ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
জীৰা

জীৰা (বৈজ্ঞানিক নাম: Cuminum cyminum) এবিধ বাৰ্ষিক তৃণজাতীয় উদ্ভিদ আৰু তাৰ বীজ। ঘাইকৈ মছলা হিচাপে ব্যৱহৃত জীৰা এছিয়াৰ স্থানীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ ফলৰ ভিতৰত থকা জীৰাৰ গুটিসমূহ গোটাই বা গুৰি দুই ধৰণে খাদ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ঔষধি গুণ আছে বাবে পাৰম্পৰিক চিকিৎসা পদ্ধতিত জীৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভাৰত, চীন আৰু মেক্সিকোত জীৰা খেতি কৰা হয়। ই ভাৰতীয় খাদ্যশৈলীৰ অন্যতম অপৰিহাৰ্য মছলা।

নাম

অসমীয়া নাম 'জীৰা' সংস্কৃত ভাষাৰ 'जीरक'ৰ (জীৰক) পৰা আহিছে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে খাদ্য পাচক। আয়ুৰ্বেদত জীৰাক পাচনৰ সহায়ক বুলি গণ্য কৰা হয়।

বিৱৰণ

জীৰা এবিধ তৃণজাতীয় উদ্ভিদ। ই প্ৰায় ৩০-৫০ ছেণ্টিমিটাৰ ওখ হয় আৰু সচৰাচৰ হাতেৰে গুটি চপোৱা হয়। ইয়াৰ গা-গছ কোমল আৰু প্ৰায় ২০-৩০ ছেণ্টিমিটাৰ মান হয়। ইয়াৰ কাণ্ডৰ ৰং ডাঠ সেউজীয়াৰ পৰা ধোঁৱা বৰণীয়া। ইয়াৰ পাতসমূহ ৫-১০ ছেণ্টিমিটাৰ দীঘল হয়। পাতৰ আকাৰ সূতাৰ দৰে। কিছুমান পাত দুটা ভাগত বিভক্ত। ফুলসমূহ সৰু আৰু বগা বা গুলপীয়া ৰঙৰ। পুষ্পবিন্যাস ছাতি সদৃশ। হাজাৰ বছৰৰ আগৰ পৰা জীৰা মছলা হিচাপে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। চিৰিয়াৰ তেল-এড-ডেৰত খননত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০০ বছৰৰ পুৰণি জীৰাৰ অৱশেষ উদ্ধাৰ কৰা হৈছে। ইজিপ্তৰ বহু পুৰাতাত্বিক স্থলৰ খননত জীৰাৰ অৱশেষ পোৱা গৈছে। প্ৰাচীন ইজিপ্ত সভ্যতাত জীraক মামী বনোৱাত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। প্ৰাচীন গ্ৰীচত খোৱামেজত জীৰাৰ পাত্ৰ এটা ৰখা নিয়ম আছিল আৰু এই নিয়ম মৰক্কত এতিয়াও পালন কৰা হয়। ৰোমান সকলেও মছলা হিচাপে জীৰা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ভাৰতত হাজাৰ বছৰৰ পৰা অসংখ্য খাদ্যত জীৰা ব্যৱহৃত হৈ আহিছে।

স্পেনিছ আৰু পৰ্তুগীজ কলনীয়ে আমেৰিকালৈ জীৰা নিছিল। বৰ্তমান ভাৰতীয় উপমহাদেশ, উত্তৰ আফ্ৰিকা, মেক্সিকো, চিলি আৰু চীন দেশত ঘাইকৈ জীৰাৰ উৎপাদন কৰা হয়।

কৃষি আৰু উৎপাদন

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:তৃণ
শ্ৰেণী:মছলা
এৰুথুকালি

এৰুথুকালি (ইংৰাজী: Erutukali, কেতিয়াবা এৰুথু কালি বুলিও লিখা হয়) হৈছে ভাৰতৰ কেৰেলা ৰাজ্যৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলত প্ৰচলিত এটা লোকশিল্প। এই লোকনৃত্য আৰু লোকানুষ্ঠানটো মূলতঃ মাভিলাৰ জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা পালন কৰা হয়।

পৰিচয়

এৰুথুকালি কেৰেলাৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলৰ এটা জনপ্ৰিয় লোকশিল্প। এই শিল্পটো বিশেষকৈ কাসাৰগোড আৰু কন্নুৰ জিলাৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত বসবাস কৰা মাভিলান জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত। এই লোকশিল্পটো মালয়ালম থুলাম মাহৰ দশম দিনা গাঁওসমূহত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।

এই নৃত্য আৰু অনুষ্ঠানটো ভৱিষ্যতে সকলোৰে কৃষি সমৃদ্ধিৰ বাবে কৰা এক প্ৰাৰ্থনামূলক লোকানুষ্ঠান হিচাপে পালন কৰা হয়।

বাঁহ, খেৰ, কাপোৰ আৰু কাঠেৰে তৈয়াৰ কৰা ডাঙৰ বলদটো কঢ়িয়াই মাভিলাৰ লোকসকলে ঘৰেঘৰে গৈ ছন্দময়ভাৱে নাচে।

এই অনুষ্ঠানত চেণ্ডা আৰু চেম্পিলা আদিৰ দৰে পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গৃহস্থসকলে শিল্পীসকলক উপহাৰো দিয়ে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:কেৰালা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
দামুল

দামুল ১৯৮৫ চনত মুক্তি পোৱা, প্ৰকাশ ঝা পৰিচালিত এখন হি্ন্দী চলচ্চিত্ৰ। বিহাৰৰ গয়া জিলাৰ বাসিন্দা শৈৱাল ৰচিত কালসূত্ৰ শীৰ্ষক গল্পৰ আধাৰত ছবিৰ কাহিনীভাগ ৰচনা কৰা হৈছিল। ছবিৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে অনু কাপুৰ, শ্ৰীলা মজুমদাৰ, মনোহৰ সিংহ, দীপ্তি নাভাল, ৰঞ্জন কামাথ আৰু প্যাৰে মোহনে।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

এজন বন্ধা শ্ৰমিকে নিজৰ মালিকৰ বাবে চুৰি কৰিবলৈ বাধ্য হয়। ১৯৮৪ চনৰ বিহাৰৰ গ্ৰামাঞ্চলৰ ভিত্তিত ৰচিত কাহিনীটোত জাতিগত ৰাজনীতি আৰু নিম্ন জাতিক কৰা অত্যাচাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। জীৱিকাৰ সন্ধানত বিহাৰৰ দৰিদ্ৰ গাঁওবাসীয়ে পাঞ্জাব আদিৰ দৰে ধনী ৰাজ্যলৈ কৰা প্ৰব্ৰজনৰ বিষয়টোকো ছবিখনত তুলি ধৰা হৈছে।

বঁটা

১৯৮৪: শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
১৯৮৫: শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ফি্ল্মফেয়াৰ সমালোচকৰ বঁটা

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰশংসা

দামুলক মণ্ট্ৰিয়েল, চিকাগো আৰু মস্কো চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰতিযোগিতা আৰু অংশগ্ৰহণ দুয়োটা শাখাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Damul at Prakash Jha Productions
Prakash Jha's Homepage

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:১৯৮৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
অঙ্গদ

অংগদ বা অঙ্গদ ( অংগ দাতা) হৈছে মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত এটা বান্দৰ চৰিত্ৰ, যিয়ে ৰামক তেওঁৰ পত্নী সীতাক বিচাৰি উলিওৱাত আৰু তেওঁৰ হৰণকাৰী ৰাৱণৰ সৈতে যুঁজ দিয়াত সহায় কৰিছিল। পিছত তেওঁ কিষ্কিন্ধা ৰ ৰজা হিচাপে মুকুট পৰিধান কৰে।

জীৱন

অংগদ শক্তিশালী বান্দৰ ৰজা বালি আৰু তেওঁৰ পত্নী তাৰাৰ পুত্ৰ আৰু সুগ্ৰীৱৰ ভতিজা আছিল। ৰাম আৰু সুগ্ৰীৱৰ দ্বাৰা বালিৰ বধৰ পিছত তেওঁ লংকাৰ পৰা সীতাক উদ্ধাৰৰ বাবে ৰামৰ সৈন্য দলত অংশগ্ৰহণ কৰে।

সুগ্ৰীৱে ৰামক তেওঁৰ পত্নীক বিচাৰি উলিওৱা আৰু উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণ কৰাত ব্যৰ্থ হোৱাৰ পিছত অঙ্গদ আৰু তাৰাই ৰাম আৰু তেওঁৰ ভায়েক লক্ষ্মণক সুগ্ৰীৱৰ সৈতে মিলামিছা কৰোৱাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। তেওঁলোকে একেলগে সুগ্ৰীৱক ৰামৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰতিশ্ৰুতিক সন্মান কৰিবলৈ সৈমান কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সুগ্ৰীৱে তেতিয়া ৰামক সহায় কৰিবলৈ বান্দৰৰ ব্যৱস্থা কৰে আৰু বান্দৰ সৈন্যৰ আয়োজন কৰে যি ৰাৱণৰ পৈশাচিক যোদ্ধাৰ সৈতে যুঁজ দিব। অঙ্গদে হনুমান আৰু জাম্বৱন্তক লৈ গঠিত নিৰ্দিষ্ট অনুসন্ধান দলটোৰ নেতৃত্ব দিছিল আৰু ৰামৰ পত্নী সীতাক বিচাৰি উলিয়াবলৈ সক্ষম হৈছিল।

সংঘটিত ৰামায়ণৰ যুদ্ধত অঙ্গদে লংকাৰ বহুতো মহান যোদ্ধাক হত্যা কৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, সেইসমূহৰ ভিতৰত আছে ৰাৱণৰ পুত্ৰ নৰান্তক আৰু ৰাৱণৰ সেনাৰ মুখ্য সেনাপতি মহাপৰ্শ।
অঙ্গদ বান্দৰ মৈণ্ডৰ জ্যেষ্ঠ কন্যাৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়, আৰু তেওঁৰ ধ্ৰুৱ নামৰ এজন পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, ঢকুৱাখনা

শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, ঢকুৱাখনা ১৯৯৭ চনত বিদ্যা ভাৰতীৰ অধীনত মেগামিক্স প্ৰকৃতি সংঘ, ঢকুৱাখনাত স্থাপিত হৈছিল আৰু পাছত ঢকুৱাখনাৰ নৱকাঠৰবাৰী গাঁৱলৈ স্থায়ীভাৱে স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। এই বিদ্যালয়খনে ইতিমধ্যে ২০১৪ চনলৈকে একাধাৰে হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ১০০% উত্তীৰ্ণৰ হাৰ অটুট ৰখাৰ লগতে ২০০৯ চনত অষ্টম স্থান আৰু ২০১১ চনত একাদশ স্থান দখলেৰে ঢকুৱাখনাৰ ৬৫ বছৰীয়া ইতিহাস ভংগ কৰে।.

অৱস্থিতি

নৱকাঠৰবাৰী গাঁও, ঢকুৱাখনা, লখিমপুৰ অসম

শিক্ষক আৰু কৰ্মচাৰী

৩৫জন শিক্ষক, ৪জন সহায়ক, ৯০০ ৰো অধিক ছাত্ৰ ছাত্ৰী

শংকৰদেৱ শিশু কুঞ্জ

প্ৰাক প্ৰাথমিক শাখাৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলৰ বাবে বিদ্যালয়খনত পৃথককৈ "শংকৰদেৱ শিশু কুঞ্জ" নামেৰে এটি চৌহদৰ ব্যৱস্থা আছে। এই চৌহদটি ২০১৪ চনৰ ১০ জানুৱাৰী তাৰিখে শুভ উদ্বোধন কৰা হৈছিল।

সুবিধাসমূহ

ডিজিটেল শ্ৰেণীকোঠা, সাংগণনিক ব্যৱহাৰিক কোঠা, গ্ৰন্থাগাৰ, বিজ্ঞান ব্যৱহাৰিক কোঠা, প্ৰাক প্ৰাথমিক শাখাৰ বাবে সংগ্ৰহালয়, শিশু উদ্যান, VIPNET বিজ্ঞান সংঘ, বাৰ্ষিক মুখপত্ৰ "ভাৰতী"

ডিজিটেল শ্ৰেণীকোঠা

বিদ্যালয়খনত বিজ্ঞানৰ বিভিন্নধৰণৰ ভিডিঅ তথা বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলৰ ভাষণ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ এটি ডিজিটেল শ্ৰেণীকোঠাৰ সুব্যৱস্থা আছে।

গ্ৰন্থাগাৰ

কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ স্মৃতিত বিদ্যালয়খনত থকা পুথিভঁৰালটিত প্ৰায় ৪০০০ ৰো অধিক গ্ৰন্থ, সংবাদ পত্ৰ, হাতে লিখা আলোচনী উপলব্ধ।

Vipnet বিজ্ঞান সংঘ

বিদ্যালয়খনত Vipnet বিজ্ঞান সংঘ শীৰ্ষক এটি বিজ্ঞান সংঘ আছে। ইয়াৰ জৰিয়তে ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলৰ মাজত বিজ্ঞানৰ প্ৰকল্প, আলোচনা ইত্যাদি অনুষ্ঠিত কৰা হয়।

বাৰ্ষিক মুখপত্ৰ ভাৰতী

বিদ্যালয়খনৰ বাৰ্ষিক মুখপত্ৰখন হৈছে "ভাৰতী' যত ছাত্ৰ ছাত্ৰীসকলৰ চিন্তা প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰোপৰিও প্ৰত্যেকটো শ্ৰেণীৰ পৰা প্ৰত্যেক বছৰে একোখনকৈ হাতেলিখা আলোচনী প্ৰকাশ পায় আৰু বছৰি দুবাৰকৈ প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা " ঋক্ষ" প্ৰকাশ কৰা হয়।

ৱেবছাইট

শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, ঢকুৱাখনাৰ ৱেবছাইট www.ssndk.com ২০১৪ চনৰ ১০ জানুৱাৰী তাৰিখে উন্মোচন কৰা হয়।

বাহ্যিক সংযোগ

বিদ্যালয়ৰ ৱেবছাইট

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ঢকুৱাখনা
শ্ৰেণী:শংকৰদেৱ শিশু/বিদ্যা নিকেতন
জল্লিকট্টু

জল্লিকট্টু বা চল্লিকট্টু (; ) তামিলসকলৰ প্ৰাচীন পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া, য’ত এটি ষাঁড় গৰুক তাৰ শিঙত ধৰি পৰাস্ত কৰিব লাগে। এই খেল তামিলনাডুৰ এক প্ৰাচীন উৎসৱ পোঙ্গল উৎসৱ উপলক্ষে আয়োজন কৰা হয়। জল্লিকট্টু শব্দটো আহিছে চল্লি (মুদ্ৰা) আৰু কট্টু (উপহাৰ)ৰ পৰা। ই এবিধ প্ৰাচীন খেল যি আজি প্ৰচলিত। জল্লিকট্টু খেলত যিবিলাক ষাঁড়গৰু ব্যৱহাৰ কৰা হয় সেইবিলাক ষাঁড়গৰুক সৰুৰে পৰাই বিশেষভাবে লালন-পালন কৰা হয়। এই খেলক তামিলনাডুৰ গৌৰৱ তথা সংস্কৃতিৰ প্ৰতীক বুলি কোৱা হয়। এই খেল ২০০০ বছৰ পুৰণি খেল যিটো তামিল সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত। অসমতো এনেধৰণৰেই এক ক্ৰীড়া ম'হ যুঁজ প্ৰচলিত।

নিষেধাজ্ঞা আৰু বিবাদ

২০১০ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈকে এই খেলত ১,১০০জন আহত আৰু ১৭ জনৰ মৃত্যু হৈছিল। বিগত দশকত দুশৰো অধিক মানুহে এই খেলত অংশগ্ৰহণ কৰি মৃত্যুবৰণ কৰিছিলে। ২০০৪ চনৰ পৰা পশু সুৰক্ষা সংস্থা পেটাই জল্লিকট্টু খেলত জীৱজন্তুৰ ওপৰত অত্যাচাৰ দৰ্শাই বিৰোধ প্ৰদৰ্শন কৰি আছিলে। আৰু পিছলৈ পেটাই এই বিষয়টো ছুপ্ৰিম কোৰ্টলৈ লৈ যায়। আদালতে ২০১৪ চনত এই খেলৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰাৰ নিৰ্ণয় শুনায়।
২০১৪ চনত জল্লিকট্টুৰ বিৰোধিতা কৰি বহু পশু কাৰ্য্যকৰ্তাই ইয়াৰ ওপৰত প্ৰতিবন্ধকতা লগাবলৈ ছুপ্ৰিম কোৰ্টৰ দ্বাৰস্থ হৈছিল। পশু ক্ৰুৰতা নিবাৰণ আইন-১৯৬০ক এই খেলে বিৰুদ্ধাচৰণ কৰাৰ বাবে ছুপ্ৰিমকোৰ্টে এক মামলাত জল্লিকট্টুক নিষিদ্ধ কৰিবলৈ ৰায়দান কৰিছিল। ২০১৬ চনৰ ৭ জানুৱাৰী তাৰিখে কেন্দ্ৰ চৰকাৰে এই খেলত ষাঁড়গৰু ব্যৱহাৰক লৈ সেউজ সঙ্কেত দি অধিসূচনা জাৰি কৰিছিল। পৰম্পৰা অনুসৰি জল্লিকট্টু খেলত ষাঁড়গৰু ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব বুলি চৰকাৰে মতামত দিছিল। ইয়াকেলৈ কোৰ্টে চৰকাৰৰ পৰা উত্তৰ বিচৰাৰ লগতে ২০১৪ চনত সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ে জল্লিকট্টুৰ ওপৰত লগোৱা প্ৰতিবন্ধকতাক উলঙ্ঘন কৰা নাযাব বুলি কৈছিল।
২০১৭ চনৰ ১৪ জানুৱাৰী তাৰিখে জল্লিকট্টুৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞা উঠাই এই খেল প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ চেন্নাইৰ মাৰিনা বিচত সপক্ষবাদী বিক্ষোভকাৰীসকলে একত্ৰিতহৈ মানৱ শৃঙ্খল গঠন কৰিছিল। ইয়াত বিভিন্ন দলৰ নেতাৰ লগতে তামিল ছবিৰ বহু অভিনেতাও যোগদান কৰিছিল। ইহঁতে কেন্দ্ৰ চৰকাৰ আৰু পিপুল ফৰ দি এথিকাল ট্ৰিটমেণ্ট অফ আনিমলস (পেটা) সংগঠনৰ বিৰোধিতা কৰি শ্ল'গান দিছিল।

চিত্ৰ বিথিকা

লগতে চাওক

ম'হ যুঁজ

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
জামিয়াং চেৰিং নামগ্যাল

জামিয়াং চেৰিং নামগ্যাল ওৰফে জেটিএন এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ভৌগোলিকভাৱে ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ সংসদীয় আসন লাডাখ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈ লোকসভাত সংসদৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০১৮ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত, আটাইতকৈ কম বয়সীয়া আৰু
আৰু লাডাখ স্বায়ত্তশাসিত পাৰ্বত্য উন্নয়ন পৰিষদ, লেহৰ অষ্টম মুখ্য কাৰ্যবাহী কাউন্সিলাৰ (চিইচি) হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি(বিজেপি)ৰ এজন সক্ৰিয় সদস্য।তেওঁ বৰ্তমান সংসদৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা নাই।

আৰম্ভণি জীৱন

১৯৮৫ চনৰ ৪ আগষ্টত ভাৰতৰ জম্মু-কাশ্মীৰ ৰাজ্যৰ (বৰ্তমান লাডাখ)ৰ লেহ জিলাৰ মাথোঁ গাঁৱত, ষ্টেনজিন ডৰ্জে আৰু ইশ্বে পুটিটৰ ঘৰত জনপ্ৰিয় জেটিএন নামেৰে জনাজাত জামিয়াং চেৰিং নামগ্যালৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় বৌদ্ধ অধ্যয়ন প্ৰতিষ্ঠান, লেহৰ পৰা দ্বাদশ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। পিছলৈ তেওঁ জম্মু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্ম পালন কৰে।

ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ

তেওঁ ৰাজনীতিত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে জম্মুৰ সদৌ লাডাখ ছাত্ৰ সন্থাৰ বিভিন্ন পদবীত আৰু ২০১১ চনৰ পৰা ২০১২ চনলৈ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।বিজেপিৰ সদস্য লেহ ৰাজনীতিত যোগদান কৰাৰ পিছত লাডাখ লোকসভা সংসদ থুপস্তান চেৱাংৰ ব্যক্তিগত সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ২০১৫ চনত মাৰ্টচেলাং সমষ্টিৰ পৰা লাডাখ স্বায়ত্তশাসিত পাৰ্বত্য উন্নয়ন পৰিষদ, লেহৰ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি অভিলেখ ব্যৱধানত জয়লাভ কৰে।লাডাখ স্বায়ত্তশাসিত পাৰ্বত্য উন্নয়ন পৰিষদ, লেহ, কাউন্সিলাৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। পিছলৈ ডৰ্জয় মটুপে মুখ্য কাৰ্যবাহী কাউন্সিলাৰ পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰাৰ পিছত জামিয়াং চেৰিং নামগ্যাল লাডাখ স্বায়ত্তশাসিত পাহাৰ উন্নয়ন পৰিষদ, লেহৰ অষ্টম মুখ্য কাৰ্যবাহী কাউন্সিলাৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৯ চনৰ ২৯ মাৰ্চত বিজেপিয়ে লাডাখ সংসদীয় সমষ্টিৰ পৰা জেটিএনক প্ৰক্ষেপ কৰিছিল।২০১৯ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন(লোকসভা নিৰ্বাচন) ২০১৯ চনৰ ৬ মে'ত ভোটদান আৰু ২০১৯ চনৰ ২৩ মে'ত গণনা হৈছিল। তেখেতে লাডাখ সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ১৭ নং লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ লোকসভাত জম্মু-কাশ্মীৰ পুনৰ্গঠন আইন, ২০১৯(লাডাখক পুনৰ নিযুক্ত কৰা) ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল হিচাপে নিশ্চিত কৰা বিধেয়কখনক সমৰ্থন আগবঢ়ায়।আৰু ভাৰতীয় জম্মু-কাশ্মীৰৰ বিশেষ মৰ্যাদা বাতিল, জম্মু-কাশ্মীৰক ঋণ দিয়া, ভাৰতীয় সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ৩৭০,১৯৫৪ চনৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ আদেশ আদি।
তেওঁক ইয়াৰ বাবে বিজেপি নেতা তথা প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীয়ে প্ৰশংসা কৰিছিল।

প্ৰকাশিত ৰচনা

এখন কবিতা গ্ৰন্থৰ লেখক আৰু প্ৰকাশ ༄། །སྙན་ངག་གི་ལེགས་སྐྱེས།། A Gift of Poetry ২০১৩।
ডেইলী এক্সেলচিয়াৰৰ দ্বাৰা ২০১৪ চনৰ ১১ মাৰ্চত প্ৰকাশিত Divisional Status for Ladakh- Its Implication এটা প্ৰবন্ধ।
হিমালয়ান সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য ন্যাসে ২০১২ চনৰ মূল কাহিনী হিচাপে প্ৰকাশ কৰা Inclusion of Bhoti Language in the Eight Schedule of Indian Constitution নামৰ প্ৰবন্ধ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
বিষহৰি থান

দিঘেলী, নলবাৰী, অসম।

বিষহৰি থানৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ সময়ৰ শুংসূত্ৰ বিচাৰ :

অসমৰ অনেক মন্দিৰ, দেৱালয় আদিৰসৰ্বশেষ তথ্য লাভ কৰাৰ বাবে তামৰ ফলি, দেৱোত্তৰ ব্ৰহ্মোত্তৰ আদি মাটি দানৰ তথ্য লাভ কৰা যায়। আহোমৰ শাসন কালৰ আৰু প্ৰাক্‌ আহোম কালৰো এনেবোৰ তথ্য লাভ কৰা হৈছে। কিন্তু দীঘেলী বিষহৰি থানৰ ক্ষেত্ৰত এনে কোনো তথ্য থকাৰ কথা জনা নাযায়। ফলত এই থানখনৰ জন্মবৃত্তান্ত জানিবলৈ কোনো মসৃণ পথ নাই। অন্যান্য কিছুমান শুংসূত্ৰৰ আলম লৈ এই থানখনৰ স্থাপনৰ সময়, ইয়াৰ পূজা-ব্যৱস্থা আৰু অন্যান্য বিষয়বোৰ সম্পৰ্কে অনুমান কৰিব পৰা যায়। ইতিহাসৰ পাত লুটিয়াই আনিব পৰা যায়। যে কামৰূপৰ জমীদাৰ বা ৰজা হৰদত্তই শাসন কৰা ৰাজ্যাঞ্চলৰ ভিতৰত দীঘেলী গাঁওখনো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ড প্ৰমোদ ভট্টাচাৰ্য্যই উল্লেখ কৰিছে যে ১৯৪২ চনত নলবাৰী সমষ্টিৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক, শিক্ষাবিদ প্ৰভাত চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে দীঘলী গাঁওখনে আহোমৰ ৰাজত্বৰ শেষ ফালে নগৰ সদৃশ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল বুলি মন্তব্য কৰিছিল। উল্লেখযোগ্য যে দীঘেলীত সংস্কৃত শিক্ষাৰ বিস্তাৰ সৰ্বজনবিদিত। এই অঞ্চলত সংস্কৃত শিক্ষাৰে সু-শিক্ষিত পণ্ডিতৰ অভাৱ নাছিল। আনহাতে ইয়াত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰা বিষহৰি ধানখনেও গাঁওখনৰ সৌষ্ঠৱ বঢ়াইছিল। এনে ধৰণৰ সৌষ্ঠৱ উপলব্ধি কৰিয়েই সম্ভৱতঃ হৰদত্ত ৰজাই দীঘেলীত তেওঁৰ জীয়ৰী আই পদুম কুঁৱৰীৰ নামত এটা ডাঙৰ পুখুৰী খান্দি দিছিল। আজিও বিষহৰি থানৰ কাষত এই বৃহৎ পুখুৰীটো 'পদুম কুঁৱৰী পুখুৰী নামেৰেই বিখ্যাত হৈ আছে। এই পুখুৰী দানৰ ঘটনাটোৰ পৰা এটা কথা প্ৰতীয়মান হয় যে হৰদত্ত ৰজাৰ জীৱন কালত (১৭৪৫-১৮০০ চন) দীঘেলীত বিষহৰি থানখন যথেষ্ট প্ৰভাৱশালী আছিল। ইয়াত যে বিধিপূৰ্বক পূজা-উপাসনা চলিছিল তাৰ অনুমানো আন এটা তথ্যৰ পৰা পাব পাৰি। ড° প্ৰমোদ ভট্টাচাৰ্য্যই উল্লেখ কৰিছে তেখেতৰ আজোককাক চন্দ্ৰ দত্ত উপাধ্যায়ে এই থানত পূজা কৰিছিল। পুৰুষাণুক্ৰমিক বয়সৰ হিচাপ কৰিলে ওলাই যে চন্দ্ৰ দত্ত উপাধ্যায় ৰজা হৰদত্তৰ প্ৰায় সমসাময়িক আছিল। অৰ্থাৎ ইয়াৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে এই থানখনত কমেও অষ্টাদশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধৰ পৰা বিধিমতে পূজা-অৰ্চনা চলিছিল।

দীঘেলী গাঁৱৰ প্ৰাচীনত্ব কমতা-কোচ ৰাজত্বৰ লগত জড়িত থকাৰ সম্ভাৱনাও নুই কৰিব মে নোৱাৰি। কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণে (১৫০০-৮৭ চন) তেওঁৰ জীৱন কালতেই কোচ ৰাজ্যখন দুই ভাগ কৰি পশ্চিমৰ কোচবিহাৰ অংশটো নিজ পুত্ৰ লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ বাবে ৰাখি পূৱৰ কোচ হাজো অঞ্চল চিলাৰায় পুত্ৰ ৰঘুদেৱক প্ৰদান কৰে। বৰনগৰ (আজিকালিৰ সৰভোগ)ৰ পৰা প্ৰায় গুৱাহাটীলৈকে বিস্তৰ অঞ্চলটো ৰঘুদেৱৰ শাসনাধীন হয়। স্বাভাৱিকতে দীঘেলীও কোচ শাসনৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। গতিকে নৰনাৰায়ণৰ ৰাজত্বকালৰ পৰা পৰৱৰ্তী সময়ত আহোমে কামৰূপ দখল নকৰালৈকে দীঘেলীতো কোচ শাসন চলিছিল। বিষহৰি থানখন এই কোচ শাসনৰ সময়তেই প্ৰতিষ্ঠা হ'ব পাৰে বুলি অনুমান কৰিবলৈকো অসুবিধা নহয়। কোচ ৰজাসকলৰ শক্তি উপাসনা সৰ্বজনবিদিত। এই সময়ত কামৰূপৰ সৰ্বত্ৰতে শক্তিপূজা বৃদ্ধি পাইছিল। যদি এই ধাৰণাটো সত্য হয় তেনেহ'লে দীঘেলী বিষহৰি থানৰ প্ৰতিষ্ঠা ষোল্ল শতিকাৰ শেষাৰ্দ্ধত হোৱা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।

দীঘেলী বিষহৰি থানৰ প্ৰাচীনত্ব সম্পৰ্কে কোনো সন্দেহ নাই। কিন্তু তাৰ সময় নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিবলৈ অধিক তথ্য আহৰণ আৰু অধ্যয়নৰ প্ৰয়োজন আছে। অৱশ্যে কোনো ৰজাঘৰীয়া উদ্যোগত এই থানখন প্ৰতিষ্ঠা হোৱা বুলি ভবাৰ অৱকাশ নাই। সম্ভৱতঃ স্থানীয় লোকৰ উদ্যোগতেই এই থানখন প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল ইয়াত এজোপা বটগাছ জন্মিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত এজোপা সিজুগছো প্ৰত্যক্ষ হয়। উল্লেখযোগ্য যে বট আৰু সিজু দুয়োবিধ বৃক্ষই দেৱী বিষহৰিৰ লগত সংযুক্ত। তদুপৰি বটৰ তলত এযোৰ সৰ্পৰ উপস্থিতিৰ কথা আজিও শুনা যায়। এনেবোৰ অলৌকিক সংযোগ মৰ্মে সম্ভৱতঃ বিষহৰি থানখন গঢ়ি উঠিছিল।
অ'পেক

অ'পেক (, সংক্ষেপে OPEC) হৈছে খনিজ তৈল ৰপ্তানিৰ সৈতে জড়িত দেশসমূহৰ এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠন। এই সংগঠনটোৰ উদ্দেশ্য হৈছে সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ খনিজ তৈল নীতি সমন্বয় কৰা আৰু বিশ্ব তেল বজাৰত স্থিতিশীলতা ৰক্ষা কৰা।

স্থাপনা আৰু ইতিহাস

অ'পেকৰ প্ৰতিষ্ঠা ১৯৬০ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ইৰাকৰ বাগদাদ চহৰত পাঁচখন দেশৰ সৈতে হৈছিল: ইৰাক, ইৰান, কুৱেইট, ভেনিজুৱেলা, আৰু চৌদি আৰব। বৰ্তমান অ'পেকৰ সদ্যস্য ৰাষ্ট্ৰৰ সংখ্যা ১৩খন।

উদ্দেশ্য

অ'পেকৰ মুখ্য উদ্দেশ্যসমূহ:
সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ খনিজ তৈল নীতি সমন্বয় আৰু একত্ৰীকৰণ
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় তৈল বজাৰত স্থিতিশীলতা বজাই ৰখা
সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ উপাৰ্জন আৰু বিনিয়োগ নিশ্চিত কৰা
বিশ্বজুৰি তেলৰ ন্যায্য মূল্য নিৰ্ধাৰণ

গঠন

সন্মিলন (Conference) – সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ তেল মন্ত্ৰীসকলৰ দ্বাৰা বছৰি একাধিকবাৰ অনুষ্ঠিত হয়।
কৰ্যবাহী সভা (Board of Governors) – নীতি-নিয়ন্ত্ৰণ আৰু পৰামৰ্শমূলক সংগঠন।
সচিবালয় – অ'পেকৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যবাহী সংস্থা, অ'ষ্ট্ৰিয়াৰ ভিয়েনাত অৱস্থিত।

OPEC+

২০১৬ চনৰ পৰা অ'পেকৰ সৈতে কিছুমান অ'পেকৰ বাহিৰৰ দেশ (যেনে ৰাছিয়া, মেক্সিকো, আজাৰবাইজান) মিলি এখন বৃহৎ গোট গঠন কৰে যাক OPEC+ বুলি কোৱা হয়। এই গোটে তৈল উৎপাদন আৰু মূল্যৰ ওপৰত অধিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে।

সমালোচনা

অ'পেকক বহু সময়তে তেলৰ মূল্য কৃত্ৰিমভাৱে বৃদ্ধি কৰা বুলি সমালোচনা কৰা হয়। ইয়াৰ সিদ্ধান্তে বিশ্বজুৰি শক্তি সংকট সৃষ্টি কৰাৰ আশংকা থাকিব পাৰে। সেইবোৰ পৰিস্থিতিত কিছুমান পুঁজিবাদী ৰাষ্ট্ৰে OPECৰ ভূমিকা প্ৰশ্ন কৰিছে।

প্ৰভাৱ

বিশ্ব খনিজ তৈল উৎপাদনৰ উল্লেখযোগ্য অংশ (প্ৰায় ৪০%) অ'পেক ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ দ্বাৰা উৎপাদিত হয়। সেয়া তাৰ সিদ্ধান্তক বৈশ্বিক অৰ্থনীতি, বিশেষকৈ শক্তি-নিৰ্ভৰ দেশসমূহৰ ক্ষেত্ৰত অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰি তোলে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা
শ্ৰেণী:সমাজ বিজ্ঞান
আব্দুল মতলিব মজুমদাৰ

আব্দুল মতলিব মজুমদাৰ ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু একাধিকবাৰ অসম বিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত কংগ্ৰেছ প্ৰতিনিধি৷ তেওঁ খিলাফৎ আন্দোলনৰ সমৰ্থক আৰু প্ৰাক্-স্বাধীনতাকালত মুছলিম লীগৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰূপে “জমিয়ৎ উলেমা ই হিন্দ’’ নামৰ সংগঠনটোৰ প্ৰতিষ্ঠাতা৷ তেওঁৰ জন্ম ১৮৯০ চনৰ জুন মাহৰ ১ তাৰিখে, হাইলাকন্দি জিলাৰ বৰজুৰাই গাঁৱত৷

শিক্ষা

হাইলাকান্দিৰ ভিক্টোৰিয়া মেম’ৰিয়েল হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পাছ কৰি “আৰ্ল মেডেল’’ লাভ কৰে আৰু ঢাকালৈ গৈ বি,এ আৰু ইংৰাজীত এম,এ উপাধি লৈ তিনিবছৰ পাছত আইনৰো স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ বিষ্ণুৰাম মেধি মন্ত্ৰীসভাতো মন্ত্ৰীপদ লাছ কৰিছিল৷ ১৯৬২ চনত তেওঁ নিৰ্বাচনত পৰাজিত হয় কিন্তু বিমলাপ্ৰসাদ চলিহাৰ অনুৰোধত পুনৰ ১৯৬৭ চনত নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈ জয়ী হয় আৰু চলিহা মন্ত্ৰীসভাৰ সদস্য হৈ কিছুকাল থাকি তেওঁ সক্ৰিয় ৰাজনীতি ত্যাগ কৰে৷ স্বাধীনতা লাভৰ সময়ত তেওঁ কাছাৰ জিলাক চিলেটৰ লগত সংযুক্ত কৰাৰ বিৰোধীতা কৰিছিল৷

মৃত্যু

১৯৮০ চনৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী: মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী: অসম
সুচেতা কৃপলানী

সুচেতা কৃপলানী (; জন্ম: সুচেতা মজুমদাৰ; ২৫ জুন ১৯০৮ – ১ ডিচেম্বৰ ১৯৭৪) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পদবীত আৰোহণ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা। তেওঁ ১৯৬৩ চনৰ পৰা ১৯৬৭ চনলৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যৰ চতুৰ্থ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯০৮ চনৰ ২৫ জুন তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত পঞ্জাব প্ৰদেশৰ আম্বালাৰ এক বাঙালী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত সুচেতা কৃপলানীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ মহাবিদ্যালয় আৰু পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ বেনাৰছ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত সাংবিধানিক ইতিহাস বিষয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৩৬ চনত তেওঁ তেওঁতকৈ ২০ বছৰ ডাঙৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আচাৰ্য কৃপলানীৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। দুয়োপক্ষৰ পৰিয়ালৰ লগতে মহাত্মা গান্ধীয়েও প্ৰথমে এই বিবাহত সন্মতি প্ৰদান কৰা নাছিল।

স্বাধীনতা আন্দোলন

সুচেতা কৃপলানীয়ে তেওঁৰ সহযোগী অৰুণা আছফ আলি আৰু ঊষা মেহতাৰ সৈতে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ভাৰতৰ বিভাজনৰ সময়ত তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ লগত ঘনিষ্ঠভাবে কাম কৰিছিল। সেই সময়তে ১৯৪৬ চনত তেওঁ গান্ধীজীৰ লগত নোৱাখালিলৈ গৈছিল। তেওঁ সংবিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ভাৰতীয় সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰা উপ-সমিতিৰ সদস্য আছিল। ১৯৪৭ চনৰ ১৪ আগষ্ট তাৰিখে সাংবিধানিক সভাৰ স্বাধীনতা সত্ৰত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ ব্যক্তব্যৰ আগত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গীত বন্দে মাতৰম গাইছিল। ১৯৪০ চনত স্থাপন হোৱা সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা কংগ্ৰেছৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।

স্বাধীনোত্তৰ কাল

ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছতো তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে ৰাজনীতিৰ লগত জড়িত হৈ থাকে। ১৯৫২ চনৰ প্ৰথম লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ নতুন দিল্লী লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা তেওঁৰ স্বামী আচাৰ্য কৃপলানীৰ পাৰ্টি কিচান মজদূৰ পাৰ্টিৰ টিকটৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ কিছুদিনৰ বাবে এই পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল। এই নিৰ্বাচনত তেওঁ কংগ্ৰেছৰ মনমোহিনী চেহগালক পৰাস্ত কৰিছিল। পাঁচ বছৰ পিছত একে সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থীৰূপে তেওঁ দ্বিতীয় লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬৭ চনত তেওঁ শেষৰবাৰৰ বাবে উত্তৰ প্ৰদেশৰ গণ্ডা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰে।

একেসময়তে তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশ বিধানসভালৈও নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬০ চনৰ পৰা ১৯৬৩ চনলৈ তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰৰ শ্ৰম, জনউন্নয়ন আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰী আছিল। ১৯৬৩ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত প্ৰথম মহিলা মুখ্যমন্ত্ৰী। তেওঁৰ কাৰ্যকালত ঘটা উল্লেখযোগ্য ঘটনা হল ৰাজ্যিক কৰ্মচাৰীৰ ধৰ্মঘট। তেওঁৰ কাৰ্যকালত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাজ্যিক কৰ্মচাৰী সকলে ৬২ দিনৰ ধৰ্মঘট কৰিছিল। যেতিয়া কৰ্মচাৰী নেতা সকলে নিজৰ দাবী সমূহ শিথিল কৰাত হে তেওঁ মান্তি হৈছিল। ১৯৭১ চনত তেওঁ সক্ৰিয় ৰাজনীতিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

১৯৭৪ চনৰ ১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ মুখ্যমন্ত্ৰী
মেচ জনগোষ্ঠী

মেচ জনগোষ্ঠী দক্ষিণ এছিয়াৰ বড়ো-কছাৰী ঠালৰ জনগোষ্ঠী। ভাৰতৰ অসম আৰু পশ্চিম বংগৰ লগতে নেপালত মেচ সকলৰ বসতি আছে। মেচ সকলৰ প্ৰথম উল্লেখ ত্ৰয়োদশ শতিকাত পোৱা গৈছে। তাত তেওঁলোকক কোচ ৰয় থাৰু সকলৰ লগত উল্লেখ কৰা হৈছিল। মেচ সকল ভাৰতৰ অনুসূচীত জনজাতিৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে। বৰ্তমান কামৰূপ জিলাৰ পশ্চিমত বাস কৰা বড়োসকলে তেওঁলোকৰৰ চুবুৰীয়াক "মেচ" বুলিছিল। তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা এই শব্দ সম্ভৱত সংস্কৃতৰ ম্লেছৰ পৰা আহিছে। বুৰঞ্জীবিদ ষ্টোৰাট নেভাৰথেলেছে লক্ষ্য কৰিছিল যে কিছুমান মানুহে নিজকে মেচ বুলি সম্বোধন কৰে। সেয়ে তেওঁ "মেচ" শব্দটো তিব্বত-বৰ্মী শব্দৰ মূল "মি" অৰ্থাৎ মানুহৰ পৰা আহিছে বুলি উল্লেখ কৰিছে। আন পণ্ডিতে মত পোষণ কৰে যে "মেচ" শব্দটো "মেচি নদী"ৰ পৰা আহিছে।
নেপালৰ মেচি নদীৰ পাৰত বড়ো-কছাৰী সকলে বসবাস কৰিছিল। তাৰে কিছুসংখ্যকয়ে সেই ঠাই এৰি অসমলৈ আহিছিল। সেয়ে তেওঁলোকক মেচ বোলা হয়। মেচ অঞ্চল বদ দেশৰ অংশ আছিল। নেপালৰ ঐতিহাসিক চৰিত্ৰ মেচেল এই অঞ্চলৰ আছিল।

উৎপত্তি

মেচ জনগোষ্ঠী বৃহত্তৰ বড়ো-কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ এটা ঠাল। মেচ সকলৰ সময়ে সময়ে প্ৰব্ৰজন ঘটি বৰ্তমান ঘাইকৈ পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ আৰু পূব বংগ অঞ্চল, অসমৰ পশ্চিম আৰু নেপালৰ কিছু অঞ্চলত বিস্তৃত হৈ আছে। তেওঁলোকে ভাৰতৰ ভিন ভিন দিশলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ এটা গোটে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদসৈতে উজাই অসমৰ বিশেষকৈ গোৱালপাৰা জিলাত বসতি স্থাপন কৰিছিল। কিছুসংখ্যকে পশ্চিমবংগৰ জলপাইগুৰি আৰু কোচ বিহাৰ জিলাত বসবাস কৰিবলৈ লৈছিল। তেওঁলোকক 'বৰ' বা 'বড়ো' নামেৰে জনা গৈছিল। আনটো গোটে পশ্চিমলৈ গৈ হিমালয় পৰ্বতৰ পাদদেশৰ ভাৰত-নেপাল সীমান্তৰ 'মেচি নদী' বা মেচিয়াৰ পাৰত বসতি স্থাপন কৰে। পিছলৈ তেওঁলোক দাৰ্জিলিঙৰ তৰাই অঞ্চল, জলপাইগুৰিৰ বৈকুণ্ঠপুৰ আৰু পূবলৈ দোৱাৰ অঞ্চলত সিঁচৰিত হৈ পৰে। পিছলৈ মেচ সকলৰ আৰু এটা গোটে আকৌ পূবলৈ সোণকোষ নদীপাৰ হৈ অসমৰ গোৱালপাৰা অঞ্চললৈ আহে। দোৱাৰ অঞ্চলত সঘনে হোৱা তিস্তা নদীৰ বানপানীৰ বাবে তেওঁলোক অসমলৈ আহিছিল।

ধৰ্ম
মাৰুণী নৃত্য

মাৰুনী নৃত্য অসমত বসবাস কৰা গোৰ্খা নেপালীসকলৰ এক লোকনৃত্য৷ এই নৃত্য অসমৰ উপৰি নেপাল, দাৰ্জিলিং, ভূটান, ম্যানমাৰ আদিত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়৷ মাৰুণী নৃত্য আদিতে মগৰ সম্প্ৰদায়ৰ নৃত্য আছিল, কিন্তু পাছলৈ নেপালী জনগোষ্ঠীৰ বেলেগ বেলেগ সম্প্ৰদায়ৰ লোকেও ইয়াক গ্ৰহণ কৰে৷ নেপালী সংস্কৃতিৰ প্ৰায়বোৰতে বৈদিক সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ পৰা দেখা যায় যদিও জাতীয় স্বকীয়তা বৰ্তি থকা মাৰুণী নৃত্যৰ নেপালী লোকসংস্কৃতিত এক বিশেষ স্থান আছে৷ এই নৃত্য আঁউসীত আৰম্ভ কৰি একাদশীত শেষ কৰা হয়৷ ’দশৈ’ বা দুৰ্গাপূজা আৰু তিহাৰ বা দীপাৱলীৰ সন্ধিক্ষণত এই নৃত্য অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ এই সময়ত মাদলে নৃত্য আৰু সোৰঠী নৃত্য আদিও অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷
মাৰুনী নৃত্যৰ লুপ্তপ্ৰায় অৱস্থালৈ চাই এই নৃত্য বৰ্তমান বিভিন্ন পৰিৱেশত পৰিৱেশন কৰা হয়৷ মাৰুণী নৃত্য পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে বিভিন্ন প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী নানা ঠাইত অনুস্থিত কৰা হয়৷ এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰাৰ আগতে (ঢটৱাৰ)বহুৱা ওলোৱা নিয়ম৷ বহুৱাই নানা হাস্যকৰ অংগীভংগীৰে নাচটোক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে৷ এই নৃত্য তিনিটা প্ৰধান চৰিত্ৰ হ’ল, মাদল বাদক, বহুৱা আৰু মাৰুণী৷ বাকী সহযোগী নৃত্য শিল্পীয়ে নৃত্যটিৰ ভাৱ প্ৰকাশত সহযোগ কৰে৷

বিশেষত্ব

মাৰুনী নৃত্যৰ বিশেষ বৈশিষ্ট হ’ল, আদিতে মহিলাৰ সাজ পিন্ধি পুৰুষসকলেহে নৃত্য কৰিছিল৷ অৱশ্যে বৰ্তমান এই নৃত্যত পুৰুষ, মহিলা উভয়েই অংশ গ্ৰহণ কৰে৷ আন এক বৈশিষ্ট হ’ল, এই নৃত্য আৰম্ভণি এটা গীতেৰে, নৃত্যৰে বস্ত্ৰ পৰিধান কৰোঁতে এটা গীতেৰে আৰু সামৰণী আন এটা গীতেৰে কৰা হয়৷ বহুৱাৰ লগতে ঢুলীয়া আৰু নৃত্যশিল্পীসকল আঁতৰি যাওঁতে বেলেগ বেলেগ গীত গাই আঁতৰি যায়৷ মাদল বাদকৰ নিৰ্দেশ অনুসাৰে নৃত্যশিল্পীসকলে বৃত্তাকাৰে নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ নেপালীসকলৰ জনপ্ৰিয় ’শোৰঠী’ নৃত্য-গীতো এই মাৰুনী নৃত্যৰে ভিতৰুৱা৷

বস্ত্ৰ-অলংকাৰ

মাৰুণী নৃত্যৰ শিল্পীসকলে কেৱল সোঁভৰিত ঘুংগৰু পিন্ধাৰ নিয়ম৷ নৃত্যশিল্পীসকলে কপালত পিন্ধা অলংকাৰ ’শিৰবন্ধী’, কাণৰ অলংকাৰ ’ঢুংৰী’, ডিঙিৰ অলংকাৰ ’কণ্ঠচূৰা’, ভৰিত পিন্ধা ’কল্লী’, নাকৰ অলংকাৰ ’বুলাকী’ পিন্ধি মহিলাৰ বিভিন্ন সাজো পৰিধান কৰে৷ এই নৃত্যত ’ঢোলী’ (নেপালী মহিলাই ব্যৱহাৰ কৰা জাতীয় কাপোৰ), ’ঘাগ্ৰা’ (কঁকালৰ পৰা ভৰিলৈকে পৰা এবিধ কাপোৰ, ’পচৌৰী’ (চেলেং) আৰু মূৰত এডোখৰ ৰঙীন কাপোৰ মাৰে৷

বাদ্য

মাৰুণী নৃত্যৰ প্ৰধান বাদ্য মাদল৷ মাদল আৰু বহুৱা অবিহনে এই নৃত্য অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয়৷

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নৃত্য