ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
জন বাহা দ্যাঃ যাত্ৰা

জন বাহা দ্যাঃ যাত্ৰা হৈছে নেপালৰ কাঠমাণ্ডুত প্ৰতি বছৰে অনুষ্ঠিত হোৱা কৰুণা বোধিসত্ত্ব জনবাহা দ্যাহৰ ৰথ শোভাযাত্ৰা।
চন্দ্ৰ নেপাল যুগৰ চান্দ্ৰ পঞ্জিকাৰ ষষ্ঠ মাহ চাউলা (चौলা)ৰ শুক্লপক্ষৰ দশম দিনত ই আৰম্ভ হয়।

বৌদ্ধ দেৱতাক সংস্কৃতত আৰ্যৱলোকিতেশ্বৰ নামেৰে জনা যায় আৰু চীনা ভাষাত বগা মচেন্দ্ৰনাথ বা শুভ্ৰ কৰুণাময় আৰু গুয়ায়িন বুলিও জনা যায়। বিশ্বাস কৰা হয় যে বাৰ্ষিক শোভাযাত্ৰা আৰম্ভ কৰা হৈছিল যাতে তেওঁৰ মন্দিৰলৈ যাব নোৱাৰা চহৰবাসীয়ে এই প্ৰতিমূৰ্তিৰ শোভা দৰ্শন কৰিব পাৰে।

ইতিহাস

ইয়াত এটা পৰম্পৰা আছে যে জনবাহা দ্যাহৰ প্ৰতিমূৰ্তি জন বাহাত থকা মন্দিৰ “কেল টোল’’ত ৰখা হৈছিল, যিটো জামালৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। সেয়েহে ইয়াৰ পৰাই ৰথ শোভাযাত্ৰা আৰম্ভ হয়। ষষ্ঠ শতিকাত আৰম্ভ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয় যদিও এই উৎসৱৰ উৎপত্তি কিমান আগৰ পৰা হৈছিল কোনেও নাজানে। বুৰঞ্জীত দেখা গৈছে যে ১৭ শতিকাত ইতিমধ্যে ই সুপ্ৰতিষ্ঠিত আছিল।

এটা কিংবদন্তিত কোৱা হৈছে যে, কৰুণাময়ক পথাৰত এজন জ্যাপু (নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ কৃষক) লোকে জামালত ৰথ তৈয়াৰ কৰি থকা অৱস্থাত সেই ঠাইতে পাইছিল।

শোভাযাত্ৰা

উৎসৱৰ সময়ত জনবাহা দ্যাহৰ প্ৰতিমূৰ্তি জন বাহাত থকা তেওঁৰ মন্দিৰৰপৰা উলিয়াই ঘূৰাই লৈ ফুৰিব পৰা মন্দিৰত দৰবাৰ মাৰ্গলৈ লৈ যোৱা হয় য’ৰপৰা প্ৰকৃত শোভাযাত্ৰা আৰম্ভ হয়। তাত ইয়াক চকাৰে টনা দৌলৰ আকৃতিত নিৰ্মাণ কৰা ৰথত স্থাপন কৰা হয়। ৰথৰ উচ্চতা ৩৫ ফুট।

যেতিয়া প্ৰতিমূৰ্তিটো ৰথত ৰখা হয়, তেতিয়া কানছাকাৰ জাতিৰ সংগীতজ্ঞৰ এটা দলে নিজৰ দীঘলীয়া শিঙাত চুটি ধ্বনি বজাই স্থাপনৰ কথা ঘোষণা কৰে। একে সময়তে প্ৰাচীন ইউনিফৰ্ম পৰিহিত সৈনিকৰে গঠিত আনুষ্ঠানিক সন্মানৰ প্ৰহৰী গুৰুজু পল্টনে মাস্কেটেৰে ফেউ ডি জ’(বাদ্য সংগীত) বজায়। ইয়াৰ পিছত সমদলটোৱে মিউজিকেল বেণ্ডৰ সৈতে মধ্য কাঠমাণ্ডুৰ মাজেৰে ৰথখন টানি আনে।

এই যাত্ৰা তিনিটা পৰ্যায়ত সম্পন্ন কৰা হয় যাতে ভক্তসকলে ভক্তি জ্ঞাপন কৰিব পাৰে। উপাসকসকলে য’তেই ৰথ ৰৈ যায় তাতেই দেৱতাক সন্মান জনোৱাৰ বাবে প্ৰসাদৰ ট্ৰে আৰু ঘিউৰ চাকি জ্বলাই আনে। এই উপলক্ষ্যে মিঠা মাৰ্জোৰাম ফুল (মুস্ৱান) বিশেষ প্ৰসাদ।

যাত্ৰাপথ

প্ৰথমদিনাই ৰথখন জামাল, দৰবাৰ মাৰ্গৰপৰা ভোটাহিটি হৈ আছানলৈ টানি অনা হয় য’ত ই ৰাতিটো ৰৈ যায়। পাছদিনা ৰথখন ইন্দ্ৰ চ’কৰ মাজেৰে টানি কাঠমাণ্ডু দৰবাৰ চৌহদলৈ লৈ যোৱা হয় আৰু তাতেই দ্বিতীয়টো বিৰতি লয়। তৃতীয় দিনা ৰথখন মাৰু আৰু চিকা: মুঘা: চিকান মুগালৰ মাজেৰে কাঠমাণ্ডুৰ ঐতিহাসিক অংশৰ দক্ষিণ মূৰত থকা লগানলৈ টানি অনা হয়।

তাত জনবাহা দ্যাৰ মাতৃ বাস কৰা মন্দিৰটো ৰথে তিনি পাক প্ৰদক্ষিণ কৰাৰ পাছত শোভাযাত্ৰাৰ অন্ত পৰে। তাৰ পিছত মূৰ্তিটোক পুনৰ জনবাহাৰ মন্দিৰলৈ লৈ যোৱা হয় আৰু ৰথখন ভাঙি পেলোৱা হয় আৰু ইয়াৰ অংশসমূহ অহা বছৰৰ বাবে জমা কৰা হয়

তিনিদিনীয়া এই সমদল কাঠমাণ্ডুৰ দুটা মহান ৰথ উৎসৱৰ ভিতৰত অন্যতম, আনটো হ’ল কুমাৰী যাত্ৰাৰ সময়ত কৰা য়েনিয়া পুঁহি। জনবাহা দ্যাহৰ ৰথ শোভাযাত্ৰাৰ তাৰিখ চন্দ্ৰ পঞ্জিকা অনুযায়ী পালন কৰাৰ বাবে পৰিৱৰ্তনশীল।

বুংগা দ্যাহ যাত্ৰা নামেৰে জনাজাত একেধৰণৰ ৰথ শোভাযাত্ৰা ললিতপুৰ আৰু দোলাখাত এপ্ৰিল–মে' মাহত উদ্‌যাপন কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
বাপু (গ্ৰন্থ)

বাপু: কনভাৰ্চেচনচ্ এণ্ড কৰেচপণ্ডেন্স উইথ মহাত্মা গান্ধী (; অৰ্থ: বাপু: মহাত্মা গান্ধীৰ সৈতে বাৰ্তালাপ তথা পত্ৰালাপ) হ'ল এফ মেৰী বৰ'ৰ আত্মজীৱনীমূলক বৰ্ণনা য'ত তেওঁ গান্ধীৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক আৰু বাৰ্তালাপৰ বিষয়ে লিখিছে, যাক তেওঁ বাপু অৰ্থাৎ দেউতা বুলিছে। লেখিকালৈ লিখা গান্ধীৰ বহুতো চিঠি কিতাপখনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। লেখিকা দৰাচলতে এগৰাকী ইংৰাজ মিচনেৰী আছিল। কিতাপখন ১৯৪৯ চনত ভাৰতত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশ হৈছিল। সংশোধিত সংস্কৰণ ভাৰতত ১৯৫৬ চনত প্ৰকাশ হৈছিল। বহুকেইখন আলোচনীত কিতাপখনৰ সমীক্ষা প্ৰকাশ হৈছিল আৰু অন্য কিতাপত কিতাপখনৰ বিষয়ে আলোচনা হৈছিল।

পটভূমি

প্ৰস্তাৱনাত লেখিকাই কিতাপখন পৃথিৱীৰ সেই শতসহস্ৰ লোকলৈ উছৰ্গা কৰিছে যাৰ গান্ধীক এক নজৰ চোৱাৰ ইচ্ছা হৈছিল, কিন্তু লেখিকাৰ দৰে বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি তেওঁক কৰ্মৰত অৱস্থাত দেখাৰ সৌভাগ্য হোৱা নাছিল। তেওঁ কৈছে যে গান্ধী নামৰ মানুহজনক তেওঁ সেই ইউৰোপীয়ান সকলক দেখুৱাব খুজিছিল যিসকলক গান্ধীৰ ব্যক্তিত্বই বিস্মিত কৰিছিল। যিসকলে গান্ধীক ভাল পায় আৰু তেওঁৰ বিষয়ে অধিক জানিবলৈ বিচাৰে সেইসকলক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ লেখিকাই অধিক বিৱৰণ দিয়াৰ কথা কৈছে। এই পিছৰ গোটটোৰ বাবে গান্ধীজীৰ চিঠিসমূহ অলপো সালসলনি নকৰাকৈ কিতাপখনত তুলি দিয়া হৈছে। কিতাপখন লিখাক লৈ কিবা আপত্তি আছে নেকি বুলি সোধোঁতে গান্ধীয়ে কৈছিল যে, হয়, তেওঁ তেওঁৰ কিতাপখন লিখিব পাৰে। কাৰণ ই মকৰাজালবোৰ গুচুৱাত সহায় কৰিব।

প্ৰকাশকৰ এটা নোটত কোৱা হৈছে যে গান্ধী নিহত হোৱাৰ আগতেই কিতাপখনৰ পাণ্ডুলিপি লাভ কৰিছিল, সেয়ে প্ৰকাশকে ভয় কৰিছিল যে গান্ধীৰ অবৰ্তমানত যদি কিতাপখনত কালৰ পৰিৱৰ্ত্তন কৰা হয়, তেন্তে যি ভক্তি আৰু উছৰ্গাৰ মনোভাৱেৰে কিতাপখন লিখা হৈছে- সেয়া প্ৰকাশ নাপাব। সেয়ে এগৰাকী জীৱিত ব্যক্তিৰ কথা লিখাৰ দৰেই কিতাপখন পঢ়ুৱৈলৈ আগবঢ়োৱা হ'ল।

সাৰাংশ

কিতাপখনত বাপুৱে খোলাকৈ কৈছে যে হায়দৰাবাদৰ এখন মিচনেৰী বৰ্ডিং স্কুলৰ অধ্যক্ষা হৈ ভাৰতত দহ বছৰ থকাৰ পিছত বৰ কেনেকৈ তেওঁক দেখা কৰিবলৈ আহিছিল। কিছু দিনৰ ছুটীত, ১৯৩১ চনত ইংলেণ্ডত থকাৰ সময়ছোৱাত গান্ধীৰ লিখনী আৰু বক্তৃতা সমূহৰ প্ৰতি বৰৰ আগ্ৰহ বাঢ়ে। ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ সময়ত বৰৰ গান্ধীৰ সৈতে সহযাত্ৰী হৈ একেখন জাহাজতে ইটালীৰপৰা ভাৰতলৈ অহাৰ সৌভাগ্য হয়। বৰে গান্ধীৰ স'তে পৰিচিত হোৱাৰ আৰু লণ্ডনত অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় ঘূৰণীয়া মেজমেলত ভাগ লৈ অহা তেওঁৰ সৰু দলটোৰ প্ৰতিদিনৰ কাৰ্য-কলাপ নিৰীক্ষণ কৰাৰ সুযোগ পায়।

কিতাপৰ পিছৰ অধ্যায়সমূহত বৰে গান্ধীক লগপোৱা আৰু তেওঁৰে সৈতে হোৱা পত্ৰালাপৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে, কেনেকৈ ব্ৰিটিছ চৰকাৰ আৰু মিচনেৰী কৰ্তৃপক্ষই গান্ধীৰ সৈতে সম্পৰ্ক ছেদ কৰিবলৈ তেওঁক জোৰ কৰিছিল।
মিচনৰ পদৰপৰা তেওঁৰ পদত্যাগ, আশ্ৰম আৰু ফাটেকলৈ গান্ধীক দেখা কৰিবলৈ যোৱা, গান্ধীৰ আশ্ৰমত তেওঁ কেনেকৈ সময় কটাইছিল আৰু গান্ধীৰ আন্দোলনত ভাগ ল'বলৈ তেওঁ কেনেকৈ আশ্ৰম পৰিত্যাগ কৰিছিল- এই কথাবোৰ কিতাপখনত সামৰি লোৱা হৈছে।

কিতাপখনত দুই দৰ্জনতকৈও অধিক ভাৰতীয় শব্দৰ অৰ্থ দিয়া হৈছে। দুয়োটা সংস্কৰণেই কে জি মাশ্ৰুৱালাৰ পাতনি সম্বলিত। দ্বিতীয় সংস্কৰণত এটা অধ্যায় বেছিকৈ সংযোগ কৰা হৈছে, সেয়া হৈছে - গান্ধীৰ দলীয় সতীৰ্থ খান আব্দুল গফৰ খানলৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি, ১৯৪১চনত বৰ যাৰ ঘৰত আলহী হৈ আছিল।

পৰ্যালোচনা

দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া, দ্য মডাৰ্ণ ইণ্ডিয়া, দ্য ইণ্ডিয়ান ৰিভিউ, দ্য আৰায়ান পাথ আদি কাকতে বাপু কিতাপখনৰ পৰ্যালোচনা প্ৰকাশ কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ
প্ৰপঞ্চ

প্ৰপঞ্চ ১৯৬১ চনৰ মধুকৰ পাঠকৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু ইণ্ডিয়ান নেচনেল পিকচাৰ্ছৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত ভাৰতীয় মাৰাঠী ভাষাৰ এখন পাৰিবাৰিক নাট্যধৰ্মী ছবি। ইয়াত সুলোচনা, শ্ৰীকান্ত মোঘে, সীমা দেও, কুসুম দেশপাণ্ডে, অমৰ শেখে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। প্ৰপঞ্চে নৱম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ বাবে সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰে। এই ছবিখনে প্ৰথম মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাতো শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ সন্মান পায়।

কাহিনী

দেৱ কুম্ভৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী পাৰুৰ এগাল ল’ৰা-ছোৱালী। বৃত্তিত দেৱ এজন কুমাৰ। কিন্তু তেওঁৰ সীমিত অৰ্জনেৰে পৰিয়াল চলাব নোৱাৰে। মূৰৰ ওপৰত অজস্ৰ ধাৰ। ইতিমধ্যে দেৱৰ মৰমৰ ভায়েক শংকৰে প্ৰশিক্ষণ লৈ আহি পাত্ৰ তৈয়াৰ কৰা এটা আধুনিক কাৰখানা তৈয়াৰ কৰিবলৈ প্ৰস্তুতি চলায়। তাৰবাবে তেওঁ ভালেমান টকা-পইচাও গোটায়। শংকৰেই দেৱ আৰু পাৰুৰ আশা-ভৰষাৰ স্থল। কিন্তু গাঁওৰ ধন ধাৰে দিয়া মহাজনে শংকৰৰ পৰিকল্পনাৰ কথা গম পাই মামলা কৰি কাৰখানা স্থাপন কৰিবলৈ সংগ্ৰহ কৰা সকলো ধন হস্তগত কৰে। সেই দুখত দেৱৰো মৃত্যু হয়।

অভিনয় শিল্পী

সুলোচনা (পাৰো কুম্ভৰ)
সীমা দেও (চম্পা)
শ্ৰীকান্ত মোঘে (শংকৰ কুম্ভৰ)
অমৰ শেখ (দেৱ কুম্ভৰ)
কুসুম দেশপাণ্ডে
আশা ভেণ্ডে
জয়ন্ত ধৰ্মধিকাৰী
প্ৰভাকৰ মজুমদাৰ
বাপু সালভি
বাবুৰাও আঠানে
বালকোবা গোখলে

বঁটা

নৱম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৬১)
তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি (অল ইণ্ডিয়া চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট)
প্ৰথম মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা
শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক- মধুকৰ পাঠক
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী- সুলোচনা
শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰী- কুসুম দেশপাণ্ডে
শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালক- সুধীৰ ফাড়কে
শ্ৰেষ্ঠ গীতিকাৰ- জি ডি মদগুলকৰ

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:১৯৬১ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
চুনি কোটাল

চুনি কোটাল হ'ল ভাৰতৰ অনুসূচিত জনজাতি লোধা শবৰ জনগোষ্ঠীৰ দলিত আদিবাসী মহিলা আৰু ১৯৮৫ চনত লোধা শবৰৰ ভিতৰৰ প্ৰথম মহিলা স্নাতক।

বছৰ বছৰ ধৰি বিষয়াসকলৰ হাৰাশাস্তিৰ পিছত ১৯৯২ চনৰ ১৬ আগষ্টত আত্মহত্যাৰ জৰিয়তে তেওঁৰ মৃত্যুৱে লোধা শবৰ সম্প্ৰদায়ক এক বৃহৎ ৰূপত একত্ৰিত কৰি তুলিছিল। অৱশেষত তেওঁৰ জীৱন কাহিনীক বিশিষ্ট লেখিকা-কৰ্মী মহাশ্বেতা দেৱীয়ে তেওঁৰ বাংলা ভাষাত ৰচিত গ্ৰন্থ 'ব্যাধখণ্ডা '-ত (১৯৯৪) আলোকপাত কৰিছিল।

হৰ না মানা হৰ (২০২১) এখন বাংলা উপন্যাস সুভব্ৰত বসুৱে তেওঁৰ কৰুণ জীৱনৰ আধাৰত ৰচনা কৰিছে।

জীৱনী

১৯৬৫ চনত পশ্চিম বংগৰ পশ্চিম মেদিনীপুৰ জিলাৰ গোহালদিহিত ৩জন ভাতৃ আৰু ৩ গৰাকী ভগ্নীৰে সৈতে দুখীয়া লোধা পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা চুনি কোটালে দৰিদ্ৰতাৰ শৈশৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰি হাইস্কুল শিক্ষা সমাপ্ত কৰা প্ৰথমগৰাকী ‘আদিম’ জনগোষ্ঠীৰ মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। ইয়াৰ পিছত ১৯৮৩ চনত ঝাৰগ্ৰাম আই টি ডি পিৰ কাৰ্যালয়ত স্থানীয় গাঁৱৰ জৰীপ কৰি লোধা সমাজকৰ্মী হিচাপে প্ৰথম চাকৰি লাভ কৰে।

অৱশেষত ১৯৮৫ চনত বিদ্যাসাগৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃতত্ত্বত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। স্নাতক হোৱাৰ দুবছৰৰ পাছত মেদিনীপুৰৰ ‘ৰাণী শিৰোমনি অনুসূচিত জাতি আৰু এছ টি গাৰ্লছ হোষ্টেল’ত হোষ্টেলৰ অধীক্ষক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে আৰু ইয়াত পুনৰ তেওঁ নিজৰ জনগোষ্ঠীৰ লগত জড়িত সামাজিক কলংকৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়।

সঁচাকৈয়ে তাইৰ বাবে বিপদ আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া তাই স্থানীয় বিদ্যাসাগৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম (এম.এচচি‍)ত যোগদান কৰিছিল। ইয়াত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসকৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য কৰা বুলি অভিযোগ উঠিছে, যিয়ে মাপকাঠী পূৰণ কৰাৰ পিছতো তেওঁক প্ৰয়োজনীয় উত্তীৰ্ণ গ্ৰেড দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল, যিয়ে মতামত দিছিল যে "অপৰাধী জনগোষ্ঠী"ৰ পৰা অহা জন্মসূত্ৰে‍ এজন নিম্ন বৰ্ণৰ ব্যক্তি, ভাৰতৰ এটা ডিন'টিফাইড জনগোষ্ঠী, সেয়েহে সমাজ বিজ্ঞানৰ দৰে "উচ্চ বাগধাৰা" অধ্যয়ন কৰাৰ সামাজিক বিশেষাধিকাৰ আৰু পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত ভাগ্য নাছিল। ১৯৯১ চনত, পাঠ্যক্ৰমত দুবছৰ হেৰুওৱাৰ পাছত, তেওঁ অভিযোগ কৰিছিল, আৰু ৰাজ্যৰ শিক্ষামন্ত্ৰীয়ে এক উচ্চ পৰ্যায়ৰ তদন্ত আয়োগ গঠন কৰিছিল যদিও কোনো লাভ নহ'ল, পুনৰায় তেওঁ এগৰাকী প্ৰাক্তন অপৰাধী জনজাতিৰ বুলি পোহৰলৈ আহিছিল। কিন্তু তেওঁৰ মৃত্যুৱে ভাৰতীয় আমেৰিকান সমাজ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপকসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰা নাছিল যিদৰে ভাৰতীয় জাতি ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি থকা পশ্চিমীয়া সমাজ বিজ্ঞানীসকলৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছিল, যেনে কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক নিকোলাছ বি ডাৰ্কছ আৰু আমষ্টাৰডাম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক জান ব্ৰেমেন।

তেওঁৰ মৃত্যুৰ লগে লগে কলকাতাৰ বাংলা দলিত সাহিত্য সন্থাই বিভিন্ন আলোচনা চক্ৰ আৰু ৰাজপথৰ চুক, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰি ৰাজপথৰ নাটক, কলকাতাৰ ৰাজপথত এক গণ আন্দোলনৰ আয়োজন কৰে। 1১৯৯৩ চনৰ পৰা প্ৰতি বছৰে কলকাতাত বাৰ্ষিক চুনি কোটাল সোঁৱৰণী বক্তৃতাৰ আয়োজন কৰি অহা হৈছে। পিছলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ শিক্ষা বিভাগে তেওঁৰ জীৱন কাহিনীৰ ভিত্তিত এক প্ৰেৰণাদায়ক ভিডিঅ’ ছবি নিৰ্মাণ কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
উৰুচ মেলা

উৰুচ বা উৰ্চ মেলা (আৰবী ভাষাত আক্ষৰিক অৰ্থ বিবাহ), হৈছে কোনো চুফী সন্তৰ মৃত্যু বাৰ্ষিকী, সাধাৰণতে সন্তজনৰ দৰগাহ (মন্দিৰ বা সমাধি)ত অনুষ্ঠিত হয়। প্ৰায়বোৰ চুফী ধাৰা, যেনে নক্সাবন্দী তৰিকা, চুহৰাৱৰ্দিয়া, চিষ্টিয়া, কাদিৰিয়া আদিত উৰুচৰ ধাৰা আছে আৰু ইয়াক উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়। ভক্তসকলে তেওঁলোকৰ সন্তসকলক ঈশ্বৰৰ প্ৰেমিক, প্ৰিয় বুলি কয়।

উৰুচৰ অনুষ্ঠান সাধাৰণতে মন্দিৰৰ ৰক্ষক বা চিলচিলাৰ বৰ্তমানৰ শ্বেইখে কৰে। উৰুচৰ উদযাপন হামদৰ পৰা নাতলৈকে আৰু বহুক্ষেত্ৰত কাৱালীৰ দৰে ধৰ্মীয় সংগীত গোৱাও অন্তৰ্ভুক্ত। উদযাপনত খাদ্যৰ নমুনা, বজাৰ, বিভিন্ন ধৰণৰ দোকান আদিও অনুষ্ঠিত হয়।

আজমেৰৰ দৰগাহ শ্বৰীফত থকা খাজা মইনুদ্দিন চিষ্টিৰ উৰুচত প্ৰতি বছৰে ৪ লাখতকৈ অধিক ভক্তক আকৰ্ষণ কৰা হয় আৰু ইয়াক বিশ্বৰ অন্যতম বিখ্যাত উৰুচ উৎসৱ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইছলামী সংস্কৃতি
ছি-দঞি উৎসৱ

ছি-দঞি হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টাগিন জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা এক উৎসৱ। ৰাজধানী ইটানগৰৰ লগতে ডাপ'ৰিজ', ডাম্প'ৰিজ', তালিহা, ছিয়াম আদি অঞ্চলত এই উৎসৱ ঘাইকৈ পালন কৰা হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও টাগিন লোকসকলে বসবাস কৰা ঠাইসমূহত ছি-দঞি উৎসৱ উদযাপিত হয়। ১৯৭৫ চনত এই উৎসৱটোৰ বিষয়ে প্ৰাথমিক ধাৰণা আগবঢ়োৱা ব্যক্তিগৰাকী হৈছে লে. তাটৰ উলি। লে. তাদাক দুলম আৰু প'পাক বাঘেও এই বিষয়ত ভূমিকা লয়। সেই বছৰৰেপৰা ছি-দঞি উৎসৱ প্ৰতি বছৰে পালিত হৈ আহিছে।

উৎসৱৰ কাল

এই উৎসৱ প্ৰতি বছৰে ৪-৬ জানুৱাৰীত পালন কৰা হয়। ছি-দঞি উৎসৱত ছি অৰ্থাৎ পৃথিৱী (পুৰুষ) আৰু দঞি অৰ্থাৎ সূৰ্যৰ (নাৰী) দৈৱৰূপক অৰ্চনা-অঞ্জলি আগবঢ়োৱা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন অনুসৰি এছিয়াৰ দেশসমূহ

এই তালিকাখন ২০১০ চনত এছিয়াৰ দেশসমূহৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন (Gross domestic product) অনুসৰি বজাৰ অথবা চৰকাৰী বিনিময় হাৰৰ (nominal GDP) আৰু PPP map-ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে। তথ্য সমূহ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধি (International Monetary Fund)-ৰ ২০১০ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ তথ্যৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে।

দেশ বা অঞ্চল
GDP nominalmillions of USD
GDP PPPmillions of USD
GDP PPP per capitaUSD
অৱস্থান
এছিয়া
১৮,৫১৫,০০০
২৪,০৭৭,০০০

১৬,৬৩১
২৯,৬১৬
১০০০
দক্ষিণ এছিয়া

৮,৮৩০
১৭,০৮৬
৬,৪০০
পশ্চিম এছিয়া

৬২,৩২১
৯০,০৭৪
৮,৬৩৪
পশ্চিম এছিয়া

২১,৭৩৩
২৯,৬৬৩
৩৭,২০০
পশ্চিম এছিয়া

১০৫,৪০২
২৫৭,৫৪৫
১,৬০০
দক্ষিণ এছিয়া

১,৩৯৭
৩,৭৮৫
৫,৬০০
দক্ষিণ এছিয়া

১১,৯৬৩
১৯,৯২৫
৫১,৮০০
দক্ষিণপূব এছিয়া

৩৫,৬৪৬
৭৬,২৪০
১,১৯৭
দক্ষিণপূব এছিয়া

১১,৩৬০
২৯,৮১১
২,০০1
দক্ষিণপূব এছিয়া
(PRC)
৫,৮৭৮,২৫৭
১০,০৮৫,৭০৮
৭,৫১৮
পূব এছিয়া

৬১৬
৩,০৬২
২,৬০০
দক্ষিণপূব এছিয়া

১১,২৩৪
২২,১৯৪
৪,৫০০
পশ্চিম এছিয়া

২২৬,৪৮৫
৩২২,৪৮৬
৪৬,০৬৯
পূব এছিয়া

১,৫৩৭,৯৬৬
৪,০৬০,৩৯২
৩,৩৩৯
দক্ষিণ এছিয়া

৭০৬,৭৩৫
১,০২৯,৮৮৪
৪,৩৯৪
দক্ষিণপূব এছিয়া

৩৩৭,৯০১
৮১৮,৬৫৩
১১,২০০
পশ্চিম এছিয়া

৮৪,১৩৬
১১৫,৩৩০
৩,৬০০
পশ্চিম এছিয়া

২০১,২৫৪
২১৮,৪৯০
২৯,৫০০
পশ্চিম এছিয়া

৫,৪৫৮,৮৭২
৪,৩০৯,৪৩২
৩২,৮১৭
পূব এছিয়া

২৭,১২৯
৩৪,৬১৭
৫,০০০
পশ্চিম এছিয়া

১২৯,৭৫৭
১৯৩,২৬১
১১,৪৩৪
কেন্দ্ৰীয় এছিয়া

২৮,০০০
৪০,০০০
১,৯০০
পূব এছিয়া

১,০০৭,০৮৪
১,৪৫৯,২৪৬
৩০,২০০
পূব এছিয়া

১১৭,৩১৬
১৩৮,০৯৯
৩৮,২৯৩
পশ্চিম এছিয়া

৪,৪৪৪
১১,৭৭২
২,১৬২
কেন্দ্ৰীয় এছিয়া

৬,৩৪১
১৫,৬৮৯
২,৪৩৫
দক্ষিণপূব এছিয়া

৩৯,১৪৯
৫৯,৯০৬
১৫,৩৩১
পশ্চিম এছিয়া

২২,১০০
১৮,৪৭০
৫৯,৪৫১
পূব এছিয়া

২১৮,৯৫০
৪১২,৩০২
১৪,৬০৩
দক্ষিণপূব এছিয়া

১,৪৩৩
১,৭৫৫
৫,৪৮৩
দক্ষিণ এছিয়া

৫,৮০৭
১০,২৫২
৩,৭২৭
পূব এছিয়া

১৫,১০৮
৩৫,২৩১
১,২৫০
দক্ষিণ এছিয়া

৫৩,৭৮২
৭৮,১০০
২৬,১৯৭
পশ্চিম এছিয়া

১৬৪,৭৯২
৪৬৪,৭১১
২,৭৮৯
দক্ষিণ এছিয়া

৮,৮০৯
১৪,৯৩০
২,৩০২
দক্ষিণপূব এছিয়া

১৮৯,০৬১
৩৫০,২৭৯
৩,৭২৫
দক্ষিণপূব এছিয়া

১২৬,৫১৮
১৪৯,৯৯৫
৮৮,২৩২
পশ্চিম এছিয়া

৪২৬,৯৮৪
৮১০,৪৮৭
৩৪,৭৪৩
পূব এছিয়া

১,৪৬৫,০৭৯
২,২২২,৯৫৭
১৫,৮০৭
উত্তৰ এছিয়া

৪৩৪,৪৪০
৬১৯,৮২৬
২৩,৭৪২
পশ্চিম এছিয়া

২১৭,৩৭৭
২৯১,৭১২
৫৭,২৩৮
দক্ষিণপূব এছিয়া

৪৮,২৪১
১০৪,১২৪
৫,১০৩
দক্ষিণ এছিয়া

৫৯,৬৩৩
১০৫,৩২৪
৫,১০৮
পশ্চিম এছিয়া

৫,৫৭৮
১৪,৫২৯
১,৯০৭
কেন্দ্ৰীয় এছিয়া

৩১২,৬০৫
৫৮৪,৭৬৮
৮,৬৪৩
দক্ষিণপূব এছিয়া

৭২৯,০৫১
৯৬০,৫১১
১৩,৩৯২
পশ্চিম এছিয়া

২৭,৯৬০
৩৫,৮৮৩
৬,৫৯৭
কেন্দ্ৰীয় এছিয়া

২৩৯,৬৫০
১৮৬,৯০৮
৩৬,৯৭৩
পশ্চিম এছিয়া

৩৭,৭২৪
৮৫,৩৬৩
৩,০২২
কেন্দ্ৰীয় এছিয়া

১০১,৯৮৭
২৭৫,৬৩৯
২,৭৯৩
দক্ষিণপূব এছিয়া

৩০,০২৩
৬৩,৩২৯
২,৫৯৫
পশ্চিম এছিয়া

আৰু চাওক

মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন অনুসৰি এছিয়ান আৰু পেছিফিক দেশসমূহ
মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন অনুসৰি দেশসমূহৰ তালিকা

শ্ৰেণী:মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন
শ্ৰেণী:দেশৰ তালিকা
শ্ৰেণী:এছিয়া
বকুল ফুলৰ দৰে (গ্ৰন্থ)

বকুল ফুলৰ দৰে হৈছে মৃণাল কলিতাৰ দ্বাৰা ৰচিত প্ৰথমখন উপন্যাস। ২০১৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত বান্ধৱ প্ৰকাশনে এই উপন্যাসখন প্ৰকাশ কৰে। উপন্যাসখন ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰথমে কিশোৰ-কিশোৰীৰ বাবে উপযোগী মাহেকীয়া আলোচনী বাৰ ওঠৰত প্ৰকাশ পায়। উপন্যাসখন ৯২.৭ বিগ এফ এমৰ আজিৰ পৃষ্ঠা নামৰ অনুষ্ঠানটিৰ যোগেদি আৰু আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ যোগেদিও প্ৰচাৰ কৰা হৈছে। ২০২১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ৩০ তাৰিখে এই গ্ৰন্থখনৰ বাবে লেখকে সাহিত্য অকাডেমিৰ ‘শিশু সাহিত্য বঁটা’ লাভ কৰে।

উদ্ধৃতি

বেৰৰ ফুটাৰে দেখা তৰাভৰা আকাশ আৰু ভঙা বেৰৰ মাজেৰে সৰকি অহা জোনাকত কোনো সৌন্দৰ্য নাথাকে।
এটা নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বত থকালৈকে কাৰোবাৰ প্ৰতি মৰম,ভালপোৱা অনুভৱ কৰিবৰ বাবেও চাগৈ এটা নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বৰ ভিতৰত থাকিব লাগে।
কঠিন শিলৰ বুকুৰেইতো বৈ থাকে স্বচ্ছ আৰু নিৰ্মল নিজৰা।
মাটিৰে কোনোবাই বল এটাও সাজিব নাজানে, আন কোনোবাই আকৌ তাৰপৰাই ধুনীয়া মূৰ্তি সজাই তোলে৷ গণিতৰ সূত্ৰ, সংজ্ঞা, উপপাদ্য জনাৰ পিছতো কোনোবাই এটা অংকও নিজাকৈ কৰিব নোৱাৰিব পাৰে, আন কোনোবাই আকৌ সেই একেখিনি সূত্ৰ, সংজ্ঞা, উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰি অংকবোৰ নিজেই কৰি পেলাব পাৰে৷ ধুনীয়াকৈ৷
দুখৰ সাগৰত বুৰি যাব খুজিলেও, আন্ধাৰত হেৰাই যাব খুজিলেও কেতিয়াবা বুৰি যাব নোৱাৰি, হেৰাই যাব নোৱাৰি - নিৰ্মলহঁতৰ দৰে নিৰ্মল হৃদয়ৰ বন্ধুৱে, অনুভৱ মাষ্টৰৰ দৰে মানুহে পাৰত উঠাবলৈ, পোহৰলৈ আনিবলৈ হাত মেলি ৰৈ থাকে।
নিজৰ প্ৰতিভাখিনি ব্যৱহাৰ নকৰি,যি কাৰণেই নহওক,অপচয় কৰাটো এটা অপৰাধ,সভ্যতাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ!
তুমি কি গীত শুনা, কি কিতাপ পঢ়া- সেইবোৰে তুমি ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে তোমাৰ ভিতৰৰ মানুহটোক গঢ় দিয়ে। ভৱিষ্যতে তুমি যʼতেই নাথাকা, যিয়েই নকৰা- তুমি তোমাৰ ভাগৰ কামবোৰ কিমান সততা আৰু গভীৰতাৰে কৰিবা, সেয়া ঠিক কৰিব তোমাৰ ভিতৰৰ মানুহটোৱে। তুমি জীৱনটো কেনেধৰণে গ্ৰহণ কৰিবা, কেনেধৰণে জীৱনৰ সমস্যাবোৰৰ মুখামুখি হ'বা- সেইবোৰো তোমাৰ মনৰ ভিতৰৰ সম্পদবোৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। গান শুনা, বাহিৰা কিতাপ পঢ়া- এইবোৰ মাথোঁ আজৰি সময় কটোৱাৰ উপায় নহয়।
আমি ভিতৰি ভিতৰি ফোঁপোলা।হৈ-চৈ,হুলস্থূল কৰি স্ফূৰ্তি-তামাচা কৰাকে আমি জীৱনটো উপভোগ কৰা বুলি ভাবো।অচলতে তেনে নহয়।তেনে হোৱা হ'লে সদায় সদায় চিঞৰি গান গোৱা ল'ৰা এজনে আত্মহত্যা নকৰে।
শাস্ত্ৰীয়ে চাই দিয়া শুভ দিনটোলৈ যদি এসপ্তাহ ৰ’ব লগা হয়! ভাল কামবোৰ যিটো দিনতেই আৰম্ভ কৰা হয়, সেই দিনটোৱেই শুভ৷
আনৰ মূল্য বুজি পাবৰ বাবে নিজৰো মূল্য থাকিব নালাগিব জানো?
’নেতা ওলাইছ? চেকনিৰ কোবত পিঠি ফালি যাব৷ নিজৰ পঢ়া-শুনা নষ্ট কৰিলি, একো উপায় নাপাই নেতা হ’লি৷ এতিয়া স্কুলখন ধ্বংস কৰিবলৈ আহিছ? আজি যে টিভিৰ সাংবাদিক লৈ দৌৰি আহিছ, গাঁৱৰ স্কুলখনৰ সমস্যাবোৰৰ কথা কাক ক’বলৈ গৈছিলি? সমস্যাবোৰৰ কথা কোনোবাদিনা ভাবিছিলি? তহঁতে লম্ফ-জম্ফ বহুত সহ্য কৰিলোঁ৷ স্কুলখনৰ ভালৰ কথা একো নাভাব- ঠিকে আছে৷ কিন্তু কিবা বেয়া কৰিবলৈ আহিবি- পিঠিত চেকনি চিঙিম৷ চেকনি বাদেই দিছিলো বুজিছ- তহঁতৰ নেতাগিৰিৰ ভূত জাৰিবৰ বাবেহে চেকনি হাতত তুলিছো-৷’
ষ্টেণ্ড কৰা নকৰাটো হয়তো ডাঙৰ কথা নহয়, ডাঙৰ কথা হ’ল, ইহঁত দুজনৰ সংগ্ৰাম আৰু উত্তৰণৰ কাহিনী৷ এজনে নিজৰ ঘৰৰ প্ৰতিকূল অৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰিছে আৰু আনজনে নিজৰ শৰীৰত জন্মতে লৈ অহা ত্ৰুটিৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰিছে৷ ডাঙৰ কথা হ’ল, সিহঁত বহুত চোকা ল’ৰাৰ দৰে স্বাৰ্থপৰ নহয়৷ সিহঁতৰ মনোবল যেনে তীব্ৰ, তেনেকৈ সিহঁত খুব স্পৰ্শকাতৰো৷
কিছুমান কথা চিৰদিন একান্তই নিজৰ হৈ থাকি যায়; হেৰাই যায় মৃত্যুৰ সৈতে৷

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Category:অসমীয়া উপন্যাস
প্ৰেমত পৰিলো নেকি

প্ৰেমত পৰিলো নেকি গ্ৰন্থখন অসমীয়া ভাষাত কম্পিউটাৰেৰে ডিটিপি কৰি প্ৰস্তুত কৰা প্ৰথমখন গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ লিখক দিলীপ কুমাৰ দত্ত। ১৯৮৭ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত এই গ্ৰন্থখন প্ৰকাশক নাৰায়ণ ডেকাৰ ‘অসমী প্ৰকাশন’ৰ পৰা প্ৰকাশ হৈছে। গ্ৰন্থখনত লিখকৰ শৈশৱ জীৱনৰ প্ৰেম আৰু অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা আছে। এই গ্ৰন্থখন তেঁও নিজে নিৰ্মাণ কৰা ‘ব্ৰহ্মপুত্ৰ’ নামৰ এটা ফণ্টৰ জৰিয়তে ডিটিপি কৰি প্ৰকাশ কৰা হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ শিৰোনাম পৃষ্ঠাতে ‘ভাৰতীয় ভাষাত কম্পিউটাৰেৰে প্ৰস্তুত কৰা প্ৰথম পুথি’ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। প্ৰকাশৰ সময়ত গ্ৰন্থখনৰ মূল্য আছিল ১৬ টকা।

সূচীপত্ৰ

গ্ৰন্থখনত তিনিটা ভাগ কৰা হৈছে। তিনিওটা ভাগতে চাৰিটাকৈ লেখা আছে। ভাগকেইটা হৈছে-
প্ৰথম ভাগঃ প্ৰেমৰ লগত পৰিচয়ঃ খালত পৰা প্ৰেম, ঘোঁৰা-বাগিৰ পৰা প্ৰেম, লগে ভাগে পৰা প্ৰেম, জঁপিয়াই পৰা প্ৰেম
দ্বিতীয় ভাগঃ প্ৰেমৰ লগত কাসাকাসিঃ ইনেয়ে পৰা প্ৰেম, উজুটি খাই পৰা প্ৰেম, চাইকেলৰ-পৰা পৰা প্ৰেম, খটখটিৰপৰা পৰা প্ৰেম
তৃতীয় ভাগঃ প্ৰেমৰ লগত সন্মুখাসমুখিঃ দেৱজানি-উৰ্মিলা, জেচোলিন, সুজাতা, সামৰণি

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
অকচিটা ৱিকিপিডিয়া

অকচিটা ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ অকচিটা সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।

পৰিসংখ্যা

চনত অকচিটা ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক, গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।

বাহ্যিক সংযোগ

অকচিটা ৱিকিপিডিয়া

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
শুম্ভ আৰু নিশুম্ভ

শুম্ভ আৰু নিশুম্ভ হৈছে হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণিত দুটা অসুৰ। এই বিষয়ে দেৱী মাহাত্ম্যত উল্লেখ আছে। তেওঁলোকৰ কিংবদন্তীত, তেওঁলোকক কৌশিকী দেৱীয়ে হত্যা কৰিছিল।

কিংবদন্তি

দেৱী মাহাত্ম্যৰ পঞ্চম অধ্যায়ত শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ কাহিনী আৰম্ভ হয়।

দুৰ্গাই বৰ্ণনা কৰে যে- কেনেকৈ দুজন অসুৰ ভাতৃয়ে নিজকে কঠোৰ তপস্যা আৰু শুদ্ধিকৰণৰ আচাৰ-নীতিৰ মাজেৰে ত্ৰিজগত জয় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যাতে কোনো মানৱ-দেৱ বা অসুৰে সেইবোৰ ধ্বংস কৰিব নোৱাৰে। শুম্ভ আৰু নিশুম্ভই পবিত্ৰ স্থান পূষ্কৰলৈ যাত্ৰা কৰি তাতেই দহ হাজাৰ বছৰ প্ৰাৰ্থনাত মগ্ন হৈ থাকিল। সৃষ্টিৰ দেৱতা ব্ৰহ্মাই দুয়োভাতৃৰ তপস্যা দেখি, তেওঁলোকে বিচৰা বৰদান দি সন্তুষ্ট হ’ল।

শুম্ভৰ সেৱাত নিয়োজিত দুজন অসুৰ চণ্ড আৰু মুণ্ড (এওঁলোকৰ আসুৰিক গুণ কম বুলি জনা যায়) দেৱী দুৰ্গাৰ মুখামুখি হৈছিল আৰু তেওঁৰ সৌন্দৰ্যত অভিভূত হৈছিল। তেওঁলোকে শুম্ভৰ ওচৰত এই দেৱীৰ বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু দেৱীৰ ৰূপত মোহিত হৈ শুম্ভই দুৰ্গাক অধিকাৰ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। শুম্ভই অসুৰ সুগ্ৰীৱক পাৰ্বতীৰ দৰবাৰলৈ পঠিয়াইছিল, কিন্তু তেওঁ সুগ্ৰীৱৰ আগমন নাকচ কৰিছিল। তেতিয়া অসুৰ ভাতৃদ্বয়ে সিদ্ধান্ত লৈছিল যে যদি পাৰ্বতী স্বেচ্ছাই নাহে, তেন্তে তেওঁলোকে তেওঁক অপহৰণ কৰিব লাগিব। প্ৰথমে, অসুৰ ধুম্ৰলোচন আৰু তেওঁৰ ষাঠি হাজাৰ অসুৰৰ সৈন্যক পাৰ্বতীক অপহৰণ কৰিবলৈ পঠোৱা হৈছিল। দুৰ্গাৰ পৰা সৃষ্টিহোৱা বিভিন্ন দেৱীৰ ৰূপসমূহে সমগ্ৰ এই অসুৰৰ সৈন্যবাহিনীক হত্যা কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত অসুৰ চণ্ড আৰু মুণ্ডক নিয়োজিত কৰা হৈছিল, কিন্তু দেৱীয়ে দুয়োকে ধ্বংস কৰিছিল। ৰক্তবীজক পৰৱৰ্তী সময়ত পঠোৱা হৈছিল, আৰু কালী দেৱীয়ে তেওঁক হত্যা কৰিছিল।

মৃত্যু

]] নিজৰ ত্ৰিশূলৰ দ্বাৰা নিশুম্ভক আক্ৰমণ কৰাৰ এক ৰূপ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। কালীয়ে নিশুম্বক আক্ৰমণ চিত্ৰ ১৭৪০ চনৰ আশে পাশে, কাগজত ৰং কৰি বনোৱা এখন, ২২×৩৩ ছে. মিৰ চিত্ৰ। ক্লিভলেণ্ড মিউজিয়াম অৱ আৰ্ট।
এই সংঘৰ্ষৰ পিছত, শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ ওচৰত পাৰ্বতীয়ে পোনপটীয়াকৈ যুঁজ দিয়াৰ বাহিৰে কোনো বিকল্প নাছিল। যদিও ব্ৰহ্মাৰ আশীৰ্বাদে ভাতৃদ্বয়ক মানুহ আৰু ৰাক্ষসৰ পৰা সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিছিল, কিন্তু দেৱীৰ বিৰুদ্ধে এনে কোনো সুৰক্ষা কৱচ নাছিল। পাৰ্বতীৰ সিংহক আক্ৰমণ কৰাৰ পিছত প্ৰথমেই নিশুম্ভৰ মৃত্যু হয়। ভাতৃৰ মৃত্যু দেখি, শুম্বই খঙত পাৰ্বতীক অনুসৰণ কৰিছিল, কিন্তু অৱশেষত দেৱীৰ ত্ৰিশূলৰ দ্বাৰা নিশুম্ভ দুটা খণ্ডত বিভক্ত হৈ পৰিছিল। শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ মৃত্যুৰ লগে লগে, ত্ৰিজগত তেওঁলোকৰ সাধাৰণ অৱস্থালৈ ঘূৰি আহিছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

জন ষ্ট্ৰেটন হাউলী আৰু ডোনা মেৰী ৱুলফৰ দৰে কোনো কোনোৱে শুম্ভ আৰু নিশুম্ভক অহংকাৰ আৰু গৌৰৱৰ প্ৰতীক হিচাপে দেখে যিটো অৱশেষত পাৰ্বতীৰ নম্ৰতা আৰু প্ৰজ্ঞাৰ দ্বাৰা পৰাজিত হয়। শশী থাৰুৰৰ ব্যংগাত্মক উপন্যাস দ্য গ্ৰেট ইণ্ডিয়ান নভেলত, শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ কাহিনীটো প্ৰলোভনৰ বিপদৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্কবাণী হিচাপে আৰু পাঁচজন পাণ্ডৱৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ পতনৰ ৰূপক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। শুম্ভ-নিশুম্ভ নামৰ এখন কানাড়া চলচ্চিত্ৰৱো আছে আৰু ইয়াত অসুৰ আৰু পাৰ্বতীৰ কাহিনী কোৱা হৈছে।

লগতে চাওক

চণ্ড আৰু মুণ্ড
মহিষাসুৰ
ৰক্তবীজ
ৰম্ভ (অসুৰ)
ধুম্ৰলোচন
সুগ্ৰীৱ (অসুৰ)

তথ্যসূত্ৰসমূহ

বাহ্যিক সংযোগসমূহ

দেৱী মাহাত্ম্যমৰ ইংৰাজী অনুবাদ
দেৱী মাহাত্ম্য-পিডিএফ ৰূপত সংস্কৃত মূল।
শ্ৰেণী:অসুৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মত অসুৰ
এলিজাবেথ হাৰ্টলেণ্ড

এলিজাবেথ এল হাৰ্টলেণ্ড নামেৰে প্ৰকাশ কৰা এলিজাবেথ লুইজ হাৰ্টলেণ্ড এ এম এগৰাকী অণুজীৱবিজ্ঞানী আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাবিদ আৰু ইউৰেকা বঁটাৰ বিচাৰক। ২০২৪ চনত তেওঁক অৰ্ডাৰ অৱ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ সদস্য হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়,
"চিকিৎসা গৱেষণা, বিশেষকৈ অণুজীৱবিজ্ঞান আৰু তৃতীয় পৰ্যায়ৰ শিক্ষা"ৰ সেৱাৰ বাবে। তেওঁ মনাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰৰ হাডছন ইনষ্টিটিউট অৱ মেডিকেল ৰিচাৰ্চৰ চিইঅ' আৰু সঞ্চালিকা।

শিক্ষা

হাৰ্টলেণ্ডে ১৯৯০ চনত মাইক্ৰ'বায়'লজী আৰু ইমিউন'লজীত পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে, তেওঁৰ থিছিছ "ইয়াৰচিনিয়া এণ্টেৰ'ক'লিটিকাত ভাইৰুলেন্সৰ জেনেটিক ভিত্তি।" ইয়াৰ পিছত ১৯৯৭ চনত মেলবৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা কলা শাখাত স্নাতক আৰু ২০০৪ চনত মনাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা উচ্চ শিক্ষাত স্নাতক প্ৰমাণ-পত্ৰ লাভ কৰে।

কেৰিয়াৰ

হাৰ্টলেণ্ডে লণ্ডনত থকা ইম্পেৰিয়েল কলেজৰ জৈৱ ৰসায়ন বিভাগত কাম কৰিছিল, ১৯৫৫ চনত। ৰয়েল ছ’চাইটি/এনএইচএমচিআৰ হাৱাৰ্ড ফ্ল’ৰী ফেল’শ্বিপৰ সৈতে। মেলবৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম এ আৰ চি ফিউচাৰ ফেলোসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল ছানী
হাৰ্টলেণ্ড মেলবৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মাইক্ৰ’বায়’লজী আৰু ইমিউন’লজী বিভাগৰ মুৰব্বী আছিল। তাৰ পিছত ড’হাৰ্টি ইনষ্টিটিউটৰ উপ-সঞ্চালিকা হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। হাৰ্টলেণ্ড এছ'চিয়েচন অৱ অষ্ট্ৰেলিয়ান মেডিকেল ৰিচাৰ্চ ইনষ্টিটিউটছ (AAMRI)ৰ সভাপতিও আছিল। ২০২৪ চনৰ হিচাপত হাৰ্টলেণ্ড হাডছন ইনষ্টিটিউট অৱ মেডিকেল ৰিচাৰ্চৰ সঞ্চালক।

হাৰ্টলেণ্ডৰ গৱেষণামূলক আগ্ৰহৰ ভিতৰত ৰোগজন্ম আৰু সংক্ৰমণ যিবোৰ গ্ৰাম-ঋণাত্মক ৰোগকাৰক জীৱাণুৰ সৈতে জড়িত।
ইমিউন এভেচন আৰু বেক্টেৰিয়াৰ উপনিৱেশিকৰণৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ গৱেষণামূলক আগ্ৰহ আছে। তেওঁৰ বিশেষজ্ঞতাৰ মূল ক্ষেত্ৰসমূহ হ'ল কোষৰ অন্তৰ্নিহিত প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা, অন্ত্ৰৰ বেক্টেৰিয়াৰ ৰোগ সৃষ্টিকাৰী জীৱাণু আৰু মানুহৰ মাইক্ৰ'বায়'টা আৰু প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া।

হাৰ্টলেণ্ডে তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা ভিক্টোৰিয়ান ইনফেকচন এণ্ড ইমিউনিটি নেটৱৰ্কত বক্তৃতা প্ৰদান কৰে, য'ত বিজয়ীয়ে পুৰস্কাৰৰ ধন লাভ কৰে আৰু লৰ্ণ সন্মিলনত ভাষণ দিয়ে। তেওঁ ভিক্টোৰিয়ান প্ৰিমিয়াৰ বঁটাৰ অধ্যক্ষও, স্বাস্থ্য আৰু চিকিৎসা গৱেষণাৰ নিৰ্বাচন পেনেলৰ বাবে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ