কঢ়ী

কঢ়ী বা কাঢ়ী হৈছে দক্ষিণ এছিয়াত জনপ্ৰিয়ভাৱে সেৱন কৰা এবিধ জুলীয়া খাদ্য। ইয়াত বুট দাইলৰ আটাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ডাঠ জোলৰ দৰে ৰন্ধা হয়। ইয়াত শাক-পাচলিৰ পকোৰাও থাকিব পাৰে, ইয়াৰ লগত দৈ মিহলাই অলপ টেঙাৰ সোৱাদ দিয়া যায়। প্ৰায়ে সিজোৱা ভাত বা ৰুটিৰ লগত খোৱা হয়। বৰ্তমানৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানত অৱস্থিত ৰাজস্থান, মহাৰাষ্ট্ৰ, গুজৰাট, পঞ্জাব আৰু সিন্ধৰ কাঢ়ীৰ প্ৰকাৰো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।

ভাৰত

ভাৰতৰ বহু ঠাইত সাধাৰণতে কাঢ়ীক দৈনন্দিন খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়, আৰু ই হজম কাৰ্য্যত সহায়ক বুলি ভবা হয়।

গুজৰাট আৰু ৰাজস্থান

গুজৰাট আৰু ৰাজস্থানত ইয়াক সাধাৰণতে খিচড়ি, ৰোটি, পৰঠা, বা ভাতৰ লগত পৰিবেশন কৰা হয়। গুজৰাটী আৰু ৰাজস্থানী কাঢ়ী উত্তৰ প্ৰদেশতকৈ পৃথক। গুজৰাটী কাঢ়ী আন কাঢ়ীতকৈ অলপ মিঠা কাৰণ ইয়াত চেনি বা গুৰ মিহলোৱা হয়, কিন্তু অধিক টেঙা সোৱাদৰ বাবে চেনি নোহোৱাকৈ বনাব পাৰি। পকোৰা নোহোৱাকৈ খোৱা হয় আৰু ইয়াৰ স্থায়িত্ব অলপ পাতল হয়। গুজৰাটী কাঢ়ী মাখনৰ পৰা তৈয়াৰ কৰিব পাৰি, কিয়নো ইয়াৰ ফলত দৈৰ তুলনাত ইয়াৰ ঘনত্বটো মসৃণ হয়। এই মৌলিক খাদ্যৰ ভিন্নতা সমূহৰ ভিতৰত কিছুমান শাক-পাচলি, বিশেষকৈ ভেন্দি যোগ কৰা হয় যিটো ক্ষেত্ৰত ইয়াক ভেন্দি কাঢ়ী বুলি জনা যায়।

পঞ্জাৱ

পঞ্জাৱত কাঢ়ী শীতকালৰ সহজ আৰু সোনকালে তৈয়াৰ কৰিব পৰা আহাৰ। ভাৰতৰ বাকী অংশৰ দৰে দৈ যোগ কৰা নহয় — মাত্ৰ সম্পূৰ্ণ চৰ্বিযুক্ত মাখন। অঞ্চল অনুসৰি কাঢ়ী সাধাৰণতে ৰঙা জলকীয়া, জিৰা, ধনীয়া গুটি, সিং আৰু মেথি গুটিৰ দ্বাৰা ওপৰৰ পৰা তেল মৰা হয়।

পশ্চিম ভাৰত

পশ্চিম ভাৰতত বিশেষকৈ উপকূলীয় মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু কংকান অঞ্চলত থেকেৰা টেঙাৰে কাঢ়ী তৈয়াৰ কৰা হয়। কাঢ়ীৰ এই ভিন্নতাক চ'লকাঢ়ী বোলা হয়। মহাৰাষ্ট্ৰত কাঢ়ীৰ কেঁচা আমৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয় যাক "আমবাচি কাঢ়ী" বুলি জনা যায়। মহাৰাষ্ট্ৰত কাঢ়ীৰ আন এটা ৰূপ দৈ আৰু মাখনেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় যিটোক তাকাচি কাঢ়ী বুলি জনা যায়।

হাৰিয়ানা

হাৰিয়ানাত এটা জনপ্ৰিয় ভিন্নতাক হাৰিয়ানৱী হাৰা চোলি কাঢ়ী বুলি কোৱা হয়, যিটো বেছান আৰু হৰে চোলি (কেঁচা সেউজীয়া চজিনা)ৰ লগতে বিশুদ্ধ ঘিউৰ সৈতে তৈয়াৰ কৰা হয়, যিটো পৰিবেশনৰ সময়ত যোগ কৰা হয়। হাৰিয়ানৱী কাঢ়ী কেতিয়াবা অতিৰিক্ত সামগ্ৰীৰে ৰন্ধা হয়, যেনে ঋতু অনুসৰি পামৰ সতেজ সেউজীয়া বথুৱা পাত বা কাচৰি, এক প্ৰকাৰৰ সৰু, বনৰীয়া বগৰী।

উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল

পূৰ্বাঞ্চল (পূব উত্তৰ প্ৰদেশ) আৰু বিহাৰত পকোৰা, চজিনাৰ আটাৰে তৈয়াৰী সৰু সৰু লাৰু যোগ কৰাৰ বাবে ইয়াক কাধি-বাড়ী বুলি কোৱা হয়, য'ত কোনো শাক-পাচলি যোগ কৰা নহয় (মানক পকোৰাৰ দৰে নহয়)।

উত্তৰ ভাৰতত কথিত কেইবাটাও ভাৰত-আৰ্য্য ভাষাৰ পৰাও কাঢ়ী নামটো উদ্ভৱ হৈছে, য’ত কধনাৰ অৰ্থ হৈছে ‘বাহিৰলৈ উলিওৱা’ যাৰ অৰ্থ এই প্ৰসংগত হ্ৰাস কৰা, সেয়েহে দৈ আৰু চজিনাৰ তৰকাৰী বহু সময়লৈকে সিজোৱা হয় হ্ৰাস পায় আৰু ডাঠ, ক্ৰীমযুক্তলৈ সলনি হয়।

দক্ষিণৰ ৰাজ্যসমূহ

দক্ষিণৰ ৰাজ্যসমূহত ইয়াক ছটিড আছাফোইটিডা, সৰিয়হৰ গুটি, জিৰা, মেথি আদিৰে জুতি লোৱা হয়। গোটা ধনীয়া গুটি আৰু শুকান ৰঙা মৰিচাৰ সৈতে ৰাতিটো তিয়াই পিউৰিড স্প্লিট চজিনা দি চুপটো বেলেগ ধৰণে ঘন কৰা হয়। স্কোয়াচ, ভীমকল, টমেটো, চাইনিজ কচু, বিলাহী, মিঠা পটল আদি কেইটামান শাক-পাচলি যিবোৰ চূপ উতলিবলৈ দিয়াৰ আগতে জুতি লোৱা হয়। অনুষ্ঠানৰ দৰে বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে পকোৰা (গ্ৰাম আটাৰ ফ্ৰিটাৰ) যোগ কৰা হয়। ইয়াক কানাড়া ভাষাত মাজ্জিগে হুলি, তেলেগু ভাষাত মাজ্জিগা পুলুছু আৰু তামিল ভাষাত মৰ কুঝাম্বু বুলি কোৱা হয় আৰু ইয়াৰ অৰ্থ একে। কেৰালাত ইয়াক কালান বুলি কোৱা হয়।

ভাৰতৰ সিন্ধী

ভাৰতৰ সিন্ধী প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলে সাধাৰণতে প্ৰথমে চজিনাৰ আটা পোৰা আৰু চজিনাৰ জোলত শাক-পাচলি দি কঢ়ী তৈয়াৰ কৰে। সিন্ধী ভাষাত কঢ়ী পট্টা বা নৰসিংহ পাতৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে ইয়াক কঢ়ী বুলি কোৱা হয়। দৈৰ সলনি অমিতাৰ গুড়ি ব্যৱহাৰ কৰি টেঙা সোৱাদ পোৱা যায়। এটা বিকল্প পদ্ধতি হ’ল চজিনা পোৰাৰ সলনি চজিনাৰ আটাৰ তৰল মিশ্ৰণ তৈয়াৰ কৰা।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য