লঙ্কাৰ বিৱৰণ

৭ অধ্যায়

লঙ্কাৰ বিৱৰণ ।

লঙ্কাপুৰী দেখিলন্ত ত্ৰিকূট উপৰে ।

দুতী অম্ৰাৱতী যেন সমুদ্ৰ ভিতৰে ॥১

সুবেল গিৰিৰ শৃঙ্গ আতি বিতোপন ।

তহিতে পৰিলা গৈয়া পৱন নন্দন ॥২

সুবেলত বসিয়া গুনন্ত মহাবীৰ ।

পয়াস নভৈল মোৰ সুস্থসে শৰীৰ ॥৩

মাগৰ তৰিয়া আইলো ইটো কোন গহা ।

কোটি যোজনক যাইবোঁ তাকো আছে সাহা ॥৪

শতেক যোজন আইলো ইটো কোন কায ।

ইসব কাহিনী কহিবাকো লাগে লাজ ॥৫

তৰিলন্ত বসিয়া বীৰে দেখিলন্ত শঙ্কা ।

সুবেলত বসিয়া বীৰে দেখিলন্ত লঙ্কা ॥৬

মাথা তুলি দেখন্ত আদিত্য অস্ত যান্ত ।

কৰ যোৰে হনুমন্তে দিলন্ত সিদ্ধান্ত ॥৭

জানু শিৰ কৰি যুৰিলন্ত যোৰহাত ।

ত্ৰৈলোক্যৰ দীপ বুলি নমিলন্ত মাথ ॥৮

খনিতেক তম্ভিয়োক ৰাম কাৰ্য্য সাওঁ ।

দিবাভাগে লঙ্কাৰ গড়ক ফুৰি চাওঁ ॥৯

হেন শুনি তুষ্ট ভৈলা কাশ্যপ নন্দন ।

দেখি হনুমন্তৰ হৰিষ ভৈল মন ॥১০

সুবেলৰ হন্তে বীৰ দৃষ্টি বলাই চান্ত ।

দিবা ভাগে লঙ্কাৰ গড়ক দেখিলন্ত ॥১১

সুবেলৰ নামি নগৰীক লাগি যান্ত ।

অনেক বনক হনুমন্তে দেখিলন্ত ॥১২

গুঞ্জৰিত শবদে ভ্ৰমৰা মধুপান ।

পদ্মিনী দীঘী জলাশয় ৰম্য থান ॥১৩

সৰল পিয়াল খৰ নিখৰ খৰ্জ্জুৰ ।

শাল তাল তমাল গমাৰি বিযপুৰ ॥১৪

অশ্বত্থ কপিত্থ বট নাৰঙ্গ বদৰ ।

তেন্তেলি কণ্টকি আম জাম নাগেশ্বৰ ॥১৫

খাজুৰি হাৰিঠা আমলখি ডহাফল ।

ছাতিয়াল গুৱা নাৰিকল যে শ্ৰীফল ॥১৬

সলঙ্গা মহৰি আৰু কমলা টেঙ্গৰা ।

কৰ্দ্দৈ পিচু মৰ্দ্দক যে সোলঙ্গা আমৰা ॥১৭

কদম্ব গুলাল পাৰিজাতক আশেষ ।

সেৱতী মালতী গুটিমালী যে বিশেষ ॥১৮

বাৰয় বসন্তে অনুকূলে বহে বাৱ ।

ষড়ঋতু নছাড়য় কোকিলৰ ৰাৱ ॥১৯

অনেক আছয় পশু চটক আশেষ ।

সুবৰ্ণ মাণিক মণি ৰতন বিশেষ ॥২০

সাগৰে উথাৰি থৈল মুকুতাৰ দাম ।

চিত্ৰ বিচিত্ৰ তাক দেখি অনুপাম ॥২১

লঙ্কাৰ সমীপ বনে দিন গোট নিল ।

গধুলিকা বেলা বীৰে পৰামৰি শিল ॥২২

ইসব শৰীৰ যেবে পেশওঁ নগৰ ।

ৰাক্ষসে বান্ধিয়া ফুৰাইবেক ঘৰে ঘৰ ॥২৩

বিৰাল সমান সঙ্কুচিত কলেৱৰে ।

হনুমন্তে চড়িলন্ত প্ৰাঞ্চিৰ উপৰে ॥২৪

গোধুলিকা বেলা শ্ৰী দেখিলা লঙ্কাৰ ।

দূতী অম্ৰাৱতী যেন জগততে সাৰ ॥২৫

অনেক প্ৰবন্ধে বিশ্বকৰ্ম্মেসে নিৰ্ম্মিল ।

লঙ্কা বেঢ়ি সুৱৰ্ণৰ গড় প্ৰাঞ্চি দিল ॥২৬

অনেক যোজন পথ গগনে উধাৱ ।

সুবৰ্ণ মাণিক জ্বলে ঠাৱে ঠাৱ ॥২৭

থাই খান দেখিলন্ত বহল বিস্তাৰ ।

গড়গোটে বেঢ়ি আছে সকলে লঙ্কাৰ ॥২৮

নানা যন্ত্ৰ সাজি তাত আছে সাৰি সাৰি ।

দেৱাসুৰ সবে তাক লঙ্ঘিতে নপাৰি ॥২৯

বিষম সঙ্কট আতি দুৰ্গবৰ থান ।

দেখি চিন্তাবিষ্ট ভৈলা বীৰ হনুমান ॥৩০

অঙ্গদ সুগ্ৰীৱ নীল আমি সমে চাৰি ।

এতেকেসে সাগৰক তৰিবাক পাৰি ॥৩১

শতেক যোজন পথ সাগৰক তৰি ।

ইঠাৱক বানৰ আসিবে কেন কৰি ॥৩২

বানৰ বৰ্গৰ ইঠাৱত কোন কাম ।

কিবা কৰিবন্ত আসি দশৰথি ৰাম ॥৩৩

ৰাম লক্ষ্মণ যাতো অচিন্ত্য প্ৰভাৱ ।

সি কাৰণে মনত কিঞ্চিত দিও ঠাৱ ॥৩৪

৮ অধ্যায়

হনুমন্তৰ লঙ্কা দৰ্শন ।

পাছ কাৰ্য্য থাকোক চিন্তিবোঁ আগ কায ।

ডেৱ দিয়া পৰিলন্ত নগৰৰ মাজ ॥১

ঠাৱে ঠাৱে দেখন্ত ৰাক্ষসে পঢ়ৈ বেদ ।

শাস্ত্ৰসব পঢ়ন্ত শুনন্ত অবিচ্ছেদ ॥২

সুবৰ্ণৰ হংস লাড়ু আলি চক্ৰবাক ।

সুবৰ্ণৰ শৰালি উৰয় জাকে জাক ॥৩

সুবৰ্ণৰ ময়না ভাটৌ চুটিয়া শালিক ।

সুবৰ্ণৰ কপৱতি ফিঞ্চা পুণ্ডৰীক ॥৪

ৰঙ্গথানে কৌতুহলে ৰাক্ষস মিলিলা ।

কৌতূহলে খেলাৱয় সুবৰ্ণৰ ঘিলা ॥৫

ভণ্টা খেড়ি খেলাবয় কতো খেলৈ ঝুণ্টি ।

ঠাৱে ঠাৱে ক্ৰীড়া কৰে আকুটি ভ্ৰুকুটি ॥৬

ছৱাল মেলেক সবে কৰে হাতাহাতি ।

মাল বান্ধে যুজয় দেখিতে ভাল আতি ॥৭

ঢোপ খেড়ি খেলাৱয় কতো লুনি লুনি ।

গুৱাল গুৱালী খেলে আনন্দিত শুনি ॥৮

ফল ফুল টোকৰা আৱৰ জুৱা পাশ ।

দলি যুজ খেলে কতো লৱৰি হতাশ ॥৯

ৰাক্ষস যূথক দেখিলন্ত হনুমন্তে ।

ৰাৱণক সেৱা কৰি ঠাৱক আসন্তে ॥১০

কতোহো সুন্দৰ দেহা কামৰ সমান ।

কতো শিৰ দীঘল লম্বিত দুই কাণ ॥১১

হাণ্ডি চিঙ্গালিৰ বৰ্ণ বিহাড়া সোগড়া ।

বিকৃত খসুৱা লালি গণ্ডা কুজা খোৰা ॥১২

অন্ধলাৰ কান্দত পেঙ্গুৱা যাই চড়ি ।

পেঙ্গুৱাৰ উদ্দেশে অন্ধলা কাঢ়ে ভৰি ॥১৩

কতো কুজা কতো খোৰা কতো গোটকলা ।

কতোহোঁ নাৰঙ্গা সোভাকুণ্ডলীয়া শোলা ॥১৪

চালিয়া বিলুনিয়া পিহ্ণৈয়া কতো গোধা ।

গলণ্ডীয়া কতোহো সুনিয়া জোলা জোধা ॥১৫

যাৰ মহা প্ৰতাপে স্বৰ্গত লাগে চাঙ্গ ।

ধনুৰ্ধৰ বীৰ কোন্তক ৰণ ৰঙ্গ ॥১৬

কতো নিশা যান্তে ভৈল চন্দ্ৰমা উদয় ।

দশোদিশ প্ৰসন্ন খণ্ডিল তমোময় ॥১৭

সহায় ভৈলন্ত চন্দ্ৰ বায়ুৰ পুত্ৰৰ ।

হনুমন্তে কৌতুকে ফুৰন্ত ঘৰে ঘৰ ॥১৮

শুনা সভাসদ পদ কথা ৰামায়ণ ।

অমৃততোহধিক ইসে কৰয় নিস্তাৰ ॥১৯

সংসাৰ তাপত ইসি কৰয় নিস্তাৰ ।

বোলাঁ ৰাম ৰাম হৌক পুৰুষ উদ্ধাৰ ॥২০

১০ অধ্যায়

ছবি ।

শঙ্খিনী চিত্ৰিনী নাৰী,     পদ্মিনী হস্তিনী আদি,

ত্ৰিভুবনে যতেক সুন্দৰী ।

দিগ বিজয়ত সাজি,     দেৱাসুৰ ৰণে জিনি,

লঙ্কেশ্বৰে আনিলেক হৰি ॥১

মন্ত্ৰী পাত্ৰ সমস্তত,     সমৰ্পিয়া ৰাজ্য ভাৰ,

তেসম্বে সহিতে কৰে ক্ৰীড়া ।

নাকত আঙ্গুলি দিয়া,     বোলন্ত পৱন সুত,

কিনো ভৈল জগতৰে পীড়া ॥২

হৰি হৰি গোঁসানীক,     পৰিচয় নতৈলোহোঁ,

খুজি পাইবো কমন প্ৰকাৰে ।

দেৱ দেবী প্ৰসাদত,     ইঙ্গিতে জানিবোঁ মই,

পতিব্ৰতা ধৰ্ম্ম ব্যৱহাৰে ॥৩

এহি বিমৰিষ কৰি,     ডেৱ দিয়া পৰিলন্ত,

সেনাপতি প্ৰহস্তৰ ঠাৱে ।

তাত পাছে মহাপাৰ্শ্ব,     ওৱাৰি পশিল গৈয়া,

শব্দ নকৰে যেন পাৱে ॥৪

কুন্তকৰ্ণ বীৰৰ যে,     ওৱাৰি পশিল বীৰ,

আতি বৰ বহল বিস্তাৰ ।

তৈতো সীতা গোঁসানীক,     খুজিল বিনপাইলন্ত,

বিভীষণ থানে পয়সাৰ ॥৫

লোমকৰ্ণ অশ্বকৰ্ণ,     সঙ্গুকৰ্ণ ৰাক্ষসৰ,

বিদ্যুজিহ্ব হস্তীৰ বদন ।

অৰ্দ্ধকেতু অৰ্দ্ধগ্ৰীৱ,     মত্তগ্ৰীৱ নিৰন্তৰ,

কুম্ভৰ যে যতেক ভৱন ॥৬

সবাহাৰে চাহিলন্ত,     পিগু বাড়ি কয়ণ্টাএ,

খুজি লুৰি নপাইলা উদ্যানে ।

খুপিৰ ভিতৰে পশি,     ৰন্ধন শালাৰ ঘৰে,

খুজিলন্ত নানাবিধ থানে ॥৭

মাদ নাম নিশাচৰে,     শোণিতাক্ষ ওৱাৰিত,

খুজিলন্ত আতিশয় যত্নে ।

তাত পশি ৰাৱণৰ,     ওৱাৰি পশিলা গৈয়া,

চতুৰ্ভিতি বেঢ়ি জ্বলে ৰত্নে ॥৮

আতি প্ৰতিবন্ধে তাক,     বিশ্বকৰ্ম্মে নিৰ্ম্মিলন্ত,

সুবৰ্ণ মাণিক থানে থানে ।

চন্দ্ৰ আদিত্যতোহধিক,     আতিবিতোপনজ্বলে,

দেখিলন্ত বীৰ হনুমানে ॥৯

ওৱাৰি মধ্যত দিব্য,     থান থান দেখিলন্ত,

আতি বৰ বিস্তাৰ গহন ।

নিৰ্ম্মল কমল সব,     পৰিমল বৃক্ষচয়,

সুগন্ধিত বহয় পৱন ॥১২

১১ অধ্যায়

পদ ।

তৈতো খুজি লুৰি নপাই সীতাক হতাশ ।

ধৌলিৱৰে পশিলন্ত দ্বিতীয় কৈলাস ॥১

সুবৰ্ণৰ সূৰ্য্য দিন ৰজতৰ শশি ।

দিন ৰাতি নজানিয় ওৱাৰিত পশি ॥২

সুবৰ্ণৰ যত কাম মাণিকে টহক ।

ৰাতি দিন নজানয় জ্বলে ভক ভক ॥৩

নাগৰ ভবন লিখি আছে সমুদায় ।

হাসো হাসো কৰে যেন মাতিলে পৰাই ॥৪

বৈজয়ন্তী নামে আছে ইন্দ্ৰৰ ওৱাৰি ।

তাতো উপাধিক আক বুলিবাক পাৰি ॥৫

কান্তা মণ্ডপত সবে দেখিলা অশেষ ।

সুনিৰ্ম্মল জল তাত পুখুৰি বিশেষ ॥৬

সৰ্ব্বাঙ্গ দৰ্পণ থৈয়া আছে ঠাৱে ঠাৱে ।

কৌতূহলে লঙ্কানাথে চাহিৱাক পাৱে ॥৭

সহস্ৰ সংখ্যাত ঘোড়া অনেক লাখৰ ।

ৰাতি দিনে কছাই থাকে সোণাৰ পাখৰ ॥৮

ৰাউত সব সুশিক্ষিত ৰৈৱত পৰাই ।

হেন দেখি লম্ফ দিয়া গগনে উৰাই ॥৯

হস্তীসবক চায়া থাকয় সচকিতে ।

ভাৰ্গৱৰ সদৃশ মাহুত সসম্ভৃতে ॥১০

উত্তম সিন্দুৰে সুমণ্ডিত গণ্ডস্থলে ।

ঐৰাৱত হস্তীকো জিনিতে পাৰে বলে ॥১১

সৰ্ব্ব গাৱ সুমণ্ডিত শোভন গণ্ডস্থল ।

পৰ্ব্বত কন্দৰ যেন কপাল বহল ॥১২

তূণে কাণ্ড ভৰি সবে আছে ধনুৰ্দ্ধৰ ।

সচকিত থিত খাণ্ডাইত কোন্তকৰ ॥১৩

কতেক বৰ্ণাইবো তাৰ সৈন্যক অপাৰ ।

স্বৰ্গৰ দেৱক জিনি আছে বাৰে বাৰ ॥১৪

একেথানে আছে সাপে নেউলে ছাগে বাঘে ।

মূষকে চাচৰি কৰে বিড়ালৰ আগে ॥১৫

ঘোটকে মহিষে সিংহে গজে একে ঠাৱে ।

কাকো কেৱে নাঘালয় ৰাৱণ প্ৰভাৱে ॥১৬

হেন অদভূত যেবে হনুমন্তে দেখি ।

কতো দূৰে দেখিলন্ত বিদগ্ধ পখি ॥১৭

মনুষ্যৰ ৰাৱ কাঢ়ে সকল কালীক ।

ময়না ঘৰৱা ভাটৌ চুটীয়া শালিক ॥১৮

কতো কতো অন্তেপুৰে বড়ে ঢোণ্ডাকাক ।

সম্যকে ভষাবৈ যেন মনুষ্যৰ বাক ॥১৯

কন্যাসবে বচন শুনন্ত কৌতূহলে ।

সৰ্ব্বদায়ে ভুঞ্জাৱে পায়স মনুফলে ॥২০

সীতাক খোজন্ত বীৰে নিৰ্জ্জন থানত ।

একোৱে প্ৰকাৰে নপাই বিকল মনত ॥২১

চিন্তা কৰে হনুমন্ত বিকল স্বভাৱ ।

কতে দূৰে শুনিলন্ত আনন্দৰ ধাৱ ॥২২

কিঙ্কিনীৰ শবদ শুনি ৰিনি ৰিনি ।

সক্ষাততে লক্ষ্মী অৱতৰিলন্ত যেনি ॥২৩

পুষ্পক বিমান তিনি ত্ৰৈলোক্য প্ৰখ্যাত ।

ডেৱ দিয়া হনুমন্তে চড়িলন্ত তাত ॥২৪

পুষ্পকযে নাম সিটো উত্তম বিমান ।

তাত পৰে নাহি আন স্বৰ্গে দিব্যযান ॥২৫

পূৰব পছিম এক প্ৰহৰৰ পথ ।

উত্তৰে দক্ষিণে বিস্তাৰিত সেহিমত ॥২৬

তাহাৰ সমীপে আছে উত্তম ওৱাৰি ।

তাৰ গুণ বৰ্ণাইবাক প্ৰবন্ধেসে পাৰি ॥২৭

তাহাক বুলিয় চিত্ৰকূট বাসহৰ ।

ক্ৰীড়াৰ ভুবন থান মুখ্য ৰাৱণৰ ॥২৮

স্বৰ্গ মৰ্ত্ত পাতালৰ যতেক সুন্দৰী ।

সাৰ কৰা কৰি থৈল এক থান কৰি ॥২৯

হনুমন্তে খোজে দুই প্ৰহৰ নিশাত ।

দেখিলন্ত কন্যাগণ ৰত্নৰ শয্যাত ॥৩০

লঙ্কেশ্বৰে যাক যেন নিয়মিয়া থৈল ।

নৃত্য গীত কৰিয়া প্ৰয়াসে নিদ্ৰা গৈল ॥৩১

কতো নাৰী নৃত্য কৰি শুতিল ভাগৰে ।

হাতত কেন্দৰা পাৱে সোণাৰ ঘাগৰে ॥৩২

কামে নিদ্ৰা গৈলক মৃদঙ্গ ধৰি কোলে ।

স্বামী বুলি বুলি তাকে নিদ্ৰাত সম্ভোলে ॥৩৩

কৰো কতো সুন্দৰী শয্যাত নিদ্ৰা গৈলি ।

কালিনী খোপাৰ মাজে বিহৰিল বেণী ॥৩৪

কাহাৰো শয্যাত লুলে সাতেসৰি হাৰ ।

স্বৰ্গত যেহেন জিকিমিকি কৰে তাৰ ॥৩৫

বদন কমল যেন পূৰ্ণ শশীকলা ।

গান্থিবাৰ আছে যেন পঙ্কজৰ মালা ॥৩৬

আউৰৰ গাৱত আউৰে তুলিলেক ভৰি ।

কতোজনী অচেতন পাৱয় ঘোঙ্ঘৰি ॥৩৭

কতোজনী শুতিল কাহাকো কেৱে জড়ি ।

সিথানৰ হন্তে মাথা থাকিল বিহৰি ॥৩৮

বক্ৰভাৱে শুতিলেক ৰঞ্জাইত কটি ।

ভঙ্গিভাৱ কৰি যেন ৰঙ্গে নাচে নটি ॥৩৯

বীণা বাম কৰে ধৰি শুতিলা সুন্দৰী ।

কতোজনী শুতিল মৰুত কোলে ধৰি ॥৪০

কতোজনী নিদ্ৰা গৈল মৃদঙ্গ সাৱটি ।

স্বামী বুলি ধৰে তাক সাবটি সাবটি ॥৪১

ৰত্নৰ শয্যাত কেহো শুইল মহাসুখে ।

আগে পাছে দুই হাত পিঠি কৰি মুখে ॥৪২

হনুমন্তে বিচাৰি ফুৰন্ত সাৰি সাৰি ।

কন্যা সকলৰ সবে ৰূপক বিচাৰি ॥৪৩

তত্তুল্য সমান সবে ৰূপক আকলি ।

সবাতো কৰিয়া সীতা ৰূপত আগলী ॥৪৪

সীতা যেবে ৰূপে গুণে নোহন্ত অধিক ।

ৰাৱণ নৃপতি হৰি আনিবেক কিক ॥৪৫

কতো বেলি আছিলন্ত কৰি বিমৰিষ ।

মধ্য ওৱাৰিক কপি ধৰিলন্ত দিশ ॥৪৬

জয় ৰামচন্দ্ৰ দেৱ প্ৰভু মহেশ্বৰ ।

ৰঘুকুল কমল প্ৰকাশ দিনকৰ ॥৪৭

জন্মে জন্মে মোৰ তযু পদে ৰতি হৌক ।

বোলোঁ ৰাম ৰাম যত সভাসদ লোক ॥৪৮

১২ অধ্যায়

ছবি ।

ওৱাৰি মধ্যত দিব্য,    ভিণ্টি এক দেখিলন্ত,

সুবৰ্ণ মাণিক ৰত্ন কৰ্ম্মে ।

দিব্য কন্যা এক আছে,     ক্ৰীড়াৰভুনণীতাই,

শুইল গৈয়া পিন্ধি নেত ক্ষৌম্যে ॥১

অনেক সুন্দৰী সবে,     ৰাজাৰ গাৱত ধৰি,

শুতিলেক আতি মনৰঙ্গে ।

ডাঙ্গৰ বৃক্ষক যেন,     নানা ভাৱে বেঢ়ি আছে,

কোমল মাধবীলতা সঙ্গে ॥২

১৩ অধ্যায়

দুলৰি ।

একৈক সুন্দৰী,       ৰূপক দেখন্তে,

সূৰ্য্যেয়ো ৰথ নৰাই ।

আন দিশি চক্ষু,       বলাইতে নোৱাৰি,

একৈক কন্যাক চাই ॥১

হৰি হৰি কেনে,       প্ৰাণ ধৰি আছে,

আসম্বাৰ নিজ স্বামী ।

কতেক নৰক,       সঞ্চিলে পাপিষ্ঠে,

সাৱণায়ে অধোগামী ॥২

সুন্দৰী গণৰ,       অঙ্গ পৰশনে,

অধিক ঘুমটি চৰে ।

ঘোঙ্ঘৰি শবদ,       যেহেন শুনিয়,

নিসানত বাৰি পৰে ॥৩

কুৰি খন বাহু,       শয্যাত লুলেই,

বিপক্ষৰ হৰে দৰ্প ।

পাঞ্চ পাঞ্চ শিৰে,       যেহেন দেখিয়,

কুৰি গোটা কালসৰ্প ॥৪

যতেক যতেক,       প্ৰহাৰ কৰিল,

ঐৰাৱত দন্ত ঘাৱে ।

বামস বান্ধিয়া,       পালপি আছই,

ৰাৱণ ৰাজাৰ গাৱে ॥৫

ত্ৰৈলোক্য মোহিণী,       দিব্য কন্যাজনী,

কুণ্ডলে মণ্ডিত মৰ্ণ ।

উন্নত জঘণী,      গজেন্দ্ৰ গমনী,

নুহি সুবৰ্ণৰ বৰ্ণ ॥৬

বদন কমল,       আতি সুনিৰ্ম্মল,

উন্নত কঠিন তন ।

নাভি সুগভীৰ,       ত্ৰিৰলী বলীত,

উদৰ পীন জঘন ॥৭

উৰুযে যুগল,       সুবৰ্ণৰ তুল,

সাক্ষাতে ৰাম কদলী ।

ত্ৰৈলোক্য মোহিনী,       দিব্য কন্যাজনী,

সোণাৰ যেন পুতলী ॥৮

সোণাৰ আৰোহে,       ৰহি হনুমন্ত,

বীৰে ভাল মতে চাইল ।

ত্ৰৈলোক্য মোহিনী,       দিব্য কন্যাজনী,

মাৰুতিয়ে ভেট পাইল ॥৯

আতি ৰূপ গঢ়,       দেখি হনুমন্ত,

নামিলা তাহাৰ হন্তে ।

সিথানে পোথানে,       ফুৰি কুৰি বীৰে,

চাহিলন্ত ভাল মতে ॥১০

ৰাৱন ৰাজাৰ,       হৃদয়ে চাপিয়া,

ধৰিয়া আছয় গলে ।

কাল পৰ্ব্বতক,       বেঢ়ি যেন মতে,

বিজুলি আচাৰে জ্বলে ॥১১

আতি ৰূপৱতী,       দেখি হনুমন্তে,

বিস্ময় ভৈল অদ্ভুত ।

ইহান ৰূপেসে,       নিতে মূৰ্চ্ছা যান্ত,

দশৰথ নৃপসুত ॥১২

নমোঁ ৰঘুপতি,       অগতিৰ গতি,

তুমি দেৱ কৃপাময় ।

তোমাৰ চৰিত,       পৰম অমৃত,

মুকুতিকো বিড়ম্বয় ॥১৩

হেনয় তোমাৰ,       চৰণ পঙ্কজে,

নুগুছোক মোৰ মতি ।

সমস্ত সমাজে,       ডাকি ৰাম বোলোঁ,

পাপ যাউক অধোগতি ॥১৪