ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
অনুৰাধা শৰ্মা

অনুৰাধা শৰ্মা অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, গৱেষক আৰু সাহিত্যিক। তেখেতে ২০০২ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপনা কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ২০০৭ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগত যোগদান কৰে। তেখেতৰ বৰ্তমানলৈকে ১৪খন প্ৰবন্ধ সংকলন, ৭খন সম্পাদিত গ্ৰন্থ, ৮খন উপন্যাস, ১খন উপন্যাসিকাৰ সংকলন, ৪খন নাটক প্ৰকাশ পাইছে। ৰুদ্ৰাণী শৰ্মা তেখেতৰ ছদ্মনাম। নতুন নিনাদ আলোচনীখনৰো তেওঁ সম্পাদক আছিল।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

অনুৰাধা শৰ্মাৰ জন্ম হয় ৭ জানুৱাৰী, ১৯৭৩ চনত, নলবাৰী জিলাৰ নিজ পকোৱা গাঁৱত। পিতৃৰ নাম গোলোকনাথ শৰ্মা আৰু মাতৃৰ নাম জানকী দেৱী।

শিক্ষা

গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ। তেখেতৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে নিৰ্বাচিত গৱেষণাৰ বিষয়- ‘বাণীকান্ত কাকতিঃ জীৱন আৰু কৃতি’।

কৰ্মজীৱন

অনুৰাধা শৰ্মাই ২০০২ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপনা কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ২০০৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগত যোগদান কৰে।

সাহিত্য চৰ্চা

গ্ৰন্থ

বাণীকান্ত কাকতি ও জীৱন আৰু কৃতি; নৱেম্বৰ ২০১৫ চন (দ্বিতীয় সংস্কৰণ), ভবাণী বুকছ
অন্বেষণঃ সাহিত্য আৰু চেতনা; ২০১২ চন, ভবাণী প্ৰিণ্ট এণ্ড পাব্লিকেছন
সংহতি আৰু অসমীয়া ভাষা; ২০১২ চন, ভৱানী প্ৰিণ্ট এণ্ড পাব্লিছেন
গৰাখহনীয়া; ২০১২ চন, নিনাদ
কালান্তৰৰ কাণ্ডাৰী, ২০১৪, চন্দ্ৰ প্ৰকাশ
শৈলী আৰু শৈলীবিজ্ঞান, বান্ধৱ; ২০১৫ চন (তৃতীয় সংস্কৰণ), পাণবজাৰ গুৱাহাটী
বৰেণ্য লেখক বাণীকান্ত কাকতি, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰকাশন বিভাগ, ২০১৫
নাৰী পৰিসৰ; ২০১৫ চন, বিশাল প্ৰকাশন
সমাজভাষাবিজ্ঞান পৰিচয়; মে' ২০১৬ চন, বান্ধৱ
Banikanta Kakati, Makers of Indian Literature, Published by Sahitya Akademi, 2016
সাহিত্যৰ সত্তানুসন্ধানঃ মাটিৰ পৰা জাতিলৈ; জুন ২০১৮ চন, ৰেখা প্ৰকাশন
তুলনাত্মক ভাৰতীয় সাহিত্য প্ৰকল্প আৰু প্ৰয়োগ; ছেপ্টেম্বৰ ২০১৮ চন, চন্দ্ৰ প্ৰকাশ
নিনাদিত কলম, ২০২০ পাঞ্চজন্য
ভাষাবিজ্ঞান আৰু অসমীয়া ভাষা, নৱেম্বৰ, ২০২০, বান্ধৱ

সম্পাদিত গ্ৰন্থ

ভাষাবিজ্ঞান পাৰিভাষিক কোষ (যুটীয়াভাৱে); জানুৱাৰী ২০০৮ চন, অসমীয়া বিভাগ, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়
মুক্তিদেউলৰ ৰূপকাৰ (যুটীয়াভাৱে); ডিচেম্বৰ ২০০৮ চন, জ্যোতি প্ৰকাশন
আধুনিকতাৰ অধিনায়ক সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, ২০১৪ চন, জ্যোতি প্ৰকাশন
অসম বিদ্যা, ২০১৫ চন, নিনাদ
মানৱতাৰ সপক্ষে সংকীৰ্ণতাৰ বিপক্ষে এমুঠি অসমীয়া গল্প; ২০১৭ চন, অসমীয়া সাহিত্য সন্মিলনী
সাৰস্বত সাধক সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা (যুটীয়াভাৱে); নবেম্বৰ ২০১৬ চন, আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগ, গুৱাহাটী
নাৰী ভাবনা, অবাক প্ৰকাশন, ২০২৩ (সহযোগীঃ জুনু বৰা)

সৃষ্টিশীল ৰচনা

অনুৰাধা শৰ্মাই সৃষ্টিশীল ৰচনা কৰি আছে ৰুদ্ৰাণী শৰ্মা নামেৰে।

উপন্যাস

উত্তৰকাল; ২০১৩ চন, আঁকবাক
দমিতাৰ দস্তাবেজ; ২০১৫ চন, জ্যোতি প্ৰকাশন
লৌহিত্য তীৰৰ অমৃত গাথা; ২০১৫ চন, বিশাল প্ৰকাশন
পাণবজাৰৰ পাণ্ডুলিপি; ২০১৬ চন, চন্দ্ৰ প্ৰকাশ
কাঁহিবুনৰ মালিতা; ২০১৭ চন, পূৰ্বায়ণ
ত্ৰিভূজ,২০২০ পূৰ্বায়ণ প্ৰকাশন
বতাহৰ ছবি,২০২১, জাগৰণ প্ৰকাশন
ছফৰনামা, ২০২৫, জাগৰণ প্ৰকাশন

ঔপন্যাসিকা

শকুন্তলা কৌশিক আৰু চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু, ২০২৩, জাগৰণ প্ৰকাশন

কবিতা

শূণ্য আৰু অন্যান্য, জাগৰণ প্ৰকাশন, ২০২৩

নাটক

জনকনন্দিনী-২০১৮
ৰজাৰ হুকুম-২০২১
লালচুৰ্ণী
কালচক্ৰ

বঁটা আৰু সন্মান

মাতঙ্গিনী হাজৰা মহিলা সচেতনতা বঁটা, ২০১৭
শ্বহীদ ওমৰ আলী ভাষা সন্মান, ২০১৭

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শূৰসেন

শূৰসেন বা শূৰসেনী মথুৰা বা সুৰসেনা মহাজনপদৰ শাসক আছিল। তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল মাৰিছা নামৰ এগৰাকী নাগ কুলৰ মহিলাৰ সৈতে। তেওঁ তেওঁৰ সকলো সন্তান জন্ম দিছিল আৰু ভীমৰ প্ৰতি বাসুকীৰ আশীৰ্বাদৰ কাৰণ আছিল। তেওঁক সেই ৰজা বুলি কোৱা হৈছে যাৰ নামেৰে সুৰসেন ৰাজ্যৰ নামকৰণ আৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।

শূৰসেন সমুদ্ৰবিজয় (অৰিষ্টনেমিৰ পিতৃ), বাসুদেৱ (কৃষ্ণ আৰু বলোৰামৰ পিতৃ) আৰু কুন্তী (কৰ্ণ আৰু পাণ্ডৱৰ মাতৃ)ৰ পিতৃ আছিল বাসুদেৱ (কৃষ্ণৰ পিতৃ) আৰু কুন্তীৰ পিতৃ বুলি মহাভাৰত আৰু পুৰাণ উভয়তে তেওঁৰ বহুবাৰ উল্লেখ আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
ছাফিয়া জৰ্জ

ছাফিয়া জৰ্জ (পূৰ্বৰ নাম: ডালমিডা) এগৰাকী আমেৰিকাৰ ভাৰ্জিন দ্বীপপুঞ্জৰ নাৰ্ছ প্ৰেকটিচনাৰ আৰু সামগ্ৰিক স্বাস্থ্য, আধ্যাত্মিকতা আৰু এইচ আই ভিৰ বিশেষজ্ঞ একাডেমিক প্ৰশাসক। ভাৰ্জিন দ্বীপপুঞ্জ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সভানেত্ৰী। জৰ্জে ২০১৯ চনৰপৰা ২০২৪ চনলৈকে ফ্ল'ৰিডা আটলাণ্টিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ক্ৰীষ্টিন ই লিন কলেজ অৱ নাৰ্চিঙৰ ডীন হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

জীৱন

জৰ্জে এ.এছ. (১৯৯৭) আৰু বি. (১৯৯৯) ভাৰ্জিন দ্বীপপুঞ্জ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা নাৰ্চিং ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে। তেওঁ এম.এছ. (২০০১) এইচ আই ভি/এইডছ আৰু অংক’লজীত একাগ্ৰতাৰে নাৰ্চিংত পি.এইচ.ডি. (২০০৬) নাৰ্চিং গৱেষণাত, আৰু ইমোৰী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা মহিলা অধ্যয়নত প্ৰমাণ-পত্ৰ (২০০৬) লাভ কৰে। মাৰ্চিয়া মেকডনেল হোলষ্টাড তেওঁৰ ডক্টৰেট উপদেষ্টা আছিল। ২০০৮ চনৰপৰা ২০১৫ চনলৈকে তেওঁ ইমোৰী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহকাৰী অধ্যাপিকা আছিল। তেওঁ ফ্ল’ৰিডা আটলাণ্টিক বিশ্ববিদ্যালয় লুই আৰু এন্নে গ্ৰীণ মেম’ৰী এণ্ড ৱেলনেছ চেণ্টাৰৰ মুখ্য কাৰ্যবাহীও আছিল। ২০২০ চনত তেওঁ নেচনেল একাডেমী অৱ প্ৰেকটিছৰ বিশিষ্ট ফেলো হিচাপে আৰু ২০২২ চনত আমেৰিকান একাডেমী অৱ নাৰ্চিঙৰ ফেলো হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
কইনাৰ মূল্য

কইনাৰ মূল্য বা কইনা-যৌতুক, কইনা-সম্পত্তি,[1] কইনা সেৱা বা কইনাৰ চিন, হৈছে দৰা বা তেওঁৰ পৰিয়ালে বিয়া কৰাবলগীয়া মহিলাগৰাকী বা তেওঁৰ পৰিয়ালক দিয়া ধন, সম্পত্তি বা অন্যান্য ধৰণৰ সম্পদ। কইনাৰ যৌতুক কিছুমান সংস্কৃতিত দৰাক দিয়া যৌতুকৰ সমতুল্য, বা কইনাই নতুন ঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা যৌতুক আৰু যিটো হৈছে বিয়াৰ সময়ত দৰাজনে নিজেই কইনাৰ ওপৰত দাবী কৰা সম্পত্তি। কিছুমান সংস্কৃতিত একেলগে দুয়োটাৰে ব্যৱহাৰ থাকিব পাৰে। বহু সংস্কৃতিয়ে বৰ্তমানৰ প্ৰচলিত প্ৰথাৰ পূৰ্বে কইনাৰ যৌতুকৰ প্ৰথা চলাইছিল।

এছিয়াৰ বহু দেশ, পূব ইউৰোপ মধ্যপ্ৰাচ্য, আফ্ৰিকাৰ কিছু অংশ আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দ্বীপপুঞ্জৰ কিছুমান সমাজত বিশেষকৈ মেলেনেছিয়াত কইনাৰ যৌতুক দিয়াৰ পৰম্পৰা প্ৰচলিত। হাত সলনি কৰাৰ পৰিমাণৰ পৰম্পৰাগত অনুষ্ঠানটো অব্যাহত ৰাখিবলৈ এটা প্ৰতীকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি থাইলেণ্ডৰ কিছুমান বিবাহত বহু হাজাৰ মাৰ্কিন ডলাৰলৈকে হ’ব পাৰে আৰু পাপুয়া নিউগিনিৰ কিছুমান অংশত য’ত কইনাৰ যৌতুকৰ প্ৰথাগত, তেনে অংশত কইনাৰ যৌতুকত ব্যতিক্ৰমীভাৱে বৃহৎ অংক, এক লাখ ডলাৰ পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে।

অনুষ্ঠান

কইনা-সম্পত্তি বা বাইড-ৱেল্থ সাধাৰণতে এনে মুদ্ৰাত দিয়া হয়, যিটো সাধাৰণতে অন্য ধৰণৰ বিনিময়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। ফৰাচী নৃতত্ত্ববিদ ফিলিপ ৰ’স্পাবেৰ মতে এই ধন ঋণ পৰিশোধৰ বাবে; সেয়ে ই বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভবা ধৰণে মহিলা ক্ৰয় কৰাটো নহয়। বৰঞ্চ ই পত্নীৰ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি স্বামীৰ স্থায়ী ঋণ স্বীকাৰ কৰা (কিন্তু কেতিয়াও পৰিশোধ নকৰা) এক বিশুদ্ধ প্ৰতীকী ইংগিত।

যিবোৰ সমাজত হাতৰ শ্ৰমতকৈ পুঁজিৰ মূল্য বেছি, সেইবোৰ সমাজত যৌতুক বিদ্যমান। উদাহৰণস্বৰূপে, মধ্যযুগত ইউৰোপত হ’বলগীয়া কইনাৰ পৰিয়ালে হ’বলগীয়া স্বামীৰ পৰিয়ালক যৌতুক হিচাপে — মাটি, পোহনীয়া জন্তু আৰু ধন — আগবঢ়াবলৈ বাধ্য হৈছিল।

যৌতুক আৰু কইনাৰ মূল্যৰ এটা বিৱৰ্তনশীল মনোবিজ্ঞানৰ ব্যাখ্যা হ’ল যে, বহুপত্নী সমাজত কইনাৰ মূল্য সাধাৰণ, য’ত মহিলাৰ উপলভ্যতা আপেক্ষিক ভাৱে কম। একপত্নী সমাজত, য'ত মহিলাৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তি কম, যৌতুক ইয়াত সাধাৰণ; কাৰণ বিবাহৰ সময়ত বহুতো সম্ভাৱ্য মহিলাৰ মাজৰ পৰা বাছি ল'ব পৰা ধনী পুৰুষ তুলনামূলকভাৱে কম।

আফ্ৰিকাত

আফ্ৰিকাৰ কিছু অংশত পৰম্পৰাগত বিবাহ অনুষ্ঠান বৈধ হ’বলৈ হ’লে ই কইনাৰ মূল্য দিয়া নিদিয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। উপ-চাহাৰা আফ্ৰিকাত দম্পতীহালে গীৰ্জাত বা অন্যান্য নাগৰিক অনুষ্ঠানত বিবাহৰ অনুমতি পাবলৈ হ’লে, প্ৰথমে কইনাৰ মূল্য দিব লাগে, নহ’লে কইনাৰ পৰিয়ালে বিবাহক বৈধ বুলি গণ্য নকৰে। মূল্যৰ নামত কোনো চিহ্নৰ পৰা ধনৰ ডাঙৰ ৰাশি, ৰিয়েল এষ্টেট আৰু অন্যান্য মূল্যলৈকে ধনৰাশি ভিন্ন হ’ব পাৰে। লোবোলো (বা লোবোলা, কেতিয়াবা ৰুৰা নামেৰেও জনাজাত) দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বেছিভাগ সংস্কৃতি, যেনে, ঝোছা, শ্বোনা, ভেণ্ডা, জুলু, ণ্ডেবেলে আদি পৰিয়ালৰ ওপৰত একেই পৰম্পৰা। মূল বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সময়ত আৰু পিছত আনুষ্ঠানিক উদ্দেশ্যৰ বাবে গৰু-ছাগলীৰ ব্যৱহাৰ পৰম্পৰাগত বিবাহৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ।

কিছুমান সমাজত সকলো ধন পৰিশোধ নোহোৱালৈকে বিবাহ সম্পূৰ্ণ নহয়। যদি সকলো ধন পৰিশোধ কৰাৰ আগতেই বিয়াখন হয়, তেন্তে বিয়াৰ স্থিতি অস্পষ্ট কৰি ৰখা হয়। ডেকাসকলৰ বিয়াৰ সামৰ্থ্য নাথাকিলে কইনাৰ মূল্যৰ পৰম্পৰাই ধ্বংসাত্মক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। সংঘাতপূৰ্ণ দক্ষিণ চুডানত বহু যুৱকে এই কাৰণে প্ৰায়ে নিজৰ জীৱন বিপন্ন কৰি গৰু চুৰি কৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সমাজতত্ব
হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত

হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত অসমৰ এগৰাকী কবি আৰু সমালোচক। অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ তেওঁৰ বৰঙনিৰ ভিতৰত কাব্যগ্ৰন্থ 'মানুহ অনুকূলে', 'সমধিৰিৰ সোঁৱৰণী আৰু অন্যান্য কবিতা', 'পল অনুপলৰ সাঁচ', প্ৰবন্ধ সংকলন 'নিৰ্বাচিত সমালোচনা' আদি উল্লেখযোগ্য। ২০০৪ চনত তেওঁ 'মানুহ অনুকূলে' কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। ত্তেওঁ ১৯৮৯ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ ডুমডুমা অধিৱেশনৰ কবি সন্মিলনৰ সভাপতি আছিল। ২০১৪ চনত কবিগৰাকীক উইলিয়ামছন মেগৰ শৈক্ষিক ন্যাসে অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। ২০১৬ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত গুৱাহাটীৰ জি এন আৰ চি চিকিৎসালয়ত হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।

জন্ম আৰু শিক্ষা

১৯৩৭ চনৰ ১ মাৰ্চত অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰত হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তই জন্মলাভ কৰে। গৃহ চহৰখনৰে মিহিৰাম শইকীয়া হাইস্কুলত শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰা দত্তই ১৯৫৪ চনত কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ দেওনা পাৰ কৰে। ১৯৫৬ চনত উক্ত মহাবিদ্যালয়ৰ পৰাই তেওঁ ইংৰাজী বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। ১৯৫৮ চনত কবিগৰাকীয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ উপাধি অৰ্জন কৰে।

কৰ্মজীৱন

১৯৫৯ চনত তেওঁ যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত ইংৰাজী বিভাগৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰে। পিচলৈ তেওঁ গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি পায়। ১৯৬৪ চনত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ স্নাতকোত্তৰ বিভাগলৈ বদলি হয়। শেষত বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ ৰিডাৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি ২০০২ চনত তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

উল্লেখনীয় কৰ্মৰাজি

সমধিৰিৰ সোঁৱৰণী আৰু অন্যান্য কবিতা (১৯৮১)
কিতাপৰ ভৱিষ্যত (১৯৯০)
মানুহ অনুকূলে (২০০০)
পল অনুপলৰ সাঁচ (২০০৭)
নিৰ্বাচিত সমালোচনা (২০১১)
মোৰ প্ৰবন্ধ (২০১১)

সন্মান আৰু পুৰস্কাৰসমূহ

সাহিত্য অকাডেমি বঁটা (২০০৪)
পদ্মনাথ বিদ্যা বিনোদ স্মৃতি সাহিত্য পুৰস্কাৰ (২০১৩)
অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা (২০১৪)

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
বিনেশ্বৰ ব্ৰহ্ম

বিনেশ্বৰ ব্ৰহ্ম (২৮ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৪৮ - ১৯ আগষ্ট, ২০০০) এজন বড়ো সাহিত্যিক আৰু বড়ো সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি। অসমৰ কোকৰাঝাৰ জিলাৰ ভাতাৰমাৰি গাঁৱত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ তাৰামণি ব্ৰহ্ম আৰু মাতৃ সনাথী ব্ৰহ্ম।

শিক্ষা

বিনেশ্বৰ ব্ৰহ্মই ১৯৫৪ চনত শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ৩৬৫ নং ভাতাৰমাৰি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ১৯৫৪ চনৰ পৰা ১৯৫৯ চনলৈ প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৫৯ চনৰ পৰা ১৯৬২ চনলৈ কোকৰাঝাৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত মাধ্যমিক আৰু একেখন বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৬২ৰ পৰা ১৯৬৭ লৈ উচ্চমাধ্যমিক শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁ ১৯৬৫ চনত হিন্দী ভাষাৰ বিশাৰদ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ‌ যোৰহাটৰ অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয় যোগদান কৰে আৰু ১৯৭২ চনত বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

বিনেশ্বৰ ব্ৰহ্মই ১৯৬৮-৬৯ চনত দেৱৰগাওঁ ভেনচাৰ স্কুলত হিন্দী শিক্ষক ৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৭২ চনত কোকৰাঝাৰ বিদ্যাপীঠ হাই স্কুলত মাত্ৰ তিনিমাহ শিক্ষকতা কৰে। সেই বছৰতে তেওঁ ক্ষেত্ৰ প্ৰদৰ্শক (Field Demonstrator) হিচাপে অসমৰ কৃষি-উদ্যোগত কাম কৰিছিল। ১৯৭৮ চনত তেওঁ ভাৰতীয় সাৰ নিগমত কৃষি বিশেষজ্ঞ হিচাপে কাম কৰে। তেওঁ ১৯৭৯ চনত ভাৰতীয় খাদ্য নিগমৰ গুণৱত্তা নিয়ন্ত্ৰণ বিভাগৰ কাৰ্যকৰী ব্যৱস্থাপক হিচাপেয়ো কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৯৮ চনৰ পৰা মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তলৈ তেওঁ ভাৰতীয় খাদ্য নিগমৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত আঞ্চলিক কাৰ্যালয়ত সংযুক্ত ব্যৱস্থাপক হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি আছিল।

সাহিত্য কীৰ্তি

আইনী আৰোজ - কবিতা (১৯৮৮)
বাৰ্ডৱি শিখলা - কবিতা (১৯৯৭)
আংনি গামি ভাতাৰমাৰি - গদ্য (১৯৯৮)
সপোন আৰু দিঠক - অসমীয়া উপন্যাস(১৯৯৮)
সীমা - চুটি গল্প

সামাজিক কাম-কাজ

বিনেশ্বৰ ব্ৰহ্ম বড়োসকলৰ এজন সক্ৰিয় সমাজ কৰ্মী আছিল। তেওঁ কোকৰাঝাৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ একতা সভাৰ সাধাৰণ সম্পাদক আছিল। তাৰ পিছত তেওঁ আকৌ ১৯৬৯-৭১ চনত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ একতা সভাৰ সাধাৰণ সম্পাদক হয়।
১৯৭১ চনত তেওঁ অসমীয়া ভাষা আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু আৰু তাৰ বাবে তেওঁ ডিব্ৰুগড়ত ৪৫ দিন জেলত থাকিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁ ১৯৮৯ চনত এ.বি.ই.এফ.ৰ সাংগঠনিক সম্পাদক আছিল। ১৯৯০ চনৰ পৰা ১৯৯৩ চনলৈ সাধাৰণ সম্পাদক, ১৯৯৩ চনৰ পৰা ১৯৯৬ চনলৈ উপ-সভাপতি আৰু ১৯৯৬ চনৰ পৰা ২০০০ চনলৈ তেওঁ বড়ো সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আছিল।

তেওঁ বড়ো ভাষা ৰোমান (ইংৰাজী) লিপিৰে লিখা কাৰ্যক তীব্ৰভাবে বিৰোধিতা কৰিছিল। তাৰ ঠাইত দেৱনাগৰী (হিন্দী) লিপিৰ ব্যৱহাৰৰ পোষকতা কৰিছিল। এই বিৰোধিতা কিছুমান নিষিদ্ধ সংগঠন যেনে ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক বড়োলেণ্ড বাহিনী (National Democratic Front of Bodoland) আদিয়ে সহজভাবে লব পৰা নাছিল।

অসম চৰকাৰ, ভাৰত চৰকাৰ আৰু বিভিন্ন বড়ো সংগঠনৰ মাজত শান্তি স্থাপন কৰিবলৈ তেওঁ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল।

মৃত্যু

১৯ আগষ্ট ২০০০ চনত গুৱাহাটীত বিনেশ্বৰ ব্ৰহ্মক ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক বড়োলেণ্ড বাহিনীয়ে(NDFB) হত্যা কৰে।

২০১০ চনত কোকৰাঝাৰত স্থাপন কৰা অসম চৰকাৰৰ চতুৰ্থ খন অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়, বিনেশ্বৰ ব্ৰহ্ম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয় তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

Subungthini Thandwi: Bineshwar Brahma, Eleventh Edition, Subungthini Thandwi Mungkhlong Bineshwar BrahmaTrust Committee, 2011**

বহিঃসংযোগ

Of God and Holy Water Rediff - October 25, 2000

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
বিলহান

কবি বিলহান আছিল একাদশ শতিকাৰ কাশ্মিৰী কবি। তেওঁ তেওঁৰ প্ৰেম কবিতা চৌৰপঞ্চাশিকাৰ বাবে জনাজাত।

কিংবদন্তি অনুসৰি বিলহানে ৰজা মদনভিৰামৰ কন্যা ৰাজকুমাৰী যামিনীপূৰ্ণাতিলকৰ প্ৰেমত পৰিছিল আৰু গোপনে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল। বিলহান কবি চান্দছু শিকিবলৈ ৰাজ্যলৈ আহিছিল। প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ কথা জনাজনি হ’ল, বিচাৰ চলিল আৰু বিলহানক কাৰাগাৰত বন্দী কৰা হ’ল। বিচাৰৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকোঁতে, তেওঁক নিৰ্বাসনলৈ পঠিওৱা হ’ব নে ফাঁচিকাঠত মৃত্যুবৰণ কৰাব, সেই কথালৈ মন নকৰি তেওঁ পঞ্চাশটা পদৰ প্ৰেমৰ কবিতা চৌৰপঞ্চাশিকা লিখিছিল। বিলহান কি ভাগ্যৰ সন্মুখীন হ’ল সেয়া জানিব পৰা হোৱা নাই। তথাপি তেওঁৰ কবিতা ভাৰতৰ চাৰিওফালে মৌখিকভাৱে প্ৰচাৰিত হৈছিল। কেইবাটাও সংস্কৰণ আছে, য’ত দক্ষিণ ভাৰতৰ সংস্কৰণো আছে যাৰ অন্ত সখকৰ আছিল; কাশ্মীৰী সংস্কৰণত ইয়াৰ ফলাফল কি হ’ল সেইটো নিৰ্দিষ্ট কৰা হোৱা নাই। ১৮৪৮ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইউৰোপীয় ভাষা ফৰাচী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াৰ অনুবাদ আৰু কেইবাবাৰো হয়। উল্লেখযোগ্য অনুবাদসমূহ হ’ল, ছাৰ এডউইন আৰ্নল্ড(লণ্ডন ১৮৯৬) আৰু এডৱাৰ্ড প’ইছ মেথাৰ্ছ (অক্সফৰ্ড, ১৯১৯)ৰ, শিৰোনাম, ব্লেক মেৰিগোল্ডছ। এই পিছৰ সংস্কৰণটো জন ষ্টেইনবেকে কেনেৰী ৰোত বহুলভাৱে উদ্ধৃত কৰিছিল।

খ্যাতি আৰু সৌভাগ্যৰ সন্ধানত বিলহানে নিজৰ জন্মভূমি এৰি থৈ গ’ল। তেওঁ মথুৰা, কনৌজ, প্ৰয়াগ, বাৰাণসী, সোমনাথ, কল্যাণ আৰু ৰামেশ্বৰমৰ মাজেৰে ঘূৰি ফুৰিছিল যদিও ভাগ্যই তেওঁৰপৰা আঁতৰি গৈছিল। কিন্তু কল্যাণৰ মাজেৰে উভতি পদব্ৰজে ঘূৰি ফুৰোঁতে পশ্চিম চালুক্য সাম্ৰাজ্যৰ ৰজা ষষ্ঠ বিক্ৰমদিত্যই তেওঁক বিদ্যাপথী হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। বিলহানে তেওঁৰ পৃষ্ঠপোষকক পুৰস্কৃত কৰি তেওঁৰ সন্মানত মহাকাব্য বিক্ৰমাংকদেৱচৰিত ৰচনা কৰে।

বিলহান সাহিত্যৰ ভাষা সংস্কৃত হৈ থকা সময়ৰ, আৰু ভাৰতীয় সাহিত্যৰ মধ্যযুগীয় যুগৰপৰা কাশ্মীৰৰ এজন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কবি।

তেওঁৰ বয়সৰ হিচাপ পাবলৈ চৌৰপাঞ্চিকাই আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
নাও খেলৰ গীত

নাও খেলৰ গীত হৈছে বিবিধ বিষয়ক লোকগীতৰ অন্তৰ্গত। একেৰাহে নাও বাই গৈ থকা নাৱৰীয়াৰ মনটো আমনিয়ে হেঁচি ধৰে আৰু সেই আমনি পাহৰিবলৈ গীতৰ বকলা মেলে। এইদৰে নাওখেলৰ গীত প্ৰয়োগ হোৱাৰ পৰা পিছলৈ ই নাও খেলৰ গীত নামেৰে জনাজাত হয়। কিন্তু ইয়াক নাৱৰীয়াৰ গীত বুলি ক'লেহে আটাইখিনি গীত সামৰি লয়। মাছমৰা নাৱৰীয়া, দূৰদেশলৈ অহা-যোৱা সাউদৰ নাৱৰীয়া আদিয়ে ব'ঠাৰ চেৱে চেৱে গীত গায়।

ৰাধ-কৃষ্ণৰ প্ৰণয়ৰ কাহিনীও নাও খেলৰ গীতৰ বিষয়বস্তু। ৰাধা গৈছিল মথুৰা হাটলৈ। কৃষ্ণক খটনি ধৰিলে নাৱেৰে পাৰ কৰিবলৈ। কৃষ্ণই পাৰেমানে পলম কৰিছে—

বহল পানীত দীঘলীয়াকৈ নাও বাই যাওঁতে দীঘলীয়া সুৰৰ এবিধ গীত গোৱা হয়।
দুই- এটি গীত আছে নাও- নাৱৰীয়াৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক নাই। ইয়াৰ সুৰটোহে আচল বস্তু—

সাহিত্যিক দৃষ্টিৰে চালে এই গীতফাকিৰ কাব্য-চিত্ৰ মনোৰম। তলৰ গীতফাকিৰ কাব্যিক সৌন্দৰ্যও বিশেষ উল্লেখযোগ্য—

বহল সাগৰৰ বুকুলৈ আবেলি বেলিকা নাও মেলি দিয়া নাৱৰীয়াৰ মনোধৰ্মী আৱেগ ইয়াত ফুটি ওলাইছে।
নাও খেলৰ গীতৰ পৰিমাণ সৰহীয়া নহ'লেও বিষয়বস্তু আৰু উদ্দেশ্যৰ পিনৰ পৰা নাও খেলৰ গীতৰ মূল্য বহুত ওপৰত।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ লোকগীত
শ্ৰেণী:লোকসাহিত্য
দুখু মাঝি

দুখু মাঝি পশ্চিমবংগৰ এগৰাকী পৰিৱেশ কৰ্মী। বিগত পাঁচটা দশকত তেওঁ ৫,০০০ৰো অধিক গছ ৰোপণ কৰিছে। ২০২৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পৰিৱেশ- বনানীকৰণৰ ক্ষেত্ৰত সমাজলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।

জীৱনী

দুখু মাঝিৰ জন্ম পশ্চিমবংগৰ পুৰুলীয়াৰ সিন্দ্ৰি গাঁৱত। যদিও তেওঁ কেতিয়াও কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰা নাছিল, তথাপি পোন্ধৰ বছৰ বয়সতে তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে গছ মানুহৰ জীৱনৰ বাবে‍ অত্যন্ত উপকাৰী। আযোধ্যা পাহাৰৰ ভূ-খণ্ডৰ সেউজীয়া বৃদ্ধিৰ আঁৰৰ মানুহ তেওঁ। তেতিয়াৰপৰাই তেওঁ পথাৰ, ঘাঁহনি, শ্মশানত গছ ৰোপণ কৰিবলৈ ধৰিলে। য’তেই খালী ঠাই দেখিছিল তাতেই গছপুলি ৰোপণ কৰি চোৱা-চিতা কৰিছিল। ৭৯ বছৰ বয়সতো তেওঁ ৰাতিপুৱা চাইকেলত দুটা টিনৰ পাত্ৰত পানী লৈ গছপুলি‍ ৰোপণৰ বাবে কোৰ, কুঠাৰ লৈ ওলাই গৈছিল।

২০২২ চনত পৰিচালক সোমনাথ মণ্ডলে দুখু মাঝিৰ বিষয়ে "ৰুখু মাটিৰ দুখু মাঝি" শীৰ্ষক বাংলা ভাষাত এখন চুটি (২৮ মিনিট) তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু ২০২২ চনৰ ১৫ মে'ত তথ্যচিত্ৰখন মুক্তি পাইছিল।

তথ্যসূত্ৰ
২৯ মে'

ঘটনাৱলী

১৩২৮ - পঞ্চম ফিলিপে ফ্ৰান্সৰ ৰাজমুকুট গ্ৰহণ কৰে।
১৪৫৩ - কনষ্টাণ্টিনোপল বিজয়: ছুলতান দ্বিতীয় মুহাম্মদৰ নেতৃত্বত উছমানী সেনাই ৫৩ দিন অবৰোধৰ পাছত বাইজেণ্টাইন ৰাজধানী কনষ্টাণ্টিনোপল জয় কৰে আৰু বাইজেণ্টাইন সাম্ৰাজ্যৰ সমাপ্তি ঘটে।
১৭২৭ - দ্বিতীয় পিটাৰ ৰাছিয়াৰ ৰজা হয়।
১৯৫৩ - টেনজিং নৰ্গে আৰু এণ্ডমান হিলাৰীয়ে যৌথভাবে পৃথিৱীৰ সৰ্বোচ্চ শৃঙ্গ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট জয় কৰে। দুয়োজনৰ ভিতৰত তেনজিং নৰগে প্ৰথমে শৃঙ্গত উঠিছিল।
১৯৬৮- মানচেষ্টাৰ ইউনাইটেড ফুটবল ক্লাবে ইউৰোপীয়ান কাপ জয় কৰে।

জন্ম

১৬৩০ - দ্বিতীয় চাৰ্লচ, ইংলেণ্ড, স্কটলেণ্ড আৰু আয়াৰলেণ্ডৰ ৰজা। (মৃত্য়ুঃ ১৬৮৫)
১৮৫৪ - এ কে গাৰ্নি, আমেৰিকান খৃষ্টান পাদুৰী।
১৮৬৩ - আৰ্থাৰ মোল্ড, ইংৰাজ ক্ৰিকেট খেলুৱৈ।
১৮৬৮ - দ্বিতীয় আব্দুল মজিদ, সৰ্বশেষ উছমানীয় খলিফা।
১৯১৪ - টেনজিং নৰ্গে, ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী।
১৯১৬ - অতুল চন্দ্ৰ বৰুৱা, সাহিত্যিক আৰু সাহিত্য সমালোচক তথা এগৰাকী চৰকাৰী প্ৰশাসনিক বিষয়া আছিল। ১৯৭৯ চনত শুৱালকুছিত অনুষ্ঠিত হোৱা ৪৬ তম অসম সাহিত্য সভাৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিবাহ কৰিছিল। (মৃত্যু: ২০০১)
১৯১৭ - জন এফ. কেনেডি, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৩৫তম ৰাষ্ট্ৰপতি।
১৯২৯ - দ্বিজেন শৰ্মা, বাংলাদেশী প্ৰকৃতিবিদ।
১৯৪১ - অৰুণাভ সৰকাৰ, বাংলাদেশী কবি, সাহিত্যক, সম্পাদক আৰু মুক্তিযোদ্ধা। (মৃত্যু ২০১৪ চন)
১৯৭৬ - সত্যকাম বৰঠাকুৰ, অসমীয়া কবি, প্ৰবন্ধাৰ, সম্পাদক, অধ্যাপক।

মৃত্যু

১৮২৯ - ছাৰ হামফ্ৰে ডেভি, ইংৰাজ আৱিষ্কাৰক আৰু প্ৰখ্যাত ৰসায়নবিদ, ডেভি চাকি (কাৰ্বন আৰ্ক লেম্প), কেলছিয়াম আৰু পটেছিয়ামৰ আৱিষ্কাৰক।
১৯৭২ - পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, ভাৰতীয় থিয়েটাৰ আৰু বোলছবিৰ অভিনেতা, ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ প্ৰতিষ্ঠাতা। (জন্মঃ ০৩/১১/১৯০১)
১৯৭৭ - সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়, বঙালী ভাষাতাত্ত্বিক পণ্ডিত, সাহিত্যিক আৰু শিক্ষাবিদ।
১৯৭৯ - মেৰী পিকফোৰ্ড, কানাডীয়-আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আৰু প্ৰযোজক। (জন্ম: ১৮৯২ চন)
২০০৪ - আঞ্জু মান আৰা বেগম, একুশে পদক বিজয়ী বাংলাদেশী সঙ্গীতশিল্পী। (জন্ম: ১৯৪২ চন)
২০১৯ - বেণু মিশ্ৰ, ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী।
২০২০ - বেজান দাৰুৱালা, ভাৰতীয় জ্যোতিষ স্তম্ভলেখক।
২০২২ - যাদৱসেন ডেকা, অসমৰ প্ৰথমখন মহিলা ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ (কল্পনা থিয়েটাৰ) জন্মদাতা, সাংবাদিক, সাহিত্যিক তথা শিক্ষাবিদ।
২০২২ - অন্নদা শইকীয়া, ভাৰতীয় সাহিত্যিক।

দিৱস

মূলা গাভৰু দিৱস।
সেনাবাহিনী দিৱস (আৰ্জেণ্টিনা)
আন্তৰ্জাতিক জাতিসংঘ শান্তিৰক্ষী দিৱস

বহিঃসংযোগ

বিবিচিত আজিৰ দিনটো
দি নিউইয়ৰ্ক টাইমছত আজিৰ দিনটো

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মে'
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
দিচৈ নদী

অসমৰ ইতিহাসত বিশেষভাৱে উল্লিখিত এখন নদীৰ নাম হৈছে দিচৈ। নৈখনৰ বৰ্তমানৰ নাম ভোগদৈ বুলি জনা যায়। কোৱা হয় যে দিচৈ নদীৰ উৎপত্তিস্থল নাগালেণ্ডৰ চামটাং অঞ্চল। নগা পাহাৰৰ পৰা বৈ অহা দিচৈ নৈক আহোম ৰজা গৌৰীনাথ সিংহৰ দিনত পানীৰ অভাৱ পূৰ কৰিবলৈ ৰাজধানী যোৰহাটৰ মাজেৰে বোৱাই নিয়াৰ আঁচনি লোৱা হয়। আৰু সেই মতে দিচৈ নৈক খান্দি নতুন সুঁতি সৃষ্টি কৰি যোৰহাট চহৰৰ মাজেৰে বোৱাই নিয়ে। নৈখন খন্দাৰ আগেয়ে দিচৈৰ পাৰত ভোগ দি পূজা-অৰ্চনা কৰা হৈছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা নতুন সুঁতিটোৱে ভোগদৈ নাম পায়। দিচৈৰ নতুন সুঁতিটো বৰ্তমানেও ভোগদৈ নামেৰেই বৈ আছে। পুৰণা সুঁতিটো এতিয়াও যোৰহাট জিলাৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলৰ বাঁহফলা-গৰুমৰা হৈ গোলাঘাট জিলাৰ দেৰগাঁও অঞ্চলৰ উত্তৰেদি বাঁহগুৰি, টায়ুং, দানিচাপৰি, লেঙেৰা চাপৰি, চাৰহ মিচিং (English: Charoh Mising), ওপৰ টেমেৰাদিৰে বৈ আছে বুলি জনা যায়। অৱশ্যে এই সুঁতিটো এতিয়া মৰা সুঁতিলৈ পৰিণত হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। সেয়ে এইছোৱা দিচৈক বহুতে এতিয়া মৰিদিচৈ বুলিও কয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ নদী
গংগাধৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা

গংগাধৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা হৈছে উৰিষ্যাৰ সম্বলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে সাহিত্য, বিশেষকৈ কবিতাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে প্ৰদান কৰা এটি সাহিত্য বঁটা। কবি গংগাধৰ মেহেৰৰ নামত এই বঁটা নামাকৰণ কৰা হৈছে। ১৯৯১ চনত আলি চৰ্দাৰ জাফ্ৰিক প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। বৰ্তমানলৈকে বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাৰ মুঠ ৩১জন কবিক এই বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছে।

ইতিহাস

১৯৯১ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল যদিও বঁটা প্ৰদানৰ প্ৰক্ৰিয়াটো ১৯৮৯ চনতে আৰম্ভ হৈছিল।

পদ্ধতি

বঁটাৰ বাবে প্ৰাৰ্থী নিৰ্বাচনৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত প্ৰায় এবছৰ সময় লাগিছিল। যদি বঁটা বিজয়ীজন ২০১৯ চনত এই বঁটাৰ বাবে বিবেচিত হয়, তেন্তে তেওঁ ২০২১ চনতহে এই বঁটা লাভ কৰে। একেদৰে ২০১৭ চনৰ বিজয়ীজনক ২০১৯ চনত বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। সম্বলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠা দিৱস উদযাপনৰ দিনা এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। প্ৰতিবছৰে জানুৱাৰী মাহত এই দিৱস উদযাপন কৰা হয়।

এই বঁটাৰ সৈতে ৫০,০০০ নগদ টকা, অংগবস্ত্ৰ, প্ৰমাণ-পত্ৰ, এটি স্মাৰক আৰু ইংৰাজীলৈ অনূদিত গংগাধৰ মেহেৰৰ গংগাধৰ মেহেৰ:চিলেক্টেড ৱৰ্কচ্‌ শীৰ্ষক এখন কবিতাৰ কিতাপ আগবঢ়োৱা হয়।

বিজয়ীসকল

বঁটা ঘোষণা কৰা বৰ্ষ
বিজয়ীৰ নাম (বঁটা প্ৰদান কৰা বৰ্ষৰ সৈতে)
ভাষা
প্ৰতিষ্ঠা দিৱস
১৯৯১
আলি চৰ্দাৰ জাফ্ৰি (১৯৯৩)
উৰ্দু
২৬তম
১৯৯২
নৱকান্ত বৰুৱা (১৯৯৪)
অসমীয়া
২৭তম
১৯৯৩
শক্তি চট্টোপাধ্যায় (১৯৯৫)
বঙালী
২৮তম
১৯৯৪
জয়ন্ত মহাপাত্ৰ (১৯৯৬)
ইংৰাজী/ওড়িয়া
২৯তম
১৯৯৫
কেদাৰনাথ সিং (১৯৯৭)
হিন্দী
৩০তম
১৯৯৬
কে আয়াপ্পা পানিকাৰ (১৯৯৮)
মালয়ালম
৩১তম
১৯৯৭
সীতাকান্ত মহাপাত্ৰ (১৯৯৯)
ওড়িয়া
৩২তম
১৯৯৮
নিৰুপমা কৌৰ (২০০০)
পঞ্জাৱী
৩৩তম
১৯৯৯
Vinda Karandikar (২০০১)
মাৰাঠী
৩৪তম
২০০০
ৰমাকান্ত ৰাঠ (২০০২)
ওড়িয়া
৩৫তম
২০০১
কে সচিদানন্দন (২০০৩)
মালয়ালম
৩৬তম
২০০২
শংখ ঘোষ (২০০৪)
বঙালী
৩৭তম
২০০৩
সীতাংশু য়শচন্দ্ৰ (২০০৫)
গুজৰাটী
৩৮তম
২০০৪
দিলীপ চিত্ৰে (২০০৬)
মাৰাঠী
৩৯তম
২০০৫
গুলজাৰ (২০০৭)
উৰ্দু
৪০তম
২০০৬
নীলমণি ফুকন (কনিষ্ঠ) (২০০৮)
অসমীয়া
৪১তম
২০০৭
হৰপ্ৰসাদ দাস (২০০৯)
ওড়িয়া
৪২তম
২০০৮
আখলাক মহম্মদ খান (২০১০)
উৰ্দু
৪৩তম
২০০৯
সুৰজিৎ পাটৰ (২০১১)
পঞ্জাৱী
৪৪তম
২০১০
ৰাজেন্দ্ৰ কিশোৰ পাণ্ডা (২০১২)
ওড়িয়া
৪৫তম
২০১১
বলৰাজ কোমল (২০১৩)
উৰ্দু
৪৬তম
২০১২
বাসদেৱ মহী (২০১৪)
সিন্ধী
৪৭তম
২০১৩
সৌভাগ্য কুমাৰ মিশ্ৰ (২০১৫)
ওড়িয়া
৪৮তম
২০১৪
সুবোধ চৰকাৰ (২০১৬)
বঙালী
৪৯তম
২০১৫
লীলাধৰ জাগুৰী (২০১৭)
হিন্দী
৫০তম
২০১৬
কে শিৱ ৰেড্ডী (২০১৮)
তেলেগু
৫১তম
২০১৭
চন্দ্ৰশেখৰা কাম্বৰা (২০১৯)
কানাড়া
৫২তম
২০১৮
বিশ্বনাথ প্ৰসাদ তিৱাৰী (২০২০)
হিন্দী
৫৩তম
২০১৯
Sheen Kaaf Nizam (২০২১)
উৰ্দু
৫৪তম
২০২০
কমল ভৰা (২০২২)
গুজৰাটী
৫৫তম
২০২১
কে. জি. শংকৰ পিল্লাই (২০২৩)
মালয়ালম
৫৬তম

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্য সন্মান
শ্ৰেণী:পুৰস্কাৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ বঁটা
সাগৰিকা ঘোষ

সাগৰিকা ঘোষ (; জন্ম: ৮ নৱেম্বৰ ১৯৬৪) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় সাংসদ, সাংবাদিক, স্তম্ভলেখক আৰু লেখিকা। ১৯৯১ চনৰ পৰা তেওঁ সাংবাদিক হিচাপে কৰ্মৰত৷ তেওঁ দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া, আউটলুক আৰু দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছত কাম কৰিছে। তেওঁ বিবিচিৱৰ্ল্ডৰ প্ৰশ্নকাল ইণ্ডিয়া আৰু সংবাদগোষ্ঠী চিএনএন-আইবিএনৰ লগত জড়িত হৈছিল৷ তেওঁ চিএনএন-আইবিএনৰ উপ-সম্পাদকো আছিল। সাংবাদিকতাত কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰা ঘোষে দুখন উপন্যাসৰ লগতে ইন্দিৰা গান্ধীৰ জীৱনী ‘Indira: India's Most Powerful Prime Minister’ লিখিছে। ২০১৪ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈকে তেওঁ দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়াৰ সম্পাদনা উপদেষ্টা হিচাপে কাম কৰিছিল। ২০২২ চনত তেওঁৰ দ্বাৰা লিখিত ভাৰতৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ জীৱনী প্ৰকাশ পায়।

শিক্ষা

সাগৰিকা ঘোষে আৰকে পুৰমৰ দিল্লী পাব্লিক স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল৷ তেওঁ দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেনছ কলেজৰ পৰা ইতিহাস বিষয়ত কলাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷ ১৯৮৭ চনত ৰোডছ বৃত্তি লাভ কৰা সাগৰিকা ঘোষে মেগডেলেন কলেজৰ পৰা আধুনিক ইতিহাস বিষয়ত কলাৰ স্নাতক আৰু অক্সফৰ্ডৰ ছেইণ্ট এণ্টনি কলেজৰ পৰা এমফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।

কৰ্মজীৱন

১৯৯১ চনৰ পৰা সাগৰিকা ঘোষে দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া, আউটলুক আৰু দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছত সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰিছে৷ তেওঁ সংবাদ নেটৱৰ্ক চিএনএন-আইবিএনৰ উপ-সম্পাদক আৰু চেনেলটোৰ প্ৰাইম টাইম এংকৰ হিচাপে জড়িত হৈছিল। ২০১৪ চনৰ জুলাই মাহত ঘোষে চিএনএন-আইবিএনৰ উপ-সম্পাদক পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে।

২০০৪ চনত তেওঁ 'কুৱেশ্যন টাইম ইণ্ডিয়া' আয়োজন কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।

২০১৩ চনত আম আদমি পাৰ্টিৰ অৰবিন্দ কেজৰিৱালৰ সৈতে ঘোষে টুইটাৰত কৰা সাক্ষাৎকাৰটো নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদে ছ’চিয়েল মিডিয়াত দিয়া প্ৰথমটো সাক্ষাৎকাৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।মুকেশ আম্বানীৰ নেতৃত্বত ৰিলায়েন্স ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ লিমিটেডে নেটৱৰ্কটো অধিগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ২০১৪ চনৰ ৫ জুলাইত ঘোষে চিএনএন-আইবিএনৰ পৰা পদত্যাগ কৰে। তেওঁ সেই সময়ত চেনেলটোৰ উপ-সম্পাদক আছিল।

ৰাজনৈতিক জীৱন

২০২৪ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত সাগৰিকা ঘোষে সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে৷ ২০২৪ চনতে তেওঁক দলটোৰ ফালৰ পৰা ৰাজ্যসভালৈ মনোনীত কৰা হয়৷

ব্যক্তিগত জীৱন

সাগৰিকা ঘোষৰ পিতৃ হৈছে ভাস্কৰ ঘোষ৷ তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱা ১৯৬০ বেটচৰ৷ ভাস্কৰ ঘোষ ভাৰতীয় ৰাজহুৱা টেলিভিছন নেটৱৰ্ক দূৰদৰ্শনৰ প্ৰাক্তন সঞ্চালক প্ৰধান। তেওঁৰ দুগৰাকী পেহীয়েকৰ ভিতৰত আছে প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰদূত আৰু কূটনীতিবিদ অৰুন্ধতী ঘোষ আৰু ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন ন্যায়াধীশ ৰুমা পাল৷ সাগৰিকা ঘোষে ভাৰতীয় প্ৰাক্তন টেষ্ট ক্ৰিকেটাৰ দিলীপ চৰদেশাইৰ পুত্ৰ সাংবাদিক তথা বাতৰি পৰিৱেশক ৰাজদ্বীপ চৰদেশাইৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ৰাজদ্বীপ আৰু সাগৰিকাৰ দুটা সন্তান আছে৷ পুত্ৰ ড° ঈশান চৰদেশাই আৰু অধিবক্তা কন্যা তাৰিণী চৰদেশাই৷

গ্ৰন্থপুঞ্জী

The Gin Drinkers (১৯৯৮)
Blind Faith (২০০৪)
Indira: India's Most Powerful Prime Minister (২০১৭)
Why I Am A Liberal: A Manifesto For Indians Who Believe in Individual Freedom (২০১৮)
Atal Bihari Vajpayee - India’s Most Loved Prime Minister (২০২২)

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:সাংবাদিক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:দিল্লীৰ ব্যক্তি