ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
প্ৰান্তিক

প্ৰান্তিক অসমৰ গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত বিভিন্ন বিষয়ৰ একাধিক নিয়মীয়া শিতান অথবা নিত্য-নতুন প্ৰবন্ধ সন্নিবিষ্ট এখন অসমীয়া পষেকীয়া আলোচনী। ১৯৮১ চনত পোনপ্ৰথমে প্ৰকাশ পোৱা এই আলোচনীখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল প্ৰয়াত ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াবৰ্তমানৰ সম্পাদক প্ৰদীপ বৰুৱা৷ সহকাৰী সম্পাদক বলেন দত্ত৷

সমাজখনৰ সকলোবোৰ ক্ষেত্ৰৰ বিষয় সামৰি প্ৰান্তিকৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল। প্ৰথমে মাত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত লেখকৰ লেখাৰে আৰম্ভ হোৱা প্ৰান্তিকে খুব সোনকালেই নতুন লেখক সকলৰ সাহিত্যকো প্ৰকাশ কৰি অসমীয়া সাহিত্য জগতত এচাম ন-লেখক আৰু সাংবাদিকৰ সৃষ্টি কৰিছিল। অসমীয়া সাহিত্যৰ কেইবাজনো প্ৰতিষ্ঠিত লেখক আৰু সাংবাদিক যেনে ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰী, পৰাগ কুমাৰ দাস, হিৰণ্য কাশ্যপ, সৌৰভ শইকীয়া আদি সকলে প্ৰান্তিকৰ পৃষ্ঠাতে সাহিত্য-জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল।

প্ৰান্তিকৰ শিতানসমূহ

পত্ৰালাপ

প্ৰান্তিকৰ জনপ্ৰিয় নিয়মীয়া শিতানসমূহৰ ভিতৰত পত্ৰালাপ অন্যতম। পঢ়ুৱৈসকলৰ বিভিন্ন চিঠি-পত্ৰ এই শিতানটোত প্ৰকাশ কৰা হয়। জনসাধাৰণৰ অভাৱ-অভিযোগ, আবেগ-অনুভূতি আদিৰে পৰিপূৰ্ণ, বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য সংযোজিত চিঠিসমূহ এই শিতানত প্ৰকাশিত হয়। পত্ৰলেখকসকলে চিঠি-পত্ৰৰ যোগেদিয়েই কেতিয়াবা কোনো এক বিষয়ৰ আঁত ধৰি বহুতো যুক্তিপূৰ্ণ কথা-বাৰ্তা এই শিতানত দাঙি ধৰে।

শেষপৃষ্ঠা

১৯৮১ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ/অক্টোবৰ মাহত প্ৰান্তিক আলোচনীৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰোঁতে ইয়াৰ শেষ পৃষ্ঠাটোৰ নাম "শেষ পৃষ্ঠা" য়ে ৰখা হৈছিল, প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য সম্পাদক ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ কলমেৰে সেই সময়ৰ সাম্প্ৰতিক সমাজৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি প্ৰতি সংখ্যাতে একোটাকৈ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছিল। ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ মৃত্যুৰ পাছত বৰ্তমান এই শিতানটোত তেখেতৰ ডায়েৰিৰ পৃষ্ঠা সমূহ প্ৰকাশ পাই আহিছে। ইতিমধ্যে শেষপৃষ্ঠাৰ কথাবোৰ কিতাপ আকাৰে একে নামেৰে তিনিটা খণ্ডত প্ৰকাশ পাইছে। প্ৰান্তিকৰ জন্মৰ একাদশ বছৰৰ পৰা শেষপৃষ্ঠাৰ উপৰিও সম্পাদকীয় প্ৰকাশ পাবলৈ লয়।

প্ৰান্তিকৰ জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক উপন্যাসসমূহ

আশীৰ্বাদৰ ৰং - অৰুণ শৰ্মা
অন্তৰীপ - ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া
জীৱন বৃত্ত - ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া
অনুৰাধাৰ দেশ - ফনীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰী
সীমান্ত, সময়, সংগীত - হিৰণ্য কাশ্যপ
মৌন ওঁঠ মুখৰ হৃদয় - য়েছে দৰজে ঠংচি

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
ৰেণুকা

ৰেণুকা মহাৰ হৈছে কৰ্ণাটক, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্য, তামিলনাডু, তেলেংগানা আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশত পূজা কৰা এগৰাকী হিন্দু দেৱী৷ তেওঁক ৰেণুগা মহাৰ আৰু ৰেণুমাতা মহাৰ নামেৰেও জনা যায়৷ প্ৰাচীন ৰেণুকা মহাৰ/য়েল্লাম্মা দেৱীৰ মন্দিৰ হৈছে কৰ্ণাটকৰ শক্তিপীঠসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, মহাৰ ৰেণুকাৰ মন্দিৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ মাহুৰত থকা শক্তিপীঠসমূহৰ ভিতৰত এটা৷

বিভিন্ন নাম

ৰেণুকা মহাৰ/ৰেণু মহাৰ বা য়েল্লাম্মা দেৱী মহাৰ বা একবিৰা বা এলাই আম্মা মহাৰ
(মাৰাঠী: श्री. रेणुका महार/ येल्लुआई महार (Shree Renuka Mahar/ Yelluai Mahar), কন্নড়: ಶ್ರೀ ಯಲ್ಲಮ್ಮ ರೇಣುಕಾ, তামিল: ரேணு/Renukai amman/ரேணுகை அம்மன், তেলেগু : శ్రీ రేణుక/ ఎల్లమ్మ) -ক এগৰাকী হিন্দু দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হয়। ইয়েল্লাম্মা কৰ্ণাটক, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্য তামিলনাডু, তেলেংগানা আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ এগৰাকী পূজিত হিন্দু দেৱী। তেওঁক ভক্তসকলে “বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মাতৃ” (Mother of the Universe) বা “জগদম্বা” (Jagadamba) বুলি সন্মান কৰে।

কিংবদন্তি

ৰেণুকাৰ কিংবদন্তিবোৰ মহাভাৰত, হৰিবংশ আৰু ভাগৱত পুৰাণত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।

]], সৌন্দাট্টী। (বেলগাম জিলা), উত্তৰ কৰ্ণাটক, কৰ্ণাটক৷

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

ৰজা ৰেণু (ৰেণুকাৰ পিতৃ) এক যজ্ঞ কৰিছিল - এক ৰীতি যাক শান্তি আৰু সুস্বাস্থ্য বজাই ৰখাৰ বাবে কৰা হয়। তেওঁ সেই যজ্ঞৰ জুইৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এগৰাকী কন্যা সন্তান লাভ কৰিছিল আৰু আশীৰ্বাদপ্ৰাপ্ত হৈছিল। ৰেণুকা এগৰাকী উজ্জ্বল আৰু সক্ৰিয় শিশু আছিল লগতে তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় সন্তান হৈ পৰিছিল।

যেতিয়া তেওঁৰ বয়স আঠ বছৰ হৈছিল তেতিয়া ৰজা ৰেণুৰ গুৰু অগস্ত্যই পৰিপক্কতাত উপনীত হোৱাত তেওঁৰ কন্যা ৰেণুকাক জমদগ্নিৰ সৈতে বিয়া কৰাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। জমদগ্নি আছিল ৰুচিক মুনি আৰু সত্যৱতীৰ পুত্ৰ৷ তেওঁ কঠোৰ তপস্যা কৰি দেৱতাসকলৰ পৰা আশীৰ্বাদ লাভ কৰিছিল। ৰেণুকা আৰু জমদগ্নি মুনি বেলাগাভি জিলাৰ বৰ্তমানৰ সৌন্দাট্টী অঞ্চলৰ ওচৰৰ ৰামশ্ৰুং পৰ্বতমালাত বাস কৰিছিল। ৰেণুকাই জমদগ্নি মুনিক বিভিন্ন ৰীতি-নীতি আৰু পূজা-পাতল কৰাত সকলো কামতে সহায় কৰিছিল আৰু লাহে লাহে তেওঁ জমদগ্নিৰ ঘনিষ্ঠ আৰু প্ৰিয় হৈ পৰিছিল। ৰেণুকাই ৰাতিপুৱা সোনকালে সাৰ পাই উঠি মালাপ্ৰভা নদীত সম্পূৰ্ণ মনোযোগ আৰু ভক্তিৰে গা ধুইছিল। তেওঁৰ ভক্তি ইমানেই শক্তিশালী আছিল যে, তেওঁ পানী ধৰি ৰাখিবলৈ এটা পাত্ৰ কেৱল বালিৰে তৈয়াৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ তেওঁ সেই পাত্ৰটো নদীৰ পাৰত ভৰ্তি কৰি, ওচৰত থকা এটা সাপক ৰছীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি ৰেণুকাই পাত্ৰটো মূৰত তুলি জমদগ্নিলৈ ৰীতি-নীতিৰ বাবে পাত্ৰটোত পানী আনিছিল৷ ৰেণুকাৰ আন এটি মন্দিৰ গাজীপুৰৰ জামানিয়াৰ ওচৰত অৱস্থিত। আন এটি মন্দিৰ তামিলনাডুৰ ভেল্লোৰৰ ওচৰত আছে (পদাইভিডু) য’ত দেৱী স্বয়ম্ভুৰ ৰূপত আছে৷

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

ৰেণুকা অভয়াৰণ্য
ৰেণুকা হ্ৰদ
চন্দ্ৰগুট্টি ৰেণুকাম্ব মন্দিৰ
য়েলাম্মা মন্দিৰ, সৌন্দাট্টি

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
ডিডি বাংলা

ডি ডি বাংলা (DD Bangla, DD7 নামেও জনা যায়) হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰদ্বাৰা প্ৰচাৰিত তথা দূৰদৰ্শনৰদ্বাৰা পৰিচালিত বাংলা ভাষাৰ ফ্ৰি টু এয়াৰ চেনেল। এই চেনেলটো ২০ আগষ্ট ১৯৯২ তাৰিখে প্ৰতিষ্ঠিত কৰা হৈছিল। ই ৯ আগষ্ট ১৯৭৫ তাৰিখে স্থাপিত দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ কলিকতাৰ উত্তৰসূৰী। চেনেলটোৱে কলকাতাৰ শান্তিনিকেতন আৰু জালপাইগুৰিৰপৰা কাৰ্য প্ৰচাৰিত কৰে আৰু কলিকতাৰ গ'ল্ফ গ্ৰীনত ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় অৱস্থিত।

ইতিহাস

দূৰদৰ্শনৰ পূৰ্ব ভাৰতত প্ৰথম টেলিভিজন ষ্টেচনটো ৯ আগষ্ট ১৯৭৫ তাৰিখে কলিকাতাত ভিএচএফ বেণ্ডৰ চেনেল ৪–ত স্থাপন কৰিছিল। প্ৰথম উপস্থাপিকা আছিল শৰ্মিষ্ঠা দাসগুপ্ত। সেই বছৰেই কলিকতাৰ উপৰি দিল্লী, বোম্বে, অমৃতসৰ, লক্ষ্ণৌ, মাদ্ৰাজ আৰু শ্ৰীনগৰত টেলিভিজন সেৱা উপলব্ধ আছিল। মূলতঃ এই কেন্দ্ৰ ১৯৭৩–৭৪ চনতেই কাৰ্যক্ষম হ'ব বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল।

দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ কলিকতা হৈছে বিশ্বৰ তৃতীয়টো বাংলা ভাষাৰ টেলিভিজন ষ্টেচন (১৯৬৪ আৰু ১৯৭৪ চনত প্ৰতিষ্ঠিত ঢাকা আৰু নাটোৰৰ বাংলাদেশ টেলিভিছনৰ পিছত), লগতে ভাৰতৰ প্ৰথম বাংলা ভাষাৰ টেলিভিছন প্লেটফৰ্ম। প্ৰাথমিক প্ৰচাৰণসমূহ আকাশবাণী ভবন, কলিকতাৰপৰা আৰম্ভ হৈছিল। পাছত কেন্দ্ৰটোৰ মুখ্য কাৰ্যালয় টোলিগঞ্জৰ ৰাধা ফিল্ম ষ্টুডিঅ'লৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। ১ জুলাই ১৯৮৬ তাৰিখে পুনৰ স্থানান্তৰ কৰি গ'ল্ফ গ্ৰীন অঞ্চলৰ “টেলিভিচন চেণ্টাৰ” নামৰ নতুন ভবনলৈ নিয়াৰ হৈছিল।

৬ জুন ১৯৮৩ তাৰিখে ৰঙীন প্ৰচাৰণ আৰম্ভ কৰা হয়। ১৯৮৭ চনৰ ৩০ অক্টোবৰ তাৰিখে দূৰদৰ্শন কলিকতাই বঙালী কবি সুকুমাৰ ৰায়ৰ ওপৰত তেওঁৰ পুত্ৰ সত্যজিৎ ৰায় আৰু পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰৰ সহকাৰ্যত নিৰ্মিত এখন তথ্যচিত্ৰ প্ৰচাৰ কৰে। লগতে ১৯৮৮ চনৰ ৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে কেন্দ্ৰটোৱে ৰাতিপুৱাৰ সময়তো প্ৰচাৰণ আৰম্ভ কৰে। দূৰদৰ্শন কলিকতাক ১৯৯২ চনৰ ২০ আগষ্ট তাৰিখে পুনঃব্ৰ্যাণ্ড কৰি “ডিডি বাংলা” নাম দিয়া হয়।

১৯৯৬ চনৰ ৮ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে শান্তিনিকেতনত আৰু ১৯৯৮ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে জলপাইগুৰিত নতুন টেলিভিচন ষ্টেচন স্থাপন কৰা হয়। ২০০১ চনত ষ্টুডিঅ'সমূহ ডিজিটেলাইজ কৰাৰ পাছত, দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ কলিকতাই ২০০৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে ডিজিটেল টেৰেষ্ট্ৰিয়েল প্ৰচাৰণ আৰম্ভ কৰে। ২০০৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ডিজিটেল ছেটেলাইট আপ্‌লিংকিং আৰম্ভ হয়।

চেনেলটোৱে প্ৰসাৰণ কৰা উল্লেখযোগ্য অনুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত আছে – বিবাহ অভিযান, কেমেৰা চলছে, ৰং-তামাশা, এতো সুৰ আৰ এতো গান, মাধ্যমিক ক্লাছেছ আদিৰ লগতে আন বহুতো অনুষ্ঠান।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ
কেশৱানন্দ দেৱগোস্বামী

কেশৱানন্দ দেৱগোস্বামী হৈছে একাধাৰে এগৰাকী অসমীয়া পণ্ডিত-গৱেষক, শিপ্লী-সংগীতজ্ঞ, লেখক-কবি, গীতিকাৰ-কণ্ঠশিল্পী, অনুবাদক, ঔপন্যাসিক আৰু শিশু সাহিত্যক।

উদ্ধৃতি

অঙ্কীয়া ভাওনা
নাট্য শিল্পৰ প্ৰাচীনতম উৎস বিচাৰি পণ্ডিতসকলে মিছৰত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দুহেজাৰ বছৰৰ আগতে নাট্যাভিনয়ৰ প্ৰচলন আছিল বুলি উল্লেখ কৰিছে। ভাৰতবৰ্ষৰ ক্ষেত্ৰত বৈদিক যুগৰ পৰাই সভ্যতাৰ ইতিহাস অনুসৰণ কৰাটো যুক্তিকৰ বুলি এচাম পণ্ডিতে ক'ব খোজে। বৈদিক যুগটোকে কৃষিভিত্তিক সমাজৰ প্ৰাথমিক অৱস্থা বুলি ধৰা হয় আৰু সেই সমাজৰ ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ পৰিণতিয়েই নাটকৰ জন্ম ইতিহাসৰ গুৰি কথা বুলি এচাম পণ্ডিতে ক'ব খোজে।
মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ ছখনি নাটত মুঠতে এশ উনৈশটি গীত আছে। সেইবোৰত ব্যৱহাৰ হৈছে – ঊনত্ৰিশটি ৰাগ। যথা- আশোৱাৰী, ধনশ্ৰী, শ্ৰীগৌৰী, নাটমল্লাৰ, সুহাই, বসন্ত, কেদাৰ, অহিৰ, ভূপালী, মাহুৰ-ধনশ্ৰী, তুৰবসন্ত, সিন্ধুৰা, কানাৰা, কৌ, শ্ৰীগৌৰী, কল্যাণ, বেলোৱাৰ, শ্ৰীগান্ধাৰ, ভাটীয়ালী, পূৰৱী, মাহুৰ, গান্ধাৰ, কাৰুণ্য কেদাৰ, সাৰঙ্গ, নাট, শ্যাম, শ্ৰীপয়াৰ আৰু তুৰ৷
ভাৰতৰ অন্যান্য ধৰ্ম সম্প্ৰদায়ৰ সাধন প্ৰণালীৰ দৰেই শংঙ্কৰদেৱে প্ৰৱৰ্তন কৰা ধৰ্মও আছিল উৎসৱ প্ৰধান। নানা গীত, বাদ্য, নৃত্যৰ জৰিয়তে সভ্ৰানুষ্ঠানৰ নিত্য নৈমিত্তিক কাৰ্য সমাধা কৰা হৈছিল। সভ্ৰ আৰু নামঘৰৰ দৈনন্দিন প্ৰাৰ্থনা- উপাসনাৰ বেলিকা গীত-বাদ্যৰ প্ৰচলন হেতু সৰ্বসাধাৰণৰ বাবে ইয়াৰ চৰ্চা-অনুশীলনৰ পথ সুগম কৰি তুলিছিল। নৃত্যৰ বিষয়টি সত্ৰৰ দৈনিক কাৰ্যসূচীৰ অন্তৰ্ভুক্ত নাছিল যদিও ওজা, ভাওনা আদিৰ সঘন প্ৰচলনে ইয়াৰো প্ৰসাৰৰ পথ মুকলি কৰিছিল। অসমীয়া ভাওনাত নৃত্যৰ স্থান অপৰিহাৰ্য্য।
অঙ্কীয়া ভাওনাৰ কেইটিমান লক্ষণ অন্যান্য ভাৰতীয় ৰংগ অনুষ্ঠানৰ লগত মিলে। সাজ-সজ্জা, নৃত্য-গীতৰ লগত কথাবস্তুৰ বিকাশ, পদ্যাত্মক সংলাপ, মুকলি মঞ্চ আৰু নাৰীৰ স্থান নোহোৱা আদিৰ ফালৰপৰা ৰামলীলাৰ লগত ইয়াৰ মিল দেখা যায়। আনহাতে ৰাসলীলাৰ দৰেই ভাওনাতো নাটৰ আৰম্ভণিতে মংগলাচৰণ আৰু শেষত অভিনয় দৰ্শনৰ ফলাফলৰ কথা অসমীয়া নাটত থাকে। অৱশ্যে ৰাসলীলাত দৃশ্য পৰিৱৰ্তনৰ সংকেত নাথাকে যদিও অসমীয়া নাটত সূত্ৰধাৰৰ টিপ্পনীৰ যোগে দৃশ্যান্তৰৰ অৱতাৰণা কৰা হয়। সূত্ৰধাৰে 'ই কথা ৰহোক,' 'তদন্তৰ .... বৃত্তান্ত শুনহ, ইদানীং প্ৰস্তুতমাহ' আদি বাক্যেৰে দৃশ্যান্তৰৰ কথা জনায়।
শংকৰদেৱৰ দিনত ৰবাব বাদ্য বজাই গীত গোৱাৰ কথা চৰিতত আছে। ভাস্কৰ আতাই এনে ৰবাব বজোৱা শুনিয়েই নাৰায়ণদাস ঠাকুৰ আতা আকৰ্ষিত হোৱাৰ কাহিনী কথা-চৰিতত বৰ্ণিত হৈছে। ৰবাব বাদ্য প্ৰচলনৰ কথাই গুৰু নানকৰ সংগী ৰবাব বাদক মৰদানালৈ সততে মনত পেলায়। ইপিনে আকৌ ৰায় আতাৰ কন্যা কমলপ্ৰিয়া আপিয়ে চাৰেংদাৰত তুলি গীত গোৱা শুনি চিলাৰায় আকৃষ্ট হৈ গুৰুজনাৰ ওচৰত শৰণ লোৱাৰ কথাও চৰিতত আছে। এই চাৰেংদাৰ সাৰিন্দ্ৰা যন্ত্ৰই। দুখৰ কথা; পিছলৈ ভাওনাতে হওক বা অন্য প্ৰসংগতে হওক, এনে স্বৰযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ লোপ পালে; আনকি যন্ত্ৰ দুটিয়েই আমাৰ মাজত নোহোৱা হৈ পৰিল।
বিৱৰ্তনৰ পথত ভাওনাৰ বিভিন্ন বস্তুৰ অধুনাপ্ৰাপ্তৰূপে অৱক্ষয়ৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰিছে; কিন্তু একালত ইয়াক অতিশয় পৱিত্ৰ আৰু বৰ সুফলপ্ৰদ অনুষ্ঠানস্বৰূপে গণ্য কৰা হৈছিল আৰু ব্যক্তিগতভাৱে আয়োজন কৰা এনে ভাওনাত এশ বৰসবাহৰ ফল লাভ হয় বুলিও কোৱা হৈছিল। সেই কথা চৰিত্ৰতো আছে। এইবিধ শিল্পচৰ্চাৰ বাবে ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতা ঘাইকৈ আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ উৎসাহ-উদ্দীপনা উল্লেখযোগ্য।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:লেখক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ

nail|
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ হ’ল এখন লিখিত দলিল যাক এজনৰ পৰা আন এজনলৈ হস্তান্তৰ কৰিব পাৰি। হস্তান্তৰযোগ্য শব্দটিৰ অৰ্থ হ’ল হস্তান্তৰ কৰিব পৰা আৰু পত্ৰ শব্দটিৰ অৰ্থ হ’ল লিখিত দলিল বা নথি।

সংজ্ঞা

হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ আইন ১৮৮১ (Negotiable instrument Act 1881) ৰ ধাৰা ১৩ অনুযায়ী পত্ৰৰ বাহকক বা বাহকৰ নিৰ্দেশ ক্ৰমে পৰিশোধ কৰিব লগা প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ, বিনিময় পত্ৰ আৰু চেকক হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ বোলা হয়। আৰু ২০০০ বছৰীয়া ৰোমান প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ পোৱা গৈছে।

বিনিময় পত্ৰ আৰু প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰৰ সাধাৰণ প্ৰ’টোটাইপচ্‌ (Common prototypes) চীনত উদ্ভৱ হৈছিল, য’ত ৮ম শতিকাত টাং ৰাজবংশৰ শাসনৰ সময়ত দীৰ্ঘ দূৰত্বত ধন সুৰক্ষিতভাৱে স্থানান্তৰ কৰিবলৈ ফেইটশ্যান (feitsyan) নামৰ বিশেষ সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

বৈশিষ্ট্য

হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰসমূহ লিখিত হ’ব লাগিব।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰসমূহ হস্তান্তৰযোগ্য।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰৰ আদেশ বা প্ৰতিশ্ৰুতি চৰ্তবিহীন হ’ব লাগিব।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ দাবী কৰাৰ লগে লগে নতুবা নিৰ্দিষ্ট ম্যাদৰ অন্তত পৰিশোধযোগ্য।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰৰ আদেশ বা প্ৰতিশ্ৰুতি কেৱল টকা দিয়াৰ কাৰণে হ’ব লাগিব।
কোনো এক নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিয়ে আন এক নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিক বা পত্ৰৰ বাহকক চাহিদামতে টকা আদায় দিয়া হ’ব লাগিব।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰত টকাৰ পৰিমাণ নিৰ্দিষ্টভাৱে উল্লেখ থাকিব লাগিব।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ প্ৰদান কৰি নতুবা অনুমোদনৰ জৰিয়তে ইয়াৰ মালিকীস্বত্ব হস্তান্তৰ কৰা হয়।
সৎ বিশ্বাসত, নিৰ্দিষ্ট আৰ্হিত, ম্যাদ পূৰ্ণ হোৱাৰ আগেয়ে আৰু মূল্যৰ বিনিময়ত গ্ৰহণ কৰা ব্যক্তিকে যথাবিহিত ধাৰক বুলি কোৱা হয়।
যথাবিহিত ধাৰকে ম্যাদৰ অন্তত মূল্য আদায় নাপালে নিজৰ নামত আদালতত গোচৰ তৰিব পাৰে।

হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰৰ প্ৰকাৰ

হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰক প্ৰধানতকৈ দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়।
হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ আইন ১৮৮১ ৰ দ্বাৰা বিবেচিত পত্ৰ।
ব্যৱসায় বাণিজ্যত ব্যৱহাৰ আৰু ৰীতি-নীতিৰ দ্বাৰা বিবেচিত হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ।

প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ আৰু বিনিময় পত্ৰ হৈছে দুটা প্ৰাথমিক হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ।

প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ

ভাৰতীয় হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ আইন ১৮৮১ৰ ধাৰা ৪ অনুযায়ী প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ হ’ল প্ৰতিশ্ৰুতি দাতাৰ স্বাক্ষৰিত এক লিখিত দলিল (বেংক নোট বা চলিত নোট নহয়), য’ত চৰ্তবিহীনভাৱে নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ টকা নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিক বা তেওঁৰ আদেশ মৰ্মে আন কোনো ব্যক্তিক বা বাহকক আদায় দিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হয়।

প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰত দুটা পক্ষ থাকে। প্ৰস্তুতকাৰক (Maker) আৰু প্ৰাপক (Payee)।

বিনিময় পত্ৰ

ভাৰতীয় হস্তান্তৰযোগ্য পত্ৰ আইন ১৮৮১ৰ ধাৰা ৫ অনুযায়ী প্ৰস্তুতকাৰক (লেখক) ৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰিত যি লিখিত দলিলত কোনো এক নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ টকা আন নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তি বা তেওঁৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি বা দলিলৰ ধাৰকক চৰ্তবিহীনভাৱে আদায় দিবলৈ আদেশ দিয়া হয় তাকে বিনিময় পত্ৰ বা বিল বুলি কোৱা হয়।

বিনিময় পত্ৰত তিনিটা পক্ষ থাকে। প্ৰস্তুতকাৰক বা লিখক, বিল গ্ৰহীতা বা স্বীকৃতি দাতা আৰু প্ৰাপক।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
শ্ৰেণী:বাণিজ্য
শ্ৰেণী:নথিপত্ৰ
মঞ্জু শৰ্মা

মঞ্জু শৰ্মা (, জন্ম: ১৩ ডিচেম্বৰ ১৯৪০) এগৰাকী ভাৰতীয় জৈৱ প্ৰযুক্তিবিদ। তেওঁ ভাৰতৰ কেইবাটাও বৈজ্ঞানিক গৱেষণা আৰু নীতি নিৰ্ধাৰণকাৰী সংস্থাৰ প্ৰশাসক আছিল। শেহতীয়াকৈ গুজৰাটৰ গান্ধীনগৰৰ উন্নত গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যক্ষ আৰু কাৰ্যবাহী সঞ্চালক আছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ভাৰতীয় বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ত জৈৱ প্ৰযুক্তি বিভাগৰ সচিব হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ অধ্যক্ষ আছিল আৰু বৰ্তমানলৈকে ভাৰতৰ যিকোনো বিজ্ঞান একাডেমীৰ একমাত্ৰ মহিলা অধ্যক্ষ।

ভাৰতত অগ্ৰণী জৈৱ প্ৰযুক্তি গৱেষণাৰ বাবে মঞ্জু শৰ্মাক কৃতিত্ব দিয়া হয়। তেওঁ দেশত কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ইয়াৰে ভিতৰত নেচনেল ইনষ্টিটিউট অফ ইমিউন'লজি, নেচনেল ইনষ্টিটিউট অফ প্লাণ্ট জিনোম ৰিচাৰ্চ, লক্ষ্ণৌ আৰু মাদুৰাইৰ বায়'মাছ গৱেষণা কেন্দ্ৰ, দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উদ্ভিদ আণৱিক জীৱবিজ্ঞান ইউনিট, চেণ্টাৰ ফৰ ডিএনএ ফিংগাৰপ্ৰিণ্টিং এণ্ড ডায়গনষ্টিক, হায়দৰাবাদ, ৰাষ্ট্ৰীয় মস্তিষ্ক গৱেষণা কেন্দ্ৰ, মনেচাৰ, আৰু জৈৱ সম্পদ আৰু বহনক্ষম বিকাশ প্ৰতিষ্ঠান, মণিপুৰ উল্লেখযোগ্য।

শিক্ষা

মঞ্জু শৰ্মাই লক্ষ্ণৌ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। স্নাতক পৰীক্ষাত প্ৰথম স্থান লাভ কৰি তেওঁ বীৰবল চাহানি স্মাৰক স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল।

কৰ্মজীৱন

উদ্ভিদৰ ইডিঅ'ব্লাষ্টৰ ওপৰত শৰ্মাৰ গৱেষণাৰ ফলত তেওঁ কোপেনহেগেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইনষ্টিটিউট অফ প্লাণ্ট এনাটমী আৰু চাইটোলজিৰ এজন ভ্ৰমণকাৰী বিজ্ঞানী হৈছিল। এম এছ স্বামীনাথনে ষষ্ঠ পঞ্চবৰ্ষীয় পৰিকল্পনাত (১৯৮০-৮৫) মহিলাসকলৰ বাবে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত এটা অধ্যায় আৰম্ভ কৰাৰ উদ্যোগ লওঁতে মঞ্জু শৰ্মাৰ নেতৃত্বত এটা দলে এখন প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰিছিল। এই প্ৰতিবেদনক মহিলা আৰু বিকাশৰ পৰিকল্পনা দস্তাবেজত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। এয়া বিষয়টোৰ ওপৰত প্ৰথম গুৰুত্বপূৰ্ণ আঁচনি আছিল যি পিছলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি বিভাগৰ দ্বাৰা পৰিচালনা কৰি অহা হৈছে।

তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ অধ্যক্ষ আছিল আৰু বৰ্তমানলৈকে ভাৰতৰ যিকোনো বিজ্ঞান একাডেমীৰ একমাত্ৰ মহিলা অধ্যক্ষ।

ব্যক্তিগত জীৱন

মঞ্জু শৰ্মা ভাৰতৰ বিখ্যাত শিক্ষাবিদ তথা ৰাজনীতিবিদ মদন মোহন মালব্যৰ নাতিনী। তেওঁ মেলেৰিয়া বিজ্ঞানী তথা পতংগবিদ বিনোদ প্ৰকাশ শৰ্মাৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকৰ পুত্ৰ অমিত শৰ্মাই প্ৰ'টিন স্ফটিক'গ্ৰাফীৰ বিশেষজ্ঞ।

বঁটা আৰু সন্মান

মহিলা বিজ্ঞানীসকলৰ বাবে চান্দবেন মোহনভাই পেটেল ঔদ্যোগিক গৱেষণা বঁটা (১৯৯১)
বৰলাগ বঁটা (১৯৯৫)
ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষ (১৯৯৫-৯৬)
ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছ সংস্থাৰ সভাপতি (১৯৯৯)
ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছ সংস্থাৰ পৰা ড॰ বি পি পাল স্মাৰক বঁটা (২০০১)
পদ্মভূষণ (২০০৭)
সন্মানীয় ডক্টৰেট, পৰ্ডু বিশ্ববিদ্যালয় (২০১২)
সভ্য, বিশ্ব বিজ্ঞান একাডেমী
সন্মানীয় সভ্য, ভাৰতীয় কৃষি জৈৱ ৰসায়নবিদ সমাজ
আন্তৰ্জাতিক বিজ্ঞান মঞ্চৰ মহিলাৰ বাবে বিজ্ঞানৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ (২০০৪)

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
গনবাদ ই কাবুছ

গনবাদ-ই কাবুছ (পাৰ্চী: گنبد قابوس) ইৰাণৰ গোলেষ্টান প্ৰদেশৰ গনবাদ-ই কাভুছ কাউন্টিৰ মধ্য জিলাৰ এখন চহৰ, যিয়ে কাউন্টি আৰু জিলা উভয়ৰে ৰাজধানী হিচাপে কাম কৰে।

ইয়াৰ আধুনিক নামটোৱে এটা উচ্চ প্ৰাচীন মিনাৰক বুজায়— ‘কাবুছ সমাধি’। ১৯৩০ চনত ইৰাণ চৰকাৰে এই স্মৃতিসৌধটো চুবুৰীয়া ঐতিহাসিক চহৰ ‘আষ্টাৰবাদ’ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। এই চহৰখনক 'দষ্ট-ই গৰ্গান' অৰ্থাৎ "গৰ্গানৰ সমভূমি" বুলিও জনা গৈছিল।

ঐতিহাসিক সময়ত চহৰখনৰ জনসংখ্যা বিভিন্ন ইৰাণী জনগোষ্ঠীৰে গঠিত আছিল ।যেনে চহৰখনৰ নামেৰে জনাজাত প্ৰাচীন হাইৰকানিয়ানসকল, পাৰ্থিয়ান আৰু শেষত খোৰাছানী পাৰ্চীসকল।

কিন্তু আজিৰ জনসংখ্যাৰ ভিতৰত তুৰ্কমেন, ইৰাণী আজাৰবাইজান, চিস্তানী, বেলুচ, চেমনানী আৰু খোৰাছানি জনগোষ্ঠীসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত। পাৰ্চী আৰু ইৰাণৰ আজেৰী জনগোষ্ঠীসমূহে মূলতঃ ছিয়া ইছলাম পন্থী, আনহাতে তুৰ্কমেনসকল বেছিভাগেই চুন্নী মুছলমান।

জনগাঁথনি

জনসংখ্যা

২০০৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় লোকপিয়লৰ সময়ত চহৰখনৰ জনসংখ্যা আছিল ৩০,৭১০টা পৰিয়ালত ১২৭,১৬৭ জন। ২০১১ চনৰ তলৰ লোকপিয়লত ৩৯,১৮১টা পৰিয়ালৰ ১৪৪,৫৪৬ জন লোকৰ সংখ্যা পোৱা গৈছিল। ২০১৬ চনৰ লোকপিয়লত ৪৪,৭৩১টা পৰিয়ালৰ জনসংখ্যা ১৫১,৯১০ জন বুলি গণনা কৰিছিল।

ঐতিহাসিক আকৰ্ষণৰ স্থল

গনবাদ-ই কাবুছ এক উল্লেশযোগ্য ঐতিহ্যমূলক ঠাই।
"দিভাৰ-ই গৰ্গান" (পাৰ্চী ভাষাত: "গ্ৰেট ৱাল অৱ গৰ্গান") হৈছে ইৰাণৰ ইতিহাসত ছাছানিয়ান যুগত নিৰ্মিত এখন বৃহৎ প্ৰতিৰক্ষামূলক দেৱাল। ইয়াৰ দৃশ্যমান অৱশিষ্ট প্ৰায় ১৫৫ কিলোমিটাৰ (৯৬ মাইল) দীঘল আৰু ৬–১০ মিটাৰ (২০–৩৩ ফুট) বহল। উত্তৰ-পূব ইৰাণৰ অন্যতম উন্নত আৰু বিস্তৃত স্থাপত্য কীৰ্তিচিহ্ন, আৰু বিশেষকৈ গোলেষ্টান প্ৰদেশত ই আকৰ্ষণীয়। এই দেৱালখন চীনৰ গ্ৰেট ৱালৰ পিছত বিশ্বৰ দ্বিতীয় দীঘলীয়া প্ৰতিৰক্ষামূলক দেৱাল। কাস্পিয়ান সাগৰৰ পাৰৰপৰা আৰম্ভ হৈ গনবাদ-ই কাভুছ চহৰৰ উত্তৰ দিশলৈ বক্ৰ হৈ তাৰ পিছত উত্তৰ-পূব দিশলৈ গৈ শেষত পিচকামাৰ পৰ্বতমালাৰ সৈতে একত্ৰিত হয়।

কোনো কোনো ঠাইত বেৰখন ৬ মিটাৰ (২০ ফুট) বহল, আন কোনো ঠাইত ই ১০ মিটাৰ (৩৩ ফুট) পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে; এই প্ৰস্থ ভূ-খণ্ড আৰু মাটিৰ ধৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। দেৱালৰ কাষে কাষে বিভিন্ন দূৰত্বত প্ৰহৰী টাৱাৰ আৰু দুৰ্গও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। দুৰ্গসমূহৰ মাজৰ আটাইতকৈ দীঘল দূৰত্ব ৫০ কিলোমিটাৰ (৩১ মাইল), আৰু আটাইতকৈ চুটি দূৰত্ব ১০ কিলোমিটাৰ (৬.২ মাইল)। যদিও এতিয়ালৈকে চিনাক্ত কৰা ৪০টা দুৰ্গৰ আকাৰ আৰু ডিজাইনৰ ভিন্নতা আছে, বেছিভাগেই বৰ্গক্ষেত্ৰৰ। উন্নয়ন আৰু কৃষি প্ৰকল্পৰ বিভিন্ন বাধাৰ বাবে পুৰাতত্ত্ববিদসকলক এই ঐতিহাসিক আৱিষ্কাৰৰ সীমা চিহ্নিত কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছে, যাৰ বাবে তেওঁলোকে চিমেণ্টৰ ব্লক স্থাপন কৰিছে।

এই সুৰক্ষামূলক দেৱালখন বিভিন্ন ঐতিহাসিক গ্ৰন্থতো বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়, যেনে "আলেকজেণ্ডাৰ বান্ধ", "অনুশিৰভান বান্ধ", "ফিৰোজ বান্ধ", আৰু "গোলেস্তানৰ সুৰক্ষামূলক দেৱাল।"

১৯৭১ চনত প্ৰত্নতত্ত্ববিদৰ দলটোৰ নেতৃত্ব দিয়া ড° কিয়ানীয়ে বিশ্বাস কৰে যে এই দেৱালখন পাৰ্থিয়ান বংশৰ সময়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। চীনৰ প্ৰাচীৰৰ সমসাময়িক আৰু পিছলৈ ছাছানিড যুগত (খ্ৰীষ্টীয় তৃতীয়ৰপৰা ৭ম শতিকালৈকে) মেৰামতি আৰু পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হৈছিল।

প্ৰাকৃতিকভাৱে আকষৰ্ণীয় স্থান

আজি গল হ্ৰদ
আলা গল হ্ৰদ।
আলমা গল হ্ৰদ
চেহেলচাই অৰণ্য।
গোলেষ্টান অৰণ্য
গনবাদ ঘোঁৰা দৌৰ কেন্দ্ৰ

তথ্যৰ উৎস

টোকা

বাহ্যিক সংযোগ

External links

Iran plans to begin preservation work on the tower.

শ্ৰেণী:ইৰান
খলিহনা মাছ

খলিহনা (, বৈজ্ঞানিক নাম:Trichogaster fasciata) বিষুৱীয় অঞ্চলত পোৱা এবিধ মাছ। এই মাছবিধ এচিয়াৰ বিভিন্ন দেশ যেনে বাংলাদেশ, পূব-ভাৰত, উত্তৰ-পূব ভাৰত, নেপাল, ম্যানমাৰৰ উজনি অঞ্চল, চীন আৰু পাকিস্তানত পোৱা যায়।

আকৃতি-প্ৰকৃতি

খলিহনা মাছৰ দেহটো দীঘলীয়া আৰু সংকোচিত। মুখখন সৰু আৰু অলপ বাহিৰলৈ ওলোৱা ধৰণৰ। শৰীৰৰ ৰং সেউজীয়া আৰু পিঠিৰ পৰা পায়ুপথলৈকে হেলনীয়া কমলা বা নীলা ৰঙৰ ৰেখা থাকে। এই প্ৰজাতিৰ মাছৰ মুঠ আয়ুসকাল প্ৰায় ৪ বছৰ। ইহঁতৰ জীৱনৰ তিনিটা সুকীয়া পৰ্যায় আছে: পোনা মেলাৰ পূৰ্বে (জানুৱাৰী–মাৰ্চ), পোনা মেলা (এপ্ৰিল–আগষ্ট) আৰু পোনা মেলাৰ পিছত (ছেপ্টেম্বৰ–ডিচেম্বৰ)। ১ বছৰ বয়সত ইহঁতে যৌন পৰিপক্বতা লাভ কৰে। মতা আৰু মাইকী মাছৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য ক্ৰমে প্ৰায় ১০ চে.মি. আৰু ৬–৮ চে.মি.। সাধাৰণতে মতাবোৰৰ আকাৰ মাইকীবোৰতকৈ অলপ ডাঙৰ হয়। যেনে মোহনা, পুখুৰী, বৃহৎ নদী, খাৱৈ, হ্ৰদআৰু ধাননি পথাৰ পছন্দ কৰে।মাছবিধৰ স্বকীয় ৰঙৰ বাবে জাৰ্মানী, হংকং, জাপান, মালয়েছিয়া, কোৰিয়া ৰিপাব্লিক, ছিংগাপুৰ, টাইৱান, থাইলেণ্ড আৰু আমেৰিকালৈ ইয়াক ৰপ্তানি কৰা হৈছে। পূৰ্বতে এই প্ৰজাতিটো মিঠা পানীৰ পুখুৰী, পুখুৰী, খাৱৈ, জলাশয়, নদী, গছ-গছনি থকা হ্ৰদ আদিত সহজে উপলব্ধ আছিল যদিও বিভিন্ন মানৱসৃষ্ট চাপৰ বাবে এই মাছবিধৰ প্ৰাকৃতিক উৎস দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস পাইছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মাছ
কুক দ্বীপপুঞ্জৰ শ্ৰুতিকথা

কুক দ্বীপপুঞ্জৰ শ্ৰুতিকথা বা কুক দ্বীপপুঞ্জৰ পৌৰাণিক কাহিনী (ইংৰাজী: Cook Islands mythology) হৈছে প্ৰাচীন কুক দ্বীপপুঞ্জৰ লোকসকলৰ শ্ৰুতিকথা আৰু কিংবদন্তিৰ সম্ভাৰ। কুক দ্বীপপুঞ্জৰ পৌৰাণিক কাহিনীত সেই অঞ্চলত বহু প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰচাৰিত ঐতিহাসিক শ্ৰুতিকথা, কিংবদন্তি আৰু লোককথাসমূহ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। কুক দ্বীপপুঞ্জৰ বহুতো কিংবদন্তি প্ৰাচীন গীত আৰু সমস্বৰৰ জৰিয়তে আবৃত্তি কৰা হৈছিল। শতিকাজুৰি নিজৰ অনন্য চৰিত্ৰ ৰূপে বিকশিত হোৱা কুক দ্বীপপুঞ্জৰ শ্ৰুতিকথা আৰু কিংবদন্তিসমূহৰ সৈতে সাধাৰণ পলিনেছিয়াৰ পৌৰাণিক কাহিনীৰ সাদৃশ্য দেখা পোৱা যায়।

সৃষ্টিৰ শ্ৰুতিকথা

কুক দ্বীপপুঞ্জৰ সৃষ্টিৰ শ্ৰুতিকথাত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক এটা বিশাল নাৰিকলৰ খোলাৰ দৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল, এই কাল্পনিক খোলাটোৰ ভিতৰৰ অংশটো আভাইকি, তলৰ জগত আৰু খোলাৰ বাহিৰৰ ফালটো মৰ্ত্যলোকৰ ওপৰৰ জগত হিচাপে কল্পনা কৰা হৈছিল। বিভিন্ন গভীৰতাত বিভিন্ন স্তৰ থাকে, যিবোৰে ইটোৱে সিটোৰ লগত সংযোগ হৈ কৰে। এই নাৰিকলৰ খোলাটোৰ একেবাৰে তলৰ এটা বিন্দুলৈকে ক্ষীণ হৈ যোৱা এটা ডাঠ কাণ্ড থাকে, যিয়ে সকলো বস্তুৰ আৰম্ভণিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এই বিন্দুটো হৈছে “টে আকা ইয়া ৰোয়ে (Te aka ia Roe; সকলো অস্তিত্বৰ মূল) নামৰ মানৱ ৰূপবিহীন আত্মাৰ বাসস্থান। এই প্ৰাথমিক সত্তেওঁ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন বৰ্তেওঁ ৰাখিছে। সেই দেৱীৰ নাম হৈছে “ভাৰিমা টে টাকেৰে” (Varima te takere)। তেওঁৰ ভূখণ্ড অতি সংকীৰ্ণ, ইমানেই যে তেওঁৰ আঁঠুৱে তেওঁৰ বুকু স্পৰ্শ কৰাকৈ অৱস্থান গ্ৰহণ কৰি থাকিব লগীয়া হয়, তাত আন কোনো অৱস্থানত থকা সম্ভৱ নহয়। ভাৰিমা টে টাকেৰে বংশবৃদ্ধিৰ বাবে অতিশয় উদ্বিগ্ন হৈ পৰিছিল। এদিন তেওঁ গছৰ ফল চিঙাৰ দৰে তেওঁৰ শৰীৰৰ সোঁফালৰ এটা অংশ ছিঙি পেলালে আৰু সেয়াই প্ৰথম মানুহ “আভাটিয়া” (Avatea) বা “ভাটিয়া” (Vatea) হৈ পৰিল। তেওঁ দেৱতা আৰু মানুহৰ পিতৃ হৈ পৰিল। আভাটিয়া যেতিয়া ডাঙৰ হ’ল তেওঁৰ শৰীৰটো মাজতে ফাটি দুফাল হৈ গ’ল আৰু সোঁ ফালৰ পৰা মানুহ আৰু বাওঁ ফালৰ পৰা মাছৰ সৃষ্টি হ’ল। মহান মাতৃয়ে আভাটিয়াক প্ৰদান কৰা ভূখণ্ডক “টে পাপাৰাইৰাই” (Te paparairai) বুলি কোৱা হৈছিল। ভাৰিমা টে টাকেৰেৰ শৰীৰৰ পৰা অধিক মাংসৰ টুকুৰা ছিঙি থাকিল, য'ৰ পৰা অধিক সন্তানৰ সৃষ্টি হ'ল, শৰীৰৰ সোঁফালৰ পৰা দেৱতাৰ সৃষ্টি হ'ল আৰু শৰীৰৰ বাওঁফালৰ পৰা দেৱীৰ সৃষ্টি কৰিলে।

বিশিষ্ট সত্তা আৰু পদ

আভাইকি - দেৱতা আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ ভূমি।
আভাটিয়া - প্ৰথম পুৰুষ, আকাশ আৰু চন্দ্ৰ দেৱতা।
ঔপাৰু - প্ৰকৃতিৰ আত্মাৰ নৈ, স্নান কৰা স্থান
ইনা - চন্দ্ৰ দেৱতা মৰামাৰ প্ৰেমিকা।
মৰামা - চন্দ্ৰৰ দেৱতা।
ঙানাওয়া - এজন মিথ নায়ক।
পাপা - পৃথিৱীৰ দেৱী
ৰংগো - গছ-গছনিৰ দেৱতা।
তামাংগোৰী - এজন নৃশংস দৈত্য
টাংগাৰোয়া - সাগৰৰ দেৱতা।
ভাইটাকেৰে - টাংগাৰোয়াৰ শহুৰেক; ইনাৰ পিতৃ।
ভাৰিমা টে টাকেৰে -আদিম মাতৃ দেৱী।
ভাটিয়া - মাংগাইয়াৰ দেৱতা; আভাটেয়াৰ সৈতে একে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কুক দ্বীপপুঞ্জৰ শ্ৰুতিকথা
ৰুথ হোৱাইট

ৰুথ পেট্ৰিছিয়া হোৱাইট (২৪ এপ্ৰিল, ১৯১৪–৩ ডিচেম্বৰ, ১৯৬৯) এগৰাকী আমেৰিকান অভিনেত্ৰী আছিল, যিয়ে থিয়েটাৰ, চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছনত কাম কৰিছিল। তেওঁ এমি বঁটা আৰু অ’বি বঁটা লাভ কৰিছিল, আৰু টনি বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।

প্ৰাৰম্ভিক বছৰসমূহ

পাৰ্থ এমবয়, নিউ জাৰ্চিৰ আজীৱন বাসিন্দা হোৱাইট আইৰিছ কেথলিক বংশোদ্ভৱ আছিল। তেওঁ ছেইণ্ট মেৰীজ হাই স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ১৯৩৫ চনত নিউ জাৰ্চি কলেজ ফৰ উইমেনৰপৰা সাহিত্য বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল; এই কলেজখন বৰ্তমানে ৰাটগাৰ্ছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডাগলাছ ৰেছিডেন্সিয়েল কলেজ নামেৰে পৰিচিত।

নিকটৱৰ্তী নিউয়ৰ্ক চিটিত অভিনয় জীৱন আগবঢ়োৱাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ সিটন হল বিশ্ববিদ্যালয়ত অভিনয় আৰু নাট্যশিক্ষা দান কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত তেওঁ মাৰিয়া উস্পেনস্কায়াৰ সৈতে অভিনয় শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক কেৰিয়াৰ

হোৱাইটে ১৯৪০ চনত কেপ মে প্লেহাউছত শিক্ষানবিছ হিচাপে নিজৰ অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অন্তিম সময়ছোৱাত তেওঁ আলাস্কা আৰু এলিউশিয়ান দ্বীপপুঞ্জত ছয় মাহ ধৰি ইউনাইটেড ছাৰ্ভিচ অৰ্গেনাইজেশ্যন (ইউএছঅ’)ৰ এটা দলেৰে ভ্ৰমণ কৰিছিল। ১৯৪৮ চনৰপৰা আৰম্ভ কৰি পাঁচ বছৰ ধৰি তেওঁ বাকচ কাউণ্টি প্লেহাউছত মুখ্য স্থায়ী অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰিছিল।

কেৰিয়াৰত বিৰতি আৰু পুনৰুত্থান

১৯৫০ৰ দশকৰ অন্তিম ভাগত অসুস্থ মাতৃৰ যত্ন লোৱাৰ বাবে হোৱাইটৰ কেৰিয়াৰত বিলম্ব হয়। তেওঁ ছামুৱেল বেকেটৰ “হেপ্পি ডেজ” আৰু এডৱাৰ্ড অলবিৰ “মেলকম” আৰু “বক্স” আদি অফ-ব্ৰডৱে নাটকত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৬৮ চনত তেওঁ হেৰল্ড পিণ্টাৰৰ ‘দ্য বাৰ্থডে পাৰ্টি’ নাটকত অভিনয়ৰ বাবে টনি বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।

তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে ফ্ৰেড জিন্নেমান পৰিচালিত ‘দ্য নান’ছ ষ্ট’ৰি’ (১৯৫৯) চলচ্চিত্ৰত মাদাৰ মাৰ্চেলাৰ ভূমিকাত অভিনয়, আৰু ৰবাৰ্ট মুলিগান পৰিচালিত ‘টু কিল আ মকিংবাৰ্ড’ (১৯৬২) চলচ্চিত্ৰত বয়সিয়াল আৰু খিটখিটীয়া মিছেছ ডুবোজৰ ভূমিকাত অভিনয়, যিয়ে নিজৰ আগচোতালৰপৰা জেম, স্কাউট আৰু ডিল নামৰ শিশুসকলক চিঞৰি মাতিছিল। ১৯৬০ৰ দশকৰ অন্তিমলৈকে তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ অন্যতম সৰ্বাধিক প্ৰশংসিত আৰু চাহিদাসম্পন্ন চৰিত্ৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে পৰিচিত হয়, আৰু ‘মিডনাইট কাউবয়’, ‘হেং ’এম হাই’ আৰু ‘নো ৱে টু ট্ৰিট এ লেডি’ চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰে।

হোৱাইটৰ অন্তিম চলচ্চিত্ৰ আছিল ‘দ্য পাৰছুইট অৱ হেপিনেছ’, যিখন তেওঁৰ মৃত্যুৰ ১৪ মাহ পিছত মুক্তি পায়।

স্বীকৃতি

১৯৬২ চনত হোৱাইটে ‘হেপ্পি ডেজ’ নাটকত অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বিশিষ্ট অভিনয় শাখাত অ’বি বঁটা লাভ কৰে।

১৯৬৪ চনত তেওঁ ‘হলমাৰ্ক হল অৱ ফেম’ টেলিভিছন চলচ্চিত্ৰ ‘লিটল মুন অৱ আলবান’ত অভিনয়ৰ বাবে এমি বঁটা লাভ কৰে।

মৃত্যু

হোৱাইটে কেতিয়াও বিবাহ কৰা নাছিল। তেওঁ ৩ ডিচেম্বৰ, ১৯৬৯ তাৰিখে কেন্সাৰত আক্ৰান্ত হৈ ৫৫ বছৰ বয়সত মৃত্যুবৰণ কৰে। তেওঁ পিছত এৰি যায় তেওঁৰ ভাতৃ ৰিচাৰ্ড আৰু চাৰ্লছ, আৰু ভনী মিছেছ জেনেভিভ ড্ৰিস্ক’ল। তেওঁৰ আন এগৰাকী ভনী মেৰী চেচিল হোৱাইট, যিয়ে পাৰ্থ এমবয় টিচাৰ্ছ ইউনিয়ন লোকেল ৮৫৭ৰ সভাপতি হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল, ইতিপূৰ্বে মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।

তেওঁক তেওঁৰ ভাতৃ চাৰ্লছ আৰু ৰিচাৰ্ডৰ সৈতে পাৰ্থ এমবয়, নিউ জাৰ্চিত অৱস্থিত ছেইণ্ট মেৰীজ চেমেট্ৰীত পাৰিবাৰিক কবৰস্থানত সমাধিস্থ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:আমেৰিকান অভিনয় শিল্পী