গোৱাৰ গীৰ্জা আৰু কনভেণ্ট

গোৱাৰ গীৰ্জা আৰু কনভেণ্ট হৈছে ভাৰতৰ গোৱা ৰাজ্যৰ গোৱা ভেলা (বা পুৰণি গোৱা)ত অৱস্থিত ধৰ্মীয় কীৰ্তিচিহ্নসমূহৰ এটা গোটক ইউনেস্কোৱে দিয়া নাম, যিবোৰক ১৯৮৬ চনত বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল।

গোৱা পৰ্তুগীজ ভাৰত আৰু এছিয়াৰ ৰাজধানী আৰু ষোড়শ শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী কামৰ কেন্দ্ৰ আছিল। গোৱাৰ ধৰ্মীয় কীৰ্তিচিহ্নসমূহক বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকা ১৬ শতিকাৰ মাজভাগত গোৱা চহৰখন পূবৰ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল। ষোড়শ শতিকাৰ পৰাই জেচুইট, ফ্ৰান্সিস্কান, ডমিনিকান আৰু অন্যান্য কেথলিক ধৰ্মীয় সংগঠন গোৱাত বসতি স্থাপন কৰিছিল। ভাৰতত কেথলিক ধৰ্মৰ প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁলোকে এই চহৰখনক ভিত্তি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ষোড়শ আৰু সোতৰ শতিকাটো গোৱাৰ সোণালী যুগ, যিয়ে এক সমৃদ্ধিশালী ব্যৱসায় চলাইছিল আৰু লিছবনৰ দৰেই প্ৰশাসনিক বিশেষাধিকাৰ লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

পৰ্তুগীজৰ উপস্থিতিৰ প্ৰথম দুটা শতিকাত প্ৰায়বোৰ গীৰ্জা আৰু মঠ নিৰ্মাণ কৰা হয় যিবোৰে এতিয়াও চহৰখনত জনবসতিপূৰ্ণ, গোৱাৰ মাজেৰে পাৰ হোৱা ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে।এই কীৰ্তিচিহ্নসমূহে পৰ্তুগীজসকলৰ সাংস্কৃতিক বিনিময় আৰু উত্তৰাধিকাৰ প্ৰতিফলিত কৰে: স্থাপত্যৰ ৰূপসমূহে ইউৰোপীয় নীতি-নিয়ম অনুসৰণ কৰিলেও, বেদী, বেদীৰ চিত্ৰ আৰু আচবাবৰ ভিতৰৰ সজ্জাই স্থানীয় শিল্পীসকলৰ শ্ৰম, কামক প্ৰতিফলিত কৰে।

সোতৰ শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ডাচ আৰু ব্ৰিটিছৰ সৈতে বাণিজ্যিক প্ৰতিযোগিতাৰ ফলত গোৱা চহৰৰ অৰ্থনৈতিক অৱনতি ঘটে। কেইবাখনো মহামাৰীয়ে চহৰখনক বিধ্বস্ত কৰি তুলিছিল আৰু অধিক আধুনিক জাহাজৰ বাবে মাণ্ডোভি নদী অপৰ্যাপ্ত হৈ পৰিছিল। ১৭৫৯ চনত ভাইচৰয় পাংগিম (নোভা গোৱা)লৈ গুচি যায় আৰু ১৮৪৩ চনত ভেলহা গোৱাই আনুষ্ঠানিকভাৱে ৰাজধানী হিচাপে নিজৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাই পেলায়। ("ইয়াত গাৰ্চিয়া ডি ছাৰ পত্নী ড'না কেটাৰিনাই এই পঢ়াসকলক আত্মাৰ বাবে ঈশ্বৰৰ পৰা দয়া বিচাৰিবলৈ কয়।") তলৰ মজিয়াখনত ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ হিচাপে জোয়াও ডি কাষ্ট্ৰোৰ উত্তৰাধিকাৰী গাৰ্চিয়া ডি ছাৰ (১৫৪৯ চনত মৃত্যু) সমাধি আছে।

গোৱাৰ ছে কেটেড্ৰেল

১৫৩৪ চনত পোপ পল তৃতীয়ই গোৱাক বিচপৰ পদত পদোন্নতি দিয়ে আৰু উপনিবেশিকৰণৰ প্ৰথম দশকবোৰত আলেকজেণ্ড্ৰিয়াৰ কেথেৰিনৰ নামত উৎসৰ্গিত এটা বৃহৎ কেথেড্ৰেল গীৰ্জা নিৰ্মাণ কৰা হয়। তিনিটা পৰ্টেল থকা গুৰুতৰ মুখাৱয়বটোৰ এটা টাৱাৰ আছে: ১৭৬৬ চনত ধুমুহাৰ সময়ত সোঁফালৰ অংশ ধ্বংস হৈছিল।
যিখন মহান জেচুইট কীৰ্তিচিহ্ন এতিয়াও আছে সেয়া হৈছে বেচিলিকা অৱ বম জেছুছ, যাৰ নিৰ্মাণ ১৫৯৪ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ১৬০৫ চনত পবিত্ৰ কৰা হৈছিল, যাৰ ডিজাইন কৰিছিল গোৱাৰ অভিযন্তা জুলিয়াছ চাইমন আৰু জেচুইট পৰ্তুগীজ ডমিংগোছ ফাৰ্নাণ্ডেছে।
গোৱাৰ মুছলমান দেৱালৰ দুৱাৰমুখত এটা চেপেল নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, য'ত পৰ্তুগীজসকলে আক্ৰমণ কৰিছিল।
ই আছিছিৰ চেণ্ট ফ্ৰান্সিছ চাৰ্চৰ পৰা প্ৰায় ১০০ মিটাৰ পশ্চিমে। ১৫৩৪ চনত পোপ পল তৃতীয়ই এই চেপেলটোক কেথেড্ৰেলৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰে; শিলালিপি শিলটোৱে পুনৰ নিৰ্মাণৰ সময়ত যোগ কৰা শিলটোত কোৱা হৈছে যে আফন্সো ডি আলবাকুৱেৰ্কে প্ৰকৃততে এই ঠাইতে চহৰখনত প্ৰৱেশ কৰিছিল, আৰু এইদৰে বিশ্বাস কৰা হয় যে চেপেলটো আগতে মুছলমান চহৰখনৰ মূল গেট আছিল, যিটো তেতিয়া ইলা নামেৰে জনাজাত আছিল।

ই একক নেভযুক্ত আয়তাকাৰ পৰিকল্পনাৰ ভৱন, যাৰ মূৰটো চতুৰ্ভুজ। আকৃতিটো সহজ আৰু পিলাষ্টাৰেৰে পৃথক তিনিটা দেহৰ সৈতে মুখাৱয়ব। কেন্দ্ৰীয় অংশত ত্ৰিকোণীয় পেডিমেণ্টৰ সৈতে এটা অক্ষীয় বন্দৰ পোন লিণ্টেল শিল আছে আৰু তাৰ ওপৰত বৰ্গক্ষেত্ৰৰ দুটা বেল টাৱাৰ আৰু কভাৰেজ গেবল চালৰ সৈতে খিৰিকী আছে।
এই মুখাৱয়বটোৱে ৰোমৰ ছেইণ্ট পিটাৰ বেচিলিকাৰ বাবে কাৰ্লো মাডেৰ্নোৱে ডিজাইন কৰা মুখাৱয়বৰ অনুকৰণ কৰে।
ইয়াৰ মুকুটত এটা বিশাল অৰ্ধগোলাকাৰ গম্বুজ, চেণ্ট পিটাৰৰ ৰোমান বেচিলিকাৰ আৰ্হিত। কিন্তু দুটা কুপোলাৰ সলনি ইয়াত দুটা চতুৰ্ভুজ টাৱাৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে। গীৰ্জাঘৰটোত কৰিন্থীয়াৰ স্থাপত্যৰ চমৎকাৰ উদাহৰণ প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছে।

চেন্ট পল, চেন্ট পিটাৰ, চেন্ট জন ইভানজেলিষ্ট আৰু চেন্ট মেথিউৰ চাৰিটা বেছাল্ট মূৰ্তি মুখমণ্ডলৰ নিচত অৱস্থিত য'ত লিখা আছে, "ড'মাছ মেয়া, ডমুছ অ'ৰেচন/ছ" অৰ্থাৎ, "মোৰ ঘৰ প্ৰাৰ্থনাৰ ঘৰ" (পৰ্টেলৰ সিপাৰে খোদিত কৰা)।

চিত্ৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ