ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
চাৰ্লট দি বেৰী

চাৰ্লট দি বেৰী এগৰাকী মহিলা জলদস্যু কেপ্তেইন বুলি অভিযোগ কৰা হয়।

অনুসন্ধান

চাৰ্লট দি বেৰীৰ বিষয়ে আটাইতকৈ আগতীয়াকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে প্ৰকাশক এডৱাৰ্ড লয়ডৰ ১৮৩৬ চনৰ “পেনি ডেডফুল” নামৰ হিষ্ট্ৰী অৱ দ্য পাইৰেটছৰ পৰা। লয়ডক আন একেধৰণৰ আচৰিত আৰু ৰক্তাক্ত কাহিনীৰ সংকলন প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে জনাজাত আছিল, যিবোৰ প্ৰায়ে চুৰি কৰা হৈছিল। ১৭ শতিকাৰ উৎসত ডি বেৰীৰ অস্তিত্বৰ কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাযায় যদিও তেওঁৰ কাহিনীৰ বহু উপাদানৰ সমানে সমানে লয়ডৰ দিনত ফ্ৰেংক মেৰিয়াট, ভল্টেয়াৰ, এডৱাৰ্ড বুলৱাৰ-লিটন আদি লেখকৰ জনপ্ৰিয় অন্যান্য সাহিত্যত পোৱা যায়। ১৮৩৬ চনৰ পিছত দি বেৰীৰ কাহিনীৰ পুনৰাবৃত্তিই প্ৰায় সদায় লয়ডৰ মূল কাহিনীটোক প্ৰতিফলিত কৰে, কেতিয়াবা সামান্য তাৰতম্যও থাকে।

ইতিহাস

কিশোৰৰ মাজভাগৰ পৰা শেষৰ ফালে তাই এজন নাৱিকৰ প্ৰেমত পৰিছিল আৰু পিতৃ-মাতৃৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁক বিয়া কৰাইছিল। পুৰুষ মানুহৰ বেশ পিন্ধি তাই তেওঁৰ জাহাজত উঠি তেওঁৰ পিছে পিছে গৈ তেওঁৰ কাষত যুঁজিছিল। দি বেৰীক বিচাৰি, তাইৰ প্ৰকৃত পৰিচয় এজন বিষয়াই আৱিষ্কাৰ কৰিছিল যিয়ে এই কথা নিজৰ মাজতে ৰাখিছিল। ইয়াৰ পিছত বিষয়াগৰাকীয়ে তেওঁৰ স্বামীক আটাইতকৈ বিপদজনক কামবোৰত নিযুক্তি দিয়ে, যিবোৰ কামত তেওঁ পত্নীৰ সহায়ত বাচি যায়। অৱশেষত ঈৰ্ষাপৰায়ণ বিষয়াজনে চাৰ্লটৰ স্বামীৰ প্ৰতি বিদ্ৰোহৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰে, যাৰ বাবে এজন বিষয়াৰ সাধাৰণ নাৱিকৰ কথাৰ বিৰুদ্ধে কোৱা কথাৰ ভিত্তিত তেওঁক দোষী সাব্যস্ত কৰা হয়। শাস্তি দি তেওঁক কোবাই হত্যা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত বিষয়াজনে চাৰ্লটৰ ফালে আগবাঢ়ি গ’ল, যিটো তাই নাকচ কৰিলে। পিছৰবাৰ জাহাজখন বন্দৰত থকাৰ সময়ত তাই বিষয়াজনক হত্যা কৰি পলায়ন কৰে আৰু পুনৰ ডকত কাম কৰা মহিলাৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধিলে। কাহিনীটোৰ কিছুমান সংস্কৰণত বিষয়াজনৰ দি বেৰীৰ প্ৰতি থকা লালসা বাদ দিয়া হৈছে আৰু দাবী কৰা হৈছে যে দি বেৰীৰ স্বামীয়ে (“জেক জিব”) বিষয়াজনক ক্ষুন্ন কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক কোবাবলৈ ​​নিৰ্দেশ দিছিল; স্বামীৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ তেওঁ পাছলৈ পাৰত থকাৰ সময়তে বিষয়াজনক হত্যা কৰে।

দি বেৰীয়ে ডকত কাম কৰি থকাৰ সময়তে এখন বণিক জাহাজৰ কেপ্তেইনে তাইক দেখি অপহৰণ কৰি লৈ যায়। তেওঁ দি বেৰীক বিয়া কৰাবলৈ বাধ্য কৰাইছিল আৰু আফ্ৰিকা ভ্ৰমণত তাইক লৈ গৈছিল। নৃশংস ধৰ্ষণকাৰী আৰু অত্যাচাৰী নতুন স্বামীৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ দি বেৰীয়ে ক্ৰুৰ সন্মান লাভ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক বিদ্ৰোহ কৰিবলৈ মান্তি কৰিছিল। প্ৰতিশোধৰ বাবে তাই তাৰ মূৰ কাটি জাহাজৰ কেপ্তেইন হৈ পৰিল। বছৰ বছৰ ধৰি জলদস্যুগিৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ গ্ৰেনাডাৰ এজন ৰোপণকাৰীৰ পুত্ৰৰ প্ৰেমত পৰে (কিছুমান সংস্কৰণে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁক স্পেনিছ, আৰ্মেলিঅ' বা জোচে গনজালেজ বুলি দাবী কৰে) আৰু তেওঁক বিয়া কৰায়।

কিন্তু জাহাজখন ধ্বংস হৈছিল আৰু দিনে দিনে ভোকত থকাৰ পিছত তেওঁলোকে নৃশংসতাৰ ফালে ধাৱমান হৈছিল, য’ত তেওঁৰ স্বামীক তেওঁলোকৰ আহাৰ হিচাপে বাছি লৈছিল। কিন্তু ভাগ্য ভাল যে তাইৰ ক্ৰুৰ জীৱিতসকলক ডাচ জাহাজে উদ্ধাৰ কৰিলে আৰু যেতিয়া সেই জাহাজখন জলদস্যুই আক্ৰমণ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁলোকে সাহসেৰে নিজৰ উদ্ধাৰকাৰীসকলক ৰক্ষা কৰিলে। বাকীসকলে বিজয় উদযাপন কৰাৰ সময়ত চাৰ্লটে নিজৰ মৃত স্বামীৰ কাষলৈ যাবলৈ পানীত জপিয়াই পৰিল। আন সংস্কৰণসমূহে কয় যে, যুদ্ধৰ সময়ত দি বেৰী আহত হৈছিল আৰু পানীত পৰি গৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁৰ পৰাজিত দলটোৱে বন্দী হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ জাহাজখন ধ্বংস কৰিছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:জলদস্যু
কলাপচন্দ্ৰ দ্বিজ

কালাপচন্দ্ৰ দ্বিজ কোচবিহাৰ ৰাজসভাৰ কবি আছিল। ৰাম সৰস্বতীৰ পুত্ৰ বুলি পৰিচয় দিয়া কালাপচন্দ্ৰই 'ৰাধা- চৰিত' নামৰ এখন সৰু কাব্য ৰচনা কৰে।

ৰাধা- চৰিতৰ চমু পৰিচয়

কালাপচন্দ্ৰৰ ৰাধা় বিদ্যাপতি, চণ্ডীদাসৰ নাইবা ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণৰ পৰকীয়াপ্ৰেমত মত্তা কামচঞ্চলা যুবতী নহয়, তেওঁ কৃষ্ণ-ভক্তিত তদগতচিত্তা ভক্তা। কৃষ্ণৰ মুখত ৰাধাৰ প্ৰশংসা শুনি ঈৰ্ষান্বিতা ৰুক্মিণীয়ে যেতিয়া উদ্ধৱক বৃন্দাবনলৈ ৰাধাক চাবৰ কাৰণে পঠাই দিয়ে তেতিয়া উদ্ধৱে গৈ দেখা পালে-

আছন্ত আসনে বসি ৰাধিকা গোসাঁনী।
সদায়ে নাছাড়ে মুখ ৰাম কৃষ্ণ বাণী॥
কিঞ্চিতো নাহিকে প্ৰভা তান শৰীৰত।
নাহি শ্ৰুতিজ্ঞান আৰু ৰাধাৰ দেহত॥
নাহি গাত মাংস অস্থি চৰ্মমাত্ৰ সাৰ।
দেখিলা উদ্ধৰে হেন অৱস্থা ৰাধাৰ॥

কলাপচন্দ্ৰই নাৰায়ণ ৰজাৰ অনুপ্ৰেৰণাত ভাগৱতৰ চতুৰ্থ স্কন্ধৰ আংশিক ভাঙনি কৰিছিল। 'ৰাধা চৰিত্ৰ' আৰু চতুৰ্থ স্কন্ধ ভাঙনি কৰা কলাপচন্দ্ৰ দুজন সুকীয়া লেখক নে এজন কোৱা টান। এওঁৰ পিতৃ ৰাম সৰস্বতী মহাভাৰত প্ৰণয়কাৰী ৰামসৰস্বতী নে অন্য কোনোৱা এজন সেই বিষয়ে সঠিককৈ কোৱা টান। এই কলাপচন্দ্ৰই সম্ভৱতঃ 'শ্ৰীৰামকীৰ্তন'ত উল্লেখ কৰা 'ৰামায়ণচন্দ্ৰিকা'ৰ কবি।

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
আক্ৰোশ (চলচ্চিত্ৰ)

আক্ৰোশ ১৯৮০ চনত মুক্তি পোৱা ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ আইনী নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। এইখন গোবিন্দ নিহালানী পৰিচালিত আৰু বিজয় টেণ্ডুলকাৰ ৰচিত প্ৰথম ছবি আছিল। নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ, ওম পুৰী আৰু অমৰীশ পুৰীয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা ছবিখনে বহুল ইতিবাচক সমালোচনাৰ উপৰিও হিন্দী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। লগতে ই অষ্টম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ গোল্ডেন পিকক বঁটাও লাভ কৰিছিল।

নিহালিনীক অৰ্ধ সত্য আৰু তমছৰ দৰে অন্যান্য ঐতিহাসিক বৈকল্পিক ছবিত মানৱীয় ক্ষোভৰ অন্ধকাৰ আৰু ভয়ংকৰ বাস্তৱিক চিত্ৰণৰ বাবে পৰিচিত। ছয় দশক যোৰা সময়ছোৱাত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগক আকাৰ দিয়া ৬০খন ছবিৰ ভিতৰত আক্ৰোশো অন্তৰ্ভূৰ্ক্ত হৈছে।

প্লট

কাহিনীটো এজন কৃষকৰ, যিয়ে জীৱন নিৰ্বাহৰ বাবে দৈনন্দিন শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰাৰ সময়ত মাটিৰ মালিক আৰু তেওঁৰ মহৰীজনৰ উৎপীড়নৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা যায়। তেওঁৰ পত্নীক মহৰীজনে ধৰ্ষণ কৰে আৰু তাৰ পিছত তেওঁক তেওঁ নকৰা অপৰাধৰ বাবে দোষী সাব্যস্ত কৰে। চৰম লজ্জিত হৈ তেওঁৰ পত্নীয়ে আত্মহত্যা কৰে।

দেউতাকৰ মৃত্যু হোৱাত আৰক্ষীয়ে তেওঁক বন্দী অৱস্থাতে ৰীতি-নীতিখিনি কৰিবৰ বাবে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ঠাইলৈ লৈ যায়। জ্বলি থকা চিতাৰ জুইকুৰাৰ কাষত থিয় হৈ থাকোঁতে তেওঁ লক্ষ্য কৰে যে মহৰীজনে এতিয়া যৌৱনপ্ৰাপ্তি নোহোৱা তেওঁৰ ভনীয়েকৰ ফালে কামুক দৃষ্টিৰে চাই আছে। এজন চিৰন্তন ভুক্তভোগী হিচাপে তাইৰ অনিবাৰ্য ভাগ্যৰ বিষয়ে আগতীয়া অনুমান কৰি তেওঁ কুঠাৰ এখন কাঢ়ি লৈ ভনীয়েকৰ মূৰ কাটি পেলায়, যাতে ভনীয়েকে ভৱিষ্যতে তেওঁৰ আৰু পত্নীৰ দৰে পীড়া নাপায়। এই হতাশজনক আৰু মৰ্মান্তিক কাণ্ডৰ পিছত নিপীড়িত মানুহজনে বাৰে বাৰে আকাশলৈ চিঞৰি উঠে।

বিষয়বস্তু আৰু প্ৰভাৱ

এখন স্থানীয় বাতৰি কাকতৰ ৭ নং পৃষ্ঠাত প্ৰকাশ পোৱা এটা সঁচা কাণ্ডৰ আধাৰত নিৰ্মিত এই ছবিখন ন্যায়িক ব্যৱস্থাৰ দুৰ্নীতি আৰু সক্ষম আৰু শক্তিশালী লোকৰ দ্বাৰা বঞ্চিতজনক উৎপীড়ন কৰাৰ বিষয়ে ছবিখন এক তীব্ৰ ব্যংগ আছিল।

আক্ৰোশে হিংসাৰ অন্বেষণৰ আধাৰত নিৰ্মিত এই শৃংখলা সমূহৰ এটা অংশ গঠন কৰে, যিখনৰ কাহিনী বিশিষ্ট নাট্যকাৰ বিজয় তেণ্ডুলকাৰে লিখিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ শ্যাম বেনেগালৰ নিশান্ত (১৯৭৪) ৰচনা কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ গোবিন্দ নিহালানীৰ আশ্চৰ্য্যজনক হিট ছবি অৰ্ধ সত্য (১৯৮৩) লিখিছিল। .

ইয়াত ভুক্তভোগীক অত্যধিক অত্যাচাৰ আৰু তেওঁৰ মানৱতা উলংঘাৰ ফলত ইমানেই মানসিক ভাবে আহত হোৱা দেখা গৈছে যে তেওঁ সম্পূৰ্ণ ছবিখনতে এটাও শব্দও উচ্চাৰণ নকৰে আৰু কেৱল এক স্তম্ভিত ভাব বহন কৰে। যদিও পিছলৈ তেওঁ একে হিংসাক নিজৰ উলংঘন আৰু ক্ৰোধৰ বহিৰ্প্ৰকাশৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

ছবিখনৰ শেষত আমি দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ভুক্তভোগীৰ মাত শুনিবলৈ পাওঁ (প্ৰথমটো ফ্লেছবেকত, য’ত তেওঁ নিজৰ পত্নীক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ বৃথা চেষ্টা কৰিছিল), যিটো আন্দ্ৰেই টাৰ্ক’ভস্কিয়ে তেওঁৰ তিনি ঘণ্টাৰ ক’লা-বগা ছবি আন্দ্ৰেই ৰুৱ্লেভৰ শেষৰ দৃশ্যত আইকনবোৰক উজ্জ্বল ৰঙেৰে দেখুওৱাৰ দৰেই আছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

২৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৮০)
হিন্দী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি
২৮তম ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (১৯৮১)
শ্ৰেষ্ঠ ছবি
শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক- গোবিন্দ নিহালিনী
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা- নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ
শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেতা- ওম পুৰী
শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী- বিজয় টেণ্ডুলকাৰ
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য- বিজয় টেণ্ডুলকাৰ
শ্ৰেষ্ঠ কলা নিৰ্দেশক- চি এচ ভাট্টি

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

An insightful study of the film, Aakrosh
A Movie Review

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৮০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ হিন্দী ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
এলবাৰ্ট বান্দুৰা

এলবাৰ্ট বান্দুৰা (, জন্ম-৪ ডিচেম্বৰ ১৯২৫) হৈছে এগৰাকী কানাডীয়-আমেৰিকান মনোবিজ্ঞানী। তেখেত ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মনোবিজ্ঞান বিভাগত ডেভিড ষ্টাৰ জৰ্ডান প্ৰফেচাৰ এমিৰেটাছ। মনোবিজ্ঞান আৰু শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা একাধিক উল্লেখযোগ্য বৰঙণিৰ বাবে বান্দুৰা জনাজাত। তেখেতৰ কেইখনমান ঘাঁই বিচৰণস্থলী হৈছে-সামাজিক বোধগত তত্ত্ব, থেৰাপি, আৰু ব্যক্তিত্ব মনোবিজ্ঞান। আচৰণবাদ আৰু বোধগত মনোবিজ্ঞানৰ মাজত একধৰণৰ উত্তৰণ ঘটোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বান্দুৰাৰ ভূমিকা লেখত ল'বলগীয়া। বান্দুৰাই সামাজিক শিকন তত্ত্ব (যাক সামাজিক বোধগত তত্ত্ব হিচাপে পুনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে), স্ব-কাৰ্যকাৰিতা আৰু পৰ্যবেক্ষণমূলক শিকনলৈ প্ৰভাৱশালী বৰঙণি আগবঢ়াইছে। তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত সম্পন্ন হোৱা ব'ব' পুতলাৰ পৰীক্ষা স্মৰণীয়।

২০০২ চনত সম্পন্ন হোৱা এটা বিশেষ জৰীপে কৈছিল যে-কুৰি শতিকাৰ সততে উচ্চাৰিত আৰু উদ্ধৃত মনোবিজ্ঞানীৰ ভিতৰত তেখেত অন্তৰ্ভুক্ত। বি.এফ. স্কিনাৰ, ছিগমণ্ড ফ্ৰয়েড আৰু জিন পিয়াগেটৰ পিছতেই তেখেতৰ স্থান। বান্দুৰাক জীৱিত অৱস্থাত থকা মহান মনোবিজ্ঞানীৰ তালিকাত ব্যাপক ৰূপত সন্নিৱিষ্ট কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে তেখেতক সৰ্বকালৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী মনোবিজ্ঞানী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

লগতে চাওক

ছিগমণ্ড ফ্ৰয়েড
উইলিয়াম জেম্‌ছ
ডেনিয়েল কাহনেমেন

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কানাডাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞানী
নাটুৱা

নাটুৱা হৈছে অসমত বসবাস কৰা পাতৰ, ভূমিজ, মুণ্ডা, ওৰাং প্ৰভৃতি চাহ জনজাতি লোকৰ মাজত প্ৰচলিত এক নৃত্য। চাহ জনজাতিলোকৰ বিয়াত এই নাচ এক আকৰ্ষণীয় বিষয়। তদুপৰি আন আন সামাজিক উৎসৱতো এই নাচ অনুষ্ঠিত হয়।

বিৱৰণ

নাটুৱাজনে ভাওনাত ভাৱৰীয়াই পিন্ধা পোছাক পিন্ধে আৰু মূৰত মুকুট থাকে। ভৰিত 'ঘুংগুৰ' (জুনুকা) পিন্ধা নাটুৱাজন হাতত ঢাল আৰু তৰোৱাল লয় আৰু বাদ্য আৰু গীতৰ ছেৱে ছেৱে এক বিশেষ ভংগীৰ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। এই নৃত্যত বজোৱা বাদ্যবোৰ হ'ল-
ভেঁড় (এক বিশেষ ধৰণৰ পেঁপাৰ দৰে বাদ্য, দীঘলে আঠ- দহ হাত)
ঢাক ( এবিধ ডাঙৰ আৰু দীঘল মোৰ)
চেহনাই (এবিধ পেঁপা; আগ অংশ পিতলেৰে তৈয়াৰী)
কুৰুধাতু (শিঙাৰ দৰে এবিধ দীঘল বাদ্য)

সাধাৰণতে বৰযাত্ৰীৰ লগত আগে আগে নাটুৱাই নাচি নাচি গৈ থাকে। নাটুৱা কুৰিজন পৰ্যন্ত থাকিব পাৰে। কইনাঘৰীয়া বা আন লোকে বৰযাত্ৰীক আগছিলে নাটুৱাই নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দেখুৱাব লাগে। কইনা ঘৰতো নাটুৱাৰ নাচ অনুষ্ঠিত হয়। এই নাচ বৰ্তমান মধ্যপ্ৰদেশ আৰু বিহাৰৰ কোনো কোনো ঠাইত প্ৰচলিত আছে। সেই ঠাইৰপৰা অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা উল্লিখিত জনজাতি লোকৰ মাজত এই নাচ প্ৰচলিত। অতীতত এই জাতিৰ লগত আন এটা জাতিৰ সঘনে যুদ্ধ- বিগ্ৰহ লাগিছিল। এটা জাতিয়ে যুদ্ধলৈ আগবাঢ়ি যাওঁতে নতুবা যুদ্ধজয় কৰি উভতি আহোঁতে যুঁজাৰু দলৰ আগত এনে নাটুৱা দল নিছিল। সেই পৰম্পৰা বৰ্তমান বৰযাত্ৰী আগবাঢ়ি যাওঁতে প্ৰচলিত থকা হৈ ৰʼল। হাতৰ ঢাল আৰু তৰোৱাল জৰিয়তে যুদ্ধ কৰাৰ অংগি- ভংগীয়েই এই নাচৰ বিশেষ মুদ্ৰা

তথ্য সংগ্ৰহ
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা

সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা (; ১৯১৯-২০০১) অসমৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ, অভিনেতা, নাট পৰিচালক, নাট সমালোচক হোৱাৰ লগতে এজন সাহিত্যিক, নিবন্ধকাৰ, সাংবাদিক আৰু নাট্য তত্ত্বৰ বিশিষ্ট গৱেষক আছিল। ডেকা বয়সতে তেখেতে নাটকত অভিনয় আৰম্ভ কৰাৰ লগতে লিখিবলৈও লয়। গুৱাহাটীৰ "সুন্দৰ সেৱী সংঘ"ৰ জৰিয়তে তেখেতে নাটকত মহিলা অভিনেত্ৰীৰ প্ৰৱেশত আগভাগ লৈছিল। তেখেতে ১৯৭৮ চনত অসম চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰিছিল।

গুৱাহাটীৰ কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্য মন্দিৰৰ লগত ওতপ্ৰোতভাবে জড়িত থকা সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাই অসমীয়া ৰক্ষণশীল সমাজত নাৰীক পুৰুষৰ লগত অভিনয় কৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰ ফলস্বৰূপে নাটক সমূহত নাৰী-পুৰুষ সমানে অভিনয় কৰিবলৈ সুবিধা পায়। তদুপৰি সাংবাদিক হিচাপে তেখেতে চাইক্ল’ৰমা নামৰ এটি শিতান লৈ “দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন” কাকতত ১৯৭৬ চনৰ পৰা মৃত্যুৰ আগলৈকে নাটক সমালোচনা কৰাৰ লগতে দৈনিক অসম, দি নৰ্থ-ইষ্ট ক্লেৰিয়ন, নতুন দৈনিক, আজিৰ অসম, প্ৰকাশ, দৈনিক জনমভূমি আৰু বিভিন্ন আলোচনীত বিভিন্ন সাংস্কৃতিক দিশত আলোকপাত কৰে। তেখেতে অনাতাঁৰ যোগে পাঁচশ খনতকৈ অধিক নাটকত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱাই লিখা "ধৰালৈ যিদিনা নামিব সৰগ" নাটকখন আছিল অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'যোগে প্ৰচাৰ হোৱা (৬ জুলাই, ১৯৪৮) প্ৰথম অসমীয়া অনাতাঁৰ নাটক। সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাৰ ২০০১ চনৰ ২৬ জুন তাৰিখে জীৱন নাটৰ সামৰণি পৰে।

সাংস্কৃতিক কৰ্মৰাজী

পূৰ্ণাঙ্গ নাটক
চাকৈচকোৱা (১৯৪০)
শিখা (১৯৫৭)
জ্যোতি-ৰেখা (১৯৫৮)
জবালা (১৯৭৬)
নায়িকা নাট্যকাৰ (১৯৭৬)
মৃণালমাহী (১৯৭৭)
দেবা: নজানন্তী (১৯৮৬)
ক্ৰুছ ফায়াৰ Cross Fire (১৯৮৪)

চুটি নাট/ একাংক সংকলন
চুটি নাট সংকলন (১৯৫৭)
আনাৰকলি
কুণাল কাঞ্চন
ৰাণাদিল
শাশ্বতী (১৯৬৬)
ভাস্বতী
দুপৰনিশা
উল্লেখযোগ্য যে ভাস্বতীখন ভাৰতৰ সকলো ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ বাবে নেশ্বনেল বুক ট্ৰাষ্টে গ্ৰহণ কৰিছে।

নাটিকা
আশা
কল্পনাৰ মৃত্যু
ধৰালৈ যিদিনা নামিব সৰগ
ওভাৰকোট
অন্তিম সংগীত
বৰাহ-মিহিৰ
সংলাপ-বিহিন কাৰ্য।

উপন্যাস/গল্প/কবিতা
অনাগত (১৯৫৮)
আকৌ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰো (১৯৯২)
ছোভিয়েট কবিতাত লেলিন (১৯৮৭)

মননশীল ৰচনা
পোহৰ প্ৰয়াসী মন (১৯৯২)

পূৰ্ণাংগ নাট
অনুবাদ/অভিযোজনা/ৰূপান্তৰ
বনহংসী(১৯৬১)
ৰজা ইডিপাছ (১৯৬৪)
অ’থেলো (১৯৭৪)
মেকবেথ (১৯৮০)
তিনিখন পঞ্জাবী পূৰ্ণাঙ্গ নাটক (১৯৮৬)
সাগৰ চিলনী (১৯৯০)
এণ্টিগনি (১৯৯২)
দ্যা এনিমি অৱ দ্যা পিপ’ল

মঞ্চতত্ত্ব
নাটক আৰু অভিনয় প্ৰসংগ (যোৱা কুৰি বছৰো অধিক কাল গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিষয়ত অনাৰ্ছৰ আনুমোদিত পুথি)
নাট্যকাৰ ৰবিন্দ্ৰনাথ (১৯৬৫)
মঞ্চপ্ৰতিভা (১৯৮০)
বাৰটোলট্ ব্ৰেখট (১৯৮০)
আধুনিক নাট চিন্তা (১৯৮৮)
অসমীয়া নাটকত দেশপ্ৰেম

কিশোৰ আৰু শিশু সাহিত্য
পঞ্জাবৰ লোককথা
আমাৰ নৌসেনা
হাবিৰ এই ঘুলিটো।

বিবিধ সম্পাদনা
বিশ্ববিখ্যাত চুটি গল্প নটা-পদ্মপ্ৰকাশ
জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী (সম্পাদক মণ্ডলীৰ সদস্য)
প্ৰকাশন পৰিষদৰ প্ৰকাশ, নামৰ আলোচনী খনৰ সম্পাদক মণ্ডলীৰ সদস্য
সাহিত্য অকাডেমিৰ হৈ ২৫খন একাংক নাটৰ সম্পাদনা
বিবিধ ৰচনা: সংবাদ সেৱাৰ

সংগঠিত নাট্য সংঘ

সুন্দৰ সেৱী সংঘ (১৯৩৫)
শৌভিক (১৯৬৮)
থিয়েটাৰ ফাউণ্ডেছন (১৯৯৪)

সন্মান আৰু পদৱী

১৯৭৮ চনত নাট্যপ্ৰভাকৰ উপাধি শৌভিক গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা
১৯৯৩ শংকৰদেৱ বঁটা: অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা
১৯৮৬ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা: ভাৰত চৰকাৰ, সংগীত নাটক একাডেমী
১৯৭৫ অসম সাহিত্য সভাৰ তিতাবৰ অধিবেশনৰ সংগীত অধিবেশনৰ সভাপতি
১৯৭৮ চনত বিশিষ্ট সাহিত্যিক পেঞ্চন তথা কলিকতাৰ অল ইণ্ডিয়া ক্ৰিটিক এছ’চিয়েছনৰ দ্বাৰা ৰজা ইডিপাছ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ সন্মান।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী
অসম চুক্তি

অসম চুক্তি (১৯৮৫) ভাৰত চৰকাৰ আৰু অসম আন্দোলনৰ নেতৃত্বৰ মাজত ১৯৮৫ চনৰ ১৫ আগষ্টত নতুন দিল্লীত স্বাক্ষৰিত হোৱা এখন বুজাবুজি চুক্তি । এই চুক্তিৰ জৰিয়তে অসম আন্দোলনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটিছিল আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে আন্দোলনৰ নেতৃত্বই এটা ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত অসমত চৰকাৰ গঠন কৰিছিল।

যদিও এই চুক্তিৰ জৰিয়তে অসম আন্দোলনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটিল, চুক্তিৰ কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ দফা অদ্যাপি কাৰ্যকৰীকৰণ হোৱা নাই। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে কেইবাটাও মূল সমস্যাই মূৰ দাঙি আছে।

স্বাক্ষৰকাৰীসকল

অসম আন্দোলনৰ প্ৰতিনিধি
প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত, সভাপতি, সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা
ভৃগু কুমাৰ ফুকন, সাধাৰণ সম্পাদক, সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা
বিৰাজ শৰ্মা, সাধাৰণ সম্পাদক, সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা

অসম চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি
আৰ ডি প্ৰধান, গৃহ সচিব, ভাৰত চৰকাৰ
পি পি ত্ৰিৱেদী, মুখ্য সচিব, অসম চৰকাৰ

এই চুক্তিৰ স্বাক্ষৰৰ সময়ত উপস্থিত আছিল
ৰাজীৱ গান্ধী, ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম
শ্ৰেণী:চুক্তি
ফৈজুন্নেছা চৌধুৰাণী

নৱাব বেগম ফৈজুন্নেছা চৌধুৰাণী (; ১৮৩৪-১৯০৩) বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ কমিল্লা জিলাৰ হোমনাবাদ পশ্চিমগাঁও ইষ্টেটৰ জমিদাৰ আছিল। তেওঁ বিশেষকৈ নাৰী শিক্ষা আৰু অন্যান্য সামাজিক সমস্যাৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰচাৰৰ বাবে জনাজাত। তেওঁৰ সামাজিক কামৰ প্ৰশংসা কৰি ১৮৮৯ চনত ৰাণী ভিক্টোৰিয়াই ফৈজুন্নেছাক "নৱাব" উপাধি প্ৰদান কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁ দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰথম মহিলা নৱাব হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।

ফৈজুন্নেছাৰ শৈক্ষিক আৰু সাহিত্যকৰ্ম ১৮৫৭ চনৰ পিছৰ যুগৰ আছিল। তেওঁ সেই সাংস্কৃতিক প্ৰেক্ষাপটত মহিলাসকলৰ বাবে বিদ্যালয় স্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। নাৰী শিক্ষাৰ এগৰাকী অধিবক্তা, এগৰাকী সমাজসেৱক আৰু সমাজকৰ্মী ফৈজুন্নেছাৰ জন্ম বৰ্তমান বাংলাদেশত কুমিল্লাত হৈছিল।তেওঁ ১৮৬০ চনত এজন দূৰৱৰ্তী সম্পৰ্কীয় ভাই আৰু চুবুৰীয়া জমিদাৰ মুহাম্মাদ গাজীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী হিচাপে দুগৰাকী কন্যা আৰ্শাদুন্নেচা আৰু বদৰুন্নেছাৰ জন্মৰ পিছত তেওঁলোক পৃথক হৈছিল। ১৮৮৩ চনত মাতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ জমিদাৰ হয় আৰু সামাজিক আৰু দাতব্য কামত ক্ৰমান্বয়ে জড়িত হৈ পৰে আৰু এনেদৰে ১৮৮৯ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা নৱাব হোৱাৰ সন্মান অৰ্জন কৰে। তেওঁ 'সংগীত সাৰ', 'সংগীত লহৰী' আৰু 'তত্ত্ব ও জাতীয় সংগীত'ৰ দৰে গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ অগ্ৰণী শৈক্ষিক আৰু দাতব্য কৰ্ম আৰু বিদ্যালয়, মাদ্ৰাছা আৰু চিকিৎসালয় স্থাপনৰ বাবে বিখ্যাত। অৱশ্যে 'ৰূপজালাল' তেওঁৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কৃতি।

ফৈজুন্নেছা এক ৰক্ষণশীল মুছলমান পৰিয়ালত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ মহিলাসকলে কঠোৰভাবে পৰ্দা প্ৰথা মানি চলিছিল। তেওঁৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰা নাছিল কিন্তু অৱসৰৰ সময়ত নিজৰ পুথিভঁৰালত অধ্যয়নৰ জৰিয়তে নিজকে শিক্ষিত কৰিছিল। তেওঁ আৰবী, পাৰ্চী, সংস্কৃত আৰু বঙালী ভাষাত দক্ষ আছিল। ১৮৬০ চনত চৌধুৰাণীয়ে এজন দূৰসম্পৰ্কীয় সম্পৰ্কীয় ভাই আৰু চুবুৰীয়া জমিদাৰ মুহাম্মাদ গাজীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী হয়। কিন্তু দম্পতীহাল পৃথক হৈ পৰিছিল আৰু ফৈজুনেছা তেওঁৰ পিতৃৰ পৰিয়ালৰ সৈতে থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ পশ্চিমগাঁৱত এখন বিদ্যালয়ো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু পিছলৈ ই এখন মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰা হৈছিল আৰু এতিয়া নৱাব ফৈজুন্নেছা ডিগ্ৰী মহাবিদ্যালয় নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। ১৮৯৩ চনত ফৈজুন্নেছাই তেওঁৰ গাঁৱত পৰ্দা প্ৰথা অৱলম্বন কৰা মহিলাসকলৰ বাবে বিশেষকৈ নিৰাশ মহিলাসকলৰ বাবে এক দাতব্য ঔষধালয় স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ মহিলাসকলৰ বাবে এখন চিকিৎসালয়, কুমিল্লাৰ ফৈজুনেচা জানানা চিকিৎসালয়ও নিৰ্মাণ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও, তেওঁ মছজিদ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু ৰাস্তা আৰু পুখুৰীৰ বিকাশত অৰিহণা যোগাইছিল। ফৈজুন্নেছাই 'বান্ধৱ', 'ঢাকা প্ৰকাশ', 'মুছলমান বন্ধু', 'সুধাকৰ' আৰু 'ইছলাম প্ৰচাৰক'কে ধৰি বিভিন্ন বাতৰি কাকত আৰু সাময়িকীৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। ১৯০৩ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগতে তেওঁ তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ সম্পত্তি সমাজৰ হকে দান কৰিছিল।

ৰূপজালাল

মূলতঃ বাংলা ভাষাত লিখা নৱাব ফৈজুন্নেছাৰ (১৮৩৪-১৯০৩) 'ৰূপজালাল' ১৮৭৬ চনত ঢাকাৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছিল। ফায়েজা এছ হাছানাতৰ পৰিচয় আৰু ভাষ্যৰ সৈতে দীৰ্ঘদিনধৰি অৱহেলিত অৰ্ধ-আত্মজীৱনীমূলক ৰূপকৰ ইংৰাজীত অনুবাদে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ফৈজুন্নেছাৰ বাবে আৰু বিশ্বব্যাপী পাঠকৰ মাজত তেওঁৰ কামৰ বাবে স্থান লাভ কৰিছিল। ৰূপজালাল হৈছে ৰাজকুমাৰ জালাল আৰু ৰূপবানু আৰু হুৰবানু নামৰ দুজন নায়িকাৰ কাহিনী। ইয়াত জালালৰ বীৰত্বপূৰ্ণ আৰু যৌন শোষণ আৰু দুয়োগৰাকী নায়িকাৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজ সংস্কাৰক
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
অৰণ্যানী

অৰণ্যানী হ'ল হিন্দু ধৰ্মৰ মতে অৰণ্য আৰু ইয়াৰ ভিতৰত বাস কৰা বন্যপ্ৰাণীৰ দেৱী (বন দেৱী)।

সাহিত্য

ঋগবেদৰ অন্যতম বৰ্ণনাত্মক গীতত অৰণ্যনীৰ কথা উল্লেখ আছে। অৰণ্যনী সূক্তমত (ঋগবেদৰ দশম মণ্ডলৰ ১৪৬ নং গীতত) অৰণ্যানী দেৱীক নিৰ্ভীক বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। লগতে তাইক নৃত্যশিল্পী বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

অৰণ্যনি দেৱীৰ সাদৃশ্য আছে পশ্চিমবংগৰ বনবিবি, গোৱা আৰু কংকন অঞ্চলৰ বনদেৱতা, দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছু অংশৰ বনদুৰ্গা আদিৰ লগত। আধুনিক হিন্দু ধৰ্মত তাইৰ পূজা হ্ৰাস পাইছে, আৰু অৰণ্যনীক উৎসৰ্গিত মন্দিৰ পোৱাটো বিৰল। অৱশ্যে বিহাৰৰ আৰাহত এটা অৰণ্যানী দেৱীৰ মন্দিৰ আছে, যাক অৰণ্য দেৱী মন্দিৰ বুলি জনা যায়। তাইক কেতিয়াবা কল্পবৃক্ষ নামৰ ঐশ্বৰিক গছৰ মালিক বুলি গণ্য কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম শ্ৰেণী:প্ৰকৃতি
শ (বঙালী)

শ (বঙালী লিপিত শ, আই-পি-এ:/ʃɔ/) বঙালী ব্যঞ্জনবৰ্ণমালাৰ ৩০তম আখৰ। ই এটি ব্যঞ্জনবৰ্ণ, অৰ্থাৎ শ উচ্চাৰণ কৰোঁতে হাওঁফাওঁৰ পৰা অহা বায়ু মুখত ক'ৰবাত নহয় ক'ৰবাত বাধা প্ৰাপ্ত হৈছে।

স্বৰববৰ্ণৰ সৈতে যোগ হ'লে

আ-- শা

ই-- শি

ঈ-- শী

উ-- শু

ঊ-- শূ

ঋ-- শৃ

এ-- শে

ঐ-- শৈ

ও-- শো

ঔ-- শৌ

শৰে আৰম্ভ শব্দ

শক্তি (শক্তি)
শান্তি (শান্তি)

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যঞ্জনবৰ্ণ
অসম সাহিত্য সভাৰ নৱম বিশেষ বাৰ্ষিক হাফলং অধিৱেশন (২০১৬)

অসম সাহিত্য সভাৰ নৱম বিশেষ বাৰ্ষিক অধিৱেশন তিনিদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে ২০১৬ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা ডিমা হাছাও জিলাৰ হাফলং চহৰৰ সোণাৰাম থাউচেন সমন্বয় ক্ষেত্ৰত অনুষ্ঠিত হয়। ড° ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাই সভাপতিত্ব কৰা এই অধিৱেশনখনত সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি পদ্মশ্ৰী ৰংবং তেৰাং, ঔপন্যাসিক য়েছে দৰজে ঠংচি, ড° ৰীতা চৌধুৰী আৰু ত্ৰিপুৰাৰ দুগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক চন্দ্ৰকান্ত মুড়াসিংহ আৰু ড° আশীষ কুমাৰ বৈদ্যই অংশগ্ৰহণ কৰে।

আলোচনাচক্ৰ

উক্ত অধিৱেশনত কছাৰী ৰাজ-পৃষ্ঠপোষকতা আৰু অসমৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি শীৰ্ষক আলোচনাচক্ৰ অনুষ্ঠিত হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশন
এছ অপূৰ্বা

ছাইকুমাৰ অপূৰ্বা (জন্ম ১৯৮১), যি চমুকৈ এছ অপূৰ্বা নামেৰেও অধিক পৰিচিত, এগৰাকী ভাৰতীয় কেৰম খেলুৱৈ আৰু মহিলাৰ একক শাখাৰ বৰ্তমানৰ কেৰম বিশ্ব চেম্পিয়ন। তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতীয় জীৱন বীমা নিগমৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে কৰ্মৰত। হায়দৰাবাদ চহৰৰ পৰা যিকোনো ক্ৰীড়াতে বিশ্ব চেম্পিয়ন হোৱা তেওঁ হ'ল প্ৰথমগৰাকী খেলুৱৈ।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

অপূৰ্বাৰ জন্ম আৰু শৈশৱ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ (বৰ্তমানৰ তেলেংগানাৰ অংশ) হায়দৰাবাদত অতিবাহিত হৈছিল। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষসকল তামিলনাডু ৰাজ্যৰ বাসিন্দা আছিল। দহ বছৰ বয়সতে দেউতাকে বন্ধুসকলৰ সৈতে কেৰম খেলা দেখি তেওঁ এই খেলৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ পৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত দেউতাকৰ পৰামৰ্শ মৰ্মেই তেওঁ কেৰম খেলত নিজৰ কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ সিদ্ধান্ত লয়।

কেৰিয়াৰ

২০০৩ চনত ফ্ৰান্সত অনুষ্ঠিত ইণ্টাৰনেশ্যনেল কেৰম ফেডাৰেচন কাপৰ জৰিয়তে তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু মহিলাৰ একক খিতাপ দখল কৰে। ২০০৪ চনত কলম্বোত অনুষ্ঠিত কেৰম বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহিলাৰ একক বিশ্ব খিতাপ অৰ্জন কৰে।

এছ অপূৰ্বা ২০১৬ চনৰ কেৰম বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত শ্ৰীলংকাক পৰাস্ত কৰি বিজয়ী হোৱা ভাৰতীয় দলটোৰ এগৰাকী অন্যতম সদস্য আছিল। এই প্ৰতিযোগিতাতে তেওঁ কাজল কুমাৰীৰ সৈতে মহিলাৰ ডাবলছ আৰু একক শাখাৰ খিতাপো জয় কৰে।

অপূৰ্বাই ২০১৮ চনৰ কেৰম বিশ্বকাপৰ ফাইনেলত শ্ৰীলংকাক ৩-০ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰা ভাৰতীয় মহিলা দলৰো অংশ আছিল। ২০১৮ চনৰ বিশ্বকাপত তেওঁ সহ-ভাৰতীয় খেলুৱৈ কাজল কুমাৰীক ফাইনেলত হৰুৱাই মহিলাৰ একক খিতাপ অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ উপৰিও ২০১৯ চনৰ তেলেংগানা ৰাজ্যিক ৰেংকিং টুৰ্ণামেণ্টতো তেওঁ মহিলাৰ একক শাখাত বিজয়ী হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:মহিলা খেলুৱৈ
বিৰুবালা ৰাভা

বিৰুবালা ৰাভা অসমৰ এগৰাকী সমাজকৰ্মী। তেওঁ যোৱা দুটা দশক ধৰি অসমত প্ৰচলিত বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাস যেনে ডাইনী-হত্যা আদিৰ বিৰুদ্ধে জনসাধাৰণৰ মাজত সচেতনতা আনিবৰ বাবে চেষ্টা কৰি আছে। অসমত ডাইনী-সন্দেহত আতিশয্যৰ মুখামুখি হোৱা বহু লোকক তেওঁ সহায় কৰিছে। তেওঁৰ এই কামৰ বাবে নৰ্থ ইষ্ট নেটৱৰ্ক নামৰ গুৱাহাটীৰ এটা আগশাৰীৰ সংগঠনে তেওঁৰ নাম ২০০৫ চনত শান্তিৰ ন'বেল বঁটাৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰিছিল। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে ২০২১ চনত চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।

জীৱন

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

গোৱালপাৰা জিলাৰ অসম-মেঘালয় সীমান্তৰ ঠাকুৰভিলা নামৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱৰ এটি সাধাৰণ পৰিয়ালত ১৯৫৪ চনত বীৰুবালা ৰাভাৰ জন্ম হৈছিল।

সমাজকৰ্মীৰূপে

সৰুৰে পৰা বিভিন্ন সামাজিক কাম-কাজত জড়িত থাকি তেওঁ ভাল পাইছিল। ২০০০ চনৰ পৰাই তেওঁ সমাজত প্ৰচলিত ডাইনী প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ হৈ উঠিছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

সৰ্বেশ্বৰ দত্ত সোঁৱৰণী বঁটা (২০১১) - এছআই ফাউণ্ডেশ্যন ফৰ মিডিয়া এণ্ড ছ’চিয়েল ৱেলফেৰ, অসম
২০০৮ ৰিলায়েঞ্চ ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ লিমিটেডৰ মুম্বাইত সম্বৰ্ধনা
২০১৯ বৰ্ষৰ "আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন বঁটা" (প্ৰদান কৰিছে নগাঁৱৰ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মহাবিদ্যালয়ে)
১২তম উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্ম ছ’লজাৰ অৱ হিউমেনিটী বঁটা', ২০১৫
পদ্মশ্ৰী (সমাজসেৱা, ২০২১)

মৃত্যু

তৃতীয় পৰ্যায়ৰ খাদ্যনলীৰ কৰ্কট ৰোগত বিৰুবালা ৰাভা আক্ৰান্ত হৈ আছিল। ২০২৪ চনৰ ১৩ মে’ তাৰিখে ৰাজ্যিক কৰ্কট প্ৰতিষ্ঠান, গুৱাহাটীত ৰাভাৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

অধিক পঢ়ক

ডাইনী হত্যা

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু
অ’ মি-ৰাণ

অ’ মি-ৰাণ (কোৰিয়ান: 오미란; ২৮ আগষ্ট ১৯৫৪ – ২৭ জুন ২০০৬) এগৰাকী উত্তৰ কোৰিয়াৰ অভিনেত্ৰী আছিল। মূলতঃ পিয়ংইয়াং আৰ্ট ট্ৰুপ (বৰ্তমান মানছুদাই আৰ্ট ট্ৰুপ)ৰ নৃত্যশিল্পী হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা তেওঁ ১৯৭৯ চনত অভিনয়ত প্ৰৱেশ কৰে আৰু এ ব্ৰড বেলফ্লাৱাৰ আৰু দ্য নেচন এণ্ড ডেষ্টিনি আদি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি ১ম আৰু ২য় পিয়ংইয়াং আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অভিনয়ৰ বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ উত্তৰ কোৰিয়াৰ চিনামাত এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন তাৰকা হিচাপে পৰিচিত হৈছিল।

জীৱনী

১৯৫৪ চনৰ ২৮ আগষ্টত পিয়ংইয়াঙৰ চুং-গুয়কৰ অট’আন-ডংত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ অ’ হিয়াং-মুন ইয়নচেয়ন কাউণ্টিৰ জেঅ’নক-ইউপৰ এজন অভিনেতা আছিল (বৰ্তমান দক্ষিণ কোৰিয়াত)। উত্তৰ কোৰিয়াৰ চিনেমাৰ সৈতে জড়িত এজন পলায়নকাৰীয়ে যোনহাপ নিউজ এজেন্সীক জনোৱা মতে, দক্ষিণ কোৰিয়ান বংশৰ বাবে তেওঁ প্ৰথমে পক্ষপাতিত্বৰ সন্মুখীন হৈছিল। তেওঁৰ কেইবাজনো ভাই-ভনী আছিল, যাৰ ভিতৰত অভিনেত্ৰী অ’ গুম-ৰাণো আছিল।

নেচনেল থিয়েটাৰ কোম্পানী অভিনেতা প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁলোকৰ মাহেকীয়া জীৱন-ধাৰণ ব্যয় উত্তৰ কোৰিয়াৰ এজন গড় সেনাপতিৰ সমান আছিল বুলি কোৱা হয়। ১৯৮৪ চনত তেওঁ মেৰিটেড আৰ্টিষ্ট আৰু ১৯৮৭ চনত পিপলছ আৰ্টিষ্ট উপাধি লাভ কৰে।
-
১৯৮৪ | মাইলছ এলং দ্য ৰেলৱে | জং হুই |
-
১৯৮৪ | ইন দেয়াৰ ন’বল ইমেজ | ছো জিন আ |
-
১৯৮৪ | ইয়ুথ ইন দ্য শেলফায়াৰ | পন হুই |
-
১৯৮৬ | দ্য বাৰ্থ অৱ এ নিউ গভৰ্ণমেণ্ট অংশ ১–২ | ৰিয়ং মে |
-
১৯৮৬ | অন আনফৰগেটেবল ডেইজ | ছন নিয়ো |
-
১৯৮৭ | এ ব্ৰড বেলফ্লাৱাৰ | ছং ৰিম |
-
১৯৮৭ | চীফ অৱ দ্য মিলিটাৰী ছেফটি ডিপাৰ্টমেণ্ট | |
-
১৯৮৮ | ৰাইটছ অৱ লাইফ | প’ কুম |
-
১৯৮৯ | ট্ৰেচেছ অৱ লাইফ | ছো জিন জু |
-
১৯৮৯–১৯৯০ | এ লাইফ ফুল অৱ আপছ এণ্ড ডাউনছ অংশ ১–৪ | ৰিম ছো ইয়ং |
-
১৯৯১ | মিউজিছিয়ান জং ৰিয়ুল ছং অংশ ১–২ | জং ছল ছং |
-
১৯৯২ | নেচন এণ্ড ডেষ্টিনি অংশ ৯–১০: চা হং গি | হং ইয়ং জা |
-
১৯৯২ | নেচন এণ্ড ডেষ্টিনি অংশ ১১–১৩: হং ইয়ং জা | হং ইয়ং জা |
-
১৯৯৪ | মাই মাদাৰ ৱাজ এ হাণ্টাৰ | |
-
১৯৯৮ | ব্লাডষ্টেইনড মাৰ্ক | |
-
১৯৯৯–২০০০ | নেচন এণ্ড ডেষ্টিনি অংশ ৪৬–৫১: চ’য়ে হিয়ন | ছল ৰান |
-
২০০২ | দেয়াৰ লাইফ কণ্টিনিউজ | ছো জিন জু |
}

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উত্তৰ কোৰিয়ান অভিনেত্ৰী