ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
গ্লুমি ছানডে

গ্লুমি ছানডে (, হাঙ্গেৰীয়ান: Szomorú Vasárnap) ("Hungarian Suicide Song" বুলিও জনা যায়) 'হাঙ্গেৰীয়ান' পিয়ানোবাদক আৰু কম্পোজাৰ 'ৰেজো সেৰেসে' নামৰ ব্যক্তিজনে ১৯৩৩ চনত কম্পোজ কৰা এটি গান। এই গান শুনি এশৰো বেছি মানুহে আত্মহত্যা কৰিছে। গানটো প্ৰকাশৰ পিছত সেৰেসেৰ স্ত্ৰীও আত্মহত্যা কৰে। ৩৫ বছৰ পিছত ৰেজো সেৰেসও এটি অট্টালিকাৰ খিৰিকীৰে জঁপিয়াই আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰে যদিও তেওঁ বাচি যায়। পিছত চিকিৎসালয়ত তেওঁ ডিঙিত তাঁৰ মেৰিয়াই আত্মহত্যা কৰে। পৃথিৱীৰ বহুকেইখন দেশত এই গানটো বজোৱা নিষিদ্ধ কৰি দিছে।

গীতিকাৰ ৰেজো সেৰেসে

১৮৯৯ চনৰ ৩ নৱেম্বৰ, ১৮৯৯ চনত হাংগেৰীত ৰেজো সেৰেসৰ জন্ম হয়। প্ৰথমতে তেওঁ চাৰ্কাছত কাম কৰি আছিল। এবাৰ সাহসী খেল প্ৰদৰ্শন কৰি থাকোঁতে তেওঁ আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈছিল। চাৰ্কাছৰ কেৰিয়াৰ এৰি তেওঁ গীত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯৩২ চনত পেৰিছত থকাৰ সময়ত পিয়ানোবাদক আৰু গীতিকাৰ ৰেজো সেৰেসে হাংগেৰী ভাষাত Vége a világnak শীৰ্ষক এটা গীত লিখিছিল।

গীতটিৰ পটভূমি‍

১৯৩২ চনত পেৰিছত বাস কৰি থাকোঁতে ছেৰেছে এই গীতটো প্ৰথম ৰচনা কৰিছিল। তেতিয়া তেওঁ গীতিকাৰ হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। মূল গীতটো মূলতঃ পিয়ানোক আধাৰ হিচাপে লৈ গোৱা হৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পূৰ্বে অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থাৰ সময়ত এই গীতটো ৰচনা কৰা হৈছিল। ভিজি-য় ভিলাগনাক গীতটিৰ কথাই মানুহৰ ওপৰত মানুহে‍ কৰা অত্যাচাৰ, অন্যায়ৰ প্ৰতিবাদ আৰু অন্যায় কামত লিপ্ত হোৱাসকলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে‍। ইয়াৰ উপৰিও কোৱা হয় যে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ আগতে গীতটোৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট গীত নাছিল আৰু ১৯৪৬ চনলৈকে কোনো কপিৰাইটৰ অধিকাৰ নাছিল।

গীতটোৰ হতাশাজনক কথাৰ বাবে চেৰেছে প্ৰথমে গীতটোৰ বাবে প্ৰকাশক বিচাৰি উলিয়াবলৈ অসুবিধা পাইছিল। এজন সম্ভাৱ্য প্ৰকাশকে কৈছিল - এনে নহয় যে গানটো দুখৰ, কিন্তু গীতৰ কথাবোৰত কিবা এটা হতাশাজনক কথা আছে। গানটো শুনি কাৰোবাৰ ভাল লাগিব বুলি মই নাভাবো। ১৯৩৩ চনৰ শেষৰ ফালে গীতটো শ্বীট মিউজিকত (কাগজ বা ছপা সংস্কৰণত লিখা) প্ৰকাশ পায় আৰু শেহতীয়াকৈ পত্নীৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱা কবি লাছলো জাভৰে লিখিছিল। বিভিন্ন সূত্ৰৰ মতে, জাভৰে মৌলিক গীতটো পুনৰ লিখিছিল যদিও বহুতে তেওঁক মূল গীতিকাৰ হিচাপে কৃতিত্ব দিয়ে। গীতটিৰ কথাত তেওঁ কোনো ৰাজনৈতিক আৱেগিক ভাষা ব্যৱহাৰ নকৰিলেও আপোনজনৰ মৃত্যু আৰু পৰলোকত তেওঁলোকৰ পুনৰ মিলনৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছে। গীতটিৰ এই সংস্কৰণ জনপ্ৰিয় হৈ পৰে আৰু পিছলৈ হেৰাই যোৱা প্ৰেমৰ প্ৰতীক হৈ পৰে।

নগৰীয়া কিংবদন্তি

বছৰ বছৰ ধৰি এই গীতটিৰ সন্দৰ্ভত কেইবাটাও নগৰীয়া কিংবদন্তি প্ৰকাশ পাইছে, বেছিভাগেই ইয়াৰ সৈতে বিভিন্ন সংখ্যক আত্মহত্যা জড়িত বুলি অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে‍ আৰু ৰেডিঅ’ নেটৱৰ্কসমূহে গীতটিক কথিতভাৱে নিষিদ্ধ কৰি প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে। কিন্তু এই দাবীসমূহৰ অধিকাংশই প্ৰমাণহীন।

১৯৩০ চনৰ প্ৰেছ ৰিপৰ্টত হাংগেৰী আৰু আমেৰিকা দুয়োখন দেশতে কমেও ১০০টা আত্মহত্যাৰ সৈতে "গ্লুমি ছাণ্ডে"ৰ সম্পৰ্ক আছিল, কিন্তু ইয়াৰ সৈতে জড়িত বুলি কোৱা মৃত্যুৰ বেছিভাগেই পৰীক্ষা কৰাটো কঠিন। নগৰীয়া কিংবদন্তিটো বেছিভাগেই যেন দশকটোত সংঘটিত হোৱা হাংগেৰীৰ অধিক সংখ্যক আত্মহত্যাৰ সজ্জাহে যেতিয়া গীতটো আন কাৰণ যেনে দুৰ্ভিক্ষ আৰু দৰিদ্ৰতাৰ বাবে ৰচনা কৰা হৈছিল। কোনো গৱেষণাই গীতটো আৰু আত্মহত্যাৰ মাজত স্পষ্ট সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিব পৰা নাই।

বিবিচিয়ে বিলি হলিডেৰ গীতটোৰ সংস্কৰণটো যুদ্ধকালীন মনোবলৰ বাবে ক্ষতিকাৰক বুলি সম্প্ৰচাৰ কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছিল যদিও বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংস্কৰণত পৰিৱেশনৰ অনুমতি দিছিল। কিন্তু আন কোনো ৰেডিঅ’ নিষেধাজ্ঞাৰ প্ৰমাণ কম; ২০০২ চনৰ ভিতৰত বিবিচিৰ নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গীত
বেঙেনাআটী সত্ৰ

বেঙেনাআটী সত্ৰ নদীদ্বীপ মাজুলীৰ মধ্য়ভাগত অৱস্থিত এখন ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ সত্ৰ। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নিচেই কাষতে অৱস্থিত এই বেঙেনাআটী সত্ৰখনৰ ঐতিহাসিকভাৱে যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। পুৰুষ সংহতিৰ অন্তৰ্গত এই সত্ৰখনি ১৬৫৩ খ্ৰীঃত মুৰাৰীদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। অসমৰ বিভিন্ন ঠাই যেনে গোলাঘাট, যোৰহাট, শিৱসাগৰ আদি ঠাইত বেঙেনাআটীৰ সত্ৰৰ শিষ্যই ভৰি থকা পৰিলক্ষিত হয়।

ইতিহাস

১৫শ-১৬শ শতিকাত নদীদ্বীপ মাজুলীত হাবি-বননিৰ সংখ্য়া ঢেৰ আছিল। সেই সময়ত চলি থকা বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ সমান্তৰালভাৱে মাজুলীতো বৈষ্ণৱ পণ্ডিতসকলে সত্ৰ-নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। নদীৰ মাজত থকাৰ বাবে মাজুলী আছিল ধৰ্ম-সাহিত্য় চৰ্চাৰ বাবে অতি উপযুক্ত ঠাই। বেঙেনাআটী সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মুৰাৰীদেৱ আছিল শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ বৈমাতৃৰ আজুপৰিণাতিৰ এটি পৰিয়ালৰ বংশধৰ। পুৰুষোত্তম ঠাকুৰৰ আজ্ঞাপৰ মধুকল্য় গোত্ৰীয় মুৰাৰীদেৱ বৰবাৰজনীয়া গোটৰ অন্য়তম ধৰ্মাচাৰ্য। বানপানী আৰু গৰাখহনীয়াৰ বাবে সত্ৰখনি প্ৰতিষ্ঠা কালৰে পৰা কেইবাবাৰো স্থানান্তৰ কৰা হৈছে। বৰ্তমান সত্ৰখনি থকা স্থানো খহনীয়াৰ কবলত পৰি বিপদাপন্ন হৈ আছে।

সদস্য আৰু সত্ৰাধিকাৰ

বেঙেনাআটী সত্ৰখন এখন গৃহস্থী পৰম্পৰাৰ সত্ৰ। বৰ্তমান প্ৰায় ১১০টা পৰিয়াল আৰু প্ৰায় ৭৫০ জনসংখ্যাৰে এই সত্ৰখন পৰিচালিত হৈ আছে। প্ৰতিষ্ঠাকালৰে পৰা বৰ্তমানলৈকে ১৫জন ব্যক্তিয়ে সত্ৰাধিকাৰৰ ধৰ্মগাদী ৰক্ষা কৰি আহিছে। বৰ্তমান বেঙেনাআটী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী ভৱানন্দ দেৱগোস্বামী। এই সত্ৰত বংশানুক্ৰম আৰু জ্যেষ্ঠানুসৰি সত্ৰাধিকাৰৰ পদবী গ্ৰহণ কৰা হয়। বৰ্তমান সমগ্ৰ অসমত বেঙেনাআটী সত্ৰৰ প্ৰায় চাৰি লাখ শিষ্য আছে বুলি জানিব পৰা গৈছে।

সত্ৰৰ মূল উৎসৱ-পাৰ্বণ

বেঙেনাআটী সত্ৰৰ মূল উৎসৱ-পাৰ্বণসমূহৰ ভিতৰত বাৰ্ষিক সেৱা, তিনিটা বিহু, জন্মাষ্টমী, শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথি, ৰাস, ফল্গুৎসৱ, নন্দোৎসৱ, ভাদমাহৰ অখণ্ড পালনাম আদি অন্য়তম। বেঙেনাআটী সত্ৰত ফল্গুৎসৱ চাৰিদিনীয়াকৈ আয়োজন কৰা হয়। এই চাৰিদিনক ক্ৰমে অধিবাস বা মেষদাহ, মহাপূজা, বিসৰ্জন আৰু ফুৰণী হিচাপে পালন কৰা হয়। পুৰুষ সংহতিৰ অন্তৰ্গত এই সত্ৰখনিত প্ৰতিষ্ঠাকালৰে পৰা বিগ্ৰহ আৰু শালগ্ৰাম পূজাৰ পৰম্পৰা আছে। এনে বিগ্ৰহসমূহ হল- বৈকুণ্ঠনাথ (পিতলৰ চতুৰ্ভুজ মূৰ্তি-সত্ৰাধিকাৰৰ ব্য়ক্তিগত পূজাৰ বাবে), বাসুদেৱ (শংকৰদেৱৰ কুণ্ডিলৰ পৰা আনি চমৰিয়াত স্থাপিত, পিছত বেঙেনাআটীলৈ স্থানান্তৰ), প্ৰস্তৰৰ চতুৰ্ভুজ গোবিন্দ ( শিলৰ ফাগুৱাৰ বাবে লক্ষ্মীসিংহই দিয়া)। তদুপৰি এই সত্ৰখনিত আন কেইবাভাগো বিগ্ৰহ আছে। সেই বিগ্ৰহৰ পূজাও নিয়মিতভাৱে অনুষ্ঠিত কৰি থকা হয়। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ, শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ বিৰচিত অংকীয়া নাটসমূহৰ উপৰিও এই সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পূৰ্ণানন্দ দেৱৰ ১৩খন নাট, ৰমাকান্ত দেৱৰ ১১খন নাট আৰু লক্ষ্মীকান্ত দেৱৰ ৪খন নাট সত্ৰীয়া উৎসৱ-পাৰ্বণৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

আহোম ৰজাৰ অৱদান

বেঙেনাআটী সত্ৰই আহোম ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। তাৰ ফলস্বৰূপে সত্ৰই বহুতো মাটি-বাৰী, সা-সম্পত্তি লাভ কৰিছিল। ৰজাঘৰত এই সত্ৰৰ গুৰুত্ব চাৰিসত্ৰৰ পিছতে নিৰ্ণিত আছিল। আনহাতে চন্দ্ৰকান্ত সিংহই বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ভকত জীয়ৰী এগৰাকীক বিয়া কৰাই সত্ৰখনিৰ অৱস্থা টনকিয়াল কৰে।

সত্ৰৰ ঐতিহাসিক সম্পদ

বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ঐতিহাসিক সম্পদসমূহ বৰ্তমান সত্ৰাধিকাৰৰ গৃহৰ কাষতে অস্থায়ীভাৱে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে। সত্ৰৰ সংৰক্ষিত সম্পদ-সামগ্ৰীসমূহ তলত তথ্য় সাপেক্ষে উল্লেখ কৰা হল-

তথ্য সংগ্ৰহ

১.সত্ৰীয়া উৎসৱ আৰু ইয়াৰ তাৎপৰ্য বিচাৰ- ড° পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামী

২.সত্ৰান্বয়- ৰূপম শইকীয়া

৩.মাজুলীৰ মুখ্য সত্ৰসমূহৰ ইতিবৃত্ত-কেশৱ কাকতি, অনন্ত কলিতা
ৰাইদঙীয়া দৌল

ৰাইদঙীয়া দৌল বা ৰাইদঙ্গীয়া দৌল ডিব্ৰুগড় জিলাৰ লেজাই-কলাখোৱা অঞ্চলত অৱস্থিত ঐতিহাসিক দৌল। ১৭৫০ চনত আহোম ৰজা স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহয়ে (১৭৪৪–১৭৫১) নিৰ্মাণ কৰাইছিল। ইটাৰে সজা দৌলটো পূৰ্বতে দেৱী মন্দিৰ আছিল। কালক্ৰমত দৌলৰ কাষতেই এটি ঘৰ নিৰ্মাণ কৰি অঞ্চলৰ ৰাইজে শিৱ পূজা কৰি আহিছে। সেয়ে বৰ্তমান দৌলটোক শিৱ দৌল বা ৰাইদঙীয়া শিৱ দৌল বুলিও কোৱা হয়। ইয়াৰ মূল উৎসৱ হ'ল মহা শিৱৰাত্ৰি। অসম চৰকাৰৰ পুৰাতত্ত্ব বিভাগে ৰাইদঙীয়া দৌলক ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছে।

অৱস্থান

ৰাইদঙীয়া দৌল ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বৰবৰুৱা ৰাজহ চক্ৰৰ লৰুৱা মৌজাৰ অন্তৰ্গত লেজাই মিৰিপথাৰ গাঁৱত অৱস্থিত। ডিব্ৰুগড় চহৰৰ মাজমজিয়াৰ পৰা ই প্ৰায় ২২ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত। লেজাই-কলাখোৱা পথৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাইদঙীয়া পথ নামেৰে জনাজাত এটা ঐতিহাসিক পথে মন্দিৰটোক মূল পথৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে। ৰাইদঙীয়া পথৰ উত্তৰ দিশত আৰু মূল লেজাই-কলাখোৱা পথৰ পশ্চিমে এই মন্দিৰটো অৱস্থিত।

ইতিহাস

১৭৪২ চনত আহোম ৰাজ্যৰ স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহই (১৭৪৪-১৭৫১) এই মন্দিৰৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল। সেই সময়ত বৰ্তমানৰ লেজাই অঞ্চলৰ মুৰব্বী বুলি ধৰা ৰাইদঙীয়া ৰজাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা তেওঁৰ মৰমৰ ভগ্নী যামিনীৰ নামত এই মন্দিৰটো যৌতুক হিচাপে আগবঢ়োৱা বুলি জনা যায়। স্থানীয় গাঁওবাসীৰ সহযোগত ১৭৫০ চনৰ শেষৰ ফালে দৌলৰ নিৰ্মাণকাৰ্য সম্পূৰ্ণ হয়। মন্দিৰৰ বাবে মুঠ ২০০ পুৰা মাটি উছৰ্গা কৰা হৈছিল। দৌলৰ লগতে সেই সময়ছোৱাত এটা পুখুৰীও খন্দোৱা হৈছিল। পুখুৰীটো এতিয়াও দৌলৰ কাষতে আছে।

স্থাপত্য

ৰাইদঙীয়া দৌল আহোম আৰু নীলাচল স্থাপত্যশৈলীৰ সংমিশ্ৰণত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। এই দৌল আঠকোণীয়া বেদীৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। মূল শিখৰৰ উচ্চতা ৪৫ ফুট আৰু বহুভূজীয়া মূল শিখৰৰ চাৰিওফালে সৰু সৰু আঠটা অংগ শিখৰ আছে। ইটাৰে নিৰ্মিত দৌলৰ মূল শিখৰৰ দেৱালত বিভিন্ন দেৱ-দেৱী আৰু তেওঁলোকৰ ৰূপ চিত্ৰিত অসংখ্য ভাস্কৰ্য আছে। শিলত নিৰ্মিত এই ভাস্কৰ্য সমূহে ভাগৱতত বৰ্ণিত বিষ্ণুৰ দশাৱতাৰ ক্ৰমে মৎস্য, কুৰ্ম, বৰাহ, নৰসিংহ, বামণ, পৰশুৰাম, ৰাম, কৃষ্ণ, বুদ্ধ, আৰু কল্কিৰ স্পষ্ট প্ৰতিনিধিত্ব প্ৰদান কৰে। তদুপৰি ইয়াত শিলত খোদিত ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু লক্ষ্মীৰ লগতে দুৰ্গা দেৱীৰ বিভিন্ন ৰূপৰ ভাস্কৰ্যয়ো দেখা যায়। মন্দিৰ নিৰ্মাণত হাঁহৰ কণী, মাটি দাইল, বৰা ধান আদি পৰম্পৰাগত কেঁচামাল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। দৌলৰ ওপৰৰ গম্বুজৰ ওপৰত অৱস্থিত চক্ৰত চাৰিটা প্ৰক্ষেপিত ত্ৰিশূল চিহ্নিত কৰা হৈছে। তদুপৰি দৌলৰ প্ৰাংগণত অসংখ্য দেৱ-দেৱীৰ ভাস্কৰ্য, শিৱলিংগ আদি আছে।

ইয়াত আহোম ৰাজ্যৰ ২৪টা প্ৰাচীন ধ্বংসাৱশেষ আৰু ১৪টা প্ৰতিমূৰ্তি আছে।

পৰ্যটন

দৌলৰ পুৰোহিতে ভগৱান শিৱক উৎসৰ্গিত নিয়মিত পূজা আগবঢ়ায়। প্ৰতি বছৰে হিন্দু পঞ্জিকা অনুযায়ী ফাগুন মাহৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ চতুৰ্দশীত ইয়াত ধুম ধামেৰে মহা শিৱৰাত্ৰিৰ পালন কৰা হয়। এই উপলক্ষে বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা ভক্ত আৰু তীৰ্থযাত্ৰীসকল ভগৱান শিৱৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰি ইয়ালৈ আহে।

ধাননি পথাৰেৰে আগুৰি থকা এই দৌলৰ বিভিন্ন পৰিভ্ৰমী চৰাইৰ বাসস্থান হিচাপে জনাজাত। ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যয়ে ঠাইখনলৈ অহা দৰ্শনাৰ্থীক মোহিত কৰে।

যাতায়াত

ৰাইদঙীয়া দৌল ডিব্ৰুগড় চহৰৰ পৰা প্ৰায় ২২ কিঃমিঃ নিলগত লেজাই-কলাখোৱা পথৰ দাঁতিত অৱস্থিত। ডিব্ৰুগড় চহৰৰ পৰা ইয়ালৈ যাতায়াতৰ সু-ব্যৱস্থা আছে। ইয়াৰ পৰা ডিব্ৰুগড় ৰেল ষ্টেচন প্ৰায় ২৮ কিঃমিঃ আৰু ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰ প্ৰায় ৩৭ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
শ্ৰেণী:অসমৰ সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
ওম প্ৰকাশ ৰাৱত

ওম প্ৰকাশ ৰাৱত মধ্যপ্ৰদেশ কেডাৰৰ ১৯৭৭ চনৰ বেচৰ ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱা (IAS)ৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া, যিয়ে ভাৰতৰ ২২ সংখ্যক মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়ুক্ত দুগৰাকীৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু ভাৰতৰ ৰাজহুৱা উদ্যোগ সম্পাদক হিচাপেও তেওঁ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।

শিক্ষা

ৰাৱত বাৰাণসী (BHU)ৰ বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতক (বি এছ চি) আৰু স্নাতকোত্তৰ (এম এছ চি) আৰু সামাজিক উন্নয়ন পৰিকল্পনাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী (এম এছ চি) আছে, ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়ুক্ত হিচাপে বিহাৰ, তামিলনাডু, কেৰালা, পশ্চিমবংগ, অসম, পুডুচেৰী, উত্তৰ প্ৰদেশ, গোৱা, পঞ্জাৱ, উত্তৰাখণ্ড, মণিপুৰ, গুজৰাট, হিমাচল প্ৰদেশৰ ৰাজ্যিক বিধানসভাৰ নিৰ্বাচন, ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু উপ-ৰাষ্ট্ৰপতিৰ নিৰ্বাচন তেওঁৰ কাৰ্যকালত অনুষ্ঠিত হৈছিল।

ভাৰতৰ মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত

এ. কে. জ্যোতিৰ অৱসৰৰ পিছত ৰাৱটক পৰৱৰ্তী মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। ৰাৱাটে ২০১৮ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত ভাৰতৰ মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্তৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত হিচাপে তেওঁৰ কাৰ্যকালত মেঘালয়, নাগালেণ্ড, ত্ৰিপুৰা, কৰ্ণাটক, মধ্যপ্ৰদেশ, ৰাজস্থান, তেলেংগানা, ছত্তীশগড় আৰু মিজোৰামৰ ৰাজ্যিক বিধানসভাৰ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। ২০১৮ চনৰ ১ ডিচেম্বৰত ৬৫ বছৰ বয়সত তেওঁ এই পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসামৰিক সেৱা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
বিজৰী বৰকতউল্লাহ

বিজৰী বৰকতউল্লাহ এগৰাকী বাংলাদেশী টেলিভিছন অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

বৰকতউল্লাহে ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাস বিভাগৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কেৰিয়াৰ

১৯৮৮ চনত তেওঁ নিজৰ পিতৃ মোহাম্মদ বৰকতউল্লাহ পৰিচালিত নাটক শুখেৰ ছাৰপত্ৰৰ জৰিয়তে অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে। নাট্যধাৰাবাহিক কোথাও কেউ নেইত অভিনয় কৰি তেওঁ ব্যাপক পৰিচিতি লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মাহফুজ আহমেদৰ সৈতে মেঘ কালো নাটকত অভিনয় কৰে। লগতে জহিৰ ৰায়হানৰ চলচ্চিত্ৰ জীৱন থেকে নেওয়াৰ আধাৰত নিৰ্মিত নাটকতো অভিনয় কৰে। তেওঁৰ মাতৃ জীনাত বৰকতউল্লাহো এগৰাকী নৃত্যশিল্পী আছিল আৰু ২০০৮ চনত বাংলাদেশ শিল্পকলা একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁৰ ভগ্নী কাজৰি বৰকতউল্লাহ এগৰাকী প্ৰযোজক আৰু উপস্থাপক। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ১৯৯৫ চনৰপৰা ২০১২ চনলৈ সংগীত পৰিচালক শওকত আলী ইমনৰ সৈতে বিবাহিত আছিল।
কৰ্পোৰেট
মুখ ও মুখৰতা

চলচ্চিত্ৰ
আয়নাবাজি (২০১৭) – বিশেষ উপস্থিতি

ৱেব ছিৰিজ
কাৰাগাৰ (২০২২)
যদি আমি বেঁচে ফিৰি (২০২২) – শাহনাজ

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অভিনেত্ৰী
কালিনাথ পাংগিং

কালিনাথ পাংগিং (ইংৰাজী: Kalinath Panging; Mising: Kalinath Panggíng, জন্ম: ১৯৬০) মিচিং আৰু অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী সু সাহিত্যি। অসম চৰকাৰৰ সাহিত্য পেঞ্চনাৰ। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ বিভাগৰ অৱসৰ গ্ৰহণ। Mising Agom Kébang (মিচিং সাহিত্য সভা)ৰ প্ৰাক্তন সচিব আৰু বৰ্তমান MAK-ৰ উপ সভাপতি। তেওঁ এগৰাকী কবি, উপন্যাসিক, গল্পকাৰ হিচাপেও পৰিচিত।

জন্ম

অসমৰ উত্তৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঘিলামৰা উন্নয়ন খণ্ডৰ অন্তৰ্গত বালি চাপৰি গাঁৱত ১৯৬০ চনৰ ১ চেপ্তেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম জাইবৰ পাংগিং আৰু মাতৃৰ নাম গোলাপী (পৗৰমে) পাংগিং। বৰ্তমান গোগামুখ কাৰপুমপুলি গাঁৱৰ স্থায়ী বাসিন্দা।

শিক্ষা

কৰ্ম জীৱন

সাহিত্য কৰ্ম

শ্ৰেণী:বিশেষ সংশোধনৰ প্ৰয়োজন থকা প্ৰবন্ধ
টাই আহোম চিত্ৰশৈলী

মধ্যযুগীয় অসমীয়া চিত্ৰশৈলীৰ এটা শৈলী টাই-আহোম শৈলী ৰূপে জনা যায়। বহিঃ ভাৰতৰপৰা ইয়ালৈ অহা এই চিত্ৰাংকন শৈলী উজনিৰ বৌদ্ধবিহাৰসমূহৰ ভিতৰতে সীমাবদ্ধ। এই শৈলীত চিত্ৰিত মাত্ৰ দুখনি পুথিচিত্ৰ উদ্ধাৰ হৈছে-- ফুং চিন (১৪৭৩ খ্ৰী:) আৰু চুক-টান্তা-কিম্পং (১৫২৩ খ্ৰী:)। শেষৰখনি বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগত সংৰক্ষিত ফুং চিঙৰ লেখক আৰু চিত্ৰকৰ চাও কিয়াং শ্বেন। দ্বিতীয়খনিৰ লেখক নোজা কিং। লোহিত সীমান্তৰ বৌদ্ধবিহাৰসমূহত এতিয়াও টাই আহোম শৈলীত পুথি চিত্ৰিত হয়। আলোচিত পুথি দুখনত আহোমসকলৰ সৰগ-নৰকৰ বৰ্ণনা, নৈসৰ্গ, পূজা আৰু হীনযান বৌদ্ধ মতৰ কথা চিত্ৰিত হৈছে। পটভূমি চিত্ৰণৰ প্ৰতি অমনযোগ, পৰিপ্ৰেক্ষি গুণৰ অভাৱ, উচ্চ মৰ্যাদাসম্পন্নজনক ডাঙৰকৈ আৰু সৰুলোকসকলৰ সৰুকৈ অংকন কৰা প্ৰযত্ন, যিকোনো একাষে হালি পৰা মুৰ, বিভিন্ন মুদ্ৰাৰ সংযোগ, জোঙা দীঘলীয়া আঙুলিৰ মনোৰম চিত্ৰণ, পুতলাৰ দৰে দেহাৱয়ৱৰ ছলমান নৰ-নাৰীৰ ৰূপাংকন এই চিত্ৰশৈলীৰ কেইটিমান উল্লেখ কৰিবলগীয়া বৈশিষ্ট্য। অন্যান্য ৰঙৰ লগতে সোণালী ৰঙৰ মেলন এই চিত্ৰশৈলীৰ আন এটি উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য়। ১৭৮২ চনত চিত্ৰিত তৃতীয়স্কন্ধ ভাগৱত্ৰ চিএৰাজিকো ড॰ দাশগুপ্তই (ৰজতানন্দ দাশগুপ্ত-২ঠা ইণ্ডিয়ান মেনুস্ক্ৰিপট পেইণ্টিং) টাই আহোম শৈলীত চিত্ৰিত বুলি উল্লেখ কৰিছে যদিও সেইখনিৰ চিত্ৰিকাৰাজি যথাৰ্থতে দৰঙী চিত্ৰশৈলীৰহে বুলিও কিছু লোকে মত প্ৰকাশ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:টাই-আহোম সাহিত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশৈলী
শতানন্দ

শতানন্দ (আনুমানিক ১০৬৮-১০৯৯) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী, যি তেওঁৰ হাতপুথি ভাস্বতী (1099)ৰ দ্বাৰাই অধিক পৰিচিত। শতানন্দ পুৰী বা উজ্জয়িনীৰ বাসিন্দা বুলি ভবা হয় আৰু তেওঁ বৰাহমিহিৰৰ সূৰ্য্যসিদ্ধান্তকে ধৰি অন্যান্য গ্ৰন্থৰ পৰা আহৰণ কৰিছিল।

শতানন্দ শংকৰ আৰু সৰস্বতীৰ পুত্ৰ, জন্ম ওড়িশাৰ পুৰীত। তেওঁ হয়তো কেছাৰী বংশৰ দৰবাৰত সেৱা আগবঢ়াইছিল। কিছুমান সূত্ৰৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে, তেওঁ উজ্জয়িনীত বাস কৰিছিল। তেওঁৰ নামৰ আক্ষৰিক সংস্কৃত অৰ্থ "শতাধিক আনন্দ" আৰু তেওঁ ১০৯৯ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ পুস্তিকা ভাস্বতীত শতকীয় সংখ্যাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। গ্ৰন্থখনত ১২৮টা পদৰ সৈতে আঠটা চুটি অধ্যায় আছে, য'ত পঞ্জিকা প্ৰস্তুত কৰাৰ পদ্ধতি সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। গ্ৰহবোৰৰ দীৰ্ঘায়িত অৱস্থান গণনাৰ পদ্ধতিও তেওঁ সন্নিবিষ্ট কৰিছে। ৫২৮ খ্ৰীষ্টাব্দক ৰেফাৰেন্স হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁ বাৰ্ষিক প্ৰিচেচন হাৰ ১ মিনিট হিচাপে গণনা কৰিছিল। অংশসমূহৰ ভিতৰত আছে:

তীথ্যাদিধ্ৰুৱাধিকাৰ (তিথি ধ্ৰুৱ)
গ্ৰহধ্ৰুৱাধিকাৰ (গ্ৰহ ধ্ৰুৱ)
পঞ্চাংগস্পটধিকাৰ(পঞ্জিকাৰ গণনা)
গ্ৰহস্পসধিকাৰ (গ্ৰহৰ প্ৰকৃত স্থান)
ত্ৰিপ্ৰস্নাধিকাৰ (তিনিটা সমস্যা: সময়, স্থান আৰু দিশ)
চন্দ্ৰগ্ৰহণাধিকাৰ (চন্দ্ৰগ্ৰহণ)
সূৰ্যগ্ৰহণাধিকাৰ (সূৰ্যগ্ৰহণ)
পৰিলেখাধিকাৰ (সূৰ্যগ্ৰহণৰ স্কেচ বা চিত্ৰাংকিত উপস্থাপন)

গ্ৰন্থখনৰ কেইবাটাও সমসাময়িক ধাৰাবাহিকও প্ৰকাশ পাইছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ফাটিমা লোধী

ফাটিমা লোধী (; জন্ম: ২৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৮৯) এগৰাকী পাকিস্তানী সামাজিক কৰ্মী আৰু তেওঁ বৰ্ণবাদৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ মত ৰাখি আহিছে৷ তেওঁ "বৈচিত্ৰ্যৰ চেম্পিয়ন" নামেৰে জনাজাত৷

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

সৰ্বভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ তথা কৰাচীৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন নিৰ্বাচক আব্বাছ খান লোধীৰ নাতিনী। পাকিস্তানৰ কৰাচীত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল ইছলামবাদত।

সক্ৰিয়তা

২০০৮ চনত তেওঁ ‘অন্তৰ্ভুক্ত শিক্ষা’ ব্ৰিটিছ কাউন্সিলৰ কৰ্মশালা আৰু উই কেন এণ্ড ভিলেন্স এগেইনষ্ট ৱমেনৰ বাবে প্ৰশিক্ষণৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে। ২০১১ চনত ৰটাৰেক্টত অংশগ্ৰহণ কৰে। এচিড জ্বলোৱা লোকসকলৰ অধিকাৰৰ পোষকতা কৰি এইচ আই ভি/এইডছ, এছআৰএইচআৰ, আৰু মহিলাৰ ওপৰত হোৱা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে মন্তব্য আগবঢ়াই আহিছে।

লোধীয়ে ২০১৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ডাৰ্ক ইজ ডিভাইন নামৰ বিশ্বব্যাপী বৰ্ণবাদ বিৰোধী অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, যিটো তেওঁ মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়ৰে বাবে বুলি কয়। ডাঙৰ হোৱাৰ সময়ত বৰ্ণবাদৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱ আৰু ছালখন পাতল কৰাৰ হেঁচাত তেওঁৰ অভিজ্ঞতাক "কোনোৱেই আপোনাক বিয়া কৰাব নোৱাৰে" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। তেওঁৰ অভিযানত ছ'চিয়েল মিডিয়াত তেওঁৰ বাৰ্তা শ্বেয়াৰ কৰা, বিজ্ঞাপন কোম্পানীক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা, স্কুলৰ প্ৰচাৰৰ কাম, আলোচনা চক্ৰ আৰু তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সক্ৰিয়তাৰ সংমিশ্ৰণ জড়িত হৈ আছে। ২০২৪ চনলৈকে ২০খন দেশত ডাৰ্ক ইজ ডিভাইন আন্দোলন সক্ৰিয় হৈ পৰিছিল।

২০২৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহত লোধীয়ে আন্তৰ্জাতিক বিষয় আৰু কূটনৈতিক আলোচনী অব্জাৰ্ভাৰ ডিপ্লমেটৰ সৈতে ডাৰ্ক ইজ ডিভাইন অভিযান আৰম্ভ কৰাৰ পিছত সন্মুখীন হোৱা বিৰোধিতাৰ বিষয়ে কথা পাতে, কিন্তু আৰম্ভণিৰ পিছৰে পৰা পাকিস্তানত ক'লা চালৰ মহিলাসকলৰ সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰতিনিধিত্ব কেনেকৈ বৃদ্ধি পাইছে আৰু অন্তৰ্ভুক্তি গঢ়ি তোলাৰ বাবে বৰ্ণবাদক কেনেকৈ সম্বোধন কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয় সেই বিষয়ে অৰ্থপূৰ্ণ আলোচনা কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী
টাচুকু হঞ্জ'

এজন জাপানীজ ৰোগ প্ৰতিৰোধ বিজ্ঞানী। তেওঁ বিশেষকৈ প্ৰগ্ৰেমড চেল ডেদ প্ৰটিন ১ আৱিষ্কাৰৰ বাবে বিখ্যাত।
তেওঁ লগতে চাইট'কাইনিছৰ আণৱিক চিনাক্তকৰণ অৰ্থাৎ ইণ্টাৰলিউকিন ৪ আৰু ইণ্টাৰলিউকিন ৫,
আৰু এক্টিভেচন ইনডিউছদ চাইটিদিন ডেমিনেছৰ আৱিষ্কাৰক হিচাপে জনাজাত। ই চমেটিক হাইপাৰ মিউটেছন আৰু ক্লাছ চুইছ ৰিকম্বিনেচনৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়।

বিজ্ঞানী হঞ্জ' আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমী, জাৰ্মানীৰ জাৰ্মান একাডেমী অফ নেচাৰেল চায়েন্স আৰু জাপান একাডেমীৰ লগত জড়িত হৈ আছে।

২০১৮ চনত তেওঁ জেমছ পি. এলিচনৰ লগত যুটীয়া ভাবে চিকিৎসা আৰু শৰীৰ তত্ত্ব বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে। তেওঁলোক দুয়োজনে ২০১৪ চনত একে বিষয়ৰ বাবে টাং প্ৰাইজ লাভ কৰিছিল।

জীৱন

টাচুকু হঞ্জ' ক্যিট' বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মেডিচিন বিষয়ত এমডি কৰে। ১৯৭৫ চনত তেওঁ একেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মেডিকেল ৰসায়নত পিএইচডি কৰে। তেওঁৰ পিএইচডি উপদেষ্টা আছিল য়াচুটমি নিশিজুকা আৰু অচামু হায়াইশি।

১৯৭১ চনৰ পৰা ১৯৭৪ চনলৈ তেওঁ ৱাছিংটন কাৰ্ণেগী ইনষ্টিটিউট, ৰাষ্ট্ৰীয় শিশুস্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠান আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ মানৱ উন্নয়নৰ ভিজিটিং ফেল' আছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত পঢ়া-শুনা কৰাৰ পিছত তেওঁ ১৯৭৪ চনৰ পৰা ১৯৭৯ চনলৈ টকিঅ' বিশ্ববিদ্যালয়ত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক আছিল। পিছলৈ তেওঁ ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈ অচাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত বংশগতি বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক তথা মুৰব্বী আছিল।

তেওঁৰ অন্যান্য বঁটা আৰু পুৰস্কাৰৰ তালিকা,
১৯৭৮ – তৰুণ বিজ্ঞানী পুৰস্কাৰ, জাপানীজ জৈৱ ৰাসায়নিক সমাজ
১৯৮১ – নগুচি এওয়াৰ্ড মেমৰিয়েল পুৰস্কাৰ
১৯৮৪ – কিহাৰা প্ৰাইজ,
১৯৮৪ – অচাকা বিজ্ঞান বঁটা
১৯৮৮ – তাকেদা মেডিকেল বঁটা
২০০০ – পাৰ্চন অফ কালচাৰেল মেৰিট
২০১২ – ৰবাৰ্ট কোচ প্ৰাইজ
২০১৬ – ফুদান-ঝংজি বিজ্ঞান পুৰস্কাৰ
২০১৬ – থমচন ৰয়টাৰ্ছ চাইটেছন বিজয়ী
২০১৭– ৱাৰেন অলপাৰ্ট ফাউণ্ডেচন প্ৰাইজ
২০১৮ – জেমছ পি. এলিচনৰ সৈতে যুটীয়ভাৱে চিকিৎসা আৰু শৰীৰতত্ত্ব বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Tasuku Honjo Lab, Kyoto University Graduate School of Medicine
Pro

শ্ৰেণী:জাপানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
শ্ৰীকান্ত জিচকাৰ

শ্ৰীকান্ত জিচকাৰ (, ; ১৪ চেপ্টেম্বৰ ১৯৫৪ – ২ জুন ২০০৪) ভাৰতৰ সৰ্বাধিক ডিগ্ৰীধাৰী ব্যক্তি হিচাপে পৰিচিত আছিল। তেওঁ ৪২খন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ২০টা ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদো আছিল, তেওঁ ২৬ বছৰ বয়সত দেশৰ আটাইতকৈ কমবয়সীয়া বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।

জন্ম পৰিচয়

১৯৫৪ চনৰ ১৪ চেপ্টেম্বৰত ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ কাতোলত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পত্নীৰ নাম আছিল ৰাজশ্ৰী জিচকাৰ। তেওঁ দুই সন্তানৰ গৰাকী।

শিক্ষা জীৱন

তেওঁৰ জীৱন আৰম্ভ হয় মেডিকেল ডাক্তৰৰ (MBBS আৰু MD নাগপুৰৰ পৰা) পৰা, তাৰ পিছত LLB কৰে লগতে আন্তঃৰ্জাতিক আইনতো স্নাতকোত্তৰ কৰে। বিজনেছ মেনেজমেণ্ট ডিপ্লোমা কৰাৰ লগতে তেওঁ MBA কৰে আৰু সাংবাদিকতা (B.Journ) কৰে। তেওঁ সংস্কৃতত ডি.লিট (Doctor of Literature) পাইছিল, ই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৰ্বোচ্চ ডিগ্ৰী। তেওঁৰ প্ৰায়বোৰ ডিগ্ৰী ফাৰ্ষ্ট মেৰিটৰ সৈতে আছিল আৰু তেওঁ ডিগ্ৰীৰ সৈতে বহুকেইটা স্বৰ্ণপদকো লাভ কৰিছিল। ১৯৭৩ পৰা ১৯৯০ৰ ভিতৰত প্ৰতিটো শীত বা গ্ৰীষ্মত কালত তেওঁ ৪২খন বিশ্ববিদ্যালয়ত পৰীক্ষা দিছিল।

১৯৭৮ চনত তেওঁ ভাৰতীয় লোকসেৱা (Indian Civil Service) পৰীক্ষাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু আইপিএছ (Indian Police Service চমুকৈ IPS) ত নিৰ্বাচিত হৈছিল যদিও তেওঁ পদত্যাগ কৰিছিল। পুনৰ তেওঁ ভাৰতীয় লোকসেৱা (Indian Civil Service চমুকৈ ICS) পৰীক্ষাত অংশ লয় আৰু সফলতাৰে আইএএছ (Indian Administrative Services) -ত যোগ দিয়ে, যদিও তেওঁ চাৰি মাহৰ পিছত বিধানসভাৰ প্ৰাৰ্থীত্ব কৰাৰ মানসেৰে পদত্যাগ কৰে। ১৯৮০ চনত তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰ বিধানসভাত নিৰ্বাচিত হয়। বিধায়ক হোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ২৬ বছৰ, যিয়ে সেইসময়ৰ দেশৰ আটাইতকৈ কমবয়সীয়া বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তীকালত তেওঁ একেসময়তে ১৪টা দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী আছিল।

অন্যান্য কৰ্মৰাজি

তেওঁৰ ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ ব্যক্তিগত পুথিভঁৰালত ৫২ হাজাৰৰো অধিক গ্ৰন্থ সংৰক্ষণ কৰিছিল। ডা° জিচকাৰক লিমকা বুক অফ ৰেকৰ্ডছ্‌য়ে ভাৰতৰ সৰ্বাধিক শিক্ষিত ব্যক্তিৰ শিৰোনাম দিছে।

জিচকাৰ এগৰাকী একাধাৰে শিক্ষাবিদ, চিত্ৰশিল্পী, পেচাদাৰী ফটোগ্ৰাফাৰ আৰু মঞ্চ অভিনেতাও আছিল। তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰ বিধানসভা (১৯৮২-৮৫), মহাৰাষ্ট্ৰ বিধান পৰিষদ (১৯৮৬-৯২) ৰ সদস্য আছিল আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল (১৯৯২-৯৮)। তেওঁ ১৯৯২ চনত নাগপুৰত সন্দিপনি বিদ্যালয় (Sàndipani school) প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

মৃত্যু

তেওঁৰ ২০০৪ চনৰ ২ জুন তাৰিখে এক পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৪৯ বছৰ।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
মাদল খেদা

দক্ষিণ কামৰূপৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বসবাস কৰা বড়োসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এটি ৰঙৰ নাচ হ'ল মাদল খেলা। বৈসাগী উৎসৱত মাদল-খেদা এসপ্তাহজুৰি চলে। গৃহস্থৰ চোতালে চোতালে গৈ নচা এই মাদল খেদাত মাদলৰ উপৰি চিফুং, জখা, থৰকা চেৰাজা প্ৰভৃতি বাদ্য-যন্ত্ৰও ব্যৱহাৰ কৰে। মাদল বজাওঁতে হাতত কোনো মাৰি নাথাকে, দুই হাতেৰেই ছন্দোময়ভাৱে চপৰিয়াই শব্দ তোলে। গাঁৱৰ মুখিয়ালৰ ঘৰৰ পৰাই মাদল খেদাৰ আৰম্ভণি হয়। এই নাচত সাধাৰণতে ল'ৰাই সৰ্বেসৰ্বা। তেওঁলোকৰ কঁকালত চুটি গামোচা, টঙালি, গেঞ্জী আৰু মূৰত ৰঙীন গামোছা। বাটেৰে গৈ থাকোঁতে বাটফুৰা তাল আৰু মানুহৰ ঘৰত ঘৰফুৰা তাল বজোৱাটো মাদল খেদা দলৰ সাধাৰণ ৰীতি। গৃহস্থই আলোচিত মাদল খেদা দলটিক স- ভক্তিৰে নঙলামুখৰপৰা আদৰি লৈ যায়। চোতালত তেওঁলোকে গৃহস্থৰ কুশল কামনা আৰু খেতি-বাতিৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ বাবে আৰ্শীবাদ যাচি হৰিধ্বনি দিয়াৰ পাছত চক্ৰকাৰে নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। নাচৰ চেৱে চেৱে তেওঁলোকে গীতো গায় -  

মাদল খেদা শেষ হ'লে গৃহস্থই দলটিলৈ শ্ৰদ্ধাৰে মাননি আগবঢ়ায়। সেই মাননি লৈ তেওঁলোকে হৰিধ্বনি দি গুচি যায়। ড°অনিল বড়োৱে মাদল খেদা নাচৰ সৈতে বড়োসকলৰ প্ৰখ্যাত খেৰাই নৃত্যৰ বিশেষ ভংগী খামাও বাৰ মৌনায়ৰ সাদৃশ্য বিচাৰি পাইছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
দেউতা ভূত

দেউতা ভূত অসমীয়া লোককথাৰ জনপ্ৰিয় ভূত। ঘৰত খেদি ফুৰা অস্থিৰ আত্মা বুলি কোৱা হয় আৰু পৰিয়ালৰ সদস্যৰ অৱহেলা বা সন্মানহীনতাৰ বাবে মৃত্যু হোৱা ব্যক্তিৰ ভূত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

দেউতা ভূতৰ উৎপত্তি

অসমৰ অঞ্চলভেদে দেউতা ভূতৰ কাহিনী বেলেগ বেলেগ যদিও কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু একেই আছে। কিংবদন্তি অনুসৰি দেউতা ভূত হ’ল এনে এজন ব্যক্তিৰ ভূত, যাক পৰিয়ালৰ লোকে উপযুক্ত সন্মান বা যত্ন লোৱা নাছিল। কাহিনীটোৰ কিছুমান সংস্কৰণত ব্যক্তিজন হৈছে পৰিয়ালটোৰ এজন জ্যেষ্ঠ সদস্য যিজনক অৱহেলিত আৰু বৃদ্ধ বয়সত অকলে এৰি দিয়া হৈছিল। আন সংস্কৰণত ব্যক্তিজন হৈছে চাকৰ বা শ্ৰমিক যিজনৰ নিয়োগকৰ্তাই তেওঁক দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

দেউতা ভূতৰ কিংবদন্তিৰ সঠিক উৎপত্তিৰ বিষয়ে জনা নাযায় যদিও ই অসমৰ পূৰ্বপুৰুষ পূজাৰ বৃহত্তৰ পৰম্পৰাৰ এটা অংশ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। অসমৰ সংস্কৃতিকে ধৰি বহু সংস্কৃতিত পূৰ্বপুৰুষ পূজা প্ৰচলিত। মৃত পৰিয়ালৰ সদস্যৰ আত্মাই জীৱিতসকলৰ বাবে আশীৰ্বাদ বা দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই আনিব পাৰে, সেয়া তেওঁলোকৰ লগত কেনে ব্যৱহাৰ কৰা হয় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

ৰূপ আৰু আকাৰ

অঞ্চলভেদে দেউতা ভূতৰ ৰূপ বেলেগ বেলেগ যদিও সাধাৰণতে ইয়াক ঘৰৰ মাজেৰে নিৰৱে গতি কৰা ছাঁয়াময় আকৃতি বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। কিছুমান লোককথাৰ সংস্কৰণত ভূতটোক ক্ষীণ বুঢ়া বা মহিলা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আনহাতে আন কিছুমান সংস্কৰণত ইয়াক বিভিন্ন ৰূপ ল’ব পৰা আকৃতিহীন ৰূপ বুলি কোৱা হৈছে।

আচৰণ

দেউতা ভূতক ঘৰবোৰক খেদি ফুৰা আৰু জীৱনত দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰাসকলৰ প্ৰতিশোধ বিচৰা এক অস্থিৰ আত্মা বুলি কোৱা হয়। ভূতে অসন্মান বা অৱহেলা কৰা সকলৰ অসুখ, দুৰ্ঘটনা, অথবা আৰ্থিক সমস্যা আদি দুৰ্ভাগ্যৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত ভূতে ঘৰৰ চাৰিওফালে বস্তু লৰচৰ কৰে বা অদ্ভুত শব্দৰ সৃষ্টি কৰি নিজৰ উপস্থিতি প্ৰকাশ কৰে বুলি কোৱা হয়।

সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য্য

দেউতা ভূত অসমীয়া লোককথাৰ এক উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিত্ব আৰু তেওঁ বয়োজ্যেষ্ঠক সন্মান কৰা আৰু শ্ৰমিক-সেৱকক সদয় আৰু মৰ্যাদাৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ গুৰুত্বক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। দেউতা ভূটৰ কিংবদন্তিটোৱে এটা সোঁৱৰণী হিচাপে কাম কৰে যে আনক অৱহেলা বা দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰিলে এই জীৱন আৰু পৰলোক দুয়োটাতে গুৰুতৰ পৰিণতি হ’ব পাৰে।

দেউতা ভূতৰ বিশ্বাস অসমৰ পূৰ্বপুৰুষ পূজাৰ বৃহত্তৰ পৰম্পৰাৰ সৈতেও জড়িত। পূৰ্বপুৰুষক সন্মান আৰু সন্মান দিয়াৰ প্ৰথা অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ, আৰু মৃত পৰিয়ালৰ লোকৰ আত্মাই জীৱিতসকলৰ বাবে আশীৰ্বাদ বা দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই আনিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, তেওঁলোকৰ লগত কেনে ব্যৱহাৰ কৰা হয় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

দেউতা ভূতৰ বিশ্বাস আজিও অসমৰ বহু ঠাইত প্ৰচলিত হৈ আছে, আৰু প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি এই কিংবদন্তি চলি আছে। ই আনৰ লগত দয়া আৰু সন্মানেৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ গুৰুত্ব আৰু আনক অৱহেলা বা দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিণতিৰ সোঁৱৰণী হিচাপে কাম কৰে।

প্ৰতিকাৰ

অসমৰ কোনো কোনো অঞ্চলত দেউতা ভূতৰ আত্মাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ মানুহে ৰীতি-নীতি আৰু অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান পালন কৰে। এই ৰীতি-নীতিবোৰত প্ৰায়ে ভূতক খাদ্য, ফুল আৰু অন্যান্য প্ৰসাদ আগবঢ়োৱা আৰু তাৰ ক্ষমা আৰু আশীৰ্বাদ বিচৰাৰ প্ৰয়োজন হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত মানুহেও শ্বেমান বা পুৰোহিতক নিয়োগ কৰি ঘৰৰ পৰা ভূতটোক খেদি পঠিয়াবলৈ বিশেষ অনুষ্ঠান কৰিব।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত