ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
বুৰুণ্ডী

বুৰুণ্ডি, আনুষ্ঠানিকভাৱে বুৰুণ্ডি গণৰাজ্য, আফ্ৰিকান গ্ৰেট লেকঅঞ্চল আৰু পূব আফ্ৰিকাৰ মাজৰ সংযোগস্থলত গ্ৰেট ৰিফ্ট উপত্যকাৰ এখন স্থলবেষ্টিত দেশ। ইয়াৰ সীমা উত্তৰে ৰৱাণ্ডা, পূব আৰু দক্ষিণ-পূবত টাঞ্জানিয়া আৰু পশ্চিমে কংগো গণতান্ত্ৰিক গণৰাজ্য; ইয়াৰ দক্ষিণ-পশ্চিম সীমান্তত টাঙ্গানিকা হ্ৰদ অৱস্থিত। ৰাজধানী চহৰ গিটেগা আৰু বুজুম্বুৰা, বুজুম্বুৰা দেশৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ চহৰ।

ব্যুৎপত্তি

ষোড়শ শতিকাৰ পৰাই এই অঞ্চলত শাসন কৰা বুৰুণ্ডিৰ ৰজাৰ নামেৰে আধুনিক বুৰুণ্ডিৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। শেষত ইয়াৰ নাম এই অঞ্চলৰ হা জনগোষ্ঠীৰ পৰাই লোৱা হ’ব পাৰে, যাৰ উৎপত্তিস্থল বুহা নামেৰে জনাজাত আছিল।

ইতিহাস

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ দেশ
প

প অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ একবিংশ আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে। 'প'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'প' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।

স্বৰবৰ্ণৰ লগত যোগ হ'লে

স্বৰবৰ্ণ'ত'ৰ লগত যোগ হ'লে
অপ
আ পা
ইপি
ঈপী
উপু
ঊপূ
ঋপৃ
এপে
ঐপৈ
ওপো
ঔপৌ

যুক্তবৰ্ণ (প যোগ)

প্ + ট = প্ট = কেপ্টেইন
প্ + ত = প্ত = উত্তপ্ত
প্ + ন = প্ন = স্বপ্ন
প্ + য় = প্য = প্ৰাপ্য
প্ + ৰ = প্ৰ = প্ৰাণ
প্ + ল = প্ল = প্লাৱন
প্ + স = প্স = লিপ্সা

'প'ৰে আৰম্ভ শব্দ

পখিলা
পদুম
পৃথিৱী
পৰ্বত
পিঠা
পাপ
পুণ্য
পগলা
পঢ়া
পণ
পৌণপোনিক
পাহাৰ
পাঞ্চ্যজন্য
পণ্ডিত
পৌৰাণিক
পাণ

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
বিজেন্দৰ সিং

বিজেন্দৰ সিং বেনিৱাল (; জন্ম: ২৯ অক্টোবৰ ১৯৮৫) এজন ভাৰতীয় পেছাদাৰী বক্সাৰ আৰু ৰাজনীতিবিদ। এজন অপেছাদাৰী হিচাপে, তেওঁ ২০০৮ বেইজিং অলিম্পিকত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ অলিম্পিক পদক জয় কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় বক্সাৰ আছিল। তেওঁ ২০০৯ চনৰ বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপ আৰু ২০১০ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰাৰ লগতে ২০০৬ আৰু ২০১৪ কমনৱেলথ গেমছত ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল। আটাইবোৰ পফক আছিল মিডলৱেইট বিভাগত।

২০১৫ চনৰ জুনত আই.অ'.এছ. ক্ৰীড়া আৰু মনোৰঞ্জনৰ জৰিয়তে কুইন্সবেৰী প্ৰম'চনৰ সৈতে এক বহু-বছৰীয়া চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰি বিজেন্দৰ সিঙ পেছাদাৰী বক্সাৰ হৈ পৰে। ইয়াৰ ফলত তেওঁ ২০১৬ চনৰ অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণৰ যোগ্যতা হেৰুৱাই যিটো তেওঁৰ চতুৰ্থটো অলিম্পিক হ'লহেঁতেন।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বক্সাৰ
শ্ৰেণী:অলিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়
শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী
ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠান

ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠান (আই এছ আই.) হ'ল ১৯৫৯ চনৰ সংসদীয় আইনৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত এটি উচ্চশিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান।কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰিসংখ্যা গৱেষণাগৰত প্ৰশান্ত চন্দ্ৰ মহালানবিছৰ তত্ত্বাৱধানত এই প্ৰতিষ্ঠানৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৩১ চনত স্থাপিত ভাৰতৰ অন্যতম ঐতিয্যপূৰ্ণ এই চৰকাৰী বিশ্ববিদ্যালয়খন]] পৰিসংখ্যীয় গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্বৰ অন্যতম মৰ্যাদাপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠানবোৰৰ ভিতৰত লেখত ল'বলগীয়া। এই প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাৰম্ভিক খ্যাতিৰ বাবে ইয়াক মডেল হিচাপে লৈ নৰ্থ কেৰ'লিনাত প্ৰথমখন US institute of Statistics স্থাপন কৰা হৈছিল।

ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ মুখ্য কাৰ্যালয় কলকাতাৰ বৰানগৰত আছে। দিল্লী, বেংগালুৰু, চেন্নাই আৰু তেজপুৰত এই প্ৰতিষ্ঠানৰ চাৰিটা শাখা আছে। ইয়াৰ লগতে মুম্বাই, হায়দৰাবাদ, পুণে, গিৰিড, বদোদৰা আৰু কইম্বটুৰত ইয়াৰ কাৰ্যালয় আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
গুপ্তেশ্বৰ দেৱালয়

গুপ্তেশ্বৰ দেৱালয় বা গুপ্তেশ্বৰ মন্দিৰ হৈছে অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ পশ্চিম প্ৰান্তত ঢেকীয়াজুলি চহৰৰ অৱস্থিত হিন্দু ধৰ্মৰ এক দেৱালয়। এই দেৱালয় শিঙৰী মন্দিৰ হিচাপেও জনা যায়, কালিকা পুৰাণটো শৃংগটক নামেৰে ইয়াৰ উল্লেখ আছে। তেজপুৰ চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৪৫ কিলোমিটাৰ আৰু ঢেকীয়াজুলি চহৰৰ পৰা প্ৰায় ১১ কিলোমিটাৰ আতৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰত শিঙৰী পাহাৰৰ পাদদেশত এই দেৱালয় অৱস্থিত। লোকপ্ৰবাদ অনুসৰি এই মন্দিৰটো স্বয়ং বিশ্বকৰ্মা দেৱতাই নিৰ্মাণ কৰিছিল, আৰু পাছত আহোম স্বৰ্গদেউসকলে ইয়াত হাত বুলাইছিল।

গঠন

গুপ্তেশ্বৰ দেৱালয়ৰ শিখৰত এটা পিতলৰ কলচী, এখন মুখ্য তোৰণ আছে। দেৱালয়ৰ চৌপাশ প্ৰাচীন কালৰ ইটাৰে নিৰ্মিত।

ইতিহাস আৰু প্ৰবাদ

গুপ্তেশ্বৰ দেৱালয়ৰ নামকৰণ সংক্ৰান্তত এটা লোকশ্ৰুতি অনুসৰি দ্বাপৰ যুগত শোণিতপুৰৰ ৰজা বাণাসুৰ কাশীধামলৈ গৈ শিৱৰ আৰাধনা কৰিছিল। তেওঁ কাশীৰ পৰা আহি নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰত দ্বিতীয় এখন কাশীধাম স্থাপন কৰাৰ মনস্থ কৰি এতিয়াৰ লুহিতৰ পাৰত বিশ্বনাথ ঘাটত নিৰ্মাণ কাৰ্য আৰম্ভ কৰিছিল। বানাসুৰৰ এই বৃহৎঅ কাশীধাম নিৰ্মাণৰ কথা জানিব পাৰি স্বৰ্গৰ দেৱতাসকল বিস্মিত হ’ল আৰু এই পৰিকল্পনা বিফল কৰিবৰ বাবে বাণৰজাই অনা এটা শিৱলিংগ চুৰ কৰি আনি শিঙৰীৰ পাহাৰৰ গুহাত লুকুৱাই থ’লে। শিৱক এনেদৰে গুপ্ত কৰি থোৱাৰ বাবেই এই মন্দিৰ গুপ্তেশ্বৰ নামেৰে জনাজাত হ’ল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

চিত্ৰ সংযোগ
Video Clip of Singari Gupteswar Temple Dhekiajuli, Sonitpur, Assam
Gupteswar Temple at wikimapia

শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
মামলাম্বো

মামলাম্বো দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু জুলু পৌৰাণিক কাহিনীত "নদীৰ দেৱী" এক দেৱী, যাক এটা বৃহৎ সাপৰ দৰে জীৱ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

১৯৯৭ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বাতৰি কাকতসমূহে (জোহান্সবাৰ্গৰ দ্য ষ্টাৰ আৰু কেপ টাউনৰ কেপ আৰ্গাছকে ধৰি) দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ মাউণ্ট আইলিফৰ ওচৰৰ ম্জিণ্টলাভা নদীত এটা "দৈত্যকায় সৰীসৃপ" দানৱ দেখাৰ বাতৰি প্ৰকাশ কৰিছিল। অঞ্চলটোৰ গাঁৱৰ ৰাইজে দাবী কৰিছিল যে এই জীৱটোৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ২০ মিটাৰ (৬৫.৬২ ফুট), ঘোঁৰাৰ মূৰ, মাছৰ তলৰ অংশ, ভৰি চুটি আৰু সাপৰ ডিঙি আৰু ৰাতি সেউজীয়া পোহৰেৰে জিলিকি উঠে। ১৯৯৭ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰা এপ্ৰিলৰ মাজৰ সময়ছোৱাত মামলাম্বোৰ বাবে ৯ জন লোকৰ মৃত্যু হোৱা বুলি ধৰা হৈছিল। আৰক্ষীৰ মতে, কিছুদিন পানীত থকাৰ বাবে মূৰ আৰু ডিঙিৰ কোমল অংশ কেঁকোৰায়ে খাই পেলাইছিল; আনহাতে স্থানীয় গাঁৱৰ মানুহে দাবী কৰিছিল যে এই বিকৃতিৰ কাৰণ হৈছে মামলাম্বোৰ মুখ আৰু মগজু খোৱাৰ অভ্যাস।
এই কাৰণে মামলাম্বোক প্ৰায়ে "মগজু শোষক" বুলি কোৱা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
কিনছে স্কেল

কিনছে স্কেলক; বিপৰীতকামী-সমকামী নিৰ্ধাৰণৰ স্কেল বুলিও কোৱা হয়। এজন মানুহৰ অভিজ্ঞতা অথবা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি যৌন অভিমুখিতা ব্যাখ্যা সংক্ৰান্ত গৱেষণাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়। এই স্কেলত ০-ৰ পৰা ৬ পৰ্যন্ত মাপ থাকে। ০ মানে হৈছে, সম্পূৰ্ণভাৱে বিপৰীতকামী, আৰু ৬ মানে হৈছে, সম্পূৰ্ণভাৱে সমকামী। ইয়াৰোপৰি "এক্স" নামক আৰু এটা দাগ যুক্ত কৰা হয়; যাৰ অৰ্থ হৈছে "কোনো যৌন সম্পৰ্ক নথকা।" এই প্ৰতিবেদনসমূহ প্ৰথমে আলফ্ৰেড কিনছে, ৱাৰ্ডেল পমেৰয় আৰু অন্যান্যই চেক্সুৱেল বিহেভিয়াৰ ইন দ্য হিউমেন মেল (১৯৪৮) ত প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰিপূৰক গ্ৰন্থ চেক্সুৱেল বিহেভিয়াৰ ইন দ্য হিউমেন ফিমেল (১৯৫৩)তো ইয়াৰ বিশিষ্টতা প্ৰকাশ হৈছিল। তেখেতৰ মতে যৌনতাৰ কেনভাচ কেৱলমাত্ৰ সমকামিতা বা বিপৰীতকামিতা অংশতেই বিভক্ত হৈ নাথাকে, বিপৰীতে তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে- যৌনতাৰ তাৰল্য ধৰ্ম আছে; যি সময়ে সময়ে পৰিৱৰ্তন হৈ থাকিব পাৰে।

সমাজ-সাংস্কৃতিক কোনো পৰিসীমা ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কিনছে প্ৰত্যেক স্বতন্ত্ৰ ব্যক্তিৰ বাবে ভিন ভিন স্কেলৰ মাপ ব্যৱহাৰ কৰিব বিছাৰিছিল। তেওঁ এই সম্পৰ্কীয় গৱেষণাৰ বাবে ৮০০০০তকৈ বেছি সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল।

এই স্কেলৰ মাপৰ বাবে তেওঁ লিখিছিল:

মাত্ৰা
বৰ্ণনা
০
সম্পূৰ্ণৰূপে বিপৰীতকামী
১
মুখ্যত বিপৰীতকামী, কাচিৎ সমকামী
২
মুখ্যত বিপৰীকামী, প্ৰায়েই সমকামী
৩
সমানভাৱে সমকামী আৰু বিপৰীতকামী (উভকামিতাক বুজোৱা হৈছে)
৪
মুখ্যত সমকামী, প্ৰায়েই বিপৰীতকামী
৫
মুখ্যত সমকামী, কাচিৎ বিপৰীতকামী
৬
সম্পূৰ্ণভাৱে সমকামী
X
যৌনতাৰ প্ৰতি কোনো সংযোগ বা আকৰ্ষণ নাই

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:যৌন অভিমুখিতা
অজামিল

অজামিল ভাগৱত পুৰাণৰ ষষ্ঠ কাণ্ডত বৰ্ণিত এক আখ্যানৰ মুখ্য চৰিত্ৰ। ভগৱন্তৰ স্বৰ্গীয় নাম জপৰ জৰিয়তে আনকি পাপীৰো পাপ সংঘটন কৰাৰ প্ৰৱণতাৰ পৰা যে মুক্তি পোৱাৰ আশা থাকে, সেই ব্যাখ্যা আগবঢ়াবলৈ অজামিলৰ আখ্যানটো হিন্দু ধৰ্মত ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে পুৰাণৰ এই কাহিনীৰ আধাৰত অজামিল উপাখ্যান নামৰ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।

আখ্যান

অজামিল নৈষ্ঠিক বৈদিক নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ এগৰাকী সু-প্ৰশিক্ষিত ব্ৰাহ্মণ আছিল আৰু তেওঁৰ এগৰাকী সুন্দৰী ভাৰ্যাও আছিল। কিন্তু এদিনাখন অজামিল ভগৱানক উপাসনা কৰিবৰ বাবে পথাৰৰ পৰা ফুল সংগ্ৰহ কৰিবলৈ যাওঁতে এজন মদমত্ত ব্যক্তি আৰু এগৰাকী বেশ্যা যৌন আৱেশনত লিপ্ত অৱস্থাত দেখা পালে। অজামিল বিস্মিত আৰু আকৰ্ষিত হৈ পৰিল, তেওঁৰ মন আৰু বেছিকৈ বেশ্যাগৰাকীৰ ফালে নিৱদ্ধ হ'বলৈ ধৰিলে। অজামিল যদিও এগৰাকী নৈষ্ঠিক ব্ৰাহ্মণ আছিল,তথাপি পাকচক্ৰত পৰি তেওঁ এগৰাকী অচিন পুৰুষ আৰু অচিনাকি মহিলাৰ যৌনক্ৰিয়াৰ দৃশ্য দেখা পাই নিঃসহায়ভাৱে তাৰ সৈতে সাঙোৰ খাই পৰিল। ইয়াৰ ফলক্ৰমেই তেওঁ সেই বেশ্যাগৰাকীক নিজৰ গৃহলৈ লিগিৰী হিচাপে লৈ গ'ল। ইয়াৰ অৱশ্যম্ভাৱী ফল হিচাপে তেওঁ ইমানেই আৱদ্ধ হৈ পৰিল যে নিজৰ পৰিয়াল-পৰিজন, পত্নী আৰু সন্তানৰ সংগ ত্যাগ কৰি বেশ্যাগৰাকীৰ সৈতে আতঁৰি গুছি গ'ল। বেশ্যাৰ সৈতে তেওঁৰ এই নিয়ম বহিৰ্ভূত সম্পৰ্কৰ ফলশ্ৰুতিত অজামিলে সকলো সু-গুণ হেৰুৱাই পেলালে। তেওঁ সম্পূৰ্ণভাৱে নিজৰ মূল্যবোধ পাহৰি পাপৰ জীৱনত আৱদ্ধ হৈ পৰিল।

অৱলীলাক্ৰমেই, অজামিলৰ সেই পূৰ্ব-বেশ্যাগৰাকীৰ সৈতে সন্তান জন্ম হ'ল, আৰু সন্তান আৰু মাতৃৰ প্ৰতি দায়-দায়িত্ব পালন কৰোঁতে কৰোঁতে ভগৱন্তৰ সেৱাৰ প্ৰতি পিঠি পৰিল। কিন্তু নিজৰ অতীতত নৈতিক মূল্যবোধ আৰু ভগৱন্তৰ প্ৰতি থকা ভক্তিভাৱৰ বাবে অজামিলে তেওঁৰ আত্মাক লৈ যাবৰ বাবে যমদূতৰ আগমন দেখা পাইছিল। হিন্দুধৰ্মৰ বিশ্বাস অনুসৰি যমদূতসকল হৈছে মৃত্যুৰ দেৱতা যমৰ ভৃত্য। অজামিল সাংসাৰিক কৰ্মকাণ্ডত ইমান নিমজ্জিত হৈ পৰিছিল যে, নিজৰ মৰণ শয্যাতো তেওঁ ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ পুত্ৰ নাৰায়ণহে মাতিছিল। হিন্দুধৰ্মত ভগৱান কৃষ্ণৰ আন এক নাম হৈছে নাৰায়ণ। অজামিলে নাৰায়ণক মতা শুনি ভগৱানে ততালিকে দেখা দি অজামিলৰ জীৱনৰ পাপসমূহ পখালি তেওঁক তেওঁৰ সৈতে লৈ গ'ল। অজামিলে যদিও তেওঁৰ জীৱন ভগৱন্তৰ উপাসনাত সমৰ্পণ কৰা নাছিল, তথাপিও শেষ মুহূৰ্তত শ্ৰীকৃষ্ণৰ পৱিত্ৰ নাম নাৰায়ণ স্মৰণ কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁৰ সমস্ত পাপ ধুই বিশুদ্ধ হৈ পৰিল।

এই আখ্যানটোয়ে এই নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰে যে, ঈশ্বৰে মানুহৰ আহ্বানলৈ অপেক্ষা কৰে। বিপদগ্ৰস্ত মানুহৰ মাত্ৰ এষাৰ নিৰ্দোষ আহ্বানতেই ভগৱানে সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
নিঘান্তু

নিঘান্তু মানে হ’ল, সংস্কৃত ভাষাৰ, বিষয়ভিত্তিক শ্ৰেণীত ভাগ কৰা, প্ৰায়ে চমু টীকাযুক্ত পৰম্পৰাগত শব্দৰ সংকলন।
এনে সংকলন শব্দকোষ আৰু অভিধানৰ সৈতে বৈশিষ্ট্যৰ সাদৃশ্য আছে যদিও সংস্কৃত সাহিত্যৰ কোষৰ দৰে প্ৰকৃত অভিধান নহয়।
বিশেষ সংগ্ৰহবোৰক নিঘান্তৱ বুলিও কোৱা হয়।

বিশেষ বিষয়ৰ প্ৰতি উৎসৰ্গীকৃত কেইবাখনো নিঘান্তৱ থকাৰ বিপৰীতে এই ধাৰাটো নিঘন্তুৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে, ই বৈদিক যুগৰপৰাই প্ৰচলিত এক প্ৰাচীন সংকলন। ই যস্কাৰ নিৰুক্ত ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞানৰ গ্ৰন্থৰ সৈতে ধাৰাবাহিকৰ বিষয়-বস্তু আছিল। কাৰিকৰীভাৱে যস্কাৰ নিৰুক্তই কেৱল তেওঁৰ ধাৰাবাহিকক নিৰ্ধাৰণ কৰা উচিত, কিন্তু পৰম্পৰাগতভাৱে নিঘান্তুক ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত বুলি বুজা গৈছে।

পৰম্পৰাগত নিঘান্তু

যস্কাৰ (নিৰুক্ত ১.২০) মতে, নিঘান্তু আছিল পূৰ্বৰ ঋষিসকলে বৈদিক গ্ৰন্থসমূহ সহজভাৱে বুজিব পৰাকৈ সংগ্ৰহ কৰা বিৰল বা কঠিন শব্দৰ সংকলন, যিবোৰ হয়তো তেওঁলোকে সম্ভৱ নিজেই সম্পূৰ্ণৰূপে বুজি পোৱা নাছিল। সংকলনটোত পাঁচটা অধ্যায় বা খণ্ড আছে, তিনিটা কাণ্ড বা তিনিখন গ্ৰন্থত:

নিঘান্তুকা কাণ্ড: উপমা, প্ৰতিশব্দ, অলংকাৰ আৰু অন্যান্য বিষয়ৰ তিনিটা অধ্যায়। প্ৰথম অধ্যায়ত মূলতঃ ভৌতিক বস্তু আৰু প্ৰকৃতিৰ বস্তুৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে। দ্বিতীয় অধ্যায়ত মূলতঃ মানুহ, তেওঁৰ শাৰীৰিক সত্ত্বা আৰু তেওঁৰ সত্ত্বাৰ সৈতে জড়িত গুণ যেনে সম্পত্তি আৰু আৱেগিক অৱস্থাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে। তৃতীয় অধ্যায়ত মূলতঃ বিমূৰ্ত গুণ আৰু ধাৰণাসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।
নিগম কাণ্ড: সমনাম আৰু বিশেষভাৱে কঠিন বা অস্পষ্ট শব্দৰ এটা অধ্যায়।
দৈৱত কাণ্ড: ঐশ্বৰিক সত্ত্বাৰ উপনামৰ এক অধ্যায়।

যস্কাৰ নিৰুক্তই নিঘান্তুকক কিছু পৰিমাণে সংক্ষিপ্তভাৱে সামৰি লৈছে, প্ৰায়ে কেৱল এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয়ৰ প্ৰতিধ্বনি দিছে, কিন্তু নিগমৰ ২৭৮টা শব্দ আৰু দৈৱতৰ ১৫১টা নামৰ বিষয়ে বিতংভাৱে আলোচনা কৰিছে। নিঘান্তুকৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ শব্দ-শব্দ টীকা দেৱৰাজয়াজ্বনে ১৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ কিছু সময়ৰ আগতে লিখিছিল।

নিঘান্তু আৰু নিৰুক্তৰ সমালোচনাত্মক সংস্কৰণ ১৯২০ চনত লক্ষ্মণ স্বৰূপে প্ৰকাশ কৰিছিল। ইয়াত দুটা ডাঙৰ সংস্কৰণ চিনাক্ত কৰা হৈছিল, এটা আনটোতকৈ দীঘলীয়া, যিয়ে অনুসন্ধান কৰিব নোৱাৰা অথচ তুলনামূলকভাৱে প্ৰাৰম্ভিক তাৰিখত সংযোজনৰ ইংগিত দিয়ে। এতিয়া দুয়োটা সংস্কৰণক একেলগে সংকলন কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
৪

৪ ৩ৰ পিছৰ আৰু ৫ৰ আগৰ স্বাভাৱিক সংখ্যা। এই সংখ্যাৰ গুণনীয়ক ১, ২ আৰু ৪, ই এক যৌগিক সংখ্যা।

অন্য সংখ্যাৰ সৈতে যোগ হ'লে

১ৰ পৰা ৫লৈ স্বাভাৱিক সংখ্যাৰ সৈতে যোগ হ'লে পোৱা ফলাফল--
১ -- ৫
২ -- ৬
৩ -- ৭
৪ -- ৮
৫ -- ৯

তথ্য-সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সংখ্যা
চিত্ৰা মুদগল

চিত্ৰা মোদগল ( জন্ম: ১০ ডিচেম্বৰ ১৯৪৩) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা আৰু আধুনিক হিন্দী সাহিত্যৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ সাহিত্যিক। তেওঁৰ উপন্যাস 'আৱান'ৰ বাবে ব্যাস সন্মান লাভ কৰিছিল আৰু এই সন্মান লাভ কৰা তে প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা।

২০১৯ চনত তেওঁক তেওঁৰ উপন্যাস 'পোষ্ট বক্স নং ২০৩, নালাচোপাৰা'ৰ বাবে হিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। এই উপন্যাস খনৰ পটভূমি হৈছে মুম্বাইৰ উপকণ্ঠ অঞ্চল নালাচোপাৰাত বসবাস কৰা এগৰাকী ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ আৰু তেওঁৰ হিজিৰা সমাজ।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৪৩ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ মাদ্ৰাজ চহৰত (বৰ্তমান চেন্নাই, তামিলনাডু) চিত্ৰা মোদগলৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ মুম্বাইত অৱস্থিত শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা হিন্দী সাহিত্যৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ দেউতাকৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে "চাৰিকা"ৰ প্ৰাক্তন সম্পাদক অৱধ নাৰায়ণ মোদগলৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।

সাহিত্য কৰ্ম

তেওঁৰ উপন্যাস 'আৱান'ত ট্ৰেড ইউনিয়ন আন্দোলনৰ জীৱন আৰু সেই সময়ৰ চিত্ৰায়ন কৰা হৈছে। দত্ত সামন্তৰ নেতৃত্বত প্ৰায় ৩,০০,০০০ শ্ৰমিকে মুম্বাই টেক্সটাইল মিলৰ এবছৰীয়া ধৰ্মঘট কৰিছিল আৰু ইয়াৰ অৱশেষত চহৰখনৰ ট্ৰেডমাৰ্ক উদ্যোগৰ পতন ঘটিছিল। এই ঘটনাকে পটভূমি হিচাপে লৈ তেওঁ উপন্যাসখন ৰচনা কৰিছিল। এই উপন্যাসখন সমালোচকসকলে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে সাহিত্য কৰ্মৰ এক উৎকৃষ্ট কৃতি হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছে। ইয়াক হিন্দী সাহিত্যত এক কালজয়ী উপন্যাস হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

এজন প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ ট্ৰেড ইউনিয়ন নেতা শংকৰ গুহ নিয়োগীৰ হত্যাৰ পিছত তেওঁৰ উপন্যাস 'আৱান'ৰ কাহিনীৰ আৰম্ভ কৰা হৈছিল। প্ৰকৃততে তেওঁৰ হত্যাৰ পিছত মুম্বাইৰ আন এজন জনপ্ৰিয় ইউনিয়নবাদী দত্ত সামন্তৰ হত্যা কাণ্ড সংঘটিত হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত মধ্য প্ৰদেশৰ আন এজন শ্ৰমিক নেতা মইহাৰত নিহত হৈছিল।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:হিন্দী ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
কলেৰা

কলেৰা বুলিলে ভিব্ৰিঅ' কলেৰি (Vibrio cholerae) নামৰ বেক্টেৰিয়াবিধে মানুহৰ ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰত কৰা সংক্ৰমণক বুজায়। লক্ষণসমূহ শূন্যৰ পৰা অলপীয়া বা বেছি হ'ব পাৰে। এই ৰোগৰ দ্ৰুপদী লক্ষণ হৈছে কেইদিনমানৰ বাবে পানীৰ নিচিনা ডায়েৰিয়া হোৱা। নিৰ্জলীকৰণৰ ফলত ছাল নীলা পৰিব পাৰে। সংক্ৰমণৰ দুঘণ্টাৰ পৰা পাঁচ দিনৰ ভিতৰত লক্ষণবোৰ আৰম্ভ হয়। মানুহৰ বাহিৰে আন জন্তুৰ এই ৰোগ নহয়। কলেৰাৰ কাৰকবোৰৰ ভিতৰত নিম্নমানৰ অনাময়, বিশুদ্ধ খোৱা পানীৰ অভাৱ আৰু দৰিদ্ৰতা প্ৰধান। বিষ্ঠাৰ পৰীক্ষা কৰি কলেৰা ৰোগ নিৰূপণ কৰিব পাৰি। এটা ক্ষিপ্ৰ ডিপ্‌ষ্টিক পৰীক্ষা আছে যদিও সেইটো নিখুঁত নহয়।

প্ৰতিৰোধৰ বাবে অনাময় ব্যৱস্থাৰ উন্নতকৰণ আৰু বিশুদ্ধ খোৱা পানীৰ যোগান কৰিব পাৰি। তীব্ৰ ৰোগত ৰিংগাৰ লেক্টে'ট বা আন ইন্‌ট্ৰাভেনাছ ফ্লুইড দিয়া হয় আৰু এণ্টিবায়'টিকো কেতিয়াবা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কলেৰা বেক্টেৰিয়া কোনবিধ এণ্টিবায়'টিকৰ প্ৰতি সংবেদনশীল সেয়া পৰীক্ষা কৰি ল'লে সুবিধা হয়। ইয়াক pandemic বুলি শ্ৰেণীকৰণ কৰা হ'লেও উন্নত দেশসমূহত ই বিৰল। শিশুবোৰ বেছিকৈ ৰোগত পৰে। কলেৰা মহামাৰীৰূপে বা কিছুমান ঠাইত বহু দিন জুৰি থাকে। আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়া অঞ্চলত ৰোগৰ আশংকা বেছি। ৰোগৰ পৰা মানুহৰ ভিতৰত সাধাৰণতে ৫% মানৰহে মৃত্যু হয় যদিও চিকিৎসা নাপালে ই ৫০% লৈকে হ'ব পাৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Cholera—World Health Organization
Cholera - ’’Vibrio cholerae’’ infection—s for Disease Control and Prevention

শ্ৰেণী:সংক্ৰামক ৰোগ
কাৰ্গিল জিলা

কাৰ্গিল জিলা হৈছে ভাৰতৰ লাডাখক সামৰি লোৱা দুখন জিলাৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় কাৰ্গিল চহৰত। জিলাখনৰ পশ্চিমে কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল জম্মু-কাশ্মীৰ, উত্তৰে পাকিস্তানৰ গিলগীত–বাল্টিস্তান, পূবে লাডাখৰ লেহ জিলা আৰু দক্ষিণে হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্য।

১৯৭৯ চনত লাডাখৰ লেহ জিলাৰ পৰা পৃথক কৰি জম্মু-কাশ্মীৰ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত জিলাখনৰ সৃষ্টি হয়। ২০০৩ চনত কাৰ্গিলক লাডাখ স্বায়ত্তশাসিত পাহাৰ উন্নয়ন পৰিষদ(LAHDC) প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৯ চনত লাডাখ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত পৰিণত হয়, আৰু কাৰ্গিল আৰু লেহ ইয়াৰ যৌথ ৰাজধানী হয়।

জিলাখনৰ জনসংখ্যাৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক ছিয়া মুছলমান, যদিও বৌদ্ধসকলে উল্লেখযোগ্য সংখ্যালঘু গঠন কৰে আৰু মূলতঃ জান্সকাৰ তহচিলত বাস কৰে।

জলবায়ু

কাৰ্গিল জিলা হিমালয়ৰ গভীৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশত অৱস্থিত, যাৰ বাবে ইয়াৰ জলবায়ু শীতল আৰু নাতিশীতোষ্ণ। গ্ৰীষ্মকাল শীতল ৰাতিৰ সৈতে দিনত উষ্ণ হয়, আনহাতে শীতকাল দীঘলীয়া আৰু ঠাণ্ডা হয় আৰু তাপমাত্ৰা প্ৰায়ে −১৫ °C (৫ °F) লৈ হ্ৰাস পায় আৰু কাৰ্গিল চহৰৰ পৰা কিলোমিটাৰ (৩৫ মাইল) দূৰত্বত অৱস্থিত সৰু চহৰ ড্ৰাছত ৰেকৰ্ড কৰা উষ্ণতা হৈছে −৬০ °C (−৭৬ °F)। জানস্কাৰ উপত্যকা আন ঠাইসমূহৰ তুলনাত অধিক ঠাণ্ডা।কাৰ্গিল জিলা ১৪,০৮৬ কিলোমিটাৰ বৰ্গমিটাৰ (৫,৪৩৯ বৰ্গমাইল) জুৰি বিস্তৃত। জিলাখনৰ মাজেৰে সুৰু নদীখন বৈ গৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ
চ্যু জি

চ্যু জি (চীনা ভাষা: 朱熹; Pinyin: Zhū Xī; জন্ম: ১৮ অক্টোবৰ ১১৩০ – মৃত্যু: ২৩ এপ্ৰিল ১২০০) আছিল এজন চীনা দাৰ্শনিক, শিক্ষাবিদ আৰু নিও-কনফুচিয়ানিজমৰ অন্যতম স্ৰষ্টা। ছং ৰাজবংশৰ সময়ত জীৱন কটাই, চ্যু জিয়ে কনফুচিয়ান দৰ্শনৰ এক গঢ়-পুনৰ্গঠন আগবঢ়াইছিল। তেওঁৰ চিন্তাই পিচৰ বহু শতাব্দী চীনা শিক্ষা, ৰাজনীতি আৰু সমাজ ব্যৱস্থাত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল।

জীৱন

চ্যু জিৰ জন্ম হৈছিল খ্ৰীষ্টাব্দ ১১৩০ চনৰ ১৮ অক্টোবৰ তাৰিখে চীনৰ ফুজিয়ান প্ৰদেশত। তেওঁৰ পিতৃ আছিল এজন চৰকাৰী বিষয়া আৰু কনফুচিয়ান পণ্ডিত। তেওঁ কৈশোৰতেই যথেষ্ট অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ১৯ বছৰ বয়সত “জিনশি” (imperial civil exam) উত্তীৰ্ণ হৈছিল।

চ্যু জিয়ে পৰৱৰ্তী জীৱনত শিক্ষকতা, পাণ্ডিত্য আৰু ৰাজনৈতিক দায়িত্ব পালন কৰিছিল, যদিও তেওঁৰ চিন্তাধাৰা তেওঁৰ সময়ত বিতৰ্কৰ বিষয় হৈছিল।

দৰ্শন আৰু চিন্তাধাৰা

চ্যু জিয়ে কনফুচিয়ানিজম, বৌদ্ধ দৰ্শন আৰু তাওবাদৰ তত্ত্বসমূহ একত্ৰ কৰি “নিও-কনফুচিয়ানিজম” গঢ়ি তোলে। তেওঁৰ দৰ্শনৰ মূল তত্ত্বসমূহ হ’ল:

"লি" আৰু "ছি"

লি (理) — বিশ্বত বিদ্যমান নৈতিক নীতি বা আদৰ্শ গঠন।
ছি (氣) — বস্তুগত শক্তি বা দ্ৰব্য।

চ্যু জিয়ে কৈছিল: সকলো বস্তু আৰু জীৱত “লি” বিদ্যমান, কিন্তু সেই “লি” পূৰ্ণ ৰূপত উপলব্ধ কৰিবলৈ মন আৰু আচৰণ শুদ্ধ কৰিব লাগিব।

আত্ম-অনুশীলন

তেওঁ শিক্ষা আৰু চিন্তাশীল অধ্যয়নৰ দ্বাৰা মন শুদ্ধিকৰণ আৰু নৈতিকতা বিকাশৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল।

সাহিত্য আৰু গ্ৰন্থ

চ্যু জিয়ে কনফুচিয়ান চতুৰ্গ্ৰন্থ (Great Learning, Doctrine of the Mean, Analects, Mencius)ৰ ওপৰত ব্যাখ্যা লিখিছিল। এই ব্যাখ্যাবোৰ ১৩শ শতিকাৰ পৰা চীনৰ ৰাজপাঠ্যত বই হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়।

প্ৰভাৱ

চ্যু জিৰ তত্ত্ব মিং আৰু চিং ৰাজবংশৰ শিক্ষা নীতিৰ আধাৰ হৈছিল।
কোৰিয়া, জাপান আৰু ভিয়েটনামত তেওঁৰ চিন্তাই শিক্ষা আৰু ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে।
চ্যু জিৰ দৰ্শন আধুনিক "Confucian revivalism"ৰ মুল আধাৰ হিচাপে গণ্য।

সমালোচনা

তেওঁৰ চিন্তাৰ অতিনৈতিক দৃষ্টিভংগী আৰু ধৰ্মীয়তা-মুখীনতা লৈ সময়চলিত দাৰ্শনিকসকলে সমালোচনা কৰিছিল, বিশেষকৈ ৱাং ইয়াংমিং।

মৃত্যু

চ্যু জিৰ মৃত্যু খ্ৰীষ্টাব্দ ১২০০ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলত হয়। মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ খ্যাতি বহুগুণে বৃদ্ধি পায়, আৰু ১৪শ শতিকাৰ পৰা “চীনৰ মহান শিক্ষকসকল”ৰ অন্যতম হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চীনৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
সপোন

উদ্ধৃতিসমূহ

আপোনাৰ সপোনবোৰ সঁচা হোৱাৰ আগতে আপুনি সপোন দেখিব লাগিব।
এ পি জে আব্দুল কালাম

ভৱিষ্যত তেওঁলোকৰ যিয়ে সপোনৰ সৌন্দৰ্যত বিশ্বাস কৰে।
ইলিয়ানৰ ৰুজভেল্ট

আমাৰ সকলো সপোন বাস্তৱায়িত হ’ব পাৰে, যদিহে আমি সেই সপোনবোৰক সাধন কৰাৰ সাহস ৰাখোঁ।
ৱাল্ট ডিজনী

সপোন বাস্তৱায়িত কৰাৰ আটাইতকৈ উত্তম উপায় হ’ল সাৰ পোৱা।
পল ভালেৰি

প্ৰথমে সপোন নেদেখালৈকে একো নহয়।
কাৰ্ল ছেণ্ডবাৰ্গ

যেতিয়ালৈকে সপোনৰ ঠাই অনুশোচনাই অধিকাৰ নকৰে তেতিয়ালৈকে মানুহ এজন বুঢ়া নহয়।
জন বেৰীম’ৰ

যেতিয়া আপুনি সপোন দেখিবলৈ বন্ধ কৰে তেতিয়াই আপুনি জীয়াই থকাটো বন্ধ কৰে।
মেলকম ফ’ৰ্বছ

উৎস

শ্ৰেণী:বিষয়বস্তু
মৌন ওঁঠ মুখৰ হৃদয় (উপন্যাস)

মৌন ওঁঠ মুখৰ হৃদয় য়েছে দৰজে ঠংচিৰ দ্বাৰা ৰচিত উপন্যাস। অসম সাহিত্য সভাৰ২০০১ চনৰ অধিৱেশনে গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছিল।২০১৮ চনৰ চেপ্তেম্বৰ মাহত বনলতা প্ৰকাশনে গ্ৰন্থখনৰ দশম সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়। ২০০৫ চনত গ্ৰন্থখনে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।এই গ্ৰন্থখনে ভাষা-ভাৰতী সাহিত্য পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।মৌন ওঁঠ মুখৰ হৃদয় গ্ৰন্থখন ১-১৫ মে'১৯৯১ সংখ্যাৰ পৰা 'প্ৰান্তিক'ত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ হৈছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

পৰ্বত-পাহাৰ, নদ-নদী অতিক্ৰম কৰি মটৰ গাড়ী বৰফেৰে আবৃত হৈ থকা বোমডিলা নগৰলৈ আহিব, সেই কথা শুনি সিহঁত বিস্ময়ত বোবা হৈ গ'ল। চেৰদুকপেন জনজাতি সকলে অতীজৰেপৰা অসমৰ সৈতে বেহা-বেপাৰ কৰি আহিছে। অসমত সিহঁতৰ মিতিৰ-কুটুম আছে। প্ৰত্যেক বছৰে জাৰৰ দিনত সিহঁত পো-পৰিয়ালৰ সৈতে দৈমাৰা নামৰ ঠাইলৈ নামি যায়। তাতেই বাহৰ পাতি থাকি অসমৰ অসমীয়া আৰু কছাৰী গাঁৱত সিহঁতে নিজৰ মিতিৰ-কুটুম্বৰ ঘৰলৈ যায়। প্ৰচলিত ৰীতি অনুসৰি চেৰদুকপেন সকলে শুকান জলকীয়া, শুকান মূলা ইত্যাদি নিজৰ মিতিৰক দিয়ে আৰু মিতিৰসকলে ধাৰ্য থকা হিচাপত ধান দিয়ে, তামোল-পাণ দিয়ে।
পৃথিবীখন ইমান ধুনীয়া। ইয়াৰ গছ-গছনি, ইয়াৰ নদ-নদী, ইয়াৰ পাহাৰ-পৰ্বত, ইয়াৰ সন্ধিয়া আৰু পুৱা, সকলো ইমান মনোমোহা, ইমান ভাল লগা। প্ৰকৃতিৰ এই সৌন্দৰ্যক ইয়াৰ আগতে যেন কেতিয়াও ৰিনচিনে এনেদবে উপলব্ধি কৰা নাছিল। আজি প্ৰকৃতিৰ এই নতুন ৰূপ আৱিস্কাৰ কৰি ৰিনচিনৰ বৰ ভাল লাগিল। প্ৰকৃতিৰ এই সৌন্দৰ্যক লৈ তাৰ গান গাবৰ মন গ'ল, কিন্তু সি তাৰ মনৰ উপলব্ধিক ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ শব্দ বিচাৰি নাপালে।
হওতে পাহাৰৰ জীৱন বৰ কষ্টকৰ। কিন্তু এই কষ্টৰ মাজতো ইয়াৰ প্ৰগতিৰ বাবে নিজৰ জীৱন উচৰ্গা কৰিব পৰাত সন্তোষ আছে। সেই বাবেই দিলীপ শইকীয়াই মন-প্ৰাণ দি নিজৰ কৰ্তব্যত ধৰিছে। তেওঁৰ ভাব- প্ৰত্যেক ঠাইৰ উন্নতিৰ কাৰণে প্ৰথম আৰু প্ৰধান প্ৰয়োজন ঠাইখনৰ যোগাযোগ ব্যৱস্থা গঢ়ি তোলা। যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ উন্নতি হ'লেহে তালৈ শিক্ষাৰ পোহৰ, স্বাস্থ্যৰ উপকৰণ, উদ্যোগ স্থাপন ইত্যাদি প্ৰগতিৰ সকলো উপকৰণ অনাত সুবিধা হয়।
আজি টাকাৰ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুখী মানুহ।
ৰিনচিন নৰবুৰ একান্ত আকাংক্ষা, আজি যেনেকৈ হ'লেও ই য়ামাক লগ ধৰিবই লাগিব। একান্তভাৱে। শেষবাৰৰ বাবে। কোনে জানে হয়তো এই লগ ধৰাই সিহঁতৰ যুগ্ম জীৱনৰ আৰম্ভণিও হ'ব পাৰে। য়ামা যদি তাৰ প্ৰস্তাৱত মান্তি হয় সিহঁতে একেলগে পলাই যোৱাত কি বাধা আছে? হয়, সি যাব তাৰ সেই প্ৰিয় ঠাইডোখৰলৈ। তাতেই ৰিনচিনে য়ামাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব।

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
তুলসীদাস

তুলসীদাস বা গোস্বামী তুলসীদাস হৈছে এজন হিন্দু বৈষ্ণৱ কবি। ভক্তি সাহিত্যৰ ৰামভক্তি ধাৰাৰ প্ৰধান কবিসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম। তেওঁ সংস্কৃত বাল্মীকি ৰামায়ণৰ তেওঁ অৱধি ভাষালৈ কৰা ৰামচৰিত-মানসৰ অনুবাদৰ বাবে প্ৰধানকৈ প্ৰখ্যাত। তুলসীয়ে জীৱনৰ অধিক কাল বাৰানসীৰ আশী ঘাটৰ সমীপত কটায়। তেওঁৰ সাধনাৰ স্থানখিনি বৰ্তমান তুলসী ঘাট নামে প্ৰখ্যাত। বাৰানসীৰ এই ঘাটৰ নাতি দূৰৈত তেওঁৰ স্মৃতিত তুলসী-মানস মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। বাৰানসীৰ সংকট মোচন হনুমান মিন্দৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰা বুলি জনা যায়।

জন্ম আৰু শৈশৱ

গোস্বামী তুলসীদাসৰ জন্ম হয় ১৫৫৪ চনত। তেওঁৰ জন্মস্থান সম্পৰ্কে যথেষ্ট বিতৰ্ক আছে। অযোধ্যা, ৰাজাপুৰ, চিত্ৰকূট আদি ঠাই তুলসীদাসৰ জন্মস্থান বুলি দাবী কৰে। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল আত্মৰাম শুক্ল ডুবে, মাতৃৰ নাম হুলাচী আৰু প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁৰ নিজৰ নাম আছিল ৰাম ব’লা। তেওঁৰ শহুৰ আছিল দীনবন্ধু পাঠক নামৰ এজন ব্যক্তি আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰৰ নাম আছিল ৰত্নাৱলী। তুলসীদাসৰ পুত্ৰৰ নাম আছিল তাৰক। ১৬২৩ চনত তুলসীদাসে মৃত্যুবৰণ কৰে।
তুলসীদাসে নিজৰ জীৱনৰ বিষয়ে প্ৰত্যক্ষভাৱে একো লিখা নাছিল। ধাৰণা কৰা হয় যে তেওঁক নিজ পিতৃ-মাতৃয়ে পৰিত্যাগ কৰিছিল। আৰু যিজন যাযাবৰ ভিক্ষু তেওঁক তুলিতালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল (তওঁৰ দিহা-পৰামৰ্শতে তুলসীদাসে আধ্যাত্মিক জ্ঞান লাভ কৰিছিল।

অবিনাশ ৰয় নামৰ এজনে লিখা তুলসীপ্ৰকাশ’নামৰ গ্ৰন্থখনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰামদত্ত ভৰদ্বাজে লিখিছে, ‘তুলসীৰ মাত্ৰ দহ মাহ বয়সতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ ঢুকাইছিল। তেওঁৰ শৈশৱকালটো আছিল সম্পূৰ্ণ যন্ত্ৰণাদায়ক আৰু কষ্টকৰ। জীয়াই থাকিবৰ বাবে তেওঁ ভিক্ষা কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ অৱশ্যে বেচ সম্ত্ৰান্ত আছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ লগতে তুলসীৰ খুড়াকজনৰ মৃত্যুৰ পিচত তুলসী হৈ পৰিছিল ঘাতমাউৰা, যাৰ উপাৰ্জনৰ কোনো উৎস নাছিল। কিন্তু তেওঁৰ আইতাক জীয়াই আছিল, আৰু আইতাকেই তুলসীক ভগৱান ৰামৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিবলৈ শিক্ষা দিছিল। মুখত ভগৱান ৰামৰ নাম লৈয়েই তুলসীয়ে ভিক্ষা কৰিবলৈ গৈছিল। ছাৰ জৰ্জ গ্ৰিয়েৰছনে তুলসীদাসৰ ৰামচৰিত মানসৰ বিষয়ে কৈছে যে গোটেই ইংলেণ্ডখনত বাইবেলখনৰ যিমান প্ৰভাৱ, বেংগল, পঞ্জাব, হিমালয়, বিন্ধ্য আৰু মধ্য প্ৰদেশত এই ৰামায়ণখনৰ প্ৰভাৱ ততোধিক। একে মতামত গ্ৰিফিথ নামৰ এজন বিদ্বানৰ মতেও ভাৰতৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলবিলাকত তুলসীদাসৰ ৰামায়ণৰ প্ৰভাৱ, জনপ্ৰিয়তা আৰু সন্মান ইংলেণ্ডত বাইবেলৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু প্ৰভাৱতকৈও বেছি। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ভাষালৈ ৰামচৰিত মানসৰ অনুবাদ হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
অনিতা আৰ্য

অনিতা আৰ্য ভাৰতীয় লোকসভাৰ প্ৰাক্তন সদস্য। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা দলৰ এগৰাকী নেত্ৰী। ত্ৰয়োদশ লোকসভাত দিল্লীৰ কেৰল বাগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ১৯৯৯ চনত তেওঁ দিল্লীৰ মেয়ৰ আছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৬৩ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত উত্তৰ প্ৰদেশৰ আগ্ৰাত অনিতা আৰ্যৰ জন্ম হয়। তেওঁ পিতৃ কুন্দন লাল নিমল আৰু মাতৃ প্ৰেমৱতীৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। দশম–দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ আগ্ৰাৰ শ্ৰীমতী সিংহুৰী বাল বালিকা ইণ্টাৰমিডিয়েট কলেজলৈ যায়।

তেওঁ আগ্ৰাস্থিত আগ্ৰা কলেজৰ পৰা পি এইচ ডি, এম এ আৰু, বি এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ৰোহটক (হাৰিয়ানা)ৰ মহৰ্ষি দয়ানন্দ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি.এড লাভ কৰে৷ তেওঁৰ গৱেষণ-পত্ৰৰ শিৰোনাম আছিল "ছাৰ যদুনাথ সৰকাৰ- তেওঁৰ জীৱনী আৰু মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় ইতিহাসলৈ অৱদান"।

কৰ্মজীৱন

দিল্লীত

১৯৯৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ পৰা ১৯৯৯ চনৰ অক্টোবৰ মাহলৈকে তেওঁ নতুন দিল্লীত পৌৰসভাৰ কাউন্সিলাৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।১৯৯৯ চনৰ এপ্ৰিলৰ পৰা অক্টোবৰলৈকে তেওঁ কিছু সময়ৰ বাবে দিল্লীৰ মেয়ৰ হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল, য'ত তেওঁ পৌৰ নিগমত শিক্ষা সমিতিৰ উপ-সভাপতি হিচাপেও কাম কৰিছিল।

মেয়ৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ উন্নত স্বাস্থ্যসন্মত পৰিস্থিতি সৃষ্টি আৰু প্ৰদূষণ হ্ৰাস কৰাৰ কাম কৰিছিল। চৰকাৰী বিদ্যালয়ত উন্নত শিক্ষাৰ সুবিধাও সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ মহিলা আৰু শিশুৰ বাবে বিশেষ স্বাস্থ্যসেৱা কাৰ্যসূচীও সৃষ্টি কৰিছিল।

লোকসভাত

১৯৯৯ চনত তেওঁ কাৰোল বাগ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ত্ৰয়োদশ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। দিল্লীৰ একমাত্ৰ সংৰক্ষিত সমষ্টি হোৱাৰ বাবে কেৰল বাগৰ বিৰুদ্ধে পূৰ্বে সমষ্টিটোত জয়ী হোৱা আন এগৰাকী দলিত মহিলা মীৰা কুমাৰ থিয় দিছিল৷

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী