ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
দুপাট্টা

দুপাট্টা বা দোপাট্টা ভাৰতীয় উপমহাদেশত নাৰীসকলৰ মূৰ আৰু বুকু ঢাকিবলৈ ব্যৱহৃত এবিধ পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ; যাক হিন্দু সংস্কৃতিৰ এক অংশ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। দুপাট্টা আজিকালি চেলোৱাৰ-কামিজ, কুৰ্টা বা ঘাগৰাৰ সৈতে বহুলভাবে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।

ইতিহাস

দুপাট্টৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰমাণ সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাত দেখা যায়। সিন্ধু সভ্যতাৰ খনন কাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা বাওঁ কান্ধত চাদৰেৰে আবৃত ৰজা-পুৰোহিতৰ ভাস্কৰ্যৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে দুপাট্টাৰ ব্যৱহাৰ এই প্ৰাচীন ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল। প্ৰাচীন সংস্কৃত সাহিত্যত প্ৰাচীন কালত মহিলাসকলে ব্যৱহাৰ কৰা ওৰণি আৰু গা-ঢকা বস্ত্ৰ বুজোৱা বিস্তৃত শব্দভাণ্ডাৰ আছে, যেনে- অবগুন্থন (মুখঢকা), উত্তৰীয়া (কান্ধত লোৱা বস্ত্ৰ), শিৰোবস্ত্ৰ (মূৰঢকা বস্ত্ৰ), আৰু মুখপট (মুখঢকা)।[8] প্ৰাচীন উত্তৰিয়াৰ পৰাই দুপাট্টাৰ বিৱৰ্তন হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। The dupatta is believed to have evolved from the ancient uttariya.

ব্যৱহাৰ

সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াত ভিন্ন ভিন্ন স্থানীয় শৈলীত এই দুপাট্টা পৰিধান কৰা হয়। মূলতঃ ইয়াক বিনয়ৰ প্ৰতীক হিচাপে পৰিধান কৰা হৈছিল। সেই প্ৰতীকবাদ এতিয়াও চলি আছে যদিও আজি বহুতে ইয়াক কেৱল সজ্জাৰ আনুষংগিক বস্তু হিচাপেহে পিন্ধে। দুপাট্টা পিন্ধাৰ একক ধৰণ নাই। সময়ৰ বিকাশ আৰু ফেশ্বনত আধুনিকৰ পৰশ পৰাৰ সমান্তৰালকৈ দুপাট্টাৰ শৈলীও বিকশিত হৈছে। পৰম্পৰাগতভাৱে দুয়ো কান্ধৰ ওপৰেৰে আৰু মূৰৰ চাৰিওফালে দুপাট্টা পিন্ধা হয়। অৱশ্যে দুপাট্টা গোটেই মূৰটোৰ চাৰিওফালে মেৰিয়ায়ো পিন্ধিব। পৰম্পৰাগত শৈলীত, মূৰৰ ওপৰত মেৰিয়াই নোলোৱা সময়ত সাধাৰণতে দুপাট্টাৰ মাজৰ অংশটো বুকুৰ ওপৰত মালাৰ দৰে অৱস্থান কৰে, দুই মূৰ দুই কান্ধৰ ওপৰেৰে পেলাই ৰখা হয়। চেলোৱাৰ- কামিজৰ সৈতে দুপাট্টা পিন্ধিলে ইয়াক সন্মুখ আৰু পিছফালৰ পৰা তললৈ নামি যাবলৈ দিয়া হয়। বৰ্তমানৰ ফেশ্বনত দুপাট্টা বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত কান্ধৰ ওপৰত, আনকি কেৱল বাহুৰ ওপৰতো মেৰিয়াই লোৱা হয়। শেহতীয়া আন এটা ফেশ্বন হ’ল চুটি দুপাট্টা; যিখনক বেছিকৈ স্কাৰ্ফ বা ষ্ট’লৰ দৰে প্ৰায়ে কুৰ্তি আৰু ইংগ-প্ৰাচ্যাত্য কাপোৰৰ সৈতে পিন্ধা হয়। মূলতঃ দুপাট্টাক বৰ্তমানৰ নগৰীয়া জীৱনৰ প্ৰায়ে আনুষংগিক বস্ত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

ইয়াৰ উপৰিও দক্ষিণ এছিয়াৰ মহিলাসকলে ৰাজহুৱা স্থানলৈ ওলাই যাওতে যেনে, মন্দিৰ, মছজিদ, দৰগাহ, গীৰ্জা বা গুৰুদ্বাৰাত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত দুপাট্টা পিন্ধে। চকুৰ বাহিৰেও প্ৰদূষণ বা ৰ’দৰ পৰা সুৰক্ষা কবচ হিচাপে ইয়াক মূৰৰ চাৰিওফালে মেৰিয়াই লোৱা হয়। ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ প্ৰেক্ষাপটত ইয়াক মুখৰ আৱৰণী হিচাপে ব্যৱহাৰৰ বাবে পৰ্যাপ্ত বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল।
মূৰ আৰু মুখৰ আৱৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা দুপাট্টাক উত্তৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানত ঘুংঘট বুলি কোৱা হয়। নেপালত দুপাট্টা বা অনুৰূপ চাদৰক পাচৌৰা বোলা হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
এক্সট্ৰেমাদুৰান ৱিকিপিডিয়া

এক্সট্ৰেমাদুৰান ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ এক্সট্ৰেমাদুৰান ভাষাৰ সংস্কৰণ। ২০০৭ চনত এই সংস্কৰণ আৰম্ভ হৈছিল। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান টা প্ৰবন্ধ আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
আকংগো

আফ্ৰিকান পৌৰাণিক কাহিনীত আকংগো এজন সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰ। কংগোৰ এনগোম্বে জনসাধাৰণে তেওঁক পূজা কৰে।

খ্ৰীষ্টান বিশ্বাস আৰু অখ্ৰীষ্টান ধৰ্মই ব্যাখ্যা কৰে যে আকংগো "মন(:en:Mana)ৰ দৰে ব্যক্তিহীন নহয়: প্ৰকৃততে জনসাধাৰণে পিছৰজন আৰু আকংগোৰ মাজত স্পষ্ট পাৰ্থক্য ৰাখে...আনফালে তেওঁ সাৰ্বজনীনভাৱে উপকাৰী নহয়"।

কিংবদন্তি অনুসৰি আকংগোৱে প্ৰথমে মানুহৰ লগত বাস কৰিছিল, কিন্তু তেওঁলোকে অহৰহ যুঁজি থকাৰ বাবে গুচি গৈছিল।

তেওঁৰ ছোৱালী এম্বোকোমুৱে স্বৰ্গত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰিছিল গতিকে তেওঁ তাইৰ দুটা সন্তানৰ সৈতে তাইক টোপোলাত পৃথিৱীলৈ নমাই দিলে। তাই সকলো মানুহৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
নামমালিকা

নামমালিকা মাধৱদেৱ বিৰচিত এখন অমূল্য গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থখনি কোচ ৰাজবিষয়া বীৰুকাৰ্য্যীৰ অনুৰোধত ৰচনা কৰা হৈছিল। মাধৱদেৱৰ শিষ্য পদ্ম আতাই উজনিলৈ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আহোঁতে ঘোষা ৰত্নাৱলী কীৰ্তন দশম আৰু নামমালিকা গুৰুৰ আশীৰ্বাদৰূপে লৈ গৈছিল।

উত্তৰ কমলাবাৰীত সত্ৰত নামমালিকা পুথিখন বৰ্তমানো সেৱাৰ বস্তু হিচাপে সংৰক্ষিত হৈ আছে।

ৰচনা

নামমালিকা পুথিখন মাধবদেৱৰ শেষ বয়সৰ ৰচনা। এই পুথিখন তেওঁ কোচবেহাৰত থাকোঁতে ৰচনা কৰিছিল। ৰজা বীৰনাৰায়ণ আৰু ৰাজমাও আইধাইৰ পৃষ্ঠপোষকতাত তেওঁ শাস্ত্ৰ চৰ্চাৰ অনুকুল পৰিৱেশ পাইছিল।

ৰাজবিষয়া বীৰুকাৰ্য্যীৰ মাধবদেৱৰ প্ৰতি অগাধ ভক্তি আছিল। এদিন তেওঁ এজন ব্ৰাহ্মণ, এজন কায়স্থ আৰু মাধবদেৱক এখন পদপুথি ৰচনা কৰিবলৈ দিলে। ব্ৰাহ্মণে ছয় মাহত, কায়স্থজনে তিনি মাহত আৰু মাধবদেৱে এপক্ষৰ ভিতৰতে পদ লিখি শেষ কৰিলে। তিনিওখন নিৰীক্ষণ কৰি মাধবদেৱৰ পদসমূহকে শ্ৰেষ্ঠতৰ বুলি স্বীকৃতি দি নামমালিকা পুথি আকাৰে গ্ৰহণ কৰিলে। নামমালিকাৰ মূল গ্ৰন্থ পুৰুষোত্তম গজপতি ৰচিত সংস্কৃত পুথি, যিখন বিষ্ণু শৰ্মা ভট্টাচাৰ্য্যই আনি বীৰু কাৰ্য্যীক দিছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:ধৰ্ম গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:মাধৱদেৱৰ সাহিত্য
খাদিজা আলিবেয়োভা

খাদিজা আলিবেয়োভা (আজাৰবাইজানী: Xədicə Əlibəyova, ১৮৮৪ – ১৯৬১) আছিল এগৰাকী আজাৰবাইজানী শিক্ষাবিদ, জনপ্ৰচাৰক আৰু প্ৰকাশক। তেওঁ আজাৰবাইজানৰ প্ৰথম মহিলা সম্পাদক হিচাপে বিশেষভাৱে পৰিচিত। কিছুমান উৎস অনুসাৰে তেওঁ আজাৰবাইজানৰ প্ৰথম মহিলা স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞো আছিল।

তিবিলিছি ছোৱালী জিমনেজিয়ামৰপৰা স্নাতক হোৱাৰ পিছত খাদিজাই ট্ৰান্সককেছিয়ান অলগিনস্কি প্ৰসূতি আৰু স্ত্ৰীৰোগ প্ৰতিষ্ঠানত চিকিৎসাবিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে। ১৯০৭ চনত তেওঁ প্ৰখ্যাত আজাৰবাইজানী আইনজীৱী আৰু জনপ্ৰচাৰক মুস্তাফা বে আলিবেয়ভৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

ইশিগ কাকতখনত তেওঁ ‘‘আমাৰ অধিকাৰ’’ শীৰ্ষক এক শৃংখলাবদ্ধ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ লেখাসমূহত মহিলা অধিকাৰ, শিক্ষাত অংশগ্ৰহণ, সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক জীৱনত মহিলাৰ ভূমিকা, মহিলা ক্লাব খোলা আৰু স্বাস্থ্য বিষয়ক প্ৰসংগসমূহ গুৰুত্বসহকাৰে তুলি ধৰা হৈছিল। লগতে তেওঁ ‘‘ভাজায়েফে-বেইতিয়্যে’’ (‘‘গৃহস্থালি বিষয়’’) শীৰ্ষক নিয়মীয়া কলামো লিখিছিল। চিকিৎসা বিষয়ক অংশত খাদিজা আৰু আমিনা বাত্ৰিছিনাই নিয়মীয়াকৈ প্ৰবন্ধ লিখিছিল।

১৯১২ চনত খাদিজা আলিবেয়োভাই শাকিলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু ১৯২০ চনৰপৰা ১৯৪৬ চনলৈ স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞ হিচাপে কাম কৰে। শাকিত তেওঁ সাক্ষৰতাৰ শ্ৰেণী আৰু মহিলা ক্লাব গঠনতো সক্ৰিয় ভূমিকা লয়।

জীৱনৰ অন্তিম সময়ত তেওঁ পুনৰ বাকুলৈ উভতি আহে আৰু ১৯৬১ চনত তাতেই তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
শ্ৰেণী:নাৰী
প্ৰেম

প্ৰেম হৈছে বিভিন্ন ধৰণৰ অনুভৱ, অৱস্থা আৰু মনোভাৱ যিবোৰ এগৰাকী ব্যক্তিৰ আন এগৰাকীৰ প্ৰতি মৰমৰ ("মই মোৰ মাক ভাল পাওঁ") পৰা আৰম্ভ কৰি আনন্দ লভালৈকে ("মই তিলপিঠা ভাল পাওঁ") হ'ব পাৰে। ই এক প্ৰবল আকৰ্ষণ আৰু ব্যক্তিগত মোহৰ আৱেগক বুজাব পাৰে। ই দয়া, কৰুণা আৰু মৰমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এটা গুণো হ'ব পাৰে—"আন এজনৰ মংগলৰ বাবে নিঃস্বাৰ্থ নিষ্ঠাবান আৰু উপকাৰী চিন্তা"।

উদ্ধৃতিসমূহ

]]
]]
বিশুদ্ধ প্ৰেমৰ বাবে একোৱেই অসম্ভৱ নহয়।
মহাত্মা গান্ধী
প্ৰেমত পৰাৰ বাবে আপুনি মাধ্যাকৰ্ষণক দোষ দিব নোৱাৰে।
এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন
মই তোমাক ভাল পাওঁ আৰু সেইটোৱেই সকলোৰে আৰম্ভণি আৰু শেষ৷
এফ. স্কট ফিট্‌জগেৰ'ল্ড
যদি মই জানো প্ৰেম কি, তেন্তে সেয়া তোমাৰ বাবেই।
হাৰমান হেছে
প্ৰকৃত প্ৰেম বিৰল, আৰু ইয়েই একমাত্ৰ বস্তু যিয়ে জীৱনক প্ৰকৃত অৰ্থ প্ৰদান কৰে।
নিক'লাছ স্পাৰ্ক্স
মই অনুভৱ কৰোঁ যে মানুহক ভালপোৱাতকৈ সঁচা অৰ্থত কলাত্মক আৰু একোৱেই নাই।
ভিনচেণ্ট ভেন গঘ
নাৰী আৰু পুৰুষে অপলক দৃষ্টিৰে পৰস্পৰলৈ চাই থকাটো প্ৰেম নহয়। দুয়োজনে একেটা দিশলৈ চাই থকাটোৱেই প্ৰেম।
ফ্ৰাচোঁৱা ছাৰ্গা
প্ৰেমে সদায় অংক ভুল কৰে, কিন্তু কবিতা ভাল লেখে, জ্যামিতিৰ বাহু নিমিলে, কিন্তু তাৰ ওপৰতে এটা ঘৰ সাজে, এই একো নজনাকৈ, ভুল কৰি, অনিয়ম কৰি, নিবিচৰাকৈ যেতিয়া ভাল লাগে সেয়াই প্ৰেম।
অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী, চাহেবপুৰাৰ বৰষুণ
সফলতাৰ উচ্চ শিখৰত ভৰি দিবলৈ শক্তি যোগোৱা, সাহস দিয়া প্ৰেমাস্পদৰ অবিনাশী প্ৰেৰণাইহে প্ৰেমক মহৎ কৰে।
হেমন্ত কুমাৰ ভৰালী
দুজন মানুহৰ মাজত পাৰস্পৰিক সত্য আকৰ্ষণৰ কাৰণে যি প্ৰেম, যি প্ৰেম পৰস্পৰৰ স্বাৰ্থৰ বাবে নহয়, বৰঞ্চ যি প্ৰেম দুয়োজনৰে মিলিত কল্যাণৰ কাৰণে, সেই প্ৰেমেই হৈছে প্ৰকৃত সুখৰ মূল্যবান আহিলা।
বাৰ্ট্ৰাণ্ড ৰাছেল

উৎস

শ্ৰেণী:বিষয়বস্তু
শ্ৰেণী:আন্তঃব্যক্তিগত সম্পৰ্ক
য়াছমিন লাফিত্তে

য়াছমিন লাফিত্তে (আৰবী: ياسمين لافيت) এগৰাকী ফৰাচী-মৰক্কোৰ প্ৰাক্তন পৰ্ণগ্ৰাফিক অভিনেত্ৰী, যিয়ে কেৱল য়াছমিন নামেৰে অভিনয় কৰিছিল।

জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ

মৰক্কোৰ এটা সৰু গাঁও থাৰ এছ-চৌকৰ এটা ধৰ্মপৰায়ণ মুছলিম পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা য়াছমিন মাত্ৰ পাঁচ মাহ বয়সতে পৰিয়ালৰ সৈতে ফ্ৰান্সলৈ গুচি আহে আৰু লিয়নৰ এটা উপনগৰত ডাঙৰ-দীঘল হয়। ২০০৬ চনত তেওঁ টিএফৱান টক শ্ব' লা মেথড কাউয়েটৰ এটা খণ্ডত অংশ লৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ বাতৰি কাকতৰ সাক্ষাৎকাৰ, আলোচনীৰ বেটুপাত আৰু বিভিন্ন অনুষ্ঠানত স্থান লাভ কৰে আৰু এফএইচএম আলোচনীৰ এগৰাকী মুখপত্ৰ মডেল (spokesmodel) হৈ পৰে। সেই একে বছৰতে তেওঁ ডেনিয়েল আৰবিডৰ ড্ৰামা ছবি এ লষ্ট মেনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যিখন ৬০ সংখ্যক কান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। ২০০৮ চনত তেওঁ অলিভিয়াৰ মাৰ্চালৰ ক্ৰাইম ড্ৰামা ছবি এম আৰ ৭৩ত এটা সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

২০০৫ চনত তেওঁ অলিভিয়াৰ লাফিত্তেৰ সৈতে মিলি "আলাকো প্ৰডাকচন" নামৰ নিজা প্ৰডাকচন কোম্পানী আৰম্ভ কৰে।

বঁটা আৰু মনোনয়ন

২০০৭ ভেনাচ বঁটা বিজয়ী - শ্ৰেষ্ঠ ইউৰোপীয় অভিনেত্ৰী
২০০৭ এক্স এৱাৰ্ডছ - শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী
২০০৮ এক্স এৱাৰ্ডছ - শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী
২০০৮ ইৰ'টিকলাইন এৱাৰ্ড - শ্ৰেষ্ঠ ইউৰোপীয় অভিনেত্ৰী

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:মৰক্কোৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ফৰাচী অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:পৰ্ণষ্টাৰ
চাদৰ নাৰী

মধ্য আফ্ৰিকাৰ ভূমি আৱদ্ধ দেশ চাদৰ মহিলা প্ৰধানকৈ গ্ৰাম্যভিত্তিক অৰ্থনীতিৰ মূল ভেটি আৰু তেওঁলোকৰ সংখ্যা পুৰুষতকৈ বেছি।চাড এখন বৈচিত্ৰ্যময় আৰু সমৃদ্ধিশালী সাংস্কৃতিক পদ্ধতিৰে গঠিত দেশ৷ মহিলাৰ দ্বাৰা বিচাৰকাৰ্য সম্পাদিত হোৱা পুৰুষৰ সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতা আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি গোপনে ৰখা চুলিৰ সামগ্ৰী ইয়াত দৃষ্টিগোচৰ হয়।সাধাৰণ জনসংখ্যাৰ মাজত তেওঁলোকৰ সংখ্যা থকাৰ পাছতো চৰকাৰী পদত মহিলাৰ সংখ্যা অতি কম৷ পৰিণতিস্বৰূপে চাদৰ লিংগ-সমতা বাস্তৱ হোৱাৰ পৰা বহু দূৰৈত। বিশ্ব বেংকে চাডক লিংগ সমতাৰ ক্ষেত্ৰত আফ্ৰিকাৰ তৃতীয় আটাইতকৈ বেয়া দেশ হিচাপে ৰেটিং দিছে। ইয়াৰ উপৰি, চাদত উচ্চশিক্ষা লাভ কৰা মহিলা কম৷

চাদৰ মহিলাসকল বৈষম্য আৰু হিংসাৰ সন্মুখীন হয়। মহিলাৰ যৌনাংগ বিকৃত কৰাটো কাৰিকৰীভাৱে অবৈধ হ'লেও এতিয়াও সেয়া বহুলভাৱে প্ৰচলিত।ন্যায়-বহিৰ্ভূত হত্যা, প্ৰহাৰ, নিৰ্যাতন আৰু ধৰ্ষণ আৰু অন্যান্য নিৰ্যাতনৰ দৰে ঘটনা নিৰাপত্তা বাহিনীৰ দ্বাৰা "প্ৰায় সম্পূৰ্ণ" শাস্তিহীনতাৰে সংঘটিত হৈছিল।

চৰকাৰৰ এই প্ৰচেষ্টা সত্ত্বেও স্বাধীনতাৰ প্ৰথম দশকৰ শেষত সামগ্ৰিকভাৱে শিক্ষাৰ স্তৰ নিম্নগামী হৈয়েই থাকিল। ১৯৭১ চনত পোন্ধৰ বছৰৰ ঊৰ্দ্ধৰ প্ৰায় ৯৯ শতাংশ মহিলাই ফৰাচী পঢ়িব, লিখিব বা ক’ব নোৱাৰিলে, যিটো সেই সময়ত একমাত্ৰ চৰকাৰী জাতীয় ভাষা আছিল৷ আৰবী ভাষাত সাক্ষৰতা ৭.৮ শতাংশ। ১৯৮২ চনত সামগ্ৰিকভাৱে সাক্ষৰতাৰ হাৰ প্ৰায় ১৫ শতাংশ আছিল।

স্বাধীনতাৰ পিছৰে পৰা কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সমস্যাই চাদৰ শিক্ষাৰ বিকাশত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে। শিক্ষাৰ বাবে বিত্তীয় সাহায্য অতি সীমিত হৈ আহিছে। সীমিত সুবিধা আৰু কৰ্মীসকলেও শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত শিক্ষা প্ৰদান কৰাত অসুবিধাৰ সৃষ্টি কৰিছে। অইন এটা আনুষংগিক গুৰুতৰ সমস্যা হৈছে; কিছুমান শ্ৰেণীত ১০০ জনলৈকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী থাকে যদিও তেওঁলোকৰ বহুতেই পুনৰাবৃত্তিকাৰী। স্বাধীনতাৰ ঠিক পৰৱৰ্তী বছৰসমূহত বহু প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ অৰ্হতা আছিল মাত্ৰ প্ৰান্তীয়। মাধ্যমিক পৰ্যায়ত পৰিস্থিতি অধিক বেয়া আছিল।

চাডত প্ৰথম বিবাহৰ সময়ত মহিলাৰ গড় বয়স ১৬ বছৰ৷ কিন্তু বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে গড় বয়স অধিক কম হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। পৰম্পৰাগতভাৱে চাডত ছোৱালীক উৰ্বৰ বয়সত ভৰি দিলেই মহিলা হিচাপে গণ্য কৰা হয়, আৰু লগে লগে নিজ নিজ সম্প্ৰদায়ৰ স্নাতকসকলৰ সৈতে তেওঁলোকক বিবাহৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰক্ষেপ কৰা হয়। ২০১৩ চনৰ বিশ্ব প্ৰজনন প্ৰতিবেদন অনুসৰি চাডত প্ৰথম গৰ্ভাৱস্থাৰ সময়ত মহিলাৰ গড় বয়স আছিল ১৮.২ বছৰ৷ কিন্তু এই সংখ্যাৰ গড় বয়সো সামান্য কম হোৱাৰ আশা কৰা হৈছে। বিশ্বৰ অন্যতম দৰিদ্ৰ দেশ (জনমূৰি) হোৱাৰ পিছতো চাড পঞ্চম সৰ্বাধিক প্ৰজনন/জন্মৰ হাৰত আছে৷ পৰিসংখ্যা অনুসৰি প্ৰতিগৰাকী মহিলাৰ বিপৰীতে ৫.৮টা শিশুৰ জন্ম হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
নিঋতি

নিঋতি (, কেতিয়াবা নিৰ্ৰুতি বা নিৰিতি) হৈছে এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁ মৃত্যু, ক্ষয় আৰু দুখক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। কিছুমান হিন্দু শাস্ত্ৰত নিঋতি অধৰ্মৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। পৰৱৰ্তীকালীন হিন্দু ধৰ্মত নিঋতি আৰু নিঋত এগৰাকী পুৰুষ দেৱতা আৰু তেওঁক দক্ষিণ-পশ্চিমৰ দিকপাল বা দিগপাল ("দিশৰ অধিষ্ঠাতা") হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

ব্যুৎপত্তি

সংস্কৃত শব্দ নিঋতিৰ অৰ্থ হৈছে 'ক্ষয়' আৰু ই নিঋ শব্দৰ পৰা আহিছে (আক্ষৰিক অৰ্থ 'পৃথক কৰা')। ইয়াক "ঋতি বিহীন" বুলি ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে বিশৃংখলতা বা বিশৃংখলতাৰ এক স্থিতি।

নিঋতি নামটোৰ অৰ্থ হৈছে "ঋতৰ অনুপস্থিতি।" ই কোনো 'বিকাৰ', বা 'অনিয়ম'। ইয়াক বিশেষকৈ দৈৱিক বা মহাজাগতিক বিশৃংখলতাৰ স্থিতিৰ অধিষ্ঠাতা বুলি ক'ব পাৰি।

এই শব্দটো বৈদিক গ্ৰন্থসমূহতত অস্তিত্বহীনতা আৰু পৰম অন্ধকাৰে আৱৰা এক জগতক সূচাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ত্যাগ আৰু প্ৰজননৰ ক্ষেত্ৰত নিজ কৰ্তব্যত বিফল হোৱা সকলক ই গ্ৰাস কৰাৰ ভাবুকি দিছিল। নিঋতিত বৈদিক জীৱন আৰু ৰীতি-নীতিৰ বাবে কোনো প্ৰয়োজনীয় উপাদান যেনে পোহৰ, খাদ্য আৰু শিশু নাছিল।

পৰৱৰ্তী হিন্দু গ্ৰন্থসমূহত নিঋতিক দেৱী হিচাপে পুনৰ ধাৰণা কৰা হৈছিল। কিছুসংখ্যক গ্ৰন্থৰ মতে, তেওঁ অধৰ্মৰ পত্নী যি পুৰুষৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান। দেৱী অৰণ্যত বাস কৰে আৰু তেওঁ নৈঋত অৰ্থাৎ তিনি ৰাক্ষস ক্ৰমে মৃত্যু, ভয় আৰু মহাভয়ৰ মাতৃ। ইয়াৰ বিপৰীতে অন্যান্য গ্ৰন্থসমূহে তেওঁক অধৰ্ম আৰু হিংসাৰ জীয়ৰী হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে। তেওঁ নিজ ভ্ৰাতৃ অঋতক বিয়া কৰাইছিল আৰু নৰক (স্থান) আৰু ভয়ৰ জন্ম দিছিল। কিছুমান গ্ৰন্থই আন অশুভ দেৱী জ্যেষ্ঠা বা অলক্ষ্মীৰ সৈতে নিঋতিক চিহ্নিত কৰে। এই সন্দৰ্ভত তেওঁ সমুদ্ৰ মন্থনৰ পৰা নিৰ্গত হৈছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
জোৱান কেলী

জোৱান এম. কেলী (জন্ম: ২২ ডিচেম্বৰ, ১৯৭৮) এগৰাকী কানাডিয়ান অভিনেত্ৰী। তেওঁ গয়িং দ্য ডিষ্টেন্সৰ দৰে চলচ্চিত্ৰ আৰু টিভি ধাৰাবাহিক ৱেৰহাউচ ১৩-ত আমেৰিকাৰ ছিক্ৰেট চাৰ্ভিচৰ এজেণ্ট মাইকা বেৰিংৰ চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে পৰিচিত।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

জোৱান কেলীৰ জন্ম হৈছিল নিউফাউণ্ডলেণ্ডৰ বে ডি এচপইৰত। ১৭ বছৰ বয়সত তেওঁ নোভা স্কটিয়ালে স্থানান্তৰিত হয় আৰু তাত একাডিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত নাটক আৰু ইংৰাজী বিষয়ত অধ্যয়ন কৰে।

২০১৪ চনৰ স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰ ৰানঅফতো তেওঁ অভিনয় কৰিছিল, যিখনৰ কাহিনী আৰু পৰিচালনা আছিল কিম্বাৰ্লি লেভিনৰ। এই ছবিখনত তেওঁৰ অভিনয়ে সমালোচকৰ উচ্চ প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:কানাডিয়ান চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী
মধ্য ভাৰত

মধ্য ভাৰত হৈছে মধ্যপ্ৰদেশ আৰু ছত্তীছগঢ়ক সাঙুৰি লৈ গঠিত হোৱা ভাৰতৰ এক বিশেষ ভৌগোলিক ক্ষেত্ৰ। ইন্দোৰ, মধ্যপ্ৰদেশৰ ব্যৱসায়িক ৰাজধানী, হৈছে এই ক্ষেত্ৰৰ বৃহত্তম চহৰ। আন মুখ্য চহৰবোৰৰ ভিতৰত আছে ভূপাল, ৰায়পুৰ। এই দুখন ৰাজ্যত বিভিন্ন ভাষা-ভাষীৰ আৰু ভিন্ন সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্যৰ লোক আছে। অৱশ্যে হিন্দীভাষী লোকৰ সংখ্যা সৰ্বাধিক। মধ্যপ্ৰদেশ আৰু ছত্তীছগঢ়ক উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু উত্তৰাখণ্ড আৰু উত্তৰ ক্ষেত্ৰীয় পৰিষদৰ লগত একত্ৰিত কৰা হৈছে।

অৰ্থনীতি

মধ্য ভাৰতৰ অভিহিত মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন হৈছে ১০.২৫ লাখ কোটি।

ভাৰতৰ মুঠ বিদ্যুৎ শক্তিৰ ১০.৯৬% মধ্য ভাৰতত উৎপাদন (মূলতঃ কয়লাভিত্তিক শক্তি) হয়।

ভাষা

এইটো ক্ষেত্ৰত প্ৰধানতঃ হিন্দী আৰু মধ্য মানৰ হিন্দী কোৱা হয়। অইন হিন্দী বলয়ৰ ভাষা যেনে ছত্তীছগঢ়ীও ঠাইবিশেষে কোৱা হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও ইন্দো-আৰ্য ভাষা, মুন্দ ভাষা, কৰ্কু ভাষা মধ্য ভাৰতত কোৱা হয়।

মধ্য ভাৰতৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই আৰু ক্ষেত্ৰ

গোৱালিয়ৰ দূৰ্গ
খাজুৰাহোৰ মন্দিৰ
ৰাজৱাড়া প্ৰসাদ
জাহাজ মহল
উৰ্চ্চা দূৰ্গ
গুপ্ত মন্দিৰ
ৰাণী মহল
ভিমবেটকাত থকা প্ৰাক্-ঐতিহাসিক যুগৰ শিলৰ আশ্ৰয়স্থল
সাঁচী স্তুপ

মধ্য ভাৰতৰ উৎসৱ

মধ্য ভাৰতৰ ছত্তিছগড়ত কমেও ৩৫টা সৰু-বৰ জনজাতীয় গোট আছে। প্ৰতিটো জনজাতিৰে নিজা নিজা বৈশিষ্ট্যৰ উৎসৱ আছে। প্ৰতিটো উৎসৱৰ নিজস্ব ৰন্ধনকলা, আৰু নৃত্য আদি জড়িত হৈ আছে। উদাহৰণস্বৰূপে "চেৰচেৰা" নামৰ বিশেষ উৎসৱটি খেতি-পথাৰৰ কাম সমাপ্ত কৰাৰ পিছত উদযাপিত হয়। ছত্তীছগঢ়ৰ লোকসংগীত, সামাজিক ব্যৱস্থাসমূহো মৌলিকত্ব বিচাৰি পোৱা যায়। ছোহৰ গীত, বিহাভ গীত,পাথোনি গীত তেওঁলোকৰ সমাজত জনপ্ৰিয়। ভিল আৰু গুণ্ড নামৰ জনগোষ্ঠীয় গোট দুটাই পালন কৰা উৎসৱসমূহত জন্তু বলি দিয়াৰ পৰম্পৰা এটা আছে।

আনহাতে ভাৰতৰ বৃহত্তম ৰাজ্যবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম মধ্য প্ৰদেশৰ এক অনন্য অতীত আছে। এসময়ত এইখন প্ৰদেশৰ বুকুত অনেক সাম্ৰাজ্যই শাসন কৰিছিল। মধ্য প্ৰদেশত যোদ্ধা, সন্ত, কবি, সংগীতশিল্পী, দাৰ্শনিকৰ এক সুকীয়া আৰু বহু পুৰণি ঐতিহ্য আছে।

মধ্য প্ৰদেশত "গণ গৌৰ" নামৰ বৰ উলাহেৰে পালন কৰা হয়। স্থানীয় লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত বিশ্বাস অনুসৰি, বিবাহৰ পাছত শিৱৰ পত্নী গৌৰই ৰাজস্থানত বাস কৰিছিল। তেওঁ বছৰেকত মাত্ৰ এবাৰহে গৃহলৈ আহিব পাৰিছিল। তেওঁৰ এই গৃহ-আগমনকেই আধাৰ হিচাপে লৈ লোকসকলে এই উৎসৱটি পালন কৰি আহিছে। তেওঁলোকে গৌৰৰ সৰু মূৰ্তি কিছুমান সাজে আৰু পতি শিৱৰ লগত একেলগে পূজা কৰে। "গোৰধান" নামৰ উৎসৱটি দিপাৱলীৰ পাছত পালন কৰা হয়। এই উৎসৱটিৰ লগত জড়িত থকা আখ্যানটো শ্ৰীকৃষ্ণৰ সৈতে সম্বন্ধ আছে। এসময়ত বান আহোঁতে শ্ৰীকৃষ্ণই এই শক্তিশালী গোৱৰ্ধন পৰ্বতটো দাঙি মানুহকে ধৰি জীৱ-জন্তুক ৰক্ষা কৰিছিল বুলি প্ৰবাদ আছে। গোৰধান উৎসৱক সাধাৰণতে গোধনৰ উৎসৱ হিচাপে উদযাপন কৰা হয়। এই বিশেষ দিনটোত গোধনক সজাই-পৰাই ৰখা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অঞ্চলসমূহ
গোপাল ভাঁড়

গোপাল ভাঁড় বা গোপাল ভাণ্ড মধ্যযুগীয় বংগৰ এগৰাকী দৰবাৰী ৰসিক আছিল। তেওঁৰ আচল নাম আছিল গোপাল চন্দ্ৰ প্ৰামাণিক। তেওঁ অষ্টাদশ শতিকাত নদিয়াৰ ৰজা কৃষ্ণচন্দ্ৰৰ (১৭১০–১৭৮৩) ৰাজসভাৰ এগৰাকী সভাসদ আছিল। গোপালে হাঁহি-ধেমালি কৰি আনক হহুৱাইছিল। ৰজা কৃষ্ণচন্দ্ৰই গোপালক নিজৰ ৰাজসভাৰ এক নৱৰত্ন বুলি গণ্য কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰতিমূৰ্তি এতিয়াও ৰজা কৃষ্ণচন্দ্ৰৰ ৰাজপ্ৰাসাদ আৰু কৃষ্ণনগৰ চহৰৰ ঘূৰ্ণীত দেখিবলৈ পোৱা যায়। তেওঁ সৎ আৰু তীক্ষ্ণ বুদ্ধিমত্তাৰ অধিকাৰী আছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।

গল্পসমূহ

পশ্চিমবংগ আৰু বাংলাদেশত আজিও তেওঁৰ এই কীৰ্তিকলাপৰ কাহিনী অসংখ্য চুটিগল্পৰ ৰূপত বৰ্ণিত হয়। এইবোৰৰ উৎস স্থানীয় মৌখিক হাস্যৰসৰ সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত থাকিব পাৰে। কাহিনীবোৰ জনপ্ৰিয় আৰু হাস্যৰসময়ী, যিবোৰত প্ৰায়ে ৰজা কৃষ্ণচন্দ্ৰকে ধৰি ক্ষমতাত থকা ব্যক্তিসকলক উপহাস কৰা হয়। তেওঁৰ বহু কাহিনীত দেখা যায় যে তেওঁ মহাৰাজ আৰু ৰাণীৰ দৰে ৰাজকীয় ব্যক্তিসকলৰ ৰূপহী চাহিদা পূৰণৰ বাবে নতুন আৰু চতুৰ উত্তৰ দিছিল। কিছুমান কাহিনীত ৰাজকৃষ্ণচন্দ্ৰই তেওঁক বিশেষভাৱে তেওঁৰ বুদ্ধিমত্তা পৰীক্ষা কৰিবলৈ বা ৰাজহুৱা স্থানত লজ্জিত কৰিবলৈ কিছুমান বিশেষ কাম সম্পন্ন কৰিবলৈ কয়। গোপাল ভাঁড়ে সদায়েই চতুৰালিৰে তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাক বিফল কৰি দিয়ে। হাস্যৰসৰ প্ৰয়োগ কেতিয়াও প্ৰত্যক্ষ অসন্মানৰ পৰ্যায়লৈ সলনি হৈ নাযায়, বৰঞ্চ বিৰোধীৰ যুক্তি বা প্ৰত্যয়ৰ দুৰ্বলতাক আঙুলিয়াই দিবলৈ সক্ষম হয়। সেই হিচাপে তেওঁৰ কাহিনীবোৰক বীৰবল, তেনালি ৰমন, গনু ঝা আৰু নাছিৰুদ্দিনৰ কাহিনীৰ সৈতে তুলনা কৰিব পৰা যায়।

প্ৰামাণিকতা

ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে বঙালী সাহিত্যত গোপাল ভাঁড়ৰ নাম প্ৰথমবাৰৰ বাবে উল্লিখিত হৈছিল। প্ৰায়ে কোৱা হয় যে গোপাল ভাঁড় এজন মহান ব্যক্তিত্ব আছিল। কিন্তু আন এক সূত্ৰমতে, নদিয়াৰ ৰজা কৃষ্ণচন্দ্ৰৰ শংকৰ তৰংগ নামৰ এজন সন্মানীয় আৰু বৃদ্ধ দেহৰক্ষী আছিল। তেওঁ চহৰখনৰ নিৰাপত্তাৰ দায়িত্বত আছিল। তেওঁক ৰজাই তেওঁৰ সাহস আৰু জ্ঞানৰ বাবে বিশেষ মৰ্যাদা দিছিল আৰু সম্ভৱতঃ ইয়াৰ পৰাই গোপাল ভাঁড়ৰ কাহিনীৰ উৎপত্তি হৈছিল। গোপাল ভাঁড়ৰ অস্তিত্বক লৈ এতিয়াও বিজ্ঞসকলৰ মাজত মতভেদ আছে। আচাৰ্য সুকুমাৰ সেনৰ আগবঢ়োৱা মতামত অনুসৰি, গোপালৰ চৰিত্ৰটো সম্পূৰ্ণ কাল্পনিক। কিন্তু একাংশ সূত্ৰই দাবী কৰে যে গোপাল আছিল প্ৰকৃত চৰিত্ৰ।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

গোপাল ভাঁড় (চলচ্চিত্ৰ), অমল সুৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত, ১৯৮০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, বঙালী হাস্যৰসাত্মক চলচ্চিত্ৰ। এই ছবিখনত অভিনেতা সন্তোষ দত্তই গোপাল ভাঁড়ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
গোপাল ভাঁড় (টিভি ধাৰাবাহিক), বঙালী টেলিভিছন ধাৰাবাহিক, যʼত অভিনেতা ৰক্তিম সামন্তই বাল্যকালৰ গোপাল ভাঁড়ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই ধাৰাবাহিকখন ২০১৭ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈকে ষ্টাৰ জলছা চেনেলত সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল।
গোপাল ভাঁড় (এনিমেটেড টিভি ধাৰাবাহিক), চনী আঠ ইউটিউব চেনেলতো জনপ্ৰিয় এনিমেচন ধাৰাবাহিক। ইউটিউবত ইতিমধ্যে ১০০০তকৈ অধিক খণ্ড নিৰ্মিত হৈছে আৰু এতিয়াও নিৰ্মাণ হৈয়ে আছে।

লগতে চাওক

গনু ঝা
তেনালি ৰাম
বীৰবল
নাছিৰুদ্দিন

তথ্য সংগ্ৰহ

অধিক পঢ়ক

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ৰেৱতী ফুল

ৰেৱতী ফুল হৈছে Fabaceae পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদ। ইয়াক ইংৰাজীত ‘ৰেড কেচিয়া’ (Red cassia), ‘ৰক্সবাৰ্ঘছ কেছিয়া’ (Roxburgh's cassia), আৰু ‘চাইক্লন ছেন্না’ (Ceylon senna)
বোলি কয়। ই দক্ষিণপূৱ এছিয়া আৰু ভাৰত উপমহাদেশৰ থলুৱা উদ্ভিদ। ইয়াক সমগ্ৰ দক্ষিণ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাত পোৱা যায়।

ইয়াৰ লেটিন বৈজ্ঞানিক পদাংশ roxburghiiয়ে স্কটীয় উদ্ভিদবিদ উইলিয়াম ৰক্সবাৰ্ঘক বুজায়।

বিৱৰণ

ৰেৱতী এজোপা মধ্যম আকাৰৰ গছ, প্ৰায় ওখ গছজোপাৰ ডাল-পাত বহলকৈ মেলখোৱা ধৰণৰ।
পাতবোৰ গুলপীয়া বা কমলাৰঙৰ থুপি থুপি দীঘল, তিনিৰ পৰা পাঁচযোৰা উপ-পত্ৰথকা ঠাৰিযুক্ত, প্ৰত্যেক উপ-পত্ৰ দীঘল বহল। ফুলৰ পাহিবোৰ বহল আৰু ৰঙাৰ পৰা গুলপীয়া ৰঙৰ। ফল দীঘল, গোটা, চিৰা চিৰাকৈ লাগে।

চিত্ৰ সম্ভাৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

Anthraquinone glycosides from Cassia roxburghii and evaluation of its free radical scavenging activity
Itis.org
Cassia roxburghii seeds protect Liver against Toxic effects of Ethanol and Carbontetrachloride in rats

শ্ৰেণী:ফুল
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
দীপালি দত্ত

ডাঃ দীপালি দত্ত ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ। তেওঁ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু শিলচৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে। উল্লেখযোগ্য যে তেওঁ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ অধ্যক্ষা।চিকিৎসা শিক্ষা সঞ্চালকালয়, অসমৰ প্ৰাক্তন সঞ্চালিকা দত্তই Indian Psychiatric Society ৰ সভাপতি হিচাপেও তেওঁ সেৱা আগবঢ়াই গৈছে। আৰু ১৯৯২-১৯৯৩লৈ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

চিকিৎসা জীৱন

গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, শিলচৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আদি চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপিকা হিচাপে আৰু অধ্যক্ষা হিচাপেও তেওঁ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। চিকিৎসা শিক্ষা সঞ্চালকালয়, অসমৰ সঞ্চালিকা হিচাপেও নিযুক্ত হৈছিল।

বঁটা-বাহন

মহিলা শিৰোমণি বঁটা (১৯৯০)
the Woman of the Year title(1997) প্ৰদান কৰে the American Biographical Institute, USA-এ

স্মৃতি

গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ মনোৰোগ বিজ্ঞান বিভাগে প্ৰতিবছৰে দীপালি দত্তৰ স্মৃতিত তেওঁৰ বৰঙণি আৰু অবদান সুঁৱৰি বক্তৃতা অনুষ্ঠান আয়োজন কৰি আহিছে।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ মহিলা চিকিৎসক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
অপেশ্বৰী সবাহ

অপেশ্বৰী সবাহ বা অপেচৰা সবাহ হৈছে অসমীয়া সমাজত লোকবিশ্বাস অনুসৰি পতা এক অনুষ্ঠান। অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত ল'ৰা-ছোৱালী শুকাই-খীণাই গ'লে বা কোনো বেমাৰ আজাৰ হ'লে বা বয়স অনুসাৰে মাত নুফুটিলে বা ছোৱালী সন্তান পুষ্পিতা হোৱাৰ সময় উকলি গ'লে সৰগৰ অপেশ্বৰীৰ কুদৃষ্টি পৰা বুলি জনবিশ্বাস প্ৰচলিত। এনেধৰণৰ পৰম্পৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি উজনি আৰু নামনি অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত স্থানীয় লোক সকলে ইয়াৰ পৰিত্ৰাণ বিচাৰি মহিলা সকলৰ দ্বাৰা 'অপেশ্বৰীৰ নাম' গোৱাই অপেশ্বৰী সবাহ অনুষ্ঠিত কৰে। সচৰাচৰ যিবোৰ মানুহৰ ঘৰত এনে ধৰণৰ লক্ষণ দেখা দিয়ে সেই ঘৰৰ গৃহস্থই এনে নামৰ দ্বাৰা দেৱীক ভক্তি পূৰ্বক প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ লগতে বেমাৰৰ আৰোগ্য কামনা কৰে। এই সবাহ দুপৰীয়া সময়ত মুকলি আকাশৰ তলত বা চোতালৰ এডোখৰ ঠাই শুদ্ধ কৰি ভালদৰে মচি লৈ শৰাই, চাকি, ধূপ, ফল, গাখীৰ, চাউলৰ গুড়ি, পকা কল, চেনি আদিৰে সজাই পৰাই তিৰোতা মানুহবোৰে একলগ হৈ নাম গাই অনুষ্ঠিত কৰা হয়।

পালনৰ কাৰণ

অসমৰ লোকজীৱনৰ অপেস্বৰাই কল্যাণকামিনী আৰু অকল্যাণকামিনী উভয় দেৱীৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে। অকল্যাণকামিনী দেৱীৰূপে অপেস্বৰীসকলৰ কু-দৃষ্টিত কোনো বেমাৰ-আজাৰ নোহোৱাকৈ ল'ৰা-ছোৱালী শুকাই খীণাই গ'লে, অথবা পয়া লাগিলে, নাইবা ল'ৰা-ছোৱালীয়ে হাত-ভৰি জোকাৰি চকু পকাই কন্দা-কটা কৰিলে, একাংগী আদি নৰিয়া হ'লে, পিঠা গলীয়া ব্যাধি হ'লে, ছোৱালী শান্তি নোহোৱাকৈ বেছিদিন থাকিলে নাইবা গাত বিষ হ'লে অপেস্বৰীসকলক পূজা-উপাসনা কৰিলে এই ৰোগ-ব্যাধিবোৰ নিৰাময় হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আনহাতে অপেস্বৰীৰ কৃপাত নিঃসন্তান নাৰীয়ে সন্তান লাভ কৰে, অবিবাহিতা গাভৰুৱে স্বামী লাভ কৰে আৰু ধন-জন, পুত্ৰ কন্যা লাভ কৰে বুলি লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে।

অপেস্বৰী সবাহৰ আচাৰ- অনুষ্ঠান,বিধি-ব্যৱস্থা আদি তলত দিয়া গীতটোৱেই দাঙি ধৰে--

কামৰূপত তলৰ গীতটিৰে অপেস্বৰা সবাহৰ সামৰণী মৰা হয়। এই গীতটোক "বিদায় গীত" ৰ আখ্যাত দিব পাৰি; যিহেতু গীতটোৰ জৰিয়তে দেৱীসকলক বিদায় দিয়া হৈছে।

অপেস্বৰী সবাহৰ পৰম্পৰা অসমৰ বাহিৰেও পশ্চিমবংগ, ওড়িশা আদিটো প্ৰচলিত।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ