधारित आहे. काशीबाई कानिटकर ह्या मराठीतील आद्य स्त्री कादंबरीकार. त्यांचे सरोजिनी बाबर यांनी लिहिलेले चरित्र आहे, त्यात ह्याचे काही तपशील मिळतात हे पाहणे मनोरंजक ठरेल.
प्रसिद्ध नट गणपतराव जोशी यांच्या शेवटच्या दिवसांबद्दल ही गोष्ट आहे. मला तर ही वाचताना नटसम्राट नाटकाची आणि सिनेमाची आठवण होत होती. त्या दोन्हीत हा भाग नाही, पण एकूणच रंगभूमी वरील प्रसिद् नटाच्या शेवटच्या दिवसात त्याची मनोवस्था कशी झाली आहे, हे समजते.
मिरज संस्थानाचे पंतप्रतिनिधी परशुरामभाऊ पटवर्धन यांच्या जीवनातील दुसरा विवाह, आणि त्याबाबतचे संधीसाधू लोकांचे राजकारण प्रसंग आला, त्याच्या ही रोचक कथा आहे. संस्थानिकांच्या स्वैराचाराबद्दल त्यात त्यांनी विस्तृत लिहिले आहे.
गायनाचार्य भास्करबुवा बखले यांच्या उमेदीच्या काळातील प्रसंगावर ही कथा आधारित आहे. वडिलांचा रोष पत्करून गायन शिकायला घरातून बडोद्यास पळून गेलेले. तेथून ते अण्णासाहेब किर्लोस्करांच्या नाटक मंडळीत स्त्री-भूमिका करायला म्हणून मुंबईत आले. तेथे त्याचे नाटक पाहून आणि गाणे ऐकून, त्याच्या वडिलांच्या मतामध्ये परिवर्तन होते. हे सर्व ह्या कथेमध्ये आले आहे.
रावसाहेब मंडलिक हे समाजसुधारक होते, त्याबद्दल विशेष माहिती मला नव्हती. ती या कथेमुळे कळली. त्यांनी मुंबईत नेटिव्ह ओपिनियन(Native Opinion) नावाचे वर्तमान पत्र सुरु केले होते. त्यांच्यावर दुसऱ्या विवाहाचा दबाव येत होता, तो त्यांनी कसा दृढनिश्चयाने मोडून काढला या बद्दल समजते. त्यांच्या बद्दल थोडा शोध घेतला तेव्हा गंगाधर गाडगीळ यांनी लिहिलेल्या भरारी या त्यांच्यावरच्या पुस्तकाचा शोध लागला.
या सर्व कथा जरी कथा म्हणून असल्या तरी त्यांनी प्रस्तावनेत म्हटल्या प्रमाणे माहिती असलेल्या चरित्रावरून त्या बेतलेल्या आहेत, तसेच तपशीलात नाट्य आणण्यासाठी विपर्यस्त बदल केलेले नाहीत. कथा वाचताना जर इतिहास जर थोडाफार माहिती असेल तर संदर्भ समजायला सोपे जाते असे मला वाटते. मी वि ग कानिटकर यांच्या इतर पुस्तकांचा शोध घेतला, तर त्यांचा ह्याच विषयावरील अजून एक कथा संग्रह आहे. त्याचे नाव आणखी पूर्वज. त्यातही गतकाळातील आणखी ७ व्यक्तींच्या संदर्भात कथारूप ललित लेखन आहे. प्रसिद्ध इतिहासकार वि का राजवाडे, तारा गाणारीण, दादोबा पांडुरंग, बापूजी कुलकर्णी, दुसरा बाजीराव, शारदा गद्रे आणि सातवे ह रा पांगारकर. यातील तर मला राजवाडे आणि बाजीराव सोडून इतरांबद्दल माहितीच नाही. पुस्तक मिळवून वाचायला हवे केव्हा तरी.
ताजा कलम: हा ब्लॉग लिहिल्यानंतर काही मह्निन्यातच मला दिवाण जरमानी दास यांचे संस्थानिकांवरील पुस्तक मिळाले, त्याबद्दलदेखील मी ब्लॉगवर येथे लिहिले आहे.
वि.ग.कानेटकरांच्या साहित्याची ओळख ठीक ठाक आहे.
ह.रा. पांगारकर हे कदाचित ल. रा. (लक्ष्मण रामचंद्र) पांगारकर असावेत. हे संतसाहित्याचे गाढे अभ्यासक आणि कीर्तनकार म्हणून प्रसिद्ध होते. सुप्रसिद्ध 'भक्तिमार्गप्रदीप' हे भक्तिपर ओव्या, अभंग, स्तोत्रांचे संकलित पुस्तक त्यांचेच. त्यांचे दासबोधाचे सटीक सार्थ प्रकाशनही प्रसिद्ध आहे.
हो का..हे माहीत नव्हते...पुस्तकात तरी ह. रा. पांगारकर असेच दिले आहे...तेथेही चुकीचे असण्याची शक्यता आहे. मी देखील विकिपीडिया पहिले, तुम्ही म्हणता त्याप्रमाणे ल. रा. पांगारकर असावेत.
पुस्तकाची ओळख छान आहे.
"विपर्यस्त" - हा शब्द ऐकून युगे लोटली होती. खूपच छान वाटलं हा शब्द वाचलयावरती. जुने मैत्र सापडल्यासारखे वाटले. अनवट मराठी शब्द आवर्जुन लिहीले पाहीजेत.
 छान दाद आहे ही. माझा
 छान दाद आहे ही. माझा मीच विचार करू लागलो की हा शब्द कसा काय सुचला मला...मी नेहमीचा 'विपरीत' असा शब्द वापरू शकलो असतो...उत्तर कठीण आहे देणे. तुमचा मुद्दा देखील बरोबर आहे...जुन्या,विस्मरणात गेलेल्या शब्दांबद्दल...धन्यवाद
होय "विपर्यास" हा शब्द आपण
होय "विपर्यास" हा शब्द आपण वापरु शकला असता.
मला वाटतं "विपर्यास" वरुन "विपर्यस्त" आला आहे
'विपरीत' हे विशेषण 'वि+परि+इ' (उलट जाणे) ह्या धातूपासून बनले आहे. 'विपर्यस्त' आणि 'विपर्यास' हे शब्द अनुक्रमे विशेषण आणि नाम ह्या प्रकारांचे आहेत आणि त्यांचे मूळ
'वि+परि+अस्' (उलट असणे) ह्या धातूमध्ये आहे. ज्याचा विपर्यास झालेला आहे ते विपर्यस्त. विकास झाला आहे ते विकसित, नाश झालेला आहे ते नष्ट ही समान्तर उदाहरणे.
हां काहीतरी चूकीचे वाटत होते.
हां काहीतरी चूकीचे वाटत होते. मी वाचलेला जुना शब्द "विपर्यास" हा आहे.
इथे शब्दांचे मूळ सविस्तर मांडल्याबद्दल धन्यवाद कोल्हटकर जी.
मी वि ग कानिटकर यांच्या इतर
मी वि ग कानिटकर यांच्या इतर पुस्तकांचा शोध घेतला, तर त्यांचा ह्याच विषयावरील अजून एक कथा संग्रह आहे. त्याचे नाव आणखी पूर्वज. त्यातही गतकाळातील आणखी ७ व्यक्तींच्या संदर्भात कथारूप ललित लेखन आहे. प्रसिद्ध इतिहासकार वि का राजवाडे, तारा गाणारीण, दादोबा पांडुरंग, बापूजी कुलकर्णी, दुसरा बाजीराव, शारदा गद्रे आणि सातवे ह रा पांगारकर. यातील तर मला राजवाडे आणि बाजीराव सोडून इतरांबद्दल माहितीच नाही. पुस्तक मिळवून वाचायला हवे केव्हा तरी.
एक अवांतर प्रश्नः ही पुस्तकं तुम्ही कुठून मिळवता
 पुस्तकं कुठून मिळवता असे विचारले आहे तुम्ही, ज्याचे तिरके उत्तर 'शोधा म्हणजे सापडेल' असे असू शकते पण मी तसे देणार नाही. पुण्यात पुस्तकांच्या दुकानातून, प्रदर्शनातून, तसेच बुकगंगा वरही मिळतात, काही जुन्या पुस्तकांचे देखील विक्रेते आहेत, अप्पा बळवंत चौकात तेथे देखील मिळतात. आता हे पुस्तक किती रुपयाला असेल असे वाटते पण मी तसे देणार नाही. पुण्यात पुस्तकांच्या दुकानातून, प्रदर्शनातून, तसेच बुकगंगा वरही मिळतात, काही जुन्या पुस्तकांचे देखील विक्रेते आहेत, अप्पा बळवंत चौकात तेथे देखील मिळतात. आता हे पुस्तक किती रुपयाला असेल असे वाटते
नाही, माझा प्रश्न विचारायला
नाही, माझा प्रश्न विचारायला चुकला.
समजा, तुम्हाला 1902 साली प्रकाशित झालेलं क्षयझ पुस्तक हवं आहे. ते पुस्तक अबक दुकानात आहे हे कसं कळतं
की अबक आणि तत्सम दुकानात वारंवार फेऱ्या घालूनच हे साध्य होतं
नाही समजत...तोच तर मोठा
नाही समजत...तोच तर मोठा यक्षप्रश्न आहे, शोधावेच लागते. आता सध्या मला प्रभाकर पाध्ये यांची काही पुस्तके हवी आहेत, ती कुठेच मिळत नाही. त्यांचे तोकोनामा हे जपान प्रवास वर्णन वाचत होतो मध्ये. त्यात त्यांच्या इतर पुस्तकांची यादी दिली आहे. त्यातील काही हवी आहेत. प्रकाशकाकडे देखील विचारले. असेच ते केव्हा तरी शोधता, शोधता हाती लागू शकेल. अबक, कखग दुकानात, आंतरजालावर, इत्यादी ठिकाणी धुंडाळावे लागतेच.
स्मृतिदिन : संगीतकार बुलो सी. रानी (२५ मे १९९३)
जन्मदिवस : गणितज्ज्ञ अब्राहम द म्वाव्र (१६९७), लेखक अलेक्सांद्र पुश्किन (१७९९), नृत्यांगना इजाडोरा डंकन (१८७७), नाटककार व कवी राम गणेश गडकरी (१८८५), छायाचित्रकार डोरोथी लँज (१८९५), कृषी वनस्पती वैज्ञानिक व संशोधक बी.पी. पाल (१९०६), 'वेस्टर्न' सिनेअभिनेता जॉन वेन (१९०७), कथालेखक ग. ल. ठोकळ (१९०९), लेखक रंगनाथ मनोहर जोशी तथा निर्मळ गुरुजी (१९१६), हिंदी साहित्यिक व समीक्षक डॉ. शंकर पुणतांबेकर (१९२५), जाझ संगीतकार माइल्स डेव्हिस (१९२६), निर्माता, दिग्दर्शक के. बिक्रम सिंग (१९३८), धावपटू झोला बड (१९६६), लागोपाठ दोन ऑलिंपिक खेळांमध्ये पदकविजेता पहिला भारतीय खेळाडू कुस्तीगीर सुशील कुमार (१९८३)
मृत्युदिवस : आधुनिक तेलुगू गद्याचे जनक, पत्रकार व समाजसुधारक रावबहादूर वीरेशलिंगम कुंदकुरी (१९१९), तत्त्वज्ञ मार्टिन हाईडेगर (१९७६), पिनकोडचे जनक आर. व्ही. मराठे (१९८३), साहित्य अकादमी पुरस्कारविजेते कवी श्रीकांत वर्मा (१९८६)
स्वातंत्र्य दिन - जॉर्जिया (१९१८), गयाना (१९६६)
१८९६ : चार्लस डाऊ यांनी डाऊ-जोन्स औद्योगिकी सरासरीचे प्रथम प्रकाशन केले.
१८९७ : ब्रॅम स्टोकर यांची 'ड्रॅक्युला' कादंबरी प्रकाशित.
१९०८ : मध्यपूर्वेत पहिला तेलसाठा सापडला.
१९७१ : पाकिस्तानी सैन्याने सिल्हेट, बांगलादेशमध्ये ७१ हिंदूंची कत्तल केली.
१९८६ : युरोपमधल्या देशांनी युरोपीय संघाचा झेंडा स्वीकारला.
१९९८ : ऑस्ट्रेलियात मूलनिवासींची मुले त्यांच्या कुटुंबांपासून विलग करण्याच्या धोरणाबद्दल (Stolen Generations) प्रथम 'राष्ट्रीय क्षमायाचना दिन' झाला.
१९९९ : कारगिल युद्धाची सुरुवात.
२००९ : पाकिस्तानच्या सर्वोच्च न्यायालयाने नवाज शरीफ आणि त्यांचे बंधू शाहबाज यांच्यावरची निवडणुका लढवण्याविषयीची बंदी हटवली.
दिवाळी अंक - २०१५
भा. रा. भागवत विशेषांक
नवीन संकेताक्षरासाठी विनंती करा.
सध्या कोण कोण आलेले आहे
सध्या 0 सदस्य आलेले आहेत.
ऐशा रसां ऐसे रसिक...
ऐसीअक्षरे संस्थळाची उद्दिष्टे - मार्गदर्शक तत्त्वे - धोरणे


akshay kumar and radhika apte अक्षय व राधिकाची सायकल स्वारी | eSakal

अक्षय व राधिकाची सायकल स्वारी
बुधवार, 15 मार्च 2017
बॉलीवूडचा ऍक्‍शन हिरो अक्षय कुमार आणि अभिनेत्री राधिका आपटे महेश्वरमध्ये सायकल स्वारी करताना दिसले. त्यांना पाहून सगळेच थक्क झाले. हे इकडे काय करत आहेत, असा प्रश्‍न त्यांना पडला; तर हे दोघे सध्या त्यांचा आगामी चित्रपट "पॅडमॅन'चे चित्रीकरण करत आहेत. या चित्रपटात राधिका अक्षयच्या पत्नीच्या भूमिकेत दिसणार आहे. या दोघांनी महेश्वर किल्ल्याच्या येथून या चित्रपटातील एका गाण्याच्या शूटिंगला सुरुवात केली आणि अक्षयने राधिकाला सायकलवर बसवून नर्मदा घाटात फिरवत असल्याचे चित्रीकरण केले. "तू मॉंगे सर्दी विच अमिया, तू मॉंगे गर्मी विच फलिया, तू बारीश में अगर कह दे...' असे या गाण्याचे बोल आहेत.
बॉलीवूडचा ऍक्‍शन हिरो अक्षय कुमार आणि अभिनेत्री राधिका आपटे महेश्वरमध्ये सायकल स्वारी करताना दिसले. त्यांना पाहून सगळेच थक्क झाले. हे इकडे काय करत आहेत, असा प्रश्‍न त्यांना पडला; तर हे दोघे सध्या त्यांचा आगामी चित्रपट "पॅडमॅन'चे चित्रीकरण करत आहेत. या चित्रपटात राधिका अक्षयच्या पत्नीच्या भूमिकेत दिसणार आहे. या दोघांनी महेश्वर किल्ल्याच्या येथून या चित्रपटातील एका गाण्याच्या शूटिंगला सुरुवात केली आणि अक्षयने राधिकाला सायकलवर बसवून नर्मदा घाटात फिरवत असल्याचे चित्रीकरण केले. "तू मॉंगे सर्दी विच अमिया, तू मॉंगे गर्मी विच फलिया, तू बारीश में अगर कह दे...' असे या गाण्याचे बोल आहेत. या चित्रपटाची कथा एका मध्यमवर्गीय कुटुंबाभोवती फिरते. त्यामुळे या गाण्यात अक्षय स्लीपर घालून सायकल चालविताना दिसतो आहे.
प्रेमाची 'सेकंड इनिंग' (आदित्य महाजन)
राम कपूर आणि साक्षी तंवर यांची "केमिस्ट्री' रसिकांची अतिशय आवडती. तिचा पुन्हा एकदा अनुभव देणारी "कर ले तू भी मोहब्बत' ही वेब सिरीज प्रेमाच्या "सेकंड...
पॉकेट बुक्‍सचं विश्व (विजय तरवडे)
इंग्लिशमध्ये पुस्तकांच्या हार्ड कव्हर आवृत्त्या असतात आणि त्या महाग असतात. प्रवासात वगैरे वाचण्यासाठी वाचक त्याच पुस्तकांच्या पेपर बॅक किंवा पॉकेट...
हॉलिवूड निर्माता वेनस्टाइनला अटक
न्यूयॉर्क: जगभरात #MeToo ही चळवळ सुरू होण्यास कारणीभूत ठरलेला हॉलिवूडमधील निर्माता हार्वे वेनस्टाइन (वय 66) याला आज न्यूयॉर्क पोलिसांनी अटक केली. एका...
हीरो बनण्यास निघालेला मुलगा पालकांच्या ताब्यात
दौंड - चित्रपटसृष्टीत करिअर करण्यासाठी कुटुंबीयांना न सांगता हरियाना येथून गोव्याकडे निघालेल्या एका अल्पवयीन मुलास दौंड लोहमार्ग पोलिसांनी त्याच्या...
जनताच आणेल ‘अच्छे दिन’ सीताराम येचुरी, सरचिटणीस, माकप ः ‘अच्छे दिन’ची हूल देऊन सत्तेवर आलेल्या मोदी सरकारच्या चार वर्षांतच, ‘‘अच्छे दिन राहू द्या,...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


50linguas मराठी - पोर्तुगीज PT नवशिक्यांसाठी | गरज असणे – इच्छा करणे = precisar – querer |

Home > 50languages.com > मराठी > पोर्तुगीज PT > अनुक्रमणिका
गरज असणे – इच्छा करणे
मला विछान्याची गरज आहे.
इथे विछाना आहे का
मला दिव्याची गरज आहे.
इथे दिवा आहे का
मला टेलिफोनची गरज आहे.
मला फोन करायचा आहे.
इथे टेलिफोन आहे का
मला कॅमे – याची गरज आहे.
मला फोटो काढायचे आहेत.
इथे कॅमेरा आहे का
मला संगणकाची गरज आहे.
मला ई-मेल पाठवायचा आहे.
इथे संगणक आहे का
मला लेखणीची गरज आहे.
मला काही लिहायचे आहे.
इथे कागद व लेखणी आहे का
एखद्या माणसाला लेख रुपांतर करून हवे असेल तर त्याला खूप पैसे द्यावे लागतात. व्यावसायिक भाषांतरण खूप महागडे असते. हे टाळण्यासाठी दुसरी भाषा समजण्याचे महत्व वाढत आहे. संगणक शास्त्रज्ञ आणि संगणक द्वैभाषिकांना ही अडचण सोडवावी लागेल. ते रूपांतरण साधनांच्या विकासासाठी काही काळ काम करत आहेत. आज खूप अशा वेगळ्या योजना आहेत. पण यंत्र रुपांतराची गुणवत्ता खूपशी चांगली नाही. मात्र या योजना त्यासाठी चुकीच्या नाहीत. भाषा ही खूप गुंतागुंतीची रचना आहे. दुसरीकडे संगणक हा साध्या गणित तत्वांवर आधारित आहे. म्हणून ते नेहमीच भाषेवर योग्य प्रक्रिया करू शकत नाही. रुपांतर योजनेत संपूर्ण भाषा शिकावीच लागते. ते घडण्यासाठी सराईत लोकांना हजारो शब्द आणि नियम शिकवावे लागतील. हे प्रत्यक्षात अवघड आहे. संगणक आवाज क्रमांक असणे सोपे आहे.. हे त्याठिकाणी चांगले आहे. संगणक हे अशा गणना करू शकते कि ज्याचे मिश्रण हे सामान्य आहे. हे अशा गोष्टी ओळखते उदाहरणार्थ, कधीकधी जे शब्द एकापुढे एक असतात. यासाठी लेख हा वेगवेगळ्या भाषेत द्यायला हवा. याप्रकारे एखाद्या भाषेचे मूळ काय आहे ते शिकत येते. या सांख्यिक प्रकारे रुपांतरणाचा विकास आपोआप होईल. मात्र संगणक माणसाची जागा घेऊ शकत नाही. यंत्र हे मानवी बुद्धीची भाषेच्या बाबतीत बरोबरी करू शकत नाही. मग रूपांतरण करणारे आणि दुभाषिक यांच्यासाठी खूप वेळासाठी काम उपलब्ध होईल. भविष्यात साध्या लेखांचे रुपांतर संगणकाद्वारे केले जाऊ शकते. गाणी, कविता आणि साहित्य, दुसरीकडे ही सजीव घटकांची गरज असते. हे भाषेसाठी मानवी भावनांना पोसतात. आणि याप्रकारे हे चांगले आहे…
Contact book2 मराठी - पोर्तुगीज PT नवशिक्यांसाठी


हॅप्पी बर्थडे भुवी ! - Maha Sports

आज भारतीय संघाचा स्टार ऑल राऊंडर भुवनेश्वर कुमारचा आज २८वा वाढदिवस. भुवनेश्वर कुमारचा जन्म ५ फेब्रुवारी १९९०मध्ये उत्तरप्रदेशमधील मेरठ येथे झाला आहे.
आज या खेळाडूला अनेक दिग्गजांनी वाढदिवसाच्या खास शुभेच्छा दिल्या आहेत. सध्या हा खेळाडू दक्षिण आफ्रिकेत असून वनडेत मालिकेत चांगली कामगिरी करत आहे.
भुवनेश्वरने भारताकडून २५ डिसेंबर २०१२ रोजी पाकिस्तानविरुद्ध टी२० सामन्याने आंतरराष्ट्रीय पदार्पण केले होते. त्यानंतर केवळ ५ दिवसांनी तो आपला पहिला वनडे सामनाही पाकिस्तानविरुद्ध चेन्नई येथे खेळला, त्याच्या याच कामगिरीच्या जोरावर त्याला २ महिन्यांनी कसोटी संघात स्थान देण्यात आले. भारत विरुद्ध ऑस्ट्रेलिया यांच्यातील चेन्नई कसोटीत २२ फेब्रुवारी रोजी या खेळाडूने कसोटी पदार्पण केले.
पदार्पणाच्या कसोटी सामन्यात त्याला मास्टर ब्लास्टर सचिन तेंडुलकर, वीरेंद्र सेहवाग, एमएस धोनी आणि हरभजन सिंगसारख्या दिग्गजांबरोबर खेळायला मिळाले तर वनडे पदार्पणात गंभीर, सेहवाग, युवी आणि धोनीसारखे दिग्गज संघात होते.
भुवीने भारताकडून जेव्हा पदार्पण केले तेव्हा तिन्ही प्रकारच्या संघाचे नेतृत्व भारताचा सर्वात यशस्वी कर्णधार एमएस धोनी करत होता हे विशेष.
कसोटी पदार्पणात त्याने तब्बल ९७ चेंडूचा सामना करताना तब्बल १६७ मिनिट खेळपट्टीवर ठाण मांडले होते. तो मास्टर ब्लास्टर सचिन तेंडुलकरला देशांतगर्त क्रिकेटमध्ये ० धावेवर बाद करणारा पहिला खेळाडू ठरला होता.
२०१६ आणि २०१७मध्ये आयपीएलमध्ये सर्वाधिक विकेट्स घेत पर्पल कॅप सलग दोन वर्ष मिळवणारा तो पहिला भारतीय गोलंदाज ठरला होता. अशा या खेळाडूस २८ व्या वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा.
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर, इंस्टाग्रामवर अनफाॅलो
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग
एबी डिविलियर्सला विराट कोहलीच्या भावनिक शुभेच्छा
आशियाई गेम्सच्या उद्घाटन आणि समारोप सोहळ्यावेळी महिला खेळाडू नाही…
Breaking- एबी डिविलियर्सने केले बेंगलोरला ट्विटर,…
एमएस धोनी-जाॅन अब्राहमने बाईकसाठी केला होता हा उद्योग
एबी डिविलियर्सला विराट कोहलीच्या भावनिक शुभेच्छा


साचा:भौगोलिक स्थान - विकिपीडिया

येथे जा:	सुचालन, शोधयंत्र
साचा दस्तावेजीकरण[बघा] [संपादन] [इतिहास] [पर्ज करा]
वरील दस्तावेजीकरण हे साचा:भौगोलिक स्थान/doc पासून आंतरविन्यासित आहेत. (संपादन | इतिहास)
संपादक हे या साच्याच्या धूळपाटी (तयार करा | प्रतिबिंब) व चाचणी (तयार करा) पानात प्रयोग करुन बघु शकतात.
कृपया वर्ग हे /doc उपपानावर टाकावेत. या साच्याची उपपाने बघा.
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल १७ ऑगस्ट २०१३ रोजी ०२:२८ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


बाहेर असताना तुमच्या मुलांचा हट्टीपणा कसा सांभाळाल - Tinystep

बाहेर असताना तुमच्या मुलांचा हट्टीपणा कसा सांभाळाल
जितके गोड आणि निरागस, तितकेच बदमाश आणि आगाऊ बनून पण मुले तुम्हाला त्रास देऊ शकतात. त्यांना मनाप्रमाणे गोष्टी करून घेण्याची इच्छा असते आणि त्यामुळे आपण असे कोणत्या ठिकाणी करत आहोत याचे भान त्यांना राहात नाही. कदाचित तुमच्यासोबत सुद्धा असे याआधी घडलेले असेल. बाहेर असतांना मुलांचा हट्टीपणा आणि नखरे खूप त्रासदायक ठरू शकतात. त्यांना सांभाळतांना तुमच्या नाकी-नऊ येते, पण आम्ही तुमच्यासाठी अशी परिस्थिती सांभाळण्यासाठी काही टिप्स घेऊन आलो आहोत.
काय झाल्याने मुले चिडचिड करतील किंवा रडायला लागतील याचा अंदाज घेणे गरजेचे आहे. अनेकदा भूक लागणे, मोठ्ठा आवाज, थकवा येणे, अनोळखी व्यक्ती अशा गोष्टींमुळे मुले त्रास होऊन रडायला किंवा चिडचिड करायला लागतात. तुम्ही ज्या ठिकाणी जाणार आहात तिथे या गोष्टी आहेत का याचा पूर्वीच अंदाज घ्या. म्हणजे मॉल मध्ये गेल्यास बरीच खेळणी असतात, नातेवाईकांकडे गेल्यास नवीन वातावरण असते, दुकानात गेल्यास खायचे नवीन पदार्थ असतात, पार्कात अनोळखी माणसे असतात. अशावेळी नखरे करणे, हट्ट करणे, चिडचिड करणे अशा गोष्टी मुले होणाऱ्या असहजतेमुळे करतात. या सर्व गोष्टी लक्षात घेतल्यास त्याच्या मागचे कारण तुम्हाला माहित होईल. तेंव्हा आधीच अंदाज घेऊन त्याप्रमाणे तयार राहा.
जर तुम्हाला मुलांच्या अशा वागण्याचा अंदाज आला असेल तर आधीच त्यांचे वागणे तुम्हाला त्रासदायक ठरू नये म्हणून काळजी घ्या आणि थांबवा. म्हणजेच तुम्हाला कारणांचा अंदाज घेतांना त्याचे उपाय देखील शोधायचे आहेत. जर तुम्हाला दिवसभर बाहेर राहायचे असेल तर खाद्यपदार्थ आणि पुरेसे पाणी जवळ राहू दया. मुलांचे पोट भरलेले असले की मन शांत राहते आणि ते जास्त चिडचिड करत नाहीत. त्यांची बाहेर जाण्याआधी पुरेशी झोप होणे देखील तितकेच गरजेचे आहे. वाटल्यास मुलांचे आवडते खेळणे त्यांच्या हातात दया जेणेकरून त्यांना बाहेर असतांना कंटाळा येणार नाही.
लहान मुलांचा हट्टीपणा सांभाळतांना कडकपणे वागा. प्रत्येकवेळी त्यांचे नखरे ऐकून घेणे आणि हट्ट पुरवणे त्यांच्या अशा वागण्याला अजून प्रोत्साहित करते. तुम्ही दर वेळी त्यांचे ऐकून घेतल्यास - चिडचिड केल्याने किंवा हट्ट केल्याने हवे ते मिळते - असे त्यांना वाटेल आणि कदाचित भविष्यात तुम्हाला त्यांच्या अशा अनेक नखर्यांना तोंड द्यावे लागू शकते. तुम्ही एखाद्या विषयावर कडक शिस्तीने वागलात आणि त्यांच्या रडण्याला किंवा हट्ट करण्याला न जुमानता तुम्ही परिस्थिती हाताळलीत तर असे वागल्याने काहीच उपयोग होत नाही हे त्यांच्या मनावर बिंबवले जाईल. आजूबाजूच्या अनेक गोष्टींना लहान मुले आत्मसात करत असतात.
३. मायेने देखील वागा.
कडक शिस्तीने वागणे जेवढे महत्वाचे आहे तितकेच महत्वाचे आहे की तुम्ही त्यांच्या या हट्टीपणाच्या मागचे कारण जाणून घेणे. मुलांच्या बाबतीत संवेदनशील होणे पण कधी कधी गरजेचे असते. त्यांचे पूर्ण बोलणे ऐकून घ्या आणि त्यांना प्रेमाने समजावा. असे केल्याने देखील लहान मुले अनेकदा शांत होतात आणि तुम्ही त्यांच्या समस्येविषयी जाणून घेत आहात हे पाहून त्यांचा तुमच्याविषयी विश्वास वाढतो. आणखी म्हणजे मुलांना एखाद्या गोष्टीसाठी सरळ नकार देण्याऐवजी असे केल्याने तुम्हाला त्यांच्या वागण्यामागचे खरे कारण कळू शकेल.
एक महत्त्वाची गोष्ट आपण सगळ्यांनी शिकणे गरजेचे आहे ती म्हणजे लोकांच्या मताकडे दुर्लक्ष करणे. तुम्ही एखादया सर्वाजानिक ठिकाणी असाल आणि तुमचे मुल आरडा-ओरडा करत असेल किंवा हट्टीपणा करत असेल तर साहजिक आहे की लोकं तुमच्याकडे बघणार. अशावेळी सगळे तुमच्याकडे बघत असतांना लाजिरवाणे वाटणे सुद्धा साहजिक आहे. अनेक पालाक अशा प्रसंगावेळी आपल्या मुलांना रागावतात. लक्षात घ्या की शेवटी तुमचे मुल हेच तुमच्यासाठी जास्त महत्वाचे आहे. इतर अनोळखी लोकांचे मत नाही. गरजेचे आहे की तुमच्या मुलाला एखाद्या गोष्टीचा त्रास आहे आणि तुमची जबाबदारी आहे की तुम्ही त्याची समस्या दूर करावी. लहान मुले नैसर्गिकपणे हट्ट करतात आणि तुम्ही त्यासाठी क्षम्य असणे गरजेचे नाही. तुमचा राग लहान मुलांवर अशावेळी काढू नका आणि परिस्थिती प्रगल्भपणे हाताळा.
घराबाहेर पडतांना मुलांना आधीच सगळे नियम सांगा. मुलांनी कशाप्रकारे वागायचे आहे आणि त्यांचे कोणते हट्ट आणि कशाप्रकारचे वागणे खपवून घेतले जाणार नाही त्याबद्दल त्यांना स्पष्ट आधीच सांगा. जर हे नियम त्यांच्याकडून तोडण्यात आले तर काय शिक्षा होऊ शकते हे देखील त्यांना माहित असायला हवे जेणेकरून कसे वागायचे हे ते लक्षात ठेवतील. जर नियम मोडल्यास तुम्ही त्यांना रागावू शकता. जर असे नखरे बाहेर यायला लागल्यास त्यांना त्याच्या परिणामांबद्दल परत आठवण करून दया.
तुमच्या लक्षात आले की, आता या परिस्थितीबद्दल तुम्ही काहीच करू शकत नाही आणि हे हाताबाहेर गेले आहे तर जाऊ दया. कधी कधी जाऊ देणे पण गरजेचे असते. मुलांना अशावेळी त्या परिस्थितीपासून दूर न्या कदाचित त्यांचे रडणे बंद होईल. दुसऱ्या एखाद्या ठिकाणी गेल्यास तुम्हाला स्पष्टपणे परत विचार करता येईल. याबाबतीत तुमची हार झाली असे समजू नका. मुले स्वतः च अनेकदा त्यांचा राग दूर करतात. त्यांना थोडे प्रेम दाखवा आणि सगळे निट होईल अशी आशा दया. मुले प्रेमाने सांगितलेले ऐकतात किंवा नंतर थोड्यावेळाने काही नवीन दिसले की राग विसरून जातात.
काहीवेळा लहान मुलांचा राग, त्यांचे रडणे, हट्टीपणा किंवा नखरे सांभाळणे सोप्पे असते आणि कधी कधी अवघड. पण तुम्ही तुमचा पारा चढू देऊ नका. तुमचा शांतीभंग झाल्यास परिस्थिती अजून चिघळेल. शांत राहून व्यवस्थित मुलांना समजवा. अनेकदा हे दिसते तितकेपण अवघड नसते. ट्राय तर करा
उत्तम पालकत्व निभावण्यासाठी तुम्हाला शुभेछा
गरोदरपणात उपयुक्त न्याहरीच्या पाककृती
तुमच्या पाल्याची काळजी घेणे सोपे करण्यासाठी....टिप्स
तुम्हाला असलेली संवादाची भूक. . .
अशी करा रवा आंबोळी
काही सॅलाडच्या रेसिपी ज्या वजन घटण्यास उपयुक्त ठरतील
असे करा पौष्टिक मिश्र डाळींचे कटलेट
अशी करा पौष्टिक खपली गव्हाची खीर
असा करा मस्त बटाटा-चीज पराठा
या सात गोष्टींमुळे तुमच्या वैवाहिक नाते तुटू शकते


काँग्रेस नेते राजेंद्र गावित यांचा भाजपात प्रवेश | DAILY RAJTANTRA Online; Editor: Sanjeev Joshi (Helpline 9890359090)

मनोरच्या सायलेंट रिसॉर्टमधील तरण तलावात मलमिश्रीत दूषित पाणी.
निवडणूक कामात हलगर्जीकडे, नायब तहसीलदार निलंबित
वारली चित्रकार पद्मश्री जिव्या म्हसे कालवश
बविआच्या उपजिल्हा अध्यक्षांचा शिवसेनेत प्रवेश
आता सार्वजनिक ठिकाणी धूम्रपान करणे महागात पडणार
आयपीएलवर सट्टा, बोईसरमध्ये चौघे ताब्यात
शिवसेनेकडून वनगा कुटुंबियांच्या अश्रुंचे भांडवल – मुख्यमंत्री
हा विकास आहे कि विनाश राधाकृष्ण् विखे पाटील यांची भाजपवर टीका
आयपीएलवर सट्टा, बोईसरमध्ये चौघे ताब्यात
जांभुळमाथा गावातील सर्वच विद्युत खांब सडले
जव्हार तालुक्यात पोलिस शिपाई ची कमतरता
वाड्यातील सनशाईन कंपनीला भीषण आग, कोट्यावधी रुपयांचे नुकसान
आमच्या बातम्या ईमेल वर मिळवा
You are here: Home » Breaking » काँग्रेस नेते राजेंद्र गावित यांचा भाजपात प्रवेश
काँग्रेस नेते राजेंद्र गावित यांचा भाजपात प्रवेश
दि. ०८ : काँग्रेसचे नेते राजेंद्र गावित यांनी आज मुख्यमंत्री देवेंद फडणवीस आणि प्रदेशाध्यक्ष रावसाहेब दानवे यांच्या उपस्थितीत भाजपात प्रवेश केला. पालघर पोटनिवडणुकीच्या पाश्ववभूमीवर गावित यांचा पक्षाला रामराम करणं काँग्रेससाठी मोठा धक्का आहे. भाजपाची राजकीय खेळी काँग्रेस बरोबरच स्वतःच्या निष्ठावंतांना अडगळीत टाकून वनगा कुटुंबियांना न्याय देण्यासाठी उभी ठाकलेली शिवसेनेलाही काटशह देणारी मानली जात आहे.
आदिवासी समाजातील काँग्रेसचा मोठा चेहरा समजल्या जाणाऱ्या राजेंद्र गावित यांनी आघाडी सरकारच्या काळात राज्याचे आदिवासी विकास राज्यमंत्री पद भूषवले आहे. आज सकाळपासूनच पालघर पोटनिवडणुकीतील काँग्रेसचे संभाव्य उमेदवार राजेंद्र गावित भाजपामध्ये जाणार असल्याची चर्चा रंगली होती. मात्र या चर्चेत तथ्य नसल्याचे गावित यांनी स्पस्ट केले होते. मी काँग्रेसचा कार्यकर्ता असून काँग्रेस पक्षातच रहाणार असल्याचे त्यांनी म्हंटले होते. मात्र संध्याकाळी भाजपमध्ये ज्ञातांच्या विरोधात आयाराम आणण्याच्या प्रयत्नांना यश आले. आणि गावित यांनी अधिकृत रित्या पक्षप्रवेश करत काँग्रेसला धक्का दिला. दरम्यान, पालघर पोटनिवडणुकीच्या उमेदवारी देण्यासाठी भाजपकडून गावित यांचे नाव संसदीय बोर्डाकडे पाठवले जाणार आहे. त्यानंतर गावित यांच्या नावावर शिक्कामोर्तब होईल. अशी माहिती रावसाहेब दानवे यांनी दिली. त्यामुळे हि लढाई श्रीनिवास वनगा विरुद्ध राजेंद्र गावित अशी रंगण्याची शक्यता आहे.
अजूनही शिवसेनेच्या पाठिंब्याची आशा
यावेळी झालेल्या पत्रकार परिषदेत चिंतामण वनगा यांच्या मुलालाच भाजपकडून तिकीट मिळणार आहे, मात्र जे झाले ते दुर्दैवी झाले, असे मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस म्हणाले. पालघरचे जागा भाजपाची आहे. शिवसेनेने माघार ग्यावी, अजूनही शिवसेनेच्या पाठिंब्याची आशा आहे, असेही मुख्यमंत्री म्हणाले. पालघरमध्ये चिंतामण वनगा यांनी पक्ष वाढवला. त्यामुळे पालघरमध्ये भाजपने विजय मिळविला नाही तर ती त्यांच्यासाठी श्रद्धांजली ठरणार नाही असे म्हणत मुख्यमंत्र्यांनी हि जागा जिंकण्याचाही निर्धारही व्यक्त केला.
जनता गद्दारांना धडा शिकवेल
राजेंद्र गावित यांनी स्वार्थापोटी भाजपात प्रवेश केला असून गावित हे गेल्या काही दिवसापासून भाजपच्या संपर्कात होते. म्हणजे त्यांनी काँग्रेस पक्षात राहून पक्षाशी गद्दारी केली आहे. पपालघर लोकसभा मतदार संघातील जनता गद्दारांना धंदा शिकवेल, अशी घणाणती टीका महाराष्ट्र प्रदेश काँग्रेस कमिटीचे अध्यक्ष खा. अशोक चव्हाण यांनी केली आहे. मुंबई येथे घेतलेल्या पत्रकार परिषदेत खा, चव्हाण म्हणाले की, भाजपचा उमेदवार शिवसेनेने पळवला म्हणून भाजपने गावितांना पळविले. पक्षनिष्ठा नावाचा प्रकार राहिला नाही. भाजप पैशाचा आणि सत्तेचा गैरवापर करून नेत्यांची पळवापळवी करीत आहे. भाजपने नैतिकता सोडली आहे. राज्यात सर्वात मोठा पक्ष अस्या वलग्ना कया एक umedvarhरणाऱ्या भाजपला स्वतःची मिळू नये हे लांछनास्पद आहे. भारतीय जनता पक्षाची किंवा करावीशी वाटते. राजेंद्र गावित दोनवेळा विधानसभेच्या निवडणुकीत पराभूत झाले होते. त्यामुळे काँग्रेस पक्षाचे तिकीट त्यांना मिळणार नाही ह्याची पूर्वकल्पना त्यांना निश्चितच होती. अश्या पडेल उमेदवाराला घेऊन भाजपने स्वतःच्या पायावर धोंडा मारून घेतला आहे. जनता अशा पडेल उमेदवाराला आणि भाजपला पुन्हा तोंडावर पडल्याशिवाय राहणार नाही, असा हल्ला चव्हाण यांनी यावेळी केला.
कॉग्रेसकडून दामू शिंगडा यांना उमेदवारी
महाराष्ट्र प्रदेश काँग्रेस कमिटीचे माजी खा. दामू शिंगाडा यांची पालघर लोकसभा पोटनिवडणुकीसाठी उमेदवार म्हणून आखिल भारतीय काँग्रेस कमिटीकडे शिफारस केली आहे. पक्षश्रेष्ठी त्याबाबत लवकरच निर्णय घेतील असेही चव्हाण म्हणाले.
Previous: पालघर पोटनिवडणूक – शिवसेनेकडून श्रीनिवास वनगांचा उमेदवारी अर्ज दाखल
Next: माकपाकडून किरण गहला व वनसा दुमाडाचं अर्ज दाखल
आयपीएलवर सट्टा, बोईसरमध्ये चौघे ताब्यात
शिवसेनेकडून वनगा कुटुंबियांच्या अश्रुंचे भांडवल – मुख्यमंत्री
हा विकास आहे कि विनाश राधाकृष्ण् विखे पाटील यांची भाजपवर टीका
जांभुळमाथा गावातील सर्वच विद्युत खांब सडले
वाळवंडा ग्रामपंचायत सरपंच पदासाठी तिरंगी लढत, ९ पैकी ५ सदस्य बिनविरोध ४ सदस्यांसाठी होणार निवडणूक
मनोरच्या सायलेंट रिसॉर्टमधील तरण तलावात मलमिश्रीत दूषित पाणी.
पालघर लोकसभा मतदारसंघाच्या पोटनिवडणुकीत भाजपने कोणाला उमेदवारी देणे योग्य ठरेल
दिवंगत वनगा यांच्या घराण्यातील व्यक्तीला
दुसऱ्या पक्षातून आयात झालेल्या निवडून येण्याची क्षमता असलेल्या व्यक्तीला
पक्षाच्या निष्ठावान आणि उच्चशिक्षित व्यक्तीला
आयपीएलवर सट्टा, बोईसरमध्ये चौघे ताब्यात
शिवसेनेकडून वनगा कुटुंबियांच्या अश्रुंचे भांडवल – मुख्यमंत्री
हा विकास आहे कि विनाश राधाकृष्ण् विखे पाटील यांची भाजपवर टीका
आदिवासी विकास नियोजन समितीवरच्या अध्यक्षपदी हरिचंद्र भोये यांची निवड
डहाणूत फुलते आहे भरतनाट्यम नृत्यकला
क्रेडो वर्ल्ड स्कूलमध्ये रक्तदान शिबिराचे आयोजन
डहाणू – चारोटी रस्त्यावर अपघातात ४० वर्षीय महिला ठार
दहीसरला डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर जयंती कार्यक्रम संपन्न.
मनोरला बाबासाहेब आंबेडकर जयंती उत्सव संपन्न.
डहाणू : बिनधास्त प्रश्न विचारा आपल्या नगरसेवकांना


!!! अनामिक !!!: May 2009

बाविसाव्या मजल्यावरच्या माझ्या ऑफिसातून आज बाहेर बघताना खूप काळे ढग जमलेले दिसताहेत. तसं ऍटलांटामधलं वेदर फारच अनिश्चित असतं, आणि एवढ्यात तर ऊन आणि पाऊस अगदी पाठशिवणीचा खेळ खेळताहेत. पण आज न जाणो का खिडकीतून बाहेर जमलेले ढग बघताना मनातही आठवणींचे ढग जमून आले... खूप नॉस्टॅल्जीक वाटायला लागलं आणि मन कधी भूतकाळात गेलं ते कळलंच नाही. (भारतातही आता पावसाचं लवकरच आगमन होईल. वादळी पावसाने तर विदर्भात आधीच आपली वर्दी लावली आहे.)
मे महिन्याचा शेवट झाला आणि जूनच्या सुरवातीला मृग नक्षत्राच्या आसपास पावसाची चाहूल लागली की घरोघरी एकच प्रकार सुरू असतो .. छत्र्या माळ्यावरून खाली काढण्याचा. आमच्या कडेही काही अगदी वेगळं नव्हतं, जून सुरू झाला आणि शाळा सुरू होणार म्हंटलं की आम्हीही आमच्या छत्र्या बेडरूममधल्या सज्जावरून खाली काढायचो. बाहेर अंगणात नेऊन व्यवस्थित झटकून त्या व्यवस्थित आहे की नाही ते बघायचो. त्यात एक ना दोन छत्र्यांची एकतरी काडी तुटलेली असायची, किंवा बटणतरी बिघडलेलं असायचं, एखादीचं कापड मधेच कुठेतरी अडकून फाटलेलं असायचं, किंवा एखादी नीट बंद होत नसायची. हे सगळं मागच्या वर्षी पावसाळा संपतानाच झालेलं असायचं. पण आता कुठे पाऊस पडतोय, अन पडला तरी वापरू अशीच असं म्हणून तो पावसाळा त्या बिघडलेल्या छत्रीवरच काढला जायचा... पुढच्या वर्षी नवीन छत्री घेऊ असं ठरवून पण येणार्‍या पावसाळ्याच्या सुरवातीला एक काडीच तर तुटली आहे असा युक्तिवाद करून छत्र्या दुरुस्तं करायला लागायच्या. तसेच शाळेच्या नव्या वर्षाच्या सुरवातीला होणार्‍या वह्या-पुस्तकांच्या खर्चात छत्रीची भर कशाला अशी मध्यमवर्गीय समजूत घरच्यांची असायची, जी अगदी रास्तं होती (पण तेव्हा नव्हतं पटत हे). आम्हा भावंडांच्या छत्र्याही ठरलेल्या होत्या... बटणवाल्या, छोट्या आकाराच्या. बाबांची मात्र जुन्या पद्धतीची, अगदी मोठी, दोघंजण सहज मावणारी अन खाली यू आकाराचा दांडा असलेली. मला आठवतंय, माझ्या छत्रीचा दांडा माझ्या हातून तुटला होता आणि बिनदांड्याची छत्री शाळेत न्यायला (कसली कोण जाणे) लाज वाटायची. केव्हढा हट्ट केला होता मी नव्या छत्री साठी पण येणार्‍या पावसाळ्याच्या सुरवातीला एक काडीच तर तुटली आहे असा युक्तिवाद करून छत्र्या दुरुस्तं करायला लागायच्या. तसेच शाळेच्या नव्या वर्षाच्या सुरवातीला होणार्‍या वह्या-पुस्तकांच्या खर्चात छत्रीची भर कशाला अशी मध्यमवर्गीय समजूत घरच्यांची असायची, जी अगदी रास्तं होती (पण तेव्हा नव्हतं पटत हे). आम्हा भावंडांच्या छत्र्याही ठरलेल्या होत्या... बटणवाल्या, छोट्या आकाराच्या. बाबांची मात्र जुन्या पद्धतीची, अगदी मोठी, दोघंजण सहज मावणारी अन खाली यू आकाराचा दांडा असलेली. मला आठवतंय, माझ्या छत्रीचा दांडा माझ्या हातून तुटला होता आणि बिनदांड्याची छत्री शाळेत न्यायला (कसली कोण जाणे) लाज वाटायची. केव्हढा हट्ट केला होता मी नव्या छत्री साठी तेव्हा ताईने तिची छत्री मला दिली आणि शाळेतले पुढचे दोनेक वर्ष ती स्वतः तुटक्या दांड्याची छत्री घेऊन जायची (तेव्हा असलेल्या परिस्थितीत बाबांवर साध्या छत्रीच्या खर्चाचाही बोजा नको असं तिचं मत कळायला मला थोडं मोठं व्हायला लागलं). असो, छत्र्या दुरुस्त झाल्या आणि नीट उघडता आणि बंद करता आल्या की एक मोठ्ठं काम झाल्यात जमा असायचं, आणि आता वाट बघितली जायची ती येणार्‍या पावसाची
पाऊसही यायचा, कधी अगदीच लवकर तर कधी बराच उशीरा. पण पहिला पाऊस पडला की काय मस्तं वाटायचं. अगदी लहान होतो तेव्हाचंही आठवतंय. आमचं घर मुख्य रस्त्यापासून बरंच आत आहे. आणि मी लहान असताना घरापर्यंत जायला डांबरी रस्ताही नव्हता. घराच्या पुढे (कॉलनीमधे) खूप मोकळी जागा होती. शिवाय सगळी वसाहत शेतजमिनीवर झाल्याने चिखलही भरपूर व्हायचा. मोठ्या लोकांची आपली कुरकूर सुरू असायची. पण आम्हाला मात्र मोकळं मैदान, त्यात पावसाचं साचणारं पाणी खूप आवडायचं. त्या साचलेल्या डबक्यात धप्पाक्कन् एक पाय देऊन किंवा उडी मारून मिळणारा आनंद शब्दात व्यक्तं कसा करता येईल एकदा तर खूप पाऊस झाला, घराबाहेरच्या मोकळ्या मैदानात पाणी अगदी गुडघ्या पर्यंत साचलं. वाहतं पाणी होतं ते... मला दम कुठला, मी आणि माझा मित्र अगदी अनवाणी पायाने त्या पाण्यात कितीतरी वेळी भटकलो. शेवटी थकून घरी येताना कपड्यांकडे लक्षं गेलं... घरी गेल्यावर काय झालं ते सांगायलाच नको
पावसात एक गोष्टं व्हायची, रस्त्यावर भरपूर चिखल झालेला असायचा अन शाळेच्या रस्त्यावर एका विशिष्ट ठिकाणी, शाळेत जाणार्‍या मुलामुलींपैकी कोणाची तरी चप्पल चिखलात घसरून तो/ती चिखलात पडलेला असायचा. माझ्यावर कधी ही पाळी आली नाही, पण पडलेल्या मुलामुलींवर हसण्याचं सुखं मात्र भरपूर घेतलंय. कितीतरी मुलामुलींना पावसाळी दिवसात रस्त्यावरून कसं चालावं तेच माहीत नसतं. चिखल बघून, घसरड्या जागा बघून चालणे वेगळे, आणि भर रस्त्यावर (पातळ) चिखलात चालणे वेगळे. कितीतरी मुलं चपला घालून ह्या चिखलात फताक फताक आवाज करत चालतात, त्यामुळे त्या मुलांचा पार्श्वभाग शिंतोड्यांनी मस्तं भरला जातो. हे टाळायचं असेल तर चिखलात चालताना टाचेवर भर देऊन चालावे, पाऊल पुढे टाकतानाही टाचेवर भर दिला तर पाठीवर असे शिंतोडे उडत नाहीत मी लहान असताना पावसात अजून एक फायदा होता... शाळेच्या वेळेत जोरदार पाऊस आला की छपरावर होणार्‍या पावसाच्या कर्कश्श आवाजात मास्तरांचा आवाज सगळ्यांपर्यंत पोहचायचाच नाही. मग त्या तासाला न शिकवता काहीतरी वेगळंच केलं जायचं. तसेच, घरी परत येताना, रस्त्याच्या कडेला उभ्या असलेल्या ट्रकमधून लिक झालेल्या ऑइल/पेट्रोलमुळे साचलेल्या पाण्यात तयार होणार्‍या चमकत्या सप्तरंगात स्वतःला हरवून टाकावं वाटायचं
पावसाच्या साचलेल्या पाण्यात कागदाच्या होड्या तयार करून न सोडलेला माणूस शोधूनही सापडणार नाही. तो तर पावसाच्या दिवसातला छंदच असतो कित्येकांचा. पण ह्या दिवसात आम्ही कॉलनीतले मित्र अजून एक खेळ खेळायचो... "खुपसणी". आता नियम आठवत नाहीत, पण एका लोखंडी गजाचा तुकडा (म्हणजेच खुपसणी) एका विशिष्टं पद्धतीने पावसाने ओल्या झालेल्या जमिनीत खुपसेल असा फेकण्याचा काहीतरी प्रकार होता. कोणा एकावर राज्य असायचं आणि बाकीचे खुपसणी जमिनीत खुपसत पुढे जायचे. जिथे खुपसणी जमिनीत खुपसल्या गेली नाही तिथे तो मुलगा बाद व्हायचा. आणि सगळे बाद झालेल्या ठिकाणावरून राज्य असलेला मुलाला एका दमात लंगडत सुरवातीच्या ठिकाणी यायला लागायचं. मजा यायची पावसाने भिजलेल्या जमिनीत, आणि थंडगार वातावरणात खेळताना.
पावसामुळे अजून एक गोष्ट व्हायची... आमच्या घराच्या गच्चीच्या स्लॅबचा उतार नीट न काढल्याने गच्चीवरही जागोजाग पाणी साचायचं. हे पाणी स्लॅबमधे मुरून घरात आतल्या भागात ओल यायची. त्यामुळे पाऊस पडून थांबला की आम्ही भाऊ-बहीण गच्चीवर जाऊन पाणी पायाने बाहेर काढायचो. मी लहान असतानाचे दिवस म्हणजे दूरदर्शनचे दिवस. पाऊस पडून गेला की पावसामुळे म्हणा किंवा वार्‍यामुळे म्हणा एंटीना हालायचा आणि टीव्हीवर फक्तं मुंग्या दिसायच्या. आम्हा तिघांपैकी मग एकजण एंटीना हालवायचं काम करायचा, एकजण गच्चीच्या कडेला आणि तिसरा खाली खिडकीपाशी असायचा. मग थोडं उजवीकडे, थोडं डावीकडे असं ओरडत टीव्हीवरच्या मुंग्या कमी झाल्या की परत सगळे घरात. पावसाळ्यात हा प्रकार नेहमीचाच
या दिवसात टीव्हीवर मुंग्या यायच्याच, पण सर्वत्र अन्य प्राण्यांची संख्याही वाढायची. ह्या अन्य-प्राण्यात पहिला नंबर लागतो तो बेडकांचा. चिखल आणि भरपूर साचलेलं पाणी असलं की बेडूकही भरपूर व्हायचे. एरवी न दिसणारा हा प्राणी पाऊस पडला की लगेच एवढ्या मोठ्या संख्येने आणि एवढ्या ताबडतोब कसा हजर होतो हे मला न सुटलेलं कोडं आहे. तसेच दिवसभर न ओरडणारे बेडूक रात्र झाल्यावरच का डराव डराव करतात हे दुसरं कोडं (आमच्या घरचा संडास दिवसरात्र बंद असूनही, दरवर्षी एकदातरी तिथे एक बेडूक जाऊन बसलेलाच असायचा. अशा संकटसमयी त्या बेडकाला लवकरात लवकर बाहेर काढताना त्रेधा उडायची). बेडकांमध्ये काही बेडकांची त्वचा अगदी चोपडी असायची आणि त्यांचा रंगही वेगवेगळा आणि आकर्षक असायचा, तेवढच काय ते बेडकांबद्दल नवल वाटण्यासारखं (आमच्या घरचा संडास दिवसरात्र बंद असूनही, दरवर्षी एकदातरी तिथे एक बेडूक जाऊन बसलेलाच असायचा. अशा संकटसमयी त्या बेडकाला लवकरात लवकर बाहेर काढताना त्रेधा उडायची). बेडकांमध्ये काही बेडकांची त्वचा अगदी चोपडी असायची आणि त्यांचा रंगही वेगवेगळा आणि आकर्षक असायचा, तेवढच काय ते बेडकांबद्दल नवल वाटण्यासारखं पावसात दिसणारा दुसरा प्राणी म्हणजे गोगलगाय. ह्या गोगलयींचेही तीन प्रकार आहेत. एक -शंख पाठीवर असलेली, दोन - लाल रंगाची, खूप पाय असलेली आणि शेकडोंच्या घोळक्याने दिसणारी, आणि तिसरी म्हणजे शेंबडी गोगलगाय. ही गोगलगाय माझी सगळ्यात नावडती... चपटी, लिबलिबीत आणि जिथून चालत गेली त्या जागेवर शेंबडा ट्रेल (मराठी शब्द) सोडणारी पावसात दिसणारा दुसरा प्राणी म्हणजे गोगलगाय. ह्या गोगलयींचेही तीन प्रकार आहेत. एक -शंख पाठीवर असलेली, दोन - लाल रंगाची, खूप पाय असलेली आणि शेकडोंच्या घोळक्याने दिसणारी, आणि तिसरी म्हणजे शेंबडी गोगलगाय. ही गोगलगाय माझी सगळ्यात नावडती... चपटी, लिबलिबीत आणि जिथून चालत गेली त्या जागेवर शेंबडा ट्रेल (मराठी शब्द) सोडणारी पावसाळी दिवसात गांडूळही बर्‍याच प्रमाणात दिसायचे. आणि क्वचित निघणारा प्राणी म्हणजे साप पावसाळी दिवसात गांडूळही बर्‍याच प्रमाणात दिसायचे. आणि क्वचित निघणारा प्राणी म्हणजे साप पाऊस पडून गेल्यावर आणि सगळीकडे हिरवेगार झाल्यावर दिसणार्‍या फुलपाखरांना आणि काजव्यांना विसरून कसं चालेल. लहानपणीचे कितीतरी दिवस ह्या फुलपाखरांच्या मागे धावण्यात आणि पकडण्यात गेलेत.
फुलपाखरांमागे धावता धावता दिवसही कसे भुर्र्कन उडून गेले ते कळलंच नाही. पहिला पाऊस, मातीचा सुगंध, रिमझीम पावसात प्यायलेला वाफाळता चहा किंवा खाल्लेली गरम गरम भजी, श्रावण मासी हर्ष मानसी, हिरवे हिरवे गार गालिचे तर सगळ्यांच्याच जिव्हाळ्याचे. पण एखादा दिवस असा येतो की बाहेर जमलेल्या काळ्या ढगांसारखं, मनातही आभाळ दाटून येतं आणि आठवणींचा पाऊस डोळ्यातून बरसू लागतो.
मी वाचतो, तुम्हीपण वाचा...
माझिया मना जरा सांग ना
महाभारत - काही नवीन विचार
डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा


Hercules knows the language Habesha

स्तोत्र, जाप और आरती
रविवार दिनांक ५ एप्रिल २०१५ रोजीच्या १०९८च्या अग्रलेखात हर्क्युलिसचा (Hercules) आणखी एक गुण – हबेशा भाषा (language Habesha) अवगत असणे. या भाषेचा उपयोग करून घेऊन तेथील हबेशा लोकांशी जवळीक साधतो. त्यांना ‘निमरॉड तळ्याची’ माहीती घेऊन त्यांच्या बरोबर जाऊन खास यानाने निमरॉड तळ्यावरील जागेत जाऊन तळ्यातील एका भागात खडकांनी तयार केलेला नकाशा, डोळ्याची खोबणी असलेली कवटीसारखी रचना या सर्वांचे ताबडतोब फोटो व त्याला कळालेली माहीतीही माता सोटेरिया आणि झियसला (Zeus) पाठविली. एवढेच नव्हे तर स्वत: तेथील पवित्र चषक काढून घेऊन त्या जागेवर चपलख बसेल असा दुसरा पाषाण लावून ठेवला त्या पाषाणावर तसेच परंतु पुर्णपणे वेगळे असे चित्र रंगविले….
मंगळवार दि ७ एप्रिल २०१५ चा १०९९व्या तुलसीपत्रातील अग्रलेखात आणखी एक चित्तथरारक प्रसंग अनुभवला तो म्हणजे हर्क्युलिसची पिशाच्च सम्राज्ञी ‘स्थेवो अनुबीस’ (Sthevo Anubis)शी तुंबळ युद्ध.
हर्क्युलिसला स्थेवो अनुबीसशी लढताना खूप दुखापती झाल्या. दोन्ही हातातून रक्त वाहत होते. अवघे ५ दळे राहिले असताना त्याला अ‍ॅफ्रोडाईटचे (Aphrodite) शब्द आठविले – ‘तुझे मस्तक पर्वतालाही फोडू शकते.’ आणि लगेच त्याने कुठलाही विचार न करता स्वत:च्या मस्तकाने स्थेवो अनुबीसच्या सुळ्यांवर जोरदार आघात केला. एकामागोमाग एक अशी दोन्ही सुळे मोडताच ती पिशाच्च सम्राज्ञी निर्जीव होऊन खाली कोसळते… स्वत:च्या मस्तकाने जोरात वार करताना हर्क्युलिसने स्वत:चा जराही विचार केला नाही… आपल्या मस्तकालाही इजा होईल याची जराही भिती वाटली नाही. त्यावेळी फक्त त्या पिशाच्च सम्राज्ञीस मारायचे एवढेच ध्येय्य त्याच्या समोर होते मग त्यासाठी स्वत:ला इजा झाली तरी त्याला त्याचे काही पडले नव्हते… काय भक्ती आहे आणि काय समर्पण आहे
गुरुवार दि ९ एप्रिल २०१५ चा ११००व्या तुलसीपत्रातील अग्रलेखात – हर्क्युलिस बेशुद्ध होतोय हे पाहिल्यावर लगेचच नेहमीप्रमाणे अ‍ॅफ्रोडाईट (Aphrodite) आली आणि त्याला तिकडून बाहेर काढले. इतकेच नाही तर तिने महादुर्गेचे स्मरण करून त्याच्या सर्व जखमा भरून आणल्या… काय तो हर्क्युलिस आणि काय ती अ‍ॅफ्रोडाईट…


Virah Kavita | विरह कविता-तु आता कुठेही दिसत नाहीस...-1

तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तु मला कवी बनविले...
तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
ती आपली पहिली भेट
आणि मग तुझे ते लाजून हसणे
हळूच माझ्या मनाचे तुझ्यामध्ये फसणे
त्यातला प्रत्येक क्षण अन क्षण
मला अजूनही विसरवत नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
त्या रात्रीचे माझे बालिश प्रश्न
अन तु त्यांना दिलेली नादान उत्तरे
पण आता तु नसतांना
माझ्या मनीचा एकही प्रश्न सुटता सुटत नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
त्या रात्री बरसणारा पाऊस
तु खुप दूर तरीही तुला ऐकण्यासाठी
सतत तुटणारे Network तरीही
तेव्हापासूनची धडधड काही केल्या थांबतच नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
मग आपण जागून काढलेली ती पूर्ण रात्र
तु आणि मी इतक्या दूर असूनही
एकमेकांना भेटण्यासाठी आतुरलेली आपली मने
एकमेकांची लागलेली ओढ आता
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तो सुवास तर आहे पण
कुठेही त्यात तुझा गंधहि येत नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तु मला ऐकाविलेली तुझी ती कविता
आणि मग ती ऐकता ऐकता
माझ्या नेत्रांतून वाहिलेली सरिता
त्या दिवसापासून माझ्या नेत्रांतील अश्रू
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तुझ्या कवितेमुळे मला स्मरलेले
त्यात होते फक्त तुझे अन तुझेच
ते अस्तित्व आता मला कुठेही जाणवत नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
कविता कशी झाली हे विचारण्यासाठी
आणि तुझे काहीच उत्तर न आल्याने
माझ्या मनाची झालेली घालमेल
अजूनही ती घालमेल काही केल्या संपत नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तुझे ते भारावलेले रोम अन रोम
तुझ्यावर कोणीतरी कविता लिहिली
म्हणून उचम्बळलेले तुझे प्रेम
ते प्रेम आता कशातूनच वाहात नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
त्यानंतर आपले रुजलेले खोल प्रेम
कायम प्रेम करण्याचे कधीही न दुरावण्याचे
तु मला दिलेले पहिले वचन
वचन राहीले दूर आता तुझा एक
शब्दही कधी कानी पडत नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
मी तुझ्याशी share केलेली
अनेक सुख आणि दुखे
सुख तर जाऊदे आता दुखातून
क्षणभरही सुटका होत नाही
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
हो तुला अजूनही सर्वच आठवते
पण मुद्दामूनच तु तसे दाखवीत नाहीस
माझ्याबरोबर घालवलेले ते क्षण
तुला अजूनही विसरवत नाहीत
पण मला मात्र तुझ्यातली तु आता
तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
कवितेतून स्वतःला समजायला लागलो..
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तु मला कवी बनविले...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तुझ्यातली तु आता कुठेही दिसत नाहीस...हे चांगलच १२ वेळा मनावर ठसल .पण का ते नाही कळल .
तु मला कवी बनविले...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तु मला कवी बनविले...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
Re: तु आता कुठेही दिसत नाहीस...
तु आता कुठेही दिसत नाहीस...


अलेक्सिस टेक्सास - विकिपीडिया

येथे जा:	सुचालन, शोधयंत्र
अलेक्सिस टेक्सास (मे २५, इ.स. १९८५:पनामा - ) ही एक रतिअभिनेत्री आहे.
डाटा रो नसलेले माहितीचौकट साचे वापरणारे लेख
इ.स. १९८५ मधील जन्म
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल २८ जुलै २०१७ रोजी ११:१८ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


ठाणे

शुक्रवार, २५ मे, २०१८
मुंबई शिक्षक, पदवीधर व कोकण विभाग पदवीधर विधानपरिषद मतदार संघासाठी निवडणूक कार्यक्रम जाहीर
नवी मुंबई : भारत निवडणूक आयोगाने मुंबई शिक्षक, मुंबई पदवीधर व कोकण पदवीधर विधानपरिषद मतदार संघाची द्विवार्षिक निवडणूक 2018 चा कार्यक्रम जाहीर केलेला आहे. भारत निवडणूक आयोगाच्या निदेशाप्रमाणे नामनिदर्शेन अर्ज गुरुवार दि. 31 मे 2018 पासून गुरुवार दि.7...
शुक्रवार, ११ मे, २०१८
न्यायव्यवस्था ही प्रशासन आणि जनतेतील दुवा - न्यायमूर्ती अभय ओक
शहापूर येथील विधी सेवा शिबीरात हजारो नागरिकांना मिळाला थेट योजनांचा लाभ ठाणे : राज्य विधी सेवा प्राधिकरण ठाणे आणि तालुका विधी सेवा समिती शहापूर यांच्या संयुक्त विद्यमाने ठाणे जिल्हाधिकारी कार्यालयाच्या सहकार्याने आज वन प्रशिक्षण केंद्र शहापूर येथे...
गुरुवार, ०३ मे, २०१८
ज्ञानाला तंत्रज्ञानाची जोड - राज्यमंत्री रवींद्र चव्हाण
वैद्यकीय विद्यार्थ्यांना मिळणार व्हर्च्युअल व्याख्यानातून मार्गदर्शन ठाणे : आजच्या जगात सर्वच गोष्टी तंत्रज्ञानाच्या माध्यमातून होत आहेत, राज्यात सर्वदूर पसरलेल्या वैद्यकीय महाविद्यालयातील विद्यार्थ्यांना या तंत्रज्ञानाच्या सहाय्याने मार्गदर्शन करण्याचा...
मंगळवार, ०१ मे, २०१८
तलाठ्याच्या स्वाक्षरीचा सातबारा आता घरबसल्या
जिल्ह्यातील तीन तालुके पूर्णत: ऑनलाईन पालकमंत्र्यांकडून महसूल कर्मचाऱ्यांचाही गौरव ठाणे : जिल्ह्यातील तीन तालुक्यांमध्ये सातबारा संगणकीकारणाचे काम शंभर टक्के पूर्ण झाले असून उर्वरित चार तालुक्यातील कामही महिन्याभरात पूर्ण होईल. या कामामुळे आता...
मंगळवार, ०१ मे, २०१८
कळंबोली येथे महाराष्ट्र दिनानिमित्त कोकण विभागीय ध्वजारोहण संपन्न
नवी मुंबई : महाराष्ट्र दिनाच्या 58 व्या वर्धापन दिनानिमित्त कोकण विभागाचे मुख्य ध्वजारोहण महिला व बालविकास राज्यमंत्री श्रीमती विद्या ठाकूर यांच्या हस्ते कळंबोली, नवी मुंबई येथील पोलीस मुख्यालयाच्या मैदानात करण्यात आले. उपस्थित मान्यवर, नागरिक आदींना...


Sangli News Tense situation in Tasgaon तासगावात सन्नाटा | eSakal

बुधवार, 11 एप्रिल 2018
तासगाव - ‘ये सन्नाटा क्‍यूं छाया है भाई...’ या ‘शोले’ चित्रपटातील संवादाची आठवण व्हावी, अशी राजकीय शांतता आठ दिवसांपासून आहे. सध्याही शहरात तीच स्थिती आहे.
तासगाव - ‘ये सन्नाटा क्‍यूं छाया है भाई...’ या ‘शोले’ चित्रपटातील संवादाची आठवण व्हावी, अशी राजकीय शांतता आठ दिवसांपासून आहे. सध्याही शहरात तीच स्थिती आहे. शहरातील सर्वक्षेत्रात सुखैनैव संचार करीत सतत हस्तक्षेप करणारे कार्यकर्ते, वाळू तस्कर, तथाकथित ठेकेदार यांच्यासह बहुतांशी अनेक ‘म्होरके’आठ दिवसांपासून अघोषित हद्दपारीवर आहेत. या राजकीय पोकळीमुळे शहरवासीयांनी अक्षरशः सुटकेचा नि:श्‍वास सोडला.
पोलिसांवर केलेल्या हल्ल्याचे पडसाद इतके तीव्र उमटतील, असे पोलिसांची कपडे फाडणाऱ्याना कार्यकर्त्यांना स्वप्नात सुद्धा वाटले नसेल. इतकी निरव शांतता सध्या तासगाव शहरातील राजकीय गोटात आहे. खाकीचा धाक काय असतो हे तासगावकरांना दिवंगत नेते माजी उपमुख्यमंत्री आर. आर. पाटील गृहमंत्री असतानाही पहायला मिळाला नव्हता. इतका धाक सध्या पहावयास मिळत आहे.
पोलिसांवर हल्ला झाल्यापासून आणि बाबासाहेब पाटील यांच्या सारख्या बड्या कार्यकर्त्यांवर पोलिसी कारवाई झाल्यानंतर पालिकेतील एखाद दुसरा नगरसेवक वगळता सर्वजण आठ दिवस गायब आहेत. त्यांच्या समर्थकांकडून ते सहलीवर गेल्याचे सांगितले जाते. त्यांच्याशिवाय यापूर्वी रेकॉर्डवर असलेले पण आता नेते म्हणून वावरणारे, बस स्थानकावरील पाकीटमारीपासून नवराबायकोच्या भांडणापर्यंत हस्तक्षेप करणारे, जुगार अड्डे चालवणारे, वाळूतस्कर, बॅंकांचे संचालक, भाजपचे माजी पदाधिकारी या साऱ्यांशिवाय शहरातील एखादा राजकीय कार्यक्रम पार पडू शकत नसे. या साऱ्यां मंडळींचे फोन सध्या स्विच ऑफ आहेत.
पोलिसांवर हल्ला केलेल्या ७० जणांत आपला नंबर आहे काय  याच्या धास्तीनेच अनेकजण पळून गेलेत. पोलिसांच्या कारवाईची भीती इतकी जबरदस्त होती, की पोटनिवडणुकीच्या मतदानावेळीही बूथवर स्थानिक एखादा दुसरा कार्यकर्ता वगळता परगावचेही कार्यकर्ते फिरकले नाहीत.
भाजपच्या धरणे आंदोलनाकडेही शहरातील कार्यकर्त्यांनी पाठ फिरवल्याचे पहिल्यांदाच दिसले. नेहमी पोलिस ठाण्यात कोणत्या गुन्ह्यात किती जणांवर कोणती कलमे लावायची याच्या सूचना देणाऱ्यांवरच अर्धा डझनहून अधिक कलमे लागल्याने शहरात पसरलेला सन्नाटा सध्या चर्चेचा विषय बनला आहे.
तीन गुन्हे, १३९ संशयित
तासगाव पालिकेच्या पोटनिवडणुकीच्या प्रचारातील वादानंतर झालेल्या राडा प्रकरणी तीन गुन्हे दाखल आहेत. पोलिसांवर हल्ला करून पाच पोलिस जखमी केल्याप्रकरणी भाजपच्या पदाधिकाऱ्यांसह ७७ जणांवर विविध प्रकारचे गुन्हे दाखल आहेत. त्यात आतापर्यंत चार जणांना अटक झाली आहे. नगरसेवक बाबासाहेब पाटील यांनी दाखल केलेल्या गुन्ह्यांत राष्ट्रवादीच्या ३५ जणांवर गुन्हा दाखल करण्यात आला. तर राष्ट्रवादीच्या तानाजी पवार यांनी भाजप कार्यकर्त्यांविरोधात दाखल केलेल्या गुन्ह्यांत २७ जणांवर गुन्हा दाखल करण्यात आला.
काँग्रेसचा सोमवारी मूकमोर्चा; भाजप सरकारचा निषेध करणार
पुणे : भाजपने चार वर्षांत जनतेची फसवणूक केली आहे. त्यांची ही कारकीर्द काळीकुट्ट असल्याचा आरोप शहर काँग्रेसने केला असून, सोमवारी (ता. 28) मूकमोर्चा...
मोदी सरकारची चार वर्षांतली मर्मदृष्टी (प्रा. प्रकाश पवार)
राजकारण घडवण्याची चर्चाविश्‍वं गेल्या चार वर्षांत- म्हणजेच भाजपचं सरकार केंद्रात सत्तारूढ झाल्याच्या काळात - बदलली. परिणामी, "राजकारण म्हणजे लोकांचं...
प्रेमाची 'सेकंड इनिंग' (आदित्य महाजन)
राम कपूर आणि साक्षी तंवर यांची "केमिस्ट्री' रसिकांची अतिशय आवडती. तिचा पुन्हा एकदा अनुभव देणारी "कर ले तू भी मोहब्बत' ही वेब सिरीज प्रेमाच्या "सेकंड...
एके दिवशी सायंकाळी दिवेलागणीला घरून क्‍लासकडं ही निघाली होती. विचारांच्या तंद्रीतच होती. थोडीशी हताश, निराश, काळजीग्रस्त अशी. नेमकं बाभळीजवळच...
"बसू या का जरा...'' ताई म्हणाली. तिच्या चेहऱ्यावर थकवा दिसत होता. झ्याजवळ बसून कितीतरी वेळ ती मला न्याहाळत राहिली...""खूप दिवसांनी आलीस. मी रोजच वाट...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


The situation gets worse because the market does not have any rate to Agri Product शेतमालाला भाव नसल्याने परिस्थिती बिकट ; भाजीपाला जनावरांपुढे | eSakal

शेतमालाला भाव नसल्याने परिस्थिती बिकट ; भाजीपाला जनावरांपुढे
गुरुवार, 3 मे 2018
तालुक्यातील शेतकऱ्यांनी आपल्याकडे असलेल्या थोड्याफार पाण्यात ठिबक सिंचनाच्या टोमटो, काकडी, कोबी, फ्लॉवर, कलिंगड, मिरची, वांगी आदी पिके घेतली. परंतु या पिकांना कवडीमोल बाजारभाव मिळाला. गुंतविलेले भांडवलदेखील वसूल झाले नाही.
तळवाडे दिगर : कोणत्याही शेतमालाला बाजारभाव मिळत नसल्याने शेतकरी सध्या मोठ्या अडचणीत सापडला आहे. लग्नसराईचा हंगामही सुरु झाला आहे. घरातील लग्नकार्यासाठी शेतकऱ्यांकडे पैसे नसल्याने कर्ज काढून लग्न करण्याची वेळ शेतकऱ्यांवर आली आहे.तर शेतमाल बाजार पाठविण्याच्या खर्चही निघत नसल्यामुळे भाजीपाला जनावरांपुढे चारा म्हणून टाकण्याची वेळ शेतकऱ्यांवर आली आहे.
सध्या लग्नसराईचा हंगाम जोरात सुरु झाला आहे. शेतकऱ्यांच्या घरी लग्नकार्य जमली आहेत. परंतु आता पैसे आणायचे कोठून  हा प्रश्न शेतकऱ्यापुढे आहे. नोकरदार नातेवाईकांकडून उसनवार नाहीतर खासगी सावकारांकडून व्याजाने पैसे घेऊन लग्नकार्य पार पडण्याची वेळ शेतकरी वर्गावर आली आहे. सामुदायिक विवाह चळवळ थंडावल्याने गोरगरीब शेतकऱ्यांनाही मंगल कार्यालयात लग्न करावे लागत आहे. यासाठी लाखो रुपयांचा चुराडा होत आहे.
शेतकरी व्याजाने पैसे काढून हा खर्च करत आहे. उन्हाळी हंगामात घेतलेल्या पिकांना सध्या बाजारभावाची साथ मिळाली नाही. याउलट पिकांसाठी गुंतविलेले भांडवल शेतकऱ्यांच्या अंगावर आले असून, कर्जाचा बोजा अजून वाढला आहे. उन्हाळी हंगामात टोमटो, काकडी, कोबी, फ्लावर, कलिंगड, मिरची, वांगी आदी पिके शेतकऱ्यांनी घेतली. यासाठी ठिबक, मल्चिंग पेपर, रोप, औषध, लागवड, बांधणी, नीदनी, काढणी आदींसाठी लाखो रुपये भांडवल दोन पैसे मिळण्याच्या अपेक्षेने गुंतवले. परंतु सध्या कोणत्याही पिकला बाजारभाव मिळत नाही ही परिस्थिती गेल्या दोन वर्षांपासून आहे.
तालुक्यातील शेतकऱ्यांनी आपल्याकडे असलेल्या थोड्याफार पाण्यात ठिबक सिंचनाच्या टोमटो, काकडी, कोबी, फ्लॉवर, कलिंगड, मिरची, वांगी आदी पिके घेतली. परंतु या पिकांना कवडीमोल बाजारभाव मिळाला. गुंतविलेले भांडवलदेखील वसूल झाले नाही. टोमटो पिकला यंदा वातावरणाची साथ मिळाली. उत्पादनात चांगली वाढ मिळाली. परंतु टोमटो क्रेटला (वीस किलो) तीस ते चाळीस रुपये भाव मिळत आहे. त्यात बाजारापर्यंत नेण्याचा देखील खर्च निघत नाही. या कवडीमोल भावातून भांडवल अंगावर आले आहे. यामुळे अनेक शेतकऱ्यांनी शेतात जनावर घातली तर काही ठिकाणी तोडणीच बंद केली. काहींनी बागा सोडून दिल्या आहेत.
कलिंगड पिकाने देखील सलग दुसऱ्या वार्षी शेतकऱ्यांची साफ निराशा केली असून, तीन ते चार रुपये किलो दराने कलिंगड विकले जात आहे. यातून खर्च वसूल होत नाही. शेतकऱ्यांनी कलिंगड तोडणीदेखील बंद केली आहे. काकडीला उन्हाळा असूनही चांगला दर मिळाला नाही. याशिवाय कोबी, फ्लॉवर, मिरची आणि वांगी या पिकांना देखील बाजारभावची साथ मिळाली नाही. सर्वच पिकांना कवडीमोल बाजारभावामुळे भाजीपाला उत्पादक शेतकरी पुन्हा एकदा कर्जबाजारी झाला आहे.
प्रेमाची 'सेकंड इनिंग' (आदित्य महाजन)
राम कपूर आणि साक्षी तंवर यांची "केमिस्ट्री' रसिकांची अतिशय आवडती. तिचा पुन्हा एकदा अनुभव देणारी "कर ले तू भी मोहब्बत' ही वेब सिरीज प्रेमाच्या "सेकंड...
"बसू या का जरा...'' ताई म्हणाली. तिच्या चेहऱ्यावर थकवा दिसत होता. झ्याजवळ बसून कितीतरी वेळ ती मला न्याहाळत राहिली...""खूप दिवसांनी आलीस. मी रोजच वाट...
ओळखा तुमची 'पत' (नंदिनी वैद्य)
कर्ज घेताना किंवा इतर वेळीसुद्धा आपण "सिबिल क्रेडिट स्कोअर' हा शब्द ऐकून असतो. हा "स्कोअर' म्हणजे नेमकं असतं काय, "सिबिल' म्हणजे काय, हा स्कोअर कसा...
शेख हसीना यांना मनद डी.लिट. प्रदान
असनसोल : काझी नझरूल विद्यापीठातर्फे आज बांगलादेशच्या पंतप्रधान शेख हसीना यांना मानद डी.लिट. पदवी प्रदान करण्यात आली. या वेळी बोलताना हसीना यांनी भारत...
चार महिन्यात पिकवली दोन लाखाची पापडी वाल
इगतपुरी : एकीकडे कर्जबाजारीपणा आणि बाजारभावातील निचांकी भाव असताना, दुसरीकडे त्याच भीषण परिस्थितीत इगतपुरी तालुक्यातील गोंदे दुमाला येथील शेतकऱ्याने...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


50languages मराठी - थाय नवशिक्यांसाठी | उपाहारगृहात १ = ที่ร้านอาหาร 1 |

हे टेबल आरक्षित आहे का
आपण कुठल्या पदार्थांची शिफारस कराल
मला एक बीयर पाहिजे.
मला मिनरल वॉटर पाहिजे.
मला संत्र्याचा रस पाहिजे.
मला दूध घालून कॉफी पाहिजे.
मला लिंबू घालून चहा पाहिजे.
मला दूध घालून चहा पाहिजे.
आपल्याकडे सिगारेट आहे का
आपल्याकडे राखदाणी आहे का
आपल्याकडे पेटवण्यासाठी काडी आहे का
माझ्याकडे काटा नाही आहे.
माझ्याकडे सुरी नाही आहे.
माझ्याकडे चमचा नाही आहे.
व्याकरण खोट्या गोष्टीस प्रतिबंध करते
प्रत्येक भाषेमध्ये ठराविक वैशिष्ट्ये आहेत. पण काहींमधील वैशिष्ट्ये जगभरात एकमेव आहेत. यामध्ये त्रिओ भाषा आहे. त्रिओ ही दक्षिण अमेरिकेतील मूळ अमेरिकन भाषा आहे. ब्राझील आणि सुरिनाममध्ये सुमारे 2,000 लोक ती भाषा बोलतात. त्याचबरोबर त्रिओमधील व्याकरण विशेष आहे. कारण ती नेहमी बोलणार्‍या व्यक्तीस सत्य सांगण्यास भाग पाडते. ह्याच्यासाठी निराशा असलेला शेवट जबाबदार आहे. तो शेवट त्रिओमध्ये क्रियापद म्हणून समाविष्ट केलेला आहे. तो वाक्य किती खरे आहे हे दर्शवितो. सोपे उदाहरण स्पष्ट करते कि, ती नक्की कसे कार्य करते. चला एक वाक्य घेऊ; मुलगा शाळेत गेला. त्रिओ मध्ये, बोलणारया व्यक्तीने क्रियापदाबरोबर एक विशिष्ट शेवट जोडणे आवश्यक आहे. त्या शेवटाद्वारे त्याने त्या मुलाला स्वतः पाहिले की नाही हे सांगू शकतो. पण तो ती माहिती इतरांपासून समजलेली आहे असेही व्यक्त करू शकतो. किंवा त्या शेवटाच्या माध्यमातून तो त्याला असत्य माहित असल्याचे सांगू शकतो. त्यामुळे वक्त्याने तो काय म्हणत आहे यावर विश्वास दाखविणे आवश्यक आहे. अर्थात, त्याने ते विधान किती खरे आहे याबद्दल संभाषण करणे आवश्यक आहे. अशाप्रकारे तो काहीही गुपीत किंवा शर्करावगुंठन ठेऊ शकत नाही. जर एखादा त्रिओ बोलणारा मधूनच सोडून गेला तर तो लबाड मानला जातो. सुरिनाम मध्ये कार्‍यालयीन/औपचरिक भाषा डच आहे. डच मधून त्रिओमध्ये भाषांतरण करणे अनेकदा समस्याप्रधान आहे. कारण बहुतांश भाषा खूप कमी प्रमाणात अचूक असतात. बोलणार्‍यासाठी ते अनिश्चित असणे शक्य करतात. त्यामुळे, दुभाषे ते काय म्हणत आहेत याबद्दल विश्वास दाखवीत नाही. त्रिओमध्ये बोलणार्‍या बरोबर सुसंवाद करणे त्यामुळे अवघड असते. कदाचित निराशाजनक शेवट इतर भाषांमध्ये खूप उपयुक्त होईल केवळ राजकारणी भाषेत नाही…
Contact book2 मराठी - थाय नवशिक्यांसाठी


Virah Kavita | विरह कविता-पिशाच्च

दैव मी म्हणावे कि दुष्ट चक्र पिशात्याला
कळूनी अजाण आता मी संभ्रमात आहे
लाडिक हरकतिनी केला कठो गुन्हा
झुल्वूनी या मनाला केल्या हजार जखमा
मन बनवूनी भ्रमर तो स्वार्थी आहे
झुरतो तुझ्याचसाठी मलाच सोस आहे
प्रेमात असेच चाले मी हि भ्रमात आहे
तुझे हजार गुन्हे तरी तुझा दिमाख आहे
शपथ घेवूनीया आलिंगने दिली जी
तो स्पर्श जाणिवेच कि मी भ्रमात आहे
वचने जिथे दिली तू घरकुल रेखिले तू
तो सागरी किनारा तुजविन भकास आहे
तव प्रेम कि भूलथापा मी अज्ञानात आहे
तू र्हीदायाची स्वामिनी या मी भ्रमात आहे
लाचार मुळी नाही परी प्रेमात अंध अजुनी
तू परतशील कळूनी या स्वप्नात आहे
र्हीदायात पाखरु जे तेच श्वासात आहे
प्रेमात मी दिवाना परी तू स्वार्थात आहे
पटेना मज मनाला कि तू तीच आहे
कि प्रेमाचे कुणी जखमी पिशाच्च आहे
मला कविता शिकयाचीय ...
..... प्रेमात असेच चाले मी हि भ्रमात आहे
तुझे हजार गुन्हे तरी तुझा दिमाख आहे
शपथ घेवूनीया आलिंगने दिली जी
तो स्पर्श जाणिवेच कि मी भ्रमात आहे.....


!!! अनामिक !!!: August 2009

आज श्रावणी अमावस्या, म्हणजे पोळा. घरच्या बैलांची पुजा करून त्यांच्या कामाबद्दल त्यांना धन्यवाद द्यायचा दिवस. महाराष्ट्रातल्या संपुर्ण ग्रामीण भागात आजही आनंदाने साजरा होणारा सण. हा सण येतोही अगदी श्रावण महिण्याच्या शेवटी, जेव्हा शेतातली पेरणीची कामे संपलेली असतात. शेतकर्‍याच्या डोक्यावरचा भार बैलांच्या मदतीने पुर्ण हलका झालेला असतो. बैलांचे हे उपकार ह्या एका दिवसाच्या पुजेने थोडेच फिटणार आहेत तरी कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा हा प्रकार मला अगदी भावतो. प्रत्येक शेतकरी सच्च्या दिलाने हा सण साजरा करतो. लहानपणापासूनच मला या सणाचं विशेष आकर्षण वाटत आलं आहे. माझ्या पोळ्याबद्दलच्या आठवणीही तशाच आहेत.
आमच्या घरी आजोबांची बर्‍यापैकी शेती होती(/आहे). पण पोळ्याचा सण हा आम्ही सध्या जिथे राहतो त्याच गावी, म्हणजे उमरखेडमधेच (विदर्भात आहे) साजरा करत असू. खरंतर उमरखेड हे माझं आजोळ म्हणायला हवं. माझे बाबा इथे व्यवसायाकरता आले. मामाची उमरखेड मधेच शेती आहे, शेतात दोन बैलजोड्याही आहेत. त्यामुळे शिकण्यासाठी गावाबाहेर पडेपर्यंत पोळा अगदी उत्साहात साजरा केलाय. सगळ्या शेतकर्‍यांची जशी होते तशीच मामाकडेही पोळ्याची तयारी दोन-चार दिवस आधीपासूनच सुरु व्हायची. मागल्या वर्षी कुठेतरी घड्या करून ठेवलेले झूल संदुका, कपाटातून बाहेर यायचे आणि नीट झटकून बाहेर अंगणात उन खायला ठेवलेले असायचे. सोबतच बाशींगे, गोंडे, तुरे, इ. सामानही कपाटतून बाहेर यायचं. सगळं सामान व्यवस्थीत वापरण्याजोगं आहे की नाही याची खातरजमा व्हायची. बैलांची शिंगे रंगवायला ऑईलपेंटचा डबा, ब्रश, आणि बेगडही खरेदी करून झालेलं असायचं. मी ही सगळी तयारी स्वतः कधीच केली नाही, पण पोळ्याच्या एक दिवस आधी मामाकडे गेलं की सगळं तयार दिसायचं.
आमच्या भागात पोळ्याचा अधीच्या दिवसाला खांदमळनाचा दिवस म्हणतात. ह्या दिवशी सायंकाळी शेतातला गडी घरी बैल घेऊन यायचा. त्यांची पुजा करण्याआधी बैलांच्या खांद्यावर भिजवलेली हळद लावली जायची. मला हा प्रकार म्हणजे नवर्‍या मुला/मुलीला लग्नाच्यावेळी हळद लावण्याचा जो प्रकार आहे तसाच वाटायचा. हळद लावून झाली की बैलांची पाय धुवून पुजा आणि आरती केली जायची. त्यांच्या कानात दुसर्‍या दिवशी म्हणजे पोळ्याच्या दिवशी घरी येऊन सण साजरा करण्याचं आमंत्रण दिलं जायचं. सगळ्यांची जेवणं झाली की गडी बैलांना घेऊन परत शेतात जायचा.
पोळ्याच्या दिवशी गावात सगळीकडेच फार गडबड असायची. घरी दारांवर आंब्याच्या पानांची तोरणं लावली जायची. घराच्या प्रवेशदाराच्या दोन्ही बाजूला पळसाच्या फांद्या, ज्याला 'मेढी' म्हणतात, उभ्या केल्या जायच्या (ह्या मेढीचं काय महत्व ते माहीत नाही). खर्‍याखुर्‍या बैलांसोबतच घरी मातीच्या बैलांचीही पुजा होत असे. त्यासाठी एक लाकडी पाट चुना आणि गेरूने रंगवला जायचा. त्यावर बैलांची मांडनी करून मग मी आणि दादा पुजा करत असू. हा प्रकार संपवून मी मामाकडे पोचेपर्यंत बैलांची अंघोळ घालून झालेली असायची. त्यानंतर मी आणि मामेभाऊ मिळून त्यांच्या शिंगांना रंग देत असू. रंग देताना ब्रश बैलांच्या अंगाला कुठे लागू नये याची काळजी घ्यावी लागे. शिंगांवरचा रंग वाळत आला की त्यावर बेगड लावायची. दुपारी ४ च्या सुमारास बैलांना अजून सजवायला सुरवात व्हायची. बाशिंगे, तुरे बैलांच्या कपाळावर चढवली जायची. पाठीवर झूल आणि पायात घुंगरू बांधले जायचे. मस्तं सजवलेले बैल खूपच दिमाखदार दिसायचे.
तयार झालेले बैल घेवून मारुतीचे मंदीर असलेल्या चौकात, म्हणजे पोळा भरायच्या ठिकाणी घेऊन जायचो. मंदिराभोवती एक प्रदक्षणा घालून बैलांना घेउन एका निश्चित ठिकाणी उभे रहायचे. शेकडो-हजारो लोक आपापल्या बैलजोड्या घेऊन या चौकात जमा व्हायचे. आम्ही भावंडं कोणते बैल किती सजले आणि कोणते खूप छान दिसताहेत हे बघत फिरायचो. तासेक भर फिरून होईस्तोवर गावच्या मानलेल्या पाटलाचे बैल पोळ्याच्या ठिकाणी मोठ्या दिमाखात, वाजत गाजत यायचे. ह्यांच्या मंदिराभोवती प्रदक्षणा मारून झाल्या की सगळी कडे 'पोळा फुटला' ही बातमी क्षणात पसरायची. सगळीकडे एकच गोंधळ.... आपापल्या बैलांना घरी घेऊन जाण्यासाठी. घरी परतताना आम्ही भरपुर फुगे आणि लाडीलप्पे (पाण्याचे फुगे) खरेदी करून नेत असू. घरी आलो की बैलाची परत एकवेळ पुजा आरती केली जायची. पुरणपोळीच्या जेवणाने पोळ्याचा दिवस संपायचा.
पोळ्याचा दिवस संपला तरी लोकांचा उत्साह कमी होत नसे. दुसर्‍या दिवशी बैलांची वाजत गाजत मिरवणूक निघत असे. ह्या दिवसाला तन्हा पोळाही म्हणत. कारण ह्या दिवशी लहान मुले घरी पुजा केलेल्या मातीच्या बैलांना घरोघरी मिरवून आणत असत. कुणी ह्या मुलांना खाऊसाठी पैसे देत तर कुणी खरोखरचा खाऊ. कितीतरी खेडेगावात तर या दिवशी बैलगाड्यांच्या शर्यती लागतात म्हणे. असा पोळा साजरा करून आज बरीच वर्षे उलटलीत पण सगळं तस्संच्या तसं डोळ्यासमोर आहे. शहरी भागातल्या कितीतरी लोकांना पोळा भरणे, पोळा फुटणे हे प्रकार माहीतही नसतील. म्हणूनच माझ्या आठवणीतून आमच्या गावच्या पोळ्याची ओळख करून द्यायचा का खटाटोप.
पोळ्याच्या दिवशी सजवण्यात येणार्‍या बैलांवर लहान असताना आईने एक कविता शिकवली होती. मध्यंतरी ती विसरलो होतो, पण मग प्राजु ताईने ति कविता तिच्या यजमानांकडून मिळवून दिली होती... ति कवीता इथे देत आहे. ह्या कवितेसाठी प्राजु ताई आणि तिच्या यजमानांचे खूप खूप धन्यवाद
शिंगे रंगविली, बाशिंगे बांधली
राजा परधान्या, रतन दिवाण
वजीर पठाण, तुस्त मस्त
वाजंत्री वाजती, लेझिम खेळती
मिरवीत नेती, बैलाला गे
दुल दुलतात, कुणाची वशींडे
काही बांड खोंडे, अवखळ
कुणाच्या शिंगाना, बांधियले गोंडे
वाजती गळ्यात, घुंगरांच्या माळा
सण बैल पोळा, ऐसा चाले
जरी मिरवीती, परि धन्या हाती
वेसणी असती, घट्ट पट्टा
झुलीच्या खालती, काय नसतील
आणि फुटतील, उद्याही कडाड
सण एक दिन, बाकी वर्षभर
ओझे मर मर, ओढायाचे.
काहीवेळा झुलीच्या खाली असलेले वळ जरी खरे असले तरी बहुतांशी शेतकर्‍याचे त्याच्या बैलांवर खरोखर प्रेम असते. ते त्यांची खूप काळजी घेताना दिसतात. त्यामुळे ह्या कवितेचा शेवट मला तितका आवडत नाही.
क क क क कमीने
फ्पॉयलर अलर्टः या परिक्फणात कथा न फांगण्याचा खूप प्रयत्न केलाय. तरी वाचकांनी आपापल्या जबाबदारीवर वाचावे.
आताच 'कमीने' बघून आलो. आता मी हा चित्रपट का पाहिला अफे विचारणार अफाल तर उत्तर आहे केवळ करमणूकीकरता आणि फनीवारचा वेळ चांगला जावा म्हणून. कालपरवाच्या पेपरात ह्या चित्रपटाला चार चांदण्या मिळालेल्या पाहिल्या आणि जायचं पक्कं केलं. तफा फमिक्फकांनी दिलेल्या चांदण्यांचा आजकाल माझ्यावर काही परिणाम होत नाही. केवळ एक चांदणी मिळालेला 'कंबख्त इफ्क' आणि तीन का चार चांदण्या मिळालेला 'लव्ह आज कल' हे दोन्ही चित्रपट भंगार (पहिला अतिफय आणि दुसरा जरा कमी) कॅटेगरीमधेच मोडतात... त्यामुळे कमीनेपासून 'करमनूक व्हावी' एवढीच माफक अपेक्फा होती. तफेच विफाल भारद्वाजचा चित्रपट अफल्याने चांगला अफणार अफेही वाटले होते. चित्रपट पाहण्याचं अजून एक कारण म्हणजे प्रियांका चोप्रा... ह्या पोरीवर आमचा फार जीव, तिच्या चेहर्‍यावरचं एक हफू आणि तिने केलेला ओठांचा चंबू आम्हाला कुठं कुठं जाऊन भिडतो आणि मग अमंळ गुदगुल्या होतात. अफो, चित्रपट फंपल्यावर मात्र त्यावर खर्च झालेले पैफे वफूल झाल्याच फमाधान मी धरून बर्‍याच जणांच्या चेहर्‍यावर दिफलं.
चित्रपट चांगला आहे यात वादच नाही. चित्रपटाची कथा फांगत बफत नाही... थोडीफार कल्पना मात्र जरूर देतो. कथा एकमेकांपाफून दुर राहणार्‍या आणि पुर्वायुफ्यात झालेल्या एका प्रफंगावरून आपफात वितुफ्ट आलेल्या दोन जुळ्या भावांची आहे. गुड्डू आणि चार्ली (दोघेही फाहीद कपूर). त्यातला गुड्डू फरळमार्गी, कॉलेजात फिकणारा आणि फ्वीटीच्या (म्हणजे प्रियांका चोप्राच्या) प्रेमात पडून बराच पुढे गेलेला. तर चार्ली जरा गुंड प्रवृत्तीचा, घोड्यांच्या रेफचा बुकी व्हायचं फ्वप्न बघणारा, आणि फॉर्टकट वापरून पैफे कमवण्याचा मागे अफलेला. चित्रपटातील हे मुख्य दोन ओळखीचे चेहरे फोडले तर बाकी फगळे नवीन चेहरे आहेत. त्यातल्या त्यात अमोल गुप्ते, ज्यानी फ्वीटीच्या महाराफ्ट्राभिमानी गुंड भावाची ज्याला नेता व्हायचंय अफी भूमीका फाकारली आहे, हे नाव ऐकून होतो. अमोल गुप्ते हा एकच गुंड या चित्रपटात नाहीये. अजून दोघे भ्रफ्ट पोलीफ, आणि ड्रग्फ फ्मगल करणारी एक गँगही या चित्रपटात आहे. चार्लीला अचानक मिळालेल्या एका फॉर्टकट्मुळे आणि गुड्डूच्या नाईलाजाने एकमेकांपाफून दुर राहणारे दोघे भाऊ फंकटात फापडतात. त्यात जुळे अफल्याने वेगवेगळ्या गुंडाच्या ताब्यात (म्हणजे जो ज्या गुंडाच्या ताब्यात हवा नेमके त्याऊलट) येतात... पुढेही बरेच काही घडते ते चित्रपटातच पहा. फुरवातीला अगदी थोडावेळ फंथगती अफलेला हा चित्रपट पुढे खूप वेग घेतो तो फंपेपर्यंत थांबतच नाही. प्रेक्षकांना खुर्चीत खिळवून ठेवण्यात चित्रपट यशस्वी होतो.
चित्रपटातल्या फगळ्याच कलाकारांच काम छान झालं आहे. फाहीद कपूरने दोन जुळे भाऊ किंबहुना दोन भिन्न व्यक्ती उत्तमरित्या फाकारल्या आहेत. प्रियांका चोप्राने मराठी मुलीची डिग्लॅमरफ भुमीका फाकरली आहे जी तिच्या पुर्वीच्या चित्रपटांपे़क्फा बरीच वेगळी आहे. तिच्या तोंडी अफलेले मराठी फंवाद ऐकायला चांगले वाटतात. अमोल गुप्तेनेही त्याच्या भुमीकेचं फोनं केलं आहे. चार्लीच्या मित्राची भुमीका फाकारणारा नवकलाकारही लक्फात राहतो. बाकीचे कलाकार नवीनच दिफले, म्हणूनच की काय त्या त्या भुमीकेत योग्य वाटतात. गुंडगीरीची पारफ्वभूमी अफली तरी अधेमधे येणारे हलकेफुलके फंवाद प्रेक्फकांचं चांगलं मनोरंजन करतात.
विफाल भारद्वाजच्या बर्‍यापैकी गाजलेल्या ओंकारानंतर कमीने हा चित्रपट तो एक परिपक्व दिग्दर्फक अफण्यावर फिक्कामोर्तब करतो. खरंतर जुळे भाऊ, गुंडगीरीची पार्फ्वभूमी, बॉलीवूड फ्टाईल कथा अफूनही कमीने आपलं वेगेळेपण राखून ठेवतो. दिग्दर्फकाचं खरं यफ कथेच्या हाताळणीत आहे कारण कथेचा विफय बघता चित्रपटात तोच-तोपणा येऊ फकला अफता किंवा कंटाळवाणा होऊ फकला अफता. पण उत्तम चित्रीकरण, फंकलन आणि कथेला दिलेल्या वेगामुळे अफे घडत नाही. आता अफं होईल अफं वाटत अफताना तफं घडतही नाही. काही जणांना फेवटी चित्रपट थोडा अतिरंजीत वाटू फकतो, पण तेव्हाही दिग्दर्फकाने एक-दोन हलके फुलके प्रसंग घालून तो अतिरंजीतपणा कमी करण्याचा प्रयत्न केलाय. चित्रपटात दाखवलेली मुंबई खुपच खरी वाटते. कुठेही विनाकारण फ्वच्छ फेट नाहीत. आपल्या आजूबाजूला जफे वातावरण अफेल तफेच आहे (नाहीतर करण जोहरच्या चित्रपटातला भिकारीफुद्धा डिझायनर कपडे घालून फंगमरवरी वाडग्यात भिक मागत अफतो). चित्रपटातलं 'ढँ ट ढॅण' हे गाणं फोडलं तर दुफरी कोणतीच गाणी माहीत नव्हती, तरीही चित्रपट बघताना काही फरक पडला नाही. गाणी मोजकीच आणि योग्य ठिकाणी अफल्याने चित्रपटात अडथळा वाटत नाहीत. एकंदरीत चित्रपट प्रभावी आणि बघण्यासारखा झालांय. फ्वाईन फ्लूचा धफका कमी झाला की हा चित्रपट चित्रपटगृहात जाऊन जरूर बघा.
मी चित्रपटाला चार चांदण्या देतो.
अवांतरः चित्रपटाचा परिणाम म्हणून फंपुर्ण लेखात 'फ' हा 'फ' अफा टंकण्यात आलाय.
क क क क कमीने
मी वाचतो, तुम्हीपण वाचा...
माझिया मना जरा सांग ना
महाभारत - काही नवीन विचार
डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा