ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
পায়েল দে

পায়েল দে এগৰাকী বঙালী অভিনেত্ৰী। ২০০৬ চনত জি বাংলাৰ একদিন প্ৰতিদিন দৈনিক চাবোনেৰে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু চন্দ্ৰয়ী চৰিত্ৰটোক সহযোগী চৰিত্ৰ হিচাপে অভিনয় কৰিছিল। টেলিভিছনৰ ছ’প অপেৰা ধাৰাবাহিক দুৰ্গা আৰু বেহুলাত তেওঁৰ কামৰ বাবে পৰিচিত য’ত তেওঁ শিৰোনাম চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, এই দুয়োটা ষ্টাৰ জলছাত প্ৰচাৰিত হৈছিল। কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়তে তাইৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ হৈছিল। ইয়াৰ পিছত ষ্টাৰ জয়ছাত প্ৰচাৰিত টিভি ধাৰাবাহিক বোধু কন আলো লাগলো চোখেত আলো মইত্ৰাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ মা দুৰ্গা (ৰঙীন বাংলা), টোবু মনে ৰেখো (জী বাংলা), অৰ্ধংগিনী (ষ্টাৰ জলছা), জাহানাৰা (ৰঙীন বাংলা), দুৰ্গা দুৰ্গেশ্বৰী (ষ্টাৰ জলছা), চুনি পান্না (ষ্টাৰ জলছা) আৰু বৰ্তমান দেশে মাতি (ষ্টাৰ জলছা) ছবিত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।

তেওঁৰ প্ৰথম বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ছবি আছিল মায়াবজাৰ। যশ আৰু সঞ্জনা অভিনীত বাংলা ছবি ফিদাতো ডাব কৰিছিল।

ধাৰাবাহিকৰ উপৰিও ২০১৬ চনত দুৰ্গা দুৰ্গোতিনাশিনীত দেৱী দুৰ্গাৰ চৰিত্ৰত আৰু ২০১৫ চনত কালাৰছ বাংলাত মহিষাসুৰ মাৰ্দিনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ২০২১ চনত অনিৰ্বন ভট্টাচাৰ্য, অনিৰ্বান চক্ৰৱৰ্তী আৰু চন্দ্ৰয়ী ঘোষৰ সৈতে শ্ৰী ভেংকটেশ ফিল্মছৰ অধীনত প্ৰযোজিত বীৰছা দাসগুপ্তৰ পৰিচালনাত প্ৰযোজিত মুখোছ ছবিত দেখা গৈছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

২০১২ চনৰ ৩ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ টেলিফিল্ম ‘সোকোল কাটা ধোনো কোৰে’ দ্বৈপায়ন দাসক সহ অভিনেতাজনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। দম্পতীহালে ভ্ৰমণ ভাল পায় আৰু বেছিভাগেই হিমালয়লৈ ভ্ৰমণ আৰু ভ্ৰমণত নামি পৰে। ২০১৮ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা দম্পতীহালৰ এজন পুত্ৰ আছে।

পুৰস্কাৰ

বছৰ
পুৰস্কাৰ
শ্ৰেণী
চৰিত্ৰ
নাম
২০১৩ চনত
তাৰকা জলছা পাৰিৱৰ বঁটা ২০১৩
চেৰা বৌমা
আলো
বোধু কন আলো লাগলো চোখে
২০১৩ চনত
টেলি সন্মান বঁটা
প্ৰিয় জুতি
আলো-সৌৰভ
২০১৪ চনত
তাৰকা জলছা পাৰিৱৰ বঁটা ২০১৪
প্ৰিয় মা
আলো

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
বাই মাই জাই

বাই মাই জাই হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ এক পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। এই নৃত্য যুৱতী বা মহিলাসকলে দুয়োখন হাতত থাল লৈ পৰিৱেশন কৰে। বাই মাইজাই হৈছে ডিমাপুৰৰ ৰাজত্বকালত শিলৰ ছেকনি বা শিল হাতত লৈ কৰা এক সাংস্কৃতিক প্ৰদৰ্শন। তেওঁলোকৰ হাতত শিলবোৰে যোদ্ধাসকলৰ উভতি অহা অজেয়তা চিত্ৰিত কৰি। মহিলাসকলে এই আনন্দ উদযাপন কৰিবলৈ বাই মাই জাই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
আজিকালি এই শিলৰ ছেকনিৰ সৈতে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাটো কঠিনবাবে সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানবোৰত নৃত্যশিল্পীসকলে ধাতুৰ থাল হাতত লৈ এই নৃত্য পৰিচালনা কৰা দেখা যায়।
ডিমাচা বসতিপূৰ্ণ অঞ্চল ডিমাচা হাচাও, কাছাৰ, হোজাই, নাগালেণ্ডৰ ডিমাপুৰ আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাৰ এই নৃত্য এক উমৈহতীয়া প্ৰদৰ্শন। ডিমাচা ৰাজ্যৰ শাসনকালত, ৰজাই যুদ্ধত বিজয়ী হোৱাৰ আনন্দত এই নৃত্য প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই নৃত্যটো জনপ্ৰিয় হৈ আহিছে। নৃত্যটোৱে এতিয়া ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছে।

পোছাক

এই নৃত্যত, নৃত্যশিল্পীসকলে পোছাক আৰু অলংকাৰ পিন্ধে যেনে ৰংবৰচা (মুদ্ৰাৰে নিৰ্মিত নেকলেস), ডিঙিত ঢোলৰ আকৃতিৰ অলংকাৰ, চন্দ্ৰহাল (ফুলৰ আকৃতিৰ তিনিটা ৰূপৰ চেইনেৰে নিৰ্মিত নেকলেচ)ৰিখাওচা (দীঘল মাফলাৰ; বগা, সেউজীয়া বা হালধীয়া), ৰাইঝাম্ফাইগুফু (বুকুত মেৰিয়াই পিন্ধা বগা কাপোৰ), আৰু ৰিগুডিমা(ককালৰ পৰা গোৰোহালৈ পিন্ধা কাপোৰ)। নৃত্যশিল্পীসকলে দুয়োখন হাতত দুখন প্লেট লৈ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। গানটো আত্মাখাৰাম (ঢোল) আৰু মুড়ী (এবিধ বাহিঁ)ৰ সুৰত প্ৰকাশ কৰা হয়। মুড়ী, ডিমাচা ভাষাৰ শব্দত এক বাহিঁৰ লেখিয়া পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ।

ইতিহাস

এই নৃত্যৰ এক সুকীয়া অনন্য বৈশিষ্ট্য আছে। অতীতত, ডিমাচা ৰাজ্যৰ শাসনকালত, এই নৃত্য যুদ্ধত বিজয়ৰ বাতৰি পোৱাৰ পিছত পৰিৱেশন কৰা হৈছিল। গাওঁখনৰ মহিলা সকলে বিজয়ী যোদ্ধাসকলক গ্ৰহণ কৰিবলৈ আধা পথ আগবাঢি গৈ হাতত শিলৰ ছেকনি লৈ এই গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাটোৰ উদযাপন কৰিবলৈ আনন্দেৰে নৃত্য কৰিছল। ১২৫১ খ্ৰীষ্টাব্দত বাৰ্মা আৰু মণিপুৰৰ বিৰুদ্ধে বিজয়ৰ পিছত ৰজা মাকাৰদ্বাজ থাওছেনে বাই-মাইজাই (বাই-মাইজাই তেতিয়া শিলৰ প্লেট বা চালনী) নামৰ সাংস্কৃতিক প্ৰদৰ্শনৰ দ্বাৰা ডিমাপুৰ ৰাজবাৰী গেটৰ সন্মুখত দেহমালু কেম্পৰাইক আদৰণি জনায়। এই কচাৰী ৰাজবাৰী নিৰ্মাণ কৰিছিল চতুৰ্থ কচাৰী ৰজা চক্ৰধ্ৱজে দেহমালু কেম্পৰাইক আদৰণিৰ ঘটনাৰ ফলত ডিমাচা শাসকসকলৰ ইতিহাসত এক শোচনীয় ট্ৰেজেডী হৈছিল। আদালতৰ মন্ত্ৰীসকলে ইতিমধ্যে ডেহমালুৰ গৌৰৱ আৰু দক্ষতাৰ প্ৰতি উৎসাহী আৰু ভয় খাই শংকিত হৈছিল। চেংগায়া দেহমালুৱে এটা সময়ত সৰ্বোচ্চ শাসকৰ অবাধ্য হৈ উঠিছিল। তেওঁক বিশ্বাসঘাতকতাৰ বাবে পিছলৈ হত্যা কৰা হৈছিল।

বাহ্যিক উৎস

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
দ্বিতীয় অৰি সিংহ

মহাৰাণা দ্বিতীয় অৰি সিংহ (২৭ জুলাই ১৭২৪ – ৯ মাৰ্চ ১৭৭৩ চনৰ পিছত) মেৱাৰ ৰাজ্যৰ মহাৰাণা আছিল। তেওঁ সিংহাসনত অধিষ্ঠিত হোৱাটো বিতৰ্কিত হৈ পৰিছিল কাৰণ তেওঁ তেওঁৰ ভতিজা আৰু পূৰ্বৰ মহাৰাণা ৰাজ সিংহ দ্বিতীয় (জন্ম ১৭৪৩, ৰাজত্ব ১৭৫৪–১৭৬১)ৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ কুঁৱৰ ৰতন সিং (১৯)ক হত্যা কৰি ৰাজপাট নিষ্কণ্টক আৰু প্ৰতিদ্বন্দ্বীহীন কৰি তুলিছিল।

মহাৰাণা দ্বিতীয় প্ৰতাপ সিংহৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ দ্বিতীয় অৰি সিংহই প্ৰতাপৰ পুত্ৰ ৰাজ সিংহ দ্বিতীয়ৰ মৃত্যুত সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী হৈছিল
যিয়ে ১১ বছৰ বয়সত পিতৃৰ উত্তৰাধিকাৰী হৈছিল আৰু সাত বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল। ১৭৬২ চনত অৰি সিংহই ১৭৭৩ চনৰ ৯ মাৰ্চত বুণ্ডীৰ মহাৰাও অজিত সিংজীয়ে হত্যা নকৰালৈকে এঘাৰ বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল; পাছলৈ অজিত সিংজীও অৰি সিংহক হত্যা কৰাৰ পিছত মাত্ৰ কেইমাহমানহে জীয়াই আছিল।

অৰি সিঙ খিংখিঙীয়া স্বভাৱৰ আছিল বুলি কোৱা হৈছিল, যাৰ বাবে মেৱাৰৰ মুখীয়াল আৰু সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলে অৰি সিংহৰ পৰা আঁতৰি আহিছিল। ইয়াৰ ফলত মেৱাৰৰ ক্ষমতা হ্ৰাস পাইছিল। মেৱাৰ দৰবাৰৰ পৰা ওলাই অহা সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলে এটা গোট গঠন কৰিলে।
এই গোটটোৱে অৰি সিংহক হত্যা কৰি তেওঁৰ পূৰ্বৰ পুত্ৰ ৰত্ন সিংহৰ অনাথ পুত্ৰক শাসক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।
যদিও ৰত্ন সিংহই সাময়িকভাৱে কুম্ভলগড় দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয়, পিছলৈ তেওঁ পৰাজিত হয়।

অৰি সিংহৰ দিনত সমগ্ৰ ভাৰততে মাৰাঠাসকল দুৰ্বল হৈ পৰিছিল যদিও মহাদাজী সিন্ধিয়াই উত্তৰত মাৰাঠা ক্ষমতা পুনৰুদ্ধাৰ কৰিছিল।
অৰি সিংহই মোগল সাম্ৰাজ্যৰ বিৰুদ্ধে মাৰাঠাসকলৰ লগত মিত্ৰতা কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
জেক কেৰ'য়াক

জিন-লুই লেব্ৰিছ ডি কেৰ'য়াক (; জন্ম: ১২ মাৰ্চ ১৯২২ – মৃত্যু : ২১ অক্টোবৰ ১৯৬৯), এজন আমেৰিকান ঔপন্যাসিক, কবি আৰু শিল্পী আছিল। বিট জেনেৰেচনৰ লেখকসকলৰ মাজত তেওঁ আছিল এক কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তি।

উদ্ধৃতি

আশাকৰোঁ এইটো সঁচা যে এজন মানুহে মৰিব পাৰে আৰু তথাপিও কেৱল আনৰ মাজত জীয়াই থকাই নহয় তেওঁলোকক জীৱন দিব পাৰে, আৰু কেৱল জীৱনেই নহয় জীৱনৰ বৃহত্তৰ চেতনাও দিব পাৰে।
- কেৰুৱাকৰ ৰোমানিবাছত ছপা কৰা জাৰ্নেল এণ্ট্ৰি (নৱেম্বৰ ১৯৫১)।
আপোনাৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত প্ৰেমত থাকক।
- "বিলিভ এণ্ড টেকনিক ফৰ মডাৰ্ণ প্ৰ'জ: লিষ্ট অৱ এচেন্সিয়েলছ" আৰবেল পৰ্টাৰলৈ লিখা এখন পত্ৰত (২৮ মে' ১৯৫৫); জেক কেৰ’য়াক: চিলেক্টেড লেটাৰ্ছ ১৯৪০-১৯৫৬ (১৯৯৫)ত প্ৰকাশ পাইছিল। কেতিয়াবা ভুল উদ্ধৃতি দিয়া হয় "নিজৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো মিনিটতে প্ৰেমত থাকক।"
ট্ৰেণ্ড, ক্ষন্তেকীয়া চখ, জনমতৰ ওচৰত বলি হোৱাসকলে কোনো মহান একো লাভ নকৰে।

উৎস

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:কবি
সাধনা নাইথানী

সাধনা নাইথানী (জন্ম ১৯৬৪) এগৰাকী ভাৰতীয় নৃতাত্ত্বিক গৱেষক, লোকসংস্কৃতিবিদ, ইণ্ডো-ইউৰোপীয় উপনিৱেশোত্তৰ তাত্ত্বিক আৰু শিক্ষাবিদ। তেওঁ ২০২৪ চনলৈকে ইণ্টাৰনেশ্বনেল ছ'ছাইটি ফৰ ফক নেৰেটিভ ৰিচাৰ্চ (ISFNR)-ৰ সভাপতি আছিল, জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয় (JNU)-ত লোকসংস্কৃতি ইউনিট সমন্বয় কৰে আৰু দুন বিশ্ববিদ্যালয়ত ভাষা বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ "colonizer-folklorist" শব্দটো ১৯৯৭ চনত প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।

জীৱনী

নাইথানীৰ জন্ম ১৯৬৪ চনত ডেৰাডুন, উত্তৰাখণ্ড, উত্তৰ ভাৰতত হৈছিল আৰু তেওঁ হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষাত ডাঙৰ হৈছিল। তেওঁ ১৯৯৪ চনত জাৰ্মান লোকসংস্কৃতি বিষয়ত পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

তেওঁ জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয় (JNU)-ৰ জাৰ্মান অধ্যয়ন কেন্দ্ৰত সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত আৰু তাতেই লোকসংস্কৃতি ইউনিট সমন্বয় কৰে।

২০১০ চনত তেওঁ ফিনলেণ্ড বিজ্ঞান আৰু সাহিত্য একাডেমীৰ লোকসংস্কৃতি উপদেষ্টা সমিতিৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত হৈছিল। তেওঁ ইণ্টাৰনেশ্বনেল ছ'ছাইটি ফৰ ফক নেৰেটিভ ৰিচাৰ্চ (ISFNR)-ৰ সভাপতি হিচাপে ২০২৪ চনলৈ দায়িত্ব পালন কৰে আৰু আমেৰিকান লোকসংস্কৃতি সমিতিৰ সন্মানীয় ফেলো।

তেওঁৰ গ্ৰন্থ ইন কুৱেষ্ট অৱ ইণ্ডিয়ান ফোকটেলছ: পণ্ডিত ৰাম ঘৰীব চৌবে আৰু উইলিয়াম ক্ৰুক (২০০৬)-ত ঔপনিৱেশিক যুগৰ ভাৰতত সংগৃহীত পূৰ্বতে অজ্ঞাত আৰু অপ্ৰকাশিত গৱেষণা উপাদান উপস্থাপন কৰা হৈছিল। ইয়াত তেওঁ উইলিয়াম ক্ৰুক আৰু তেওঁৰ সহায়ক ৰাম ঘৰীব চৌবেৰ পেছাদাৰী সম্পৰ্ক বিশ্লেষণ কৰিছে।

তেওঁৰ গ্ৰন্থ দ্য ইনহিউমান এম্পায়াৰ: ৱাইল্ডলাইফ, কলোনিয়ালিজম, কালচাৰ (২০২৪)-ত তেওঁ যুক্তি আগবঢ়াইছে যে ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্য ভাৰতীয় বন্যপ্ৰাণীৰ ধ্বংসৰ ওপৰত গঢ় লৈ উঠিছিল।

নিৰ্বাচিত ৰচনা

ফোকটেলছ অৱ নৰ্দান ইণ্ডিয়া (২০০২)
ইন কুৱেষ্ট অৱ ইণ্ডিয়ান ফোকটেলছ: পণ্ডিত ৰাম ঘৰীব চৌবে আৰু উইলিয়াম ক্ৰুক (২০০৬)
দ্য ষ্ট’ৰি-টাইম অৱ দ্য ব্ৰিটিছ এম্পায়াৰ: কলোনিয়াল এণ্ড পোষ্ট-কলোনিয়াল ফোকলোৰিষ্টিক্স (২০১০)
ফোকলোৰ থিয়ৰি ইন পোষ্টৱাৰ জাৰ্মানী (২০১৪)
ফোকলোৰ ইন বাল্টিক হিষ্ট্ৰী: ৰেজিষ্টেন্স এণ্ড ৰিজাৰ্জেন্স (২০১৯)
দ্য ইনহিউমান এম্পায়াৰ: ৱাইল্ডলাইফ, কলোনিয়ালিজম, কালচাৰ (২০২৪)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকসাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
ব্ৰেক্সিট

ব্ৰেক্সিট হ'ল ইউৰোপিয়ান ইউনিয়নৰপৰা (ইইউ) যুক্তৰাজ্যৰ বিদায়। ই আছিল অনেক লোক, তৰ্ক গোট আৰু ৰাজনৈতিক দলৰ উদ্দেশ্য। ই যুক্তৰাজ্যই ১৯৭৩ত ইউৰোপীয় সংঘৰ পূৰ্বসুৰী ইউৰোপীয় অৰ্থনৈতিক সম্প্ৰদায় (ইইচি) যোগদান দিয়াৰ পাছৰে পৰাই গঢ় লৈ উঠিল। ইইচিত সদস্যপদ আগবঢ়াই নিয়াৰ সিদ্ধান্ত ১৯৭৫ত ৬৭% ভোটেৰে লোৱা হ'ল। ২০১৬ৰ জুনত ৫২% লোকে ইউৰোপীয় সংঘ ত্যাগ কৰাৰ হকে মতদান কৰিলে, যাৰ ফলস্বৰূপে ইউৰোপীয় সংঘৰপৰা বাহিৰ হোৱাৰ জটিল প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হ'ল। যুক্তৰাজ্যত বিভিন্ন ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক সাল-সলনি দেখা গৈছে।

২০০৭ চনৰ পৰা ট্ৰিটি অন ইউৰোপীয়ান ইউনিয়নৰ আৰ্টিকল ৫০ অনুযায়ী সদস্য ৰাষ্ট্ৰসকলৰ ইউৰোপীয় সংঘ ত্যাগ কৰাৰ অধিকাৰ আছে। পিচে, যুক্তৰাজ্যৰ সংঘ ত্যাগৰ প্ৰক্ৰিয়া অনিশ্চিত, যিহেতু এই প্ৰবন্ধ পূৰ্বতে কেতিয়াও ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই।

পটভূমি

যুক্তৰাজ্যই ১৯৫৭ চনৰ ট্ৰিটি অৱ ৰ'ম স্বাক্ষৰ কৰা নাছিল, যিয়ে ইউৰোপীয় অৰ্থনৈতিক সম্প্ৰদায় সৃষ্টি কৰিছিল। যুক্তৰাজ্যই ১৯৬৩ আৰু ১৯৬৭ত ইউৰোপীয় সংঘটোত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ আবেদন কৰিছিল। পিচে ফৰাচী ৰাষ্ট্ৰপতি চাৰ্লছ দে গলেই ভিট' ব্যৱহাৰ কৰি দুয়োবাৰেই যুক্তৰাজ্যই প্ৰৱেশৰ চেষ্টা অসফল কৰিছিল। তেওঁ কৈছিল: "এ' নাম্বাৰ অৱ এস্পেক্টছ অৱ ব্ৰিটেইনছ ইকনমি, ফ্ৰম ৱৰ্কিং প্ৰেক্টিছেছ টু এগ্ৰিকাল্সাৰ"এ "মে'ড ব্ৰিটেইন ইনকম্পেটিবল ৱিথ ইউৰোপ"।

গলেই ৰাষ্ট্ৰপতিত্ব ত্যাগ কৰাৰ পাছত যুক্তৰাজ্যই পুনঃ চেষ্টা কৰিলে আৰু সফল হ'ল। ১ জানুৱাৰী ১৯৭৩ত যুক্তৰাজ্যই ইইচিত যোগদান কৰিলে। বিৰোধী লেবাৰ পাৰ্টিয়ে হেৰল্ড ৱিলছনৰ নেতৃত্বত ১৯৭৪ৰ নিৰ্বাচনত ভাগ লৈ ইইচিত ব্ৰিটেইনৰ সদস্যতাৰ কথা পুনঃ আলোচনা কৰি ৰেফাৰেণ্ডাম পতাৰ কথা ক'লে।

"ব্ৰেক্সিট" (Brexit) শব্দ

ব্ৰেক্সিট ব্ৰিক্সিটৰ আগৰ সাল-সলনি। ই গ্ৰেক্সিটৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। ব্ৰেক্সিট শব্দ প্ৰথম ১৫ মে' ২০১২ত ইউৰেক্টিভ ব্লগ প'ষ্টত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

সংঘ ত্যাগৰ পৰিণতি

অন্যান্য সংঘ সদস্যসকলৰ সৈতে সম্পৰ্ক

আন ইউৰোপীয় সংঘৰ সদস্যসকলৰ মাজৰ সম্পৰ্ক

প্ৰব্ৰজন

অৰ্থনৈতিক প্ৰভাৱ

ৰেফাৰেণ্ডামৰ পূৰ্বে যুক্তৰাজ্যিক ট্ৰেজাৰিয়ে অনুমান কৰিছিল যে ইউৰোপীয় সংঘত থকাই বাণিজ্যত ধনাত্মক প্ৰভাৱ পেলাইছিল আৰু সংঘ ত্যাগে কু-প্ৰভাৱ পেলাব। আন্তৰ্জাতিক মুদ্ৰা নিধিয়ে ভৱিষদ্বানী কৰিছে যে বিশ্বৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশ ০.১%ৰে হ্ৰাস পাব। যুক্তৰাজ্যৰ অৰ্থনীতিত বিকাশ অধিক হ্ৰাস পাব।

সংঘ ত্যাগৰ সমৰ্থকসকলে কয় যে সংঘক দিবলগীয়া কৰৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ বাবে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে অধিক খৰচ কৰিব পাৰিব। পিচে, যদি যুক্তৰাজ্যই ইউৰোপিয়ান ফ্ৰি ট্ৰেড এৰিয়া ত্যাগ নকৰে,, ই অলপ বৰঙণি এতিয়াও সংঘক দিব লাগিব পাৰে, বা দিব লগীয়া হ'ব।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্য
শ্ৰেণী:আধুনিক ইতিহাস
শালকাটা জনপ্ৰিয় উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়

শালকাটা জনপ্ৰিয় উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (চমুকৈ শালকাটা জঃপঃউঃমাঃ বিদ্যালয়)খন ধুবুৰী জিলাৰ দক্ষিণ শালমাৰা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত শালকাটা গাঁ‌ৱত অৱস্থিত। এই বিদ্যালয়খন ১৯৭৯ চনত আজগৰ আলী চাহাবৰ নেতৃত্বত স্থাপণ কৰা হৈছিল।

ঠিকনা

শালকাটা গাঁ‌ৱৰ পৰা ০ কিঃমিঃ দূৰৈত, বৰকলীয়া নস্কৰা গাঁ‌ৱৰ পৰা প্ৰায় ৪ কিঃমিঃ পশ্চিমত, ফুলবাৰী (মেঘালয়)ৰ পৰা প্ৰায় ১০ কিঃমিঃ উত্তৰ-পূৱ অঞ্চলত অৱস্থিত।

ইতিহাস

ধুবুৰী জিলাৰ দক্ষিণ পাৰত অৱস্থিত শালকাটা অঞ্চলটো এসময়ত অতিকৈ পিছপৰা আৰু বন্যভূমি আছিল। পিছে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ গঢ়াখহনীয়াত প্ৰব্ৰজন হৈ আহি বসবাস কৰিবলৈ লোৱা প্ৰয়াত আজগৰ আলী (B.Sc) মহোদয়ৰ নেতৃত্বত আৰু শিক্ষানুৰাগী সহযোগী সকলৰ সহায়ত এইখন মাধ্যমিক শিক্ষানুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছিল। এই শিক্ষানুষ্ঠানখন গঢ়াত বিশেষভাৱে সহায় কৰিছিল নাছেৰ আলী সেখ (অধিবক্তা), আঃ গণি জোদ্দাৰ, ৰমজান আলী সৰকাৰ, হোছেন আলী দেওৱানী, আবুল হোছেন, আঃ কাশেম মণ্ডল, আব্দুল হক, হাজি মিনহাজ উদ্দিন আহমেদ, আঃ গণি দেওৱানী, ডাঃ বুজৰক আলী মণ্ডল, তামিজ উদ্দিন জোদ্দাৰ, আমজাদ হোসেন ভূঞা, আলহাজ আঃ আজিজ আনছাৰী আদি ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত শালকাটা জনপ্ৰিয় উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। যিখন বিদ্যালয় আজি তেখেত সকলৰ প্ৰেৰণাৰে উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ উন্নত কৰা হৈছে।
১৯৭৯ চনত স্থাপিত হোৱা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়খন অতি কম সময়ৰ ভিতৰত দোপতদোপে চৰকাৰৰ অনুমতি তথা স্বীকৃতি পাই ১৯৯১ চনত চৰকাৰীকৰণ হৈছে আৰু বৰ্তমান বিদ্যালয়খন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ উন্নীত হৈছে যদিও এতিয়ালৈকে চৰকাৰীকৰণ হোৱা নাই।
বিদ্যালয়খনৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত প্ৰতিবছৰে ১০/১১ টাকৈ লেটাৰ মাৰ্ক, ষ্টাৰ মাৰ্ক পাই প্ৰায় এশ শতাংশ ছাত্ৰী-ছাত্ৰী উত্তীৰ্ণ হৈ আহিছে।

পাঠদান দিয়া বিষয়সমূহ

উচ্চ মাধ্যমিক

ইংৰাজী, অসমীয়া, হিন্দী, আৰবী, গণিত, সমাজ বিজ্ঞান, সাধাৰণ বিজ্ঞান, উচ্চ গণিত, ভূগোল, কাঠমিস্ত্ৰী-শিল্প ইত্যাদি।

উচ্চতৰ মাধ্যমিক

বিদ্যালয়খনত কেৱল কলাশাখাৰ বিষয়সমূহ পঢ়ুৱা হয়। বৰ্তমান বিজ্ঞান শাখাৰ কোনো পাঠ্য পঢ়ুৱা হৈ থকা নাই।

অসমীয়া, ইংৰাজী, ৰাজনীতি বিজ্ঞান, অৰ্থনীতি বিজ্ঞান, বুৰঞ্জী, আৰবী, শিক্ষা, দৰ্শন আৰু তৰ্কবিজ্ঞান।

সুবিধা সমূহ

বিদ্যালয়খনত পাঠদানৰ বাবে ৮টা শ্ৰেণীকোঠা, এখন কম্পিউটাৰ কোঠা (য'ত ১৫টা কম্পিউটাৰ উপলব্ধ) এটা ছোৱালীৰ জিৰণীকোঠা, প্ৰধান শিক্ষকৰ কাৰ্যালয়, শিক্ষকসকলৰ জিৰণী কোঠা, ল'ৰা আৰু ছোৱালীৰ বাবে সুকীয়া শৌচালয়, বিশুদ্ধ খোৱাপানীৰ ব্যৱস্থা আৰু এখন সুবিশাল খেলপথাৰ আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
গিৰিশ চৌধুৰী

গিৰিশ চৌধুৰী (১৯২১–২০০৪) অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট নাট্যশিল্পী, অভিনেতা আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠক আছিল। মঞ্চ আৰু চলচ্চিত্ৰ দুয়ো মাধ্যমতে তেওঁৰ অভিনয় দক্ষতা পৰিচিত। ১৯৪৯ চনত গুৱাহাটী শিল্পী সংঘৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত ছাহজাহান নাটখনত সহ-অভিনয়ৰ জৰিয়তে তেওঁ থিয়েটাৰত অৱতীৰ্ণ হয়। ১৯৯৫ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ ৫৯তম শিৱসাগৰ অধিৱেশনৰ সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াৰ মুখ্য অতিথি আৰু উদ্বোধক আছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

গিৰিশ চৌধুৰীৰ জন্ম ১৯২১ চনৰ ৫ মাৰ্চত গুৱাহাটীৰ কুমাৰপাৰত হৈছিল। তেওঁ ১৯৪০ চনত ধুবুৰী হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক উত্তীৰ্ণ হয় আৰু পাছলৈ কটন কলেজত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ প্ৰথমে নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় আৰম্ভ কৰিছিল আৰু পাছলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ভাতৃ অনিল চৌধুৰীৰ উৎসাহে তেওঁৰ শিল্পী জীৱন গঢ় লৈ উঠাত সহায় কৰে।

সাহিত্যকৃতি

মঞ্চ উপযোগী নাটক

মিনা বজাৰ
এক ছেপ্টেম্বৰ
ফুটবলৰ শতশয্যা

অনাঁতাৰ নাটক

লগন উকলি গ'ল
ৰাজনীতি

প্ৰবন্ধ সংকলন

সোৱঁৰণ মাথোঁ সোঁৱৰণ (২০০৪) – শিল্প-সংস্কৃতি বিষয়ক

নাট্য আৰু অভিনয় জীৱন

অভিনীত নাটকসমূহ

মণিৰাম দেৱান
ৰক্ষকুমাৰ
ভোগজৰা
মাণিক ৰাইটং
নীলাম্বৰ
শকুনিৰ প্ৰতিশোধ

অভিনীত চলচ্চিত্ৰসমূহ

সতী বেউলা (১৯৫৪)
সৰাপাত (১৯৫৬)
মাটিৰ সৰ্গ (১৯৬৩)
নিয়তি (১৯৭৮)
মেঘমুক্তি (১৯৭৯)
অকণ (১৯৮০)
মানসী (১৯৮১)
কাজিৰঙাৰ কাহিনী (১৯৮৩)
প্ৰতিশোধ (১৯৮৭)
আই মোৰ জনমে জনমে (১৯৮৮)
ৰঙা নদী (১৯৯১)
প্ৰিয়জন (১৯৯৩)

কৰ্মজীৱন

১৯৯৩-৯৬ চনৰ ভিতৰত তেওঁ জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ' ছচাইটীৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
তেওঁ পৰিবাহিকা নামৰ আলোচনীখন প্ৰায় ১২ বছৰৰ বাবে সম্পাদনা কৰিছিল।

বঁটা

২০০২ চনত সংগীত-নাটক অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
১৯৮৫ চনত অসম চৰকাৰৰ শিল্পী পেঞ্চন লাভ কৰে।

উৎস

কথা বৰেণ্য ১০০, সম্পাদক: শোণিত বিজয় দাস, মুনীন বায়ন, গুৱাহাটী, প্ৰথম প্ৰকাশ ২০০৬, পৃষ্ঠা : ২৬৫

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
তচদ্দুক ইউছুফ

তচদ্দুক ইউছুফ (, ১৯৩১- ১০ আগষ্ট ১৯৮২) অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ, অনাতাঁৰ আৰু মঞ্চৰ এগৰাকী অভিনেতা আছিল। ইয়াৰোপৰি তেওঁ নাট পৰিচালনা, ৰেডিঅ'ত খেলৰ চলন্ত বিৱৰণী দিয়া আদি কাৰ্যৰ সৈতেও জড়িত হৈছিল। তেওঁ জনাজাত আছিল তেওঁৰ বিখ্যাত বেৰিটোন কণ্ঠস্বৰৰ বাবে। অৰণ্য, পুতলা ঘৰ, দূৰণীৰ ৰঙ আদি তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰ কৰ্ম।

জীৱন পৰিক্ৰমা

তচদ্দুক ইউছুফৰ মূল ঘৰ নগাঁওত। দেউতাক জিয়াউদ্দিন ইউছুফ এজন প্ৰশাসনীয় বিষয়া হোৱা সূত্ৰে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত ঘূৰি ফুৰা বাবে তেওঁ বিভিন্ন ঠাইত স্কুলীয়া শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হৈছিল। স্কুলীয়া জীৱনতে তেওঁ মঞ্চত অভিনয় আৰম্ভ কৰিছিল। স্কুলীয়া ছাত্ৰ অৱস্থাতে গোৱালপাৰা জিলাৰ লক্ষীপুৰত ‘চন্দ্ৰগুপ্ত’ নাটকত চানক্যৰ ভাও লৈ বিশেষ কৃতিত্ব অৰ্জন কৰিছিল। হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ দুবছৰমান কটন মহাবিদ্যালয়তো পঢ়ি অনাতাঁৰ নাটৰ অভিনয় আৰু প্ৰযোজনাৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিল। পঞ্চাচৰ দশকত অসমীয়া অনাতাঁৰ নাটৰ দুটা সুস্পষ্ট ধাৰাৰ সৃষ্টি হৈছিল- তাৰে এটা শৈলধৰ বৰুৱাৰ ধাৰা, আনটো তচদ্দুক ইউছুফৰ ধাৰা। তেওঁ চলচ্চিত্ৰ, মঞ্চ আৰু অনাতাঁৰ- তিনিওটা মাধ্যমতে অভিনয়, পৰিচালনা বা প্ৰযোজনা কৰিছিল যদিও তেওঁৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় মাধ্যম আছিল অনাতাঁৰ।

১৯৫৬ চনত মুক্তি পোৱা সৰাপাতত অভিনয়ৰ যোগে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰিছিল। পুৱতি নিশাৰ সপোনত তেওঁ নায়কৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে। অৰণ্য আৰু দূৰণীৰ ৰঙ ছবিত খলনায়কৰ ভূমিকাত কৰা অনবদ্য অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ স্মৰণীয় হৈ ৰ’ব। সৰুতে ইউছুফে ভায়েক ‘দীলু’ৰ সৈতে ধেনু-কাঁড় খেলি থাকোঁতে ভায়েকে মাৰি পঠিওৱা কাঁড় এডাল তেওঁৰ চকুত সোমাই এটা চকু চিৰদিনলৈ ঘূণীয়া কৰিলে। সেয়েহে পাথৰৰ মণি লগোৱা ইউছুফে সদায় ডাঠ ৰঙীন চচমাৰে চকু আৱৰি ৰাখিব লগীয়া হৈছিল।

অভিনীত ছবি

সৰাপাত (১৯৫৬)
এৰা বাটৰ সুৰ (১৯৫৬)
ধুমুহা (১৯৫৭)
পূবেৰুণ (১৯৫৯)
পুৱতি নিশাৰ সপোন (১৯৫৯)
চিকমিক বিজুলী (১৯৬৯)
বৰুৱাৰ সংসাৰ (১৯৭০)
অৰণ্য (১৯৭১)

মৰীচিকা (১৯৭২)
কাঁচঘৰ (১৯৭৫)
পুতলা ঘৰ (১৯৭৬)
পাপ আৰু প্ৰায়শ্চিত্ত (১৯৭৭)
নিয়তি (১৯৭৮)
দূৰণীৰ ৰঙ (১৯৭৯)
কাজিৰঙাৰ কাহিনী (১৯৮২)

মৃত্যু

১৯৮২ৰ ১০ আগষ্টৰ দিনা এক ৰহস্যজনক পৰিস্থিতিত ইউছুফৰ মৃত্যু হৈছিল। সেইদিনা পুৱা নগাঁৱৰ ঘৰৰ পৰা অলপমান চৰবত খাই ওলাই গৈছিল। পিছদিনা তেওঁৰ মৃতদেহ কলং নদীত উদ্ধাৰ হৈছিল। কোনোৱে সেয়া আত্মহত্যা বুলি কৈছিল আৰু আন কোনোৰ মতে সেয়া এক দূৰ্ঘটনাহে আছিল। মৃত্যুৰ কেইদিনমান আগৰপৰা তেওঁ খোৱা-বোৱা প্ৰায় এৰি দিছিল। তেওঁ দীৰ্ঘদিন ধৰি মানসিক যন্ত্ৰণাত ভুগি আছিল। কনিষ্ঠ ভায়েক আৰু ভাই-বোৱাৰীয়েকলৈ লিখা চিঠিতো সেই যন্ত্ৰণা প্ৰকাশ পাইছিল।

তথ্য উৎস

লগতে চাওক

আমাৰ চিনাকি তচদ্দুক

শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
মোমাই তামুলী

মোমাই তামুলী বৰবৰুৱা বুৰঞ্জী মতে ফু-কে-লুঙ লান-ফিমা আহোম ৰাজ্যৰ (মু'ঙ দুন চুণ খাম; 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫 𑜓𑜤𑜃𑜫 𑜏𑜤𑜃𑜫 𑜁𑜪) প্ৰথমজন বৰবৰুৱা (ফুকেলু'ঙ; 𑜇𑜥 𑜀𑜦𑜧 𑜎𑜥𑜂𑜫) আছিল। তেওঁক প্ৰথমে তামুলী হিচাপে নিয়োগ কৰা হৈছিল আৰু স্বৰ্গদেউ (চাওফা; 𑜋𑜧𑜨 𑜇𑜡) চ্যু-চেং-ফাই থাউমুং সন্দিকৈ বৰবৰাক নিলম্বন কৰাৰ পাছত অসমৰ প্ৰথম বৰবৰুৱা পদ দিছিল। গুণী আৰু দক্ষ বিষয়া হিচাপে তেওঁ অসম বুৰঞ্জীত চিহ্নিত কৰা হৈছে। তেওঁ পাইক প্ৰথা সৃষ্টি কৰি আহোমৰ শাসন ব্যৱস্থা আৰু অসমীয়া সমাজ জীৱনলৈ ভালেখিনি পৰিবৰ্তন আনিছিল। তেওঁ কেইবাখনো নতুন গাঁও মিলাই নগাঁও অঞ্চলৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

পৰিয়াল

তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৫৯০ চনত। তেখেত টাই-আহোম জনগোষ্ঠীৰ লুক-খা-খুন খেলৰ ‘লান-ফিমা’ৰ ঘৰৰ প্ৰথম ব্যক্তি চাও ফেংকেনৰ একাদশ পৰিনাতি আছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ সকলৰ নাম লালুকসোলা বৰফুকন, লাচিত বৰফুকন, লাও, মৰঙ্গী বৰবৰুৱা, ভাতধৰা বৰফুকন, অকা আৰু দৌকৰীয়া (লাঙী) আৰু জীয়ৰী পাখৰী গাভৰু।
হেনৰিয়েট পেটিট

হেনৰিয়েট পেটিট (আনা এনৰিকেটা পেটিট মাৰ্ফানৰ ছদ্মনাম; ৩ মাৰ্চ, ১৮৯৪ - ৯ ডিচেম্বৰ, ১৯৮৩), এগৰাকী চিলিৰ চিত্ৰশিল্পী, গ্ৰুপো মণ্টপাৰ্নাছৰ সদস্য, যাৰ তেওঁ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।

জীৱনী

আনা এনৰিকেটা পেটিট মাৰ্ফান ১৮৯৪ চনৰ ৩ মাৰ্চত চেণ্টিয়াগোত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

১৯১০ চনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁ জুয়ান ফ্ৰান্সিস্কো গঞ্জালেজৰ শিষ্য হৈছিল -যাক চাৰিজন "চিলিৰ চিত্ৰকলাৰ মহান মাষ্টৰ"ৰ ভিতৰত এজন বুলি গণ্য কৰা হয়- যাক তেওঁ তেওঁৰ বন্ধু, যিগৰাকীও চিত্ৰশিল্পী মাৰ্টা ভিলানুৱেভাৰ জৰিয়তে লগ পাইছিল। ১৯১৪ চনত পেটিটে স্কুল অৱ ফাইন আৰ্টছত ভৰ্তি হয় আৰু দুবছৰৰ পিছত তেওঁ প্ৰথমখন চিত্ৰ অংকন কৰে।

১৯২০ চনৰ পৰা ১৯২১ চনৰ ভিতৰত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰে, সেই সময়ছোৱাত তেওঁ ফ্ৰান্সৰ পেৰিছত ভাস্কৰ্য্য শিল্পী এণ্টোৱান ব'ৰ্ডেলৰ সৈতে ক্লাছ কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক লে চিলিয়েন শীৰ্ষক আৱক্ষ মূৰ্তিত চিত্ৰিত কৰিব আৰু যাৰ কৰ্মৰাজি শিল্পীজনৰ সংগ্ৰহালয়ত আছে।

১৯২৩ চনত চিলিলৈ উভতি আহি পেটিটে মণ্টপাৰ্নাছ গোটত যোগদান কৰে, যিটো প’ষ্ট-ইম্প্ৰেছনিজম আৰু ফ’ভিজমৰ প্ৰভাৱৰ আভাংগাৰ্ড আন্দোলন। এই গোটত জোচে পেৰ'টি আৰু ভাতৃদ্বয় জুলিও আৰু মেনুৱেল অৰ্টিজ ডি জাৰাটে,

১৯২৬ চনত পেটিটে পেৰিছত বসতি স্থাপন কৰে, য'ত তেওঁ স্কেচ, অংকন আৰু চিত্ৰকলাৰ বিশেষজ্ঞতা অব্যাহত ৰাখে আৰু আন আনসকলৰ লগতে ফৰাচী লে কৰ্বিজিয়েৰ আৰু ফাৰ্নাণ্ড লেগাৰ, স্পেনিছ জুয়ান গ্ৰীছ, জোয়ান মিৰো আৰু পাবলো পিকাচো, ব্ৰিটিছ উইলিয়াম হেটাৰ আৰু আমেৰিকান আলেকজেণ্ডাৰ কেলডাৰৰ সৈতে ভাগ কৰা কলাত্মক পৰিৱেশত যোগদান কৰে। ফ্ৰান্সৰ ৰাজধানীত তেওঁ চিত্ৰকলাৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গা কৰাৰ উপৰিও হেনৰী-ৰুচেল মানসিক চিকিৎসালয়ত কাম কৰিছিল।

দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ বাবে ১৯৪১ চনত পেটিট আৰু ভাৰ্গাছ ৰোছাছে চিলিলৈ উভতি আহে। ফ্ৰান্সৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ ফলত হোৱা উভালি পেলোৱাৰ বাবে পেটিটৰ কলাত্মক উৎপাদন বিশেষভাৱে হ্ৰাস পায়। ১৯৬৩ চনত তেওঁৰ শেষ ভ্ৰমণ আছিল গ্যালিক দেশলৈ।

১৯৮৩ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত চেণ্টিয়াগোত পেটিটৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিলিৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ত্ৰিপিটক

ত্ৰিপিটক বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মূল ধৰ্মগ্ৰন্থ। এইখন গৌতম বুদ্ধৰ দৰ্শন আৰু উপদেশৰ সংকলন। পালি ভাষাৰ তি-পিটক ৰ পৰা অসমীয়া ত্ৰিপিটক শব্দৰ প্ৰচলন। তিনি পিটকৰ সমন্বিত সমাহাৰক ত্ৰিপিটক বোলা হৈছে। এই পিটক তিনিটা হল বিনয় পিটক, সূত্ৰ পিটক আৰু অভিধৰ্ম পিটক।

পিটক শব্দৰ পালি ভাষাত অৰ্থ হল - পাত্ৰ, বাকচ বা পেৰা , যত কিবা সংৰক্ষণ কৰা হয়। বৌদ্ধসকলৰ মূল ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ। খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব ৩য় শতিকাত সম্ৰাট অশোকৰ ৰাজত্বকালত ত্ৰিপিটক পূৰ্ণাংগ গ্ৰন্থ হিচাপে স্বীকৃতি পায়। এই গ্ৰন্থৰ উৎপত্তি হৈছিল গৌতম বুদ্ধৰ পৰিনিৰ্বানৰ তিনি মাহ পিছত অৰ্থাৎ খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব ৫৪৩ আৰু সমাপ্তি ঘটে খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব প্ৰায় ২৩৬ত। প্ৰায় তিনশ বছৰত তিনিওটা সংঘায়নৰ মাজেৰে ইয়াৰ গ্ৰন্থায়নৰ কাম শেষ হয়।

ভাগ

ত্ৰিপিটকক তিনিটা ভাগত ভাগ কৰা যায়:
অভিধৰ্ম পিটক
বিনয় পিটক
সূ্ত্ৰ পিটক

ত্ৰিপিটকৰ ধৰ্মস্কন্দৰ বিন্যাস

ধৰ্মস্কন্দ অৰ্থ হল ধৰ্ম পৰিচ্ছেদ বা বিষয় বিভাগ। অৰ্থাৎ ত্ৰিপিটকত বৰ্ণিত ক্ষুদ্ৰ আৰু বৃহৎ প্ৰত্যেক বিষয়ৰ প্ৰতিটোকে স্কন্দ্ব বোলা হয়। ত্ৰিপিটকত এনেকুৱা চৌৰাশী হাজাৰ (৮৪০০০) ধৰ্মস্কন্দ্ব আছে। তাৰে ভিতৰত বিনয় পিটকত একৈশ হাজাৰ (২১০০০), সূত্ৰ পিটকত একৈশ হাজাৰ (২১০০০) আৰু অভিধৰ্ম পিটকত বিয়াল্লিশ হাজাৰ (৪২০০০)টা স্কন্দ্ব আছে। এই চৌৰাশী হাজাৰ বুদ্ধ বচন বা বুদ্ধ উল্লিখিত বিষয় বা শাস্ত্ৰবাক্য এই ত্ৰিপিটকত বিদ্যমান।

ত্ৰিপিটকৰ ভাষা

খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টাব্দ পঞ্চম শতিকালৈ পালি ভাষা আৰু এই ভাষত ৰচিত সাহিত্য সমূহ ক্ৰমবিকাশৰ পথত অগ্ৰসৰ হৈছিল। গৌতম বুদ্ধৰ ব্যৱহৃত ভাষা হিচাপে এই ভাষাৰ ইতিহাসে সৰ্বাধিক গুৰুত্ব লাভ কৰে। বুদ্ধয়ে তেওঁৰ ধৰ্ম আৰু আদৰ্শৰ প্ৰচাৰৰ বাবে সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰত পৰিভ্ৰমণ কৰিছিল। ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ সাধাৰণ মানুহে বুজিব পৰাকৈ তেওঁ পালি ভাষাৰ প্ৰসাৰ ঘটাইছিল। ক্ৰমে বৌদ্ধ ভিক্ষু মণ্ডলীয়ে ধৰ্মালোচনাৰ মাধ্যম হিচাপে এই ভাষাতেই দক্ষতা অৰ্জন কৰে। বুদ্ধয়ে নিজে এই ভাষাতেই প্ৰবচন দিছিল। সেয়ে পিছলৈ এই ভাষাতেই( পালি) মুল ত্ৰিপিটক গ্ৰন্থ ৰচিত আৰু সংৰক্ষিত হয়।

গ্ৰন্থায়নৰ পূৰ্বৰ অৱস্থা

বুদ্ধদেৱৰ সমকালীন বৌদ্ধ ভিক্ষুগণ ধ্যানে-জ্ঞ্যানে অত্যন্ত উচ্চ মাৰ্গৰ চেতনা সম্পন্ন আছিল। তেওঁলোকে যি বিষয়ে সাধনা কৰিছিল সেই বিষয়ে অত্যধিক উন্নতি সাধন কৰিবলৈ পাৰিছিল। সেই সময়ত ভিক্ষুবিলাকৰ মাজত সূত্ৰধৰ, বিনয়ধৰ আৰু মাতিকাধৰ নামৰ তিনি ধাৰাৰ সাধনাকাৰী ভিক্ষু আছিল। এই তিনি শ্ৰেণীৰ ভিক্ষুগণৰ সকলোৱে স্মৃতিধৰ আছিল।

স্মৃতিধৰ এই ভিক্ষুগণে শ্ৰুতিৰ পৰা স্মৃতিত বুদ্ধৰ বাণীক সংৰক্ষণ কৰিছিল। নিৰন্তৰ অধ্যৱসায়েৰে ভিক্ষুগণে তেওঁলোকৰ শিষ্য পৰম্পৰাত এই ৰীতি চলাই গৈছিল। বুদ্ধৰ শিষ্যসকলৰ মাজত প্ৰায় প্ৰত্যেকে এই শ্ৰুতি আৰু স্মৃতিৰ ক্ষমতা আছিল। সেয়ে ত্ৰিপিটক গ্ৰন্থায়ানৰ পূৰ্বে সূত্ৰধৰ সকলে সূত্ৰ, বিনয়ধৰ সকলে বিনয় আৰু মাতিকা ধৰ সকলে অভিধৰ্ম পিটক স্মৃতিত ৰাখিছিল।

ত্ৰিপিটকৰ অভ্যন্তৰীণ গ্ৰন্থৰ পৰিচয়

১) বিনয় পিটক
পাৰাজিকা
পচিত্তিয়া
চুলবগগ্
মহাবগগ্
পৰিবাৰ পাঠো

২) সূ্ত্ৰ পিটক
দীৰ্ঘ নিকায় (৩ খণ্ডত সমাপ্ত)
মজ্ ঝিম নিকায় (৩ খণ্ডত সমাপ্ত)
সংযুক্ত নিকায় (৩ খণ্ডত সমাপ্ত)
অংগুত্তৰ নিকায় (৩ খণ্ডত সমাপ্ত)
খুদ্দক নিকায় (১৬টা স্বতন্ত্ৰ গ্ৰন্থ আছে)
খুদ্দক পাঠো
ধম্মপদ
উদান
ইতিবুত্তক
সত্তনিপাত
বিমান বুত্থু
পেত বুত্থু
থেৰ গাথা
থেৰী গাথা
জাতক (৫ খণ্ড )
মহানিদ্দেশ
চুল নিদ্দেশ
পটিসম্ভিদা নিদ্দেশ
অপদান
বুদ্ধ বংশ
চৰিয পিটক

৩) অভিধৰ্ম পিটক
ধম্মসংগনি
বিভংগ
ধাতুকথা
পুগ্ গল পঞ্ঞত্তি
কথবত্থু
যমক
পটঠান

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ধৰ্ম গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম‎