সিংহলী জনগোষ্ঠী

সিংহলী জনগোষ্ঠী বা সিংহলী হৈছে শ্ৰীলংকা দ্বীপৰ এক স্থানীয় জনগোষ্ঠী।ঐতিহাসিকভাৱে, তেওঁলোকক হেলাচ বা সিংহ লোক বুলিও জনা যায়। সিংহলীসকল শ্ৰীলংকাৰ সৰ্ববৃহৎ জনগোষ্ঠী, যি শ্ৰীলংকাৰ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৭৫% আৰু তেওঁলোকৰ জনসংখ্যা ১৬.২ নিযুততকৈও অধিক।সিংহলী লোকসকলে সিংহল ভাষা কয়, যি হৈছে এক দ্বীপপুঞ্জীয় ইন্দো-আৰ্য ভাষা। সিংহলী লোকসকল প্ৰধানকৈ থেৰাভাদা বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী, যদিও সিংহলীসকলৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংখ্যালঘু লোক খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম আৰু অন্যান্য ধৰ্মৰ শাখাও অনুসৰণ কৰে। ১৮১৫ চনৰ পৰা সিংহলী লোকসকলক দুটা উপগোটত বিভক্ত কৰা হৈছিল: কেন্দ্ৰীয় পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ উপ-দেশ সিংহলী, আৰু উপকূলীয় অঞ্চলৰ নিম্ন-দেশ সিংহলী। যদিও দুয়োটা গোটে একে ভাষা কয়, তেওঁলোকে বিভিন্ন সাংস্কৃতিক ৰীতি-নীতি পালন কৰাৰ বাবে তেওঁলোকক পৃথক কৰা হয়।
২০২৩ চনৰ এক আনুবংশিক অধ্যয়নত দেখা গৈছিল যে উত্তৰ ভাৰতৰ তুলনাত দক্ষিণ ভাৰতৰ পৰা সিংহলীলৈ জিনৰ প্ৰবাহ অধিক। সিংহলীসকল আন যিকোনো ভাৰতীয় জনসংখ্যাতকৈ আনুবংশিকভাৱে তামিলসকলৰ লগত আটাইতকৈ বেছি মিল থকা দেখা গৈছে।

ব্যুৎপত্তি

সিংহল শব্দৰ দুটামান ব্যাখ্যা আছে। সিংহল ভাষাক সিংহ , আক্ষৰিক অৰ্থত "সিংহ", আৰু লা "হত্যাকাৰী" বা "গ্ৰহণকাৰী"ৰ সংমিশ্ৰণ বুলি ধৰিব পাৰি, সেয়েহে সিংহলাৰ অৰ্থ হ'ব পাৰে "সিংহ-বলি" বা "সিংহ-হত্যাকাৰী"। সিংহলৰ উদ্ভৱৰ কাহিনী মহাভামচাত (বা মহাবংশ, পালিত লিখা এক মহাকাব্য) চিত্ৰিত কৰা হৈছে। এইটো বিশ্বাস কৰা হয় যে এই দ্বীপটো সিনহাবাহুৰ এজন বংশধৰে জয় কৰিছিল, যিয়ে তেওঁৰ দেউতাকক হত্যা কৰিছিল, আৰু সেই দেউতাক এক সিংহ আছিল।
শ্ৰীলংকাৰ প্ৰথম ৰজা বিজয়া আছিল সিনহাপুৰাৰ শাসক সিনহাবাহুৰ পুত্ৰ। কিছুমান সংস্কৰণত কোৱা হৈছে যে বিজয় সিনহাবাহুৰ নাতি আছিল। মহাবংশ আৰু অন্যান্য ঐতিহাসিক সূত্ৰৰ মতে ৰজা বিজয়া তাম্বাপান্নি (শ্ৰীলংকা) দ্বীপত উপস্থিত হৈ সিংহলী জনগোষ্ঠী জন্ম দিয়ে। শ্ৰীলংকাত ৰাজকুমাৰ বিজয়াৰ আগমন আৰু সিংহলী লোকসকলৰ উৎপত্তিৰ কাহিনীও অজন্তা গুহাসমূহত, ১৭ নম্বৰৰ গুহাৰ এটা ম্যুৰালত দেখা পোৱা যায়।
সিংহলাৰ উৎপত্তিসম্পৰ্কে আন এটা সুত্ৰত প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছে যে সিনহাবাহুৰ বংশধৰসকলক "সিনহা" বা সিংহ বুলি কোৱা হ'ব পাৰে। হয় তেওঁলোক সিংহৰ পৰা অহা বাবে, বা তেওঁলোক সিংহৰ দৰে সাহসী হোৱাৰ বাবে,সিংহলা বোলা হয়। একেদৰে, বিজয়ী ভূমিবোৰক 'সিনহালায়া' বা 'সিংহলে', বা 'সিংহল ডিভিপা' আৰু তেওঁলোকৰ ভাষা 'সিংহল' বা সিংহল-ভাষা' বুলি কোৱা হ'ব পাৰে।

ইতিহাস

সিংহলীসকলৰ প্ৰাৰম্ভিক লিপিবদ্ধ ইতিহাস দুটা নথিত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাৰ আশে-পাশে পালি ভাষাত সংকলিত মহাভামচা (মহাবংশ) আৰু পিছৰ কুলাভামচা (কুলবংশ)(প্ৰথম খণ্ডটো সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টীয় ত্ৰয়োদশ শতিকাত বৌদ্ধ সন্ন্যাসী ধম্মাক্টিয়ে সংকলিত কৰিছিল)।এই প্ৰাচীন উৎসসমূহে ১৫০০ বছৰ ধৰি চলি থকা শক্তিশালী প্ৰাচীন সিংহলী ৰাজ্য অনুৰাধাপুৰা আৰু পোলোন্নৰুৱাৰ ইতিহাস সামৰি লৈছে। মহাবংশত ধানৰ পথাৰ আৰু জলাশয়ৰ অস্তিত্বৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে সুবিকশিত কৃষি সমাজৰ ইংগিত দিয়ে।

সংস্কৃতি

সিংহলী সংস্কৃতি ২৬০০ বছৰ আগৰ এক অনন্য সংস্কৃতি আৰু থেৰাভাদা বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দ্বাৰা পুষ্টিপ্ৰাপ্ত। ইয়াৰ মুখ্য ক্ষেত্ৰসমূহ হৈছে ভাস্কৰ্য, সূক্ষ্ম কলা, সাহিত্য, নৃত্য, কবিতা আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে বিভিন্ন ধৰণৰ লোক বিশ্বাস আৰু ৰীতি-নীতি। প্ৰাচীন সিংহলা শিলৰ ভাস্কৰ্য আৰু শিলালিপি বিশ্বজুৰি জনা জাত আৰু আধুনিক পৰ্যটনৰ এক মুখ্য বিদেশী আকৰ্ষণ। কৰ্মৰত অৱস্থাত শ্ৰমিকসকলে লোক কবিতা গাইছিল আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছিল।
প্ৰাচীন সিংহল শিলৰ ভাস্কৰ্য্য আৰু শিলালিপিসমূহ বিশ্বজুৰি পৰিচিত আৰু আধুনিক পৰ্যটনৰ মূল বিদেশী আকৰ্ষণ। কৰ্মৰত অৱস্থাত শ্ৰমিকসকলে লোককবিতা গায় আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। আদৰ্শগতভাৱে এই কবিতাবোৰ চাৰিটা শাৰীৰে গঠিত আছিল। এই কবিতাবোৰৰ ৰচনাত ছন্দবোৰৰ প্ৰতি বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়।পৰম্পৰাগতভাৱে সিংহলী বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি বৌদ্ধ উৎসৱবোৰত অনন্য সংগীত পৰিবেশন কৰা হয়।টভিল (চয়তান ভূত-প্ৰেত নিৰ্বাসন)ৰ দৰে অধিক প্ৰাচীন অনুষ্ঠানে আজিও দৰ্শকক আকৰ্ষণ কৰি আহিছে আৰু প্ৰায়ে বুদ্ধ আৰু দেৱতাসকলৰ সৎ শক্তিৰ প্ৰশংসা আৰু আমন্ত্ৰণ আদি অনুশীলনবোৰ দেখা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শ্ৰীলংকা