ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
বৰপেটীয়া উপভাষা

বৰপেটীয়া উপভাষা (স্থানীয়: ব'ৰপেইটা) হৈছে আধুনিক কামৰূপীয়া উপভাষাৰ এটা আঞ্চলিক উপ-উপভাষা, যি অসমীয়া ভাষাৰ এটা উপভাষা। অসমৰ বৰ্তমানৰ বৰপেটা জিলাৰ নামত নামাঙ্কিত, এই উপভাষাটো কামৰূপীয়াৰ আটাইতকৈ পশ্চিম সীমাৰ উপভাষা। এই উপভাষাৰ ভিতৰতো সমাজভিত্তিক বিভিন্ন বৈচিত্ৰ্য আছে।

বৈশিষ্ট্য

আন বেছিভাগ কামৰূপীয়া উপভাষাত সাতটা স্বৰবৰ্ণৰ প্ৰণালী থাকিলেও বৰপেইটাত আঠটা স্বৰবৰ্ণৰ প্ৰণালী আছে।
আন বেছিভাগ কামৰূপীয়া উপভাষাই চাৰিটা ক্ৰিয়াৰ ৰূপৰ প্ৰণালী অনুসৰণ কৰে, কিন্তু বৰপেইটাই পাঁচটা ৰূপৰ প্ৰণালী অনুসৰণ কৰে।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি
ভাংগড় দুৰ্গ

ভাংগড় দুৰ্গ ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যত নিৰ্মিত ষোড়শ শতিকাৰ এটা দুৰ্গ।
ভাগৱত দাসৰ শাসনকালত এই চহৰখন তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ মাধো সিংহৰ বাসস্থান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। দুৰ্গ আৰু ইয়াৰ চৌহদসমূহ ভালদৰে সংৰক্ষিত।

কিংবদন্তি

কিংবদন্তি অনুসৰি গড় অঞ্চলৰ ভিতৰত এজন সাধু বাস কৰিছিল আৰু তেওঁৰ নিষেধাজ্ঞা অনুসৰি গড়ৰ চৌহদত নিৰ্মাণ কৰা যিকোনো ঘৰ তেওঁৰ ঘৰতকৈ ওখ হ’ব নালাগে আৰু তেনে কোনো ঘৰৰ ছাঁ তেওঁৰ ঘৰত পৰিলে ইয়াৰ ফলত দুৰ্গ নগৰখন ধ্বংস হ’ব। যেতিয়া গড়টোত স্তম্ভ সংযোজন কৰা হ’ল যিয়ে সাধুৰ ঘৰত ছাঁ পেলায়, তাৰ ফলত গড় আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা নগৰবোৰ ধ্বংস হ’ল। আন এক কাহিনী অনুসৰি ক’লা যাদুৰ অনুশীলনকাৰী এজন পুৰোহিতে বহু ছোৱালী থকা ভাংগড়ৰ এগৰাকী ধুনীয়া ৰাজকুমাৰীৰ প্ৰেমত পৰিছিল। এদিন পুৰোহিতজনে ৰাজকুমাৰীৰ পিছে পিছে বজাৰলৈ গৈ প্ৰেমৰ ঔষধ এটা আগবঢ়াই দিলে। কিন্তু তাই নাকচ কৰিলে, ডাঙৰ শিল এটাত পেলাই দিলে যিটো ফলস্বৰূপে শিলটো বাগৰি আহি পুৰোহিতজনৰ ওপৰত পৰি তেওঁক চেপি ধৰিলে। মৃত্যুৰ আগতে পুৰোহিতে সমগ্ৰ গাঁওখনক ধ্বংস আৰু নিৰ্জনতাৰ নিন্দা কৰি অভিশাপ দিছিল।

বিন্যাস আৰু ডিজাইন

সম্পূৰ্ণ ধ্বংসপ্ৰাপ্ত দুৰ্গ চহৰখনৰ মূল গেটেৰে প্ৰৱেশ কৰিলে মন্দিৰ, ৰাজপ্ৰসাদ আৰু হাভেলি পোৱা যায়। তদুপৰি এই দুৰ্গৰ প্ৰৱেশৰ বাবে আৰু চাৰিটা বিন্দু আছে: লাহোৰী গেট, আজমেৰী গেট, ফুলবাৰী গেট, আৰু দিল্লী গেট। মূল দুৱাৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত বহুতো হিন্দু মন্দিৰ আছে, যেনে হনুমান মন্দিৰ, গোপীনাথ মন্দিৰ, সোমেশ্বৰ মন্দিৰ, কেশৱ ৰায় মন্দিৰ, মংগলা দেৱী মন্দিৰ, গণেশ মন্দিৰ, আৰু নবীন মন্দিৰ।
গোপীনাথ মন্দিৰটো ১৪ ফুট উচ্চ প্লিন্থৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে আৰু মন্দিৰৰ খোদিত শিলৰ বাবে হালধীয়া শিল ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পুৰোহিতজী কী হাভেলী নামৰ পুৰোহিতৰ বাসগৃহটো মন্দিৰ কমপ্লেক্সৰ চৌহদত অৱস্থিত। ইয়াৰ পিছত ক্ৰমে নাচন কি হাভেলী (নৃত্যশিল্পীৰ ৰাজপ্ৰসাদ) আৰু জৌহাৰি বজাৰ (বজাৰ স্থান), তাৰ পিছত গোপীনাথ মন্দিৰ। দুৰ্গৰ সীমাৰ চৰম মূৰত ৰয়েল পেলেচ অৱস্থিত।

হনুমান আৰু শিৱ মহাদেৱৰ বাবে উৎসৰ্গিত মন্দিৰসমূহ মন্দিৰৰ পৰিৱৰ্তে চেনোটাফ শৈলীত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। তেওঁলোকৰ নিৰ্মাণত ঝিৰি মাৰ্বল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। দুৰ্গৰ দুৱাৰৰ বাহিৰত পোৱা এটা মুছলমান সমাধি ৰজা হৰিসিংহৰ এজন পুত্ৰৰ বুলি কোৱা হৈছে।

চিত্ৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অন্ধবিশ্বাস
শ্ৰেণী:কিংবদন্তি
প্ৰভাবেন শ্বাহ

প্ৰভাবেন শ্বাহ এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজ কৰ্মী। ১৯৪২ চনত মহাত্মা গান্ধীয়ে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন আৰম্ভ কৰোঁতে প্ৰভাবেনৰ বয়স আছিল বাৰ বছৰ। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ বিদেশী বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰাৰ অৰ্থে যঁতৰত সূতা কাটি খাদী কাপোৰ বৈ উলিয়াইছিল আৰু একেৰাহে ছমাহ মৰাপাটৰ বস্তাত শুই আন্দোলনৰ প্ৰতি সমৰ্থন জাহিৰ কৰিছিল। শিক্ষা, স্বাস্থ্য, মহিলা কল্যাণ, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত সহায় আদি বিভিন্ন জনকল্যাণ মুখী কামেৰে সমাজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ একনিষ্ঠ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে প্ৰভাবেনক বিৰানব্বৈ বছৰ বয়সত পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে বিভূষিত কৰে।

সংক্ষিপ্ত জীৱনী

স্কুলীয়া জীৱনতে মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শৰে প্ৰভাবেন উদ্বুদ্ধ হৈছিল আৰু যঁতৰত সূতা কাটি কপাহী কাপোৰ বৈ উলিয়াই স্বদেশী আন্দোলনৰ সপক্ষে প্ৰতীকী সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল। বৰডোলিৰ স্বৰাজ আশ্ৰমত থকাৰ সময়ত ছমাহতকৈও অধিক কাল মৰাপাটৰ বস্তাত শুই প্ৰভাবেনে এগৰাকী একনিষ্ঠ স্বাধীনতা সেনানীৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছৰে পৰা তেওঁ স্বদেশৰ মানুহৰ সেৱাৰ অৰ্থে জীৱন উৎসৰ্গা কৰিছিল। শিক্ষা, স্বাস্থ্য, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত তেওঁ কাম কৰিছিল।

সপ্তম শ্ৰেণীতে পঢ়া সামৰি প্ৰভাবেন বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁ স্বামী সুভাষ আছিল বিদ্যুৎ বিভাগৰ কৰ্মচাৰী। বিবাহসূত্ৰে প্ৰভাবেনৰ এটি সন্তানৰ মাতৃ। ১৯৬০ চনত স্বামীৰ চাকৰি সূত্ৰে বৰডোলিলৈ থাকিবলৈ আহি প্ৰভাবেনে তাত এখন বিদ্যালয়ৰ অভাৱ অনুভৱ কৰে আৰু শিশুৰ বাবে এখন গুজৰাটী মাধ্যমৰ প্ৰাইমেৰী স্কুল আৰম্ভ কৰে। তেওঁ স্কুলখনৰ নাম দিছিল বাল মন্দিৰ। বিদ্যালয়ত তেওঁ নিজৰ কন্যাৰ সৈতে কেইটিমান শিশুক পঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰি পিছত লাহে লাহে শিক্ষাদানৰ বাবে কেইবাগৰাকীও শিক্ষক নিয়োগ কৰে। শিক্ষক সকলক বেতন দিবলৈ তেওঁ এখন খাদী আশ্ৰমত কেৰাণীৰ কাম কৰি টকা সংগ্ৰহ কৰিছিল। একেদৰে পৰিয়ালটো যেতিয়া দমনলৈ বদলি হৈ আহে, তাতো তেওঁলোক একে পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হয়। কিন্তু ইয়াত প্ৰভাবেনে স্কুল নুখুলি এটি মহিলা মণ্ডল খোলে, যি তেওঁক স্কুল এখন আৰম্ভ কৰিবলৈ সহায় কৰে। দমন মহিলা মণ্ডল নামৰ এই মহিলা সংগঠনটো ১৯৬৩ চনত গঠিত হৈছিল। ৰক্ষণশীল গাঁৱলীয়া পৰিৱেশত, যি সময়ত ‘পৰ্দা প্ৰথা’ বিৰাজ কৰিছিল সেই সময়ত এই সংগঠনে এক বিপ্লৱ সূচনা কৰিছিল আৰু মহিলা সকলক নিজৰ মনৰ কথা ৰাখিবলৈ এখন মঞ্চ দিছিল। ৰাজহুৱা অনুদানেৰে এই নাৰী সংগঠনটিয়ে দুখন গুজৰাটী আৰু ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

সদস্য সংখ্যা বাঢ়ি মহিলা মণ্ডল ক্ৰমে শক্তিশালী হয় আৰু প্ৰভাবেন আৰু তেওঁৰ দলটিয়ে পাপড় তৈয়াৰ কৰা, চিলাই, গেলামলৰ দোকান চলোৱা আদি ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় চলাবলৈ মহিলা সকলক আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াবৰ বাবে এটি ক্ৰেডিট সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

১৯৬৫ চনৰপৰা ১৯৭১ চনলৈ সৈনিক আৰু শ্বহীদ সকলৰ পৰিয়াললৈ ধন সংগ্ৰহৰ ক্ষেত্ৰতো মহিলা মণ্ডলে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল আৰু দুয়োখন যুদ্ধৰ সময়ত সীমান্তত থাকি যুদ্ধ কৰা সৈনিকসকললৈ প্ৰভাবেন আৰু তেওঁৰ দলে নিজ হাতে চুৱেটাৰ গুঁঠি পঠাইছিল। ১৯৮৪ চনৰ ভূপালৰ গেছ দুৰ্ঘটনা, ২০০১ৰ কচ্ছৰ বিনাশকাৰী ভূমিকম্প আৰু ২০১৮ চনৰ কেৰেলাৰ দুৰ্দান্ত বানৰ সময়তো দুৰ্দশাগ্ৰস্ত সকলৰ বাবে এই দলটিয়ে কাপোৰ সংগ্ৰহৰ কাৰ্যক্ৰম হাতত লৈছিল।

কেইবা দশক জুৰি বিপদগ্ৰস্ত সকলৰ বাবে নিৰলস ভাৱে কাম কৰি প্ৰভাবেনে সমাজ কৰ্মী অভিধা লাভ কৰিছে আৰু ২০২২ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদানেৰে তেওঁৰ কৰ্মক ৰাজহুৱা স্বীকৃতি দিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
ৰোজলিন আদেউইয়ী

ৰোজলিন আদেবিম্পে আদেউইয়ী এগৰাকী নাইজেৰিয়ান সমাজ শিক্ষাবিদ, লিংগ সমৰ্থক আৰু নাৰীবাদী। ২০২০ চনত নাইজেৰিয়াৰ ৬০ সংখ্যক স্বাধীনতা উদযাপনৰ বাবে বিজনেছডে ৱমেন’ছ হাবে তালিকাভুক্ত কৰা ষাঠিগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত তেওঁৰ নামো আছিল৷ কন্যা সন্তানৰ বিকাশৰ দিশত কৰা কামৰ বাবে তেওঁক ২০১৮ চনত দালাই লামা ফেল’শ্বিপৰ ফেল' লাভ কৰে৷

শিক্ষা

আদেউইয়ীৰ অয়ো ৰাজ্যৰ অগবোমোশ্বোত জন্ম হয়। ফৰাচী ভাষাত প্ৰথম শ্ৰেণীৰে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেওঁ ওবাফেমি আওলোৱো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলাত স্নাতক আৰু ইবাডান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷

কৰ্মজীৱন আৰু সক্ৰিয়তা

আদেউইয়ীৰ মিছন হৈছে এটা সম্পূৰ্ণ, আত্মনিৰ্ভৰশীল কন্যা সন্তান গঢ়ি তোলা আৰু ছোৱালীজনীক সকলো ধৰণৰ লিংগ কু-সংস্কাৰ ভংগ কৰাত সহায় কৰা।

২০১৮ চনত আদেউইয়ীয়ে প্ৰতি সপ্তাহত তেওঁৰ ৱেবছাইটত আফ্ৰিকান ছোৱালীৰ চৌপাশে থকা সমস্যাসমূহৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত ছোৱালীসকলৰ বাবে নিয়মীয়াকৈ স্কুল সম্পৰ্কৰক্ষাকাৰী অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰে৷ তেওঁ তেওঁলোকক সম্ভাৱ্য নেতা হোৱাৰ প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা শিকায়। ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ সেৱাই তেওঁৰ সক্ৰিয়তাৰ ভিত্তিত কাম কৰিছিল কাৰণ তেওঁৰ সেৱা বৰ্ষত তেওঁৰ সম্প্ৰদায় উন্নয়নৰ অৱদানৰ বাবে তেওঁ কোৱাৰা ৰাজ্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কৰ্পছৰ সদস্য হিচাপে বঁটা লাভ কৰিছিল।

তাৰ পিছত ফ্ৰান্স, ৰুৱাণ্ডা, ইথিওপিয়া, ঘানা, আমেৰিকাৰ দৰে দেশত ফেল’শ্বিপ আৰু প্ৰগ্ৰেমৰ বাবে তেওঁ নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৯ চনৰ পৰা ২০২০ চনৰ ভিতৰত আফ্ৰিকান সংঘত নিয়োজিত হৈ তেওঁ ফৰাচী অনুবাদক হিচাপে কাম কৰি কমনৱেলথ যুৱ লিংগ সমতা নেটৱৰ্কৰ সদস্য, ৱান চেম্পিয়ন, এমচিডব্লিউ ফেলো, দালাই লামা ফেলো, আইডিয়াছ হাব আফ্ৰিকাৰ দ্বাৰা ২৫ বছৰৰ তলৰ বাবে শিক্ষাৰ অসাধাৰণ সামাজিক উদ্ভাৱক হিচাপে বঁটা আৰু লা চিটয়েন হিউমেনৰ বাবে ফ্ৰান্সত নাইজেৰিয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাকে ধৰি স্বীকৃতি লাভ কৰে৷ তেওঁ নাইজেৰিয়াত থকা ফ্ৰান্সৰ দূতাবাসৰ পৃষ্ঠপোষকতাত অধিকাৰ কাৰ্যসূচীত প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। নাইজেৰিয়াৰ ৬০ সংখ্যক স্বাধীনতা দিৱস উদযাপনৰ বাবে তেওঁক বিজনেছ ডে ​​ৱমেন’ছ হাবে “৬০ গৰাকী মহিলাই অসাধাৰণ কাম কৰা”ৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰে।

২০২৩ চনত আদেউইয়ীয়ে ফৰাচী অনুবাদক হিচাপে কাম কৰাৰ বাবে আৰু বেচৰকাৰী কামৰ বাবে চুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভাত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ স্নাতক অধ্যয়ন কাৰ্যসূচীত নাইজেৰিয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ১৭৬খন দেশৰ পৰা গ্ল'বেল ষ্টুডেণ্ট প্ৰাইজৰ বাবে শীৰ্ষ ৫০ গৰাকী চূড়ান্ত প্ৰতিযোগীৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।

২০২৪ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘই তেওঁক শিক্ষা আৰু লিংগ সমতাৰ সংযোগস্থলত কৰা কামৰ বাবে ব্ৰেকিং জেণ্ডাৰ বেৰিয়াৰ্ছ থ্ৰু এডুকেচন শীৰ্ষক প্ৰকাশনত প্ৰকাশ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাইজেৰিয়াৰ মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী
সোনাম লোছাৰ

সোণাম লোচাৰ নেপালৰ তামাং আৰু হ্যোলমো জনগোষ্ঠীৰ লগতে ভাৰতৰ চিকিম আৰু দাৰ্জিলিং অঞ্চলৰ নৱবৰ্ষৰ উৎসৱ। এই উৎসৱ শীতকালীন অনন্তকালৰ পিছৰ দ্বিতীয় অমাৱস্যাৰ দিনটোত পৰে। সাধাৰণতে পূব চন্দ্ৰ পঞ্জিকা অনুসৰি মাঘ শুক্ল প্ৰতিপদ (মাঘ মাহৰ উজ্জ্বল পষেক)।

বছৰবোৰ ১২টা ভিন্ন প্ৰাণীৰ সৈতে জড়িত – নিগনি, ম'হ, বাঘ, শহাপহু, ঈগল, সাপ, ঘোঁৰা, ছাগলী/ভেড়া, বান্দৰ, কুকুৰা, কুকুৰ আৰু গাহৰি। ঐতিহাসিকভাৱে এই উৎসৱটো শস্য চপোৱাৰ পিছত পালন কৰা হৈছিল।

কাৰ্যাৱলী

সোনাম লোছাৰৰ সময়ত হ্যোলমো লোকসকলে মঠ-মন্দিৰ আৰু স্তুপলৈ গৈ বলিদান আগবঢ়ায় আৰু দুষ্ট আত্মাক দূৰ কৰিবলৈ মুখা নৃত্যৰ সৈতে বিশেষ অনুষ্ঠান কৰে। দেৱতাসকলক আদৰিবলৈ ঘৰ-দুৱাৰ আৰু চৌপাশ পৰিষ্কাৰ কৰা হয়।

সোনাম লোছাৰৰ সময়ত গো-মাংস, গাহৰিৰ মাংস, কুকুৰাৰ মাংস, মাটন, মাছ, মিঠা মিঠাই খোৱা হয়। খাপচে, বাবৰ (ভাতৰপৰা তৈয়াৰী একপ্ৰকাৰৰ ৰুটি), আৰু থংচে হ্যলমো সম্প্ৰদায়ৰ লোকে খোৱা প্ৰধান খাদ্য।
alt=Tamang Sonam Losar celebration 2019 in Kathmandu, Nepal|]]ৰ কাঠমাণ্ডুত তামাংসকলৰ সোণম লোছাৰ উৎসৱ ২০১৯

মানুহে পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক আৰু গহনা পিন্ধি সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু শুভেচ্ছা বিনিময় কৰে। এই উৎসৱত তামাং চেলো আৰু ডাম্ফু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। হ্যোলমো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত স্যাব্ৰু নৃত্য প্ৰচলিত।

তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু চন্দ্ৰ জ্যোতিষৰ সৈতে থকা সম্পৰ্ক

তিব্বতৰপৰা নেপাললৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল তামাং জনগোষ্ঠী। তেওঁলোকৰ নামটো তিব্বতী “তা” আৰু “মাং” শব্দৰপৰা আহিছে, যিবোৰে ব্যৱসায়ী বা যোদ্ধাক বুজায়, যাৰ অৰ্থ হৈছে “ঘোঁৰা ব্যৱসায়ী” বা “ঘোঁৰা যোদ্ধা।” গতিকে আশা কৰা মতে তামাং জনগোষ্ঠী আৰু তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মাজত গভীৰ সংযোগ আছে। তেওঁলোকে তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ নিংমা বা কাগ্যু পন্থাই পালন কৰা সোণম লোছাৰ উদ্‌যাপন কৰে। ৰীতি-নীতি আৰু বিশ্বাসৰ মাজতো কিছু সাদৃশ্য আছে। তিব্বতৰ চন্দ্ৰ পঞ্জিকা আৰু জ্যোতিষৰ ভিত্তিত এই উৎসৱ পালন কৰা হয় আৰু নতুন বছৰ সাধাৰণতে ফেব্ৰুৱাৰী বা মাৰ্চ মাহত পৰে। ই গ্ৰেগৰিয়ান সৌৰ পঞ্জিকাৰপৰা পৃথক।

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক উৎস

Photos

শ্ৰেণী:নেপালৰ উৎসৱ
অৱকলন

]], drawn in black, and a tangent line to that function, drawn in red. The slope of the tangent line is equal to the derivative of the function at the marked point.

গণিতশাস্ত্ৰত বা বিশেষকৈ ইয়াৰ উপক্ষেত্ৰ কলন-গণিতত,বাস্তৱ চলকবিশিষ্ট ফলনৰ অধ্যয়ণৰ এক মৌলিক আহিলা হৈছে অৱকলন গণিত, যি পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ লগতে বিজ্ঞানৰ আন আন ক্ষেত্ৰসমূহতো প্ৰযোজ্য। সহজ ভাষাত ক'বলৈ গ'লে কোনো এক ফলনৰ অৱকলন হৈছে চলকৰ মানৰ এক সূক্ষ্ম সালসলনিৰ ফলনৰ মান কিমান সলনি হৈছে, অৰ্থাৎ ফলনৰ মানৰ সালসলনি আৰু চলকৰ মানৰ সালসলনিৰ অনুপাত য'ত চলকৰ মানৰ সালসলনি অতি সূক্ষ্ম, বেছি শুদ্ধকৈ ক'লে অসীমভাৱেসূক্ষ্ম।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গণিত
ৰামাদেৱী চৌধুৰী

ৰামাদেৱী চৌধুৰী , যাক ৰামা দেৱী বুলিও কোৱা হয়, এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল। ওড়িশাৰ মানুহে তেওঁক মা বুলি কৈছিল। ভুৱনেশ্বৰৰ ৰামাদেৱী মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে ৰখা হৈছে।

পৰিয়াল

তেওঁ জমিদাৰ হিন্দু কৰণ পৰিয়াল এটাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ চৌধুৰী গোপালা বল্লভ দাস আৰু বসন্ত কুমাৰী দেৱীৰ কন্যা আৰু উত্তল গৌৰব মধুসুদন দাসৰ ভতিজী। ১৫ বছৰ বয়সত তেওঁ তেতিয়াৰ ডেপুটী-কালেক্টৰ গোপবন্ধু চৌধুৰীক বিয়া কৰায়।

স্বাধীনতা আন্দোলনত ভূমিকা

স্বামীৰ সৈতে মিলি ১৯২১ চনত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰে। ১৯৫২ চনত তেওঁ স্বামীৰ সৈতে ৰাজ্যখনৰ প্ৰায় ৪০০০ কিলোমিটাৰ খোজকাঢ়ি গৈ ভূমিহীন আৰু দুখীয়াক মাটি আৰু ধন-সম্পত্তি দিয়াৰ বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰে। ১৯২৮ চনৰ পৰা ৰাম দেৱীয়ে জগৎসিংপুৰৰ আলকা আশ্ৰমত থাকে।

উৎকল খাদী মণ্ডল স্থাপন কৰাত সহায় কৰাৰ লগতে ৰামচন্দ্ৰপুৰত শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আৰু বলৱাডীও প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৯৫০ চনত তেওঁ ডাম্বুৰুগেডাত জনজাতীয় কল্যাণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰে। ১৯৫১ চনৰ দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত তেওঁ আৰু মালাটিয়ে কোৰাপুটত দুৰ্ভিক্ষ সাহায্যৰ কাম কৰিছিল। ১৯৬২ চনৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধত ক্ষতিগ্ৰস্ত সৈনিকসকলক সহায়ৰ বাবে কাম কৰিছিল।

জৰুৰীকালীন অৱস্থাত তেওঁ হৰেকৃষ্ণ মহাতব আৰু নীলামণি ৰাউতৰয়ৰ সৈতে নিজাকৈ কাকত উলিয়াই প্ৰতিবাদ কৰে। গ্ৰাম সেৱক প্ৰেছ, চৰকাৰে নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰি উৰিষ্যাৰ আন নেতা যেনে নবকৃষ্ণ চৌধুৰী, হৰেকৃষ্ণ মহাতব, মনমোহন চৌধুৰী, শ্ৰীমতী অন্নপূৰ্ণ মহৰাণা, জয়কৃষণ মহান্তি আৰু অন্যান্য।

তেওঁ শিশু বিহাৰ নামৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু কটকত কেন্সাৰ চিকিৎসালয় স্থাপন কৰে। প্ৰদান কৰা হয় আৰু ১৯৮৪ চনৰ ১৬ এপ্ৰিলত উৎকল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা দৰ্শনৰ ডক্টৰেট সন্মান প্ৰদান কৰা হয়।

স্মৃতিসৌধ

ভুৱনেশ্বৰৰ ৰামা দেৱী মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নাম তেওঁৰ স্মৃতিত ৰখা হৈছে। এইখণ ২০১৫ চনৰ পৰা প্ৰতিষ্ঠা হোৱা পূব ভাৰতৰ প্ৰথমখন মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়। ইউনিভাৰ্চিটি চৌহদৰ ভিতৰত তেওঁৰ বাবে উৎসৰ্গিত এটা সংগ্ৰহালয় আছে। কটকত তেওঁ আৰম্ভ কৰা বিদ্যালয়খনৰ – শিশু বিহাৰ – এতিয়া ৰামাদেৱী শিশু বিহাৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে।

মৃত্যু

১৯৮৫ চনৰ ২২ জুলাইত ৮৫ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:কুৰি শতিকাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
উত্তৰাখণ্ড

উত্তৰাখণ্ড ( , or ; হিন্দী: उत्तराखण्ड), ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য, যাৰ নাম ২০০০ চনৰ পৰা ২০০৬ চন পৰ্য্যন্ত উত্তৰাঞ্চল আছিল। এইখন ভাৰতৰ ২৭-তম ৰাজ্য। ইয়াৰ উত্তৰে তিব্বত (চীনৰ অংশ), পূবে নেপাল, পশ্চিমে ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশ আৰু দক্ষিণে উত্তৰ প্ৰদেশ অৱস্থিত। ২০০০ চনলৈকে এইখন উত্তৰপ্ৰদেশৰ অন্তৰ্গত আছিল। পুৰাণ আৰু ভাৰতৰ প্ৰাচীন ঐতিহাসিক দলিলসমূহে এই অঞ্চলৰ প্ৰাচীন নাম "উত্তৰাখণ্ড" হিচাপেই বৰ্ণিত - যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ ভাৰতৰ উত্তৰৰ ভূখণ্ড। স্থানীয় জনগণৰ অধিকাংশৰ ইচ্ছাৰে ২০০৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ইয়াৰ নাম উত্তৰাঞ্চলৰ সলনি উত্তৰাখণ্ড কৰা হয়। উত্তৰাখণ্ডৰ অস্থায়ী ৰাজধানী দেৰাডুন। ৰাজ্যৰ উচ্চতম আদালত (হাইকোৰ্ট) নৈনিতালত অৱস্থিত।

প্ৰত্নতাত্ত্বিক খননৰ ফলস্বৰূপে প্ৰাগঐতিহাসিক কালৰে পৰা উত্তৰাখণ্ড ভূখণ্ডত মানুহৰ বাসস্থানৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। প্ৰাচীন ভাৰতৰ বৈদিক যুগত এই অঞ্চলটো কুৰু আৰু পাঞ্চল মহাজনপদৰ অংশ আছিল। গড়োৱাল আৰু কুমাওঁ অঞ্চলৰ প্ৰথম উল্লেখযোগ্য বংশ আছিল কুনিন্দ বংশ। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য় শতিকাৰ এই বংশটো প্ৰথমে শৈৱ ধৰ্ম আছিল। কোলাচীত পোৱা অশোকৰ শিলালিপিৰ পৰা এই অঞ্চলত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অস্তিত্ব আছিল বুলি বুজা যায়। মধ্যযুগীয় কালত এই অঞ্চলটো কুমাউন ৰাজ্য আৰু গড়ৱাল ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল। ১৮০৩ চনত এই ৰাজ্য নেপালৰ গোৰ্খা সাম্ৰাজ্যৰ অধীনলৈ আহে। ১৮১৬ চনত এংলো-নেপালী যুদ্ধৰ পিছত বৰ্তমানৰ উত্তৰাখণ্ডৰ অধিকাংশ অঞ্চল চুগৌলি সন্ধিৰ অধীনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ লগত সংযুক্ত হৈছিল। যদিও পূৰ্বৰ গড়ৱাল আৰু কুমাউন আৰু গড়োৱাল ৰাজ্য দুখন প্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰাজ্য আছিল, তথাপিও চুবুৰীয়া বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ অৱস্থান আৰু পাৰস্পৰিক ভৌগোলিক, অৰ্থনৈতিক, সাংস্কৃতিক, ভাষিক আৰু পৰম্পৰাগত সাদৃশ্যৰ বাবে দুয়োটা অঞ্চলৰ মাজত যি ঐক্য গঢ় লৈ উঠিছিল, সেই ঐক্যই এক বিশেষ গতি প্ৰদান কৰিছিল নব্বৈৰ দশকত উত্তৰাখণ্ড আন্দোলন।

উত্তৰাখণ্ডৰ বাসিন্দাসকলক উত্তৰাখণ্ডী বুলি কোৱা হয়। বিশেষভাৱে অঞ্চলভিত্তিক উত্তৰাখণ্ডৰ বাসিন্দাসকলক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে – গড়োৱালী আৰু কুমাউনী। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই ৰাজ্যৰ জনসংখ্যা ১০,১১৬,৭৫২। জনসংখ্যাৰ হিচাপত ই ভাৰতৰ ১৯ নং সৰ্বাধিক জনবহুল ৰাজ্য। এই ৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ এক বৃহৎ অংশ ৰাজপুত আৰু ব্ৰাহ্মণ। ৰাজ্যখনৰ ৮৫% লোক হিন্দু। ৰাজ্যৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম ধৰ্মীয় গোট মুছলমান। লগতে শিখ, খ্ৰীষ্টান, বৌদ্ধ আৰু জৈনসকলো এই ৰাজ্যত বাস কৰে। গড়োৱালী আৰু কুমাউনী ভাষা আৰু অন্যান্য পাহাৰীয়া উপভাষা ৰাজ্যখনৰ প্ৰধান আঞ্চলিক ভাষা। এই ৰাজ্যৰ আটাইতকৈ বেছি কথিত ভাষা হিন্দী। উত্তৰাখণ্ড ভাৰতৰ একমাত্ৰ ৰাজ্য য'ত সংস্কৃত ভাষাকো চৰকাৰী ভাষাৰ মৰ্যাদা হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

of Uttarakhand Government

Resources on Uttarakhand - news, policies, documents, articles
Photos of the massive destruction due to floods, Uttarakhand

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য
শ্ৰেণী:পোখালি (ভাৰত)
কিৰ্মীৰাসুৰ

কিৰ্মীৰ (সংস্কৃত: किर्मीर,) মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা এক ৰাক্ষস। তেওঁ বকাসুৰৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ আৰু হিড়িম্বাৰ বন্ধু। তেওঁ কাম্যক অৰণ্যত বাস কৰিছিল আৰু খাদ্যৰ বাবে ৰাতি মানুহ চিকাৰ কৰিছিল। তেওঁ পাণ্ডৱসকলৰ অৰণ্যত প্ৰৱেশৰ বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু ভীমক খাবলৈ ভাবুকি দিছিল, যাৰ দ্বাৰা তেওঁক যুদ্ধত বধ কৰা হৈছিল।

পাণ্ডৱৰ সৈতে মুখামুখি

ঘূৰি ফুৰোঁতে এদিন ৰাতি নিৰ্বাসিত পাণ্ডৱসকলে কিৰ্মীৰাসুৰ বাস কৰা নিৰ্জন অৰণ্যত উপস্থিত হয়। মাজনিশাৰ প্ৰহৰ পাৰ হৈ গৈছিল, গতিকে কিৰ্মীৰ ওলাই আহিছিল। দীঘল দাঁত আৰু আউলিবাউলি চুলিৰে তেওঁ বজ্ৰপাতৰ দৰে ৰূপ ল’লে। তেওঁ "নিজৰ জাতিৰ প্ৰতি থকা আঁতৰাবলৈ ঘোষণা" আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ পাণ্ডৱসকলক বাধা দি দ্ৰৌপদীক ভয় খুৱাইছিল, যাক পঞ্চপাণ্ডৱে সুৰক্ষা দি সহায় কৰিছিল।
পুৰোহিত ধৌম্যই তেওঁৰ ভ্ৰম ধ্বংস কৰাৰ পিছত যুধিষ্ঠিৰে জ্যেষ্ঠ পাণ্ডৱ হিচাপে কিৰ্মীৰৰ লগত কথা পাতিলে। এইদৰে কিৰ্মীৰই গম পালে যে তেওঁৰ আগত ভীমকে ধৰি পাণ্ডৱসকল থিয় হৈ আছে। কিৰ্মীৰাসুৰে শপত খালে যে তেওঁৰ ভাতৃ বকাসুৰ আৰু বন্ধু হিড়িম্বাক হত্যা কৰা ভীমৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিশোধ ল’ব। অৰ্জুনে ধনুত টংকাৰ দিলে, কিন্তু যুধিষ্ঠিৰে তেওঁক ত্যাগ কৰিবলৈ ক'লে, যাৰ ফলত ভীম কিৰ্মীৰাসুৰৰ লগত দ্বৈত যুঁজত অৱতীৰ্ণ হ’ল।

ভীমে প্ৰথমে এজোপা গছ উভালি কিৰ্মীৰাৰ মূৰত পেলাই দিলে। ৰাক্ষসে সেই আঘাতত অস্থিৰ হৈ ভীমৰ ওপৰত নিজৰ অগ্নিশিলা নিক্ষেপ কৰিলে। কিন্তু ভীমে তাক পুনৰ ৰাক্ষসৰ ফালে বিচ্যুত কৰিলে। ইজনে সিজনৰ মূৰৰ ওপৰত অগণন গছ ভাঙি যুদ্ধ কৰি থাকিল। তাৰ পিছত ৰাক্ষসে ভীমৰ ওপৰত শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিলে, তাৰো কোনো ফলাফল নাছিল।

তাৰ পিছত কিৰ্মীৰ আৰু ভীমে তীব্ৰ মল্লযুঁজ কৰিলে। ৰাক্ষসক কঁকালত ধৰি ভীমে তেওঁক ঘূৰাবলৈ ধৰিলে। অৱশেষত ক্লান্ত ৰাক্ষস অজ্ঞান হৈ পৰিল। ভীমে কিৰ্মীৰৰ কঁকালটো দুই আঁঠুৰে চেপি ধৰি শ্বাসৰুদ্ধ কৰি মাৰিলে। এইদৰে, তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ যুধিষ্ঠিৰৰ আজ্ঞা পালন কৰি কিৰ্মীৰক ভীমে যুদ্ধত বধ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:অসুৰ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ ৰাক্ষস
চক্ৰধ্বজ সিংহ (নাটক)

চক্ৰধ্বজ সিংহ হৈছে সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন উল্লেখযোগ্য ঐতিহাসিক নাটক। এই নাটকৰ কথাবস্তু বেজবৰুৱাই প্ৰধানকৈ হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ নামৰ প্ৰবন্ধৰ পৰা চয়ন কৰিছে। অসমৰ অতীত গৌৰৱ অসমীয়াৰ আগত দাঙি ধৰিবলৈহে বেজবৰুৱাই এই নাটকখন ৰচনা কৰিছিল। ঐতিহাসিক নাটকৰূপে এই নাটকখনৰ অসমীয়া নাট সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত এক সুকীয়া স্থান আছে।

লেখকৰ বিষয়ে

লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (; ১৮৬৪-১৯৩৮) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন পথ-প্ৰদৰ্শক। কবিতা, নাটক,গল্প, উপন্যাস, প্ৰৱন্ধ, ৰম্যৰচনা, সমালোচনা, প্ৰহসন, জীৱনী, আত্মজীৱনী, শিশুসাহিত্য, ইতিহাস অধ্যয়ন, সাংবাদিকতা আদি সকলো দিশতে বেজবৰুৱাৰ অৱদান অমূল্য। কৃপাবৰ বৰুৱা ছদ্মনামত বেজবৰুৱাই সাহিত্য সৃষ্টি কৰি এজন সমাজ সংস্কাৰক হিচাপেও চিনাকি দিছে।

কথাবস্তু

স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ ৰাজত্ব কালত লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত মোগল সৈন্যৰ বিৰুদ্ধে দুটা সাৰ্থক অভিযান চলোৱাৰ কথা নাটকখনত নাট্যৰূপ দিয়া হৈছে। নাটকখনৰ কথাবস্তুৰ অন্তৰ্গত স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ সেই সাৰ্থক অভিযান দুটা হ’ল:
চৈয়দ চানা আৰু চৈয়দ ফিৰোজৰ বিৰুদ্ধে বাঁহবাৰী, কাজলীমুখত সাৰ্থক অভিযান চলাই শেষত মোগলৰ হাতৰ পৰা গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰা।
ইয়াৰ পিছতে ৰামসিংহই অসম আক্ৰমণ কৰি শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত বেয়াকৈ পৰাস্ত হোৱা। এই সম্পৰ্কত নাটকখনৰ পাতনিতে বেজবৰুৱাদেৱে কৈছে, “মহাকবি শ্বেইক্সপীয়েৰৰ প্ৰিন্স হেনৰি, ফলষ্টাফ আৰু তেওঁলোকৰৰ লগৰীয়াসকলৰ চৰিত্ৰৰ চানেকিৰ কিছু দূৰ অনুসৰণ কৰি এই নাটৰ প্ৰিয়ৰাম আৰু গজপুৰীয়া প্ৰভৃতিৰ চৰিত্ৰ গঠন কৰা হৈছে। মহাকবিৰ পদাংক অনুসৰণ কৰি তেওঁৰ আশীৰ্বাদৰ কণমান লাভৰ ভিকহু হোৱাহে লেখকৰ মনস্কামনা।”

চৰিত্ৰ

বেজবৰুৱাদেৱে প্ৰিয়ৰাম, গজপুৰীয়া আদি চৰিত্ৰকেইটা শ্বেইক্সপীয়েৰৰ ‘চতুৰ্থ হেনৰী’ নাটকৰ ৰাজকুমাৰ হেন্‌ৰী, ফলষ্টাফ আৰু তেওঁলোকৰ লগৰীয়াসকলৰ আলমত নিৰ্মাণ কৰিছে। তেওঁ প্ৰতিটো চৰিত্ৰকে অসমীয়া সাঁচত একোটা মৌলিক চৰিত্ৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছে।

লগতে চাওক

বেলিমাৰ (নাটক)
বুঢ়ী আইৰ সাধু
জয়মতী কুঁৱৰী (নাটক)

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
শ্ৰেণী:লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম
উৰ্মিলা সিং

উৰ্মিলা সিং ( ; ৬ আগষ্ট ১৯৪৬ – ২৯ মে' ২০১৮) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ যিয়ে ২০১০ চনৰ ২৫ জানুৱাৰী
ৰ পৰা ২০১৫ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীলৈ হিমাচল প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

বৰ্তমান ছত্তীশগড় ৰাজ্যত অৱস্থিত ৰায়পুৰ জিলাৰ ফিংগেশ্বৰ গাঁৱত মধ্য ভাৰতৰ মাটিৰ মালিক পৰিয়ালত উৰ্মিলা সিঙৰ জন্ম হৈছিল, য’ত স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজ সংস্কাৰকৰো জন্ম হৈছিল। উৰ্মিলাৰ প্ৰপৌত্ৰ হৰিদয়পুৰৰ ৰাজা নাটৱাৰ সিং (উৰফে লল্লা শ্বাহ) এজন স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আছিল, তেওঁক ইংৰাজ শাসকসকলে ফাঁচী দিছিল। আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপত শাস্তি ভুগিবলৈ পৰিয়ালৰ আন কিছু সদস্যক বিতাড়িত কৰা হয়।

উৰ্মিলা সিঙৰ কম বয়সতে ছত্তীশগড়ৰ ছেৰাইপালী ৰাজকীয় ৰাজ্যৰ ৰজা বীৰেন্দ্ৰ বাহাদুৰ সিঙৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। দম্পতীহালে এগৰাকী কন্যা আৰু দুজন পুত্ৰ সন্তানৰ পিতৃ-মাতৃ হোৱাৰ লগতে উৰ্মিলা সিঙে নিজৰ পৰিয়ালৰ লালন-পালনত নিজকে উৎসৰ্গা কৰে। বীৰেন্দ্ৰ বাহাদুৰ সিং কংগ্ৰেছ দলৰ এজন বিশিষ্ট ৰাজনৈতিক আৰু মধ্যপ্ৰদেশ বিধানসভাৰ সদস্য হৈ পৰে, পূৰ্বে তেওঁৰ পৰিয়ালে কেইবাটাও শতিকা ধৰি শাসন কৰা অঞ্চলসমূহৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ ৰাণী শ্যাম কুমাৰী দেৱী সংসদৰ সদস্য আছিল।

ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ

মধ্য প্ৰদেশত

স্বামীৰ অসময়ত আকস্মিক মৃত্যুৰ পিছত উৰ্মিলা সিঙে পূর্বে তেওঁৰ পতিৰ হাতত থকা বিধানসভাৰ আসন খনত প্রতিদ্বন্দ্বিতা কৰিবলৈ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত ভৰি দিয়ে ৷ পৰিয়ালৰ বৰাৰ পৰা মধ্যপ্ৰদেশ বিধানসভালৈ একেৰাহে কেইবাটাও কাৰ্যকালৰ বাবে যথাযথভাৱে নিৰ্বাচিত হৈ ১৯৮৫ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈকে সদস্য হৈ থাকে।

দুগ্ধ উন্নয়নৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে (১৯৯৩–৯৫) আৰু সমাজ কল্যাণ আৰু জনজাতি কল্যাণৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে (১৯৯৮–২০০৩) কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৯৬ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনৰ ভিতৰত তেওঁ সাংসদ কংগ্ৰেছৰ সভানেত্ৰী হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

ছত্তীশগড়ত

২০০০ চনত মধ্যপ্ৰদেশৰ পৰা খোদিত কৰা নতুন ৰাজ্য ছত্তীশগড়, আৰু উৰ্মিলাৰ সমষ্টি এতিয়া নতুন ৰাজ্যৰ অংশত পৰিল। সেয়েহে ২০০০ চনৰ পৰা ২০০৩ চনৰ ভিতৰত ছত্তীশগড়ৰ প্ৰথমখন বিধানসভাৰ সদস্য স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে উৰ্মিলা সিং আছিল।২০০৩ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত দুয়োখন ৰাজ্যতে কংগ্ৰেছ দলৰ পৰাজয়ৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু ইয়াৰ ভিতৰত উৰ্মিলা সিংও আছিল। তেওঁ ২০০৮ চনতো নিৰ্বাচনত পৰাস্ত হৈছিল।

ৰাজ্যপাল হিচাপে

কংগ্ৰেছ দলৰ প্ৰতি তেওঁৰ সেৱাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে কংগ্ৰেছ নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ২০১০ চনত তেওঁক হিমাচল প্ৰদেশৰ গৱৰ্ণৰ নিযুক্তি দিয়ে। ২০১০ চনৰ ২৫ জানুৱাৰীত তেওঁ কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ২০১৫ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত কাৰ্যকাল সম্পূৰ্ণ কৰে, হিমাচলৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা গৱৰ্ণৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

মৃত্যু

২০১৮ চনৰ ২৯ মে’ত ৭১ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয় উৰ্মিলা সিংৰ পৰিয়ালৰ সূত্ৰ অনুসৰি মগজুৰ লগত জড়িত জটিলতাত ভুগি আহিছিল উৰ্মিলা সিং। তেওঁক ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল আৰু শৰীৰ অৱস্থা বেয়াৰ ফালে গতি কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ দুজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যাক এৰি থৈ যায়।

তথ্যসূত্ৰ
চিল্ক স্মিতা

বিজয়লক্ষ্মী ৱেডলাপেটলা (, ২ ডিচেম্বৰ ১৯৬০- ২৩ চেপ্তেম্বৰ ১৯৯৬) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী, যাৰ জনপ্ৰিয় নাম চিল্ক স্মিতা। তেওঁ তেলুগু, মালয়ালম, তামিল, কন্নড় আৰু হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। তেওঁ এগৰাকী পাৰ্শ্ব তথা সহযোগী অভিনেত্ৰী ৰূপে চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰবেশ কৰিছিল। তেওঁক প্ৰথম দেখা গৈছিল তামিল ছবি ‘ৱান্দিচাক্কৰম’ত (১৯৭৯)। তেওঁ যৌনতাৰ প্ৰতীকত পৰিণত হৈছিল আৰু ১৯৮০ৰ দশকৰ বহু ছবিত তেওঁ কামুক দৃশ্যত অংশ লৈছিল। ১৭ বছৰীয়া তেওঁৰ কৰ্মজীৱনত ৪৫০তকৈও অধিক ছবিত ভূমুকি মাৰিছে। কিছুমান অলৌকিক সাদৃশ্যৰ বাবে তেওঁক ভাৰতীয় চিনেমাৰ মেৰিলীন মনৰো বুলিও কোৱা হয়।

জীৱনী

অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ ইলুৰুৰ এটা তেলুগু ভাষী পৰিয়ালত স্মিতাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক আছিল ৰামাল্লু আৰু মাক সৰসাম্মা। ঘৰৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ বাবে তেওঁ দহ বছৰ বয়সতে চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ পৰাই স্কুল এৰিছিল। অতি কম বয়সতে মাক-দেউতাকে তেওঁক বিয়া দি দিয়ে। গিৰিয়েক আৰু গিৰিয়েকৰ পৰিয়ালৰ মানুহবোৰে ভাল ব্যৱহাৰ নকৰাত তেওঁ পলাই যায়।

এগৰাকী অভিনেত্ৰীৰ টাচ্চ-আপ আৰ্টিষ্টৰ কামেৰে তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। কিছুদিন পিছতে তেওঁ এই সৰু চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ সুযোগ পায়। নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰা তেওঁৰ প্ৰথমখন ছবি আছিল এন্থনি ইষ্টমেনে পৰিচালনা কৰা মালায়ালাম ভাষাৰ ‘ইনায়ে থেড়ি’। অৱশ্যে ছবিখনে বহু দেৰীকৈ মুক্তি পাইছিল। এইখন ছবিৰ পৰিচালন এন্থনিয়ে তেওঁক ‘স্মিতা’ নামটো দিছিল। স্মিতা আছিল তেওঁ অভিনয় কৰা ছবিখনৰ চৰিত্ৰটোৰ নাম। তেওঁক তামিল ছবিত অভিনয় কৰাৰ এটা ডাঙৰ সুযোগ দিছিল পৰিচালক বিনু চক্ৰৱৰ্তীয়ে। তেওঁ স্মিতাক নিজৰ তত্ত্বাৱধানত ৰাখিছিল। তেওঁৰ পত্নীয়ে ইংৰাজী শিকাইছিল আৰু নাচ শিকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছিল। তেওঁৰ যৌন আবেদনময়ী চেহেৰাৰ বাবে চলচ্চিত্ৰত কেবাৰে ডেঞ্চাৰ আৰু ভেম্পৰ কাম পাবলৈ ধৰিলে আৰু অনিবাৰ্যভাবে তেওঁ টাইপকাষ্টলৈ পৰ্যবসিত হ’ল।

স্মিতাই বহু কেইখন তামিল, তেলুগু, কন্নড় আৰু দুখনমান হিন্দী ছবিত নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে। তেওঁৰ ‘মুন্দ্ৰু মুগম’ ছবিৰ ডেঞ্চ আইটেম আৰু যৌন আবেদনময়ী অভিনয়ে দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত কামুকতাৰ প্ৰতীক ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ আইটেম নম্বৰ পৰিবেশন কৰা কন্নড় ভাষাৰ ‘আমৰণ’, ‘হাল্লি মেষ্ট্ৰু’ আদি ছবি অতি জনপ্ৰিয় হৈছিল। কিছুমান চলচ্চিত্ৰ সমালোচকে তেওঁক ‘চফ্ট্ পৰ্ণ’ অভিনেত্ৰী বুলি অভিহিত কৰিছিল।

মৃত্যু

১৯৯৬ৰ ২৩ চেপ্তেম্বৰৰ দিনা পুৱা তেওঁ বন্ধু, নৰ্তকী অনুৰাধাৰ সৈতে তেওঁক আমনি কৰি থকা কথা কিছুমানৰ বাবে আলোচনা কৰিবলৈ যোগাযোগ কৰে। অনুৰাধাই তেওঁৰ সন্তানটোক স্কুলত থৈ লগ ধৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে। সেইমতে আহি অনুৰাধাই দেখে যে স্মিতাই চিপ লৈ আছে। পিছত পোষ্টমৰ্টেম ৰিপোৰ্টত প্ৰকাশ পায় যে স্মিতাই আত্মহত্যা কৰিছে আৰু তেওঁৰ শৰীৰত যথেষ্ট পৰিমাণৰ সুৰা পোৱা গৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী