ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
খনমা

খনমা নাগালেণ্ডৰ ৰাজধানী কহিমাৰ পৰা বিছ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে অৱস্থিত এখন আংগামী নগা গাওঁ।

গাওঁখনক স্থানীয় এবিধ উদ্ভিদ (Glouthera fragrantisima) ৰ আংগামী নাম অনুসৰি ’Khwuno-ra’ বুলিও জনা যায়। খনমাৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৯৪৩ জন আৰু ৪২৪টা পৰিয়াল। খনমাক ভাৰতৰ প্ৰথমখন সেউজ গাওঁ বুলি গণ্য কৰা হয়।

ভৌগোলিক অৱস্থিতি

খনমাৰ মূলত: পাহাৰীয়া। ইয়াৰ পাহাৰবোৰ সেউজ অৰণ্যৰে আৱৰি আছে। নাগালেণ্ডৰ ৰাজ্যিক চৰাই, ব্লাইথ’ছ ট্ৰগ’পান (Blyth's tragopan) খনমাৰ অৰণ্যত দেখা পোৱা যায়।

জনসংখ্যা

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি খনমাত বসবাস কৰা মুঠ পৰিয়ালৰ সংখ্যা ৪২৪টা আৰু জনসংখ্যা ১৯৪৩ জন। ইয়াৰে ৯১৯ জন পুৰুষ আৰু ১০২৪ গৰাকী মহিলা।

গাওঁখন তিনিটা খেলত বিভক্ত- মেৰহুমা (Merhüma, M-Khel), চেম’মা (Semoma, S-Khel) আৰু থেভ’মা (Thevoma,T-Khel).

খনমাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ নাগালেণ্ডৰ ৰাজ্যিক হাৰতকৈ অধিক। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি খনমাৰ নাগালেণ্ডৰ ৭৯.৫৫% ৰ বিপৰীতে ৮৩.৪১% লোক সাক্ষৰ। ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯৩.৭২% আৰু মহিলাৰ ৭৪.১৯%

ভাৰত চৰকাৰৰ পঞ্চায়তী ৰাজ আইনৰ অধীনত খনমা গাওঁখন গাওঁবুঢ়াই পৰিচালনা কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

লগতে চাওক

আংগামী জাপো ফিজ’

শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ গাঁও
পংকজ জ্যোতি মহন্ত

পংকজ জ্যোতি মহন্ত অসমৰ এগৰাকী গণিতজ্ঞ, লেখক, লগতে গণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ দ্বিভাষিক ই-আলোচনী গণিত চ'ৰাৰ সহঃপ্ৰতিষ্ঠাপক আৰু এগৰাকী সম্পাদক। পংকজ জ্যোতি মহন্তই গণিতৰ বিশ্লেষণাত্মক সংখ্যাতত্ত্ব, বীজগণিত আৰু কম্বিনেটৰিস্ক শাখাত গৱেষণা কৰে। তেওঁ ২০১১ চনত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। গণিত-বিজ্ঞানৰ উপৰি বিভিন্ন সামাজিক আৰু সাম্প্ৰতিক সময়ৰ প্ৰসংগক লৈ তেওঁ কাকত, ই-আলোচনী আৰু ব্লগৰ জৰিয়তে নিয়মীয়াকৈ লেখা-মেলা কৰি আহিছে। অসমৰ সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ পৰা প্ৰতিভাৰ উৎস আৰু অংক নহয় আতংক নামেৰে তেওঁৰ দুখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ হৈছে।

২০১৯ বৰ্ষৰ পৰা তেওঁ অসম গণিত শিক্ষায়তনৰ কাৰ্যকৰী সমিতিৰ এজন সদস্য হিচাপে জড়িত হৈ আছে। তেওঁ শিক্ষায়তনৰ পৰা প্ৰকাশিত দ্বিভাষীক আলোচনী গণিত বিকাশৰ ২০২০ চনৰ জুলাই-ডিচেম্বৰ(৬৭ সংখ্যক) মাহৰ পৰা সম্পাদকৰ দায়িত্বত আছে। পংকজ জ্যোতি মহন্তৰ সম্পাদনাতে ২০২১ চনৰ পৰা গণিত বিকাশ তিনিমাহৰ মূৰে মূৰে অনলাইন যোগে প্ৰকাশ হৈ আহিছে।

জন্ম আৰু শিক্ষা

পংকজ জ্যোতি মহন্তই ২০১২ চনত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

গৱেষণা-পত্ৰ

পংকজ জ্যোতি মহন্তৰ গৱেষণাৰ বিষয় হৈছে অখণ্ড সংখ্যাৰ বিভাজন (integer partition), ডায়ফেণ্টাইন সমীকৰণ (diophantine equations), সংখ্যাতাত্ত্বিক সমীকৰণ আৰু ৰেকাৰেন্সেছ (number theoritic sequences and recurrences) আৰু অন্যান্য। জাৰ্ণেল অৱ নাম্বাৰ থিঅ'ৰি, ফিব'নাকি কোৱাটাৰ্লিকে ধৰি বহু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গৱেষণা পত্ৰিকা বা জাৰ্নেলত তেওঁৰ কেইবাখনো গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ পাইছে।
পংকজ জ্যোতি মহন্ত অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ পৰা প্ৰকাশিত বিজ্ঞান জেউতিৰ সম্পাদনা সমিতিৰ সদস্য হিচাপে ২০১১ চনৰ পৰা আছে।

গ্ৰন্থৰাজি

প্ৰবন্ধ সংকলন
প্ৰতিভাৰ উৎস
অংক নহয় আতংক
উপন্যাস
কুলাংগাৰ

বঁটা সন্মান

২০২১ চনত ৰাজ্য চৰকাৰৰ লেখক সম্বৰ্ধনা লাভ

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

ৰিচাৰ্ছগেট প্ৰফাইল
গুগল স্কলাৰ প্ৰফাইল

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গণিতজ্ঞ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
সৰল জীৱন সুখী জীৱন

সৰল জীৱন সুখী জীৱন হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক হোমেন বৰগোহাঞিৰ শৰীৰ, মন আৰু স্বাস্থ্যবিষয়ক এখন প্ৰবন্ধ-সংকলন। ২০১৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ষ্টুডেণ্টচ ষ্ট'ৰচ প্ৰকাশকৰ পৰা প্ৰকাশ হোৱা ১৫২ পৃষ্ঠাৰ এই গ্ৰন্থখনত ২৩টা প্ৰৱন্ধ আছে। চাৰিটা সংস্কৰণৰ মুখ দেখা গ্ৰন্থখনৰ বৰ্তমান মূল্য ১৭৫.০০ টকা।

বিৱৰণ

২৩টা প্ৰবন্ধ থকা এই কিতাপখনৰ প্ৰবন্ধসমূহ হ'ল—
সৰল জীৱন, সুখী জীৱন।
স্বাস্থ্যৰ কাৰণে দুখীয়া মানুহৰ আহাৰ।
স্বাস্থ্য সম্পৰ্কে মোৰ চিন্তা আৰু অভিজ্ঞতা।
মনৰ টনিক।
স্বাস্থ্যৱান মানুহ।
আপোনাৰ মনটোৱে আপোনাক সুস্থ কৰিব পাৰে।
স্বাস্থ্যৰ নিচা।
বৃদ্ধসকলে আমাক কি শিকাব পাৰে।
মোৰাৰজী দেশাইৰ লগত পাঞ্জাখেল।
ৰোগ আৰু স্বাস্থ্য।
ভিটামিন কিয় খাব লাগে।
ৰোগৰ মাহাত্ম্য।
মূৰৰ বিষ।
আমিষ নে নিৰামিষ।
সকলো মানুহ এদিন নিৰামিষভোজী হ'ব।
বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন আৰু তেওঁৰ বাত-বিষ।
অসমৰ স্বাস্থ্য।
স্বাস্থ্য গঢ়াৰ দহটা নিয়ম।
শৰীৰ, মন আৰু স্বাস্থ্য।
স্বাস্থ্য।
দেহ আৰু মন।
আধুনিক মানুহৰ মানসিক স্বাস্থ্য।
সুদীৰ্ঘ সন্ধান।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
এৰোমেৰিন কলম্বাছ ৭৫ দুৰ্ঘটনা

১৯২৩ চনৰ ১৩ জানুৱাৰীত ফ্ল’ৰিডাৰ কী ৱেষ্টৰপৰা কিউবাৰ হাভানালৈ যোৱা বিমানত ইঞ্জিনৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হোৱাৰ পিছত এৰোমেৰিন ৭৫ যাত্ৰীবাহী ছিপ্লেন কলম্বাছ ফ্ল’ৰিডা জলদ্বীপত পতিত হয়। ঢৌৰ খুন্দাত পানীৰে ভৰা বিমানখন ডুব যোৱাৰ ফলত চাৰিজন যাত্ৰীৰ মৃত্যু হয়। পিছত বাকী যাত্ৰী আৰু দুজন ক্ৰুক এইচ এম ফ্লেগলাৰ নামৰ এখন পাৰ হৈ যোৱা ফেৰীৰে উদ্ধাৰ কৰে। এই দুৰ্ঘটনা আমেৰিকাৰ বিমান পৰিবহণৰ প্ৰথমটো বৃহৎ যাত্ৰীবাহী বিমান দুৰ্যোগ। বিমান পৰিচালক এৰোমেৰিন ৱেষ্ট ইণ্ডিজ এয়াৰৱেজে পিছৰ বছৰত আৰ্থিক লোকচানৰ বাবে বন্ধ কৰি দিবলগীয়া হয়।

দুৰ্ঘটনা

বিমানখনে প্ৰতিদিনে কৰাৰ দৰেই কী ৱেষ্টৰপৰা হাভানালৈ দৈনিক উৰণ আৰম্ভ কৰে। কিন্তু হাভানাৰপৰা ২০ বা ২১ মাইল উত্তৰত যেতিয়া ইঞ্জিনৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়, পাইলটে এই সমস্যাটো সমাধানৰ চেষ্টা কৰিবলৈ জৰুৰীকালীনভাবে নামি আহিবলৈ বাধ্য হয়। যেতিয়া তেওঁ নামিবলৈ বিমানৰ আগটো পানীৰফালে ঘূৰাই দিলে, "কিবা এটা ছিগি গ'ল" আৰু বিমানখন “লুটি খাই গ’ল’’, আৰু অনিয়ন্ত্ৰিতভাৱে ডুব গ’ল।

অঞ্চলটোৰ সাগৰীয় ৰুক্ষ পৰিস্থিতিৰ বাবে পাইলটজনে মসৃণ অৱতৰণ কৰাৰ প্ৰয়াসত কেইবাবাৰো ইফালে-সিফালে গ্লাইড কৰিছিল।
দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে বিমানখনে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে "এটা ডাঙৰ ঢৌৰ ট্ৰাফ"ত অৱতৰণ কৰিলে, যিয়ে নিমিষতে যাত্ৰীবাহী কেবিনৰ মাজভাগ চেপি পেলাইছিল। কেবিনৰ ভিতৰত দুটা নিদ্ৰিত শিশু কেবিনটো চেপি পেলোৱাৰ সময়তে নিমিষতে নিহত হোৱাৰ সন্দেহ কৰা হৈছে।
অনিয়ন্ত্ৰিত অৱতৰণ আৰু জলদ্বীপত উপস্থিত থকা ১০–১৫ (বা ১৫–২০) ফুটৰ ঢৌৰ বাবে বিমানখন দ্ৰুতগতিত ডুব যাবলৈ ধৰে।

বিমানখনৰ ধ্বংসাৱশেষ আংশিকভাৱে ওপঙি থকা অৱস্থাত বাকী পাঁচজন (ক্ৰু আৰু পাঁচজন যাত্ৰী দুয়োজনেই) উদ্ধাৰৰ বাবে অপেক্ষা কৰি বিমানখনৰ ওপৰলৈ ওলাই ৰৈ থাকিল। প্ৰথম অৱস্থাত আন দুজন যাত্ৰীও ওলাই আহিছিল যদিও সহায় অহাৰ আগতেই পিছলি গৈছিল।

সেই সময়ত সেই অঞ্চলৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা এইচ এম ফ্লেগলাৰ নামৰ ফেৰীখনত থকা লোকসকলে ০.৭৫ মাইল দূৰৰপৰা দুৰ্ঘটনাটো প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল, লগে লগে কেপ্তেইন জন এলবাৰীয়ে দুৰ্ঘটনাস্থলীৰফালে ঘূৰাই দিছিল আৰু ১৫০ গজ দূৰৰপৰা সাহায্য প্ৰেৰণ কৰিবলৈ এখন সৰু লাইফবোট দ্ৰুতগতিত প্ৰেৰণ কৰিছিল।

এনে হৈ থকাৰ সময়তে ফ্লেগলাৰৰ ক্ৰুৱে দুৰ্ঘটনাৰ খবৰ দিবলৈ ৰেডিঅ’গ্ৰাম পঠিয়াইছিল। সেই নিশা ফ্লেগলাৰ জাহাজখনে জীৱিতসকলক লৈ কী ৱেষ্টত উপস্থিত হয়।)

জীৱিত তিনিজন যাত্ৰী আছিল এটকিন্সৰ পত্নী, পৰিয়ালৰ নাৰ্ছ জুলিয়া হাভাৰ্টী আৰু নিউয়ৰ্কৰ ধনী বেংকাৰ/দালাল অট' আব্ৰামছ (বা আব্ৰাহামছ)। বিমানখনৰ ধ্বংসাৱশেষো হেৰাই গৈছিল, কাৰণ ষ্ট্ৰেইটছত ডুব গৈছিল।

১৯২৩ চনৰ ভিতৰত নিখুঁত সুৰক্ষা অভিলেখৰ সৈতে ২০,০০০ৰো অধিক যাত্ৰী কঢ়িয়াই নিয়াৰ পিছতো কলম্বাছৰ ক্ষতিৰ ফলত হোৱা আৰ্থিক প্ৰভাৱে এৰোমেৰিনক ধ্বংস কৰিবলগীয়া হৈছিল। পিছৰ বছৰত বিমান সংস্থাটো বন্ধ হৈ পৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিমান দুৰ্ঘটনা
ভেদনিটা কাৰ্টাৰ

ভেদনিটা কাৰ্টাৰ এগৰাকী আমেৰিকাৰ যৌন সৰবৰাহৰ বিৰোধী আৰু বেশ্যাবৃত্তি বিৰোধী কৰ্মী। কাৰ্টাৰ এগৰাকী লেখক আৰু ব্ৰেকিং ফ্ৰীৰ কাৰ্যবাহী সঞ্চালক, যিটো সংস্থাই বেশ্যাবৃত্তি এৰিব বিচৰা মহিলাসকলক সহায় কৰে।

জীৱনী

কাৰ্টাৰ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল মিনিয়াপলিছ–চেণ্ট পল, মিনেছ’টাত। কলেজৰ খৰচ বহন কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে তেওঁ নৃত্যশিল্পী বিচৰা বিজ্ঞাপনৰ সঁহাৰি দিছিল৷ পিছলৈ তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল যে সেই বিজ্ঞাপন ষ্ট্ৰিপাৰৰ পদৰ বাবেহে আছিল।. কাৰ্টাৰে লক্ষ্য কৰিছিল যে তেওঁৰ পেছাৰ বহু মহিলা বেশ্যাবৃত্তিলৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছে। তাৰ পিছত তেখেতে এবছৰ ধৰি এই উদ্যোগটোত কাম কৰিছিল। কাৰ্টাৰে ব্ৰেকিং ফ্ৰী নামৰ এটা সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰে যিয়ে ছোৱালী আৰু মহিলাক বেশ্যাবৃত্তিৰ পৰা ওলাই অহাত সহায় কৰে।তাৰ পিছত তেওঁ ব্ৰেকিং ফ্ৰীৰ কাৰ্যবাহী সঞ্চালিকা হয়,আৰু এই কাৰ্যসূচীয়ে অতিৰিক্ত সহায়ক সেৱা আগবঢ়াবলৈ সম্প্ৰসাৰিত হয়, য'ত জৰুৰীকালীন সাহায্য যেনে-খাদ্য, কাপোৰ, বাসস্থান, চিকিৎসা সেৱা আৰু মানৱ সৰবৰাহৰ বলি হোৱা লোকসকলৰ বাবে আইনী সাহায্য প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৯৮ চনৰ ভিতৰত সংস্থাটোৱে মহিলা আৰু ছোৱালীক স্থায়ীভাৱে পুনৰ ৰখাৰ বাবে এটা এপাৰ্টমেণ্ট ব্লক ভাড়াত লৈছিল আৰু ২০১০ চনলৈকে তেওঁলোকৰ হাতত অধিক এপাৰ্টমেণ্ট আৰু তিনিটা "সংক্ৰমণকালীন ঘৰ" আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
থিঅ'ড'ৰ ৰুজভেল্ট

থিঅ'ড'ৰ ৰুজভেল্ট (; ২৭ অক্টোবৰ, ১৮৫৮ – ৬ জানুৱাৰী, ১৯১৯) আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ২৬তম ৰাষ্ট্ৰপতি।

উদ্ধৃতিসমূহ

বিখ্যাত হোৱাতকৈ বিশ্বাসী হোৱাতো শ্ৰেয়।
মানুহ এজনে জীৱনৰ বাটত কেনেকৈ উজুটি খায়, বা কিবা এটা কাম কেনেকৈ বেছি ভালকৈ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, সেই কথা আঙুলিয়াই দিয়া সমালোচকজন গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়। আচল দাবীদাৰ মানুহজন হ'ল যি প্ৰকৃততে ৰঙ্গমঞ্চত আছে, যাৰ মুখখন ধূলি আৰু ঘাম আৰু তেজে মলিয়ন কৰি পেলাইছে; যি সাহসেৰে চেষ্টা কৰিছে; যি ভুল কৰিছে, যি বাৰে বাৰে অলপৰ কাৰণে বিফল হৈছে, কাৰণ ভুল আৰু বিফলতাৰ অবিহনে কোনো প্ৰচেষ্টা নাথাকে; তথাপিও যি প্ৰকৃততে উৎসাহ আৰু ভক্তিৰে কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে; যি কোনো এক মহান কামত নিজকে নিয়োজিত কৰে; যিয়ে সেই সকলোৰে পৰিণতিত অহা প্ৰকৃত কৃতিত্বৰ অনুভৱ চিনে, আৰু যিয়ে আটাইতকৈ বেয়া অৱস্থাত বিফল হ’লে অতি সাহসেৰে সেই বিফলতাৰ মুখামুখি হয়, যাতে তেওঁৰ স্থান কেতিয়াও সেই ভীৰু সমালোচক আত্মাবোৰৰ লগত নাথাকে কাৰণ তেওঁলোকে জয় বা পৰাজয়ৰ এটাও নিচিনে।

লগতে চাওক

থিৰ ভাল্লোৰ

উত্‍স

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
অমৰ প্ৰেম (চলচ্চিত্ৰ)

অমৰ প্ৰেম শক্তি সামন্তৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এখন ভাৰতীয় ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ। ১৯৭২ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত চলচ্চিত্ৰখনে মুক্তি লাভ কৰে। চলচ্চিত্ৰখন ১৯৭০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত অৰবিন্দ মুখাৰ্জীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নিশি পদ্ম শীৰ্ষক বঙালী চিনেমাখনৰ পুনৰ্নিমাণ। বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ হিঙেৰ কছুৰী নামৰ বঙালী চুটিগল্পটোৰ আধাৰত দুয়োখন চলচ্চিত্ৰৰে চিত্ৰনাট্য লিখিছে অৰবিন্দ মুখাৰ্জীয়ে। চলচ্চিত্ৰখনে মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু সম্পৰ্কৰ অৱনতি চিত্ৰিত কৰিছে আৰু এজন ল’ৰাৰ এগৰাকী বেশ্যাৰ প্ৰতি থকা নিষ্পাপ প্ৰেমৰ এক সুন্দৰ উদাহৰণ উপস্থাপন কৰি ইয়াৰ বিপৰীত প্ৰতিচ্ছবি দেখুৱাইছে। চলচ্চিত্ৰখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে শৰ্মিলা ঠাকুৰ, ৰাজেশ খান্না আৰু বিনোদ মেহৰাই।

সংলাপসমূহ

আনন্দ বাবু

পুষ্পা, ম‌ই এই চকুপানী চাব নোৱাৰোঁ। আই হে’ট টীয়েৰ্ছ!
মোৰ ঘৰটো তাচপাতৰ ঘৰ। যিমানেই সাজিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, সিমানেই ভাঙি যায়।
তোমাৰ এই গলৰ বিষে যিকোনো লোকৰ মনৰ বিষ আঁঁতৰাব পাৰে।
বহুত বিচৰাৰ পিছত গম পালোঁ যে জীৱনত মিঠা কেৱল দুই ঠাইতেই পোৱা যায়। মিঠাইৰ দোকানত আৰু দ্বিতীয়তে তোমাৰ মাতত।
মোৰ বিবাহেই মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অভিশাপ।

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
লাও পানী

লাওপানী বা নাম লাও (;English: Nam Lao / Hajpani) হ'ল লাওৰ এটা পনীয়া ৰূপ। ই আহোম ভাষাৰ শব্দ। ইয়াক আহোম জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়।

বিশেষত্ব

নাম লাও হ'ল লাওৰ পনীয়া ৰূপ সেয়েহে নাম লাও অইন লাও সমূহতকৈ ৰঙ আৰু গাঢ়তাৰ ক্ষেত্ৰত পনীয়া হয়। ইয়াক অইন সকলো লাওৰ দৰে চাউল,ভীমকল নাইবা কঠাল আদিৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰিব পৰা যায়। নাম লাও শব্দটো টাই আহোম ভাষাৰ পৰা আহিছে। নাম মানে হ'ল পানী বা পনীয়া আৰু লাও মানে হ'ল টাই সকলৰ পৰম্পৰাগত এক প্ৰকাৰৰ পানীয় যাক অসমৰ লগতে চীন, থাইলেণ্ড , শান , লাওছ আদি দেশত প্ৰয়োগ কৰা হয়।

লগতে চাওক

আহোম জনগোষ্ঠী
আহোম ৰাজবংশ
আহোম সাম্ৰাজ্য
আহোম ভাষা
অসমৰ জনগোষ্ঠী

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:সুৰা
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
চেলেং

চেলেং বা চেলেং চাদৰ শৰীৰৰ ওপৰ অংশত পৰিধান কৰা এবিধ অসমীয়া পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ। সাধাৰণতে দেহৰ সন্মুখৰ ফালে এটা অংশ ৰাখি লৈ বাঁও কান্ধেৰে পিঠিৰ ফালে চেলেঙৰ আনটো অংশ ওলোমাই লোৱা হয়। অসমীয়া সংস্কৃতিত চেলেং চাদৰক এক সন্মানীয় সাজৰূপে গণ্য কৰা হয়। চেলেঙসমূহ সাধাৰণতে পাট বা কপাহী সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। এখন চেলেং প্ৰায় ২৭৪ চেমি দীঘল আৰু ১৩০ চেমি বহল হয় আৰু ইয়াৰ দুয়োটা মূৰতে ফুল তোলা থাকে। এই ফুলসমূহ তোলোতে সাধাৰণতে সোণালী সূতাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উৎপত্তি

"চেলেং" শব্দৰ উৎপত্তি মূলতঃ পৌৰাণিক দেউৰী-চুতীয়া ভাষাত হৈছিল। দেউৰী ভাষাত আজিও এই বস্ত্ৰখনক চেলেং বুলিয়েই কোৱা হয়। ফ্ৰাঞ্চিছ হেমিল্টনে ১৮০৭ত নিজৰ কিতাপ "An account of Assam" ৰ পৃষ্ঠা ৬১ত উল্লেখ কৰিছে: "The Cheleng is a piece for wrapping around the shoulders of men in cold weather: it is 6 cubits long(9 feet) by 3 wide."। অৰ্থাৎ চেলেং চাদৰ খন ঠাণ্ডা দিনত বুকুত মেৰিয়াই লোৱা বস্ত্ৰ আছিল। যিহেতু চেলেং বুকুত লোৱা বস্ত্ৰ, গতিকে "চেলেং" শব্দ দেউৰী ভাষাৰ "বুকু" বুজোৱা "চেন" শব্দৰ লগত জড়িত হ'ব পাৰে।

প্ৰকাৰ

অসমীয়া লোকসকলে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চেলেং চাদৰৰ ব্যৱহাৰ কৰে। যেনে:-
সোণৰ সূতাৰে চাবধৰা চেলেং
আঁচু দিয়া চেলেং
গাৰিয়লী চেলেং
পাৰি দিয়া চেলেং
গুণাকটা চেলেং
দৰিয়ালি গুণা কৰা চেলেং
সোণীয়া চেলেং

ব্যৱহাৰ

উত্তৰীয় বস্ত্ৰ হিচাপে পৰিচিত এইবিধ বস্ত্ৰ পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে পৰিধান কৰে যদিও ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সীমিত। হুঁচৰি বিহুত মুখিয়ালজনে বিহুৱান বা গামোচাৰ লগতে চেলেং চাদৰ পৰিধান কৰে। সত্ৰাধিকাৰ, গোসাঁই আৰু ভকত-বৈষ্ণৱসকলে প্ৰায় বাধ্যতামূলকভাৱে চেলেঙৰ ব্যৱহাৰ কৰে।

চিত্ৰ ভঁৰাল

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
জুলু ৱিকিপিডিয়া

জুলু ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ জুলু সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।

পৰিসংখ্যা

চনত জুলু ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক, গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।

বাহ্যিক সংযোগ

জুলু ৱিকিপিডিয়া

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
সতীদাহ প্ৰথা

সতীদাহ প্ৰথা হৈছে বৰ্তমান লুপ্ত হোৱা এটি অন্তিম সংস্কাৰ প্ৰক্ৰিয়া য'ত এগৰাকী বিধৱা মহিলাই নিজৰ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত স্বামীৰ চিতাত আত্মজাহ দিয়ে।

এই প্ৰথাটো তৃতীয় শতাব্দীৰ পৰাই প্ৰচলিত বুলি উল্লেখ আছে যদিও ৰজাৰ পত্নীসকলে পঞ্চমৰ পৰা নৱম শতিকাৰ এই প্ৰথা মানি চলাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। এই প্ৰথা উত্তৰ ভাৰতৰ ৰাজতন্ত্ৰৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বুলি কোৱা হয়। দশম শতিকাৰ পৰা এই ধাৰণাই জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে আৰু দ্বাদশৰ পৰা অষ্টাদশ শতিকালৈ বাকী লোকসকলৰ মাজতো চলিব ধৰে। এই প্ৰথাটো কিছুমান হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত দেখা গৈছিল বিশেষকৈ পৰিয়ালতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাযুক্ত সম্প্ৰদায়ৰ মাজত। দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ দেশ ইণ্ডোনেছিয়া আৰু ভিয়েটনামতো এই প্ৰথা দেখা গৈছিল। অৱশ্যে সতীদাহ প্ৰথা সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত নাছিল বা ধৰ্মগ্ৰন্থতো উল্লেখ নাছিল।

১৮০৩ চনত কলিকতাত নিষিদ্ধ কৰা সত্ত্বেও কলিকতাৰ ৪৮ কিলোমিটাৰ ব্যাসাৰ্ধত উইলিয়াম কেৰীয়ে ৪৩৮টা সতীদাহৰ ঘটনা প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। ১৮১৫ চনৰ পৰা ১৮১৮ চনলৈ বেঙ্গলত সতীদাহৰ ঘটনা দুগুণ হৈ ৩৭৮ৰ পৰা ৮৩৯টা হৈছিলগৈ। খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী উইলিয়াম কেৰী আৰু ব্ৰাহ্মণ হিন্দু সমাজ সংস্কাৰক ৰামমোহন ৰায়ৰ প্ৰচেষ্টাত ১৮২৯ চনত বেঙ্গল চৰকাৰে সতীদাহ প্ৰথা নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰে। তাৰপিছত ভাৰতৰ বাকী প্ৰিন্সলী ষ্টেটসমূহতো একেই আইন প্ৰয়োগ কৰাৰ পিছত ১৮৬১ চনত মহাৰাণী ভিক্টোৰিয়াই গোটেই ভাৰতত এই প্ৰথা বন্ধ কৰে। নেপালত ১৯২০ চনত সতীদাহ প্ৰথা বন্ধ কৰা হয়। ১৯৮৮ চনত ভাৰতত সতী প্ৰতিৰোধ আইনখন বলৱৎ কৰা হয়।

ব্যুৎপত্তি

সতী শব্দটো আহিছে দেৱী সতীৰ নামৰ পৰা, যিয়ে পিতৃ দক্ষই তেওঁক আৰু তেওঁৰ পতি মহাদেৱ শিৱক কৰা অপমান সহ্য কৰিব নোৱাৰি পিতৃগৃহতেই আত্মজাহ দিছিল।

হিন্দী আৰু সংস্কৃত পাঠ্যমতে সতী মানে "ভাল পত্নী"। সতী শব্দটোৰে মহিলাগৰাকীক বুজোৱা হয়। প্ৰথাটোক সহগমন, সহমৰণ বা সতীদাহ বুলি কোৱা হয়। সতী প্ৰতিৰোধ আইন, ১৯৮৭ৰ খণ্ড-১ আৰু ২ (চি) অনুচ্ছেদ মতে সতী মানে সতী প্ৰথাটোক বুজায়।

ইতিহাস

সৰ্বপ্ৰথম ইতিহাস

কিছুমান বিশ্বাসযোগ্য উৎসৰ মতে সতী প্ৰথা গুপ্ত যুগৰ আগৰে পৰাই প্ৰচলিত আছিল। গ্ৰীক ইতিহাসবিদ ডিঅ'ডৰাছৰ মতে ৰৱি আৰু বিয়াছ নদীৰ মাজত থকা কেথেই জনগোষ্ঠীৰ মানুহৰ মাজত সতীদাহ চলিছিল। ডিঅ'ডৰাছে এই কথাও উল্লেখ কৰিছিল যে ৩১৬ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ গেবিয়েনৰ যুদ্ধত সেনাপতি কেটেউছৰ মৃত্যুত তেওঁৰ বিধৱা পত্নীয়ে নিজৰ পতিৰ চিতাত উঠি আত্মজাহ দিছিল।

একজেল মাইকেলছৰ মতে নেপালত ৪৬৪ খ্ৰীষ্টাব্দ আৰু ভাৰতত ৫১০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা সতী প্ৰথাৰ প্ৰথম লিখিত প্ৰমাণ পোৱা যায়। সতী প্ৰথা সাধাৰণ লোকৰ মাজত খুব কম পৰিমাণে হৈছিল বুলি প্ৰথম সাক্ষ্যসমূহে কয়। একাদশ শতিকাৰ পৰাহে তেনে শিলা অধিক পৰিমাণে পোৱা গৈছিল আৰু বেছিসংখ্যক শিলা ৰাজস্থানত পোৱা গৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা

শ্ৰেণী:সামাজিক প্ৰথা
বিনন্দ বৰুৱা

বিনন্দ বৰুৱা আছিল গল্পকাৰ, নাট্যকাৰ। ১৯২৮আৰু ১৯২৯চনত ' অসম ছাত্ৰ সন্মিলন'ৰ মুখপত্ৰ' মিলন' ৰ সম্পাদক আছিল।

জন্ম আৰু বংশৰ পৰিচয়

ঘৰ যোৰহাট মহকুমাৰ টিয়কত। পিতৃ নাম গোপাল বৰুৱা।

শিক্ষা

যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে আৰু কটন কলেজ লগতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালত শিক্ষা লাভ কৰি জাঁজী হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰি অৱসৰ লয়।

সাহিত্যৰাজি

কবিতা

শঙ্খধ্বনি
প্ৰতিধ্বনি
জয়ধ্বনি

গহীন নাটক

শৰাইঘাট
পাৰ্থ-সাৰথি

শিশু পুথি

মহাৰাজ নৰাৰায়ণ
ৰাজস্থানৰ গল্প

তেখেতে 'কেৰপাই শৰ্মা' নামৰ ছদ্মৰূপত 'বাঁহী' আদি কাকতত খুহুটীয়া প্ৰবন্ধও দিছিল। শ্ৰী বৰুৱাই নাটক আৰু গল্পও ৰচনা কৰিছিল।

সহায়ক গ্ৰন্থ

অসমীয়া সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত, সম্পাদক: সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, দশম সংস্কৰণ, পৃষ্ঠা-৩১৯
অসমীয়া সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত, সম্পাদক: সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, দশম সংস্কৰণ, পৃষ্ঠা-৩২০

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
সংক্ষিপ্ত অসম বিশ্বকোষ

সংক্ষিপ্ত অসম বিশ্বকোষ হৈছে শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ পৰিকল্পনা, সংকলন আৰু সম্পাদনাত প্ৰকাশিত এখন অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশিত কেৱল অসম বিষয়ক তথ্যসমৃদ্ধ গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখন পাঁচটা খণ্ডত বিভক্ত। ২০২১ চনৰ আগষ্ট মাহত প্ৰথমটি খণ্ড প্ৰকাশ পায়। অসমৰ অলেখ আপুৰুগীয়া খবৰ, ৰেকৰ্ড, পৰিসংখ্যাৰ সহিতে অসম বিষয়ক ভালেমান স্বল্পালোচিত আৰু অনালোচিত বিষয়ৰ অন্তৰ্ভুক্তি তথা শেহতীয়া তথ্যৰ সংযোজন সংক্ষিপ্ত অসম বিশ্বকোষৰ বৈশিষ্ট্য। ইয়াৰ পঞ্চম তথা অন্তিম খণ্ডত এখন বিস্তৃত নিৰ্ঘণ্ট থাকিব।

বিৱৰণ

কিতাপখনৰ নাম সম্পৰ্কে লেখকে প্ৰথম খণ্ডৰ নিবেদন শীৰ্ষক কলমত এনেদৰে লিখিছে,"দৰাচলতে ইংৰাজী encyclopaedia বা encyclopedia শব্দৰ অসমীয়া প্ৰতিশব্দ বিশ্বকোষৰ 'বিশ্ব'ৰ অৰ্থ আক্ষৰিক নহয়, মূলতঃ ব্যঞ্জনামূলকহে। ইয়াৰ অৰ্থ সম্যকো আৰু/অথবা ব্যাপকো। কোনো নিৰ্দিষ্ট বিষয় বা প্ৰসংগৰ সম্ভাব্য সকলো দিশ সামৰি নতুবা সম্ভাব্য সকলো বিষয়ৰ এক সম্যক ধাৰণা সন্নিৱিষ্ট কৰি প্ৰস্তুত কৰা আকৰ গ্ৰন্থই বিশ্বকোষ। ...দ্বিতীয়তে, এই বিশ্বকোষ এক নিৰ্দিষ্ট বিষয়কেন্দ্ৰিক বিশ্বকোষ- অসম বিশ্বকোষ। ... এইটো কথাও সঁচা যে অসমকেন্দ্ৰিক সকলো কথা নাইবা বিষয় এই গ্ৰন্থই সামৰিব পৰা নাই। প্ৰৱিষ্টি নিৰ্বাচন আৰু বৰ্ণনা উভয় ক্ষেত্ৰতে ই সংক্ষিপ্ত। ... এই সকলো দিশ সচেতনভাৱে বিবেচনা কৰি ইয়াৰ নাম থোৱা হৈছে সংক্ষিপ্ত অসম বিশ্বকোষ।"

প্ৰথম খণ্ড

সংক্ষিপ্ত অসম বিশ্বকোষৰ প্ৰথমটি খণ্ডত অসমীয়া বৰ্ণমালাৰ ক্ৰম অনুসৰি প্ৰায় ১০০০ অসম বিষয়ক প্ৰৱিষ্টি আছে। ইয়াত অৰ পৰা আৰম্ভ হৈ খ্ৰীষ্ট ধৰ্মত শেষ হৈছে। সম্পৰ্ক থকা প্ৰৱিষ্টিসমূহ সহজে বিচাৰি পাবলৈ এখন নিৰ্দেশিকা লগতে চাওক শিৰোনামেৰে আছে। শতাধিক তালিকাৰ লগতে এই খণ্ডত ১০০০-ৰো অধিক আলোকচিত্ৰ, মানচিত্ৰ আৰু ৰেখাচিত্ৰ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।

সংকলকৰ চমু পৰিচয়

তথ্যৰ বৈচিত্ৰ্যময় তথা গতিশীল জগতখনৰ লগত পঢ়ুৱৈক চিনাকি কৰোৱা অসমৰ লেখক, সাংবাদিক, তথ্যসম্ৰাট শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ পৰিকল্পনাত সংকলিত হৈছে সংক্ষিপ্ত অসম বিশ্বকোষ।
কিতাপখনৰ পৰিকল্পনা, প্ৰৱিষ্টি নিৰ্বাচন, সংকলন আৰু সম্পাদনা কৰিছে লেখকে নিজে, সহযোগী সম্পাদক হৈছে প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা, সহকাৰী সম্পাদক হৈছে ডাঃ গীতাৰ্থ বৰদলৈব আৰু অনামিকা বড়া। এই কিতাপখনত প্ৰকল্প সহযোগী হিচাপে আছে অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা, ড° মৃদুস্মিতা ফুকন, শাংকব কৌশিক বৰুৱা, ড° জয়দীপ বৰুৱা, মনস্বিনী মহন্ত, ড° দেৱজিত বৰুৱা, ঈশান জ্যোতি বৰা আৰু অনিমেষ বৰা। প্ৰৱিষ্টি নিৰ্বাচনৰ সহকাৰী হিচাপে আছে, জ্যোতিৰূপম দত্ত, প্ৰাণজ্যোতি নাথ, নেত্ৰ কমল গোস্বামী, চাণক্য দাস, ভাস্কৰ ভূঞা, বিশ্বজিত বৈশ্য আৰু দীপশিখা দাস। কিতাপখনৰ প্ৰথম খণ্ডত মুঠ ৭৩জন সংকলন সহযোগী আছে।

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:বিশ্বকোষ
টুচু পূজা

টুচু পূজা হৈছে চাহ জনজাতিসকলৰ এক প্ৰধান মাংগলিক উৎসৱ । টুচু পূজা বা টুচু পৰৱ পুহ আৰু মাঘ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা পালন কৰা হয়। পুহ মাহত আৰম্ভ হোৱা বাবে এই পৰবক পৌৰ পৰৱ বুলিও কোৱা হয়। চাহ জনজাতিসকলে টুচুক এগৰাকী দেৱীৰূপে পূজা কৰে। ব্ৰাহ্মণ পূজাৰীবিহীন এই পূজাত টুচুক শস্যৰ দেৱী বুলি পূজা কৰা হয় যদিও, কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত শিৱৰ জীয়েক, মনসাৰ ভনীয়েক, কালী, দুৰ্গা, সীতা, সাৱিত্ৰী আদিৰ ৰূপতো কল্পনা কৰা হয়। এই পূজা মূলতঃ নাৰীকেন্দ্ৰিক যদিও পুৰুষেও ইয়াৰ ৰং-ৰহইচ কৰাত ভাগ লয়। টুচু পূজাক ঘাইকৈ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি। এটা হ'ল ঘৰত আৰু আনটো হ'ল নদীৰ পাৰত।

পুহ মাহ সোমোৱাৰ লগে লগেই চাহ জনগোষ্ঠীৰ গাভৰুবোৰ কোনো এঘৰত গোট খায় আৰু তেওঁলোকৰ মাজত এগৰাকী টুচু-মা পতা। ইয়াৰ পাছত কুলি বা ম'ৰা চৰাইত উঠি থকা, হাতত ছাতি আৰু কলহ লোৱা টুচুৰ মূৰ্তি আনি পূজা কৰা হয়। নিতৌ সন্ধিয়া গাভৰুবোৰে ফল-মূল, আখৈ আদি দি টুচুক অৰ্চনা কৰে। পুহৰ শেষৰ ৰাতিৰ দিনা গাভৰুহঁতৰ লগতে ডেকাবোৰেও উজাগৰে থাকি টুচু গীত গায়। ৰাতিপুৱাৰ লগে লগে টুচু দেৱীৰ মূৰ্তিটো টুচু-মাৰ মূৰত তুলি আটায়ে নদীৰ ঘাটলৈ যায়। যাওঁতে বাটত ঘৰে ঘৰে সোমায় টুচুক ফুৰায়। মানুহে টুচুক পূজা-অৰ্চনা কৰে আৰু তিল পিঠা খাবলৈ দিয়ে। চাহ জনগোষ্ঠীৰ গাভৰুহঁতে মাঘ মাহত তিল পিঠা খোৱাৰ নিয়ম আছে। সেয়ে তেওঁলোকৰ পুহৰ সংক্ৰান্তিৰ এই উৎসক তিল সাঁকৰাইও বোলে। শ্ৰদ্ধাৰে টুচু পূজা পালন কৰিলে বছৰটোত খৰ-খজুৱতি নহয় বুলিও তেওঁলোকৰ মাজত জনবিশ্বাস প্ৰচলিত। একেদৰে সৰস্বতী পূজাৰ পাছত টুচু পূজা পাতিলে খৰ-খজুৱতি হয়। এই পূজাত পিঠা-পনাৰ লগত কাঠ-আলু (খাম-আলু), মিঠা-আলু (চকৰকান্দা) আদি খোৱাৰো নিয়ম আছে।

টুচুক সকলোৰে ঘৰত ফুৰোৱাৰ পাছত নদীৰ ঘাটলৈ নিয়া হয়। নৈৰ ঘাটত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা টুচুৰ দল গোট খায় আৰু তাতে তেওঁলোকৰ মাজত গীতৰ প্ৰতিযোগিতা হয়। শেষত সকলোৱে টুচুক নৈৰ বুকুত বিসৰ্জন (ভাষান) দিয়ে। নৈৰ ঘাটতে জল দেৱতাক সাক্ষী কৰি বহুতে সেইদিনা সখী পাতে। ইয়াক 'ফুলপ্ৰাণ' পতা বোলে। এই 'ফুলপ্ৰাণ' আৰু টুচু সম্পৰ্কে চাহ জনগোষ্ঠীসকলৰ মাজত অনেক কিংবদন্তি আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
মানিকে মাগে হিথে

মাণিকে মাগে হিথে হৈছে যোহানী আৰু সতীশান ৰথনায়কৰ শ্ৰীলংকাৰ সিংহল ভাষাৰ এটি গীত।

গীতটোৰ এটা অফিচিয়েল কভাৰ যোহানী আৰু সতীশানে প্ৰস্তুত কৰি ২০২১ চনৰ ২২ মে'ত মুক্তি দিছিল। গীতৰ কথা লিখিছিল দুলান এ আৰ এক্সে। তিনিমাহত ইউটিউবত এই কভাৰ গীতটোৱে ১৯ কোটি দৰ্শন অতিক্ৰম কৰিছিল। গীতটো কেইবাটাও ভাষাত ডাব কৰা হৈছিল। গীতটোৱে সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ লগতে বিশ্বজুৰি চৰ্চ্চা লাভ কৰিছিল।

ভিডিঅ' গীতটোৱে শ্ৰীলংকাত প্ৰথমটো বৃহৎ অগ্ৰগতি মূলক ভাইৰেল মাৰ্কেটিঙৰ সূচনা কৰে।

অন্তৰালৰ কাহিনী

মূল

২০২০ চনত ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ লকডাউনৰ সময়ত জুলাই মাহত শ্ৰীলংকাৰ চামথ সংগীতে প্ৰযোজনা কৰিছিল মূল গীত মাণিকে মাগে হিথে। মূল গীতটোৰ পৰিচালক আছিল হাচিথ আৰিয়ান আৰু কণ্ঠদান কৰিছিল সতীশান আৰু দুলান এ আৰ এক্সে। ২০২১ চনৰ ২২ মে'ত শ্ৰীলংকাৰ গণৰাজ্য দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি ইউটিউবত এই কভাৰ গীতটো আপলোড কৰা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ
আৰাণী ৰেচম

আৰাণী ৰেচম শাড়ী ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যত অৱস্থিত আৰাণী চহৰত তৈয়াৰী পৰম্পৰাগত ৰেচমৰ শাড়ী। যিহেতু এই শাড়ীবোৰ আৰাণীত উৎপাদিত হয়, সেয়েহে এই চহৰখনক প্ৰায়ে আৰাণীৰ ৰেচম চহৰ বা আৰাণী ৰেচম চহৰ বুলি কোৱা হয়।

শাড়ী হৈছে সাধাৰণতে চাৰিৰপৰা ন গজলৈকে চিলাই নকৰা দীঘল কাপোৰ। "শাড়ী" শব্দটো সংস্কৃত শব্দ "সাড়ী"ৰপৰা উদ্ভৱ হৈছে আৰু খ্ৰীষ্টীয় ৫ম আৰু ষষ্ঠ শতিকাৰ তামিল সাহিত্যত শাড়ীৰ উল্লেখ পোৱা যায়। আৰাণী ৰেচমৰ শাড়ীবোৰ সূক্ষ্ম জৰীৰ (সোণালী গুণা) কামৰ বাবে জনাজাত।

আৰাণী ৰেচম শাড়ীয়ে ভৌগোলিক সূচক (GI) টেগ লাভ কৰিছে। কাঞ্চিপুৰমৰ পিছত আৰাণী তামিলনাডুৰ ৰেচম শাড়ী উৎপাদনৰ অন্যতম বিখ্যাত কেন্দ্ৰ। তদুপৰি, এই চহৰখনেই এই জিলাৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক ৰাজহৰ যোগান ধৰা চহৰ।

২০১৮ চনত আৰাণী ৰেচম শাড়ীয়ে ৰেচম উৎপাদন আৰু বিপণনত উৎকৃষ্টতাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। ভৌগোলিক সূচক টেগে এই শাড়ীসমূহৰ অনন্য পৰিচয় আৰু মানদণ্ডক আৰু অধিক উজ্জ্বল কৰি তুলিছে।

আৰাণী ৰেচমৰ ইতিহাস

এই পৰম্পৰাগত উদ্যোগটো প্ৰধানকৈ আৰাণী আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলত বিকশিত হৈছিল। ওচৰৰ বদ্মানদমংগলম আৰু দেৱীকাপুৰম আদি গাঁৱত পোৱা শিলালিপিত হাতৰ তাঁতশালৰ উপস্থিতিৰ কথা উল্লেখ আছে। বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ কালত আৰাণীৰ ৰেচম বয়ন আৰম্ভ হৈছিল আৰু আৰাণী জাগীৰ শাসন আৰু ইংৰাজৰ যুগতো ইয়াৰ বৃদ্ধি অব্যাহত আছিল। প্ৰথমটো ৰেচম বয়ন ইউনিট থাম্বন্না চেট্টিয়াৰে স্থাপন কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ব্লক প্ৰিন্টিঙৰ কৌশল কান্নৈয়া নাইডুৱে প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল, আনহাতে একাধিক ৰং ব্যৱহাৰ কৰি ৰং কৰা পদ্ধতি ভি বিজয়ৰাঘৱ নাইডুৱে আনিছিল। সময়ৰ লগে লগে ৰেচম উৎপাদনত বয়ন আৰু বিক্ৰেতাৰ সংখ্যা ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পালে।

আৰাণী হস্ততাঁত ৰেচম ক্লাষ্টাৰ

আৰাণীয়ে তামিলনাডুৰ অন্যতম বৃহৎ হস্ততাঁত ৰেচমৰ শাৰী ক্লাষ্টাৰ পৰিচালনা কৰে, যিটো বিশেষকৈ মূল ৰূপৰ জৰী সূতা ব্যৱহাৰৰ বাবে পৰিচিত। আৰাণী অঞ্চলত ৩৫,০০০ তকৈ অধিক পৰম্পৰাগত শিপিনী সক্ৰিয় হৈ আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উদ্যোগ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:ভৌগোলিক স্বীকৃতি
জ্যোতি প্ৰকাশ দাস

জ্যোতি প্ৰকাশ দাস বা জে পি দাস হৈছে অসমৰ এজন প্ৰতিষ্ঠিত কণ্ঠশিল্পী। অসমৰ অগণন শ্ৰোতাৰ মাজত তেওঁ জেপিদা বুলি পৰিচিত। ‘মোৰ মিনতি তৰা হয় যদি...’, ‘সন্ধিয়াৰ আকাশত...’, ‘ওৰে ৰাতি অন্ধকাৰত...’, ‘পৰিচয়বিহীন...’ আদি সৰ্বকালৰ অনেক জনপ্ৰিয় গীতৰ সুৰকাৰ হৈছে জে পি দাস।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

১৯৪৭ চনৰ ২৫ জুলাইত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বৰবাৰীত এটি সংস্কৃতিৱান পৰিয়ালত জে পি দাসৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ ধীৰেন্দ্ৰনাথ দাস এজন অঁনাতাৰ শিল্পী আছিল। মাতৃৰ নাম বীণাপাণি দাস।

শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

জে পি দাসে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল শ্বিলঙৰ ছেইণ্ট মেৰিজ স্কুলত। সংগীতানুৰাগী পিতৃয়ে তেওঁক ৮ বছৰ বয়সতে ঢাকাৰ ফুল মহম্মদ খানৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ তালিম শিকাইছিল। ক্লাছ ফ’ৰত থাকোঁতেই তেওঁ বংগীয় সাহিত্য পৰিষদৰ দ্বাৰা আয়োজিত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ‘খ’ শাখাত মালকোশ ৰাগ গাই প্ৰথম পুৰস্কাৰ বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃয়ে দশম শ্ৰেণীত এখন ইলেকট্ৰিক গীটাৰ উপহাৰ হিচাপে দিছিল। তাৰ পিছতে সমনীয়া খাচী আৰু নেপালী ল’ৰাৰ সৈতে গঢ়ি তুলিছিল এটি মিউজিকেল বেণ্ড – ‘জেট লাইনাৰ্ছ’। ১৯৬২ চনত শ্বিলং গভৰ্ণমেণ্ট হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে ছেইণ্ট এডমাণ্ড স্কুলত আৰু ১৯৬৬ চনত ছেইণ্ট এন্থনী কলেজৰপৰা বি এ সম্পূৰ্ণ কৰে। ইয়াৰ পিছত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়লৈ আহে।

কৰ্মজীৱন

১৯৬৯ চনত আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত জে পি দাসে অনুষ্ঠান কাৰ্যবাহী হিচাপে যোগদান কৰে। ২০০৮ চনৰ ২৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ পৰাই তেওঁ সহকাৰী কেন্দ্ৰ সঞ্চালকৰ পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

সংগীত জীৱন

সংগীতত সুহুৰি ব্যৱহাৰ কৰাতো জে পি দাসৰ গীতৰ এটি বৈশিষ্ট্য।

সংগীত পৰিচালনা

বোলছবি
পাহাৰী কন্যা (১৯৯০) ; পৰিচালক: মুনিন বৰুৱা
প্ৰভাতী পখীৰ গান (১৯৯২)
শেষ উপহাৰ (২০০২)

গীত
মোৰ মিনতি তৰা হয় যদি...
সন্ধিয়াৰ আকাশত...
ওৰে ৰাতি অন্ধকাৰত...
পৰিচয়বিহীন...

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৭৩ চনৰ ৩ মে’ৰ দিনা শান্তিপুৰৰ হীৰা দাসৰ লগত জে পি দাস বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ তিনিও সন্তানৰ নাম হৈছে জিণ্টি, নীতিন আৰু ৰাজীৱ।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ সঙ্গীত পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ কণ্ঠশিল্পী