সাগৰৰ পাৰত বানৰ সৈন্যৰ মন্ত্ৰণা

'গাঢ় পাঠ্য

ৰামায়ণ ।

সুন্দৰাকাণ্ড ।

==============================গাঢ় পাঠ্য

ওঁ নমঃ শ্ৰীকৃষ্ণায় ॥

১ অধ্যায়

দুলৰি ।

নমো নাৰায়ণ,       বিঘিনি খণ্ডন,

ৰঘুৰ নন্দন ৰাম ।

সহস্ৰেক বাহু,       সহস্ৰেক শিৰ,

যাৰ সহস্ৰেক নাম ॥১

বাপৰ সত্যক,       পালিয়া ৰাঘৱ,

সীতা সমে গৈলা বন ।

বোলন্ত কন্দলী,       আন গতি নাই,

ৰামৰ দুই চৰণ ॥২

================================

২ অধ্যায়

সুগ্ৰীৱৰ অভিষেক ।

পদ ।

প্ৰণমিলোঁ ৰাম তিনি ত্ৰৈলোক্যৰ নাথ ।

নিশাচৰ ৰাৱণক বধিলা লঙ্কাত ॥১

সাগৰত সেতুবন্ধ বালীৰ মৰণ ।

মাধবে ভনিলা শ্ৰীৰামৰ শ্ৰীচৰণ ॥২

সুন্দৰ শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ সুন্দৰ লক্ষ্মণ ।

সুন্দৰ যে সুগ্ৰীৱ সুন্দৰ কপিগণ ॥৩

সুন্দৰী জানেকী সীতা জগতৰ আই ।

সুন্দৰাকাণ্ডত কিছু অসুন্দৰ নাই ॥৪

সম্পাতিৰ বচনত খণ্ডিল বিষাদ ।

কৌতুকে বানৰে কৰিলন্ত সিংহনাদ ॥৫

সবে সেনা লৈয়া আবে অঙ্গদযে বীৰে ।

দক্ষিণ সাগৰে যায় উত্তৰৰ তীৰে ॥৬

সবাকো সম্বুধি মাতিলন্ত যুৱৰাজ ।

কমন মহন্তে হিত চিন্তিবেক কায ॥৭

কোনে দিবে গিয়াতিক অভয় দক্ষিণা ।

একে ডেৱে পত প্ৰহৰৰ পথ জিনা ॥৮

যিটো বীৰে যাইবে পাৰাঁ লঙ্কায়ে নগৰী ।

চন্দ্ৰৰো ৰোহিনী আনিবাক পাৰাঁ হৰি ॥৯

বাসৱে ৰাখন্ত যদি কৰে বজ্ৰ ধৰি ।

স্বৰ্গৰ অমৃত আনিবাক পাৰাঁ হৰি ॥১০

আপদে মগন ভৈল জ্ঞাতিক উদ্ধাৰ ।

কীৰিতি থাকোক যাৱে চন্দ্ৰ দিৱাকৰ ॥১১

অঙ্গদৰ বাণী শুনি বানৰ তবধ ।

গুৰুতৰ ভাৰত বচন নিশবদ ॥১২

পুনৰপি অঙ্গদে বুলিলন্ত বাক ।

কমন মহন্তে আবে নামাতা আমাক ॥১৩

সৈন্যৰ মধ্যৰ হন্তে প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ ।

বৰ বৰ বীৰ সবে চালিলন্ত গাৱ ॥১৪

কৰযোৰে অঙ্গদত বিনয় বদতি ।

একৈক বোলন্ত যাৰ যিমান শকতি ॥১৫

প্ৰথমতে গয় বীৰে দিলে সমিধান ।

ডেৱে যাইবে পাৰোঁ দশ যোজনৰ মান ॥১৬

গৱাক্ষে বোলন্ত আপোনাৰ বল যত ।

ডেৱে যাইবে পাৰোঁ কুৰি প্ৰহৰৰ পথ ॥১৭

গৱয়ে বোলন্ত যাইবো যোজন তিৰিশ ।

সৰভে খঙ্গাইল পথ যোজন চল্লিশ ॥১৮

পঞ্চাশ যোজন পছ গন্ধমাহাদন ।

মৈন্দ্য বোলন্ত যাইবোঁ ষাঠিয়ো যোজন ॥১৯

দ্বিবিদে খঙ্গাইল পথ যোজন সত্তৰি ।

আশি প্ৰহৰৰ পছ সুষেন যে হৰি ॥২০

নলে বুলিলন্ত আপোনাৰ বল যত ।

ডেৱে যাইবে পাৰোঁ নব্বৈ যোজনৰ পথ ॥২১

তাৰে বিনাৱন্ত বীৰ অঙ্গদত গৈ ।

দুইহধিক যাইতে পাৰোঁ যোজন নব্বৈ ॥২২

নীলে বুলিলন্ত আত্ম শকতি যতেক ।

এক মন্দ যাইতে পাৰোঁ যোজন শতেক ॥২৩

ব্ৰহ্মাৰ তনয় জাম্বৱন্ত বৃদ্ধ ঘাগি ।

কিনো গোটা গুটি ঘোৰ কৱন্তাক লাগি ॥২৪

বনত আছাহা সবে যুবত বানৰ ।

দিগ্গজ সমান সবে শৰীৰ ডাঙ্গৰ ॥২৫

মোহোৰ সমান বৃদ্ধ নাহি নিৰন্তৰ ।

আমি কথা কও শুনা যুবত কালৰ ॥২৬

নাৰায়ণে যৈসানি বলিক ছলিলন্ত ।

দশোদিষ পূৰিয়া বামন উজাইলন্ত ॥২৭

জটায়ু সহিতে আমি প্ৰতিজ্ঞাক পূৰি ।

তিনি বাৰ প্ৰণামিলোঁ কায়া ফুৰি ফুৰি ॥২৮

এভো বৃদ্ধ ভৈলোঁ বলকটালি বিচাৰোঁ ।

এক মন্দ শতেক যোজন যাইতে পাৰোঁ ॥২৯

তথাপিতো কাৰ্য্যৰ নভৈল সমাপতি ।

এবু বুলিয়োক যাৰ যিমান শকতি ॥৩০

হনুমন্তে সবাৰো বচন আকলিয়া ।

নমাতি থাকিলা কাণ মুণ্ড নলাৰিয়া ॥৩১

যুবৰাজে বোলন্ত আসজ ভৈল কায ।

নিশবদ ভৈল সবে গিয়াতি সমাজ ॥৩২

আমিতো যাইবাক পাৰোঁ শতেক যোজন ।

সংশয় দেখোহোঁ মনে পুনৰাগমন ॥৩৩

সবে জ্ঞাতিগণে অনুমতি দিয়া মোক ।

ৰাম কাৰ্য্য সাধন্তে যেহেন যুৱাইয়োক ॥৩৪

জাম্বৱে বোলন্ত ভাল কথাৰ প্ৰশন ।

ভৃত্য আছন্ত স্বামী বিদূৰ গমন ॥৩৫

তোমাক আমৰা সবে লঙ্কাক পঠাই ।

ইঠাই থাকিয়া কাৰ উৰুৱাইব ছাই ॥৩৬

তুমি লঙ্কা গৈলে যেবে মিলয় প্ৰমাদ ।

আমাক দণ্ডিব ৰাজা বচন সংবাদ ॥৩৭

ধৰ্ম্মপুৰুষ তুমি কপি কটকৰে ।

নাৱ টলবল কৰে বিনা কাণ্ডাহাৰে ॥৩৮

যুবৰাজ আপুনি জানিয়া ৰাজধৰ্ম্ম ।

তোমাক ৰাখিবে সবে হেন যোগ্য কৰ্ম্ম ॥৩৯

তুমি এৰি যাইবা যুৱৰাজ দণ্ডধৰে ।

মই বুঢ়া বানৰে কোনে কাৰ বোল কৰে ॥৪০

খুজি পাইলোঁ যিবা যাইবে একে ডেৱে লঙ্কা ।

নিশবদ থাকা সবে এৰিয়োক শঙ্কা ॥৪১

সন্নিততে পায় যে দূৰত নাই কায ।

ৰঙ্গে ঢঙ্গে থাকা সবে গিয়াতি সমাজ ॥৪২

বৃদ্ধ জাম্বৱন্তক ছৱাল হুয়া ভাঢ়া ।

বুঢ়া শালিকাৰ যে চক্ষু ভ্ৰূৱ কাঢ়া ॥৪৩

আখৰেক মাতোঁ যেবে আমাক নভঙ্গা ।

দিনে শতবাৰ আইতে যাইতে পাৰাঁ লঙ্কা ॥৪৪

বালী সুগ্ৰীৱ দুয়ো বীৰ চমত্কাৰ ।

আপোনাতোহধিক বল প্ৰশংসে তোমাৰ ॥৪৫

সবেহন্তে থাকিয়োক শঙ্কা পৰিহৰি ।

খুজি পাইলোঁ যি যাবেক লঙ্কা যে নগৰী ॥৪৬

মাৰুতিক চাহিয়া বোলন্ত জাম্বৱন্ত ।

স্বস্থানে পৰোক্ষে কোনে সন্তোষ হন্ত ॥৪৭

প্ৰস্তাৱে নমাতি কেনে ধৰিয়াছা চুক ।

উপেক্ষা কৰিয়ো কেনে জ্ঞাতিক বন্ধুক ॥৪৮

বাঢ়ি হনুমন্তে যুৰিলন্ত যোৰ হাত ।

বৃদ্ধ জাম্বৱন্ত বুলি নমিলন্ত মাথ ॥৪৯

যাইবোহোঁ লঙ্কাপুৰী সাধিবোহোঁ প্ৰভুকৰ্ম্ম ।

কোন জনে কহিবে মোহোৰ জাতি ধৰ্ম্ম ॥৫০
'