ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
কলা বীক্ষণ

কলা বীক্ষণ অসমৰ বৰেণ্য শিল্পী আৰু শিল্পকৰ্মৰ জিলিঙনি হৈছে অসমৰআধুনিক চাক্ষুস কলাৰ সৈতে জড়িত ৩৪ গৰাকী শিল্পীৰ সৃজনশিল্প আৰু জীৱন বিষয়ক গ্ৰন্থ। কিতাপখন লেখিছে অসমৰ এগৰাকী প্ৰথিতযশা কলা সমালোচক মৌচুমী কন্দলীয়ে। কিতাপখন বান্ধৱে প্ৰকাশ কৰিছে আৰু প্ৰচ্ছদ আঁকিছে ড° সঞ্জীৱ বৰাই। মুঠ ৮২ পৃষ্ঠাৰ কিতাপখনত একোখনি শিল্পকৰ্মৰ সৈতে কেইটিমান অতিৰিক্ত পৃষ্ঠা সংযোজিত হৈছে। মূল্য ২৫০ টকা।

লেখক পৰিচিতি

মৌচুমী কন্দলী এগৰাকী প্ৰথিতযশা কলা সমালোচক, গল্পকাৰ, অনুবাদক তথা অধ্যাপক। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৯৮ চনত দৰ্শন বিষয়ত সোণৰ পদকসহ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ২০০১ চনত বৰোদাৰ এম এছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলাৰ ইতিহাস আৰু নন্দনতত্ব বিষয়তো পুনৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। ১৯৯৩ চনত কটন কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে অসমীয়া আলোচনী প্ৰান্তিকত কন্দলীৰ জোনাকত ঢেঁকীয়াবোৰ শীৰ্ষক প্ৰথমটো গল্প প্ৰকাশিত হৈছিল। ১৯৯৮ চনত লাম্‌বাদা নাচৰ শেষত নামৰ তেওঁৰ প্ৰথমখন গল্প সংকলন প্ৰকাশ পায়। ২০২২ চনত The Black Magic Women নামেৰে তেওঁৰ গল্পৰ ইংৰাজী অনুবাদ পেংগুইনৰ বেনাৰত প্ৰকাশিত হয়। কন্দলীৰ কলা সম্পৰ্কীয় বহুসংখ্যক প্ৰবন্ধ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু অসমীয়া ভাষাৰ স্থানীয় কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে।

কন্দলীয়ে ২০০০ চনত মুনীন বৰকটকী বঁটা আৰু ২০২২ চনত পেংগুইন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত দ্য ব্লেক মেজিক ৱ’মেন গল্প গ্ৰন্থৰ বাবে ২০২৩ চনত সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত ‘ছাউথ এছিয়া লাড্‌লী মেডিয়া বঁটা’ লাভ কৰিছিল। দ্য ব্লেক মেজিক ৱ’মেন শীৰ্ষক কিতাপখন ভেলী অৱ ৱৰ্ডচ্‌ সাহিত্য সন্মানৰ বাবেও মনোনীত হৈছিল। তেওঁ ২০০৫ চনত ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদৰ যুৱ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।

বিষয়বস্তু

কিতাপখনত অসমৰ আধুনিক কলাৰ প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীসকলৰ পৰিচয়মূলক টোকাৰ সৈতে তেওঁলোকৰ শিল্পকৰ্মৰ বিষয়ে একোটি আভাস দিয়া হৈছে। লেখকে আজিৰ অসম কাকতৰ দেওবৰীয়া পুস্তিকাৰ বাবে লেখা লেখাৰে এই কিতাপখন সজোৱা আৰু পৰিবৰ্ধন কৰা হৈছে। মুক্তানাথ বৰদলৈৰপৰা আৰম্ভ কৰি মাধৱ বৈশ্য, পুলক গগৈ, বেণু মিশ্ৰ, শোভা ব্ৰহ্ম, নীলপৱন বৰুৱা, ননী বৰপূজাৰী, সমিৰণ বৰুৱা, আমিনুল হক আদি মুঠ ৩৪ গৰাকী শিল্পীৰ জীৱন আৰু শিল্পকৰ্মক কিতাপখনত সাঙুৰি লোৱা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:বান্ধৱ প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ
সাধু ৰামচান্দ মুৰ্মু

সাধু ৰামচান্দ মুৰ্মু (৩০ এপ্ৰিল ১৮৯৭-১৫ ডিচেম্বৰ ১৯৫৪) এজন চাওঁতালি কবি, লেখক আৰু শিক্ষাবিদ আছিল। তেখেত উনৈশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু বিংশ শতাব্দীৰ প্ৰথম ভাগত চাওঁতালি সাহিত্য আৰু সংগীতক নতুন ৰূপ দিছিল। তেখেত চাওঁতালি সাহিত্যৰ কবিগুৰু বা মহাকবি নামেৰেও জনাজাত। তেখেত প্ৰথম চাওঁতালি কবি যিয়ে সংস্কৃত আৰু বঙলা সাহিত্যৰ উচ্চমান সম্পন্ন কাব্যিক ঐতিহ্যক চাওঁতালি মৌখিক ঐতিহ্যৰ ছন্দ আৰু নান্দনিক অনুভূতিৰ লগত সংযোগ কৰিছে। তেখেত আদিবাসী চাওঁতাল সম্প্ৰদায়ক উৎসাহিত কৰে আৰু তেওঁলোকৰ সংস্কৃতি আৰু সংস্কৃতি সংৰক্ষণ কৰাত অনুপ্ৰাণিত কৰে। তেখেত ১৯২৩ চনত চাওঁতালি ভাষাৰ বাবে মজ দান্দেৰ আঁক নামৰ লিপি পোনপ্ৰথমে সৃষ্টি কৰিছিল।

জীৱনী

সাধু ৰামচান্দ মুৰ্মু ১৮৯৭ চনৰ ৩০ এপ্ৰিল তাৰিখে পশ্চিম বংগৰ মেদিনীপুৰ জিলাৰ (বৰ্তমান ঝাড়গ্ৰাম জিলা) শিলদা চহৰৰ ওচৰ চুবুৰীয়া গাঁৱ কামাৰবান্দিত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল মোহন মুৰ্মু আৰু মাকৰ নাম কুনি মুৰ্মু আছিল। তেখেত ১৫ ডিচেম্বৰ ১৯৫৪ তাৰিখে মৃত্যুবৰণ কৰে। তেখেতৰ মৃত্যুৰ পিছত সকলো সাহিত্য সৃষ্টিৰাজি প্ৰকাশিত হৈছিল।

সাহিত্যকৰ্ম

সাধু ৰামচান্দ মুৰ্মুৰ দ্বাৰা লিখিত কেইটামান উল্লেখযোগ্য কিতাপৰ নাম হৈছে
সাৰি ধৰম সেৰেঞ পুথি
লিটা গডেত
অল দহ অনড়হে
ঈচৰড়
দেবন তিঙ্গুন আদিবাসী বীৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:চাঁওতালি ব্যক্তি
অসমৰ সমজিলাসমূহৰ তলিকা

সমজিলা ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ প্ৰশাসনিক বিকেন্দ্ৰিকৃত একক। শাসন-ব্যৱস্থাক অধিক কাৰ্যক্ষম কৰা আৰু প্ৰয়োজনীয় ৰাজহুৱা সেৱাসমূহ জনসাধাৰণৰ ওচৰলৈ সহজে প্ৰদান কৰিবলৈ সমজিলাসমূহ গঠন কৰা হৈছে। এই এককসমূহ জিলা স্তৰৰ তলৰ প্ৰশাসনিক বিভাগ হিচাপে কাৰ্য কৰে। এগৰাকী সমজিলা আয়ুক্তয়ে সমজিলা পৰিচলনা কৰে। বৰ্তমান অসমত মুঠ সমজিলাৰ সংখ্যা ৪৯ টা।

ইতিহাস

অসমে ভাৰতৰ ভিতৰত প্ৰথম ৰাজ্য হিচাপে এই বিকেন্দ্ৰিকৃত প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰিছে। এই ব্যৱস্থা দুটা পৰ্যায়ত ৰূপায়ণ কৰা হৈছিল—

পৰ্যায় I

২০২৪ চনৰ ৪ আৰু ৫ অক্টোবৰ তাৰিখে অসম চৰকাৰে ২১খন জিলাত ৩৯টা সমজিলা কাৰ্যকৰী কৰে।

পৰ্যায় II

২০২৫ চনৰ আগষ্ট মাহত আৰু ১০টা নতুন সমজিলা উদ্বোধন কৰা হয়। যাৰ ফলত মুঠ সমজিলাৰ সংখ্যা ৪৯লৈ বৃদ্ধি পায়।

কাৰ্যসমূহ

কো-জিলাসমূহে স্থানীয় স্তৰত বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশাসনিক আৰু ৰাজহুৱা সেৱা প্ৰদান কৰে—

ভূমি ৰাজহ প্ৰশাসন
প্ৰমাণ-পত্ৰ (যেনে জাতি, আয় আৰু বাসস্থান) জাৰি কৰা
ৰাজহুৱা বিতৰণ ব্যৱস্থাৰ নিয়ন্ত্ৰণ
কাৰ্যবাহী দণ্ডাধিকাৰী ক্ষমতাৰ প্ৰয়োগ
দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা (বান সাহায্য আৰু অগ্নিকাণ্ড ক্ষতিপূৰণ)

কো-জিলাসমূহৰ তালিকা

তলত অসমৰ ৪৯টা কো-জিলাৰ তালিকা দিয়া হৈছে—

ক্ৰমিক নং
মূল জিলা
কো-জিলা
মুখ্য কাৰ্যালয়
1 ধুবুৰী জিলা বিলাসীপাৰা বিলাসীপাৰা
2 গোলকগঞ্জ গোলকগঞ্জ
3 বঙাইগাঁও জিলা অভয়াপুৰী অভয়াপুৰী
4 কামৰূপ জিলা ৰঙিয়া ৰঙিয়া
5 বকো–ছয়গাঁও বকো
6 পলাশবাৰী মিৰ্জা
7 নগাঁও জিলা কলিয়াবৰ কলিয়াবৰ
8 ৰাহা ৰাহা
9 বিশ্বনাথ জিলা গহপুৰ গহপুৰ
10 বিহালী বিহালী
11 লখিমপুৰ জিলা ঢকুৱাখানা ঢকুৱাখানা
12 ধেমাজি জিলা জোনাই জোনাই
13 তিনিচুকীয়া জিলা মাৰ্ঘেৰিটা মাৰ্ঘেৰিটা
14 শদিয়া শদিয়া
15 ডুমডুমা ডুমডুমা
16 মাকুম মাকুম
17 ডিগবৈ পানবাৰী পথ
18 শিৱসাগৰ জিলা নাজিৰা নাজিৰা
19 ডিমৌ ডিমৌ
20 যোৰহাট জিলা তিতাবৰ তিতাবৰ
21 মৰিয়নী শুকানজনীয়া
22 টিয়ক কেন্দুগুৰি
23 গোলাঘাট জিলা বোকাখাট বোকাখাট
24 সৰুপথাৰ ধনশিৰি
25 দেৰগাঁও দেৰগাঁও
26 কাছাৰ জিলা লক্ষিপুৰ লক্ষিপুৰ
27 ধলাই ধলাই বজাৰ
28 গোৱালপাৰা জিলা গোৱালপাৰা পশ্চিম আগিয়া
29 দুধনৈ দুধনৈ
30 কামৰূপ মহানগৰ জিলা দিছপুৰ দিছপুৰ
31 ডিমৰীয়া সোণাপুৰ
32 নতুন গুৱাহাটী হেঙৰাবাৰী
33 জালুকবাৰী জালুকবাৰী
34 দৰং জিলা ছিপাঝাৰ ছিপাঝাৰ
35 দলগাঁও দলগাঁও
36 মৰিগাঁও জিলা জাগীৰোড জাগী ভকত গাঁও
37 লাহৰিঘাট লাহৰিঘাট
38 হোজাই জিলা লামডিং বামুণগাঁও
39 শোণিতপুৰ জিলা ঢেকিয়াজুলি ঢেকিয়াজুলি
40 নাদুৱাৰ কুসুমতোলা
41 বৰছলা ঠেলামৰা
42 ৰঙাপৰা ৰঙাপৰা
43 ডিব্ৰুগড় জিলা খোৱাং খোৱাং
44 দুলীয়াজান দুলীয়াজান
45 টিংখাং টিংখাং
46 নাহৰকটীয়া নাহৰকটীয়া
47 চৰাইদেউ জিলা মাহমৰা মৰাণহাট
48 কৰিমগঞ্জ জিলা পথাৰকান্দি পথাৰকান্দি
49 ৰামকৃষ্ণ নগৰ ৰামকৃষ্ণ নগৰ

লগতে চাওক

অসমৰ জিলাসমূহ

তথ্য সংগ্ৰহ
পোছাক

]] & চালৱাৰ কামিজ ৰ চিত্ৰ।
পোছাক (; ), যাক বস্ত্ৰ বুলিও কোৱা হয় হৈছে বৈদিক যুগত ব্যৱহৃত সম্পূৰ্ণ সাজ-পোছাকৰ বাবে ব্যৱহৃত হিন্দী শব্দ। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাত সংস্কৃত সাহিত্য আৰু বৌদ্ধ পালি সাহিত্যত উল্লেখ কৰা অনুসৰি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৫০০ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৫০ চনলৈকে বৈদিক আৰু উত্তৰ-বৈদিক যুগৰ অন্তৰ্গত সাজ-পোছাকত অন্তৰিয়া অৰ্থাৎ তলৰ বস্ত্ৰ, উত্তৰিয়া যিটো কান্ধ বা মূৰৰ ওপৰত পিন্ধা ওৰণি আৰু স্তনপট্টা যিটো বুকুৰ বেণ্ড। আধুনিক শাৰী হৈছে পূৰ্বতে সত্তিকা (যাৰ অৰ্থ মহিলাৰ সাজ-পোছাক) নামেৰে জনাজাত বিকশিত পোছাকসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম যিটো কঁকালত মেৰিয়াই মূৰ ঢাকিবলৈ একক কাপোৰ আছিল। বসনা বা বস্তৰ (অৰ্থাৎ সাজ-পোছাক)ৰ দুটা মূল শ্ৰেণী আছে তলৰ অংশৰ বাবে বস, আৰু শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশৰ বাবে অধিবাস, বেদত ব্যৱহৃত সাজ-পোছাকৰ অন্যান্য সম্পৰ্কীয় শব্দ তলত দিয়া ধৰণৰ।

সুবাস আছিল এটা ভৱিষ্যৎ বস্ত্ৰ
ভালকৈ সাজ-পোছাকৰ বাবে সুবাসন
ভালদৰে ফিটিং কাপোৰৰ বাবে সুৰভি।

প্ৰকাৰ আৰু শৈলী

পোছাক আৰু পৰিধান আছিল পুৰুষ-মহিলাৰ বাবে এটা কাপোৰৰ চেট। এই কাপোৰবোৰ সাধাৰণ আৰু চিলাই নকৰা আছিল যদিও মেৰিয়াই লোৱা আৰু ড্ৰেপিঙৰ আকাৰ আৰু শৈলীৰ লগত ভিন্ন আছিল। বেদত তেওঁলোকৰ সংশ্লিষ্ট সমষ্টিৰ বিভিন্ন বৰ্ণনা আছে, যেনে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰসমূহৰ বাবে। শাৰী, হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত উল্লেখযোগ্যভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে, যুদ্ধ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০৬৭ চনত সংঘটিত হৈছিল।

ৰূপ

উত্তৰিয়া হৈছে এটা "শৰীৰৰ ওপৰৰ কাপোৰ।"
আদিবাসহ হৈছে ঢিলাকৈ ফিট হোৱা বাহিৰৰ কাপোৰ, ই মেণ্টেল বা পোছাকৰ দৰে এক প্ৰকাৰৰ অভাৰ গাৰ্মেণ্ট
অন্তৰিয়া হৈছে শৰীৰৰ তলৰ অংশ।
স্তনপট্টা হৈছে স্তন ঢাকিবলৈ বুকুৰ বেণ্ড।
শাৰী

ভেষা

পুৰীৰ জগন্নাথ মন্দিৰত হিন্দু দেৱতা শ্ৰীজগন্নাথ, বালাভদ্ৰ আৰু সুভদ্ৰাক সাজ-পোছাকৰ গহনাৰে সজোৱা হৈছে চূনা ভেষা এক অনুষ্ঠান। আন বহুতো হিন্দু মন্দিৰতো একেধৰণৰ অনুষ্ঠান কৰা হয় য'ত ভক্তসকলে প্ৰাৰ্থনাৰ অংশ হিচাপে দেৱতাসকলক সাজ-পোছাক আগবঢ়ায়।

বৈদিক সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন সাজ-পোছাক

ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ভাস্কৰ্য্যৰ পিছত টেৰাকোটা, গুহাৰ চিত্ৰ, আৰু পুৰুষ আৰু মহিলাক প্ৰদান কৰা কাঠৰ খোদিত শিল্পই বিভিন্ন ৰেপিং আৰু ড্ৰেপিং শৈলীৰ একে (অচিলাই) কাপোৰ পিন্ধিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
ছিৰপুৰ মহাসমুন্দ

ছিৰপুৰ ছত্তীশগড় ৰাজ্যৰ মহাছামুণ্ড জিলাৰ এখন গাঁও, মহানদী নদীৰ পাৰত, মহাসমুন্দ চহৰৰপৰা ৩৫ কিলোমিটাৰ আৰু ৰায়পুৰৰপৰা ৭৮ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।

প্ৰাচীন কালত ছিৰপুৰ পাণ্ডুবংশী বংশৰ ৰাজধানী আছিল। এই গাঁওখনত ৫ম শতিকাৰপৰা দ্বাদশ শতিকাৰ বৌদ্ধ, হিন্দু আৰু জৈন মন্দিৰ আৰু মঠ-মন্দিৰৰ জটিলতা ছিৰপুৰ গ্ৰুপ অৱ মনুমেণ্টছ আছে।

ইতিহাস

প্ৰাচীন ভাৰতীয় গ্ৰন্থ আৰু শিলালিপিত শ্ৰীপুৰ, শ্ৰীপূৰা বা শ্ৰীপুৰ (অৰ্থাৎ "মংগল, সমৃদ্ধিৰ নগৰ, লক্ষ্মী") বুলিও জনা যায়, মহানদী নদীৰ পাৰৰ এটা প্ৰধান প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থান।

চীনৰ ভ্ৰমণকাৰী জুয়ানজাঙৰ ভ্ৰমণ-কাহিনীত এই স্থানক মঠ আৰু মন্দিৰৰ স্থান বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। ১৮৭২ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ এজন বিষয়া আলেকজেণ্ডাৰ কানিংহামে এই স্থান পৰিদৰ্শন কৰে। ছিৰপুৰৰ লক্ষ্মণ মন্দিৰৰ বিষয়ে তেওঁৰ প্ৰতিৱেদনে ইয়াক আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতি কঢ়িয়াই আনিছিল।

সংস্কৃতি

ছিৰপুৰ জৈন, বৌদ্ধ আৰু হিন্দু ধৰ্ম অনুগামীসকলৰ তীৰ্থস্থান। মহাশিৱ ৰাত্ৰিৰ সময়ত ইয়াত এখন বৃহৎ মেলা (মেলা) আয়োজন কৰা হয়। এই মেলাখন অঞ্চলটোৰ আধ্যাত্মিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ এক বিশিষ্ট নিদৰ্শন।

পৰিবহণ

ৰায়পুৰৰপৰা চাৰিলেনযুক্ত ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ৫৩ৰে ছিৰপুৰলৈ যাব পাৰি। নিয়মীয়া বাছ সেৱাই ৰায়পুৰ আৰু ছিৰপুৰ সংযোগ কৰে।

নিকটতম ৰেল ষ্টেচন মহাছামুণ্ড ৰেলৱে ষ্টেচন (৩৫ কিলোমিটাৰ)।

নিকটতম বিমানবন্দৰ হৈছে ৰায়পুৰৰ স্বামী বিবেকানন্দ বিমানবন্দৰ (IATA: RPR), ভাৰতৰ প্ৰধান চহৰসমূহলৈ দৈনিক বিমান সেৱা।

আকৰ্ষণীয় স্থানসমূহ

ছিৰপুৰ গ্ৰুপ অৱ মনুমেণ্টছ
পাহাৰীয়া ভূ-খণ্ড আৰু ঘন অৰণ্যৰ মাজত অৱস্থিত ওচৰৰ বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য বৰ্ণাৱাপাৰা। ভাৰতীয় বাইছন গৌৰ, চিতাল, সম্ভাৰ, নীলগাই আৰু বনৰীয়া গাহৰি এই অভয়াৰণ্যত পোৱা যায়।

২০২৫ চনৰ ৮ নৱেম্বৰত ছিৰপুৰ ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰসমূহৰ যৌথ পৰিদৰ্শন অনুষ্ঠিত হয় যিয়ে প্ৰাচীন চহৰখনৰ বহনক্ষম উন্নয়ন আৰু প্ৰস্তাৱিত বিশ্ব ঐতিহ্যৰ মনোনয়নৰ দিশত এক বৃহৎ মাইলৰ খুঁটি হিচাপে চিহ্নিত কৰে। এই অনুশীলনৰ লক্ষ্য আছিল সংৰক্ষণ কৌশল পৰ্যালোচনা কৰা, দৰ্শনাৰ্থীৰ সুবিধা উন্নত কৰা, আৰু বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ বাবে ছিৰপুৰৰ প্ৰাৰ্থিত্ব আগুৱাই নিয়া।
কম পৰিচিত কীৰ্তিচিহ্নসমূহক মূল প্ৰৱেশ পথৰ সৈতে সংযোগ, সংযোগ আৰু দৰ্শনাৰ্থীৰ প্ৰৱাহ উন্নত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এ এছ আইৰ চলি থকা কামৰ শলাগ লয় ছাডা ছিৰপুৰে। এ এছ আয়ে সংযোগী পথ আৰু বেটাৰী চালিত বাহনৰ জৰিয়তে সকলো স্থান একত্ৰিত কৰাৰ নতুন পৰিকল্পনাও ঘোষণা কৰে, পৰিৱেশ অনুকূল পৰিবহণ আৰু স্থানীয় নিয়োগ সৃষ্টিৰ প্ৰসাৰ ঘটায়।

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Sirpur Archaeological Survey (Hindi)

শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
শ্ৰেণী:ভাৰত
বাদল সৰকাৰ

বাদল সৰকাৰ (; ১৫ জুলাই, ১৯২৫ – ১৩ মে', ২০১১) এগৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন বাঙালী নাট্য ব্যক্তিত্ব। তেওঁ থাৰ্ড থিয়েটাৰ নামক এক ভিন্ন ধাৰাৰ নাটকৰ প্ৰবক্তা হিচাপে‍ পৰিচিত। সত্তৰৰ দশকৰ নক্সাল আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁ প্ৰতিষ্ঠান বিৰোধী নাট ৰচনাৰ বাবে পৰিচিত হৈছিল, বাদল চৰকাৰৰ প্ৰথম কাম আছিল মঞ্চৰ বাহিৰৰ সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত নাটক বিয়পাই দিয়া। ১৯৭৬ চনত তেওঁৰ নিজা নাট্যদল শতাব্দী গঠন হয়। ভাৰতত আধুনিক নাট্যকাৰ হিচাপে হাবিব তনবীৰ, বিজয় তেণ্ডুলকাৰ, মোহন ৰাকেশ আৰু গিৰীশ কাৰ্ণাডৰ সমান্তৰালকৈ বংগত বাদল সৰকাৰৰ নাম উচ্চাৰিত হয়।

প্ৰাথমিক জীৱন

বাদল সৰকাৰৰ জন্ম ১৯২৫ চনত কলকাতাত। স্কুলীয়া আৰু কলেজীয়া জীৱনত তেওঁৰ নাম আছিল সুধীন্দ্ৰনাথ সৰকাৰ। কিন্তু পাছলৈ বাদল সৰকাৰ নামেৰে পৰিচিত হ’ল। স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰপৰা বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক হোৱাৰ পাছত শিৱপুৰ বেংগল ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজত নামভৰ্তি কৰে। পেছাত তেওঁ আছিল এজন টাউন প্লেনাৰ। শিৱপুৰ বেংগল ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজত তেওঁৰ সহপাঠী আছিল সাহিত্যিক নাৰায়ণ সান্যাল। চিভিল ইঞ্জিনিয়াৰিং পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছত ভাৰত আৰু বিভিন্ন দেশত টাউন প্লেনাৰ হিচাপে তেওঁ কাম কৰিছিল। ইংলেণ্ড আৰু নাইজেৰিয়ালৈ পেছাগত কামত গৈছিল৷ সাহিত্য আৰু নাটকৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহৰ বাবে তেওঁ বৃদ্ধ বয়সত যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তুলনামূলক সাহিত্য শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰিছিল৷ ১৯৯২ চনত তাৰ পৰাই এই বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷

নাটকৰ জগত

পঞ্চাশৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁৰ নাট্য জীৱন আৰম্ভ হৈছিল। প্ৰাথমিক জীৱনত অপেছাদাৰী থিয়েটাৰত অভিনয় কৰাৰ পাছত তেওঁ ‘শতাব্দী’ নামৰ এক নতুন নাট্যগোষ্ঠী এটা গঢ়ি তুলিছিল। কলকাতাৰ কাৰ্জন পাৰ্কত এই গোটৰ হৈ নিয়মিতভাৱে বাদল সৰকাৰে থাৰ্ড থিয়েটাৰত অভিনয় কৰিছিল। নাটক ৰচনাত তেওঁ মূলতঃ এবচাৰ্ড নাট্যদৰ্শনৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈছিল। ‘এবং ইন্দ্ৰজিৎ’ তেওঁৰদ্বাৰা ৰচিত সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় নাটক। কেৱল নাটকেই নহয়, বহু বিদেশী গল্পৰ অনুসৰণত তেওঁ বাংলা গল্পও ৰচনা কৰিছিল। বাংলা থিয়েটাৰেৰ ইতিহাসত অন্যধাৰাৰ শিল্পী হিচাপে‍ তেওঁ আজিও স্মৰণীয়।

মৃত্যু

কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ২০১১ চনৰ ১৩ মে’ত কলকাতাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। যদিও তেওঁৰ নাটক বহু চৰ্চিত আৰু অভিনীত হৈ আহিছে‍, তথাপি জীৱনৰ শেষৰ দুটা দশক তেওঁ লোকচকুৰপৰা প্ৰায় আঁতৰি আছিল।

সন্মান

১৯৬৮ চনত সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা আৰু ১৯৭২ চনত পদ্মশ্ৰী লাভ কৰে৷ ১৯৯৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে সংগীত নাটক অকাডেমী ফেল'শ্বিপৰ পৰা সংস্থাটোৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা "ৰত্ন সদস্য" প্ৰদান কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
ৱেণ্ডী এণ্ড্ৰিয়ানো

ৱেণ্ডী এলিজাবেথ এণ্ড্ৰিয়ানো ২০০০ চনত তেওঁৰ স্বামী জোক হত্যা কৰাৰ অভিযোগত দোষী সাব্যস্ত হোৱা এগৰাকী আমেৰিকান মহিলা। এৰিজোনাৰ মৃত্যুদণ্ডৰ শাৰীত থকা এগৰাকী বন্দী আৰু এৰিজোনা ষ্টেট প্ৰিজন কমপ্লেক্স - পেৰিভিলৰ লামলি ইউনিটত বন্দী হৈ আছে। তেওঁৰ বন্দিত্বৰ সংখ্যা #১৯১৫৯৩।

পটভূমি

১৯৯৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহত জোচেফ এণ্ড্ৰিয়ানোৰ সৈতে ৱেণ্ডী বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। বিয়াৰ বেছিদিন নৌহওঁতেই জো অসুস্থ হৈ পৰিল। বহু ভুল নিদানৰ পিছত ১৯৯৮ চনত জোৰ এডিন’ইড চিষ্টিক কাৰ্চিনোমা ধৰা পৰে। সেই সময়লৈকে তেওঁৰ অসুস্থতা মৃত্যুসম হৈ পৰিছিল। জোৱে নিজৰ ৰোগৰ বাবে সামগ্ৰিক চিকিৎসাৰ চেষ্টা কৰিছিল আৰু ২০০০ চনলৈকে তেওঁ কেমোথেৰাপিৰ আশ্ৰয় লৈছিল।
সেই সময়লৈকে ৱেণ্ডীয়ে দুটা সন্তান জন্ম দিছিল আৰু এপাৰ্টমেণ্ট মেনেজাৰ হিচাপে কাম কৰি আছিল যদিও বৰ্ধিত দায়িত্বৰ বাবে তাইৰ ক্ষোভ হ’বলৈ ধৰিলে। তেওঁ সঘনাই বাৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে আৰু প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিবলৈ ধৰিলে। জীৱন বীমাৰ প্ৰি-স্ক্ৰীনিং প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত তেওঁ আৰু তেওঁৰ স্বামীয়ে এজন বন্ধুক স্বামীৰ ৰূপ ল'বলৈ অনুৰোধ কৰিছিল যদিও কেতিয়াও কোনো বীমা ক্ৰয় কৰা হোৱা নাছিল।

অপৰাধ

২০০০ চনৰ ৮ অক্টোবৰৰ পুৱাৰ ভাগত ৱেণ্ডী এণ্ড্ৰিয়ানোৱে এৰিজোনাৰ আহৱাটুকিত থকা দম্পতীহালৰ এপাৰ্টমেণ্টত ৩৩বছৰীয়া স্বামী জোক বাৰ ষ্টুলেৰে আঘাত কৰি ১৩ ইঞ্চিৰ দাৰে ডিঙিত আঘাত কৰি হত্যা কৰে। তেওঁৰ মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাত দেখা গ'ল যে তেওঁৰ মূৰৰ খুলিত ২৩টা আঘাত পাইছে আৰু তেওঁৰ ব্যৱস্থাত ছডিয়াম এজাইডৰ লেখ-জোখ পোৱা গৈছে।

জোৰ হত্যাৰ প্ৰায় এঘণ্টা আগতে তেওঁৰ পত্নী ৱেণ্ডীয়ে সহকৰ্মীৰ নিৰ্দেশত ৯১১ নম্বৰত ফোন কৰিছিল আৰু দাবী কৰিছিল যে তেওঁৰ মৃত্যুমুখী অসুস্থ স্বামীৰ মৃত্যু হৈছে। পেৰামেডিকেলৰ লোক আহি পোৱাৰ লগে লগে ৱেণ্ডীয়ে তেওঁলোকক ঘূৰাই দিলে আৰু কয় যে জোৰ পুনৰুজ্জীৱিত নহ’ব বুলি কোৱা আছে, আৰু তেওঁৰ ইচ্ছা মৃত্যু বৰণ কৰাৰ ইচ্ছা। পেৰামেডিকেলৰ লোকে ঘটনাস্থলীৰপৰা ওলাই যায়। এঘণ্টাৰ পাছত ৱেণ্ডীয়ে পুনৰ ৯১১ নম্বৰত ফোন কৰি আত্মৰক্ষাৰ বাবে স্বামীক ছুৰীৰে আঘাত কৰি প্ৰহাৰ কৰি হত্যা কৰা বুলি জনায়। লগতে তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁৰ প্ৰতি শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে নিৰ্যাতন চলাইছিল বুলিও দাবী কৰিছিল। কিন্তু কেমোথেৰাপি আৰু ছডিয়াম এজাইডৰ বিষক্ৰিয়াৰ বাবে জো অত্যন্ত দুৰ্বল হৈ পৰিছিল, তেওঁ নিজকে ৰক্ষা কৰিব পৰা নাছিল। ৱেণ্ডীৰ বিৰুদ্ধে হত্যাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰা হৈছিল। বিচাৰত ৱেণ্ডীয়ে নিজৰ পক্ষত সাক্ষ্য দিছিল। ষ্টেণ্ডত ৯ দিন ধৰি ৱেণ্ডীয়ে সাক্ষ্য দিছিল যে তেওঁক স্বামীৰদ্বাৰা প্ৰহাৰ কৰা হৈছে। লগতে কয় যে তেওঁৰ স্বামী জোৱে তেওঁৰ প্ৰেমৰ কথা কোৱাৰ পিছত ক্ৰোধত হিতাহিত জ্ঞান হেৰাই গৈছিল, আৰু ক’লে যে কটাৰীৰে এই দুৰ্ঘটনা হৈছিল।নাটকীয় সাক্ষ্য দিয়াৰ পাছতো ২০০৪ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰত ৱেণ্ডীৰ জুৰীয়ে তেওঁক প্ৰথম ডিগ্ৰীৰ হত্যাৰ দোষী সাব্যস্ত কৰে। এমাহৰ পিছত তাইৰ শাস্তি আহিল। অপৰাধৰ জঘন্যতা, নিষ্ঠুৰতা আৰু অসৎ কাৰ্য্যৰ বাবে আৰু অপৰাধটো আৰ্থিকভাৱে প্ৰেৰিত হোৱাৰ বাবে ২০০৪ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত তেওঁক মাৰাত্মক বেজীৰদ্বাৰা মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। ২০১২ চনত দাখিল কৰা এই আবেদনখনে এতিয়াও এৰিজোনা উচ্চতম ন্যায়ালয় বা মেৰিকোপা কাউণ্টিৰপৰা কোনো মতামত লাভ কৰা নাই, কিয়নো এই বিশেষ পৰ্যায়ত সৰ্বোচ্চ ৰাজ্যিক আদালত আৰু বিচাৰ কাউণ্টিয়ে কাৰ্যবিধিৰ তদাৰক কৰাটো অস্বাভাৱিক নহয়।

২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে এৰিজোনাৰ মৃত্যুদণ্ডৰ শাৰীত থকা তিনিগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত ৱেণ্ডী এণ্ড্ৰিয়ানো অন্যতম; আন দুগৰাকী মহিলা হৈছে শ্বাউনা ফৰ্ডে আৰু সামান্থা এলেন।

ৱেণ্ডীৰ গোচৰটো ২০১১ চনৰ ২ জুনত অক্সিজেন নেটৱৰ্ক প্ৰগ্ৰেম স্নেপড আৰু ২০১১ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত ইনভেষ্টিগেচন ডিস্কভাৰী প্ৰগ্ৰেম ডেডলি উইমেনত প্ৰফাইল কৰা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত্যুুদণ্ডপ্ৰাপ্ত মহিলা
গুড়ি পড়ৱা

গুড়ি পড়ৱা ভাৰতীয় বসন্তউৎসৱ আৰু মাৰাঠী আৰু কংকনী হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী সকলৰ পাৰম্পৰিক নৱবৰ্ষ। গুড়ি পড়ৱা ঘাইকৈ মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গোৱাত চৈত্ৰ মাহৰ শুক্ল প্ৰতিপদ তিথিত পালন কৰা হয়। চ'ত মাহৰ শুক্ল প্ৰতিপদ তিথি সৌৰচন্দ্ৰ হিন্দী দিনপঞ্জীৰ প্ৰথম দিন। পড়ৱা শব্দটো সংস্কৃত শব্দ প্ৰতিপদাৰ পৰা আহিছে। চন্দ্ৰমাহৰ প্ৰথম দিনক প্ৰতিপদা বোলা হয়। কেইদিনা মজিয়াত বিভিন্ন সুন্দৰ নক্সাৰ ৰংগলী বনোৱা হয়, ফুলৰ মালা, আম আৰু নিম পাতেৰে ৰূপ বা তামৰ পাত্ৰ সজোৱা হয়, বিশেষ গুড়ি পতাকা প্ৰদৰ্শিত কৰা হয় ইয়াৰ লগতে শোভাযাত্ৰা নৃত্য-গীত আৰু প্ৰীতিভোজৰ আয়োজন কৰা হয়।

এইদিনা তেলেগু আৰু কানাড়া হিন্দু সকলে উগাদি পালন কৰে। ইয়াৰ লগতে কিছুমান অঞ্চলত এইদিনা বেলেগ বেলেগ নামেৰে নৱবৰ্ষ পালন কৰে। সিন্ধী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে এইদিনা চেটি চান্দ হিচাপে ভগৱান ঝুলেলালৰ আৱিৰ্ভাৱ তিথি পালন কৰে। চেতি চান্দত ঝুলেলালৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয় আৰু টেহৰী (মিঠা ভাত) আৰু শাই ভাজা (দাইলত দিয়া পালেং শাক) প্ৰস্তুত কৰা হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
হুং হুয়াং

হুং হুয়াং (ইংৰাজী: Hung Huang; জন্ম: ১৬ জুলাই ১৯৬২) এগৰাকী চীনা-আমেৰিকান সংবাদ মাধ্যমৰ ব্যক্তিত্ব। তেওঁ ঝাং হানঝীৰ কন্যা আৰু চিয়াও গুয়ানহুয়াৰ সতীয়া কন্যা। হুঙে ২০০০ আৰু ২০১০ চনৰ আৰম্ভণিতে সংবাদ মাধ্যমৰ কেৰিয়াৰ গঢ়ি তুলিছিল। তেওঁৰ অভিজাত পাৰিবাৰিক পটভূমি আৰু তেওঁৰ মুক্ত-স্বভাৱী ৰাজহুৱা ব্যক্তিত্বৰ বাবে তেওঁ জনসাধাৰণৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৯৯ চনৰ পৰা ২০১৫ চনলৈকে ফেশ্বন আলোচনী আইলুকৰ প্ৰকাশক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

হুঙৰ মাতৃ আছিল ঝাং হানঝী, যি মাও জেদঙৰ ইংৰাজী শিক্ষক আছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল অৰ্থনীতিবিদ হুং জুনিয়ান। ১৯৭৩ চনত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। ইয়াৰ পিছত ঝাং হানঝীয়ে ১৯৭০ চনৰ চীনৰ বৈদেশিক মন্ত্ৰী চিয়াও গুয়ানহুয়াৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ পিছত হুঙৰ মাতৃৰ বিৰুদ্ধে 'চাৰিজনীয়া দল' (Gang of Four)ৰ সৈতে সহযোগিতা কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰা হৈছিল আৰু তেওঁক দুবছৰৰ বাবে গৃহবন্দী কৰি ৰখা হৈছিল।

১৯৭৪ চনত ১২ বছৰ বয়সত হুঙক পঢ়াশুনাৰ বাবে আমেৰিকালৈ পঠোৱা হয়। তেওঁ ১৯৮৪ চনত ভাছাৰ কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

হুঙে চাৰিবাৰ বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। তেওঁৰ দ্বিতীয় স্বামী আছিল চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক চেন কাইগে। ২০০৬ চনত হুঙে চিচুয়ানৰ পৰা এজনী কন্যা সন্তান দত্তক লয়।

কেৰিয়াৰ

কলেজৰ শিক্ষা শেষ কৰি হুঙে চীন আৰু আমেৰিকা দুয়োখন দেশতে পৰামৰ্শদাতা হিচাপে কাম কৰিছিল। ১৯৯৯ চনত তেওঁ লুক নামৰ ফেশ্বন আলোচনীখনৰ দায়িত্ব লয়, যিখন পিছলৈ আইলুক (iLook) নামেৰে জনাজাত হয়। প্ৰকাশক হোৱাৰ উপৰিও হুং ২০০৬ চনৰ আগষ্ট মাহৰ পৰা এই আলোচনীখনৰ মুখ্য সম্পাদিকাও আছিল। আলোচনীখনে ২০১৫ চনৰ ডিচেম্বৰত ইয়াৰ শেষ সংখ্যা প্ৰকাশ কৰিছিল।

পাশ্চাত্য সংবাদ মাধ্যমে কেতিয়াবা হুঙক চীনৰ 'অ’প্ৰা উইনফ্ৰি' বা 'আনা উইণ্টোৰ'ৰ সৈতে তুলনা কৰে। ২০১২ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা তেওঁ ৱুমেনছ ৱেয়াৰ ডেইলিৰ বাবে 'চাইনাফাইল' নামৰ এটা সাপ্তাহিক স্তম্ভ লিখি আহিছে। ২০১১ চনত টাইম আলোচনীয়ে তেওঁক বিশ্বৰ ১০০ গৰাকী প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চীনা মহিলা কবি
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
ৱিণ্ডমিলছ অৱ দ্য গডছ

ৱিণ্ডমিলছ অৱ দ্য গডছ হ’ল ১৯৮৭ চনত আমেৰিকান ঔপন্যাসিক ছিডনী শ্বেলডন ৰচিত এক ৰহস্যধৰ্মী উপন্যাস।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

কানছাছ ষ্টেট য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ মেৰী এশ্বলীক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি প’ল এলিছনে ৰাষ্ট্ৰদূতৰ পদবী আগবঢ়াই। কিন্তু স্বামী ডাo এডৱাৰ্ড এশ্বলীৰ কামত ব্যাঘাত জন্মাব নিবিচাৰি মেৰীয়ে সেই পদ প্ৰত্যাখ্যান কৰে কাৰণ এখন দেশৰ কাৰণে এজন ৰাষ্ট্ৰদূত বিচৰাতকৈ কানছাছৰ দৰে সৰু চহৰৰ বাবে ভাল ডাক্তৰ এজন বিচৰাটো বহুগুনে টান কাম। কিন্তু এক সন্দেহজনক দুৰ্ঘটনাত স্বামীৰ মৃত্যু হোৱাত মেৰীয়ে জীৱনৰ শূন্যতা পূৰ কৰিবলৈ মেৰীয়ে ৰোমানিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰদূতৰ পদবীটো স্বীকাৰ কৰে। কিন্তু তাত গৈ তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰে যে সকলোৱে তেওঁৰ বিৰূদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ কৰাত লাগি আছে।

সৌন্দৰ্য আৰু পাণ্ডিত্যৰ অপূৰ্ব সমাহাৰ এই নতুন ৰাষ্ট্ৰদূত গৰাকী পূবা-পশ্চিম মুখামুখি নীতিৰ সফলতাৰে সমগ্ৰ বিশ্বৰ ঘটনাপ্ৰৱাহৰ দিশ সলনি কৰি দিবলৈ সক্ষম....কিন্তু এয়া সম্ভৱ যদিহে তেওঁ সিমান সময়লৈ জীয়াই থাকে। কাৰণ ইতিমধ্যে বিশ্বৰ আটাইতকৈ কুশল আৰু ৰহস্যময় হত্যাকাৰী সন্থাটোৱে মেৰীক তেওঁলোকৰ পৰৱৰ্তী লক্ষ্য হিচাপে বাচি লৈছে।

দুৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক

উপন্যাসখনৰ লগত একে নামৰ জেকলীন স্মিথ অভিনীত ধাৰাবাহিক এখন ১৯৮৮ চনত সম্প্ৰচাৰিত হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

SidneySheldon.com | Bookshelf

শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:আমেৰিকান উপন্যাস
কল্যাণী সেন

কল্যাণী সেন (জন্ম প্ৰায় ১৯১৭) মহিলা সহায়ক বাহিনী,ভাৰত (WAC{I})ৰ এটা অংশ মহিলা ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভেল চাৰ্ভিচৰ (WRINS) দ্বিতীয় বিষয়া আছিল। ১৯৪৫ চনত ব্ৰিটেইন ভ্ৰমণ কৰা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় সেনাবাহিনী হিচাপে পৰিগণিত হয়।

সেন আছিল লাহোৰৰ মেয়ো আৰ্টছ কলেজৰ অধ্যক্ষৰ কন্যা। ১৯৩৮ চনত পঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে। ছাত্ৰী অৱস্থাতে তেওঁ থিয়েটাৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু এটা সময়ত হেমলেট নাটকত অফেলিয়াৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যি সময়ত ভাৰতীয় মহিলাসকলে সাধাৰণতে মঞ্চত অভিনয় কৰা নাছিল। মঞ্চত তেওঁৰ সফলতাৰ বাবে তেওঁক চিনেমাৰ বাবে বিচৰা হৈছিল। ১৯৩৮ চনত পঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী হৈ থকাৰ সময়তে সৰ্বভাৰতীয় আন্তঃবিশ্ববিদ্যালয় বিতৰ্কৰ অধিৱেশনত ভাৰতে ভৱিষ্যতৰ যুদ্ধত অৰিহণা যোগাব নালাগে বুলি প্ৰস্তাৱৰ বিৰোধিতা কৰাৰ পাছত তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ বক্তা হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। সেই বিতৰ্কই তেওঁক স্বৰ্ণ পদক আৰু পঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয়ে ছাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জী ট্ৰফী লাভ কৰে।

১৯৪৩ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত সেনে WAC(I) ত যোগদান কৰে। পিছৰ বছৰত তেওঁ দ্বিতীয় বিষয়া হিচাপে ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰে।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

কল্যাণী সেন (জন্ম গুপ্ত), মৰমেৰে 'বাবলি' নামেৰে জনাজাত, জন্ম হৈছিল ১৯১৭ চনৰ আশে-পাশে, লাহোৰৰ মেয়ো আৰ্টছ কলেজৰ শিল্পী আৰু অধ্যক্ষ এছ এন গুপ্তা আৰু পিছলৈ মহিলা সহায়ক বাহিনী (ভাৰত) ডব্লিউ এ চি(আই)ৰ মুখ্য সেনাপতি হোৱা মিচেছ গুপ্তাৰ একমাত্ৰ কন্যা। ১৯৩৫ চনত পঞ্জাৱ ফাইন আৰ্টছ ছ'চাইটিৰ ত্ৰয়োদশ বাৰ্ষিক প্ৰদৰ্শনীত তেওঁক অন্যতম পুৰস্কাৰ বিজয়ী হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰা হয়। যি সময়ত ভাৰতীয় মহিলাসকলে সাধাৰণতে মঞ্চত অভিনয় কৰা নাছিল। চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ত তেওঁ মুকলি আকাশৰ তলত থিয়েটাৰত অভিনয় কৰিছিল, আৰু হেমলেট নাটকত অফেলিয়াৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। মঞ্চত তেওঁৰ সফলতাৰ বাবে তেওঁক তেতিয়াৰ কলিকতাত চিনেমাৰ বাবে বিচৰা হৈছিল।
সেই বছৰতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয় আইন মহাবিদ্যালয় সংঘই আয়োজন কৰা সৰ্বভাৰতীয় আন্তঃবিশ্ববিদ্যালয় বিতৰ্কৰ অধিৱেশনত "ভাৰত ভৱিষ্যতৰ যুদ্ধৰ কোনোপক্ষ হ'ব নালাগে" এই প্ৰস্তাৱৰ বিৰুদ্ধে কথা কোৱাৰ পিছত তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ বক্তা হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। The WAC(I) was created in 1942 and its naval section, WRINS, was formed in 1944. It corresponded with the WRNS. ১৯৪৫ চনত বৰ্তমান মহিলা ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভেল চাৰ্ভিচৰ (WRINS) বিষয়া হিচাপে কাম কৰা তেওঁ ২৮ বছৰ বয়সত ব্ৰিটেইন ভ্ৰমণ কৰা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় সেৱাৰ মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। মুখ্য বিষয়া মাৰ্গাৰেট আই কুপাৰ আৰু দ্বিতীয় বিষয়া ফিলিছ কানিংহামৰ সৈতে তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য আছিল সমগ্ৰ ব্ৰিটেইনৰ ডব্লিউ আৰ এন এছ প্ৰতিষ্ঠানসমূহ ভ্ৰমণ কৰি মহিলা ৰয়েল নেভাল চাৰ্ভিচ (ডব্লিউ আৰ এন এছ)ত প্ৰশিক্ষণ আৰু প্ৰশাসনৰ দুমাহৰ অধ্যয়ন কৰা। সেই সময়ত তেওঁৰ স্বামীয়ে বাৰ্মাত ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত সেৱা আগবঢ়াই আছিল। ১৯৪১ চনত তেওঁৰ প্ৰথম কন্যা ৰাধাৰ জন্ম হয়।
১৯৪৭ চনত মালাৰ জন্ম হয়।
ফাৰৰুখ ধোণ্ডীৰ মতে, পিছলৈ তেওঁ টুটু ভগতক বিয়া কৰাই মুম্বাইৰ এটা চহকী অঞ্চলত বাস কৰে।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:যুদ্ধক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় নাৰী
পেইৰেন (নিম্ফ)

পেইৰেন (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Πειρήνη, ইংৰাজী: Pirene বা Peirene) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি নদী-দেৱতা এছ'পাছ আৰু লেডন নদীৰ নদী-অপেশ্বৰী (নিম্ফ) মেট'পেৰ কন্যা নাইয়াডসকলৰ অন্যতম। তেওঁ নামৰ অৰ্থ হৈছে “অচেয়াৰসকলৰ” (of the osiers)। বিভিন্ন সংস্কৰণত তেওঁৰ পিতৃৰ নাম লেকনিয়ানৰ ৰজা অয়েবালাছ বা নদী-দেৱতা অচেঅ′লাছ বুলিও পোৱা যায়৷

পৰিয়াল

পেইৰেন পেলাছগাছ (পেলাগন), ইছমেনাছ, কালচিছ, ছালেমিছ, এজিনা, কৰ্চাইৰা, ক্লিওনে, থেবে, টানাগ্ৰা, থেস্পিয়া, এছ'পিছ, চাইনোপে, অৰ্নিয়া কিছুমান শ্ৰুতিকথা মতে তেওঁৰ ভগ্নী কালচিছ কিউৰেটেছ আৰু ক'ৰিবাণ্টেছৰ মাতৃ আছিল, ইয়াৰে কিউৰেটেছ কালচিছৰ আদিম বাসিন্দাসকলৰ ভিতৰত আছিল।

শ্ৰুতিকথা

যেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰ চেনক্ৰিয়াছক আৰ্টিমিচে অজানিতে হত্যা কৰিছিল, তেতিয়া পেইৰেনৰ দুখ ইমানেই গভীৰ হৈছিল যে তেওঁ চকুলো টুকি টুকি কৰিন্থৰ দুৱাৰৰ বাহিৰত পেইৰেন ফোৱাৰালৈ পৰিণত হৈছিল।[5] কৰিন্থীয়াসকলে ফোয়াৰাটোৰ কাষত পেইৰেনলৈ উৎসৰ্গা কৰা এখন সৰু অভয়াৰণ্য নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু তাত গৰমৰ আৰম্ভণিৰ শুকান মাহত তেওঁলৈ বুলি মৌ-কেক আগবঢ়াছিল।

এই ফোয়াৰাটো মিউজসকলৰ বাবে পবিত্ৰ আছিল আৰু তাতেই বেলেৰফনে পেগাছাছক মদ খাই থকা অৱস্থাত দেখা পাইছিল আৰু তেওঁক বশ কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
পদ্মেশ্বৰ গগৈ

পদ্মেশ্বৰ গগৈ হৈছে এগৰাকী শিক্ষাবিদ আৰু বুৰঞ্জীবিদ। ১৯৫৯ চনৰ এপিল মাহত নগাঁৱত বহা অসম সাহিত্য সভাৰ‌‌ চতুৰ্দশ অধিৱেশনৰ বুৰঞ্জী সন্মিলনৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

পদ্মেশ্বৰ গগৈৰ জন্ম হয় লক্ষীমপুৰ জিলাৰ চেতিয়া গাৱঁত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম টঙ্কেশ্বৰ গগৈ।

শিক্ষা

১৯২৭ চনত কটন কলেজৰ পৰা আই,এ পৰীক্ষাত অসম উপত্যকাৰ ভিতৰত‌ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি উওীৰ্ণ হয়। ১৯২৯চনত কটন কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত অৰ্নাছ‌সহ বি,এ পাছ কৰে।১৯৩২ চনত এম এ পাছ কৰে আৰু ১৯৫৫ চনত প্ৰতিযোগিতামূলক বৃওিলাভ কৰি প্ৰবেশিকা পাছ কৰে।

চাকৰি জীৱন

যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা‌ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰি ইং ১৯৪৮ চন পৰ্য্যন্ত তাতেই শিক্ষকতা কৰি থাকে। ১৯৪৮ চনত গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত অৰ্থনীতি বিভাগৰ এম এ শ্ৰেণী খোলাত গগৈদেৱে সহকাৰী অধ্যাপকৰ পদত যোগদান কৰে। ১৯৫৭-৫৮ চনত এবছৰ কাল ধুবুৰী কলেজৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাম চলাইছিল সেই কাম ভাল নলগাত পুনৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উভতি আহি আগৰ পদত যোগদান কৰে। ১৯৭৩ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে যদিও পুনৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মঞ্জুৰী আয়োগৰ অধীনত বিশ্ববিদ্যালৰ অৱসৰ‌ প্ৰাপ্ত শিক্ষকৰ সেৱা আঁচনিৰ অন্তৰ্গত অধ্যাপনাৰ কামত‌ যোগদান কৰি ভালে কেইখনি ৰিচাৰ্চ পেপাৰ ইং ১৯৭৩ চনলৈকে দাখিল কৰিছিল।

সাহিত্যৰাজি

Westward Migration of the Tai (১৯৫০)
চিন্তাৱলী

বঁটা আৰু সন্মান

গগৈয়ে "The Tai and the Tai Kingdom is Assam"নামেৰে গৱেষণা গ্ৰন্থ লিখি ডি ফিল্ড উপাধি লাভ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ