रोहिथ गेला; पण …. | Vaibhav Chhaya Writes...

रोहिथ गेला; पण ….
रोहिथ वेमुला च्या संस्थात्मक हत्येला आता महिना उलटेल. या हत्येच्या विरोधात देशभरातून आंबेडकरी विद्यार्थ्यांच्या संतापाचा घटनात्मक पद्धतीने झालेला उद्रेक प्रत्येक मनात मात्र रोहिथ जन्माला घालून गेला आहे. गेल्या तीस दिवसांच्या कालावधीत अनेक गोष्टींवर चर्चा झाली. आरोप प्रत्यारोपही झाले. आकडेवारी प्रसिद्ध झाली. आजवर देशभरातल्या विद्यापीठांत झालेल्या संस्थात्मक खूनांची यादी सुद्धा सादर केली गेली. पण त्यापलीकडेही खूप काही घडून गेलं आहे. रोहिथच्या आत्महत्येला जबाबदार असणाऱ्या हैदराबाद विद्यापीठ प्रशासन आणि अखिल भारतीय विद्यार्थी परिषद या दोघांनीही त्याचे चारित्र्यहनन करण्याचा पूर्ण प्रय़त्न केला पण आंबेडकरी कार्यकर्त्यांच्या संघर्षापुढे ते अयशस्वी ठरले. आता हा मुद्दा पोहोचलाय तो आरक्षण समर्थक आणि विरोधक अशा दोन गटांमध्ये विभागणी होण्यात.
हैदराबाद विद्यापीठातून रोहीथ आणि त्यांच्या चार साथीदारांचं निलंबन आणि त्यानंतर रोहिथची झालेली आत्महत्या हे खूप बोलकं उदाहरण आहे समजून घेण्यासाठी की जातव्यवस्था नेमकी काम कशी करते. मागासवर्गातून येणाऱ्या विद्यार्थ्यानं आपल्या प्रखर बुद्धिमत्तेच्या जोरावर उच्चशिक्षण संपादन करणं, अन्यायाविरोधात आवाज उठवणं हे मनूस्मृतीला कालही मान्य नव्हतं ना आजही. त्या पाचही विद्यार्थ्यांचं निलंबन, आंबेडकरी विचारधारांचे वाहक असल्यामुळे त्यांची गुंड म्हणून संभावना करणं सारख्या प्रकारात जातीय द्वेष किती नसानसांत भिनलेला आहे याची प्रचीती पुन्हा पुन्हा आणून देत आहे.
आजच्या काळात जेथे शिक्षणव्यवस्था ही संघटित उद्योगाच्या रुपात डेव्हलप झाली आहे त्या व्यवस्थेत मागासवर्गीय विद्यार्थ्यांचं नेमकं स्थान काय आहे याचा साकल्याने विचार करणे गरजेचे आहे. शिक्षणाच्या वाढत्या खाजगीकरणामुळे उदयाला आलेल्या खाजगी विद्यापीठांनी मागासवर्गीय विद्यार्थ्यांसाठी भले मोठे बार्ब वायर स्वतःच्या कुंपणावर टाकून ठेवलेले आहेत. सरकारी अनुदानावर अथवा सरकार द्वारा चालवल्या जाणाऱ्या संस्थात शिकणाऱ्या विद्यार्थ्यांवर कायम निलंबनाची, नापास होण्याची, बदनामाची लक्तरं मानेवर झुलवतच आयुष्य कंठावं लागत आहे. आऱक्षण प्रणालीवर राग धरून असणाऱ्या सवर्ण प्रशासन आणि विद्यार्थी संघटनांचा विरोध हा केवळ सामुहिक पातळीवर येऊन व्यक्त करण्यापुरता सीमीत नसतो. तो नंतर गुणांकन पद्धती, परिक्षा पद्धती, महाविद्यालयीन संधीं हिरावून घेण्यापर्यंत पोहोचतो. यातूनच आलेली निराशा, अर्ध्यातून सोडावं लागलेलं शिक्षण, बदनामी, अपमान, जातिनिहाय टिक्का-टिपण्ण्या टोमणे सहन करत चाललेलं अकेडमिक आयुष्य अखेर त्या विद्यार्थ्याच्या आत्महत्येत रुपांतरीत होतं.
मागासवर्गीय विद्यार्थ्यांसमोर असलेल्या अडचणी तर तेव्हा वाढतात जेव्हा ते स्वतः या व्यवस्थेत उतरतात. जातीयवादी वृथेने भरलेला अभ्यासक्रम, पुस्तके हा भेद अधिकच गडद करत जातात. सोबतीला असणारे विद्यार्थी, प्रशासक, स्कॉलर्स आणि प्रिविलेज्ड कास्टच्या माजात वावरणं, वारंवार संधी नाकारून शिक्षणातून होणाऱ्या प्रगतीपासून वंचित ठेवणाऱ्या शिक्षक, प्राध्यापकांच्या कृत्याला झूंज देणं प्राथमिक काम बनून जातं. आणि मग हि विद्यापीठे विषांचं आगार बनून जातात.
आज देशातील विद्यापीठं पोस्टमॉर्डन काळातील स्लॉटर हाऊस बनली आहेत. जातीय भेदभावांमध्ये प्राविण्य प्राप्त केलेल्या ब्राह्मणवादी प्रशासनाला आता सरकारी यंत्रणांकडून उघड पाठबळ मिळत आहे. असंवैधानिक पद्धतीने विद्यापीठांत धार्मिक विधींचं आयोजन करणं, त्यांचं स्तोम माजवणं, इतरांच्या खाण्या-पिण्यावर, वागण्या-बोलण्यावर, कपडे घालण्यावर तर त्यांच्या अभिव्यक्त होण्यावर आता मनमुराद निर्बंधशाही लादणं चालू आहे. ज्या विद्यापीठात स्त्री-पुरूष समानतेचे धडे गिरवले जाण्याची अपेक्षा ग्राह्य धरलेली असते तीच विद्यापीठे विद्यार्थीनी आणि महिला कर्मचाऱ्यांच्या लैंगिक शोषणासाठी बदनाम होऊ लागली आहेत. या फॅसिझमविरोधात जर कुणी आवाज उठवलाच तर त्याचं चारित्र्यहनन करण्याची पूर्ण स्ट्रॅटेजी आधीपासूनच तयार ठेणाऱ्या या लोकांना तक्रार, आरोप नानाविध बुद्धिभ्रम करत कसे दाबून टाकावेत याचं अभिजात कौशल्य प्राप्त आहे. जे चारित्र्य हनन आता रोहिथच्या बाबतीत त्याच्या मृत्यूनंतर सुरू आहे.
केंद्रीय मनुष्यबळ विकासमंत्री स्मृती इराणी यांनी घेतलेली पत्रकार परिषद नेमके त्यांच्या जातीय मानसिकतेचे दर्शन घडवणारी होती. रोहिथच्या आत्महत्येचे प्रकरण दडपण्यासाठी अतिशय निर्लज्जपणे या प्रकरणाला एस.सी विरूद्ध ओबीसी या जातीय कलहाचा मुलामा लावण्याचा प्रयत्न केला. कदाचित हा पहिलाच प्रसंग असावा ज्यात देशाच्या केंद्रीय मंत्री आपल्या सहयोगी मंत्र्याच्या जातीचा उल्लेख करून स्वतःच्या नाकर्तेपणाची सफाई देत असाव्यात. बंगारू दत्तात्रेय भले कोणत्याही जातीचे असोत. ते उच्चवर्णीय असोत वा मागासवर्गीय त्यांच्या जातीयवादी कृत्याबद्दल त्यांना शासन झालंच पाहीजे. त्यांचा राजीनामा घेतला गेलाच पाहीजे. कायद्यात असलेल्या तरतुदींनुसार त्यांच्यावर कारवाई व्हायलाच हवी. परंतू एका विद्यार्थ्याने आपले प्राण गमावले आहे याचे जरा सुद्धा गांभीर्य त्यांच्या एकुण देहबोलीत अथवा गेल्या पंधरा दिवसांच्या कालावधीत जाणवलेले नाही. एफटीआयआयचं प्रकरण असो किंवा पेरियार-आंबेडकर स्टडी सर्कल वर घातलेली बंदी असो. स्मृती इराणी यांच्या एकुण कार्यप्रणाली आणि विचारप्रणालीत आंबेडकरद्वेष इतका ठासून भरलेला आहे की, आंबेडकरी विद्यार्थ्यांना प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्षरित्या देशद्रोही ठरवण्यापर्यंत यांची मजल गेली आहे. इथवर थांबूनही त्यांचं मन भरतंय नं भरतं तोच सुब्रमण्यम स्वामी यांनी आंबेडकरी आंदोलक विद्यार्थ्यांची तुलना कुत्र्याशी करावी
रोहिथने याकुब मेमन च्या फाशीला केलेला विरोध हा मुळात कॅपीटल पनिशमेंटला केलेला विरोध होता. त्याने बीफ बॅन ला केलेला विरोध हा सांस्कृतिक पातळीवर उभारलेल्या लढ्याचं एक प्रतिक होतं. मुझफ्फरनगर अभी बाकी है च्या स्क्रिनिंगचा घातलेला घाट हा त्याचा अभिव्यक्ती स्वातंत्र्याचा भाग होता. परंतू एबीवीपी ने रोहीथच्या या लोकशाही कृत्यांना देशविघातक ठरवून रोहिथची संभावना दहशतवादी म्हणून केली. एबीवीपीचा हा जातीय दहशतवाद उघड्या डोळ्यांनी न पाहू शकणाऱ्या महाभागांनी दलित मारला म्हणून आरआरोडा करू नका अशी भलामण करणं सुरू केलंय. एक प्रकारे रोहिथच्या मृत्यूसाठी जातीय कारण जबाबदार न धरणारी लोकं ही सुद्धा एबीवीपीच्या बुद्धीभेदाला एक प्रकारे पाठबळच पुरवत आहेत.
एखाद्या मागासवर्गीयाचा खून होतो, त्याला संस्थात्मक पातळीवर आत्महत्या करायला भाग पाडलं जातं तेव्हाच नेमका माणूस मारला म्हणून बोंबा ठोकायला उजव्या शक्ती कसलीच कसूर सोडत नाही. मागासवर्गीयाचा खून हा माणसाचा खून म्हणून का पाहत नाहीत यात जातींचं राजकारण कशाला आणता असा बुद्धीभ्रम पसरवला जातो. रोहिथ वेमुलाच्या प्रकरणात एबीवीपी ही मुख्य दोषी आहे, हे सत्य गेल्या दिडेक महिन्यातील अनेक घटनांवरून सिद्ध झाले आहे. या प्रकरणातील मुख्य आरोपी असलेल्या हैदराबाद विद्यापीठीचे माजी कुलगुरू अप्पा राव पोडिले यांची सुरूवातीला प्रकरणावर केलेली छुटपूटशी कारवाई म्हणून पदावरून गच्छंती करण्याचं आश्वासन देण्यात आलं होतं. पण रोहिथच्या हत्येच्या निषेधार्थ उसळलेला प्रक्षोभ अजून शांत होत नाही तोच स्मृती इराणी आणि संघाच्या आशिर्वादाने अप्पा राव पोडिले यांची नियुक्ती मानव संसाधन विकास मंत्रालयाच्या अंतर्गत येणा-या राष्ट्रीय ग्रामीण संस्थेचे मुख्य कार्यकारी अधिकारी नि अध्यक्ष म्हणून नेमणूक झाली आहे. नरेंद्र मोदींचे हे जातीयवादी सरकार निर्लज्जपणाचा असा कळस गाठेल याची थोडीसुद्धा जाणीव त्यांनी कुणालाच होऊ दिली नाही याबद्दल त्यांच्या निगरगट्टपणाचे कौतुक करावेसे वाटत आहे. एबीवीपी च्या गुंडांवर कुणी छोटासाही आरोप केला तर गल्ली पासून दिल्ली पर्यंतचे संघवादी कार्यकर्ते, अधिकारी, प्रशासक, प्राध्यापक कसलीही पर्वा न करता कंबर खोचून तयारीला लागतात. संघाच्या विंगशी संबंधीत असणाऱ्या संघटनेसाठी, त्यातील कार्यकर्त्यांसाठी हरेक प्रकारच्या संसाधनासहीत तयारीनिशी लढायला सज्ज होतात. उच्चवर्णीय, उच्चजातीय समाज जो संख्येने अत्यल्प आहे तो कोणत्याही अटी-शर्तीविना त्यांच्या पाठीशी उभा राहतो.
नेमका याउलट व्यवहार हा मागासवर्गीय अधिकारी अन् अकेडमिक्सकडून वारंवार अनुभवाला येतोय. संवैधानिक तरतुदींनुसार आरक्षणाद्वारे प्रतिनिधित्व मिळवलेल्या अधिकारी अन् अकेडमिक्स साधा हुंकार सुद्धा भरत नाही. युपीएससीचं करियर, कँपस रिक्रुटमेंटची भीती मनात घालून घेऊन संघर्षापासून दूर पळू पाहतात. ते विसरतात की, रोहीथ स्वतः पीएचडी स्कॉलर होता तरिही त्याने सत्याची, संघर्षाची कास सोडली नाही. रोहिथच्या एकुण कार्याला दूर्लक्षित करणारे अनेक अकेडमिक्स जेव्हा स्वतःला विचारवंत म्हणवून घेतात तेव्हा त्यांच्या नाकर्तेपणाची किव आल्याशिवाय राहत नाही. पे बॅक टू सोसायटी ही टर्म मर्यादित ठेवण्यात या बूर्झ्वा वर्गाने फार मोठी जबाबदारी निभावली आहे. रोहीत वेमूला ची आत्महत्या दबाव आणि राजकीय हस्तक्षेपामुळे झाली. ही आंबेडकरवादी विद्यार्थ्याची हत्या आहे. या हत्तेच्या विरोधात जगभर विद्यार्थ्यानी रान पेटविलेले असतांना सेल्फक्लेम्ड लेबल लावून मिरवणारे दलित साहित्यिक, प्राध्यापक, बुद्धिजीवी कुठे आहेत ते काय करत आहेत ते काय करत आहेत स्वतःसाठी जगायचे, गुणवत्तेवर मोठा झालो म्हणायचे. देशात घडत असलेल्या घटनांवर तुमची प्रतिक्रिया काय स्वतःसाठी जगायचे, गुणवत्तेवर मोठा झालो म्हणायचे. देशात घडत असलेल्या घटनांवर तुमची प्रतिक्रिया काय रोहीत वेमूलाचे काय तुमच्या लेखण्या बंद का तुमची काही जबाबदारी नाही का तुमची काही जबाबदारी नाही का असे खडे सवाल अड. प्रकाश आंबेडकर यांनी जाहीरपणे विचारले आहेत. दलित साहित्यिक, प्राध्यापक, बुध्दीजीवी तुम्ही आता आंबेडकरवादी आहात काय असे खडे सवाल अड. प्रकाश आंबेडकर यांनी जाहीरपणे विचारले आहेत. दलित साहित्यिक, प्राध्यापक, बुध्दीजीवी तुम्ही आता आंबेडकरवादी आहात काय पण या प्रश्नाला साधे उत्तर देण्याचे दायित्व सुद्धा यांना दाखविता आलेले नाही.
ही गत झाली अडेकमिक्स आणि अधिकारी वर्गातील. माध्यमांतील स्थिती यापेक्षा वेगळी नाही. अशा प्रकरणांच्या वेळी माध्यमांतील ब्राह्मणी वृथा जाग्या होतात. भले ते संपादक, पत्रकार जाहीरपणे माध्यमांतून उघडपणे बोलू शकत नसले तरी सोशल मिडीयात पर्सनल वॉलवर, ट्विट वर फेवरेबल पब्लिक ओपिनियन तयार करण्यात ते कुठेही मागे पडत नाहीत. मिडीया स्टडीज मध्ये एक कंसेप्ट शिकवली जाते, मॅन्यूफॅक्चरिंग ऑफ कंसेट. ही कंसेप्ट शिकवते की, माध्यमे कशा प्रकारे जनमत ठरवू पाहतात. होय.. रोहिथ वेमुलाच्या प्रकरणात माध्यमांनी सुरूवातीला सरकार धार्जिणं जनमत तयार करण्याचं काम इमाने इतबारे केलं. रोहिथ वेमुलाची हत्या ही केवळ एक साधारण आत्महत्या असल्याचे आरडाओरडा करत सांगताना अर्नब गोस्वामींना आपण युट्यूबवर शोधू शकतो. एबीपीवी आणि तत्सम संघी संघटनांना फुल्ल कव्हरेज देतानाचे न्यूज पॅकेजेस सुद्धा तिथेच पाहता येतील.
एक तारखेला मुंबईत अड. प्रकाश आंबेडकरांच्या नेतृत्वाखाली रोहिथच्या हत्येच्या निषेधार्थ भव्य मोर्चा निघाला. या बातमीचं वृत्तांकन करताना टाईम्स ऑफ इंडिया ने अतिशय कंफ्युज्ड स्टेट ऑफ माईंडचं दर्शन घडवलं. या बातमीच्या वृत्तांकनासंबंधी जो फोटो टाईम्स ऑफ इंडियाने रिपोर्टसहित छापलाय त्यात बऱ्याच चुका आपल्याला आढळून येतील. पहिली चूक होती ती रोहीथच्या जातीसंबंधी. दुसरी चूक होती ती मोर्च्यात उपस्थित असलेल्या आंदोलकांच्या संख्येविषयी. फोटोग्राफरने कॅप्शनमध्ये आकडा सांगितला 30 हजार मोर्चेकऱ्यांचा. पत्रकाराने रिपोर्ट मध्ये लिहीले 3 हजार मोर्चेकरी. तर संपादकांनी लिहीलेल्या नोट मध्ये आकडा टाकला पाचशे लोकांचा. आता याला चूक म्हणावी की हेतूपुरस्सरपणे केला गेलेला बुद्धिभ्रम म्हणावा
दिल्लीतही विद्यार्थ्यांनी मोर्चा लावून धरला. परंतू सुरूवातीच्या काळात तो माध्यमांनी कव्हर केला नाही. संघपाली अरुणा लोकहिताक्षी या पीएचडी स्कॉलरने मोर्च्या दरम्यान पोलिसांनी केलेल्या अमानुष कारवाईचा व्हिडीओ शुट करून यु ट्यूबवर अपलोड केल्यानंतर सोशल मिडीयावर मेनस्ट्रीम मिडीयाची जी लक्तरं निघाली त्यानंतर तोच व्हिडीओ मिडीयाने आपापल्या चॅनेल्स आणि वेबसाईटवर प्रकाशित केला. परंतू त्या प्रकाशनासाठी लिहीण्यात आलेल्या न्यूज स्क्रिप्ट अतिशय ब्रिलियंटली स्ट्रक्चर्ड केलेल्या आढळून आल्या. त्यात मुख्य फोकस रोहिथच्या हत्येच्या निषेधाऐवजी पोलिसी अमानुषपणावरच अधिक होता. त्यात भारत सरकार विशेषतः स्मृती इराणी, बंडारू दत्तात्रेय, मनुष्यबळ विकास मंत्रालय, हैदराबाद विद्यापीठ यांवर कुठेही रोख नव्हता. संपूर्ण फोकस फक्त दिल्ली पोलिसांच्या मारहाणीवरच का म्हणून केंद्रीत करण्यात आला हा प्रश्न आपण जरूर विचारायला हवा. कारण आंदोलनादरम्यानचे दोन दिवस हे फक्त पोलिस मारहाणीमुळेच चर्चेत राहीले. रोहिथचा विषय हळूहळू मागे पडू लागला. मिडीयाने पोलिस मारहाणीचा मुद्दा लावून धरल्यामुळे हे घडून आले. आपोआप विद्यापीठांत मागासवर्गीय विद्यार्थ्यांचा होणारा छळवाद, स्मृती इराणी, बंडारू दत्तात्रेय, अप्पा राव पोडिले यांच्या राजीनाम्याची मागणी मागे पडून दिल्ली पोलिस कमीश्नरच्या राजीनाम्याची मागणी पुढे आली. परंतू या खेपेला सोशल मिडीयावरून देशभरातील सर्वच आंदोलकांनी मिडीयाच्या या हरामखोरीला बिंदास नागडं करून आंदोलन पुन्हा मूळ मुद्यावर आणलं.
स्वतःला बुद्धिजीवी म्हणवणाऱ्या वर्गानं या आंदोलनाकडे का पाठ फिरवली ते ठाऊक नाही. ज्या विद्यार्थ्यांना, नुकतेच करियर सुरू केलेल्या तरुण-तरुणींना आपापल्या कार्यालयात, लायब्ररीत, काँफरंस हॉल मध्ये असायला हवं होतं त्यांना रस्त्यावर उतरून लढावं लागत आहे. स्वतःच्या संवैधानिक हक्कांसाठी आक्रोश करावा लागत आहे. या विद्यार्थ्यांवर हे युद्ध जबरदस्तीने लादलं जात आहे याची साधी कल्पना सुद्धा या बुद्धिजीवी म्हणवल्या जाणाऱ्या वर्गाला का येऊ नये याचे आता आश्चर्य वाटणे ही बंद झालेले आहे. असहिष्णूतेच्या मुद्द्यावरून रान पेटवणाऱ्या तमाम उच्चवर्णीय वर्गाला, जातींना यात रोहीथची जात आडवी येत असावी हा आरोप इथे अप्रत्यक्षरित्या खराच ठरतो आहे.
हैदराबादच्या राजकारणाचा एक स्वतंत्र पॅटर्न आहे. नव्याने उदयास आलेलं औवेसी बंधुचं राजकारण, मुस्लिमांचं ध्रुवीकरण हे संघाच्या राजकारणासाठी नेहमीच फायद्याचे राहीले आहे. संघाला आपली रणनीती अधिक जोरकसपणे रेटण्यासाठी समोर जहाल वागणारे औवेसी बंधुंसारख्या घटकांचीच आवश्यकता आहे. जर यात रोहिथ सारखा कुणी आला तर त्याला नेस्तानाबूत करणे हे त्यांचे प्राथमिकता राखलेले काम. सिकंदराबादचं राजकारण कैक वर्षांपासून हिंदू विरूद्ध मुस्लीम अशा बायनरी कंसेप्ट मध्ये फसवून ठेवण्यात संघाने यश मिळवलेले आहे. एका बाजूला औवेसी तर दुसऱ्या बाजूला जहाल हिंदूत्ववादी संघ आणि भाजपा. पण प्रॉब्लेम तेव्हा सुरू झाला जेव्हा सिंकदराबादच्या राजकारणाची पाळंमूळं घट्ट रुजवणाऱ्या हैदराबाद विद्यापीठात आंबेडकर स्टुडंट्स असोसिएशने धर्मनिरपेक्ष विचारकांची मोट बांधून संघप्रणीत कथित बायनरी कंसेप्ट ला तडा दिला. लोकशाही पद्धतीने निवडणूका लढवून त्यात विजय देखील मिळवला. निळ्या रंगात रंगलेला रोहिथ आणि त्याचे साथीदार असा फोटो आपण सोशल मिडीयावर सातत्याने पाहत आहोत. त्या फोटोतला रोहिथचा चेहरा हजारो युजर्सनी क्रॉप करून आपला प्रोफाईल फोटो म्हणून अपडेट केलेला आहे. जोपर्यंत हिंदू विरूद्ध मुस्लिम हे बायनरी कंसेप्ट शिताफीने मार्गक्रमण करत होते तोपर्यंत भाजपाला विशेष चिंता नव्हती. पण रोहिथच्या आगमनामुळे त्यांची चिंता वाढीस लागली. आजही संघाच्या विरोधात लिहीणाऱ्या बोलणाऱ्या व्यक्तीला नमोरुग्ण मुसलमानांचे हस्तक म्हणून हिणवण्यात कोणतीच कसूर सोडत नाहीत. हे त्याचेच बोलके उदाहरण. कारण भाजपाला समोर विरोधात औवेसीच हवा. ते त्यांच्या फायद्याचे राजकारण आहे. रोहिथसारखे आंबेडकरवादी संघाच्या मुळावरच घाव घालतात हे ते पक्के जाणून होते आणि म्हणूनच आंबेडकर स्टूंडट असोसिएशनचा वाढता ग्राफ त्यांच्या काळजीचा विषय बनला. यामागील कारणे अगदी स्वच्छ आहेत. आंबेडकरी विचारवंताकडून आरएसएसची ओळख स्पष्टपणे ब्राह्मण्यवादी सवर्ण पुरूषी संघटन म्हणून मांडली गेली आहे. ज्यात केवळ ब्राह्मणांचाच उल्लेख होतो. हिंदूंचा नाही. संघ स्वतःची ओळख सांगताना हिंदू संघठन म्हणून सांगत आली आहे. ज्यात शेड्यूल्ड कास्ट, शेड्यूल्ड ट्राईब्स, ओबीसी असे तमाम घटक हिंदू म्हणून मोडतात आणि त्यांच्या एकजुटीचे रुपांतरण मुस्लिम द्वेषात करणे त्यांना सोपे जाते. हैदराबाद विद्यापीठात नेमके याच समीकरणाला सुरूंग लावण्यात आंबेडकर स्टूडंट असोसिएशन ने यश मिळवलं. रोहिथच्या नेतृत्वात लढणाऱ्या या संघटनेत आता शेड्यूल्ड कास्ट ते ट्राईब्स मुस्लिमांच्या हक्कांबाबत बोलत होते तर मुस्लिम विद्यार्थी सुद्धा शोषित, मागास वर्गासोबत लढ्यात उतरण्याची भाषा बोलू लागले होते. सावित्रीमाई फुलेंची जयंती साजरी होऊ लागली. याकुब मेमनच्या फाशीसंदर्भात बोलताना फाशीची शिक्षाच ही अमानवीय आहे यावर सडेतोडपणे बोलू लागली. स्त्री हक्कावर सडेतोड भूमिका घेऊ लागली. बीफ-पोर्क फेस्टिवलचं आयोजन करून सरकारच्या फॅसीझमला खुलं आव्हान देऊ लागली होती. हिंदू विरूद्ध मुस्लिम ह्या बायनरी कंसेप्टच्या चिंधड्या उडू लागल्या होत्या. परिणामी एक राज्यमंत्री, एक केंद्रीय मंत्री यांनी विद्यापीठाच्या कुलगुरूंना हाताशी धरून रोहीथचा संस्थात्मक खून घडवून आणला.
ब्राह्मणी व्यवस्थेची सत्ताकेंद्र ही देशभरातल्या विद्यापीठांत आहे. तिथेच राईट विंगर्सची एक मोठी फौज निर्माण होत असते. त्यांच्या जडघडणीचा पाया हा आरक्षण विरोध, आंबेडकरद्वेष, जातीय वर्चस्ववाद यावरच पोसला गेलेला असतो. नेमक्या याच इमल्याला सुरूंग लावणारी कंसेप्ट नव्याने उदयाला आलेल्या आंबेडकराईट स्कॉलरशीपने शोधून काढली. पुस्तकांतल्या काही ओळी स्वतःच्या हिशोबाने रचून स्वतःचं वर्चस्व अबाधित राखणाऱ्या ब्राह्मण्यवादी वर्गाला त्यांच्याच भाषेत उत्तर देणारं, त्यांचे खोटे मुद्दे पुराव्यांसकट खोडून काढणारं, नव्या थेअऱ्या रचून अकेडेमिक्समध्ये नवी ब्रांच डेवलप करणारी डिकन्सट्रक्शन ऑफ ब्राह्मनिकल नॉलेज सिस्टिम जन्माला घातली. या सिस्टीमला आकार देणाऱा एक मोठा युवावर्ग आज देशभरातल्या विद्यापीठांत उदयाला आला आहे. या वर्गाला नेमकं थोपवायचं कसं याची मोठा समस्या भेडसावणाऱ्या संघीय शक्तींनी अखेर छळाचं, सुडाचं, बुद्धिभेदाचं राजकारण सुरू केलं आहे. आंबेडकरी कार्य़कर्त्यांना नक्षलवादी म्हणून रोखू पाहणाऱ्या व्यवस्थेने आता थेट दहशतवादी संबोधून आंबेडकरी चळवळीचे कॅरेक्टर असासिनेशन करण्याचा सपाटा लावला आहे.
नुकतीच एक बातमी हाती लागली आहे. रोहिथसोबत शिकणारा आणि त्याच्यासोबत सक्रिय असणारा त्याचा एक मित्र दित्ती सुरेश हा अचानक बेपत्ता झाला आहे. तो सुद्धा पीएचडीच्या तिसऱ्या वर्षाचा विद्यार्थी होता. आंबेडकर स्टुडंट असोसिएशनचा सदस्य असलेला दित्ती सुरेश हा रोहिथच्या आत्महत्येनंतर प्रचंड तणावाखाली जगत होता. आणि अचानक सहा फेब्रुवारी रोजी तो बेपत्ता असल्याचे कळाले. सदर प्रकरणावर उत्तर देताना विद्यापीठ प्रशासनाने दित्ती सुरेश हा डिप्रेशन मध्ये होता. त्याचे मानसिक संतुलन ढळलेले होते त्यामुळे विद्यापीठाने त्याच्यासाठी मनोचिकित्सकाची व्यवस्था केली होती. थोडक्यात प्रकरण डोईजड होत असलेले पाहून विद्यापीठ प्रशासन आता एएसए च्या सर्व सदस्यांना वेडे ठरवू पाहत आहे असा आरोप केला तर काही गैर ठरणार नाही.
हे प्रशासन, शासन, सरकार नेमकं काय करू पाहत आहे  विद्यार्थ्यांची खरी जागा विद्यापीठात असते. लायब्ररी मध्ये त्यांच्या भविष्याची उभारणी होत असते. आणि विद्यापीठ प्रशासन केंद्रीय मंत्र्यांना हाताशी धरून या विद्यार्थ्यांना त्यांच्याच हक्काच्या जागेतून हद्दपार करत आहे. त्यांना कॉलेजेस, क्लासरुम, लायब्ररी मध्ये येण्यापासून मज्जाव करत आहे. अस्पृश्यतेच्या व्याख्या नव्या पद्धतीने अंमलात आणत आहेत. एखाद्याला त्याच्या ठिकाणापासून बहिष्कृत करणे हा जातीयवाद होत नाही का याचा प्रश्न आपण स्वतःला विचारायला हवा.
रोहिथ गेला. पण देशभरातील युवांचं आत्मभान जागृत करून गेला. आंबेडकरी अस्मितेचं असं बीज बोऊन गेला की स्वाभिमानाचं डेरेदार वृक्ष जोपासेल याची सुपीक भूमी तयार झाली. हॉस्टेलमधून बाहेर पडताना, पडल्यावरही डॉ. आंबेडकरांचे चित्र हातात धरून करूणामय नजरेने स्थितप्रज्ञ असलेल्या रोहीथने त्याच्या वागण्यातून, विवेकातून त्याची उंची या व्यवस्थेसमोर अधोरेखित केली. आपण सर्वांनी जर आपापल्या जातीय अहंगंडाला वेळीच बाजूला सारलं असतं तर रोहिथसारखा एक उम्दा नागरिक आपण वाचवू शकलो असतो. पण, आपण उशीर केला. त्याचे शेवटचे पत्र आपण जरूर वाचावे. आत्महत्येचा निर्णय घेतल्यानंतर येणाऱ्या अंतिम समयी सुद्धा एखादी व्यक्ती इतकी संवेदनशील, विचारी, विवेकी असू शकतो याचा धडा रोहिथने आपणा सर्वांना घालून दिला. कार्ल सेगन सारखं विज्ञानाचा लेखक होण्याची मनिषा बाळगणाऱ्या रोहिथचा अंत असा होऊ देणे हा आपला माणूस म्हणून निश्चितच खूप मोठा पराजय आहे. संघर्ष आणि अभ्यास या दोन गोष्टी समांतर पातळीवर चालणाऱ्या गोष्टी. भारताचे नागरिक म्हणून आपण या गोष्टींकडे खूप सम्यक दृष्टीने पहायला हवे. कारण विद्यार्थ्यांची आत्महत्या ही देशाच्या भवितव्याची आत्महत्या असते. हा देश आणि येथील नागरिक यांचे भवितव्य उज्वल राहण्यासाठी आता या लढ्यात निरपेक्ष भावनेने आपणा सर्वांना उतरण्याशिवाय गत्यंतर नाही. ही वेळ निर्णायक लढ्याची आहे. नाहीतर अजून अनेक रोहीथ या जातीयवादी कटकारस्थानाचे बळी पडतील. आणि आपल्याकडे संविधानवाद पराभूत होताना पाहण्याशिवाय अन्य काहीही उरणार नाही.
बा भीमा… (दीर्घ कविता) →


۞आम्हीच ते वेडे ज्यांना आस इतिहासाची۞: आंग्र्यांनी फिरंग्यांची केलेली दाणादाण १३ सप्टेंबर १७२०

आंग्र्यांनी फिरंग्यांची केलेली दाणादाण १३ सप्टेंबर १७२०
काळ बदलला होता जिकडे तिकडे मराठी सत्ता आपले शौर्याचे भगवे प्रतिक फडकवत दौडत होती. महराजसाहेबांनी स्थापन आरमाराची रेलचेल देखील मोठ्या तोऱ्यातचं चालू होती समुद्रावरील शिवाजी समुद्रावर निर्विवाद वर्चस्व गाजवत होते. इंग्रजांच्या नाकी दम आणत होते. दि. १३ सप्टेंबर १७२० मंगळवार रोजी कॅप्टन ब्राऊन याच्या अधिपत्याखाली मुंबईकर इंग्रजांची लंडन, व्हिक्टोरिया आणि रिव्हेंज ही लढाऊ जहाजे घेरीयाच्या स्वारीवर निघाली. मिस्टर वॉल्टर ब्राऊनला सर्व कमांडर-इन-चीफची पदवी घेऊन त्याला अ‍ॅडमिरलचा हुद्दा दिला होता.
लंडन हे ४० तोफांचे, चांडोस हे ४० तोफांचे, व्हिक्टोरिया २६ तोफांचे, रिव्हेंज १८ तोफांचे, डिफायन्स हे १६ तोफांचे आणि पेल्हाम हे १६ तोफांचे अशी लढाऊ जहाजे या आरमारात होती.
याशिवाय हंटर या नावाचे एक दुकाठी जहाज, प्रिन्स या नावाचे एक एकाच डोलकाठीचे जहाज या आरमारात होते. 'टेरिबल बॉम्ब' या नावाचे एक बॉम्बफेक करणारे जहाज होते. ह्या जहाजांखेरीज दोन गलबते होती. एक अग्निक्षेपक जहाज होते आणि शिवाय किनाऱ्याला लावण्यास सोयीची अशी अनेक मच्छीमारी होडकी होती.
किनाऱ्यावर उतरणाऱ्या तुकडीत ३५० इंग्रज शिपाई, ८० निवडक शिपाई आणि २००० पेक्षा अधिक खलाशी प्रत्यक्ष लढाईत भाग घेऊ शकतील असे होते.
पण एवढी जय्यत तयारी करून सुद्धा विशेष असे काही हाती लागलेच नाही.
ब्राऊन याने आपले काही सैनिक किल्ल्यावर उतरवले व पुष्कळशी प्राणहानी केली. प्राईम जहाज किल्ल्यापासून बंदुकीच्या गोळीच्या टप्प्याच्या माऱ्यापर्यंत जवळ हाकारले गेले व तेथून प्राईमने किल्ल्यावर सारखा अग्निवर्षाव सुरु केला; पण किल्ल्यातून त्याचा प्रतिकार तितक्याच जोराने झाला.
शत्रूची जेवढी शत्रूला न नेता येण्यासारखी जहाजे सापडतील ती जाळून नष्ट करण्याचे हुकुम देऊन ब्राऊनने काही जहाजे घेरीयाच्या खाडीच्या तोंडावर पाठविली. ब्राऊनच्या जहाजांनी आंग्र्यांची दोन मोठी जहाजे व कित्येक लहान जहाजे जाळली. शिवाय प्राईमवरून एक अग्निगोलक आंग्र्यांच्या एका लढाऊ जहाजावर पडला, त्यामुळे त्या जहाजावरील एक भरलेली बंदूक पेटून उडाली व आंग्र्यांच्या शूर शिपायांची जवळजवळ एक संबध पलटण ठार झाली. बाकी राहिले ते जखमी झाले.
तरीही आंग्रे हटत नव्हते  त्यांचा जोर फारच वाढला. इंग्रजांच्या काफिल्यास कान्होजींकडून बराच उपद्रव होऊ लागला. इंग्रजांची प्राणहानी वाढी लागली.
याच सुमारास खेमसावंत वाडीकर ५००० व २०० घोडेस्वारांनिशी आंग्र्यांवर स्वारी करण्यासाठी निघाल्याची बातमी इंग्रजांना कळली; तेव्हा त्यांना जरा धीर आला.
'खेम सावंताने आंग्र्यांच्या मुलखात शिरून राजापूरपर्यंत त्याचा मुलुख बेचिराख केला व राजापूरच्या खाडीत आंग्र्यांची चार लढाऊ गलबते बुडविली.' असे ब्राऊनने २४ ऑक्टोबर १७२० च्या पत्राने कळविले होते.
इतके होऊनही आंग्र्यांना इंग्रजांच्या हल्ल्याची कदर वाटली नाही.
शेवटी इंग्रजांना या लढाईत अपयशच आले
बघताय काय राव सामील व्हा........
ब्लॉगला भेट द्या, वाचा, आपल्या प्रतिक्रिया द्या, परंतु कुठलाही लेख उतरवून घेण्यास अथवा इतर कुठेही पुनर्प्रकाशित करण्यास लेखकाची परवानगी घेणे आवश्यक आहे.
असे घडले महाराज महाराष्ट्र (3)
महाराष्ट्रातील किल्ल्यांचा इतिहास (5)
भेटा कधी इकडे सुद्धा.......


पाइनॅपल सन्: "लेडी इन द वॉटर"...च्या निमित्ताने

"लेडी इन द वॉटर"...च्या निमित्ताने
खरं तर एक पॉलीसी म्हणून मी सिनेमावर लिहीत नसतो
म्हणजे कसं आहे माहितीये का कि एका मंगळसूत्र चोराला पब्लिकने पकडलं
ओके म्हणजे त्याचा गुन्हा निर्विवाद
पण आधीच लोक त्याला एवढा एक्स्पर्टली मारत असतात की आपण काय मारायचं यार ते रीडण्डन्टच होणार ना
म्हणजे गणेशदादा मतकरी, मयंक शेखर, करण अंशुमान, आपले हेरंबराव ओक वगैरे
वगैरे इतकं झकास, मनापासून (आणि बऱ्याचदा डिट्टो आपल्याच मनातलंसुद्धा) शिणुमावर लिहित असतात की आपण का कष्ट घ्या
पण आज अगदीच रहावत नाहीये:
एक तर हे वेडसर एच. बी. ओ. + स्टामू वाले शुक्रवार-शनिवार रात्री महाटुकार सिनेमे लावतात पण वीक-डे ला रात्री मात्र ** जळवायला ढासू सिनेमे.
अशीच मंगळवारी रात्री साडेअकराची वेळ...डबेवाल्या मावशीनी डब्यात खिमा दिलेला, नन्तर एक आक्खं फाईव स्टार चेपलेलं...पुणूल्यात थंडीची चाहूल लागलेली...म्हणजे एकंदरीत डोळे खजुराहोच्या हॉटीन्सारखे अर्धोन्मिलीत वगैरे झालेले.
आणि इतक्यात "लेडी इन द वॉटर" चालू झाला
पहिलाच थोडासा आपल्या वारली पेंटिंग्जसारखा अ‍ॅनिमेटेड इन्ट्रो आवडून गेला.
आणि अडकलोच ना राव
म्हणजे कसं माहितीये का...एका मिक्सर मध्ये जी एंच्या मिथककथा, बटाट्याची चाळ, विनोदकुमार शुक्ल आणि अर्थातच एम. नाईट. घ्यावा आणि दोनदा फुर्र करावं.
मग जे काही तयार होईल ते कोणताही पूर्वग्रह न घेता बघत बसावं.
खर तर जगभरात क्रिटिक्सनी फुल परतलेला या सिनेमाला...चाललासुद्धा नाही फारसा.
पण मला मात्र समहाऊ जमला
पॉल जियामत्तीचा खिन्न पण सालस सोसायटीचा हरकाम्या,
फिलाडेल्फिया अपार्टमेन्ट मधले एकसे एक नग चाळकरी, (त्यातही चायनीज चंट पोरगी आणि तिची सर्किट आई टू गुड
आणि अर्थातच श्यामलनचे पेटंट रेड हेरीन्ग्स.
डोळ्यांवरची झोप आवरून बघावासा वाटणारा सिनेमा म्हणजे चांगलाच...माझ्यापुरता तरी
मग भले रिव्ह्यूज काहीही असोत
(ता. क. दुसर्या दिवशी ऑफिसला १ वाजता उगवलो...खिक्क :)
:)) नीलराव आर्ते यांचे आभार
'लेडी इन द वॉटर' बघितला नाहीये मी. इंटरेस्टिंग वाटतोय. :)
तसा तर मला "द व्हिलेज" ही आवडला होता...
त्याला सुद्धा बर्याच जणांनी तासला होता.
सिनेमा एवढा आवडला नाही.
त्याच्या सिक्स सेन्स ला साजेल अशी निर्मिती परत त्याच्याकडून झाली नाही.
त्याच्या कथेत हटकून बायबल मधील कथेचा किंवा एखाद्या कल्पनेचा उल्लेख असतो.
उदा डेविल हा सिनेमा
ठीक असतात त्याचे सिनेमे
मला अनब्रेकेबल, साईन्स, व्हिलेज, डेव्हिल, लेडी इन द वॉटर सगळे आवडले...("लास्ट एअर बेन्डर" मात्र खरंच क्रॅप ...कार्टूनच मस्स्त
सिक्स्थ सेन्सला टॉप करणं खरच कठीण आहे रे ...
तो इतका इतका इतका भन्नाट आहे की एम नाईटचे पुढचे चांगले पिक्चर पण तुलनेत लेम वाटतात
पण ते होणारच ....
रोलीन्ग बाईन्नी आता काहीही लिहिलं तरी आपल्याला ते "हरू" एवढ आवडण कठीणच आहे.
किंवा सत्या काही रामूला नंतर मॅच करता आला नाही ...तसच काहीतरी
अर्थात याला चोख दुसरी बाजू आहेच.
म्हणजे जंजीर, दिवार, शोले, चीनी-कम आणि खूप काय काय देणारे बच्चन साब
किंवा व्यक्ती-वल्ली, असामी, चाळ, हसवणूक देणारे पु. ल.
जिकडे आपल्याला ३-४ बेस्ट झक्कत निवडायला लागतातच
"लेडी इन द वॉटर"...च्या निमित्ताने


Sharad Pawar is in Nashik for the survey of agriculture production and cold storage | कृषी उत्पादन व शीतगृहाच्या पाहणीसाठी शरद पवार नाशकात दाखल | Lokmat.com

कृषी उत्पादन व शीतगृहाच्या पाहणीसाठी शरद पवार नाशकात दाखल
कृषी उत्पादन व शीतगृहाच्या पाहणीसाठी खासगी दौºयावर शुक्रवारी (दि. १०) सायंकाळी माजी केंद्रीय मंत्री व राष्ट्रवादी काँग्रेसचे अध्यक्ष खासदार शरद पवार नाशिकला दाखल झाले.
नाशिक : कृषी उत्पादन व शीतगृहाच्या पाहणीसाठी खासगी दौºयावर शुक्रवारी (दि. १०) सायंकाळी माजी केंद्रीय मंत्री व राष्ट्रवादी काँग्रेसचे अध्यक्ष खासदार शरद पवार नाशिकला दाखल झाले. येथील एमराल्ड पार्क हॉटेलमध्ये त्यांचे सायंकाळी साडेसहा वाजता पदाधिकाºयांनी स्वागत केले. त्यावेळी आमदार जयंत जाधव, प्रदेश सरचिटणीस नाना महाले, उपाध्यक्ष डॉ. भारती पवार, जिल्हाध्यक्ष अ‍ॅड. रवींद्र पगार, शहराध्यक्ष रंजन ठाकरे, महिला जिल्हाध्यक्ष प्रेरणा बलकवडे, शहराध्यक्ष अनिता भामरे, जिल्हा परिषद सभापती अपर्णा खोेसकर, यतिन पगार, नितीन पवार, जयश्री पवार, सिद्धार्थ वनारसे, तसेच जयदत्त होळकर आदी पदाधिकारी उपस्थित होते. सायंकाळी उशिरापर्यंत त्यांनी पक्षाचे पदाधिकारी व लोकप्रतिनिधी यांच्याशी संवाद साधला. मात्र हा दौरा खासगी असल्याचे सांगत त्यांनी माध्यमांशी बोलणे टाळले. शनिवारी सकाळी साडेनऊ ते साडेबारापर्यंत ते दिंडोरी तालुक्यातील जानोरीनजीक सह्णाद्री फार्म येथे शीतगृह व तेथील योजनांची माहिती घेणार असून, यावेळी केंद्रीय कृषिसचिवही त्यांच्या समवेत राहणार असल्याचे कळते. दुपारी २ वाजता सह्णाद्री फार्मवरूनच हेलिकॉप्टरने ते पुण्याला रवाना होणार आहेत.
इंदिरानगर वाहनतोडफोडीचे सूत्रधार भाजपाचे माजी नगरसेवक सुनील खोडे यांना अटक
आंध्र प्रदेशातील आंतरराज्यीय ‘पेटला’ टोळीला नाशिक पोलिसांनी केली नांदेडहून अटक
प्रश्न विचारणारेच देशप्रेमी, उत्तरे न देणारे देशद्रोही
नाशिक पोटनिवडणूक : मनसेच्या इंजिननने उडविला सेना-भाजपाचा धुव्वा; राखला गड
नाशिकच्या गंगापूररोडवर २८ लाखांची रोकड लूटली
भाडेतत्त्वावर घेतलेली इनोव्हा लंपास
म्हसोबा यात्रोत्सवात दर्शनासाठी रीघ
ज्येष्ठ नागरिकांकडून संस्कृतीचा वारसा
भगवंतासोबत संवाद दृढ व्हावा : अम्मा भगवान
‘सीईटी’च्या विद्यार्थ्यांना परीक्षेस बसण्यास मनाई


ashishchandorkar: रामलला 'हम आएंगे'

उत्तर प्रदेशात यायचं. लखनऊ, रायबरेली, अमेठी, वाराणसी आणि इतर ठिकाणी जायचं. पण अयोध्येला जायचं नाही, हे माझ्या मनाला कधीच पटणार नव्हतं. त्यामुळं व्हाया सुलतानपूर अयोध्येला निघालो. रात्री अयोध्येला पोहोचायचं आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी लवकर उठून आवरायचं. रामललाचं दर्शन घ्यायचं आणि मग पुढच्या प्रवासाला निघायचं असं डोक्यात होतं. सुलतानपूरहून बसमध्ये बसलो आणि माझ्या डोळ्यासमोर रामजन्मभूमी आंदोलनाचा सगळा पटच डोळ्यासमोरून जात होता.
१९९० आणि १९९२ या दोन्ही वर्षी जेव्हा कारसेवा झाली, तेव्हा मी अनुक्रमे सहावी आणि आठवीमध्ये होतो. तेव्लहा हान असलो आणि आता बावीस-चोवीस वर्ष उलटली असली तरीही सगळं काही, अगदी कालपरवा घडल्यासारखं डोळ्यासमोर आहे. पहिल्या वेळेस चुलत भाऊ शैलेश आणि नंतर चुलत बहिण अर्चना कारसेवेत सहभागी झाले होते. शिवाय आमच्या परिसरातील अनिल बर्वे, विक्रम सुर्वे, प्रकाश जोशी, धनंजय वाघ, विनायक राहुरकर, धनंजय घाटेसह इतरही अनेक मित्र कारसेवेला गेले होते. त्यामुळे त्यांच्याकडूनही वेगवेगळ्या कहाण्या, किस्से आणि आठवणी ऐकल्या होत्या.
अयोध्या, श्रीराम जन्मभूमी आंदोलन आणि तेव्हाचा सगळा काळ डोळ्यासमोरून तरळत होता. पुणे स्टेशनवर अयोध्येकडे जाणाऱ्या कारसेवकांची गर्दी आणि खचाखच भरलेल्या रेल्वे दिसत होत्या. आताइतका माध्यमांचा धुमाकूळ नसल्यामुळे कुठून तरी उडत बातम्या येत असत. खरं तर बातम्या नाहीच. अफवाच त्या. मनोहर जोशी शिवसैनिकासह विमानाने कारसेवेला जाणार, कारसेवक पॅराशूटनं अयोध्येतील विवादित जागेजवळ उतरले वगैरे वगैरे बातम्या कूठून कुठून कानावर यायच्या. कुणीकुणी त्या बातम्या ऐकून फटाकेही फोडायचं आणि पेढेही वाटायचं. पण बऱ्याचशा बातम्यांमध्ये तथ्य नसायचे हे नंतर समजायचं.
चौकाचौकांतील संदेश फलकांवर चिटकविलेल्या सामना आणि नवाकाळच्या बातम्या नि अग्रलेख वाचायला प्रचंड गर्दी होत असे. लोक उत्सुकतेने ते वाचत आणि त्यावर चर्चा व्हायची. नातूबागेच्या मैदानावर प्रमोद महाजन यांनी मोठी सभा घेऊन संघ स्वयंसेवकांच्या तिसऱ्या प्रकाराची व्याख्या केली होती. म्हणजे पहिला नियमित स्वयंसेवक, दुसरा नैमित्तिक कार्यक्रमांना येणारा स्वयंसेवक आणि तिसरा म्हणजे काय राडा करायचा आहे का, तर येतो, असं विचारणारा स्वयंसेवक. रामजन्मभूमी आंदोलनात तिसऱ्या गटातील स्वयंसेवकांचा पुढाकार आहे, असं सांगून मिळविलेल्या टाळ्या... ते सगळं डोळ्यासमोर तरळत होतं.
सौगंध राम की खाते है, मंदिर वही बनाएेँगे..., तलवार निकली है म्यान से, मंदिर बनेगा शान से..., रामलला हम आएंगे, मंदिर वही बनाऐंगे, मंदिर भव्य बनाऐंगे... जो न हमारे राम का, वो न हमारे काम का... सगळ्या घोेषणा पुन्हा एकदा कानात घुमत होत्या. सहा डिसेंबर १९९२ रोजी बाबराच्या नावानं तयार झालेली वादग्रस्त वास्तू पाडल्यानंतर देशभरात झालेला जल्लोष, रस्त्यारस्त्यावर वाटण्यात आलेली साखर आणि पेढे, रामजन्मभूमी आंदोलनाचा बदल घेण्यासाठी धर्मांध मुस्लिमांनी मुंबईत पेटविलेली दंगल आणि बाळासाहेब ठाकरे नि शिवसेनेनं त्याला दिलेलं चोख प्रत्युत्तर, नंतर कायमचा धडा शिकेलेले धर्मांध मुसलमान, अयोध्या तो एक झाँकी है, काशी मथुरा अभी बाकी है... ही वादग्रस्त वास्तू पाडल्यानंतर घुमलेली घोषणा, राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघावर विनाकारण घातलेली बंदी आणि नंतर तोंडावर आपटलेलं सरकार, हिंदुत्ववाद्यांचे तेव्हा हिरो बनलेले कल्याणसिंह हे सारं काही सुलतानपूरहून अयोध्येला जाताना मला आठवत होतं.
फैझाबादहून अयोध्येत पोहोचलो. दुसऱ्या दिवशी सकाळीच लवकर उठून शुचिर्भूत होऊन दर्शनासाठी निघालो. सगळीकडे मंगलमय वातावरण होतं. कुठं घरासमोर, दुकानांसमोर सडे घातले जात होते. रामचरितमानस, हनुमान चालिसा आणि राम-हनुमानाच्या भजनांचे स्वर कानावर येत होते. कुठे कचोरी (खस्ता), जिलेबी आणि सामोशाचे घाणे पडत होते. त्याचा गंध दरवळत होता. मंदिर मार्गावर जाताना दुकानदार मंडळी पेढे, प्रसाद, हार, फुलं घेण्यासाठी मागे लागत होती. तसे ते सगळीकडेच लागतात. त्या सर्वांना टाळून हनुमान गढीपर्यंत पोहोचलो.
चाळीस-पन्नास पायऱ्या चढून हनुमान गढीवर पोहोचलो. हनुमानाचे वंशज असलेल्या माकडांची वर्दळ मंदिरात सर्वत्र आहे. तुमच्या हातात प्रसाद असेल तर मग ते तुमच्या हातातून प्रसाद हिसकावतातच. तुम्ही दिला नाही, तर प्रसंगी चावतातही. हनुमान गढी इथं जाऊन 'राम लक्ष्मण जानकी, जय बोलो हनुमान की...' केलं. रामाचं दर्शन घेण्याआधी रामभक्त हनुमानाचं दर्शन घ्यावच लागणार. हनुमानाची दोन रुपं आहेत, एक वीर मारूती. जो पराक्रमी आहे, आक्रमक आहे. दुसरा आहे दास मारूती. महापराक्रमी परमप्रतापी वीर मारूती प्रभू श्रीरामचंद्रांच्या चरणाचा दास म्हणून दास मारूतीचं रुप आपल्याला फक्त रामाच्या मंदिरातच दिसतं. इतर ठिकाणी असलेला गदाधारी हनुमान रामांच्या चरणी हात जोडून असतो.
हनुमान गढीनंतर, जनक भवन, कनक भवन, दशरथ गद्दी वगैरे पाहिलं. दशरथ गद्दी इथं सहा फुटी हनुमानाची मूर्ती ठेवण्यात आली आहे. दशरथ गद्दी इथं जाताना गाइडनं एक गल्ली दाखविलं. १९९० मध्ये झालेल्या कारसेवेच्या वेळी दोन कारसेवक इथंच शहीद झाले होते, असं त्यानं एका गल्लीत शिरताना मला सांगितलं आणि अंगावर अक्षरशः काटा आला. कोलकात्याचे रामकुमार कोठारी आणि शरदकुमार कोठारी या बंधूंचं राममंदिरासाठीचं बलिदन कोण विसरू शकेल. परिंदा भी पर मा नही सकेगा... या मुसलमानांचे मसीहा मुलायमसिंह यादव यांचं म्हणणं खोटं करून दाखविणाऱ्या कोठारी बंधूंनी लाठी-गोली खाऐंगे, मंदिर वही बनाऐंगे... असं म्हणत राममंदिरासाठी प्राणांची बाजी लावली. ऐहिक सुखासाठी कशाचीच तमा न बाळगणाऱ्यांच्या या जगात कोठारी बंधूंनी एका ध्येयासाठी, विचारासाठी प्राणांचे बलिदान केले. गाइडनं अयोध्येची माहिती देताना बोलता बोलता सांगितलं, की अयोध्येमध्ये एकूण साडेसात हजार छोटी-मोठी मंदिरं आहेत. इतकी मंदिरं आहेत. राम, सीता, हनुमान, शंकर भगवान, माँ दुर्गा आणि अशा अनेक देवदेवतांची मंदिरं आहेत. माझ्यामते त्या साडेसात हजार मंदिरांमध्ये आणखी दोन मंदिर कम स्मारकं हवीत. एक म्हणजे रामकुमार कोठारी यांचं आणि दुसरं शरदकुमार कोेठारी यांचं.
रामललाचं दर्शन घेण्यापूर्वी रामाचा दास हनुमान याचं दर्शन घेतलं. तसंच रामासाठी प्राणापर्ण करणाऱ्या त्यांच्या दोन सर्वश्रेष्ठ भक्तांचंही दर्शन घडलं. तिथून मग राममंदिराच्या दिशेनं निघालो. संपूर्ण अयोध्येत आणि विशेषतः मंदिराच्या दिशेनं जाणाऱ्या मार्गावर विशेष सुरक्षा व्यवस्था ठेवण्यात आली आहे. मुख्य प्रवेशद्वारापासून आत मंदिरासमोर जाईपर्यंत चारवेळा आपली काटोकोर तपासणी केली जाते. घड्याळ, मोबाईल, पेन ड्राईव्ह, सीम कार्ड, चिप वैगेर काहीही बरोबर नेऊ दिलं जात नाही. इतंकच सोडा कंगवा आणि टूथपिक सुद्धा त्यांनी काढून ठेवायला सांगितल्या.
मंदिर मार्गावर प्रवेश केल्यानंतर सगळा मार्ग बंदिस्त आहे. तीनही बाजूंनी लोखंडी जाळीनं मार्ग बंदिस्त आहे. आपण फक्त चालत रहायचं. त्याचा सर्वाधिक फायदा म्हणजे परिसरातील माकडांपासून आपला बचाव होतो. अनेक वळणं वळणं पार करून एका चढावर पोहोचल्यानंतर मंदिर दिसू लागतं. मंदिरावर डौलानं फडकणारा भगवा झेंडा दिसू लागतो. चढ चढल्यानंतर साधारण वीस-पंचवीस पावलं चालल्यानंतर बरोब्बर मंदिराच्या प्रवेशद्वारासमोर उभे राहतो. मंदिर आणि आपल्यामध्ये पन्नास पावलांचं अंतर असतं. इथूनच आपल्याला रामललाचं दर्शन घ्यावं लागतं. पण प्रकाशव्यवस्था उत्तम असल्यामुळं दर्शन खूप मस्त होतं. तंबूसारख्या आकारच्या मंदिरात रामलला विराजमान झाले आहेत. मोठ्या थाटात आणि दिमाखात विराजमान बसले आहेत. त्यांच्यासमोर नतमस्त झाल्यानंतर मग साधारण एक-दीड किलोमीटरची पायपीट करून पुन्हा लॉकर रूमपाशी पोहोचलो.
मुळात कोणत्याही गावामध्ये गेल्यानंतर मंदिरात जाऊन दर्शन घेण्याची फारशी उत्सुकता मला नसते. मात्र, अयोध्येचं राममंदिर त्याला अपवाद आहे. दलित समाजाच्या पुनरुत्थानात नाशिकच्या काळाराम मंदिराच्या आंदोलनाचं जे महत्त्व आहे, तेच हिंदू समाज संघटनाच्या इतिहासात राममंदिराच्या आंदोलनाचं महत्त्व आहे. त्यामुळं हे मंदिर इतर सर्व मंदिरापेक्षा वेगळं आहे. शिवाय काशी-मथुरेत मंदिराच्या बाजूला मशीद आहे. मंदिर पाडून मशीद बांधलेली नाही. इथं राममंदिर पाडून त्यावर मशीद बांधण्यात आली होती. मशीद कसली वादग्रस्त वास्तूच होती ती. ना तिथं मुस्लिम कधी नमाज पढले ना तिथं कधी धार्मिक प्रथापरंपरा जपल्या गेल्या. त्यामुळं अयोध्येचं आंदोलन हा एक धडा होता. शांतपणे शेजारी रहाल तर कदाचित आपण सुखाने नांदू शकू. पण जर आक्रमण करून आमच्या छाताडावर तुमची संस्कृती नि तुमच्या परंपरा लादण्याचा प्रयत्न केलात, तर बाबरी मशिदीसारखे उद्ध्वस्त व्हाल. रामजन्मभूमी आंदोलनाचा खरं तर हाच धडा सगळ्यांनी लक्षात ठेवला पाहिजे.
रामललाचं छान दर्शन झाल्यानंतर मग नाश्त्याकडे वळलो. आधी पोटोबा आणि मग विठोबा ही म्हण अयोध्येसाठी लागू नव्हती. पुरीभाजी, कचौरी (खस्ता) आणि चहा घेतल्यानंतर मग अयोध्येतील लोकांशी थोडं बोललो. त्यांना काय वाटतं, काय नाही, हे जाणून घेतलं. अयोध्येतून 'लल्लूसिंह को इस बार नाही जिताया, तो भगवान राम भी हमें माफ नही करेंगे...' अयोध्येतील एका चहावाल्याची बोलकी प्रतिक्रिया. 'भैय्या मोदीजी का पीएम बनना तो तय है. इसबार नही तो कभी नही...' आणखी एक बोलकी प्रतिक्रिया. चहावाले, पानवाले, पुरीभाजीचे ठेले लावणारे, रस्त्यारस्त्यावरून भगवी वस्त्र घालून हिंडणारे साधू-साध्वी सगळ्यांच्याच तोंडी मोदीनामाचा जप. मंदिर बनेगा क्या... मंदिर बनना चाहिए क्या... या प्रश्नांना थेट उत्तर. 'मंदिर तो बनेगा. मंदिर बनने से कौन रोक सकता है. सब तय्यारी हो चुकी है. पत्थर काम भी पुरा हो रहा है. अब सिर्फ मंजुरी मिलना बाकी है. एक दिन में मंदिर का काम शुरू हो जाएगा...'
अयोध्यावासियांची प्रभू रामचंद्रांवर जेवढी श्रद्धा आहे, तेवढीच मंदिर बनणार आणि मोदीच ते बनविणार यावरही आहे. शौचालय व्हायलाच पाहिजे. पण देवालयही पाहिजे. विकास पाहिजे पण हेदेखील व्हायलाच पाहिजे, पण मूळ मुद्दे आणि विचार यांना तिलांजली देऊन नाही, यावरही आक्षेप असण्याचे कारण नाही. शिवाय आता बाबरी मशीद नामक वादग्रस्त वास्तू त्या ठिकाणी नाही. तिथं पुन्हा बाबरी मशीद बांधण्याची ताकद कोणत्याही पक्षाच्या सरकारमध्ये नाही आणि मुख्य म्हणजे आता तिथं असलेलं रामललाचं मंदिर हटविण्याची हिंमत असलेला 'माई का लाल' जन्माला आलेला नाही आणि भविष्यात कधीही जन्माला यायची शक्यताही नाही.
भरपूर लोकांशी बोलल्यानंतर मग श्री अयोध्येतून निघालो. अयोध्यावासियांच्या शब्दात सांगायचे तर अयोध्याजी मधून निघालो. मनातल्या मनात जोरात घोषणा दिली, 'रामलला हम आएंगे, मंदिर भव्य बनाऐंगे.' यामधील 'हम आएंगे' या शब्दाचा अर्थ काय आहे, हे सूज्ञ वाचकांना सांगण्याची काहीच गरज नाही.
तेव्हा अयोध्येतून लखनऊसाठी निघालो. लखनऊला जाऊन मग पुढं वाराणसीसाठी निघायचं होतं. नरेंद्र मोदींप्रमाणेच 'मुझे भी माँ गंगा बुला रही है...'
बोलो सियावर रामचंद्र की जय... पवनसूत हनुमान की जय.
द्वारा पोस्ट केलेले ashishchandorkar येथे 12:20 pm
‘आधी पोटोबा आणि मग विठोबा ही म्हण अयोध्येसाठी लागू नव्हती...’या एका वाक्यातच अयोध्येच्या राम मंदिराची महती सांगितलीये गुरुजी. मस्तच.
दादा.. खरं किती जवळून तु अयोध्या दाखवलीस.. अयोध्या न पाहताही आपल्याला कितीतरी जवळची वाटते ती रामललामुळेच रामलला हम आएेंगे.. मंदिर वही बनाएेंगे
सर जी., जय श्रीराम. जीव घुसमटतो आहे. कधी आपण राममंदिर बांधू  आपण संविधानापुढे जाउ शकणार नाही. आणि कोणी हिंमतही करणार नाही. त्यामुळे कितीही शतक उलटली तरी कदाचित आपण जो आपल्याला न्याय देतो,त्याला आपण न्याय देउ शकणार नाही. आपण त्यांना न्याय देणारे तरी कोण.न्याय म्हणण्यापेक्षा त्यांनी दिलेल्या जन्माबद्दल कृतज्ञता म्हणूनही आपण श्रीरामाचे मंदिर बांधू शकणार नाही.आपण कृतज्ञताही व्यक्त करू शकत नाही. सर्व पक्षात श्रीरामभक्त आहेत. सर्वजण अयोध्येला जाण्याची इच्छा बाळगतात. परंतू ह्या मुद्दयावर मौन बाळगतात. हिंमत करत नाहीत, एकत्र येण्याचे धाडस दाखवत नाहीत. महत्वकांक्षा असली तर अवकाशात यान सोडून परत जमिनीवर आपण येवू शकतो, आलेलो आहोत. 'आधार' सारखे महत्वकांक्षी राष्ट्रीय प्रकल्प की ज्यात प्रत्येक भारतीयाला केवढा मनस्ताप,केवढा खर्च केवढी गुंतागुंत सर्व असूनही 80 टक्क्यांपर्यंत राबवूनही शेवटी ठप्प. 121 करोड लोकांना सळो की पळो करून सोडणारी,सिलिंडरची कारण नसतांनाची संख्या कमी जास्त.का करतो आपण हे सर्व  आपण संविधानापुढे जाउ शकणार नाही. आणि कोणी हिंमतही करणार नाही. त्यामुळे कितीही शतक उलटली तरी कदाचित आपण जो आपल्याला न्याय देतो,त्याला आपण न्याय देउ शकणार नाही. आपण त्यांना न्याय देणारे तरी कोण.न्याय म्हणण्यापेक्षा त्यांनी दिलेल्या जन्माबद्दल कृतज्ञता म्हणूनही आपण श्रीरामाचे मंदिर बांधू शकणार नाही.आपण कृतज्ञताही व्यक्त करू शकत नाही. सर्व पक्षात श्रीरामभक्त आहेत. सर्वजण अयोध्येला जाण्याची इच्छा बाळगतात. परंतू ह्या मुद्दयावर मौन बाळगतात. हिंमत करत नाहीत, एकत्र येण्याचे धाडस दाखवत नाहीत. महत्वकांक्षा असली तर अवकाशात यान सोडून परत जमिनीवर आपण येवू शकतो, आलेलो आहोत. 'आधार' सारखे महत्वकांक्षी राष्ट्रीय प्रकल्प की ज्यात प्रत्येक भारतीयाला केवढा मनस्ताप,केवढा खर्च केवढी गुंतागुंत सर्व असूनही 80 टक्क्यांपर्यंत राबवूनही शेवटी ठप्प. 121 करोड लोकांना सळो की पळो करून सोडणारी,सिलिंडरची कारण नसतांनाची संख्या कमी जास्त.का करतो आपण हे सर्व  का छळतो लोकांना  त्यापेक्षा जर भक्ती भावाने एकत्र येवून सर्वस्तरातील दिग्गजांना, तज्ज्ञांना एकत्र आणून, संविधानानुसारच जर श्रीराममंदिर बांधण्यात आले तर नक्कीच आपण कुठेतरी कृतज्ञतेचा सुखद अनुभव घेवू शकू. जय श्रीराम.
फारच छान. ... धन्यवाद
काशी मध्ये जी मशीद (मुख्य मंदिरा समोर) आहे ती देखील एक मंदीर पाडूनच बनवली आहे …. बिंदू - माधवाचे मंदीर
इथे बसून आयोध्येच चित्र डोळ्यासमोर उभे राहिले... मस्त..
शेठ.. नेहमीप्रमाणे बहारदार आणि रसाळ वर्णन...
मास्तर मस्तच.....मस्त सुरू आहे लेखन...ऑल द बेस्ट खास वाराणसीसाठी..
मस्त लिहिले आहे आशिषजी. डोळ्यासमोर चित्र उभे राहिले. तुमचे सगळेच ब्लॉग वाचतो. आवडतात.
एकदम सुंदर... अयोध्या दर्शन झाले.
... आणि विठ्ठलाने बोलावूनच घेतले
एकादशीला झाली पंढरपूर वारी... देवाच्या इच्छेपुढे आपले काही चालत नाही, असं म्हणतात. नुकताच याचा प्रत्यय आम्हाला आला. (आम्हाला म्हणजे मी, व...
हे तर महाराष्ट्र दूषण...
बी ग्रेडी पिलावळीचा बंदोबस्त करा... शिवशाहीर बाबासाहेब पुरंदरे यांना ‘महाराष्ट्र भूषण’ पुरस्कार देण्याच्या निमित्ताने निष्कारण झालेला वाद...
तांबे उपहारगृह गिरगांव म्हणजे मराठी माणसाची जान. मराठी माणसाची शान. गिरगावातल्या सत्कार नावाच्या हॉटेलवर मी यापूर्वीच लिहिलं आहे. सत्कार...
कसला आलाय समाजावर अन्याय सर्वच राजकीय पक्षांनी ब्राह्मण समाजास प्रातिनिधीत्व डावलल्यामुळे ब्राह्मण समाजाने पुण्यात नकाराध...
एखादा निर्णय घेण्यासाठी किंवा कायदा करण्यासाठी पावले उचलायची. मात्र, ‘सोशल मीडिया’ किंवा मीडियावरून त्याची खिल्ली उडविण्यात येऊ लागली ...
टिळक, सावरकर, मंगेशकर, तेंडुलकर
ब्राह्मण समाजाचे नामोनिशाण मिटवा पुण्याच्या लाल महालातील दादोजी कोंडदेव यांचा पुतळा हटविण्यास दिल्याबद्दल पुणे महानगरपालिकेचे अभिनंदन. आत...
खाकरा, ढोकला, फाफडा आणि मठिये
कडकडून भूक लागली आहे आणि आपल्यासमोर कोणीतरी विविध पदार्थांनी भरलेली गुजराती थाळी आपल्यासमोर आली की काय खावं आणि काय नको, अशी आपली अवस्था होऊ...
जसे फॅमिली डॉक्टर्स असतात, तसा उपेंद्र पांडुरंग केळकर हा आमचा फॅमिली केटरर होता. खरं सांगतो, ‘ होता ’ हा शब्द उपेंद्रच्या संदर्भात लिहिणं...
'आठवणी'चा समृद्ध व सुंदर खजिना... कलाकार हा जन्मजात असावा लागतो, असं म्हणतात. ते खरंही आहे. शाळा-कॉलेजातून अभ्यासक्रम पूर्ण करु...
बेलापूरला साम मराठीमध्ये असताना मुंबईत येणं फारसं व्हायचं नाही. पण सामना जॉईन केल्यानंतर रोजच्या रोज मुंबईत येण आलंच. दादर-परळमधील ब-याच न...
अंधेरा छटा, सूरज निकला, कमल खिला…
आशीर्वाद दे गंगा मय्या...
मोदी लाटेची लिटमस टेस्ट
सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित... फक्त अनुमतीने वापरण्यास परवानगी. ती देखील साभार.. Watermark theme. Powered by Blogger.


Kashmiri increase empathy about Pakistan काश्‍मिरींची पाकबद्दल सहानुभूती वाढेल - देसाई | eSakal

काश्‍मिरींची पाकबद्दल सहानुभूती वाढेल - देसाई
शनिवार, 7 जानेवारी 2017
औरंगाबाद - काश्‍मिरी लोकांसोबत केंद्र सरकारचा संवाद सात महिन्यांपासून थांबलेला आहे. अशीच परिस्थिती कायम राहिल्यास लोक धर्माकडे वळतील. त्यातून लोकांमध्ये पाकिस्तानबद्दल सहानुभूती वाढेल, असे प्रतिपादन ज्येष्ठ पत्रकार जतीन देसाई यांनी व्यक्‍त केली.
औरंगाबाद - काश्‍मिरी लोकांसोबत केंद्र सरकारचा संवाद सात महिन्यांपासून थांबलेला आहे. अशीच परिस्थिती कायम राहिल्यास लोक धर्माकडे वळतील. त्यातून लोकांमध्ये पाकिस्तानबद्दल सहानुभूती वाढेल, असे प्रतिपादन ज्येष्ठ पत्रकार जतीन देसाई यांनी व्यक्‍त केली.
दर्पण दिनानिमित्त शुक्रवारी मराठवाड्यातील ज्येष्ठ पत्रकारांचा एमजीएमतर्फे गौरव करण्यात आला. त्या वेळी "भारत - पाक संबंध आणि पत्रकारांची संवेदनशीलता' या विषयावर बोलताना देसाई म्हणाले, ""काश्‍मीरमधील बदल सरकारने लक्षात घेतले पाहिजेत. काश्‍मीरमध्ये प्रश्‍न उद्‌भवल्यास अटलबिहारी वाजपेयी थेट तेथील जनतेशी बोलत होते. त्यांच्याप्रमाणेच या सरकारनेही भूमिका घ्यावी. काश्‍मीरमधील परिस्थिती चिघळण्यामुळे एखाद्या पक्षाला काही काळासाठी फायदा होऊ शकतो. दीर्घ काळामध्ये मात्र, देशाला धोका उत्पन्न होऊ शकतो. केंद्र सरकारने बोलणीसाठी वातावरण तयार केले पाहिजे.''
कल्याण आरटीओच्या नवीन इमारत निधीला मंजुरी
कल्याण : कल्याण आरटीओ उपप्रादेशिक परिवहन कार्यालयाच्या कल्याण मधील वाडेघर येथील नवीन इमारतीच्या बांधकामासाठी सरकारने 10 कोटी 46 लाख 25 हजार 942...
...अन् ‘मीरा’ कार सोशल मीडियावर धावू लागली
इचलकरंजी - ५० वर्षांपूर्वी इचलकरंजीच्या रस्त्यावर इचलकरंजीतच तयार झालेली ‘मीरा’ नावाची कार सोशल मीडियावर धावू लागली आहे. कारच्या निर्मितीपासून येथील...
बलात्कार रोखण्यासाठी कडक कायद्याची गरज - अण्णा हजारे
राळेगणसिद्धी (नगर) : देशात अल्पवयीन मुली व महिलांवर दिवसेंदिवस होणाऱ्या बलत्काराच्या संखेत वाढ होत आहे. ते रोखण्यासाठी अतिशय कडक कायद्याची गरज आहे....
रिक्षाचालक देतो अंध, अपंगांना मोफत सेवा
औरंगाबाद - औरंगाबाद शहरातील हरिशचंद्र जाधव हे रिक्षाचालक सहा वर्षांपासून अंध आणि अपंगांना मोफत रिक्षा...
पत्रकारांनी बदलत्या वास्तवाचे आकलन करावे - उत्तम कांबळे
पुणे - जातींतील अस्पृश्‍यता निवारण्यासाठीचे प्रयोग मी पत्रकारितेतून केले. पत्रकारांनी मनात आणले तर बदल घडू शकतो. मनुष्याच्या स्वभावात सुधारणा...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


किस्सा ट्रेनमधला.. मुकबधीरांचा | Vaibhav Chhaya Writes...

मुकबधीर.. डम्ब अँड डेफ हे भन्नाट रसायन असतं. ऐकू ये येणारे, बोलता न येणारे लोक. दिसायला चारचौघांसारखेच स्थितप्रज्ञ. शरिरात कोणतेही बदल नसतात. उलट छानसे कपडे, फिट अँड स्लिम बॉडी, स्टाईलिश राहणीमान असा सारा तामझाम असतो त्यांचा. यातली बहुतांश पोरं-पोरी केएफसी मध्ये कामाला आहेत. खात्री करून घ्यायची असल्यास ठाण्याच्या व्हिवियाना मॉल मध्ये असलेल्या केएफसीच्या सेंटरला एकदा जरूर भेट द्या. तिथे त्या शॉपमध्ये काम करणारे सर्वच कामगार हे मूक बधीर आहेत. फक्त त्यांचा मॅनेजर तेवढा बोलका प्राणी. बाकी सारे शुकशुकाटच. बहिणींनी जिद्द केली म्हणून केएफसीचं चिकन खाऊ घालायला घेऊन गेलो अंबरनाथहून थेट ठाण्याला. सगळे मित्र-मैत्रिणीच. त्यांच्याच साईन लँग्वेजमध्ये बोललो त्यांच्याशी. फायदा म्हणून बिलावर वीस टक्के डिस्कांऊट सुद्धा दिलं. तर असा हा प्रकार… जरा थोडं मागे येऊयात.
लोकल ट्रेनमधल्या अपंगांमध्येही आपापल्या पद्धतीची जातीयता असते. किंवा आपण त्याला ग्रेडेड इनइक्वालिटी म्हणू. पायाने आणि पाठीने अपंग असणारे हाताने अधू असणाऱ्यांना कमी महत्त्व देतात. हाताने अधू असलेले लोक कमी उंचीच्या लोकांना तिरक्या नजरेने पाहतात. अंध असलेले अनेक स्वतःपुढे इतरांचं दुखणं, अपंगत्व गौण मानतात. कँसर पेशंट्स आणि गरोदर महिला मात्र स्पेशल रिजर्वेशन राखून असतात. त्यांची गाडीत एंट्री होताच थोडे बरे असणारे, थोडा काईंडनेस बाळगणारे आपली जागा रिकामी करून देतात. यात मुकबधीरांना कोणी विचारतही नाही. ते आपल्या ज्या ठिकाणी उभे असतात तिथेच त्यांचा एखादा जोडीदार असतो. त्यांची साईन लँग्वेज चालू असते. जर ते बसलेले असतील तर डोंबिवलीत चढलेला एखादा म्हातारा शिव्या देऊन उठवतोच उठवतो. या बाबतीत मराठी म्हातारा- म्हातारींना मी कमालीचे सहिष्णू असलेले पाहीले आहे. गुजराती मारवाड्यांची असहिष्णूता कमालीचे हाय असलेली अनुभवलीये. त्यामुळे मूकबधीरांचं इतर अपंगांसोबत फारसं जुळत नाही. दुनिया काय बोलतेय बोलो. आपण आपल्या धुंदीत जगायचं हा बाणा त्यांचा ठरलेला. सोबत कुणी मुकबधीर नसेल तर सरळ मोबाईलवर व्हीडीओ काँन्फरंसिंग ने संवाद साधायला सुरूवात करतात हे.. अनेकदा तावातावाने बोलताना त्यांच्या हाताचे फकटे अनेकांनी खाल्लेले असतात. बऱ्याचदा भांडणंही होतात. मारामाऱ्या ही झालेल्या आहेत. एकदा असंच साईन लँग्वेज मध्ये पोलिसांला हँडिकॅपच्या डब्ब्यातून उतर म्हणून सांगायला गेलेला पोरगा.. मधलं बोट दाखवलं म्हणून बेदम मार खाऊन गेला. तरण्या पोलिसाचं मारणं फार भयानक असतं. बिच्चारा आम्ही सगळे मध्ये पडलो म्हणून वाचला. पोलिस पळून गेला. त्याच्यामागे पळण्याइतपत आम्ही कोणी सक्षम नव्हतो. डब्यातल्या लोकांनी त्यालाच बोल लावला. कशाला आय घालायला गेला होता तिकडं. गप गुमान उभा होता ना… तर.. हे असं…
असाच एकदा घाटकोपरला ट्रेन पकडली. गर्दीची वेळ. ठाण्याला ट्रेन अजून फुल पॅक. त्या गर्दीत अगदी पोटाला खेटूनच सुनीत यादव उभा होता. हा सुनीत उंचीने अगदी जेमतेम. देढफुट्याच बोलायचो आम्ही त्याला सगळे. आयटीआयचा फिटर. मशीनवर काम करताना चूक झाली. दोन्ही हातांची बोटे गेली. त्यामुळे गाडीत चढताना उतरताना कोणाचातरी आधार घेतल्याशिवाय पुढचं सारं अशक्य. आता एका फार्मा कंपनीत कुरियर डिलीवरीचं काम करतो. तर असा हा सुनीत. गाडीत भेटला. पाठीवर प्रचंड वजन. डोळ्यांनीच खुणावलं की त्याची आता एनर्जी संपल्यातच जमा. मी हलकेच बॅग काढून घेतली त्याच्या पाठीवरची. आणि त्याला आधार मिळावा म्हणून नीट कमरेला घट्ट पकडू दिलं. आपली बोटं नसतील तर आपली पकड कशी असेल यावर एकदा जरूर विचार करून पहा. सुनीतनं माझ्या कमरेला घट्ट धरून असणं बाजूला उभ्या असलेल्या मूकबधीरांनी चेष्टेचा विषय बनवला. हातवाऱ्यांतूनच होमो लोग खडे है.. असं समोरच्याला सुचवलं. माझं डोकं गरम झालं होतं त्याच्या इशाऱ्यांनी. तरी त्याचे डिवचणे सुरूच होते. कदाचित त्याला ठाऊक नसेलही की मला ती भाषा समजत असावी. पण त्यांचं आपलं सुरूच होतं. आता त्यात काही मुली देखील सामील झाल्या. आणि त्यांचं संभाषण मात्र आता जोरदार सुरू झालं. गाडी डोंबिवलीला येता असतानाच त्यांच्यातल्या एकाचं कोपर बसलं माझ्या डोळ्यावर. तिथेच कळवळलो. सुनीत अंगावर रेलून उभा होता त्यामुळे तोल सावरला गेला नाही. सीटवर बसलेल्या एका म्हातारीच्या अंगावर 90 किलोचा देह विसावून मोकळा झालो. सुनीत ही पडला. तो ही नेमका पायावर. नस पकडली गेली पायाची. डोळा आधीच बधीर झाला होता. त्यात डोकं आता तणाणलं होतं. चैन खेचून तिथेच त्यांना कानफटावलं. मी का मारत होतो तेव्हा काही कळत नव्हतं. फक्त यांना फटकवायचंच हेच ध्यानात होतं. डोंबिवली स्टेशनला स्टेशन मास्तरला बोलावण्यापर्यंत प्रकरण गेलं. पण डब्ब्यातल्या लोकांनी सावरून घेतलं. वाद तिथेच मिटला. नंतर जेव्हा केव्हा मी डब्यात असताना मुकबधीरांनी पाहीलं तेव्हा त्यांनी गाडी सोडणं पसंत केलं. हे साधारण 2014 च्या ऑगस्ट पर्यंत चालंलं.
गर्दीच्या वेळेत मुकबधीर बोलायला लागले की मी रागीट नजर द्यायचो. काही शांत व्हायचे. काहींना दम देऊन शांत करावं लागायचं. असो. ही चूक लवकरच कळून आली. 2014 च्या ऑगस्ट महिन्यात माझा एक लेख एका बड्या संपादकानं केवळ सरकार आणि कंपनीच्या पॉलीसीविरुद्ध बोलणारा हा लेख असल्यामुळे मी छापू शकणार नाही. आणि तू कुठे छापू ही नको असं सुचवलं. हा माझ्या अभिव्यक्तीवर घातलेला घाला होता. तीन दिवसांनी ह्या घटनेची आठवण झाली. डोंबिवली स्टेशनला जाऊन त्या मुकबधीर पोरांच्या ग्रुपला हुडकून काढलं. हात जोडून माफी मागितली.
साला मला काय अधिकार होता त्यांच्या संवादावर हिंसक पद्धतीने गदा आणण्याचा… आपल्याला आपलंच दुःख लै मोठं असतं. कान बंद करून रेल्वेचा ट्रॅक ओलांडण्याची हिंम्मत नाही आपली. साधं दुखतंय हे सांगण्याची सुद्धा सोय नसलेल्यांचं दुखणं आपल्यासारख्या बिनहाडेच्या जीभेची लोकं कधीच समजू शकणार नाहीत.


चला शिकूया: Learn Python in Marathi - Example 3 - smallest and largest of given numbers

गुरुवार, 16 नवंबर 2017
आज आपण पायथॉन मध्ये एक सोपे उदाहरण पाहू. दिलेल्या दोन किंवा तीन अंकापैकी सगळ्यात छोटा कोणता हे आपण शोधू. तुम्हाला पहिल्यांदा युजरला कोणतेही दोन नंबर लिहावयास सांगावे लागेल. प्रत्येक नंबर एका वेगळ्या ओळीवर असावा आणि नंबर टाईप केल्यावर एन्टर दाबून दुसऱ्या ओळीवर जावे लागेल.
दोन नंबर एन्टर केल्यानंतर त्याची तुलना करून त्यातील छोटा नंबर उत्तर म्हणून प्रिंट करावा
युजर ने एन्टर केलेला नंबर आपण input() या फंक्शन चा वापर करून कालेक्त करतो. या ठिकाणी int(input()) चा अर्थ असा कि एन्टर केलेली संख्या ही पूर्णांक (इन्टिजर) समजली जावी. ही संख्या आपण number1, number2 या व्हेरिअबल मध्ये साठवून ठेवतो आणि त्यांचा वापर प्रोग्राम मध्ये पुढील स्टेटमेंट मध्ये केला जातो.
आता आपण if - elif - else स्टेटमेंट पाहू. if किंवा elif किंवा else नंतर जी लिहिले जाते त्याला कंडीशन म्हणतात. कंडीशन लिहून झाल्या नंतर कोलन : लिहावा लागतो. प्रोग्राम मध्ये ही कंडीशन पूर्ण झाल्यानंतरच त्या पुढील स्टेटमेंट रन होते.
पायथॉन मध्ये if - elif - else मध्ये स्टेटमेंटच्या सुरवातीला किंवा शेवटी ब्रॅकेट () किंवा ब्रेसेस {} चा वापर होत नाही. एका लाईनी नंतर दुसरी लाईन लिहिताना जे इंडेंटेशन केले जाते त्यावरून या स्टेटमेंटची सुरवात आणि शेवट ठरते,
हा प्रोग्राम तुम्हाला समजला असेल तर त्या नंतर तीन अंक युजर कडून घेऊन त्यातील सगळ्यात छोटा अंक कोणता हे शोधा.
आता आपण पुढील प्रोग्राम मध्ये पहिल्यांदा यूजरला हे विचारू की त्याला किती नंबर एंटर करायचे आहेत. त्या नंतर आपण तितके नंबर यूजर कडून गोळा करू आणि त्या नंबर मधून सगळ्यात लहान आणि मोठा नंबर कोणता हे आपण स्क्रीन वर प्रिंट करून सांगू.
या ठिकाणी आपल्याला पायथॉन ही किती पॉवरफुल लँग्वेज आहे हे समजते. फक्त काही ओळींमध्ये आपण हा प्रोग्राम लिहू शकतो.
इसे ईमेल करेंइसे ब्लॉग करें Twitter पर साझा करेंFacebook पर साझा करेंPinterest पर साझा करें
नई पोस्ट पुरानी पोस्ट मुख्यपृष्ठ
सदस्यता लें टिप्पणियाँ भेजें (Atom)
कोडू गेम लॅॅब हे एक फ्री 3D गेम्स बिल्डिंग सॉफ्टवेअर आहे. मी याचा वापर कसा करावा हे सांगण्यासाठी व्हिडिओ ट्युटोरिअल्सची सीरिज बनवत ...
इमेल मध्ये लेख वाचा
लहान मुलांसाठी प्रोग्रामिंग (53)
लहान मुलांचे खेळ (38)
HTML ची माहिती (7)
सरल थीम. Blogger द्वारा संचालित.


पाइनॅपल सन्: हज्जम

अश्वा पुणे स्टेशन शिवनेरी बस stand वर धावतच घुसला . शेवटची शिवनेरी उभी बघून त्याला हायसं वाटलं. स्साला त्याच्या प्रोग्राम मधला बग त्याला शेवटी ११ वाजता सापडला होता. लगेच software ची बिल्ड फायर
करून तो निघाला. तरी मगर -पट्ट्यावरून इथे येईपर्यंत १२ वाजलेच होते.
stand वर इतक्या रात्रीही तुरळक रांग होती. शुक्रवार रात्र आणि गणपतीचे दिवस साहजिकच होतं ते.अश्वाने झटपट तिकीट घेतलं, पाण्याची इटुकली बाटली ताब्यात घेतली आणि तिकीटाकडे एक बेफिकीर नजर टाकली . बोअरिंग ८ नंबर होता पण व्हू केअर्स
तो आरामात जाऊन १ नंबरच्या सीटवर बसला . ही त्याची तुफान आवडती सीट. व्होल्वो मधली दरवाज्याकडून पहिली सीट  इतर पाठच्या सीट्स पेक्षा खूप प्रशस्त लेग स्पेस ,डावीकडे तिरपी उतरणारी मोठ्ठी काच आणि समोरचा भव्य विंड शिल्ड ....ओहोहोहो जस्ट हेवन
पण एक मोठ्ठा प्रॉब्लेम होता . या १ आणि २ नंबर सीट्स व्ही . आय . पी . साठी राखीव असत ; आमदारांसाठी म्हणे ..आता च्यायला कोणता आमदार बस मधून प्रवास करतो  त्या बहुतेक मोकळ्याच असत आणि पुढे औंध वाकडला नॉर्मल प्रवाशांनीच भरत. पण पुणे स्टेशनवर मात्र अश्वाला त्या मागूनही मिळत नसत आणि अश्वाला तर १ नंबर सीटवर बसायचं व्यसन लागलं होतं...
त्याचा गेम चालू झाला
आपल्या बाबांची बस असल्यासारखा तो रुबाबात १ नंबर सीटवर पाय ताणून बसला.
तेवढ्यात बाकीची ५ - ६ माणसंही चढली आणि तिकीट चेकर माणसं मोजायला आत आला .
लगेच अश्वाने फोन उपसला आणि आणि त्याच्या खास कमावलेल्या आवाजात तो चालू झाला,"हां आबा कधीही या , आता प्रचाराची गडबड नाही ..गाडी पाठवू का न्यायला " फुल टू फेकाफेकी
तिकीट चेकर अश्वाकडे वळला , " बघू सायब तिकीट तुमचं. " अश्वाने फोनवर प्रचंड गुंतल्यासारखं दाखवत तिकीट त्याच्या हातात दिलं खरं पण त्याच्या छातीत बाकबूक होत होतं.
चेकर क्षणभर थांबला , त्याने तिकीटाकडे एक ओझरती नजर टाकली आणि तिकीट अश्वाला परत देऊन तो पुढे सरकला .
अश्वाच्या छातीत आनंद शिरशिरला  एकतर चेकरला तो खरंच कोणा आमदाराचा भाचा-फीचा वाटला होता किंवा त्याला अश्वाची प्लेन दया आली होती. काही का असेना पण त्याने अश्वाला एक नंबरवरून उठवायचे कष्ट घेतले नव्हते .
१ नंबर सीट आता आख्खी त्याची होती ...पूर्ण ३ तास आणि गर्दी कमी असल्यानं कदाचित २ नंबर सुद्धा
सवयीनं अश्वाला हां गेम आणि त्यातला छोटासा थरार आवडायला लागला होता . त्यानं मिस्कील हसत खुशीत बबलला मेसेज केला "hajjam ;)" लगेच बबलचा मेसेज किणकिणला , ";) congrats baby ...muaaah"
साला मरते आपल्यावर अश्वा खुशारला.पुण्यात ५ दिवस बबल आणि वीक एन्डला मुंबईत टीना
"अश्वा तेरी तो पांचो उंगलिया घी मे और सर कढाइमे है बॉस अश्वाचे मित्र म्हणायचे .
त्यानं लगेच बबलला रिप्लाय केला "baby miss u n ur lips :-* " .
स्वतःवरच खुश होत त्यानं बाहेर नजर टाकली. पावसाची रिपरिप चालू झाली होती. गणपती चालू झाले तरी पाऊस अजूनही फुल फॉर्म मध्ये होता. तितक्यात औंध-परिहार चौक आलंच. इतक्या रात्री stop वर बहुतेक कोणच नसणार होतं तरी ड्रायवरने कर्तव्य म्हणून बस स्लो केली आणि त्याला विंडोच्या काचेतून ती दिसली , कसली बॉम्ब होती
ती घाईघाईत बसमध्ये चढली तेवढा वेळ अश्वाला झाडी मारायला पुरेसा होता.
लीवाईस कर्व्ह डी स्लिम फीट जीन्स ....तिचे सगळे कर्व्हज दाखवत आपलं नाव सार्थ करत होती
काळा हाल्टर नेकचा स्लीवलेस top , त्यातून दिसणारे ते गोरे गोरे मांसल दंड , अस्ताव्यस्त बन मध्ये बांधलेले हाय-लाईट केलेले केस आणि खांद्याला चक्क लुई व्हितोची डिझायनर bag
'मोठी पार्टी असणार ' , अश्वा तरारला , 'हिला पटवायला धमाल येईल यार. ' त्याचा मेंदू सटसट काम करू लागला.
ती आत शिरता शिरता त्यानं सहज वाटेल अशी दोन नंबरवर ठेवलेली आपली bag उचलली , तिचे डोळे लकाकले , 'Can I seat here'  , ती चिवचिवली . 'Shuaaaaa Ma'm Aaall yours pleeease' , (& me too हे मनात ) अश्वा चालू झाला  गोड हसत ती बसली आणि 'डेविडऑफ गर्ल ' चा धुंद सुगंध दरवळला . २-३ मिनटे अशीच गेली ..."madam तुम्ही सीट बेल्ट नाही लावलाय "  'ओह्ह लावायलाच पायझे खा  'ओह्ह लावायलाच पायझे खा  is it like mandatory ' , ती आन्ग्लाळलेल्या मराठीत उत्तरली.
'Not Really पण लावावा माणसानं ..सेफ्टी फर्स्ट आणि देशाला तुमच्या माझ्यासारख्या स्मार्ट लोकांची गरज आहे यु नो
ती खळखळून हसली आणि त्याचा कलिजा खल्लास झाला ...तिचे ते दोन्ही वरच्या कोपऱ्यातले एक्स्ट्रा दात तिला अजूनच सेक्सी बनवत होते.
थोडा वेळ ऑक्वर्ड शांतता  वाकड stop ला कोणी नव्हतंच. पुढच्या पाच मिन्टांत गाडी एक्स्प्रेस वे ला लागली.
शिवनेरी रिपरिप पावसात चकाकणारा रस्ता सण्ण सण्ण कापत होती.
टाईम फॉर नेक्स्ट मूव्ह  अश्वान समोरच्या कप्प्यात ठेवलेला प्युअर मॅजिक बिस्किट्सचा पुडा
उघडला , एक बिस्किट तोंडात टाकल ...कुड्डुम् कुड्डुम...चॉकलेट बिस्किट आणि त्याच्या आतल
त्याच्या तोंडात आनंदाचा एक छोटासा स्फोट झाला. त्यानं सुखाची परिसीमा गाठल्यासारखे डोळे अर्धवट मिटले. असे बोक्यासारखे अर्धवट डोळे मिटले की आपण जाम सेक्सी दिसतो असं त्याचं स्पष्ट मत होतं.
त्यानं पुडा तिच्याकडे केला , ती ऑक्वर्ड हसत 'नको' म्हणाली . 'अरे तुम्ही डायटिंग करताय का  इतक्या काही जाड्या नाही आहात तुम्ही' तिची थोडी खेचायचा टाईम होता.
ती परत खळखळली आणि तिनं बिस्कीट घेतलं.मग काय बर्फ फोडायला अश्वाला फारसा वेळ लागला नाही.
सीट हज्जम झाल्यापासून आज सगळं कसं मनासारखं घडत होतं.१ नंबरची सीट , सण्ण सण्ण रस्ता कापणारी शिवनेरी आणि बाजूला दिलखुलास गप्पा मारणारी मस्स्त बेब , और क्या चाहिये लाईफमे 'हाथी घोडा'
बोलता बोलता त्याला कळलं की ती पण त्याच्याच सारखी डेथ मेटल , स्पीड मेटल म्युझिकची फॅन आहे."मग तर तू मेटालिकाचं 'कॉल ऑफ क्टुलू' ऐकलंच पाहिजेस " ,लगेच त्यानं आपला लेटेस्ट आय फोन उपसला. "ए तू पण ऐक ना " , ती किणकिणली. मस्तच  एक बोंडूक त्याच्या उजव्या कानात आणि एक तिच्या डाव्या. एका मागून एक गाणी चालू झाली आणि मग लागलं गॉड्स्मॅकच 'सेरेनीटी '  एक बोंडूक त्याच्या उजव्या कानात आणि एक तिच्या डाव्या. एका मागून एक गाणी चालू झाली आणि मग लागलं गॉड्स्मॅकच 'सेरेनीटी '  ते गूढरम्य ड्रम्स ..कुठच्या तरी खूप खिन्न प्राचीन विश्वात नेणारे , अशोक व्हटकरांच्या अथर्वीय जगात , किंवा नारायण धारपांच्या समर्थांबरोबर खोल तळघरात. अश्वानी हळूच एक नजर साईडवाईज टाकली. ती डोळे मिटून गाण्यात फुल घुसली होती. पास होणाऱ्या गाड्यांच्या प्रकाशात तिचे लालचुटुक ओठ चमकत होते.त्याने दुसरी नजर मागे टाकली. कुठे कुठे विखुरलेले चार पाच प्रवासी सगळेच झोपेत लुढकले होते.ड्रायवरपण बिचारा शहाणा होता पाठी बिठी बघत नव्हता . इमानदारीत गाडी पळवत होता.
त्यानं धाडस करून तिच्या खांद्यावर हात टाकला आणि तिला अलगद जवळ ओढली , थोडी आणखी जवळ. तो तिच्या कानात काहीतरी कुजबुजला , काय ते त्यालाही माहित नव्हतं , त्याला तर तिच्या कानाची लुसलुशीत पाळी कुर्तडायची होती. ती हलकेच कण्हली. आता अश्वानी तिला फुल कॉन्फिडन्सनी जवळ खेचली आणि ती त्याला बिलगलीच. ती जणू ट्रान्समध्ये गेली होती. तिच्या गर्रम गालांचा त्याच्या हाताला होणार स्पर्श  ३० सेकंदात मोठ्ठा बोगदा येणार होता. अश्वाने आपले ओठ हळूहळू तिच्या ओठांजवळ नेले. तिचा गर्रम श्वास त्याच्या ओठांवर रेंगाळला..जवळ अजून जवळ..बोगदा चालू झाला आणि त्यांचे ओठ भिडले..तो लुसलुशीत ओलसर स्पर्श गरम रस्श्यातील कोवळ्या मटणासारखा
खोलखोल रुतणारा भण्ण बोगदा आणि त्याच्या छपरावरचे ते सोनेरी दिवे
लांब काळा साप आणि त्याच्या पाठीवरची पिवळ्याधम्मक सोनेरी मण्यांची दुहेरी रांग
लपेटल सापाने दोन्ही देहांना.
आणि तिचे ते सेक्सी एक्स्ट्रा दात अलगद बाहेर आले .
तिचे चमचमते हिरवे डोळे आणि लालचुटुक ओठांतून बाहेर आलेले ते पिवळट सुळे.
तिच्या तोंडाला येणारा तो दुर्गंध कचऱ्याच्या १० गाड्या एकदम गेल्यासारखा, पण गम्मत म्हणजे अश्वाला तो वास हवाहवासा वाटत होता...तिचा दुर्गंध, ते डोळे, ते सुळे सगळंच.
अश्वा सापाच्या तोंडातल्या उंदरासारखा मंत्रावला होता.
आता तिनं त्याला जवळ ओढला आणि ती खसपसली अस्सल मालवणीत , "उगी ऱ्हव तुझा रक्त पितंय"
, अश्वाने निस्त्राण स्वरात विचारलं .
"माका बरीच नावा आसत लावसट , खणुबाई, आणि प्राचीन संकृतात रक्त-लोभा".कुडाळ जवळच्या डोंगरात एका गुहेत मी ऱ्हव्तय.१०-१० वर्षांनी आमचा टाईम येता .. गणेश चतुर्थी नंतरच्या षष्ठीपासून पितृपक्षापरेंत प्वाटभर रक्त पिऊचा आणि पडून ऱ्हाउचा फूडची १० वर्षा. कुडाळसून आंबोली घाटातून कोल्हापुरात आणि थयसून सातारामार्गे रक्त पीत पीत पुण्याक ईलय आता मुंबैसून अशीच झाडा शोधात परत जातलय कोकण मार्गे माझ्या गुहेत.
ये हयसर प्राणनाथ "
ती खुसूखुसू हसली आणि तिनं खस्स्कन सुळे अश्वाच्या मानेत खुपसले .
आहाह कसलं फिलिंग होतं ते समोरची काच , काळे डोंगर आणि धुवाधार पाउस सगळं विरघळल एकमेकांत आणि त्याचा झाला शाईचा एक मोठ्ठा डाग ...आधी काळा मग काळपट लाल आणि मग लालचुटुक
तो डाग झपाट्यानं मोठ्ठा होत होता त्याच्या शरीरातील रक्तानं ..त्याला एकाच वेळी अफाट आनंद मिळत होता ऑर्गॅजम सारखा आणि तो प्रचंड निस्त्राण होत होता. कुठेतरी त्याच्या मनातला भाग क्षीण विरोध करत होता पण खणुबाई घुसत चालली होती त्याच्यात खोल खोल.शिवनेरी सटासट घाटातली वळणं घेत पळत होती.अजून एक २० सेकंद मग अश्वा वितळणार होता त्या अंधारात आणि मग शांत झोप ...कायमची.
तेव्हढ्यात ठाण ठाण आवाज आला : "घालीन लोटांगण वंदिन चरण | डोळ्यांनी पाहीन रूप तुझे ||"
बाहेर कुठे तरी एक्स्प्रेस वे जवळच्या घरात मनसोक्त आरती चालू होती.
"प्रेमे आलिंगन आनंदे पूजीन | भावे ओवाळीन म्हणे नमा "
ते मंगल अ‍ॅग्रेसिव्ह बीट्स..त्याचा विवेकाचा ठिपका थोडा मोठा झाला...अजून थोडा मोठा...आणि अश्वा सावरला
प्रतिक्षिप्त क्रियेने त्याने तिला दूर ढकललं.त्याची मान प्रचंड ठणकत होती. बसनं आरतीचा स्पॉट पार केला होता आणि आरती झपाट्याने क्षीण होत होती.तितक्यात त्याला आठवलं फोनमध्ये "godsmack-serenity" च्या जस्ट आधीच "ghaleen lotangan" होतं. ही अश्वाची खूप आवडती आरती...सगळ्यात फास्ट आणि अ‍ॅग्रेसिव्ह , ऑल्मोस्ट स्पीड मेटल . अश्वाने झटकन प्रीव्हीयस साँगचं बटन दाबलं आणि खणुबाईचा चेहेरा वेदनेनं वेडा वाकडा झाला , ती धडपडत मागे झाली . तिचे केस आता वाखासारखे झाले होते , सेक्सी हात हडकुळे आणि हिरवट डोळे वेडसर
"त्वमेव माता च पिता त्वमेव | त्वमेव बंधुश्च सखा त्वमेव||"
इअर-फोन मधून तापलेल्या तेलासारखे ते स्वर तिच्या मेंदूत घुसले , ती घुसमटली , तिचा चेहेरा किंचाळत होता पण तोंडातून फक्त क्षीण घर्र घर्र आवाज निघाला. तिने इअर फोन उपसायचा प्रयत्न केला पण अश्वाने चपळाईने तिचाच हात तिच्या कानावर गच्च दाबून धरला . तिची ताकत क्षीण होत चालली होती .
अच्युतं केशवं राम नारायणं कृष्ण दामोदरं वासुदेवं हरी ||
आणि ती जागेवरच वितळत गेली.
हरे राम हरे राम राम राम हरे हरे |
हरे कृष्ण हरे कृष्ण कृष्ण कृष्ण हरे हरे ||
२ नंबर सीटवर फक्त एक मोठ्ठा काळपट लाल भिजका डाग राहिला .
पुढच्या दोनच मिन्टांत गाडी खोपोली फूड मॉलला शिरली .
अश्वा अजूनही हपापत होता .
झोपेत लुढकलेली लोकं 'हलकं' व्हायला फटाफट खाली उतरली त्यात ती गायब झाल्याचं ड्रायवरला समजलं नाही बहुतेक.
अश्वाही उतरला ....गार वाऱ्यात त्याचं डोकं थोडं शांत झालं पण मान 'य' ठणकत होती आणि मोठ्ठ्या तापातून उतरल्यासारखा प्रचंड अशक्तपणा आला होता.
खणुबाई फूड मॉलला उतरून गेल्याचं ड्रायवरला पटेल असं कारण त्याला शोधायला लागणार होतं.
बरोब्बर एका आठवड्यानंतर :
अश्वा बस stand वर धावतच घुसला. शेवटची शिवनेरी लागलीच होती. तिकीट घेऊन तो झपाझप आत घुसला. त्याचा बोअरिंग २३ नंबर होता..१ नंबर सीट रिकामीच होती , पण तो इमानदारीत २३ नंबरवर जाऊन बसला . थकून त्यानं सीटवर मागे डोकं टेकवलं . हा वीक भलताच धावपळीचा गेला होता. मागच्या रविवारी टीनाला भेटून त्यानं तो अकाउंट कायमचा क्लोज केला होता . तिनी त्याला घाल घाल शिव्या घातल्या होत्या पण तिला उगाच आशेवर ठेवण्यात पॉइन्ट नव्हता
तितक्यात बबलचा मेसेज आला , " बेबी सीट हज्जम झाली का  लव्ह यू मिस यू ..मुआह  लव्ह यू मिस यू ..मुआह
गेला आठवडाभर अश्वा विचार करत होता , त्याच्या छातीत खूप काहीतरी दाटून आलं आणि त्यानं सट्टकन रिप्लाय केला :
"फक हज्जम बेब्स ...लाईफ इज शॉर्ट , विल यू मॅरी मी "
आणि स्वतःशीच हसत तो सीटमध्ये सैल सैल होत गेला


BJP Councillor with nephews beat and stripped woman in Surat | भाजपा नगसेवकाची पुतण्यांसोबत मिळून महिलेला निर्वस्त्र करुन मारहाण, पुतणे अटक पण नगरसेवक फरार | Lokmat.com

भाजपा नगसेवकाची पुतण्यांसोबत मिळून महिलेला निर्वस्त्र करुन मारहाण, पुतणे अटक पण नगरसेवक फरार
आपल्या जावयासोबत महिलेचे विवाहबाह्य संबंध असल्याचा आरोप करत भाजपा नगरसेवक प्रवीण कहर यांनी आपल्या पुतण्यांसोबत मिळून महिलेला जबर मारहाण केली.
सूरत - महिलेला निर्वस्त्र करुन मारहाण केल्याच्या आरोपाखाली भाजपा नगरसेवकाच्या तीन पुतण्यांची शुक्रवारी न्यायालयीन कोठडीत रवानगी करण्यात आली. दरम्यान, भाजपा नगरसेक प्रवीण कहर मात्र घटनेनंतर फरार आहेत. आपल्या जावयासोबत महिलेचे विवाहबाह्य संबंध असल्याचा आरोप करत भाजपा नगरसेवक प्रवीण कहर यांनी आपल्या पुतण्यांसोबत मिळून महिलेला जबर मारहाण केली. मंगळवारी ही घटना घडली.
वॉर्ड क्रमांक 20 चे नगरसेवक असणारे प्रवीण कहर आपल्या पुतण्यांसोबत मिळून रंडेर परिसरातील महिलेच्या घरात जबरदस्ती घुसले. यावेळी त्यांचा जावई जयेश टेलरदेखील तिथेच होता. नगरसेवक आणि त्याच्या पुतण्यांनी सर्वात आधी महिला आणि जयेश टेलर यांना घराबाहेर खेचत आणलं आणि जबर मारहाण करण्यास सुरुवात केली. पीडित महिलेने पोलिसांना दिलेल्या माहितीनुसार, त्यानंतर आरोपी त्यांना नानपुरा क्रॉसरोडला घेऊन गेले आणि परत मारहाण कऱण्यास सुरुवात केली.
जयेश टेलर तेथून पळून जाण्यास यशस्वी झाला, पण पीडित महिला अद्याप आरोपींच्या ताब्यात होती. यानंतर त्यांनी महिलेला निर्वस्त्र करुन मारहाण केली आणि फरार झाले. घटनेनंतर पीडित महिला आरोपींविरोधात तक्रार करण्यासाठी कशीबशी अथवालाइन्स पोलीस ठाण्यात पोहोचली. पण हे प्रकरण रंडेर पोलीस ठाण्याअंतर्गत येत असल्याचं सांगत पोलिसांनी तक्रार दाखल करुन घेण्यास नकार दिला आणि महिलेला परत पाठवलं.
यानंतर महिला रंडेर पोलीस ठाण्यात पोहोचली आणि तक्रार दाखल केली. पण पोलिसांनी तक्रार दाखल केल्यानंतरही तात्काळ कारवाई केली नाही असा आरोप महिलेने केला आहे. पोलीस काहीच कारवाई करत नसल्याचं लक्षात आल्यानंतर महिलेने सूरतचे पोलीस आयुक्त सतीश शर्मा यांच्याशी संपर्क साधला आणि घटनेची सविस्तर माहिती दिली. सतीश शर्मा यांनी तपास करण्याचा आदेश देताच पोलिसांनी नगरसेवकाचे पुतणे मोनील कहर, मयक कहर आणि अंकित यांना अटक केली आहे.
नगरसेवक प्रवीण कहर अद्याप फरार असल्याची माहिती पोलीस निरीक्षक आय के चौहान यांनी दिली आहे. आरोपीला अटक करण्यासाठी पोलिसांनी ठिकठिकाणी बंदोबस्त ठेवला असून, लवकरच अटक केली जाईल असं सांगितलं आहे.
घरात घुसून महिलेला मारहाण तुर्भेतील तरुणाचे कृत्य : पोलिसांनी तक्रार न घेताच महिलेला पाठवले घरी
अजब लग्नाची गजब गोष्ट... तिच्यासोबत लग्न करण्यासाठी मुलगीच झाली नवरदेव
मोदी सरकारचं 'आयुष्यमान' वाढवण्यासाठी 'मोदी केअर'पेक्षा मोठी योजना, ५० कोटी जनतेचा फायदा
मस्करी येऊ शकते अंगलट; 100 नंबरवर फोन करून टीपी केल्यास तक्रार होणार दाखल
उपराष्ट्रपती व्यंकय्या नायडूंनी फेटाळला महाभियोग प्रस्ताव, 'हे' आहे कारण
महाभियोगावर लवकरच निर्णय घेणार व्यंकय्या नायडू, कायदेतज्ज्ञांकडून मागितला सल्ला


Castism | Vaibhav Chhaya Writes...

नारळ फोडण्याची अघोरी प्रथा
आजही घराघरात अमावस्येच्या दिवशी नारळ फोडण्याची प्रथा आहे. एखादं नवीन काम विशेषतः बांधकाम सुरू करण्यापूर्वी पायाभरणी करण्याच्या जागेवर नारळ फोडण्याची परंपरा हिंदूस्तानी जनतेत फार पूर्वीपासून रूढ आहे. त्या प्रकाराला नारळ वाढवणे असे म्हणतात. पुजेच्या वेळेस नारळ फोडल्यानंतर पुजारी ब्राह्मणाकडून मस्त सुरस भाषेत कथा ऐकवली जाते नारळ वाढवण्याबद्दलची. अमावास्येला मानसिक विकार उफाळून येण्याचे प्रमाण जास्त आहे, असेही काही लोक मानतात. नारळ फोडल्याने पॉझिटिव एनर्जीचा संचार अधिक होतो म्हणून नारळ फोडले जाते. घरभरणीला लाल कापडात तंत्र फुकून नारळ लाल कापडात बांधून वर कुठेतरी लटकवले जाते. वर्षानुवर्षे ते नारळ तसेच राहते.
जेजुरीला लंगर तोडताना नारळ फोडण्याची परंपरा आहे. घरची चौकट बांधून झाली की चौकटीला दरवाजा लावण्याआधी घरातल्या कर्त्या पुरूषाकडून नारळ चौकटीवर फोडून घेण्याची प्रथा आहे. यात नारळ उभा फुटावा यासाठी मिस्त्रीकडून आग्रह धरला जातो. असो.. बरंच काही आहे.
नारळा हा गोलाकार, वर शेंडा, केसांची रचना. नारळाला दोन डोळे असतात. त्यात पाणी असतं.
मनूस्मृतीचं राज्य अंमलात आणल्यापासून नरबळीचा प्रकार रुढ झाला. मला आता या घडीला मनूस्मृतीतील तो श्लोक आठवत नाही. पण नव्या बांधकामाच्या ठिकाणी महाराचं डोकं आपटून फोडलं जाई. त्याच्या कवटीतून निघालेल्या रक्तानं पायाभरणीची जमीन ओली केली जाई. चौथऱ्यावर रक्त शिंपडलं जाई.
विधू विनोद चोप्राचा एकलव्य नावाचा सिनेमा आहे. त्यात संजय दत्तला एक डायलॉग आहे.
“जैसे तुम लोग अपनी घर की सुरक्षा के लिए नारियल फोडते हो ना.. वैसे ही राजा लोग अपने महलो के लिए अछुतो का सिर फोडकर अपना गुडलक बनवाते थे इस हवेली की दिवारो में अछुतो को दफनाया जाता था
इंग्रज येईपर्यंत ही प्रथा राजरोसपणे सुरूच होती. पहिला सुरूंग लागला तो 1830 साली. १८३० मध्ये इंग्रजांनी नरबळी प्रथा बंदी घातली. देवी-देवतांना प्रसन्न करण्यासाठी ब्राम्हण शुद्र स्ञी-पुरूषांना मंदिराच्या ठिकाणी डोके आपटुन त्यांचा बळी घेतला जायचा. ती प्रथा कायद्याने बंद केली. त्यानंतर १८६३ मध्ये इंग्रजांनी एक कायदा बनवून चरक पुजा करण्यावर प्रतिबंध घातला. आलिशान वास्तू किंवा पूल तयार करताना शुद्रांना पकडून जिवंत गाडले जात असे. असे केल्यास वास्तू आणि पूल खूप वर्षांपर्यंत टिकून राहतात अशी समजूत होती.
मनूस्मृतीच्या ठिकाणी कायद्याचे राज्य आल्यानंतर ब्राह्मणी सत्तेने धर्मसत्ता टिकवण्यासाठी नारळाचा वापर सुरू केला. आजही नारळ अर्पण होणाऱ्या ठिकाणी व्यापाऱ्यांनी धर्मसत्ता आणि आर्थिक सत्ता ताब्यात ठेवण्याच्या उद्देशाने ठिकठिकाणच्या मंदिरात विविध भाकडकथा रचून नारळ अर्पण करण्याऐवजी फोडण्याच्या प्रथा सुरू केली.
जेजुरीला खोबरं अन् हळद खाण्याची प्रथा आहे. ही प्रथा खंडेरायाच्या कालावधीत सुरू झाली. जेजुरीच्या परिसरात राहणारी रयत सर्दी, खोकल्यानं बेजार होती. त्यावर उपाय म्हणून सैनिकांनी जेजुरीच्या गडावरून भंडारा उधळला. आणि रयतेला खोबरं खाण्यास सांगितले. अँटीबायोटिक असणाऱ्या हळद आणि खोबऱ्यानं मेळ साधला. नंतर ती प्रथा रुढ झाली ती आजवर कायम आहे.
मी पहिली दुसरीत असेल तेव्हा आजीला विचारलं होतं.. नारळ फोडताना नाव घेतात ते कुणाचं असतं.. आज्जी सांगायची.. जागेवाल्या बाबाच्या नावानं नारळं फोडतात. आपण ज्या जागेवर राहतो त्या जागेवाल्या बाबाच्या नावानं. कुप्रथा वरच्या थरातून सुरू होतात. खालच्या थरांत अंधाधुंद पाळल्या जातात.
लोक म्हणतात प्रसाद म्हणून फोडलेल्या नारळाचं खोबरं नको खाऊ. पदार्थ म्हणून खा. मी तो ही नारळ खातो. काही वाईट वाटत नाही. स्मशानात ही मुद्दाम नारळ खातो. भले ते भयंकर जळालेलं असेल तरी तेव्हा तिथल्या उपस्थितांच्या भयावह नजरा पाहताना मला मजा येते. तीनशे डिग्रीपेक्षा जास्त जळाल्यावर शेटाची जंतू जीवंत राहतात होय तिथं. तर असो..
म्हणून भाषेतही आजवर नारळ वाढवला. शुभमंगल हो. जागेवाल्या बाबाच्या नावानं सारखे प्रकार ठरवून टाळतो. कुणी लिहीलेलं असेल तर ते वाचणंच नाकारतो. ठरवून कराव्या लागतात ह्या गोष्टी.
नरबळी अजूनही संपलेली नाही. ती प्रतिकात्मक स्वरूपात अजूनही जीवंत आहेच. आजही गणपतीला पाच नारळांचं.. दहा नारळांचं तोरण लावलेलं असतं नाट्यगृहात शिरतो तर पडद्याच्या मधोमध एक नारळ फोडून ठेवलेला असतो. सिनेमाचं शुटिंग सुरू करण्यापूर्वी नारळ फोडून मुहूरत शॉट दिला जातो. तेव्हा तिथल्या नारळाच्या तोरणांत मला मला रायनाक महाराच्या पूर्वजांच्या कवट्या तिथं त्या तोरणाला लागलेल्या दिसतात. आणि दोरीला शेठजींच्या पैंशांच्या माळा.
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांवरिल वादग्रस्त व्यंगचित्रामुळे देशातील सामाजिक आणि राजकीय वातावरण चांगलेच ढवळून निघाले. त्याची परिणीती पुण्यात प्रा. पळशीकरांच्या कार्यालयावर हल्ला करण्यात झाली. जवळपास सार्‍याच प्रसारमाध्यमांनी एकसुरी प्रतिक्रिया देताना व्यंगचित्रात कोणताही दोष नसल्याचा निर्वाळा दिला. काही पत्रकारांनी पुण्यातील हल्ल्याचा निषेध करताना आंबेडकरी चळवळीतील कार्यकर्त्यांना चळवळीच्या अभ्यासाचे वावडे असल्याचे बेजबाबदार विधान देखील करून टाकले. चित्रसाक्षरतेचा मुद्दा उपस्थित करून व्यंगचित्राला विरोध करणार्‍या सार्‍या विरोधकांना चित्र-निरक्षर ठरवले गेले. त्यानिमित्ताने आंबेडकरी चळवळीतील तरुणाईची ही प्रातिनिधिक प्रतिक्रिया…
समाजातील अपप्रवृत्तींवर मार्मिक भाष्य करण्याचे एक ताकदवर साधन म्हणून व्यंगचित्रे फार मोलाची भूमिका बजावतात. वर्तमानपत्रे, नियतकालिकात व्यंगचित्रे प्रकाशित होणे हा एक वेगळा भाग असतो. कारण वृत्तपत्रांतील संपादकीय सदरे वाचणार्‍या वाचकांचे विचार हे त्यांच्या भूमिकेवर ठाम असतात. त्यामुळे क्वचितच एखादे व्यंगचित्र प्रभाव पाडते. परंतू क्रमिक पाठ्यपुस्तकांत एखादे कार्टून छापण्याची परिमाणे ही पूर्णतः वेगळी आहेत. अभ्यासक्रमातील पुस्तकात असणारी प्रत्येक गोष्ट ही विद्यार्थ्याच्या मनावर संस्कार करत असते. पाठ्यपुस्तके ही ज्ञानाचे भंडार असून त्यात मांडलेले विचार हे आयुष्यातील प्रत्यक्ष कृतीत उतरविण्याचे मुल्यशिक्षण आपण प्रत्येक इयत्तेत घेत असतो. त्या वादग्रस्त व्यंगचित्रात नेहरु चाबुक उगारताना दाखवले गेले आहेत. संविधान स्विकृतीअगोदर हजारो वर्षे येथील मनूवादी व्यवस्थेने येथील शोषित उपेक्षित आणि वंचिताना कायम पायदळी तुडविले. त्यासाठी चितारल्या गेलेल्या अनेक चित्रांत चाबकाचा वापर सर्रास केला गेला आहे. मग कार्टूनिस्ट शंकर यांनी काढलेले चित्र हे कोणत्या मानसिकतेचे प्रतिक मानण्यात यावे हा पहिला सवाल उपस्थित होतो.
नियमितपणे प्रकाशित होणार्‍या व्यंगचित्राचे आयुष्य हे जेमतेम दिवसभराचे. अर्थात काही व्यंगचित्रे याला अपवाद आहेत. मात्र प्रा. पळशीकर आणि डॉ. योगेंद्र यादव यांच्या कमेटीने त्या वादग्रस्त व्यंगचित्राला अजरामर करून टाकले. खरे तर उगारलेला हंटर असलेले ते व्यंगचित्र पुस्तकात टाकण्याची गरज नसताना देखील ते का टाकले गेले याचे समर्पक उत्तर दिले गेले नाही. या व्यंगचित्राचे समर्थन करता येईल असा एकही ठोस मुद्दा मांडला नाही. बरं जे बुद्धिवादी विचारवंत सदर व्यंगचित्राचे समर्थन करीत आहेत ते या चित्राचा व्हिज्युअल इम्पॅक्ट हा किती विचित्र आहे याकडे ज्या पद्धतीने दूर्लक्ष करित आहेत त्याला काय म्हणावे
व्यंगचित्रात चितारलेले हंटर हे हिंसेचे प्रतीक आहे. गुलामांवर अत्याचार करण्यासाठी कायमच हंटरचा वापर करण्यात येई. मग उगारलेल्या हंटरने विद्यार्थ्यांना नेमके काय सुचित करवून द्यायचे असेल  कोणतेही काम जलद गतीने करवून घ्यायचे असेल तर त्यासाठी चाबकाने फटकावण्याचा विचार पेरणार आहोत काय  कोणतेही काम जलद गतीने करवून घ्यायचे असेल तर त्यासाठी चाबकाने फटकावण्याचा विचार पेरणार आहोत काय  शिक्षक सदर प्रकरण शिकवत असताना व्यंगचित्राची समीक्षा नेमकी कोणत्या अंगाने करत असतील  शिक्षक सदर प्रकरण शिकवत असताना व्यंगचित्राची समीक्षा नेमकी कोणत्या अंगाने करत असतील  त्यामुळे डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर आणि जवाहरलाल नेहरू यांच्याबद्दलची नेमकी काय प्रतिमा तयार होत असेल  त्यामुळे डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर आणि जवाहरलाल नेहरू यांच्याबद्दलची नेमकी काय प्रतिमा तयार होत असेल  ज्या पंडित नेहरू आणि आंबेडकरांनी हंटरवादासारख्या नीच रुढी आणि प्रवृत्तींना कायम कडाडून विरोध केला त्यांच्याच हातात हंटर दाखवून नेमके काय साध्य होणार आहे या प्रश्नांची उत्तरे आजवर नाही मिळालीत. कदाचित त्या व्यंगचित्राचा उलटा परिणाम बाजूला दाखवल्या गेलेल्या चित्राप्रमाणे देखील झाला असावा. संविधान निर्मितीला उशीर होत आहे असे दाखवणारे चित्र छापताना त्याच्याच अगदी बाजूला कारणीमीमांसा छापणे देखील गरजेचे होते. संविधान सभेची काटेकोर शिस्त, प्रत्येक विषयावर झालेली गहन चर्चा, महिलांना संप्पत्तीचा अधिकार मिळवून देण्यासाठी बाबासाहेबांना करावा लागलेला संघर्ष, मसुदा समितीच्या इतर सहा सदस्यांची निष्क्रियता देखील मांडायला हवी होती. पण तसे केले गेले नाही. किंवा चित्राचे समर्थन करणार्‍या पत्रकारांनी देखील हे वास्तव मांडले नाही.
एनसाईआरटीने तयार केलेला अभ्यायक्रम पहिल्यांदाच वादात अडकलाय असेही नाही. याआधी १९७७ ते १९८० या जनता पार्टीच्या तर १९९८ ते २००४ मध्ये भाजपच्या सत्ताकाळात सीबीएसईचा अभ्यासक्रम हा हींदूत्ववादी विचारधारेला अनुसरून बनवला गेला असल्याचे आरोप एनसीईआरटीवर झालेले आहेत. जे डॉ. योगेंद्र यादव यांना आपण एक उत्कृष्ट राजकीय समीक्षक म्हणून ओळखतो. परंतू त्यांनी विविध आंदोलनासंबंधी घेतलेल्या भूमिका मात्र प्रतिगामीच राहिल्या आहेत. देशातील सो-कॉल्ड बुद्धिजीवी वर्ग जेव्हा जेव्हा स्व-अस्मिता जागृत करण्यासाठी टोकाची भुमिका घेतो तेव्हा त्यांचे पक्षधर असणारे योगेंद्र यादव हे नेहमी पुढेच असतात. रामलीला साकारताना लोकपालच्या हुकुमशाही अटींचे समर्थन करणारे असो किंवा ओबीसी आरक्षणाला विरोध करणारा सल्ला देणारे लेख लिहीणे असो, जातिनिहाय जनगणनेला विरोध असो किंवा अपूर्ण महिला आरक्षण विधेयकाला दिलेले उथळ समर्थन असो. यासंदर्भात जेएनयूचे प्रा. तुलसी राम यांनी व्यक्त केलेलं मत दूर्लक्षित करून चालणार नाही. “एनसीईआरटीच्या कमिटीमध्ये सामाजिक न्यायाचे समर्थन करणारा एखादा जरी सदस्य असता तर कदाचित ह्या व्यंगचित्राच्या प्रसिद्धीसाठी संमती मिळालीच नसती.
आत्ता मुद्दा उरला तो प्रा. पळशीकर यांच्या कार्यालयावर हल्ला करणार्‍या सचिन खरात आणि त्यांच्या साथीदारांचा. त्यांनी केलेलं कृत्य हे निंदनीयच आहे. बाबासाहेबांना अस्खलितपणे अभ्यासलेला तरुण कधीच अशा भ्याड हल्ल्यांचे समर्थन करीत नाही. परंतु, सचिन खरात आणि त्यांचे तीन-चार मित्र म्हणजे अख्खा आंबेडकरी तरुण वर्ग नव्हे. बाबासाहेबांच्या संघर्षाचा मार्ग म्हणजे तोडफोड करणे नव्हे. आंबेडकरी विचारांचा वारसा जोपासणार्‍या तरुणांची कृती ही कायमच परिवर्तनवादी राहीली आहे. राडेबाजीला थोडेसेही स्थान या चळवळीत मिळू शकणार नाही. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर हे आधुनिक भारताच्या शिल्पकारांपैकी एक सर्वोत्कृष्ट बुद्धिवादी कृतीशील विचारवंत होते. त्यांना आधुनिक भारताच्या शिल्पकाराचा दर्जा मिळण्याऐवजी त्यांची ओळख कायम दलितांचे कैवारी अशी बिंबवण्यात इथल्या शिक्षणव्यवस्थेने फार मोठा हातभार लावला. डॉ. आंबेडकर हे देशातील पहिले डॉक्टरेट घेणारे अर्थतज्ज्ञ आहेत त्यांच्या सामुहिक शेतीचा विचार आजच्या काळासाठी परफेक्ट आहे. त्यांचे लोकसंख्या धोरण, जलनीती, नदीजोड प्रकल्प, भाषावार प्रांत-पुनर्रचना पासून ते राजकारणातील रिपब्लिकन पक्षाचे तत्वज्ञान कायमच असपृश्य ठरवले गेले. बाबासाहेबांना विचारात उतरवण्याऐवजी पुतळ्यात बंदिस्त करून टाकले. बाबासाहेबांना एक व्यक्ती म्हणून नव्हे तर विचार म्हणून स्विकारण्याची वेळ आली आहे. त्यासाठी मनूवादी संस्कारांनी लिप्त असलेल्या मेंदूला एकदा रिफ्रेश करण्याची.
अरेंज-मॅरेज सारख्या विवाहपद्धतीला आपल्या डोक्यावर घेऊन नाचणार्‍या भारतीयांमध्ये असलेली मॅट्रीमोनी वेबसाईट्सची क्रेझ मात्र जबरदस्त आहे. वर्तमानपत्रांपासून इ-पेपर पर्यंत चौफेर जाळं विणणार्‍या या मॅट्रीमोनी सारख्या सोशल नेटवर्किंग साईट्स शहरी आणि निमशहरी नागरिकांच्या आयुष्यातलं अविभाज्य अंग कधी बनल्या हे कळाले देखील नाही. वर्षाकाठी हजारो कोटिंची उलाढाल असणार्‍या या सोनेसांचं अर्थकारण आणि त्यांचे बरे-वाईट परिणाम निश्चितच विचारात घ्यावे लागणार आहेत.
विवाहसंस्कार हा मानवसमुहातील एक अविभाज्य घटक.भारतीय समाजव्यवस्थेत विवाह संस्काराला अनन्य साधारण महत्त्व आहे. भारतातला लग्नसंमारंभाचा सोहळा म्हणजे एक दिव्यच. अफाट खर्च, प्रचंड गाजावाजा असलेले लग्न म्हटलं की जगभरातले लोक आपसूकच बिग फॅट इंडियन वेडिंग असे संबोधून मोकळे होतात.
लग्नांचे नेमके हेच मार्केट इंटरनेट मिडीयाने मात्र चलाखपणे आपल्या ताब्यात घेतले. आधी घरातल्या वडिलधार्‍यांच्या ओळखीने नातेवाईकांत, मित्र–आप्तांमध्ये लग्ने रितसर ठरवली जात. तेव्हा अपवादानेच वधू–वरांच्या संमती घेण्याचा प्रश्न उदभवत असे. फार फार तर विवाहसंस्थांमध्ये नाव नोंदणी केली जायची. विवाह संस्था अनेकवेळेस विवाहेच्छुकांचे मेळावे आयोजित करत. तसे पहायला गेले तर तशी ही फार वेळखाऊ प्रोसेस. पण ह्याच मॅरेज ब्युरोचं फास्ट फुड वर्जन असलेल्या मॅट्रीमोनिअल वेबसाईट मात्र भलत्याच यशस्वी ठरल्यात.
मुलगा असो किंवा मुलगी प्रत्येक जण कोणत्या ना कोणत्या मॅट्रिमोनी वेबसाईटवर रजिस्टर आहेतच. आपल्या मनाप्रमाणे आवडीनिवडीनुसार असंख्य चॉईस एकाच वेळी उपलब्ध करून देण्याच्या युनिक कंसेप्टमुळे मॅट्रीमोनी सगळ्यांच्या पसंतीला उतरल्या आहेत. सध्याच्या घडीला संघटनात्मक पद्धतीने चालवला जाणारा मॅट्रीमोनिअल वेबसाईट्सच्या उद्योगांची वार्षिक उलाढाल ही जवळपास ४ ते ५ हजार कोटींच्या घरात आहे. सध्या तरी फक्त मनपसंत जोडीदार मिळवून देण्यासाठी काम करणार्‍या ह्या वेबसाईट्सनी भविष्यात लग्नसमारंभाला उपलब्ध बजेटनुसार लग्न लावून देण्याचा बिझनेस सुरू केला तर कोणालाही नवल वाटणार नाही.
इंटरनेट मॅचमेकिंगचा प्रकार अजूनतरी भारतातच लोकप्रिय आहे. मॅट्रिमोनीसंदर्भात विकीपीडीयावर सर्च केले असता त्यात केवळ भारतातील साईट्सबाबतच लिखाण वाचवयास मिळते. तसं ह्या वेबसाईट्स चालवण्यासाठी येणारा खर्च हा तसा फार कमी. त्याला लागणारी मॅनपॉवर पण तशी कमीच. सर्वाज जास्त काम तर युजर्स स्वतःची माहीती अपलोड करून पूर्ण करत असतात. एकदा का युजर्सने सारी माहीती अपलोड केली की मग मॅट्रीमोनीचे खरे काम सुरू होते. युजर्सने टाकलेल्या अपेक्षांची पूर्तता करु शकणार्‍या जोडीदाराशी भेट घालून देण्याचे किंवा त्यांच्या कॉन्टॅक्ट डिटेल्स एकमेकांपर्यंत पोहोचवण्याचे काम मॅट्रिमोनी साईट्सची टिम करत असते. बरं ह्या टिम मध्ये काम करणारे कर्मचारी हे फ्रेशर्स किंवा आयटी ग्रॅज्युएट असतील असा आपला समज असेल तर तो आत्ताच पुसून टाका.कारण मॅचमेकींग करवून देताना वेबकंटेट सांभाळणारे, त्या कंटेंटचे वर्गीकरण करणार्‍या कर्मचार्‍यांमध्ये गृहीणी आणि सेवानिवृ्त्त लोकांचा भरणा अधिक असतो. या संदर्भात स्पष्टिकरण देताना अनेकांनी दिलेल्या प्रतिक्रीया ह्या एकाच स्वरुपाच्या होत्या. गृहीणी आणि सेवानिवृ्त्त कर्माचारी हे काम करत असताना त्यांचा आयुष्यभराचा अनुभव वापरत असतात. त्याचबरोबर हे काम ते पार्ट टाईम जॉब म्हणून करत असल्याने त्यांना द्यावा लागणारा मोबदला देखील कमी असतो. कमी पैशांत स्किल्ड मॅनपॉवर म्हणजे प्रॉफिट अप.
आजची पिढी लग्नाच्या बाजरात उतरताना जरी प्रगत तंत्रज्ञान वापरत असली तरी त्यांची मानसिकता अजूनही बुरसटलेलीच असल्याचे पदोपदी जाणवते. लेखाच्या निमित्ताने माहिती गोळा करत असताना ज्या गोष्टी समोर आल्या त्या निश्चितच धक्कादायक होत्या. मी त्यासाठी तीन वेगवेगळे किवर्ड तयार केले आणि आळीपाळीने त्यांना गुगवर सर्च केले. पहिला किवर्ड caste no bar sc st obc excuse टाकताच केवळ ०.४२ सेकंदाच्या आत ५३,००० एंट्रीज मिळाल्या. दुसरा किवर्ड sc st obc excuse टाकताच ०.२५ सेकंदात २५,००,००० एंट्रीज मिळाल्या.आणि शेवटी sc st obc excuse matrimonial ह्या किवर्डने ०.५७ सेकंदात ६९,००० एंट्रीज मिळाल्या.
गुगल हे स्वतः सर्च इंजिन आहे. इतर वेबसाईट्सवर अपलोड झालेली माहीती गुगल शोधून देण्याचे काम करत असतो. याचा अर्थ असा की,मॅट्रीमोनी साठी माहिती भरणार्‍यांमधील ६९,००० इच्छुकांनी लग्न करताना एस. एसटी.आणि ओबीसी वर्गातील जोडीदारासाठी जाहीरपणे नाही म्हटले आहे. हा एक गंभीर स्वरुपाचा गुन्हा असून अशाच प्रकारच्या मानसिकता ह्या विवाहसंस्थेच्या माध्यमातून जातीयवाद जोपासण्याचे काम जोरकसपणे करत असल्याचे समोर येत आहे. इंटरनेट युगाआधी दोन कुटुंबापुरती मर्यादित असणारी जातीयवादी वृथेची व्याप्ती आणि त्यांची संकल्पना कशी बदलत चालली आहे त्याचे जीवंत उदाहरण म्हणजे हिंदी मॅट्रीमोनीच्या वेबसाईटवर पाहीलेली जाहीरात
अशा प्रकारच्या जाहीराती देणार्‍यांवर नेमकी कोणत्या प्रकारे कारवाई करावी तेच कळत नाही. इंटरनेट आणि त्यावर सोशल नेटवर्किंग साईट्सची माध्यमं हे समाजाचा पारदर्शक आरसा आहे. परंतू या माध्यमांचा वापर करणार्‍यांची मानसिकता मात्र तशीच गढूळ असेल तर अधोगती निश्चित आहे. माध्यमे ही मानवाने स्वतःच्या प्रगतीसाठी निर्माण केली आहेत. त्यावर चालणारी प्रत्येक घडामोड ही समाजाचं वास्तव दर्शन घडवत असते. आणि वरिल उतारा हा त्याच वास्तवतेचे काळे रुप म्हटले तरी वावगे ठरणार नाही.
महाराष्ट्रांत बौद्ध आणि अनुसूचित जातींवर होणाऱ्या जातीय हल्ल्यांना आता संघटित स्वरूप प्राप्त झाले आहे. यामागे केवळ जातीय अंहकार नसून राजकीय वर्चस्व कायम राखण्याची जातीयवादी वृत्ती आहे.
वैभव छाया (लेखक व कवी)
फुले-शाहू-आंबेडकरांच्या पुरोगामी विचारधारेची भूमी म्हणून लौकिक मिरवणाऱ्या या महाराष्ट्रात गेल्या दशकभरात मागास जातींवर होणाऱ्या अत्याचारांमध्ये कमालीची वाढ झालेली आहे. वस्त्या जाळणे, शेतांतील उभ्या पिकात जनावरे सोडणे, सामुहिक बलात्कार, नग्न धिंड, अमानुष छळ करून मारणे, मृत शरीरांची विटंबना, जिवंत जाळण्याच्या घटनांचं प्रमाण इतकं वाढलं आहे, की कधीकधी संशय येतो की आपण नक्की एकविसाव्या शतकात जगत आहोत, की पुन्हा आपली वाटचाल मध्ययुगाच्या दिशेने सुरू झाली आहे जातीय विकृतीचा प्रवास हा क्रूरतेतडून अतिक्रूरतेकडे चालला आहे.
गेल्या दहा वर्षांत घडलेल्या जातीय अत्याचारांना दलित अत्याचार ह्या वर्गवारीत सामान्यीकरण करण्याचा डाव येथील प्रशासनाने चालवलेला असला, तरी सरसकटपणे सर्वच मागास जातींवर जातीय अत्याचार होत आहेत हे देखील पूर्णसत्य नाही. अत्याचारपीडीतांमध्ये बहुतांशी बौद्ध समाजच या आगीच्या भक्ष्यस्थानी पडलेला आढळतो. यानंतर मातंग समाजाचा क्रमांक येतो. क्वचित चांभार समाजावर अन्याय-अत्याचाराची पाळी येते आहे. महाराष्ट्रांत बौद्ध आणि अनुसूचित जातींवर होणाऱ्या जातीय हल्ल्यांना आता संघटित स्वरूप प्राप्त झाले आहे. यामागे केवळ जातीय अंहकार नसून राजकीय वर्चस्व कायम राखण्याची जातीयवादी वृत्ती आहे. त्याची कारणे देखील अत्यंत सरळ आहेत. बौद्ध आणि मागास जातींतील नव्या पिढीत निर्माण झालेली प्रगतीची महत्त्वाकांक्षा पिढानपिढ्या सत्तेची चावी हाती राखणाऱ्या सरंजामी सरदारांना व्यथित करत आहे. परिणास्वरूप खैरलांजी, सोनई, खर्डा, जवखेड्यासारखी अमानुष प्रकरणं घडताना आपण पाहत आहोत.
या साऱ्या प्रकरणांना अनैतिक संबंधांचा किंवा प्रेमप्रकरणांचा मुलामा दिला गेला आणि ज्या निर्दयतेने मानवतेला काळीमा फासण्याचे कृत्य झाले, त्यातील दाहकताच संपवून टाकण्याचे काम अतिवेगाने केले गेले आहे. त्यामागे त्यांचा उद्देश क्रौर्य दडपणे तसंच पीडितांना जनमनाची सहानुभूती मिळू नये असाच असतो. मागास जातींतील तरुणाने उच्चजातीय मुलीशी जोडलेले प्रेमसंबंध हे अनैतिकच असतात ही मानसिकता येथील जातीयवाद्यांच्या मेंदूत पक्की घर करून वसलेली आहे. मागासवर्गीय तरुण शिक्षणाच्या बळावर स्वतःचा उत्कर्ष साधत आहेत. त्यांच्या प्रेमात पडणाऱ्या उच्चजातीय मुली या आपल्या जातप्रतिष्ठेला धक्का पोहोचवत आहेत या मानसिकतेने ग्रासलेल्या लोकांकडूनच असली कृत्ये होणे अपेक्षित असते. पूर्वापार प्रचलित असलेल्या चातुर्वर्ण्य व्यवस्थेतलं विषमतेचं मूळ आजही भारतीय समाजमनात अत्यंत ठळकपणे शाबूत आहे. फरक फक्त एवढाच, की त्या विषम व्यवस्थेचे वाहक आज बदलले आहेत. जातीव्यवस्था आणि त्यातील हिंसक आणि अमानुष अशा असमानतेच्या उगमासाठी जबाबदार असलेली मनुस्मृती ही जातीय गुलामगिरी आणि स्त्री गुलामगिरीची आद्य प्रवर्तकच आहे.
मनुस्मृतीतील तिसऱ्या अध्यायातील बारावा श्लोक हा शुद्रांना उच्च वर्णातील स्त्रीशी विवाह करण्यास मज्जाव करतो. हा नियम न मानणाऱ्यांस छळ करून मारण्याचे प्रावधान सुद्धा हीच स्मृती करते आहे. जात-पितृसत्तेतून आलेली ही विचारसरणी ही केवळ रक्तभेसळ या एकमात्र फुटकळ कारणाला धरूनच अधिकाधिक हिंसक कृत्य करण्यास भाग पाडत असते. त्यातूनच आंतरजातीय विवाहाला विरोध आणि बहुतांशी प्रसंगी अमानुष छळ करून आंतरजातीय विवाह करू इच्छिणाऱ्यांचा निर्घृण खून करण्यात येतो. या अमानवीय कृत्यांचा धर्माशी, राजकीय व्यवस्थेशी, सामाजिक व आर्थिक रचनेशी जराही संबंध नसतो. तेथे फक्त जातीय मानसिकता, जातीय आकस हाच एकमात्र घटक असतो.
भारतीय जनता पक्षाचा मागासवर्गीयांशी ना कधी संबंध होता, ना त्यांना कोणत्याही प्रकारची जात-संवेदना मनात बाळगण्याची गरज वाटत असावी मराठी अस्मितेचा डांगोरा पिटणाऱ्या उद्धव ठाकरे व राज ठाकरे यांनी देखील आजवर कोणत्याही जात-अत्याचारग्रस्त गावाला अथवा कुटुंबाला साधी भेट दिलेली नाही. जातीय अत्याचाराला बळी पडलेले लोक मराठी नसून मागास जातीतील पूर्वास्पृश्यच आहेत असाच समज या दोन्ही ठाकरे बंधू आणि त्यांच्या सेनांचा असावा. छगन भुजबळ, सुशीलकुमार शिंदे हे स्वतः मागास घटकांचे प्रतिनिधी म्हणून अनेकदा सत्तासनावर बसलेले व स्वतःची पाठ थोपटवून घेणारे दोन नेते.
गेल्या काही वर्षांत पुरोगामी महाराष्ट्राचं प्रतिगामी राज्यात झालेलं रूपांतर सुद्धा यांना कधीच चिंतेत पाडू शकलेलं नाही असंच दिसत आहे. सत्ताधाऱ्यांच्या मांडीला मांडी लावून बसताना त्यांचं सुद्धा सिस्टिमायझेशन झालेलं आपण पाहत आहोत. तर रामदास आठवले, जोगेंद्र कवाडे यांच्यासारखे कागदी पँथर सुद्धा घटना घडली, की शिष्टाचार पाळल्याप्रमाणे त्या त्या वस्तीत भेट देण्याचे कर्तव्य पार पाडतात. परंतु वास्तवात पुन्हा त्याच शोषणकर्त्यांच्या दावणीचं मांजर होऊन जगण्यात त्यांची हयात चालली आहे.
साखरेच्या अन् बेरजेच्या राजकारणात स्वतःचं उपद्रवमूल्य जपणरे शरद पवार सुद्धा अद्याप महाराष्ट्रातील जातीय अत्याचारांच्या प्रकरणांवर मौन बाळगून आहेत. खैरलांजीपासून खर्ड्यापर्यंतच्या बहुतांश घटनांमध्ये शोषणकर्ते हे कुठे ना कुठे त्यांच्या पक्षाशी गणगोत सांगणारे असल्याचे वेळोवेळी प्रकाशित झालेल्या शोध अहवालांनी अधोरेखित केले आहे. आंबेडकरी चळवळीतील कार्यकर्त्यांना नाहक नक्षलवादी ठरवून त्यांच्या ऐन उमेदीची वर्षे तुरूंगात डांबून वाया घालवतानाच गेल्या पंधरा वर्षांच्या सत्ताकाळात मराठ्यांच्या जातीय अस्मितेला फुंकर घालण्याचे काम राज्यातील दोन्ही काँग्रेसने इमाने-इतबारे केले. सामाजिक न्यायाची बतावणी करणाऱ्या दोन्ही काँग्रेसच्या ग्रामीण नेतृत्वाकडून असल्या जातीयवादी वृत्तींची छुपी पाठराखण देखील केली जात आहे.
घाटकोपर येथील रमाबाई नगर हत्याकांड प्रकरण अजूनही कोर्टाच्या पायऱ्यांवर अडकलं आहे. खैरलांजी प्रकरणात नखभर न्याय मिळालाय. २०१० ते २०१४ या कालावधीत नोंदणी झालेल्या तब्बल पाच हजारांहून अधिक प्रकरणांपैकी केवळ तीन टक्के प्रकरणेच न्यायालयात पोहोचली आहेत. त्यातील केवळ चार टक्के प्रकरणे आज तुटपुंजा न्याय मिळण्याच्या रांगेत आहेत. वारंवार होणाऱ्या हल्ल्यांच्या जोडीला रिपब्लिकन नेत्यांची सेटिंगगिरी, नक्षलवाद्यांची घुसखोरी, समाजवाद्यांची उदासीनता, डाव्या पक्षांची केवळ हजेरीपुरती उपस्थिती, मुजोर शासन, आळशी आणि असंवेदनशील प्रशासन, कासवाच्या गतीची न्यायपालिका आणि जातीपातीचा सरंजामी माज असा हा जीवघेणा चक्रव्यूह आहे.


चला शिकूया: मुलांसाठी प्रोग्रामिंग - आर्टिस्ट

सोमवार, 14 दिसंबर 2015
मुलांसाठी प्रोग्रामिंग - आर्टिस्ट
या आर्टिकलमध्ये आपण Code.org या वेबसाईटवरील कोड स्टूडियोच्या Course1 मध्ये Stage 8,9,10 Artist Sequence , Shapes चे पझल्स कसे सोडवायचे ते पाहू.
येथे आपल्याला पेन्सील धरलेली एक कार्टून दिसते. या कार्टूनच्या हालचाली आपण अॅरोचे ब्लॉक्स वापरून ठरवू शकतो. आपल्याला प्रत्येक लेवल मध्ये एक अपूर्ण स्केच दिसतो आणि आपल्याला प्रोग्रामिंगच्या सहाय्याने हे स्केच पूर्ण करायचे असते.
या स्टेजबद्दल माहिती देण्यासाठी मी एक व्हिडिओ बनवला आहे तो तुम्ही खाली पाहू शकता.
मुलांसाठी प्रोग्रामिंग - स्पेलिंग बी
इसे ईमेल करेंइसे ब्लॉग करें Twitter पर साझा करेंFacebook पर साझा करेंPinterest पर साझा करें
Labels: लहान मुलांसाठी प्रोग्रामिंग
नई पोस्ट पुरानी पोस्ट मुख्यपृष्ठ
सदस्यता लें टिप्पणियाँ भेजें (Atom)
कोडू गेम लॅॅब हे एक फ्री 3D गेम्स बिल्डिंग सॉफ्टवेअर आहे. मी याचा वापर कसा करावा हे सांगण्यासाठी व्हिडिओ ट्युटोरिअल्सची सीरिज बनवत ...
इमेल मध्ये लेख वाचा
लहान मुलांसाठी प्रोग्रामिंग (53)
लहान मुलांचे खेळ (38)
HTML ची माहिती (7)
सरल थीम. Blogger द्वारा संचालित.


۞आम्हीच ते वेडे ज्यांना आस इतिहासाची۞: मुल्हेर

किल्ल्याची उंची : ४२९०फूट
किल्ल्याचा प्रकार : गिरीदुर्ग
सह्याद्री पर्वताच्या उत्तर-दक्षिण रांगेची सुरुवात नाशिक जिल्ह्यातील बागलाणातून होते. उत्तरेकडून सुरू होणा-या या सह्याद्रिच्या रांगेला सेलबारी किंवा डोलबारी रांग असे म्हणतात. सेलबारी रांगेवर मांगी-तुंगी सुळके, न्हावीगड, तांबोळ्या असे गड आहेत तर दुस-या डोलबारी रांगेवर मुल्हेर, मोरागड, साल्हेर, हरगड, सालोटा हे गडकिल्ले आहेत. पश्चिमेकडील गुजरात मधील घनदाट जंगल असलेला डांगचा प्रदेश आणि महाराष्ट्रातील बागलाण विभाग यांच्या सीमेवर हे किल्ले वसलेले आहेत. बागुलगेड म्हणजेच बागलाण. सुपीक, संपन्न आणि सधन असा प्रदेश. गुजरात आणि महाराष्ट्राच्या सीमेवरील हा प्रदेश असल्याने येथील जनजीवनावर गुजराती आणि महाराष्ट्रीय अशा संमिश्र आचारविचारांचा प्रभाव पडलेला आहे. पाण्याचे प्रमाण जास्त असल्याने बागायती शेती मोठा प्रमाणावर चालते त्यामुळे लोकांची आर्थिक स्थिती ही फार चांगली आहे. मुल्हेरचा किल्ला हा नाशिक जिल्ह्यात सटाणा तालुक्यात आहे. किल्ल्याच्या पायथ्याशी मुल्हेर नावाचे गाव आहे.
इतिहास : मुल्हेरचा किल्ला हा प्राचीन किल्ला आहे. पूर्वी किल्ल्यातच गाव वसलेले होते. मात्र कालांतराने गाव खाली उतरले आणि पायथ्यापासून सुमारे २ कि.मी. अंतरावर वसले. हे मुल्हेर गाव महाभारतकालीन आहे. याचे नाव होते रत्नपूर. या भागात मयूरध्वज नावाचा राजा होऊन गेला आणि गावाला मयूरपूर नाव पडले. तर किल्ल्याला मयूरगड हे नाव पडले. औरंगजेबाने किल्ला जिंकला तेव्हा याचे नाव औरंगगड असे ठेवण्यात आले. पुराणात मुल्हेरचा उल्लेख येतो. मात्र खात्रीलायक माहिती चौदाव्या शतकाच्या पहिल्या दशकात मिळते. मुल्हेरचा किल्ला बागुल राजांनी बांधला. इ.स. १३०८ ते १६१९ पर्यंत बागुलांनी येथे राज्य केले. या घराण्याच्या नावावरूनच परिसराला बागुलगेड व त्याचा अपभ्रंश बागलाण हे नाव पडले. बागुल राजे हे मुळचे कनोजचे. या बागुल घराण्याच्या काळातच जगप्रसिद्ध मुल्हेरी मूठ बनवण्यात आली.
या घराण्यात एकूण ११ राजे झाले. या राजांना बहिर्जी ही पदवी होती. विजयनगरमध्ये हिंदू सत्ता प्रस्थापित होण्यापूर्वी कितीतरी अगोदर बागलाण मध्ये हिंदूसत्ता प्रस्थापित होती. अकबराने जेव्हा खानदेशाचे राज्य जिंकले तेव्हा प्रतापशहा बहिर्जी बागलाणचा राजा होता. त्याने मोगलांचे सार्वभौमत्व पत्करले. पुढे शाहजहानशी या राजाने मैत्रीपूर्ण संबंध निर्माण केले. जुलै १६३६ ला औरंगजेबाची दक्षिणेचा राज्यपाल म्हणून नेमणूक झाली. इ.स. १६३८ मध्ये मोगलांनी बागलाणवर हल्ला केला आणि मुल्हेर किल्ला जिंकला व त्याचे नाव औरंगगड असे ठेवले. १५ फेब्रुवारी १६३८ रोजी वैभवशाली हिंदुंचे राज्य संपुष्टात येऊन तेथे मोगलांची सत्ता प्रस्थापित झाली. मुल्हेर ही बागलाणची परंपरागत राजधानी. किल्ल्यावर महंमद ताहिर याची नेमणूक प्रथम किल्लेदार म्हणून झाली. या ताहिरने मुल्हेरजवळ ताहीर नावाचे गाव वसवले व त्याचे कालांतराने ताहिराबाद असे नामकरण झाले. इ.स. १६६२ मध्ये मुल्हेर किल्ल्यामधील सैनिकांनी अपु-या पगारासाठी बंड केले. दुस-या सुरत लुटीनंतर शिवाजी महाराजांनी बागलाण मोहीम उघडली.
यामध्ये त्यांनी साल्हेर, मुल्हेर व इतर किल्ले स्वराज्यात सामील करून घेतले. मराठांनी १६७१ मध्ये प्रथम मुल्हेरवर हल्ला केला पण किल्लेदाराने तो थोपवून धरला. मग मराठांनी त्याचा नाद सोडला. मात्र साल्हेरच्या लढाईनंतर फेब्रुवारी १६७२ मध्ये मराठांनी मुल्हेरगड काबीज केला. त्यानंतर पुन्हा किल्ला मोगलांच्या हातात पडला.पुढे इ.स. १७५२ च्या भालकीच्या तहानुसार मुल्हेरसकट खानदेशमधील सर्व प्रदेश मराठांच्या हाती आला. यानंतर त्रिंबक गोविंद मुल्हेरचा किल्लेदार झाला. पुढे १७६५ मध्ये किल्ल्यावर गुप्तधन मिळाल्याच्या नोंदी पेशवे दफ्तरात आहेत. अशा रीतीने १५ जुलै १८१८ रोजी हा किल्ला ब्रिटिशांच्या तावडीत सापडला.
गडावरील पहाण्यासारखी ठिकाणे : मुल्हेरगडाचे प्रामुख्याने २ भाग पडतात. एक म्हणजे मुल्हेर माची आणि मुल्हेर बालेकिल्ला. गणेशमंदिरा पासून २ वाटा फुटतात. एक वाट वर चढत जाते व दुस-या वाटेला येऊन मिळते. या वाटेने डावीकडे गेल्यावर १० मिनिटांतच सोमेश्र्वर मंदिर लागते तर उजवीककडे जाणारी वाट आणि गणेशमंदिरा पासून निघणारी उजवीकडची वाट एकत्र येऊन मिळतात. याच वाटेने थोडे पुढे गेल्यावर एक पठार लागते. पठारापासून दोन वाटा लागतात. वर जाणारी वाट मोती तलावापाशी जाते. या टाक्यातील पाणी पिण्यास योग्य आहे. पठारापासून समोर जाणारी वाट राजवाडांच्या भग्र अवशेषांपाशी घेऊन जाते. येथेच एक गुप्त दरवाजादेखील आहे. राजवाडांच्या थोडे खाली आल्यावर रामलक्ष्मण मंदिर लागते. राजवाडांच्या
वाटेने थोडे अंतर चालून गेल्यावर मुल्हेर व हरगड यांमधील खिंड लागते. सोमेश्र्वर मंदिराकडे जात असताना वाटेतच डावीकडे ३ मजली चंदनबाव लागते.
सध्या येथे प्रचंड झाडी झुडूपे आहेत. सोमेश्र्वर मंदिर राहण्यासाठी उत्तम जागा आहे. मोती टाक्यांच्या उजवीकडे वर चढत जाणा-या वाटेने अर्धा तास चालल्यावर आपण बालेकिल्ल्याच्या महाद्वारापाशी येऊन पोहोचतो. आत गेल्यावर डावीकडे गुहा आहेत, तर समोरच पाण्याचं टाकं आहे. मुल्हेरगडाचा बालेकिल्ला म्हणजे मोठे पठार. बालेकिल्ल्यावर पोहोचल्यावर समोरच पाण्याची ९-१० टाकी आहेत. राजवाडाचे भग्रावशेष, भडंगनाथांचे मंदिर या सर्व गोष्टी आहेत. भडंगनाथांच्या मंदिराच्या
वर असणा-या टेकडीवरून खाली उतरलो की मोरागडाकडे जाणारी वाट दिसते. समोरच असणारी मांगी-तुंगीची शिखरे, न्हावीगड, तांबोळ्या, हनुमानगड लक्ष वेधून घेतात.
गडावर जाण्याच्या वाटा : मुल्हेर किल्ल्यावर जाण्यासाठी दोन वाटा अस्तित्वात आहेत. या दोन्ही वाटा मुल्हेर गावातूनच जातात. मुल्हेर गाव ते किल्ल्याचा पायथा यात २ कि.मी. चे अंतर आहे. गावातून २५ मिनिटे चालत पुढे आल्यावर डावीकडे एक घर लागते, आणि समोरच वडाचे एक झाड दिसते. झाडापासून सरळ पुढे जावे. दहा मिनिटांतच धनगरवाडी लागते. धनगरवाडी वरून जाणारी वाट पकडावी. साधारण ४५ मिनिटांनी २ वाटा फुटतात. एक वाट सरळ तर दुसरी उजवीकडे वळते.सरळ वाट : सरळ जाणा-या वाटेने २० मिनिटांत मुल्हेर माचीवरील गणेश मंदिरापाशी पोहचतो. या वाटेने गडावर प्रवेश करताना ३ दरवाजे लागतात. ते सर्व ढासळलेल्या अवस्थेत आहेत. वाट साधी व सोपी आहे. या वाटेने गडावर पोहोचण्यास दीड तास पुरतो.उजवीकडची वाट : उजवीकडच्या वाटेने गेल्यावर दोन तासांनी आपण मुल्हेरमाची वरील गणेश मंदिरात पोहचतो. या वाटेनेही गडावर प्रवेश करताना ३ दरवाजे लागतात. ही वाट जरा दूरची आहे. ही वाट हरगड व मुल्हेर किल्ला यांच्या खिंडीतून वर चढते. या खिंडीतून डावीकडे मुल्हेर तर उजवीकडे हरगड लागतो. या वाटेने गडावर पोहचण्यास ३ तास लागतात.
राहण्याची सोय : मुल्हेरमाचीवरील सोमेश्र्वर आणि गणेश मंदिरात आणि बालेकिल्ल्यावर असणा-या गुहेत राहता येते.
जेवणाची सोय : आपण स्वतः करावी.
पाण्याची सोय : गडावरील मोती टाक्यातील पाणी पिण्यास योग्य आहे. मात्र हे पाणी फेब्रुवारीपर्यंतच उपलब्ध असते.
जाण्यासाठी लागणारा वेळ : साधारण २ तास गावापासून. साधारण ३ तास खिंडीतल्या वाटेने
बघताय काय राव सामील व्हा........
ब्लॉगला भेट द्या, वाचा, आपल्या प्रतिक्रिया द्या, परंतु कुठलाही लेख उतरवून घेण्यास अथवा इतर कुठेही पुनर्प्रकाशित करण्यास लेखकाची परवानगी घेणे आवश्यक आहे.
असे घडले महाराज महाराष्ट्र (3)
महाराष्ट्रातील किल्ल्यांचा इतिहास (5)
भेटा कधी इकडे सुद्धा.......


जीवनपट जीवनपट

हिंदुस्थानच्या संपूर्ण स्वातंत्र्यासाठी प्राणपणाने झुंजण्याचा संकल्प बालपणीच करणारा व त्यानुसार अपार कष्ट भोगणारा वीर देशभक्त, मनुष्यजातीचे कल्याण हेच अंतिम उद्दिष्ट असणारा राष्ट्रवादी, मूलग्राही व कृतिशूर विचारवंत, विज्ञाननिष्ठ व उपयुक्ततावादी समाजसुधारक, महाकाव्याचा नायक शोभावा असा महाकवी, इतिहास घडविणारा इतिहासकार, आपल्या प्रत्येक ग्रंथालाच इतिहास असणारा साहित्यिक, अमोघ वक्ता स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर यांचे व्यक्तिमत्व अक्षरशः शतपैलू आहे. अनेक श्रेष्ठ गुणांचा समुच्चय त्यांच्या व्यक्तिमत्वात प्रकर्षाने झाला होता. हे सर्व गुण त्यांनी इतिहासाच्या ज्ञानप्रकाशाने प्रकट केलेल्या व डोळसपणे स्वीकारलेल्या दिव्य व दाहक व्रताची सांगता करण्यासाठी त्यांनी मातृभूमीला समर्पित केले हे त्यांचे वैशिष्ट्य स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर यांचे व्यक्तिमत्व अक्षरशः शतपैलू आहे. अनेक श्रेष्ठ गुणांचा समुच्चय त्यांच्या व्यक्तिमत्वात प्रकर्षाने झाला होता. हे सर्व गुण त्यांनी इतिहासाच्या ज्ञानप्रकाशाने प्रकट केलेल्या व डोळसपणे स्वीकारलेल्या दिव्य व दाहक व्रताची सांगता करण्यासाठी त्यांनी मातृभूमीला समर्पित केले हे त्यांचे वैशिष्ट्य त्यांचे उभे आयुष्य म्हणजे त्यांच्या वेळोवेळीच्या तत्वज्ञानाचा, युगप्रवर्तक घोषणांचा, धाडसी हालचालींचा, शूर कृत्यांचा, त्यागाचा आणि हालअपेष्टांचा विस्मयकारक चित्रपटच होय


ONGC may take control of HPCL to create mega oilco: Report ओएनजीसी आता ‘एचपीसीएल’ ताब्यात घेणार? | eSakal

ओएनजीसी आता ‘एचपीसीएल’ ताब्यात घेणार
सोमवार, 27 फेब्रुवारी 2017
मुंबई: ऑईल अँड नॅचरल गॅस कॉर्पोरेशन अर्थात ओएनजीसी लवकरच हिंदुस्थान पेट्रोलियम कॉर्पोरेशनवर ताबा मिळवण्याची शक्यता आहे. जागतिक पातळीवर तिसर्‍या क्रमांकाचा तेल आयातक देश असलेल्या भारताची एक मोठी तेल कंपनी असणे आवश्यक आहे. त्यामुळे जागतिक पातळीवर परदेशी मालमत्तांचे अधिग्रहण करणे सोपे होईल, असे केंद्रीय अर्थमंत्री अरुण जेटली नुकत्याच सादर करण्यात आलेल्या केंद्रीय अर्थसंकल्पीय भाषणात बोलताना म्हणाले.
मुंबई: ऑईल अँड नॅचरल गॅस कॉर्पोरेशन अर्थात ओएनजीसी लवकरच हिंदुस्थान पेट्रोलियम कॉर्पोरेशनवर ताबा मिळवण्याची शक्यता आहे. जागतिक पातळीवर तिसर्‍या क्रमांकाचा तेल आयातक देश असलेल्या भारताची एक मोठी तेल कंपनी असणे आवश्यक आहे. त्यामुळे जागतिक पातळीवर परदेशी मालमत्तांचे अधिग्रहण करणे सोपे होईल, असे केंद्रीय अर्थमंत्री अरुण जेटली नुकत्याच सादर करण्यात आलेल्या केंद्रीय अर्थसंकल्पीय भाषणात बोलताना म्हणाले.
जेटलींनी अर्थसंकल्पीय भाषणात सांगितल्याप्रमाणे, भारतातील सर्व सरकारी तेल कंपन्यांचे एकत्रीकरण होणे शक्य आहे. एकत्रीकरणानंतर ओएनजीसी देशातील सर्वात मोठी तेल कंपनी ठरणार आहे. केंद्रीय मंत्रिमंडळाच्या मंजुरीनंतर सरकारची एचपीसीएलमध्ये असलेली 51.11 टक्के हिस्सेदारी ओएनजीसी स्थानांतरीत केली जाण्याची शक्यता आहे.
सध्या मुंबई शेअर बाजारात ओएनजीसीचा शेअर 195.20 रुपयांवर व्यवहार करत असून त्यात किरकोळ घसरण झाली आहे. पचे रुपये दर्शनी मूल्य असलेल्या शेअरने वर्षभरात 125.40 रुपयांची नीचांकी तर 212 रुपयांची उच्चांकी पातळी गाठली आहे. सध्याच्या शेअरच्या बाजारभावानुसार कंपनीचे रु.250,953.91 कोटींचे बाजारभांडवल आहे.
'डोण्ट वरी बी हॅप्पी'मध्ये दिसणार स्वानंदी टिकेकर
उमेश कामत आणि स्पृहा जोशीने गाजवलेल्या 'डोण्ट वरी बी हॅप्पी' या नाटकातील प्रणोतीची जागा कोणती अभिनेत्री घेणार हि बऱ्याच दिवसांपासून लागलेली...
पाच सामन्यांत चार विजय; 'चेन्नई' पुन्हा पहिल्या क्रमांकावर
मुंबई : शेवटच्या षटकात सामना जिंकण्याची यंदाची 'परंपरा' कायम राखत चेन्नई सुपर किंग्जने 'आयपीएल'च्या गुणतक्‍त्यात पुन्हा आघाडी घेतली आहे....
कल्याण आरटीओच्या नवीन इमारत निधीला मंजुरी
कल्याण : कल्याण आरटीओ उपप्रादेशिक परिवहन कार्यालयाच्या कल्याण मधील वाडेघर येथील नवीन इमारतीच्या बांधकामासाठी सरकारने 10 कोटी 46 लाख 25 हजार 942...
कल्याण - जेष्ठ नागरिकांसाठी केडीएमटी बससेवा सुरू करा
कल्याण : कल्याण पूर्वमधून लोक संकुल - लोकग्राम ते वाशी , बेलापूर, पनवेल, घणसोली, पामबीच या मार्गावर जेष्ठ नागरिकांसाठी केडीएमटी बस सोडावी अशी...
...अन् ‘मीरा’ कार सोशल मीडियावर धावू लागली
इचलकरंजी - ५० वर्षांपूर्वी इचलकरंजीच्या रस्त्यावर इचलकरंजीतच तयार झालेली ‘मीरा’ नावाची कार सोशल मीडियावर धावू लागली आहे. कारच्या निर्मितीपासून येथील...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


Jangoraitada tribal organization activities गरजू गर्भवतींना मायेची ऊब | eSakal

गरजू गर्भवतींना मायेची ऊब
मंगळवार, 20 डिसेंबर 2016
नागपूर - जीवनाच्या धकाधकीत आरोग्याकडे दुर्लक्ष होण्याची शक्‍यता असल्यामुळे जंगोराईताड आदिवासी विकास संस्थेतर्फे नागपुरातील अकरा गरजू गर्भवतींना "वात्सल्यम' उपक्रमात मायेची ऊब दिली आहे. या गर्भवतींची तपासणी, चाचण्या आणि औषधोपचाराचा भार या संस्थेने उचलला आहे.
नागपूर - जीवनाच्या धकाधकीत आरोग्याकडे दुर्लक्ष होण्याची शक्‍यता असल्यामुळे जंगोराईताड आदिवासी विकास संस्थेतर्फे नागपुरातील अकरा गरजू गर्भवतींना "वात्सल्यम' उपक्रमात मायेची ऊब दिली आहे. या गर्भवतींची तपासणी, चाचण्या आणि औषधोपचाराचा भार या संस्थेने उचलला आहे.
या उपक्रमात रविवारी गर्भवती आणि त्यांच्या कुटुंबीयांच्या एकत्रीकरणाचा कार्यक्रम पार पडला. गर्भाचे पोषण तसेच योग्य वाढीसाठी आवश्‍यक असलेली औषधे आणि पूरक आहाराचे यावेळी वितरण करण्यात आले. तसेच त्यांच्या विविध शंकांचे निरसनही करण्यात आले. गर्भाच्या योग्य वाढीसाठी औषधे आणि पूरक आहाराची आवश्‍यकता का आहे त्याचप्रमाणे या काळात त्यांचा आहार-विहार कसा असावा याबाबत डॉ. रिता पराशर यांनी मार्गदर्शन केले. त्यांनी गर्भवती आणि त्यांच्या कुटुंबीयांच्या शंकांचे निरसनही केले.
श्रीवत्स ज्योतिष विद्यालय आणि जंगोराईताड आदिवासी विकास संस्थेतर्फे या उपक्रमासाठी नागपूरच्या विविध भागांतील अकरा गर्भवतींची आवश्‍यक सर्व मदतीसाठी निवड केली आहे. आर्थिक परिस्थिती बघून या गरजूंची निवड करण्यात आली आहे. निवड करण्यात आलेल्या सर्व गर्भवतींची नियमित तपासणी डॉ. स्मिता चतुर्वेदी यांच्याकडे होत असून आवश्‍यक त्या तपासण्या मोफत केल्या जात आहेत. या प्रकल्पाच्या समन्वयक म्हणून सौ. नमिता पारखी यांच्याकडे जबाबदारी आहे. एकत्रीकरण कार्यक्रमाला विद्यालयाचे संस्थापक प्रबोध वेखंडे आणि त्यांचे अन्य सहकारी उपस्थित होते.
वात्सल्यम या उपक्रमात गरजू गर्भवतींना आवश्‍यक ती सर्व मदत केली जात आहे. अशाच प्रकारची मदत यापुढेही सुरू ठेवण्याचा मानस आहे.
- प्रबोध वेखंडे, श्रीवत्स ज्योतिष्य विद्यालय.
पर्यटनपंढरी भिलार (ता. महाबळेश्‍वर) आता पुस्तकांचे गाव म्हणून परिचित झाले आहे. गावामधील घरांमध्ये विविध विषयांवरील पुस्तके ठेवून सुटी आणि पर्यटनाच्या...
दीक्षाने दिले सहा जणांना नवजीवन
अमरावती - शिकण्यासवरण्याच्या वयात तिला आजाराने कवेत घेतले, बळावलेल्या आजारापुढे डॉक्‍टरांनी हात टेकले...
रिक्षाचालक देतो अंध, अपंगांना मोफत सेवा
औरंगाबाद - औरंगाबाद शहरातील हरिशचंद्र जाधव हे रिक्षाचालक सहा वर्षांपासून अंध आणि अपंगांना मोफत रिक्षा...
रिंगरोडसाठी जागा देण्यास विरोध
फुरसुंगी - पूर्व हवेलीच्या गावांतून रिंगरोड गेल्याने चांगला विकास होईल त्यामुळे या रस्त्यासाठी जागा देणारे शेतकरीही योग्य मोबदला मिळाल्यास जागा...
औंध, बाणेर, बालेवाडीचा बदलणार चेहरा
पुणे - स्मार्ट सिटीअंतर्गत औंध, बाणेर आणि बालेवाडीत २७ किलोमीटरचे ‘स्मार्ट स्ट्रीट’, तसेच मोकळ्या जागांचा वापर नागरिकांच्या उपक्रमासाठी व्हावा,...
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
रिफंड आणि इतर आर्थिक व्यवहार
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
तनिष्का स्त्री प्रतिष्ठा अभियान
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
सकाळ इंटरनॅशनल लर्निंग सेंटर
eSakal च्या बातम्यांसाठी सबस्क्राईब करा
eSakal च्या महत्वाच्या बातम्यांची आणि ब्रेकिंग न्यूजची नोटिफिकेशन्स तत्काळ मिळविण्यासाठी सबस्क्राईब करा.
* आपण नोटिफिकेशनसंबंधी हवे ते बदल ब्राऊजर सेटिंग्जमध्ये जाऊन कधीही करू शकता.


चला शिकूया: लहान मुलांसाठी प्रोग्रामिंग - कोर्स 4 # प्ले लॅब - फॉर लूप्स

मंगलवार, 15 मार्च 2016
लहान मुलांसाठी प्रोग्रामिंग - कोर्स 4 # प्ले लॅब - फॉर लूप्स
ही ब्लॉग पोस्ट code.org वरील code studio मधील विनामूल्य कोर्सेस पूर्ण करू इच्छिणाऱ्या मुला-मुलींना मदत करण्यासाठी बनविलेली आहे. या पानावर Code Studio मधील चौथ्या कोर्सच्या अकराव्या स्टेजबद्दल माहिती दिलेली आहे. याचे नाव आहे प्ले लॅब फॉर लूप्स. यामध्ये फॉर लूप्स वापरण्याचा सराव करवून घेतला जातो. चौथ्या कोर्स मधील अकराव्या स्टेजचे लिंक खाली दिलेले आहे. तुम्ही code.org वर अकाउंट उघडले असेल तर त्यामध्ये लॉग इन करून हे पान उघडू शकता.
हे लेवल्स पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करा. एखाद्या लेवलला सॉल्व्ह करताना काही अडचण आल्यास त्या लेवलचे उत्तर तुम्ही या पानावर पाहू शकता.
यामध्ये फक्त तीन लेवल आहेत. खाली प्रत्येक लेवलचे चित्र आणि त्याला पूर्ण करण्यासाठी आवश्यक कोडिंग दिलेले आहे.
इसे ईमेल करेंइसे ब्लॉग करें Twitter पर साझा करेंFacebook पर साझा करेंPinterest पर साझा करें
Labels: लहान मुलांसाठी प्रोग्रामिंग
नई पोस्ट पुरानी पोस्ट मुख्यपृष्ठ
सदस्यता लें टिप्पणियाँ भेजें (Atom)
कोडू गेम लॅॅब हे एक फ्री 3D गेम्स बिल्डिंग सॉफ्टवेअर आहे. मी याचा वापर कसा करावा हे सांगण्यासाठी व्हिडिओ ट्युटोरिअल्सची सीरिज बनवत ...
इमेल मध्ये लेख वाचा
लहान मुलांसाठी प्रोग्रामिंग (53)
लहान मुलांचे खेळ (38)
HTML ची माहिती (7)
सरल थीम. Blogger द्वारा संचालित.


मिया बिवी राजी तो क्या करेगा काझी- मद्रास हायकोर्ट
मद्रास उच्च न्यायालयानं मुस्लिमांच्या तलाकवर महत्त्वाचा निर्णय दिला आहे. मुस्लिमांच्या तलाकमध्ये काझींनी दिलेलं प्रमाणपत्र कायद्यानं वैध धरता येणार नाही, असं मद्रास उच्च न्यायालयानं म्हटलं आहे. त्यामुळे न्यायालयाच्या या निर्णयामुळे मिया बिवी राजी तो क्या करेगा काझी, याची आठवण करून दिली आहे.
मुख्य न्यायाधीश एस. के. कौल आणि न्यायाधीश एमएम सुंद्रेश यांच्या खंडपीठानं हा निर्णय दिला आहे. माजी आमदार बदर सैयद यांच्या जनहित याचिकेवर अंतरिम आदेश देताना न्यायालयानं हा निर्णय दिला आहे. सैयद यांनी याचिकेत काझींनी दिलेल्या निर्णयाचा निषेध केला आहे. त्यांनी काझीनी दिलेलं ट्रिपल तलाक आणि अन्य इतर कागदपत्र ग्राह्य धरण्यास मंजुरीला स्थगिती देण्याची मागणी केली आहे.
न्यायालयानं 1880 काझी अ‍ॅक्टवर ताशेरे ओढले असून, काझींचं पद व्यक्तीला न्यायिक आणि प्रशासनिक अधिकार मिळत नाही. ऑल इंडिया मुस्लिम पर्सनल लॉ बोर्डानंही काझींच्या अधिकारांना अवैध ठरवलं आहे. काझी फक्त शरिया कायद्यांतर्गत निर्णय देऊ शकत असल्याचं म्हटलं आहे. सैयद यांनी समर्थनार्थ त्यांनी मुस्लिम पर्सनल लॉ(शरिया) अ‍ॅप्लिकेशन अ‍ॅक्ट 1937चा हवाला दिला आहे. कोर्टानं या प्रकरणाची सुनावणी 21 फेब्रुवारीपर्यंत पुढे ढकलली आहे.