ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
লক্ষ্মণ নৰসিংহ

লক্ষ্মণ নৰসিংহ (; জন্ম: ১৫ এপ্ৰিল ১৯৬৭) এজন ভাৰতীয়-আমেৰিকান ব্যৱসায়িক কাৰ্যবাহী, যি ৰেকিট বেনকিজাৰৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া(CEO) আৰু পূৰ্বে পেপচিকোৰ মুখ্য বাণিজ্যিক বিষয়া আছিল। ২০২২ চনৰ ১ ছেপ্তেম্বৰত ষ্টাৰবাকছে ঘোষণা কৰিছে যে নৰসিংহ কোম্পানীৰ পৰৱৰ্তী মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হ’ব। হাৱাৰ্ড শ্বাল্টজৰ ঠাইত লক্ষ্মণ নৰসিংহক মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হ’ব।

আৰম্ভণিৰ জীৱন

ভাৰতৰ পুনেত নৰসিংহ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ কলেজ অৱ ইঞ্জিনিয়াৰিং, পুনেৰ পৰা যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকীত ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ পেনচিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্য ল'ডাৰ ইনষ্টিটিউটৰ পৰা জাৰ্মান আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অধ্যয়নত এম.এ লাভ কৰে। তেওঁ পেনচিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৱাৰ্টন স্কুলৰ পৰা বিত্তীয় বিষয়ত এম.বি.এ লাভ কৰে।

২০২২ চনৰ ১ ছেপ্তেম্বৰত ষ্টাৰবাকছে ঘোষণা কৰিছিল যে নৰসিংহ ইয়াৰ পৰৱৰ্তী চিইঅ’ হ’ব। ২০২২ চনৰ মাৰ্চ মাহত কেভিন জনছনে পদত্যাগ কৰাৰ পিছত অন্তৱৰ্তীকালীন মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা হাৱাৰ্ড শ্বাল্টজৰ ঠাইত নৰসিংহই কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিব।তেওঁ ছটা ভাষা কয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় উদ্যোগী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
বতাৰা কলা

বতাৰা কলা পৰম্পৰাগত জাভা আৰু বালি পৌৰাণিক কাহিনীত মৃত্যুৰ দেৱতা, চেটেছুয়াৰাৰ সৈতে এটা গুহাৰ ওপৰত শাসন কৰে। বতাৰা গুৰুৰ এগৰাকী অতি ধুনীয়া পত্নী আছে যাৰ নাম দেৱী উমা (পাৰ্বতী)। এদিন বতাৰা গুৰুৱে অনিয়ন্ত্ৰিত কামনাৰ জুইত জ্বলি উমা দেৱীৰ ওপৰত বলপূৰ্বক কামনা উপশম কৰিছিল। তেওঁলোকৰ যৌন সংগম ঐশ্বৰিক বাহন নন্দী নামৰ গৰুটোৰ ওপৰত সম্পন্ন কৰিছিল। এই আচৰণে উমাক লাজ দিছিল, যিয়ে দুয়োকে গালি পাৰিছিল যাতে তেওঁলোক ভয়ংকৰ আৰু কুৎসিত ৰাক্ষস হিচাপে দেখা দিয়ে। দেৱী উমাৰ এই উগ্ৰ ৰূপটো হিন্দু ধৰ্মত দুৰ্গা নামেৰেও জনা যায়। এই সম্পৰ্কৰ পৰাই বতাৰা কলাৰ জন্ম হৈছিল ৰাক্ষস ৰূপত। পিছলৈ তেওঁ দেৱী চেটেছুয়াৰাৰ সৈতে মিলি পাতালৰ শাসক হয়।

পৰম্পৰাগতভাৱে জাভা জনসাধাৰণে তেওঁৰ অনুকূলতা লাভ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, সময় আৰু ধ্বংসৰ দেৱতা হিচাপে, বিশেষকৈ শিশুৰ দুৰ্ভাগ্য ৰোধ কৰিবলৈ। ভূত-প্ৰেত নিৰ্বাসন অনুষ্ঠান, যাক ৰুটান বুলি কোৱা হয়, "দুৰ্ভাগ্যজনক" পৰিস্থিতিত জন্ম লোৱা যেনে ভৰি প্ৰথমে জন্ম হোৱা শিশুৰ বাবে অনুষ্ঠিত কৰা হয়। এনে শিশুক বতাৰা কলাৰ দ্বাৰা গ্ৰাস কৰিব নোৱাৰাকৈয়ে এনেদৰে কৰা হৈছে। এই অনুষ্ঠানত সাধাৰণতে ৱায়াং (জাভানিজ ছাঁৰ পুতলা) পৰিবেশন আৰু চেলামান ভোজ অনুষ্ঠিত কৰা হয়।

প্ৰতীকবাদ

চাইমন মনবাৰনে লক্ষ্য কৰিছে যে, বতাৰা কলা আবেগৰ ঢৌত যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱৰ প্ৰতীক। বতাৰা কলাৰ নেতিবাচক দিশবোৰক বিবাহ বহিৰ্ভূতভাৱে জন্ম হোৱা সকলো সন্তানৰ ভাগ্যৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্কবাণী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

তথ্য সূত্ৰ
বামাচাৰ

বামাচাৰ এটা তান্ত্ৰিক শব্দ, যাৰ অৰ্থ হৈছে 'বাওঁহাতৰ পথ' আৰু ই সংস্কৃত বামমাৰ্গ শব্দৰ সমাৰ্থক। ইয়াক বিশেষ পূজাৰ ধৰণ বা সাধনা (আধ্যাত্মিক অনুশীলন) বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যিয়ে আধ্যাত্মিক বিকাশৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠতম হ’বলৈ হেটেৰ’ডক্স বস্তু ব্যৱহাৰ কৰে।

এই প্ৰথাবোৰ সাধাৰণতে প্ৰায়ে অভিমুখীতাত তান্ত্ৰিক বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ বিপৰীত শব্দটো হৈছে দক্ষিণাচাৰ "সোঁহাতৰ পথ", যিটো কেৱল গতানুগতিক সম্প্ৰদায়ক নহয়, বৈদিক নিষেধাজ্ঞাৰ সৈতে মিল থকা আৰু সাধাৰণতে যথাৰ্থ অৱস্থাৰ সৈতে সন্মত আধ্যাত্মিক অনুশীলনত লিপ্ত হোৱা আধ্যাত্মিকতাৰ ধৰণকো বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

হিন্দু, জৈন, শিখ আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দৰে ভাৰতীয় ধৰ্মৰ গতানুগতিক আৰু বৈষম্যমূলক উভয় প্ৰথাত বাওঁহাতৰ আৰু সোঁহাতৰ পদ্ধতি স্পষ্ট হ’ব পাৰে আৰু ই ৰুচি, সংস্কৃতি, প্ৰৱণতা, দীক্ষা, সাধনা আৰু বংশ (গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰা)ৰ বিষয়।

নামকৰণ আৰু ব্যুৎপত্তি

এন এন ভট্টাচাৰ্যই সংস্কৃত শব্দ আচাৰৰ ব্যাখ্যা এনেদৰে কৰিছে।

বামৰ অৰ্থ হৈছে "সুখদায়ক, প্ৰিয়, সন্মত" আৰু দক্ষিণৰ অৰ্থ হৈছে "সোঁ"। উদীয়মান সূৰ্য্যৰ ফালে পূব দিশলৈ মুখ কৰি থিয় হ’লে দক্ষিণ সোঁফাল হ’ব। এই কাৰণে বামাচাৰ শব্দটোক প্ৰায়ে "বাওঁহাতৰ পথ" বুলি অনুবাদ কৰা হয়, আনহাতে দক্ষিণাচাৰক "সোঁহাতৰ পথ" বুলি অনুবাদ কৰা হয়। এটা বিকল্প ব্যুৎপত্তি হ’ল বামাচাৰ অভিব্যক্তিৰ প্ৰথম শব্দটো বাম বা ‘বাওঁ’ নহয়, বামা বা ‘নাৰী’ হোৱাটো সম্ভৱ। এন এন ভট্টাচাৰ্যই লক্ষ্য কৰিছে যে তন্ত্ৰসমূহৰ এটা মূল বৈশিষ্ট্য হৈছে আদি শক্তিৰ প্ৰতিনিধিত্ব হিচাপে নাৰীৰ মৰ্যাদাৰ প্ৰতি সন্মান, আৰু যদি এইটোৱেই বামাচাৰৰ অন্তৰ্নিহিত ধাৰণা আছিল, ইয়াৰ বিপৰীত শব্দ দক্ষিণাচাৰ হয়তো পিছৰ বিকাশ হ'ব পাৰে।

বামমাৰ্গ ("বাওঁ পথ") এটা বিকল্প শব্দও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই যৌগটোত বাম আৰু বামাৰ মাজৰ অস্পষ্টতা নাই কাৰণ চূড়ান্ত -ক স্পষ্টভাৱে চুটি।

ব্ৰহ্মযামলত

ব্ৰহ্ম যামল, দক্ষিণাচাৰ বৈষ্ণৱ তান্ত্ৰিক গ্ৰন্থত কোৱা হৈছে যে, পৰম্পৰাৰ তিনিটা সোঁত আছে: দক্ষিণ, বাম আৰু মধ্যম। এইবোৰৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে সত্ত্ব, ৰজঃ, তমঃ আদি তিনিটা গুণৰ প্ৰত্যেকৰে প্ৰাধান্য। এই গ্ৰন্থ অনুসৰি দক্ষিণৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে সত্ত্ব, আৰু ই বিশুদ্ধ; ৰজৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত মধ্যম মিশ্ৰিত; আৰু তমৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত বাম অশুদ্ধ। প্ৰতিটো শ্ৰেণীৰ তন্ত্ৰসমূহে আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ এটা বিশেষ ৰেখা অনুসৰণ কৰে।

অভ্যাস

বামাচাৰ বিশেষভাৱে পঞ্চমকৰৰ সৈতে জড়িত, যাক পঞ্চতত্ত্ব বুলিও কোৱা হয়। আক্ষৰিক অৰ্থত সেইবোৰ হ'ল: মদ্য('মদ'), মাংস, মৎস্য ('মাছ'), মুদ্ৰা ('শস্য'), আৰু মৈথুন ('যৌন')। মুদ্ৰাৰ অৰ্থ সাধাৰণতে ইংগিত, কিন্তু পঞ্চতত্ত্বৰ অংশ হিচাপে ই শুকান শস্য।

বামাচাৰ পৰম্পৰাত এই আক্ষৰিক ৰূপসমূহৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত কঠোৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয় আৰু অনুমোদনহীন ব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্ক কৰা হয়। যদি তেনেকুৱা ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তেন্তে তেওঁলোকে ব্যক্তিজনক পাপ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে। বামাচাৰ অনুষ্ঠানৰ অনুশীলনকাৰীসকলে এই আক্ষৰিক বস্তুবোৰৰ প্ৰতীকী বিকল্প ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, যিবোৰ গতানুগতিক হিন্দু অনুশীলনত অনুমোদিত নহয়। আক্ষৰিক পঞ্চমকৰৰ সৈতে জড়িত নোহোৱাকৈ তান্ত্ৰিক পদ্ধতিসমূহ কৰিব পৰা যায় বুলি স্বামী মাধৱানন্দই গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে, আৰু অসংখ্য সন্তই ইয়াক চৰ্চা কৰা বুলি কোৱা হৈছে।

অঘোৰী

প্ৰধান প্ৰবন্ধ -অঘোৰী
বেৰেটে আঘোৰী অনুশীলনকাৰীসকলৰ ভয়ংকৰ ভূমি সাধনাৰ বাওঁ আৰু সোঁৰ প্ৰৱণতা দুয়োটাতে আলোচনা কৰিছে আৰু ইয়াক মূলতঃ আভ্যন্তৰীণ আদিমতাক আগস্থান দিবলৈ মোহ আৰু বিদ্বেষৰ মাজেৰে কাটি যোৱা বুলি চিনাক্ত কৰিছে, যিটো দৃষ্টিভংগী সংস্কৃতি বা বশীকৰণৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত:

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা
পি. সুশীলা

পুলাপাকা সুশীলা (; জন্ম: ১৩ নৱেম্বৰ ১৯৩৫) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী; যাৰ জনপ্ৰিয় নাম পি. সুশীলা। বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত অভিলেখ সংখ্যক গীত পৰিবেশন কৰাৰ বাবে তেওঁক গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ লগতে এছিয়া বুক অৱ ৰেকৰ্ডছৰ পৰাও স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ পাঁচটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু বহুতো ৰাজ্যিক বঁটা লাভ কৰিছে। সুশীলাক দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত নাৰীবাদক পৰিভাষিত[4] কৰা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে বহুলভাৱে প্ৰশংসা কৰা হয়। দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাত বিশিষ্ট মধুৰ কণ্ঠেৰে পৰিবেশিত ৪০,০০০ৰো অধিক চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ বাবে তেওঁ বাবে সুপৰিচিত।

তামিল ছবি উয়াৰন্ধা মণিধনৰ পাল পোলাভে শীৰ্ষক গীতটোত ১৯৬৯ চনত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ১৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটা লাভ কৰা তেওঁ দেশৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা কণ্ঠশিল্পী। তেওঁক এনে এগৰাকী সমৃদ্ধ কণ্ঠশিল্পী হিচাপেও গণ্য কৰা হয়, যাৰ শব্দৰ উচ্চাৰণ তেওঁ গোৱা যিকোনো ভাষাতে অতি স্পষ্ট আৰু নিখুঁত। ছয় দশকৰো অধিক সময়ৰ কৰ্মজীৱনত তেলেগু, তামিল, কানাড়া, মালয়ালম, হিন্দী, বাংলা, উড়িয়া, সংস্কৃত, তুলু আৰু বদাগাকে ধৰি বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত প্ৰায় ৭১,৮৩৫টা গীত বাণীবদ্ধ কৰিছে। তেওঁ সিংহলী ছবিৰ বাবেও গীত গাইছে। সুশীলাৰ মাতৃভাষা তেলেগু যদিও সাৱলীলভাৱে তামিল ক’ব পাৰে; লগতে অলপ হিন্দী, মালয়ালম আৰু কানাড়া ভাষাও ক’ব পাৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ বিজিয়ানগৰম আগশাৰীৰ অধিবক্তা পুলাপাকা মুকুন্দ ৰাওৰ কন্যা আছিল সুশীলা। ডাঃ মোহন ৰাওৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল; ১৯৯০ চনত স্বামীৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁলোকৰ জয়কৃষ্ণ নামৰ এজন পুত্ৰ আছে। পিছলৈ বোৱাৰী হোৱা তেওঁৰ ভতিজী সন্ধ্যা জয়কৃষ্ণৰ ইৰুভাৰত এ আৰ ৰহমানৰ সৈতে অভিষেক হৈছিল। আৰু তেওঁৰ দুগৰাকী নাতিনীয়েক আছে। তাৰ ভিতৰত এগৰাকী হৈছে শুবাশ্ৰী আৰু তেওঁ সংগীত পৰিচালক থামান এছৰ মুখ্য গীটাৰবাদক।

বঁটা আৰু সন্মান

অসামৰিক আৰু ৰাজ্যিক সন্মান

১৯৯১: কলাইমামনি (তামিলনাডু চৰকাৰ)
২০০৪: ৰঘূপতি ভেংকয়া বঁটা (অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ চৰকাৰ)
২০০৪: গানা সৰস্বতী (কৰ্ণাটক চৰকাৰ)
২০০৮: পদ্মভূষণ
২০১৯: জে জয়ললিতা বিশেষ কলাইমণি বঁটা (তামিলনাডু চৰকাৰ)

ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা

তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ মুঠ পাঁচটা বঁটা লাভ কৰিছে।
১৯৬৯: উয়াৰান্ধা মণিথান (তামিল)
১৯৭১: সৱালে সমলি (তামিল)
১৯৭৮: সিৰি সিৰি মুব্বা (তেলেগু)
১৯৮২: মেঘসন্দেশম (তেলেগু)
১৯৮৩: এম.এল.এ. এডু কোন্দালু (তেলেগু)

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

আধিকাৰিক ৱেবচাইট

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
আসাম বেংগল ৰে’লৱে

আসাম বেংগল ৰে’লৱে’ (, চমুকৈ ABR) ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ আৰম্ভণি কালৰ এটা ৰে’লৱে’ কোম্পানী আছিল। বেংগল এণ্ড আসাম ৰে’লৱে’ৰ পূৰ্বসূৰী এই কোম্পানীটোৰ কাৰ্যকাল আছিল ১৮৯২ চনৰ পৰা ১৯৪২ চনলৈ।

ইতিহাস

অসমৰ চাহ উদ্যোগৰ উন্নয়নৰ হকে অসম বেংগল ৰে’লৱে’ কোম্পানী ১৮৯২ চনত গঠিত হয়। আসাম বেংগল ৰে’লৱে’ই অসমৰ চাহ বাগিছা আৰু কয়লা খনি অধ্যুষিত অঞ্চলবোৰক চিটাগং বন্দৰৰ সৈতে সংযোজিত কৰে; যাতে সহজে অসমৰ চাহ আৰু কয়লা বিদেশলৈ লৈ যাব পৰা যায়।

উত্তৰসূৰী

১৯৪২ৰ ১ জানুৱাৰীত আসাম বেংগল ৰে’লৱে’ক ব্ৰিটিছ ভাৰত চৰকালৈ হস্তান্তৰ কৰি নতুনকৈ গঠিত বেংগল এণ্ড আসাম ৰে’লৱে’ত (B&A Railway) অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়। বেংগল-আসাম ৰে’লৱে’ত ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰে’লৱে’,'বেংগল-দুৱাৰ ৰে’লৱে’', যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰে’লৱে’, চাপৰমুখ-শিলঘাট ৰে’লৱে’, 'কাটাখাল-লালাবজাৰ ৰে’লৱে’' আদি আন বহুকেইটা কোম্পানীকো চামিল কৰা হয়।১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ লগে-লগে বেংগল এণ্ড আসাম ৰে’লৱে’ৰো বিভাজন হ’ল। এই ৰে’লৱে’ৰ এটা বৃহত্তৰ অংশ, ২৬০৩.৯২ কিলোমিটাৰ পৰিল পূব পাকিস্তান আৰু বৰ্তমানৰ বাংলাদেশত। এটা অংশ সংযুক্ত কৰা হ’ল পূব ৰে’লৱে’ৰ সৈতে। বাকী অংশটোক আসাম ৰে’লৱে’ নামকৰণ কৰি পাণ্ডুত মুখ্য কাৰ্যালয় স্থাপন কৰা হয়।

১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ ফলত ভাৰতত ভাগত পৰা ব্ৰড গ’জ ৰেলপথখিনি ইষ্ট ইণ্ডিয়া ৰে’লৱে’ত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়। বেংগল-আসাম ৰে’লৱে’ৰ অসম আৰু উত্তৰ বঙ্গত থকা মিটাৰ গ’জ ৰেলপথখিনিক লৈ আসাম ৰেলেৱে গঠন কৰা হয়। আসাম ৰে’লৱে’ৰ মুখ্য কাৰ্যালয় পাণ্ডুত স্থাপন কৰা হয়।

১৯৫২ চনত ভাৰতীয় ৰেলক প্ৰশাসনিক সুবিধাৰ বাবে ৬টা জ’নত বিভক্ত কৰা হয়। সেই সূত্ৰে অৱধ-তিৰহুট ৰে’লৱে’, বোম্বে বৰোডা এণ্ড চেণ্ট্ৰেল ইণ্ডিয়া ৰে’লৱে’ৰ ফটেহপুৰ জিলা আদিকে ধৰি আসাম ৰে’লৱে’ৰ ২৮৫৭ কিলোমিটাৰ পথ পূৰ্বোত্তৰ ৰে’লৱে’ জ’নত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হয়। ১৯৫৮ চনত পূৰ্বোত্তৰ ৰে’লৱে’ৰ বিভাজন ঘটাই উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰে’লৱে’ গঠন কৰা হয়। আনহাতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া ৰে’লৱে’ৰ অন্তৰ্ভূক্ত হোৱা পূৰ্বৰ বেংগল-আসাম ৰে’লৱে’ৰ ব্ৰডগ’জ ৰেলপথখিনি পূব ৰে’লৱে’ জ’নত (Eastern Railway Zone) চামিল হয়।

আনহাতে পূব পাকিস্তান বা বৰ্তমানৰ বাংলাদেশত অন্তৰ্ভূক্ত হোৱা ৰেলপথখিনিক ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰে’লৱে’ নাম দিয়া হয়। ১৯৬১ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে এই নাম সলাই পাকিস্তান ইষ্টাৰ্ণ ৰে’লৱে’ কৰা হয়। বাংলাদেশ গঠন হোৱাৰ পাছত ই হয়গৈ বাংলাদেশ ৰে’লৱে’।

ৰেলপথ

আসাম বেংগল ৰে’লৱে’ই ১৮৯১ চনত বঙ্গৰ পূব অঞ্চলত ৰেলপথ বহুওৱাৰ কাম আৰম্ভ কৰে। ১৮৯৫ চনত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ চিটাগং আৰু কুমিল্লাৰ মাজত ১৫০ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘৰ ৰেলপথচোৱা চলাচলৰ বাবে মুকলি কৰা হয়। কুমিল্লা-আখাউৰা-কুলাৰা-বদৰপুৰ শাখা মুকলি কৰা হয় ১৮৯৬-১৮৯৮ চনৰ ভিতৰত। পাছলৈ এই পথচোৱা লামডিঙলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়। ১৯০০ চনত গুৱাহাটীলৈ এটা শাখা ৰেলপথ তৈয়াৰ কৰা হয়। ১৯০২ চনত এই পথটো তিনিচুকীয়ালৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয় আৰু ১৯০৩ চনত ইয়াক ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলপথৰ সৈতে সংযোজিত কৰা হয়। একেটা বছৰতে আসাম বেংগল ৰে’লৱে’ই লকচমৰ পৰা নোৱাখালিলৈয়ো এটা শাখা ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰে।

লগতে চাওক

ভাৰতৰ ৰেল পৰিবহণৰ ইতিহাস
উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰে’লৱে’
ডিব্ৰু-শদিয়া ৰে’লৱে’
যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰে’লৱে’

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰে’লৱে’ ৱেবছাইট
ভাৰতীয় ৰেল অনলাইন
ভাৰতীয় ৰেল গুণমুদ্ধ ক্লাৱ
বাংলাদেশ ৰে’লৱে’ সময়ৰেখা

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল পৰিবহণ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিলুপ্ত ৰেল কোম্পানী
শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰিবহণ
ইলেক্ট্ৰা আৰু ইলাইছ

ইলেক্ট্ৰা আমেলিয়া আৱেলান আৰু ইলাইছ ইছাবেল আৱেলান (যমজ ভগ্নী, জন্ম: ১২ আগষ্ট ১৯৮৬) হৈছে ভেনিজুৱেলাৰ অভিনেত্ৰী। তেওঁলোকে ২০০৭ চনৰ Grindhouse চলচ্চিত্ৰত "Crazy Babysitter Twins" হিচাপে অভিনয় কৰাৰ বাবে জনাজাত। লগতে, ২০১০ চনৰ Machete চলচ্চিত্ৰত "মোনাৰ" আৰু "লিচা" নামৰ নাৰ্চ হিচাপে অভিনয় কৰিছিল। ইলেক্ট্ৰা আৰু ইলাইছে ২০১৩ চনৰ Machete Kills চলচ্চিত্ৰত এই ভূমিকাসমূহ পুনৰ অভিনয় কৰিছিল।

তেওঁলোকৰ জন্ম ভেনিজুৱেলাৰ কাৰাকাছত হৈছিল। তেওঁলোকৰ পিতৃ এলিজাবেথ, এভেলান নামৰ প্ৰযোজকৰ সহোদৰ আছিল, যিয়ে পৰিচালক ৰবাৰ্ট ৰড্ৰিগেজক বিবাহ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ মাতৃ মডেল তথা অভিনেত্ৰী আছিল। যমজদ্বয় ২০০৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ Maxim En Espanol আলোচনীত একেলগে উপস্থিত আছিল।

ইলেক্ট্ৰাৰ চলচ্চিত্ৰ তালিকা

বছৰ
চলচ্চিত্ৰ
চৰিত্ৰ
টোকা
২০০৭
গ্ৰাইণ্ডহাউচ
পাগল বেবিচিটাৰ টুইন
অংশ: ডেথ প্ৰুফ
অংশ: প্লেনেট টেৰ'ৰ
২০০৮
দ্যা হৰৰহাউণ্ড
নিজৰ অৱতাৰত

২০০৯
দ্যা ব্লেক ৱাটাৰ্ছ অৱ ইক'ছ পণ্ড
ৰেনে

২০০৯
পিয়াৰব্লছম (চানছেট ভেম্পায়াৰ্ছ)
ৰিয়া

২০১০
মাচেটে
নাৰ্ছ ম'না

২০১০
নাও হিয়েৰ
ৰেনা লোপেজ

২০১১
নট এনাদাৰ নট এনাদাৰ মুভি
সহ-উৎপাদক

২০১২
চুচি গাৰ্ল
সহ-উৎপাদক

২০১২
ষ্ট্ৰিপড
কেণ্ডিচ

২০১৩
কাউণ্টাৰপাঞ্চ
সহ-উৎপাদক

২০১৩
মাচেটে কিলছ
নাৰ্ছ ম'না

২০১৩
ফ্লাইং মংকীছ
ছোনিয়া

২০১৪
হিডেন ইন দ্য উডছ
এনি
টিভি চলচ্চিত্ৰ
২০১৪
দ্যা ফাইনেল ব্ৰেথ
অভিনেত্ৰী

২০১৫
স্পেছ এৱাৰ্ডছ
পৰিচালক (হোষ্ট)
(ডেনি ত্ৰেহোৰ সৈতে)
২০২০
ছ'ন অৱ ম'নাৰ্ছ
লুচিয়া

ইলাছৰ চলচ্চিত্ৰ তালিকা

বছৰ
চলচ্চিত্ৰ
চৰিত্ৰ
টোকা
২০০৭
গ্ৰাইণ্ডহাউচ
পাগল বেবিচিটাৰ টুইন
অংশ: ডেথ প্ৰুফ
অংশ: প্লেনেট টেৰ'ৰ
২০০৮
দ্যা হৰৰহাউণ্ড
নিজৰ অৱতাৰত

২০০৯
দ্যা ব্লেক ৱাটাৰ্ছ অৱ ইক'ছ পণ্ড
এৰিকা

২০১০
মাচেটে
নাৰ্ছ লিচা

২০১৩
মাচেটে কিলছ
নাৰ্ছ লিচা

২০১৫
স্পেছ এৱাৰ্ডছ
পৰিচালক (হোষ্ট)
(ডেনি ত্ৰেহোৰ সৈতে)

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:যমজ অভিনেত্ৰী
কুৰুম্বা জনগোষ্ঠী

কুৰুম্বা / কুৰুম্বাৰ / কুৰুম্বান / কুৰুমাৰ / কুৰুবা / কুৰুবাৰু হ’ল ভাৰতৰ কৰ্ণাটক, কেৰালা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যৰ এক নিৰ্দিষ্ট অনুসূচিত জনজাতি বা খিলঞ্জীয়া সম্প্ৰদায়। নীলগিৰি জিলাত ছটা জনজাতিৰ বাসগৃহ আছে। কুৰুম্বাৰসকল পশ্চিমঘাট পৰ্বতমালাৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন জ্ঞাত বাসিন্দা যিসকল বনজ সম্পদ সংগ্ৰহ, মূলতঃ বনৰীয়া মৌ, মম আৰু হাতী পালনৰ কামত নিয়োজিত। নীলগিৰিৰ বাহিৰৰ কুৰুম্বাৰ লোকসকল সাধাৰণতে ভেড়া পালনকাৰী। তেওঁলোক ঐতিহাসিকভাৱে একে হ’লেও সাংস্কৃতিকভাৱে ইজনে সিজনৰ পৰা পৃথক। নীলগিৰিৰ কুৰুম্বা লোকসকলে কুৰুম্বা ভাষাত (তামিল-কন্নড় মিশ্ৰিত ভাষা) কথা কয়। চৰকাৰী শিক্ষকৰ দ্বাৰা কুৰুম্বা ভাষাৰ বাবে নতুন বৰ্ণমালা মুকলি কৰা হৈছে।

ইতিহাস আৰু উৎপত্তি

কুৰুম্বসকল (নীলগিৰি) তামিলনাডুৰ ছয়টা প্ৰাচীন জনজাতীয় গোটৰ ভিতৰত অন্যতম। ১৮৯১ চনৰ মাদ্ৰাজ লোকপিয়লৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি, পল্লৱসকল কুৰুম্বা আছিল। চিকাৰ কৰা আৰু বনজ সম্পদ সংগ্ৰহ কৰাটোৱেই কুৰুম্বাৰ জনজাতিৰ জীৱিকাৰ দুটা মূল উপায়। অৱশ্যে, থলুৱা বন আৰু বন্যপ্ৰাণী সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে আৰোপ কৰা নিষেধাজ্ঞাই তেওঁলোকক বনাঞ্চলৰ বাহিৰত কাম বিচাৰিবলৈ বাধ্য কৰিছে।

ব্যুৎপত্তি

কুৰুম্বাৰ

'কুৰুম্বা' শব্দটো সম্ভৱতঃ এক আদি-দ্ৰাবিড় (তামিল/কন্নড় মূল শব্দ 'কুৰ'-ৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হ’ল 'পাহাৰ, পৰ্বত বা অৰণ্য'।

সংস্কৃতি

কুৰুম্বাৰসকলৰ উপাস্য দেৱতাৰ ক্ষেত্ৰত 'নডুকাৰ্কল' (পূৰ্বপুৰুষৰ শিল) এক মুখ্য ভূমিকা পালন কৰে। লগতে, জনজাতিটোৰ প্ৰধান দেৱতা হ’ল ভগৱান শিৱ, যাক তেওঁলোকে 'ভৈৰৱ' নামেৰে পূজা কৰে। তেওঁলোকে অন্যান্য হিন্দু দেৱ-দেৱীৰ লগতে পশু-পক্ষী, গছ-গছনি, শিলৰ পাহাৰ আৰু সাপকো পূজা কৰে। হিন্দু ধৰ্মৰ বিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত কুৰুম্বাৰসকল আংশিকভাৱে সংস্কৃতিকৃত (sanskritised)।

উপ-গোটসমূহ

কুৰুম্বসকলৰ কেইবাটাও ভাগ আছে: জেনু, বেট্টা আৰু আলু। এই প্ৰতিটো বিভাগে নিজা নিজা দ্ৰাবিড় ভাষাত কথা কয়। জেনু কুৰুবাসকলক মূলতঃ নীলগিৰিৰ উত্তৰ অংশত আৰু কৰ্ণাটকৰ মহীশূৰ জিলাত পোৱা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
পংগৱাড়ী

পংগৱাড়ী (টাকৰী লিপিত: ) এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা। এই ভাষা মুখ্যতঃ উত্তৰ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ চম্বা জিলাৰ পংগী অঞ্চলত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পংগৱাড়ীৰ নিজা লিপি টাকৰী, কিন্তু বৰ্তমানে অনেকে দেৱনাগৰী লিপিতো ভাষাটো লিখে। এই ভাষাৰ চুবুৰীয়া জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ পাদৰী ভাষাৰ সৈতে সামঞ্জস্য আছে।

শ্ৰেণীবিভাজন

ভাষাবিদ জৰ্জ আব্ৰাহম গ্ৰিয়েৰ্ছনে নিজৰ "লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়া"ত পংগৱাড়ীক চম্বয়ালীৰ উপভাষা হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। বৰ্তমানে ভাষাবিদসকলে পংগৱাড়ীক এটি সুকীয়া ভাষা জ্ঞান কৰে যি পশ্চিম পাহাড়ী গোটৰ চমিয়ালী উপোগোটৰ অন্তৰ্গত, চম্বয়ালী, বিলাসপুৰী, ভদৰৱাহী আদি ভাষাৰ সৈতে।

পংগৱাড়ীৰ পৰস্পৰ বোধগম্যতা পাদৰীৰ সৈতে ৯০%, মণ্ডিয়ালীৰ সৈতে ৬৪%, কাংগড়ীৰ সৈতে ৫২%, চম্বয়ালীৰ সৈতে ৪৪% আৰু ভদৰৱাহীৰ সৈতে ৫০%। ইয়াৰ শব্দতাত্ত্বিক সামঞ্জস্য হিন্দীৰ সৈতে ৫৫%, কুল্লূ পাহাড়ীৰ সৈতে ৭৭% আৰু ভদৰৱাহীৰ সৈতে ৪৫%।

ধ্বনিতত্ত্ব

পংগৱাড়ী ভাষাই স্বৰ সমন্বয়ৰ এটি অৱশেষীকৃত প্ৰণালী ব্যৱহাৰ কৰে, সেই অঞ্চলৰ অন্যান্য কিছু ভাষাৰ দৰে (যেনে কাশ্মীৰী ভাষা)। প্ৰথমে যি স্বৰধ্বনিৰ চৰ্তত সেই সমন্বয় সৃষ্টি কৰা হৈছিল, সেই ধ্বনিসমূহ বৰ্তমানে উপস্থিত নহয়, সেয়ে এই প্ৰণালী বৰ্তমান ফলপ্ৰসু নহয়। 

ব্যাকৰণ

গ্ৰিয়েৰ্ছনৰ পংগৱাড়ী ভাষাৰ ব্যাখ্যাৰ পাছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শেহতীয়াকৈহে বিনয় সুন্দৰ নায়কে পংগৱাড়ীৰ এখন ব্যাকৰণ হিন্দী ভাষাত লিখি উলিয়াইছে।

লিংগ

পংগৱাড়ী সংজ্ঞাসমূহৰ বৈয়াকৰণিক লিংগ থাকে: পুং আৰু স্ত্ৰী।

সংখ্যা

{| class="wikitable"
!সংখ্যা
!পংগৱাড়ী

২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাত এই দাবী তুলা হৈছিল যে ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী (হিমাচলী)' নামেৰে এটি ভাষা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হওক, যি বিভিন্ন হিমাচলী ভাষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব।। পিচে তাৰ পাছত এই দিশত কোনো অগ্ৰগতি দেখা হোৱা নাই, যদিও বিভিন্ন সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষাক সংৰক্ষিত কৰিবলৈ বিভিন্ন পদক্ষেপ হাতত লৈ আহিছে। ৰাজনৈতিক কাৰণত পংগৱাড়ী হিন্দী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয় যদিও এজন পংগৱাড়ী ভাষী আৰু এজন হিন্দী ভাষী লোকে ইজনে সিজনক সহজে বুজিব নোৱাৰে। এই ভাষাৰ ডোগ্ৰী আৰু অন্যান্য পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষাৰ সৈতেহে অধিক মিল আছে।

লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়াৰ সময়ত পংগৱাড়ী কওঁতা লোকৰ সংখ্যা আছিল ৩৭০১।

উপভাষা

পংগৱাড়ীৰ উপভাষাকেইটা হ'ল:

কিল্লৰ
পূৰ্থী
সচ
ধৰৱাসী

কিল্লৰ তেহচীলৰ মুখ্য স্থান, সেয়ে সেই উপভাষাক বহলভাৱে বুজা যায়। সচ উপভাষাৰ সামঞ্জস্য সংস্কৃতৰ সৈতে আতাইতকৈ অধিক।

সাহিত্য

শেহতীয়াকৈ তুবাৰী নামৰ এখন আলোচনীৰ সহায়ত ভাষাটো সংৰক্ষিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰা হৈছে, য'ত দেৱনাগৰী লিপিত পংগৱাড়ী লিপি লিখা হয়। আন আন কিছুমান প্ৰকাশনো আছে যিয়ে সাধাৰণতে ভাষাটোৰ বৰ্ণনা আগবঢ়ায়।

ফকৰা যোজনা

+
𑚞𑚫𑚌𑚦𑚭𑚪𑚯
पंगवाड़ी
অসমীয়া লিপিত (সমতুল্য সংস্কৃত বৰ্ণ ব্যৱহাৰ কৰি)
অসমীয়া ভাষাত অৰ্থ
𑚢𑚌𑚮𑚤𑚮 𑚩𑚙𑚴𑚄 𑚥𑚃 𑚠𑚮𑚧𑚰𑚘
मगिरि हतोउ लई बिशुण
মগিৰি হতোও লঈ বিশুণ
বহুত চিন্তা কৰা
𑚥𑚰𑚫𑚌𑚙𑚲 𑚑𑚅  𑚊𑚱𑚘 𑚥𑚌𑚴𑚨𑚲
लुंगते जऊ  कूण लगोसे
লুংগতে জঊ কূণ লগোসে
কম বয়সতে বুঢ়া হোৱা
𑛂𑛀 𑚤𑚲𑚙𑚯 𑚏𑚴𑚤𑚲, 𑛂𑛁 𑚆𑚊𑚯𑚣𑚰 𑚢𑚭𑚥𑚸𑚲
२० रेती चोरे, २१ एकीयु मालखे
২০ ৰেতী চোৰে, ২১ একীয়ু মালখে
চোৰ সদায় ধৰা পৰে
𑚛𑚰𑚁𑚤𑚲 𑚛𑚰𑚁𑚤𑚲 𑚢𑚲𑚝𑚯 𑚏𑚰𑚘𑚯𑚘
दुआरे दुआरे मेनी चुणीण
দুআৰে দুআৰে মেনী চুণীণ
বহুত কষ্ট কৰা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী: ভাষা
চেনিৰাম গগৈ

চেনিৰাম গগৈ অসমৰ এগৰাকী কবি। বিগত প্ৰায় তিনিটা দশক ধৰি তেখেতে কবিতাৰ চৰ্চা কৰি আছে। বৰ্তমানলৈকে তেখেতৰ প্ৰকাশিত কবিতাপুথিৰ সংখ্যা দুখন: শব্দ শস্য গান (১৯৯৪) আৰু ঘৰগোনা বলধৰ কবিতা (২০২১)।

জন্ম

কবি চেনিৰাম গগৈৰ জন্ম হয় ১৯৬০ চনত কাজিৰঙাৰ বছাগাঁৱত।

চেনিৰাম গগৈৰ কবিতা সম্পৰ্কে বিভিন্ন ব্যক্তিৰ মত

ৰবীন্দ্ৰ বৰাৰ মতে সাম্প্ৰতিক কালৰ তৰুণৰ কবিতা সংকলন খনিত অন্তৰ্ভুক্ত এগৰাকী প্ৰতিভাৱান তৰুণ কবি চেনীৰাম গগৈৰ কবিতাত জাতীয় জীৱনৰ ঐতিহ্য আৰু কালচেতনা বিদ্যমান৷ বিশেষকৈ গাঁও জীৱনৰ বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতা অৰ্থঘন ৰূপত প্ৰকাশ পাইছে৷ সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্দশাগ্ৰস্ত জনগণৰ জীৱনৰ আৰ্তস্বৰ তেখেতৰ কবিতাত বিক্ষিপ্ত হৈ আছে৷ জীৱনবোধৰ প্ৰকাশ তেওঁৰ কবিতাৰ আকৰ্ষণীয় সম্পদ৷ গগৈৰ কবিতাত অনায়াসলব্ধ চিত্ৰকল্পৰ প্ৰয়োগ মনকৰিবলগীয়া৷ কবি গগৈৰ মানুহৰ ওপৰত থকা বিশ্বাস তেওঁৰ অনেক কবিতাত প্ৰকাশ পাইছে৷ সমাজবাদী চিন্তাই কবিৰ কাব্যিক চেতনাক উজ্বলাই তুলিছে৷লোকজীৱনৰ ঐতিহ্য আৰু চিনাকি সমাজ জীৱনৰ পৰা বুটলি লোৱা ঘৰুৱা শব্দ আৰু বাক্যাংশই কবি গৰাকীৰ স্বকীয়শৈলীক সমৃদ্ধ কৰিছে৷মানৱীয় মূল্যবোধৰ প্ৰতি থকা সচেতনতাই কবিৰ কণ্ঠস্বৰ দৃঢ় কৰিছে৷

সন্মান

শংকৰদেৱ প্ৰকাশন সাহিত্য বঁটা৷

তথ্যসূত্ৰ
আনিছ উজ্ জামান

আনিছ উজ্ জামান হৈছে অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি, গীতিকাৰ। অসমীয়াত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰা আনিছ উজ্ জামানে মিৰ্জা আৰ বি হায়াৰচেকেণ্ডাৰীত শিক্ষকতা কৰিছিল। পাছলৈ অসম প্ৰশাসনিক আয়োগৰ সদস্য হয়৷ তেওঁৰ কেইখনমান প্ৰকাশিত কাব্য সংকলন হৈছে অজ্ঞাতে(১৯৮৯) , গধূলি(১৯৯৪) , সেউজীয়া জোন(১৯৯৯) , আনিছ উজ জামানেৰ কবিতা(২০১০) , এই বাটেদিয়েই(২০১৩) , দোকমোকালি(২০১৪) , নিৰ্বাচিত কবিতা(২০১৬), শ্ৰব্য কেছেট হৈছে ঢৌবোৰত বাজে দোতাৰা, নতুন নিয়ৰ।

উদ্ধৃতিসমূহ

আচলতে মানুহৰ লগত সম্পৰ্ক নাথাকিলে কোনো মহান হ’ব নোৱাৰে, সি লাগিলে যেনেকুৱাই নহওক।
মই যেতিয়া সভা সমিতিত অংশগ্ৰহণৰ বাবে গাঁওবোৰলৈ যাওঁ, মোৰ মানৱতাবোধৰ ওপৰত থকা বিশ্বাসৰ কাৰণেই শিক্ষিত হওক অশিক্ষিতে হওক সেই গাঁৱৰ মানুহবোৰৰ লগত বহি কথা পাতি মনৰ সংবাদ ল’ব বিচাৰোঁ। মই ভাবোঁ এগৰাকী কবিৰ সেই বোধটো থাকিব লাগে।
যিসকলে মানৱতাবোধক গুৰুত্ব দিব পাৰিছে তেওঁলোকেই মহান হৈছে।
যিদৰে নতুন জন্ম পোৱা সন্তানে মাকৰ গাত নিজৰ গাটো ঘঁহি থাকে ঠিক সেইদৰেই সমসাময়িক মানুহখিনিৰ লগত আমিও মনটো ঘঁহাই থাকিব লাগে।
বসন্তত ভুগি ইউনিভাৰ্ছিটিৰ হস্পিতালত পৰি থাকোঁতে, তেতিয়াৰ বুৰঞ্জীৰ অধ্যাপক শীলা বৰুৱা আৰু বিৰিঞ্চি ভট্টাচাৰ্য্য চাৰে মোৰ মংগলৰ কাৰণে কীৰ্ত্তনখন লৈ আঠুকাঢ়ি সেৱা কৰিছে, কাষত কমাৰ্চৰ নজিৰুল ইছলামে কোৰাণ পঢ়ি আছিল। দৃশ্যটো দেখি ৰবীন ডেকাই কান্দি দিছিল, এই দৃশ্যটো মোৰ বাবে সদায়েই স্মৰণীয় হৈ থাকিব। দুটা ভিন্ন শক্তিয়ে মোৰ মংগলৰ কাৰণে ক্ৰিয়া কৰিছে, ইয়াতকৈ সৌভাগ্য মোৰ বাবে কি হ’ব পাৰে।
আচলতে মোৰ গাঁওখনেই মোৰ প্ৰেৰণা। মই ভাবোঁ প্ৰতিজন লেখকৰে নেপথ্যত এখন গাঁও থকা উচিত। সেইটো ময়ো স্বীকাৰ কৰোঁ আৰু অন্যসকলেও স্বীকাৰ কৰে। অৱশ্যে নগৰীয়া সাহিত্যকো মই অৱজ্ঞা নকৰোঁ, নগৰটো গাঁৱৰ পৰাই সৃষ্টি হৈছে। কিন্তু গাঁওখনৰো এটা বেলেগ দিশ থাকে, সেয়া ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত বা ভাৱনাবোধৰ ক্ষেত্ৰতে হওক।
মই নৱপ্ৰজন্মৰ কবিসকলক ক’ব বিচাৰোঁ যে সাহিত্যত কাৰো প্ৰতি বিদ্বেষভাৱ নাৰাখিবা। নতুন প্ৰজন্মক কওঁ যে তোমালোক ওলাই আহা, ভাষাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা, লোকসাহিত্যৰ অধ্যয়ন কৰা। ভাষাটোক ৰাখিব পাৰিলে আমাৰ এটা সুকীয়া পৰিচয় থাকিব।
মানুহৰ আচলতে ঠাই নোহোৱা হৈছে। চিন্তাৰ ঠাই নোহোৱা হৈছে, থকাৰ ঠাই নোহোৱা হৈছে। এই ঠাই নথকাৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ চিন্তাবিলাক আহে। কিন্তু সন্ত্ৰাসবাদটো মই একেবাৰে স্বীকাৰ নকৰোঁ। কাৰণ হত্যা কৰাটো, কাৰোবাক মৰাটো মানি ল’ব নোৱাৰি।
গনতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াই যদি পৰিবৰ্তন আনিব পাৰে তেন্তে সন্ত্ৰাসবাদ কিয় কৰিব লাগে।
অসমীয়া সদায় অসমীয়াই। মোক কোনোবাই যদি সোধে আপুনি ক’ৰ মানুহ? মই কওঁ মই অসমৰ মানুহ, মই অসমীয়া মানুহ। প্ৰথমে মই অসমীয়া, তাৰপিছত মই ভাৰতীয় তাৰপিছতহে মই মুছলমান বা ইছলাম ধৰ্মৰ। মই প্ৰথম অসমৰ অসমীয়া মানুহ। সেইটোৱেই আমাৰ পৰিচয়। আৰু সেই পৰিচয়টোৱে আমি মৃত্যুলৈকে পোৱাটো আমি বিচাৰোঁ।
আমি যি ভাষাই নকওঁ কিয়, মাতৃভাষাতেই সপোন দেখোঁ আৰু মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰোঁ। কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ, বাণীকান্ত কাকতিয়ে বিভিন্ন ভাষাৰ বিশাৰদ আছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ যিখিনি অনুভূতি সেইখিনিটো নিজৰ মাতৃভাষাতেই প্ৰকাশ কৰিছিল। দুটা প্ৰজন্মৰ আগৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাদেৱে মাতৃভাষাতে সাহিত্য চৰ্চা কৰিছিল।
মানুহ যিমানেই মহান নহওক, মাতৃভাষাৰ মাজেদিয়েই হ’ব। মাতৃভাষাক আমি অৱজ্ঞা কৰিব নোৱাৰোঁ। মাতৃভাষা থাকিবই, তাক কোনেও ধ্বংস কৰিব নোৱাৰে।

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
অনিনহল্লী ভাছাভি

অধ্যাপক অনিনহল্লী আৰ. ভাছাভি যাক, এ.আৰ.ভাছাভি বুলিও জনা যায়৷ তেওঁ বেংগালুৰুৰ বাহিৰৰ এজন সামাজিক নৃতত্ত্ববিদ আৰু এজন স্বতন্ত্ৰ গৱেষক; তেওঁৰ আগ্ৰহ বিষয় কৃষি অধ্যয়ন, ভাৰতৰ সমাজবিজ্ঞান আৰু শৈক্ষিক অধ্যয়ন। তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় পৰা সমাজবিজ্ঞানত স্নাতক‍োত্তৰ আৰু এম.ফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ১৯৯৩ চনত মিচিগান ষ্টেট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সামাজিক নৃতত্ত্বত "দ্য হাৰ্বিংগাৰ্ছ অৱ ৰেইনঃ কালচাৰ এণ্ড ড্ৰট ইন বিজাপুৰ, ইণ্ডিয়া" বিষয়ত গৱেষণা কৰি পি.এইচডি. লাভ কৰে। তেওঁ ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান ̶ আহমেদাবাদত আৰু বেংগালুৰুৰ নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্সড ষ্টাডিজ (এন আই এ এছ)ত ১৪ বছৰ ধৰি কৰিছে আৰু তাৰে এবছৰ সমাজ বিজ্ঞানৰ ডীন হিচাপে কাম কৰি আহিছে।

জীৱনী

তেওঁ চেন্নাইৰ ষ্টেলা মেৰিছ কলেজৰ পৰা বি.এ. (সমাজবিজ্ঞান) ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দিল্লী স্কুল অৱ ইকনমিক্সৰ সমাজবিজ্ঞান বিভাগৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ আৰু এম.ফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰে‍। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মিচিগান ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটিৰ পৰা সামাজিক নৃতত্ত্বত পিএইচডি কৰে‍। ১৯৯৭ চনৰ পৰা ২০১১ চনলৈকে বেংগালুৰুৰ নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্সড ষ্টাডিজৰ অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰাৰ লগতে কেৰালাৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ মেনেজমেণ্ট কোজিকোডত এডজাণ্ট ফেকাল্টী আৰু আমেৰিকাৰ মেছাচুচেটছৰ টাফ্টছ বিশ্ববিদ্যালয়ত ১৯৯২–৯৩ চনত অতিথি অধ্যাপিকাও আছিল। ।

বৰ্তমান তেওঁ কৰ্ণাটকৰ চামৰাজনগৰত গ্ৰাম্য যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে বিকল্প শিক্ষণ স্থান পুনৰ্চিথ কালেকটিভৰ সৈতে কাম কৰি আছে।

ভাছাৱী কেৰেলাৰ কোঝিকোডত থকা চেণ্টাৰ ফৰ ৰিচাৰ্চ এণ্ড এডুকেচন ইন ছ’চিয়েল ট্ৰেন্সফৰ্মেচন (CREST)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সক্ৰিয় সদস্য, যিটো প্ৰতিষ্ঠানে অনুসূচিত জাতি আৰু জনজাতিসকলৰ বাবে ব্যাপক শিক্ষণৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে।তেওঁৰ ৰচনা একাডেমিক জাৰ্নেল (জাৰ্নেল অৱ দ্য ৰয়েল এণ্ট্ৰ'প'লজিকেল ইনষ্টিটিউট, চাউথ আফ্ৰিকান ৰিভিউ অৱ ছ'চিয়েলজি, কনট্ৰিবিউচনছ টু ইণ্ডিয়ান ছ'চিয়েলজি আৰু দ্য ইকনমিক এণ্ড পলিটিকেল উইকলি)ত প্ৰকাশ হৈছে, তেওঁ ৰচনা কৰা কিতাপ হ'ল হাৰ্বিংগাৰ্ছ অৱ ৰেইন; শ্বেড' স্পেচ: ছুইচাইডছ এণ্ড দ্য প্ৰিডিকমেণ্ট অৱ ৰুৰেল ইণ্ডিয়া আৰু কেৰল উপাধ্যাৰ সৈতে সম্পাদনা কৰা কিতাপ হ'ল ইন এ আউটপোষ্ট অৱ দ্য গ্ল'বেল ইকনমি; আৰু ইনাৰ মিৰ'ৰ: কানাড়া ৰাইটিঙচ অন ছ'চাইটি এণ্ড কালচাৰ৷

২০১১ চনত ভাছাৱীয়ে নিজাকৈ গৱেষণা কৰিবলৈ আৰু কৰ্ণাটকৰ চামৰাজনগৰ জিলাত স্থাপন কৰাত সহায় কৰা বিকল্প শিক্ষণৰ বাবে পুনৰ্চীথ নামৰ সংস্থাটো গঢ়ি তুলিবলৈ এন আই এ এছ এৰি থৈ যায়।

মূল প্ৰকাশনসমূহ

ৱৰ্ল্ডকেটৰ মতে, হাৰবিংগাৰ্ছ অৱ ৰেইন: লেণ্ড এণ্ড লাইফ ইন চাউথ ইণ্ডিয়া (অক্সফৰ্ড ইউনিভাৰ্চিটি প্ৰেছ, ১৯৯৯) ১৪৪টা পুথিভঁৰালত ৰখা হৈছে; ইন এ আউটপোষ্ট অৱ দ্য গ্ল'বেল ইকনমি (কেৰল উপাধ্যাৰ সৈতে সহ-সম্পাদনা) (ৰ'টলেজ, ২০০৮); ইনাৰ মিৰ'ৰ: ট্ৰেন্সলেচন অৱ কানাড ৰাইটিংছ অন ছ'চাইটি এণ্ড কালচাৰ (দ্য বুক ৰিভিউ প্ৰেছ, ২০০৯), ভোলাগান্নাদি (কানাড়া সংস্কৰণ) (কানাড়া বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰেছ, ২০১১); ছাঁয়া স্থান: আত্মহত্যা আৰু গ্ৰাম্য ভাৰতৰ দুৰ্দশা (তিনিটা ৰচনা সামূহিক: ২০১২)।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী