ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱস

বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱস প্ৰতি বছৰে ৩ মাৰ্চ তাৰিখে পালন কৰা হয়। ২০১৩ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ৬৮ তম অধিৱেশনত থাইলেণ্ডে আহ্বান কৰা আন্তৰ্জাতিক বিলুপ্তপ্ৰায় বন্য জীৱ আৰু উদ্ভিদৰ বাণিজ্য অভিবৰ্তনৰ বাবে ৩ মাৰ্চক বন্যপ্ৰাণী দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।
বিশ্বৰ বনজ প্ৰাণী আৰু উদ্ভিদৰ সংৰক্ষণ তথা বন্যপ্ৰাণীৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰা এই দিৱসৰ মূল লক্ষ্য।

বিৱৰণ

ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাত উত্থাপিত বিধেয়ক খনত বন্যপ্ৰাণী আৰু ইয়াৰ বিভিন্ন অৱদানৰ ওপৰিও পৰিস্থিতিতান্ত্ৰিক, বংশগতিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, বৈজ্ঞানিক, শৈক্ষিক, সাংস্কৃতিক, নৱীকৰণযোগ্য আৰু নান্দনিক বিষয়ৰ জৰিয়তে বহনক্ষম উন্নয়ন ঘটাই সুনাগৰিক গঢ়াত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে।

২০১৩ চনৰ ৩ মাৰ্চৰ পৰা ১৪ মাৰ্চলৈ থাইলেণ্ডৰ বেংককত অনুষ্ঠিত আন্তৰ্জাতিক বিলুপ্তপ্ৰায় বন্য জীৱ আৰু উদ্ভিদৰ বাণিজ্য (CITES) অভিবৰ্তনৰ বাবে ৩ মাৰ্চক ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভায়ে বন্যপ্ৰাণী দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে।

প্ৰতিপাদ্য বিষয় বা থীম

২০২০: ২০২০ চনৰ থীম হল: "পৃথিৱীৰ সকলো জীৱক বহন কৰা
(Sustaining all life on earth)"

২০১৯: ২০১৯ চনৰ থীম হল: “পানীৰ তলৰ জীৱন: মানুহ আৰু পৃথিৱীৰ বাবে (Life below water: for people and planet)"

২০১৮: ২০১৮ চনৰ থীম হল: "মেকুৰীজাতীয় জীৱ: বিপদাপন্ন ভক্ষক (Big cats - predators under threat)"

২০১৭: ২০১৭ চনৰ থীম হ'ল: "অনুজ সকলৰ মাত শুনা (Listen to the young voices)".

২০১৬: ২০১৬ চনৰ থীম হ'ল: "বন্যপ্ৰাণীৰ ভৱিষ্যৎ আমাৰ হাতত (The future of wildlife is in our hand)", লগতে উপ থীম "হাতীৰ ভৱিষ্যৎ আমাৰ হাতত (The future of elephants is in our hands)".

২০১৫: ২০১৫ চনৰ থীম হ'ল: "এতিয়া বন্যপ্ৰাণীৰ বিৰুদ্ধে সংঘটিত অপৰাধৰ বাবে সজাগ হোৱা উচিত (It’s time to get serious about wildlife crime)".

তথ্য উৎস

বহিঃসংযোগ

ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱসৰ পৃষ্ঠা
বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱসৰ ৱেবছাইট
বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱসৰ ফেচবুক পৃষ্ঠা

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
সৰোজিনী বাবৰ

সৰোজিনী বাবৰ (; ৭ জানুৱাৰী, ১৯২০ – ২০ এপ্ৰিল, ২০০৮) ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী মাৰাঠী সাহিত্যিক আৰু ৰাজনীতিবিদ।

ড° বাবৰৰ ১৯২০ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত মহাৰাষ্ট্ৰৰ সাংগালী জিলাৰ বাগানী চহৰত জন্ম হৈছিল । ইছলামপুৰত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰি পুনেৰ এছ পি কলেজত যোগদান কৰে আৰু ১৯৪৪ চনত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লয়। তাৰ পিছত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

১৯৫২–৫৭ আৰু ১৯৬৩–৬৬ কালচোৱাত মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ বিধানসভাৰ সদস্য আছিল। ১৯৬৮–৭৪ কালচোৱাত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল। ড° বাবৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক লোককথা সমিতি, মহাৰাষ্ট্ৰ সাহিত্য পৰিষদ আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ লোক সাহিত্য পৰিষদৰো অধ্যক্ষ আছিল। ১৯৫০ চনৰ পৰা বহু বছৰ ধৰি বাবৰ সমাজ শিক্ষণ মালা আলোচনীৰ সম্পাদক আছিল। সাহিত্যৰ জৰিয়তে মাৰাঠী লোকসকলৰ সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্য চৰকাৰে ১৯৫৩ চনত মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্য লোকসাহিত্য সমিতি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৬১ চনৰ পৰা ড০ বাবৰ ৩২ বছৰ ধৰি MRLS-ৰ মুৰব্বী আছিল।

প্ৰসংগ

শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:মাৰাঠী সাহিত্যিক
টুৱাটেৰা

টুৱাটেৰা (মাওৰি, ) নিউজিলেণ্ডৰ এবিধ নিজা-থলুৱা সৰীসৃপ। জেঠীজাত জীৱৰ দৰে দেখিলেও ইহঁত বেলেগ এটা গুৰি-গোষ্ঠীৰ, যিটো হ’ল ৰাইংক’চেফালিয়া বৰ্গ। ইহঁতৰ নামটো মাওৰি ভাষাৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ "পিঠিত শৃংগ"। ২০ কোটি বছৰমান আগতে উন্নতি লাভ কৰা বৰ্গটোৰ এটাই টুৱাটেৰাৰ প্ৰজাতি বাচি আছে। জীৱৰ গোটেইবিলাক গোটৰ ভিতৰত ইহঁতৰ আৰু ইস্কুৱামেটৰ (সাপ আৰু জেঠীজাত জীৱৰ) একেবাৰে শেহতীয়া পূৰ্বপুৰুষ একেই। এই কাৰণে জেঠীজাত জীৱৰ আৰু সাপৰ অধ্যয়নত আৰু প্ৰথম ডায়েপ্সিড (ডাইনাচৰ, য’ত চৰাইও পৰে আৰু ঘৰীয়ালজাত জীৱক সাঙুৰি লোৱা এটা এম্নিয়ট চাৰিঠেঙীয়া জীৱৰ গোট) বিলাকৰ চেহেৰা আৰু অভ্যাসৰ পুনৰনিৰ্মাণৰ বাবে টুৱাটেৰাক গুৰুত্ব দিয়া হয়।

টুৱাটেৰাৰ বৰণ সেউজীয়াৰ দৰে মটীয়া আৰু ধোঁৱাবুলীয়া, ইয়াৰ দীঘ মূৰৰ পৰা নেজলৈকে
৮০ ছে.মি. (৩১ ইঞ্চি) আৰু ওজন ১.৩ কেজি। ইহঁতৰ কাঁইটীয়া জঁ থাকে, বিশেষকৈ মতাবিলাকত বেছিকৈ দেখি। ইহঁতৰ ওপৰৰ পাৰিটোত দুশাৰীকৈ দাঁত থাকে আৰু তলৰ পাৰিটোত ওপৰৰ পাৰিৰ মাজেৰে এশাৰী দাঁত থাকে, এনেকুৱা আন কোনো জীয়াই থকা জীৱত নেদেখি। আচহুৱাকৈ ইহঁতৰ দেখা যোৱা ফটোৰিচেপ্টিভ তৃতীয় চকুও থাকে যিটোৱে চিৰ্কাডিয়ান আৰু ঋতুগত চক্ৰবোৰ কৰায় বোলে ভবা গৈছে। বাহিৰা কান নাই যদিও ইহঁতে শুনিব পাৰে আৰু ইহঁতৰ লাওখোলাত কিছুমান ইউনিক ঠাচ থাকে যাৰ কিছুমান বিৱৰ্তনগতভাবে মাছ অৱস্থাৰ পৰা বজাই ৰাখিছে যেন দেখা গৈছে। যদিও টুৱাটেৰাক কেতিয়াবা "জীৱন্ত জীৱাশ্ম" বুলি কোৱা হয়, শেহতীয়া দেহতাত্ত্বিক অধ্যয়নে ইহঁত মেছ’জৈক যুগৰ পৰা বহুত সলনি হোৱা বুলি দেখুৱাইছে। ইয়াৰ জননকোষ মেপ কৰি থাকোঁতে গৱেষকসকলে এই প্ৰজাতিটোৰ খাৰযোৰৰ সংখ্যা ৫ৰ পৰা ৬শ কোটিটা আছে মানুহটোক দুগুণ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সৰীসৃপ
ভাগৱত আচাৰ্য

ভাগৱত আচাৰ্য উত্তৰ-শংকৰী যুগ ৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ লেখক। তেওঁ নিজকে শ্ৰী শ্ৰী হৰিদেৱ ৰ শিষ্য বুলি পৰিচয় দি থৈ গৈছে। সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত ত ভাগৱত আচাৰ্য সম্ভৱতঃ তেওঁৰ উপাধি বুলিহে উল্লেখ কৰিছে। ভাগৱত আচাৰ্যৰ পিতৃৰ নাম হৰিমিশ্ৰ। তেখেতে কথাসূত্ৰ, সাত্বত-তন্ত্ৰ আৰু গীতাসাৰ এই তিনিখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে।

সাহিত্য কৰ্ম

খ্ৰীষ্টীয় সপ্তদশ শতিকাৰ আদি ভাগতে তেখেতে কথাসূত্ৰ, সাত্বত-তন্ত্ৰ, আৰু গীতাসাৰ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে।

কথাসূত্ৰ

এই গ্ৰন্থখনত ভাগৱত ৰ প্ৰতিটো স্কন্ধৰ কথাবোৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কথাসূত্ৰ গ্ৰন্থখন সমগ্ৰ ভাগৱতৰ সাৰস্বৰূপ।

সাত্বত-তন্ত্ৰ

এই গ্ৰন্থখন সংস্কৃত সাত্বত-তন্ত্ৰৰ অনুবাদ। সাত্বত-তন্ত্ৰ গ্ৰন্থখন বৈষ্ণৱ ভক্তিতত্ত্ব সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থখনত বিৰাট পুৰুষৰ উৎপত্তি, ভাগৱতী আৰু নিগুণা ভক্তিৰ লক্ষণ, নামৰ মহিমা আৰু অপৰাধ আদি ভক্তি সম্পৰ্কীয় তত্ত্বৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।

গীতাসাৰ

গীতাসাৰ গ্ৰন্থখনত শ্ৰীমদ্ভগৱতগীতা ৰ সাৰাংশ পদত বৰ্ণনা কৰিছে। এই গ্ৰন্থখন শ্ৰীমদ্ভাগৱত গীতাৰ সাৰস্বৰূপ।

সাহিত্যিক বৈশিষ্ট্য

ভাগৱত আচাৰ্যৰ ৰচনাসমূহ নিৰীক্ষণ কৰিলে প্ৰথমতেই চকুত পৰা বৈশিষ্ট্যটো হ'ল: লেখকৰ পাণ্ডিত্য আৰু থোৰতে কথা প্ৰকাশ কৰিব পৰাৰ শক্তিশালী দক্ষতা।

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
গৌৰী সাৱন্ত

গৌৰী সাৱন্ত ভাৰতৰ মুম্বাইৰ এজন ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ অধিকাৰকৰ্মী। তেওঁ 'সখী চাৰ চৌঘি' নামৰ বেচৰকাৰী সংগঠনৰ পৰিচালক। এই সংগঠনে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তি আৰু এইচআইভি/এইডছত আক্ৰান্ত লোকসকলক সহায় কৰে। তেওঁক ভিক্সৰ এটা বিজ্ঞাপনত প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছিল। তেওঁক মহাৰাষ্ট্ৰৰ নিৰ্বাচন আয়োগৰ শুভেচ্ছা দূত হিচাপে নিযুক্ত কৰা হৈছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেত গৌৰী সাৱন্তৰ গণেশ সাৱন্ত হিচাপে জন্ম হৈছিল। তেওঁ পুনেত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। তেওঁৰ পাঁচ বছৰ বয়সত মাকৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু তেওঁৰ আইতাই তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। তাইৰ দেউতাক এজন আৰক্ষী বিষয়া। তেওঁ ১৮ বছৰ বয়সত নিজৰ ঘৰ এৰিছিল কিয়নো তেওঁ দেউতাকৰ বাবে হতাশাৰ কাৰণ হ'ব নিবিচাৰিছিল।

সক্ৰিয়তা

গৌৰীয়ে ২০০০ চনত 'সখী চাৰ চৌঘি ট্ৰাষ্ট' প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁৰ এই বেচৰকাৰী সংগঠনে সুৰক্ষিত যৌন সম্পৰ্কৰ প্ৰচাৰ কৰে আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকসকলক পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় আইনী সেৱা প্ৰাধিকৰণ (এনএএলএছএ) গোচৰৰ আবেদনকাৰী আছিল আৰু এই গোচৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰক তৃতীয় লিংগ হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল।

২০১৭ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁ 'সাই চাভলি' নামৰ বেচৰকাৰী সংগঠন গঠন কৰিছিল। এই সংগঠনে সমাজৰ অভাৱগ্ৰস্ত লোক যেনে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ, অনাথ শিশু, পৰিত্যক্ত মহিলা আৰু বৃদ্ধ বয়সৰ লোকসকলক সহায় কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন আৰু পৰিয়াল

গৌৰীৰ এজনী দত্তক কন্যা আছে। তেওঁৰ কন্যা গায়ত্ৰীক তেওঁ ৪ বছৰ বয়সত তুলি লৈছিল। গৌৰীয়ে এটা সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল যে তেওঁ তেওঁৰ জৈৱিক মাতৃ এগৰাকী যৌন কৰ্মী আছিল। তেওঁৰ মাতৃৰ এইডছৰ ফলত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল যৌন সৰবৰাহ উদ্যোগত বিক্ৰী কৰাৰ পৰা বচাবলৈ গৌৰীয়ে গায়ত্ৰীক তুলি লৈছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

গৌৰী সাৱন্তে ২০২১ চনত ডঃ এ পি জে আব্দুল কালাম ভাৰত পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ২০১৭ চনত তেওঁ আই এম ৱমেন বঁটা লাভ কৰিছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

২০১৭ চনত গৌৰীক ভিক্সৰ এটা বিজ্ঞাপনত তেওঁক প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছিল। বিজ্ঞাপনটো ভিক্সৰ 'টাচ অফ কেয়াৰ' অভিযানৰ অংশ আছিল আৰু ইয়াত গৌৰী আৰু তেওঁৰ দত্তক কন্যাৰ কাহিনী দেখুৱাইছিল।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা
কাইথেলী বা লহকৰী শৈলী

মধ্যযুগৰ অসমীয়া লিপিত গঢ় লৈ উঠা তিনিটা বিশেষ শৈলী হল ক্ৰমে গড়গঞা, কাইথেলী বা লহকৰী আৰু বামুণীয়া। এই তিনিটা শৈলীৰ প্ৰকাৰভেদৰ কথা মুখ বাগৰি আহি পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী সম্পাদিত Descriptive Catalogue of Assamese Manuscripts গ্ৰন্থৰ যোগেদি সাহিত্যিক মৰ্যদা পায়হি। এই গ্ৰন্থখনিৰ পাতনিত সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই অসমীয়া লিপিৰ শৈলীৰ বিষয়ে এইদৰে উল্লেখ কৰিছে:

কাইথেলী বা লহকৰী শৈলীৰ উৎপত্তি, নামাকৰণ আৰু বিকাশ

মধ্যযুগীয়া অসমীয়া লিপিৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য শৈলী হ’ল কাইথেলী বা লহকৰী শৈলী। এই লিপিৰ প্ৰচলন মধ্যযুগৰ সমগ্ৰ অসমৰ পুথিবোৰতে দৃষ্টিগোচৰ হয়। আনহাতে কথা-গুৰু চৰিতত মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ (১৪৮৯-১৫৯৬)এ অন্যান্য শিক্ষা লাভ কৰাৰ পিছত কায়থালি পঢ়িলে বোলাৰ পৰা ধাৰণা কৰিব পাৰি যে মাধৱদেৱএও কাইথেলী শৈলীৰে লিখিব জানিছিল বা এই শৈলীতো তেখেতে আয়ত্ত কৰিছিল।

মধ্যযুগকালীন অসমত বাস কৰা কায়স্থ লোকসকলে পুথি ৰচনা কৰা আৰু পুথি নকল কৰা কামৰ উপৰিও হিচাব-নিকাচ ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত যি লিপি ব্যৱহাৰ কৰিছিল সেই লিপিকেই কাইথেলী লিপি হিচাপে জনা যায়। কায়স্থসকলে এই লিপি সংৰক্ষণ কৰা গুণে ইয়াৰ নাম কাইথেলী। আনহাতে নামনি অসমত বাস কৰা কায়স্থসকলৰ বেছিভাগেই ‘লহকৰ’ উপাধি লিখি বাবে এই লিপিক লহকৰী লিপি নামেৰেও জনা গৈছিল। সেয়েহে এই দৃষ্টিভংগীৰ আমি এই শৈলীটোৰ নামকৰণক সম্প্ৰদায়গত বুলি ক’ব পাৰোঁ।

বিভিন্ন জন পণ্ডিতে কাইথেলী শৈলীৰ বিষয়ে কৰা বিশ্লেষণত ইয়াৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্যৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে। এই বৈশিষ্ট্যবোৰ হ’ল –

ক) পাকৰ সংখ্যা অলপ বেছি হলেও এইবিধ আখৰ মুকুতা যেন ফটফটীয়া।
খ) এই শৈলীত লিখা শাৰীবোৰ ঠিক থাকিব আৰু আখৰবোৰ সমান সমানভাৱে থাকিব। আখৰবোৰ দীঘল-চুটি হব নোৱাৰে আৰু শাৰীৰ বৰ ঘনো নহয়, পাতলো নহয়।
গ) এই শৈলীত আখৰৰ ওপৰৰ টিকনিডাল (উ, ট, ঠ ইত্যাদিত) আৰু তলৰ ৰেখা বা ডাঁৰডাল সোঁফালৰ লম্ব ডাঁৰডালত সংলগ্ন গৈ আলংকাৰিকভাৱে বহুখিনি বঢ়াই টানি নিয়া দেখা যায়।
ঘ) এই শৈলীৰ আখৰৰ কোণবোৰ অতি স্পষ্ট আৰু কেতিয়াবা কেতিয়াবা ভূমিস্পৰ্শিত ৰেখাডালে ভুমিসংলগ্ন কোণ অতিক্ৰম কৰি এডাল পূচ্ছ ৰূপ লোৱা দেখা যায়।
ঙ) এই শৈলীত সুকীয়া সুকীয়া শব্দ বিভাজনৰ নিৰ্দেশ চকুত নপৰে। সাধাৰণতে শব্দবোৰ একেলগে লিখি যোৱা ধৰণৰ। অৱশ্যে ছন্দৰ ৰূপটো স্পষ্ট কৰিবলৈ কিছুমান পুথিত ছয়টা (দুলৰীৰ ক্ষেত্ৰত) বা আঠটা (ছবিৰ ক্ষেত্ৰত) আখৰৰ অন্তত সমান চিন দিয়া দেখা যায়।
চ) এই শৈলীত আখৰ লিখাৰ পূৰ্বে শিৰোৰেখাডাল টানি লৈ পিছত আখৰবোৰ লিখা হৈছিল, যাৰ বাবে শিৰোৰেখা থাকিব নলগীয়া আখৰতো শিৰোৰেখা দেখা পোৱা গৈছ।

আকৌ কাইথেলী শৈলীৰ বৈশিষ্ট্যৰ বিষয়ে ক’বলৈ গৈ মহেন্দ্ৰ বৰাই কৈছে যে ই মূলতঃ এবিধ অভিলেখিক শৈলী। হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে Descriptive Catalogue of Assamese Manuscripts শীৰ্ষক গ্ৰন্থত কাইথেলী আৰু লহকৰী শৈলী মিলাই মুঠ ১২ খন পুথিৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। এই শৈলীত লিখা দুখন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হ’ল হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ আৰু কিতাবৎ মঞ্জৰী।

লগতে পঢ়ক

অসমীয়া লিপি
অসমীয়া ভাষা
অসমীয়া লিপিৰ বুৰঞ্জী

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি
মিজো খাদ্যাভ্যাস

মিজো খাদ্য বা মিজো খাদ্যাভ্যাস হৈছে মিজো জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যাভ্যাস আৰু ৰন্ধনপ্ৰণালী। মিজোসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে মূল আহাৰ হিচাপে ভাত খায়।

সামগ্ৰিক দৃষ্টিৰে

মিজোৰামৰ খাদ্য উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু উত্তৰ ভাৰতৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ সৈতে একে। মিজোৰামৰ প্ৰধান খাদ্য চাউল যদিও মিজোসকলে প্ৰতিবিধ আহাৰত আমিষ উপাদান পছন্দ কৰে। মাছ, কুকুৰা, গাহৰি আৰু গৰুৰ মাংস মিজোসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়। এই খাদ্যসমূহ যিকোনো প্ৰকাৰৰ তেলত ৰন্ধা হয়। খাদ্যসমূহ কম তেল আৰু অধিক শাক-পাচলিৰে সমৃদ্ধ। অধিকাংশ মিজো লোকে চাউল বা ভাতৰ সৈতে শাক-পাচলি খাই ভাল পায়। কিন্তু যুৱ প্ৰজন্মই ভজা আৰু মচলাযুক্ত খাদ্য পছন্দ কৰে। অন্যান্য সংস্কৃতিৰ খাদ্যও যুৱসমাজৰ মাজত জনপ্ৰিয়। তেওঁলোকৰ এক জনপ্ৰিয় খাদ্য হ'ল বেই। ইয়াক শাক-পাচলিৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। অন্যান্য জনপ্ৰিয় খাদ্য হৈছে বেকং (কিণ্বিত ছয়াবীন) আৰু ছা-উম (কিণ্বিত গাহৰিৰ মাংস)। এইসমূহ ভাতৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। ছাচিয়াৰ নামৰ আন এবিধ খাদ্য চাউলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াক গৰু, গাহৰি বা কুকুৰাৰ মাংসৰ সৈতে প্ৰস্তুত কৰা হয়।

খাদ্যসম্ভাৰ

মিজো জনগোষ্ঠীৰ প্ৰধান খাদ্য হ'ল ভাত আৰু ইয়াক মাংস আৰু শাক-পাচলি, বেই, নিৰামিষ ষ্টু, তিল, নহৰু, পিঁয়াজ আৰু শাকেৰে সৈতে ৰন্ধা আমিষ ষ্টু আদিৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়।

আনুষংগিক খাদ্য

link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons//4/40/Mizo_food.jpg/-Mizo_food.jpg|

বেই - বীন আৰু ঢেকীয়াজাতীয় শাকৰ সৈতে প্ৰস্তুত কৰা বিভিন্ন শাকৰ মিশ্ৰণ।
ৰেপ - পোৰা মাংস (মাছ, কুকুৰা, ছাগলী বা গৰুৰ মাংস) জলকীয়া, থলুৱা শাক আৰু অন্যান্য শাক-পাতৰ সৈতে মিশ্ৰিত
চুম হান - ভাপত দিয়া মিশ্ৰিত শাক-পাচলি।
হমাৰ্চা ৰাওত - টেঙা আৰু জ্বলা চাটনী
দাইল
বেকং - কিণ্বন কৰা ছয়াবীন

মধ্যাহ্ন ভোজন

link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons//8/87/Mizo_Lunch.jpg/-Mizo_Lunch.jpg|
মিজো মধ্যাহ্ন ভোজন ঘৰে ঘৰে ভিন্ন হ'ব পাৰে।
মধ্যাহ্ন ভোজনৰ সময়ত খোৱা কিছুমান বস্তু হ'ল-

চেনপাউ - মাংস, চছ আৰু মিজো মচলাযুক্ত চাউলৰ পনীয়া খাদ্য।
চাংবান - আঠাজাতীয় চাউল ৰুটি।
আৰ্টুই চিপচুৱান চাও - নাহৰফুলীয়া কণী আৰু নুডল
আলু চ'প
ছচিয়াৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মিজোৰাম
চুলাই

চুলাই উত্তৰ-পূব ভাৰতীয় ৰাজ্য অসমত তৈয়াৰ কৰা এবিধ বৰ্ণহীন, উদ্বায়ী, দহনশীল দ্ৰৱ্যযুক্ত ৰাগীয়াল পানীয়। ইয়াক ৰেক্তিফাইড স্পিৰিট বা সংশোধিত স্পিৰিট বুলিও কোৱা হয়। ৰাসায়নিক ভাবে ই হৈছে ইথানল আৰু ইয়াৰ ৰাসায়নিক সংকেত । চুলাইক উত্তৰ ভাৰতত থাৰা, নেপালত হাণ্ডিয়া বা ফেনী বুলি কোৱা হয়। সাধাৰণ কথিত ভাষাত ইয়াক দেশী সুৰা বুলি কোৱা হয়। ইয়াক সাধাৰণতে কিণ্বন প্ৰক্ৰিয়াৰে মিঠৈ আৰু কেতিয়াবা চাউলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।

প্ৰস্ততি

পৰম্পৰাগত পদ্ধতিত মিঠৈ বা অপৰিশোধিত কুঁহিয়াৰ অথবা বীটৰ পৰা চেনি প্ৰস্তুত কৰণত সৃষ্টি হোৱা এবিধ সান্দ্ৰ পদাৰ্থক প্ৰথমে এটা ডাঙৰ টিন বা ড্ৰামত কিণ্বন কৰা হয়। উষ্ণতা আৰু পিএইছ নিয়ন্ত্ৰিত পৰিস্থিতিৰ অধীনত কৰা ই এবিধ এনাৰবিক অৰ্থাৎ অক্সিজেনৰ অনুপস্থিতিত ঘটিত শ্বসন প্ৰক্ৰিয়া। ইয়াৰ ফলত মূল মিশ্ৰণৰ চেনিৰ পৰিমাণ হ্ৰাস হৈ ইথাইল এলকহল আৰু কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইডলৈ উৎপন্ন হয়।

তাৰ পিছত মাটিৰ ভাটাত জুই জ্বলাই ওপৰত নিৰন্তৰভাৱে এটা ডাঙৰ নলীয়া ধাতৱীয় পাত্ৰত কিণ্বন কৰা মিঠৈখিনি পাতন প্ৰক্ৰিয়াৰে শোধন কৰা হয়। মুখ্য পাত্ৰৰ ওপৰত আন এটা ছিদ্ৰযুক্ত পাত্ৰ ৰখা হয়। তাৰ ভিতৰত এটা ধাতৱ সংগ্ৰহকাৰী পাত্ৰ ট্ৰিপদৰ ওপৰত ৰখা হয়। ধাতৱ সংগ্ৰাহকত পাতিত হোৱা চুলাইখিনি সংগ্ৰহ কৰা হয়। পাতনৰ সময়ত অতিৰিক্ত বায়ু চলাচল প্ৰতিহত কৰিবলৈ ঘনিভৱনৰ বাবে ৰখা পত্ৰৰ তলটো বোকাৰে বন্ধ কৰা হয়।

গৰম কৰাৰ পিছত পানী তিনিৰ পৰা পাঁচবাৰ সলনি কৰা হয়। ঘনীভৱন হোৱা চুলাই এটা সৰু ধাতৱীয় পাত্ৰত সংগ্ৰহ কৰা হয়। পানী সলনি কৰাৰ সংখ্যাৰ দ্বাৰা চুলাইৰ শক্তি নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। যেতিয়া পানীৰ পৰিমাণ কম হয় সুৰাৰ পৰিমাণ অধিক হয়।

চুলাই সাধাৰণতে পৰিষ্কাৰ, কাচৰ বটলত সংৰক্ষণ কৰা হয়। ইয়াৰ এক তীক্ষ্ণ গোন্ধ আছে আৰু সেয়েহে প্ৰায়ে পথাৰত বা মানুহৰ ঘৰৰ পৰা আঁতৰত তৈয়াৰ কৰা হয়। যিহেতু একাধিকবাৰ পাতন কৰা হয় সেয়ে ইয়াত সুৰাৰ পৰিমাণ অতি উচ্চ আৰু ইয়াক এক সংশোধন কৰা স্পিৰিট বুলি গণ্য কৰা হয়। সুৰাৰ পৰিমাণ ৪০-৪৫% হ'ব পাৰে।

প্ৰস্তুতিৰ ইতিহাস আৰু ৰাজনৈতিক অৰ্থনীতি

সুলাইক সঘনাই দেশী সংশোধিত স্পিৰিট (Country Spirit) বুলি কোৱা হয়। এই শব্দ ১৮৫৬ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে সুৰা প্ৰস্তুতিৰ স্থানীয় প্ৰণয়ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।

ব্যৱহাৰ আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰসংগ

চুলাই সাধাৰণতে পানী যোগ নকৰাকৈ পোনপটীয়াকৈ ৰাগীয়াল দ্ৰৱ্য হিচাপে খোৱা হয়। ভজা মাংস বা আন যিকোনো তৰকাৰী হৈছে সঘনাই ইয়াৰ অনুষঙ্গ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে নিম্ন জাতিৰ জাতিগত গোটৰ লোকসকলে চুলাই গ্ৰহণ কৰে। পণ্ডিতসকলে যুক্তি দিয়ে যে অভিজাত সকলে ঐতিহাসিকভাৱে ইয়াক 'নিম্ন' শ্ৰেণীৰ পানীয় হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ লগত সামাজিক ব্যাধিয়ো জড়িত আছে। ভালকৈ শোধন নকৰা চুলাইত কেতিয়াবা মিথানলৰ পৰিমাণ বেছি থাকে আৰু ইয়াৰ ফলত ই বিষাক্ত হৈ পৰে। বিষাক্ত সুৰা সেৱনৰ ফলত বহুতো লোকৰ মৃত্যু হয়। তদুপৰি ৰাগীয়াল বস্তু হিচাপে আন নিচাকাৰক দ্ৰৱ্যবোৰৰ লগত জড়িত সামাজিক তথা অৰ্থনৈতিক সমস্যা ইয়াৰ লগতো জড়িত।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
শ্ৰেণী:সুৰা
মৰিয়নি জংচন ৰেল ষ্টেচন

মৰিয়নি জংচন হৈছে যোৰহাট জিলাত অৱস্থিত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰেল ষ্টেচন।

ইতিহাস

মৰিয়নিক ৰেলসেৱাই স্পৰ্শ কৰাৰ পিছতে কাটনীবাৰী অঞ্চলত ইংৰাজসকলে এটি জংচন পাতিছিল। প্ৰধানকৈ ককিলামুখৰ জাহাজঘাটলৈ চাহপাত কঢ়িওৱাৰ উদ্দেশ্যৰে এই জংচনটো স্থাপন কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তীকালত বৰ্তমানৰ স্থানলৈ অনা হয়। ১৮৮৫ চনত যোৰহাট প্ৰ'ভিন্সিয়েল ৰেল লাইনটি খোলাৰ পাছত মৰিয়নি ৰেল জংচনলৈ ৰূপান্তৰ হয়। তেতিয়াৰ হাবিতলীয়া মৰিয়নিক মূল ৰেলপথ আৰু ফৰকাটিং-মৰিয়নি বাঞ্চ লাইনে সামৰি লোৱা পিছতে ১৯৩৮ চনত মৰিয়নিত এটা ল'ক' শ্বেড স্থাপন কৰা হয়। কিন্তু কোনো কাৰণতে উক্ত ল'ক' শ্বেডটো কিছু বছৰৰ পাছতে বন্ধ হৈ যায় আৰু ঠাইখিনি পুনৰ হাবিয়ে ঘেৰি ধৰে। জনৈক ‘পাঠেক' উপাধিৰ জ্যেষ্ঠ ৰেলৱে পৰিদৰ্শক এজনে মৰিয়নিলৈ পৰিদৰ্শনৰ উদ্দেশ্য আহোতে হাবিৰ মাজত লুকাই পৰা শ্বেডটো দেখে আৰু ইয়াৰ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। ফলত ১৯৪৪ চনত যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱেৰ (জে.পি.আৰ) ৱৰ্কশ্বপটো মৰিয়নিলৈ তুলি অনা হয়। সেই চনতেই সৈন্যবাহিনীয়ে (১৩১-আই.আৰ.এম.চি) মৰিয়নিৰ সুবৃহৎ ল'ক' শ্বেডটো নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়। ১৯৪৮ চনত ফৰকাটিঙৰ ল'ক' শ্বেডটোও চৈধ্যটা ভাপ ইঞ্জিনেৰে সৈতে মৰিয়নিলৈ তুলি অনা হয়। ইয়াৰ পূৰ্বে ইয়াত চাৰিটা চাণ্টাৰ ইঞ্জিনহে আছিল। সৰ্বমুঠ ওঠৰটাৰো অধিক ইঞ্জিনৰ হিচ্‌হিচনী আৰু উকিৰ শব্দই ৰেল নগৰীখনক অহৰ্নিশে মুখৰিত কৰি তুলিলে। ল'কছেদ স্থাপন কৰা পিছতেই মৰিয়নিত স্থাপিত হয় ৰেলৱেৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কেইবাটাও বিভাগ। ট্ৰেফিক, কেৰেজ, ট্ৰেইন লাইটিং, ট্ৰইন ক্লিনিং, দুটাকৈ অগ্নি নিৰ্পাপক কেন্দ্ৰ, পাৱাৰ হাউচ, ফিল্টাৰ হাউচ, ফিল্টাৰ হাউচ, উন্নত চিকিৎসালয়, টেলিফোন কাৰ্যালয় আদিত নিয়োজত কেইবাহাজাৰ ৰেলকৰ্মচাৰীৰ আবাসিক এলেকাৰূপে প্ৰায় দহখন ৰেলৱে কলনি গঢ় লৈ উঠে।

বৰ্তমান

ব্যয় বহুলতা আৰু উৎপাদনহীনতাৰ বাবে ১৯৯৭ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত তিনিচুকীয়া ৰেলৱে ডিভিজনৰ বৃহত্তম ল'ক' শ্বেড – মৰিয়নি ল'ক' শ্বেডটো বন্ধ কৰি দিয়া হ'ল। এই জংচনৰ মাজেদি কেইবাখনো উল্লেখযোগ্য ৰেল চলাচল কৰে। ৰাজধানী এক্সপ্ৰেছ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ মেইল, কামৰূপ এক্সপ্ৰেছৰ দৰে কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰেল ইয়াত ৰয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Trains at Mariani

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল ষ্টেচন
শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলা
প্ৰবীৰ ঘোষ

প্ৰবীৰ ঘোষ (জন্ম ১ মাৰ্চ, ১৯৪৫ – ৭ এপ্ৰিল, ২০২৩) কলকাতাত অৱস্থিত ভাৰতীয় বৈজ্ঞানিক আৰু যুক্তিবাদী সন্থাৰ মুৰব্বী আৰু মানৱতাবাদী সন্থাৰ সভাপতি আছিল। ভাৰতীয় বৈজ্ঞানিক আৰু যুক্তিবাদী সন্থাৰ তেওঁ আছিল প্ৰতিষ্ঠাপক। বিজ্ঞান আৰু যুক্তিবাদী সমাজৰ হৈ প্ৰবীৰ ঘোষে যিকোনো ধৰণৰ অলৌকিক শক্তিৰ প্ৰমাণ দিব পৰা ব্যক্তিক ৫০ লাখ ভাৰতীয় টকা পুৰস্কাৰ দিয়াৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল। তেওঁ কেইবাজনো জ্যোতিষী আৰু অলৌকিক শক্তিৰ অধিকাৰী বুলি দাবী কৰা লোকৰ অপপ্ৰচাৰক অসাৰ বুলি‍ প্ৰমাণ কৰিছিল। এনে কিছু ঘটনাক লৈ চেনেল ফোৰে নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল ‘গুৰু বাষ্টাৰছ’ নামৰ এখন তথ্যচিত্ৰ।

প্ৰাথমিক জীৱন

১৯৪৫ চনত ফৰিদপুৰত প্ৰবীৰ ঘোষে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। অৱশ্যে তেওঁ তেওঁৰ কিশোৰ কালচোৱা পশ্চিম বংগৰ খৰগপুৰত অতিবাহিত কৰিছিল। স্কুলীয়া শি‍ক্ষা সাং কৰাৰ পিছত খড়গপুৰৰ পৰা কলকাতালৈ আহি ডুমডুম মতিঝিল কলেজত নামভৰ্তি কৰে। তেওঁ দীৰ্ঘদিন ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকত সেৱা আগ বঢ়াইছিল। ১৯৮৫ চনত তেওঁ আৰু গোটাদিয়েক লোক মিলি‍ কলকাতাত বিজ্ঞান আৰু যুক্তিবাদী সমিতি‍ গঠন কৰি তথাকথিত অতিপ্ৰাকৃতিক শক্তি থকা লোকৰ বিৰুদ্ধে দীৰ্ঘম্যাদী আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল। এটা সময়ত তেওঁ যুক্তিবাদী সমিতিৰ অভ্যন্তৰীণ বিষয়ত আৰু নিজৰ মনোবিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰীক লৈ বিতৰ্কৰ মাজত সোমাই পৰিছিল। ১৯৯৯ চনত প্ৰবীৰ ঘোষে চাকৰি এৰি পূৰ্ণকালীনভাৱে যুক্তিবাদী সংগঠনৰ কাম-কাজত মনোনিৱেশ কৰে।

মৃত্যু

দীৰ্ঘদিন ধৰি প্ৰবীৰ ঘোষ বাৰ্ধক্যজনিত ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আছিল। ২০২৩ চনৰ ৭ এপ্ৰিলত দমদমৰ দেৱীনিবাস পথত থকা নিজৰ বাসভৱনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

বাংলা ভাষাত লিখা কিতাপ

যুক্তিবাদ প্ৰচাৰ আৰু অতিপ্ৰাকৃতিকতাবাদৰ বিৰোধিতা কৰা কেইবাখনো গ্ৰন্থৰ লেখক প্ৰবীৰ ঘোষ। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থসমূহ হ'ল:

অলৌকিক নয় লৌকিক ( ৫ খণ্ডত সমাপ্ত)
আমি কেন ঈশ্বৰে বিশ্বাস কৰি না
জ্যোতিষীৰ কফিনে শেষ পেৰেক
মনেৰ নিয়ন্ত্ৰণ যোগ ও মেডিটেসান
সংস্কৃতিঃ সংঘৰ্ষ ও নিৰ্মাণ
আমি কেন ঈশ্বৰে বিশ্বাস কৰি না
পিংকি ও অলৌকিক বাবা
অলৌকিক ৰহস্য জালে পিংকি
ধৰ্ম-সেবা-সম্মোহন
কাশ্মীৰ সমস্যা: এক ঐতিহাসিক দলিল
‘যুক্তিবাদীৰ চোখে গীতা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ইত্যাদি’
‘গোলটেবিলে সাফ জবাব’ প্ৰভৃতি।

ইংৰাজী ভাষাত লিখা গুৰুত্বপূৰ্ণ কিতাপসমূহ হ'ল

পেৰানাৰ্মেল এক্সপোজড! (অস্বাভাৱিকতা প্ৰকাশ! )
গড দাচ নট এক্সিট (ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব নাই)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:নাস্তিকতাবাদী
পাৰঘাট (চলচ্চিত্ৰ)

পাৰঘাট প্ৰমথৰাম দাসৰ প্ৰাগজ্যোতিষ কলাচিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠানে প্ৰযোজনা কৰা সপ্তম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। মুক্তি পাইছিল ১৯৪৯ৰ ৫ আগষ্টত। ছবিখনৰ পৰিচালনা আৰু কাহিনী আছিল প্ৰবীন ফুকনৰ। কানি বেপাৰক কেন্দ্ৰ কৰি কাহিনী ৰচনা হৈছিল। চিত্ৰগ্ৰহণ কলকাতাৰ ইন্দ্ৰপুৰী ষ্টুডিঅ'ত। এই ছবিৰ যোগেদি অভিনেত্ৰী জ্ঞানদা কাকতিয়ে ছবিজগতত প্ৰথম খোজ পেলাইছিল।

ছবিখনৰ কাহিনী

ছবিখনৰ কাহিনীভাগ ব্ৰিটিছৰ দিনৰ চোৰাং কানি বেপাৰৰ ওপৰত আধাৰিত। এই চলচ্চিত্ৰখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰথমখন আগতীয়া টিকট বুকিঙৰ ব্যৱস্থা থকা চলচ্চিত্ৰ।

অভিনয়

চন্দ্ৰকান্ত ফুকন
প্ৰবীণ ফুকন
সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তী (মৌজাদাৰ)
যোগেন্দ্ৰনাথ বৰদলৈ (দোকানী)
ভুৱনেশ্বৰ বুজৰবৰুৱা (লগুৱা)
যোগেন্দ্ৰনাথ বৰকাকতি (কৃষ্ণ মণ্ডল)
জ্ঞানদা কাকতি
মলয়া দাস
ক্ৰমিক নং
গীতৰ শীৰ্ষক
গীতিকাৰ
কণ্ঠ
১ পুৱাৰে মলয়া মন জুৰণীয়া, হিয়া পৰি যায় শাঁত পুৰুষোত্তম দাস কমল চৌধুৰী, মলয়া দাস
২ সন্মুখত দেখি কলীয়া আন্ধাৰ, ভয় নাই তোৰ ভয় নাই পুৰুষোত্তম দাস দিলীপ শৰ্মা
৩ কোন দূৰে দূৰে যায় ৰূপ জগতৰ ৰঙীন দিনৰ সুদক্ষিণা শৰ্মা
৪ তুমি জানো বুজা প্ৰিয় মোৰ হৃদয়ৰ শত বেদনাই পুণ্য প্ৰসাদ দুৱৰা জ্ঞানদা কাকতি
৫ জেতুকা বোলেৰে বোলাম হাত লাৱণী, কেৰুৰে জিলিকাম কাণ আনন্দিৰাম দাস
৬ শেৱালিৰ পাহীটিৰে বুকুৰে কথাটি কবলৈ ভাষাটি নাই নাই সুদক্ষিণা শৰ্মা
৭ কাৰ আকাশৰ ৰামধেনুখনি ক’তে বা লুকাই ভূপেন হাজৰিকা ভূপেন হাজৰিকা
৮ কৰ্মই আমাৰ ধৰ্ম কৰ্মই আমাৰ ধৰ্মভূপেন হাজৰিকা ভূপেন হাজৰিকা, পুৰুষোত্তম দাস

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৪০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৪৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্বাস তন্ত্ৰ

শ্বাসতন্ত্ৰ হৈছে সকলো প্ৰাণীৰে এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। শ্বাসতন্ত্ৰত মূলতঃ নাক, শ্বাসনলী, হাওঁফাওঁ আদিৰে গঠিত। বিশেষ শ্বাসঅংগৰ জৰিয়তে ৰ সম্পন্ন কৰা এক । শ্বাস তন্ত্ৰৰ সহায়ত জীৱই পৰিৱেশৰ লগত আৰু ৰ বিনিময় কৰে।

ৰ দৰে বোৰৰ প্ৰধান শ্বাসঅংগ হৈছে । ক অক্সিজেনৰ যোগান ধৰিবৰ বাবে হাওঁফাওঁ বায়ুৰে পূৰ্ণ কৰাক শ্বাস আৰু হাওঁফাওঁৰ পৰা কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড উলিয়াই দিয়াক প্ৰশ্বাস বোলে। সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক শ্বসন বোলে। মানুহ আৰু অন্য ৰ ত, শ্বাস তন্ত্ৰত অন্তৰ্ভুক্ত অংগবোৰ হৈছে , ব্ৰংকি, ব্ৰংকিঅল, হাওঁফাওঁ, আৰু । অক্সিজেন আৰু কাৰ্বন ডাই-অক্সাইডৰ বোৰ আৰু বাহ্যিক গেছীয় পৰিৱেশৰ মাজত দ্বাৰা নিষ্ক্ৰিয়ভাৱে বিনিময় হয়। এই বিনিময় প্ৰক্ৰিয়া হাওঁফাওঁৰ বোৰত সংঘটিত হয়।

আৰু অন্য বহু প্ৰাণীৰ শ্বসন ৰ দ্বাৰা সংঘটিত হয়। ৰ দৰে অন্য প্ৰাণীবোৰৰ, শ্বাস তন্ত্ৰৰ শৰীৰ ৰচনা অতি সৰল, আনকি প্ৰাণীবোৰৰ শ্বসন দ্বাৰাই সংঘটিত হয়। ৰ ত থকা নামৰ ছিদ্ৰৰ মাজেৰে শ্বসন সম্পন্ন হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অংগ তন্ত্ৰ
অসীমা চেটাৰ্জী

অসীমা চেটাৰ্জী (২৩ ছেপ্টেম্বৰ ১৯১৭ – ২২ নৱেম্বৰ ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় জৈৱ ৰসায়ন বিজ্ঞানী। তেওঁ জৈৱ ৰসায়ন আৰু উদ্ভিদ ৰসায়নৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ বিশেষকৈ ভিংকা এলকালয়ডৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ বাবে বিখ্যাত। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ উদ্ভিদ ৰসায়ন অধ্যয়ন কৰি মেলেৰিয়া আৰু মৃগী ৰোগৰ ঔষধ উদ্ভাৱন কৰিছিল। তেওঁ ভাৰত উপমহাদেশত উপলব্ধ ঔষধি উদ্ভিদ সমূহক একগোট কৰি লিপিবদ্ধ কৰিছিল। তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উদ্ভিদজাত দ্ৰব্যৰ ৰসায়ন আৰু কৃত্ৰিম জৈৱ ৰসায়ন বিষয়ত গৱেষণা কৰি ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ভাৰতত বিজ্ঞান বিষয়ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা। তেওঁৰ পিতৃ ডাঃ ইন্দ্ৰ নাৰায়ণ মুখাৰ্জী আৰু মাতৃ কমলা দেৱী। অসীমা তেওঁলোকৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান আছিল। কলিকতাৰ এক মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত তেওঁ শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ মাজত ডাঙৰ হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ উদ্ভিদ বিজ্ঞান ৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে আকৃষ্ট আছিল আৰু তেওঁৰ পৰায়ে অসীমায়ে এই বিষয়ৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। তেওঁ ১৯৩৬ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰ পৰা ৰসায়ন বিজ্ঞানত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

শিক্ষা আৰু গৱেষণা

অসীমা চেটাৰ্জীয়ে ১৯৩৮ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা জৈৱ ৰসায়নত স্নাতকোত্তৰ আৰু ১৯৪৪ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। বিজ্ঞান বিষয়ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা। তদুপৰি তেওঁ ৱিজকনচিন বিশ্ববিদ্যালয়, মেডিচন আৰু কেলটেকতো গৱেষণা কৰিবলৈ সুযোগ লাভ কৰিছিল।

তেওঁৰ গৱেষণা ঘাইকৈ উদ্ভিদজাত প্ৰাকৃতিক দ্ৰব্যৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত আছিল। তেওঁ গৱেষণাৰ দ্বাৰা কিম'থেৰাপিৰ, মেলেৰিয়া আৰু মৃগীৰ ঔষধ উদ্ভাৱন কৰিছিল। তেওঁৰ গৱেষণাৰ পৰা মৃগী ৰোগৰ এটি ঔষধ হল আয়ুষ-৫৬।

অসীমা চেটাৰ্জীয়ে প্ৰায় ৪০০ খন গৱেষণা পত্ৰ বহু ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জাৰ্নেলত প্ৰকাশিত হৈছে।

কৰ্মজীৱন

তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত লেডী ব্ৰাবৌৰ্ণে কলেজত ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। তেওঁ তাত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৫৪ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ অফ চাইন্সত বিশুদ্ধ ৰসায়নৰ ৰিডাৰ হিচাপে যোগদান কৰে।

বঁটা আৰু সন্মান

১৯৬০ চনত অসীমা চেটাৰ্জী ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ ফেল' হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬১ চনত তেওঁ প্ৰথম মহিলা হিচাপে ৰসায়ন বিজ্ঞানত শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ অৱদানৰ প্ৰতি স্বীকৃতি জনায় ভাৰত চৰকাৰে ১৯৭৫ তেওঁক ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে। একে বছৰে তেওঁ ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছৰ প্ৰথম মহিলা সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৮২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ পৰা ১৯৯০ চনৰ মে' মাহলৈ তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ মনোনীত সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০১৭ চনৰ ২৩ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে গুগুলে তেওঁৰ ১০০ তম জন্মদিন উপলক্ষে এক ডুডুল প্ৰদৰ্শিত কৰিছিল।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

অসীমা চেটাৰ্জী: ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমী

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ৰসায়নবিদ
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
ভৃগুমুনি কাগয়ুং

ভৃগুমুনি কাগয়ুং (১৯৩৪-২০১১) এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক। তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৩৪ চনত শিৱসাগৰ জিলাৰ দিখৌমুখৰ আলিমুৰ মিচিং গাঁৱত।

কৰ্মৰাজী

কবিতা

কবিতা কলি
কবিতা কুসুম
অনাহুত
মন-বননিৰ জুই
K:Kang Me'tom (মিচিং)

গদ্য

মিচিং কৃষ্টিৰ চমু আভাস
আঞ্চলিক ভাষা বনাম আভাস
মিচিং লুজান
মিচিং জনজীৱন চিন্তা সম্পৰ্কিত সমস্যা, শিক্ষা আৰু ভাষা
আবেগিক এক্য সাধনাত শ্ৰীমম্ত শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰসংগীকতা

সম্পাদনা

মিচিং সংস্কৃতিৰ আলেখ্য
অসমৰ জনজাতি গীতি সংকলন
তৰুণ চন্দ্ৰ পামেগাম ৰচনাৱলী (প্ৰথম খণ্ড, ১৯৮৮)
তৰুণ চন্দ্ৰ পামেগাম ৰচনাৱলী (দ্বিতীয় খণ্ড)
Prominent Mising Personalites of Assam
Mising Agomclang ABVGE

তথ্য সংগ্ৰহ

আৰু চাওক

তৰুণ চন্দ্ৰ পামেগাম

শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:মিচিং জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি