বিয়ানাম

বিয়ানাম অসমীয়া বিবাহ অনুষ্ঠানত বিভিন্ন সময়ত আয়তীসকলে গোৱা মাংগলিক গীত। বিয়ানামসমূহ অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ এক অমূল্য সম্পদ। বিয়ানাম অসমীয়া বিবাহ অনুষ্ঠান চলি থাকোঁতে বিভিন্ন সময়ত গোৱা হয়।

উদ্ধৃতি

জোৰোণৰ নাম

ধূপ-ধূনা জ্বলোৱা শৰাইখনি সজোৱাজোৰোণ আহি ৰৈ আছে কইনা মাকক উলিওৱা।
দোলা আনা দুলীয়াজাপি আনা লগুৱা,জোৰণ আহি ৰৈ আছেআদৰোগৈ ওলোৱা।
জিলিকি আহিছে পাৰে ভাৰে এপাচিঐ ৰাম ওপৰে জিলিকে চৈ হেআইদেউলৈ আনিছে ৰামৰে অলংকাৰঐ ৰাম পদূলিতে আছে ৰৈ হে৷
কৌশল্যা কৈকেয়ী দুইও আহিছেঐ ৰাম আইদেউক বাতৰি দিয়াহে৷আইদেউৰ মাহী পেহী আহা আগেবাঢ়িঐ ৰাম টেকেলি আদৰি লোৱাহে৷
আহিছে জোৰোণ বহিছে বাজতআইদেউ শুই আছেগৈ আয়েকৰ খাটত৷লাহে লাহে কৰি আয়ে জগায়উঠাচোন মাজনী জোৰোণ পিন্ধায়৷
ওলাই আহা আইদেউ এঐ শচী, দুৱাৰদলীৰ বাজে,ঘৰতে পিন্ধাব লাগেঐ শচী, নকৰিবা লাজে।
আহা আইদেউ বহাহি, আহা আইদেউ বহাহিজোৰোণ লৈ আহিছে, মূৰ দোঁৱাই লোৱাহি৷
আহা আইদেউ বহাহি আহা আইদেউ বহাহিৰামে দিয়া অলংকাৰ শিৰ পাতি লোৱাহি৷মাৰাৰ অলংকাৰ আহা আইদেউ বহাহিথোৱা কাতি কৰি আহা আইদেউ বহাহিদেউতাৰাৰ অলংকাৰ থোৱাহে, আহা আইদেউ বহাহি, আহা আইদেউ বহাহিৰামে দিয়া অলংকাৰ মূৰ দোঁৱাই লোৱাহি৷
হৰি মোৰ চাউল চাটি মাৰিহৰি মোৰ ফুলাম পাটী পাৰিহৰি মোৰ ঐ জানকীক আনোগৈ মাতিহে৷
আগৰখন ভাৰতে কি কি আনিছাঐ ৰাম চোতালৰ মূৰতে থোৱা হে,পিছৰখন ভাৰতে কি কি আনিছাঐ ৰাম সমাজৰ আগতে থোৱা হে।
আগৰখন ভাৰতে অ’ মন তৰাকি কি আনিছা অ’ মন তৰাৰভাৰে তলতে থোৱা মন তৰাজোৰোণ লৈ আহিছে অযোধ্যাৰ পৰা৷
মাৰাৰ অলঙ্কাৰ থোৱা কাতি কৰিঐ ৰাম দেউতাৰাৰ অলঙ্কাৰ থোৱা হে,ৰামে দি পঠাইছে সুৱৰ্ণৰ অলঙ্কাৰঐ ৰাম হাতে জোৰে কৰি লোৱা হে।
দালিম থিয় কৰিমূৰত তেল দিবাঐ ৰাম! সুগন্ধ মালতীৰ হাতে হে।তেলে চিকে মিকাইচিকন ঐ আইদেওঐ ৰাম! আৰু চিকে মিকাই হাতে হে।

দৈয়ন দিয়া গীত

ওলাই আহা শ্ৰীকৃষ্ণ পুৱাইল ৰজনীবিধিমতে দৈয়ন দিব তোমাৰ জননী৷আগবাঢ়ি আহা কৃষ্ণ আহা আগবাঢ়ি৷তোমাৰ মাতৃ দৈয়ন দিয়ে লৈয়ো আঁঠু কাঢ়ি৷(উৰুলি)

পানী তোলা নাম

জয় ওলাই দে উৰুলিজয় বজাই দে মুৰুলীজয় পানী তুলিবলৈ যাওঁ৷ জয় ৰিণিকি ৰিনিকিজয় দেখিছোঁ যমুনাজয় পানী তুলিবলৈ যাওঁ৷
কাষে ঘট লোৱা ৰাধা, মাথে লোৱা মালা,যমুনালৈ যাব লাগে নকৰিবা হেলা।
ৰাম কৃষ্ণ ওলাল জাকি মাৰিৰাম কৃষ্ণ আমাৰে দৈৱকীহৰি মোৰ ঐ কাষতে কলচী লৈ ৷
ৰাম কৃষ্ণ পানী তুলিবলৈ, ৰাম কৃষ্ণ দৈৱকী ওলাইছে,হৰি মোৰ ঐ কাষতে কলচী লৈৰাম কৃষ্ণ আগতে গৈছে, ৰাম কৃষ্ণ গায়নে বায়নেহৰি মোৰ ঐ আমি গঙ্গাজল আনোগৈ
ৰামকৃষ্ণ ইঘাটে দূবৰিৰামকৃষ্ণ সিঘাটে দূবৰিহৰি মোৰ ঐ কোন ঘাটে তুলিমে পানী৷ ৰাম কৃষ্ণ যি ঘাটে আইদেৱেৰামকৃষ্ণ গা স্নান কৰিছেহৰি মোৰ ঐ সি ঘাটে তোলাগৈ পানী৷
ইপাৰৰে চাকনৈয়া সিপাৰৰে ঢৌৰূপৰে কলচী ৰাধা ভৰিলে নে নৌ
সৰগতে ফুলি আছে থুপি থুপি তৰাদৈৱকীয়ে পানী তোলে নাচে অপেশ্বৰা
জল ভৰি যশোদা ফুল চন্দন তুলসীপাছলৈ নাচাবা ফুল চন্দন তুলসীসাগৰো আহিব ভাগি হেফুল চন্দন তুলসী ভৰিল নে নভৰিল ৰাধা তোমাৰ কলচী
গুৱাপাণ আগেবঢ়াই জললৈ নামিবাকটাৰীৰে পানী কাটি কলচী ভৰাবা।আকাশতে জ্বলি আছে থুপিথুপি তৰাদৈৱকীয়ে পানী তোলে নাচে অপেস্বৰা।
দীঘল পটুৱাৰে চৈ বাটচ’ৰাৰ মুখতে ৰৈ আহে পানী তুলি জনকৰ জীয়াৰী কাষতে কলচী লৈ৷
চালত পানী দিবাভিতৰে সোমাবাঐ ৰাম মড়ল চাই টেকেলি থবাহে৷মড়ল চাই টেকেলিথবা ভালে কৰিঐ ৰাম যজ্ঞলৈ উলিয়াই দিবাহে৷
মথুৰা ঘাটক লাগি ৰাধা চলি যায়।বাট ভোট বিনা খেদে নন্দেৰ কানাই॥
নুঠিবা নাৱত ৰাধা, কানাইৰ ভগা নাওঁ।ক’ত থবা দধি ভাণ্ড, ক’ত থবা পাও॥যমুনাৰ ঢৌ দেখি, ৰাধাৰ কঁপে হিয়া।ঘাটে নাওঁ চপাই দিয়া অ! বিনন্দিয়া॥ইফালৰে চাক নৈয়া, সিফালৰে ঢৌ।তামৰ কলসী ৰাধা, ভৰিল নে নৌ॥জললৈ নেনামেটেঙ্গৰী যশোদানাগে হৰি নিয়ে বুলি এজল এৰি দিয়া হৰি এলই যাওঁ কলসী ভৰি এ।

নোৱনি নাম

ওলাই আহাঁ আইদেউ এ দুৱাৰদলিৰ বাজেঘৰতে নোৱাব মাৰে নকৰিবা লাজে৷
আগে দিয়া পাছে দিয়া পঞ্চ আয়তীয়ে কি ৰাম ৰাম পঞ্চ আয়তীয়ে ৰাম ৰামদূৰ্বা ঘাটৰ পানী আনি আইদেউৰ মূৰত দিয়ে৷
মাকে পীৰা পাৰি ফুৰিছে বিচাৰিআইদেউ বা ক’লৈকে গ’লে ঐ ৰামআইদেউ গৈ আছেগৈ ৰোহঘৰৰ ভিতৰতকোনোবাই উলিয়াই আনাহে ৰাম৷
বেই পাই ঘূৰিবাপীৰা পাই বহিবাপাত পাই মেলিবা ভৰি হে।
তামোল থিয় কৰি মূৰত তেলে দিবা ঐ ৰাম বেৰৰ নিছিঙিবা ধাৰেহেসোণৰে বাতিতে মাহে-হালধিয়েঐ ৰাম, ৰূপৰে বাতিতে দৈ এহে৷আইদেউক নোৱাবলৈ গোপিনী আহিছেঐ ৰাম মুখত মিচিকিয়া হাঁহিহে৷
আইদেউৰে পদূলিতে হালি আছে নলহালি আছে নলকলহে কলহে ঢালে যমুনাৰে জল৷
গা ধুই আইদেউৱে মাকক সুধিলেকি সাজ সলাব পায়েহে?ছাঁতে শুকুৱা মুঠিতে লুকুৱাসেই সাজ সলাব পায়হে।
আগে দিয়া পাছে দিয়া আগে দিয়া পাছে দিয়া পঞ্চ আয়তীয়ে কি ৰাম ৰাম পঞ্চ আয়তীয়ে দূৰ্বা ঘটৰ পানী আনি দূৰ্বা ঘটৰ পানী আনি আইদেউৰ মূৰত দিয়ে কি ৰাম ৰাম আইদেউৰ মূৰত দিয়ে৷ পুখুৰীৰে পাৰে পাৰে পুখুৰীৰে পাৰে পাৰে মৃগ পহু চৰে কি ৰাম ৰাম মৃগ পহু চৰে৷ তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই শৰধনু ধৰে কি ৰাম ৰাম শৰধনু ধৰে৷
জয়!গঙ্গাত জল মাগি,জয়!কি মায়া দেখিলা,জয়!ৰৈ বসুদেৱে শোধে,জয়!জল ভৰি যশোদা,জয়!পাছলৈ নেচাবা,জয়!সাগৰ আহিব ভাগি।জয়!সাগৰো ভাগিব,জয়!জগৰো লাগিব,জয়!লোকৰ ধৰমীয়া বিয়া।জয়!গঙ্গাত জল মাগি,জয়!আনিছোঁ আইটী,জয়!লোৱাহি আঁচলে পাতি।
অ! হৰি চম্পাৰ কলিমোলান পৰে গাতনেমাৰিবা নেমাৰিবাদই পানীৰ চাট॥আচলতে ধৰি মাৰেঘূৰে পঞ্চ বাৰঅভিমান নকৰিবাবেদৰ ব্যৱহাৰ॥
দেউতাৰ ঢাপত আছে, পাৰদ মণি তিতা।এতেবেলি নোৱাই আছে কুমলিয়া সীতা॥মেঘৰ বৰণ শ্যাম তনু, দিগম্বৰ ভেশ।পিঠিত পৰিয়া আছে, আউল জাউল কেশ॥বহি আছে আইদেৱে, মেলি আছে চুলি।শৰ ধনু ধৰি আছে, হৰি নিয়ে বুলি॥স্নান কৰি আইদেৱে দুৰ্গাত মাগে বৰ।জন্মে জন্মে মোৰ স্বামী হোক দামোদৰ।স্নান কৰি আইদেৱে কঁপে থৰ থৰি। পেলাই দিয়া পাট বস্ত্ৰ, পিন্ধক লাহে কৰি॥স্নান কৰি আইদেৱে গোপিণীলৈ চাই।চেনেহৰ মাকৰ মনে, অনেক খেলাই॥স্নান কৰি আইদেৱে মূৰত দি হাত।স্বৰ্গৰ পৰা ইন্দ্ৰ আহি কৰে আশীৰ্ব্বাদ॥

মূৰত চাউল দিয়া নাম

আগে দিয়া পাছে দিয়া পাঞ্চো আয়তীয়ে কি ৰাম ৰামপাঞ্চো আয়তীয়ে। দুৰ্বা ঘাটৰ পানী আনি ৰামৰ মূৰত দিয়ে কি ৰাম ৰাম ৰামৰ মূৰত দিয়ে।
পুখুৰীৰে চৌপাশে কলীয়া তুলসী,সেই ঘাটে পানী তোলে তামৰে কলসী। পুখুৰীতে পানী নাই পাৰকে নুবুৰে,আকাশতে পক্ষীগণে জাকে জাকে উৰে।

পুখুৰীৰে চৌপাশে মৃগপহু চৰে,তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই শৰ ধনু ধৰে। নধৰিবা শৰধনু নোটোৱাবা কাড়,সত্যে সত্যে বিবাহ দিম সীতাৰে সাহিতে।স্নান কৰি ৰামচন্দ্ৰই মূৰত দিয়ে হাত,স্বৰ্গৰ পৰা দেৱগণে কৰে আশীৰ্বাদ।

যোৰা নাম বা খীচাগীত

অ ৰঘুপতি, যোৰানাম গাবলৈ দিয়া অনুমতি৷
নকৰিবা প্ৰতিবাদ নকৰিবা প্ৰতিবাদআজিকালি বিয়াবোৰত যোৰানামে আশীৰ্বাদ৷
অ কইনাঘৰীয়া অ কইনাঘৰীয়াচাহ-তামোল নিদিলে উঠি যাম এতিয়া৷
ৰভাৰ খুটা হেলেকা ৰভাৰ খুটা হেলেকা দৰাঘৰৰৰ মানুহবোৰৰ চকুকেইটা টেলেকা
তামোল গছৰ ঢকুৱাতামোল গছৰ ঢকুৱাদৰাঘৰীয়া নামতীবোৰকোমল চাউলৰ খকুৱা ৷
ক্লাছে প্ৰতি চেক্সন ক্লাছে প্ৰতি চেক্সনসদায় অহা ডেকাই আজি ধৰে দৰাৰ ভেশচন।
পাণো আনিলা মেকুৰী কণীয়া তামোলো আনিলা ধেনা কেনি পাৰে হ’লা দৰাৰে ককায়েক দিনতে চকুটো কণা
ফটো তোলা কেমেৰা ফটো তোলা কেমেৰাদৰাঘৰৰ ছোৱালীহঁতে দেখুৱাইছে চেহেৰা৷
আলু কুটু দম দম কচু কুটু দম দম কইনাঘৰৰ নামতীহঁতক নলাত পেলাই পুতি থম৷
দোকানৰে জিৰা দোকানৰে জিৰাদৰাঘৰৰ ছোৱালীকেইটা বাঁহৰ তলৰ বীৰা
হাতীৰ আগত তৰা পাত হাতীৰ আগত তৰাপাতকইনাঘৰৰ নামতীৰ মুখ লাউপাত নে কচুপাত৷
সৰু সৰু চৰাইবোৰে ফৰিং ধৰি খায়কোমল কইনা বিচাৰোঁতে দাড়ি পকি যায়৷
আহু ধানৰ মাজে মাজে সৰল কাঠৰ মূঢ়াআইদেৱে দৰা পালে বাপেকতকৈ বুঢ়া৷
টুলুঙা নাও বাবানে টুলুঙা নাও বাবানেসঁচাকৈয়ে বাইদেউ তুমি ভিনদেউক পচন কৰানে?
মই পচন কৰা নাই বোপাই পচন কৰা নাইযাচি অহা বোপাইক বিয়া নকৰিলে উপায় নাই৷
কেঁচা তামোল পনীয়া কইনা নহয় ধুনীয়াকি চাই বোপা তুমি আইদেউক পচন কৰিলা?
বাৰীৰ পিছৰ শিলিখা, বোপা তুমি টিলিকাআমাৰ আইদেউ ওখ-পাখ, সমাজতে জিলিকা৷
লাই হালে জালে, আমি খেলোঁ লুডুআবেলি বতাহে, আমি খেলো লুডুলফা হালে জালে পাতে হেআমি খেলোঁ লুডু আমি খেলোঁ লুডুকইনাঘৰৰ নামতীহঁত ডালত পৰা হুদু৷
অ গৰম মছলা অ গৰম মছলাদৰাঘৰৰ ছোৱালীহঁত মস্ত ধোদৰ পচলা৷
ফুল আছে ফুলি কদম আছে হালি কিয় বাইদেউ চিন্তা কৰা দৰা বেয়া বুলি৷
জয়াল বাৰিৰ চোৰাত পাতবুঢ়ী বোল বুলি থাকজোকাই মোক নলবি মনে মনে বহি থাক৷
অৰ্জুন গছৰ কুঁহি পাতবিনা মেঘে বজ্ৰপাতঅহানো বহাগতে মোকহেৰি বুলি দিবি মাত।
ফুল আছে ফুলি কদম আছে হালি কিয় আইদেউ চিন্তা কৰাদৰা বুঢ়া বুলি৷
বাৰীৰ পিছৰ শিলিখা বাৰীৰ পিছৰ শিলিখা তোমাৰ দৰা দেখাই শুনাই সমাজতে জিলিকা৷

বৰপেটাত প্ৰচলিত খিচা গীত

কি ফুল ফুলে আমাৰে মাই এ লাইটত জ্বলে। লাইটতে জ্বলে মাই হালি পৰে, দাইদেকে হাত পাতি ধৰে নালো। কি ফুল ফুলে....
কি ফুল ফুলেআমাৰে বাপুএ লাইটত জ্বলে।আমাৰে বাপুএ লাজোতি কাজোতিলাজোতে নেমেলে হাত নালো।কি ফুল ফুলে....
ঢেঁকী কৰে হেকাৰ এমৌলা বাৰী লৰেআহাৰ ঘৰোত চাৰ্ টা মৰদ ঢেঁকী পাত্ বা নৰে।
অ’চিনাৰে পানীটুপা সিঁচু মেনি আহেকইনাৰে মায়েকক খিচু মেনি হাঁহে।
নিখিচু নিখিচু বাপু তোকে লাগে দয়া।চাহ মিঠে খাবা নেদা তাতে পালু বয়া।

কইনা বিদায়ৰ গীত

কলীয়া তুলসী জুপি কুমলীয়া পাতযাবৰে সময়ত আইদেউ লগাই যোৱা মাত৷
হাতত পাণবঁটা লৈ দেউতাৰাক মাতাগৈমৰমৰ দেউতা, যাবলৈ ওলালোঁযোৱাৰ সময়তে সেৱাহে জনালোঁ৷ দেউতা ঐ, জীয়ৰী আছিলোঁ কাপোৰ ধুই দিছিলোঁএতিয়া দেউতা নিজে ধুই ল’বা৷
দেউতা ঐ অতি যতনেৰে ফুলবাৰী সাজিলোঁদেউতা ঐ সেই ফুলবাৰীৰ সুগন্ধ লৈ নাপালোঁপূজনীয়া দেউতাই মৰম নুবুজিলেআজি দুপৰ ৰাতি উলিয়াই পঠালে৷
দেউতা তুমি নাকান্দিবা নাকান্দিবা বৌতোমাৰ ঘৰত জিৰাইছিলোঁ, জীৰণীয়া মৌ৷
বাৰীত কান্দে বাৰীৰ লতা ঘৰত কান্দে আই মজিয়াতে বহি কান্দে মৰমৰে ভাই৷
হাতত পাণবঁটা লৈ মাৰাক কোৱাগৈমৰমৰ মা ঐ, যাবলৈ ওলালোঁ,যোৱাৰ সময়তে সেৱাহে জনালোঁ৷
ঔ গছৰ কোমল কুহি ভাটৌ পৰি খায়, ভাটৌ পৰি খায়দেউতাকৰ চকুৰ মণি লোকে লৈয়া যায়৷
নীলাকৈ আকাশৰ ৰঙাকৈ বেলিচলাব লাগিব লোকৰ ঘৰখনি৷আনিব লাগিব দূৰণিৰ পানীল’ব যে লাগিব ওৰণী টানি৷খাবযে লাগিব কৰ্কৰা ভাতসহিব লাগিব কেটেৰা মাত৷
প্ৰথম পুৱাই উঠি সখী সাৰিবা চোতাল,সাৰিবা চোতাল, যত যিমান পাৰা সখী সহিবা জঞ্জাল৷গা ধুই আহি সখী তুমি ধৰিবাহি জুইধৰিবাহি জুই স্বামীক জগাই দিবা সখীযদি থাকে শুই৷সেইখনেই আপোন অতি মৰমৰে ঘৰমৰমৰে ঘৰযতনেৰে চলাই যাবাপাবা যে আদৰ৷

অন্যান্য

আখৈ দিয়া আখৈ দিয়া মৰমৰে ভাই,আজিৰ পৰা তোমাৰ বাইদেউ গোত্ৰ ছিঙি যায়।
দৈয়ন দিয়া দুটি বাটিত পাণেযোৰে লৈআইদেউক মাকে দৈয়ন দিছে দুৱাৰ মুখত লৈ।
বৰঘৰত কান্দিলে মাকে বাপেকেমাৰলত কান্দিলে ভনী হে,বাৰীৰ পাছেফালে কান্দে তাঁতৰশালেআইদেউক বিয়া দিয়া শুনি হে ৷
চৰাইৰ নাম শৰালীমাছৰ নাম বৰালিসাপৰ নাম পানী মৰলি হে।দেউতাৰ চ'ৰাতেআইদেও বহি আছেওপৰে সোণৰ মাৰলি হে।তুলিতে বহিছেচুলি মেলিছে শৰাই লৈ মেলিছে চুলি হে।দহো আঙুলিয়ে ৰত্ন জ্বলিছে নেপুৰে ধৰিছে তুলি হে।উৰে কুমলীয়া খাবকে নোৱাৰিকটাৰিৰ আগৰে লোণ হে॥আইদেওৰ মুখলৈচাবকে নোৱাৰিযেনে পূৰ্ণিমাৰ জোন হে।কি খুৱাই তুলিলাৰূপহী আইদেউককি দি বঢ়ালা চুলি হেঘোঁড়াৰ ফান যেনেআইদেউৰ চুলিটাৰকচুৰ পেপাঁ যেন ককাঁল হে।
শিৱ গোঁসাই আহিছেডম্বৰু বজাইছেশহুৰৰে পদূলিত ৰৈ কন্যা ভিক্ষা মাগিছে৷

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া মৌখিক সাহিত্য