ৰাৱণৰ কক্ষত সীতা

১৫ অধ্যায়

ৰাৱণৰ কক্ষত সীতা ।

দুলৰি ।

কতো দূৰ হন্তে,       ৰাৱণে মাতই,

সীতাৰ মুখানি চাই ।

লাজ পৰিহৰি,       ত্ৰৈলোক্য সুন্দৰী,

এথানে পুৰুষ নাই ॥১

তোৰ ৰূপ দেখি,       ব্যামোহ ভৈলোহোঁ,

থিৰ নোহে মোৰ গাৱ ।

এতো কি তোমাৰ,       খণ্ডিয়া নগৈল,

হৰিবাৰ ভঙ্গ ভাৱ ॥২

মুখ তুলি মাত,       সৰস বদনী,

দেখোঁ মই চন্দ্ৰোদয় ।

অন্তৰ্গত মোৰ,       ত্বৰিতে খণ্ডোক,

দাৰুণ এ তমোময় ॥৩

তোমাৰ ৰূপক,       কোনে বৰ্ণাইবেক,

সকল গুণ সম্পন্নী ।

তিনিয়ো ভুবনে,       আমি নৈয়ো দেখোঁ,

তোৰ ঠান বিতোপনী ॥৪

তুমিযে সুন্দৰী,       ভূমিত আছাহা,

মন্দোদৰী ৰত্ন শয্যাত ।

তথাপি তোমাৰ,       সদৃশ নোহয়,

দেৱগৰ্ভে তুমি জাত ॥৫

তোৰ অঙ্গ ভাগে,       শোভা কৰৈ আতি,

বিনা সব অলঙ্কাৰে ।

দেৱ যোগ্য যেবে,       মণ্ডিত হোৱয়,

কেনে সহে কাম ধাৰে ॥৬

বনবাসী জটী,       তপসিক এৰি,

সীতা দেৱী মোক ভজাঁ ।

তোমাৰ বাপযে,       জনক পাতিবোঁ,

পৃথিবী মণ্ডলে ৰাজা ॥৭

তেহোঁ সে আমাৰ,       শ্বশুৰ ভৈলন্তে,

দেখিবা কেন মহত ।

পৃথিবীৰ ৰাজা,       সকলে খাটোক,

জনকৰ চৰণত ॥৮

ৰাৱণক লাজে,       ভয়ে পিঠি দিয়া,

সীতায়ে দিলা উত্তৰ ।

ব্ৰহ্মাৰ নন্দন,       পুলস্তিৰ নাতি,

তুমি ৰাজা লঙ্কেশ্বৰ ॥৯

চৌধয় শাস্ত্ৰত,       আপুনি পাৰ্গত,

বুজিয় ধৰ্ম্ম অধৰ্ম্ম ।

অযোগ্য বচনে,       শান্তী যে কন্যাৰ,

কিসক জনিয় মৰ্ম্ম ॥১০

কুনয় এৰিয়া,       ৰাজা লঙ্কেশ্বৰ,

ধৰ্ম্মক ধৰাঁ মনত ।

মোক নিয়া তুমি,       ঝাণ্ট কৰি দিয়া,

ৰাঘৱৰ চৰনত ॥১১

প্ৰভুত ভকতি,       লীলায়ে সাধিয়া,

নিৰ্ভয় কৰাইবোঁ তোক ।

ৰামৰ প্ৰসাদে,       চিৰকাল ভুঞ্জ,

অকণ্টক তিনি লোক ॥১২

নুহি পৰদাৰা,       হৰিবাৰ ফল,

অবিলম্বে তই পাইবে ।

প্ৰভুৰ সুবৰ্ণ,       পুঙ্খীয়া শৰত,

সবান্ধবে মৰি যাইবে ॥১৩

সপুত্ৰ বান্ধৱে,       ছন হৈব তোৰ,

পিণ্ডকো নথৈব সঞ্চ ।

এভো চক্ষু নখা,       পাপিষ্ঠ ৰাৱণা,

মোহোৰ স্বামী নবঞ্চ ॥১৪

মোক কাম ভাৱে,       চাহন্তে ৰাৱণা,

চক্ষুয়ো বাজ নভৈল ।

ৰামৰ ভাৰ্য্যাক,       লাঘৱ বোলন্তে,

জিহ্বায়ো খসি নগৈল ॥১৫

আমাৰ প্ৰভুকি,       ঠাৱত নাহিকা,

তোহোৰ ভাগ্যক পাই ।

শপি ভগ্ন তোক,       আজি নকৰাওঁ,

ধৰ্ম্মৰ পথক চাই ॥১৬

সীতাক চাহিয়া,       ৰাৱণ বোলয়,

হাওঁৰে দুখুনী ছাৰী ।

নিৰ্ভয় স্বৰূপে,       মাতন্তে আছহ,

জানস স্ত্ৰীক নমাৰি ॥১৭

মোৰ মুখ চাই,       উনৰ কৰস,

হাওঁৰে দুৰ্জ্জনী জনী ।

আগম পুৰাণ,       মোক বুজাৱস,

কোন যে সাধ্বী ৰমণী ॥১৮

স্বৰ্গ মণ্ডলক,       পৃথিবী জিনিয়া,

পাতাল কৰিলো বশ ।

ত্ৰিদশ আসিয়া,       মোক সেৱা কৰে,

তপসিৰ গুণ কস ॥১৯

এতিখনে তোৰ,       স্বামী দেৱৰক,

মাৰি পেশোঁ একেশ্বৰে ।

ৰাজ্য হৰুৱাই,       বিপাঙ্গে পৰিয়া,

জীয়োক বন গোচৰে ॥২০

সীতায়ে বোলন্ত,       দুৰ্জ্জন ৰাৱণা,

নমাত গৰ্ব্ব বিস্তাৰ ।

শান্তী কন্যা হৰি,       আনিবাৰ ফলে,

দুখ পাইবি বহুতৰ ॥২১

প্ৰভুৰ আগত,       তই থিৰ হুইবে,

ভালে জানোঁ তোৰ গহ ।

মোহোৰ আগত,       ঢঙ্কুৱা নফাৰ,

আনত ভাবনা কহ ॥২২

স্বামী দেৱৰক,       পৰোক্ষত মূঢ়া,

মুনিসাই পৰিহৰি ।

লাজ বৈলখক,       ধোবাক দিলেহে,

আনিলেক চুৰি কৰি ॥২৩

ৰাঘৱ স্বামীৰ,       আমি ধৰ্ম্মপত্নি,

জ্বলস মোহোৰ শোক ।

স্বামীৰ ইঙ্গিত,       পাইলে এতিখণে,

শপি ভষ্ম কৰোঁ তোক ॥২৪

নিৰ্ভয় নাৰীৰ,       আগত ৰাৱণা,

মেলস আটাই টাই ।

নিলাজ ভৈলেসে,       বৰ সুখে জীৱে,

কৈতো ভাত কঠা নাই ॥২৫

নাক কাটিবাৰ,       গুণেক আছই,

সুখে বহে খৰবাহা ।

তোহোৰ বীৰত্ব,       বাম পাৱে মলছো,

হাণ্ডি বান্ধি মৰিবে যাহাঁ ॥২৬

জয় জয় ৰঘু-       বংশ শিৰোমণি,

ৰামচন্দ্ৰ কৃপাসিন্ধু ।

তোমাৰ চৰণ,       পঙ্কজৰ মাগো,

কৃপা মকৰন্দ বিন্দু ॥২৭

তযু নাম মোৰ,       মুখে নছাৰোক,

চৰণ নেৰোক মনে ।

তেজি আন কাম,       বোলাঁ ৰাম ৰাম,

যত সামাজিক জনে ॥২৮

১৬ অধ্যায়

পদ ।

সীতাৰ শুনিয়া হেন নৈৰাশ বচন ।

ক্ৰোধে দশগ্ৰীৱ ভৈলা ৰকত নয়ন ॥১

উৰু দুই কম্পাৱয় পিশে হাতে হাত ।

কটাক্ষে ক্ৰোধিয়া আঞ্চোৰয় দশ মাথ ॥২

গঞ্জ কৰি বোলয় ৰাখোক আসি ৰাম ।

আজি খণ্ডাইবোঁ তোৰ সীতা শান্তী নাম ॥৩

বলে ধৰোঁ পাপিষ্ঠীক পৃথ্বী হুইবা সাখি ।

মোক স্বামী নবৰে ফুটিল দুই আসি ॥৪

গৌৰৱ প্ৰাণীসে উচিতত লৱে ঠাৱ ।

হটিলেসে নীচ জন হোৱে শুদ্ধ ভাৱ ॥৫

গঞ্জ কৰি যাইল লঙ্কানাথ নিশাচৰ ।

দেখি ক্ৰোধ জ্বলি গৈল বায়ুৰ পুত্ৰৰ ॥৬

মনে মনে গৰ্জ্জন্ত নসসে তান বুক ।

পাপিষ্ঠ ৰাক্ষসে আজি গোঁসানীক ছোক ॥৭

মনে মনে বোলন্ত থাকিবি লাৰি কৈক ।

হোওঁ বায়ু পুত্ৰ আজি দিবোঁ তোক সেক ॥৮

পাৱত পাৱক দিয়া আজুৰিবোঁ ভিৰি ।

আৰৱ পাৱত ধৰি পেলাইবোহোঁ চিৰি ॥৯

লাঠি মাৰি ভাঙ্গি এৰো দশ মাথা খুলি ।

নুহি আজি মাৰি এৰো পাঞ্জৰক ঘুলি ॥১০

ৰাঘৱৰ বৈৰ আজি নিদলি পেলাওঁ ।

লাঞ্জে বান্ধি সাগৰত ভুবুৰি পকাওঁ ॥১১

গঞ্জ কৰি চলয় লঙ্কাৰ মহাৰাজ ।

মন্দোদৰী বোলয় আসজ ভৈল কায ॥১২

পূৰ্ব্বকালে শপি আছে নল যে কুবেৰে ।

স্ত্ৰীবলে ধৰিলে মোহোৰ স্বামী মৰে ॥১৩

আগ বাঢ়ি মন্দোদৰী কৰিল প্ৰবোধ ।

স্ত্ৰী সকলত প্ৰভু নুযুৱাই ক্ৰোধ ॥১৪

তোমাৰ ক্ৰোধক নসহন্ত দেৱগণে ।

পুৰণি কাহিনী প্ৰভু নপৰয় মনে ॥১৫

আগ বাঢ়ি মন্দোদৰী বুলিলেক বাণী ।

হস্তীক অঙ্কুশে যেন পলটাই টানি ॥১৬

ৰাৱণে বোলয় শুনাঁ ৰাক্ষসিনীলোক ।

যেন তেন মতে সীতা বৰাই দিয়া মোক ॥১৭

মাসা দুইক লাগি দিলোঁ মই দিন ক্ষান্তি ।

ইহাৰ ভিতৰে যেন সীতা বশ্য যান্তি ॥১৮

সেন তল কুপতি বুলিয়ো সমুদায় ।

যেন তেন মতে ভজে চিন্তিয়ো উপায় ॥১৯

এতেক উপায় যেবে বৰাইতে নপাৰি ।

সৱে হন্তে মিলিয়া সীতাক খাহাঁ মাৰি ॥২০

ৰাক্ষসী লোকক ৰাজা কৰিয়া আদেশ ।

কন্যাগণ সমে গৈয়া গৃহত প্ৰবেশ ॥২১

আশা ভঙ্গে লঙ্কেশ্বৰে পৰিৱৰ্ত্তি গৈল ।

সীতাক ৰাক্ষসীলোকে ডৰাইবে লৈল ॥২২

কেহো বোলে ধৰ ধৰ কেহো বোলে মাৰ ।

আলখনী ছাৰীক ৰাখিয় কিক আৰ ॥২৩

ভজিবি বা নভজিবি বোল ঝাণ্ট কৰি ।

চিৰিবোহোঁ নখে তোৰ হৃদয় বিদৰি ॥২৪

মাথাত কামোৰ দিয়া চিন্তি এৰো শিৰ ।

নুহি তেটু চিণ্ডি পিওঁ তপত ৰুধিৰ ॥২৫

এইতো মানুষী নাৰী সবাতো কোমল ।

আশেষ তৃপিতি পাইবো গাৱে হৈব বল ॥২৬

সৰমা ৰাক্ষসী বোলে সীতা দেৱী শুন ।

মই তোৰ জানো যত পতিব্ৰতা গুণ ॥২৭

ৰাঘৱৰ আশাক দূৰতে পৰিহৰ ।

এহি পতিব্ৰতা ধৰ্ম্ম ৰাৱণত কৰ ॥২৮

বিবিধ অঙ্গতে তোৰ লাগা অলঙ্কাৰ ।

ৰূপত আমোদ তিনি ভুবনত সাৰ ॥২৯

ৰাঘৱৰ আশাক দূৰত পৰিহৰি ।

ৰাজাত ভজিলে হুইবে ত্ৰৈলোক্য ঈশ্বৰী ॥৩০

তাই যেবে এতেক বচন বুলি গৈল ।

তাত পাছে বিকটা ৰাক্ষসী আসি ভৈল ॥৩১

লোকৰে খোকৰে জানকীক পাৰে গালি ।

ৰাৱণত ভজ তই মোৰ বোল পালি ॥৩২

পুনৰপি বোলে তই সীতা কি কৰস ।

ৰাম ৰাম বুলি তই মিচাত মৰস ॥৩৩

সিপাৰৰ পৰা হৰি আনিলে ৰাৱণে ।

সাগৰক তৰি তোক নিব কোন জনে ॥৩৪

তোৰ কায কাৰণে মোহোৰ উঠে হাসি ।

ৰাৱণক এৰি তপসিক মন যাসি ॥৩৫

সুৱৰ্ণৰ এৰিয়া পিন্ধস কাচ কাণ্ঠী ।

সোন এৰি সীতা তোৰ সলিয়াত গান্থি ॥৩৬

ত্ৰৈলোক্যৰ নাথ এৰি তপসিক চাস ।

পকা কণ্টকিক এৰি ডহাফল খাস ॥৩৭

তাই যেবে এতেক বচন বুলি গৈল ।

হয়মুখী নামে নিশাচৰী আসি ভৈল ॥৩৮

চিউৰ তলক লাগি ওলমিল ওঠ ।

মৌবাস যেন ওলমিল পেট গোট ॥৩৯

শুনিবি জানকী সীতা বোলোঁ হয়মুখী ।

তুমি আমি এতকাল হুয়া আছোঁ দুখী ॥৪০

আমাৰ দুৰ্গতি খণ্ড পুণ্যক সঞ্চস ।

মন্যু পৰিহৰি মাৱ লোতক মলছ ॥৪১

হিত বোল বোলোঁ মই সীতা তই শুন ।

ৰাৱণত ভজিলে অনেক হৈব গুণ ॥৪২

শত সহস্ৰ কন্যা পাইবে অধিকাৰ ।

ৰাৱণা অধীন হৈব নিচয়ে তোমাৰ ॥৪৩

হিত বোল নুশুনস ক্ৰোধ বৰ পাইবো ।

হৃদয় বিদাৰি তোৰ অগ্ৰমাংস খাইবো ॥৪৪

মাথাত কামুৰি মৰমৰিয়া চোবাইবো ।

হেন মতে সীতা তোক বিগুতিয়া খাইবো ॥৪৫

তাই যেবে এতেক বচন বুলি গৈল ।

বক্ৰমুখী নামে নিশাচৰী আসি ভৈল ॥৪৬

হাতে শূল ধৰি আসি বোলে ক্ৰোধকৰি ।

বিভঞ্জিয়া খাওঁ আসা খণ্ড খণ্ড কৰি ॥৪৭

প্ৰঘষা বোলয় মাৰোঁ কণ্ঠক মুচৰি ।

ৰাজাত জানাইবো গৈল আপুনিয়ে মাৰি ॥৪৮

মৰিবাৰ নাও শুনি নৃপতি ৰাৱণে ।

বুলিলন্ত ভুঞ্জা গৈয়া ৰাক্ষসিনীগণে ॥৪৯

এহি বুলি জানকীৰ ক্ৰোধে চায়া মুখ ।

তেবেসে গুচয় মোৰ ৰাখিবাৰ দুখ ॥৫০

অজমুখী বোলে এইক বিভঞ্জিয়া খাওঁ ।

অমদ্যত সানিয়া তৃপিতি বৰ পাওঁ ॥৫১

শূৰ্পনাসা বোলৈ মোৰ হেনয় সমত ।

অজমুখী যি বুলিলে লাগিল মনত ॥৫২

উচিত কাৰ্য্যকসে বিশিষ্ট বুলি মানি ।

সীতাৰ মাংসক নিয়া অমদ্যত সানি ॥৫৩

নিকুম্ভিলা বোলে সখী এই কাৰ্য্য কৰ ।

সীতা যেবে পটেশ্বৰী নুহি ৰাৱণৰ ॥৫৪

ৰাক্ষসী লোকৰ শুনি বচন প্ৰহাৰ ।

ভয়ে তৰসিয়া গাৱ কম্পয় সীতাৰ ॥৫৫

শিংশপা বৃক্ষৰ তলে জানকী গোসাঁনী ।

তাসম্বাক সম্বুধিয়া বুলিলন্ত বাণী ॥৫৬

হাওঁৰে লাৰিকি জীয়া অধম বৰ্ব্বৰ ।

সুখ দুখ নজানস তিনিয়ো লোকৰ ॥৫৭

প্ৰাণীৰ বধত খানিতেকো নাহি মৰ্ম্ম ।

তুমি কেনে জানিবাহা পতিব্ৰতা ধৰ্ম্ম ॥৫৮

কিনো মই পাপী মন্দ কোন কৰ্ম্ম কৰোঁ ।

বিনে ৰাম এতকাল কেনে প্ৰাণ ধৰোঁ ॥৫৯

প্ৰভু নজানন্ত মোক আনিলেক হৰি ।

সিকাৰণে ৰাৱণে আছয় প্ৰাণ ধৰি ॥৬০

মোহোক যৈসানি হৰি আনিল ৰাৱণে ।

ইটো কথা নজানন্ত শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণে ॥৬১

সিকাৰণে জীৱন্তে আছয় লঙ্কেশ্বৰ ।

তিৰি চোৰা পাপিষ্ঠ অধম বৰবৰ ॥৬২

তাপসৰ বেশ প্ৰভু হোন্ত জটাধাৰী ।

বনবাসী দুখী প্ৰভু হোৱন্ত নিকাৰী ॥৬৩

তথাপিতো প্ৰভু মোৰ পৰম দেৱতা ।

মই শান্তী পতিব্ৰতা নাৰী বিবাহিতা ॥৬৪

কৈসানি দেখিবো লঙ্কাখানি পুৰি যাইব ।

ৰাক্ষসিনীগণকে শৃগালে বেঢ়ি খাইব ॥৬৫

চক্ষু পূৰি কৈসানি দেখিবো আনন্দক ।

ৰাক্ষসিনী লোকে স্বামী বুলি কান্দিবেক ॥৬৬

ত্ৰৈলোক্যৰ ৰাজা হোৱে যদ্যপি ৰাৱণ ।

তথাপি ছায়াত তাৰ নেদিবো চৰণ ॥৬৭

সবে হন্তে মিলি মোক মাৰিয়া খাইবাহাঁ ।

ইহাত অধিক আৰ কিনো কৰিবাহাঁ ॥৬৮

ত্ৰিজটা জাগিয়া বোলে বৃদ্ধাযে ৰাক্ষসী ।

কুপিত নয়নে মাতৈ শয্যা মাজে বসি ॥৬৯

হাওঁৰে লাৰিকি জীয়া কিবা দেখিলাহাঁ ।

সীতাক নখাহাঁ তুমি আপনাক খাহাঁ ॥৭০

হা হা আই সীতা তই সুকোমলী নাৰী ।

তোহোক নিষ্ঠুৰ হেন বুলিতে নোৱাৰি ॥৭১

ৰখিলোঁ ৰখিলোঁ আই ভয় পৰিহৰ ।

তোহোৰ দুৰ্গতি গৈল প্ৰায় দুৰন্তৰ ॥৭২

লঙ্কাৰ আপদ ভৈল ৰাক্ষসৰ ক্ষয় ।

ৰাৱণ বিনাশ দেখো ৰাঘৱৰ জয় ॥৭৩

গোসাঁইক দেখিলোঁ মই স্বপনৰ হন্তে ।

সসাগৰা পৃথিবীক আসয় গিলন্তে ॥৭৪

আৰু হেন দেখিলোঁ ৰাঘৱ মহাবীৰ ।

মহা কৌতূহলে তেন্ত পিয়ন্ত ৰুধিৰ ॥৭৫

ৰথখান দেখিলোহোঁ গজদন্তময় ।

সহস্ৰেক দন্তালে একত্ৰ হুয়া বয় ॥৭৬

তাতে চড়ি ৰামদেৱ অন্তৰীক্ষে যান্ত ।

দিব্য অলঙ্কাৰে শৰীৰক মণ্ডিলন্ত ॥৭৭

সমুদ্ৰে যোগাইল নিয়া শুকুল পৰ্ব্বত ।

শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ সীতা আৰ ওপৰত ॥৭৮

ৰাজ চিহ্ন ধৰিলেক ছত্ৰেক ধৱল ।

মেৰুৰ উপৰে যেন চন্দ্ৰৰ মণ্ডল ॥৭৯

পুষ্পক যানত মই দেখিলো ৰামক ।

ৰামে সীতা দেবী ডাহিনত লক্ষ্মণক ॥৮০

তাতে চড়ি পাম দেৱে লঙ্কাক আসিলা ।

তুমি সমে দেখিলোহোঁ একস্থান ভৈলা ॥৮১

ৰাৱণক দেখিলো নিশূন্য মুণ্ড লণ্ডা ।

গলত দাদৰি দিয়া আজোৰে চামুণ্ডা ॥৮২

পুষ্পক যানৰ পৰা পেলাইলা খসাই ।

দক্ষিণ দিশক লাগি লৈযাই খসাই ॥৮৩

কতোহো দূৰৰ পথ যমপুৰ গৈয়া ।

তহিতে পৰিল গৈয়া আউঠানি খায়া ॥৮৪

কাউ বাউ কৰে বীৰে দোঙ্গাদুঙ্গি পাৰে ।

হাত ভৰি খোৰা যেন উঠিতে নোৱাৰে ॥৮৫

দেখিলোহো কুম্ভকৰ্ণ গৰ্দভত চড়ি ।

দক্ষিণ দিশক লাগি যাই দৰদৰি ॥৮৬

অসংখ্যাত নৃত্য গীত কৰয় যোগিনী ।

ৰাক্ষসৰ তেজ খায়া কিল কিল ধ্বনি ॥৮৭

ইসব লক্ষ্মণে তোৰ দুৰ্গতি খন্দয় ।

তোহোৰ বৈৰক মাৱ দৈবেসে দণ্ডয় ॥৮৮

বাম নয়ন ঊৰু বাম কলেৱৰ ।

প্ৰত্যক্ষ দেখয় সীতা কাম্পৈ বামকৰ ॥৮৯

ইসব মঙ্গলে তোৰ স্বপনৰ ফলে ।

অবিলম্বে স্বামীকোল পাইবে অবিকলে ॥৯০

ডালত বসিয়া মুখ চায়া ৰড়ৈ কাক ।

স্বামীৰ বাৰ্ত্তাক তোৰ আইল জনাইবাক ॥৯১

ত্ৰিজটাৰ স্বপ্নক কৰিয়া বিমৰিশ ।

দুখতে খানিক দেবী ভৈলন্ত হৰিষ ॥৯২

ত্ৰিজটাৰ বচনে নিচেষ্ট সবে ভৈল ।

ৰাক্ষসিনী লোক যত পৰি নিদ্ৰা গৈল ॥৯৩

বেঢ়িয়া শুইলেক আউৰক আউৰে জৰি ।

কতোজনী অচেতন পাৰয় ঘোঙ্ঘৰি ॥৯৪

আদি অন্তে কথা যত সমস্তে আকল ।

শুনিতে লাগিল হনুমন্ত মহাবলী ॥৯৫

সাৰ্খক যে মই পৃথিবীত উপজিলোঁ ।

শান্তী সীতা গোসাঁনীক প্ৰত্যক্ষ দেখিলোঁ ॥৯৬

ৰামৰ বিপতি নিতে ইহাঙ্ক সুমৰি ।

মই দেখিলোহো সীতা পৰম ঈশ্বৰী ॥৯৭

সহস্ৰ সংখ্যাত কোটি ভালুক বানৰে ।

পৃথিবীৰ অন্ত সবে খোজে নিৰন্তৰে ॥৯৮

মোহোৰ কাৰ্য্যৰ সমাপতি হৌক কেনে ।

ৰাক্ষসিনীলোকে মোক নাজানয় যেনে ॥৯৯

ইসবে জানিলে বৰ হুইবেক আনুলি ।

মোক বন্দি কৰাইবেক ৰাৱণত বুলি ॥১০০

সীতাক নমাতি মোৰ যাইবে নুযুৱাই ।

কোন মতে মাতো মই নজানো উপাই ॥১০১

আগত পৰিয়া যেবে মাতো এতিক্ষণে ।

বুলিব ছলিতে আইলা আৰকা ৰাৱণে ॥১০২

সীতাক নমাতি যেবে এহিমতে যাওঁ ।

ৰাঘৱৰ চিত্ত কেনমতে পতিয়াওঁ ॥১০৩

বুলিবন্দ বানৰায়ে আমাক ভাণ্ডায় ।

সীতাক নেদেখি আসি দেখিলো বোলয় ॥১০৪

মোৰ মনে যেন যুৱাই কৰিবোহো গহা ।

ৰামকাৰ্য্য সাধন্তে ত্ৰিদশে হুইবা সহা ॥১০৫

ধীৰে ধীৰে পঢ়িবোহো সঙ্গীত যে বাণী ।

যেন মতে পতিয়ান্ত জানকী গোসাঁনী ॥১০৬

নুহি তেবে আন উপায়ক কৰোঁ পাছে ।

হেন শুনি অল্পকায় কৰিলন্ত গাছে ॥১০৭

হাত যোৰ কৰিয়া সীতাক নমিলন্ত ।

আতি অল্প কৰিয়া বচন বুলিলন্ত ॥১০৮