ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
প্ৰফুল্ল ধনুকৰ

প্ৰফুল্ল ধনুকৰ (ইংৰাজী: Prafulla Dahanukar; ১৯৩৪ – ২০১৪) আছিল এজন ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী। তেওঁ আছিল আধুনিক ভাৰতীয় শিল্পৰ এজন আগশাৰীৰ শিল্পী যিয়ে ভাৰতৰ বহু যুৱ শিল্পীকো সহায় আৰু প্ৰভাৱিত কৰিছিল।

জীৱনী

গোৱাৰ বান্দোৰা নামে ঠাইত প্ৰফুল্ল দহানুকাৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম সুব্ৰাই অনন্ত যোশী আৰু মাতৃৰ নাম কেশৰবাঈ বন্দোদকৰ। সৰুতে তেওঁৰ নাম আছিল প্ৰফুল্ল যোশী আৰু তেওঁ মুম্বাইত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। “ছাৰ জে.জে. স্কল অৱ আৰ্ট”ত তেওঁ সুকুমাৰ কলাৰ অধ্যয়ন কৰিছিল। মুম্বাইৰ স্কুল অৱ আৰ্টৰ পৰা তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ১৯৫৫ চনত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে। মুম্বাইৰ চেমিনেল বুলাভাই দেশাই ইনষ্টিটিউটত তেওঁৰ এটা ষ্টুডিঅ’ আছিল আৰু ভি. এছ. গাইটণ্ডেৰ সৈতে ষ্টুডিঅ’ত একেলগে কাম কৰিছিল, ১৯৫৬ চনৰ পৰা ১৯৬০ চনলৈকে তেওঁ প্ৰগ্ৰেছিভ আৰ্টিষ্টছ গ্ৰুপৰো অংশ আছিল। ১৯৬১ চনত ফ্ৰান্স চৰকাৰে তেওঁক পেৰিছত সূক্ষ্ম কলা অধ্যয়নৰ বাবে বৃত্তি প্ৰদান কৰে।

ধনুকৰে গোটেই জীৱন শিল্প আৰু চিত্ৰকলা প্ৰতি সেৱা আগবঢ়াইছিল। তেওঁ ১৯৭৪ চনৰ পৰা ১৯৭৯ চনলৈ নতুন দিল্লীৰ ললিত কলা একাডেমীৰ সমিতিৰ সদস্য, ১৯৯৩ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনলৈ আৰু ২০১০ চনৰ পৰা ২০১৪ চনত মৃত্যুৰ আগলৈকে ১১ বছৰ ধৰি বম্বে আৰ্ট ছ’চাইটিৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল, জেহাংগীৰ আৰ্ট গেলেৰীৰ ট্ৰাষ্টী আছিল (৪০ বছৰৰো অধিক সময়) আৰু গোৱাৰ কলা একাডেমীৰ কমিটীৰো সদস্য (৩০ বছৰৰো অধিক) আছিল। তেওঁ ভাৰতীয় আৰ্ট ছ’চাইটিৰ সভানেত্ৰী আৰু মুম্বাইৰ দ্য আৰ্টিষ্ট চেণ্টাৰৰো অধ্যক্ষ আছিল। তেতিয়াৰ মুম্বাইত ২০১০-১১ চনত আৰম্ভ হোৱা একমাত্ৰ কলা মেলা ইণ্ডিয়া আৰ্ট ফেষ্টিভেলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভানেত্ৰী আছিল।

প্ৰফুল্ল ধনুকৰ ৩ বছৰ ধৰি সংগীত কলা কেন্দ্ৰৰ সভাপতি আদিত্য বিৰলাৰ সৈতে সংগীত কলা কেন্দ্ৰৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল আৰু ৩০ বছৰতকৈও অধিক সময় এই সমিতিত কাম কৰি গৈছিল। তেওঁ সংগীত মঞ্চৰ সমিতিৰো সদস্য আছিল। যোৱা ৪ বছৰ ধৰি ভাৰতীয় জাতীয় থিয়েটাৰৰ বোৰ্ড অৱ ট্ৰাষ্টীৰ অংশ আছিল। শিল্পীসকলৰ বাবে কৰা কামৰ উপৰিও যোৱা ৩০ বছৰ ধৰি লোনাভালাৰ বাল আনন্দগ্ৰাম নামৰ অনাথ আশ্ৰমৰ মূল ট্ৰাষ্টী হিচাপে জড়িত হৈ আছিল। তেওঁৰ দুগৰাকী কন্যা (গৌৰী মেহতা আৰু গোপিকা ধনুকৰ) আৰু পাঁচগৰাকী নাতি (ৰিতাম মেহতা, কামাক্ষী কাৰ্তিকেয়ন, অনম মেহতা, শান্তলা মেহতা আৰু কেশৱ কাৰ্তিকেয়ন) আছিল।

কৰ্ম

প্ৰফুল্ল ধনুকৰে বিমূৰ্ত প্ৰাকৃতিক দৃশ্যসমূহ সাধাৰণতে এটা প্ৰাঞ্জল আৰু সুক্ষ্মভাবে ছাঁ আৰু প্ৰধান ৰঙত অংকন কৰিছিল। মহাকাশ অন্তহীন আৰু ধ্বংস কৰিব নোৱাৰি বুলি বিশ্বাস কৰি তেওঁ নিজৰ চিত্ৰকলাক "চিৰন্তন মহাকাশ" বুলি অভিহিত কৰিছিল।

প্ৰদৰ্শনী

১৯৫৬ চনৰ পৰা ধনুকৰে নিয়মিতভাৱে একক প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত কৰিছিল। ১৯৬১ চনত পেৰিছত থকাৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই ইংলেণ্ড, হাংগেৰী, ছুইজাৰলেণ্ড, জাৰ্মানী, অষ্ট্ৰেলিয়া, জাপান, পৰ্তুগাল, আইচলেণ্ড আৰু ফ্ৰান্সত বহুতো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। লণ্ডনত তেওঁ তিনি বাৰ একক প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত কৰিছে। শেহতীয়াকৈ ২০০৮ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত বাৰ্কলেছ বেংকে ডুবাইত চিত্ৰশিল্পী এম.এফ. হুছেইনৰ পৃষ্ঠপোষকতা তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত কৰিছিল।

তেওঁৰ চিত্ৰসমূহ নতুন দিল্লীৰ নেচনেল গেলেৰী অৱ মডাৰ্ণ আৰ্ট আৰু ললিত কলা একাডেমী, নাগপুৰৰ চেণ্ট্ৰেল মিউজিয়াম, মুম্বাইৰ প্ৰিন্স অৱ ৱেলছ মিউজিয়াম, ভাৰত আৰু বহিঃৰাজ্যৰ বহুতো প্ৰতিষ্ঠানিক আৰু ব্যক্তিগত সংগ্ৰহালয় সংৰক্ষিত কৰা হৈছে।

বঁটা আৰু সন্মান

১৯৫৫ চনত বম্বে আৰ্ট ছ’চাইটিৰ বাৰ্ষিক প্ৰদৰ্শনীত তেওঁৰ চিত্ৰকলাৰ বাবে তেওঁক ৰূপৰ পদক প্ৰদান কৰা হয়।

দিলীপ ধনুকৰে পত্নী প্ৰফুল্ল ধনুকৰৰ স্মৃতিত “প্ৰফুল্ল ধনুকৰ আৰ্ট ফাউণ্ডেশ্যন” আৰম্ভ কৰে

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
গোৱাৰ খাদ্য

গোৱাৰ খাদ্য হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিম পাৰত আৰব সাগৰৰ উপকূলৰ কাষত অৱস্থিত ভাৰতীয় ৰাজ্য গোৱাৰ জনপ্ৰিয় আঞ্চলিক খাদ্য। চাউল, সাগৰীয় মাছ, নাৰিকল, শাক-পাচলি, মাংস, ৰুটি, গাহৰিৰ মাংস আৰু স্থানীয় মছলা আদি গোৱাৰ খাদ্যৰ কিছুমান মূল উপাদান। থেকেৰা টেঙা আৰু ভিনেগাৰৰ ব্যৱহাৰ আন এটা সুকীয়া বৈশিষ্ট্য। গোৱাৰ খাদ্য মাছৰ অবিহনে অসম্পূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়।

গোৱাৰ খাদ্যৰ উৎপত্তি ইয়াৰ কোংকনী জনগোষ্ঠীৰ পৰাই হৈছিল, আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ আছিল ৪৫১ বছৰীয়া পৰ্তুগীজ শাসন আৰু পৰ্তুগীজৰ পূৰ্বে হোৱা চুলতানীয় শাসন।
বহুতো খাদ্যৰ নামকৰণ বা উপাদানৰ ব্যৱহাৰ দুয়োটা কেথলিক পৰ্তুগীজ সকলৰ সৈতে মিল আছে।

সাগৰীয় খাদ্য

গোৱাৰ খাদ্যৰ বেছিভাগেই সাগৰীয় খাদ্যভিত্তিক; প্ৰধান খাদ্য হ’ল চাউল আৰু মাছ। কিংফিছ (ভিছৱন' বা ইছৱন) হৈছে আটাইতকৈ বেছিকৈ খোৱা মাছৰ প্ৰজাতি। আন আন মাছৰ প্ৰজাতিসমূহ হ'ল পমফ্ৰেট, শ্বাৰ্ক, টুনা, চাৰ্ডিন, আৰু মেকেৰেল। সাগৰীয় বাকলীযুক্ত প্ৰাণী সমূহৰ ভিতৰত কেঁকোৰা, মিছামাছ, বাঘ মিছামাছ , লবষ্টাৰ, স্কুইড, আৰু মাছল আদি। গোৱান কেথলিকসকলৰ খাদ্যাভ্যাস পৰ্তুগীজ খাদ্যৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত। উদাহৰণস্বৰূপে ভিনেগাৰৰ ব্যৱহাৰ অতি প্ৰধান, বিশেষকৈ নাৰিকলৰ তাড়ি, যিটো নাৰিকলৰ ঠাৰিৰ ৰসৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় , আৰু তাৰ পিছত চাৰিৰ পৰা ছমাহলৈকে ভেকুৰিবলৈ দি টেঙা হ’বলৈ দিয়া হয়।

নতুন খাদ্যৰ প্ৰৱৰ্তন

পৰ্তুগীজৰ শাসক সকলে কাজু (এতিয়া বহুলভাৱে আৰু জনপ্ৰিয়ভাৱে গোৱা কাজু নামেৰে খেতি কৰা হয়), আনাৰস, মধুৰিআম, আলু, আৰু বিলাহী ইত্য়াদি দক্ষিণ আমেৰিকাৰ পৰা গোৱালৈ আমদানি কৰে। ৰঙা জলকীয়া গোৱাৰ খাদ্যৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ। পৰ্তুগীজসকলে ইয়াক ভাৰতলৈ আনিছিল । ভাৰতীয় খাদ্যৰ বাবে ই এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মছলা হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিল। গোৱাৰ অন্যতম প্ৰিয় খাদ্যৰ নাম হৈছেসাৰাপাটেল, যিটো গাহৰিৰ মাংসৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।

গোৱাৰ হিন্দুসকলৰ খাদ্য

গোৱাৰ হিন্দুসকলৰ খাদ্য প্ৰধানকৈ নিৰামিষভোজী আৰু লেক্টো নিৰামিষভোজী আৰু সাৰস্বত ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ সৈতে বহুত মিল আছে, য'ৰ পৰা ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছে। গোৱাৰ হিন্দুসকলৰ খাদ্য সৰল আৰু টেঙা কৰিবলৈ তেতেঁলী আৰু থেকেৰা, আৰু মিঠা কৰিবলৈ গুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াত হিং, মেথি, তেজপাত, সৰিয়হ, আৰু উৰিদ দাল আদি মছলা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পিয়াঁজ আৰু হালধিও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও শাক-পাচলি, যেনে মচুৰ দাইল, শুকান নাৰিকল, লাও, বাঁহগাজ, আৰু শিপা আদি অন্তৰ্ভুক্ত। ৰন্ধা মাধ্যমটো হ’ল নাৰিকলৰ তেল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
জীৱনৰ ভগ্নাংশ

জীৱনৰ ভগ্নাংশ এখন কাব্য সংকলন৷ লেখকৰ সহযোদ্ধা আৰু অশ্লীল ৰাতিৰ কবিতাৰ নামৰ কবিতা পুথিৰ পাছত প্ৰকাশ হৈছিল জীৱনৰ ভগ্নাংশ৷ জীৱনৰ ভগ্নাংশ প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ২০০১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত আৰু সংকলনখনৰ প্ৰকাশক গুৱাহাটীৰ ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট'ৰচ্৷

উক্তি‍

"যিজনে মানুহৰ শোভাযাত্ৰাতচামিল হ'বলৈ শিকা নাইতেওঁৰ বাবে সুখোএক ধৰণৰ দুখ"

"ভৰি দুখনৰ এটাই মাথোঁ সান্ত্বনাইহঁত জোতাৰ দৰেসলনি হৈ নাথাকে৷"

"উত্তৰটো যদি মিলা নাইক'ৰবাত এটা ভুল হৈছে‍কিন্তু ভুল যে হৈছে‍সেই কথাটো কেনেবাকৈ আপুনি‍জানি ল'বই লাগিব"

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবিতা সংকলন
সন্তোষী মা

সন্তোষী মা (হিন্দী: संतोषी माता) হিন্দু ধৰ্মৰ এগৰাকী তুলনামূলকভাৱে নতুন দেৱী। সন্তোষী মাক সন্তোষৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰত আৰু নেপালৰ নাৰীসকলে সন্তোষী মাৰ পূজা কৰে। লেথাৰিকৈ ১৬টা শুকুৰবাৰে সন্তোষী মা ব্ৰত নামৰ এক ব্ৰত পালন কৰিলে দেৱী সন্তুষ্ট হয় বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে।

ষাঠীৰ দশকৰ আদিভাগত সন্তোষী মাৰ প্ৰথম প্ৰচাৰ হৈছিল। মৌখিক কথা, ব্ৰতৰ বিৱৰণী সম্বিলিত পুথি, প'ষ্টাৰ আদিৰে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা বাঢ়ি আহে। ১৯৭৫ চনত বলিউডৰ বোলছবি 'জয় সন্তোষী মা'-ৰ মুক্তিৰ পাছৰ পৰাহে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা তুংগত উঠে; অৱশ্যে যোধপুৰত পুৰণি কালৰ পৰাই সন্তোষী দেৱীৰ এটা মন্দিৰ আছে। বোলছবিখনত তেওঁক গণেশ দেৱতাৰ জীয়ৰী তথা মূল প্ৰকৃতিৰ এক অংশাৱতাৰ হিচাপে দেখুৱা হৈছিল। দেৱীৰ জন্ম শুকুৰবাৰে পূৰ্ণিমা তিথিত হয়, সেয়েহে সন্তোষী মাৰ পূজাৰ বাবে শুক্ৰবাৰ দিনতো শ্ৰেষ্ঠ। তেওঁ চৰ্তুভূজা তথা ৰক্তবস্ত্ৰ পৰিহিতা, তেওঁ নিজৰ চাৰিখন হাতৰ দুখনত ত্ৰিশূল আৰু তৰোৱাল ধাৰণ কৰে আৰু বাকী দুখন হাতেৰে বৰাভয় আৰু সংহাৰ মুদ্ৰা ধাৰণ কৰে। ইয়াৰে ত্ৰিশূলপাত তিনিগুণৰ (সত্ত,ৰজ,তম) প্ৰতীক আৰু তৰোৱালখন জ্ঞানৰ প্ৰতীক। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত সন্তোষী মাৰ কোনো আখ্যান উল্লেখ নাই যদিও দেৱী ভাগৱতত পাৰ্বতীৰ জন্ম শুকুৰবাৰে পূৰ্ণিমা তিথিত হৈছিল বুলি উল্লেখ আছে। ইয়াৰ লগতে পাৰ্বতী দেৱীৰ সেই স্বৰূপক চতুৰ্ভূজা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে যিয়ে হিমালয়ক দেৱী গীতা কৈ সন্তোষ প্ৰদান কৰিছিল। বৈষ্ণৱ আদৰ্শত ভগৱানৰ যোগমায়াকেই বিভিন্ন দেৱীৰ ৰূপত ভিন্ন ভিন্ন নামেৰে উপাসনা কৰা হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
সিংহল ভাষা

সিংহল (සිංහල) [উচ্চৰণ: সিংহলো] বা "সিংহলী ভাষা" শ্ৰীলঙ্কাৰ মূল ভাষা। শ্ৰীলঙ্কাৰ প্ৰায় ২ মিলিয়ন মানুহে সিংহল ভাষাত কথা কয়। এই ভাষাটো সিংহল লিপিৰে লিখা হয়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ৱ ৩য় শতিকাত সিংহল ভাষাত লিখা শিলালিপি পোৱা হৈছে। ১০ম শতিকাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভাষাটোত সমৃদ্ধ বৌদ্ধ সাহিত্য ৰচিত হৈছে। ১৯৫৬ চনত শ্ৰীলঙ্কাত সিংহল ভাষাক একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল। তেতিয়া তাৰ তামিল সংখ্যালঘু জনগোষ্ঠীয়ে আক্ৰমণাত্মক গণবিক্ষোভ চলাইছিল। তাৰ ফলশ্ৰুতিতে ১৯৫৮ চনত শ্ৰীলঙ্কাত সিংহল ভাষাৰ লগতে তামিল ভাষাকো বিশেষ চৰকাৰী মৰ্য্যাদা দিয়া হয়।

ব্যুৎপত্তি

সিংহল হৈছে এটা সংস্কৃত শব্দ; ইয়াৰ সমকক্ষ মধ্য ভাৰতীয় আৰ্য (এলু/Eḷu) শব্দটো হৈছে ।
এই নামটো 'সিংহ' বুজোৱা সংস্কৃত শব্দ ৰ পৰা নিষ্পন্ন হৈছে। এই নামটোৰ অৰ্থ কেতিয়াবা 'সিংহৰ বাসস্থান' বুলিও ব্যাখ্যা কৰা হয় আৰু ইয়াৰ অন্তৰালত দ্বীপটোত পূৰ্বতে প্ৰচুৰ পৰিমাণে থকা সিংহৰ অৱস্থিতিক কাৰক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

লিপি

সিংহল লিপি , হৈছে এটা লিখন প্ৰণালী যাক শ্ৰীলংকা আৰু অন্যান্য ঠাইত বসবাস কৰা সিংহল লোকসকল আৰু বেছিভাগ শ্ৰীলংকাৰ মানুহৰ দ্বাৰা সিংহল ভাষাৰ লগতে ধৰ্মীয় কৃত্যৰ ভাষা পালি আৰু সংস্কৃত লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ব্ৰাহ্মী লিপিসমূহৰ অন্যতম সিংহল অক্ষৰ মালাভা, প্ৰাচীন ভাৰতৰ ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ই গ্ৰন্থ লিপিৰ পৰা নিষ্কাষিত হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাষা
শ্ৰেণী:শ্ৰীলংকা
মাৰ্থা হিউজ কেনন

মাৰ্থা মাৰিয়া "মেটি" হিউজেছ কেনন এগৰাকী ৱেলছ-আমেৰিকান ৰাজনীতিবিদ, চিকিৎসক, উটাহৰ মহিলা অধিকাৰৰ সমৰ্থক, ভোটাধিকাৰী আৰু বহুবিবাহী পত্নী আছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালে চাৰ্চ অৱ জিছুচ ক্ৰাইষ্ট অৱ লেটাৰ-ডে চেণ্টছ (এল ডি এছ চাৰ্চ)লৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈ আমেৰিকালৈ প্ৰব্ৰজন কৰে আৰু অন্যান্য গীৰ্জাৰ সদস্যৰ সৈতে ইউটা ভূখণ্ডত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ পাশ্চাত্য ভ্ৰমণ কৰে। চৈধ্য বছৰ বয়সৰ পৰাই তেওঁ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু ষোল্ল বছৰ বয়সত ডেচেৰেট বিশ্ববিদ্যালয়ত (বৰ্তমান ইউটা বিশ্ববিদ্যালয় বুলি কোৱা হয়) নামভৰ্তি কৰে, আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ মিচিগান বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি তেওঁ এমডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
স্নেহলতা নাথ

স্নেহলতা নাথ এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী, নীলগিৰিত কৰা সমাজসেৱাৰ কামৰ বাবে পৰিচিত। তেওঁ জামনালাল বাজাজ বঁটা আৰু নাৰী শক্তি বঁটা লাভ কৰিছে।
|নতুন দিল্লীত নাৰী শক্তি বঁটা লোৱাৰ সময়ত নাথ

কৃতিত্ব

১৯৯৩ চনত স্থাপিত হোৱা কীষ্টোন ফাউণ্ডেশ্যনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক আছিল স্নেহলতা নাথ। এই ফাউণ্ডেচনে নীলগিৰিৰ জনসাধাৰণৰ মাজত দৰিদ্ৰতা দূৰীকৰণৰ সৈতে কৰিছিল। ফাউণ্ডেচনে কোটাগিৰিত ঘাটি স্থাপন কৰে।

১৯৯৮ চনত নাথে নন-টিম্বাৰ ফৰেষ্ট প্ৰডাক্টছ – এক্সচেঞ্জ প্ৰগ্ৰেমৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক হয় আৰু ২০ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি ইয়াৰ ভাৰতীয় কাৰ্যালয় নিয়ন্ত্ৰক হিচাপে কৰি আহিছে।

বনজ উদ্ভিদৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা উদ্ভিদৰ উপাদানেৰে এক বহনক্ষম আৰু ন্যায্য ব্যৱসায় ব্যৱস্থা সৃষ্টিৰ বাবে ২০০৮ চনত ফেয়াৰৱাইল্ড ফাউণ্ডেশ্যন স্থাপন কৰা হৈছিল। নাথে তেওঁলোকৰ পৰামৰ্শদাতা পেনেলত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:বিজ্ঞানী
চাৰুচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তী

চাৰুচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তী (২৩ মাৰ্চ, ১৯০২ — ২৫ মে', ১৯৮১) এজন বাংলা লেখক আৰু ঔপন্যাসিক। তেওঁ ‘জৰাসন্ধ’ ছদ্মনামে পৰিচিত। চাৰুচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ জন্ম হৈছিল ব্ৰিটিছ ভাৰত, বৰ্তমান বাংলাদেশৰ পূৰ্ৱ বংগৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ ব্ৰাহ্মণদাঙ্গাত।

জীৱনী

চাৰুচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ পিতৃৰ নাম অম্বিকাচৰণ চক্ৰৱৰ্তী। চাৰুচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তী ১৯২০ চনত কলিকতা হেয়াৰ স্কুলৰ পৰা সপ্তম স্থান লাভ কৰি মেট্ৰিক পাছ কৰে। প্ৰেচিডেন্সি কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। চাৰুচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তী অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰি দাৰ্জিলিঙৰ উপ জেইল অধীক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ত্ৰিশ বছৰ ধৰি বিভিন্ন কাৰাগাৰত সুনাম আৰু সাফল্যৰে কাম কৰাৰ পিছত ১৯৬০ চনত আলিপুৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰৰ অধীক্ষক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

সাহিত্যিক অৱদান

১৯৫৩ চনৰ ১ মে’ত ‘লৌহাকপাট’ৰ প্ৰথম খণ্ড গ্ৰন্থ আকাৰত প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ পিছত এটা এটাকৈ মুঠ চাৰিটা খণ্ড প্ৰকাশ পাইছিল। তেওঁৰ ২১খন উপন্যাসৰ ভিতৰত আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য উপন্যাসসমূহ হ'ল -
'তামসী' (১৯৫৮)
'পাড়ি'
'মসীৰেখা'
'ন্যায়দণ্ড'( ১৯৬১)
'পৰশমণি'
'উত্তৰাধিকাৰ'
'ছায়া' (১৯৭২)
'নিশানা' (১৯৭৭)
'তৃতীয় নয়ন'(১৯৭৯)
'হীৰা চুনি পান্না' (১৯৮৩)
'আশ্ৰয়'
একুশ বছৰ'
'আবৰণ'
'এ বাড়ি ও বাড়ি'

চাৰুচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ আত্মজীৱনীমূলক ৰচনা দুটা খণ্ডত 'নিঃসঙ্গ পথিক'। প্ৰথম খণ্ডটো ১৯৭১ চনত প্ৰকাশ পাইছিল। ইয়াৰ উপৰিও ছটা গল্প সংকলন আছে। তদুপৰি শিশুৰ বাবে ‘ৰংচাং’, ‘ৰবিবৰ’, ‘যমৰাজৰ বিপদ’ আদি গ্ৰন্থ। তেখেতে সাহিত্যিক সাফল্যৰ বাবে ‘শৰচন্দ্ৰ সোঁৱৰণী বঁটা’ আৰু ‘মতিলাল বঁটা’ লাভ কৰে। তেওঁৰ বহু ৰচনা কমেও বিদেশী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। ১৯৬৩ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ উপন্যাস ‘তামসী’ক প্ৰখ্যাত বাঙালী চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক তথা পৰিচালক বিমল ৰায় দ্বাৰা ‘বন্দীনী’ হিচাপে হিন্দী ভাষাত ছবি ৰূপায়ণ কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বাংলা ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:বাংলা লেখক
শ্ৰেণী:বাংলা সাহিত্যিক
হলাহল

হলাহল বা কালকুট (, আক্ষৰিক অৰ্থত: 'ক'লা ভৰ' বা 'সময়ৰ প্ৰহেলিকা') হিন্দু আখ্যানসমূহত উল্লেখ থকা এবিধ বিষৰ নাম। অমৃত লাভৰ উদ্দেশ্যে দেৱতা আৰু অসুৰে লগ হৈ সমুদ্ৰ মন্থন কৰাত ক্ষীৰ মহাসাগৰৰ পৰা ইয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল।

আখ্যান

সমুদ্ৰ মন্থনৰ পৰা চৈধ্যটা ভিন্ন ৰত্ন উদ্ভৱ হৈছিল। এই ৰত্নসমূহ দেৱতা আৰু অসুৰৰ মাজত বিতৰণ কৰা হৈছিল। কিন্তু অমৃত উদ্ভৱ হোৱাৰ আগতেই হলাহল উৎপন্ন হ'ল। যাৰ ফলত দুয়োপক্ষই বিষক্ৰিয়াত আক্ৰান্ত হ'বলৈ ধৰিলে। বিষৰ দ্বাৰা নিৰ্গত হোৱা মাৰাত্মক ধোঁৱা কোনেও সহ্য কৰিব নোৱাৰি দেৱতা আৰু অসুৰ দুয়োটা দলেই শ্বাসৰুদ্ধ হোৱাৰ বাবে তেওঁলোক পলাবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰত সহায় বিচাৰি গ'ল। ব্ৰহ্মাই তেওঁলোকক শিৱৰ পৰা সহায় বিচাৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে। দুয়োপক্ষই কৈলাস পৰ্বতলৈ গৈ শিৱক সহায়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।

শিৱই সমগ্ৰ বিষ পান কৰে। তেওঁৰ পত্নী পাৰ্বতী দেৱীয়ে আতংকিত হৈ তেওঁৰ স্বামীৰ পেটলৈ বিষ সোমাব নোৱাৰাকৈয়ে দুয়োহাতেৰে ডিঙিত খামুচি ধৰিলে। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ আন এটা নাম হয় বিষকান্ত (যিজনে ডিঙিত বিষ ধাৰণ কৰিছিল)। বিষে তেওঁৰ ডিঙিৰ ৰং নীলা কৰি পেলায়। সেয়েহে তেওঁক নীলকান্ত বা নীলকণ্ঠ বুলিও জনা যায়।

আখ্যানটোৰ আন এটা সংস্কৰণ অনুসৰি, হলাহল উদ্ভৱ হোৱাৰ সময়ত বায়ু দেৱতাই বিষৰ শক্তি হ্ৰাস কৰিবলৈ ইয়াক তেওঁৰ হাতত ঘঁহে। তাৰ পিছত শিৱক ইয়াৰ এক সামান্য অংশ দিয়া হয় যাৰ ফলত তেওঁৰ ডিঙি নীলা হৈ পৰে। বাকী বিষখিনি সোণৰ পাত্ৰত সংগ্ৰহ কৰি বায়ুৱে উদৰস্থ কৰে। আন এটা সংস্কৰণত শিৱই নাগসকলৰ দ্বিতীয় ৰজা বাসুকীৰ কালকুট বিষ পান কৰিছিল আৰু বাসুকীক ক্ষীৰ মহাসাগৰ মন্থন জৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

শিৱই গিলি নেপেলোৱা বিষৰ কিছু অংশৰ পৰা কলি নামৰ এক অসুৰৰ উদ্ভৱ হয়। এই বিষৰ পৰাই সাপ, কুকুৰনেচীয়া, বাঘ আদিৰ দৰে নিষ্ঠুৰ জীৱৰো সৃষ্টি হয়।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

ভাৰতীয় টেলিভিছন শ্ব ছেক্ৰেড গেমছৰ দ্বিতীয় খণ্ডটোৰ নাম হ’ল হলাহল।

লগতে চাওক

সমুদ্ৰ মন্থন
ক্ষীৰ সাগৰ
বাসুকী

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
ছুইফট

ছুইফট (Swift) এবিধ দ্ৰুতবেগী চৰাই। ইহঁতি সাধাৰণতে জাক পাতি উৰি ফুৰে। উৰি উৰিয়েই ইহঁতে আহাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ইটোৱে সিটোৰ লগ লাগে। ইউৰোপত পোৱা এবিধ ছুইফট চৰায়ে যেতিয়ালৈকে কণী পাৰিব নহয় তেতিয়ালৈকে উৰিয়ে ফুৰে। এইবিধ চৰাইৰ বাহ সজা আৰু কণী পৰাৰ নিৰ্দিষ্ট কোনো সময় নাই। বছৰৰ যিকোনো সময়তে ইহঁতে বাহ সাজে আৰু কণী পাৰে। এবাৰত ইহঁতে এটাৰ পৰা ছটালৈকে কণী পাৰি পোৱালি জগায়। বৰ্তমানলৈকে ছুইফটৰ প্ৰায় ৭২টা প্ৰজাতি পোৱা গৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Swift sounds on xeno-canto.org

শ্ৰেণী:বতাহী
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
এচ বৰলক্ষ্মী

চৰিদে বৰলক্ষ্মী (; ১৩ আগষ্ট ১৯২৫ – ২২ ছেপ্টেম্বৰ ২০০৯) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু কণ্ঠশিল্পী, যিয়ে তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিত কাম কৰিছিল। শ্ৰী ভেংকটেশ্বৰ মহত্বম (১৯৬০) আৰু মহামন্ত্ৰী টিম্মাৰাছু (১৯৬২) আদি তেলেগু ছবি আৰু বীৰপাণ্ডিয়া কট্টবোম্মন (১৯৫৯) আৰু পূবা থালাইয়া (১৯৬৯) আদি তামিল ছবিত কৰা অভিনয় আৰু গীতৰ বাবে জনপ্ৰিয় আছিল।

জীৱন

বৰলক্ষ্মীৰ ভাৰতৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ জগমপেটাত জন্ম হৈছিল। বালযোগিনী (১৯৩৭) ছবিত তেওঁ শিশু শিল্পী হিচাপে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁৰ বয়স ন বছৰ আছিল। এই ছবিখনৰ তেলেগু সংস্কৰণ পৰিচালনাৰ বাবে অগ্ৰণী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা কে সুব্ৰমণ্যমে গুদাৱল্লী ৰামব্ৰহ্মক দায়িত্ব দিছিল। কুৰ্ণুলত তেওঁ গাভৰু বৰলক্ষ্মীক দেখা পালে। পিছলৈ সুব্ৰমণ্যমে তেওঁৰ ক্লাছিক সেৱা সদনম (১৯৩৮) ছবিখনত নায়িকা এম এচ ছুব্বুলক্ষ্মীৰ এগৰাকী বান্ধৱীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু এনেকৈয়ে তেওঁলোকৰ মাজত ঘনিষ্ঠ বন্ধুত্ব হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (অৰ্গেনাইজেচন)

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (অৰ্গেনাইজেচন) ভাৰতৰ এটা অধুনালুপ্ত ৰাজনৈতিক দল। ইন্দিৰা গান্ধীক কংগ্ৰেছৰ পৰা নিলম্বন কৰা ঘটনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই দলটো গঠিত হৈছিল।

ইতিহাস

১৯৬৯ৰ ১২ নবেম্বৰত দলীয় শৃংখলা ভংগ কৰাৰ অভিযোগত তদানীন্তন ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীক কংগ্ৰেছ দলৰ পৰা নিলম্বন কৰা হয় আৰু ফলস্বৰূপে ইন্দিৰা গান্ধীয়ে প্ৰতিদ্বন্দী দল এটা গঠন কৰাত কংগ্ৰেছ দলটো দুই ভাগত বিভক্ত হৈ যায়। অখিল ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ ৭০৫জন সদস্যৰ ৪৪৬জনেই গান্ধীৰ দলত যোগ দিয়ে। ইন্দিৰাপন্থী বিভাজিত অংশটোক কংগ্ৰেছ (আৰ) নামেৰ পৰিচিত হ'ল; য'ত ইংৰাজী 'R' আখৰটোৱে 'Requisition' বুজাইছিল। আনহাতে কংগ্ৰেছৰ মূল অংশটো পৰিচিত হ’ল, ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (অৰ্গেনাইজেচন) বা চমুকৈ কংগ্ৰেছ (ও) নামেৰে। এসময়ত ধেমেলীয়াকৈ মূল কংগ্ৰেছ গোটটোক ‘চিণ্ডিকেট’ (Syndicate) আৰ ইন্দিৰাপন্থী গোটটোক ‘ইণ্ডিকেট’ (Indicate) বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল। প্ৰথমে কে কামৰাজ আৰু পিছলৈ মোৰাৰজী দেশায়ে কংগ্ৰেছ (ও)-ৰ নেতৃত্ব দিয়ে। নিৰ্বাচন হৈ যোৱাৰ পিছত নিৰ্বাচন আয়োগে ইন্দিৰাপন্থী কংগ্ৰেছক মূল কংগ্ৰেছ দল বুলি স্বীকৃতি দিয়ে। নিৰ্বাচনৰ পিছত এই একেটা বছৰতে ভাৰতীয় লোকদল, ভাৰতীয় জনসংঘ, ছোচিয়েলিষ্ট পাৰ্টি, স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টি তথা অন্য সৰু সৰু ৰাজনৈতিক দলবোৰৰ সৈতে অৰ্গেনাইজেন কংগ্ৰেছেও আনুষ্ঠানিকভাবে নবগঠিত জনতা পাৰ্টিত চামিল হৈ যায়।

নেতা

কে কামৰাজ
মোৰাৰজী দেশাই
এচ. নিজলিংগাপ্পা
চি.এম. পুনাছা
নীলম সঞ্জীৱ ৰেড্ডী
অতুল্য ঘোষ
এচ.কে. পাটিল
হিতেন্দ্ৰ কে. দেশাই
সত্যেন্দ্ৰ নাৰায়ণ সিনহা
চন্দ্ৰ ভানু গুপ্তা
বীৰেন্দ্ৰ পাটিল
অশোক মেহতা
ত্ৰিভূৱন নাৰায়ণ সিং
ৰাম সুভাগ সিং
বি.ডি. শৰ্মা

লগতে চাওক

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (আৰ)
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বিভাজিত দলসমূহ

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিলুুপ্ত ৰাজনৈতিক দল
ৰাংকুকুৰ

ৰাংকুকুৰ (; বৈ‍জ্ঞানিক নামঃ Cuon alpinus) হ'ল এচিয়া মহাদেশৰ ৰঙা-মুগা বনৰীয়া কুকুৰ৷ ঘৰচীয়া কুকুৰ বা কুকুৰনেচিয়া বাঘতকৈ ইয়াৰ ঠেং কেইটা তুলনামূলকভাৱে চুটি ,নেগুৰ জোপোহা ধৰণৰ আৰু ঘন ঘন দাঁতৰ পাৰি৷ ইয়াক Asiatic Wild Dog বুলিও জনা যায়৷ ইয়াৰ পোৱালীবোৰ জন্ম হওঁতে ধোঁৱাবৰণীয়া হয় আৰু প্ৰায় তিনি মাহৰ ভিতৰত ইটাগুৰীয়া বৰণৰ হৈ পৰে৷ ৰাংকুকুৰৰ জোমবোৰ ঋতু অনুযায়ী কম বেচি হয়৷

নামাকৰণ

Dhole(Hindi),
Ramkum(Kashmiri),
Kolsun(Marathi),
Kutra(Gujarati),
Kadu nai(Kannada),
Resu Kukka(Tetegu),
Chen nai(Malayalam/Tamil),
Ram kutta(Bengali),
Rang kukur(assamese),
Balia kukura(Oriyaq),
Farra(Ladakhi),
Huithou(Manipuri)

দৈহিক বিৱৰণ

শৰীৰৰ দৈৰ্ঘতা-90CM, ওজন ২২--18 KG.

আচৰণ

ৰাংকুকুৰে ছয় সাতটাকৈ জোম বান্ধি চিকাৰ কৰে আৰু চিকাৰটোৰ মৃত্যুৰ পূৰ্বেই তাৰ মাংস ভক্ষণত লাগি যায় তথা কেইঘণ্টামানৰ ভিতৰতে খাই হাড় উলিয়াই দিয়ে৷ সিহঁতে চিকাৰ কৰোঁতে চিঁচিকৈ উকিয়াই,হিঁহিয়াই আৰু খেং খেং, কেঁউ কেঁউ কৰে৷

বসবাস

ইফালে সিফালে ঘাহঁনি পথাৰ থকা মুক্ত হাবিত বা কাঠনিত থাকি ৰাংকুকুৰে ভাল পায়৷ Bandipur আৰু Nagerahole (Karnataka) ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত ৰাংকুকুৰ দেখা যায়৷

সংৰক্ষণ

বহুতো কাৰণত ৰাংকুকুৰৰ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত ভাবুকিয়ে দেখা দিছে৷ তাৰ ভিতৰত বাসস্থান ধ্বংস, চিকাৰৰ অভাৱ আৰু মানৱ-পশুৰ মাজৰ সংঘাত প্ৰধান৷

তথ্য সংগ্ৰহ

Vivek Menonৰ Field Guide to Indian Mammals নামৰ প্ৰন্থ পৃষ্ঠা নং 79

বহিঃ সংযোগ

Dhole Home Page
mapping the dhole in south east asia
ARKive – images and movies of the dhole
Photos of dhole in Bandipur
শ্ৰেণী:মাংসভোজী
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
শ্ৰেণী:বিপন্ন প্ৰজাতি
শ্ৰেণী:অসমৰ স্তন্যপায়ী বন্যজন্তু
পাইক বিদ্ৰোহ

]]ত অৱস্থিত পাইক বিদ্ৰোহৰ নেতা বক্সি জগবন্ধুৰ মূৰ্তি

পাইক বিদ্ৰোহ ১৮১৭ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে ওড়িশাত সংঘটিত হোৱা সশস্ত্ৰ সংগ্ৰাম। পাইক সকল বক্সি জগবন্ধু আৰু জগন্নাথৰ নেতৃত্বত কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰিছিল। পিছলৈ ওড়িশাৰ একতাৰ প্ৰতীক হিচাপে এই বিদ্ৰোহ গোটেই ওড়িশাত বিয়পি পৰে। শেষত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰাত এই বিদ্ৰোহৰ পতন হয়। এই বিদ্ৰোহৰ বহুতো নেতাক ব্ৰিটিছে ধৰি দূৰৰ দ্বীপৰ কাৰাবাসত বন্দী কৰি ৰাখিছিল। শেষত বক্সি জগবন্ধুয়ে ব্ৰিটিছৰ আগত আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। ভাৰত চৰকাৰে ২০১৭ চনত পাইক বিদ্ৰোহৰ দ্বিশতবৰ্ষ উদযাপন কৰে আৰু ইয়াক ভাৰতৰ প্ৰথম স্বাধীনতা সংগ্ৰাম হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে।

পাইক সকল

পাইক সকল হৈছে ওড়িশা পাৰম্পৰিক সৈন্য বাহিনীৰ লোক। শান্তি কালত তেওঁলোক যোদ্ধা হিচাপে ৰাজ্যৰ আইন-কানুনৰ ৰক্ষা কৰি আৰক্ষীৰ ভূমিকা পালন কৰে। পাইক সমূহ তেওঁলোকৰ পদৱী অনুসৰি তিনিভাগত বিভক্ত। প্ৰথমভাগে ঢাল আৰু খন্দা তৰোৱাল কঢ়িয়ায় তেওঁলোকক পাহাৰী বোলে, দ্বিতীয় ভাগে যুদ্ধৰ নেতৃত্ব দিয়ে আৰু মেচলক বন্দুক লয় তেওঁলোকক বনুৱা বোলে আৰু তৃতীয় ভাবে ধনু-কাঁড় চলায় আৰু তেওঁলোকক ঢেঁকীয়া বোলে। তেওঁলোকে ওড়িশাৰ সন্যবাহিনীত নিজ নিজ ভূমিকা পালন কৰে। ১৮০৩ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে খুৰডাৰ ৰজাক সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ পিছত পাইক সকল সমাজত পূৰ্বৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাইছিল।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিদ্ৰোহ
শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত
ইন্দু মিঠা

ইন্দু মিঠা (, জন্ম ১৯২৯) হ'ল এগৰাকী ভাৰতনাট্যমৰ পাকিস্তানী প্ৰচাৰক, তেওঁ দেশৰ মাত্ৰ দুজনৰ ভিতৰৰ এজন প্ৰচাৰক আৰু আনজন হৈছে শ্বীমা কেৰমানী। তেওঁ ৰাৱালপিণ্ডিৰ নেচনেল কলেজ অৱ দ্য আৰ্টছৰ চৌহদৰ অধ্যাপক আছিল আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা ব্ৰাহ্মণ ঐতিহ্যৰ বাঙালী খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালত ১৯২৯ চনত লাহোৰত ইন্দু চেটাৰ্জী নামেৰে ইন্দু মিঠাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ১৯৫১ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দৰ্শনত এম.এ. অধ্যয়ন কৰে। তেওঁৰ পিতৃ জ্ঞানেশ চন্দ্ৰ চেটাৰ্জী দৰ্শনৰ অধ্যাপক আছিল আৰু মিঠা ডাঙৰ হোৱা লাহোৰৰ চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ সভাপতি আছিল। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভগ্নী উমা আনন্দ বিখ্যাত বলীউডৰ পৰিচালক চেতন আনন্দৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত তেওঁৰ পৰিয়ালটো লাহোৰৰ পৰা দিল্লীলৈ গুচি যায়। দিল্লীত তেওঁ বিজয় ৰাঘৱ ৰাও আৰু শ্ৰীমতী ললিতাৰ পৰা ভাৰতনাট্যম শিকিছিল। মিঠাই প্ৰসিদ্ধ নৃত্য পৰিচালক আৰু অভিনেত্ৰী জোহৰা ছে‍হগলৰ পৰা আধুনিক অভিব্যক্তিমূলক নৃত্য শিকিছিল। স্বাধীনতাৰ পিছত মিঠাই সংগীত ভাৰত স্কুলত আৰু পিছলৈ এছ.ভি.ললিতাৰ পৰা নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ অব্যাহত ৰাখিছিল।

১৯৫১ চনত পৰিয়ালৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে মুম্বাইৰ মেমন কেপ্তেইন আবুবাকাৰ ওচমান মিঠাক বিয়া কৰাই তেওঁৰ সৈতে পুনৰ পাকিস্তানলৈ গুচি যায়। তেওঁলোকৰ কন্যা তেহৰিমা মিঠা এগৰাকী দক্ষ ভাৰতনাট্যমৰ নৃত্যশিল্পী।

কেৰিয়াৰ

স্বামীৰ অৱসৰৰ পিছৰ বছৰকেইটাত মিঠাই লাহোৰত ভাৰতনাট্যমৰ পাঠদান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম পদ আছিল লাহোৰ ব্যাকৰণ বিদ্যালয়ত, য’ত তেওঁ এগৰাকী প্ৰখ্যাত নৃত্য শিক্ষয়িত্ৰী হৈছিল। আনকি তেওঁৰ প্ৰথম শিক্ষকতাৰ ভ্ৰমণৰ শেষত তেওঁ আৰু তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সম্পূৰ্ণ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। পাকিস্তানত বৰ্ধিত ইছলামকৰণৰ সৈতে জড়িত উচ্চ পৰিৱেশৰ বাবে এতিয়া তেওঁ ব্যক্তিগত দৰ্শকৰ বাবে বছৰি এটাকৈ শ্ব’ কৰে, বেছিভাগেই সৰ্বমহিলা গোটৰ বাবে।

অভিযোজনসমূহ

পাকিস্তানী সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় নীতি-নিয়মৰ অনুকূলে‍ মিঠাই তেওঁ শিকোৱা ভাৰতনাট্যমৰ পৰিৱে‍শন আৰু শৈলী সলনি কৰিছে।তামিল, তেলেগু বা সংস্কৃত ভাষাত তেওঁৰ বোধগম্যতাৰ অভাৱৰ বাবে তেওঁ উৰ্দু ভাষাত ভাৰতনাট্যমৰ গীত ৰচনা কৰিছে; তামিল, তেলেগু বা সংস্কৃত - এই তিনিটা ভাষাৰ ভাৰতনাট্যমৰ গীত পৰম্পৰাগতভাৱে ৰচনা কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নৃত্যশিল্পী
ৱাল্ট ডিজনী

ৱাল্টাৰ এলিয়াচ "ৱাল্ট" ডিজনী (৫ ডিচেম্বৰ ১৯০১, ১৫ ডিচেম্বৰ ১৯৬৬) এজন আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, কণ্ঠ অভিনেতা, এনিমেটৰ, উদ্যোগী, সাংস্কৃতিক প্ৰতীক আছিল আৰু মানৱতাবাদী পুৰুষ। এনিমেছন ছবিৰ নিৰ্মাণ আৰু আৰু এনিমেছন কলাৰ বিকাশত তেখেতৰ অৱদান অতি বিশেষ বুলি কোৱা হয়। বিংশ শতিকাত মনোৰঞ্জনৰ জগতত তেওঁৰ প্ৰভাৱ লেখত ল'বলগীয়া। ভ্ৰাতৃ ৰয় অলিভাৰ ডিজনীৰ লগত মিলি তেওঁ ৱাল্ট ডিজনী প্ৰডাকচন্‌চ প্ৰতিষ্ঠা কৰে যি পিছলৈ বিশ্বৰ অন্যতম বোলছবি প্ৰযোজনা সংস্থা হৈ পৰে। সংস্থাটোক এতিয়া ৱাল্ট ডিজনী কোম্পানী বুলি জনা যায়, ইয়াৰ বছৰি লাভালাভ আজিৰ তাৰিখত প্ৰায় ৩৫ বিলিয়ন ডলাৰ।

এজন চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক হিছাপে আৰু এনিমেছন তথা থীম পাৰ্কৰ ৰূপাঙ্কনৰ বাবে ডিজনী বিশেষভাৱে জনাজাত আছিল। তেওঁ আৰু তেওঁৰ কৰ্মচাৰীসকলে মিলি বিশ্বৰ কিছুমান বিখ্যাত কাল্পনিক চৰিত্ৰৰ জন্ম দিয়ে, ইয়াৰে মিকী মাউছৰ চৰিত্ৰত ডিজনীয়ে নিজেই কণ্ঠ দান কৰিছিল। জীৱনকালত তেওঁ চাৰিটা সন্মানজনক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে আৰু মুঠ উনপঞ্চাশটা মনোনয়নৰ মাজত এবছৰত চাৰিটাকে ধৰি বাইশটা একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। একাডেমী বঁটাৰ ইতিহাসত আন কোনো ব্যক্তিতকৈ এয়া আছিল বেছি। তেওঁ সাতটা এম্মী বঁটাও লাভ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ নিজৰ নামটো আমেৰিকাৰ ডিজনীলেণ্ড আৰু ৱাল্ট ডিজনী ৱৰ্ল্ড ৰিজ'ৰ্টৰ বাহিৰেও আন্তৰ্জাতিক টকিয়' ডিজনী, ডিজনীলেণ্ড পেৰিছ আৰু ডিজনীলেণ্ড হংকংক দান কৰে।

১৫ ডিচেম্বৰ, ১৯৬৬ চনত বাৰ্বেঙ্ক, কেলিফ'ৰ্নিয়াত হাওঁফাওঁৰ কৰ্কট ৰোগত ভুগি তেওঁৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছৰ বছৰ ফ্ল'ৰিডাত ৱাল্ট ডিজনী ৱৰ্ল্ড ৰিজ'ৰ্ট স্থাপনৰ কাম আৰম্ভ হয়। তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ ৰয় ডিজনীয়ে ১ অক্টোবৰ, ১৯৭১ চনত মেজিক কিংডম উদ্বোধন কৰে।

লগতে পঢ়ক

Barrier, Michael (1999). Hollywood Cartoons: American Animation in Its Golden Age. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-516729-5.
Broggie, Michael (1997, 1998, 2005). Walt Disney's Railroad Story. Virginia Beach, Virginia. Donning Publishers. ISBN 1-56342-009-0
Chytry, Josef. “Walt Disney and the Creation of Emotional Environments: Interpreting Walt Disney’s Oeuvre from the Disney Studios to Disneyland, CalArts, and the Experimental Prototype Community of Tomorrow (epcot),” Rethinking History (London), 16 (June 2012), 259–78.
Eliot, Marc (1994). Walt Disney: Hollywood's Dark Prince. New York: Birch Lane Press. ISBN 155972174X.
Gabler, Neal. Walt Disney: The Triumph of American Imagination (2006). New York, NY. Random House. ISBN 0-679-43822-X
Schickel, Richard, and Dee, Ivan R. (1967, 1985, 1997). The Disney Version: The Life, Times, Art and Commerce of Walt Disney. Chicago: Ivan R. Dee, Publisher. ISBN 1-56663-158-0.
Sherman, Robert B. and Sherman, Richard M. (1998). Walt's Time: From Before to Beyond. ISBN 0-9646059-3-7

Watts, Steven. The Magic Kingdom: Walt Disney and the American Way of Life, University of Missouri Press, 2001, ISBN 0-8262-1379-0
Barrier, Michael (2008). The Animated Man: A Life of Walt Disney, University of California Press.

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Walt Disney Family Museum
Walt Disney Gravesite

Review of The Perfect American, Philip Glass's opera about Walt Disney

শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি