ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
নেপালত নাৰীবাদ

নেপালত নাৰীবাদ মূলতঃ সমতা আৰু সুযোগৰ সমতাৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত। নেপালী সমাজ পৰম্পৰাগতভাৱে পিতৃতান্ত্ৰিক। নাৰীবাদী সকলে নেপালত এই অৱস্থাক সলনি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। অধিকাংশ নেপালী মহিলাক সমাজিক হায়াৰাৰ্কীত তেওঁলোকৰ স্বামী আৰু পিতৃৰ তলত স্থান দিয়া হয়।
অতীতত, নেপালী মহিলাসকলক নেপালী সমাজৰ সকলো ক্ষেত্ৰত – সমাজ, ৰাজনীতি অথবা অৰ্থনীতি – বেয়া ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
Violence Against Womenৰ পৰিসংখ্যা এই অসমতাসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰে:
৭৭ শতাংশ মহিলা বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ ঘটনা পৰিয়ালৰ ভিতৰত সংঘটিত হোৱা বুলি প্ৰতিবেদন দিয়া হৈছে।
১৫-৪৯ বছৰ বয়সৰ ২২ শতাংশ মহিলাই ১৫ বছৰ বয়সৰ পৰা কমেও একবাৰ শাৰীৰিক হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে।
৪৩ শতাংশ মহিলাই কৰ্মক্ষেত্ৰত যৌন হয়ৰানিৰ সন্মুখীন হৈছে।
প্ৰতি বছৰত ৫,০০০-১২,০০০ ছোৱালী আৰু মহিলাক পাচাৰ কৰা হয়, যাৰ ৭৫ শতাংশ ১৮ বছৰ তলৰ আৰু বেছিভাগ জোৰপূৰ্বক যৌন ব্যৱসায়লৈ পঠিওৱা হয়।

ইতিহাস

নেপালৰ প্ৰথম নাৰীবাদী সংগঠন আছিল নেপাল মহিলা সন্থা, যাক মংগলা দেৱী সিঙৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
২০০৭ ৰ আগতে, ৩৫ বছৰ তলৰ মহিলাই পিতৃ অথবা স্বামীৰ অনুমতি নোহোৱাকৈ পাচপৰ্টৰ বাবে আবেদন কৰিব নোৱাৰিছিল। ২০০৯ চনৰ আগষ্ট মাহত, কাঠমাণ্ডুত চৰকাৰৰ সেই সিদ্ধান্তৰ প্ৰতি উত্তৰস্বৰূপে প্ৰতিবাদ অনুষ্ঠিত হৈছিল, য'ত বিবাহৰ বিনিময়ত একক নেপালী মহিলাক $৬৫০ নগদ প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেওঁলোকে এই মাৰ্চক "চৰকাৰ প্ৰায়োজিত দহৰী" বুলি কোৱা হৈছিল।

সাফল্যসমূহ

নেপালৰ ভূমি-স্তৰ পৰা লৈ আইনসভালৈকে প্ৰতিটো সমিতি আৰু গোটত মহিলাৰ বাবে ৩৩% আসন সংৰক্ষিত আছে, যদিও এই সংৰক্ষণ নীতি কঠোৰভাৱে প্ৰয়োগ কৰা হোৱা নাই।
মহিলা নামত সম্পত্তি পঞ্জীয়নৰ সময়ত চৰকাৰে কৰ সহায় প্ৰদান কৰে, যাতে মহিলাসকলৰ সম্পত্তিত প্ৰৱেশ অধিক সহজ হয়।
নেপালী ভাষাত মহিলাৰ প্ৰতি নিৰ্দিষ্ট ব্যাকৰণৰ নিয়ম আছে। ২০শ শতিকাৰ মাজভাগত, নাৰীবাদী আন্দোলনে এই নিয়মবোৰত পৰিবৰ্তন অনাৰ বাবে মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছিল; ভাষাটোৰ অধিকাংশ অংশত মহিলাক বৰ্ণনা কৰিবলৈ পক্ষপাতদুষ্ট শব্দ ব্যৱহৃত হৈছিল, যেতিয়া পুৰুষক ধনাত্মক শব্দৰে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।

সংগঠনসমূহ

এবিচি নেপাল
মাইটি নেপাল
মহিলা, আইন আৰু উন্নয়ন ফ'ৰাম
সঞ্চাৰিকা সমূহ
শক্তি সমূহ
উইমেন LEAD
মহিলা পুনঃসক্ৰিয়কৰণ কেন্দ্ৰ (WOREC নেপাল)
নেপালৰ শান্তি আৰু গণতন্ত্ৰৰ বাবে মহিলা
দিলাসা অৱিয়ান (বা কনচোল মিছন)

গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তি

নেপালৰ নাৰীবাদী আন্দোলনত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা কেইবাজনীৰ ভিতৰত এজন মহিলা হৈছে সিম'ন ডে বোভুৱাৰ, যাৰ দ্য ছেকণ্ড ছেক্স কিতাপে নেপালী মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ নাগৰিক অধিকাৰৰ কথা স্মৰণ কৰাইছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
শ্ৰেণী:নেপাল
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
শিয়ালকাঁটা

শিয়ালকাঁটা বা Argemone mexicana (মেক্সিক'ৰ আফু, Mexican prickly poppy, flowering thistle, cardo বা cardosanto) আফুৰ এক প্ৰজাতি। প্ৰথমে মেক্সিক'ত পোৱা এই গছ এতিয়া গোটেই বিশ্বতে বিয়পি পৰিছে। ই প্ৰখৰ খৰাং আৰু বেয়া মাটি সহ্য কৰিব পাৰে। ইয়াৰ পৰা উজ্জ্বল হালধীয়া ৰঙৰ তৰুক্ষীৰ ওলায়। গছ-বন খাই ফুৰা জন্তুৰ বাবে ই বিষস্বৰূপ। কিন্তু মেক্সিক'ৰ কোনো অঞ্চল, পশ্চিম আমেৰিকাৰ স্থানীয় লোক আৰু ভাৰতৰো বহু লোকে ইয়াক দৰব হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। শিয়ালকঁটাৰ ফুল মাৰ্চ মাহমানত বেছিকৈ ফুলে আৰু সেই সময়ছোৱাত ভাৰতৰ বহু প্ৰান্তত হোৱা হোলিকা দহন উৎসৱত মানুহে এই ফুলেৰে পূজা কৰে।

ৰাসায়নিক উপাদান

শিয়ালকাঁটাৰ গুটিত ২২–৩৬% লৈকে শেঁতা হালধীয়া বৰণৰ খোৱাৰ অনুপযোগী argemone oil নামৰ তেল থাকে য'ত বিষাক্ত এল্‌কালয়ড sanguinarine আৰু dihydrosanguinarine পোৱা যায়।

শিয়ালকাঁটাৰ গছৰ পৰা আন চাৰিবিধ এল্‌কালয়ড dehydrocorydalmine, jatrorrhizine, columbamine, আৰু oxyberberine নিষ্কাষণ কৰা হৈছে।

গছজোপাৰ ফল কাটিলে berberine আৰু protopine থকা তৰুক্ষীৰ ওলায়।

বিষপ্ৰভাৱ

এই গছৰ গুটিবোৰ দেখাত প্ৰায় সৰিয়হৰ গুটিৰ দৰে। সেইবাবে শিয়ালকাঁটা গুটিৰে সৰিয়হ ভেজাল কৰাৰ ফলত ই বিষাক্ত হৈ পৰে। ভাৰত, ফিজি দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু অন্যান্য দেশত শিয়ালকাঁটাৰ বিষপ্ৰভাৱৰ ঘটনা ঘটিছে। ১৯৯৮ চনত ভাৰতত ই Epidemic dropsy নামেৰে মহামাৰীৰ ৰূপ লৈছিল। এই ৰোগত ৰোগীৰ ভৰি দুখন বৰকৈ ফুলি উঠে। মিঠাতেলত শিয়ালকাঁটা তেলৰ ১% ভেজাল থাকিলেও ৰোগৰ সৃষ্টি হয়। ভাৰতত পৰিমাণ বঢ়াবলৈ শিয়ালকাঁটাৰ তেলত সূৰ্যমুখী তেল আৰু তিলৰ তেল যোগ কৰা হয়, কিন্তু এই কামে স্বাস্থ্য হানি কৰে। ফলত বহু তেলৰ ব্ৰেণ্ডে আজিকালি "no argemone oil" বুলি লিখি দিয়ে।

পৰম্পৰাগত ঔষধ

মেক্সিক'ৰ ছন'ৰা প্ৰদেশৰ ছেৰি লোকসকলে গোটেই গছজোপা কেঁচাকৈ বা শুকুৱাই ব্যৱহাৰ কৰে। ই বৃক্কৰ বিষ কমায়, ছিগা গৰ্ভফুল বাহিৰ কৰে আৰু সন্তান জন্মৰ পাছত শৰীৰ শুদ্ধ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

স্পেনীয় লোকসকল ছন'ৰা আহোঁতে তেওঁলোকে এই গছক ঔষধৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। ইয়াৰ গুটিবোৰ শৌচ ঢিলা কৰিলৈ ব্যৱহৃত হৈছিল।

মালিৰ পৰম্পৰাগত বৈদ্যই শিয়ালকাঁটা চাহ মেলেৰিয়াৰ চিকিৎসাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে। এই ব্যৱহাৰ জটিলতা নথকা মেলেৰিয়াৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত অধ্যয়ন কৰা হৈছে। এটা অধ্যয়নৰ ৭৩% ৰোগীয়ে লক্ষণ ভাল পাইছিল, কিন্তু সৰহভাগৰে তেজৰ পৰা পৰজীৱী আঁতৰ হোৱা নাছিল। আন এক অধ্যয়নে প্ৰকাশ কৰে যে গ্ৰাম্যাঞ্চলত মেলেৰিয়াৰ আধুনিক চিকিৎসা পোৱাত পলম হ'লে শিয়ালকাঁটা ফাষ্ট-এইড হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।

ভাৰতৰ তামিলনাডু এই গছৰ ফুল গোটেই ৰাতি পানীত ডুবাই সেই পানী চকুৰ ৰোগৰ চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে ছালৰ ৰোগ, হাওঁফাওঁৰ ৰোগ, দাঁতৰ ৰোগ আদিতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গুল্ম
সৰ্বভাৰতীয় মজলিছ-ই-ইত্তেহাদুল মুছলিমীন

সৰ্বভাৰতীয় মজলিছে-ই-ইত্তেহাদুল মুছলিমীন বা এম আই এম হৈছে ভাৰতৰ স্বায়ত্তশাসিত ৰাজ্যৰ ৰাজধানী তেলেংগানা ৰ এটা আঞ্চলিক ভিত্তিত ৰাজনৈতিক দল। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় আঘাপুৰ হায়দৰাবাদ তেলেংগানাত।

নীতি

‘সৰ্বভাৰতীয় মজলিছ-ই-ইত্তেহাদুল মুসলিমীন’ত মুছলমানক একত্ৰিত আৰু একত্ৰিত কৰাৰ কথা কোৱা হৈছে॥

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক দল
জাতকৰ্ম

জাতকৰ্ম (আক্ষৰিক অৰ্থত, জন্মৰ আচাৰ-অনুষ্ঠান) শিশুৰ জন্মৰ পিছত উদযাপন কৰা হিন্দু ধৰ্মৰ অন্যতম প্ৰধান সংস্কাৰ। সাধাৰণতে ই এক ব্যক্তিগত ৰীতি-নীতিৰে নতুনকৈ পিতৃ-মাতৃ হোৱা দম্পতী, কেঁচুৱাটোৰ আত্মীয় আৰু ঘনিষ্ঠ বন্ধুৰ সৈতে পালন কৰা অনুষ্ঠান।

ব্যুৎপত্তি

জাতকৰ্ম সংস্কৃতৰ এক সংমিশ্ৰিত শব্দ, আৰু ইয়াৰ মূল শব্দদুটা হৈছে 'জাত' আৰু 'কৰ্ম'। জাত শব্দৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "জন্ম, অস্তিত্বলৈ অনা, জন্ম দিয়া, উৎপত্তি হোৱা, কাৰণ হোৱা, আবিৰ্ভাৱ হোৱা।" কৰ্ম শব্দৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "কাম, কৰ্তব্য, বাধ্যবাধকতা, যিকোনো ধৰ্মীয় কাৰ্য্যকলাপ বা ৰীতি, প্ৰাপ্তি।" এইদৰে জাতকৰ্মৰ অৰ্থ হৈছে "জন্মৰ সময়ত কৰা এটা আচাৰ" বা "জন্ম অনুষ্ঠান।"

এই ৰীতি-নীতি সমূহ মুখ্যতঃ নৱজাতকৰ সৈতে জড়িত। পৰম্পৰাগত জাতকৰ্ম অনুষ্ঠানৰ সময়ত পিতৃয়ে শিশুটিৰ ওঁঠত মৌ আৰু ঘিঁউ স্পৰ্শ কৰি আদৰণি জনায়। কেতিয়াবা, এই অনুষ্ঠানত বৈদিক শ্লোক মতা হয়। এই অনুষ্ঠানৰ প্ৰথম তাৎপৰ্য গৃহসূত্ৰ গ্ৰন্থত মেধাজনন (সংস্কৃত: মেধান) বুলি ব্যাখ্যা কৰা হৈছে, বা মাতৃৰ গৰ্ভত শিশুৰ শৰীৰ গঠন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত জগতৰ গৰ্ভত শিশুৰ মন আৰু বুদ্ধিৰ আৰম্ভ কৰা। গীতসমূহৰ দ্বিতীয় খণ্ডত শিশুটিৰ দীৰ্ঘায়ু কামনা কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংস্কাৰ
ৰোহিনী

ৰোহিনী
lessচন্দ্ৰ আৰু ৰোহিনী
স্বীকৃতি
দেৱী
বাসস্থান
চন্দ্ৰলোক
ব্যক্তিগত তথ্য
পিতৃ-মাতৃ

দক্ষ (পিতৃ)
আছিকনী (মাতৃ) (মাৰা

সংগিনী
চন্দ্ৰ
শিশুসকল
বৰ্চা

ৰোহিনী এগৰাকী হিন্দু ধৰ্মৰ তৰাৰ দেৱী আৰু চন্দ্ৰ দেৱতাৰ প্ৰিয় পত্নী। তেওঁ প্ৰজাপতি দক্ষ আৰু তেওঁৰ পত্নী আসিকনীৰ ২৭ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত এগৰাকী।

ৰোহিনী এক ৰঙা ৰঙৰ বৃষমণ্ডলৰ উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ, ইয়াক হিন্দু শাস্ত্ৰত দেৱীৰ মৰ্য্যাদা দিয়া হৈছে।

হিন্দু ধৰ্মত

হিন্দু ধৰ্মৰ দক্ষ আৰু অশিক্নিৰ ২৭ গৰাকী কন্যা চন্দ্ৰৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

চন্দ্ৰই বেছিভাগ সময় ৰোহিনীৰ লগত কটাইছিল, যাৰ বাবে তেওঁৰ আন পত্নীসকল ক্ষুব্ধ হৈ পৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকে এই বিষয়ে পিতৃ দক্ষৰ ওচৰত অভিযোগ কৰে। জীয়েকহঁতক অসুখী দেখি দক্ষই চন্দ্ৰক কুষ্ঠ ৰোগ হ’বলৈ অভিশাপ দিয়ে আৰু ঘোষণা কৰে যে, চন্দ্ৰ প্ৰতিমাহে ক্ষয়প্ৰাপ্ত হৈ নোহোৱা হব।

ৰোহিনী আৰু তেওঁৰ ভগ্নী কৃত্তিকা আৰু ৰেৱতীক প্ৰায়ে দেৱীকৃত সত্তা আৰু "মাতৃ" বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।

ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত

ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত ২৭ টা চন্দ্ৰ অৱস্থান বা নক্ষত্ৰৰ নাম দক্ষ আৰু আশিক্নিৰ কন্যাসকলৰ নামেৰে ৰখা হৈছে। চন্দ্ৰ অৱস্থানৰ ৰোহিনী বৃষভ নক্ষত্ৰমণ্ডল (বৃষ)ত ১০° ০'ৰ পৰা ২৩° ২০'লৈকে বিস্তৃত।

ভাৰতীয় জ্যোতিষ শাস্ত্ৰত

ভাৰতীয় জ্যোতিষ, যাক জ্যোতিষশাস্ত্ৰ বুলিও কোৱা হয়, ৰোহিনী হৈছে চন্দ্ৰৰ দ্বাৰা শাসিত ৰাশিৰ চতুৰ্থ চন্দ্ৰ অৱস্থান বা নক্ষত্ৰ।
ভগৱান কৃষ্ণৰ জন্ম নক্ষত্ৰ ৰোহিনী আৰু এই নক্ষত্ৰৰ প্ৰভাৱত জন্ম লোৱাৰ এক তাৎপৰ্য্য আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰসমূহ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতাসকলৰ সহধৰ্মিণী
আদিত্য নাৰায়ণ পুৰোহিত

আদিত্য নাৰায়ণ পুৰোহিত (; জন্ম ৩০ জুলাই ১৯৪০) এজন ভাৰতীয় বিজ্ঞানী আৰু প্ৰাধ্যাপক যিয়ে মূলতঃ গছৰ প্ৰজাতিৰ পৰিৱেশ-শৰীৰবিজ্ঞান আৰু উচ্চভূমি এলেকাৰ ঔষধি উদ্ভিদৰ শৰীৰবিজ্ঞানৰ বিষয়ে‍ কাম কৰি আহিছে। তেওঁ হেমৱতী নন্দন বহুগুণা গড়ৱাল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য আছিল আৰু বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ ভূ-পৃষ্ঠৰ উচ্চতাৰ উদ্ভিদ শৰীৰবিজ্ঞান গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ সঞ্চালক। ১৯৯০ চনৰপৰা ১৯৯৫ চনলৈকে তেওঁ হিমালয়ান পৰিৱেশ আৰু উন্নয়ন প্ৰতিষ্ঠান গোবিন্দ বল্লভ পন্তৰ সঞ্চালক আছিল।

ভাৰতৰ ভূ-পৃষ্ঠৰ উচ্চতাত থকা পাহাৰত কৰা মূল্যৱান বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ বাবে পুৰোহিতক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ১৯৯৭ চনত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

পুৰোহিতৰ জন্ম হৈছিল ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ডৰ চামোলি জিলাৰ কিমনিত। তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা থাৰালী আৰু চামোলি জিলাৰ ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগ, নাইনিতালৰ পৌৰী জিলাৰ লেন্সডাউনত আৰু পাঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয়, চণ্ডীগড়ত গৱেষণামূলক অধ্যয়ন হৈছিল। তেওঁ পাঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয় চণ্ডীগড়, বন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান, ডেৰাডুন, কেন্দ্ৰীয় আলু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান, চি‍মলা, ব্ৰিটিছ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয় আৰু নৰ্থ ইষ্টাৰ্ণ হিল ইউনিভাৰ্চিটি, শ্বিলঙত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে ১৯৭৭ চনত এইচ.এন.বি.গড়োৱাল বিশ্ববিদ্যালয়ত আছিল। তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্ব ভ্ৰমণ কৰি বিভিন্ন সন্মিলনত বক্তৃতা দিয়াৰ লগতে বিভিন্ন আলোচনা-চক্ৰত পৰিৱেশ সম্পৰ্কীয় নিজৰ মত প্ৰকাশ কৰিছে। মালতী পুৰোহিতৰ সৈতে‍ তেওঁ বিবাহ সূত্ৰে আদিত্য নাৰায়ণ পুৰোহিত এগৰাকী কন্যা আৰু এজন পুত্ৰ সন্তানৰ পিতৃ।

এইচ এন বি গড়োৱাল বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰাৰ পাছত, পুৰোহিতে ভূ-পৃষ্ঠৰ ওপৰভাগৰ উচ্চভূমি এলেকাত থকা উদ্ভিদৰ বিষয়ে কাম আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ১৩০০০ ফুট উচ্চতাত টুংগনাথত আলপাইন ফিল্ড ষ্টেচনৰ সৈতে এক প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিছিল আৰু এইটোৱেই হ’ল ভাৰতৰ প্ৰথম আলপাইন চেণ্টাৰ। এই কেন্দ্ৰটোত চলোৱা গৱেষণা কৰ্মৰপৰা দেখা গৈছে যে উচ্চভূমি এলেকাত থকা প্ৰজাতিবোৰ ভূ-পৃষ্ঠৰপৰা কম উচ্চতাত থকা প্ৰজাতিবোৰতকৈ পৰিৱেশৰ চাপৰ প্ৰতি কম সংবেদনশীল। পুৰোহিত আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে কৰা আলপাইন উদ্ভিদৰ অংকুৰণৰ অধ্যয়নে বহু বিপন্ন প্ৰজাতিৰ অংকুৰণত সহায় কৰিছে আৰু সেইবোৰ টুংগনাথৰ আলপাইন ফিল্ড ষ্টেচনৰ সহায়ত প্ৰকৃতিত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। তেওঁ আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে একনাইটছ, আলপাইন আৰু চাব-আলপাইন উদ্ভিদৰ বাবে খেতি প্ৰযুক্তিৰ কথা উলিয়াইছে, যাৰ ঔষধি মূল্য অতি উচ্চ আৰু যাৰ উৎপাদন ১০ৰপৰা ১২গুণ বৃদ্ধি পায়। পাহাৰীয়া উদ্ভিদ আৰু পাহাৰীয়া পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ ওপৰত তেওঁ বহুমূলীয়া বৈজ্ঞানিক অৱদান আগবঢ়াইছে। ২০০২ চনত এইচ.এন.বি. গড়োৱাল বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অৱসৰ লোৱাৰ পাছত উত্তৰাখণ্ড চৰকাৰে তেওঁক ৰাজ্যখনৰ ঔষধি আৰু সুগন্ধি উদ্ভিদৰ সংৰক্ষণ, উন্নয়ন আৰু খেতিৰ পৰামৰ্শৰ বাবে বিশেষ অধ্যক্ষৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। তেওঁ ৰাজ্যখনৰ সুগন্ধি উদ্ভিদৰ বাবে এটা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পৰিৱেশবিদ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
দাৰা আহমেদ

দাৰা আহমেদ ( এগৰাকী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালক, তথ্যচিত্ৰ, দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক তথা টেলিফিল্ম নিৰ্মাতা। ১৯৬৯ চনত, ব্ৰজেন বৰুৱা পৰিচালিত ডক্তৰ বেজবৰুৱা চলচ্চিত্ৰৰ সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে তেওঁ অসমীয়া চিনেমা জগতত ভৰি দিয়ে আৰু প্ৰায় ২০খন চলচ্চিত্ৰৰ সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে কাম কৰে। ইয়াৰ পাছতে তেওঁ ‘ৰিক্সাৱালা’, ‘যখিনী’, ‘উৰ্ব্বশী’, ‘ধ্ৰুৱতৰা’ আৰু ‘পূজা’ নামেৰে কেইবাখনো জনপ্ৰিয় চিনেমা স্বতন্ত্ৰভাৱে নিৰ্মাণ কৰে। দেৱী চলচ্চিত্ৰ তেওঁ শম্ভু গুপ্তাৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে নিৰ্মাণ কৰিছিল। সাদিন কাকতত তেওঁ নিয়মীয়াকৈ লিখা-মেলা কৰিছিল।দাৰা আহমেদ জ্যোতি চিত্ৰবনৰ পৰিচালনা সমিতিৰ সদস্য হোৱাৰ উপৰিও ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিযোগিতাৰ জুৰিৰ সদস্য আছিল। হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ২০২১ চনৰ ২৪ মে' তাৰিখে গুৱাহাটীৰ এপ'ল' হস্পিটেলত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৭৫ বছৰ।

জন্ম আৰু শিক্ষা

১৯৪৬ চনৰ ১০ জুন তাৰিখে নাজিৰাত দাৰা আহমেদৰ জন্ম হয়। নাজিৰা হাইস্কুলতে স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ এ ৰছিদ আছিল এগৰাকী চিকিৎসক আৰু ভগ্নী এলি আহমেদ, পদ্মশ্ৰী আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপক সাহিত্যিক।

কৰ্মজীৱন

১৯৬৯ চনত ব্ৰজেন বৰুৱা পৰিচালিত ডক্তৰ বেজবৰুৱা চলচ্চিত্ৰত সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে আহমেদে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৭০ চনত মুকুতা, ১৯৭২ত ভদৰী, ললিতা, ওপজা সোণৰ মাটি, উপগ্ৰহ, ১৯৭৩ত মমতা, ১৯৭৪ত সন্তান, ১৯৭৫ত কাচঘৰ, চামেলী মেমচাব, ১৯৭৭ত বনহংস, ১৯৭৮ত ফাগুনী, বনজুই, ১৯৭৯ত মন প্ৰজাপতি, আশ্ৰয়, ১৯৮১ত পোনাকণ, ৰজনীগন্ধা, ১৯৮৩ত সাদৰী আৰু মুক্তিকে আদি কৰি প্ৰায় ২০খন ছবিত সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে কাম কৰে। ১৯৮৪ চনত শম্ভু গুপ্তাৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে ‘দেৱী’ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ স্বতন্ত্ৰ পৰিচালক ৰূপে একেলেথাৰিয়ে কাম কৰে আৰু দৰ্শকক কেইবাখনো জনপ্ৰিয় ছবি উপহাৰ দিয়ে। এই সমূহৰ ভিতৰত ‘পূজা’ (১৯৮৫), ‘মধুচন্দা’ (১৯৮৬), ‘প্ৰতিদান’ (১৯৮৭), ‘বৰদৈচিলা’ (১৯৮৯), ‘ধ্ৰুৱতৰা’ (১৯৯০), ‘যখিনী’ (১৯৯১), ‘ৰিক্সাৱালা’ (১৯৯৩), ‘উৰ্বশী’ (১৯৯৫) আৰু ‘দেৱতা’ (১৯৯৮) উল্লেখযোগ্য।

দাৰা আহমেদে অসম আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ সহযোগত ‘ডেভেল’পমেণ্ট অৱ কাৰ্বি আংলং’, ‘লীড কাইণ্ডলি লাইট’, ‘নীপকো’, 'দ্য মিল্ক’, ‘চাইল্ড চাইক’লজী’, ‘মহাশ্বেতা’, ‘প্ৰগতি পৰম্পৰা আৰু সমৃদ্ধি’, ‘অ’ল্ড মনুমেণ্টচ্‌ অৱ আহোম এইজ’কে আদি কৰি বহুকেইখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।

‘জীৱনধাৰা’, ‘গান্ধী’, ‘শাহু আই’ আৰু ‘মিতাৰ তিতা-মিঠা’, দাৰা আহমেদে পৰিচালনা কৰা দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক।

‘সৎকাৰ’, ‘কালচক্ৰ’, ‘তেজৰ মৰম’ আৰু ‘সপ্ত সুৰে ৰিঙিয়াই’ শীৰ্ষক টেলিফিল্ম কেইখনো আহমেদে পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁ গুৱাহাটী, ডিব্ৰুগড় আৰু শিলচৰ দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ বাবে ১৩খন তথ্যচিত্ৰ স্পনছৰ্‌ড প্ৰগামৰ অধীনত পৰিচালনা কৰিছিল। আহমেদ প্ৰসাৰ ভাৰতীৰ গুৱাহাটী, ডিব্ৰুগড়, শিলচৰ আৰু পি পি চি(এন ই)ৰ অনুমোদিত প্ৰযোজক আৰু পৰিচালক আছিল। স্কুলীয়া জীৱনত তেওঁ প্ৰায় ২৫খন নাটকত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰক লৈ তেওঁৰ এখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশিতব্য।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

অসম শিল্পী দিৱস সমিতিৰ দ্বাৰা ‘দেৱী’ চলচ্চিত্ৰলৈ শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী চিত্ৰ, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক, শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা আৰু শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ বঁটা
জীৱনজোৰা সাধনাৰ বাবে জীৱনৰাম মুংগীদেৱী স্মাৰক বঁটা
জীৱনজোৰা সাধনাৰ বাবে এনাজৰী বঁটা
২০০৫ চনত অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ জুৰিৰ সদস্য
২০০৬ চনত জ্যোতিৰূপা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ জুৰিৰ সদস্য
২০১৯ চনত ভবেন বৰুৱা বঁটা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
গুহকৰ সাহায্য দান

৩৩ অধ্যায়

গুহকৰ সাহায্য দান

গুহ নৃপতিক যেবে গৃহক পঠাইল ।

শত্ৰুঘন সমে শোকে নিদ্ৰাক নপাইল ॥১

যুগৰ সমান তান ৰজনী পোহাইল ।

ভৰতে মাতিয়া শত্ৰুঘনক জগাইল ॥২

প্ৰভাত সময় ভৈল কুলি তেজে ৰাৱ ।

গুহক বুলিয়ো ঝাণ্টে আনন্তোক নাৱ ॥৩

ভৰতে উঠিয়া পাছে মুখে দিলা জল ।

কৌশল্যা সুমিত্ৰা আদি জাগিলা সকল ॥৪

শত্ৰুঘনে বোলে কিয় জগাইলাহাঁ মোকে ।

জগায়া জগায়া মোক বাপ ভাইৰ শোকে ॥৫

গুহক আনিতে প্ৰতি দূতক পঠাইল ।

দূত নতো যান্তে গুহ আপুনি আইল ॥৬

গুহে বোলে উঠিয়োক ভৰত কুমাৰ ।

ভৰতে বোলন্ত ভৃত্য তইসে ৰামৰ ॥৭

অব্যাহতে সৈন্য মোৰ কৰায়োক পাৰ ।

তুৰিতে অনায়ো বাপ যতেক নৱাৰ ॥৮

হেন শুনি গুহ ৰাজা নথাকিল ৰহি ।

আপোনাৰ কটকক শীঘ্ৰে গৈলা বহি ॥৯

ভৰতৰ আজ্ঞা নিয়া শিৰত চড়াইল ।

তেতিক্ষণে শঞ্চশত নাৱৰা অনাইল ॥১০

নিৰন্তৰে নাৱৰা গঙ্গাত কেলি কৰে ।

কতো কতো নাৱত সহস্ৰ লোক ধৰে ॥১১

শঞ্চদশ শত লোক কাহাতো ধৰয় ।

কাহাতো ষোড়শ শত কাতো সতৰয় ॥১২

গৈলা লৰি ৰঙ্গে বৰ অশ্বগজ দলে ।

দিন গোটে পাৰ ভৈল কটক সকলে ॥১৩

পঞ্চিশে তিৰিশে চল্লিশে সে হাতী চড়ে ।

তথাপিতো নাৱ সব খানিকো নলৰে ॥১৪

পৰ্ব্বত সমান নাৱসৰ হাহি যাই ।

ছাপে ছাপে নাৱ যেন পৱন উড়াই ॥১৫

হস্তী ঘোড়া ৰথ পতি কটক অপাৰ ।

গুহৰ কিঙ্কৰ সবে কৰিলেক পাৰ ॥১৬

কতো হাণ্টি কতো ভুৰে কতো লোক ভেলে ।

কতো কতো সান্তৰিয়া পাৰহোৱে হেলে ॥১৭

গুহৰাজা যোৰহাতে সাকুত স্বভাজ ।

ভৰতৰ আগে গৈয়া যোগাইলেক নাৱ ॥১৮

ৰজতৰ পতা দিল সুবৰ্ণৰ ছাল ।

জমকে জমকে জ্বলে ৰতন পৱাল ॥১৯

বশিষ্ঠ প্ৰমুখ কৰি যত দ্বিজগণ ।

ৰাজভাৰ্য্যা যতেক ভৰত শত্ৰুঘন ॥২০

সেহি নাৱে ভৈলা গুহ আপুনি কাণ্ডাৰ ।

অব্যাহতে গঙ্গাৰ ভৈলন্ত সবে পাৰ ॥২১

পাৰহৈয়া ভৰতে গুহত শোধে কাজ ।

কোন পথে চলিবোঁ দেখিতে ভৰদ্বাজ ॥২২

নিষাদ নৃপতি পথ কৰিলা উদ্দেশ ।

সসৈন্য ভৰত ভৈলা বনত প্ৰবেশ ॥২৩

নদী নদ দুৰ্গ বন বহুত এৰাইল ।

প্ৰহৰ দেড়েকে গৈয়া প্ৰয়াগক পাইল ॥২৪

মহাক্ষেত্ৰ থান সিতো মুকুতি দুৱাৰ ।

সেনা সমন্বিতে সেহি থানে পয়সাৰ ॥২৫

শঙ্কৰক প্ৰণামি আসন ধৰিলন্ত ।

মাতৃগণ সমে প্ৰদক্ষিণ কৰিলন্ত ॥২৬

নিৰন্তৰে প্ৰজাক থৈলন্ত সেহি ঠাৱ ।

মন্ত্ৰীগণ সহিতে আৱৰ যত মাৱ ॥২৭

কুলগুৰু বশিষ্ঠক আগত লৈলন্ত ।

ভৰদ্বাজ থানে গৈয়া প্ৰবেশ ভৈলন্ত ॥২৮

বশিষ্ঠক দেখি ঋষি চালিলন্ত গাৱ ।

চমকিয়া আসনৰ নমাইলন্ত পাৱ ॥২৯

ভৰতক দেখি ভৈলা মনত উল্লাস ।

বশিষ্ঠ সহিতে ভৈল তত্তূল্য সম্ভাষ ॥৩০

মাৱে ভাই ভৰতেও প্ৰদক্ষিণ কৰি ।

কৰিলন্ত নমস্কাৰ ঋষিক সাদৰি ॥৩১

কৃতাঞ্জলি ধৰি পাছে আগে ভৈলা থিৱ ।

ঋষিয়ে বোলন্ত সবে হৈয়ো চিৰঞ্জীৱ ॥৩২

যথাযোগ্য ভৰদ্বাজে সবাকো অৰ্চ্চিল ।

বসিবাক লাগিয়া আসন অনাই দিল ॥৩৩

সাদৰ কৰিলা যেবে ঋষি ভৰদ্বাজে ।

সবহি বসিলা মুনি গণৰ সমাজে ॥৩৪
সৰস্বতী সন্মান

সৰস্বতী সন্মান হৈছে ভাৰতীয় সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত উল্লেখিত ২২টা ভাষাৰ যিকোনো এটাত লিখিত শ্ৰেষ্ঠ কাব্য বা গদ্যৰ বাবে প্ৰদান কৰা এক উল্লেখযোগ্য সাহিত্য পুৰস্কাৰ। হিন্দু ধৰ্মৰ জ্ঞানৰ দেৱী সৰস্বতীৰ নামেৰে এই বঁটাৰ নামাকৰণ কৰা হৈছে। সৈতে এখন প্ৰমাণ পত্ৰ আৰু এটি ফলক প্ৰদান কৰা হয়। বিদগ্ধ পণ্ডিত আৰু প্ৰাক্তন বঁটা বিজয়ীৰে গঠিত এখন নিৰ্বাচনী সমিতিয়ে বঁটাৰ বাবে মনোনীত প্ৰাৰ্থী গৰাকীক বিগত দহ বছৰত প্ৰকাশিত তেওঁৰ সাহিত্য কৰ্মৰ ভিত্তিত এই বঁটাৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰে। এই বঁটাৰ আৰম্ভণি স্বৰূপে প্ৰথমটো পুৰস্কাৰ হৰিবংশ ৰায় বচ্চনক চাৰিটা খণ্ডত প্ৰকাশিত তেওঁৰ আত্মজীৱনীৰ বাবে প্ৰদান কৰা হৈছিল।

বঁটা বিজয়ীসকল

+
বছৰ আলোকচিত্ৰ প্ৰাপক সাহিত্য কৰ্ম ভাষা তথ্যসূত্ৰ
১৯৯১ হৰিবংশ ৰায় বচ্চনচাৰিটা খণ্ডত প্ৰকাশ পোৱা আত্মজীৱনী (আত্মজীৱনী)হিন্দী
১৯৯২ 100pxৰমাকান্ত ৰাঠ শ্ৰী ৰাধা (কবিতা)ওড়িয়া
২০০১ 100pxদলিপ কৌৰ তিৱানা কথা কহৌ উৰ্বশী (উপন্যাস) পাঞ্জাৱী
২০০২ 100x100pxমহেশ এলকুঞ্চৱাৰ য়ুগান্ত (নাটক) মাৰাঠী
২০০৬ 100pxজগন্নাথ প্ৰসাদ দাস পৰিক্ৰমা (কাব্য সংকলন) ওড়িয়া
২০০৭ 146x146pxনাইয়াৰ মাছুদ তাঊচ চমন কী মেইনা (গল্প সংকলন)উৰ্দু
২০০৮
লক্ষ্মীনন্দন বৰা কায়কল্প (উপন্যাস) অসমীয়া
২০০৯ 100pxসুৰজিৎ পাটৰ লফজৌ ডি দৰগাহ পাঞ্জাৱী
২০১০ 100pxএচ এল ভৈৰপ্পা Mandra কানাড়া
২০১২ 100pxসুগতা কুমাৰী Manalezhuthu (কাব্য সংকলন)মালয়ালম
২০১৩ 100pxগোৱিন্দ মিশ্ৰ ধুল পধৌ পৰ (উপন্যাস) হিন্দী

২০১৪ 100pxৱীৰাপ্পা মৈলি Ramayana Mahanveshanam (কবিতা) কানাড়া
২০১৫ 150x150pxপদ্মা সচদেৱ "Chitt-Chete" (আত্মজীৱনী) ডোগ্ৰী
২০১৬ 100pxমহাবালেশ্বৰ চৈল হাবটন (উপন্যাস) কোংকণী
২০১৭ 100pxসীতাংশু য়শচন্দ্ৰ Vakhar (কাব্য সংকলন) গুজৰাটী
২০১৮

কে শিৱ ৰেড্ডী
পক্কাকি অট্টিগিলেতি (কবিতা)
তেলেগু

২০১৯

বাসদেৱ মহী
"চেকবুক" (গল্প সংকলন)
সিন্ধী

২০২০

চৰণকুমাৰ লিম্বালে
"সনাতন (Sanatan)" (উপন্যাস)
মাৰাঠী

২০২১
100pxৰাম দৰশ মিশ্ৰ "ম্যে তৌ য়হা হ্যুঁ" (কবিতা) হিন্দী
২০২২

শিৱশংকৰী
"Surya Vamsam" (স্মৃতিকথা)
তামিল

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্য সন্মান
শ্ৰেণী:পুৰস্কাৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ভাষাত প্ৰদান কৰা সাহিত্য পুৰস্কাৰ
২১ ফেব্ৰুৱাৰী

২১ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৫২তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩১৩টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩১৪ দিন) বাকী থাকে।

জন্ম

১৯৪৪ - জয়কান্ত গন্ধীয়া, অসমীয়া গৱেষক আৰু লোকশিল্পী।
১৯৬১ - অভিজিৎ বেনাৰ্জী, ভাৰতীয়-আমেৰিকান অৰ্থনীতিবিদ।
১৯৬৪ - স্কট যোচেফ কেলি, আমেৰিকান অভিযন্তা আৰু মহাকাশচাৰী।
১৯৮০ - জিগমে খেচাৰ নামগৱেল ৱাংচুক, ভূটানৰ পঞ্চম আৰু বৰ্তমান "ড্ৰোক গ্যাল্প" বা "ড্ৰেগন ৰজা"।

মৃত্যু

১৮২৯ - কিট্টুৰ চেন্নাম্মা, বৰ্তমানৰ কৰ্ণাটকৰ অন্তৰ্গত দেশীয় ৰাজ্য কিট্টুৰৰ ৰাণী।
১৯৯০ - জোহৰাবাই অম্বালেৱালী, ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী।
১৯৯১ - নূতন সামৰ্থ, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
২০১৬ - কলানিধি নাৰায়ণন, ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী আৰু ভাৰতনাট্যমৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ শিক্ষক।

দিৱস‌

আন্তৰ্জাতিক মাতৃভাষা দিৱস
সশস্ত্ৰ বাহিনী দিৱস (দক্ষিণ আফ্ৰিকা)।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
কামিনী কাঞ্চন

কামিনী কাঞ্চন বা কামিনী কুসুম হৈছে দক্ষিণ এছিয়া, দক্ষিণপূৱ এছিয়া আৰু চীনৰ এবিধ থলুৱা ক্ৰান্তীয়, চীৰসেউজীয়া উদ্ভিদ। সৰু সৰু বগা সুগন্ধী ফুল ফুলা এই উদ্ভিদজোপা আলংকাৰিক উদ্ভিদ আৰু বেৰা (Hedge) দিয়া উদ্ভিদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ফলবোৰ কমলাৰ পৰা ৰঙা ৰঙৰ হোৱা দেখা যায়।

সাধাৰণ আৰু স্থানীয় নাম

কামিনী কাঞ্চনৰ কেইটামান সাধাৰণ আৰু স্থানীয় নাম হৈছে,

ইংৰাজী: Orange jessamine, Jasmine orange,Chinese box, mock orange, mock lime, satinwood বা Lakeview jasmine (mainly in Florida)
ব্ৰাজিলিয়ান: murta de cheiro, jasmim laranja
বাৰ্মিজ: ယုဇန (from Pali yojana)
বঙালী: Kamini, (কামিনী)
Khmer: Sarika Keo
হিন্দী: Kamini (कामिनी)
ইণ্ডোনেছিয়ান: Kemuning
কানাড়া: Kadu karibevu (ಕಾಡು ಕರಿಬೇವು)
Mandarin Chinese: 月橘 (Pinyin: yué jú "moon tangerine")
Hokkien and Cantonese: 七里香 "Seven li fragrance"
Tagalog: Kamuning, Molawin
Telugu: Nagagolungu
Sinhalese: "Atteriya", (ඇට්ටේරියා).

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গুল্ম
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
আমগুৰী মাধৱ দেৱ সত্ৰ

আমগুৰী মাধৱদেৱ সত্ৰ বঙাইগাঁও জিলাৰ বইটামাৰীৰ আমগুৰী গাঁৱত অৱস্থিত। এই সত্ৰখন স্থানীয় ৰাইজৰ মাজত গোপীনাথ প্ৰভুৰ মন্দিৰ হিচাপে পৰিচিত। ইয়াত বংশীধৰ গোপীনাথ প্ৰভূৰ বিগ্ৰহ স্থাপিত কৰা আছে। পৌৰাণিক ভাস্কৰ্য কাঠত খোদিত- মৎস্য, কুৰ্ম, হয়গ্ৰীবৰ মূৰ্ত্তি আৰু লগতে আছে এটা মহাপুৰুষজনাৰ পদশীলা। বৰ্তমান ভাঁজ ঘৰৰ সন্মুখত স্থাপন কৰা হৈছে এটা বৃহৎ মণিকূট আৰু তাতে ভাগৱতৰ থাপনা কৰা হৈছে।

কিম্বদন্তী মতে শংকৰদেৱৰ বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণ হোৱাৰ পিছত মাধৱদেৱে যেতিয়া শিষ্য সকলক লগত লৈ একশৰণ নাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে ১৫৪৬ খ্ৰীষ্টাব্দত কোচবিহাৰলৈ আহিছিল,সেই সময়তে সত্ৰখন নিজ হাতে প্ৰতিষ্ঠা কৰা বুলি বিশ্বাস আছিল। মাধৱদেৱে সত্ৰখন প্ৰতিষ্ঠা কৰা বাবে সত্ৰখনক শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ সত্ৰ বুলি জনা যায় আৰু এই সত্ৰখনতেই অমগুৰী ৰাইজৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰতি বছৰে ফাগুন মাহৰ এক তাৰিখে পালনাম পাতি অহা হৈছে।

শ্ৰেণী:সত্ৰ
ৰঙা ঢেকীয়া

ৰঙা ঢেকীয়া বা তাৰঙ হৈছে এবিশ খোৱাৰ উপযোগী ঢেকীয়াজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াক ভাৰত আৰু মালয়েছিয়াৰ লোকচিকিৎসাত ঔষধি উদ্ভিদ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ পাতসমূহ জ্বৰ, চৰ্মৰোগ, আলচাৰ আৰু পেটৰ বিষৰ ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ৰঙা ঢেকীয়া এবিধ দীঘলীয়াকৈ বগাই যোৱা লতাজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ পাতলীয়া বাকলি আৰু গা-গছ বা কাণ্ড ক'লা বৰণৰ। গা-গছ ২০ মিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ হ'ব পাৰে। পাখিসদৃশ গঠনযুক্ত ইয়াৰ মূল পত্ৰ অংশ ৩০-ৰ পৰা ১০০ ছেণ্টিমিটাৰ পৰ্যন্ত দীঘল, উপপত্ৰ অংশ ৭-ৰ পৰা ২০ ছেণ্টিমিটাৰ দীঘল আৰু ১.৫-৪.৫ ছেণ্টিমিটাৰ বহল হ'ব পাৰে। এই ঢেকীয়াবিধৰ পৰাগ আধাৰ ঠেক তথা দীঘলীয়া আৰু ইয়াৰ তলত মুগা বৰণীয়া পৰাগ পুঞ্জ থাকে।

ঢেকীয়াবিধৰ পৰা আহৰণ কৰা এচিলেটেড ফ্লেভানল গ্লাইক'চাইডত বেক্টেৰিয়া প্ৰতিৰোধকৰণৰ ক্ষমতা পোৱা গৈছে। ইয়াৰ উপৰিও, ৰঙা ঢেকীয়াৰ পৰা আহৰণ কৰা শোধনকৃত দ্ৰব্যত ভেঁ‌কুৰনাশক , এণ্টিঅক্সিডেণ্ট, আৰু এণ্টিগ্লুক'চাইডেছ গুণ পোৱা গৈছে।

ৰন্ধনশৈলী

মালয়েছিয়াৰ ছাৰাৱাক ৰাজ্যত ৰঙা ঢেকীয়াক মিডিন নামেৰে জনা যায়। এই ঠাইত ই এক জনপ্ৰিয় খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়। ইয়াৰ কুমলীয়া পাত বা আগসমূহ নহৰু, শুকান সৰু মিছামাছ বা পিহা সৰু মিছামাছৰ (বেলাকান) সৈতে ভাজি খোৱা হয়। ছাবাহ ৰাজ্যত ৰঙা ঢেকীয়াৰ নাম লেম্বিডিং। ইয়াক প্ৰায়েই ছাৰ্ডিন মাছ আৰু বেলাকানৰ সৈতে ৰান্ধি খোৱা হয়।

ভিয়েটনামত ৰঙা ঢেকীয়াৰ কুমলীয়া পাতবোৰক ডট চই বুলি কোৱা হয়। চুপ, চালাড আদিৰ লগতে নহৰুৰ সৈতে ইয়াক ভাজি খোৱা হয়।

অসমৰ লগতে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলতো ৰঙা ঢেকীয়া খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়। পাহাৰীয়া অঞ্চলসমূহত ইয়াক এক সততে ব্যৱহৃত শাক হিচাপে দেখিবলৈ পোৱা যায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শ্ৰেণী:অপুষ্পক উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
বেতাল পঞ্চবিংশতি

বেতাল পঞ্চবিংশতি প্ৰাচীন সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত পঁচিশটা নীতিশিক্ষামূলক সাধুৰ সংকলন। বেতাল পঞ্চবিংশতি বিশ্ব সাহিত্যৰ এক মূল্যৱান ৰচনা। ইয়াত থকা পুৰণি সাধুবোৰ বৰ সুন্দৰ আৰু নীতিশিক্ষামূলক। সেইবাবেই ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা যথেষ্ট। ঘাইকৈ শিৱদাস নামেৰে এজনে এই সাধুবোৰ ৰচনা কৰিছিল বুলি জনা গʼলেও গ্ৰন্থখনৰ লেখক হিচাপে জন্তল ভট্ট আৰু বেতাল ভট্ট নামৰ দুজনৰো উল্লেখ আছে।

ৰচয়িতা

বিখ্যাত কাশ্মিৰী লেখক সোমদেৱৰ কথা সৰিৎসাগৰ আৰু আন এজন লেখকৰ আচাৰ্য ক্ষেমেন্দ্ৰৰ বৃহৎ কথামঞ্জৰীতো বেতাল পঞ্চবিংশতিৰ সাধু অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। তেওঁলোক আছিল একাদশ শতিকাৰ লেখক। গতিকে বেতাল পঞ্চবিংশতিৰ কাহিনীবোৰ নিশ্চিতভাৱে তাতোকৈ পুৰণি।

বিষয়বস্তু

মহাৰাজ বিক্ৰমাদিত্যক বেতালে পঁচিশটা সাধু কৈছিল বুলি গ্ৰন্থখনত উল্লেখ কৰা হৈছে। বেতাল পঞ্চবিংশতিত বেতালৰ সেই পঁচিশটা সাধুৰ বৰ্ণনা আছে। প্ৰত্যেকটো সাধু শেষ কৰি বেতালে বিক্ৰমাদিত্যৰ জ্ঞান আৰু সততাৰ পৰীক্ষা লʼবলৈ এটাকৈ প্ৰশ্ন সুধিছে। বিক্ৰমাদিত্যই তাৰ শুদ্ধ উত্তৰ দিছে। গতিকে কেৱল সাধু কেইটাই নহয়, সেইকেইটা কোৱাৰ ধৰণটোও বেছ কৌশলী আৰু কৌতূহল উদ্দীপক।

মুখ্য চৰিত্ৰ

বিক্ৰমাদিত্য: উজ্জয়িনীৰ ৰজা বিক্ৰমাদিত্য ন্যায় পৰায়ণ, দানী, জ্ঞানী, গুণী, বীৰ, সু-প্ৰজাপালক।
বেতাল: বেতাল হʼল মৰিশালীৰ মৃতদেহৰ ভিতৰত থকা এক প্ৰেতাত্মা।
অন্যান্য: ইয়াৰ উপৰিও এজন তান্ত্ৰিকৰ লগতে প্ৰত্যেক সাধুতে নতুন নতুন অলেখ চৰিত্ৰ আ্ছে।

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Vikram & Vetaal - containing the Singhasan Battisi and the Baital Pachisi (Annotated): Translation by
Original Sanskrit text by Somadeva in Harvard-Kyoto transliteration

শ্ৰেণী:সংকলন
শ্ৰেণী:সংস্কৃত গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:সাধু
শ্ৰেণী:সাধুকথা