হাথীগুম্ফা শিলালিপি

হাতৰ আখৰৰ বিশ্লেষণৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে তিনিজন ভিন্ন লিখকে সম্ভৱতঃ একেলগে কাম কৰি এই শিলালিপিটো প্ৰস্তুত কৰিছিল। ১৯২০ চনত জয়ছোৱাল আৰু বেনাৰ্জীয়ে কয় যে এই শিলালিপিৰ দ্বিতীয় শতিকাৰ আগৰ হ'ব নোৱাৰে, আৰু অলপ পিছৰ হ'ব পাৰে।

হাতীগুম্ফা শিলালিপিৰ গুৰুত্ব

মূল প্ৰবন্ধ: খাৰাভেলা § ৰাজত্ব
]]", ১৮২৭ চনত অংকন কৰা হৈছে।

হাতীগুম্ফা শিলালিপি হৈছে জৈন ক’লিংগ শাসক খাৰাভেলাৰ বিষয়ে তথ্য লাভৰ মুখ্য উৎস।
এই শিলালিপিত তেওঁৰ বছৰ-বছৰভিত্তিক কৃতিত্বসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ৰিচাৰ্ড চেলমনৰৰ মতে, এই বৰ্ণনাবোৰ “এটা শুদ্ধ প্ৰশস্তি”ৰ স্বভাৱৰ সৈতে প্ৰায় মিল আছে।
এইটো শিলালিপিৰ প্ৰশস্তি শৈলীৰ এটা প্ৰাৰম্ভিক নমুনা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

প্ৰাচীন ভাৰতৰ ডাঙৰ ডাঙৰ ৰাজহুৱা আন্তঃগাঁথনি প্ৰকল্প (এই শাৰীবোৰ স্পষ্টকৈ পঢ়িব পাৰি)
সন্ন্যাসী, ৰাজহুৱা, ব্ৰাহ্মণক দাতব্য অনুদান
উৎসৱ আৰু কলা-সংস্কৃতি
সতবাহন ৰজা সতকৰ্ণীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ। এই উল্লেখে মধ্য ভাৰতৰ বহু বৌদ্ধ কীৰ্তিচিহ্নৰ ভুল তাৰিখ নিৰ্ধাৰণ কৰাত মূল অৰিহণা যোগাইছে বুলি ৱালটাৰ স্পিংকে কয়। প্ৰথমে হাতীগুম্ফা শিলালিপি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় আৰু দ্বিতীয় শতিকাৰ মাজৰ বুলি ধৰা হৈছিল, তাৰ পিছত এই পাঠৰ আধাৰত সাতকৰ্ণীক খাৰাভেলাৰ সমসাময়িক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। এই ভুলটো আৰু বেছিকৈ বাঢ়ি আহিল, যাৰ ফলত আধুনিক ভাৰতীয় সাহিত্যত ব্যাপকভাৱে পুনৰাবৃত্তিমূলক বিশ্বাসৰ সৃষ্টি হয় যে আদিম অন্ধ্ৰ বংশৰ আৰম্ভণি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতিকাৰ শেষৰ পৰা দ্বিতীয় শতিকাৰ আৰম্ভণিতে হৈছিল, এই প্ৰাচীন অন্ধ্ৰ শাসকসকল আৰু অন্যান্যসকলে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০০ চনৰ ভিতৰত ভাজা, নাচিক, কণ্ডনে আৰু কিছুমান কৃষ্ণ নদী উপত্যকাৰ স্থানত চৈত্য হল নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই ভুল বহুগুণে বৃদ্ধি পাইছে বুলি স্পিংকে কয়, য’ত অন্ধ্ৰ ৰজাৰ নাম উল্লেখ কৰা আন বহুতো শিলালিপি, মুদ্ৰা, গ্ৰন্থৰ লগতে কীৰ্তিচিহ্নসমূহো পিছৰ আৱিষ্কাৰ আৰু পণ্ডিতে পোৱাতকৈ বহু বেছি প্ৰাচীন যুগৰ বুলি ধৰা হৈছে। এই ভুলে ভাৰতীয় ইতিহাসৰ শিল্প বিকাশৰ কালক্ৰমতো প্ৰভাৱ পেলাইছে। এই স্মৃতিসৌধ আৰু তাৰিখসমূহৰ বহুতো ২০০ৰ পৰা ৩০০ বছৰলৈকে, খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতিকা আৰু খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে আগুৱাই নিব লাগে।

]]" শিলালিপিত ।

এজন নন্দ ৰাজবংশৰ ৰজাই পানীৰ খাল নিৰ্মাণ কৰিছিল, যিটো তাৰ পিছত খাৰাভেলাই কলিংগ ৰাজধানীলৈকে সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল। এই নন্দ ৰজাজন এটা ব্যাখ্যাত ১৩০ বছৰৰ আগৰ (এইটো যথেষ্ট বিতৰ্কিত), আন এটা পাঠ অনুসাৰে খাৰাভেলাৰ প্ৰায় ৩০০ বছৰ আগৰ। যদি খৰাভেলাক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম শতিকাত ৰখা হয় আৰু এই পাঠকে প্ৰাচীন ভাৰতৰ ৩০০ বছৰৰ ওপৰৰ বাস্তৱিক পৰিঘটনাসমূহ প্ৰতিফলিত কৰে বুলি ধৰা হয়, তেন্তে এই ব্যাখ্যাই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম শতিকাৰ মাজত ঐতিহাসিক অভিলেখ ৰখাৰ ইংগিত দিয়ে, যʼত এজন ভাৰতীয় শাসকে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাতেই ৰাজহুৱা পানী যোগান ব্যৱস্থাৰ দৰে ডাঙৰ আন্তঃগাঁথনি প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছিল আৰু জৈন ধৰ্মত মূৰ্তি পূজাৰো এক পৰম্পৰা আছিল।

এজন নন্দ ৰাজবংশৰ ৰজাই "কা[লি]ংগাজিনাম" লৈ যোৱাৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ইয়াৰ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে যে হয় কলিংগৰ পৰা জৈন প্ৰতিমূৰ্তি বা তাৰ আসন কাঢ়ি লোৱা, নহয় কলিংগৰ কোনো ঠাই জয় কৰা, যিটো তাৰ পিছত খৰাভেলে কলিংলৈ ঘূৰাই আনে। ১৯২৫ চনত গ্লাচেনেপে ইয়াৰ অৰ্থ জিনাৰ মূৰ্তি হ'ব পাৰে বুলি মত প্ৰকাশ কৰে। আধুনিক যুগৰ ৰাও আৰু থাপাৰৰ দৰে পণ্ডিতসকলেও ইয়াক জৈন প্ৰতিমূৰ্তি (মূৰ্তি) নন্দ ৰজাই কাঢ়ি লৈ ​​গৈছিল (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ৫ম শতিকা) আৰু তাৰ পিছত খাৰাভেলাই (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ২য় শতিকা) ঘূৰাই আনিছিল বুলি ব্যাখ্যা কৰে।[45][46] ছ’নিয়া কুইন্টালাৰ মতে ইয়াক মূৰ্তি বা প্ৰতিমা বুলি ব্যাখ্যা কৰা উচিত নহয়। জৈন ধৰ্মৰ সৈতে জড়িত প্ৰাচীন প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থান যেনে কংকলী তিলাত থকা মথুৰা স্থানৰ এটা অংশই এই কথা নিশ্চিত কৰে যে সেই সময়ছোৱাত জৈন ধৰ্মত মানুহৰ আকৃতিৰ মূৰ্তি-পূজা নাছিল; তাৰ পৰিৱৰ্তে নিৰাকাৰ বস্তুৰ পূজা চলিছিল। তেওঁৰ মতে উদয়াগিৰিতো ওচৰৰ মানচাপুৰী গুহাত পূজা সমাৱেশ দেখা যায় আৰু তাত কোনো মূৰ্তি বা প্ৰতিমা নাই। এইদৰে এই শব্দটোক মূৰ্তি বা প্ৰতিমা বুলি ব্যাখ্যা কৰা, আৰু ইয়াক খাৰাভেলাৰ বহু শতিকা আগতে কাঢ়ি নিয়াটো শুদ্ধ হ'ব নোৱাৰে।

কোনো এজন যৱন (গ্ৰীক) ৰজাই তেওঁক মথুৰালৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য কৰিছিল। সেই যৱন ৰজা জনৰ নাম স্পষ্ট নহয়। আৰ. ডি. বানাৰ্জী আৰু কে. পি. জয়স্বালে ১৯২০ চনত সেই যৱন ৰজাৰ নাম “ডিমিতা” বুলি পঢ়ি, তাক বেক্ট্ৰিয়াৰ ডেমেট্ৰিয়াছ প্ৰথমৰ সৈতে একে বুলি চিনাক্ত কৰিছিল। ৰমিলা থাপাৰেও ২০১৩ চনত প্ৰকাশিত The Past Before Us গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে ই “সম্ভৱতঃ ইণ্ডো-গ্ৰীক ৰজা ডেমেট্ৰিয়াছ”।কিন্তু ৰামাপ্ৰসাদ চন্দ্ৰ আৰু আন কিছুমান গৱেষকৰ মতে, এই ধৰণৰ চিনাক্তকৰণে “কালানুক্ৰমিক অসামঞ্জস্যতা” সৃষ্টি কৰে। ছিৰকাৰৰ মতে, এই অন্তৰ্ভুক্ত পাঠ সন্দেহজনক, কিয়নো বানাৰ্জী আৰু জয়স্বালে নিজেই ইয়াক নিশ্চিত বুলি ক’ব নোৱাৰিছিল, আৰু ই ইণ্ডো-গ্ৰীক ৰজাসকলৰ বিষয়ে থকা আন শিলালিপি আৰু প্ৰাচীন দলিলসমূহৰ সৈতে মিল নাখায়। চৈলেন্দ্ৰ নাথ সেনৰ মতে, সেই যৱন শাসক ডেমেট্ৰিয়াছ নহয়; সম্ভৱতঃ তেওঁ পুৰ্ব পাঞ্জাবৰ কোনো পিছতীয়া ইণ্ডো-গ্ৰীক শাসক আছিল।

ছালমনৰ মতে হাথিগুম্ফা শিলালিপিৰ "পঠন, অনুবাদ আৰু ঐতিহাসিক ব্যাখ্যা" "বিভিন্ন পণ্ডিতৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে বিভিন্ন", আৰু ইয়াৰ একক মানক সংস্কৰণ প্ৰতিষ্ঠা কৰাটো সম্ভৱ নহয়। এই ব্যাখ্যাসমূহে প্ৰাচীন ভাৰতৰ বিষয়ে মনকৰিবলগীয়াকৈ ভিন্ন ইতিহাসৰ সৃষ্টি কৰিছে, কিছুমানৰ ফেণ্টম যুগ আছে বুলি চেলমনে কয়। অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ গুণ্টুপালীত নতুনকৈ আৱিষ্কাৰ কৰা শিলালিপিসমূহে এই শিলালিপিৰ ওপৰত অধিক পোহৰ পেলাইছে।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:ওড়িশা