ইহুদী ধৰ্ম

ইহুদী ধৰ্ম হৈছে ইহুদী জনসাধাৰণৰ সামূহিক আধ্যাত্মিক, সাংস্কৃতিক আৰু আইনী পৰম্পৰাক সামৰি লোৱা এক আব্ৰাহামী, একেশ্বৰবাদী, জনগোষ্ঠীয় ধৰ্ম। ধৰ্মীয় ইহুদীসকলে ইহুদী ধৰ্মক তেওঁলোকৰ মোচিৰ নিয়ম পালনৰ মাধ্যম হিচাপে গণ্য কৰে, যিটো তেওঁলোকৰ মতে ঈশ্বৰ আৰু ইহুদী লোকসকলৰ মাজত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। যদিও "তওৰাত"ক সাধাৰণ শব্দ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি যিয়ে যিকোনো ইহুদী গ্ৰন্থ বা শিক্ষাক বুজায় যিয়ে মোচিৰ মূল পাঁচখন পুস্তকৰ সম্প্ৰসাৰণ বা বিশদভাৱে উল্লেখ কৰে। ইহুদী আধ্যাত্মিক আৰু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ মূল অংশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা তওৰাত হৈছে এনে এটা শব্দ আৰু শিক্ষাৰ এটা গোট যিবোৰক কমেও সত্তৰটা, আৰু সম্ভাৱ্যভাৱে অসীম, দিশ আৰু ব্যাখ্যাক সামৰি লোৱা বুলি স্পষ্টভাৱে স্ব-অৱস্থিত কৰা হৈছে। ইহুদী ধৰ্মৰ গ্ৰন্থ, পৰম্পৰা আৰু মূল্যবোধে খ্ৰীষ্টান আৰু ইছলামকে ধৰি পৰৱৰ্তী আব্ৰাহামী ধৰ্মসমূহক প্ৰবলভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।

ইহুদী ধৰ্মৰ ভিতৰত বিভিন্ন ধৰণৰ ধৰ্মীয় আন্দোলন আছে, ইয়াৰে অধিকাংশই ৰাব্বি ইহুদী ধৰ্মৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে, য’ত কোৱা হৈছে যে ঈশ্বৰে তেওঁৰ বিধান আৰু আজ্ঞাসমূহ চিনাই পৰ্বতত মোচিক লিখিত আৰু মৌখিক তওৰাত দুয়োটা ৰূপতে প্ৰকাশ কৰিছিল। মধ্যযুগৰ আৰম্ভণি আৰু পিছৰ সময়ছোৱাত কাৰাইটসকল; আৰু আধুনিক অগতানুগতিক ধৰ্মগোষ্ঠীসমূহৰ কিছু অংশৰ মাজত। আজি ইহুদী ধৰ্মীয় আন্দোলনসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ আন্দোলনসমূহ হৈছে অৰ্থডক্স ইহুদী ধৰ্ম (হাৰেডী আৰু আধুনিক অৰ্থডক্স), কনজাৰ্ভেটিভ ইহুদী ধৰ্ম আৰু সংস্কাৰক ইহুদী ধৰ্ম। এই গোটসমূহৰ মাজত পাৰ্থক্যৰ প্ৰধান উৎসসমূহ হ’ল হালাখা (ইহুদী আইন), ৰাব্বি কৰ্তৃত্ব আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভংগী আৰু ইজৰাইল ৰাষ্ট্ৰৰ তাৎপৰ্য্য। অৰ্থডক্স ইহুদী ধৰ্মই কয় যে তওৰাত আৰু হালাখাৰ উৎপত্তি স্পষ্টভাৱে ঐশ্বৰিক, চিৰন্তন আৰু অপৰিৱৰ্তনীয় আৰু ইয়াক কঠোৰভাৱে পালন কৰা উচিত। ৰক্ষণশীল আৰু সংস্কাৰক ইহুদী ধৰ্ম অধিক উদাৰ, ৰক্ষণশীল ইহুদী ধৰ্মই সাধাৰণতে সংস্কাৰ ইহুদী ধৰ্মতকৈ ইহুদী ধৰ্মৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ অধিক পৰম্পৰাবাদী ব্যাখ্যাক প্ৰসাৰিত কৰে। সংস্কাৰৰ এটা সাধাৰণ স্থিতি হ’ল হালাখাক সকলো ইহুদীৰ পৰা পালন কৰাটো প্ৰয়োজনীয় নিষেধাজ্ঞা আৰু বাধ্যবাধকতাৰ গোট হিচাপে নহয়, সাধাৰণ নিৰ্দেশনাৰ গোট হিচাপেহে চাব লাগে। ঐতিহাসিকভাৱে বিশেষ আদালতে হালাখা বলবৎ কৰিছিল; আজিও এই আদালতসমূহ আছে যদিও ইহুদী ধৰ্মৰ প্ৰথা বেছিভাগেই স্বেচ্ছামূলক।

ব্যুৎপত্তি

]] (1842)
ইহুদী ধৰ্ম শব্দটো Iudaismus ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যিটো প্ৰাচীন গ্ৰীক Ioudaismos (Koinē গ্ৰীক: Ἰουδαϊσμός, ক্ৰিয়াৰ পৰা ἰουδαΐζειν, "[ইহুদী]সকলৰ পক্ষ লোৱা বা অনুকৰণ কৰা")। ইয়াৰ চূড়ান্ত উৎস আছিল হিব্ৰু: יהודה, ৰোমানীকৃত: Yehudah Judah", যুগ আৰু যুগৰ প্ৰসংগত ইয়াৰ অৰ্থ আছিল "এটা সাংস্কৃতিক সত্তাৰ সন্ধান বা অংশ গঠন।" ইয়াৰ বিপৰীত শব্দ হেলেনিছমছৰ সৈতে মিল আছিল, যিটো শব্দই হেলেনিষ্টিক সাংস্কৃতিক নীতিৰ প্ৰতি মানুহৰ বশৱৰ্তী হোৱাৰ কথা বুজায়। ইউডাইজমছ আৰু হেলেনিছমোছৰ মাজৰ সংঘাতৰ আঁৰ আছিল মাকাবিয়ান বিদ্ৰোহৰ আৰু সেয়েহে ইউডাইজমছ শব্দটোৰ আৱিষ্কাৰ।
ডেনিয়েল আৰ শ্বৱাৰ্টজে অৱশ্যে যুক্তি আগবঢ়ায় যে বিশেষকৈ মাকাবীৰ কিতাপৰ প্ৰসংগত "ইহুদী ধৰ্মই ইহুদী ৰাষ্ট্ৰৰ সংস্কৃতি আৰু ৰাজনীতিৰ বিপৰীতে ধৰ্মক বুজায়। তেওঁৰ মতে ইয়াৰ দ্বাৰা ফৰীচী আৰু চদ্দুকীসকলৰ মাজত থকা মতাদৰ্শগত বিভাজন আৰু অন্তৰ্নিহিতভাৱে ইহুদীয়া সমাজত হাচমোনিয়া বিৰোধী আৰু হাচমোনিয়ান সমৰ্থক দলসমূহৰ মাজত হোৱা মতাদৰ্শগত বিভাজন প্ৰতিফলিত হৈছিল। লেটিন ভাষাৰ প্ৰত্যক্ষ অনুবাদ হিচাপে "ইহুদী ধৰ্ম" প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৬১১ চনৰ বাইবেলৰ এপ'ক্ৰিফা (কেথলিক গীৰ্জা আৰু পূব অৰ্থডক্সিৰ ডিউটেৰ'কেন'নিক কিতাপ)ৰ ইংৰাজী অনুবাদত দেখা গৈছিল, ২ মেক। ii. ২১: "যিসকলে Iudaisme ৰ বাবে নিজৰ সন্মানৰ বাবে পুৰুষসুলভ আচৰণ কৰিছিল।"

তওৰাত, নেভিইম আৰু কেতুভিম

বাইবেলৰ দ্বিতীয়খন পুস্তক যাত্ৰাপুস্তকত ইচহাকৰ পুত্ৰ য়াকুবৰ বংশধৰসকলক মিচৰত দাসত্ত্বত ৰখা হৈছিল আৰু ঈশ্বৰে মোচিক আদেশ দিছিল যে মিচৰৰ পৰা যাত্ৰাক এক দৰ্শনত নেতৃত্ব দিব লাগে। নিয়ম আৰু আজ্ঞা চিনাইত মোচিৰ ওচৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হ’ল; তওৰাত বা মোচিৰ পাঁচখন কিতাপত হিচাপ কৰা হৈছে। এই গ্ৰন্থসমূহ নেভিইম আৰু কেতুভিমৰ সৈতে মিলি মিছনাহ আৰু তালমুদৰ কথা উল্লেখ কৰা মৌখিক তওৰাতৰ বিপৰীতে তওৰাত শ্বেবিখতাভ নামেৰে জনাজাত। নেভিইমত ঐতিহাসিক আখ্যান, আৰু ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক লেখাৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে, য'ত কনানত থকা ইস্ৰেলাইটসকলৰ বসতিস্থলসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। আনহাতে গীতমালা, হিতোপদেশ আৰু ইষ্টাৰকে ধৰি বৈচিত্ৰ্যময় গ্ৰন্থৰ সংকলন কেটুভিমত কাব্যিক আৰু গদ্যৰ দাৰ্শনিক লেখাসমূহ সামৰি লোৱা হৈছে যিবোৰ আন গ্ৰন্থসমূহৰ অধিক আক্ষৰিকতাবাদী শৈলীৰ পৰা বিচ্যুত।
]]ৰ পশ্চিম দেৱালখন দ্বিতীয় মন্দিৰক আগুৰি থকা দেৱালখনৰ অৱশিষ্ট। ইহুদী ধৰ্মৰ আটাইতকৈ পবিত্ৰ স্থান হৈছে মন্দিৰ পৰ্বত।

তালমুদ

ৰাব্বি পৰম্পৰা অনুসৰি মৌখিক তওৰাত বা "মৌখিক বিধান" বুলি কোৱা বিধানৰ বিৱৰণ আৰু ব্যাখ্যা মূলতঃ চিনাইত মোচিক দিয়া বিধানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি অলিখিত পৰম্পৰা আছিল। কিন্তু ইহুদীসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে আৰু সবিশেষ পাহৰি যোৱাৰ বিপদত পৰাৰ লগে লগে এই মৌখিক নিয়মসমূহ ইয়াহূদা হা-নাচিয়ে ২০০ খ্ৰীষ্টাব্দত সম্পাদনা কৰা মিছনাহত লিপিবদ্ধ কৰিছিল। তালমুদ আছিল মিছনাহ আৰু গেমাৰাৰ সংকলন, যিটো ৰাব্বি টীকাসমূহ পৰৱৰ্তী তিনি শতিকাত সম্পাদনা কৰা হৈছিল। ইহুদী পণ্ডিতৰ দুটা প্ৰধান কেন্দ্ৰ পেলেষ্টাইন আৰু বেবিলন (নিম্ন মেছ’পটেমিয়া)ত গেমাৰাৰ উৎপত্তি হৈছিল। সেই অনুসৰি দুটা বিশ্লেষণৰ সংস্থাৰ বিকাশ ঘটিল আৰু তালমুদৰ দুটা গ্ৰন্থৰ সৃষ্টি হ’ল। পুৰণি সংকলনটোৰ নাম জেৰুজালেম তালমুদ। চতুৰ্থ শতিকাৰ কোনোবা এটা সময়ত পেলেষ্টাইনত ইয়াক সংকলন কৰা হৈছিল। ৰাজধানী চমৰিয়াৰ পৰা মিডিয়া আৰু খাবুৰ নদীৰ উপত্যকালৈ বহু লোকক বন্দী কৰি নিয়া হৈছিল। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৮৬ চনত নৱ-বেবিলন সাম্ৰাজ্যৰ দ্বিতীয় নবূখদনেচৰে জয় নকৰালৈকে ইহুদা ৰাজ্যখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে চলি থাকিল। বেবিলনীয়াসকলে জেৰুজালেম আৰু প্ৰাচীন ইহুদী উপাসনাৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত থকা প্ৰথম মন্দিৰ ধ্বংস কৰিলে। ইহুদীয়াসকলক বেবিলনলৈ নিৰ্বাসিত কৰা হৈছিল, যিটোক প্ৰথম ইহুদী প্ৰব্ৰজনকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। পিছলৈ তেওঁলোকৰ বহুতেই সত্তৰ বছৰৰ পাছত পাৰ্চী আচেমেনীড সাম্ৰাজ্যই বেবিলন জয় কৰাৰ পিছত নিজৰ গৃহভূমিলৈ উভতি যায়, যিটো পৰিঘটনা চিয়োনলৈ উভতি অহা বুলি জনা যায়। দ্বিতীয় মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি পুৰণি ধৰ্মীয় প্ৰথা পুনৰ আৰম্ভ কৰা হ’ল।

দ্বিতীয় মন্দিৰৰ প্ৰথম বছৰবোৰত সৰ্বোচ্চ ধৰ্মীয় কৰ্তৃত্ব আছিল মহাসভা নামেৰে জনাজাত এখন পৰিষদ, যাৰ নেতৃত্বত আছিল এজ্ৰা লিখক। মহাসভাৰ অন্যান্য সাফল্যৰ ভিতৰত বাইবেলৰ শেষৰ কিতাপসমূহ এই সময়ত লিখা হৈছিল আৰু কেননত ছীল কৰা হৈছিল। হেলেনিষ্টিক ইহুদী ধৰ্ম খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতিকাৰ পৰা টলেমিক মিচৰলৈ বিয়পি পৰে আৰু ইয়াৰ সৃষ্টিৰ ফলত ইহুদী সম্প্ৰদায়সমূহত ব্যাপক বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হয়, যাৰ ফলত "দখলকাৰী শক্তিসমূহৰ সংস্কৃতিক গ্ৰহণ কৰাৰ বিষয়ে ইহুদী সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত সংঘাত" আৰম্ভ হয়।

মহা ইহুদী বিদ্ৰোহৰ সময়ত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৬–৭৩) ৰোমানসকলে জেৰুজালেম লুটপাত কৰি দ্বিতীয় মন্দিৰ ধ্বংস কৰে। পিছলৈ ৰোমান সম্ৰাট হেড্ৰিয়ানে মন্দিৰ পৰ্বতত পৌত্তলিক মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰি চুন্নত নিষিদ্ধ কৰিছিল; এই নৃগোষ্ঠীহত্যাৰ কাৰ্য্যই বাৰ কোখবা বিদ্ৰোহ (১৩২–১৩৬ খ্ৰীষ্টাব্দ)ৰ সৃষ্টি কৰে, তাৰ পিছত ৰোমানসকলে তওৰাতৰ অধ্যয়ন আৰু ইহুদী বন্ধৰ দিন উদযাপন নিষিদ্ধ কৰে আৰু প্ৰায় সকলো ইহুদীক ইহুদিয়াৰ পৰা বলপূৰ্বকভাৱে আঁতৰাই পেলায়। কিন্তু ২০০ খ্ৰীষ্টাব্দত ইহুদীসকলক ৰোমান নাগৰিকত্ব প্ৰদান কৰা হয় আৰু চতুৰ্থ শতিকাত নষ্টিচিজম আৰু প্ৰাৰম্ভিক খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ উত্থান নুহোৱালৈকে ইহুদী ধৰ্মক religio licita ("বৈধ ধৰ্ম") হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।

জেৰুজালেম ধ্বংস আৰু ইহুদীসকলক বহিষ্কাৰ কৰাৰ পিছত ইহুদী উপাসনা মন্দিৰৰ চাৰিওফালে কেন্দ্ৰীয়ভাৱে সংগঠিত হোৱা বন্ধ হৈ গ’ল, প্ৰাৰ্থনাই বলিদানৰ স্থান ল’লে আৰু সম্প্ৰদায়টোৰ চাৰিওফালে উপাসনা পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হ’ল (যাক ন্যূনতম দহজন প্ৰাপ্তবয়স্ক পুৰুষে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে) আৰু ব্যক্তিগত সম্প্ৰদায়ৰ শিক্ষক আৰু নেতা হিচাপে কাম কৰা ৰাব্বিসকলৰ কৰ্তৃত্ব প্ৰতিষ্ঠা হ’ল।

প্ৰাক-ইছলামিক আৰবত ইহুদী ধৰ্ম খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰাক-খ্ৰীষ্টান যুগৰ পৰাই আৰম্ভ হয়, আৰু উত্তৰ-পশ্চিম আৰু দক্ষিণত কেন্দ্ৰীভূত আছিল। চতুৰ্থ শতিকাত প্ৰাক-ইছলামিক দক্ষিণ আৰবৰ হিমিয়াৰী ৰাজ্যৰ শাসক শ্ৰেণীয়ে ইহুদী ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। এই পৰিস্থিতি ষষ্ঠ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে চলিছিল, যেতিয়া নাজৰানৰ হত্যাকাণ্ডৰ দ্বাৰা প্ৰৰোচিত হিমিয়াৰত আকছুমী আগ্ৰাসনৰ ফলত খ্ৰীষ্টান শাসনৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল।

বিশ্বাসৰ বৈশিষ্ট্য আৰু নীতি নিৰ্ধাৰণ কৰা

আন প্ৰাচীন নিকট পূবৰ দেৱতাৰ দৰে হিব্ৰু ঈশ্বৰক একক আৰু একক হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে; ফলস্বৰূপে, হিব্ৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰধান সম্পৰ্ক আন দেৱতাৰ সৈতে নহয়, কিন্তু জগতৰ সৈতে আৰু অধিক নিৰ্দিষ্টভাৱে তেওঁ সৃষ্টি কৰা লোকসকলৰ সৈতেহে। এইদৰে ইহুদী ধৰ্মৰ আৰম্ভণি হয় নৈতিক একশ্বৰবাদৰ পৰা: ঈশ্বৰ এক আৰু মানৱ জাতিৰ কাৰ্য্যৰ প্ৰতি চিন্তিত বুলি বিশ্বাস। কিছুমানৰ বাবে ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰাতকৈ হালাখা পালন কৰাটো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ।

মূল নীতিসমূহ

কঠোৰ অৰ্থত ইহুদী ধৰ্মত খ্ৰীষ্টান আৰু ইছলামৰ দৰে কোনো নিৰ্দিষ্ট সৰ্বজনীনভাৱে বাধ্যতামূলক বিশ্বাসৰ নিয়ম নাই, কাৰণ ইয়াক লিটাৰ্জীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ইহুদী ইতিহাসৰ পণ্ডিতসকলে ইহুদী ধৰ্মৰ মূল নীতিসমূহৰ অসংখ্য প্ৰণয়ন প্ৰস্তাৱ কৰিছে, যিবোৰৰ সকলোবোৰেই সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছে।

ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ

ইহুদী অনুশীলন আৰু চিন্তাৰ কেন্দ্ৰীয় গ্ৰন্থসমূহৰ মৌলিক, গাঁথনিগত তালিকা তলত দিয়া হ'ল:

তানাখ

যদিও ইহুদী গোট আছে যাৰ বিশ্বাস কেৱল তওৰাতৰ লিখিত পাঠ্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আছিল (যেনে, চদ্দুকী আৰু কাৰাইট), বেছিভাগ ইহুদীয়ে মৌখিক বিধানত বিশ্বাস কৰে। এই মৌখিক পৰম্পৰাসমূহ প্ৰাচীন ইহুদী ধৰ্মৰ ফৰীচী চিন্তাধাৰাই প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু পিছলৈ লিখিত ৰূপত লিপিবদ্ধ কৰি ৰাব্বিসকলে ইয়াক সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল।

ৰাব্বি ইহুদী পৰম্পৰা অনুসৰি ঈশ্বৰে চিনাই পৰ্বতত মোচিক লিখিত বিধান (তওৰাত) আৰু মৌখিক তওৰাত দুয়োটাকে দিছিল। মৌখিক নিয়ম হৈছে ঈশ্বৰে মোচিলৈ আৰু তেওঁৰ পৰা প্ৰেৰণ কৰা মৌখিক পৰম্পৰা, যিটো পৰৱৰ্তী প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ ঋষি (ৰব্বি নেতা)সকলক প্ৰেৰণ আৰু শিকোৱা হয়।

যুগ যুগ ধৰি তওৰাত কেৱল মৌখিক পৰম্পৰাৰ সমান্তৰালভাৱে প্ৰেৰণ কৰা লিখিত গ্ৰন্থ হিচাপেহে আবিৰ্ভাৱ হৈছিল। মৌখিক শিক্ষাবোৰ পাহৰি যাব পাৰে বুলি ভয় কৰি ৰাব্বি যিহূদা হানাছিয়ে বিভিন্ন মতামতক একত্ৰিত কৰি এটা আইনৰ শৰীৰত একত্ৰিত কৰাৰ মিছন গ্ৰহণ কৰিছিল যিটো মিছনাহ নামেৰে পৰিচিত হৈছিল।

মিছনাহত হালাখা সংহিতাকৰণ কৰা ৬৩খন ট্ৰেক্টেট আছে, যিবোৰ তালমুদৰ ভিত্তি। আব্ৰাহাম বেন ডেভিদৰ মতে, যিৰূচালেম ধ্বংস হোৱাৰ পিছত ৰাব্বি যিহূদা হানাছিয়ে মিছনাহ সংকলন কৰিছিল, anno mundi 3949 ত, যিটো ১৮৯ খ্ৰীষ্টাব্দৰ সৈতে মিল খায়।

পৰৱৰ্তী চাৰি শতিকাত বিশ্বৰ দুয়োটা প্ৰধান ইহুদী সম্প্ৰদায়তে (ইজৰাইল আৰু বেবিলনত) মিছনাহৰ ওপৰত আলোচনা আৰু বিতৰ্ক চলিছিল। এই প্ৰতিটো সম্প্ৰদায়ৰ পৰা পোৱা ধাৰাবাহিকসমূহ অৱশেষত তালমুদ দুটা, জেৰুজালেম তালমুদ (তালমুদ ইৰুছালমি) আৰু বেবিলনৰ তালমুদ (তালমুদ বাভলী)ত সংকলিত কৰা হয়। এইবোৰ যুগ যুগ ধৰি বিভিন্ন তওৰাত পণ্ডিতৰ টীকাৰ দ্বাৰা অধিক ব্যাখ্যা কৰা হৈছে।

তওৰাতৰ পাঠত বহু শব্দ অসংজ্ঞায়িত কৰি ৰখা হৈছে, আৰু বহুতো পদ্ধতিৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা বা নিৰ্দেশনা অবিহনে উল্লেখ কৰা হৈছে। এনে পৰিঘটনা কেতিয়াবা এই দৃষ্টিভংগীক বৈধ কৰিবলৈ আগবঢ়োৱা হয় যে লিখিত আইনখন সদায় সমান্তৰাল মৌখিক পৰম্পৰাৰ সৈতে সংক্ৰমিত হৈ আহিছে, যিয়ে এই ধাৰণাটো প্ৰকাশ কৰে যে পাঠক ইতিমধ্যে অন্য, অৰ্থাৎ মৌখিক, উৎসৰ পৰা পোৱা সবিশেষৰ সৈতে পৰিচিত।

গতিকে হালাখা, ৰাব্বি ইহুদী জীৱনশৈলী, তওৰাতৰ সংযুক্ত পঠন, আৰু মৌখিক পৰম্পৰা—মিছনা, হালাখিক মিদ্ৰাছ, তালমুদ আৰু ইয়াৰ টীকাসমূহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছে। হালাখাৰ বিকাশ হৈছে লাহে লাহে, নজিৰভিত্তিক ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে। ৰাব্বিসকলক কৰা প্ৰশ্নৰ সাহিত্য, আৰু তেওঁলোকৰ বিবেচিত উত্তৰক responsa (হিব্ৰু Sheelot U-Teshuvot) বুলি কোৱা হয়। সময়ৰ লগে লগে অভ্যাস বিকশিত হোৱাৰ লগে লগে হালাখাৰ সংহিতা লিখা হয় যিবোৰ ৰেচপন্সাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়; আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ সংহিতা শুলচান আৰুচে আজিৰ অৰ্থডক্স ধৰ্মীয় প্ৰথা বহুলাংশে নিৰ্ধাৰণ কৰে।

ইহুদী দৰ্শন

]]ৰ কৰ্ডোবাত থকা মাইমনিডেছৰ মূৰ্তি
ইহুদী দৰ্শনে দৰ্শনৰ গুৰুতৰ অধ্যয়ন আৰু ইহুদী ধৰ্মতত্ত্বৰ মাজৰ সংযোগক বুজায়। ইহুদীসকলৰ প্ৰধান দাৰ্শনিকসকলৰ ভিতৰত আলেকজেণ্ড্ৰিয়াৰ ফিলো, ছলমন ইবনে গাবিৰল, ছাদিয়া গাওন, ইয়াহুদা হালেভি, মাইমনিডেছ আৰু গেৰ্চোনিডেছ আদি উল্লেখযোগ্য। আলোকজ্জ্বলতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত (১৮ শতিকাৰ শেষৰ পৰা ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে) ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন ঘটি আলোকজ্জ্বলতাৰ পিছৰ ইহুদী দাৰ্শনিকসকলৰ জন্ম হয়। আধুনিক ইহুদী দৰ্শন অৰ্থডক্স আৰু অগতানুগতিক দুয়োটা দৰ্শনেৰে গঠিত। অৰ্থডক্স ইহুদী দাৰ্শনিকসকলৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ’ল এলিয়াহু এলিয়েজাৰ ডেছলাৰ, জোচেফ বি ছল’ভেইটচিক আৰু ইটচক হাটনাৰ। সুপৰিচিত অগতানুগতিক ইহুদী দাৰ্শনিকসকলৰ ভিতৰত মাৰ্টিন বুবাৰ, ফ্ৰান্স ৰ’জেনজৱেইগ, মৰ্ডেকাই কেপলান, আব্ৰাহাম জোছুয়া হেচেল, উইল হাৰ্বাৰ্গ, ইমানুৱেল লেভিনাছ আদি উল্লেখযোগ্য।

ৰাবিনিক হাৰ্মেনিউটিক্স