কামসূত্ৰ

কামসূত্ৰ (; আক্ষৰিক: 'কামনাৰ নীতি') হৈছে এক প্ৰাচীন ভাৰতীয় হিন্দু সংস্কৃত গ্ৰন্থ। ইয়াৰ বিষয়বস্তু হৈছে মানৱ জীৱনৰ যৌনতা, কামোদ্দীপনা আৰু আৱেগিক পৰিপূৰ্ণতা। ইয়াৰ ৰচয়িতা হৈছে বাৎসায়ন। কামসূত্ৰ বিষয়ক আটাইতকৈ প্ৰাচীন গ্ৰন্থখন অভিৰা ৰাজ্যত ৰচনা কৰা হৈছিল। কামসূত্ৰ হৈছে বিভিন্ন ব্যাখ্যা আৰু ভাষ্যৰ সৈতে সংক্ষিপ্ত পদত নিবন্ধিত আধুনিক যুগতো বৰ্তি থকা এক সূত্ৰ ধাৰাৰ গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখন গদ্য আৰু অনুস্তুভ-অক্ষৰৰ কাব্যিক শ্লোকৰ মিশ্ৰণ। ই হিন্দুধৰ্মৰ পুৰুষাৰ্থৰ ধাৰণাক মান্যতা দিয়াৰ লগতে আকাংক্ষা, যৌনতা আৰু আৱেগিক পৰিপূৰ্ণতাক জীৱনৰ এক সঠিক লক্ষ্য হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰিছে। ইয়াৰ অধ্যায়বোৰত প্ৰেমৰ পদ্ধতি, সামাজিক দিশেৰে জড়িত হ’বলৈ কলাৰ প্ৰশিক্ষণ, সঙ্গীৰ সন্ধান, ৰমন্যাস, বিবাহিত জীৱনত ক্ষমতা বজাই ৰখা, ব্যভিচাৰ, যৌন ভংগিমা আৰু অন্যান্য বিষয়ৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ অধিকাংশই প্ৰেমৰ দৰ্শন আৰু তত্ত্ব। আকাংক্ষাক উদ্দীপিত কৰা আৰু ইয়াক বাহাল ৰখাৰ কাৰকৰ লগতে এইসমূহ কেতিয়া আৰু কেনেকৈ ভাল বা বেয়া হয় এই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই পুথিখন ভাৰতীয় কামশাস্ত্ৰসমূহৰ অন্যতম। ভাৰতীয় ভাষাৰ লগতে আন ভাষালৈ বহুলভাৱে অনূদিত গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰতো ই অন্যতম। কামসূত্ৰই খ্ৰীষ্টিয় চতুৰ্থ শতিকাৰ পিছৰ পৰা ভালেসংখ্যক পুথি আৰু হিন্দু মন্দিৰৰ অলংকৰণ তথা ভাস্কৰ্যক প্ৰভাৱিত কৰিছে। ইয়াৰে ভিতৰত মধ্যপ্ৰদেশৰ খাজুৰাহোৰ ভাস্কৰ্যসমূহে ইউনেস্ক' বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে। উত্তৰ ভাৰতত এতিয়ালৈকে বৰ্তি থকা মন্দিৰসমূহৰ ভিতৰত ৰাজস্থানৰ এটা মন্দিৰত কামসূত্ৰৰ আটাইবোৰ প্ৰধান অধ্যায় আৰু যৌন ভংগিমা চিত্ৰায়িত কৰা হৈছে। ৱেণ্ডি ডোনিগাৰৰ মতে ১৮৮৩ চনত ৰিচাৰ্ড বাৰ্টনে গ্ৰন্থখনৰ ইংৰাজী অনুবাদ প্ৰকাশ কৰাৰ পিছত ই ইংৰাজী ভাষাৰ সৰ্বাধিক ‘পাইৰেটেড’ গ্ৰন্থৰ অন্যতম হৈ পৰে। অৱশ্যে বাৰ্টনৰ সংস্কৰণটো ১৯ শতিকাৰ ভিক্টোৰিয়ান ধাৰাৰ মনঃপুত হোৱাকৈ ভগৱানলাল ইন্দ্ৰজিৎ আৰু শিৱৰাম পৰশুৰাম ভীড়েই কৰা অনুবাদৰ পৰিৱৰ্দ্ধিত সংস্কৰণ হোৱাৰ বাবে উক্ত সংস্কৰণটোৱে মূল কামসূত্ৰক সঠিককৈ প্ৰতিফলিত কৰা নাই।

ৰচনাকাল, ৰচয়িতা আৰু ইতিহাস

মূল কামসূত্ৰৰ ৰচনাকালৰ (তাৰিখ বা শতিকা) বিষয়ে জনা নাযায়। ইতিহাসবিদসকলে পুথিখনৰ ৰচনাকাল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০০-ৰ পৰা খ্ৰীষ্টিয় ৩০০-ৰ ভিতৰত বুলি ঠাৱৰ কৰিছে।জন কেৰ মত অনুসৰি খ্ৰীষ্টিয় দ্বিতীয় শতিকাত কামসূত্ৰই সংকলিত হৈ বৰ্তমানৰ ৰূপ লাভ কৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে, কামসূত্ৰক সহ-অনুবাদ কৰা ইণ্ডোল’জিষ্ট ৱেণ্ডি ডোনিগাৰৰ মতে বৰ্মানে উপলব্ধ কামসূত্ৰ ২২৫ চনৰ পিছতহে সংকলিত কৰা হৈছে কিয়নো ইয়াত অভিৰা বা অন্ধ্ৰ সাম্ৰাজ্যৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে আৰু এই সাম্ৰাজ্যই ২২৫ চনৰ আগতে প্ৰাচীন ভাৰতৰ প্ৰধান অঞ্চলসমূহত শাসন কৰা নাছিল। পুথিখনত ৪ৰ্থৰ পৰা ৬ষ্ঠ শতিকালৈ প্ৰাচীন ভাৰতৰ কলা, হিন্দু সংস্কৃতি আৰু অৰ্থনীতিক নতুন ৰূপত গঢ় দিয়া গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ বিষয়ে উল্লেখ নাই। সেয়ে তেওঁ কামসূত্ৰৰ কালছোৱা খ্ৰীষ্টিয় ৩য় শতিকাৰ বুলি সিদ্ধান্ত দিছে।

কামসূত্ৰৰ ৰচনাৰ স্থানৰ বিষয়েই স্পষ্টকৈ পোৱা নাযায়। প্ৰাচীন ভাৰতৰ উত্তৰ বা উত্তৰ-পশ্চিমৰ নগৰ কেন্দ্ৰসমূহ ইয়াৰ ৰচনাৰ স্থান হ’ব পাৰে। পূবৰ নগৰ কেন্দ্ৰ পাটলিপুত্ৰ বা বৰ্তমানৰ পাটনাতো পুথিখন ৰচনা ক্ৰা হ’ব পাৰে।

বাৎসায়ন মল্লনাগকেই কামসূত্ৰৰ ৰচনাৰ কৃতিত্ব দিয়া যায় যদিও তেওঁৰ বিষয়ে বিশেষ জনা নাযায়। বাৎসায়নে উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ পুথিখন যথেষ্ট ধ্যানৰ অন্তত ৰচনা কৰিছিল। ইয়াৰ পাতনিত তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ বহুতো প্ৰাচীন পুথি আহৰণ কৰিছিল কিন্তু সেয়া বৰ্তি থকা নাই। তেওঁ ঔদ্দালকি, বভ্ৰভ্য, দত্তক, সুৱৰ্ননাভ, ঘটকামুখ, গোনাৰ্দিয়, গণিকাপুত্ৰ, চাৰায়ন, কুচুমাৰ আদিৰ লগতে অন্য লেখকৰ কৰ্মৰ সূত্ৰ দিছে আৰু তেওঁলোকক শিক্ষক বা পণ্ডিত বুলি অভিহিত কৰিছে। বৰাহমিহিৰৰ বৃহৎসংহিতা আৰু কালিদাসৰ কাব্যত বাৎসায়নৰ কামসূত্ৰৰ উল্লেখ থকাৰ লগতে ইয়াৰ শ্লোকৰ উদ্ধৃতি দিয়া হৈছে। এই কথাই সূচায় যে তেওঁ খ্ৰীষ্টিয় ৫ম শতিকাৰ আগৰ আছিল।

পৃষ্ঠভূমি

হিন্দু পৰম্পৰাৰ পুৰুষাৰ্থৰ ধাৰণাত জীৱনৰ চাৰিটা উদ্দেশ্যৰ কথা কোৱা হৈছে। পুৰুষাৰ্থৰ মতে প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰ পৰিপূৰ্ণ আৰু সুখী জীৱনৰ বাবে এই চাৰিটা উদ্দেশ্য প্ৰয়োজনীয়।
ধৰ্ম – ই ঋত (সজ) অনুসৰি কৰা আচৰণক সূচায় যি জীৱন আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডক সম্ভৱ কৰি তোলে। ধৰ্মত কৰ্তব্য, অধিকাৰ, নীতি, আচাৰ, মূল্যবোধ আৰু জীৱন যাপনৰ শুদ্ধ পথ অন্তৰ্ভুক্ত। হিন্দু ধৰ্মই প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰে ধৰ্মীয় কৰ্তব্য, নৈতিক অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যৰ লগতে সামাজিক ভাৰসাম্য বজাই ৰখা আচাৰ, সজ আচৰণ আৰু মূল্যবোধ সামৰি লয়।
অৰ্থ – ই জীৱন জীৱিকাৰ মাধ্যমক সূচায়। যিসমূহ কাৰ্য আৰু সংসাধনৰ জৰিয়তে এজন লোকে তেওঁ বিচৰা এক অৱস্থা প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰে সেয়াই অৰ্থ। অৰ্থই ধন, কেৰিয়াৰ, জীৱিকা, বিত্তীয় সুৰক্ষা আৰু অৰ্থনৈতিক স্বচ্ছন্দক বুজায়।
কাম – কামৰ অৰ্থ হৈছে কামনা-বাসনা, অনুভৱ, সুখানুভূতি, প্ৰেম আৰু জীৱনৰ উদযাপন। ই যৌনতাৰ সামৰি ল'বও পাৰে বা নল'বও পাৰে। গেভিন ফ্লাডে বৰ্ণনা কৰিছে যে কাম হৈছে ধৰ্ম, অৰ্থ আৰু মোক্ষক (আত্মিক মুক্তি) ভংগ নকৰাকৈ কৰা প্ৰেম।
মোক্ষ – মোক্ষই মুক্তি বা নিৰ্বাণক সূচায়। হিন্দুধৰ্মৰ কোনো কোনো শিক্ষণৰ মতে মোক্ষৰ অৰ্থ হৈছে সংসাৰ তথা জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্তিলাভ। আন কিছু শিক্ষণ অনুযায়ী মোক্ষৰ অৰ্থ হৈছে জীৱনৰ স্বাধীনতা, আত্ম-উপলব্ধি আৰু নিৰ্বাণ।

এই আটাইকেইটা উদ্দেশ্য অধ্যয়নৰ বিষয়বস্তু হৈ পৰাৰ হেতুকে ই প্ৰাচীন ভাৰতৰ সংস্কৃত আৰু প্ৰাকৃত ভাষাৰ সাহিত্যলৈ দিকনিৰ্দেশ কৰিছিল। ধৰ্মশাস্ত্ৰ, অৰ্থশাস্ত্ৰ আৰু মোক্ষশাস্ত্ৰৰ লগতে কামশাস্ত্ৰৰ ধাৰাটোকো তালপাতৰ পুথিৰ আকাৰত সংৰক্ষিত কৰা হৈছিল। কামসূত্ৰ কামশাস্ত্ৰ ধাৰাৰ সাহিত্য। যৌনতা আৰু অনুভৱ সম্পৰ্কীয় অন্যান্য সংস্কৃত পুথিৰ ভিতৰত ৰতিৰহস্য, অনঙ্গৰঙ্গ, নগৰসৰ্বস্ব, কন্দৰ্পচূড়মণি আৰু পঞ্চশায়ক আদি উল্লেখযোগ্য। নৃতত্ত্ববিদ তথা ধৰ্মীয় অধ্যয়নৰ অধ্যাপক ল'ৰা ডেচমণ্ডৰ মতে ভাৰতীয় কামশাস্ত্ৰৰ সংজ্ঞাত্মক উদ্দেশ্য হৈছে "নিজৰ সৈতে জগতৰ" এক ভাল সম্পৰ্কৰ মাজেৰে দুয়োপক্ষৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আৱিষ্কাৰ তথা পৰিৱৰ্দ্ধিত অনুভৱৰ যোগেদি এক "সমন্বিত অনুভূতিশীল অভিজ্ঞতা" লাভ কৰা।

ইণ্ডোল'জিষ্ট ডিৰ মতে কামসূত্ৰ বৈদিক যুগৰ ধৰ্মীয় সাহিত্যৰ পৰা আৰম্ভ হোৱাৰ ই বহুকেইটা প্ৰমাণৰ এটা আৰু এই ধাৰণাসমূহক পৰৱৰ্ত্তী কালত পৰিশোধন কৰি বাৎসায়নে এক সূত্ৰ ধাৰাৰ সাহিত্যৰ ৰূপ দিয়ে। ডোবিগাৰেও এই ধাৰণাটোৰ প্ৰতি সমৰ্থন প্ৰকাশ কৰিছে। ডোনিগাৰৰ মতে সুখভোগ আৰু যৌনতাক উদযাপন কৰাৰ এই প্ৰক্ৰিয়া ধাৰ্মিক কাৰ্য হিচাপে ঋকবেদৰ পৰাই আৰম্ভ হয়। কামসূত্ৰ আৰু যৌনতাৰ উদযাপন হিন্দুধৰ্মৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ আৰু ই মন্দিৰসমূহত বিদ্যমান।

মহাকাব্য

মানৱ সম্পৰ্ক, যৌনতা আৰু অনুভূতিৰ পূৰ্তিকৰণ বৈদিক যুগৰ পৰৱৰ্তী কালৰ সংস্কৃত সাহিত্য যেনে প্ৰধান হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণৰ এক তাৎপৰ্যপূৰ্ন অংগ। জোহান মেয়েৰে বক্তব্য আগবঢ়াইছে যে প্ৰেম আৰু যৌনতা প্ৰাচীন ভাৰতীয় দৃষ্টিকোণত এক আনন্দদায়ক প্ৰয়োজনীয়তাৰূপে পৰিগণিত হৈ আহিছে। যদিও নাৰী অন্তৰ্মুখী আৰু চয়নাত্মক, "এগৰাকী নাৰী সুৰতৰ (কামুক বা যৌন তৃপ্তি) তীব্ৰ আকাংক্ষী" আৰু "এগৰাকী নাৰীৰ অতিশয় তীব্ৰ উত্তেজনাময় প্ৰকৃত্ৰি থাকে, যৌনকাৰ্যত তেওঁৰ তৃপ্তি এজন পুৰুষতকৈ অধিক।"

পুৰালিপি

সমগ্ৰ ভাৰততে কামসূত্ৰৰ বিভিন্ন সংস্কৰণৰ পুৰালিপি সিঁ‌চৰতি হৈ বৰি আছে। বিভিন্ন ভাৰতীয় আঞ্চলিক ভাষা যেনে মাৰাঠী আদিলৈ বহুলভাৱে অনূদিত সংস্কৃত কামশাস্ত্ৰৰ পুথি অনঙ্গৰঙ্গৰ অনুবাদ কৰিবলৈ গৈ ইংৰাজ অ'ৰিয়েণ্টেলিষ্ট ৰিচাৰ্ড বাৰ্টন কামসূত্ৰৰ পুৰালিপিৰ কেইটামান অংশত থমকি ৰ'ব লগা হয়। তেওঁ কামসূত্ৰৰ সম্পূৰ্ণ পুৰালিপিৰ সন্ধান উলিয়াবৰ বাবে সংস্কৃত পণ্ডিত ভগৱানলাল ইন্দ্ৰজীৰ কাষ চাপে। ইন্দ্ৰজীয়ে বাৰণসী, কলকাতা আৰু জয়পুৰৰ বিভিন্ন পুথিভঁ‌ৰাল আৰু মন্দিৰৰ পৰা বিভিন্ন পুৰালিপি সংগ্ৰহ কৰে। বাৰ্টনে এই পুৰালিপিসমূহৰ সম্পাদিত ইংৰাজী অনুবাদ প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায় যদিও সংস্কৃত ভাষাৰ এক সমালোচনাত্মক সংস্কৰণ উলিওৱাৰ পৰা বিৰত থাকে।

১৯৬১ চনত কৰা কামসূত্ৰৰ পাণ্ডিত্যমূলক অধ্যয়ন আৰু অধিক শুদ্ধ অনুবাদৰ বাবে জনাজাত এছ চি উপাধ্যায়ৰ মতে এই পুৰালিপিসমূহত কিছু সমস্যা আছে আৰু এইসমূহৰ পাঠ্য সময় বাগৰাৰ লগে লগে সংশোধনৰ সন্মুখীন হৈছে। কাম বিষয়ক প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ হিন্দু পাঠ্যসমূহত কামসূত্ৰৰ কথা তথ্যসূত্ৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে যদিও তাত উল্লিখিত উদ্ধৃতিসমূহ কামসূত্ৰত পোৱা নোযোৱালৈ চাই উপৰোক্ত কথাষাৰৰ সত্যতা নিশ্চিত হয়।

+ কামসূত্ৰ
খণ্ড.অধ্যায়
শ্লোক
বিষয়
১

সাধাৰণ মন্তব্য
১.১
১–২৪
পাতনি, কাম বিষয়ক সাহিত্যৰ ইতিহাস, বিষয়সমূহৰ থূলমূল আভাস
১.২
১–৪০
কাম বিষয়ক জ্ঞানৰ উপযুক্ত বয়স, জীৱনৰ তিনিটা লক্ষ্য: ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম; এইসমূহৰ প্ৰয়োজনীয় পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক, মানুহৰ স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন
১.৩
১–২২
কামৰ আয়োজন, উন্নতমানৰ জীৱন যাপনৰ বাবে চৌষষ্ঠী কলা, যুৱতিসকলে কেনেদৰে এই কলাসমূহ আয়ত্ত কৰিব আৰু ইয়াৰ প্ৰশিক্ষণ ল'ব পাৰে, এইসমূহৰ জীৱনজোৰা উপযোগিতা আৰু উন্নত কামৰ বাবে ইয়াৰ অৱদান
১.৪
১–৩৯
এজন নগৰীয়া ভদ্ৰলোকৰ জীৱন, কৰ্মসূচী, বিনোদন আৰু উৎসৱ, ক্ৰীড়া, বনভোজ, সামাজিকীকৰণ, আমোদ-প্ৰমোদ আৰু মদ্যপান, কামৰ সফলতাৰ বাবে সহায়কাৰীৰ (বাৰ্তাবাহক, বন্ধু, সহায়ক) সন্ধান, গ্ৰাম্য ভদ্ৰলোকৰ বাবে বিকল্প, কামৰ চৰিতাৰ্থৰ বাবে কি কৰা অনুচিত
১.৫
১–৩৭
নাৰীৰ প্ৰকাৰ, যৌন সংগীৰ সন্ধান, যৌনতা, প্ৰেমাস্পদ হোৱা, বিশ্বাসী হোৱা, বৈধ নাৰী, ব্যভিচাৰ আৰু কেতিয়া ইয়াক কৰা যায়, গমন কৰিব নলগীয়া নাৰী, বাৰ্তাবাহক আৰু সহায়কাৰীৰ সৈতে ব্যৱহাৰ, জীৱনত কিছু কৰিবলগীয়া আৰু কৰিব নলগীয়া কাৰ্য
২

কামভাৱৰ পদক্ষেপ/যৌন মিলন
২.১
১–৪৫
যৌন সম্পৰ্ক আৰু যৌনসুখ, প্ৰতিগৰাকী প্ৰেমাস্পদৰ অনন্যতা, স্বাভাৱ, আকাৰ, স্থায়িত্ব, পূৰ্বৰাগ, প্ৰেম আৰু প্ৰেমাস্পদৰ প্ৰকাৰ, যৌনকাৰ্যৰ সময়সীমা, ৰাগমোচনৰ প্ৰকাৰ, ঘনিষ্ঠতা, আনন্দ
২.২
১–৩১
কোনো লোক আগ্ৰহী হয় নে নহয় তাৰ বিচাৰ, আলাপ, প্ৰাথমিকতা আৰু আয়োজন, পৰস্পৰ স্পৰ্শ, হাত ফুৰোৱা, আলিংগন
২.৩–৫
১–৩২, ১–৩১, ১–৪৩
চুম্বন, ক'ত আৰু কিদৰে চুম্বন কৰিব, পৰস্পৰ চতুওৱা আৰু ক্ৰীড়া, আনজনৰ বাবে ইঙ্গিত, চাফ-চিকুণতা, দাঁ‌তৰ যত্ন, চুলি, শৰীৰ, নখ, শাৰীৰিক অযৌন ঘনিষ্ঠতাৰ প্ৰকাৰ (নখচ্ছেদ, খোচা, দংশন, চপৰিওৱা, ধৰা)
২.৬–১০
১–৫২
যৌন মিলন, কি আৰু কেনেকৈ, ভংগিমা, বিভিন্ন পদ্ধতি, ভিন্নতাৰ প্ৰয়োগ, সাধাৰণ আৰু অসাধাৰণ যৌন মিলন, মিলনৰ সময়ত আৰু পূৰ্বতে কৰা ভাৱৰ আদান (মৃদু হুমকি), ভিন্ন আঞ্চলিক প্ৰথা, পুৰুষজনৰ প্ৰয়োজনসমূহ, নাৰীগৰাকীৰ প্ৰয়োজনসমূহ, ভিন্নতা আৰু বিস্মিতকৰণ, নাৰীৰ বাবে মুখমেহন, পুৰুষৰ বাবে মুখমেহন, মতামত, মতভেদ, পৰস্পৰৰ প্ৰতি পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা, প্ৰথমবাৰ, যৌন উত্তেজনা কিয় স্তিমিত হয়, উত্তেজনা পুনৰ ঘূৰাই অনা, হতাহতি, মিলন উত্তেজনাময় কৰি ৰখা, নিভৃত সম্পৰ্কত আনন্দ বজাই ৰাখিবলৈ চৌষষ্ঠিটা উপায়
৩

এগৰাকী পত্নী আহৰণ
৩.১
১-২৪
বিবাহ, উপযুক্ত পাত্ৰীৰ সন্ধান, কাক এৰাই চলিব লাগে, কাক সৈমান কৰাব লাগে, কিদৰে সিদ্ধান্ত ল'ব, কিদৰে আগবাঢ়িব, মিত্ৰতা স্থাপন
৩.২-৩
১-৩৫, ১-৩২
নাৰীগৰাকীৰ বিশ্বাস আদায়, খৰধৰ নকৰি নৰম হোৱাৰ গুৰুত্ব, দীৰে ধীৰে যৌন উন্মুক্ততাৰ দিশে গমন, কিদৰে এগৰাকী নাৰীৰ কাষ চাপিব, বন্ধুত্বৰ দিশে খোজ, বন্ধুত্বৰ পৰা ঘনিষ্ঠতালৈ, এগৰাকী যুৱতীৰ বিভিন্ন সঁহাৰিৰ অৰ্থ প্ৰকাশ
৩.৪-৫
১-৫৫, ১-৩০
এজন পুৰুষৰ বিশ্বাস আদায়, পুৰুষজন আৰু তেওঁৰ গতিবিধিৰ জ্ঞান, কেনেদৰে এগৰাকী নাৰী আগবাঢ়িব পাৰে, হৃদয় জয় কৰা, প্ৰেমাস্পদৰ অন্তৰংগ লোকৰ সদব্যৱহাৰ, বিবাহৰ প্ৰকাৰ, বিবাহৰ আনুষ্ঠানিকতা, পলাই যোৱা বা হৰণ
৪

এগৰাকী পত্নীৰ কৰ্তব্য আৰু বিশেষাধিকাৰ
৪.১-২
১-৪৮, ১-৪০
এগৰাকী পত্নী, তেওঁৰ জীৱন, ব্যৱহাৰ, গৃহস্থিৰ ওপৰত ক্ষমতা, স্বামী আঁতৰত থাকোঁতে কৰণীয়, একক আৰু যৌথ পৰিয়াল, কেতিয়া গৃহস্থিৰ ভাৰ হাতত লোৱা উচিত আৰু কেতিয়া অনুচিত
৪.২
৩০-৭২
পুনৰ্বিবাহ, দুৰ্ভাগ্যশালী হোৱা, হেৰেম, বহুবিবাহ
৫

আন পুৰুষৰ পত্নী
৫.১
১-৫৬
মানৱ আচৰণ, পুৰুষৰ ক্ষুধা, মহিলাৰ ক্ষুধা, মহিলা সকলৰ কিয় কাৰোবাৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কমি যায় আৰু আন কাৰোবাৰ সন্ধান আৰম্ভ কৰে,ব্যভিচাৰ পৰিহাৰ কৰা, ব্যভিচাৰ কৰা, বিবাহ বহিৰ্ভূত যৌন সম্পৰ্কত আগ্ৰহী মহিলা বিচাৰি পোৱা
৫.২-৫
১-২৮, ১-২৮, ১-৬৬, ১-৩৭
বহু প্ৰেমিক বিচৰা, বাৰ্তাবাহক নিয়োজিত কৰা, তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজনীয়তা সমূহ আৰু কেনেদৰে তেওঁলোকৰ মাজত সকলো সন্তুলিত সম্পৰ্ক বজাই ৰাখিব পাৰি, অৱগত কৰোৱা, কেনেদৰে উপেক্ষা কৰিব বা সহ্য কৰিব, কিদৰে উপহাৰ আৰু প্ৰেমৰ টোকেন বনাব লাগে, লগপোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে, এগৰাকী মহিলা উপলব্ধ আৰু আগ্ৰহী হয় নে নাই, সতৰ্কবাণী আৰু কেতিয়া কেনে পৰিস্থিতিত ৰ'ব লাগে সেই বিষয়ে জনা।
৫.৬
১-৪৮
ৰাজহুৱা মহিলা [পতিতাবৃত্তি], তেওঁলোকৰ জীৱন, কি আশা কৰিব লাগে আৰু কি আশা কৰিব নালাগে, তেওঁলোকক কেনেদৰে বিচাৰিব লাগে,ক্ষেত্ৰীয় অভ্যাস, তেওঁলোকক সুৰক্ষা দিয়া আৰু সন্মান কৰা
৬

গণিকাসকলৰ বিষয়ে
৬.১
১-৩৩
গণিকা, কিহে তেওঁলোকক অনুপ্ৰাণিত কৰে, গ্ৰাহক কেনেদৰে বিচাৰিব লাগে, কোনোৱে বন্ধু বা প্ৰেমিক হ'ব বিচাৰিলে সিদ্ধান্ত লোৱা, কোনবোৰ প্ৰেমিকক এৰাই চলিব লাগে, এগৰাকী প্ৰেমিক পোৱা আৰু তেওঁক আগ্ৰহী কৰি ৰখা।
৬.২
১-৭৬
আপোনাৰ প্ৰেমিকক কেনেকৈ সন্তুষ্ট কৰিব
৬.৩
১-৪৬
এগৰাকী প্ৰেমিকক আপোনাৰ প্ৰতি বলিয়া কৰা। যদি প্ৰেম জীৱন পৰিপূৰ্ণ নহয় তেন্তে তেওঁৰ পৰা কেনেকৈ পৰিত্ৰাণ পাব
৬.৪-৫
১-৪৩, ১-৩৯
এগাৰকী প্ৰাক্তন প্ৰেমিকক আপোনাৰ প্ৰতি পুনৰ আকৰ্ষিত কৰাৰ পদ্ধতি, পুনঃমিলন, পদ্ধতি, চেষ্টাৰ কৃতকাৰ্যতা সম্পৰ্কে পূৰ্ব পৰীক্ষণ, প্ৰেমিকৰ প্ৰকাৰ, বিবেচিত বিষয়
৬.৬
১-৫২
প্ৰেমেৰ জীৱন কিয় নিস্তেজ হৈ যায়, উদাহৰণ, পৰিচিতি আৰু সন্দেহ
৭

গোপন আচাৰ
৭.১–২
১–৫১, ১–৫১
দেখনিয়াৰ হোৱা, ভাল অনুভৱ কৰা, কিয় আৰু কেনেদৰে আকৰ্ষণীয় হ'ব লাগে, মোহময়ী হোৱা, বীৰ্যময় হোৱা, মনোযোগ দিয়া, প্ৰকৃততা আৰু কৃত্ৰিমতা, শৰীৰ কলা, নিজৰ যৌন অঙ্গৰ যত্ন লোৱা, উদ্দীপক, প্ৰেছক্ৰিপচন আৰু অস্বাভাৱিক অভ্যাসৰ প্ৰতি সচেতন হোৱা।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:সংস্কৃত গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্য
শ্ৰেণী:মানৱ যৌনতা