ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
মৰুৎ

হিন্দু ধৰ্মত মৰুৎ (; ), যাক মৰুতগণ বুলিও কোৱা হয় আৰু কেতিয়াবা ৰুদ্ৰৰ সৈতেও চিনাক্ত কৰা হয়, ধুমুহা দেৱতা আৰু ৰুদ্ৰ আৰু প্ৰিষ্ণিৰ পুত্ৰ। মৰুতৰ সংখ্যা ২৭ৰপৰা ষাঠি (আৰভি ৮.৯৬.৮ত তিনিগুণ ষাঠি)লৈকে। ইহঁত অতি হিংস্ৰ আৰু আক্ৰমণাত্মক, সোণৰ অস্ত্ৰ অৰ্থাৎ বিজুলী আৰু বজ্ৰপাতেৰে সজ্জিত, লোহাৰ দাঁত থকা আৰু সিংহৰ দৰে গৰ্জন কৰা, উত্তৰ-পশ্চিমত বাস কৰা, ৰঙা ঘোঁৰাৰদ্বাৰা টানি অনা সোণৰ ৰথত উঠি যোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

বৈদিক পৌৰাণিক কাহিনীত মৰুৎসকলে ইন্দ্ৰৰ সংগী হিচাপে যুৱ যোদ্ধাৰ দল হিচাপে কাম কৰে। ফৰাচী তুলনামূলক পৌৰাণিক কাহিনীবিদ জৰ্জ ডুমেজিলৰ মতে, ইহঁত আইনহাৰ্জাৰ(:en:Einherjar) আৰু বন্য চিকাৰ(:en:Wild Hunt)ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।

শাস্ত্ৰত

পৱিত্ৰ গীতৰ প্ৰাচীন সংকলন ঋগবেদৰ ষষ্ঠ মণ্ডলৰ ৬৬ নং গীতটোত বৰষুণৰ ধুমুহাৰ প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা কেনেকৈ ধুমুহা দেৱতালৈ ৰূপান্তৰিত হয় তাৰ এক আকৰ্ষণীয় বিৱৰণ দিয়া হৈছে।

ঋগবেদৰ মতে তেওঁলোকে সোণৰ মুকুট আৰু বুকু ঢাল পিন্ধিছিল, আৰু বৰষুণ হ’বলৈ কুঠাৰেৰে ডাৱৰবোৰ ফালি পেলাইছিল। সিহঁতে
পাহাৰ কঁপাবলৈ সক্ষম হৈছিল। যদিও তেওঁলোক ৰুদ্ৰৰ সন্তান আছিল, তথাপি তেওঁলোকক পূৰ্বতে ইন্দ্ৰই স্বৰ্গৰ মূল নায়ক তেওঁক বিভিন্ন ধৰণে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ মাতৃ আৰু কেতিয়াবা ৰুদ্ৰৰ পত্নী, যি ডাৱৰৰ ওপৰত যিবোৰ মৰুতৰ ৰথত থিয় হৈ আছে, বা তেওঁলোকৰ সামূহিক পত্নী আৰু প্ৰিয়, যি বিজুলীৰ প্ৰতীক।

মৰুৎসকলে স্বৰ্গৰ ৰজা ইন্দ্ৰক সহায় কৰে, বৃত্ৰাসুৰক পৰাস্ত কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ ক্ষমতা উপহাৰ দিয়ে। ইন্দ্ৰই শক্তিশালী পুত্ৰ জন্ম নিদিবলৈ বজ্ৰপাত নিক্ষেপ কৰাৰ পাছত [দিতি]] দেৱীৰ আঘাতপ্ৰাপ্ত গৰ্ভৰপৰাই মৰুতৰ জন্ম হৈছিল। ইন্দ্ৰক ভাবুকি দিব পৰা পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ উদ্দেশ্যে দিতিয়ে এশ বছৰ ধৰি গৰ্ভৱতী হৈ আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
পদ্মধৰ চলিহা

পদ্মধৰ চলিহা (১৮৯৫–১৯৬৯) এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ মুক্তি যুঁজাৰু আছিল। তেখেতে গীত আৰু নাটকো ৰচনা কৰিছিল। কৰ্মজীৱনত প্ৰথমে অধিবক্তা আছিল আৰু পাছলৈ শিৱসাগৰ কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল। ১৯৫৮ চনত তিনিচুকীয়াত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ তিনিচুকীয়া অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল। অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰো প্ৰথম সম্পাদক আছিল।

জন্ম আৰু শিক্ষা

পদ্মধৰ চলিহাৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯৫ চনত শিৱসাগৰত। তেখেতৰ পিতৃ আছিল ফণীধৰ আৰু মাতৃ গুণদালতা। তেখেতৰ পিতৃ ফণীধৰ চলিহা বৰুৱা আছিল কায়স্থ বংশৰ ব্যক্তি। তেওঁৰ দুগৰাকী পত্নী আছিল। প্ৰথম গৰাকী বংশীধৰ নামতিয়াল বৰুৱাৰ বৰ জীয়ৰী সাবিত্ৰী চলিহা বৰুৱানী। তেওঁৰ দুই পুত্ৰ ক্ৰমে প্ৰেমধৰ চলিহা আৰু কুলধৰ চলিহা। দ্বিতীয়গৰাকী হ'ল দামোদৰ নামতিয়াল বৰুৱাৰ মাজু জীয়ৰী গুণদা চলিহা বৰুৱানী। এইগৰাকীৰ পুত্ৰ হ'ল পদ্মধৰ চলিহা, পুণ্যধৰ চলিহা, পুষ্পধৰ চলিহা, বুদ্ধধৰ চলিহা আৰু বিদ্যাধৰ চলিহা। উল্লেখযোগ্য যে এখেতসকলৰ মাতৃ গুণদা চলিহা আছিল শ্বহীদ মণিৰাম দেৱানৰ জীয়েকৰ ফালৰ নাতিনীয়েক। শিৱসাগৰৰ চলিহা পৰিয়ালৰ সন্তান ফণীধৰ চলিহাই ঊনবিংশ শতিকাত শিৱসাগৰত শিক্ষা আৰু জ্ঞানৰ পোহৰ বিলোৱাত অগ্ৰণী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। ফণীধৰ চলিহাৰ সন্তান পদ্মধৰ চলিহা আৰু পদ্মধৰ চলিহাৰ একমাত্ৰ সন্তান হ'ল পৰাগধৰ চলিহা।

শিৱসাগৰতে তেখেতে ছাত্ৰজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল আৰু ১৯০৮ চনত শিৱসাগৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে। ইয়াৰ পাছত তেখেতে ১৯১০ চনত কটন কলেজৰপৰা আই.এ. আৰু ১৯১২ চনত কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰপৰা ইংৰাজীত সন্মান সহ বি.এ. পাছ কৰে। ১৯১২ চনতে গুৱাহাটীৰ আৰ্ল ল কলেজৰপৰা বি.এল. উপাধি লাভ কৰে। কটন কলেজৰপৰাই ১৯১৬ চনত ইংৰাজী বিষয়ত এম.এ. পাছ কৰে।

১৯২৮-২৯ সময়চোৱাত সিংহদত্ত দেৱ অধিকাৰীৰ সহযোগত এখনি পষেকীয়া আলোচনী উলিয়াইছিল। আলোচনীখনৰ নাম আছিল 'অৰ্ঘ্য'। 'সাদিনীয়া অসম' কাকতৰ সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল ১৯৩১-৩৪ কালচোৱাত। বাঁহী আলোচনীৰ সহকাৰী সম্পাদক দায়িত্বও বহন কৰিছিল।

সাহিত্যিক কৃতি

গীতৰ পুথি
ফুলনি(১৯১৫)
স্বৰাজ সংগীত (১৯২১)
গীত লহৰী (১৯২৮)
কবিতা পুথি
শৰাই (১৯২৮)
পদুমণি (১৯৬৬)
নাট
অমৰ লীলা (ৰোমিঅ' জুলিয়েটৰ অসমীয়া অনুবাদ)
নিয়ন্ত্ৰণ (১৯১৮)
ৰংপুৰে কথা কয়
ধেমেলীয়া নাট
কেনে মজা (১৯২৮)
প্ৰৱন্ধ পুথি
অসমীয়া সাহিত্যলৈ ৰংপুৰৰ বৰঙণি (১৯৫৬)
মহাবীৰ লাচিত বৰফুকন (১৯৫৬)
Sahityarathi of Assam (১৯৫৬)
সম্পাদিত গ্ৰন্থ
গল্পমালা (১৯৩২)
আত্মজীৱনীমূলক
জীৱন বীণৰ সুৰ (১৯৬৩)

তথ্য সমল

শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
নায়ক (১৯৬৬ চলচ্চিত্ৰ)

নায়ক ১৯৬৬ চনৰ এখন ভাৰতীয় বাংলা ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী ছবি, যাৰ ৰচনা, পৰিচালনা আৰু সংগীত সত্যজিৎ ৰায়ৰ আছিল। কাঞ্চনজংঘাৰ (১৯৬২)ৰ পিছত এইখন সত্যজিৎ ৰায়ৰ দ্বিতীয়খন সম্পূৰ্ণ মৌলিক চিত্ৰনাট্য আছিল। ছবিখনৰ কাহিনী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লবলৈ কলকাতাৰ পৰা দিল্লীলৈ ৰেলেৰে যাত্ৰা কৰা মেটিনি আইড’ল এজনৰ জীৱনৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত। বাটত তেওঁ কেইটাও খণ্ডত এগৰাকী যুৱতী সাংবাদিকক দিয়া সাক্ষাৎকাৰত নিজৰ ভুল, নিৰাপত্তাহীনতা আৰু অনুশোচনা প্ৰকাশ কৰে। ছবিখনত অভিনেতাজনৰ জীৱন কাহিনী সাতটা ফ্লেছবেক আৰু দুটা সপোনৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়। নায়কত উত্তম কুমাৰে নাম ভূমিকাত আৰু শৰ্মিলা ঠাকুৰে সাংবাদিকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

এই ছবিখনৰ মূল চৰিত্ৰ হৈছে বাংলা চলচ্চিত্ৰৰ মেটিনি আইড’ল অৰিন্দম মুখাৰ্জী। ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা গ্ৰহণ কৰিবলৈ কলকাতাৰ পৰা ৰেলযোগে দিল্লীলৈ গৈ আছিল। সেই ২৪ ঘণ্টীয়া যাত্ৰাত অদিতি নামৰ এগৰাকী যুৱ সাংবাদিকৰ আগত নিজৰ ভুল, নিৰাপত্তাহীনতা আৰু অনুশোচনা প্ৰকাশ কৰি তেওঁ যি অভিজ্ঞতা লাভ কৰে, সেই অভিজ্ঞতাই এই ছবিখনৰ বিষয়বস্তু। অদিতিয়ে পূৰ্বতে মেটিনি আইড’ল জাতীয় খ্যাতনামা চেলিব্ৰিটিৰ প্ৰতি বিশেষ অপছন্দ আছিল। কিন্তু অৰিন্দমৰ কথা শুনি তাই বুজি পায় যে তেওঁৰ খ্যাতিৰ আঁৰত তেওঁৰ মনৰ ক’ৰবাত এক একাকীকত্বৰ ভাব আছে। অদিতিৰ অৰিন্দমৰ প্ৰতি সহানুভূতি জাগে। তাই সিদ্ধান্ত লয় যে তাই অৰিন্দমৰ কথা প্ৰকাশ নকৰে আৰু জনমানসত তেওঁৰ মেটিনি আইড’ল ভাবমূৰ্তি অক্ষত ৰখাত সহায় কৰিব। ছবিখনত সাতটা ফ্লেছবেক আৰু দুটা সপোনৰ জৰিয়তে অৰিন্দমৰ জীৱন আৰু মানসিক পৰিস্থিতি উন্মোচিত হৈছে।

বঁটা

১৯৬৬
১৬তম বাৰ্লিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ:
বিশেষ জুৰী বঁটা
ক্ৰিটিকছ প্ৰাইজ
গোল্ডেন বিয়েৰ (মনোনীত)
১৯৬৭
চতুৰ্দশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা:
বঙালী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি (ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক)
BFJA বঁটা:
শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক- সত্যজিৎ ৰায়
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা- উত্তম কুমাৰ

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Nayak (SatyajitRay.org)

The Hero: Depths and Surfaces an essay by Pico Iyer at the Criterion Collection

শ্ৰেণী:১৯৬৬ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ বঙালী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
কুচিপুড়ি

কুচিপুড়ি ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ এটা প্ৰধান শাস্ত্ৰীয় নৃত্য শৈলী। সপ্তদশ শতিকাত ভক্তি আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কুচিপুড়ি নামৰ গাঁৱত এই নৃত্যকলাৰ জন্ম হয়। সিদ্ধেন্দ্ৰ যোগী নামৰ এজন নৃত্য গুৰুৱে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পত্নী সত্যভামাৰ কাহিনীৰ ভিত্তিত ‘ভামা কল্পনা’ নামৰ এখন নৃত্য-নাটিকাত এই নৃত্য কলাৰ প্ৰয়োগ কৰে। সিদ্ধেন্দ্ৰ যোগীয়ে কুচিপুড়ি গাঁৱৰ ব্ৰাহ্মণ পুত্ৰ সন্তান সকলক এই নৃত্য কলাৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে ১৬৭৫ চনত গোলকোণ্ডাৰ নবাবৰ দৰবাৰত এই নৃত্যকলাৰ প্ৰদৰ্শন কৰে। ন-শৈলীৰ এই নৃত্য দেখি নবাব সন্ত্তষ্ট হয় আৰু এই নৃত্যৰ চৰ্চা আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে কুচিপুড়ি গাঁওখন দান কৰে। এই নৃত্যত নৰ্তকে তাল-লয়ৰ লগত সংগতি ৰাখি মাজে মাজে গান গায় আৰু সংলাপো ব্যৱহাৰ কৰে। পৰম্পৰাগত এই নৃত্য পুৰুষেহে প্ৰদৰ্শন কৰে যদিও বৰ্তমান মহিলায়ো এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ লৈছে। কুচিপুড়ি হৈছে নৃত্ত, নৃত্য আৰু নাটকেৰে গঠিত এক নৃত্যনাটিকা। বৰ্তমান সময়ত কুচিপুড়ি একক, দ্বৈত আৰু দলগতভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। পুৰণিকালত ইয়াক দলগত ভাৱে প্ৰতিজন নাট্যকাৰে বিভিন্ন চৰিত্ৰ লৈ নৃত্যনাটিকা হিচাপেহে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

ভাৰতৰ কেইগৰাকীমান প্ৰসিদ্ধ কুচিপুড়ি নৃত্যশিল্পী

বেদান্তম সত্যনাৰায়ণ
যামিনী কৃষ্ণমূৰ্তি
ৰাজা ৰেড্ডী
ৰাধা ৰেড্ডী

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য
অনন্ত কন্দলি

অনন্ত কন্দলি ষোড়শ শতিকাৰ এগৰাকী অসমীয়া বৈষ্ণৱ কবি। তেওঁ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ শিষ্য আছিল। অনন্ত কন্দলিয়ে নিজে ভাগৱতৰ ষষ্ঠ স্কন্ধ আৰু দশম স্কন্ধৰ অনুবাদ প্ৰসঙ্গত নিজৰ আত্মপৰিচয় দিছে। সেই বিৱৰণ অনুসৰি তেওঁৰ ঘৰ হাজোত। দেউতাকৰ নাম ৰত্ন পাঠক। জন্মসূত্ৰে ব্ৰাহ্মণ অনন্ত কন্দলিৰ প্ৰকৃত নাম আছিল হৰিচৰণ। পিছলৈ তৰ্ক শাস্ত্ৰত ব্যুৎপত্তি লাভ কৰি অনন্ত কন্দলি নাম লাভ কৰে। পিছলৈ চন্দ্ৰভাৰতী, ভাগৱতাচাৰ্য, ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য আদি বিভূষণেৰে বিভূষিত হয়। অনন্ত কন্দলি খ্ৰীষ্টীয় ষোড়শ শতাব্দীৰ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ দশকৰ ভিতৰত অৰ্থাৎ ১৫২০-১৫৩০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত সম্ভৱতঃ জন্ম গ্ৰহণ কৰি ষোড়শ শতাব্দীৰ শেষ ভাগলৈকে জীৱিত আছিল।

আত্ম পৰিচয়

কন্দলিয়ে দশমত তেওঁৰ আত্মপৰিচয় এনেদৰে লিখিছে:

সাহিত্যকৃতি

অনন্ত কন্দলিয়ে মহিলা আৰু শূদ্ৰকে ধৰি সমাজৰ সকলোৰে মাজত ধৰ্মবিশ্বাস জগাবলৈ শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল। গুৰু শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ অনুৰোধত তেওঁ ভাগৱত-পুৰাণৰ দশম কাণ্ড অনুবাদ কৰি উলিয়াইছিল। এই ৰচনাত শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা যায়। তেওঁ মাধৱ কন্দলিৰ মূল পুথিখনৰ সহায়ত ৰামায়ণৰ পাঁচটা কাণ্ড লিখিছিল। সেইখিনিক মাধৱ কন্দলিৰ ৰামায়ণৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৰণ বুলি অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ ভাগৱতৰ পঞ্চম আৰু ষষ্ঠ কাণ্ড অনুবাদ কৰিছিল বুলিও কোৱা হয়। অনন্ত কন্দলিৰ আন আন কাব্য হ'ল:
কুমাৰ হৰণ
কাব্য ভাগৱত
ষষ্ঠ স্কন্ধৰ বৃত্ৰাসুৰ-বধ
মধ্য আৰু শেষ দশম
মহীৰাৱণ বধ
সীতাৰ পাতাল প্ৰৱেশ
হৰি-হৰ যুদ্ধ
সহস্ৰ নাম বৃত্তান্ত

সন্মান

ব্যাকৰণ শাস্ত্ৰত লাভ কৰা ব্যুৎপত্তিৰ বাবে তেওঁক শ্ৰীচন্দ্ৰভাৰতী উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। তৰ্ক আৰু ন্যায়ত থকা পণ্ডিত্যৰ বাবে অনন্ত কন্দলি বিভূষণ আৰু ভাগৱত-শাস্ত্ৰত থকা পাণ্ডিত্যৰ বাবে ভাগৱতাচাৰ্য আৰু ভাগৱত-ভট্টাচাৰ্য সন্মান প্ৰদান কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী
ৰাণী গাইডিনলিউ

ৰাণী গাইডিনলিউ এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা অন্দোলনৰ সেনানী। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এগৰাকী সমাজসংগঠক আৰু বিপ্লৱী নেত্ৰী। ৰাণী গাইডিনলিউয়ে ব্ৰিটিছৰ সাম্ৰাজ্যবাদ আৰু ধৰ্মান্তকৰণৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি প্ৰবল আন্দোলন চলাইছিল।

জন্ম আৰু পিতৃ-মাতৃ

ৰাণী গাইডিনলিউৰ জন্ম হয় ১৯১৫ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখে মণিপুৰৰ লংগাকৰ নামেৰে গাঁৱত। তেওঁৰ মাতৃৰ নাম আছিল কেৰথনলিউ আৰু পিতৃ লুথুৰাংগৰ।

কৰ্মজীৱন

ৰাণী গাইডিনলিউ সৰুৰে পৰা সৎ, নিষ্ঠাবান আৰু বহল চিন্তাধাৰাৰ আছিল। সেই সময়ৰ মণিপুৰৰ কাম্বিৰণ গাঁৱৰ বিপ্লৱী আৰু আধ্যাত্মিক নেতা হাইপউ যাদুনাংৰ কাম-কাজৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ ৰাণী গাইডিনলিউ তেওঁৰ অনুগামী হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ সংস্থাত যোগদান কৰে। হাইপউ যাদুনাং সেই সময়ৰ ব্ৰিটিছ শাসকসকলৰ বাবে মূৰৰ কামোৰণি হৈ পৰিছিল। যাদুনাঙৰ সংস্থাৰ কাম-কাজে ব্ৰিটিছৰ সাম্ৰাজ্যবাদী আৰু ধৰ্মান্তকৰণৰ কাৰ্যসূচীত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ৰাণী গাইডিনলিউয়ে অতি কম সময়তে হাইপাউৰ সহযোগত এগৰাকী বিপ্লৱী নেতা আৰু সংস্থাটোৰ এজন মুখ্য প্ৰতিনিধিৰূপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পাহাৰীয়া লোক সকলৰ মাজত এক ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক চেতনা জগাই তেওঁ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হ’বলৈ লোৱা লোকসকলৰ মাজত নিজ নিজ ধৰ্মীয় বিশ্বাসক ধৰি ৰাখিবলৈ আন্দোলন চলাই নিছিল। হাইপউ যাদুনাং তথা ৰাণী গাইডিনলিউৰ কাম-কাজে ব্ৰিটিছ শাসকসকললৈ বাধাৰ সৃষ্টি কৰাত পৰিকল্পনা অনুসৰি এটা মিছা হত্যাৰ গোচৰ জাপি দি হাইপউ যাদুনাংক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়। ১৯৩১ চনৰ ২৯ আগষ্ট তাৰিখে ব্ৰিটিছ শাসকে হাইপউ যাদুনাংক ইম্ফলৰ কাৰাগাৰত মৃত্যুদণ্ডৰে দণ্ডিত কৰে।

এই ঘটনাৰ পিছতে ৰাণী গাইডিনলিউয়ে ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে অতি সবল আন্দোলন গঢ়ি তোলে। তেওঁ ব্ৰিটিছ যাজক সকলৰ প্ৰ্তিটো কাৰ্যতে বিৰোধিতা কৰি গৈছিল। ক্ৰ্মান্বয়ে ৰাণী গাইডিনলিউৰ নেতৃত্বত গঢ় লৈ উঠা আন্দোলনে প্ৰবল ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু ১৯৩২ চনত তেতিয়াৰ অসমৰ হাংকম গাঁৱত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে এখন যুদ্ধ সংঘটিত হয়। এই যুদ্ধৰ পিছতে ব্ৰিটিছসকলে ৰাণী গাইডিনলিউক ‘উত্তৰ-পূৱৰ সন্ত্ৰাসবাদী’ (Terror of North-East) বুলি ঘোষণা কৰে। তদুপৰি ৰাণী গাইডিনলিউক জীৱিত বা মৃত অৱস্থাত কৰায়ত্ত কৰাৰ বাবদ ৫০০ টকাৰ পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰে।

১৯৩২ চনত তেওঁক ব্ৰিটিছ সকলে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যবাদৰ বিৰোধিতা কৰাৰ অভিযোগত যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ড বিহে। তেওঁ কাৰাবন্দী হৈ থকা সময়তে ১৯৩৭ চনত পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৱে শ্বিলংৰ কাৰাগাৰত তেওঁক সাক্ষাৎ কৰে। গাইডিনলিউৰ দক্ষতা, স্বদেশপ্ৰেম, জাতীয়তাবাদৰ প্ৰশংসা কৰি নেহৰুৱে তেওঁক ‘ৰাণী’ উপাধি প্ৰদান কৰে।

১৯৪৭ চনত ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰে আৰু ১৯৪৮ চনত ৰাণী গাইডিনলিউ কাৰামুক্ত হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ বৰ্তমান নাগালেণ্ডৰ অন্তৰ্গত ইমৰূপ গাঁৱত থাকি জনজাতি লোকসকলৰ উন্নয়নৰ বাবে কাম কৰিবলৈ লয়। নগা আৰু মণিপুৰী পাহাৰীয়া জনজাতিৰ লোকসকলক আগবঢ়াই নিবলৈ প্ৰগতিবাদী ৰাণী গাইডিনলিউয়ে আজীৱন চেষ্টা চলাই গৈছিল। নগা সকলৰ থলুৱা জনবিশ্বাস ৰক্ষা কৰা এটা সংস্থা ‘হাৰ’কা’ৰ সহযোগত তেওঁ পাহাৰীয়া লোকসকলক স্বাৱলম্বী কৰি তুলিবলৈ বিভিন্ন প্ৰশিক্ষণ দিয়া কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
ভাদলা

ভাদলা বা ভোডালা হৈছে ভাৰতৰ সিন্ধ, পাকিস্তান আৰু গুজৰাটৰ কুচ্চ আৰু সৌৰাষ্ট্ৰ অঞ্চলত পোৱা নাৱিক আৰু মাছমৰীয়াৰ এটা সম্প্ৰদায়। পাকিস্তানত ইহঁত প্ৰধানকৈ দক্ষিণ সিন্ধত পোৱা যায়।

বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি

ভদলাসকলক মুঠ ৩২টা ফৈদত ভাগ কৰা হৈছে। প্ৰধান বংশসমূহ হ’ল, অস্পুন, ভাট্টি, বাবৰ, ভোপাল, ভোলিম/বেলহিম, ভোজনী, চাহান, চানা, ডেকলা, দোছানী, ফাটৱনী, ঘোহিল, গ্ৰানা, গুণ্ডা, জাদেজা, জুস্পানী, জেথৱা, জুনেজা, কোৰেজা, কণ্ডেজা, কানা, কৰনী, মোখা, মাদৱানী, মাদয়াৰ, নাথৰাণী, পাঞ্জৰি, পালিজা, পাঠা, ৰুক্নানী, ৰুমী, সাঘনী, সোধা, সমজা, সায়ানি, সপ, ছিৰু, থাইম, তুৰ্ক, বিধানী, জুফ্ৰাবাদী। বহুতো সুপৰিচিত সিন্ধী জনগোষ্ঠীৰ নাম, আৰু ই সম্প্ৰদায়টোৰ বৈচিত্ৰ্যমজ় উৎপত্তিৰ দিশটো আঙুলিয়াই দিব পাৰে। কিন্তু সম্প্ৰদায়ৰ সীমা স্পষ্ট, আৰু চুবুৰীয়া মুছলমান মালধাৰী সম্প্ৰদায় যেনে জুনেজা, ৰয়মা আৰু কেৰৰ সৈতে কোনো আন্তঃবিবাহ নাই। তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো বংশৰ মৰ্যাদা সমান আৰু আন্তঃবিবাহ। এই সম্প্ৰদায়টোৰ এটা সুপ্ৰতিষ্ঠিত জাতি সংঘ আছে, মুছলিম ভদলা জামাত, যিটো গুজৰাটৰ অন্যতম পুৰণি মুছলমান জাতি সংঘ। ইয়াৰ কাৰ্যালয় মোম্বাছা, মাস্কাট, ডুবাই, কৰাচী (কিয়ামাৰী আৰু বাবা দ্বীপ) আৰু কেটি বাণ্ডাৰত আছে, যিয়ে সম্প্ৰদায়টোৰ ব্যাপক বিতৰণক প্ৰতিফলিত কৰে।

ভাদলাসকলে এতিয়াও নীকাজীৱি সম্প্ৰদায়, আৰু ডুবাইৰপৰা ভাৰতলৈ যোৱা পথৰ প্ৰায় সকলো ধৌৰ অধিনায়ক ভাদলা। ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ বণিক নৌসেনাতো বহুতে কৰ্মৰত। সাধাৰণতে প্ৰতিখন ধৌ পৰিচাৰকসকল ঘনিষ্ঠ আত্মীয়ৰে গঠিত। পাকিস্তানত সেই দেশসমূহৰ মাছ ধৰা বহৰৰ এক উল্লেখযোগ্য অংশৰ মালিক ভাদলা। ভাৰতত ভাদলাসকলে প্ৰায়ে নিজৰ মাছ ধৰা নাওত মুছলমান মাচিয়াৰ বা হিন্দু খাৰৱাক নিয়োগ কৰে, আনহাতে পাকিস্তানত বেছিভাগ নাও বঙালী মুছলমানে গঠিত। ভাদলাসকল সম্পূৰ্ণৰূপে চুন্নী, আৰু চুবুৰীয়া আন মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ পৰম্পৰা অনুসৰণ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়
শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
ভীমসেন যোশী

ভীমসেন যোশী (:en:Bhimsen Joshi); জন্ম ৪ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯২২ - মৃত্যু ২৪ জানুৱাৰী ২০১১) এগৰাকী এজন বিশ্ববিখ্যাত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী। তেওঁ মূলত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ খেয়াল গায়ক হিচাপে বেছি পৰিচিত। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ ভজন, থুমৰি, দাদৰাৰ দৰে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ অন্যান্য ধাৰাতো জনাজাত আছিল।

ভাৰতৰ সংগীত জগতত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৭২ চনত পদ্মশ্ৰী, ১৯৭৫ চনত সংগীত নাটক অকাডেমি আৰু ১৯৮৫ চনত পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৯৮ তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমীৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান সংগীত নাটক একাডেমী ফেল'শ্বিপ অৰ্থাৎ ৰত্ন সদস্যৰ সন্মান লাভ কৰে। ২০০৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰে। তেওঁ হিন্দী, কন্নড়, মাৰাঠীৰ দৰে একাধিক ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

ভীমসেন যোশীৰ জন্ম হৈছিল ১৯২২ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত কৰ্ণাটকৰ ধৰৱাদ জিলাৰ ৰনত এটি কানাড়া দেশস্থ মাধৱ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত। পিতৃ গুৰুৰাজৰাও যোশী আৰু মাতৃ গোদাবৰীবাই। তেওঁৰ পিতৃ গুৰুৰাজ যোশী স্কুলৰ শিক্ষক আছিল। ১৬ গৰাকী ভাই-ভনীৰ ভিতৰত ভীমসেন আছিল জ্যেষ্ঠ। তেওঁ কম বয়সতে মাকক হেৰুৱাইছিল।

শিশু অৱস্থাত যোশীয়ে সংগীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল। লগতে হাৰমনিয়াম আৰু তানপুৰাৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰৰ প্ৰতিও আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু প্ৰায়ে সংগীত দলৰ সৈতে শোভাযাত্ৰা অনুসৰণ কৰিছিল। কিন্তু এই অভ্যাসে তেওঁক প্ৰায়ে ভাগৰুৱা কৰি তুলিছিল আৰু তেওঁ ক’ৰবাত ভাগৰুৱা হৈ শুই পৰিছিল। যাৰ ফলত তেওঁৰ সন্ধান উলিয়াবলৈ কৰা প্ৰচেষ্টা বিফল হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে আৰক্ষীৰ ওচৰলৈ যাবলৈ বাধ্য হৈছিল। বিৰক্ত হৈ পিতৃ গুৰুৰাজাচাৰ্য্য যোশীয়ে যোশীৰ চাৰ্টত "শিক্ষকৰ পুত্ৰ যোশী" বুলি লিখি দিছিল। এইটোৱে কাম কৰিলে আৰু পাছত যিসকলে ল'ৰাটোক শুই থকা দেখিলে তেওঁলোকে তেওঁক নিৰাপদে ঘৰলৈ ঘূৰাই পঠিয়াবলৈ ধৰিলে।

সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ

তেওঁৰ প্ৰথম সংগীত শিক্ষক আছিল ধোবি সম্প্ৰদায়ৰ কুৰ্তাকোটিৰ চান্নাপ্পা, যিয়ে প্ৰবীণ গায়ক ইনাত খানৰ সৈতে প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। ৰাগ ভৈৰৱ আৰু ভীমপালাছী শিকাৰ পিছত আন শিক্ষকৰ উন্নত প্ৰশিক্ষণৰ লগতে তেওঁ গঢ়ি তোলা একমাত্ৰ অনন্য জোৰদাৰ ৰেণ্ডাৰ শৈলীৰ কাৰণ হ’ল চান্নাপ্পাৰপৰা লাভ কৰা মৌলিক প্ৰশিক্ষণ।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:কন্নড় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
আয়াত

]]ৰ আয়াত, ২৫৩ আয়াতৰ পৰা ২৫৬ আয়াত দেখুওৱা এটা কোৰআন, আয়াত আল কুৰ্ছি যিটো ২৫৫ নং আয়াতটোও দেখুওৱা হৈছে।

আয়াত (; ) হৈছে কোৰআনৰ এটা "আয়ত", যিটো বিভিন্ন দৈৰ্ঘ্যৰ বক্তব্যসমূহৰ ভিতৰত এটা যিয়ে কোৰআনৰ অধ্যায় (ছুৰা) গঠন কৰে আৰু ইয়াক এটা সংখ্যাৰে চিহ্নিত কৰা হয়। বিশুদ্ধ ভাষিক প্ৰসংগত শব্দটোৰ অৰ্থ হ'ল "প্ৰমাণ", "চিন" বা "অলৌকিক", আৰু এইদৰে কোৰআনৰ আয়াতৰ বাহিৰেও অন্য কথাক বুজাব পাৰে, যেনে ধৰ্মীয় বাধ্যবাধকতা (আয়াত তকলিফিয়াহ) বা মহাজাগতিক পৰিঘটনা (আয়াত তাকৱিনিয়াহ)। কোৰআনত ইয়াক কেইবাটাও আয়াতত দুয়োটা অৰ্থৰে উল্লেখ কৰা হৈছে যেনে:

অৰ্থৰ আভাস

যদিও কোৰআন ব্যৱহাৰ কৰাৰ সময়ত ইয়াৰ অৰ্থ "আয়ত", তথাপিও কোৰআনৰ পাঠত আয়াতৰ অৰ্থ "চিন", "প্ৰমাণ", বা "লক্ষনীয় পৰিঘটনা"ৰ বাহিৰে আন কিবা নেকি সেয়া সন্দেহজনক। "চিন" বুলিলে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড, ইয়াৰ সৃষ্টি, দিন আৰু ৰাতিৰ মাজৰ বিকল্প, বৰষুণ, উদ্ভিদৰ জীৱন আৰু বৃদ্ধি আদি বিভিন্ন পৰিঘটনাক বুজোৱা হয়। আন কিছুমান উল্লেখ অলৌকিকতা বা বিশ্বাসৰ পুৰস্কাৰ আৰু অবিশ্বাসীৰ ভাগ্যৰ বিষয়ে। উদাহৰণ হিচাপে:

"আৰু তেওঁৰ চিনবোৰৰ ভিতৰত আকাশ-পৃথিৱীৰ সৃষ্টি আৰু তেওঁ সেইবোৰৰ মাজত জীৱৰ যি বিয়পি পৰিছে।" (কোৰআন ৪২:২৯)
"আৰু তেওঁলোকৰ বাবে এটা চিন হ’ল মৃত পৃথিৱী। আমি তাক জীৱন্ত কৰি তুলিলোঁ আৰু তাৰ পৰা শস্য উলিয়ালোঁ, আৰু তাৰ পৰা তেওঁলোকে খায়।" (কোৰআন ৩৬:৩৩)
"... আৰু তেওঁলোকে তেওঁক অস্বীকাৰ কৰিলে; সেয়েহে আমি তেওঁলোকক ধ্বংস কৰিলোঁ। ইয়াত সঁচাকৈয়ে এটা চিন আছে তথাপিও তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই বিশ্বাসী নহয়।" (কোৰআন ২৬:১৩৯)
"... তুমি আমাৰ দৰে মৰ্ত্যলোক। গতিকে সত্যবাদী হ’লে কিছু চিন আনিব।" (কোৰআন ২৬:১৫৪)

কোৰআনৰ অধ্যায় (ছূৰা) কেইবাটাও আয়াতৰে গঠিত, সংখ্যা ৩ৰ পৰা ২৮৬লৈকে ভিন্ন। এটা দীঘলীয়া অধ্যায়ৰ ভিতৰত আয়াতবোৰক বিষয়ভিত্তিক ক্ৰমৰ অংশত অধিক গোট কৰিব পাৰি।

ব্যাখ্যাৰ উদ্দেশ্যে আয়াতবোৰক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে: যিবোৰ স্পষ্ট আৰু নিৰ্দ্বিধায় (মুহকাম) আৰু যিবোৰ অস্পষ্ট (মুতাছাবেহ)। এই পাৰ্থক্যটো কোৰআনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হৈছে: "ঈশ্বৰেই তোমালোকৰ ওচৰলৈ কিতাব পঠিয়াইছে। ইয়াত এনেকুৱা আয়াত আছে যিবোৰ 'স্পষ্ট', সেইবোৰেই কিতাপৰ ভেটি। আন কিছুমান 'ৰূপক' কিন্তু যিসকলৰ হৃদয়ত বিকৃতি আছে, তেওঁলোকে তাৰ সেই অংশ অনুসৰণ কৰে যিটো ৰূপক, বিবাদ বিচাৰি, আৰু ইয়াৰ লুকাই থকা অৰ্থ বিচাৰি, কিন্তু ঈশ্বৰৰ বাহিৰে ইয়াৰ লুকাই থকা অৰ্থ কোনেও নাজানে। আৰু যিসকলে।" জ্ঞানত দৃঢ়ভাৱে ভিত্তি কৰি কয়: আমি কিতাবত বিশ্বাস কৰোঁ, ইয়াৰ সমগ্ৰতা আমাৰ প্ৰভুৰ পৰা আহিছে।

ইছলাম বিৰোধী এটা ভুল দাবী হ’ল কোৰআনৰ আয়াতৰ সংখ্যা ৬,৬৬৬। দৰাচলতে কোৰআনত বিছমিল্লাহ বাদ দি মুঠ আয়াতৰ সংখ্যা ৬,২৩৬ আৰু বিছমিল্লাহকে ধৰি ৬,৩৪৮। (কোৰআনত ১১৪টা অধ্যায় আছে, অৱশ্যে সংখ্যাহীন বিছমিল্লাৰ মাত্ৰ ১১২টা অধ্যায় আছে কাৰণ ছুৰা আত-তাওবাহৰ আৰম্ভণিতে এটা নাই আৰু ফাতিহাৰ সংখ্যাযুক্ত, চুৰা আন-নামলৰ আয়া ৩০ৰ মাজত আন এটা বিছমিল্লাহ আছে কিন্তু ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই কাৰণ ইয়াক ইতিমধ্যে আয়াত হিচাপে যোগ কৰা হৈছে।)

কোৰআন আয়াতৰ বাবে ইউনিকোডৰ চিহ্ন, U+06DD (۝), আৰু U+08E2 (࣢) কে ধৰি।

কালক্ৰমিক ক্ৰমৰ পৰা কোৰআনৰ প্ৰথম আয়াহ হৈছে আপোনাৰ প্ৰভুৰ নামত [হে মহম্মদ!] পঢ়ক যিয়ে ছূৰা আল-আলাকৰ পৰা সৃষ্টি কৰিছিল (Q96:1)। পৰম্পৰাগত ক্ৰমৰ পৰা প্ৰথম আয়াত হৈছে ঈশ্বৰৰ নামত, আল-ফাতিহাৰ ছূৰাৰ পৰা দয়ালু। আৰম্ভণিৰ ছূৰাৰ পিছৰ প্ৰথম আয়াতসমূহ হ’ল ʾalif-lām-mīm। এইটোৱেই হৈছে সেই শাস্ত্ৰ যাৰ কোনো সন্দেহ নাই, ঈশ্বৰভক্তসকলৰ বাবে এক হিদায়ত, ছূৰা আল-বাকাৰাৰ পৰা।

অধিক চাওক

আয়াতুল্লাহ
Quranism

তথ্য

টোকা

উদৃতি
চমচম

চমচম হ’ল বাংলাদেশৰ টাঙ্গাইলৰ পোড়াবাড়ী নামৰ ঠাইত উৎপন্ন একটি বিখ্যাত মিঠাই যিটো কেৱল বাংলাদেশ, ভাৰত, পাকিস্তানতেই নহয় সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশতে বিখ্যাত। চমচমকে বাংলাদেশেৰসকল মিষ্টিৰ ৰাজা বলা হয়। বাংলাদেশত চমচমক সকলো মিঠাইৰ ৰজা বুলি কোৱা হয়। ছানাৰপৰা প্ৰস্তুত কৰা এইবিধ হ’ল এক বিশেষ মিঠাই। টাঙ্গাইলৰ পোড়াবাড়িৰ চমচমে ভৌগোলিক সূচক (জি আই) সামগ্ৰী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।

উপকৰণ

ইয়াৰ প্ৰস্তুতিৰ উপাদানসমূহ হ’ল আটা, ঘিউ, চেনি, কেশৰ, নেমুৰ ৰস আৰু নাৰিকল।

প্ৰস্তুত প্ৰণালীঃ

প্ৰথমে চৌকাত বিশুদ্ধ গৰুৰ গাখীৰ গৰম কৰি ছানা প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰায় পাঁচ কিলোগ্ৰাম ছানাৰ লগত ২৫০ গ্ৰাম আটা মিহলি কৰা হয়। তাৰ পাছত ভালদৰে মিহলাই মিঠাইৰ আকৃতি দি চেনিপানীৰ ৰসত অন্ততঃ আধা ঘণ্টা পাগ দিয়া হয়। দীঘলীয়া মিঠাইবোৰে লাহে লাহে জ্বলা ইটাৰ ৰং লয়। এনেদৰেই প্ৰস্তুত হয় পোড়াবাড়িৰ চমচম।

পোড়াবাড়ীৰ চমচম

পোড়াবাড়ীৰ চমচমৰ ইতিহাস প্ৰায় দুশ বছৰ পুৰণি‍। এসময়ত পোড়াবাড়ী গাঁও এই চমচমৰ ‘ৰাজধানী’ হিচাপে পৰিচিত আছিল। টাঙ্গাইল চহৰৰপৰা সাত কিলোমিটাৰ নিলগৰ এই গাঁওখন প্ৰামাণিক চমচম বনোৱাৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। আজিৰপৰা প্ৰায় দুশ বছৰ আগতে যশোৰথ হালৈ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে‍ প্ৰথমে এই মিঠাই তৈয়াৰ কৰিছিল। মানুহে কয় অসমৰ পৰা যোৱা যশোৰথ হালৈ নামৰ মানুহজনে খাঁটি‍ গৰুৰ গাখীৰ, চেনি আৰু ধলেশ্বৰীৰ পানীৰে বিশেষ পদ্ধতিৰে‍ পোড়াবাড়ীৰ চমচম তৈয়াৰ কৰিছিল; ইয়াৰ উপৰিও ঘোষ আৰু পালসকল বংশানুক্ৰমিকভাৱ‍ে পোড়াবাড়ীৰ চমচম তৈয়াৰৰ সৈতে জডি়ত৷

সময়ৰ ঘূৰ্ণীবতাহৰ সোঁততো এই মিঠাইৰ অনন্য বৈশিষ্ট্যৰ স্বতন্ত্ৰতা আছে। মুখত দিলেই পমি যোৱা এই মিঠাইৰ সোৱাদ ল'বলৈ‍ দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰপৰা খাদ্যপ্ৰেমীসকল আহে। পোড়াবাড়ি গাঁৱৰ বাহিৰে‍ টাঙ্গাইল চহৰৰ পাঁচআনিসহ দুই-এটা অঞ্চলৰ কাৰিকৰেহে‍ এই বিশেষ মিঠাইবিধ তৈয়াৰ কৰিব পাৰে। টাঙ্গাইল চহৰৰ জয়কালী মি‍ষ্টান্ন ভাণ্ডাৰ আৰু গোপাল মি‍ষ্টান্ন ভাণ্ডাৰ সবাতোকৈ পুৰণি আৰু নামকৰা মিঠাইৰ দোকান আৰু ইয়াত আচল পোড়াবাড়ীৰ চমচমৰ সোৱাদ আজিও ল'ব পাৰি৷

পোড়াবাড়ীৰ চমচম তৈয়াৰ কৰাৰ প্ৰধান উপাদান হ’ল গাখীৰ, আটা আৰু চেনি। এই উপাদানসমূহেৰে প্ৰস্তুত কৰা চমচমৰ কোমল টেক্সচাৰ যেনে, গোন্ধটোও ঠিক তেনেকুৱাই অনন্য। পোড়াবাড়ীৰ চমচম পোড়াবাড়ীৰ বাহিৰে আন ঠাইলৈ গৈ তাৰ কাৰিকৰ‍ে বনালেও সেই সোৱাদ পাব নোৱাৰি; বিশ্বাস কৰা হয় এনে হোৱাৰ কাৰণ ধলেশ্বৰী নদীৰ পানীত এক বিশষে গুণ আছে যিয়ে ইয়াৰ চমচমক এক বিশেষ বৈশিষ্ট্য প্ৰদান কৰে৷

পোড়াবাড়ীৰ চমচমত গাখীৰ উতলাই শুকুৱাই তৈয়াৰ কৰা গুড়ি মাৱা ৰঙচুৱা চমচমৰ ওপৰত ছটিয়াই দিয়া হয়। সোৱাদ আৰু সুগন্ধিৰে অতুলনীয় এই বিশেষ মিঠাইবিধে‍ আজিও ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা বৰ্তাই ৰাখিছে। কোনোবা যদি টাঙ্গাইল ভ্ৰমণলৈ যায় তেনেহ'লে পোড়াবাড়ীৰ সুস্বাদু চমচমৰ সোৱাদ ল’বলৈ নাপাহৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:মিঠাই
শ্ৰেণী:ৰন্ধনপ্ৰণালী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰন্ধনশৈলী
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰন্ধনশৈলী
শ্ৰেণী:বঙালী ৰন্ধনশৈলী
ব্ৰিটিছ

ব্ৰিটিছ শব্দই তলৰ প্ৰবন্ধসমূহ বুজাব পাৰে:

ব্ৰিটিছ লোক, যুক্তৰাজ্যৰ নাগৰিক
ব্ৰিটিছ ইংৰাজী ভাষা, গ্ৰেট ব্ৰিটেইনত প্ৰচলিত ইংৰাজী ভাষা
তলৰ অঞ্চলসমূহৰ লগত জড়িত ব্যক্তি বা সামগ্ৰী:
গ্ৰেট ব্ৰিটেইন, এক দ্বীপ অঞ্চল
যুক্তৰাজ্য, এখন সাৰ্বভৌম ৰাষ্ট্ৰ
স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ ভাৰত:
ব্ৰিটিছ ৰাজ, (১৮৫৮-১৯৪৭) ভাৰতীয় উপমহাদেশত ব্ৰিটিছৰ ঔপনিবেশিক শাসন
অসমত ব্ৰিটিছ ৰাজত্ব, অসমত ব্ৰিটিছৰ ঔপনিবেশিক শাসন
ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী, ব্যৱসায়ীক কোম্পানী
ফাল্গুনী পাঠক

ফাল্গুনী পাঠক (ইংৰাজী: Falguni Pathak; জন্ম: ১২ মাৰ্চ ১৯৬৯) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়িকা, পৰিবেশন শিল্পী আৰু সুৰকাৰ। তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতৰ মুম্বাইত বাস কৰে। ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যৰ পৰম্পৰাগত সংগীত ৰূপৰ আধাৰত তেওঁ সংগীত পৰিবেশন কৰে। ১৯৮৭ চনত পেছাদাৰীভাৱে সংগীত জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ পিছৰ পৰাই সমগ্ৰ ভাৰততে তেওঁৰ এক বৃহৎ সংখ্যক অনুৰাগীৰ সৃষ্টি হৈছিল। এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ গায়কতাক কেৰিয়াৰ হিচাপে লোৱাৰ সিদ্ধান্ত কেনেকৈ লৈছিল বুলি সোধাত এইটো সাধাৰণভাবে ঘটিছিল বুলি তেওঁ উত্তৰ দিছিল।

১৯৯৮ চনত তেওঁৰ প্ৰথম এলবামটো মুক্তি পাইছিল। তেওঁ ভাৰতৰ বলীউড চিনেমা জগতৰ বাবেও অসংখ্য গীত বাণীবদ্ধ কৰিছে। তেওঁৰ বেছিভাগ গীতৰ বিষয়বস্তু হৈছে প্ৰেম। “থা থেইয়া” নামৰ এটা সংগীত বেণ্ডৰ সহায়ত ভাৰত আৰু অন্যান্য দেশৰ বহু অনুষ্ঠানত তেওঁ কণ্ঠদান কৰিছে। তাৰক মেহতা কা উলতা চশমা, কৌন বানেগা কৌৰৰপতি, ষ্টাৰ দাণ্ডিয়া ধূম, কমেডী নাইটছ উইথ কপিল, বা বহু ঔৰ বেবী আৰু পাণ্ডিয়া ষ্ট’ৰ আদি দূৰদৰ্শন অনুষ্ঠানতো তেওঁ অভিনয় কৰিছে।

এতিয়াও সমগ্ৰ ভাৰততে পৰিবেশন তথা প্ৰশংসা কৰা তেওঁৰ কিছুমান অতি জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় পপ একক গীত আছে। তাইৰ এলবামবোৰ কেৱল সুৰীয়া গীতৰ বাবেই নহয়, সেইবোৰৰ সৈতে চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা মৰমলগা প্ৰেম কাহিনীৰ বাবেও বিখ্যাত। গুজৰাটী সমাজৰ মাজত তেওঁ অতি জনপ্ৰিয় য'ত তেওঁক নৱৰাত্ৰিৰ দৰে জনপ্ৰিয় উৎসৱত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি অনা হয়।

তেওঁৰ কিছুমান জনপ্ৰিয় গীত হ’ল- চুড়ি জো খংকি হাথোঁ মেই, মেনে পায়ল হেয় ছংকাই, মেৰী চুণৰ ওড় ওড় জায়ে, আয়ে পৰদেশ ছে পৰিয়ঁ কি ৰাণী আৰু শাৱন মেইঁ আদি।

২০১৩ চনৰ আগষ্ট মাহত বছৰটোৰ নৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ সময়ত তাই ₹২ কোটি টকা উপাৰ্জন কৰিব বুলি খবৰ ওলাইছিল। জানিব পৰা মতে, গায়িকাগৰাকীয়ে ইভেণ্ট মেনেজমেণ্ট কোম্পানী এটাৰ বাবে গান গোৱা আৰু কণ্ঠদান কৰাৰ বাবদ প্ৰতিটো দিনৰ বাবে ৭০ লাখ টকাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল। আয়োজকসকলে পৃষ্ঠপোষকক আকৰ্ষণ কৰি তাইৰ জনপ্ৰিয়তাক ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৬৯ চনৰ ১২ মাৰ্চত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত ফাল্গুনী পাঠকৰ জন্ম হৈছিল। গুজৰাটী পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা ফাল্গুনীয়ে সৰুৰে পৰাই ‘গৰবা’ গীত শুনি ডাঙৰ হৈছিল, সেই বাবে তেওঁ এই ধাৰাটোৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ পৰিছিল। মাকে তেওঁক গৰবা লোকগীত শিকাইছিল আৰু পিছলৈ নৱৰাত্ৰীৰ অনুষ্ঠানত সমবেত সংগীত শিল্পী হিচাপে গীত গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। বৰ্তমান ফাল্গুনীয়ে পৰিয়ালৰ সৈতে মুম্বাইত থাকে।

দাণ্ডিয়া হৈছে ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যত উদ্ভৱ হোৱা আৰু নৱৰাত্ৰি উৎসৱত জনপ্ৰিয়ভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা এক প্ৰকাৰৰ সামাজিক তথা ধৰ্মীয় লোক নৃত্য। নৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত এই নৃত্যৰ সৈতে গীত পৰিবেশন কৰা ফাল্গুনী পাঠকক “দাণ্ডিয়া ৰাণী” (Dandiya Queen) নামেৰেও জনা যায়।

বঁটা

২০০০ চনত ফাল্গুনীয়ে তেওঁৰ জনপ্ৰিয় গীত “মেঁইনে পায়ল হেঁই ছংকাই” গীতৰ বাবে এম. টি. ভি.ৰ “ইণ্টাৰনেচনেল ভিউৱাৰছ চয়চ এৱাৰ্ড” লাভ কৰিছিল। ২০১৭ চনত তেওঁ “দাদা চাহেব ফাল্কে এক্সেলেন্স এৱাৰ্ড” লাভ কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী