ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
নুনে টুমানিয়ান

নুনে টুমানিয়ান ১৯৬৩ চনৰ ২৩ অক্টোবৰত ইয়েৰেভানত জন্মগ্ৰহণ কৰা এগৰাকী আৰ্মেনিয়ান শিল্পী আৰু ভাস্কৰ্য শিল্পী।

কৰ্মজীৱন

১৯৬৩ চনত ইয়েৰেভানত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল নুনে টুমানিয়ানে। হাকব কোজোয়ানৰ পিছত আৰ্ট স্কুলৰ পৰা, পিছলৈ পানোছ টেৰলেমেজিয়ানৰ পিছত আৰ্ট কলেজৰ পৰা তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৮৪-১৯৮৫ চনত টুমানিয়ানে ভাস্কৰ্য বিভাগ লেনিনগ্ৰাড (বৰ্তমান ৰাছিয়াৰ চেণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গ)ৰ ৰেপিনৰ পিছত আৰ্ট একাডেমীত অধ্যয়ন কৰে। ইয়েৰেভানৰ আৰ্টিষ্টিক-থিয়েট্ৰিক ইনষ্টিটিউট (বৰ্তমান ফাইন আৰ্টছ একাডেমী)ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৯৫ চনৰ পৰা ২০০৯ চনৰ ভিতৰত টুমানিয়ান ফাইন আৰ্টছ একাডেমীৰ সহযোগী অধ্যাপক আছিল। ১৯৯৬ চনৰ পৰা আৰ্মেনিয়াৰ আৰ্টিষ্ট ইউনিয়নৰ সদস্য, ২০১৪ চনৰ পৰা ইউনিয়নৰ ভাস্কৰ্য বিভাগৰ মুৰব্বী। টুমানিয়ান অসংখ্য ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰদৰ্শনী আৰু প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণকাৰী। ১৯৯৮ চনত ইটালীৰ ৰাভেনাত অনুষ্ঠিত হোৱা “ডাণ্টে চিটি গেটছ” বিয়েনালেত অনুষ্ঠিত হোৱা এটা বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। ২০১৪ চনত সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ শ্বাৰজাহত অনুষ্ঠিত হোৱা “মহিলা আৰু কলা: শান্তিৰ ব্যাখ্যা” প্ৰদৰ্শনীত তেওঁক মূল পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত কৰা হয়।

টুমানিয়ানৰ ৰচনাসমূহ আৰ্মেনিয়াৰ নেশ্যনেল গেলেৰীকে ধৰি বিশ্বজুৰি ব্যক্তিগত আৰু কৰ্পৰেট দুয়োটা সংগ্ৰহতে ৰখা হৈছে। টুমানিয়ানৰ ৰচনাৰ মাধ্যম বেছিভাগেই ব্ৰঞ্জৰ, কেতিয়াবা আন মাধ্যম যেনে কাঁচ, কাঠ, শিল আদিৰ সৈতে সংযুক্ত। তেওঁৰ শিল্পই মানুহৰ অসীম চহকী আধ্যাত্মিক জগতখনক প্ৰকাশ কৰে – যিখন পৃথিৱী, যিখন কোনো শান্তি আৰু নিস্তব্ধতা নাজানি, অহৰহ গতিশীল, সংঘাতত, আনন্দ, সন্দেহ, হতাশাৰে ভৰা।
টুমানিয়ানৰ প্ৰতিখন ৰচনাই এক জটিল সৃষ্টিশীল প্ৰক্ৰিয়া, যিয়ে অনিবাৰ্যভাৱে তেওঁৰ নিজৰ কলাত্মক ব্যক্তিত্বৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ এক স্পষ্ট প্ৰকাশভংগীমূলক সমাধানলৈ আনে। তেওঁৰ কামৰ জৰিয়তে আমি ভাস্কৰ্য্যশিল্পীগৰাকীক এগৰাকী শিল্পী হিচাপে দেখিবলৈ পাওঁ, বৃহৎ পৰিসৰৰ শিতানত চিন্তা কৰে। তেওঁৰ ৰচনাৰ ভংগুৰ কাব্যিক খোলাৰ জৰিয়তে মৌলিক ধাৰণাটোৰ তাৎপৰ্য্য সদায় দেখা যায়, যিয়ে মানুহৰ আত্মাৰ লুকাই থকা দিশবোৰ স্পৰ্শ কৰে আৰু আধা মুকলি কৰে।

প্ৰদৰ্শনী

টুমানিয়ানৰ কৰ্মৰাজি আৰ্মেনিয়া আৰু বিদেশৰ বিভিন্ন আৰ্ট গেলেৰীত প্ৰদৰ্শিত হৈছে; নেচনেল আৰ্ট গেলেৰী, আৰ্মেনিয়া, চেৰেণ্টছ মিউজিয়াম, ইয়েৰেভান, আৰ্টিষ্ট ইউনিয়ন অৱ আৰ্মেনিয়া, আৰ্মেনিয়াত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বাসস্থান, বয়াজিয়ান গেলেৰী, লেনিনগ্ৰাড, ইটালী, শ্বাৰজাহ, ইউ এ ই।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:আৰ্মেনিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:ভাস্কৰ্যশিল্পী
মহিলা ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভেল চাৰ্ভিচ

মহিলা সহায়ক বাহিনী (ভাৰত) (WAC[I])ৰ ভাৰতীয় নৌসেনাৰ অংশ আছিল মহিলা ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভেল চাৰ্ভিচ (WRINS)। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভিৰ শাখা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।

উৎপত্তি

ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভি (আৰ আই এন)ত মহিলাসকলক নিযুক্তি দিয়াটো বন্দৰ চহৰ বোম্বাই (বৰ্তমান মুম্বাই)ৰ সেৱাত থকা আৰ আই এন বিষয়াৰ পত্নীৰপৰা আৰম্ভ হৈছিল, তাৰ পিছত ভাৰতৰ অন্যান্য বন্দৰসমূহলৈও বিস্তৃত হৈছিল। ১৯৩৯ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ আৰম্ভণিতে গোপন বাৰ্তা ডিকোড কৰাত সহায় কৰাৰ উদ্দেশ্যে ইয়াক প্ৰথমে নিয়োগ কৰা হৈছিল। ১৯৪৩ চনৰ জুন মাহত বোম্বাইত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ডব্লিউ এ চি(আই)ক আৰ আই এনত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল, সেই বছৰৰ আৰম্ভণিতে আৰ আই এনৰ অধিক সংগঠিত মহিলা সেৱাৰ আহ্বানৰ পিছত। ছয়জন চাইফাৰ বিষয়া আৰু ২৩৯ জন সহায়ক নিযুক্তি সফল বুলি প্ৰমাণিত হয় আৰু ইয়াৰ পিছত সকলো ভাৰতীয় বন্দৰতে WAC(I) সদস্য নিয়োগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯৪৩ চনৰ নৱেম্বৰৰ ভিতৰত ৭৮ জন বিষয়া আৰু ৭১৩ জন সহায়ক নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। ১৯৪৪ চনৰ আৰম্ভণিতে WAC(I) Naval Wing, Women's Royal Indian Naval Service (WRINS) গঠন কৰা হয় আৰু তেতিয়াৰ RIN ৰ কমাণ্ডাৰ ফ্লেগ অফিচাৰ এডমিৰেল জন হেনৰী গডফ্ৰেই কুপাৰক ইয়াৰ মুখ্য বিষয়া আৰু উপ-সঞ্চালক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।

নিযুক্তি

WRINS ৰ নিজা সুকীয়া ইউনিফৰ্ম আছিল। ই মহিলা ৰয়েল নেভাল চাৰ্ভিচ (WRNS)ৰ সৈতে চিঠি-পত্ৰ লিখিছিল। এইচএমআইএছ তালৱাৰত চিগনেল সহায়কসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল আৰু বিষয়াসকলৰ সৈতে বম্বে, চিট্টাগং, কোচিন আৰু বিশাখাপট্টনমৰ হোষ্টেলত ৰখা হৈছিল। ১৯৪৫ চনত নিযুক্তিৰ লক্ষ্যত উপনীত হয় আৰু বিষয়াৰ প্ৰত্যক্ষ নিয়োগ বেছিভাগেই বন্ধ হৈ পৰে।
গডফ্ৰেৰ মতে, WRINS ত নিযুক্তি পোৱাসকলৰ অধিকাংশই ভাৰতীয় আছিল যাৰ বাবে ১৯৪৫ চনৰ শেষলৈকে "৪৩% বিষয়া আৰু ৭৭% WRINS ভাৰতীয় আছিল, আৰু কনিষ্ঠ বিষয়াসকলৰ ভিতৰত ৮০% ভাৰতীয় আছিল।"

ব্ৰিটেইন ভ্ৰমণ

কুপাৰ আৰু দ্বিতীয় বিষয়া কল্যাণী সেন ১৯৪৫ চনৰ এপ্ৰিলৰপৰা জুলাইৰ ভিতৰত ব্ৰিটেইন ভ্ৰমণ কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁলোকে এ.টি.এছ. প্ৰতিষ্ঠানসমূহ শিকিছিল আৰু ডব্লিউ আৰ এন এছৰ প্ৰশিক্ষণ আৰু প্ৰশাসনৰ পদ্ধতিসমূহ শিকিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহিলা সংগঠন
ভূটানৰ ভাষাসমূহ

]] আৰু ইংৰাজী ভাষাত ভূটানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰন্থাগাৰৰ ফলক

ভূটানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা হৈছে জোংখা ভাষা, যাক ভূটানীজ ভাষা বুলিও কোৱা হয়। ইয়াৰ লিপিৰ নাম হৈছে "চৌকী" (ধৰ্ম ভাষা) (Chhokey, Dharma Language)। এই লিপিৰ তিব্বতীয় ভাষাৰ লগত মিল আছে। বিদ্যালয়সমূহত শিক্ষাৰ মাধ্যম ইংৰাজী আৰু জোংখা ভাষা জাতীয় ভাষা হিচাপে পঢ়োৱা হয়। বৰ্তমান ভূটানত ২৪টা ভাষা প্ৰচলিত। এই ভাষাসমূহ তিব্বত-বাৰ্মা ভাষাৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে। আনহাতে ভূটানত প্ৰচলিত নেপালী ভাষাৰ উৎপত্তি ইণ্ডো-আৰ্য্য ভাষাৰ পৰা হৈছে।

ভূটানৰ গৌণ ভাষাসমূহ হ'ল: ব্ৰোক্কাট, ব্ৰোকপা, চোকাংচাখা, খাম-তিব্বতী, লাখা, ছিক্কিমীজ, বুমথাং, চালি, ডাক্‌পা, ন্যেন ভাষা, গুৰুং, কিৰান্তি ভাষাসমূহ, লেপচা, নেৱাৰ, তামাং, গংদুক, লোকপু আৰু অলে ভাষা।

চীন-তিব্বতীয় ভাষাসমূহ

ভূটানত বহুলভাৱে কোৱা ভাষাবিলাক প্ৰধানকৈ চীন-তিব্বতীয় ভাষাপৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। জোংখা (རྫོང་ཁ་) ভূটানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা আৰু এইটো দক্ষিণ-পশ্চিম চীন আৰু উত্তৰ ভাৰতত কোৱা ভাষাসমূহৰ সৈতে জড়িত। জোংখা ভাষা তিব্বতীয় ভাষাসমূহৰ পৰা বিকাশ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

উত্তৰ আৰু মধ্য ভূটানত বুমথাং, খেং, আৰু কুৰ্তোপ আদিকে একেলগে "বুমথাং ভাষা গোট" হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এইবোৰ ভাষা জোংখাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত যদিও একে নহয়। ইয়াৰ ভিতৰত চালি আৰু লাখা ভাষাও অন্তৰ্ভুক্ত।

ভুটানৰ পূৱ ভাগত চাংলা বা শাৰচপ ভাষা বহুলভাৱে কোৱা হয়। ই এক পৃথক শাখাৰ ভাষা যদিও ই আধুনিক জোংখাৰ সৈতে আংশিক মিল আছে।

ইয়াৰ উপৰিও, চোকাংচাখা, ব্ৰোকপা (লুনানা অঞ্চল), আৰু ব্ৰোক্কাট আদি ক্ষুদ্ৰ সংখ্যক ভাষা আছে, যিবোৰও চীন-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ অংশ।

আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষা হ'ল গংদুক ভাষা, যাক এক অতিপ্ৰাচীন আৰু পৃথক ভাষা বুলি বিবেচনা কৰা হয়। ই গংদুক অঞ্চলত কেইবাহাজন মানুহে কোৱা এটি সংৰক্ষিত ভাষা।

ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষাসমূহ

ভুটানত ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষাসমূহৰ ভিতৰত নেপালী (স্থানীয়ভাৱে "লোটশামখা" নামেৰে জনাজাত) অন্যতম। ই ইণ্ডো-আৰ্য ভাষাসমূহৰ অন্তৰ্গত। নেপালী ভাষা দক্ষিণ ভুটানত বহুলভাৱে কোৱা হয়, বিশেষকৈ লোটশাম্পা জনজাতিৰ মাজত, যি নেপালীয় উৎসৰ ভুটানী নাগৰিক।

ইয়াৰ বাহিৰেও, হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষা ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ হয়। ইংৰাজী ভাষা বিদ্যালয়, চৰকাৰী কাৰ্যালয় আৰু ব্যৱসায়িক ক্ষেত্ৰসমূহত প্ৰধান মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই মূলত শিক্ষা আৰু ব্যৱসায়ৰ ভাষা।

ভূটানত ইংৰাজীৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে বিশেষকৈ গ্লোবেলাইজেশ্যন আৰু উন্নয়নৰ ফলত। যদিও স্থানীয় ভাষাবোৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা চলি আছে, তথাপি ইংৰাজীৰ ব্যৱহাৰ শিক্ষিত আৰু যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত অধিক বৃদ্ধি পাইছে।

অধিক তথ্যৰ বাবে চাওক

Ethnologue: Dzongkha
Glottolog
Britannica - Languages of Bhutan
Linguist List
Minority s Group
UNESCO Language Report
Bhutan News Service

বাহ্যিক সংযোগ

জোংখা উন্নয়ন আয়োগ - ভূটানৰ চৰকাৰী ভাষাৰ সংস্থা।

শ্ৰেণী:ভূটান
শ্ৰেণী:ভাষা
কৌস্তুভ

]], ভূদেৱী, আৰু নীলা দেৱী৷

কৌস্তুভ (সংস্কৃত: कौस्तुभ, ৰোমানীকৃত: Kaustubha, আক্ষৰিক অৰ্থ: 'চূড়াৰ মণি') হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণনা কৰা এটা ঐশ্বৰিক ৰত্ন বা মণি। এই ৰত্ন বিষ্ণুৱে ধাৰণ কৰে বাবে তেওঁক কৌস্তুভধাৰী উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। হিন্দু শাস্ত্ৰত ইয়াক সৃষ্টিৰ সকলোতকৈ মূল্যবান ৰত্না বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, ক্ষীৰ সাগৰৰ সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত এই মণিৰ উদ্ভৱ হৈছিল আৰু ইয়াক ঐশ্বৰিক কৰ্তৃত্বৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়।

কিংবদন্তি

হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি অমৰত্ব লাভৰ অমৃত আহৰণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে দেৱতা আৰু অসুৰসকলে ক্ষীৰ সাগৰ মন্থন (সমুদ্ৰ মন্থন) কৰিছিল। এই প্ৰক্ৰিয়াত সাগৰৰ পৰা চৈধ্যটা মণি (ৰত্ন) উদ্ভৱ হৈছিল। এই ঐশ্বৰ্যসমূহৰ ভিতৰত প্ৰথম প্ৰথমে কৌস্তুভ মণিৰ উদ্ভৱ হৈছিল, যাক "উৎকৃষ্ট ৰত্ন, পদুম ৰঙৰ বাখৰ (ৰুবী)" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

স্কন্দ পুৰাণত কৌস্তুভৰ বৰ্ণনা এনেদৰে দিয়া হৈছে:

মহাভাৰতত কৃষ্ণই কৌস্তুভ মণি পিন্ধিছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
মাৰিয়া ইউছুফ

মাৰিয়া মুনিৰ ইউছুফ ইথিঅ'পিয়াৰ মহিলা অভয়াৰণ্য আৰু উন্নয়ন সংস্থাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু পৰিচালক। তেওঁ ইথিঅ'পিয়ান মহিলা উকীল সংস্থাৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

ইথিঅ'পিয়াৰ আদিছ আবাবাত হাৰাৰীৰ পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰত মাৰিয়াই জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। হাইস্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়তে তেওঁ দাতব্য কামত জড়িত হৈ পৰে আৰু ৱাইডব্লিউচিএৰ সহযোগত ৱলো দুৰ্ভিক্ষৰ বাবে সাহায্য ধন সংগ্ৰহ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

কৰ্মজীৱন

মাৰিয়াই ইথিঅ'পিয়াৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ত ন্যায়াধীশ হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে আৰু অধিবক্তা হোৱাৰ পিছত ১৯৯৫ চনত ইথিঅ'পিয়ান মহিলা উকীল সংস্থা (ই ডব্লিউ এল এ)ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক হয়৷ তেওঁ মেয়াজা আচেনাফি আৰু আটচেডেৱেইন টেকলেকে ধৰি অন্যান্য ইথিঅ'পিয়ান মহিলাসকলৰ সৈতে ব'ৰ্ডৰ সদস্য হিচাপে কাম কৰে।

২০০৩ চনত মাৰিয়াই ইথিঅ'পিয়াত "লিংগভিত্তিক হিংসাৰ বিৰুদ্ধে সংগঠন" প্ৰতিষ্ঠা কৰে যিটো পিছলৈ ২০০৯ চনত এছ'চিয়েচন ফৰ উইমেনছ চেঞ্চুৰী এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট (AWSAD) নামেৰে নামাকৰণ কৰা হয়, এই সংস্থাটোৱে প্ৰথমে দেশখনৰ দুৰ্বল মহিলাসকলৰ বাবে একান্তভাৱে আশ্ৰয় প্ৰদান কৰে। ২০১১ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাৰ পৰিচালক মিচেল বেচেলেটৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰে যিয়ে AWSAD ভ্ৰমণ কৰে।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

২০১৫ চনত মাৰিয়াক এডব্লিউআইবিৰ ৱমেন অৱ এক্সেলেন্স বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইথিঅ’পিয়াৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
কীৰ্ত্তিমুখ

কীৰ্ত্তিমুখ বা কীৰ্তিমুখ (সংস্কৃত: कीर्तिमुख) হৈছে বিশাল দন্তযুক্ত, আৰু মেলি থকা মুখেৰে এক উগ্ৰ দানৱৰ চানেকি। ভাৰতৰ হিন্দু মন্দিৰৰ স্থাপত্যসমূহত ইয়াক সততে দেখা যায়। দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু প্ৰায়ে বৌদ্ধ স্থাপত্যতো ইয়াৰ উপস্থিতি দেখা পোৱা যায়।

ই আন হিন্দু কিংবদন্তি জীৱ যেনে মকৰ আদিৰ দৰে নহয়। কীৰ্তিমুখ মূলতঃ শিল্পৰ এক আলংকৰিক চানেকি। ইয়াৰ উৎপত্তি স্কন্দ পুৰাণ আৰু শিৱ পুৰাণৰ পৰা এক কিংবদন্তি ৰুদ্ৰ সংহিতাৰ যুদ্ধ খণ্ডৰ পৰা হৈছে।

উৎপত্তি আৰু বৈশিষ্ট্য

সংস্কৃতত কীৰ্তি শব্দৰ অৰ্থ হৈছে যশ বা গৌৰৱ। কীৰ্তিমুখৰ উৎপত্তিৰ কাহিনীটো অসুৰৰ ৰজা জলন্ধৰৰ সৈতে জড়িত। জলন্ধৰ আছিল শিৱৰ ক্ৰোধাগ্নিৰ পৰা জন্মলাভ কৰা এক পৰম শক্তিশালী আৰু কীৰ্তিমান অসুৰ। আত্মগৰ্বৰ ফলত তেওঁ শিৱক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ নিজৰ দূত ৰাহুক প্ৰেৰণ কৰিছিল। ৰাহুৱে দূত হিচাপে গৈ শিৱৰ পৰা পাৰ্বতীক জলন্ধৰৰ পত্নী হিচাপে দাবী কৰিছিল। তেতিয়া শিৱ অতিশয় ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু তেওঁৰ তৃতীয় নয়নৰ পৰা শক্তিৰ প্ৰচণ্ড নিৰ্গমন ঘটি এক ভয়ংকৰ ভোকাতুৰ সিংহৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আতংকিত ৰাহুৱে শিৱৰ কৃপা ভিক্ষা কৰাত শিৱই কীৰ্তিমুখৰ ক্ষুধা নিবাৰণ কৰিবলৈ নিজৰেই মাংস খাবলৈ পৰামৰ্শ দিলে। গতিকে কীৰ্তিমুখে শিৱৰ আদেশ অনুসৰি ঠেংৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্বেচ্ছাই তেওঁৰ শৰীৰটোখ্ভক্ষণ কৰে আৰু কেৱল মুখখন বাকী ৰয়। ফলত শিৱ সন্তুষ্ট হয় আৰু ইয়াক কীৰ্ত্তিমুখ নাম দি ঘোষণা কৰে যে ই সদায় তেওঁৰ মন্দিৰৰ দুৱাৰমুখত থাকিব। সেয়ে কীৰ্তিমুখক শিৱৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যসমূহত কীৰ্তিমুখক প্ৰায়ে মন্দিৰৰ শিখৰ বা দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ ওপৰত আলংকৰিক চানেকি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কীৰ্তন্মুখে মূলতঃ এক দানৱ-মুখা বা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ অভিভাৱক হিচাপে কাম কৰে।

কীৰ্ত্তিমুখক কেতিয়াবা আন এটা ভাস্কৰ্য্য উপাদান সিংহমুখাৰ (সিংহমুখ) সৈতে সানমিহলি কৰা হয়। কিন্তু কীৰ্তিমুখ হৈছে সৰ্ব ভক্ষণকাৰীৰ আকৃতি।

উখহি উঠা চকুৰ এই দানৱীয় মুখখন বহু হিন্দু মন্দিৰত অভ্যন্তৰলৈ যোৱা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হয়। দ্ৰাবিড় স্থাপত্য আৰু অন্যান্য ঠাইত ই গৱাক্ষৰ চানেকিৰ শীৰ্ষত থাকে। অধিকাংশ স্থাপত্যত ইয়াক কেৱল এখন মুখ হিচাপে দেখা যায় যদিও কিছুমান ঠাইত ইয়াৰ বাহু দুটাও চিত্ৰিত কৰা হয়। শিৱৰ জঁটাতো কেতিয়াবা এই চানেকি পোৱা যায়।

কিছুসংখ্যক লেখকে কীৰ্তিমুখক গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ অউৰ'বৰ'ছৰ সৈতে তুলনা কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ কিংবদন্তি জীৱ
স্বদেশী আন্দোলন

up=1.4|]]
স্বদেশী আন্দোলন আছিল ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এটা পৰ্যায় বা অংশ। এই আন্দোলনে ভাৰতীয়সকলৰ মাজত ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদী আৱেগ একত্ৰিত কৰিছিল। ১৯০৫ চনৰ বংগ বিভাজনৰ পাছতেই, ১৯০৫ চনৰ ৭ আগষ্ট তাৰিখে কলিকতাৰ টাউন হলৰ পৰা স্বদেশী আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল। এই আন্দোলনৰ উদ্দেশ্য আছিল বিদেশী বস্তু-সামগ্ৰী বয়কট (দমন) কৰি স্বদেশী উৎপাদনত আত্মনিয়োগ কৰা আৰু নিৰ্ভৰশীল হোৱা।মহাত্মা গান্ধীয়ে স্বদেশী আন্দোলনক স্বৰাজৰ আত্মা হিচাপে গণ্য কৰিছে। আন্দোলনটোৱে এসময়ত ব্যাপক ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল আৰু এই ব্যাপকতাক এমুঠি প্ৰতিপত্তিশালী ভাৰতীয়ইও ধন আৰু ভূমিদানৰ জৰিয়তে সমৃদ্ধ কৰিছিল। খাদী আৰু গ্ৰামোদ্যোগ সমাজলৈ উছৰ্গা কৰি সেই ভূমি আগবঢ়োৱা হৈছিল। ইয়াৰ ফলত প্ৰায় প্ৰতিঘৰতেই নিজাকৈ বস্ত্ৰ উৎপাদন আৰম্ভ হৈছিল। গ্ৰামাঞ্চলৰ উদ্যোগসমূহো আত্মনিৰ্ভৰশীল হৈ পৰিছিল। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে এই আন্দোলনটোক মূল অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্ট তাৰিখে ভাৰতবাসীক স্বাধীনতাৰ সোৱাদ দিছিল। সেইদিনা এখন হাতেৰে বোৱা অশোক চক্ৰ সম্বলিত খাদী ত্ৰিৰংগা পতাকা পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৱে নতুন দিল্লীৰ ইণ্ডিয়া গেটৰ 'প্ৰিঞ্চেছ পাৰ্ক'ত উৰুৱাইছিল।

ব্যুৎপত্তি

'স্বদেশী' (Swadeshi) হৈছে 'স্ব' (নিজা, নিজে, self) আৰু 'দেশ' (ৰাষ্ট্ৰ, Nation) নামৰ সংস্কৃত শব্দ দুটাৰ সমষ্টি। আনহাতে 'স্বদেশ' হৈছে এটা বিশেষণ যাৰ অৰ্থ- "নিজৰ দেশৰ" (of one's own country)৷

সময়ৰেখা

স্বদেশী আন্দোলনক ভাৰতৰ বস্ত্ৰ উৎপাদন হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
১৮৫০–১৯০৪: দাদাভাই নৌৰজী, গোপাল কৃষ্ণ গোখলে, মহাদেৱ গোবিন্দ ৰাণাডে, বাল গঙ্গাধৰ তিলক, গণেশ ভেংকটেশ যোশী, আৰু ভাস্বত কে. নিগণিয়ে ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদৰ প্ৰসাৰ কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছিল। (প্ৰথমটো স্বদেশী আন্দোলন)
১৮৭১-১৮৭২: নামধাৰী শিখসকলে পঞ্জাবৰ ইংৰাজী বস্ত্ৰ বয়কট কৰে। ৰাম সিং কুকায়ে ইংৰাজী বস্ত্ৰ, শিক্ষা আৰু ন্যায়ালয় বয়কট কৰি হাতেবোৱা খদ্দৰ, মাতৃভাষাৰ শিক্ষা আৰু খাপ পঞ্চায়তৰ পোষকতা কৰে।
১৯০৫–১৯১৭: আন্দোলনটোৱে ১৯০৫ চনৰ বংগ বিভাজনৰ বিৰোধিতা কৰে। এই বিভাজনৰ আদেশ দিছিল লৰ্ড কাৰ্জনে। মহাত্মা গান্ধীয়ে সমগ্ৰ দেশজুৰি খাদী কেন্দ্ৰ গঢ়ি তুলিবলৈ উদ্যোগ লয়। ভাৰতীয়সকলে ব্ৰিটিছৰ সা-সামগ্ৰী বৰ্জন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হৈ পৰে অতি প্ৰভাৱশালী আৰু ব্ৰিটিছৰ বিক্ৰী প্ৰায় ২০% পৰ্যন্ত হ্ৰাস পায়। লাল-বাল-পাল ত্ৰিমূৰ্তিয়েও বহুকেইখন সমিতিৰ আয়োজন কৰে। বাল গঙ্গাধৰ তিলকে গণেশ উৎসৱৰ জৰিয়তে স্বদেশী সামগ্ৰী (মাটিৰ পৰা মিঠাইলৈকে) ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যটো জনপ্ৰিয় কৰি তোলে। স্বদেশী আন্দোলনৰ আন এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ নেতা হৈছে টুটিকড়িনৰ ভি.অ'. চিদাম্বৰম পিল্লাই। পিল্লাইয়ে ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়াৰ ষ্টিম নেভিগেছ্যন কোম্পানীটোক ভাৰতীয়-অধীন জাহাজ কোম্পানীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে আৰু ১৯০৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ইয়াৰ নাম "স্বদেশী শ্বিপিং কোম্পানী" কৰি তোলে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন
বাৰ্নহাৰ্ড ৰিমান

জৰ্জ ফ্ৰিডৰিখ বাৰ্নহাৰ্ড ৰিমান (ছেপ্তেম্বৰ ১৭, ১৮২৬ – জুলাই ২০, ১৮৬৬) এজন প্ৰভাৱশালী জাৰ্মান গণিতজ্ঞ আছিল। গাণিতিক বিশ্লেষণ, সংখ্যা-তত্ত্ব আৰু অৱকলজীয় জ্যামিতিলৈ তেওঁ চিৰকলীয়া অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে। তেওঁৰে আৱিস্কাৰ ৰিমান জ্যামিতি পিছলৈ আইনষ্টাইনৰ সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ গাণিতিক ভেঁটি হয়গৈ।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

১৮২৬ চনৰ ১৭ ছেপ্টেম্বৰত হানোভাৰ ৰাজ্য ( বৰ্তমান জাৰ্মানী ) ডানেনবাৰ্গৰ উচৰৰ ব্ৰেছেনেলজ নামৰ এখন গাঁৱত ৰীমনৰ জন্ম হয় দেউতাকৰ নাম ফ্ৰেডৰিক ৰীমান আৰু মাকৰ নাম চাৰ্লত এবেলব। তেখেতৰ দেউতাক
এজন দুখীয়া লুথৰীয়া নেতা আছিল। ≤

শিক্ষা

তেখেত প্ৰথম হানোভাৰ স্থানীয় মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে। আৰু পিছত ১৮৪২ চনত আইকৰ মৃত্যুৰ পিছত হানোভাৰৰ পৰা গুচি আহি লুনেবাৰ্গত উচ্চ বিদ্যালয় অধ্যায়ন কৰে। ১৮৪৬ চনত তেওঁ গুৰ্টিনজেন বিশ্ববিদ্যালয়লৈ গৈ ধৰ্মতত্ত্ব বিভাগত নাম লগায়। কিন্তু ৰীমানে গুৰ্টিনজেনত গণিত অধ্যয়ন কৰিবলৈ ল'লেও ১৮৪৭ চনত তেওঁ ' ট্ৰেন্সফাৰ ' লৈ বাৰ্লিন বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যায় আৰু তাত গণিত বিষয়ৰ অধ্যয়নত নিজকে নিমগ্ন কৰে। পাছে ১৮৪৯ চনত তেওঁ পুনৰ গুৰ্টিনজেনলৈ ঘূৰি আহে।

কৰ্মজীৱন

১৮৪৭ চনত ৰীমানে গুৰ্টিনজেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নিয়মীয়া দৰমহা পোৱা। এজন শিক্ষক হিচাপে নিযুক্ত হয়। ১৮৫৯ চনত লেজেৰ্ডন দিৰিছলেটৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰীমান গুৰ্টিনজেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিষয়ৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হয় ৰিমানে ' উচ্চতৰ মাত্ৰা ' তত্ত্বৰ আধাৰত এক গানিতিক প্ৰবন্ধ প্ৰস্তুত কৰি ১৮৫৪ চনত এক বক্তৃতা দিলে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ দুবছৰ পাছত ১৮৬৮ চনত এই নিবন্ধ তথা গৱেষণাপত্ৰ ছপা ৰূপত প্ৰকাশিত হৈছিল। ১৭৫৯ চনত ৰীমানে ফৰিয়াৰ ছিৰিজ, জাৰ্তিল বিশ্লেষণ আৰু ' এনালাইটিকেল ' সংখ্যা তত্ত্ব সম্পৰ্কত যিখন গৱেষণা প্ৰস্তুত কৰিছিল সেইখন সেই বিষয়ত বৰ্তমানলৈকে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ গৱেষণা পত্ৰ।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:গণিতজ্ঞ
শ্ৰেণী:জাৰ্মানীৰ ব্যক্তি
মীনাক্ষী গোপীনাথ

মীনাক্ষী গোপীনাথ এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ, ৰাজনীতি বিজ্ঞানী, লেখিকা আৰু নতুন দিল্লীৰ লেডী শ্ৰী ৰাম কলেজৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ। তেওঁ দক্ষিণ এছিয়াৰ মহিলাসকলৰ মাজত শান্তি আৰু আৰ্থ-ৰাজনৈতিক নেতৃত্বক প্ৰসাৰিত কৰা বেচৰকাৰী সংস্থা উইমেন ইন ছিকিউৰিটি কনফ্লিক্ট মেনেজমেণ্ট এণ্ড পিছ (WISCOMP)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু বৰ্তমানৰ সঞ্চালিকা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা পৰামৰ্শদাতা ব'ৰ্ডৰ প্ৰাক্তন সদস্য, ভাৰত চৰকাৰৰ সংস্থাত সেৱা আগবঢ়োৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা। ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় শিক্ষা খণ্ডলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০০৭ চনত পদ্মশ্ৰীৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান প্ৰদান কৰে। তেওঁ নাৰীবাদী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্ক আৰু বিশ্ব ৰাজনীতিৰ আগশাৰীৰ আলোচনী আন্তৰ্জাতিক নাৰীবাদী জাৰ্নেল অৱ পলিটিক্সৰ সহ-সম্পাদিকা।

জীৱনী

মীনাক্ষী গোপীনাথে নতুন দিল্লীৰ লেডী শ্ৰী ৰাম কলেজ মহিলা (এল এছ আৰ)ত স্নাতক অধ্যয়ন (ৰাজনৈতিক বিজ্ঞানত বি এ সন্মান) কৰিছিল, যাক বহুতে ভাৰতৰ উচ্চ শিক্ষাৰ অন্যতম প্ৰধান কেন্দ্ৰ হিচাপে ৰেটিং দিছিল, যিটো প্ৰতিষ্ঠান পিছলৈ তেওঁ কেইবাবছৰ ধৰি অধ্যক্ষ হিচাপে নেতৃত্ব দিছিল। তেওঁৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল ইউনিভাৰ্চিটি অৱ মেছাচুচেটছ আমহাৰ্ষ্টৰ পৰা আৰু তাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতলৈ উভতি আহি দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ফুলব্ৰাইট বৃত্তি লাভ কৰি তেওঁ জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয়ত পোষ্ট ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ গৱেষণাও কৰিছিল, পিছলৈ।
জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে
কিন্তু তাৰ পিছত তেওঁৰ আলমা মেটাৰ লেডী শ্ৰী ৰাম কলেজ ফৰ উইমেনত যোগদান কৰে আৰু ১৯৮৮ চনৰ পৰা ২০১৪ চনত সেৱাৰ পৰা চুপাৰ এনুৱেট হোৱালৈকে প্ৰতিষ্ঠানটোৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

সাহিত্যিক কেৰিয়াৰ

মীনাক্ষী গোপীনাথে ১৯৭৫ চনত পাকিস্তানৰ ৰাজনীতিৰ ওপৰত অধ্যয়ন কৰা পাকিস্তান পিপলছ পাৰ্টিৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ পাকিস্তান ইন ট্ৰেঞ্জিচন - পলিটিকেল ডেভেলপমেণ্ট এণ্ড ৰাইজ টু পাৱাৰ অৱ পাকিস্তান পিপলছ পাৰ্টি প্ৰকাশ কৰে। ২০০৩ চনত তেওঁ দুখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে; ইয়াৰে প্ৰথমখন কনফ্লিক্ট ৰিজ'লিউচন : ট্ৰেণ্ডছ এণ্ড প্ৰস্পেক্টছ চুমোনা দাসগুপ্ত আৰু নন্দিতা সুৰেন্দ্ৰনৰ সহ-লেখক আৰু উইমেন ইন ছিকিউৰিটি, কনফ্লিক্ট মেনেজমেণ্ট এণ্ড পিছৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত। . আনখন Transcending Conflict A Resource Book on Conflict Transformation ৱিছকম্পৰ দ্বাৰাও প্ৰকাশ কৰা হৈছিল আৰু মঞ্জ্ৰিকা সেৱাক তেওঁৰ সহ-লেখিকা আছিল। ২০০৪ চনত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা তৃতীয় সংঘাত ৰূপান্তৰ কৰ্মশালাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰতিবেদন ডায়েলজিক এংগেজমেণ্ট নামৰ আন এখন গ্ৰন্থও প্ৰকাশ কৰে। তেখেতে প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছে
আৰু শান্তি পদক্ষেপৰ সৈতে জড়িত আলোচনা চক্ৰ আৰু সন্মিলনত কেইবাটাও মূল ভাষণ দিছে;
ৰিস্ক্ৰিপ্টিং ছিকিউৰিটি: জেণ্ডাৰ এণ্ড পিচবিল্ডিং ইন চাউথ এছিয়া, ২০০৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ফ্ল'ৰিডাৰ এবাৰিষ্টুইথ বিশ্ববিদ্যালয়ত দিয়া ভাষণ,
এ ব্ৰীজ নট ফাৰ, নানয়াঙত কাশ্মীৰত শান্তিৰ ক্ষেত্ৰত উইচক'ম্পৰ জড়িততাৰ ওপৰত দিয়া ভাষণ ২০১০ চনৰ অক্টোবৰ মাহত টেকন'লজিকেল ইউনিভাৰ্চিটি,আৰু ২০১৩ চনৰ মে' মাহত পেনচিলভেনিয়াৰ ব্ৰিন মাউৰ কলেজত ব্ৰিন মাউৰৰ আৰম্ভণি ভাষণ এনে তিনিটা অনুষ্ঠান আছিল।

গ্ৰন্থতালিকা

মীনাক্ষী গোপীনাথ, মঞ্জৰিকা সেৱক (সম্পাদক) (২০০৫)। সংলাপমূলক নিয়োগ। নিৰাপত্তা, সংঘাত ব্যৱস্থাপনা আৰু শান্তিৰ ক্ষেত্ৰত মহিলা।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
ঠেঙাল কছাৰী স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ

ঠেঙাল কছাৰী স্বায়ত্তশাসিত পৰিষদ (;TKAC), ভাৰতৰ স্বায়ত্তশাসিত জিলা পৰিষদ অনুসৰি অসমত ঠেঙাল কছাৰী জনগোষ্ঠী সকলৰ সকলো দিশত উন্নয়নৰ বাবে গঠিত এক পৰিষদ।

ইতিহাস

২০০৫ চনত ঠেঙাল কছাৰী স্বায়ত্তশাসিত পৰিষদ আইনৰ দ্বাৰা অসম বিধানসভাত বিলখন গৃহীত হৈ এই পৰিষদখন গঠন কৰা হয়।

গাঁথনি

এই পৰিষদটোত সৰ্বমুঠ ২৬জন সদস্য আছে। ইয়াৰে ২২জন পোনপটীয়াকৈ নিৰ্বাচিত আৰু ৪জনক কেন্দ্ৰীয় ভাৰত চৰকাৰৰ হৈ অসমৰ ৰাজ্যপালে নিযুক্তি দিয়ে। পৰিষদখনে এখন কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতি দ্বাৰা মনোনীত এজন মুখ্য কাৰ্যবাহী কাউন্সিলাৰক নিৰ্বাচন কৰে। প্ৰতাপ কছাৰীক মুখ্য কাৰ্যবাহী পৰিষদ হিচাপে লৈ বিজেপিয়ে অগপৰ সৈতে মিত্ৰজোঁটৰ কাৰ্যবাহী পৰিষদ গঠন কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতবৰ্ষৰ স্বায়ত্ত্বশাসিত পৰিষদসমূহ
হৰিনাথ শৰ্মা দলৈ

হৰিনাথ শৰ্মা দলৈ অসমৰ এজন বৰেণ্য সাহিত্যিক৷ তেওঁ প্ৰায় ২১খন গ্ৰন্থ অসমীয়া ভাষাত ৰচনা কৰিছে৷ তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ পূৰ্ণ-ইতিহাস শীৰ্ষক এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে৷ তদুপৰি ‘কথা ভাগৱত’খন তেখেতে সম্পাদনা কৰিছে৷ ‘অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ গতিপথ’ তেখেতৰ আন এখন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ৷

উদ্ধৃতি

বাৰেবৰণীয়া অসম
"অসম” নামটো আপেক্ষিকভাৱে আৰ্বাচীন। শাম্ (শান) জাতিৰ বিজেতাসকল উত্তৰ-পূৱ চুকেদি সোমাই ১২২৮ খৃঃত সৌমাৰ-পীঠত ৰাজত্ব আৰম্ভ কৰে, আৰু ক্ৰমে তেওঁলোকে পশ্চিমৰ ফালে ভূখণ্ড অধিকাৰ কৰি আগবাঢ়ি আহে। ভাষাতত্ত্বৰ ফালৰ পৰা পণ্ডিতসকলৰ মতবাদ এই যে, এই "শাম্” শব্দৰ লগতে অসম বা আসাম নামৰ সম্বন্ধ। ষোড়শ-সপ্তদশ শতিকামানত "অসম" বা "আসাম” নামটো জাতিবাচক হিচাপেহে সাহিত্যিক-ৰচনাৰ (দৰংৰাজ-বংশাৱলী, গুৰুচৰিত) মাজত পোৱা যায়। ইয়াৰ পাছতহে ক্ৰমে আহোমসকলে (শাম্ জাতিয়ে) অধিকাৰ কৰা ভূখণ্ডক বুজোৱাৰ কাৰণে এই শব্দৰ ব্যৱহাৰ বুৰঞ্জী আদিত পোৱা যায়।
চীন পৰিব্ৰাজক হিউয়েন্ চাং ৬৪৩ খৃঃত কামৰূপলৈ আহে। তেওঁৰ টোকাৰ পৰা স্পষ্টভাৱে জনা যায় যে, এটা ডাঙৰ নদী পাৰ হৈ তেওঁ কামৰূপ ৰাজ্যত সোমাইছিল। সেয়েই সকলোৰে স্বীকৃত কৰতোয়া-নদী। ইয়েই ভাৱিবলৈ অৱকাশ দিয়ে যে, কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ শাসিত (৬০০-৬৫০ খৃঃ) কামৰূপৰ স্বীকৃত পশ্চিম সীমা কৰতোয়া। কিন্তু এইটো নিশ্চিত কথা যে, ভাস্কৰ-বৰ্মাই গৌড় দেশৰ (মধ্য বঙ্গ) ৰজা শশাঙ্কক পৰাস্ত কৰে, শশাঙ্ক পলায়, ভাস্কৰ বৰ্মাই গৌড় আৰু কৰ্ণ সুৱৰ্ণ জয় কৰি পূৰ্বভাৰতত আধিপত্য স্থাপন কৰে।
প্ৰাগজ্যোতিষ, কামৰূপ আৰু অসম - উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলীয় দেশখনক বুজোৱা এই তিনিটা নামৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে বিভিন্ন কথা পোৱা যায়। পুৰাণ শাস্ত্ৰৰ আখ্যান মতে ব্ৰহ্মাই প্ৰথমতে ইয়াত (এই ভূখণ্ডত) জ্যোতিষ্কসমূহ সৃষ্টি কৰে। সেয়েহে, এই ভূখণ্ড জনাজাত হয় প্ৰাগজ্যোতিষ নামেৰে। ৰায়বাহাদুৰ কনকলাল বৰুৱাই কৈছে- বৰ্তমানৰ গুৱাহাটী নগৰৰ পূৱ প্ৰান্তত অৱস্থিত নৱগ্ৰহ পাহাৰ প্ৰাচীন কালত আছিল জ্যোতিষ চৰ্চ্চাৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ। এই পাহাৰতেই প্ৰথমতে জ্যোতিষ চৰ্চ্চা হোৱা কাৰণে দেশখনৰ নাম হয় প্ৰাগজ্যোতিষ।
অসমীয়া-সংস্কৃতি এক সময়তে বা এটা যুগতে উদ্দি উঠা নাই, ই শতাব্দীৰ পাছত শতাব্দী ধৰি ক্ৰমবিকাশৰ পথত আগবাঢ়ি আহিছে। ইয়াৰ প্ৰৱহমান স্ৰোতে কালৰ গতিত নানান জাতি-উপজাতি আৰু বিচিত্ৰ-বিষয়-সংঘাটৰ মাজেদি নানা সম্পদ লাভ কৰি ইয়াক বিশাল আৰু সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে। বিশাল অসমীয়া-সংস্কৃতিক কালিক- দৃষ্টিকোণৰ পৰা প্ৰধানভাৱে আমি বিচাৰ কৰিব পাৰোঁ তিনিটা যুগৰ মাজেদি - প্ৰাথমিক-যুগ, মধ্য-যুগ আৰু আধুনিক-যুগ।
ভাৰতীয়-সংস্কৃতিৰ মূল-উৎস ধৰ্মভিত্তিক। অসমীয়া-সংস্কৃতিও, তাৰ ভিতৰতো আকৌ মধ্যযুগৰ সংস্কৃতি মূলতঃ ধৰ্মভিত্তিক। এই যুগৰ প্ৰায় সকলোবোৰ সাংস্কৃতিক-বিকাশৰ মূলতে কিবা প্ৰকাৰে নহয়, কিব প্ৰকাৰে ধৰ্মীয়-প্ৰভাৱকেই লক্ষ্য কৰা যায়। বামুণীকোঁৱৰৰ দিনৰ পৰা ৰজাঘৰত আৰু প্ৰকাৰান্তৰে আহোম-ৰাজনীতিত হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰভাৱ পৰে। মূলতঃ বৌদ্ধধৰ্মী থকা কাৰণে আহোমসকলে অৱশ্যে কম দিনৰ ভিতৰতে তেওঁলোকৰ নিজ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱমুক্তও হব পৰা নাছিল। সেয়েহে হিন্দু আৰু বৌদ্ধ, উভয় ধৰ্মৰ প্ৰভাৱে প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিছিল।

লগতে চাওক

ৰংবং তেৰাং
ৰজনীকান্ত বৰদলৈ
ৰত্নকান্ত বৰকাকতি
হৰমোহন দেৱ গোস্বামী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সমালোচক
Category:লেখক
Category:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
সাহোদ্ৰবাই দেৱী ৰায়

সাহোদ্ৰবাই দেৱী ৰায়(; ১৯১৯ চনৰ ৩০ এপ্ৰিল – ১৯৮১ চনৰ ২৬ মাৰ্চ) ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য হিচাপে চাৰিটা কাৰ্যকাল সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ।

জীৱন আৰু কৰ্মজীৱন

১৯৫৭ চনত ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত সাগৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰিছিল। ১৯৭১ আৰু ১৯৮০ চনৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনতো ৰায় নিৰ্বাচিত হৈছিল, লগতে সাগৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰাও নিৰ্বাচিত হৈছিল। ভাৰতৰ ২য়, ৫ম আৰু ৭ নং লোকসভাৰ সদস্য আছিল। দামোহৰ পৰা তেওঁ তৃতীয় লোকসভাৰ সদস্য আছিল৷

ৰায়ে নোয়াখালীত হিন্দু-মুছলমান ঐক্যৰ বাবে কাম কৰিছিল আৰু ১৯৪৫ চনত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সত্যাগ্ৰহত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

১৯৮১ চনৰ মাৰ্চ মাহত ৬১ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ