ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
পানীমূৰ

পানীমূৰ অসমৰ ডিমা হাছাও জিলাত অৱস্থিত এটি দৰ্শনীয় স্থান। ঠাইখন পানীমূৰ জলপ্ৰপাতৰ বাবে বিখ্যাত, যাক উত্তৰ-পূবৰ নায়াগ্ৰা (Niagara of Northeast) বুলিও কোৱা হয়। জলপ্ৰপাতটো কপিলী নদীৰ দ্বাৰা গঠিত হয়। নদীখন শিলাময় ভূখণ্ডৰ ওপৰেৰে বৈ যোৱাৰ ফলত এটা বহল জলপ্ৰপাতৰ সৃষ্টি হয়। ই পৰ্যটক তথা আলোকচিত্ৰ শিল্পীসকলৰ বাবে এক প্ৰধান আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।

ভূগোল

ডিমা হাছাওৰ জিলা সদৰ, হাফলঙৰ পৰা প্ৰায় ১২০ কিলোমিটাৰ (৭৫ মাইল) দূৰত্বত অৱস্থিত, পানীমূৰত বৰাইল পৰ্বতৰ অংশ হিচাপে এক মনোৰম পাহাৰীয়া প্ৰাকৃতিক দৃশ্য দেখা যায়। এই অঞ্চলৰ জলবায়ু অনন্য আৰু ই বৈচিত্ৰ্যময় উদ্ভিদকুল আৰু প্ৰাণীকুলেৰে সমৃদ্ধ। বিশেষকৈ, শৰৎকালত যেতিয়া পানীৰ সোঁত বেছি থাকে তেতিয়া কপিলী নদীখন শিলৰ ওপৰেৰে বৈ যোৱাৰ ফলস্বৰূপে পানীমুৰ জলপ্ৰপাত গঠন হয়।

পৰ্যটন

ঠাইখন এক জনপ্ৰিয় গন্তব্যস্থান, বিশেষকৈ শীত আৰু বসন্তকালত ইয়াত মনোৰম দৃশ্য, ভ্ৰমণ আৰু বনভোজ উপভোগ কৰিব পাৰি।

পৰিবহণ ব্যৱস্থা

পানীমূৰত ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ বিকল্প সীমিত। সেয়েহে, নমনীয়তা আৰু ভ্ৰমণৰ সহজতাৰ বাবে গাড়ী বা বাইক এখন ভাড়া কৰাটোৱেই একমাত্ৰ বিকল্প।

পথ পৰিবহণ

ঠাইখনত কোনো পৰিবহণ কেন্দ্ৰ নাই। কেইবাটাও পথেৰে এই ঠাইখনলৈ যাব পৰা যায়, যাৰ বাবে ভ্ৰমণকাৰীৰ বাবে ই এক সুবিধাজনক গন্তব্যস্থান। নিকটতম প্ৰধান চহৰখন হ’ল লামডিং (দূৰত্ব ৭৩ কিলোমিটাৰ)। লংকাৰ পৰা ২৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে (দূৰত্ব ৩৮ কিলোমিটাৰ), আৰু হাফলঙৰ পৰা ৬২৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে (দূৰত্ব ১২০ কিলোমিটাৰ) দৰ্শনাৰ্থীসকলে পানীমূৰলৈ যাব পাৰে।

ৰেল পৰিবহণ

পানীমূৰৰ নিকটতম ৰেলৱে ষ্টেচন হৈছে লংকা ৰেলৱে ষ্টেচন, যিটো হোজাই জিলাত অৱস্থিত, প্ৰায় ৩৮ কিলোমিটাৰ (২৪ মাইল) দূৰত, আৰু এই ৰেলৱে ষ্টেচনখনে ঠাইখনৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু নিকটতম পৰিবহণ কেন্দ্ৰ হিচাপে কাম কৰে। ই অসমৰ ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰৰ সৈতে সংযোগৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে। পানীমূৰৰ ওচৰৰ আন ৰেলৱে ষ্টেচনসমূহ হʼল হোজাই, লামডিং জংচন আৰু নিউ হাফলং, যিবোৰ ক্ৰমে ৫১ কিলোমিটাৰ, ৭৩ কিলোমিটাৰ আৰু ১২০ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত। লামডিং জংচনৰ পৰা, যাত্ৰীসকলে পানীমূৰ পাবলৈ ব্যক্তিগত বাহন ভাড়া কৰিব পাৰে।

লগতে চাওক

উমৰাংছু

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ডিমা হাছাও জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
বলোৰাম

বলোৰাম এগৰাকী হিন্দু ভগৱান বা দেৱতা তথা কৃষ্ণৰ ককায়েক। তেওঁ বিশেষভাৱে জগন্নাথ পৰম্পৰাৰে জড়িত এগৰাকী দেৱতা। তেওঁক বলোদেৱ, বলোভদ্ৰ, হলধৰ, হলযোদ্ধা আৰু সংকৰ্ষণ নামেৰেও জনা যায়। ইয়াৰ প্ৰথম দুটা নাম শক্তি আৰু পিছৰ দুটা নাম খেতিৰ সৈতে জড়িত।কৃষি আৰু কৃষকসকলৰ দেৱতা স্বৰূপে তেওঁ প্ৰয়োজনত খেতিৰ সঁজুলিকে অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাৰ্তা দিয়ে। .

বলৰামক বিষ্ণু দেৱতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত শেষনাগৰ অৱতাৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়; কৃষ্ণক বিষ্ণুৰ অৱতাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কোনো কোনো অঞ্চলত বলোৰামক বিষ্ণুৰ দশ অৱতাৰৰ এটা বুলি গণ্য কৰে। জৈন ধৰ্মত তেওঁ বলদেৱ নামেৰে পৰিচিত আৰু ঐতিহাসিকভাৱে তেওঁ কৃষক সম্পৰ্কীয় দেৱতা আছিল।

ইতিহাস

বালাৰাম হৈছে এক প্ৰাচীন দেৱতা, যি হৈছে ভাৰতীয় ইতিহাসৰ মহাকাব্যযুগৰ এক বিশিষ্ট ব্যক্তি, যিটো পুৰাতাত্ত্বিক আৰু মুদ্ৰা সংক্ৰান্তিয় প্ৰমাণৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয়। তেওঁৰ আইকন'গ্ৰাফী নাগ (বহুমূৰীয়া সৰ্প), এটা নাঙল আৰু অন্যান্য খেতিৰ সামগ্ৰী যেনে পানীৰ পাত্ৰ আদিৰ সৈতে দেখা যায়, যি এক প্ৰতীকী ৰূপত কৃষি সংস্কৃতিৰ উৎপত্তিৰে যে তেওঁ জড়িত সেই কথা প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। মহাভাৰতৰ বিভিন্ন পৰ্বত বলৰামৰ আখ্যান দেখা যায়। বাণ পৰ্বত কৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে যে বলৰাম বিষ্ণুৰ অৱতাৰ, আনহাতে কৃষ্ণ হৈছে সকলো অৱতাৰ আৰু অস্তিত্বৰ উৎস। বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ কিছুমান শিল্পকৰ্মত, গুজৰাটৰ মন্দিৰ আৰু আন ঠাইত, উদাহৰণ স্বৰূপে, বুদ্ধ (বৌদ্ধ ধৰ্ম) বা অৰিহন্ত (জৈন ধৰ্ম)ৰ পূৰ্বতে বলোদেৱ হৈছে বিষ্ণুৰ অষ্টম অৱতাৰ।

শাস্ত্ৰ

বলোৰামৰ বৰ্ণনা মহাভাৰত, হৰিবংশ, ভাগৱত পুৰাণ আৰু অন্যান্য পুৰাণত পোৱা যায়। তেওঁক শংকৰ্ষণ হিচাপে ব্যূহ অৱতাৰত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছে শেষ নাগ আৰু লক্ষ্মণ ইয়াৰ অংশ আছিল। শেষ নাগৰ অৱতাৰ হিচাপে তেওঁৰ কিংবদন্তীত, বিষ্ণুৰ অনন্ত শয্যাৰ নাগ হিচাপে তেওঁৰ ভূমিকা আৰু বিষ্ণুৰ সৈতে আন্তঃসংযোগ প্ৰতিফলিত কৰে।

কৌটিল্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থৰ পৰা দ্বিতীয় শতিকাৰ) বলোৰাম উল্লেখ পোৱা যায়, হাডছনৰ মতে, বলোৰামৰ অনুগামীসকলক মুণ্ডিত বা বেণী যুক্ত চুলিৰ "সন্ন্যাসী উপাসক" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

মুদ্ৰা, কলা আৰু লিপি

আখ্যান

মূৰ্তি শিল্প

মন্দিৰ

অন্য ধৰ্ম

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:কৃষ্ণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ব্যক্তি
হলি চেম্পছন

হলি জয় চেম্পছন ( ইংৰাজী : Holy Joy Sampson ; জন্ম: ৪ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৭৩), যাক নিকোলেট ফষ্টাৰ, আন্দ্ৰেয়া মাইকেলছ বা জো নামেৰেও জনা যায়। চেম্পছন এগৰাকী আমেৰিকান অভিনেত্ৰী আৰু মডেল। তাই মূলসুঁতিৰ চলচ্চিত্ৰৰ লগতে পৰ্ণগ্ৰাফিক চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল। তাৰোপৰি তাই কেইবাটাও টেলিভিছন শ্ব'ত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৯০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত কমেডী-ড্ৰামা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ছবি পাম্প আপ দ্য ভলিউমত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তাই বেছিকৈ পৰিচিত হয়। ২০০০ চনত তাই ইমানুৱেল চিৰিজত অভিনয় কৰি অধিক পৰিচিত হৈ উঠে।

প্ৰাথমিক জীৱন

চেম্পছনৰ জন্ম হৈছিল এৰিজোনাৰ প্ৰেছকটত।

কেৰিয়াৰ

কিশোৰ অৱস্থাত চেম্পছনে মূলসুঁতিৰ অভিনয়ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, দ্য ৱাণ্ডাৰ ইয়াৰ্ছৰ খণ্ড " দ্য ছামাৰ ছং " (১৯৮৯)ত ফ্ৰেড চেভেজৰ প্ৰেমৰ আগ্ৰহ হিচাপে অভিনয় কৰিছিল, আৰু মাই টু ডেডছ, বিউটি এণ্ড দ্য বিষ্ট আৰু মেটলকৰ এটাকৈ খণ্ড, লগতে ছবি পাম্প আপ দ্য ভলিউমত অভিনয় কৰিছিল৷ ১৯৯৬ চনত তাই অদাৰ মেনছ ৱাইভছ ছবিত অভিনয় কৰিছিল আৰু ১৯৯৮ চনৰ টিভি চিনেমা গিয়াৰ সৰু ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল।

চেম্পছনৰ মূলসুঁতিৰ ভূমিকা কমেইহে আছে, বিশেষকৈ কিশোৰ-কিশোৰীৰ কমেডী প্ৰিটি কুল (২০০১)ত শিক্ষয়িত্ৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৯৮ চনত একক নামৰ ছদ্মনামেৰে "নিকোলেট", "জো" আদি কেইবাখনো হাৰ্ডকোৰ ছবি কৰি পৰ্ণ উদ্যোগত নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল যদিও দ্ৰুতগতিত উদ্যোগটোৰ এই ফালটো এৰি চফ্টকোৰ ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ লয়। এই চফ্টকোৰ সময়ছোৱাত (২০০০–২০০৩) তাইৰ লেডী চেটাৰলিৰ ষ্ট'ৰীজ', দ্য ভয়ৰ, থ্ৰিলছ, দ্য বেষ্ট চেক্স এভাৰ আৰু বেডটাইম ষ্ট'ৰীজৰ দৰে কামুক টিভি শ্ব'সমূহ অন্তৰ্ভুক্ত। ইয়াৰ উপৰিও তাই কেইবাখনো বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ চফ্টকোৰ ছবি (হলি চেম্পছন নামেৰে), আৰু নন-হাৰ্ডকোৰ ফেটিছ ভিডিঅ' (নিকোলেট ফষ্টাৰ)ত অভিনয় কৰিছিল। ২০০৮ চনত তাই হলি চেম্পছন নামেৰে প্ৰাপ্তবয়স্ক ছবিৰ হাৰ্ডকোৰ নন-ফেটিছ দিশলৈ ঘূৰি আহে।

ব্যক্তিগত জীৱন

২০০৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত পেছাদাৰী গলফাৰ টাইগাৰ উডছৰ বৈবাহিক অবিশ্বাসৰ সৈতে জড়িত কেইবাগৰাকীও মহিলাৰ ভিতৰত চেম্পছন অন্যতম আছিল। প্ৰাপ্তবয়স্ক ৱেবছাইটৰ এটা ভিডিঅ’ত তাই দাবী কৰিছিল যে তেওঁৰ বেচেলৰ পাৰ্টিত তেওঁৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছিল। পিছত তাই কয় যে উডছৰ বিয়া হোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ কোনো প্ৰেম নাছিল।

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আমেৰিকান পৰ্ণগ্ৰাফিক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
দেও লাংখুই (গ্ৰন্থ)

দেওলাংখুই,ৰীতা চৌধুৰীৰ দ্বাৰা লিখিত এখনি উপন্যাস।জোঙাল বলহুৰ জীৱন-গাঁথাক মূল ভিত্তি হিচাপে লৈ উপন্যাস লিখি উলিওৱা হৈছে।উপন্যাসখনত বিভিন্ন চৰিত্ৰ, যেনে-প্ৰতাপসিংহ-চন্দ্ৰপ্ৰভা, আৰিমত্ত-গঙ্গাৱতী, ৰত্নসিংহ-লখাইতৰা, জোঙাল বলহু-সুকোমলা আদিৰ কাহিনী উপস্থাপন কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছে।উপন্যাসখন প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ২০০৫ চনত।পৰৱৰ্তী সময়ত ২০০৮ বৰ্ষত এই উপন্যাসখনে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে।

উদ্ধৃতিসমূহ

মনত আনন্দ নাথাকিলে জানো বাহিৰৰ কথাই আনন্দ দিব পাৰে?
নহয়- তথাপি কিবা আছে। নামহীন, নুবুজা কিবা এটা। কিবা অলপ অনুভূতি তেওঁৰ মনত এতিয়াও আছে। গৰ্ভস্থ সন্তানে লৰি-চৰি উঠি তেওঁক বাৰে বাৰে সোঁৱৰাই দিয়ে তেওঁ প্ৰতাপচন্দ্ৰৰ পত্নী। প্ৰতাপচন্দ্ৰৰ সন্তান গৰ্ভত ধাৰণ কৰিছে তেওঁ। শিৰত এতিয়াও সেন্দূৰ লৈ আছে চন্দ্ৰপ্ৰভাই। মায়াপুৰৰ পৰা নিৰ্বাসিত হোৱাৰ সময়ত পিন্ধি থকা অলংকাৰবোৰ এতিয়াও পিন্ধি আছে। মাত্ৰ খোপাত লগোৱা গুণাবোৰ, সোণৰ কাঁটাবোৰ, সোণৰ কাকৈখন, সোণ-ৰূপৰ ফুলবোৰ, কপালীডাল আৰু কৰৰ্ধনীডাল খুলি থৈছে।
নিজৰ উৎস, নিজৰ পৰম্পৰা, নিজৰ অতীতক মনত ৰাখি কি লাভ? কি লাভ নিজৰ পৰিচিতিক ধৰি ৰাখি? যি পৰিচয়ে পৰিত্যাগ কৰিছে চন্দ্ৰপ্ৰভাক? মচি পেলাইছে পৰিচিত আপোন মাটিৰ পৰা? যি দেশে যি সমাজে চন্দ্ৰপ্ৰভাক সন্মানেৰে ঠাই এৰি দিছে,- যি সমাজে বুকু খুলি চন্দ্ৰপ্ৰভাক গ্ৰহণ কৰিছে,- যি দেশৰ মানুহে হিয়া উবুৰিয়াই দিছে স্নেহ আৰু স্বীকৃতি- সেই সমাজক উপেক্ষা কৰি নিজৰ পোছাক পিন্ধি, নিজৰ ভাষাক ধৰি ৰাখি, নিজৰ নিজত্বক খামুচি ধৰি ৰাখি কি কৰিব চন্দ্ৰপ্ৰভাই?
বিস্তীৰ্ণ পথাৰৰ মাজেৰে ফালি যোৱা টাৰিৰে ঘোঁৰা চলাই গৈ আছে ডেকা আৰিমত্ত।পুহমহীয়া গধূলিৰ পথাৰ। কুঁৱলীৰে ভৰা, জোনাকে ধোৱা পথাৰত অগণন খাং জাং তিৰ্বিৰাই ধিৰ্মিক-ধামাককৈ জ্বলি উৰি ফুৰিছে। আকাশৰ পৰা যেন ধানহীন উদং পথাৰৰ সৈতে ধেমালি কৰিবলৈ নামি আহিছে তৰাবোৰ।
নিজৰখিনি ভালকৈ সাঁচি-সামৰি ৰাখিব লাগে। নিজৰ ৰীতি-নীতি এৰিব নালাগে। সেইবুলি নিজৰখিনিকে বুকুত বান্ধি ঢুকত সোমাই থাকিবও নালাগে। অলপমান এৰাধৰা, অলপমান বুজা বুজিৰেহে সমাজ চলে। অকল নিজৰখিনিকে লৈ সকলোৰে পৰা আঁতৰি আঁতৰি থাকিব খুজিলে এদিন সকলোৰে পৰা আঁতৰ হৈ পৰিব লগা হয়।
'আইনঃ কোৱা- কি কৰিবা তুমি? কুলৰ কথা নজনাকৈ ইমানদূৰ আগবাঢ়ি আহিলো।ইমানদিনে নিজৰ ভালপোৱাকে সঁচা বুলি জানি আহিছিলো। আজি কুল একে বুলি জনাব লগে লগে আমি জনা সঁচাবোৰ মিছা হৈ যাব নেকি? শেষ হৈ যাব নেকি মৰমবোৰ? মই তোমাক এৰি জীয়াই থাকিব নোৱাৰিম আইনঃ। তুমি পাৰিবা খাবু? কোৱা পাৰিবা?'আৱেগৰ বানে উটুৱাই লৈ যাব খুজিছে গংগাৱতীক। ভালপোৱাৰ উত্তাপত গলি যাব খুজিছে সমাজৰ বৰফচেঁচা হাতৰ পৰশত গোটমাৰি যাব খোজা সপোনবোৰ।
সময়হে সলনি হয় নানাঃও। মানুহৰ স্বভাৱ জানো সলনি হয়? বন-বিৰিষ, হাবিৰ পহু, পখীৰ স্বভাৱ জানো সলনি হয়? মানুহোতো জন্তুহে। মানুহনো কিয় সলনি হ'ব? যিখিনি সলনি হয়- বৰ উপৰুৱাকৈ হয়। ভিতৰত একেই থাকে বুজিছ। নিয়ম-নীতিৰ হেঁচা দি মানুহক সমাজে পোন কৰি ৰাখে। কিন্তু তাৰ মাজতে সদায় একেবোৰ ঘটনাকে ঘটি থাকে। বাল্মিকী মুনি নাথাকে কাৰণে সেইবোৰ কথা লিখা নহয়। মানুহেও গম নাপায়।
স্পৰ্শতকৈ শক্তিশালী ভাষা আৰু কি আছে? মাকৰ স্পৰ্শতকৈ অধিক আশ্বাস আৰু ক'ত আছে? ক'ত আছে ইমান ভৰসা?
মাত্ৰ সতেজ ফুলবোৰ নাই।মৰহা ফুলবোৰৰ মৰহা সুবাসে মাত্ৰ যাওঁ নাযাওঁকৈ সাৱটি ধৰি আছে শব্দহীন কোঠাটো।
আৰু একো নাই।ৰাজানঃত সোমাবলৈ লৈ দুৱাৰমুখত থমকি ৰ'ল ডিমাবঙৰ ৰজা আৰু ৰাণী।দুৱাৰৰ সিপাৰে থিয় হৈ আছে চামল। সেই একেই কঠিন আৰু উদাসীন মুখ। সেই একেই সাধাৰণ সৈনিকৰ পোছাক।

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমী বঁটা বিজয়ী গ্ৰন্থ
অসামঞ্জ

অসামঞ্জ, যাক অসমঞ্জচ বুলিও অভিহিত কৰা হয়, হিন্দু সাহিত্যত সাগৰ ৰজা আৰু তেওঁৰ দুগৰাকী ৰাণীৰ ভিতৰত অন্যতম কেশিনীৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ।

কিংবদন্তি

ৰামায়ণ

অসামঞ্জৰ জন্মৰ বিষয়ে ৰামায়ণত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। সূৰ্যবংশ বংশৰ ৰজা সাগৰে কেশিনী আৰু সুমতীক বিয়া কৰাইছিল যদিও তথাপিও কেইবাবছৰ ধৰি নিঃসন্তান আছিল। এইদৰে তেওঁ ৰাণী দুগৰাকীৰ সৈতে হিমালয়ৰ ভৃগুপ্ৰশ্ৰৱণ পৰ্বতৰ দিশে ৰাওনা হ’ল আৰু দীঘলীয়া তপস্যা কৰিলে। সন্তুষ্ট হৈ ভৃগুৱে ঋষিয়ে ৰজাক বৰদান দিলে: তেওঁৰ এগৰাকী ৰাণীয়ে এজন পুত্ৰ জন্ম দিব, কিন্তু এজনে যিয়ে বংশৰ প্ৰদীপ আগুৱাই নিব, আৰু তেওঁৰ আনগৰাকী ৰাণীয়ে ৬০,০০০ পুত্ৰ জন্ম দিব। কেইবছৰমানৰ পাছত কেশিনীয়ে অসামঞ্জক জন্ম দিয়ে আৰু সুমতীয়ে ৬০,০০০ পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়ে।

গ্ৰন্থ অনুযায়ী ৰাজকুমাৰ এজন উৎপতীয়া যুৱক আছিল। সৰযু নদীত খেলি থকা সৰু ল’ৰাবোৰক তেওঁ বৰ গভীৰতালৈ দলিয়াই দিছিল, আৰু সিহঁতক ডুব যোৱা চাইছিল। সেয়ে তেওঁৰ পিতৃ সাগৰে তেওঁক নিৰ্বাসিত কৰে। সাগৰৰ পিছত অসামঞ্জচৰ পুত্ৰ অংশুমানে ৰাজত্ব কৰে।

হৰিবংশ

হৰিবংশৰ মতে, পিছলৈ তেওঁ নিজৰ বীৰত্বৰ বাবে বিখ্যাত হৈছিল, পঞ্চজন নামেৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
ৰঙা কাঞ্চন

ৰঙা কাঞ্চন (, বৈজ্ঞানিক নাম-Phanera purpurea পূৰ্বতে Bauhinia purpurea ) ‘Fabaceae’ পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদৰ প্ৰজাতি। এই উদ্ভিদবিধ ঘাইকৈ দক্ষিণ-পূব এছিয়াত দেখা পোৱা যায়।

বিৱৰণ

ৰঙা কাঞ্চন এবিধ সৰুৰ পৰা মজলীয়া আকাৰৰ পৰ্ণপাতী উদ্ভিদ। ইয়াৰ উচ্চতা প্ৰায় ১৭ ফুট পৰ্যন্ত হোৱা দেখা যায়। এই গছজোপাৰ পাতবোৰ ১০-২০ ছে:মি: দীঘল আৰু ঘূৰণীয়া বহল হয়। ফুলবোৰ গুলপীয়া আৰু সুগন্ধি হোৱা দেখা যায়। ৰঙা কাঞ্চনৰ ফল দীঘলীয়া আৰু ইয়াৰ ভিতৰত ১২-১৬ টাকৈ গুটি থাকে।

ঔষধি গুণ

পৰম্পৰাগতভাৱে বহুতো সৰু-বৰ ৰোগ নিৰাময়ত ৰঙা কাঞ্চন ব্যৱহাৱ কৰা হয়। এই উদ্ভিদৰ বিভিন্ন অংশত বহুমূত্ৰ, ডায়েৰিয়া, কেন্সাৰ আদি ৰোগ নিৰাময় কৰা গুণ থাকে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে। ৰঙা কাঞ্চনৰ পৰা বহুতো ধৰণৰ ৰাসায়নিক পদাৰ্থও নিষ্কাশন কৰিব পৰা গৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত, 5,6-dihydroxy-7-methoxyflavone 6-O-β-D-xylopyranoside, bis [3',4'-dihydroxy-6-methoxy-7,8-furano-5',6'-mono-methylalloxy]-5-C-5-biflavonyl and (4'-hydroxy-7-methyl 3-C-α-L-rhamnopyranosyl)-5-C-5-(4'-hydroxy-7-methyl-3-C-α-D-glucopyranosyl) bioflavonoid, bibenzyls, dibenzoxepins, mixture of phytol fatty esters, lutein, β-sitosterol, isoquercitin and astragalin. আদিয়ে প্ৰধান।

চিত্ৰমালা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Bauhinia purpurea L., Purple camel's foot
শ্ৰেণী:বৃক্ষ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান‎
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
বালি যাত্ৰা

বালি যাত্ৰা হৈছে এছিয়াৰ এক সৰ্ববৃহৎ মুক্ত বাণিজ্য মেলা। এই উৎসৱ উৰিষ্যাৰ (পূৱ ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য), কটক চহৰৰ মহানদী নদীৰ গদাগাদিয়া ঘাটত অনুষ্ঠিত হয়। উৰিষ্যাৰ প্ৰাচীন সদাগৰসকল বালিৰ দূৰৱৰ্তী ভূমিৰ লগতে জাভা, সুমাত্ৰা, বৰ্ণেও (সকলো ইণ্ডোনেছিয়াৰ), আৰু শ্ৰীলংকা (পূৰ্বতে চিয়লন) আদিলৈ বাণিজ্য আৰু সাংস্কৃতিক সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে কৰা যাত্ৰাৰ স্মৃতিস্বৰূপে এই উৎসৱটো পালন কৰা হয়। এই মহোৎসৱ উড়িয়া বৰ্ষপঞ্জীমতে প্ৰতি বছৰে কাৰ্তিক পূৰ্ণিমা (কাতি মাহৰ পূৰ্ণচন্দ্ৰ দিন) তিথিৰ পৰা পালন কৰা হয়।

অক্টোবৰ আৰু নৱেম্বৰ মাহৰ শেষৰ ফালে অহা কাৰ্তিক পুৰ্ণিমাত, উৰিষ্যাৰ লোকসকল মহানদী, ব্ৰাহ্মাণী নদী, অন্য নদীৰ পাৰ, পুখুৰীৰ পাৰ, পানীৰ টেংক আৰু সাগৰৰ তীৰত সমবেত হয় আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ভ্ৰমণৰ এক প্ৰতীক হিচাপে ৰঙীন কাগজ, শুকান কল গছৰ ছাল, আৰু কৰ্কেৰে নিৰ্মিত সৰু পুতলা নাও পানীত ভঁহাই পঠিয়াই। সাধাৰণতে ৰাতিপুৱা আৰম্ভ কৰা এই পুতলা নাওবোৰত পাৰম্পৰিক পান আৰু সৰু তেলৰ চাকি জ্বলাই ৰাখে, ফলত মহোৎসৱৰ সময়ত ই এক আকৰ্ষণীয় দৃশ্যপটৰ সৃষ্টি কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
চালিহা বাণু বেগম

চালিহা বাণু বেগম ( মৃত্যু ১০ জুন ১৬২০) সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ মুখ্য পত্নী আছিল। ১৬২০ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগলৈকে সম্ৰাট স্বামীৰ ৰাজত্বকালৰ বেছিভাগ সময় তেওঁ পাদশাহ বেগম আছিল।

পৰিয়াল

চালিহা বাণু বেগম কাইম খানৰ কন্যা আৰু আকবৰৰ সময়ৰপৰা শ্বুজাআত খানৰ পুত্ৰ মুকিম খানৰ নাতিনী।

বিবাহ

১৬০৮ চনত, তেওঁৰ ৰাজত্বৰ তৃতীয় বছৰত জাহাংগীৰে তেওঁক বিয়া কৰায়। ফলস্বৰূপে তেওঁৰ ভায়েক আব্দুৰ ৰহিমৰ স্থিতি বহুখিনি আগবাঢ়ি গ’ল। তেখেতক তাৰ্বিয়াত খান উপাধিৰে সন্মানিত কৰা হয়। চালিহাই পুত্ৰৰ বাবে লোৱা তেওঁৰ পুত্ৰ মিয়ান জোহক মহাবত খানে জাহাংগীৰৰ প্ৰতি অহংকাৰী আচৰণ কৰাৰ ফলত ঝেলুম নদীৰ পাৰত হত্যা কৰে।

তেওঁ পাদশাহ মহল ("প্ৰাসাদৰ ৰাজ্যপাল") আৰু পাদশাহ বানু ("সাৰ্বভৌম ভদ্ৰমহিলা") উপাধি লাভ কৰিছিল। খবৰ অনুসৰি জাহাংগীৰৰ মৰমৰ নুৰজাহানৰ প্ৰতি একমাত্ৰ শক্তিশালী প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল তেওঁ। কিন্তু নুৰজাহান আছিল এক ভয়ংকৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী যিয়ে কেৱল জাহাংগীৰেই নহয়, চৰকাৰী কাম-কাজতো আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। ইংৰাজী ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ প্ৰতিনিধি উইলিয়ামছ হকিন্সে জাহাংগীৰৰ মুখ্য পত্নীসকলৰ ভিতৰত তেওঁক লক্ষ্য কৰিছিল। তেওঁ তলত দিয়া কথাখিনি কৈছিল।

“হি (জাহাংগীৰ)ৰ .... তিনিশ পত্নী আছে যাৰ চাৰিগৰাকী ৰাণী হিচাপে মুখ্য হ'ব, ক’বলৈ গ’লে প্ৰথমগৰাকীৰ নাম পদাছা বাণু, কাইমে চান (কাইম খান)ৰ কন্যা; দ্বিতীয়জনৰ নাম গাইছ বেইগে (মিৰ্জা ঘিয়াছ বেগ)ৰ কন্যা নুৰ মহল (নুৰজাহান); তৃতীয়জনী ছেইনচান (জৈন খান কোকা)ৰ কন্যা; চতুৰ্থজন হ'ল হাকিম হুমাউন (মিৰ্জা মহম্মদ হাকিম)ৰ কন্যা, যি তেওঁৰ পিতৃ একবেৰ পদাছা (আকবৰ)ৰ ভাতৃ আছিল।’’

চালিহা বাণু বেগম হিন্দী কবিতাৰ বিষয়ত ভালদৰেই পাকৈত আছিল বুলি কোৱা হয়। জাহাংগীৰে লক্ষ্য কৰিলে যে চালিহাৰ মৃত্যুৰ আগজাননী জ্যোতিষী জোতিক ৰায়ে কৈছিল; তথাপি তেওঁৰ নিজৰ ৰাশিফলৰপৰা লোৱা ভৱিষ্যদ্বাণীৰ সঠিকতাক লৈ তেওঁ আচৰিত হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
কালপুৰুষ

কালপুৰুষ অসমীয়া সাহিত্যৰ এখন কালজয়ী উপন্যাস। "জংগম" উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰা দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্য্যৰ এই উপন্যাসখন প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিছিল বন্তি প্ৰকাশনে ১৯৭৬ চনৰ মাৰ্চ মাহত।

উদ্ধৃতি

"পূৰ্ণিমাৰ জোনাক ৰাতি। বুঢ়া জৰিগছ জোপাৰ ডালত নিয়তীয়ে কুৰুলিয়ালে। শিয়ালৰ ৰাউচিয়ে পহৰ সূচালে। দিখৌৰ সিপাৰে নিজানত চকোৱাই বিনালে। তেনেতে কুকুৰাই ডাক দিলত বুজিলোঁ-সময় হল। গছৰ আঁৰলৈ কাণসঁৰালি মাৰি খেন লেখি থাকিলোঁ।"
"পিছে মোৰ কথা শুনোতে বাছাহঁত বুৰঞ্জীৰ দোহাই নিদিয়া; কাৰণ সঁজাতিয়ে বুৰঞ্জীৰ ভিতৰখন হাউলকৈ দেখিলে। বুৰঞ্জীয়ে কিন্তু সঁজাতিৰে চিনাকি নেপালে, ভিতৰখন জানিব কিৰূপে?"
"ভূঁইকপত বহা ভাগিলে লোকে দুনাই সাজে নে নেসাজে? নে বাঁহতলত থাকে? কতোমান উপৰিপুৰুষৰ ৰাজ্যত বঙালী চিৰকালৰ নিমিত্তে শিপা গজাবলৈ দিব কোন সতে?"
"ভ্ৰম বকাৰ মাজে মাজে বৰফুকনে এবাৰ মোলৈ চায়, এবাৰ দলৈৰ ফালে চায়। এবাৰ বোলে,'ধৰিব লাগে, খেন মিলিছে নে নাই?' দলৈয়ে বোলে 'নাই'। বৰফুকনে পাটীতে তিনিটা চিপ্ মাৰিলে- উঠিব নোৱাৰিলে। বোলে, 'কোন আছ মোক চালপীৰাৰেই তুলি বাটঘৰলৈ নে- বঙাল কোনখান পাইছেহি স্বচক্ষে চাওঁ।",

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
ছাম্বিং

]])ৰ পৰা সুন্দৰো আৰু ছাম্বিং পাহাৰ, ২০২১
ছাম্বিং বা মাউণ্ট ছাম্বিং (গুনুং ছাম্বিং) ইণ্ডোনেছিয়াৰ মধ্য জাভাত অৱস্থিত এটা সক্ৰিয় আগ্নেয়গিৰিৰ স্তৰ। এই আগ্নেয়গিৰিটো ইয়াৰ উত্তৰ-পশ্চিমে অৱস্থিত ইয়াৰ চুবুৰীয়া মাউণ্ট সুন্দৰোৰ দৰেই প্ৰতিসম। প্ৰশাসনিকভাৱে, আগ্নেয়গিৰিটো ৩টা ৰিজেন্সিৰ মাজত বিভক্ত: টেমাংগুং, ৱনোছবো, আৰু মাগেলাং। ঐতিহাসিক বিস্ফোৰণৰ একমাত্ৰ প্ৰতিৱেদন ১৭৩০ চনৰ। ইয়াৰ শিখৰত এটা সৰু ফ্ৰেটিক ক্ৰেটাৰৰ সৃষ্টি হৈছে।[1]

মাউণ্ট ছাম্বিংৰ শিখৰে তিনিটা নদী অৱবাহিকাৰ সীমাৰ মিলন বিন্দু হিচাপে কাম কৰে, যথা পৰ্বতৰ পূব দিশৰ প্ৰগো অৱবাহিকা, চেৰায়ু অৱবাহিকা আৰু পৰ্বতৰ পশ্চিম দিশৰ বগোৱণ্টো অৱবাহিকা। প্ৰগো নদীৰ অৱবাহিকাই মাউণ্ট ছাম্বিং কমপ্লেক্সৰ ৫০%তকৈ অধিক অংশ সামৰি লৈছে। এই নদী অৱবাহিকাসমূহৰ প্ৰতিটোৱেই জাভাৰ দক্ষিণ উপকূলৰফালে বৈ যায় আৰু শেষত ভাৰত মহাসাগৰলৈ গৈ শেষ হয়।[3]

চিত্ৰভাণ্ডাৰ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা
শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:ভৌগোলিক অঞ্চল
শ্ৰেণী:আগ্নেয়গিৰি
ইছমাইল হোছেইন

ইছমাইল হোছেইন (জন্ম: ২২ ফেব্ৰুৱাৰী,১৯৬৫) বৰপেটা জিলাৰ কয়াকুছি গাঁৱৰ এক কৃষক পৰিয়ালত হৈছিল। তেখেত আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ একেৰাহে কবি, সমালোচক আৰু গৱেষক। অসমৰ চৰ-চাপৰিবাসীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰা এওঁ দ্বিতীয়জন ইছমাইল হোছেইন কাৰণে, তেখেতক কনিষ্ঠ বুলিও জনা যায়। তেখেতৰ দ্বাৰা ৰচিত "শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ ইছলাম ধৰ্মী শিষ্য চান্দসাই" ৰ অনুপ্ৰেৰণাত আৰু তেখেতৰ পৃষ্ঠপোষকাত "চান্দসাই ভাওনা দল" কেৱল মুছলমান সদস্যৰে গঠিত হৈছিল। তেখেতৰ অসংখ্য ৰচনাৱলীৰ ভিতৰত কাব্য গ্ৰন্থ‘জীৱন আৰু মানুহ বিষয়ক’ৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাই ১৯৯৫-৯৬ চনত শ্ৰেষ্ঠ মৌলিক গ্ৰন্থ হিচাপে “অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী বঁটা”, ‘অসমৰ চৰ-চাপৰিৰ লোক সাহিত্য’ গ্ৰন্থৰ বাবে ২০০৩ চনত “ৰেবানাথ শৰ্মা বঁটা”ৰে সন্মানিত কৰে৷

শিক্ষা

কয়াকুছিৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি হেলাপাকড়ি হাই মাদ্ৰাছাৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত মেট্ৰিক উত্তীৰ্ণ হৈছিল। পিছত "অণুবিদ্যুৎ আৰু দুৰ-সংযোগ অভিযান্ত্ৰিক" বিষয়ত অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লৈছিল। কিছুদিন অসম অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানত প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু বৰ্তমানে যোৰহাটৰ প্ৰিন্স অৱ ৱেলেছ অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানত প্ৰবক্তা হিচাপে কৰ্মৰত।

কৰ্মৰাজি

তেখেতৰ প্ৰকাশিত উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ সমূহ হল;

১. জীৱন আৰু মানুহ

২. হিন্দু মুছলমান প্ৰশ্ন : সমন্বয় আৰু সংঘাত

৩. সাম্প্ৰদায়িকতা বিৰোধী কবিতা

৪. অসমীয়া জাতীয় জীবন আৰু অভিভাসী মুছলমান

৫. সংহতিৰ সন্ধানত

৬. চাপৰিৰ সূৰ্য

৭. চৰ চাপৰিৰ সমাজ সমীক্ষা

৮. নৈপৰীয়া

৯. অসমত মৌলনা ভাসানী

১০. চৰ চাপৰিৰ লোক সাহিত্য

১১. ফাটবিহুৰ ইতিহাস আৰু ঐতিহ্যৃ

১২. ৰঙালী বিহুৰ ঐতিহ্য বিচাৰ

১৩. সত্ৰাধিকাৰ পীতাম্বৰদেব গোস্বামীৰ জীৱন দৰ্শন

১৪. শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ আৰু সমন্বয়ৰ ঐতিহ্য

১৫. শঙ্কৰদেৱ বিশ্ব শ্ৰেষ্ঠ নহব কিয়

১৬. আজান পীৰ আৰু জিকিৰ

১৭. শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ আৰু চান্দসাই

১৮. শঙ্কৰী ঐতিহ্যৰ বিচাৰ

১৯. ইছলামৰ দৃষ্টিত শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ

২০. আমাৰ শঙ্কৰদেৱ অভিযান

২১. বাৰেচহৰীয়া ভাওনা আৰু গজেন বৰুৱা

২২. শৰণীয়া কছাৰী সমাজ

২৩. আমি কিদৰে অসমীয়া হ'লো

২৪. শঙ্কৰদেৱ বিভ্ৰাটৰ প্ৰত্যুত্তৰ

২৫. বিজ্ঞাপন (কবিতা পুথি )

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
ৰাজিয়া ছাজ্জাদ জাহিৰ

ৰাজিয়া ছাজ্জাদ জাহিৰ (১৫ অক্টোবৰ ১৯১৮ – ১৮ ডিচেম্বৰ ১৯৭৯) উৰ্দু ভাষাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা, অনুবাদক, প্ৰগতিশীল লেখক সন্থাৰ বিশিষ্ট সদস্য। উত্তৰ প্ৰদেশ সাহিত্য অকাডেমী বঁটাৰ লগতে ছোভিয়েট লেণ্ড নেহৰু বঁটাও লাভ কৰে।

প্ৰাথমিক জীৱন

ৰাজস্থানৰ আজমেৰত ১৯১৮ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত এটা শৈক্ষিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল ৰাজিয়া দিলছাদে। তেওঁৰ পিতৃ আজমেৰ ইছলামিয়া কলেজৰ অধ্যক্ষ আছিল। আজমেৰত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

২০ বছৰ বয়সত কবি আৰু কমিউনিষ্ট কৰ্মী ছাজ্জাদ জাহিৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। প্ৰগ্ৰেছিভ ৰাইটাৰ্ছ এছ’চিয়েশ্যনৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক হিচাপে তেওঁ প্ৰশিক্ষণ লোৱা আইনৰ কেৰিয়াৰ গঢ়িবলৈ আগ্ৰহী নাছিল। তেওঁলোকৰ বিবাহৰ কিছুদিন পাছতে তেওঁক বিপ্লৱী কাৰ্যকলাপৰ বাবে ইংৰাজে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি দুবছৰ কাৰাগাৰত ভৰ্তি কৰে।

ৰাজিয়াই এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৪০ চনত ৰাজিয়া আৰু তেওঁৰ স্বামী বম্বেত আছিল, য'ত তেওঁলোকে সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় আছিল, সাপ্তাহিকভাৱে পিডব্লিউএ ছ'য়াৰীৰ আয়োজন কৰিছিল। তেওঁ নিজৰ ৰাজনীতিক উগ্ৰপন্থী ৰূপত পিডব্লিউএৰ প্ৰভাৱ স্বীকাৰ কৰিছিল, আৰু "নাৰীৰ প্ৰকৃতি আৰু স্থানৰ গান্ধী মতাদৰ্শক" প্ৰশ্ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা কৰ্মী মহিলাসকলৰ ভিতৰত আছিল।

১৯৪৮ চনলৈকে ৰাজিয়াৰ চাৰিগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম হয় আৰু ভাৰত বিভাজনৰ সমৰ্থন কৰা ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ নিৰ্দেশত তেওঁৰ স্বামী পাকিস্তানত আছিল। কন্যা সন্তানৰ সৈতে লক্ষ্ণৌলৈ গুচি যায়।

কেৰিয়াৰ

ৰাজিয়াই সৰুৰেপৰা ফুল, তেহজিব-ই-নিছৱান আৰু ইছমাতৰ দৰে আলোচনীত চুটিগল্পৰ অৱদান আগবঢ়াই আহিছিল। লক্ষ্ণৌত ৰাজিয়াই জীৱিকা উপাৰ্জনৰ স্বাৰ্থত শিক্ষকতা, লিখা আৰু অনুবাদ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ প্ৰায় ৪০খন কিতাপ উৰ্দু ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল। বাৰ্টল্ড ব্ৰেচ্টৰ লাইফ অৱ গেলিলিঅ'ক উৰ্দুলৈ অনুবাদ কৰাটো শক্তিশালী বুলি কোৱা হৈছিল। তেওঁ ছিয়াৰম শৰণ গুপ্তাৰ নাৰী (সাহিত্য অকাডেমীৰদ্বাৰা ঔৰত (মহিলা) নামেৰে প্ৰকাশ কৰা) আৰু মুল্ক ৰাজ আনন্দৰ সাত সাল (সাত বছৰ, ১৯৬২) অনুবাদ কৰে।

১৯৫৩ চনত তেওঁৰ উপন্যাস ছাৰ-ই-শ্বাম (আবেলিৰ আৰম্ভণি) প্ৰকাশ পায়, ১৯৫৪ চনত কাণ্টে (থৰ্নছ, এখন উপন্যাস) মুক্তি পায়, আনহাতে ১৯৬৪ চনত সুমন (আন এখন উপন্যাস) মুক্তি পায়। তেওঁ নুকুছ-ই-জিণ্ডান (১৯৫৪) সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল, য’ত কাৰাগাৰৰপৰা স্বামীয়ে তেওঁলৈ লিখা চিঠিসমূহ সন্নিৱিষ্ট আছিল।

কবি মাজাজ লক্ষ্ণৌইৰ ওপৰত এখন উপন্যাসৰ কাম কৰিছিল, যিখন উপন্যাস আধৰুৱা হৈয়েই ৰৈছিল। সাহিত্যিক প্ৰচেষ্টাৰ লগতে স্বামীৰ লেখা সম্পাদনা আৰু কঁপি কৰিছিল।

তেওঁৰ চুটিগল্পবোৰক সমাজবাদী উদ্দেশ্য থকা বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে, নিচ (লোবৰ্ণ)ত তেওঁ এগৰাকী বিশেষ সুবিধাপ্ৰাপ্ত মহিলা আৰু এগৰাকী ফল-মূল বিক্ৰেতাৰ মাজত থকা শ্ৰেণীগত পাৰ্থক্য আৰু দ্বিতীয়জনৰপৰা শক্তি লাভ কৰিবলৈ প্ৰথমজনে আঁতৰাই ৰাখিবলগীয়া পক্ষপাতিত্বসমূহ অন্বেষণ কৰিছিল। তদুপৰি, পিডব্লিউএৰ বৈপ্লৱিক মতাদৰ্শৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তেওঁৰ ৰচনাসমূহে - গোটটোৰ সহকৰ্মীসকলৰ দৰেই - পুৰুষ আৰু অন্যান্য মহিলাৰদ্বাৰা লিংগ সম্পৰ্ক আৰু নাৰীৰ ওপৰত কৰা অত্যাচাৰ, নাৰীৰ মাজত আধুনিকতাবাদী পৰিচয়ৰ বিকাশ, লগতে প্ৰান্তীয় মহিলাসকলৰ ওপৰত দৰিদ্ৰতা আৰু বঞ্চনাৰ অধিক ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱৰ বিষয়েও অন্বেষণ কৰিছিল।

জৰ্ড গুলাব (হালধীয়া গোলাপ, ১৯৮১) আৰু আল্লা দে বান্দা লে (ভগৱানে দিয়ে, মানুহে লয়, ১৯৮৪) মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰকাশিত তেওঁৰ দুখন চুটিগল্প সংকলন।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:উৰ্দু ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
কৈকেয়ীয়ে ৰামক বৰৰ কথা কয়

৮ অধ্যায়

কৈকেয়ীয়ে ৰামক বৰৰ কথা কয়

শুন পুত্ৰ ৰাম তই বোলোঁ তোত কাজ ।

হেন আজ্ঞা কৰন্ত তোমাক মহাৰাজ ॥১

দেৱাসুৰ যুদ্ধ মহা মিলিল পূৰ্ব্বত ।

দানবে জিনিল দেৱতাক সমৰত ॥২

ইন্দ্ৰে নিলা নৃপতিক কৰিয়া সন্মান ।

অসুৰক জিনিয়া আসিলা মোৰ থান ॥৩

তোমাৰ বাপক সেৱা কৰিলো বিস্তৰ ।

সিকলত ৰাজা মোক দিলা দুই বৰ ॥৪

এক বৰ লৈলোঁ ভৰতক দিবোঁ ৰাজ ।

তুমি বন যাইবাক বুলিলোঁ আৰ কাজ ॥৫

পিতৃ সত্য পালিতে আছয় যেবে মন ।

ৰাজাৰ আদেশ ভৈল চলি যাইয়ো বন ॥৬

ৰাজ্যৰ বাসনা এৰি চিৰ জটাধৰ ।

চৌধ বৰিষক লাগি বনবাস কৰ ॥৭

শুনিয়া ৰামৰ ভৈল ৰাজ্যত নৈৰাশ ।

হাস্য কৰি বোলন্ত যাইবোঁহো বনবাস ॥৮

ইসে কাৰ্য্যে মাৱ মোৰ দহে কলেৱৰ ।

আপুনি আদেশ নকৰিলা ৰাজেশ্বৰ ॥৯

ৰাঘৱে বোলন্ত মাৱ বাক্য শুনিয়োক ।

শীঘ্ৰ দূত পঠাই ভৰতক আনিয়োক ॥১০

যাৱে প্ৰাণ ধৰিয়া আছন্ত মহাৰাজ ।

অবিলম্বে ভৰতক আনি দিয়ো ৰাজ ॥১১

বাপক আশ্বাস বুলি পালিবেক জন ।

পিতৃ দ্ৰোহী ৰাম হেৰা চলি গৈলোঁ বন ॥১২

শুনিয়োক বাপদেৱ অজৰ নন্দন ।

পিতৃ দ্ৰোহী ৰাম হেৰা বোলয় বচন ॥১৩

অনাথিনী মাৱ মোৰ পালিব কেমনে ।

মই চলি যাওঁ হেৰা ঘোৰ তপোবনে ॥১৪

শুনিয়োক বাপ পৃথিবীৰ নিজনাহা ।

বদন কমল দেখোঁ মাথা তুলি চাহাঁ ॥১৫

দেখোহোঁ দুৰ্লভ পুনৰপি দৰিশন ।

আশীৰ্ব্বাদ কৰিয়োক চলি যাওঁ বন ॥১৬

কৈকেয়ী বোলে ৰাম বোলোহোঁ তোমাক ।

যাৱে থাকা তুমি তাৱে নুতুলিব মাথ ॥১৭

লজ্জা ভৈলা বিস্তৰ ৰাজাৰ মন দুঃখ ।

তুমি সত্য পালিলে ৰাজাৰ হৈবে সুখ ॥১৮

বুলিলি বচন হিত আনিবো ভৰত ।

তুমি বন গৈলেহে ৰাজাৰ বহে সত ॥১৯

কৈকেয়ীৰ বাক্য শুনি নিষ্ঠুৰ স্বভাৱ ।

হা ৰাম বুলি ৰাজা এৰিলন্ত গাৱ ॥২০

ক্ষণিকতে ৰাজাৰ মোহিত ভৈল মতি ।

আসনতে মূৰ্চ্ছা গৈলা অযোধ্যাৰ পতি ॥২১

দুঃখ দেখি ৰাজাৰ বুলিলা ৰামে কাজ ।

কৈকেয়ীক বুলিলা এৰিয়া মুখ লাজ ॥২২

আমাৰ নিষ্ঠুৰ বাপে নোবোলন্ত বাণী ।

হেৰ হাত যোৰো সুখে থাকিয়ো গোসানী ॥২৩

মোত নুবুলিলা তুমি ভৰতৰ কাজ ।

প্ৰাণ দিতে পাৰোহোঁ আছোক ধনৰাজ ॥২৪

মোৰ বনবাসত বাপক দিয়া দুখ ।

ইনো ৰাজ্য ভাৰ কত বৰ হুইবে সুখ ॥২৫
জিন্দাবাদ

জিন্দাবাদ এটা উৰ্দু আৰু ফৰাচী শব্দ। ব্যক্তি, আদৰ্শ বা ৰাষ্ট্ৰৰ দীৰ্ঘজীৱীতা কামনাৰ ক্ষেত্ৰত শ্ল'গান হিচাবে এই শব্দ ব্যৱহাৰ হয়। ইয়াৰ ব্যৱহাৰ মূলতঃ ৰাজনৈতিক। নামৰ পিছত জিন্দাবাদ ব্যৱহাৰ কৰি সেই নামৰ ব্যক্তি, আদৰ্শ বা ৰাষ্ট্ৰৰ দীৰ্ঘজীৱন কামনা কৰা হয়।

ৰাজনৈতিক শ্ল'গান

ইনকিলাব জিন্দাবাদ, ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ এটি বিপ্লবী শ্ল'গান।
হিন্দুস্থান জিন্দাবাদ, ভাৰতৰ এটি দেশাত্মবোধক শ্ল'গান।

অৰাজনৈতিক শ্ল'গান

জীৱন জিন্দাবাদ

চলচ্চিত্ৰ

জৱানী জিন্দাবাদ, ১৯৯০ হিন্দী
জৱানী জিন্দাবাদ, ২০১০ পঞ্জাবী
মজদুৰ জিন্দাবাদ, ১৯৭৬ হিন্দী
শশুৰ ঘৰ জিন্দাবাদ, ২০১০ ওড়িয়া
শশুৰবাড়ী জিন্দাবাদ, ২০০০ বঙালী
শংকৰ দাদা জিন্দাবাদ, ২০০৭ তেলুগু
স্বান্থম ভাৰ্য্যা জিন্দাবাদ, ২০১০ মালয়ালম

শ্ৰেণী:শ্লোগান
শ্ৰেণী:শব্দ