বাবা আমটে

বাবা আমটে নামেৰে জনপ্ৰিয় মুৰলীধৰ দেৱীদাস আমটে, (২৬ ডিচেম্বৰ ১৯১৪ – ৯ ফেব্ৰুৱাৰী ২০০৮) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী আৰু সমাজউদ্যোগী আছিল, যিয়ে বিশেষকৈ কুষ্ঠ ৰোগত আক্ৰান্ত লোকসকলৰ পুনৰ্বাসন আৰু সবলীকৰণৰ বাবে কৰা কামৰ বাবে পৰিচিত আছিল। জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল মুৰলীধৰ দেৱীদাস "বাবা" আমটে। মুৰলীধৰ আমটেই শৈশৱতে বাবা ডাকনাম লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ পত্নী সাধনা টাই আমটেই জনাইছে যে, তেওঁ বাবা নামেৰে জনাজাত হৈছিল কাৰণ "তেওঁক সাধু বা পবিত্ৰ ব্যক্তি হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল, আনকি তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়েও তেওঁক সেই নামেৰে সম্বোধন কৰিছিল।" অতি সোনকালেই তেওঁ ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে

কিন্তু এদিন তেওঁৰ এজন জীৱিত মৃতদেহ সদৃশ আৰু কুষ্ঠ ৰোগী তুলসীৰামৰ সৈতে মুখামুখি হোৱা ঘটনাই তেওঁক ভয়ত ভৰি পেলালে বাবা আমটে আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে কুষ্ঠ ৰোগৰ ভয়ংকৰ ৰোগত আক্ৰান্তসকলক যত্ন আৰু চিকিৎসা আৰু মূলসুঁতিলৈ অনাক অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল আৰু আক্ৰান্তসকলৰ মাজত বাস কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে আদৰ্শ চিকিৎসা সেৱা লাভ কৰাটো নিশ্চিত কৰিছিল, যিয়ে তেওঁলোকৰ বাবে ৰোগৰ মহামাৰীৰ অন্ত পেলাইছিল। এজোপা গছৰ তলত কুষ্ঠ ৰোগৰ চিকিৎসালয় আৰম্ভ কৰে।

পৰিয়ালৰ সদস্যৰ নিষ্ঠাবান কাম

আমটে ইন্দু ঘুলেশাস্ত্ৰী (পিছলৈ সাধনাটাই আমটে বুলি কোৱা হয়)ক বিয়া কৰায়। ২০০৮ চনত প্ৰকাশ আৰু মন্দাকিনিয়ে সম্প্ৰদায়ৰ নেতৃত্বৰ বাবে মেগছেছে বঁটা লাভ কৰে।[17 আমতেৰ ডাঙৰ পুত্ৰ বিকাশ আৰু তেওঁৰ পত্নী ভাৰতীয়ে আনন্দৱানত চিকিৎসালয়খন চলায় আৰু উপগ্ৰহ প্ৰকল্পৰ সৈতে কাম-কাজৰ সমন্বয় কৰে। আনন্দৱানৰ বিশ্ববিদ্যালয়, অনাথ আশ্ৰম, অন্ধ-বধিৰ বিদ্যালয় আছে। আনন্দৱান আশ্ৰম স্বাৱলম্বী আৰু ইয়াত ৫,০০০ৰো অধিক বাসিন্দা আছে। পিছলৈ আমতে কুষ্ঠ ৰোগত আক্ৰান্ত লোকৰ বাবে "সোমনাথ" আৰু "অশোকবন" আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে। চৰকাৰৰ দুৰ্নীতি, অপব্যৱস্থাপনা, দুৰ্বল, অদূৰদৰ্শী পৰিকল্পনাৰ বিৰুদ্ধেও আমটে গান্ধীৰ নীতি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৱশ্যে আমটে কেতিয়াও ঈশ্বৰক অস্বীকাৰ কৰা নাছিল। তেওঁ কৈছিল যে, যদি লাখ লাখ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড আছে তেন্তে ঈশ্বৰ নিশ্চয় বহুত ব্যস্ত। আহক আমি নিজৰ কাম নিজাববীয়াকৈ কৰোঁ।

মেধা পাটকাৰৰ সৈতে নৰ্মদা বচাও আন্দোলন

১৯৯০ চনত আমতে আনন্দবন এৰি কিছু সময়ৰ বাবে নৰ্মদা নদীৰ পাৰত থাকিবলৈ লয় আৰু নৰ্মদা বাচাও আন্দোলন ("নৰ্মাদা বচাওক") আন্দোলনত যোগদান কৰে যাৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় নেতা আছিল মেধা পাটকাৰ, যিয়ে স্থানীয় বাসিন্দাসকলৰ অন্যায়ভাৱে স্থানচ্যুতি আৰু পৰিৱেশৰ ক্ষতি দুয়োটাৰে বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল নৰ্মদা নদীত চৰ্দাৰ সৰোবৰ বান্ধ নিৰ্মাণৰ বাবে।

মৃত্যু

২০০৮ চনৰ ৯ ফেব্ৰুৱাৰীত দাহ কৰাতকৈ সমাধিস্থ কৰাটো বাছি লৈ তেওঁ পৰিৱেশবিদ আৰু সমাজ সংস্কাৰক হিচাপে প্ৰচাৰ কৰা নীতিসমূহ অনুসৰণ কৰিছিল।
ৰমন মেগছেছে বঁটা, ১৯৮৫
ৰাষ্ট্ৰীয় ভূষণ, ১৯৭৮: এফ আই ই ফাউণ্ডেচন ইচালকাৰঞ্জী (ভাৰত)
এন.ডি.দিৱান বঁটা, ১৯৮০: নেচনেল ছ’চাইটি ফৰ ইকুৱেল অপাৰ্চনিটিজ ফৰ দ্য ‘হেণ্ডিকেপড’ (NASEOH), বম্বে
ৰামশাস্ত্ৰী বঁটা, ১৯৮৩: ৰামশাস্ত্ৰী প্ৰভুনে ফাউণ্ডেচন, মহাৰাষ্ট্ৰ, ভাৰত
ইন্দিৰা গান্ধী সোঁৱৰণী বঁটা, ১৯৮৫: অসাধাৰণ সমাজসেৱাৰ বাবে মধ্যপ্ৰদেশ চৰকাৰ
ৰাজা ৰাম মোহন ৰায় বঁটা, ১৯৮৬: দিল্লী
ফ্ৰা. মাস্কিঅ’ প্লেটিনাম জয়ন্তী বঁটা, ১৯৮৭: বম্বে
জি.ডি.বিৰ্লা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, ১৯৮৮: মানৱতাবাদৰ প্ৰতি অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবে
টেম্পলটন বঁটা, ১৯৯০ [বাবা আমটে আৰু চাৰ্লছ বাৰ্চ (চিডনী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এমেৰিটাছ অধ্যাপক)ক যৌথভাৱে ১৯৯০ চনত এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
মহাৰাষ্ট্ৰ ভূষণ বঁটা, ২০০৪, মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰ
ভাৰতবাস বঁটা, ২০০৮
২০১৮ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰত চাৰ্চ ইঞ্জিন গুগলে তেওঁৰ ১০৪ সংখ্যক জন্মদিনত গুগল ডুডলৰ সহায়ত তেওঁক স্মৰণ কৰে।

সন্মানীয় উপাধি

ডি.লিট, টাটা ইনষ্টিটিউট অৱ ছ’চিয়েল চাইন্সেছ, মুম্বাই, ভাৰত
ডি.লিট, ১৯৮০: নাগপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, নাগপুৰ, ভাৰত
কৃষি ৰত্ন, ১৯৮১: মাননীয় ড. ডক্টৰেট ডিগ্ৰী, পি কে ভি কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, আকোলা, মহাৰাষ্ট্ৰ, ভাৰত
ডি.লিট., ১৯৮৫–৮৬: পুনে বিশ্ববিদ্যালয়, পুনে, ভাৰত
ডেচিকোট্টামা, ১৯৮৮: মাননীয় ড. ডক্টৰেট ডিগ্ৰী, বিশ্ব ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়, শান্তিনিকেতন, পশ্চিম বংগ, ভাৰত
ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ লগত জড়িত হোৱাৰ বাবে মহাত্মা গান্ধীয়ে আমতেক অভয়াসাধক ("এজন নিৰ্ভীক আকাংক্ষী") উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।

উদ্ধৃতি

"মই এজন মহান নেতা হ'ব নিবিচাৰোঁ; মই এনেকুৱা এজন মানুহ হ'ব বিচাৰোঁ যিয়ে অলপ তেলৰ টেমা লৈ ঘূৰি ফুৰে আৰু যেতিয়া ভাঙি যোৱা দেখিলে, তেওঁৰ সহায় আগবঢ়ায়। মোৰ বাবে সেই কাম কৰা মানুহজন যিকোনো পৱিত্ৰ মানুহতকৈ ডাঙৰ।" কেশৰ ৰঙৰ পোছাক পিন্ধি, তেলৰ কেন থকা মেকানিকজন: সেইটোৱেই মোৰ জীৱনৰ আদৰ্শ।"

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী