ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
অৰুণ শৰ্মা

অৰুণ শৰ্মা (; ১৯৩১-২০১৭) একাধাৰে এজন নাট্যকাৰ, ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধকাৰ, কবি তথা অনাতাঁৰ শিল্পী আছিল। শ্ৰী নিবাৰণ ভট্টাচাৰ্য শীৰ্ষক নাটকৰ বাবে খ্যাত। তেওঁ আশীৰ্বাদৰ ৰং নামৰ উপন্যাসখনৰ বাবে ১৯৯৮ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ পঞ্চাছখনৰো অধিক অনাতাঁৰ নাটক আৰু অনাতাঁৰ ৰূপক ৰচনা কৰিছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

পুৰণিক বাদ দি অকল নতুন সফল হ’ব নোৱাৰে৷
মই ভাবোঁ, আমাৰ সাম্প্ৰতিক সমাজয় পৰিলক্ষিত হোৱা মানবীয় মূল্যবোধৰ অৱক্ষয় আৰু সংকটৰ সমস্যাটো গুৰুত্ব সহকাৰে মনত ৰাখি নাট্যকৰ্মীসকল সমান্তৰালভাবে দুটা দিশত ব্ৰতী হোৱা উচিত, যাতে সেই তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত দেশৰ ৰূঢ় বাস্তৱতাৰ প্ৰতিফলন হোৱাৰ লগতে কলাসুলভ সাহিত্য আৰু নান্দনিক গুণবিশিষ্ট নাট্যানুষ্ঠানৰ সৃষ্তি হয়৷ তেওঁলোকৰ সৃষ্টিয়ে মানুহৰ মনত মহত্বৰ, বিশালতাৰ ভাবাৱেগৰ সঞ্চাৰ কৰক৷ মনৰ সেই মহত্ব আৰু বিশালতাই জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনিব মানবীয় মূল্যবোধ৷
সংস্কৃতিৰ এক বৈপ্লৱিক লক্ষ্য থাকে৷ সেইদৰে নাট্যকলা আৰু নাট্য সাহিত্যৰো৷ সামাজিক চেতনা বিকাশত, সমাজ জীৱনৰ উত্তৰণৰ গতি নিৰ্ধাৰণত ইয়াৰ অৱদান আছে৷ উদ্দেশ্যহীনতাৰে সুন্দৰ মাত্ৰ দৃশ্যগ্ৰাহ্য নাটক সৃষ্টি হ’লেও মহৎ নাট্য নিবেদন হ’ব নোৱাৰে৷
আমাৰ পৰম্পৰাগত যি মূল নাট্যধাৰা আছে, সংস্কৃত নাটককে আদি কৰি সেইবিলাকত লোকনাট্যৰ আংগিকৰ প্ৰয়োগ প্ৰথমৰে পৰা চলি আহিছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে এহেজাৰ বছৰৰ পূৰ্বৰ ’মৃচ্ছকটিকম্’ নাটকখনিকে বিশ্লেষণ কৰিলে দেখা যায় তাৰ বহু চৰিত্ৰৰ কথনভংগী আৰু ঘটনাৰ নিবেদন শৈলীত লোকনাট্যৰ প্ৰভাৱ সুস্পষ্ট৷ আৰু সেইদিনতে জনজাগৰণৰ বিষয়বস্তুক লৈ ৰচিত এখন নাটকত লোকনাট্যৰ প্ৰভাৱ এৰাই যাব পৰা কথা নহয়৷ একেদৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ-মাধবদেৱৰ অংকীয়া নাটকত ওজাপালিৰ কলাশৈলীৰ ব্যৱহাৰ স্পষ্ট৷ লোকসমাজৰ মাজত নৱজাগৰণৰ উদ্দেশ্যক লৈ ৰচনা কৰা অংকীয়া নাটত লোকনাট্যৰ আহিলা সংযোজন অপৰিহাৰ্য আছিল৷
শব্দ বাচি বাচি বাক্যগাঁথনি কৰা, কবিতাৰ এটা পংক্তি ৰচনা কৰা নিজস্ব যি প্ৰক্ৰিয়া তাক শিল্পকৰ্মৰ সৈতে তুলনা কৰিব পাৰি৷ সাহিত্য শিল্প হৈ পৰে৷
পৃথিৱীৰ সকলোবোৰ মহৎ সাহিত্যসৃষ্টি গভীৰ মানৱতাবোধৰ বীজৰ পৰা অংকুৰিত হয়৷ মানৱতাবোধ মহৎ সাহিত্যৰ মূল আধাৰ৷

লগতে চাওক

কুলদা কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমী বঁটা বিজয়ী
কলানিধি নাৰায়ণন

কলানিধী নাৰায়ণন (৭ ডিচেম্বৰ ১৯২৮ - ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৬) এগৰাকী ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী আৰু ভাৰতনাট্যমৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ শিক্ষক আছিল, যি ভাৰতনাট্যম নৃত্যৰ শিকা আৰু ১৯৩০-১৯৪০-ৰ দশকত মঞ্চত পৰিবেশন কৰা অনা-দেৱদাসীসকলৰ ভিতৰত প্ৰথম আছিল। ১৯৪০-ৰ দশকত এটা সংক্ষিপ্ত কেৰিয়াৰৰ পিছত, তেখেত ১৯৭৩ চনত নৃত্যলৈ উভতি আহে 'অভিনয়া' নৃত্য শৈলীৰ এক উল্লেখযোগ্য শিক্ষক হৈ পৰে।

১৯৮৫ চনত তেখেতক ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মভূষণ বঁটাৰে ভূষিত কৰা হয়। ১৯৯০ চনত ভাৰতনাট্যমৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা, সংগীত নাটক তথা নাটক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাদেমী সংগীত নাটক একাদেমীয়ে প্ৰদান কৰে। ১৯৯৮ চনত কালিদাস সম্মান লাভ কৰে। ২০১১ চনত তেওঁক নৃত্যৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী ঠাকুৰ ৰত্নৰেও ভূষিত কৰে।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ

কলানিধী গণপতিৰ জন্ম হৈছিল 'সুমিত্ৰা' তথা 'গণপতি' ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত, তেখেতৰ মাক তেওঁৰ নৃত্যৰ শিক্ষা লাভৰ বাবে আগ্ৰহী আছিল আৰু এইটো তেখেতৰ দেউতাই সমৰ্থন কৰিছিল। এনেকই সাত বছৰ বয়সত তেখেত বিভিন্ন গুৰুৰ অধীনত নিবিড়ভাবে প্ৰশিক্ষণ লয়, ইয়াৰ মাজত 'পদ্মচ' আৰু 'জাভালিচৰ' বাবে 'কণ্ঠশালী' তথা 'মনক্কাল চিভাৰাজনকৰ' ভগ্নী 'ধনমৰ' জীয়েক 'কামাক্ষী আম্মল' অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। খ্যাতিমান গুৰ কান্নপ্পা পিল্লাই, কাঞ্চিপুৰমৰ পৰা তেখেতৰ নৃতা (নৃত্য) প্ৰধান শিক্ষক আছিল, তেখেত বালাসৰস্বতীৰো শিক্ষক আছিল, আৰ. চিন্নায়া নাইডু আৰু মাইলাপোৰ গৌৰী আম্মল তেওঁক অভিনায়ন (ভাবৰ আৰ্ট) শিকাইছিল। পাচপাকত তেখেত অভিনেতাক নিজেই নতুন মাত্ৰা যুক্ত কৰি চলিছিল। কৈশোৰ বয়সত, তেখেত দুটা উল্লেখযোগ্য আবৃত্তি কৰিছিল, এটা ধনমাণিক্কামৰ লগত আৰু ইনটো কান্দপ্পা পিল্লিৰ ল’ৰা নট্টুভানৰ কে. গণেশনৰ লগত।

পেচা

১৯৪০-ৰ দশকত তেখেতৰ সৰু নৃত্যৰ পেচা আছিল, যেতিয়া তেওঁৰ মাক ঢুকাইছিল আৰু তেতিয়া ষোল্ল বছৰ বয়সত (তেখেত পদত্যাগৰ আগত) তেওঁ এখন ৰক্ষণশীল পৰিয়ালত বিবাহ হৈছিল। ১৯৭৩ চনত, তেওঁ যেতিয়া নৃ্ত্যলৈ উভতি আহে, কৈশোৰত তেওঁৰ অভিনয় চাইছিল বিখ্যাত শিল্প-পৃষ্ঠপোষক, ৱাই. জি. দোৰাইস্বামী অভিনেত্ৰী নৃত্যশিল্পী এলাৰমেল ভাল্লিকত অভিনয়ৰ নিৰ্দেশ দিব কৈছিল, এইটোত তেখেত ৰাজি হৈছিল, এতিয়ালৈকে ডাঙৰ হোৱা তেওঁৰ ল’ৰাসকলে তেওঁক উৎসাহিত কৰিছিল। এইটো তেখেতৰ পেচাৰ দ্বিতীয় পৰ্বটো ৪৬ বছৰ বয়সত ৩০ বছৰ পাৰ্থক্যৰ পিছত আৰম্ভ হৈছিল। তেখেত নিজেও নৃত্যে আকৌ শিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল, ভাগ্যক্ৰমত তেখেতৰ বাল্যকালৰ পৰাই তেওঁৰ কিতাপসমূহ জীয়াই আছিল, তেখেত নৃত্য পৰিৱেশনত আৰু আৰঙ্গগ্ৰামত অংশ লবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ডক্টৰ পদ্মা সুব্ৰামেনিয়াম দ্বাৰা ভৰতনাট্যমত নৃত্য তত্ত্বৰ কোৰ্চও ভৰপুৰ এই চহৰ। লাহে লহে অধিক ছাত্ৰ তেখেতৰ ওচৰত আহিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু পিছৰ দশকত তেওঁ "অভিনেতাৰ বাবে সৰ্বাধিক বিচৰা শিক্ষক" হৈ উঠে। মীনাক্ষী চিথাৰঞ্জন (অভিনয়), মিলন চেৱেৰ্চকাই (ৰাচিয়া) কিছুমান নাম। তেখেত বহু বছৰ ধৰি অসংখ্য শিষ্যক শিকাইছে, যিসকলোৰ মাজত বহু তেখেতৰ দৰ্শনক ব্যক্তিগতকৃত কৰিছে।

অধিক পঢ়ক

আধুনিক ভৰতনাট্যম নৃত্যচৰ্চাত কালীনিধি নাৰায়ণন তথা পদ্ম পুনৰজ্জীৱন, প্ৰিয়া শ্ৰীনীবাসনৰ ৰচনা। কেলিফোৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, লচ এঞ্জেলেচ, ১৯৯৭
কালানিধি নাৰায়ণনৰ ত্ৰিবেণী: অন্নমায়া ক্ষেত্ৰায়া সৰঙ্গাপাণিৰ নিৰ্বাচিত তেলেগু গীত। অভিনয়ন সুধা ট্ৰাষ্ট, ২০০৮।

তথ্য উৎস

ব্যাহ্যিক সংযোগ

কলানিধী নাৰায়ণন এটা সাক্ষাৎকাৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
ভানুপ্ৰিয়া

মাংগাভানু (; জন্ম: ১৫ জানুৱাৰী ১৯৬৭)-ৰ জনপ্ৰিয় নাম হৈছে ভানুপ্ৰিয়া। তেখেত এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, কুচিপুড়ি নৃত্য পটিয়সী আৰু ভয়ছ আৰ্টিষ্ট। তেখেতে তেলুগু, তামিল, মালয়ালম, কন্নড় আৰু হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰিছে। ১৯৮৩ চনৰ পৰা ১৯৯৬ চনলৈকে প্ৰায় এক দশকজুৰি বৰ্তি থকা মূলসুঁতিৰ অভিনেত্ৰীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। ১৯৮৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত তামিল ভাষাৰ ছবি 'মেল্লা পেছুংগাল'ৰ জৰিয়তে তেখেতে অভিনয়ৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে। তাৰ পিছত তেখেতে তেলুগু ভাষাৰ হিট ছবি 'ছিটাৰা'ত কাম কৰে, যিখন ছবিয়ে তেলুগু ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়। ১৯৮৫ চনত মুক্তিলাভ কৰা ৰহস্যধৰ্মী ছবি 'অন্বেষণা'ত তেখেতে এগৰাকী পক্ষীবিদৰ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে। ১৯৮৬ চনত 'দোস্তী দুশমনি' নামৰ ছবিখন আছিল তেখেতে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন হিন্দী ভাষাৰ ছবি।

১৯৯৮ চনত তেখেতে 'স্বৰ্ণকমলাম' নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে। সেইখন ছবিয়ে ১৯৮৮ চনৰ আন্তৰ্জাতিক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ ভাৰতীয় পেনোৰামা শাখাত প্ৰদৰ্শিত হয়। ইয়াৰ লগতে ছবিখন আন আৰ্বাৰ ছবি মহোৎসৱতো প্ৰদৰ্শিত হয়। ছবিখনত আগবঢ়োৱা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ভানুপ্ৰিয়াই ১৯৮৮ চনত 'শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ বঁটা' লাভ কৰে। ইয়াৰ লগতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ নন্দী বঁটা আৰু তেলুগু ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাও অৰ্জন কৰে। ১৯৮৯ চন আৰু ১৯৯১ চনত ভানুপ্ৰিয়াই দুখনকৈ হিট তামিল ছবি উপহাৰ দিয়ে। ছবি দুখন আছিল -'আৰাৰো আৰিৰাও' আৰু 'আঝগান'। ইয়াৰ বাবে তেখেতে তামিলনাডু ৰাজ্যিক ছবিৰ বিশেষ বঁটা লাভ কৰে।

প্ৰায় ৩৭ বছৰজোৰা সুদীৰ্ঘ কেৰিয়াৰত ভানুপ্ৰিয়াই ১৫৫খন কথাছবিত অভিনয় কৰিছে। তাৰে ৮৫খন তেলুগু, ৪৫খন তামিল, ১০খন হিন্দী, ৯খন মালায়ালাম আৰু ৬খন কন্নড়। ছবিসমূহত অভিনয় কৰি তেখেতে তিনিটাকৈ ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা, তিনিটাকৈ তামিলনাডু ৰাজ্যিক ছবি বঁটা, দুটা চিনেমা এক্সপ্ৰেছ বঁটা, দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ দাক্ষিণাত্য বঁটা আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় জেএফডব্লিউ দিৱস বঁটা লাভ কৰে। ভাৰতীয় ছবিজগতলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে তেখেতে জেমিনি টিভিৰ তৰফৰ পৰা জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা লাভ কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৬৭ চনত ১৫ জানুৱাৰীত ভানুপ্ৰিয়াৰ জন্ম হয়। জন্মস্থান আছিল অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ ৰাজামুন্দ্ৰীত থকা এটা তেলুগুভাষী পৰিয়াল। পিতৃ আছিল পাণ্ডু বাবু আৰু মাতৃ আছিল ৰাগামলী। জন্মতে তেখেতে নাম ৰখা হৈছিল-মাংগাভানু। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতৰ পৰিয়ালটো চেন্নাই আৰু তামিলনাডুলৈ যায়। ভানুপ্ৰিয়াৰ জ্যেষ্ঠ ভগ্নী হৈছে গোপীকৃষ্ণন আৰু কনিষ্ঠা ভগ্নী হৈছে শান্তিপ্ৰিয়া। শান্তিপ্ৰিয়াও ১৯৯০ চনৰ পৰা ছবিজগতৰ লগত জড়িত।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৯৮ চনৰ ১৪ জুন তাৰিখে ভানুপ্ৰিয়াই কেলিফৰ্ণিয়াৰ শ্ৰী ভেংকটাশ্বৰা মন্দিৰত আদৰ্শ কৌশল নামৰ এগৰাকী ডিজিটেল গ্ৰাফিক অভিযন্তাৰ লগত বৈবাহিক জীৱনৰ পাতনি মেলে। ২০০৩ চনত তেওঁলোক অভিনয়া নামৰ কন্যা সন্তান এটিৰ অভিভাৱক হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
নৰ্থইষ্টাৰ্ণ ৱাৰিৱৰ্ছ

নৰ্থইষ্টাৰ্ণ ৱাৰিৱৰ্ছ (, অৰ্থ: 'উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যোদ্ধা') প্ৰিমিয়াৰ বেডমিণ্টন লীগৰ এটা দল। দা নৰ্থইষ্টাৰ্ণ ৱাৰিৱৰ্ছ প্ৰাইভেট লিমিটেড নামৰ কোম্পানী এই দলৰ স্বত্বাধিকাৰী। এই দলৰ ঘৰুৱা খেলপথাৰ হৈছে কৰ্মবীৰ নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ ইনড'ৰ ষ্টেডিয়াম। ২০১৭ চনত এই দল গঠন কৰা হয়। ২০১৭-১৮ ত পোনপ্ৰথম বাৰৰ বাবে এই দলে প্ৰিমিয়াৰ বেডমিণ্টন লীগৰ চতুৰ্থ সংস্কৰণত খেলে আৰু সপ্তম স্থান দখল কৰে। এই দলৰ অধিনায়ক বিখ্যাত ভাৰতীয় বেডমিণ্টন খেলুৱৈ তথা অলিম্পিক মডেল বিজয়ী ছাইনা নেহৱাল আৰু প্ৰশিক্ষক ইণ্ডোনেছিয়াৰ এডৱিন ইৰিয়াৱান।

বৰ্তমান দল

প্ৰশিক্ষক

এডৱিন ইৰিয়াৱান

ভাৰতীয় খেলুৱৈ

ছাইনা নেহৱাল (অধিনায়ক)
ধ্ৰুৱ কপিলা
কে. মনিশা
ঋতুপৰ্ণা দাস
চিৰিল বাৰ্মা

বিদেশী খেলুৱৈ

কিম হা না
লিয়াও মিন চুন
তানংচাক চায়চমবুনচুক
টিয়ান হৌৱেই
য়ো য়েঅন চেঅং

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ক্ৰীড়া সংঘ
জোৎস্না মাহন্ত

জ্যোৎস্না চৰণদাস মাহন্ত (, জন্ম-১৮ নৱেম্বৰ ১৯৫৩) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ লোকসভাৰ সাংসদ৷ তেওঁ কোৰবা, চত্তিছগড়ৰ পৰা ২০১৯ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য হিচাপে লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
৫ ছেপ্টেম্বৰ

এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-

ঘটনাৱলী

১৬১২ - ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে চাৰিখন জাহাজৰ সৈতে নৌ-বাহিনী গঠন কৰে।
১৯৫৭ - সংসদত কৰ বিধেয়ক গৃহীত হৈছিল।
২০০০ - বিশিষ্ট পৰিচালক হৃষীকেশ মুখাৰ্জীলৈ ১৯৯৯ চনৰ দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।

জন্ম

১৬৩৮ - লুই চতুৰ্দশ, ফ্ৰান্সৰ ৰজা, দা চান কিং হিচাপে পৰিচিত, ফ্ৰান্সৰ সৰ্বাধিক সময় শাসন কৰ্তা।
১৮৫০ - ইউজেন গ'ল্ডষ্টেইন (Eugen Goldstein), জাৰ্মান পদাৰ্থ বিজ্ঞানী, এনড ৰশ্মিৰ আৱিষ্কাৰক।
১৮৭৪ - আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা, অসমীয়া কবি।
১৮৮৮ - সৰ্ব্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ, ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি তথা শিক্ষাবিদ। শিক্ষকসকলৰ প্ৰতি অসীম শ্ৰদ্ধা আৰু মৰম কৰিছিল ৰাধাকৃষ্ণণে। সেইবাবে তেওঁৰ জন্ম দিনটোক শিক্ষক দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়। ১৯৬২ চনৰ আজিৰ দিনটোৰপৰাই তেখেতৰ জন্মদিনটো ভাৰতত শিক্ষক দিৱস হিচাপে পালন কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।
১৯৩৩ - লক্ষ্মীনাৰায়ণ ৰামদাস, প্ৰাক্তন নৌ-সেনাৰ অধ্যক্ষ, মেগছেছে বঁটা বিজয়ী।
১৯৫২ - বিধু বিনোদ চোপ্ৰা, কথাছবি পৰিচালক আৰু নিৰ্মাতা।

মৃত্যু

১৮৫৭ - আগাষ্ট কমটে (Auguste Comte), ফৰাচী দাৰ্শনিক, আধুনিক বিজ্ঞানৰ প্ৰথম দাৰ্শনিক।
১৯০২ - ৰুডলফ ভিৰ্চো, জাৰ্মান জীৱ বিজ্ঞানী, আধুনিক ৰোগবিদ্যাৰ পিতৃ পুৰুষ।
১৯০৬ - লডৱিগ ব'ল্টমেন (Ludwig Boltzmann), অষ্ট্ৰিয়ান পদাৰ্থ বিজ্ঞানী, ব'ল্টমেন ধ্ৰুৱক আৰু পাৰিসাংখ্যিক বলবিজ্ঞানৰ (statistical mechanics) বাবে জনাজাত।
১৯৮৬ - নীৰজা ভনোট, অশোকচক্ৰ বিজিতা বিমান পৰিচালিকা।
১৯৯৭ - মাদাৰ টেৰেছা, 'মিছনেৰীজ অফ চেৰিটি'ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা তথা ভাৰতৰত্ন সন্মানেৰে বিভূষিত। তাইৰ যুগোশ্লাভিয়াৰ আদ্ৰিয়াটিক সাগৰৰ পাৰত স্কোপজে চহৰত জন্ম হৈছিল।
২০০৪ - ইন্দিৰা মিৰি (ইংৰাজী: Indira Miri), অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ আৰু বিদুষী মহিলা।
২০১৭ - গৌৰী লংকেশ (Gauri Lankesh), সাংবাদিক।

দিৱস

ভাৰতৰ শিক্ষক দিৱস।
আন্তৰ্জাতিক দান-বৰঙণি দিৱস। (International Day of Charity)

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা

শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন

তথ্যসূত্ৰ
হোপ দ্বীপ

হোপ দ্বীপ ভাৰতৰ কাকিনাডাৰ উপকূলৰ ওচৰত বংগোপসাগৰত অৱস্থিত এটা সৰু টেডপল আকৃতিৰ দ্বীপ।

ভূগোল

হোপ দ্বীপ (ক্ৰাচ্চু লংকা) অৱস্থিত।

তুলনামূলকভাৱে কম বয়সীয়া দ্বীপ, ১৮ শতিকাৰ শেষৰ ফালে, গোদাৱৰীৰ বিতৰণকাৰী কোৰিংগা নদীৰ পানীয়ে কঢ়িয়াই অনা পলসৰ বহিঃপ্ৰবাহৰ পৰা গঠন হৈছিল। ই আগুৰি থকা সৰু উপসাগৰখনেই হৈছে গোদাৱৰীৰ আটাইতকৈ উত্তৰত বিতৰক কোৰিংগাৰ বহিঃপ্ৰবাহৰ অৱবাহিকা। বংগোপসাগৰৰ লৱণযুক্ত পানীৰ সৈতে মিল থকা নদীখনৰ কম লৱণীয় পানীৰ মিলনৰ বাবে বালি আৰু জলজ পলিৰ একেৰাহে নিক্ষেপৰ বাবে গঠন হোৱা বালিৰ দণ্ডবোৰে স্থায়িত্ব লাভ কৰিছে।

কাকিনাডা উপকূল আৰু হোপ দ্বীপৰ মাজৰ অঞ্চলটোক কাকিনাডা উপসাগৰ বুলি জনা যায়, ইয়াৰ আয়তন প্ৰায় ১৪৬ কিলোমিটাৰ (৫৬ বৰ্গমাইল)। বংগোপসাগৰৰ পৰা অহা প্ৰবল ধুমুহাৰ ঢৌৰ পৰা কাকিনাডা চহৰক ৰক্ষা কৰে হোপ আইলেণ্ডে। হোপ দ্বীপ(ক্ৰাছু লংকা) ধুমুহাৰ ঢৌ আৰু সম্ভাৱ্য চুনামীৰ পৰিঘটনাৰ বাবে প্ৰাকৃতিক বাধা হিচাপে কাম কৰে আৰু কাকিনাদা উপসাগৰত লংঘন কৰা জাহাজসমূহক শান্তি প্ৰদান কৰে যিয়ে কাকিনাডা বন্দৰক ভাৰতৰ পূব উপকূলৰ অন্যতম নিৰাপদ প্ৰাকৃতিক বন্দৰ কৰি তোলে।

দ্বীপটোৰ উত্তৰ প্ৰান্তক "গোদাবৰী পইণ্ট" বুলি কোৱা হয়, য'ৰ পৰা কাকিনাডা উপসাগৰ আৰু কাকিনাদা বন্দৰত প্ৰৱেশ বিন্দুটো দেখা যায়। ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীয়ে এই দ্বীপটোক অতি সঘনাই বিচিং প্ৰেকটিছৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰি আছে। ভাৰতীয় নৌসেনাৰ লেণ্ডিং ক্ৰাফ্ট যুদ্ধ জাহাজে মাৰ্কছ আৰু বিশেষ বাহিনীৰ বাবে অনুশীলন চলাই আছে।

সাগৰীয় বাসস্থান

হোপ দ্বীপ(ক্ৰাছু লংকা)ৰ বালিচহীয়া বিলৰ লগতে কাষৰীয়া কৰিংগা বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য দুৰ্বল অলিভ ৰিডলি কচ্ছপৰ বাহ সজা ঠাই, ২০১৬ চনত হোপ দ্বীপ(ক্ৰাছু লংকা)ৰ বিলত ৪৮২ মাইকী কাছই কণী পৰা অন্ধ্ৰ উপকূলত চলি থকা যান্ত্ৰিক মাছ ধৰা নাওৰ পৰা আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়।

সংৰক্ষণবিদ, বন্যপ্ৰাণী আৰু বন বিষয়াসকলে যান্ত্ৰিক মাছ ধৰাৰ বিষয়ে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে, আৰু বিপন্ন সৰীসৃপৰ আঘাত ৰোধ কৰিবলৈ সংবেদনশীলতা কাৰ্যসূচী আৰু "কাছ বৰ্জন ডিভাইচ"ৰ সৈতে পুনৰ সংযোজন আৰম্ভ কৰিছে।

জনসংখ্যা

হোপ দ্বীপ(ক্ৰাচ্চু লংকা)ত মাছমৰীয়া লোকৰ দুখন সৰু গাঁও আছে, যাৰ নাম পুত্ৰয়্যা পাকালু আৰু ছ'ৰলাগোণ্ডু পাকালু য'ত প্ৰায় ৪০০টা পৰিয়াল আছে। দুই এটা চৰকাৰী অট্টালিকাও আছে। কাকিনাডা বন্দৰ কৰ্তৃপক্ষই বন্দৰৰ কাৰ্যকলাপ ৰখাৰ প্ৰয়াসত উপসাগৰখনত ড্ৰেজিং কাৰ্য্যকলাপ চলাইছে, যাৰ ফলত হোপ দ্বীপ(ক্ৰাচু লংকা)ৰ খহনীয়াৰ ফলত মাটিৰ ক্ষতি আৰু অধিক ভয়াৱহ হৈ পৰিছে। ঘূৰ্ণীবতাহৰ বতৰত জোৱাৰ-ভাটাৰ ফলত হোৱা খহনীয়াও স্থানীয় মাছমৰীয়া লোকসকলে জনোৱাৰ দৰে বিষয় - যিসকলে ৰিপৰ্ট কৰিছে যে খহনীয়াই দ্বীপটোক ৫০ মিটাৰ বহল চেনেলৰ সৈতে দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:এছিয়া
শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ দ্বীপ
শ্ৰেণী:দ্বীপ
লেজিম

লেজিম বা লেজিয়াম হৈছে ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ এটা লোকনৃত্য।

ইয়াক কেতিয়াবা "লেজিয়াম" বুলিও লিখা হয়। লেজিম নৃত্যশিল্পীসকলে ঝনঝন শব্দ কৰা অৱতল ধাতুৰ প্লেটৰ সৰু বাদ্যযন্ত্ৰ এটি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে যাক লেজিম বা লেজিয়াম বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ নামেৰেই নৃত্যৰূপটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। লেজিমত কমেও বিশগৰাকী নৃত্যশিল্পী থাকে। এই নৃত্যৰ নাম এটা কাঠৰ ইডিঅ'ফোনৰে ৰখা হৈছে, য'ত পাতল ধাতুৰ ডিস্ক লগোৱা হয় যিয়ে ঝনঝন শব্দ উৎপন্ন কৰে। নৃত্যশিল্পীসকলে শাস্ত্ৰীয় নৃত্য পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে। ঢোলসদৃশ বাদ্য ঢুলুকিক ইয়াত মূল ঘাত সংগীত হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াক ৰঙীন সাজ-পোছাক পৰিধান কৰি পৰিৱেশন কৰা হয়। এই নৃত্যক মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিদ্যালয়, সামৰিক বাহিনী আৰু অন্যান্য প্ৰতিষ্ঠানে সঘনাই শৰীৰ চৰ্চাৰ কুচ-কাৱাজ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে কাৰণ এই নৃত্যত শক্তি প্ৰশিক্ষণৰ লগত সম্পৰ্কিত বহু অংগচালনা জড়িত হৈ থাকে আৰু ই যথেষ্ট ক্লান্তিকৰ হ'ব পাৰে।

লেজিম নৃত্যতকৈ অধিক জোৰদাৰ শাৰীৰিক ব্যায়াম আৰু কুচ-কাৱাজযুক্ত৷ ইয়াৰ গঠন দুটা, চাৰিটা বা বৃত্তাকাৰো হ’ব পাৰে। ঐতিহাসিকভাৱে মহাৰাষ্ট্ৰৰ গাঁও আৰু গুজৰাটৰ কিছু অংশত লেজিমৰ কেইটামান প্ৰচলিত ভিন্নতা আছিল যদিও আজিৰ তাৰিখত এইবোৰৰ ব্যৱহাৰ খুব কমকৈ পৰিলক্ষিত হয়। এটা প্ৰকাৰত ২.৫ ফুট দীঘল বাঁহৰ খুঁটাৰ (ৰিধ) সৈতে লোহাৰ শিকলি (ধনুষ্যসাৰখী) ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। লেজিমটো গধুৰ হোৱা বাবে নৃত্যতকৈ ব্যায়ামৰ প্ৰকাৰ হিচাপে ইয়াক অধিক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এনে ধৰণৰ লেজিম অৱশ্যে হাতেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।

লেজিমৰ আন এটা ভিন্নতাক 'কয়াণ্ডে' বুলি কোৱা হয়, য'ত ১৫ৰ পৰা ১৮ ইঞ্চি দীঘল কাঠৰ খুঁটা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ দুয়োটা মূৰ ফুটোৱা হৈছিল আৰু ইয়াত প্ৰায় ১ কিলোগ্ৰাম ওজনৰ লোহাৰ সংযুক্ত শিকলি ব্যৱহাৰ হৈছিল।

লেজিম বিশেষকৈ মহাৰাষ্ট্ৰৰ গ্ৰামাঞ্চলত জনপ্ৰিয়৷ প্ৰায়ে গণেশ উৎসৱৰ সময়ত (गणेशोत्सव), গাঁৱত হোৱা ধৰ্মীয় শোভাযাত্ৰাত অথবা শৰীৰ-চৰ্চাৰ অংশ হিচাপে বিদ্যালয়ত ইয়াক খেলা হয়।

লেজিমৰ তিনিটা মুখ্য প্ৰকাৰ আছে৷ সেইকেইটা হৈছে: 'সামৰিক লেজিম'৷ সামৰিক লেজিম বৰোদাত জনপ্ৰিয় আৰু বেছিভাগেই প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে যুদ্ধকলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আন দুটা লেজিম হৈছে 'তালথেক্য' আৰু 'সামন্যজনান্না'। আন্তৰ্জাতিক দৰ্শকৰ বাবে প্ৰথম লেজিম প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল ১৯৮২ চনত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা নৱম এছিয়ান গেমছত৷ উক্ত প্ৰদৰ্শনত মুঠতে ৪০০ গৰাকী শ্ৰেষ্ঠ মহাৰাষ্ট্ৰীয় লেজিম খেলুৱৈয়ে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

লেজিম নৃত্যৰ বিভিন্ন উপাদানৰ স্থানীয় নামসমূহ হৈছে -

১) লেজিম - প্ৰায় আধা ইঞ্চি কাঠৰ খুঁটা (টোডান্না বান্ধালেলি) আৰু আদাকাভালেলিয়া নামৰ এটা শৃংখলা। শৃংখলবোৰত আঘাত কৰাৰ ফলত তাল বজোৱাৰ দৰে শব্দ হয়।
২) হালাগি - এটা কৰ্মবাদ্য ৷
৩) ড্ৰাম - এটা ঠেক ড্ৰাম ।
৪) মঞ্জিৰা -ডাঙৰ আকাৰৰ তালাসাৰখে আৰু সংগীতৰ পাছাৰা মুখৰ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নৃত্য
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
সুগ্ৰীৱৰ অভিষেক

১৭ অধ্যায়

সুগ্ৰীৱৰ অভিষেক ।

ছবি ।

অন্তষ পুৰৰ হন্তে,     মহন্ত সুগ্ৰীৱ বীৰ,

ৰত্ন মণ্ডপক চাপি গৈলা ।

মন্ত্ৰী পাত্ৰগণে মিলি,     সেৱলি কৰিয়া পাছে,

বাৰে বাৰে প্ৰশংসিবে লৈলা ॥১

সুবৰ্ণ ৰজত ৰত্নে,     শৰীৰক মণ্ডিলেন্ত,

অলঙ্কাৰ দেখি হেমময় ।

হৰিষত বদনৰ,     কান্তিচয় প্ৰকাশয়,

যেন দেখি সূ্ৰ্য্যৰ উদয় ॥২

হনুমন্ত আদিকৰি,     মুখ্য মুখ্য পাত্ৰগণ,

ৰামৰ আজ্ঞাক শিৰে লৈল ।

ভাল ভাল সুতগণ,     দেশে দেশে পঠাই দিয়া,

সম্ভাৰ মিলাই আনি থৈল ॥৩

গঙ্গা দেবী আদি কৰি,     যত যত তীৰ্থ আছে,

আৰো সাত সাগৰৰ জল ।

সুবৰ্ণৰ অষ্টঘট,     অগৰু সুগন্ধি জনে,

ভৰি আম ডালি দিল ফল ॥৪

পণ্ডিত সকলে খড়ি,     ধৰি শুভলগ্ন কৰি,

শুভদিন চাই শুভক্ষণ ।

দুই পাট মহাদইক,     অলঙ্কাৰে মণ্ডিলন্ত,

অঙ্গচয় দেখি সুশোভন ॥৫

সুবৰ্ণৰ সিংহাসনে,     সুগ্ৰীব নৃপতি আতি,

লীলা ৰূপে থাকিলন্ত বসি ।

ডাহিনত লোমা দেৱী,     বামত বসিলা তাৰা,

নক্ষত্ৰ মাজত যেন শশী ॥৬

ব্ৰাহ্মণ সকল ৰঙ্গে,     সুমঙ্গল কৰিলন্ত,

পাতিলন্ত গণপটি ঘট ।

নান ভাৱ ভঙ্গি কৰি,     বিদ্যাধৰে নাচে গাৱে,

অসংখ্যা মোগান ভাট নট ॥৭

অসংখ্যাত শবদৰ,     কোলাহল উথলিল,

হূলস্থূল লাগি গৈল তয় ।

অসংখ্য শঙ্খৰ নাদ,     গগন পূৰিয়া গৈল,

বসুবৰ্গে কৰে জয় জয় ॥৮

বীৰ ঢাক ঢোল বাজে,     তৱল ডগৰ দণ্ডি,

শবদ শুনিয়া কোলাহল ।

ভেমচ ক্ষৈমচ চয়,     ঝাঝৰ ৰেমচি বাজে,

ৰামতাল আৰু কৰতাল ॥৯

টোকাৰি কেন্দৰা ৰুদ্ৰ,     বিপাক্ষি দোতৰা বাজে,

বীণা বাঁশী দোশৰী মোহৰী ।

জিজিৰি কাহালি শিঙ্গা,     ভেৰিডাকে নিৰন্তৰ,

স্বৰ্গ ভুবনকো গৈলা পূৰি ॥১০

ধৱল চামৰ কৰে,     ধৰি দুই পাত্ৰে আতি,

আগে পাছে থাকি গৈল ঢুলি ।

নিৰ্ম্মল চন্দ্ৰৰ সম,     ধৱল ছত্ৰেক আনি,

ধৰিলন্ত কৌতূহলে তুলি ॥১১

পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ গণে,     বহ্নিত আহুতি দিল,

কন্যাগণে কৰিল মঙ্গল ।

দ্বিজগণে মন্ত্ৰপঢ়ি,     দুৰ্ব্বাক্ষত দিলা মাথে,

আৰো সাত সাগৰৰ জল ॥১২

হনুমন্ত জাম্বৱন্ত,     গবাক্ষ কেশৰী আৰো,

দধিমুখ নল নীল তাৰ ।

যথা যোগ্য বিধি আসি,     নিৰন্তৰে পাত্ৰগণে,

জয় জয় কৰয় জোকাৰ ॥১৩

সুবৰ্ণ মুকুতা ফলে,     সিঞ্চিলন্ত কৌতূহলে,

কি কহিবোঁ তাহাৰ মহিমা ।

মনত হৰিষে তয়,     নাৰীগণে জোকাৰয়,

ধ্বনি সিটো গৈল স্বৰ্গসীমা ॥১৪

হনুমন্ত আদি কৰি,     মুখ্য মুখ্য পাত্ৰগণ,

মিলিলন্ত সকলে সমাজ ।

তাৰা দেবী তনয়ক,     মহাবীৰ অঙ্গদক,

তেখনে পাতিলা যুবৰাজ ॥১৫

মহন্তক পালিবাহা,     দুষ্টক কৰিবা দণ্ড,

ৰাজ্য জন নকৰিবা পীড়া ।

তাৰা লোমা দুই ভাৰ্য্যা,     দুই পাশে লৈয়া ৰাজা,

সুগ্ৰীৱ কৰন্ত কামক্ৰীড়া ॥১৬

এহি বুলি পাত্ৰগণে,     অঙ্গদক নিয়োজিল,

সুগ্ৰীৱ ভৈলন্ত মহাৰাজা ।

ৰামৰ চৰণ সেৱা,     প্ৰসাদে পৰম সুখী,

হুয়া ৰৈলা কিষ্কিন্ধাৰ প্ৰজা ॥১৭

শুনাঁ সভাসদচয়,     সাক্ষাতে অমৃত ময়,

ৰামৰ চৰিত্ৰ অনুপাম ।

মাধৱ কন্দলী ভনে,     বুলিয়োক ঘনে ঘনে,

ডাকি উচ্চ কৰি ৰাম ৰাম ॥১৮
উমা নেহৰু

উমা নেহৰু (; ৮ মাৰ্চ ১৮৮৪ – ২৮ আগষ্ট ১৯৬৩) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা কৰ্মী আৰু ৰাজনীতিবিদ।

কৰ্মজীৱন

২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ১৯০৯ চনত ৰামেশ্বৰী নেহৰুৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা মহিলাৰ মাহেকীয়া আলোচনী স্ত্ৰী দৰ্পণত তেওঁ নাৰীবাদী মতামত প্ৰকাশ কৰিছিল।

তেওঁ লোণ সত্যাগ্ৰহ আৰু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কাৰাগাৰত ভৰ্তি হৈছিল। স্বাধীনতাৰ পিছত উত্তৰ প্ৰদেশৰ সীতাপুৰৰ পৰা তেওঁ দুবাৰকৈ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬২ চনৰ পৰা মৃত্যুৰ আগলৈকে তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল।.

ব্যক্তিগত জীৱন

আগ্ৰাত জন্মগ্ৰহণ কৰা নেহৰুৱে হুবলিৰ চেণ্ট মেৰী কনভেণ্টত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। আনন্দ কুমাৰ নেহৰুৰ পুত্ৰ অৰুণ নেহৰু আশীৰ দশকত ৰাজীৱ গান্ধীৰ চৰকাৰৰ কাৰ্যকালত কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী আছিল। ১৯৬৩ চনৰ ২৮ আগষ্টত লক্ষ্ণৌত উমা নেহৰুৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থ উৎস

I primi passi del femminismo indiano: Rameshwari e Uma Nehru nell’India di inizio Novecento

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:উত্তৰ প্ৰদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী লেখক
ডিম্বেশ্বৰ নেওগ

ডিম্বেশ্বৰ নেওগ (১৮৯৯ -১৯৬৬) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, ঔপন্যাসিক, ভাষা সাহিত্যৰ গৱেষক, নাট্যকাৰ, সমালোচক আৰু শিক্ষক আছিল। মূলতঃ অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য ৰচনা বাদেও তেখেতে ইংৰাজী ভাষাতো গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি থৈ গৈছে। ১৯৬৫ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ নলবাৰীত অনুষ্ঠিত অধিবেশনৰ সভাপতিত্ব কৰাৰ লগতে অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকাৰ সম্পাদক পদটো তেখেত নিয়োজিত হৈছিল। তেখেতক অসমীয়া সাহিত্যত ইন্দ্ৰধেনুৰ কবি বুলিও জনা যায়। অসম আন্দোলনৰ সময়ত তেখেৰ এটা বক্তব্যই চৌদিশে কঁপাই তুলিছিল৷ বক্তব্যটো আছিল- ‘মৰে অসম জীয়ে কোন, জীয়ে অসম মৰে কোন’৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল মাণিক চন্দ্ৰ নেওগ আৰু মাতৃৰ নাম চন্দ্ৰপ্ৰভা নেওগ। প্ৰধান সম্পাদক আৰু অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকাৰ সম্পাদক হিচাপেও নিজৰ অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছিল। সমালোচক হিচাপে গঠনমূলক, বলিষ্ঠ, স্পষ্ট মন্তব্য আৰু পুংখানুপুংখ বিশ্লেষণৰে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল। অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে ভালেমান পুথি ৰচনা কৰি জাতিটোক চহকী কৰি যোৱা প্ৰয়াত ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ৰচিত ভালে সংখ্যক কিতাপ আছে, সেইবোৰৰ লেখত ল’বলগীয়া পুথিসমূহ হ’ল:
অসমীয়া কাব্য প্ৰতিভা (১৯৩৪)
অসমীয়া সাহিত্যৰ জিলিঙনি (১৯৩৮)
অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত এভুমুকি (১৯৪০)
ইণ্ট্ৰডাকশ্যন টু আছাম (১৯৪৭)
অসমীয়া কথা প্ৰতিভা (১৯৫০)
অসমীয়া সাহিত্যৰ জেউতি (১৯৫১)
অসমীয়া ভাষা আৰু লিপিৰ কাহিনী (১৯৫১)
হিষ্টৰী অব্ মডাৰ্ন আছামিজ লিটাৰেশ্যাৰ (১৯৫৫)

ভাষা-সাহিত্য বিষয়ক গবেষণাধৰ্মী গ্ৰন্থ

নিউ লাইট অন দ্য হিষ্টৰী অব্ অছমিয়া লিটাৰেশ্যাৰ (১৯৬২)
নতুন পোহৰত অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী (১৯৬৭, চাৰিখন পুথিৰ একত্ৰ সংকলন)

বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু বৈষ্ণৱ সাহিত্য বিষয়ক মূল্যৱান গ্ৰন্থ

বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আঁতিগুৰি (১৯৪১)
বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ভক্তিতত্ত্ব (১৯৪২)
নাৰদীয় ভক্তিসূত্ৰ (১৯৫০)
মহাপুৰুষিয়াজিম: এ ইউনিভাৰছেল ৰিলিজিয়ন (১৯৫০)
যুগনায়ক শংকৰদেৱ (১৯৬৬)

কবিতা পুথি

মালিকা (১৯২১)
থুপিতৰা (১৯২৫)
মালতী (১৯২৭)
ইন্দ্ৰধনু (১৯২৯)
থাপনা (১৯৪৬)
অসমা (১৯৪৭)
বিচিত্ৰা (১৯৪৮)

অসমীয়া লোক-সাহিত্য বিষয়ক গ্ৰন্থ

আকুল পথিক
ফাগুনী
ডাকভণিতা (১৯২২)
নামতী (১৯২৩)
বিহুৱতী (১৯২৯)
ৰহৰহী আদি

ভাষা-সাহিত্য বিষয়ক গ্ৰন্থ

সাহিত্য কি? (১৯৫২)
শুধ অসমীয়া (১৯৫৩)

উপন্যাস

গাঁৱে-নগৰে (১৯৬০)

গল্প-সংকলন

দীপাৱলী (১৯৩১)

নাটক

শিশুলীলা
ৰাসক্ৰীড়া (১৯২৯)
কুণ্ডিল কুঁৱৰী (১৯২৪)
অকাল বসন্ত, কামৰূপ (১৯৩২)

ভিন্নধৰ্মী গ্ৰন্থ

বিজ্ঞানৰ আগকথা (১৯৪০)
প্ৰাক-ঐতিহাসিক অসম (১৯৪৭)
বৰ্ণ নিৰ্ণয় বা জাতি বিচাৰ (১৯৫৪)
সমাজ চিন্তামণি (১৯৬৫)

আত্মকাহিনী

পত্ৰৰেখা (১৯৪৩)
অতীত মাধুৰী (১৯৬৬)

তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত উল্লেখযোগ্য দুটিমান কবিতা হ’ল ‘শাপমুক্তা’, ‘মোৰ গাঁও’, ‘শেষ গায়ক’ ইত্যাদি।

অন্যান্য কৰ্মৰাজি

সমাজ সচেতন নেওগ দেৱৰ স্বদেশপ্ৰীতিও আছিল অতুলনীয়। অসমৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁৰ “মৰে অসম জীয়ে কোন, জীয়ে অসম মৰে কোন?” বাক্যশাৰীয়ে জাতীয়তাবাদী ভাবধাৰা প্ৰসাৰত বিশেষ অৰিহণা আগবঢ়াইছিল। ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ মাতৃভাষাৰ প্ৰতি থকা অপাৰ প্ৰেমৰ বাবেই ১৯২৪ চনত ‘শেষ গায়ক’ কবিতাত লিখিছিল:
“দাসত্ত্ব মলিন নাছিল অসম, আজিও নহয়, দাসত্ত্ব অন্ধ লুইতৰ দৰে। স্বাধীনতা সোঁত বয় সিৰে সিৰে অপ্ৰতিবন্ধ।”

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

অসমীয়া গীত সহিত্য, বিয়ানাম, লেখক-ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, আমি অসমীয়া ৱেবছাইট।
ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ ৰচিত কবিতা , সফুঁৰা ৱেবছাইটত।
গ্ৰন্থ আৰু চমু জীৱ্নী, অপেন লাইব্ৰেৰী ডট অৰ্গত।

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি
ইজাবেলা আব্ৰামোভিচ

ইজাবেলা আব্ৰামোভিচ (৯ নৱেম্বৰ ১৮৮৯, লুট'ছলাভিচ – ২২ জানুৱাৰী ১৯৭৩, লেচিকা) পোলেণ্ডৰ গণিতজ্ঞ আৰু গণিত শিক্ষাবিদ আছিল। গাণিতিক শিক্ষাৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা সেৱাৰ বাবে তেওঁক নাইটছ ক্ৰছ অৱ দ্য অৰ্ডাৰ অৱ প’ল’নিয়া ৰেষ্টিটিউটাৰ সন্মানেৰে সন্মানিত কৰা হয়।

জীৱন

ইজাবেলা আব্ৰামোভিচৰ জন্ম হৈছিল ১৮৮৯ চনত কংগ্ৰেছ পোলেণ্ডৰ লুট'ছলাভিচত (তেতিয়াৰ ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ অংশ) টমাছ ফ্ৰান্সিঁচেক আব্ৰামোভিচ নামৰ এজন স্কুলৰ শিক্ষক আৰু মাৰিয়া পেট্ৰ’নেলা (জন্ম গ্নিঅ'টেক)ৰ ঘৰত। তেওঁৰ দুজন ভাতৃ আছিল, কাজিমিৰজ (যি এজন গণিতজ্ঞও হ'ব) আৰু জিগমুণ্ট।

১৯০৭ চনত আব্ৰামোভিচে বব্ৰুজস্কৰ ষ্টেট জিমনেছিয়ামৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কিয়ভৰ চেণ্ট ভ্লাদিমিৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞান অনুষদত অধ্যয়ন কৰি বীজগণিতীয় পৃষ্ঠত On double integrals ৰ থিছিছৰ বাবে সোণৰ পদক লাভ কৰি স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ গৱেষণা পত্ৰৰ তত্ত্বাৱধায়ক আছিল বৰিছ ইয়াকোভলেভিচ বুক্ৰিভ।

স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাবলৈ তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়খনত ষ্টাইপেণ্ড অবিহনে থাকিবলৈ শিক্ষামন্ত্ৰীৰপৰা সন্মতি লাভ কৰে, যিবোৰ প্ৰয়োজনীয়তা তেওঁ ১৯১৮ চনত প্ৰায় পূৰণ কৰিছিল।

১৯২৩ চনত পজনানৰ ওচৰৰ লেচিকালৈ গুচি যায় আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধলৈকে তাতেই থাকে। ১৯৪২ চনৰপৰা ১৯৪৪ চনৰ ভিতৰত জাৰ্মানীয়ে পোলেণ্ড দখল কৰাৰ সময়ত তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি পজনান আৰু লুবনৰ বিভিন্ন কাৰখানাত কাম কৰিবলৈ দিয়া হয়। যুদ্ধৰ পিছত তেওঁ প'জনানলৈ উভতি যায়।

১৯৭৩ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত আব্ৰামোভিচৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁক উইৰীৰ পেৰিছ গীৰ্জাত সমাধিস্থ কৰা হয়।

কেৰিয়াৰ

১৯১৭ চনৰপৰা ১৯২০ চনৰ ভিতৰত আব্ৰামোভিচ কিয়ভৰ পোলেণ্ড ইউনিভাৰ্চিটি কলেজত ডচেণ্ট আছিল। ১৯১৬ চনত মানৱ বিজ্ঞান শিকোৱাৰ বাবে এইটো স্থাপন কৰা হৈছিল যদিও পিছলৈ গণিত আৰু বিজ্ঞানৰ অনুমতি দিবলৈ ইয়াৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটিছিল।
ইয়াৰ অনুষদত ৰাছিয়াৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰা পোলেণ্ডৰ শিক্ষাবিদসকল আছিল। আব্ৰামোভিচ এই অনুষদৰ দুগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।স্থানীয় তিনিটা জিমনেছিয়ামতো তেওঁ অধ্যাপনা কৰিছিল। ১৯২৩ চনত আব্ৰামোভিচে ৱলষ্টিনৰ ষ্টেট জুনিয়ৰ হাইস্কুলত গণিতৰ শিক্ষক হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰে। ১৯২৪–১৯৩৯ চনত তেওঁ প'জনানৰ জেনেৰেল জামোইস্কি ষ্টেট জিমনেছিয়ামত গণিতৰ শিক্ষয়িত্ৰী আছিল।

আব্ৰামোভিচ কিয়ভৰ পোলেণ্ডৰ বৈজ্ঞানিক সমাজৰ সদস্য আছিল। তেওঁ তিনিটা গাণিতিক সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰে: লভিভত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম পোলেণ্ডৰ গাণিতিক কংগ্ৰেছ (১৯২৭), ৱাৰ্ছত স্লাভিক দেশৰ গণিতজ্ঞৰ প্ৰথম কংগ্ৰেছ (১৯২৯) আৰু ভিলনিয়াছত অনুষ্ঠিত হোৱা দ্বিতীয় পোলেণ্ড গাণিতিক কংগ্ৰেছ (১৯৩১)।

যুদ্ধৰ অন্ত পৰাৰ পাছত ১৯৫৩ চনলৈকে তেওঁ জামোইস্কি ষ্টেট জিমনেছিয়ামত গণিত বিষয়ত অধ্যাপনা কৰে আৰু তাৰ পিছত তেওঁ এডাম মিকিভিচ হাইস্কুলত কাম কৰে আৰু ১৯৬৮ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

শিক্ষাৰ প্ৰতি কৰা সেৱাৰ বাবে আব্ৰামোভিচক অৰ্ডাৰ অৱ প'ল'নিয়া ৰেষ্টিটিউটাৰ নাইটছ ক্ৰছ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গণিতজ্ঞ