मयुरोदय

माझ्या म्हणजेच मयूर च्या मनात उदयाला आलेल्या संकल्पना , विचार लिहिण्याची किंबहुना अभिव्यक्त होण्याची जागा म्हणजे माझा "मायुरोदय " हा ब्लॉग.
शनिवार, २० जून, २०१५
''तांड्यावरल्या परचाराची गोष्ट ''
''तांड्यावरल्या परचाराची गोष्ट ''
साधारणतः 20 की मी चा दाट
झाडाझुडपांनी वेढलेला घाट. आणि त्या घाटात वसलेल शेआठशे लोकसंखेचा तांडा. त्या विधानसभा मतदारसंघातील ते अगदी शेवटच नि दुर्गम भागातल ते गाव.घाट रस्त्याच्या मध्यातुनच तांड्यावर जायला फाटा फुटतो. बैलगाडी कशीबशी वाट काढू
शकेल अशा खडक,दगड धोंड्याच्या रस्त्यावरून आज मतांची भिक
ुजर, जिपा अशा गाड्यांचा ताफा तांड्यावर पोचला.
दिवसभर गुरं ढोरं चरुन आता माणसं आपापल्या दारि तांड्यावर परतत होती. गावच्या अर्धवट अवस्थेत उभ्या वेशीजवळ गाड्यांचा ताफा थांबला,उमेदवारासह कार्यकर्ते गाडीतुन
उतरले .लागलीच याचे-त्याचे पाय धरणीला सुरवात
झाली.डोक्यावर पदर घेतलेल्या बाया बापड्या कुडाच्या घराबाहेर तांदूळेतर
धान्य पाखडीत बसलेल्या, मोठ््या कुतुहलाने त्या उमेदवार कार्यकर्ते
त्यांच्या घोषणा, हात जोडण बघत होत्या लोक आपले पाय पडताहेत याच
त्यांना आश्चर्य वाटत असावं..काहि जणी चुल पेटवत तर
काही झाडझुड करत होत्या.
गावातील पुरुष मंडळी घाटातल्याच काही नापिक जमिनीवर दिवसभर घाम
गाळून जिवाचा आटापिटा करून
ति पिकवण्याची केवीलवाणी धडपड करून आले होते, थकुन भागून अंधार्या कुडात तर काही बाहेर अंधारात गप्पा मारत बसले.
कोणी म्हातारे बाजेवर पहुडलेले तर
काही पारावरच्या गप्पांत दंग. मीडी,टॉप वर असलेल्या मुली चुंबळ डोक्यावर घेउन भांड्या भांड्याने
कुठल्या तरी झर्यातून पिण्याच पाणी वाहात होत्या.पोरं,युवक मंडळी चकाट्या पिटीत बसली तर
काही खेळण्यात दंग..... लाईटचा दूरपर्यंत खांब दिसत नव्हता.
आतापर्यंत बर्याच पक्षांच्या उमेदवारांची मतदान मागण्यासाठी इकडे चक्कर झालेली दिसत होती.
कारण, ज्या कुडाच्या घरावर
टिव्ही एंटीना नव्हता त्या कुडावर तर
राजकीय पक्षांचे झेंडे डौलाने फडकत होते. ज्या चिमुकल्यांच्या हातात
उजळणी हवी होती, त्यांच्या हातात
''उमेदवारांचे हॅण्डआउट'' दिसत होती.ज्या तरुणांच्या हातात अधुनिक
तंञज्ञान हवे होते आणि स्वयंपूर्ण शिक्षण हवे होते, त्या तरुणांच्या हातात
आणि डोक्यात राजकीय पक्षांच्या टोप्या,झेंडे दिसत
होते.जी माय भाकरी थापत होती तिच्या गळ्यात अलंकारा एवजी पक्षाच्या निशाणीची माळ दिसत
होती . ''............... या निशाणीवरच बटन दाबा'' हे बिंबवण्यात उमेदवाराबरोबर कार्यकर्ते व्यस्त होते.
ज्यांनी उमेदवाराकडे विज, पाणी, रस्ते,शीक्षण
इ सुविधा मागायच्या सोडून ते त्याच कुटट् अंधारात
पैशाची मागणी करत होते,
आणि ''हो नक्की उद्याच पाठवून देतो फक्त लक्ष असु
द्या''''अशी मान डोलवून उमेदवार आपले मत पक्के करून पुढे सरकत
होते.ज्या युवकांच्या तोंडात राष्ट्रगीताची गरज होती त्यांच्या तोंडातून राजकीय पक्षांच्या घोषणा अव्याहत
पणे बाहेर पडत होत्या. तांड्यावरच्या त्या अंधारात अंधारात मोबाईल च्या टॉर्च च्या उजेडात उमेदवार,कार्यकर्ते मत माघत फिरत होते. माय
माऊली चिमणीच्या उजेडात भाकरी थापत बसलि होती.
एका उमेदवाराचा प्रसिद्धी प्रमुख(PRO) म्हणुन घेण्यात माझा मलाच संकोच वाटत होता.
उमेदवारासह गाड्यांचा ताफा परत फीरला, गाड्यांच्या उजेडात
आम्ही त्या घनदाट जंगलात तांड्यापासुन कशीबशी वाट काढली होती. मात्र ते तांडेकरी जगत असलेल्या रोजच्या स्थितीतून कशी वाट काढतील त्यांना याची गरज वाटत
 असंख्य विचार मनाभोवती फिरत होते.
निरागस तांडेकरी मात्र रोज रोज त्याच नेहमीच्या दिनचर्ये
प्रमाणे जगत होते,त्यांना बाहेरच्या जगाचा मागमुसही नव्हता.
लोकशाहीत वाढणार्या त्या तांड्याच जणु काही जगच वेगळ
हक्कांची जाणीवही त्यांना नव्हती.त्यांच्या याच अजाणते पणाचा फायदा गेली कित्येक वर्षे हे
घाट उतरत असताना राज्य सरकारची एक पाटी दिसली ''जंगली श्वापदांचा वावर,''कृपया सावध
राहा'' तांडेकर्यांच तिथल्या चिमुकल्यांच अप्रुप वाटल.
त्या दिवशीची बातमी न लिहिताच
मी विचारात पडलो. गेली 54 वर्षे महाराष्ट्रात असे अनेक
तांडे विकास उदयाच्या प्रतिक्षेत असतील. या मतदानानंतर
तरी पालटेल का ही तांड्यावरच्या प्रचाराची गोष्ट
द्वारा पोस्ट केलेले मयुरोदय येथे ८:३६ म.पू. कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
गेल्या काही वर्षापासून आपला मराठवाडा दुष्काळी सावटात जगत आहे. यंदा नाही पण पुढल्या वर्षी तरी निसर्ग आपल्यावर 'किरपा करील' ह्या आशेने बळीराजा तू चातका प्रमाणे अच्छे दिनाची वाट पाहतो आहे… आज २०१५ उजाडले तरी तुझ्या आत्महत्त्या थांबतील असा समाधानकारक पाउस पडला नाही. परिणामी आत्म्हत्त्यांचा डोंगर अधिकाधिक उंच होत आहे म्हणूनच आज तुला अनवधानाने पत्र लिहितो आहे.
बळीराजा,सकाळी उठल्या नंतर शहरातला प्रत्येक व्यक्ती आधी दार उघडून पेपर हातात घेतो. चहाचा एक एक घोट रिचवत तो बातम्या वाचू लागतो,
मराठवाड्याला दुष्काळग्रस्त जाहीर जाहीर करा-विरोधकांची मागणी,
आत्महत्या करणाऱ्या शेतकऱ्याच्या कुटुंबियांना २ लाखांची मदत,
बीड जिल्ह्यात ३ शेतकर्यानि मृत्यूला कवटाळले,
कापसाला योग्य हमीभाव द्यावा शेतकरी संघटनेची मागणी.
मराठवाड्यात चारा छावण्यांचे राजकारण............................................
हे आणि असे कित्तेक मथळे तो वाचतो, मनाला वाईट वाटत, काही काळ हळहळतो ,शोक व्यक्त करतो तितक्यात चहा संपतो आणि तो पेपरची उघडलेली घडी बंद करून निघून जातो. हा त्याचा रोजचाच दिनक्रम आणि हो बळीराजा, हा त्याचाच नाही तर इथले राजकारणी,लेखक,कामगार,शासकीय अधिकारी -कर्मचारी, खत विक्रेते, आणि इथल्या धडधाकट तरुणांचाही असाच दिनक्रम.बळीराजा तू तिकडे जीवाच रान कर ओढ ताण करून शेती पिकव आम्हाला धान्य पुरव, आम्हाला परवडेल त्या भावात आम्ही धान्य घेऊ,मिळालेला गहू आई निवडून आणेल आम्ही त्या भाकऱ्या मज्जा मारत खाऊ. यामागचे कष्ट आम्हाला काय कळणारतुला तुझा खर्च मिळाला काय आणि हमीभाव नाही काय ,कितीही आत्महत्त्या झाल्या आम्हाला कसलच सोयर सुतक नाही.हे आजच वास्तव.
एखाद्या खेड्यात एखाद्या शेतकरी बांधवाने आत्महत्त्या केली कि मग तिथला स्थानिक प्रतिनिधी वृत्तपत्र कार्यालयात बातमी पाठ्वतो,कार्यालयात संपादक ती बातमी रंगवून लावतो दुसर्या दिवशी सगळ जग ते वाचत आणि नंतर ते वृत्तपत्र रद्दीत जमा होत. गावचा तलाठी पंचनामा करतो काही दिवसांनी त्या शेतकऱ्याच्या घरी लाख दोन लाख रुपये येउन पडता. राजकारण्यांना पुळका येतो तेही काहीशी मदत करून जगभर मदतीचे फोटो उधळून likes मिळवतात. नंतर त्यांच्याकडे कोणीही फिरकत नाही. आजच्या या परिस्थितीला सरकारची इच्छाशक्ती कारणीभूत आहे, विर्रोधकांच आर्थकारण, तरुणांचा निष्काळजीपणा(आम्हाला सगळ आयत मिळतंय म्हणून),अधिकार्यांचा हुजुरेगीरीपणा,तुम्ही आम्ही सगळेच कारणीभूत आहोत.
बळीराजा, अस हे तुझ जगण्यातल वास्तव. मराठवाड्याच हे वास्तव तर आता अंगवळनीच पडलय, मराठवाड्याची जलधारा नाथसागरात पाण्याचा अभाव आहेच त्यात पाणी प्रश्न हा कळीचा मुद्दा आहे. कालच गावच्या आठवडी बाजारात गेलो होतो. चारा नसल्यामुळे पोटच्या गोळ्याप्रमाणे वाढवलेली गुर तू डोळ्यावर कातडी ओढून कमी भावात नाईलाजाने खाटकाच्या स्वाधीन करत होतास, हुंदके देत देत बैलाचा कासरा खाटिकाच्या हाती सोपवत होता. जानेवारीतच हि परिस्थी तर पुढे काय हा आजचाच प्रश्न नव्हे हा मराठवाड्याला पडलेला कायमचाच प्रश्न आहे.
बळीराजा यावर कायमस्वरूपी तोडगा मात्र कोणीच काढत नाही. पण तू खचून जाऊ नकोस, निसर्ग नक्कीच तुझ्याबरोबर आहे. मराठवाडा नक्कीच दुष्काळ मुक्त होईल. आवघ्या जगाचा पोशिंदा तू लाख वादळे आली,लाख दुष्काळ आली तरी त्याच्यावर पाय ठेवून उभा राहणारा आहेस लक्षात ठेव.
बळीराजा, हे पत्र वाचत असलेला माझा प्रत्येक मित्र तुझ्या सोबत आहे . आम्ही तरुण वर्ग नक्कीच पेट्रोल, वीज, पाण्याची बचत करू. झाडे लावू. सृष्टीचक्र पूर्ववत होण्यासाठी हातभार लावू झालच तर व्यापार्यांपेक्षा थेट तुझ्याकडूनच धान्य , भाजीपाला विकत घेऊ.
पण मायबापा तू आत्महत्त्या करू नकोस…….
तुला नेहमीच त्रास देणारा
द्वारा पोस्ट केलेले मयुरोदय येथे ८:३३ म.पू. कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
शुक्रवार, १४ मार्च, २०१४
भय्या केजरी‘वॉल’ गिरती क्यु नहीगिरेगी कैसे अंबुजा सिमेंट से जो बनी है
लोकसभा निवडणुकीच्या प्रचारासाठी बुधवारी मुंबई दौ-यावर आलेल्या अरविंद केजरीवाल यांनी नरिमन पॉइंट इथं फंड मॅनेजर आणि स्टॉक ब्रोकर्सशी चर्चा केली. तेव्हा, अंबुजा सिमेंटचे माजी व्यवस्थापकीय संचालक अनिल सिंघवी यांनी त्यांच्यापुढे दोन पर्याय ठेवले होते. पंतप्रधानपदासाठी तुम्ही भाजप नेते नरेंद्र मोदींना निवडाल, की बसप नेत्या मायावतींना पसंती द्याल, असा मार्मिक प्रश्न त्यांनी विचारला. त्यावर, आधी काहीच न बोलणा-या केजरींनी शेवटी मोदींचं नाव घेतल्याचं समजतं.
लोकसभा निवडणुकीच्या निकालात कुठल्याच आघाडीला स्पष्ट बहुमत मिळणार नाही, त्रिशंकू अवस्था निर्माण होईल, असं मत केजरीवाल यांनी गुंतवणूकदारांशी चर्चेदरम्यान व्यक्त केलं. त्याचाच आधार घेऊन, अशा परिस्थितीत देशाचा पंतप्रधान म्हणून तुम्ही कुणाला कौल द्याल, अशी विचारणा अनिल सिंघवींनी केली आणि केजरी काहीसे गोंधळले. मायावती की मोदी हे दोन पर्याय त्यांच्यापुढे ठेवण्यात आले होते. सुरुवातीला थेट उत्तर देण्यास त्यांनी बरीच टाळाटाळ केली. या दोघांपैकी कुणालाच निवडणार नाही, असं त्यांनी अगदी ठामपणे सांगितलं. पण नंतर त्यांनी मोदींना झुकतं माप दिल्याचं सिंघवी म्हणाले.
लोकसभा त्रिशंकू आहे, पण पंतप्रधान तर निवडावाच लागणार आहे, अशा परिस्थितीत काय करणार, या प्रश्नावर केजरीवाल यांनी आपलं मत मोदींच्या पारड्यात टाकल्याची माहिती अनिल सिंघवी यांनी दिली. माझ्यावर उद्या बंदूक रोखली गेली, तरच मी मोदींना निवडेन, असा पवित्रा केजरींनी घेतला. पण नंतर, अगदीच नाइलाज असल्यास आपण मोदींचा पर्याय निवडू, अशी भूमिकाही त्यांनी स्पष्ट केली. या निवडीचं कुठलंही कारण त्यांनी दिलं नाही.
द्वारा पोस्ट केलेले मयुरोदय येथे ४:३८ म.पू. कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
मंगळवार, २८ जानेवारी, २०१४
जगात सिनेसृष्टीतील विशेषतः हॉलीवूड मधील सर्वात प्रसिद्ध पुरस्कार म्हणून ऑस्करला अनन्यसाधारण महत्व आहे. आगदी गल्लीबोळातही ऑस्कर ला गेलेल्या चित्रपटांची चर्चा रंगत असते. मात्र ऑस्कर पुरस्कार नेमकं काय आहेहा पुरस्कार कोणत्या संस्थेतर्फे का आणि कशासाठी दिला जातो हा पुरस्कार कोणत्या संस्थेतर्फे का आणि कशासाठी दिला जातो याची माहिती फार कमी लोकाना आहे. याविषयी आपण या ब्लॉग मध्ये जाणून घेणार आहोत.
अमेरिकेतील अकॅडमी ऑफ मोशन पिक्चर आर्ट्स अन्ड सायन्स या संस्थेतर्फे हा ऑस्कर पुरस्कार सिनेसृष्टीत उत्कृष्ट कामगिरी करणाऱ्या व्यक्तींना दिला जातो. लुईस बी. मेयर यांनी या संस्थेची स्थापना केली सोबतच ऑस्कर पुरस्कारांचीहि सुरवात केली. पहिला ऑस्कर पुरस्कार ६मे १९२९ रोजी प्रदान करण्यात आला.
-::::ऑस्कर या पुरस्कारांचे काही नियम खालील प्रमाणे::::-
****ओस्कर च्या नामांकनासाठी पाठवला जाणारा सिनेमा मागील वर्षात अर्थातच १ जानेवारी आणि ३१ डिसेंबर या दरम्यान प्रदर्शित झालेला असेल तरच तो पुरस्कारासाठी ग्राह्य धरला जातो.
****सिनेमा हा कमीत कमी ४० मिनिट किवा त्या पेक्षा अधिक वेळाचा असावा,४० मिनिटा खालील सिनेमा,माहितीपट ग्राह्य धरला जात नाही.
****सिनेमांची प्रिंट ३५. एमएम आणि ७०. एमएम ची असावी. तसेच पूर्वी २४ फ्रेम/सेकंद किवा ४८फ्रेम/सेकंद असे सिनेमे या नामांकनासाठी पात्र होई कालांतराने या नियमात अमुलाग्र बदल करण्यात आले.
****प्रोग्रेसिव्ह स्कॅन डिजिटल सिनेमा या मापक यंत्रणेनुसार याचे रीझोलुशन १२८०बाय७२० इतके असावे…
****चित्रपट निर्मात्याने दिलेल्या तारखेपर्यंत सर्व नियमांची पूर्तता करून चित्रपट ऑनलाईंन पद्धतीने अकादमीकडे पाठवावा….
ऑस्कर पुरस्कारासाठी विविध विभागासाठी नामांकन संस्थेकडे दाखल झालेले असतात. संस्थेचे सहा हजार सदस्य संख्या आहे. या सहा हजार सदस्यीय समितीचे पुरस्कार निवडीसाठी मतदान घेतले जाते. हे सदस्य दरवर्षी ऑस्करचे आकर्षक सुवर्ण चषक देण्यासाठी यातील पुरस्कर्ते निष्कर्षाच्या आधारे निवडतात,
-::::ऑस्कर पुरस्काराचे स्मृतिचिन्ह ::::-
ऑस्कर चषकाचे स्वरूप म्हणजे तो एक लहान पुतळा असतो. हे स्मृतिचिन्ह ब्रिटानिया धात्तू ,तांबे ,निकेल ,चांदी आणि २४ कॅरेट सोने अशा पंचधातुनी बनवण्यात येतो. या पुतळ्याची उंची १३(१/२)इंच वजन ८(१/२)पाउंड इतके असते. असे ५० स्मृतीचिन्ह बनवण्यासाठी जवळपास ३ ते ४ आठवड्यांचा कालावधी लागतो. पंचधातुनी बनवण्यात येणारा हा धातू अतिशय प्रतिष्टेचा समजला जातो.
-::::ऑस्कर पुरस्कार सिनेसृष्टीत किती व कोणत्या विभागा नुसार दिले जातात विभाग पुढील प्रमाणे ::::-
उत्कृष्ट अभिनेता मुख्य भूमिका 1928 पासून
उत्कृष्ट अभिनेता सहाय्यक भूमिका 1936 पासून
उत्कृष्ट अभिनेत्री मुख्य भूमिका 1928 पासून
उत्कृष्ट अभिनेत्री सहाय्यक भूमिका 1936पासून
उत्कृष्ट अनिमेटेड सिनेमा 2001पासून
उत्कृष्ट अनिमेटेड शोर्ट फिल्म 1931पासून
उत्कृष्ट सिनेमेटोग्रफि 1928 पासून
उत्कृष्ट वेशभूषाकार 1948 पासून
उत्कृष्ट दिग्दर्शक 1928 पासून
उत्कृष्ट डॉकुमेंट्री 1943 पासून
उत्कृष्ट सिनेमा संपादन १९३४ पासून
उत्कृष्ट परकीय भाषा सिनेमा 1947 पासून
सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्याचे पहिले ऑस्कर एमिल जेनिंग्ज तर सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्री पहिले ऑस्कर जेनेट गेनर या अभिनेत्रीस मिळाला.
प्रथम विशेष पुरस्कार वार्नर ब्रदर्स याला जॉझ सिंगर यास चित्रपट निर्मितीसाठी देण्यात आला. तर चार्ल्स चप्लिन यांना दि . सर्कस चित्रपटाच्या निर्मिती,लेखक,अभिनेते यासाठी देण्यात आला.
प्रथमच मराठी वेशभूषाकार भानू अथ्थया यांना इ.स १९८२ मध्ये गांधी चित्रपटातील वेशभूषा संकल्पनेसाठी ऑस्कर मिळाला होता.
द्वारा पोस्ट केलेले मयुरोदय येथे ३:४५ म.पू. कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
शुक्रवार, ६ डिसेंबर, २०१३
शेवटी सचिनही माणूसच आहे
डिसेंबर २०१२ला सचिन तेंडुलकरने एक दिवसीयक्रिकेटमधून निवृत्ती घेतली. हा दिवसतब्बल २२ वर्षं आणि ९१ दिवसांनंतर आला. या प्रदीर्घकाळात हा विक्रमादित्य ४६३ सामने, १८,४२३ धावा, ४९ शतकं, ९६अर्धशतकं, एकदिवसीय सामन्यातीलएकमेव द्विशतक, असे अनेक विक्रम काळाच्या पडद्यावर रेखाटूनगेलाय. सर डॉन ब्रॅडमन ज्याचे प्रशंसक होते,क्रिकेटवेड्या असलेल्या आपल्या देशात ज्याला देव मानलं जातं,ज्याची विकेट मिळवणं हे प्रत्येक गोलंदाजाचं स्वप्नंअसतं आणि ज्याच्या काळाचे साक्षीदारअसल्याचा आपल्या सर्वांना अभिमान आहे,त्याची निवृत्ती मात्रआपल्याला म्हणावी तेवढी सलली नाही.माध्यमांचा लाडका असलेल्या सचिनबद्दल केवळ दखलघेण्यापलीकडेमाध्यमांनी कसलाही गाजावाजा केला नाही.त्याच्या संघ सहका-यांनाही त्याचा हा निर्णयधक्कादायक वाटला नाही.त्याच्या चाहत्यांनीही त्याला परत येण्याचंआवाहन केलं नाही. कुठे रडण्याचा आवाजआला नाही की उसासे टाकले गेलेनाहीत. ऐकू आले ते फक्त सुटकेचे, समाधानाचे
निःश्वाजस आणि एक कुजबूज, की सचिनचा निर्णययोग्यच आहे पण वेळ चुकली. असं का व्हावं२०११ साली भारताने विश्वं कप जिंकल्यानंतरच
सचिनच्या निवृत्तीची चर्चा सुरूझाली होती. कारण त्यानंतरचत्याच्या खेळातला डौल कमी होत चालला होता. त्यानेकधी निवृत्ती घ्यावी,का घ्यावी, का न घ्यावी असे सल्ले देणं सुरुझालं होतं. सचिनवर आपण पराकोटीचं प्रेम केलंय हेकबूल करायला कोणालाच संकोच वाटणार नाही.आपल्या अप्रतिम खेळाच्या जोरावर त्यानेगेली तेवीस वर्षंआपल्याला आणि आपल्या देशाला एक आदर मिळवून दिला,हेही कोणी नाकारणार नाही.तो ज्या काळात खेळायला आला त्या काळापासून आजपर्यंतया देशाच्या क्रिकेटमधील प्रत्येकमहत्त्वाच्या घटनेला सचिनचा संदर्भ आहे. ‘टाइम’ साप्ताहिकानेयाचा एका लेखात अचूक उल्लेख केलाय.काय म्हटलंय त्यात‘ज्या वेळी या ग्रहावरील प्रत्येकव्यक्तीवर काळ आपला प्रभाव गाजवतहोता त्या वेळी त्याने फक्त एकाच माणसाचा अपवादकेला. सचिनसमोर काळही जणू गोठला होता.आपल्याला चॅम्पियन्स मिळालेत, लीजंड्स मिळालेत-मिळतीलही, पण आपल्याला दुसरा सचिनमिळाला नाही, आणि कधीचमिळणारही नाही.ज्या वेळी सचिनपाकिस्तानला आपला पहिला सामना खेळायला गेला त्यावेळी शुमाकरहे नाव फॉर्म्युला-वन रेसशी जुळायचंबाकी होतं. लान्स आर्मस्ट्रॉंग अजून टूरडी फ्रान्सवर गेला नव्हता. पीटसॅम्प्रासने अद्याप एकही ग्रॅन्ड स्लॅम जिंकलेलंनव्हतं. ज्या वेळी सचिन ‘सचिन’ बनतहोता त्या वेळी जगाने रॉजर फेडररचंनावही ऐकलं नव्हतं.लिओनेल मेस्सी अद्याप रांगत होता. उसेन बोल्टजमैकाच्या गल्लीबोळांतून पळणारा एक मुलगा होता.बर्लिनची भिंतपडलेली नव्हती. रशियाचे तुकडे झालेनव्हते. डॉ. मनमोहन सिंग यांनी भारताचं अर्थशास्त्रबदलायचं अजून बाकी होतं.’‘टाइम’चा हा लेख समस्त भारतीयांची मानअभिमानाने ताठ व्हावी असाच आहे, पणत्याची वेळ चुकली. कारण मुळातसचिनचीच वेळ चुकली. त्याचवेळी ‘टाइम’लाही सांगावंसं वाटतं,की भारतीयजनता आता पूर्वीसारखी राहिली नाही.मायकेल शुमाकर यशस्वी होऊन निवृत्त झाला,पुन्हा परतला आणि अपयशी ठरून त्याला जावं लागलं.पीट सॅम्प्रासने योग्य वेळ साधतनिवृत्ती पत्करली. पण, सचिनने यातूनधडा घेतला नाही. त्यामुळेच तो निवृत्त झाल्यावरत्याच्या आजवरच्या कर्तृत्वाला साजेसा निरोप त्याच्या असंख्यचाहत्यांनी त्याला दिला नाही, हे कटू सत्यआहे.माजी फिरकी गोलंदाजइरापल्ली प्रसन्ना म्हणतात,‘सचिनच्या निवृत्तीने आता निवड मंडळाला हायसं वाटलंअसणार. त्याला एकदिवसीय सामन्यातूनवगळण्याची वेळ त्यांच्यावरआली नाही म्हणून त्यांना आनंदझाला असेल. तो खेळतराहिला असता आणि अपयशी ठरला असता तर संघावरचंओझं झाला असता.’ प्रसन्ना हे सारंसचिनच्या निवृत्तीनंतर बोलले तो भाग वेगळा, पणत्यांची ही टीका विक्रमादित्यसचिनसाठी नक्कीच क्लेशदायकहोती. पण, निवड समितीचे प्रमुखसंदीप पाटील यांनी पाकिस्तानदौ-यासाठी संघनिवडीच्या वेळी सचिनला ‘त्याचंसंघातील स्थान त्याने गृहीत धरू नये’,असा जो सौम्य शब्दांत सूचक इशारा दिला तो लक्षात घेता स्पष्टचहोतं, की सचिनला संघातूनवगळण्याची तयारी निवडसमितीने केली होती.या गोष्टीची दबक्या आवाजातझालेली चर्चाही तितकीचखरी होती. त्यामुळेच क्रिकेटचा देवमानल्या गेलेल्या, आपल्या चौकार-षट्कारांमध्ये अचूक टायमिंग साधणा-या आणि संघातील एक विचारी, समंजस,मार्गदर्शक अशी प्रतिमा असलेल्या सचिनचंनिवृत्तीबाबतचं टायमिंग का चुकलं, हा प्रश्नत्याच्या चाहत्यांना, क्रिकेट रसिकांना पडणं स्वाभाविक आहे.सचिनने निवृत्तीसाठी इतका वेळका घेतला आणि अजूनही कसोटीतूननिवृत्ती का घेतली नाही याचंएक कारण त्याचे जाहिरातदार आहेत, असंही सांगितलंजातंय. सचिन आज सतरा कंपन्यांच्या ब्रँडेडवस्तूंच्या जाहिराती करतोय. हा सारा शंभरकोटींच्या घरातला व्यवहार आहे. सचिनचं करारसंपण्याआधीच निवृत्त होणं या कंपन्यांना परवडणारंनाही. त्यामुळे खेळतराहण्यासाठी त्यांचा अप्रत्यक्ष दबाव सचिनवर असूशकतो, असंही काहींचं म्हणणं आहे.अर्थात कोणाचं काहीही म्हणणं असो,सचिनने आपल्या सर्वांना जे आनंदाचे क्षण दिलेत तेकधीच विसरता येणार नाहीत. ‘निवृत्तझाल्यानंतर चाहत्यांच्या मिळालेल्या संदेशाने आपण भारावलोयत,त्याचा आनंद आहे आणि डोळ्यांतपाणीही आहे,’ असं सचिनने म्हटलंय.तो असंही म्हणाला,की ‘एकदिवसीय क्रिकेटमधीलहे जादुई क्षण कायम माझ्यासोबत राहतील.’ तेआपल्याही सोबत राहणार आहेत. पणतरीही त्याच्या जाण्याने आज डोळ्यांतपाणी मात्र तरारलंनाही हेही तेवढंच खरं. कारणया देवाची वेळ चुकली.शेवटी सचिनही माणूसच आहे
द्वारा पोस्ट केलेले मयुरोदय येथे ११:०२ म.उ. कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
मंगळवार, २२ ऑक्टोबर, २०१३
सर्वप्रथम पोलिस हुतात्मा दिनानिमित्त सर्व शहीद पोलिस बांधवाना माझ्या परिवार,मित्रमंडळी आणि तमाम भारत देश बांधवांतर्फे विनम्र अभिवादन…
काल २१ ऑक्टोंबर म्हणजेच पोलिस हुतात्मा दिन.२१ ऑक्टोंबर १ ९ ५ ९ ला लद्दाख च्या सीमेवर भारत चीन युध्द झाले होते. तत्कालीन युद्धात आपल्या सी. आर. पि. एफ च्या १० जवानांनी चीनची आख्खी एक बटालियन रोखून धरली चीनी सैन्याला एक इंच सुद्धा आपल्या वतन काबीज करू दिला नाही.आणि त्या युद्धात लढणाऱ्या सर्व जवानांनी आपल्या साठी हौतात्म्य पत्करले… तेव्हापासून २1ऑक्टोंबर हा दिवस पोलिस शहीद दिवस संबोधला जातो.
त्या सैनिकांनी शेवटपर्यंत झुंज दिली,रक्तरंजित युध्द लढले. दुर्दैवाने आज आपल्याला त्याच्या हौतात्म्याचा विसर पडलाआहे . काल वृत्तपत्रात,टीव्ही,फेसबुक इ. सामाजिक माध्यमांवर कुठेच मला पोलिस हुतात्मा दिवस असा उल्लेख आढळला नाही…
एरव्ही तासनतास फेसबुकवर काही बाही फोटो शेअर करणारे अन च्याटिंग करणारे आपण युवक शहीद पोलिसांना ५ मिनिट देखील श्रद्धांजली वाहू शकलो नाहीएवढेच नव्हे तर समाजाचा आरसा,लोकशाहीचा चौथा स्तंभ म्हणून मिरवणाऱ्या आपण पत्रकारांनी देखील चार ओळींची बातमी देऊन शब्दसुमनांनी श्रद्धांजली वाहू शकलो नाही तथापि समाजाला देखील स्मरण करून दिले नाही…. पक्षश्रेष्टींच्या वाढदिवसानिमित्त किवा पुत्रांच्या लग्नावर बेसुमार खर्च करणारे ,फलक छापणारे , हजारोंच्या जाहिराती देणाऱ्रे ,मोठमोठ्या सभा आयोजित कंरनारे आपले नेते,लोकप्रतिनिधी एक आर्धा तासाची जाहीर स्मरण सभा आयोजित करू शकले नाहीत…. याशिवाय शाळा महाविद्यालयांमध्ये इतर पार्ट्या साजर्या केल्या जातात मग हुतात्मा दिनच का साजरा केला जाऊनायर नये
२६/११ च्या हल्ल्यात अन आताच पुंडलिक माने यांनी वीरमरण पत्करले…… या वर्षात ५७६ पोलिस जवान कर्तव्य बजावत असताना धारातीर्थी पडले…… त्या सर्व जवानांच्या शहादतीची किंमत आपल्या सर्वांना कळणे खूप गरजेचे आहे…… काल औरंगाबाद आयुक्तालयात पोलिस हुतात्म्यांना मानवंदना दिली तेव्हाचा फोटो वरती टाकला आहे…
शेवटी पुन्हा एकदा शहीद पोलिसांना मनापासून मानवंदना देतो…
सांगायचं एवढच कि …………
ए मेरे वतन के लोगो,
जरा आखो मे भरलो पाणी,
जो शहीद हुवे है उनकी
जरा याद करो कुर्बानी,
जरा याद करो कुर्बानी…............……
द्वारा पोस्ट केलेले मयुरोदय येथे ११:२६ म.उ. कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
शुक्रवार, १८ ऑक्टोबर, २०१३
काहीतरी लिहायचे असे खूप दिवसापासून वाटतेय पण काय कोणत्या विषयावर भाष्य करायचे हे तर खूप अवघड काम आहे असे आता वाटू लागले. कारण लेखणी बोलली कि तिच्यावर आक्षेप घ्यायला, तिचे तोंड दाबायला काही लोकं उभे असतात.
असो, पण सुरवात काय आणि कोणत्या विषयावर करावी असे झाले आहे. अस प्रत्येकाच होत का माहिती नाही, पण मला अस वाटू लागलं कि प्रत्येक क्षेत्रात पाउल ठेवणाऱ्या व्यक्तीचं असाच होत असणार, नाही समजल तर मग समजावून घेऊ. मी जेव्हा एखादी कथा, चारोळी, कविता, लेख असे जेव्हा वाचतो तेव्हा मला नेहमी वाटत कि मी जर हे लिहील असत तर,
जेव्हा एखादा चित्रपट पाहतो तेव्हा नेहमी वाटत जर आपण हा चित्रपट लिहिला असता तर. यातली गाणी लिहिली असती तर, काय राव तुम्ही म्हणाल याला वेड-बीड लागलं कि काय. पण खर सांगू मित्रानो,आता मला पत्रकारितेला प्रवेश घेतल्यापासून लिहायलाच खूप आवडतय…. मी हल्ली खूप शांत शांत असतो. कारण आता मला निरीक्षण करायची सवय लागलीय… आणि केलेलं तेच निरीक्षण कागदावर उतरवण्यासाठी मला माझी लेखणीच फक्त साथ देते फक्त आणि फक्त लेखणीच…………………
द्वारा पोस्ट केलेले मयुरोदय येथे २:४० म.पू. कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
Twitter वर शेअर कराFacebook वर शेअर कराPinterest वर शेअर करा
जरा जुनी पोस्ट मुख्यपृष्ठ
याची सदस्यता घ्या: पोस्ट (Atom)
''तांड्यावरल्या परचाराची गोष्ट ''
प्रिय ..., मा बळीराजा(मराठवाडा) ...
माझे पूर्ण प्रोफाइल पहा.
ऑसम इंक. थीम. fpm द्वारे थीम इमेज. Blogger द्वारा समर्थित.


UPA सरकारला सरसंघचालकांचं नाव दहशतवाद्यांचं यादीत टाकायचं होतं? - Satara Today

UPA सरकारला सरसंघचालकांचं नाव दहशतवाद्यांचं यादीत टाकायचं होतं
UPA सरकारला सरसंघचालकांचं नाव दहशतवाद्यांचं यादीत टाकायचं होतं
नवी दिल्ली : यूपीए सरकारला आपल्या शेवटच्याच्या दिवसांमध्ये राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाचे सरसंघचालक मोहन भागवत यांच्या नावाचा दहशतवाद्यांच्या यादीत समाविष्ट करायचं होते, असे खळबळजनक वृत्त समोर आले आहे. टाइम्स नाऊ या इंग्रजी वृत्तवाहिनीनं दिलेल्या बातमीनुसार, भागवत यांना हिंदू दहशतवादाच्या जाळ्यात अडकवण्यासाठी यूपीए सरकारमधील मंत्री प्रयत्न करत होते.
पावसाळी अधिवेशन सुरू होण्यापूर्वी समोर आलेल्या या खळबळजनक वृत्तामुळे सत्ताधारी व विरोधकांमध्ये चांगलीच जुंपण्याची शक्यता वर्तवण्यात येत आहे.
अजमेर व मालेगाव बॉम्बस्फोटानंतर यूपीए सरकारनं हिंदू दहशतवाद असा मुद्दा उपस्थित केला होता. या अंतर्गत यूपीए सरकारला मोहन भागवत यांना जाळ्यात अडकवायचे होते आणि यासाठी राष्ट्रीय तपास यंत्रणेतील बड्या अधिकार्‍यांवर दबाव टाकण्यात येत असल्याचीही माहिती समोर आली आहे.
टाइम्स नाऊनं दिलेल्या वृत्तानुसार, तपास अधिकारी व काही वरिष्ठ अधिकारी अजमेर व अन्य काही बॉम्बस्फोटांमधील तथाकथित भूमिकांसाठी मोहन भागवत यांची चौकशी करणार होते. हे अधिकारी यूपीए सरकारमधील मंत्र्यांच्या आदेशावरुन काम करत होते. चौकशीसाठी या अधिकारी मोहन भागवत यांना ताब्यात घेणार होते, अशी माहिती समोर आली आहे.
फेब्रुवारी 2014 मध्ये कारवां मॅगझिनमध्ये संशयित दहशतवादी स्वामी असिमानंद यांची मुलाखत छापण्यात आली होती. यात मोहन भागवत यांना कथित स्वरुपात हल्ल्यासाठी प्रमुख प्रेरणा असे म्हणण्यात आले होते. यानंतर यूपीए सरकारनं राष्ट्रीय तपास यंत्रणांवर दबाव टाकण्यास सुरुवात केली, मात्र तपास यंत्रणांचे प्रमुख शरद कुमार यांनी यास नकार दिला. मुलाखतीच्या या टेपचा ते फॉरेन्सिक तपास करणार होते, मात्र जेव्हा ही बाब पुढे वाढली नाही तेव्हा राष्ट्रीय तपास यंत्रणेनं हे प्रकरण बंद केले.
काश्‍मीरमध्ये घुसण्यासाठी नियंत्रण रेषेपलीकडे पाकिस्तानात मोठ्या संख्येने दहशतवादी तयारीत असल्याचा दावा श्रीनगरमधील चिनार तुकडीचे प्रमुख अधिकारी लेफ्टनंट जनरल ए. के. भट यांनी आज केला.
पायात गोळी लागलेली असतानाही लढत राहिला CRPF जवान, 8 किमी चालत स्वत: रुग्णालयात पोहोचला
केंद्रीय राखीव पोलीस दलातील (सीआरपीएफ) 208 कोब्रा बटालियनच्या एका जवानाने पायाला गोळी लागली असतानाही नक्षलवाद्यांशी दोन हात करत आपल्या शौर्याचं प्रदर्शन केलं आहे. नक्षलवाद्यांसोबत चकमक सुरु असताना जवानाच्या पायाला गोळी लागली होती. मात्र जवानाने हार न मानता दोन हात केले आणि विशेष म्हणजे स्वत: आठ किमी अंतर चालत रुग्णालयात पोहोचला. सीआरपीएफने आपल्या ट्विटर अकाऊंटवरुन जवानाचा फोटो शेअर केला आहे.
अभिनेत्री श्रीदेवी काळाच्या पडद्याआड, सिनेसृष्टी हळहळली
सौंदर्य आणि उत्कृष्ट अभिनय यांच्या जोरावर हिंदी सिनेसृष्टीत आपली स्वत:ची अशी एक वेगळी ओळख निर्माण करणाऱ्या अभिनेत्री ‘श्रीदेवी’ यांचे हृदयविकाराच्या धक्क्याने आकस्मिक निधन झाले. त्या ५४ वर्षांच्या होत्या. आपल्या कुटुंबीयांसह दुबईत एका लग्न समारंभासाठी गेल्या असताना शनिवारी रात्री त्यांना हृदयविकाराचा झटका आला आणि रूग्णालयात दाखल करण्याआधीच त्यांचे निधन झाले. त्यांच्या पश्चात दोन मुली आणि पती बोनी कपूर असे कुटुंब आहे. त्यांच्या आकस्मिक झालेल्या निधनामुळे सिनेसृष्टीत व चाहत्यांमध्ये शोककळा पसरली आहे.
भारतीय सीमारेषेजवळ पाकचे हेलिकॉप्‍टर
पाकिस्‍तानकडून भारतीय नियंत्रण रेषेजवळ होणार्‍या कुरपतींचे प्रमाण दिवसेंदिवस वाढतच आहे. बुधवारीही पाकिस्‍तानकडून जम्‍मू काश्मीरमधील पूंछ येथे नियंत्रण रेषेजवळ पाकिस्‍तानचे एमआय १७ हे हेलिकॉप्‍टर आल्याची घटना बुधवारी घडली.
 लढाऊ विमान चालवणारी पहिला वैमानिक ठरली अवनी चतुर्वेदी
भारतीय हवाई दलाची फ्लाईंग ऑफिसर अवनी चतुर्वेदीने MiG-21 लढाऊ विमान उडवत गगनभरारी घेतली आहे. यासोबतच अवनी चतुर्वेदीने इतिहासात आपल्या नावाची नोंद करत एकटीने लढाऊ विमान उडवणारी पहिली महिला वैमानिक ठरली आहे. 19 फेब्रुवारीला सकाळी अवनी चतुर्वेदीने गुजरातमधील जामनगर एअरबेसवरुन उड्डाण घेतलं आणि यशस्वीपणे मिशन पूर्ण केलं. अवनी चतुर्वेदी एकट्याने लढाऊ विमान उडवणारी पहिली महिला वैमानिक ठरली आहे.


‘माझ्या नवऱ्याची बायको’ फेम शनायाचा ‘कार’नामा | PCLIVE7

राष्ट्रवादीच्या शहराध्यक्षपदाची धुरा पुन्हा संजोग वाघेरे पाटील यांच्याकडे
चिमुरड्या मुलींसाठी भाजप सरकारचे महत्त्वाचे पाऊल; नगरसेविका अनुराधा गोरखे यांच्याकडून अभिनंदन
१९ वर्षीय मुलीचा ४६ वर्षीय व्यक्तीशी लावला विवाह
बोपखेल पुलासाठी आमदार जगतापांच्या पाठपुराव्याला यश; लष्कराकडून जागा देण्याबाबत महापालिकेला पत्र
…अखेर ‘वेस्ट टू एनर्जी’ प्रकल्पाला महासभेची मंजुरी
पैसे घेऊन बिट निरिक्षकाकडून अनधिकृत बांधकामांना अभय; बांधकाम विभागातील सर्वच अधिकारी निलंबीत करा – राहुल कलाटे
पिंपरी महापालिकेच्या विविध समितींच्या सदस्यांची निवड
सभागृहातच भाजप नगरसेविकेचा पक्षाला घरचा आहेर; अश्विनी बोबडे यांनी दिला क्रीडा समितीच्या सदस्यपदाचा राजीनामा
स्थायी समिती सदस्यपदी राजेंद्र गावडे, करूणा चिंचवडे यांची निवड
गहुंजे स्टेडियम पाणी प्रकरण; न्यायालयाचे लेखी पत्र न आल्याने पाणी उपसा सुरूच
Home मनोरंजन ‘माझ्या नवऱ्याची बायको’ फेम शनायाचा ‘कार’नामा
‘माझ्या नवऱ्याची बायको’ फेम शनायाचा ‘कार’नामा
मुंबई :- हॉलिवूड किंवा बॉलिवूडच्या रुपेरी पडद्यावर पाहिलेल्या आलिशान आणि महागड्या गाड्या आपल्याकडील बॉलिवूड कलाकारांकडे दिसणे ही काही नवलाईची बाब राहिलेली नाही. राजकारणी, उद्योगपती आणि धनाढ्य व्यक्तींप्रमाणेच बॉलिवूडच्या कलाकारांकडे या गाड्या सर्रास पाहायला मिळतात. हॉलिवूड किंवा बॉलिवूडच्या चित्रपटांत पाहिलेल्या अशा गाड्या घेणे ही फक्त बॉलिवूड कलाकारांची मक्तेदारी राहिलेली नाही. मराठी नाटक, चित्रपट आणि मालिकांमधील कलाकार व दिग्दर्शकांकडेही आता महागड्या आणि आलिशान गाड्या दिसू लागल्या आहेत. ‘माझ्या नवऱ्याची बायको’ फेम शनाया म्हणजेच अभिनेत्री रसिका सुनील हिनेही नुकतीच तिची पहिली गाडी घेतली आहे.
रसिकाने अल्पावधीतच प्रेक्षकांची मनं जिंकली आहेत. तिचा चाहता वर्गही दिवसागणिक वाढतोय. त्यामुळेच रसिका इन्स्टाग्राम आणि ट्विटरच्या माध्यमातून तिच्या चाहत्यांशी संवाद साधते. तसेच, तिच्या आयुष्यातील काही महत्त्वाच्या गोष्टीही शेअर करते. आपली पहिलीच गाडी घेण्याचा आनंदही तिने इन्स्टाग्रामच्या माध्यमातून चाहत्यांशी शेअर केला. रसिकाने ‘ह्युंडाई क्रेटा’ ही पांढऱ्या रंगाची गाडी घेतली. नव्या गाडीसोबतचे फोटो शेअर करत तिने लिहिलं की, ‘अरे आली रे…. माझी पहिली नवीन गाडी….’ या पोस्टमध्ये रसिकाने तिच्या वडिलांचेही आभार मानले आहेत.
Tags: PCLIVE7.COMकारनामामाझ्या नवर्याची बायकोशनाया
शाकाहारी असेल तरच सुवर्णपदक मिळणार; पुणे विद्यापीठाचा ‘अजब फतवा’
 आहारात ‘या’ पदार्थांचा समावेश करा
अनिष्ट रूढींना छेद देणारा ‘दशक्रिया’ – दिलीप प्रभावळकर
शुटिंग सुरू असताना सैराटची आर्ची-रिंकू नदीत पडली (व्हिडीओ)
पिंपरी चिंचवडकरांनी अनुभवली अद्भूत दुर्गापूजा


VIDARBHA NEWS: "मागण्या मान्य करेल त्यालाच करा मतदार -किशोर तिवारी यांचे आवाहन -पाच ऑक्टोबरला निर्धार मेळावा -दिव्यमराठी

"मागण्या मान्य करेल त्यालाच करा मतदार -किशोर तिवारी यांचे आवाहन -पाच ऑक्टोबरला निर्धार मेळावा -दिव्यमराठी
"मागण्या मान्य करेल त्यालाच करा मतदार -किशोर तिवारी यांचे आवाहन -पाच ऑक्टोबरला निर्धार मेळावा -दिव्यमराठी
***शेतकरीसर्वसामान्यांच्या मागण्यासंदर्भात सर्व प्रमुख राजकीय पक्षांशी संपर्क करून येत्या पाच आॅक्टोबरला निर्धार मेळाव्यात घोषणा करण्यात येईल, अशी माहिती विदर्भ जनांदोलन समितीचे संयोजक किशोर तिवारी यांनी दिली आहे. ***
जोपक्ष संपूर्ण पीक कर्जमाफी, कापूस -सोयाबीनला हमीभाव टोलमुक्त महाराष्ट्र देईल, त्यालाच मतदान करण्याचे आवाहन विदर्भ जनांदोलन समितीचे अध्यक्षकिशोर तिवारी यांनी केले आहे.
शेतकरी आदिवासी आर्थिक संकटाला तोंड देत असताना राजकीय पक्ष जनतेच्या मूळ मागण्यांना बगल देत अाहेत. केंद्रामध्ये भाजपचे मोदी सरकार आल्यावर लोकसभेच्या निवडणुकीमध्ये 'महायुतीने' सात-बारा कोरा करण्याचे, लागवड कर्ज अधिक ५० टक्के नफा कापूस, सोयाबीन धानाला देण्याचे तसेच संपूर्ण महाराष्ट्र 'टोलमुक्त' करण्याचे आश्वासन दिले होते. महायुतीचा 'घटस्फोट' झामुळे महाराष्ट्रातील राजकीय समीकरणात बदल झाला आहे. मात्र, उपरोक्त मागण्यांची ठोस अंमलबजावणी होईल काय, हा प्रश्नच आहे. विधानसभा निवडणुकीत जे शेतकऱ्यांच्या मूळ मागण्या सोडवण्यास प्राधान्य देतील, त्यांनाच विदर्भाच्या शेतकरी, आदिवासी तसेच नागरिकांनी मतदान करावे, असे आवाहन तिवारी यांनी केले आहे. सर्व गरिबांना २०१३ च्या यादी नुसार दारिद्रेषेचे कार्ड सर्व गरिबांना अंत्योदय अन्नसुरक्षा घरकुल, कोरडवाहू शेतकऱ्यांना रोजगार हमी योजनेमधून प्रती हेक्टरी १०० दिवसांची मजुरी सरळ अनुदान रूपाने देणे, कापूस -सोयाबीन - धानासाठी राष्ट्रीय शेतकरी आयोगाच्या शिफारशीप्रमाणे हमीभाव देणे, सर्व आदिवासींना तत्काळ खावटी देणे, दुष्काळग्रस्त आदिवासी शेतकऱ्यांना शेतमजुरांना सरसकट खावटी वाटप करणे, सर्व गरिबांना २०१३ च्या यादीनुसार मोफत वैद्यकीय सेवा सर्व सरकारी दवाखान्यांत जेनरिक औषधीचे दुकान, सर्व शाळांना दुपारचे जेवण अक्षयपात्र योजनेनुसार देण्यात यावे यासह अनेक मागण्या जाहीरनाम्यात टाकण्याच्या मागणीसाठी राजकीय पक्षांना साकडे घालणार असल्याचे तिवारी यांनी सांगितले आहे.
"मागण्या मान्य करेल त्यालाच करा मतदार -किशोर तिवार...
राजकीय पक्षांना पडलाय शेतकऱ्यांच्या समस्यांचा विसर...
नामदार डॉ. नितीन राऊत यांचा 'विदर्भाचा कळवला ' हे ...
आदिवासींच्या खावटीच्या मोबदल्यात नामदार शिवाजीराव ...
महायुतीने शेतकर्‍यांना कर्जमाफीसह पिकांचा हमीभाव व...


चिपी विमानतळ धावपट्टी ‘फोर-सी’ पद्धतीने विकसित! - तरुण भारत | तरुण भारत

You are here: Home » आवृत्ती » सिंधुदुर्ग » चिपी विमानतळ धावपट्टी ‘फोर-सी’ पद्धतीने विकसित
चिपी विमानतळ धावपट्टी ‘फोर-सी’ पद्धतीने विकसित
कणकवली : सिंधुदुर्ग जिल्हय़ाच्या विकासात महत्वपूर्ण ठरणारे चिपी विमानतळाची धावपट्टी फोर डी ऐवजी फोर सी पद्धतीनेच विकसीत केली जात असल्याची माहिती उद्योगमंत्री सुभाष देसाई यांनी आमदार नीतेश राणे यांना पत्राद्वारे दिली आहे. अधिवेशनात औचित्याच्या मुद्दय़ावर श्री. राणे यांनी चिपी विमानतळाबाबत उपस्थित केलेल्या प्रश्नावर हे उत्तर दिले.
देसाई यांनी म्हटले आहे, मोपा हे मोठे विमानतळ विकसीत होत असल्याने चिपी विमानतळाचा पुनर्भ्यास व आर्थिक क्षमतेचा विचार करून या विमानतळाच्या धावपट्टीची लांबी कमी केली आहे. फोर डी ऐवजी सी पद्धतीने विमानतळ विकसीत करण्याबाबत नागरी विमान उड्डाण मंत्रालय नवी दिल्ली यांच्या सुकाणू समितीच्या बैठकीत ठरविण्यात आले आहे. त्यानुसार आय. आर. बी. सिंधुदुर्ग विमानतळ प्रा. लि. कंपनीला विमानतळाची धावपट्टी फोर डी ऐवजी फोर सी पद्धतीने विकसीत करण्याचा आराखडा बदल सुचविण्यात आलेला आहे.
महाराष्ट्र औद्योगीक विकास महामंडळ व आय. आर. बी. सिंधुदुर्ग यांच्यामध्ये झालेल्या करारानुसार प्रथम फोर सी पद्धतीने विमानतळ विकसीत केले जाईल. पुढील विस्तार भविष्यातील व्यवसायावर अवलंबून राहील, असेही पत्रात नमूद केले आहे. या नियोजीत चिपी विमानतळावर सर्वसाधारण बी 737, ए 320, एटीआर 72, एटीआर 42 अशा प्रकारची विमाने उतरण्याची क्षमता असेल, असेही पत्रात नमूद केले आहे.
आनंदवाडी बंदर प्रकल्प निधीच्या प्रतिक्षेत
एसटीतील कलाकारांना वेगळय़ा सुविधा देण्याचा विचार
निधीच नसेल, तर बैठकांचा फार्स कशाला
राज्यात ‘मुक्त शाळा’ सुरू करण्याच्या हालचाली
नाणारच्या भूसंपादनाची अधिसूचना रद्द नाही : मुख्यमंत्री
नाणार देणार नाही : उद्धव ठाकरे
चंद्रकांत पाटलांनी निवडणूक लढवावी, पवारांचे कोल्हापुरात आव्हान
महिला क्रिकेटरजवळ मिळाल्या 14000 ड्रग्जच्या गोळय़ा
अफगाणिस्तानात आत्मघाती हल्ला, 31 जणांचा मृत्यू
मुंबईत शिवसेनेच्या माजी उपशाखाप्रमुखाची हत्या
उपराष्ट्रपती व्यंकय्या नायडूंनी महाभियोगाचा प्रस्ताव फेटाळला
वेगवेगळय़ा अपघातात तिघे गंभीर जखमी
एकी टाळण्याच्या प्रकाराबद्दल पाईकांनी खडसावले
सीमाप्रश्नासाठी एकेकाळचे मित्र झाले कट्टर शत्रू
Categories Select CategoryAutomobilesleadingnewsTop NewsVideoआवृत्तीउद्योगकोल्हापुरक्रिडागोवापुणेबेळगांवभविष्यमनोरंजनमाहिती / तंत्रज्ञानमुंबईरत्नागिरीराष्ट्रीय-आंतरराष्ट्रीयविविधाविशेष वृत्तसंपादकिय / अग्रलेखसांगलीसातारासिंधुदुर्गस्थानिक


कॉकटेल लाउंज : Walk The Walk – Johnnie Walker | मनातलं जनात, ब्रिजेश उवाचं

मनातलं जनात, ब्रिजेश उवाचं
बर्‍याच दिवसांपासून व्हिस्कीची नेमकी मजा काय असते, लुत्फ कसा घ्यावा असे लिहायचे मनात होते. पण त्या भावना नेमक्या शब्दात कशा पकडाव्या ह्याच्या विचारात होतो. परवा चेन्नै एअरपोर्टच्या ड्युटी फ्री शॉपमध्ये वेगवेगळ्या ब्रॅन्डच्या दारूच्या बाटल्या न्याहळता न्याहळता जॉनी वॉकरच्या सेक्शनला पोहोचलो तर तिथे टी.व्ही. स्क्रीनवर एक व्हिडीयो चालू होता. तो व्हिडीयो बघितला आणि मनातल्या भावना एकदम चित्ररुपात समोर आल्या.
ज्या ईन्टेंसिटीने त्या व्हिडीओमध्ये व्हिस्की म्हणजे काय हे समजावले आहे त्या ईन्टेंसिटीला तोड नाही. तीच ईन्टेंसिटी शब्दात नेमकी कशी मांडावी ह्या विवंचनेत असतानाच हा व्हिडीओ पाहयला मिळाला. लगेच युट्युबर शोध घेतला आणि तो शेअर केल्यावाचून राहवले नाही.
व्हिस्कीत काय असते एवढे नेमके विशेष असा प्रश्न असलेल्यांनी नक्की पहावा असा व्हिडीओ…
← कॉकटेल लाउंज : ब्लु मंडे
VoIP – म्हणजे काय रे भाऊ
प्रतिक्रिया व्यक्त करा उत्तर रद्द करा.
© संपदा स्वामित्व हक्क (Copyright)
या ब्लॉगवरील लेखांचे सर्व अधिकार माझ्या, ब्रिजेश मराठे, या नावाने सुरक्षीत आहेत. त्या नावाशिवाय आणि पूर्वपरवानगी शिवाय या ब्लॉगवरील साहित्य इतरत्र आढळल्यास त्यावर त्वरित योग्य ती कायदेशीर कारवाई करण्यात येईल.
नविन पोस्टचा इमेलने संदेश मिळवण्याकरिता तुमचा इमेल पत्ता द्या
माझी अमृतमहोत्सवी शाळा – मनोगत
पुढारी दैनिक आणि वाड्‍ःमयचौर्य
सैराट – अफाट स्टोरी टेलींग
भारताच्या शिरपेचातला अजून एक तुरा – IRNSS
चावडीवरच्या गप्पा – अकलेचा दुष्काळ
चावडीवरच्या गप्पा – ‘आप’ले सरकार
अर्थविश्व इकडचे तिकडचे कलादालन कॉकटेल लाउंज कॉकटेल्स क्रिडाविश्व खादाडी गुंतवणूक तांत्रिक विश्व ताज्या घडामोडी दारु/वाइन भटकंती मनातले मुक्तछंद मॉकटेल्स ललित विनोदी/खुमासदार समिक्षा/परिक्षण साहित्य सिनेमा/चित्रपट स्वैर लेखन
मनातलं जनात, ब्रिजेश उवाच


Marathi Songs | G D Madgulkar | Gadima | ग. दि. माडगूळकर | गदिमा | मराठी गाणी | Gani | Geete | GeetRamayan

तो राजहंस एक.. | ग. दि. माडगूळकर यांची ओळख | About Ga Di Madgulkar
महाराष्ट्राच्या लोकजीवनात सुगंधासारखा शिरलेला एक प्रतिभासंपन्न साहित्यिक,कलाकार,मराठी माणूस ज्यांना 'गदिमा' या लाडक्या नावाने ओळखतो,जवळच्या मित्रांचे 'अण्णा' तर आम्हा नातवंडांचे 'पपा आजोबा' अर्थातच गीतरामायणकार महाकवी ग.दि.माडगूळकर
गदिमांबद्ल लिहायचे म्हंटले तर अनेक पाने सुध्दा पुरणार नाहीत असे अष्टपैलू व्यक्तीमत्व, "ज्योतीने तेजाची आरती" या उक्ती नुसार वरवर त्यांच्या कार्याचा फक्त आढावा घ्यायचा झाला तर...
गदिमांचा जन्म 'शेटफळे' या त्यांच्या आजोळी झाला तर बालपण अत्यंत गरीब व प्रतिकूल परिस्थिती मध्ये 'माडगुळे' या गावात गेले.गदिमांचे वडिल औंध संस्थानात कारकून होते,वयाच्या १६-१७ वर्षीं त्यांनी मराठी चित्रपट सृष्टीत प्रवेश केला सुरवातीला 'ब्रम्हचारी','ब्रँडीची बाटली' सारख्या काही चित्रपटात सहाय्यक नटाच्या (Extra Artist) भूमिका केल्या.भक्त दामाजी (१९४२) व पहिला पाळणा (१९४२) चित्रपटात त्यांना प्रथम गीतलेखनाची संधी मिळाली,लोकशाहीर रामजोशी(१९४७) चित्रपटापासून खर्‍या अर्थाने 'कथा,पटकथा,संवाद,गीते ग.दि.माडगूळकर' असा ब्रॅंड निर्माण झाला आणि बघता बघता माडगूळकर या नावाने मराठी चित्रपटसृष्टीत 'अनभिषक्त सम्राटपद' निर्माण केले.मराठी चित्रपटात 'कथाकार', 'पटकथाकार', 'संवादलेखक', 'गीतकार', 'अभिनेता','निर्माता' अशा सर्व क्षेत्रात त्यांनी वावर केला.
मराठी चित्रपटांसाठी त्यांनी १५७ पटकथा तर २००० पेक्षा जास्त मराठी गाणी लिहिली.त्यांच्या गाजलेल्या चित्रपटांमध्ये 'रामजोशी','वंदे मातरम,'पुढचे पाऊल','गुळाचा गणपती','लाखाची गोष्ट','पेडगावचे शहाणे','ऊनपाऊस','सुवासिनी','जगाच्या पाठीवर','प्रपंच', 'मुंबईचा जावई','देवबाप्पा' सारख्या उत्तमोत्तम चित्रपटांचा समावेश होता,गदिमा-सुधीर फडके-राजा परांजपे या त्रयीने तर मराठी चित्रपटांचा सुवर्णकाळ निर्माण केला.
मराठी गीतनिर्मितीच्या क्षेत्रात गदिमांचे स्थान अजोड आहे.त्यांची प्रतिभा, सहज सोपे शब्द, भावसंपन्न आणि मराठी मनाला सदैव मोहिनी घालणारी रचना यामुळे ते श्रेष्ठ ठरले.प्राचीन मराठी काव्याला अर्वाचीन काळात गदिमांनी अधिक समृद्ध केले.संताकाव्यातील आंतरिक गेयगुण,पंडितांच्या काव्यातील नादानुप्रास, शाहिरांचा स्वाभाविक ठसका,लोकगीतांतील मनाला भिडणारा लयताल,शब्दांवरील असामान्य प्रभुत्व आणि त्याचबरोबर समृद्ध
आशयघनता यांच्या विलक्षण संमिश्रणातून गदिमांची गीते निर्माण झाली.
गदिमांच्या नुसत्या गीतांचा आढावा घ्यायचा झाला तर ...
'गोरी गोरी पान','एका तळ्यात होती बदके पिले सुरेख','मामाच्या गावाला जाऊया' सारखी पार लहान मुलांच्या तोंडी असणार्‍या गींतापासून ते अगदी गणपतीत हक्काचे स्थान मिळवून असलेल्या 'नाच रे मोरा' या सारख्या अनेक बालगीतांचा समावेश होतो,चित्रपट गीते म्हटली तर 'एक धागा सुखाचा','जग हे बंदीशाळा','या चिमण्यांनो परत फिरा रे','राजहंस सांगतो','घन घन माला नभी दाटल्या','बुगडी माझी सांडली ग','फड सांभाळ तुर्‍याला आला','इंद्रायणी काठी देवाची आळंदी','विठ्ठला तू वेडा कुंभार' यासारखी हजारो गीते गदिमांनी लिहिली.'माझा होशील का' सारखे गाणे तर अगदी दक्षिण भारता पर्यंत गाजले,सुप्रसिध्द अभिनेत्री वैजयंती माला यांचे ते आवडते गीत झाले होते' सारखे गाणे तर अगदी दक्षिण भारता पर्यंत गाजले,सुप्रसिध्द अभिनेत्री वैजयंती माला यांचे ते आवडते गीत झाले होते
हिंदी चित्रपटसृष्टीतही २५ पटकथा लिहून गदिमांनी आपला ठसा उमटवला,व्ही.शांताराम यांचा 'दो आंखे बारह हाथ','नवरंग','गूंज ऊठी शहनाई','तूफान और दिया' हे चित्रपट गदिमांचेच.अगदी गुरुदत्त च्या 'प्यासा' ची मूळ कथा असो,राजेश खन्ना चा 'अवतार' असो वा अलिकडचा अमिताभ बच्चन चा 'ब्लॅक',मूळ संकल्पना गदिमांच्याच लेखणीतून ऊतरलेली होती.हिंदीतल्या अनेक चित्रपटांना गदिमांच्या कथेचा आधार घ्यावा लागला होता-आहे,सुप्रसिध्द पटकथाकार व गीतकार 'गुलजार' गदिमां बद्दल बोलताना एकदा म्हणाले होते की 'मला ग.दि.माडगूळकर म्हणण्या पेक्षा 'गदिमा' हेच नाव जास्त आवडत कारण गदिमा म्हटंल की ते मला "मॉं की गोदी मे" सारख वाटत.अगदी गुरुदत्त च्या 'प्यासा' ची मूळ कथा असो,राजेश खन्ना चा 'अवतार' असो वा अलिकडचा अमिताभ बच्चन चा 'ब्लॅक',मूळ संकल्पना गदिमांच्याच लेखणीतून ऊतरलेली होती.हिंदीतल्या अनेक चित्रपटांना गदिमांच्या कथेचा आधार घ्यावा लागला होता-आहे,सुप्रसिध्द पटकथाकार व गीतकार 'गुलजार' गदिमां बद्दल बोलताना एकदा म्हणाले होते की 'मला ग.दि.माडगूळकर म्हणण्या पेक्षा 'गदिमा' हेच नाव जास्त आवडत कारण गदिमा म्हटंल की ते मला "मॉं की गोदी मे" सारख वाटत
मराठी साहित्यात गदिमांनी कवी,कथालेखक,कादंबरीकार,नाटककार,संपादक अशा सर्व क्षेत्रात वावर केला,आरंभी वि. स. खांडेकर यांचे लेखनिक म्हणून काम केले.त्यांचे हस्ताक्षर खूप छान होते.तिथेच असताना त्यांना वाचनाची,लेखनाची गोडी लागली.पुढे त्यांची स्वत:ची 'सुगंधी-वीणा','जोगिया','चार संगीतिका','गीतरामायण','काव्यकथा','चैत्रबन','गीतगोपाल','गीतसौभद्र' अशी काव्यनिर्मिती झाली.गदिमांच्या निधनानंतर अलिकडच्या काळात 'वैशाखी','पूरिया','अजून गदिमा','नाच रे मोरा' असे काव्य-चित्रपटगीत-बालगीत संग्रह संकलीत करण्यात आले आहेत.
याशिवाय कथा, कादंबरी, आत्मचरित्र या वाङमय प्रकारांतही त्यांनी लेखन केले.'लपलेले ओघ','बांधावरल्या बाभळी','कृष्णाची करंगळी','बोलका शंख','वेग आणि इतर कथा','थोरली पाती','तुपाचा नंदादीप','चंदनी उदबत्ती','भाताचे फूल','सोने आणि माती','तीन चित्रकथा','कलावंताचे आनंद पर्यटन (प्रवासवर्णन)','तीळ आणि तांदूळ' सारखे लघूकथा संग्रह,'वाटेवरल्या सावल्या','मंतरलेले दिवस' आत्मचरित्रपर लिखाण, 'दे टाळी ग घे टाळी','मिनी','शशांक मंजिरी','नाच रे मोरा' सारखे बालवाङमय,'तुलसी रामायण' (गद्य भाषांतर) व 'शब्दरंजन','अक्षर','धरती' सारख्या मासिकांचे संपादन,'आकाशाची फळे','ऊभे धागे आडवे धागे' सारख्या कादंबर्‍या,'युध्दाच्या सावल्या','परचक्र' सारखी नाटके. अशी जवळजवळ ३७ पुस्तके गदिमांच्या नावावर आहेत,प्रत्येक चित्रपटाची कथा ही कादंबरीच असते,गदिमांनी अशा १५७ पटकथा लिहील्या त्यांची जर पुस्तके काढली तर गदिमांच्या नावावर २०० पेक्षा जास्त साहित्यकृती जमा होतील
गदिमांनी स्चातंत्रलढयातही भाग घेतला होता,खूप मोठया कुटुंबाची जवाबदारी,त्यात अठराविश्वे दारिद्र यामुळे गदिमांनी स्वातंत्र लढयात प्रत्यक्ष उडी न घेता शाहिरी कवने,पोवाडे लिहून जनजागृती केली,सातारा-सांगली भागात प्रतिसरकारचा प्रचार करण्यासाठी शाहिर निकमांसारख्यांनी त्याकाळात गदिमांची कवने गाऊन स्वातंत्र्य लढ्यात रान ऊठवले होते.
गदिमांनी राजकारणासारख्या कोरडया क्षेत्रातही मुक्त वावर केला,ते साहित्यिकांचे प्रतिनिधि म्हणून जवळजवळ १२ वर्षे विधान परिषदेचे नामनियुक्त सदस्य (आमदार) होते.ते जेव्हा विधान परिषदेत भाषण करणार असायचे तेव्हा ते ऐकण्यासाठी विधान सभेतील अनेक आमदार खास त्याचे भाषण ऐकण्यासाठी विधान परिषदेत येऊन बसत असत.गदिमांनी स्वातंत्र चळवळीत भाग घेतला होता त्यामुळे त्यांची नाळ त्या वेळच्या कॉंग्रेस पक्षाशी जोडलेली होती तरीपण त्यांच्या मित्र-परिवाराच्या गोतावळ्यात सर्व जणांचा समावेश होता अगदी स्व.यशवंतरावजी चव्हाण असोत,शरदरावजी पवार असोत किंव्हा शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे असोत सर्वांनाच ते आपले वाटायचे.स.गो.बर्वे,सुशीलकुमार शिंदे,राम नाईक,मनोहर जोशीं सर्वच त्यांच्या परिवाराचेच सदस्य होते.
गदिमांना 'महाकवी' व 'आधुनिक वाल्मीकी' ही पदवी ज्याच्या मुळे प्राप्त झाली ते महाकाव्य गीतरामायण,'गीत रामायण' हा एकाच कवीने वर्षभर रचलेला, एकाच संगीतकाराने संगीतबद्ध केलेला, वर्षभर अखंडितपणे चाललेला आकाशवाणीच्या इतिहासातील एकमेव, अभूतपूर्व असा संगीत कार्यक्रम ठरला १ एप्रिल १९५५ ते १९ एप्रिल १९५६ पर्यंत तो पुणे आकाशवाणीने प्रसारित केला. साधारण १९५३ साली पुणे आकाशवाणी हे केद्र सुरु झाले.श्री सीताकांत लाड नावाचे गदिमांचे मित्र कार्यक्रम नियोजक म्हणून पुण्याला आले होते नभोवाणीसाठी काहीतरी सातत्याने लिहावे, असा त्यांनी गदिमांना खूप आग्रह केला आणि एका महाकाव्याचा जन्म झाला.रामायणात वाल्मीकींनी २८००० श्लोकांत रामकथा लिहिली आहे.गदिमांनी तीच रामकथा एकूण ५६ गीतांत शब्दबध्द केली आहे.गीतरामायणाचे आजपर्यंत हिंदी, गुजराथी, कन्नड, बंगाली, आसामी भाषा, तेलगु, मल्याळी, संस्कृत,कोकणी अशा विविध भारतीय भाषांमध्ये भाषांतर झालेले आहे.गदिमांनी श्रीकृष्ण चरित्रावर लिहिलेले 'गीतगोपालही' गीतरामयणाच्या तोडीस तोड आहे.
पुरस्काराच्या बाबतीत तर गदिमांची 'देता घेशील किती दोन करांनी तू' अशी अवस्था व्हायची,गदिमांना भारत सरकारने 'पद्मश्री' (१९६९) हा किताब बहाल केला.ते 'संगीत नाटक अकादमी' व 'विष्णुदास भावे सुवर्णपदक' या पुरस्कारांचे मानकरी ठरले. १९६२ ते १९७४ अशी सुमारे १२ वर्षे ते महाराष्ट्र विधानपरिषदेचे सदस्यही होते.१९६९ ला ग्वाल्हेरला झालेल्या 'अखिल भारतीय मराठी नाट्य संमेलनाचे' अध्यक्षपद,१९७३ साली यवतमाळ येथे भरलेल्या 'अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनाचे' ते अध्यक्ष होते.त्यांच्या अनेक चित्रपटांना कथा,पटकथा,संवाद,गीते लेखनासाठी महाराष्ट्र राज्य चित्रपट पुरस्कार मिळाले,अनेक पुस्तकांना राज्य व क्रेंद्र शासनाचे पुरस्कार लाभले.
१४ डिसेंबर १९७७ म्हणजे मृत्यूच्या पराभवाचा दिवस,कारण त्याच्या हाती लागला तो केवळ गदिमांचा नश्वर देह,इतकी मोठी अंत्ययात्रा पुण्याने फार क्वचित बघितली असेल,स्त्री-पुरुष,वृध्द,राजकारणी,कलावंत,अगदी दप्तर-पुस्तके घेतलेल्या लहान मुलांपासून सर्वजण त्यात सामील झाले होते,अनेक घरात त्या दिवशी चुली पेटल्या नाहीत कारण गदिमा हे त्यांना त्यांच्या घरातलेच एक वाटत होते.गदिमांना केवळ ५८ वर्षाचे आयुष्य लाभले तरी ते आजही त्यांच्या असंख्य गाण्यांतून,साहित्यातून,चित्रपटातून,गीतरामायणातून मराठी रसिकांच्या ह्रदयात विराजमान आहेत.
'मराठी माणसाच्या ह्रदयात जेथे पवित्र व सुंदर गोष्टी वास करतात तेथे गदिमांचे स्थान आहे'.
सुमित्र श्रीधर माडगूळकर (गदिमांचे नातू)


जागता पहारा: बलात्कार्‍याशी दोस्ती करावी?

वैधानिक इशारा: ज्यांना मोदीत्रस्ततेने पछाडले आहे, त्यांच्या मानसिक आरोग्यासाठी हा ब्लॉग अपायकारक असल्याने त्यांनी इकडे फ़िरकू नये. विपरीत परिणामांना मंडळ जबाबदार असणार नाही.
एक गोष्ट मान्य करावीच लागेल, की भारतात कुठल्याही क्षेत्रातले जाणकार व विशेषज्ञ प्रचंड संख्येने आहेत. अर्थकारण, राजकारण असो किंवा समाजकारण वा सुरक्षेचा विषय असो, प्रत्येक बाबतीतले हजारो जाणकार भारतात पैशाला पासरी उपलब्ध आहेत. दुर्दैवाची गोष्ट इतकीच, की त्यांच्या गुणवत्तेची या देशात कदर होत नाही. म्हणजे अर्थातच सरकारला वा सत्ताधार्‍यांना त्यांची पात्रता ओळखता आलेली नाही, असे वाटू शकेल. पण तेही खरे नाही. तुमची पात्रता इतरांनी ओळखून तुम्हाला तशी संधी देणे नंतरची गोष्ट असते. निदान तुम्हाला तरी आपल्यातली गुणवत्ता व पात्रता ओळखता यायला हवी ना तसे असते, तर राजकीय वक्ता प्रवक्ता होण्यासाठी रत्नाकर महाजन वा कुमार सप्तर्षी वैद्यकीय शिक्षण घेऊन डॉक्टर कशाला झाले असते तसे असते, तर राजकीय वक्ता प्रवक्ता होण्यासाठी रत्नाकर महाजन वा कुमार सप्तर्षी वैद्यकीय शिक्षण घेऊन डॉक्टर कशाला झाले असते पण आपल्यात ठासून भरलेली राज्यशास्त्राची पात्रता न ओळखताच ते डॉक्टर व्हायला गेले आणि उर्वरीत आयुष्यात राजकीय पोस्टमार्टेम करीत राहिलेत. बहूतेक क्षेत्रात हीच शोकांतिका दिसेल. म्हणूनच ही भारतीय समाजाची शोकांतिका आहे. अन्यथा जब्बार पटेल वा श्रीराम लागू अभिनेते कलावंत कशाला झाले असते पण आपल्यात ठासून भरलेली राज्यशास्त्राची पात्रता न ओळखताच ते डॉक्टर व्हायला गेले आणि उर्वरीत आयुष्यात राजकीय पोस्टमार्टेम करीत राहिलेत. बहूतेक क्षेत्रात हीच शोकांतिका दिसेल. म्हणूनच ही भारतीय समाजाची शोकांतिका आहे. अन्यथा जब्बार पटेल वा श्रीराम लागू अभिनेते कलावंत कशाला झाले असते कुमार केतकर संपादक होऊन खर्डेघाशी कशाला करीत बसले असते कुमार केतकर संपादक होऊन खर्डेघाशी कशाला करीत बसले असते त्यांच्या जागी मोदी, जेटली, पर्रीकर किंवा अन्थोनी असे लोक देशाची सत्तासुत्रे कशाला संभाळत बसले असते त्यांच्या जागी मोदी, जेटली, पर्रीकर किंवा अन्थोनी असे लोक देशाची सत्तासुत्रे कशाला संभाळत बसले असते कुणा गावातील वा गल्लीतील शरद पवार किंवा निलंगेकरांना निवडणूका लढवण्याची वेळ कशाला आली असती कुणा गावातील वा गल्लीतील शरद पवार किंवा निलंगेकरांना निवडणूका लढवण्याची वेळ कशाला आली असती कुणा अजित डोवाल किंवा व्ही. के. सिंग अशा लोकांना सुरक्षेचे खास प्रशिक्षण घेऊन देशाच्या सुरक्षेचा गोंधळ घालण्याची संधी कशाला मिळू शकली असती कुणा अजित डोवाल किंवा व्ही. के. सिंग अशा लोकांना सुरक्षेचे खास प्रशिक्षण घेऊन देशाच्या सुरक्षेचा गोंधळ घालण्याची संधी कशाला मिळू शकली असती सचिन तेंडुलकर वा विराट कोहलीला क्रिकेट तरी कशाला खेळावे लागले असते ना सचिन तेंडुलकर वा विराट कोहलीला क्रिकेट तरी कशाला खेळावे लागले असते ना मोक्याच्या जागी असे चुकणारे बसलेत आणि ज्यांच्यात खरी पात्रता आहे, ते चुकचुकत बाहेर बसलेत. ही आपल्या देशाची मोठी शोकांतिका झालेली आहे.
मुंबईवरचा हल्ला किंवा पठाणकोटचा हल्ला झाल्यावरच्या प्रतिक्रिया बघितल्या, मग याचे खुप वैषम्य वाटते. भारतात गुणांची काही किंमत नाही. गुणीजनांना असे कोपर्‍यात ठेवून भारताला प्रगती करणे कसे शक्य आहे दोनतीन दिवस वाहिन्यांवरील चर्चा आरोप-प्रत्यारोप ऐकले, त्याचा यापेक्षा अधिक काही अर्थ होऊ शकत नाही. अर्णब गोस्वामी वा कुणा संपादक पत्रकाराकडे देशाच्या सुरक्षेची सुत्रे असती, तर पाकिस्तानला वा जिहादींना भारताकडे वाकडी नजरही करायची हिंमत झाली नसती, याची खात्री पटून जाते. कुठल्या परिस्थितीत काय करावे आणि ज्यांनी काही केले ते नेमके कसे चुकले, याचे तपशील आपल्या पत्रकार व जाणकारांकडे सापडू शकतात. परराष्ट्र धोरण कसे असावे आणि त्यात कधी ठामपणा व कुठे लवचिकता असावी, हे सरकारला कधीच कळत नाही. पण सोशल मीडियापासून वाहिन्यांपर्यंत सर्वांना नेमके ठाऊक असते. मात्र ते काम करायला आपणच पुढाकार करायची बुद्धी अशा गुणवंतांना कधीच होत नाही. खरे तर देशाचे सुरक्षा व परराष्ट्र धोरण ठरवायचा अधिकार सरकारकडून काढून घेतला पाहिजे. ते धोरण वाहिन्यांच्या चर्चेतून वा वादावादीतून ठरवले गेले पाहिजे. त्यात पाकिस्तान व अन्य देशातले माजी अधिकारी व नेत्यांना समाविष्ट करून ठरवावे. तो मसूदा आपल्याकडे सोपवला जाईपर्यंत सरकारने हातावर हात ठेवून बसावे. किती छान कारभार होऊ शकेल ना दोनतीन दिवस वाहिन्यांवरील चर्चा आरोप-प्रत्यारोप ऐकले, त्याचा यापेक्षा अधिक काही अर्थ होऊ शकत नाही. अर्णब गोस्वामी वा कुणा संपादक पत्रकाराकडे देशाच्या सुरक्षेची सुत्रे असती, तर पाकिस्तानला वा जिहादींना भारताकडे वाकडी नजरही करायची हिंमत झाली नसती, याची खात्री पटून जाते. कुठल्या परिस्थितीत काय करावे आणि ज्यांनी काही केले ते नेमके कसे चुकले, याचे तपशील आपल्या पत्रकार व जाणकारांकडे सापडू शकतात. परराष्ट्र धोरण कसे असावे आणि त्यात कधी ठामपणा व कुठे लवचिकता असावी, हे सरकारला कधीच कळत नाही. पण सोशल मीडियापासून वाहिन्यांपर्यंत सर्वांना नेमके ठाऊक असते. मात्र ते काम करायला आपणच पुढाकार करायची बुद्धी अशा गुणवंतांना कधीच होत नाही. खरे तर देशाचे सुरक्षा व परराष्ट्र धोरण ठरवायचा अधिकार सरकारकडून काढून घेतला पाहिजे. ते धोरण वाहिन्यांच्या चर्चेतून वा वादावादीतून ठरवले गेले पाहिजे. त्यात पाकिस्तान व अन्य देशातले माजी अधिकारी व नेत्यांना समाविष्ट करून ठरवावे. तो मसूदा आपल्याकडे सोपवला जाईपर्यंत सरकारने हातावर हात ठेवून बसावे. किती छान कारभार होऊ शकेल ना बंदुकीची एक गोळी सुद्धा झाडावी लागणार नाही, की सुरक्षा यंत्रणा सज्ज ठेवण्यासाठी अब्जावधी रुपयेही खर्चावे लागणार नाहीत. देशात कुठे बलात्कार होणार नाहीत की कुठल्याही कोर्टात कुणाला न्यायासाठी दाद मागावी लागणार नाही. सामान्य भारतीय नागरिकांनी याचा विचार आता गंभीरपणे करण्याची गरज आहे. जाणते, प्रशिक्षित आणि राजकीय नेत्यांना नारळ देवून माध्यमातून झळकणार्‍यांना देशाची सुत्रे सोपवावीत.
इतके झाले, मग आपल्याला निश्चींत मनाने झोपता येईल. म्हणजे डोळे झाकून प्रश्न सुटले असे समजायला हरकत नाही. सैनिक व सेनाच शिल्लक उरणार नाही, तर सैनिकांची हत्या होऊन त्यांना शहीद व्हायची तरी वेळ कशाला येईल भारताने शेजारी व शत्रू देशांचा विश्वास संपादन केला आणि मैत्रीचे संबंध प्रस्थापित केले, म्हणजे भारताला सुरक्षा दलांची गरजही उरणार नाही. आक्रमणाचीच शक्यता राहाणार नाही, मग लढाईचा तरी प्रसंग कशाल येईल ना भारताने शेजारी व शत्रू देशांचा विश्वास संपादन केला आणि मैत्रीचे संबंध प्रस्थापित केले, म्हणजे भारताला सुरक्षा दलांची गरजही उरणार नाही. आक्रमणाचीच शक्यता राहाणार नाही, मग लढाईचा तरी प्रसंग कशाल येईल ना पर्यायाने सैन्य शस्त्रास्त्रे वा दारूगोळाही अनावश्यक खर्च होऊन जाईल. बरखा दत्त, मणिशंकर अय्यर, दिलीप पाडगावकर, सुधींद्र कुलकर्णी त्यासाठी किती अखंड झटत असतात ना पर्यायाने सैन्य शस्त्रास्त्रे वा दारूगोळाही अनावश्यक खर्च होऊन जाईल. बरखा दत्त, मणिशंकर अय्यर, दिलीप पाडगावकर, सुधींद्र कुलकर्णी त्यासाठी किती अखंड झटत असतात ना त्यालाच नेहरूवाद म्हणतात. जिथे युद्ध शत्रूत्व यांना स्थान नसते. सैन्याची गरज नसते. पाकने आपल्याशी क्रिकेट खेळावे आणि भारतात पाकिस्तानी गायकांनी मैफ़ली रंगवाव्यात. अधूनमधून कंटाळा आल्यावर तिथल्या जिहादींनी इथे काही माणसे घातपात करून मारावीत. आपल्याकडे मरायला माणसांची संख्या कुठे कमी आहे त्यालाच नेहरूवाद म्हणतात. जिथे युद्ध शत्रूत्व यांना स्थान नसते. सैन्याची गरज नसते. पाकने आपल्याशी क्रिकेट खेळावे आणि भारतात पाकिस्तानी गायकांनी मैफ़ली रंगवाव्यात. अधूनमधून कंटाळा आल्यावर तिथल्या जिहादींनी इथे काही माणसे घातपात करून मारावीत. आपल्याकडे मरायला माणसांची संख्या कुठे कमी आहे वर्षभरात एकदिड लाख माणसे अशी मारली गेली, म्हणून किती फ़रक पडतो वर्षभरात एकदिड लाख माणसे अशी मारली गेली, म्हणून किती फ़रक पडतो सव्वाशे कोटी माणसे टिपून मारायला जिहादींच्या कित्येक पिढ्या खर्ची पडतील. तरीही भारताची लोकसंख्या संपवणे त्यांना शक्य होणार नाही. मारून संपणार नाही, इतकी प्रचंड लोकसंख्या हे आपले सर्वात मोठे हत्यार आहे आणि तेच तर नेहरूवादी पटवून देण्याचा प्रयत्न करीत असतात. पण आपल्याला नसती हिंसेची व लढाईची खुमखुमी असते, म्हणून हा सैन्य व सुरक्षा खर्चाचा बोजा उचलावा लागतो. नेहरूंच्या एकट्याच्या हाती असते तर त्यांनी तेव्हाच भारतीय सेना बरखास्त करून टाकल्या असत्या. नव्हे तसा त्यांचा विचारही होता. पण पाकिस्तानी नेत्यांनी मुर्खपणा केला आणि भारताला हा लष्कर उभारण्याचा खर्चिक बोजा उचलावा लागला.
नेहरूंना मुळातच देशावर कुठून हल्ला होईल वा लढाई करावी लागेल असे वाटत नव्हते. म्हणूनच ब्रिटीशांनी उभारलेली भारतीय सेना बरखास्त करून टाकण्याचा त्यांचा मनोदय होता. पण तेव्हाच पाकिस्तानने काश्मिरमध्ये घुसखोरी केली व सेना घुसवल्या आणि त्याचा प्रतिकार सैन्यबळाने करावा लागला. थोडक्यात पाकिस्तानने जी चुक केली, त्यामुळे भारतीय सेना बचावली. अन्यथा नेहरूंनी सेनादले बरखास्त करायचा विचार पक्का केलेला होता. आजचे त्यांचे वैचारिक वारस म्हणूनच पाकिस्तानशी दोस्ती हवी आणि त्यासाठी लष्करी कारवाईला विरोध करीत असतात. त्यांनाच गेल्या अर्धशतकात बुद्धीमंत जाणकार किंवा अभ्यासक मानण्याची आपल्या देशात प्रथा आहे. म्हणून सुधींद्र कुलकर्णी पाकनेत्यांची शांततावादी पुस्तके भारतात प्रकाशित करतात. मणिशंकर अय्यर पाकिस्तानात जाऊन मोदींना सत्ताभ्रष्ट करण्यासाठी मुशर्रफ़ यांची मदत मागू शकतात. कारण तोच शांततेचा व मैत्रीचा मार्ग आहे. बलात्कार्‍याशी तडजोड केली व त्याला शरण गेले, तर कधी कुठल्या मुलीवर महिलेवर बलात्कार होऊ शकेल काय हल्लेखोराला बलात्कारापासून वंचित करण्याचा उत्तम मार्ग म्हणजे त्याच्या इच्छेला आक्रमणाला शरण जाणे. मग त्याला बलात्काराचे सुख मिळू शकत नाही. यापेक्षा असल्या भूमिका किती भिन्न असतात हल्लेखोराला बलात्कारापासून वंचित करण्याचा उत्तम मार्ग म्हणजे त्याच्या इच्छेला आक्रमणाला शरण जाणे. मग त्याला बलात्काराचे सुख मिळू शकत नाही. यापेक्षा असल्या भूमिका किती भिन्न असतात बलात्कारीतेने किती व कसा आपला बचाव केला किंवा केला नाही, असे प्रश्न कोर्टात विचारण्याची कुशाग्र बुद्धी आणि पठाणकोटच्या हल्ल्यानंतरचे युक्तीवाद किती समान आहेत ना बलात्कारीतेने किती व कसा आपला बचाव केला किंवा केला नाही, असे प्रश्न कोर्टात विचारण्याची कुशाग्र बुद्धी आणि पठाणकोटच्या हल्ल्यानंतरचे युक्तीवाद किती समान आहेत ना सुरक्षेतील गाफ़ीलपणा हलगर्जीपणा क्षम्य नसतोच. पण जखमा ओल्या असताना त्यावर असा मिठाचा मारा करण्याला बुद्धीमत्ता मानले जाते, तिथे कुठलीही गोष्ट सुरक्षित असू शकत नाही. सुरक्षा दले किंवा यंत्रणांना खच्ची वा गाफ़ील करण्यासाठी आपले बौद्धिक युक्तीवाद कसे कारण झालेत, याचाही कधी विचार कोणी करणार आहे काय
या लोकांचा बौद्धिक दहशतवादच आज एक मोठी समस्या बनला आहे.
भारतीयांची मानसिक / वैचारिक गुलामगिरीतून सुटका झाल्याशिवाय यांची दुकानदारी बंद होणार नाही. पिढ्यानपिढ्या पद्धतशीरपणे रुजवलेल्या या मानसिकतेपासून येणाऱ्या पिढीला मुक्त करण्यासाठी आज बऱ्याच संस्था - व्यक्ती प्रयत्नशील आहेत. त्यांच्या प्रयत्नातून बदललेले समाजमन अशा प्रवृत्तीला नाकारेल तेंव्हा यांची दुकान बंद होतील. तोपर्यंत या दिशेने काम करणाऱ्यांना यथाशक्ती मदत करून हा बदल घडवू.
ब्लॉगवरील अतिशय मार्मिक अन सडेतोड लिखाणाबद्दल धन्यवाद
भाऊ बलात्कार्‍याशी जनतेने तडजोड केलेलीदिसतेय तरीच हे secular जिवंत आहेत
१०० % सत्य आहे भाऊ ..पण तुम्हाला जे सुचते ते बाकी पत्रकारांना का नाही सुचत  आणि सुचत नसेल तर सामान्यांना सत्य कसे काय कळणार
भाऊ यांचा धंदा झालाय दिशाभूल करायाचा पण तुमचा अतिशय सुंदर बाँल्ग लिहिल्यामुळे अामची दिशाभूल होत नाही
त्यामुळे तुमचे आभारी आहे
हिन्दी अनुवाद भी पोस्ट करते तो अच्छा है
जेव्हा दाऊदला मुंबईचा सामान्य माणूस ओळखतही नव्हता आणि गँगवॉर हा शब्दही प्रचलित झाला नव्हता, तेव्हा एक खतरनाक गुन्हेगार दिल्लीच्या तिहा...
सुप्रिया सुळे या शरद पवारांची कन्या म्हणून राजकारणात आल्या. त्यांच्यासाठी शरद पवार यांनी बारामतीची जागा मोकळी करून दिलेली होती. तिथेही गे...
वर्षभरापुर्वी भारतातला एक मोठा उद्योगपती विजय मल्ल्या अकस्मात पोलिसांच्या हातावर तुरी देऊन फ़रारी झाला. तेव्हा त्याबद्दल मोदी सरकारला जब...
गुरुजी आणि कर्नल पुरोहित
राज्याचे मुख्यमंत्री देवेंद्र फ़डणवीस यांनी चुकीचा पायंडा पाडला आहे. प्रकाश आंबेडकर यांच्या नेतृत्वाखाली निघालेल्या मोर्चानंतर त्यांनी आंब...
इंद्राणी कार्ति, चोरांची आळंदी
भारताच्या माजी अर्थमंत्र्याच्या मुलाला अटक होण्याची बहुधा ही पहिलीच वेळ असेल. पण त्याच म्हणजे कार्ति चिदंबरम याच्या कंपन्यांचा व त्यातल्य...
भीमा कोरेगाव सोहळ्यानंतर महाराष्ट्राच्या विविध भागात उमटलेले हिंसक प्रतिसाद बघून ज्येष्ठ नेते शरद पवार यांनी ‘हल्लाबोल’ केल्याच्या बातम्य...
संभाजी ब्रिगेडचा खरा चेहरा
भीमा कोरेगाव या विषयावर दोनशे वर्षांनी उठलेले वादळ मोठी सामाजिक उलथापालथ घडवणारे आहे. त्यात रामदास आठवले यांनी उघडपणे मराठा संघटनांवर ठपक...
पाकची झोप उडवणारा गृहस्थ
आपल्याकडे वाहिन्यांवरील चर्चेत जसा तोयबावाला सईद हाफ़ीजचा उद्धार चालतो, तसा पाकिस्तानी वाहिन्यांवर कोणाचा उद्धार चालत असेल
‘मालेगाव स्फोटाप्रकरणी १७ तरूणांना अटक करण्यात आली होती. तब्बल तीन वर्ष ही मुलं तुरूंगात खितपत पडली होती. त्यानंतर मी स्वत: आर. आर. ...
पुरोहित सुटले, पण हु किल्ड ‘खरेखुरे’
सोमवार २१ ऑगस्ट २०१७ रोजी कर्नल प्रसाद पुरोहित यांना सुप्रिम कोर्टाने जामिन दिला आणि अकस्मात देशातल्या तमाम वाहिन्या व माध्यमांना मालेगाव...
रोहित वेमुला आणि ‘पिपली लाईव्ह’
पुरोगामी बाजारातील सेल्फ़ीचे दुकान
आधुनिक पुराणातले मायावी राक्षस
दोनदा आडवा आलेला सभ्यपणा-सुसंस्कृतपणा
रावसाहेबांचा झेंडा आणि अजेंडा
‘जनरल’ (नॉलेजियन) कुबेरांची युद्धनिती
जिहाद विरुद्ध जिहाद पुकारा
उठा साहेब, पत्र लिहायला बसा
सोनिया, राहुल आणि आसाराम
जाये तो जाये कहॉ
पाकिस्तान मोदींना घाबरत नाही
भारताच्या अस्तनीतले विषारी साप
पाकिस्तानचा इजिप्त होऊ शकेल
विषय पठाणकोट पुरता नाहीच
शरीफ़ यांचा मुजीबूर करावा लागेल
गुलाम अलीची गझल आणि पझल
मोदींच्या लाहोर भेटीची पोटदुखी


शरद जोशी | माझी वाङ्मयशेती

माझी वांगमयशेती घाट्यात गेली पण माझ्या वाङ्मयशेतीशेतीला चांगले भाव मिळत आहेत.
२) रानमेवा - भूमिका
३) प्रस्तावना - मा. शरद जोशी
५) ‘रानमेवा’ - प्रकाशन समारंभ
स्वतंत्र भारत पक्ष कार्यकारिणी
१) स्टार माझा TV-ब्लॉग माझा-३-Vdo
२) ऊस आंदोलन - स्टार माझा चर्चा
४) कांदा आंदोलन - आयबीएन लोकमत चर्चा
५) शेतकरी संघटना - उदय आणि विस्तार - स्टार माझा
६) ईटीव्ही मराठी - संवाद - शरद जोशी
७) अन्न सुरक्षा कायदा - स्टार माझा चर्चा
९) केंद्र सरकारचे दहन
मुखपृष्ठ / शरद जोशी
लेख, कविता, गझल आणि इतर अवांतर साहित्यलेखनाचे © सर्वाधिकार सुरक्षित आहेत. या ब्लॉगवरचे साहित्य इतरांना पाठवायचे असल्यास कृपया ब्लॉगचा पत्ता इतरांना कळवावा ही विनंती. येथील साहित्य copy करून इतरांना paste करून मेल करू नका. आपण अत्यंत संवेदनशील रसिक आहात, साहित्यचोर नाहीत याची जाणीव असू द्या. संदर्भ देतांना लिंक आणि लेखक, कवीचे नांव अवश्य नमुद करा, ही विनंती. ब्लॉगवरील कोणतेही साहित्य अन्यसंकेतस्थळावर मुद्रीत करायचे झाल्यास, ई-पुस्तक स्वरूपात प्रकाशीत करायचे झाल्यास किंवा मासिक, नियतकालिक, मुद्रीत स्वरूपात प्रकाशीत करावयाचे झाल्यास तशी परवानगी घेणे आवश्यक आहे. आपला नम्र - गंगाधर मुटे ranmewa@gmail.com मु.पो. आर्वी (छोटी) ता. हिंगणघाट जि. वर्धा
''माझी वाङ्मयशेती - माझा ब्लॉग''वर वाचा
कविता * गझल * देशभक्तीगीत * नागपुरी तडका * लावणी * अंगाईगीत * शेतकरीगीत * ललीत लेख * कथा * विडंबन * हादग्याची गाणी * जात्यावरची गाणी * पोळ्याच्या झडत्या * भक्तीगीत * अभंग * महादेवाची गाणी * नाट्यगीत * गौळण * पारंपारिक गाणी * भजन * भावगीत * विनोदी गीत * भुलाबाईची गाणी *तुंबडीगीत * बडबडगीत * बालकविता * विनोदी * आणि आणखी बरेच काही ......
गंगाधर एम मुटे यांनी मंगळ, 19/12/2017 - 23:12 ह्यावेळी प्रकाशित केले.
शेतकऱ्यांना स्वतःचा आवाज देणारा नेता हरपला
एबीपी माझा विशेष संपादित भाग
सहभाग : गंगाधर मुटे, विजय जावंधिया, रघुनाथदादा पाटील, मिलिंद मुरुगकर, संजय पानसे, निर्मला जगझाप
युगात्मा परिवार मोबाईल अ‍ॅप
युगात्मा परिवार मोबाईल अ‍ॅप web बेस पायावर आधारीत असल्याने वापरकर्त्याच्या मोबाईलमधील मेमरीचा उपयोग करत नाही.
त्यामुळे हे App क्लिन करण्याची गरज नाही.
मोबाईल Hang होणार नाही.
युगात्मा परिवार मोबाईल अ‍ॅप गुगल प्ले स्टोअर (Google Play) उपलब्ध करून देण्यात आले आहे. अधिक माहितीसाठी व डाउनलोड करण्यासाठी http://www.baliraja.com/app या लिंकवर क्लिक करा.
माझ्या वाङ्मयशेतीला फेसबुककरांची पसंती
काळ्याआईच्या कष्टकर्‍यांनो, उपेक्षितांच्या सहकार्‍यांनो, हक्कासाठी लढणार्‍यांनो, लोकशाहीच्या पहारेकर्‍यांनो, स्वप्नं उद्याचे बघणार्‍यांनो, नव्या युगाच्या निर्मात्यांनो,
या जरासे खरडू काही.....


"Poverty as a Marketing Opportunity, ऐवजी सामाजिक समस्या"

विपणन समस्या & मार्ग
मुख्यपृष्ठ विपणन समस्या & मार्ग
एक विपणन संधी म्हणून "गरीबी, उलट सामाजिक समस्या जास्त "
विषय:एक विपणन संधी म्हणून गरिबीPuzzle4Prize.com
द्वारा पोस्ट केलेले: मे Anokuru डिसेंबर 11, 2013
मी पिरॅमिड तळाशी आपल्या तुकडा सिरीयलाइज आवृत्ती भाग ओलांडून आला (BoP) lessening गरिबी संकल्पना. मी कल्पना जोरदार थरारक शोधण्यासाठी. नायजेरिया त्याच्या अर्ज विसराळू दिसते का मी आश्चर्य वाटते आहे, काय जगातील इतर अनेक भागांमध्ये प्राप्त विपरीत. कृपया, विपणन एक गुरू म्हणून, कृपया 'उघडा माझे डोळे' एक विपणन संधी ऐवजी सामाजिक समस्या म्हणून गरिबी - अधिक ज्यो Nnabuife.
मी अलीकडील उद्घाटन जिज्ञासू मने स्पष्ट केले फक्त म्हणून "Puzzle4Prize.com'', कोडी वापरणारे ऑनलाइन मार्केटिंग व्यासपीठ, आशावादी म्हणून मी एक अर्धा-संपूर्ण काच 'ऐवजी म्हणून' अर्धा रिकामा 'त्याच काच पाहण्यासाठी करते की पराभूत प्रवृत्ती दृष्टीकोनातून समस्या पाहण्यासाठी पसंत. .गरीब मध्ये मूळचा संधी पेक्षा एक सामाजिक समस्या असल्याने गरिबी समज ऐवजी - हे दारिद्र्य निर्मूलन करण्यासाठी 'वाटी भीक मागत' दृष्टिकोन एक उपाध्यक्ष पकड राखण्यासाठी धरून राहा, कारण प्राधान्य अनेक विकसनशील देशांच्या विष दिसते, एक विपणन दृष्टीकोनातून. एक संकल्पना म्हणून, हे खरोखर पिरॅमिडचे काय "गरीब आणि विपणन" किंवा तळ आहे (BoP) विपणन कशाबद्दल आहे.
C.K. Prahalad, शैक्षणिक; एक व्यवस्थापन गुरू, जगातील सर्वात प्रमुख व्यवसाय विचारवंत म्हणून ठिकाण; आणि हा दृष्टिकोन एक निपुण (काही इतर) की कायम ठेवली, "... आम्ही बळी किंवा ओझे गरीब विचार थांबवले तर, आणि संवेदनक्षम आणि सर्जनशील उद्योजक आणि मूल्य-लाजाळू ग्राहक म्हणून त्यांना जाणीव सुरू, संधी संपूर्ण जगाच्या खुला होईल ". बॉप मुद्दाम गरीब लक्ष्य की व्यवसाय करत एक मॉडेल आहे, अनेकदा नवीन तंत्रज्ञान अर्ज. नम्रता कारणांमुळे काही पिरॅमिड 'पायाभूत "म्हणून तीच संकल्पना पहा करण्यास प्राधान्य.
भर, BoP (तसेच "गरिबांना विपणन" टॅग, "गरीब बाजार" किंवा M4P) मुद्दाम गरीब लक्ष्य की व्यवसाय करत एक मॉडेल आहे. गरीब बाजार अस्तित्व असते तो एक विपणन दृष्टिकोन करावा लागत, जे आत गरीब उत्पन्न आणि जे काही स्रोत देणगी वाट पाहणे नाही संचालन. या पक्षश्रेष्ठींनी यथार्थपणे त्याच्या आर्थिक स्थितीत मजबूत गरीब भरपूर सुधारणा राहते (संधी निर्माण त्याच्या उत्पन्न वाढवण्याची आणि आपल्या जीवनमान सुधारण्यासाठी), ऐवजी मानवतावादी हातवारे पासून निवेदने पेक्षा. जुनी म्हण, "मला मासे पाठविण्याचे बंद, पण "जोरदार येथे प्राप्त कसे त्याऐवजी मासे मला शिकवले.
अलीकडे 'समुदाय-आधारित प्रकल्प' या माध्यमातून दारिद्र्य अंकुश या पध्दतीने त्यासाठी आहे Bayelsa महाराष्ट्र सरकारच्या तीव्रता जाहीर, व इम्युलेटेड पाहिजे. ब्राझील ताबडतोब गेल्या अध्यक्ष, लुईझ Inacio Lula दा सिल्वा, दारिद्र्यातून बाहेर ब्राझीलच्या लाखो आणणे एक प्रमुख तंदुरुस्त साध्य आणि आपल्या देशाच्या ग्रामीण शहरी वाहून नेणे उलट. मी राष्ट्रपती Lula च्या संकल्पना उचलून एक वकील राहतील.
माझे 11 बॉप भाग मालिका (जे मोफत मिळू शकते, विनंतीवरून) हा दृष्टिकोन माध्यमातून दारिद्र्य निर्मूलन मध्ये मिळत प्रकाश पाहण्यासाठी नायजेरिया मध्ये संबंधित अधिकारी निदर्शनास ही बाब आणून साधन म्हणून आहेत. सूचक म्हणून, इतर विकसनशील देशांमध्ये काही प्रकल्प बॉप गरीब करत आहे जेथे गरिबी बाहेर आणून देवाचे आभार मानतो कारण उदाहरणे हे लेखन अप नंतर तपास करीत आहेत.
अर्थशास्त्रातील संज्ञा म्हणून पिरॅमिड तळाशी सुप्रसिद्ध आहे. सर्वात चिन्हांकित, पण गरीब, सामाजिक-आर्थिक गट (काही फार या पिरॅमिडच्या सर्वोच्च श्रीमंत सह). Prahalad आणि इतर शब्दात, तळाशी बनलेली आहे 4 अब्ज लोक (जागतिक टर्म मध्ये) त्या पेक्षा कमी राहतात $2 प्रती दिन. त्याच्या विपणन असे गृहीत धरते गरीब तेव्हा (एक प्रचंड बाजार) उत्पादक आणि देखील ग्राहकांना मध्ये रूपांतरित आहेत, त्यांना खासगी क्षेत्रातील लक्ष आणि पर्याय मोठेपण प्राप्त मदत उत्पादने आणि सेवा अधिक प्रवेश करा. उपलब्ध, पारदर्शक आणि किफायतशीर बाजारात उत्पन्न वाढावे, आवश्यक आहे, विशेषत: ग्रामीण गरीब जीवनमान सुधारण्यासाठी.
गरिबी भौतिक मालमत्ता किंवा पैसे एक निश्चित रक्कम नसणाऱ्या जो राज्य आहे. परिपूर्ण गरिबी किंवा गरीब असूनही साधन मूलभूत मानवी गरजा वंचित जात, जे सामान्यपणे अन्न समावेश, पाणी, स्वच्छता, कपडे, निवारा, आरोग्याची काळजी आणि शिक्षण. सापेक्ष गरिबी स्थान किंवा समाज लोक राहतात ज्या आर्थिक विषमता म्हणून संदर्भानुसार व्याख्या आहे. नायजेरिया मध्ये, गरिबी किती दावा उच्च विकास असूनही आमच्या चेहरे एकटक ठेवते.
नायजेरिया असूनही जगातील सर्वाधिक आर्थिक विकासाचा दर एक येत (सरासरीने 7.4 गेल्या दहा वर्षांत टक्के), तो गरीब एक उच्च पातळी राखून ठेवते, जागतिक बँक त्यानुसार, सह 67 त्याच्या नागरिकांच्या टक्के खाली जिवंत $1 दररोज. सरकारी मालकीच्या जेथे नॅशनल ब्युरो ऑफ स्टॅटिस्टिक (NBS) अलीकडे पुष्टी 112 दशलक्ष नायजेरिया दारिद्र्य रेषेखालील वास्तव्य, जागतिक बँक जलद वाढ जात दारिद्रयरेषेखाली राहत खूप नायजेरिया संख्या बद्दल शब्द बोलण्यात चालण्यात वरपांगी चोंखदाळपणा दाखवणारा नाही. पेक्षा जास्त 80 दशलक्ष नायजेरिया ग्रामीण भागात राहतात, गरीब म्हणून वर्गीकृत एक स्पष्ट बहुतांश. हे न जुमानता, तो दारिद्र्य निर्मूलन विविध नायजेरियन सरकार 'प्रयत्न प्रभावी परिणाम साधत केले गेले नाहीत असे स्पष्ट राहते. ते आम्हाला काही कधी कधी बद्दल मनन अनेक सुमारे गरीब या मोठ्या संख्येने प्रचंड बाजार करा की जोरदार अज्ञान आहे, आणि एक तोंड-पाणी पिण्याची विपणन संधी.
मी या चांगल्या वाईट हवामानाचा प्रदेश कॉर्पोरेट वातावरणात मुख्य प्राधान्य जोरदार जाणीव आहे, गरिबी संबंधित समस्यांसाठी सामाजिक समस्या विपणन संधी अधिक म्हणून संपर्क साधला जात. (क्रमश करण्यासाठी).
विपणन समस्या & मार्ग
एक विपणन संधी म्हणून "गरीबी, उलट सामाजिक समस्या जास्त " (2)
टिप्पणी करणारे प्रथम व्हा वर "एक विपणन संधी म्हणून "गरीबी, उलट सामाजिक समस्या जास्त ""
एक टिप्पणी द्या प्रत्युत्तर द्या उत्तर रद्द
आपला ई-मेल पत्ता प्रकाशित केला जाणार नाही.
आपण टिप्पणी देऊ JavaScript सक्षम करणे आवश्यक
फेसबुक वर अनुसरण करा
9 सर्व खर्च टाळा व्यवसाय नाव चुका Dropshipping करण्यासाठी
बाह्यरेखा परिचय Dropshipping काय आहे कसे Dropshipping गोष्टी पहिल्या कार्य करते, आपले Dropshipping व्यवसाय नाव मिळवा करणे का महत्त्वाचे आहे…
पल्स पाठवा: कसे आपल्या मेलिंग यादी सदस्य आपल्या वारंवार वृत्तपत्रे कारवाई करण्यासाठी मिळवा
6 आपण आज सुरू करू शकता कमी गुंतवणूक व्यवसाय कल्पना
जाणून घ्या व्हिडिओ आपण दूर रहा, आपले उद्योगात कशी मदत करू शकता
आणि व्यवसायासाठी सर्वोत्तम Powerpoint टेम्पलेट काय एक शोधणे
कॉपीराईट 2016 | बातम्या


Trupti's Kavita - Marathi Kavita

ह्या Friends Forever कवितेमध्ये मी काही मैत्रीचे अनुभवलेले गोड क्षण मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे .
Prem Rang ही कविता प्रेमाच्या विविध रंगांवर केली आहे . तुम्हाला ही कविता कशी वाटली हे तुम्ही कंमेंट ने कळवू शकता.
Marathi Kavita Aathavan ही कविता मी माझ्या त्या गोड क्षणांवर केली आहे. गेलेले क्षण पुन्हा कधी जगता येतनाही. म्हणून ते क्षण मी या आठवण कवितेत मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे . तुम्हाला ही कविता कशी वाटली हे तुम्ही कंमेंट ने कळवू शकता.
New Friendship Poems मी ही कविता माझा नवीन झालेल्या मैत्रिणीवर केली आहे. तुमाला ही कविता New Friendship Poems कशी वाटली ही कंमेंट देउन जरूर सांगा.
Marathi Kavita Baba ही कविता बाबा आणि मुलगी यांच्या नात्यावर लिहीली आहे.
Pahila Paus | पहिला पाऊस :- ह्या कवितेत मी पावसाच्या थेंबांनी मन कसे बहरते ते सांगितलं आहे .
Marathi Prem Kavita मी हया कवितेत एकमेकांची साथ आणि त्यात असलेला गोडवा सांगीतला आहे . ही कविता प्रेम, काळजी, विश्वास यावर आधारित आहे.
Marathi Kavita Aai :- मी ही कविता माझ्या लहान बाळा वर केली आहे. मी या कवितेत आई ला बाळा बद्दल वाटणारी भावना व्यक्त केली आहे .तुम्हाला ही कविता कशी वाटली हे तुम्ही कंमेंट ने कळवू शकता.


महत्त्व आईचे | Webdunia Marathi

सोमवार, 23 एप्रिल 2018
सेक्स लाईफसखीयोगलव्ह स्टेशनमराठी साहित्यमराठी कविता
मराठी कविता : झूलाघर
पापमोचनी एकादशी : या सरळ विधीने करा हे व्रत
फ्लॅट टमीसाठी रोज फक्त 15 मिनिट
या आईला तर काही, काही कळत नाही
यावर अधिक वाचा :
पोलिसांनी केला 16 नक्षलवाद्यांचा खात्मा
गडचिरोली जिल्ह्यातील भामरागड तालुक्यातील ताडगाव जंगलात 16 नक्षलवाद्यांचा पोलिसांनी खात्मा ...
राष्ट्रवादीच्या प्रदेशाध्यक्षपदी जयंत पाटील
राष्ट्रवादी काँग्रेसच्या राष्ट्रीय अध्यक्षपदी शरद पवार यांची निवड झाल्यानंतर पक्षाच्या ...
शिवसेनेचे माजी उपशाखाप्रमुख सचिन सावंत यांची हत्या
मुंबईतील मालाडच्या कुरार येथे राहणारे शिवसेनेचे माजी उपशाखाप्रमुख सचिन सावंत (४६) यांची ...
जगातील सर्वात वृद्ध महिलेचे निधन
नबी ताजिमा या जगातील सर्वात वृद्ध महिलेचे शनिवारी हॉस्पिटलमध्ये निधन झाले आहे. नबी तजीमा ...
आता क्षेपणास्त्रांचे परीक्षण करणार नाही: किम जोंग
उत्तर कोरियाचे हुकुमशहा किम जोंग उन यांनी यापुढे अण्वस्त्र आणि बॅलेस्टिक क्षेपणास्त्रांचे ...
मुख्यपृष्ठ आमच्याबद्दल फीडबॅक जाहिरात द्या घोषणापत्र आमच्याशी संपर्क साधा


साचा:उन्हाळी ऑलिंपिक मैदान - विकिपीडिया

येथे जा:	सुचालन, शोधयंत्र
अथेन्स, १८९६ • पॅरिस १९०० • सेंट लुइस १९०४ • लंडन १९०८ • स्टॉकहोम १९१२ • अँटवर्प १९२० • पॅरिस १९२४ • अॅम्स्टरडॅम १९२८ • लॉस एंजेल्स १९३२ • बर्लिन १९३६ • लंडन १९४८ • हेलसिंकी १९५२ • मेलबर्न १९५६ • रोम १९६० • टोकियो १९६४ • मेक्सिको सिटी १९६८ • म्युनिक १९७२ • माँत्रियाल १९७६ • मॉस्को १९८० • लॉस एंजेल्स १९८४ • सोल १९८८ • बार्सिलोना १९९२ • अटलांटा १९९६ • सिडनी २००० • अथेन्स २००४ • बीजिंग २००८ • लंडन २०१२ • रियो दि जानेरो २०१६
येथे काय जोडले आहे
या पानातील शेवटचा बदल १९ फेब्रुवारी २०१५ रोजी २२:४७ वाजता केला गेला.
येथील मजकूर हा क्रियेटीव्ह कॉमन्स अट्रीब्युशन/शेअर-अलाईक लायसन्स या अंतर्गत उपलब्ध आहेत;अतिरिक्त अटी लागू असू शकतात. अधिक माहितीसाठी हे बघा वापरण्याच्या अटी.


अनुश्री: 2010

गद्धेपंचविशी..अर्थात, गाढवपणाचे रौप्यमहोत्सवी वर्ष
आता इतक्या सहज जमणारी गोष्ट साजरी करण्यासाठी, एवढी वर्ष कशाला वाट बघायची
अशा सूज्ञ विचारांती, तसा माझा यथेच्छ गाढवपणा करून झालेला आहे म्हणा..
वर आयुष्यात इतकी मनसोक्त मज्जा करुन झाल्ये..
की आज शेजारचे अण्णा..'विठ्ठला पांडुरंगा' म्हणाल्यावर..
माझ्या बत्तिशीतून अभावितपणे( वास्तविक अभाविक()पणे म्हणायला हवं :)
'उचला आता' अशी चरणपूर्ती झाली...
म्हातारा काय उचलला..आपलं..उचकला म्हणून सांगू
त्यांच्या बायकोची पण मागे एकदा अशीच चिडून इडली फ्राय झाली होती
(वास्तविक भेजा म्हणायला हवं..पण ते सुद्धा आमच्यातले म्हणजे 'ह्या'तलेच..
तेव्हा नसती फोडणी नको, कसें
का, तर मी त्यांना 'अण्णी' म्हणून हाक मारली म्हणून
त्यांची नात त्यांना 'करंजी' हाक मारते ते मात्र चालतं..
मग मीच काय गाढव..आपलं..घोडं मारलयं, तो विठूरायाच जाणे..
सारांश काय, तर आता इतक्या सहज जमणारी गोष्ट साजरी करण्यासाठी, एवढी वर्ष कशाला वाट बघायची
पण आता थोडेच महिने उरलेत, पंचविशीत पदार्पण करायला..तर एक वेगळीच हूरहूर वाटायला लागल्ये..
आता 'गाढवपणा' हा ऑफिशिअल अजेंडा असल्यावर..
येत्या वर्षी अजून काय आगळी(क) गंमत करता येईल..
यासंबंधी योग्य मार्गदर्शन हवं..
म्हणून आधी जाऊन डॉ नाडकर्णींचं 'गद्धेपंचविशी' आणलं...
हल्ली वाट्टेल त्या विषयावरची सेल्फ हेल्प बुक्स असतात..आणि ती खपतातही
पण नाडकर्णी सायकिअ‍ॅट्रिस्ट असले, तरी हे पुस्तक 'त्या'तलं मुळीच नाही..
विशीतच प्रचंड आवडलेलं हे पुस्तक मधल्या काळात नजरेआड झालं
) करणार्‍या इतर गोष्टींसारखं...
आणि आवृत्ती संपल्याने माझे सगळे प्रयत्न इतके दिवस,
'हा क्रमांक अस्तित्वात नाही'.. ऐकून,
निराशा खुळखुळवत, माघारी येत होते.
पण आज किस्मत चमक्या
'च' चम्या मधला, चमच्यातला म्हणजे आमच्या चमच्यातला नाही,
'चपला पडणारेत एक दिवशी ' असं
माझ्या आगाऊपणाबद्द्ल आईच प्रांजळ मत आहे
तशी माझ्या संदर्भात लोकांची बरीच मतांतरे आहेत,
आणि अस्मादिकांच्या गाढवपणामुळे त्यात रोज नवी भर पडते आहे..
एकंदरीत पुढल्या वर्षीची बरीचशी तयारी आगाऊच झाली म्हणायची
नाडकर्णी म्हणजे आपला फेव्हरिट..
आणि पुस्तक अप्रतिम आहेच.. पण जी गोष्ट वाचण्यासाठी मी खरं तळमळत होते..
ते शब्द आहेत अर्पणपत्रिकेत...
आणि लिहीणार्‍याचं नाव वाचून (जमेल तितकी :) उडालेच
अधून मधून वाचनात येणार्‍या संदर्भांतून आणि कवितांमधून छळणारा..
पहिली संधी मिळताच त्याला संपवायचा असं ठरवलेलं...
पण मग राहावेना, म्हणून मिळतील त्या कविता अधाशासारख्या वाचून काढल्या...
काही आवडल्या, काहींसाठी आता ते वय नाही असही (संधि)वाटलं
आणि काहींनी साफ निराशा केली..
पण कम्युनिस्ट कवींची, प्रेमात..शेती-भाती, ब्रेड-पाव, पालापाचोळा घुसवायची खोड ठाऊक असल्याने
विशेष नवल वाटलं नाही..
कारण तसही काहींचे शब्द इतके घायाळ करून जातात की त्यांच्याकडे जीव गहाण पडतो तो कायमचाच
का कुणास ठाऊक पण...इतक्या वर्षात जे जे जीवापाड जपण्यासारखे क्षण वाट्यास आले..
त्यांची मुळं त्या त्या वेळच्या गाढवपणातच आहेत
आणि कुणीतरी आपल्यासाठीही असे जीव गहाण टाकून मिळवलेले शब्द जपून ठेवत असेल,
ह्या विचाराची धुंदी अजून उतरलेलीच नाही..
काल इतक्या हलकेच तू मिठीत घेतलस,
काचेचा तो हळवा कोपरा,
जीवापाड जपण्यासारखं असं सगळं आणि तितक्याचं अलगदपणे त्यांच कोसळणं..
अज्ञाताने मारलेल्या फुंकरीने अस्वस्थ थरथरणार्‍या आगीसारखी,
पण काहीशी आजच्या धसमुसळ्या पावसासारखी, मुसमुसत राहिले..
आधी 'तो' आठवला आणि त्याला इतक्याच आश्वासकपणे कुशीत घेतल्याची आठवण..मग काही कारणं..
बाकीचे बेवारशी हुंदके होते..आणि मोडण्याच्या शंकेने भेदरलेली स्वप्नं..
तू सगळ्यावर हात फिरवत राहिलास, शांतपणे थोपटत..
शेवटी तुझ्या या समंजसपणानेच भरून आलं.. किती वेळ असा ओलीस होतास कोण जाणे
ती अनाहूत अशी थंड लहर येईस्तोवर कदाचित..
एका विलक्षण शांततेत लपेटून गेली...
तुझ्या नकळत तुझ्यासाठी नसलेल्या, मी उमटवलेल्या या ओरखड्यांनाही, आपलेच म्हणून जपशील ना
तुझ्याकडे बघेस्तोवर ओठांची अस्वस्थ हालचाल तेवढी उरली....
पण तुझ्या चेहर्‍यावर प्रश्नांचा मागमूसही नव्हता..
तुलाही तिची आठवण येते का रे
आणि असहाय्यपणे हसूच आलं
तूही उगाच बेफिकीर हसलास..
आणि त्या क्षणावर सुखाचा तवंग पसरला..
त्याला सहज नजरेआड करत, अनिश्चिततेत झोकून देत,
एकमेकांत गुरफटत, अंधार आणि तू, मी, लुप्त झालो...
मोठ्या उत्साहात मुशाफिरीला निघालो खरं,
आधी कधीची तरी, खूप मुश्किलीने, सोईने नव्हे,
पुसून टाकलेली ओळख आहे,
परिचित आहेत सगळी वळणं,
पुन्हा सारं 'अहं' पाशी येऊन कोलमडणं..
इथल्या संदिग्ध धुक्यात मौनाच्या,
ओरखड्यांच्या, आडोशाला जपून ठेवल्यात
तू, मी, आपापल्या आठवणी,
आणि आता हे नवे शब्दभ्रम
जुन्याचं समेवर भेटत असताना,
जिव्हाळ्याचा एक क्षण तरी सोसेल की नाही,
पुन्हा त्याच असोशीने जगण्याला सामोरं जायचं असं ठरवून,
मैलोन् मैल चांदणं तुडवून जमवलेलं सारं,
कालच्या पावसात वाहून गेलं..
परत कुणाच्याच नजरेत मला 'तो' कोडगेपणा बघायचा नाहीये,
आधीच्या पावसाळ्यातली एक कविता आहे..
नंतरच्या कश्यातूनच 'त्या'ला वगळता येईल की नाही,
यावर कालचा पाउस नवे प्रश्न उमटवून गेलाय..
त्यांची निसंदिग्ध उत्तरं तरारून येईस्तोवर, मला थांबलचं पाहिजे..
तुझा आवाज ऐकत राहाते..
किती पावसाळे बरसू लागतात
ह्या कुशीवरून.. त्या कुशीवर..
ह्या रात्रीतून.. त्या रात्रीत..
किती वर्ष ओघळू लागतात
ह्या वाटेतून.. त्या वाटेवर..
तुझा आवाज ऐकत राहाते..
चित्रच चित्रं मनात साचतात
तरंगातून गोल गोल वर्तुळ..
त्या होडीला किनारा सापडला
मजा होती..खूप मजा होती.
डोळे मिटताक्षणी झोप यायची
तुझा आवाज ऐकत राहाते..
दिवस कसे वाहून गेले..सहज
उगाच अस्वस्थ करून जातात
कुठेतरी खोलवर भिजवून गेलेत
दरवेळी वाटत हे थांबूच नये..
आणि थांबाव इथेच असं ही..
तुझा आवाज ऐकत राहाते..
किती प्रहर सरले.. का रात्रच
अजून एक, असं समजवायचं
 हा आनंद आणि विषादही..
मी असेन असं म्हणाला होतास..
पण सगळचं धूसर..तुझा आवाजही
मला काहीच ऐकू येत नाही..
नक्षत्रांच्या गावातून उतरली होतीस, तू त्याच्या घरात
मेघःश्याम आभाळाची ओढ तुझ्या रक्तातच होती
हे समजलं होतं त्याला अगदी पहिल्यापासून
तुझ्या बाईपणाची जात विजेची, शेजेला घेता न येणारा
ओळखून होता तो आतून, आतून, खोल मनातून
तुझ्या झिळमिळ स्वप्नांच्या मोरपिसांना
त्याने कधी देऊ पाहिले नाहीत आपले डोळे
आणि नाही गढूळ केले कधी तुझ्या देहात हिंदकळणारे
त्याच्या मृण्मय आयुष्यात उमटली होती
अमराचा अळता लावलेली तुझी पावले
घरात तुझ्या असण्याचा अविनाशी गंध होता;
काठोकाठ भरून होता तो नुसत्या तुझ्या
तुझ्याशी खोलवर कृतज्ञ होता
पाहिल त्यानं तुला उंच बेभान उसळताना;
रात्रीच्या रसज्ञ काळ्या अंधारात मिसळताना;
मधुर विषाचे घोट खुल्या ओठांनी आकंठ घेताना;
अस्तित्वाचा कण न् कण
प्रेमाच्या चेहेर्‍यावर उत्कट उधळून देताना.
कळली त्याला तहान तुझ्या तृप्तीला लागलेल्या अतृप्तीची;
दु:खाचं नख लागलेल्या काळजाची तडफड कळली शर्थीची;
कळली कशी असते प्रेमात स्त्री भरतीची आणि सरतीची.
तू हरलीस हे त्याला कळलं, पण निरर्थाच्या वाटेवर
हरवली नाहीस, स्वत्व सांभाळून उरलीस तशीच हेही कळलं
त्यानं पुढे होऊन तुझ्या पापणीवरचा शोक टिपला,
त्या़क्षणी, राधे तुला तुझा पुरुष भेटला.
पुरुष- जो क्षमा करून नाही ऋणी करत;
पाठ फिरवून नाही उणी करत;
घेतो समजून, सावरतो, आवरतो, उराशी धरतो;
आपल्या काळजाचं घर करतो.
राधे, पुरुष असाही असतो
आयुष्य किती निरर्थक आहे आणि श्रद्धा किती फसवी,
याची जाणीव सतत मनात ठेवून कोणी सुखात कसा जगू शकेल
फार दुबळे असतो रे आपण ..
अगदी माझ्यासारखी माणस पण..
मनस्वीपणे जगून आपण निरर्थकपणावर कशी कड़ी केली , अश्या विभ्रमाच्या कुबड्या घेत जगतात ...
मृत्यू आणि प्रेम झाल्यावरच, खरी अगतिकता कळते ..
आणि तिलाही आपण टाळतोच की ...
कुठलीही श्रद्धा किंवा आशा न ठेवता जगण्याची माजखोरी मला खूप आवडते..
पण मलाही लोकांना श्रद्धापुर्वक पूजा करताना पहायला खूप आवडत...
खूप छान वाटत आणि खूप असूया पण ..
कारण सगळ्या गोष्टींचा कार्य-कारणभाव आपण स्वतः आहोत हे मान्य केल्यावर खूप एकट वाटत..
म्हणजे लहानपणी हरताळकेच्या रात्री मेंदी पुरी होइतो मध्यरात्र उलटून गेलेली असायची..
अश्यावेळी निजताना मंद दिव्यात ध्यानस्थ बसलेल्या बाप्पाची किती सोबत वाटायची...
आता कशाचच काही वाटत नाही..
आपण नास्तिक कधी होतो
गावातले रस्ते लहान होतात..आपण मोठे होत जातो..परवा आग्रा रोड क्रॉस करताना आठवल, कशी हात सोडून पळाले होते..आणि एका डॉक्टरच्याच गाडीवर जाउन धड़कले होते..बिच्चारा :)
अजून ती खुमखुमी तशीच आहे..पटवर्धन डॉक्टरांचा बोळ पण...पण आता 'ती' भीती नाही...कसलीच नाही..
कसलीच भीती नाही म्हणून क़ा कशावर श्रद्धाही नाही
आपण नास्तिक कसे होतो
परवा आईलाही हा प्रश्न विचारला.. तिलाही नेमक सांगता आल नाही अन मलाही..
सालाबाद प्रमाणे यंदाही असा गणेशोत्सव सगळीकड़े खूप उत्साहात साजरा होत असतो..
आरती संपायला आलेली असते..तसही माझ्या आणि बाप्पात बोलण्यासारख काहीच नसत...आयुष्याच्या धकाधकीत दुरावलेल्या बालमित्रासारखे तटस्थ एकमेकांकडे, पण शून्यात पहात असतो..आताशा खिरापत, प्रसादाचा बुफे आणि फुलांचा बुके झाल्यापासून, काही कामही नसत..
मला जुन्या चाळीतल्या गमती-जमती आठवून हसायला येत..सगळे आपापला वशिला लावण्यात दंग असतात...नकळत मीही सवयीने मंत्रपुष्पांजलि म्हणत असते..
आजी खूप वेळ डोळे मिटून तशीच हात जोडून बसून राहाते..तिची श्रद्धा आणि आमच्या नास्तिकत्वाचाही भार जपत...मला भरून येत..निरांजनाची उब हातात घेउन डोळे झाकावेसे वाटतात..किती दुबळे असतो रे आपण..
Labels: आयुष्य हे.., मनीच म्याँव..
, मनीच म्याँव.., मुंबईकर
त्याकाळी म्हणजे सगळ्या सहाध्यायी पामरांना समजेल असे बोलणे आम्हांस नामंजूरचं
आता आठवून खूप हसू येतं...
पण खर सांगू, माझा खडूसपणा कधी कधी खूप मिस करते मी..
दूSSर असला तरी शेवटी गुणचं ना तो
अगं आई गं.. हल्ली माझ्या शाब्दिक कोट्या म्हणजे एखाद्या आज्जीबाईंनी दोरीवरच्या उड्या माराव्या तश्या केविलवाण्या झाल्यात...
म्हणून तर..काल दहावीतली निबंधांची वही वाचून खूप हळहळले..आज्जीने शिवलेली जुनी गोधडी असावी तशी वही गालावर घुसळली..
वरचे हाहा.. मोजून लिहीलेत हों..कांय समजलात.. हां
असेच कालिदासाच्या एका सुभाषितातले ठं ठं ठ ठं ठं ठ ठ ठं ठ ठं ठ: पाठ करताना अस्मादिकांची ठंबेरी..अब..फंबेरी..
अहो व्यंजनांचं काय घेउन बसलात..तो काळ असा होता की आमचे आजो आम्ही पाच बहिणी आणि दोन आत्यांना "संजू" या एकाच नावाने हाक मारायचे..घ्या
नावबिवं म्हणजे अडगळचं की हो..असो..तर ती ठंफं..हां भंबेरी काय ती उडल्याचे स्मरते.
आणि त्याच ठं ठं च्या कैफात..एका दुग्धशर्करा,मणिकांचन वा तत्सम मुहुर्तावर जुळून आलेल्या शाशा च्या तासाला, मैदानावर जायच्या घाईत..
त्या 'सोपानमार्गेण करोति शब्दं 'चे प्रात्यक्षिकही झाल्याचे स्मरते..
 ते हि नो दिवसा: गता:
हा जुलै खूप नॉस्टाल्जिक होता..
तसा पावसाळा आम्हा कवी लोकांसाठी निसरडाचं
आठवणींच्या शेवाळ्यावरून कधी ठंठं होईल याचा नेम नाही..
छान रिमझिम पावसाळी संध्याकाळी खिडकी पकडा.. हो मुंबईकरांसाठी खिडकी मिळणे, घरातली असली तरी, चैनेचीच गोष्ट..
ते जाउ दे, तर छान रिमझिम पावसाळी संध्याकाळी खिडकी पकडा
आणि चहाच्या वाफेवर तरंगता तरंगता..
 हल्ली नॉस्टाल्जियात पूर्वीसारखं 'नाविन्य' राहिलं नाही म्हणता.. :)
मोफत सल्लाकेंद्र, at your service..
'कर्‍हेचे पाणी' वाचा.. हल्ली पूर्वीच पुणं राहिलं नाही हा निव्वळ वाक्प्रचार आहे बरं
'सूर्याची पिल्ले' बघा, कानिटकरी फार्साची गंमतचं न्यारी
आवडती पुस्तके पुन्हा वाचा, मी वाचलं माझं all time favorite.. 'नाथ हा माझा'..त्यात ७० आणि ८० च्या
दशकातले छान संदर्भ आहेत.
एखादा जुन्या गाण्यांचा कार्यक्रम ऐका..मी ऐकला..बाबूजी आणि रफींचा..
ह्रुशिकेश मुखर्जींचा एखादा सिनेमा बघा..मी पाहिला..मिली
शाळेतल्या किंवा जुन्या वह्या चाळा, आजोबा-आज्जींचे फोटो बघा..
जुन्या पाठ असलेल्या कविता म्हणा...खूप मज्जा येते..
कालचं आमच्या समोरची सारिका आणि मी 'येगं येगं सरी..' ची जुगलबंदी केली..
आणि एक गोष्ट नक्की करा..जी मीही अजून करायची बाकी आहे..पण या पावसाळ्यात नक्की करणार आहे..
कागदाची होडी करून, तिला पाण्यावर सोडून हळूच फुंकर मारणे
Labels: पाउस, पुणे तिथे काय उणे , मनीच म्याँव.., हसा लेको..
'अनुश्री' हे अवघड यमक आहे
म्हणून ठरवल भेटायचं नाही..
भेटलो तर बोलायचं नाही..
बोललो तर ऐकायचं नाही..
ऐकल तर जपायचं नाही..
जपल तर आठवायचं नाही..
आठवल तर गलबलायचं नाही..
गलबलल तर दाखवायचं नाही..
दिसल तर लपवायचं नाही..
कुणाला ते कळायचं नाही..
कळल तर झेपायचं नाही..
झेपल तर पटायचं नाही..
पटल तर पचायचं नाही..
पचल तर आवडायचं नाही..
आवडल तर लिहायचं नाही..
लिहिल तर छापायचं नाही..
 अजून एक रोमिओ ज्यूलिएट
अगदी वेगळे पण तितकेच इडियट
झक्कत म्हणाली होतीस But
आणि असेच, शंभर नवे शेक्सपिअर, रोज उगवतात..
अन मावळतात, मुळा मुठेच्या काठी, मराठी सारस्वतात.
लोकं आपल्या मैत्रिणीला काय काय नौंसेन्स भेटी देतात
तू मात्र मला आवडतोस... तू मला कविता पाठवतोस
माझ कवितांवर प्रेम आहेच, भेट दिलेली आणखीनच भावते
तुझी ही स्पेशल ट्रीटमेंट.. मोरपीस फिरवल्यागत सुखावते
आणि मृदगंध कसा विखुरतो, पहिल्या पावसाला दाद देण्यासाठी
तशी एक कविता मी उत्तरादाखल पाठवते.. फक्त तुझ्यासाठी
मग तुलाही भरत येतं आणि कवितांचा पाउस पडतच राहातो
दिवसभर मनात आपल्या मैत्रीचा सुगंध दरवळत राहातो...
असच काहीसं होत असणार रे आभाळ आणि मातीच्या मैत्रीतही......
प्रेमात असं का होतं
प्रेमात असं का होतं
एकाएकी जाणीव होते की त्याच्याशिवायही जगू शकते
त्याच्याशिवाय भर चांदण्यात गाढ झोप येऊ लागते
त्याच्या आठवणीने येणारा शहारा उमटेनासा होतो
आता ती त्याची मिठी नसते, तो फक्त वाराच असतो
त्याच्या नावाची हाक मारली तरी दचकेनाशी होते
त्याच्यावरून चिडवलं तरी, आता ती लाजेनाशी होते
फोनची वाट बघत नाही, वर स्वतःचा एंगेज असतो
 reply करायला तिच्याकडे balance नसतो
तो पिक्चरला बोलावतो तेव्हां मैत्रिणीशी गाठभेट असते
अचानक घरी जायचं असतं अन त्याची बस लेट असते
मुद्दाम त्याच्या ऑफिस वरून ऑटोही न्यायची नसते
तो काल काय करत होता याची नोंदही घ्यायची नसते
प्रेमात असं का होतं
ते आकर्षण कुठं विरतं
कुठे गेले ते मंतरलेले दिवस अन् धुंद रात्री
ती हुरहुर, ती जवळीक, ती लुटुपुटुची मैत्री
त्या हळव्या गोष्टी फक्त फक्त त्यालाच सांगण
त्याच्या तिच्या स्वप्नांत दिवस दिवस रमण
खूप भूक लागली असून अर्धा अर्धा वडापाव खाण
महिनों महिने लक्षात ठेवून त्याला आवडलेलं घड्याळ देण
त्याच्या क्रिकेटच्या वायफळ गप्पा तास न् तास ऐकून घेण
त्याला चिडून मनवून हट्टाने शौपिंगला घेउन जाण
प्रेमात असं का होतं
ते आकर्षण कुठं विरतं
त्याच्या बहिणीचा वाढदिवससुद्धा व्यवस्थित लक्षात होता
त्याच्या आवडत्या रंगाच्या ड्रएसेसच ढीग झाला होता
त्याच्या बरोबर घेतला तेव्हां हा teddy क्यूट वाटला होता
त्याच्या सोबत फिरताना कितीदा भयानक उशीर झाला होता
त्याच्या पत्रांचा ग्रीटिंग्सचा खच तिच्या गादीखाली होता
तिच्या पुस्तकाच्या मधल्या पानांत त्याचा 'तो' फोटो होता
त्यानं दिलेलं पहिलं रोझ इतके दिवस खालच्या खणात होतं
आणि कधीतरी आईबाबांना धीर करून सांगायचही मनात होतं
पण प्रेमात असं का होतं
ते आकर्षण कुठं विरतं
त्यानं सॉरी म्हटलं तरी तिने किती सहज फ़ोन ठेवला
छान तयार होउन, संध्याकाळी, चहा-पोह्यांचा ट्रे धरला.
असाच जोराचा वारा यावा
असाच जोराचा वारा यावा
माझ्या कवितांचा पाउस पडावा
सगळा आसमंत मुक्तछंद व्हावा
असाच जोराचा वारा यावा
असाच जोराचा वारा यावा
पानांच्या सळसळाटात माझेच गाणे
फांद्याना झुलाया नवे बहाणे
असाच जोराचा वारा यावा
असाच जोराचा वारा यावा
वेळूच्या बनात माझ्या सुरांचे अलगुज
कापूस म्हातार्‍या आल्या कराया कौतुक
असाच जोराचा वारा यावा
असाच जोराचा वारा यावा
भरावे वावटळीत माझ्या डोक्यातले खूळ
दिशांत विखुरली वेड्या कल्पनांची धूळ
असाच जोराचा वारा यावा
असाच जोराचा वारा यावा
क्षितिजात माझे रंग उधळावे
थेंबांनी त्याचे इंद्रधनु फुलवावे
असाच जोराचा वारा यावा
असाच जोराचा वारा यावा
माझ्या चित्रांनी जणू धरावा फेर
मनाला त्याचे 'मी' पण अनावर
असाच जोराचा वारा यावा
सूर्य अजून बुडालेला नाही..
ढगांच्या मागे थोड़ी प्रकाशाची तिरीप आहे.
पल्याड दिवस झालेला नाही..
अल्याड दिवेलागणी, इथे रात्र समीप आहे.
वारा घोंगावतो माझ्या ग्लासात..
मला त्याचीच थोड़ी पिसाट झिंग चढ़ते.
तसच कुणीतरी घोंगावत मनात..
आठवणीची दाटी, आभाळही कातर भासते.
घरात दिवा लावलेला नाही..
काही काळ सावल्यांशी मला खेळत राहायचय.
चंद्र अजून उगवलेला नाही..
वरच्या कुणालातरीही असच काहीतरी करायचय.
कुठलतरी काम आठवत अखेर..
आणि मी उठते, आत जाऊन दिवा लावते.
ढगही पांगतात, चंद्र दिसतो..
आणि ती हळवी, कातर सांजवेळ, तेव्हा सरते.
डोळे मिटले वा नाही
सकाळ तर होतेच ना....
आणि सगळ्यात वजनदार मत..
टी आर पी गगनाला.......
Labels: कविता, काय चाललय काय
जोडयाने मारल पाहिजे सगळ्या हरामखोरांना..
जे काही हातात असेल ते..फाईल..रिमोट..ग्लास..
अन निमूटपणे शेवटी गिळून राग..
आपल्याच पोटात आग आग...
माहित्ये कोणीही निवडून आला तरीही..
इथे सगळ जैसे थे..
डोक्यावर नाचणारे वाढता वाढे..
जे काही हातात असेल ते.. हो करतो.. हो होइल..
अन डोळसपणे कर्मवादाकडून कर्मकांडाँकड़े..
हाताच्या रेषावर मन भिरभिरते वेडे वाकडे..
टाळता आली असती का ती पहिली लाच..
पहिल्यांदा रस्त्यावर थुनकताना दाटलेली लाज..
कुटुम्बनियोजनवाल्याँचही ऐकल असत तर बर होत..
झोपड़पटटीयांसारखी फोफावल्ये जबाबदारयांची रास..
मीच उभा राहिलो असतो अजून दोन दिवस रांगेत..
चपराशी, सेक्रेटरींची मखलाशी करायलाच हवी होती
वर्षभर जिथे तिथे मतांच्या पिंका टाकत राहिलो मजेत..
मतदानाची सुट्टी मात्र लोळायलाच का हवी होती
Labels: कविता, काय चाललय काय
काळोख्या रात्री एका, जेव्हां अंधार बोचू लागला
उजाड़ झालेल्या मातीचा, हुंकार येऊ लागला
उसळणार्‍या लाटा, पाषाण भिंतीवर थडकू लागल्या
बलिदानाच्या ज्वाळा, आकाशाला भिडू लागल्या
आक्रोश, फुटक्या काचा, पोरकी आयुष्ये साचू लागली
रिकामी कूस, आता तिला भरीस जाचू लागली
त्या रात्री, रक्ताळलेल्या डोळयांनी जगाने पाहिलेलं
हे तरूणाईचं स्वप्नं, आशेच्या पहाटे उमललेलं
फार काळ उमलू दिलं नाही.. तर
कळ्यान्चीही सवय मोड़ते फुलण्याची
डोळे कोरडे.. तरी आत रडू याव थोडं
सवय नकोच, संयमी सोसण्याची
कुठेतरी उरी.. जरा ठणकतच रहाव
जाणीव भळभळावी, जिवंत असण्याची
कोंडू नये पिसाट वार्‍याने दारा-खिडक्यांमागे
मजा घेत रहावी, लहरी भिरभिरण्याची
असं कसं.. असं तसं... काही ठरवू नये
भरभरून लिहाव, हौस पुरवावी जगण्याची
तुझ्या प्रेमाच.. फक्त निमित्त सापड़लय
सवाय जुनीच आहे, स्वतःशी बोलण्याची
अजूनही वसंतातल्या अर्ध्या रात्रीची स्वप्ने तुझ्या शोधात वणवण फिरतात
पण मध्यरात्रीचा सूर्य शोधताना त्यांना भेटताहेत, काजवेच काजवे
सांगितलं मी, फुटले असतील तुझ्या सृजनशक्तीला कल्पनांचे धुमारे
पण हिरव्या कुंचल्याला शोधताना त्यांना भेटताहेत, बाभळीच बाभळी
सांगितलं मी, उमलत असेल तुझ्या आरोहीने क्षितिजावर पहाट
पण मनस्वी साधकाला शोधताना त्यांना भेटताहेत, भोंगेच भोंगे
सांगितलं मी,विखुरला असेल दशदिशांत तुझ्या कीर्तीचा सुगंध
पण अवखळ कस्तुरीमृगाला शोधताना त्यांना भेटताहेत, फायेच फाये
सांगितलं मी, घेतली असेल तुझ्या महत्वकांक्षांनी एव्हाना आकाशभरारी
पण झेपावलेले गरूडपंख शोधताना त्यांना भेटताहेत, पारवेच पारवे
सांगितलं मी, फुंकली असशील मैंफिलीत सख्या नव्याने तू जान
पण जाणकार रसिक शोधताना त्यांना भेटताहेत, व्यसनीच व्यसनी
सांगितलं मी, जिंकली असशील एकाच प्रवेशात सगळयांची हृदये 'जादू'ने
पण उदार नटसम्राट शोधताना त्यांना भेटताहेत, याचकच याचक
सांगितलं मी, तू ही शोधत असशीलच तुझ्यासारखीचं अनुश्री
पण कदाचित तुझ्या स्वप्नांनांही वाटेत भेटताहेत, चकवेच चकवे
पाउसही आलाच होता की परवा...तो ही पहिला
तरी तुझी आठवण आल्यावरच ती सुचली...बेवफा कविता
मी थांबले होते खूप वेळ...बोचरे थेंब झेलत
तरी तुझी आठवण आल्यावरच त्याने भिजवलन्...बेवफा पाउस
तू नसताना काय भिजायचं...म्हणून उघडली खरं
तरी तुझी आठवण आल्यावर उडून उलट्लीच...बेवफा छत्री
उशीरापर्यंत एकट कशाला भटकायचं...म्हणून थांबवली
तरी तुझी आठवण आल्यावर सवयीने निसटलीच...बेवफा बस
थांबले...भिजले..रमलेही...तुझ्या आठवणीत बस स्टॉपवरच
तरी घरची आठवण होताच निघाले रे...बेवफा मीच
माझ्या मनातला पाउस, अजून काही महिने
या ओसाड मातीत जपायचाय...
कवितेचा बहर, या मृगजळातच, काही काळ
कोमेजू न देता जगवायचाय...
विरहाच्या झळासोबत मी भिरभिरत जाते.....
आणि आठवणींच्या त्या सदाहरित वनांतून घेउन येते
नवा पाउस नवं प्रेम..
नवा विरह नवी हूरहूर
मनभर तरी मन भरतच नाही
बरसताना असतो पण उरतच नाही
खूप खूप दिवस राहून मग कशीबशी निघते
थोडासा पाउस माझ्या मनात भरून आणते
माझ्या मनातला पाउस, अजून काही महिने
या ओसाड मातीत जपायचाय..
कवितेचा बहर, या मृगजळातच,काही काळ
असाच कोमेजू न देता जगवायचाय..
असाच.. कोमेजू न देता ...जगवायचाय
त्या सदाहरित, पावसाळी देशात..घरी
अरे प्रश्न असा पडतो, की तुला काय लिहायचे
अजून किती वह्यांचे कागद उगाच चुरगाळायचे
आधी लिहून ठेवलेल्या कविता देऊ, तर शिळ्या वाटतात
तुझ्यावरच लिहायचं ठरवलं, तर गडबडून शब्दच पसार होतात
मनातलं सांगायचं म्हंटलं, तर मला तरी कुठे कळलयं
तुझ्या माझ्या आठवणी लिहीण्यासारखं तरी काय घड़लय
उपदेश करायचं ठरवलं, तर माझाच पोरकटपणा आठवतो
तुझ्या माझ्यात न बोललेला, असा विषयचं कुठे उरतो
प्रेमावर बोलू म्हंटलं, तर तुझेच हळवेपण भळाभळा वाहायचे
कुणी कुणाला समजवायचे, मग कुणी कुणाला सावरायचे
डोंगर दर्‍यांवर, वार्‍या पावसावर लिहू तर...हसशील
 वर भीती की माझ्यावर उलटवशील
'निरोप' घ्यावा म्हंटलं, तर एवढा दूरही जाणार नाहीस
नंतर लिहू म्हणून राखून ठेवावं, तर माझा उरणारही नाहीस
माझ्या विचारांच्या चक्रीवादळात, हे कागद वाहून जातात
वाटा विरघळू लागतात, माझ्या उष्ण पावलांच्या दाहाने
आकाश फाटायला लागत, कारण मी त्यात मावत नाही
देवही चिंतेत पडतो, जेव्हा मी कल्पना करू लागते
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....
स्वतःच्या गरजांसाठी, भीतींसाठी मला लाज वाटत नाही
ना वाटते भीती मला, अंधार्‍या एकट्या रस्त्यांवरून जाण्याची
मी गडद, काळी, गुळगुळीत, डोहातल्या कातळासारखी गार पण
माहितीच्या जंजाळात सराईतपणे पोहताना, मला ओढ शून्याची
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....
मीच असते सुंदर, मूर्ख, एक शोभिवंत बाहुली, मिरवणारी
कधी हजार गणिते करून, मी शक्यतांना प्रचंड छळणारी
मीच असते काम, क्रोध, मत्सर, वासनांमध्ये गुरफटणारी
कधी हातात आलेल सर्व सोडून मी विरक्त, दूर पळणारी
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....
माझ माणसांवर प्रेम आहेही पण खर तर फक्त स्वतःवर
काळाच्या चौथ्या मितीत गुदमरते आणि निर्वातात करते वावर
कधी चिंता करते विश्वाची तेव्हा मीच असते व्यापून ब्रह्मांड
जणू फक्त मला निर्मिलय ब्रह्मांने, का मीच दिलाय त्याला जन्म
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....
मी स्त्री आहे, जन्मदात्री आणि जाणवत असण्यातल सामर्थ्यही
पण मीच उसळते आवेशात आव्हानांनी गाजवायला पुरुषार्थही
मीच गोड गुलाबी असते नाजूकही ठिसूळ अर्धी अपूर्णही
पण असते पूर्णही, अतुल्य, अजिंक्य, कठोर आणि एकटी
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम....
आता होऊ नये एकाग्र चित्त मी, सगळेच भस्मसात होईल
विखुरले आदि जर, त्या महास्फोटातून नवे विश्व जन्म घेईल
मी उर्जा, बीजांतून निद्रिस्त, अणू रेणूत ध्यानस्थ, सूक्ष्म अन् अनंत
पण जागा होतो अहं, "मी" जेव्हा, होते मूर्त, उरते "अनुश्री" फक्त
मी अशक्य, मी अतर्क्य, मी आदि, मीच अंतिम...
मध्यरात्रीचे पडघम, मला तुझ्या मिठीत घेउन जातात
कधी उगवणार आहे ही मध्यरात्र
मी ही दचकून जागी होइन, पण कोण कुठल्या जगात
अद्न्याताचे जपलेले, पुजिलेले प्रश्नांचे संचित, उरे देव्हार्‍यात
घुमेल नाद वेडा, स्वतःची हाक ऐकू येई सार्‍या इंद्रीयात
आता कुठला ताबा, आता पंचप्राण न मावती या देहात
देऊ दे कबूली, की याच क्षणाला, सख्या होती हवी तुझी साथ
गाडली एकांताची उर्मी, घातला होता पाय मळलेल्या सप्तपदीत
पण एकटेच होतो रे, त्या सगळ्या क्षणात...मिठीत...सुखात
आणि एकटेच असतो रे, जेव्हा मध्यरात्रीचे पडघम वाजतात
उसनं दु:ख दुसर्‍याचं, तेवढच तुझ्यासाठीचं रडून
भांडण असतं दुसर्‍याचं, समजूत माझी मीच काढून घेते
समोर प्रतिबिंब दुसर्‍याचं, त्यातचं तुला पाहून घेते
कथानक कुण्या दुसर्‍याचं, आपल्याला उगीच गुंफून घेते
आयुष्याची वळण तीच सरळसोट, फुकट अस्वस्थ वाटून घेते
बाहेरचा गोंगाट परवडतो रे, अलगद स्वतःला हरवून घेते
तोच वेळ आता सरतच नाही, लुटुपुटूच्या खेळात रमवून घेते
नवरा म्हणतो काय सारखी सिरिअल्स् बघते, मी फक्त डोळे मिटून घेते
आणि आभाळ कोसळण काय असतं हे ही कळलं
त्याला काय झालय हे मी मलाही नाहीच विचारलं
उगाच शूरासारखं मग मी स्वतःला नाहीच सावरलं
तो HIV फिदीफिदी हसला, शिकून मी असं काय मिळवलं
हा साला कोण 'माणूस' राहातो
आज पुन्हा एकदा त्याने माझ्यातल्या डॉक्टरला छळलं
आकाशात चांदण्याला नवा बहर
त्याच्या आठवांचा जालीम कहर
झोपेच्या साम्राज्यात बैचैनीचा अंमल
बेसावध जाणिवांना भलती चाहूल
दिवसघाईत संथ शून्यात वावर
विचारांच्या थैमानात गाण्याची सर
घड़याळयाच्या काट्यांना समेवर दाद
गेल्या वेळाची कुणी ऐकावी फिर्याद
अंतरात चहूकडून रोखलेली नजर
वेंधळेपणाला झाली बहाण्याची भर
कुणा न जुमानण्याइतका स्वप्नांना माज
रेखीव चौकटीना मोडून केले कोलाज
 गुलाबी थंडीत चढला प्रेमज्वर
डॉक्टरच्या दुखण्यावर औषधेच बेअसर
कळावे, लोभ असावा :)
पुणे तिथे काय उणे
प्रेमात असं का होतं
असाच जोराचा वारा यावा
आम्ही वाचलो..तुम्ही बी वाचाल ना :)
Anushree Vartak. अनुश्री वर्तक
एक dr आणि कवयित्री
दोन प्रकारची माणसं शांत झोपतात. एक ज्यांना स्वप्नच पडत नाहीत अन एक ज्यांची स्वप्नं पूर्ण होतात. माझ्यासारखे काही अर्धवट झोपेत, उठ्ल्या क्षणाला रागात जागे होत, स्वप्नांची भुतं मानगुटीवर नेतात. कधी वाटतं स्वप्नांना आयुष्य आहे. कधी वाटतं आयुष्य हेच स्वप्न आहे


शोध आणि बोध: कृष्ण कोण होता?

विविध विषयांच्या वेगळ्या पैलूंवर प्रकाश टाकणारा महावीर सांगलीकर यांचा ब्लॉग.
सत्य-असत्याशी मन केले ग्वाही, देखियले नाही बहुमता -संत तुकाराम
कृष्ण हे महाभारतातील सर्वात महत्वाचे पात्र आहे. महाभारताला एक पवित्र धार्मिक ग्रंथ मानले जाते, पण प्रत्यक्षात ते अनेक दंतकथांचा एक संग्रह आहे. त्यामुळे महाभारताला एखाद्या धर्माचा ग्रंथ मानने चुकीचे आहे. शिवाय महाभारताची रचना शेकडो वर्षांच्या प्रदीर्घ काळात झाली आहे, त्याचाही एक इतिहास आहे. हा ग्रंथ महावीर आणि गौतम बुद्ध यांच्या नंतर रचला गेला हे महाभारतातील अनेक उल्लेखांवरून सिद्ध करता येते.
महाभारत हा मुळात धार्मिक ग्रंथ नसला तरी पुढे वैदिकांनी त्यात आपला धर्म घुसवून त्याला एक धार्मिक ग्रंथ बनवण्याचा प्रयत्न केला.
महाभारताच्या सुरवातीच्या आवृत्तीत कृष्ण हे एक गौण पात्र होते, तर त्याचा भाऊ बलराम याला महत्व होते.
पुढे समाजात वैदिक धर्म मागे पडून जैन आणि बौद्ध या धर्मांना महत्व आले. महावीर आणि गौतम बुद्ध हे दोघेही अवैदिक होते. त्यांच्या धर्मांना शह देण्यासाठी वैदिकांना एका अवैदिक हिरोची गरज होती. असा हिरो त्यांनी कृष्णाच्या रुपात उभा केला. वैदिकांनी कृष्णाला पुढील काळात देव बनवला, त्याला विष्णूचा अवतारही बनवून टाकले. गुप्त राजांच्या काळात, जो वैदिकांचा उत्कर्ष काळ होता, चौथ्या शतकात गीता लिहिली गेली, त्या गीतेत वैदिकांना हवे असलेले तत्वज्ञान कृष्णाच्या तोंडून सांगण्यात आले. हा काळ महावीर-बुद्ध यांच्या 1000 वर्षे नंतरचा आहे. बुद्ध-महावीर यांचे तत्वज्ञान हे अहिंसेचे होते, वैदिकांनी गीतेत हिंसेला प्रोत्साहन देणारे तत्वज्ञान मांडले.
याच काळात पुराणे लिहिण्याची सुरवात झाली. पुराणे ही तर विकृत लिखाणाचा कहर. त्यात अनेक अश्लिल आणि भाकडकथा लिहून शिव वगैरे अवैदिक व्यक्तींना बदनाम करण्यात आले. राधेसारखे पात्र घुसडून कृष्णालाही बदनाम करण्यात आले.
कृष्ण हा वैदिक नव्हता. कृष्णाचा जन्म यदुकुळात झाला होता. यदुंना वैदिक लोक आपले शत्रू मानत असत, कारण ते वैदिकांचे नियम पाळत नसत. कृष्णाने वैदिकांच्या इंद्र, वरुण या देवतांचा पराभव केला होता. कृष्ण हा काळा होता, ही गोष्टही तो वैदिक नव्हता हेच सांगते.
मग यदुंचा धर्म कोणता
(वैदिक साहित्यानुसार यदु हे पंचजनांपैकी एक होते, आणि राजा होण्यास पात्र नव्हते. यदुंपैकी बहुतेक हे जैन धर्माचे अनुयायी होते. कृष्णाचे वडील वसुदेव हे जैन असण्याचीच जास्त शक्यता आहे. ...........यदुंच्या बालेकिल्ल्यांमध्ये जैनांचे सगळ्यात जुने अवशेष सापडतात हा कांही केवळ योगायोग नव्हे. )
* मथुरा, शौरीपूर, हस्तिनापुर हे जैनांची प्राचीन ठिकाणे आहेत.यदुंच्या इतिहासातही हीच ठिकाणे महत्वाची आहेत.
प्र. रा. देशमुख पुढे लिहितात, "वैदिक लोक कृष्णाला नंतरच्या काळात भजू लागले, पण ते केवळ जैन धर्माच्या प्रभावामुळेच. कृष्ण भक्तीत मांसाहार आणि दारू यांना स्थान नसते, आणि शाकाहार ही कांही वैदिक संस्कृती नव्हे ".
कृष्ण आणि जैन धर्म
कृष्ण हा वैदिक नव्हता, त्यामुळे त्याचा धर्म श्रमण धर्मांपैकी एक कोणता तरी असणार, हे नक्की. प्राचीन भारतात जैन आणि बौद्ध हे श्रमणांचे मुख्य धर्म होते. त्यापैकी बौद्ध धर्म गौतम बुद्धाने इ.स. पूर्व सहाव्या शतकात स्थापन केला. पण कृष्णाचा अंदाजित काळ हा इ.स. पूर्व एक हजार वर्षे मानला जातो. त्यामुळे कृष्ण बौद्ध असण्याची शक्यता उरत नाही. शिवाय बौद्ध साहित्यात कृष्णाला मान्यता नाही. या उलट महावीरांच्या आधीही जैन धर्म अस्तित्वात होता, तो वैदिक धर्माच्याही आधीचा धर्म आहे आणि त्याची मुळे सिंधू संस्कृतीत आहेत, हे अनेक भारतीय व युरोपिअन इतिहासकारांनी दाखवून दिले आहे, आणि जैन साहित्यात अगदी प्राचीन काळापासून कृष्ण ही एक महत्वाची व्यक्ती आहे.
जैन साहित्यात कृष्णाला मानाचे स्थान आहे. तो तीर्थंकर अरिठ्ठनेमी (नेमीनाथ) यांचा चुलतभाऊ आहे. जैन साहित्यात कृष्ण हा अर्धचक्रवर्ती आहे, तसेच तो जैन धर्मातील प्राचीन अशा त्रेसष्ठ महापुरुषांपैकी एक आहे. विशेष म्हणजे या त्रेसष्ठ महापुरुषांमध्ये यदुंच्या एकाच घरातले चार लोक आहेत, ते म्हणजे कृष्णाचे वडील वसुदेव, भाऊ बलराम, चुलत भाऊ अरिठ्ठनेमी (नेमीनाथ) आणि स्वत: कृष्ण.
दुसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे कृष्णाचे वडील वसुदेव यांनाही जैन साहित्यात महत्वाचे स्थान आहे. इतके की 'वासुदेव हिन्डी' हा प्राचीन जैन ग्रंथ पूर्णपणे वसूदेव यांच्यावर लिहिला गेला आहे.
महाभारतात घोर अंगिरस यांच्याकडून कृष्णाला आध्यात्मिक ज्ञान मिळाले असा उल्लेख आहे. हे घोर अंगिरस म्हणजे अरिठ्ठनेमी असावेत असे वाटते. जैन साहित्यात कृष्णाचा सर्वात जुना उल्लेख आणि विस्तृत्व चरित्र अंतगडदसाओ या आगम ग्रंथात, शिवाय त्रिषष्ठी शलाका पुरुष या ग्रंथातही येते. कृष्णाचे चरित्र सांगणारे इतरही अनेक ग्रंथ आहेत.
त्रि षष्ठी शलाका पुरुष : आचार्य शिलांक
हिंदू धर्माचे शैव रहस्य: संजय सोनवणी
ज्यांचा-त्यांचा राम आणि रामायण
वारकरी संप्रदायाचे मूळ कोठे आहे
Labels: कृष्ण, जैन धर्म, यदु, यदु कुळ, यादव
सांगलीकर सर, मी तुमचे लेख वाचतो. तुमच्या राजकीय आणि सामाजिक लिखाणामुळे प्रभावित देखील होतो. परंतु वरती महाभारताचा काळ हा बुद्ध आणि महावीर ह्यांच्या नंतरचा आहे ह्या विधानावर मात्र मी हरकत घेऊ इच्छितो ह्याचे कारण माझे अप्रत्यक्ष रित्या महाभारत ग्रंथावर होणारे काम. महाभारतात एका खगोलीय घटनेचा उल्लेख आहे. ती घटना अशी सांगते:
युद्धाच्या एक दिवस आधी व्यास धृतराष्ट्राला सांगतो की सप्तर्षी ह्या समूहातील 'अरुंधती' ही वशिष्टाच्या पुढे चालू लागली आहे. ( अरुंधती आणि वशिष्ट हे सप्तर्षी ह्या समूहातील जोड तारे आहेत). आज आकाशाकडे पाहिले तर वशिष्ट हा अरुंधतीच्या पुढे चालतो ( पूर्व-पश्चिम ह्या दिशेनुसार) इतके दिवस ह्या निरीक्षणाबद्दल अमान्यता होती. तशी ती असलीच पाहिजे कारण असे तारे एकमेकांच्या पुढे जात नाहीत.
परंतु अमेरिकेत श्री. निलेश ओंक म्हणून एक गृहस्थ राहतात ज्यांनी NASA चे आधुनिक software वापरून ह्या निरीक्षणाची चाचणी केली आणि त्यांना असे आढळले आहे की ही घटना घडली होती. इ.स.पू १३००० ते इ.स.पू ४३८० ह्या वर्षांच्या दरम्यान. पुढे अधिक चाचण्या करून त्यांनी महाभारत युद्धाचा काळ इ.स .पू ५५६१ हा शोधला आहे. महाभारतात कृष्णाच्या मृत्यूचे वर्णन आहे त्यात देखील ग्रहणांचे खगोलीय निरीक्षण आहे. त्यानुसार कृष्णाचा मृत्यू इ.स.पू ५५२५ एवढा येतो. ( इथे देखील NASA ची गणिते वापरली गेली आहेत). मी ओंक ह्यांच्या पुस्तकाचा मराठी अनुवाद करतोय.
मी हे जे काही लिहिलंय ते संपूर्ण विज्ञाननिष्ठ आहे ह्याची मला खात्री आहे. आणि म्हणूनच लिहिलंय. कारण भोंदूपणा आणि भाकडकथा ह्यावर माझा देखील विश्वास नाही. :)
सर, संपूर्ण सहमत - "गुप्त राजांच्या काळात, जो वैदिकांचा उत्कर्ष काळ होता, चौथ्या शतकात गीता लिहिली गेली, त्या गीतेत वैदिकांना हवे असलेले तत्वज्ञान कृष्णाच्या तोंडून सांगण्यात आले. हा काळ महावीर-बुद्ध यांच्या 1000 वर्षे नंतरचा आहे. बुद्ध-महावीर यांचे तत्वज्ञान हे अहिंसेचे होते, वैदिकांनी गीतेत हिंसेला प्रोत्साहन देणारे तत्वज्ञान मांडले."
"जैन साहित्यात कृष्णाला मानाचे स्थान आहे. तो तीर्थंकर अरिठ्ठनेमी (नेमीनाथ) यांचा चुलतभाऊ आहे. जैन साहित्यात कृष्ण हा अर्धचक्रवर्ती आहे, तसेच तो जैन धर्मातील प्राचीन अशा त्रेसष्ठ महापुरुषांपैकी एक आहे. विशेष म्हणजे या त्रेसष्ठ महापुरुषांमध्ये यदुंच्या एकाच घरातले चार लोक आहेत, ते म्हणजे कृष्णाचे वडील वसुदेव, भाऊ बलराम, चुलत भाऊ अरिठ्ठनेमी (नेमीनाथ) आणि स्वत: कृष्ण."
"दुसरी महत्वाची गोष्ट म्हणजे कृष्णाचे वडील वसुदेव यांनाही जैन साहित्यात महत्वाचे स्थान आहे. इतके की 'वासुदेव हिन्डी' हा प्राचीन जैन ग्रंथ पूर्णपणे वसूदेव यांच्यावर लिहिला गेला आहे."
सध्या श्रीकृष्णाच्या अस्तित्वाविषयी अजूनही काही माहिती जैन धर्म ग्रंथ/साहित्यात उपलब्ध आहे. योगायोगाने ती माहिती मी वाचली आहे. पण त्याविषयी येथे चर्चा नको. उगाचच काही लोकांच्या भावना दुखाविल्या जातील.
माझे नवीन लेख मिळवण्यासाठी आपली इमेल नोंद करा..
शोध आणि बोध LATEST
कृपया हे पेज लाईक करावे
शोध आणि बोध Latest
जैन धर्म आणि तत्वज्ञान
चाणक्याविषयी नवीन कांही . . जैन साहित्यात चाणक्याचा शोध
काँग्रेसने आणि गांधीजींनी अखंड भारत का नाकारला
पुस्तक परीक्षण: शिवाजीचे उदात्तीकरण: पडद्यामागचे वास्तव
पुस्तक परीक्षण: दहशतवादाची रूपे
अंगविज्जा: देहबोली आणि अंगलक्षणावरील प्राचीन ग्रंथ
अंगविज्जा - कुशाणकालीन समाजव्यवस्थेवर लख्ख प्रकाश टाकणारा प्राचीन ग्रंथ
महाराष्ट्र आणि जैन धर्म
मराठी नसलेले ग्रेट महाराष्ट्रीय
मातंग समाज आणि जैन धर्म
ओ.बी.सी. आणि जैन धर्म
वैचारिक विकासातील मानसिक अडथळे
सैनिक आणि देशप्रेम: सैनिक का लढतात
बाबासाहेब आंबेडकरांनी बौद्ध धर्मच का स्वीकारला
बौद्ध धर्म, जातीव्यवस्था आणि अस्पृश्यता
संत तुकाराम आणि जैन धर्म
शुन्याचा शोध आणि जैन गणित
शैव आणि जैन संबध: एक अवलोकन
नायक घराण्यातील राणी केळदी चेन्नम्मा
भगवान महावीर यांचे चातुर्मास आणि विहार
ज्यांचा-त्यांचा राम आणि रामायण
भारतीय नौकानयन आणि आरमाराचा इतिहास
पोर्तुगीजांना हरवणारी पराक्रमी अब्बक्का राणी
जैन आणि बौद्ध धर्माचे मूळ श्रमण परंपरेत
भारतीय इतिहासाची जैन साधने: भाग 1: जैन शिलालेख
राजपुतांच्या कांही कुळ्यांचे दक्खनी मूळ
जैन धर्माच्या प्रसारात ब्राह्मणांचे योगदान
शिलाहार राजा भोज दुसरा आणि त्याने बांधलेले किल्ले
वारकरी संप्रदायाचे मूळ कोठे आहे
वीरगळ, जैनाचा धोंडा आणि असाही इतिहास
भारतातील मुलींची पहिली शाळा


Marathi news SaamTv Lakme fashion week 2018 | Saam TV

Saam TV च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
Saam TV च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.
लॅक्मे फॅशन वीक 2018 च्या रॅम्पवर पद्मावत स्टार शाहिद कपूर आणि पत्नी मीरा
लॅक्मे फॅशन वीक 2018 च्या रॅम्पवर पद्मावत स्टार शाहिद कपूर आणि पत्नी मीरा
शुक्रवार, 2 फेब्रुवारी 2018
मुंबई - लॅक्मे फॅशन वीक 2018 च्या रॅम्पवर पद्मावत स्टार शाहिद कपूर आणि पत्नी मीरा राजपूत यांच्या जोडीने सर्वांचे लक्षं वेधून घेतले. शोज् टॉपर म्हणून शाहिद-मीरा यांनी रॅम्प वॉक केला. ऑफ व्हाईट कलरची शाही शेरवानी असा शाहिद आणि ऑफ व्हाईट विथ पीच लाइनिंग फ्लोरल लहंगा असा मीराचा लूक होता.
मुंबई - लॅक्मे फॅशन वीक 2018 च्या रॅम्पवर पद्मावत स्टार शाहिद कपूर आणि पत्नी मीरा राजपूत यांच्या जोडीने सर्वांचे लक्षं वेधून घेतले. शोज् टॉपर म्हणून शाहिद-मीरा यांनी रॅम्प वॉक केला. ऑफ व्हाईट कलरची शाही शेरवानी असा शाहिद आणि ऑफ व्हाईट विथ पीच लाइनिंग फ्लोरल लहंगा असा मीराचा लूक होता.
या रॉयल लूक मध्ये एंट्री केलेल्या जोडीला लॅक्मे फॅशन वीकमध्ये खुप वाहवाई मिळाली. रॅम्पच्या मध्यभागी आल्यावर शाहिदने मीराचे बोट पकडून फिरवले तेव्हा तिचा दुपट्टा शाहिदच्या डोक्यावर अडकला. हेच दुसऱ्या बाजूने परत शाहिदने मीराचा हात पकडला तेव्हा ती स्वतःच तिच्या दुपट्ट्यात अडकली. या सर्व गोंधळाने शाहिद-मीरासह प्रेक्षकांनाही हास्य रोखता आले नाही.
हा (1 फेब्रु.) लॅक्मे फॅशन वीक 2018चा पहिला दिवस होता. शोज् टॉपर डिझायनर अनिता डोंग्रेसाठी शाहिद-मीराने रॅम्प वॉक केला. शाहिदने यापूर्वी लॅक्मे फॅशन वीकमध्ये वॉक केला आहे. मीराचा हा पहीला लॅक्मे फॅशन वीक वॉक होता.
यावेळी आपल्या अभिनयाने बॉलिवूडमध्ये फारच कमी काळात हटके छाप निर्माण केलेली अभिनेत्री तापसी पन्नू हीची बदास अदाही घायाळ करणारी ठरली. डिझायनर रितू कुमार यांनी डिझाइन केलेला ड्रेस तापसीने परिधान केला होता.
फॅशन मीरा राजपूत अभिनेत्री तापसी पन्नू
राष्ट्रीय चित्रपट पुरस्कार - 'कच्चा लिंबू' सर्वोत्कृष्ट मराठी...
नवी दिल्ली : आज (ता. 13) 65व्या राष्ट्रीय चित्रपट पुरस्कारांची घोषणा झाली. या...
अमिताभ बच्चन आणि तापसी पन्नू पुन्हा येणार एकत्र
पिंक चित्रपटातून तापसी पन्नू प्रेक्षकांना माहित झाली. त्या चित्रपटात बिग बी अमिताभ...
'अमृता वहिनी हाय हाय'च्या घोषणा; राष्ट्रवादीची निदर्शने
सोलापूर : रामदेवबाबांच्या पतंजलीऐवजी महिला बचत गटाच्या उत्पादनांना सरकारी विक्री...
सुपरस्टार श्रीदेवी पंचत्वात विलीन ; शासकीय इतमामात अंत्यसंस्कार
मुंबई : अभिनेत्री श्रीदेवींच्या पार्थिवावर आज सायंकाळी अंत्यसंस्कार करण्यात आले....
साडेतीन हजार रुपये पगार घेणाऱ्या नीरव मोदीची गोष्ट
14 ऑक्टोबर २०१६, थंडीचे दिवस होते. राजस्थानमधील सगळ्यात विलक्षण सुंदर समजल्या...
रक्त, ऑक्‍सिजनशिवाय तो जगला 44 मिनिटे
मला राहुल गांधींविरोधात लढूच दिलं नाही..
गोलंदाजी भक्कम; द. आफ्रिकेत फलंदाजांवर जबाबदारी...