ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ত্যাও খাম্‌টি

চাওফা ত্যাও খাম্‌টি ১৩৮০ চনৰ পৰা ১৩৮৭ চনলৈ আহোম ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। তেখেতৰ সিংহাৰোহণে চুতুফাৰ মৃত্যুৰ পাছত চাৰি বছৰ (১৩৭৬-১৩৮০ চন) চাও ফ্ৰংদাম আৰু চাও তাপ্ৰিখিনৰ আন্তঃকালিন শাসনৰ অন্ত পেলাই। কিন্তু ৰাণীৰ প্ৰতি থকা অত্যধিক মোহ আৰু সাধাৰণ জনতাৰ ওপৰত নিষ্ঠুৰতাই তেখেতৰ মৃত্যু মাতি আনে।

পূৰ্বপুৰুষ আৰু সিংহাৰোহণ

ত্যাও খাম্‌টি আহোম ৰজা চুখাংফাৰ তৃতীয় পুত্ৰ। চুখাংফাৰ মৃত্যুৰ পাছত তেখেতৰ দুজন জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ চুখ্ৰাম্‌ফাই ১৩৩২ চনৰ পৰা ১৩৬৪ চনলৈ আৰু চুতুফাই ১৩৬৪ চনৰ পৰা ১৩৭৬ চনলৈ ৰাজত্ব কৰে। ১৩৭৬ চনত চুতুফাক চুতীয়াসকলে প্ৰতাৰণাৰে হত্যা কৰে। বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰগোহাঁইকে আদি কৰি আহোম বিষয়ববীয়াসকলে কোনো ৰাজকুমাৰ সেই সময়ত ৰাজপাটৰ বাবে উপযুক্ত নহয় বুলি সিদ্ধান্ত লয়। চাৰি বছৰ কাল মন্ত্ৰীসকলেই ৰাজ্য পৰিচালনা কৰে। অৱশেষত ৰজা অবিহনে ৰাজ্য চলোৱা কঠিন দেখি তেওঁলোকে ত্যাও খাম্‌টিক ১৩৮০ চনত স্বৰ্গদেউ পাতে।

ৰাজত্বকাল

ৰাজপৰিয়ালৰ ঘটনা

ত্যাও খাম্‌টিৰ দুগৰাকী পত্নী আছিল। সৰুগৰাকীৰ (দ্বিতীয় পত্নী) প্ৰতি ৰজাৰ মৰম বেছি আছিল। সিংহাসনৰ বহাৰ পাছতে ৰজাই চুতুফাৰ হত্যাৰ পোটক তুলিবলৈ চুতীয়াসকলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধলৈ যায়। নিজে নথকা সময়ছোৱাত তেখেতে বৰৰাণীক ৰাজভাৰ দি যায়। সৰু ৰাণীক ৰজাই বেছি মৰম কৰা বাবে বৰ ৰাণীয়ে মনে মনে বেয়া পাইছিল। আকৌ সৰু ৰাণী সন্তানসম্ভৱাও (ৰজাৰ প্ৰথম) আছিল। শাসনভাৰৰ সুযোগ লৈ বৰ ৰাণীয়ে সৰু ৰাণীৰ বিৰুদ্ধে মিছা অভিযোগ আনিলে। অভিযোগৰ অনুসন্ধান কৰি সঁচা বুলি ঘোষণা কৰা হ'ল। বৰৰাণীয়ে সৰু ৰাণীৰ শিৰশ্ছেদ কৰাৰ আদেশ দিলে। কিন্তু সৰু ৰাণী সন্তানসম্ভৱা বাবে মন্ত্ৰীসকলে বুদ্ধি কৰি তেওঁক ভুৰ এখনত ব্ৰহ্মপুত্ৰত উটুৱাই দিলে। ভুৰখন গৈ গৈ হাবুং গাঁৱত লাগিল। তাত ব্ৰাহ্মণ এজনে ৰাণীক আশ্ৰয় দিলে। ল'ৰা এটা জন্ম দি মৃত্যুৰ আগে আগে ৰাণীয়ে ব্ৰাহ্মণজনক কেঁচুৱাটোৰ আচল পৰিচয় জনায়। ব্ৰাহ্মণজনে কেঁচুৱাটোক নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ লগতে ডাঙৰ-দীঘল কৰে। পাছলৈ ১৩৯৭ চনত এই ল'ৰাটোৱেই চুডাংফা নামেৰে আহোম ৰজা হয়।

হত্যা

যুদ্ধৰ পৰা আহি প্ৰিয় পত্নীৰ শিৰচ্ছদৰ কাহিনী শুনি ৰজা বিমৰ্শ হৈ পৰে। আনহাতে নতুন অনুসন্ধান এটাতো সৰু ৰাণী নিৰ্দোষী প্ৰমাণিত হয়। তথাপিও বৰ ৰাণীৰ প্ৰভাৱত ৰজাই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কোনো শাস্তি নল'লে। ৰাণীয়ে সাধাৰণ প্ৰজাৰ ওপৰতো নানা অত্যাচাৰ চলাইছিল। অৱশেষত অতিষ্ঠ হৈ বিষয়ববীয়াসকলে ৰজা আৰু ৰাণীৰ হত্যা কৰোৱায়। তেওঁলোকক একেলগে চৰাইদেউত মৈদাম দিয়া হয়।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

বৰবৰুৱা হিতেশ্বৰ আহোমৰ-দিন or A History of Assam under the Ahoms first edition 1981 Publication Board of Assam Guwahati
বৰুৱা গুণাভিৰাম অসম বুৰঞ্জী or A History of Assam fourth edition 2008 Publication Board of Assam Guwahati
Gait E.A. A History of Assam second edition 1926 Thacker, Spink & Co Calcutta

শ্ৰেণী:টাই-আহোম শাসক
লক্ষী হাজৰিকা

লক্ষী হাজৰিকা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী আৰু বিয়াল্লিছৰ গণ-আন্দোলনৰ এগৰাকী শ্বহীদ৷ তেওঁৰ জন্ম ১৯০৭ চনৰ ৯ জুন তাৰিখে নগাঁও জিলাৰ শিঙিয়া পোটনি মৌজাৰ বঢ়মপুৰ হাজৰিকা চুকত৷ পিতৃৰ নাম আছিল ধনাই হাজৰিকা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল জানেকী হাজৰিকা৷ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা হিচাপে তেওঁ “হালোৱা গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়’’ৰ পৰা উত্তীৰ্ণ হৈ “ননৈ মজলীয়া স্কুল’’ৰ শেষ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ পিছলৈ তেওঁ কৃষক আৰু এগৰাকী ভাল বাঢ়ৈ হিচাপে সুখ্যাতি লভিছিল৷ ১৯৩২ চনত তেওঁ চলচলি বিৰহী গাঁৱৰ চেনিমাই হাজৰিকাক বিয়া কৰায়৷ তেওঁলোকৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান আছিল৷

স্বাধীনতা সংগ্ৰাম

বিয়াল্লিছৰ গণ-আন্দোলনৰপ্ৰস্তুতি কালতেই নগাঁৱত হলধৰ ভূঞা, পূৰ্ণচন্দ্ৰ শৰ্মা আদিৰ নেতৃত্বত স্বেচ্ছাসেৱক বাহিনী গঠন কৰি যুদ্ধৰ প্ৰস্তুতি কৰা হৈছিল৷ বিয়াল্লিছৰ ১০ আগষ্টৰ দিনা হলধৰ ভূঞাই বঢ়মপুৰৰ কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যালয়ৰ সম্মুখতে এখন বিশাল সভাত ভাষণ দি ৰাইজক আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল৷ এই ঘটনাৰ পিছদিনাই আৰক্ষীয়ে ভূঞাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যালয়ত তলা ওলোমাই দিয়ে৷ তাৰপাছত ১৬ আগষ্টৰ দিনা “তিলক ডেকা, ক’লাই কোছ, গুণাভি বৰদলৈ, হেমৰাম বৰা আৰু হেমৰাম পাটৰ’’ৰ স্মৃতিত পালন কৰা পঞ্চবীৰ শ্বহীদ দিৱসৰ বাবে প্ৰশাসনে ১৪৪ ধাৰা জাৰি কৰি ৰাখিলেও ৰাইজে বলপুৰ্বক বঢ়মপুৰ কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যালয়ৰ তলা খুলি মুকলি কৰে৷ এই কামত আগভাগ লয় লক্ষী হাজৰিকাই৷ ১৮ আগষ্টৰ দিনা অঞ্চলটোৰ ৰাইজে মিলি ভোজ খোৱাৰ উদ্দেশ্যে মিলিত হয় আৰু প্ৰশাসনে বলৱৎ হৈ থকা ১৪৪ ধাৰা আইন ভংগৰ পোটক তুলিবলৈ পুলিচ-প্ৰশাসন লৈ অতৰ্কিতে উপস্থিত হয় আৰু নিৰ্বিচাৰে লাঠীচালনা কৰাৰ উপৰি গুলীচালনাও কৰে৷ এই গুলীচালনাত লক্ষী হাজৰিকা, বলো সুত আৰু ঠগী সুত আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ ঢলি পৰে৷ সেইদিনা ভোগেশ্বৰী ফুকননী আৰু ৰত্না ফুকনৰ কংগ্ৰেছৰ পতাকাখন লৈ পুলিচ-মিলিটাৰীৰ সৈতে হোৱা টনা-আঁজোৰাত ভোগেশ্বৰী ফুকননী গুলীৰ আঘাতত ঢলি পৰাত লক্ষী হাজৰিকাই পুলিচক আগভেটি ধৰিছিল৷ ইয়াৰ ফলতেই লক্ষী হাজৰিকাৰ ডিঙিত গুলী লাগিছিল৷ মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তত তেওঁ তেওঁৰ জেপত থকা “ছয় পইচা’’ ধন দেশসেৱাৰ বাবে আগবঢ়াই থৈ যায়৷ এই ঘটনাত ভোগেশ্বৰী ফুকননীও গুৰুতৰভাবে আহত হয় আৰু তেওঁক ততাতৈয়াকৈ ঘৰলৈ লৈ যায়৷ তিনিজন শ্বহীদ লক্ষী হাজৰিকা, বলো সুত আৰু ঠগী সুতৰ মৃতদেহ লৈ শোভাযাত্ৰা কৰি ৰাতিটো কংগ্ৰেছ কাৰ্যালয়ৰ আগতে ৰাখি পিছদিনা পুৱা শেষ কৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
মেৰী ছিমনছ

মেৰী ছিমনছ (মৃত্যু প্ৰায় ১৬৮৭) এগৰাকী ইংৰাজ ছপা কৰোঁতা আছিল। ১৭ শতিকাত লণ্ডনত আমূল গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰা ছিমনছ পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল। ব্যৱসায়টোৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য লেখক আছিল জন মিল্টন। ১৬৫৪ চনত মেৰীয়ে স্বামীৰপৰা ছপা ব্যৱসায়টো লৈছিল আৰু চলাইছিল। পুত্ৰ চেমুৱেল ছিমনছৰ সৈতে অংশীদাৰিত্বৰে কাম কৰিছিল যেতিয়া তেওঁ ডাঙৰ হৈছিল।

জীৱন

১৬৫৪ চনৰ ১৯ মে’ত তেওঁৰ স্বামী মেথিউৰ মৃত্যু হয়। ১৬৪৩ চনত ডক্ট্ৰিন এণ্ড ডিচিপ্লিন অৱ ডিভৰ্চকে ধৰি জন মিল্টনৰ কেইবাখনো গ্ৰন্থকে ধৰি আমূল গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ বাবে বিখ্যাত ইংৰাজী ছপাশাল। চেমুৱেল ছিমনছকে ধৰি তেওঁলোকৰ একেলগে সন্তান জন্ম হৈছিল Mary was the person named as the administer of his affairs. আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ চেমুৱেলক ১৬৫৬ চনলৈকে মাৰ্চেণ্ট টেইলৰছ স্কুললৈ পঠিওৱা হয়। তাৰ পিছত তেওঁ আৰু চেমুৱেলে একেলগে ব্যৱসায়টো চলাইছিল। কিন্তু ষ্টেচনাৰ্ছ ৰেজিষ্টাৰত মেৰীৰ নাম আছিল আৰু তেওঁৰ লগত এপ্ৰেণ্টিছৰ চুক্তি কৰা হৈছিল।

জোচেফ কেৰিলৰ ইয়বৰ ওপৰত লিখা ধাৰাবাহিকখন (১২ খণ্ড, ১৬৫১–১৬৬৬; দ্বিতীয় সংস্কৰণ, ২ খণ্ড, ১৬৭৬–১৬৭৭) প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৬৫০ চনৰপৰা তেওঁৰ স্বামীয়ে আৰু ১৬৭৭ চনৰপৰা মেৰীয়ে কিছু অংশত প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ চেমুৱেল ছিমনছে ইয়াক একক গ্ৰন্থ হিচাপে প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে আৰু ১৬৭৩ চনত মেৰীয়ে তেওঁৰ হাতলৈ অধিকাৰ হস্তান্তৰ কৰে। কিন্তু ইয়াক সাজু হ'বলৈ কেইবাবছৰ সময় লাগিছিল আৰু ইয়াক ১৬৭৬ আৰু ১৬৭৭ চনত দুটা খণ্ডত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।

মেৰীয়ে ডাগেনহামৰ এখন ফাৰ্মত থাকিবলৈ যায় আৰু ১৬৮৬ চনৰ বৰদিনৰপৰা ১৬৮৭ চনৰ মে’ৰ ভিতৰত কোনোবা এটা সময়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ পুত্ৰ তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী আছিল যদিও তেওঁৰ মৃত্যুৰ কিছুদিন পাছতে তেওঁৰো মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ব্যৱসায়ী
ৰঙাটাপু ১৯৮৩

ৰঙাটাপু ১৯৮৩ হৈছে বি আৰ চি চিনে প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত অৰুণ কুমাৰ ৰায় আৰু অজয় কুমাৰ ৰায়ৰ প্ৰযোজনা তথা আদিত্যম শইকীয়াৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত এখন অসমীয়া বোলছবি। যুদ্ধৰ পৰিণতিতো লালেটাপু বহিৰাগতৰ হাতৰ পৰা মুক্ত হোৱা নাছিল।

২৬ আগষ্ট শুক্ৰবাৰে "লালেটাপু ১৯৮৩" নামৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰখনৰ পোষ্টাৰ আৰু ট্ৰেইলাৰ মুকলি হয়। ছবিখনৰ মুখ্য সহ প্ৰযোজক ধনজিৎ দাস (ডি. ডি.‌চি.)। সহকাৰী পৰিচালক মৃণাল ডেকা, বিবেক বৰা। চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছে কৃষ্ণ শ্বাহে। শব্দ সম্পাদনা, আবাহ সংগীত আৰু সংমিশ্ৰণ কৰিছে অমৃত প্ৰীতমে, সম্পাদনা কৰিছে ৰণ্টু চেতিয়াই।

অভিনয়ত

“ৰঙাটাপু ১৯৮৩”ৰ বিভিন্ন চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে :
আইমী বৰুৱা,
গুঞ্জন ভৰদ্বাজ,
ৰিম্পী দাস,
বিবেক বৰা,
কল্পনা কলিতা,
ভগিৰথী,
এলিষ্মিতা আদি

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
গাণিতিক বিশ্লেষণ

গাণিতিক বিশ্লেষণ (ইংৰাজী : mathematical analysis) গণিতৰ এটা শাখা য'ত বাস্তৱ আৰু জটিল মানৰ ক্ৰিয়াসমূহৰ অধ্যয়ন কৰা হয়। সাধাৰণতে এই ক্ৰিয়াসমূহ নিয়মবৰ্হিভূত নহয়, অবিচ্ছিন্ন (ইংৰাজী :continuous) অথবা অন্তৰকলনীয় (ইংৰাজী :differentiable) নাইবা বিশ্লেষণীয় (ইংৰাজী :analytic) হয়।
অন্তৰকলন তত্ত্ব, সমাকলন তত্ত্ব, পৰিমাপ তত্ত্ব (ইংৰাজী :measure theory), সীমা (ইংৰাজী :limit), অভিসৃতি (ইংৰাজী :convergence) আৰু বিশ্লেষণীয় ক্ৰিয়া গাণিতিক বিশ্লেষণৰ অন্তৰ্গত।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গণিত
পাঁচ পীৰ দৰগাহ

পাঁচ পীৰ দৰগাহ ধুবুৰী জিলাৰ ধুবুৰী চহৰত অৱস্থিত পাঁচ গৰাকী চুফী সন্তৰ মাজাৰ শ্বৰিফ। এই দৰগাহ ধুবুৰীৰ শ্ৰী গুৰু টেগ বাহাদুৰ চাহিব গুৰুদ্বাৰাত সংৰক্ষিত পাঁচ গৰাকী চুফী সন্ত ক্ৰমে শ্বাহ আকবৰ, শ্বাহ বাগমাৰ, শ্বাহ চুফী, শ্বাহ সৰণ আৰু শ্বাহ কমলৰ সমাধিৰ ওপৰত নিৰ্মিত দৰগাহ। ১৬৬২ চনত এই দৰগাহ স্থাপন কৰা হৈছিল। পাঁচ গৰাকী চুফী সন্ত বা পীৰৰ সমাধিত নিৰ্মিত হোৱাৰ বাবে ইয়াক পাঁচ পীৰ দৰগাহ বা পঞ্চ পীৰ দৰগাহ হিচাপে জনা যায়।

পটভূমি

ঔৰংজেৱৰ শাসনকালত ১৬৬২ চনত মিৰ জুমলাৰ নেতৃত্বত মোগলে অসম আক্ৰমণ কৰিছিল। তেওঁ মানাহ আৰু গুৱাহাটীৰ মাজৰ গড় অতি সহজেই দখল কৰে। ইয়াৰ পিছতেই মোগলে পাণ্ডু, গুৱাহাটী আৰু কাজলীৰ গড় প্ৰকৃতাৰ্থত কোনো প্ৰতিৰোধ অবিহনেই এটা এটাকৈ দখল কৰি যায়। ১৬৬৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত দুয়োপক্ষৰ মাজত ঘিলাধাৰী ঘাটৰ সন্ধি স্বাক্ষৰিত হয়। সন্ধিমতে আহোম ৰজাই পশ্চিম অসম মোগলক এৰি দিয়ে আৰু ৯০টা হাতীৰ লগতে ৩ লাখ টকাৰ যুদ্ধৰ ক্ষতিপূৰণ দিবলৈ কথা দিবলগা হয়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ নিজৰ একমাত্ৰ সন্তান ৰমণী গাভৰু আৰু ভতিজী তথা তিপাম ৰজাৰ জীয়ৰীক মোগল সম্ৰাটৰ হাৰেমলৈ প্ৰেৰণ কৰিবলগা হয়। ইয়াৰ ফলত সমগ্ৰ নামনি অসম কমসময়ৰ বাবে মোগল সাম্ৰাজ্যত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। আহোম স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ ৰাজত্বকালত ১৬৬৭ চনৰ ২ নৱেম্বৰ তাৰিখে ইটাখুলি আৰু গুৱাহাটীৰ গড় আহোমৰ হাতলৈ আহে। দুমাহৰ ভিতৰতে আহোমসকলে হেৰুৱা ঠাইসমূহ পুনৰ নিজৰ দখললৈ আনে যদিও গোৱালপাৰা অঞ্চল মোগলৰ হাতত থাকি গৈছিল। পিছলৈ মোগল সম্ৰাজ্যৰ দুৰ্বলতাৰ সুযোগ লৈ বংগৰ নিজামে গোৱালপাৰাক নিজৰ দখললৈ আনে। ১৮৭৪ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বংগ আৰু অসম নিজৰ অধীনলৈ অনাৰ পিছত হে অসমে গোৱালপাৰা অঞ্চল ঘূৰাই পায়। দীৰ্ঘ সময় ইছলামিক শাসনৰ অধীনত থকাৰ ফলত গোৱালপাৰা অঞ্চলৰ ভাষা-সংস্কৃতিত বংগৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। এই পাঁচজন চুফীসন্তসকল একেলগে এই স্থানত বাস কৰিছিল বুলি জনা যায়। তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ শিষ্য আৰু অনুগামী সকলে তেওঁলোকক ইয়াতে সমাধিস্থ কৰিছিল। স্থানীয় আন কিছুমান লোকৰ মতে বিশ্বাস কৰে যে শ্বাহ আকবৰ এই সন্তসমূহৰ মুৰব্বী আছিল আৰু কেৱল তেওঁ ধুবুৰীৰ এই স্থানত বাস কৰিছিল। সেইদৰে ইয়াত কেৱল শ্বাহ আকবৰৰ সমাধি আছে বুলি কিছুলোকে কয়। বাকী আন চাৰিগৰাকী সন্তয়ে বিভিন্ন স্থানলৈ গৈ ইছলামৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল।

অৱস্থান

পাঁচ পীৰ দৰগাহ ধুবৰী চহৰৰ ৱাৰ্ড নং ১ ৰ ব'ৰ'বাজাৰ অঞ্চলত অৱস্থিত। ধুবুৰীলৈ ছিলিগুৰি আৰু কাতিহাৰৰ পৰা ৰেলেৰে যোৱাৰ ব্যৱস্থা আছে। ফকিৰাগ্ৰাম জংচনৰ পৰা ৰেলৰ দিশ সলনি কৰিব লগীয়া হয়। ধুবুৰী চহৰৰ পৰা এই ঠাই লৈ নিয়মিত বাছ চলাচল কৰে। নিকটৱৰ্তী বিমানবন্দৰ হৈছে ৰূপসী বিমানবন্দৰ।

পৰ্যটন

পাঁচ পীৰ দৰগাহ ধুবুৰী চহৰৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় পৰ্যটনস্থল। ইছলাম ধৰ্মালম্বী সকলে ইয়াক পৱিত্ৰ বুলি জ্ঞান কৰে। ইয়াৰ লগতে আন আন ধৰ্মালম্বী সকলেও ইয়াক পৱিত্ৰ স্থান হিচাপে দৰ্শনৰ বাবে আহে। ১৬৬২ চনত স্থাপন কৰা এই দৰগাহৰ ঐতিহাসিক মহত্ত্ব আছে। দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা মানুহৰ ইয়ালৈ আগমন হয়। তেওঁলোকে ইয়াত মমবাটি জ্বলায়। কিছুমানে মাজাৰত চাদৰ দিয়ে। বহুতে তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ পোৱাৰ আশাত ইয়ালৈ আহে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ধুবুৰী জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
শ্ৰেণী:মছজিদ
ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক

ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কাল্পনিক ভূমিকা পালন কৰা খেল যিটো এসময়ত ভাৰতৰ এক জনপ্ৰিয় খেল আছিল। ইয়াত চাৰিজন খেলুৱৈ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে- প্ৰতিজন খেলুৱৈয়ে ৰজা, মন্ত্ৰী, চোৰ বা সৈনিকৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে আৰু মন্ত্ৰীয়ে চোৰৰ পৰিচয় অনুমান কৰিব লাগে। একবিংশ শতিকাত এনে অন্যান্য খেলৰ লগতে এই খেলটোও জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস পাবলৈ ধৰিছে।

খেলৰ নিয়ম

খেলখনত ৰজা (১০০০ নম্বৰ), মন্ত্ৰী (৮০০ নম্বৰ), চোৰ (০ নম্বৰ) আৰু সৈনিক (৫০০ নম্বৰ) নামৰ ৪টা কাগজৰ টুকুৰা তৈয়াৰ কৰি লৈ সেইবোৰ ভাঁজ কৰা হয় আৰু ৪জন খেলুৱৈৰ মাজত বিতৰণ কৰি দিয়া হয় আৰু প্ৰতিজন খেলুৱৈয়ে এটা এটা টুকুৰা তুলি লয়। খেলুৱৈসকলে তেওঁলোকৰ টুকুৰাৰ চৰিত্ৰটো বিচাৰিবলৈ নিজ নিজ টুকুৰাবোৰ খুলি ল’ব লাগে (কিন্তু খেলুৱৈয়ে যি পায় তাক খেলুৱৈৰ মাজৰ আন কাৰোৰে আগত ব্যক্ত কৰিব নালাগে)। ৰজা লিখা থকা কাগজৰ টুকুৰা পোৱা খেলুৱৈজনে "মোৰ মন্ত্ৰী কোন" বুলি সোধে আৰু মন্ত্ৰীয়ে তাৰ পিছত বাকী ২জন পৰা 'চোৰ' নামৰ টুকুৰা পোৱা খেলুৱৈজনক চিনাক্ত কৰিব লাগে। যদি মন্ত্ৰীয়ে সঠিকভাৱে অনুমান কৰে তেন্তে নিৰ্ধাৰিত নম্বৰ লাভ কৰে নহ'লে চোৰৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰে। নম্বৰ গণনা কৰাৰ আগতে এই খেলত কেইবাটাও ৰাউণ্ড খেলা হয়। সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰা খেলুৱৈজনে খেলখন জয় কৰে বা বিজয়ী হয়।

খেলৰ অন্য নিয়ম

কাগজৰ টুকুৰাবোৰত ৰজা, ৰাণী, চোৰ, পুলিচ আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। পুলিচ নামৰ কাগজৰ টুকুৰা পোৱা খেলুৱৈজনে ঘোষণা কৰে যে তেওঁ পুলিচ আৰু আন ৩জন খেলুৱৈৰ মাজৰ পৰা চোৰ নামৰ কাগজৰ টুকুৰা পোৱাজনক বিচাৰিব লাগে। যদি অধিক খেলুৱৈয়ে মন্ত্ৰী, সৈনিকৰ দৰে খেলিব খোজে তেন্তে অতিৰিক্ত টুকুৰাত নাম আৰু নম্বৰ যোগ কৰি ল’ব লাগে। সৰ্বোচ্চ নম্বৰ ৰজাক দিয়া হয় আৰু তাৰ পিছতেই ৰাণীক দিয়া হয়। পুলিচে চোৰক সঠিকভাৱে অনুমান কৰিব পৰা বা নোৱাৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পুলিচ বা চোৰক নম্বৰ প্ৰদান কৰা হয়।

প্ৰেক্ষাপট

ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক খেলটো ঘৰতে বহি চাৰিজন বা তাতকৈ অধিক পৰিয়াল পৰিজনে সময় কটাবৰ বাবে খেলে। কিন্তু বৰ্তমান শিশুসকলৰ মাজত আভাসী খেল (কম্পিউটাৰ গেম)বোৰ ইমান জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে যে, 'ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক'ৰ দৰে খেলবোৰৰ ক্ৰমে বিলুপ্তি ঘটিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
বিমানাৰ্চনাকল্প

বিমানাৰ্চনাকল্প দশম শতিকাৰপৰা একাদশ শতিকাৰ ভিতৰৰ এখন হঠযোগৰ গ্ৰন্থ, যাক মৰিচি ঋষিৰ বুলি কোৱা হয়।

সাহিত্য

বিমানাৰ্চনাকল্প হৈছে দশম শতিকাৰপৰা একাদশ শতিকাৰ ভিতৰত হঠযোগৰ ওপৰত লিখা গদ্য গ্ৰন্থ, যাক মৰিচি ঋষিৰ বুলি কোৱা হয়। ইয়াত কোৱা হৈছে যে যোগ হৈছে ব্যক্তিৰ পৰম আত্মাৰ সৈতে মিলন।

ই নবহাকৈ কৰা আসনৰ বৰ্ণনা আৰু এনে ভংগিমাক আসন (এই শব্দটোৰ মূল আৰু আক্ষৰিক অৰ্থত আসন) বুলি কোৱাটো আদিম গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, অৰ্থাৎ ময়ূৰাসন- ময়ূৰৰ ভংগিমা। ৯৬ নং অধ্যায়ত ইয়াত মুঠ নটা আসনৰ (ব্ৰহ্মাসন, স্বস্তিকাসন, পদ্মাসন, গোমুখাসন, সিংহাসন, মুক্তাসন, বীৰাসন, ভদ্ৰাসন, আৰু ময়ুৰাসন) বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিবোৰ হঠযোগ প্ৰদীপিকাৰ প্ৰায় ৫০০ বছৰ আগৰ। জেমছ মেলিনছনৰ অনুবাদত ইয়াৰ ময়ূৰাসনৰ বিৱৰণী হ'ল:

গ্ৰন্থখনত প্ৰত্যহৰৰ এটা পদ্ধতি শিকোৱা হৈছে, উশাহ ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰত্যাহাৰ কৰা, যিটো ১৮টা পৰ্যায়ৰ মাজেৰে ওপৰলৈ তুলি লোৱা হয় যাক মাৰ্মান বুলি কোৱা হয়, যিবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিন্দু।

বিমানৰ্চনাকল্পত অন্যান্য বিষয়ৰো বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যেনে বিপদৰ সময়ত পৱিত্ৰ ব্ৰঞ্জৰ বস্তুবোৰক ৰক্ষা কৰিবলৈ পুতি থোৱাৰ প্ৰথা।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ
শকুন্তলা (চলচ্চিত্ৰ)

শকুন্তলা ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত কালিদাসৰ অভিজ্ঞানম শকুন্তলম নাটৰ ওপৰত আধাৰিত এখন পৌৰাণিক বিষয়ক অসমীয়া কথাছবি। সঙ্গীত ভূপেন হাজৰিকাৰ। ছবিখনে মুক্তি পাইছিল ১৯৬১ৰ ১১ নবেম্বৰৰ দিনা। প্ৰয়োজক আছিল কলকাতাৰ কামৰুপ চিত্ৰ। ছবিখনে ৯ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি শিতানত ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক পাইছিল। দুষ্মন্ত আৰু শকুন্তলাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল পবিত্ৰ বৰকটকী আৰু অনিতা গুহই। ছয়বছৰীয়া বিদ্যা ৰাৱেও শিশু আশ্ৰম কন্যাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে।

মূল ছবিখন ক’লা-বগা আছিল যদিও “প্ৰথম প্ৰহৰ ৰাত্ৰি” শীৰ্ষক গীতটো ৰঙীন ফিল্মত চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। এইখন প্ৰথম অসমীয়া আংশিক ৰঙীন ছবি।

কাহিনী

[[

হস্তিনাপুৰৰ ৰজা দুষ্মন্ত মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ বাট হেৰুৱাই মহৰ্ষি কণ্বৰ আশ্ৰম ওলালগৈ। তাতে গৈ মহৰ্ষি কণ্বৰ তোলনীয়া জীয়ৰী শকুন্তলাক (ইভা আচাও) দেখা-সাক্ষাৎ হ’ল। দুয়োৰো মাজত অনুৰাগৰ জন্ম হ’ল আৰু দুয়ো গান্ধৰ্ব্য বিবাহ কৰি পেলালে। ইফালে ৰজা দুষ্মন্তৰো ৰাজধানীলৈ উভতিবৰ সময় হ’ল। তেওঁ আঙুঠি এটা শকুন্তলাক পিন্ধাই দিলে আৰু অচিৰেই ৰাজধানীলৈ লৈ যোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি উভতি গ’ল। এদিন কণ্ব ঋষিৰ আশ্ৰমলৈ ভিক্ষা মাগিবলৈ আহিল খঙাল বুলি প্ৰসিদ্ধি থকা ঋষি দুৰ্বাসা। দুষ্মন্তৰ কথা ভাবি তন্ময় হৈ থকা শকুন্তলাই দুৰ্বাসাৰ মাত নুশুনিলে। খঙতে ঋষিয়ে অভিশাপ দিলে যে যাৰ কথা ভাবি থাকি ঋষিক অৱজ্ঞা কৰিলে, সেইজনেই শকুন্তলাক পাহৰি যাব। শেষত মন কুমলাত দুৰ্বাসা ঋষিয়ে উপায় এটা দিলে যে দুষ্মন্তই প্ৰথমে শকুন্তলাক চিনি নাপাব, কিন্তু কিবা এটা স্মৃতিচিহ্ন দেখুৱাব পাৰিলে তেওঁৰ পূৰ্বৰ কথা মনত পৰিব।

শিল্পী আৰু কলা-কুশলী

প্ৰযোজক- কাশী প্ৰসাদ বিহানী
বেনাৰ- কামৰূপ চিত্ৰ, কলিকতা
পৰিচালক, সঙ্গীত পৰিচালক, গীতিকাৰ- ভূপেন হাজৰিকা
কেমেৰা- ৰাধা ফিল্মচ্, কলিকতা
ষ্টুডিঅ'- ইন্দ্ৰপুৰী ষ্টুডিঅ', কলিকতা
শব্দ- অৱণী চেতাৰ্জী
মেকআপ- অনন্ত দাস

গীত

ছবিখনত মুঠ ৬টা গীত আছিল। গীতৰ সুৰ আৰু কথা আছিল ভূপেন হাজৰিকাৰ।
ক্ৰমিক নং
গীতৰ শীৰ্ষক
গীতিকাৰ
কণ্ঠ
১ অলৌগুটি তলৌগুটি কোন ক’ত লটিঘটি কচুপাতৰ লাই, যিহাতে আঙুঠি নাই সেই হাতে কেনেকৈ পায় ভূপেন হাজৰিকা ভূপেন হাজৰিকা, ইলা বসু
২ প্ৰথম প্ৰহৰ ৰাত্ৰি ফুলি আছিল চম্পা, শুনা সখী শকুন্তলা তুলি বান্ধা খোপা ভূপেন হাজৰিকা কবিতা হাজৰিকা,ইলা বোস
৩ বিৰাজে কি সাজে প্ৰকৃতিৰে জীয়ৰী, জোনক দেখি হাঁসে সখী নিজকে পাহৰি ভূপেন হাজৰিকা ভূপেন হাজৰিকা
৪ নৱ মল্লিকাৰ হেঁপাহ জানো পলাব মালিনী নৈতে ৰূপ চাই চাই, শকুন্তলা আইৰ জানো দেহাটি শীতলিব পদুমৰে পৰশন পাই ভূপেন হাজৰিকা ইলা বোস, অনামিকা দেৱী
৫ পিতৃ গৃহ ত্যাগি আই মোৰ পতি গৃহে যায়, দুই পাৱ চলে যদি এক পিছুৱাই ভূপেন হাজৰিকা ভূপেন হাজৰিকা
৬ বনৰে পখিটি, তোমাৰ লগৰীয়া আমাৰে জোনটি পদুমৰে কলিটি ভূপেন হাজৰিকা ইলা বোস

বঁটা আৰু সন্মান

১৯৬১ৰ নৱম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অনুষ্ঠানত শকুন্তলাই অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ শিতানত ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।

তথ্য উংস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:১৯৬০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৬১ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
ৰিস্তা ডট কম

ৰিস্তা ডট কম হৈছে এখন হিন্দী ভাষাৰ ভাৰতীয় ধাৰাবাহিক যি প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰদৰ্শিত হয় চ’নী এণ্টাৰটেইনমেণ্ট টেলিভিজনত ২০১০ বৰ্ষৰ ৩ জানুৱাৰীত। বিখ্যাত প্ৰযোজকবৃন্দ য়শ চোপ্ৰা আৰু আদিত্য চোপ্ৰা প্ৰযোজিত এই ধাৰাবাহিকখন নিৰ্মাণ কৰা হয় য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ দূৰদৰ্শন শাখা ৱাই আৰ এফ টেলিভিজনৰ বেনাৰত। ৱাই আৰ এফ টেলিভিজনৰ প্ৰথম চাৰিখন ধাৰাবাহিকৰ ভিতৰত ই অন্যতম।

অভিনয় শিল্পী

কৱি শাস্ত্ৰী
শ্ৰুতি শেঠ
কৱিন ডাৱে
কিৰেন জোগী

বাহিৰা সংযোগ

অফিছিয়েল ব্লগ

শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
দিলপ্ৰীত সিং

দিলপ্ৰীত সিং (জন্ম ১২ নৱেম্বৰ ১৯৯৯) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ফিল্ড হকী খেলুৱৈ। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় ফিল্ড হকীৰ পুৰুষ দলৰ ফৰৱাৰ্ড হিচাপে খেলে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

তেওঁ ভাৰতৰ পঞ্জাবৰ অমৃতসৰ জিলাৰ বুটালাৰ নিৱাসী। তেওঁৰ পিতৃ বলবিন্দৰ সিং সেনাৰ এজন হকী খেলুৱৈ আছিল আৰু তেওঁৰ উৎসাহৰ বাবেই দিলপ্ৰীতে হকী খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথমতে তেওঁৰ পিতৃৰ খাদুৰ চাহিব একাডেমীত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু পিছত অমৃতসৰত অৱস্থিত মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিং হকী একাডেমীৰ পৰা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত জলন্ধৰৰ সুৰজিৎ একাডেমীৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ফিল্ড হকী খেলুৱৈ
শ্ৰেণী:অলিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়
জাচিগি (খেল)

জাচিগি দক্ষিণ কোৰিয়াৰ খেল য’ত এটা দীঘল লাঠি আৰু দুডাল চুটি লাঠি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰথমে মাটিত এটা ঘূৰণীয়া গাঁত খান্দি, বাহিৰৰ ফালে এটা বৃত্ত অংকন কৰা হয়। গাঁতটোৰ বাহিৰৰ ফালে চুটি লাঠিডাল ৰখাৰ পিছত দীঘল লাঠিডালেৰে আঘাত কৰা হয় আৰু ৰিবাউণ্ডিং লাঠিডাল (সমাত্ৰ আঘাত কৰা চুটি লাঠিডাল), বতাহৰ মাজত দীঘল লাঠিডালেৰে পুনৰ আঘাত কৰা হয়, যাৰ ফলত ইয়াক বহু দূৰলৈ উৰিবলৈ পঠিওৱা হয়।

ইতিহাস

জাচিগি বা জা চিগিৰ উৎপত্তি গ্যোকগু নামৰ খেলৰ পৰা বুলি কোৱা হয়, যিটো প্ৰাচীন গৰ্য়েওত সামৰিক উদ্দেশ্যত ব্যৱহাৰ কৰা জনপ্ৰিয় খেল। ইয়াত দুটা দলে লাঠি ধৰিছিল, যিবোৰৰ সহায়ত গ্য়োকগু খেলপথাৰৰ মাজত স্থাপন কৰা দুটা গ’ল পোষ্টৰ মাজত বল এটা মাৰি পঠিওৱা হৈছিল। বিশেষকৈ ঘোঁৰাত উঠিও খেলা হৈছিল বাবে এই খেলখন আধুনিক যুগৰ ফিল্ড হকী খেলৰ সৈতে মিল আছিল। কিন্তু জোচেন যুগৰ সামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। জা মানে কাঠৰ লাঠি, আনহাতে চিগি মানে দূৰত্ব জুখিব পৰা। ফলপ্ৰসূভাৱে খেলিবলৈ হ’লে লাঠিডাল প্ৰায় ৩০ চেণ্টিমিটাৰ আৰু চুটি লাঠিডাল ৭ চেণ্টিমিটাৰ হ’ব লাগিব।

জাচিগি কেনেকৈ খেলিব

নিয়ম অনুসৰি প্ৰথমে দুজন বা তাতকৈ অধিক লোকক দুটা দলত ভাগ কৰা হ’ব, হয় আক্ৰমণাত্মক এলেকা বা ডিফেন্সিভ এলেকা। আক্ৰমণাত্মক পক্ষই লাঠিডালত খুন্দা মাৰি উৰিবলৈ দিয়ে; যদি বিপক্ষ দলে ইয়াক ধৰে, তেন্তে ফাউল আৰু প্ৰতিৰক্ষাই পক্ষ সলনি কৰে। যদি মাত্ৰ দুজন মানুহে খেলিলেহেঁতেন তেন্তে লাঠিডাল মাৰি দিয়া খেলুৱৈজন হাৰিলেহেঁতেন। ধৰিব নোৱাৰা ক্ষেত্ৰত বিপক্ষ দলে চুটি লাঠিডাল তুলি লয়, আৰু গাঁতটোৰ ফালে দলিয়াই দিয়ে। তাৰ পিছত, আক্ৰমণাত্মক ব্যক্তিজনে ইয়াক ওভতাই মাৰে। চুটি লাঠিডাল য’ত পৰিল, দীঘল লাঠিডালেৰে জোখ-মাখ কৰে। ঠিক তেতিয়াই দীঘল লাঠিডাল জোখৰ একক হৈ পৰে। বিজয়ী নিৰ্ণয় কৰিবলৈ দীঘল লাঠিডাল জোখমাৰি বা জোখৰ একক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে জাচিগি নামটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দূৰত্ব যিমানেই বেছি জুখিব সিমানেই নম্বৰ বেছি হ’ব। ঠিক অসমৰ ভটা-গুটিৰ দৰেই।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-খেল
বিশ্বজিৎ বৰা

বিশ্বজিৎ বৰা (; জন্ম: ৮ আগষ্ট ১৯৭৯) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক, লেখক তথা সম্পাদক। নিৰ্মাণৰ সময়ত কাৰ্বন নিৰপেক্ষ ভাৰতৰ প্ৰথমখন ছবি ২০১৫ চনত মুক্তিলাভ কৰা 'এইচা হে জাহান'ৰ জৰিয়তে তেওঁ পৰিচালক হিচাপে প্ৰথমবাৰৰ বাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। ২০২২ চনৰ কাঁ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সময়ত মাৰ্চে ডু ফিল্মত প্ৰদৰ্শিত ছখন ভাৰতীয় ছবিৰ ভিতৰত তেওঁৰ বুম্বা ৰাইড (২০২১) অন্যতম আছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৭৯ চনৰ ৮ আগষ্ট তাৰিখে অসমৰ গোলাঘাট জিলাৰ ১ নং শেনচোৱা গাঁৱত বিশ্বজিৎ বৰাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম পূৰ্ণ চন্দ্ৰ বৰা আৰু মাতৃ মঞ্জু বৰা। ১৬ বছৰ বয়সতে তেওঁ অপেছাদাৰী নাটকত অভিনয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। হিচাপে কাম কৰাৰ আগতে 'এজাক জোনাকীৰ জিলমিল'ত (২০০৭) ধৰি কেইবাটাও প্ৰকল্পত সহযোগী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰিছিল। ২০১৫ চনত তেওঁ 'এইছা য়েহ জাহান' নামৰ ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত কাৰ্বন নিৰপেক্ষ হোৱা প্ৰথমখন ভাৰতীয় ছবি পৰিচালনা কৰে। চাংহাই, ষ্টুটগাৰ্ট, নিউয়ৰ্ক, কেৰালা, বাৰ্চিলোনা, মেলবৰ্ণ, ছান ফ্ৰান্সিস্কো,বেংগালুৰু, ৱাশ্বিংটন ডি চি, ৰাজস্থান, গুৱাহাটী আৰু দিল্লী আদি চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছে। ইয়াৰ লগতে ভাৰতৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ ভাৰতীয় পেনোৰামা ইমাজিন ইণ্ডিয়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, থাৰ্ড আই এছিয়ান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ৰেইনব' চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, লাছা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, জাগৰণ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ আদিতো তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শিত হৈছে।

ব্যক্তিগত জীৱন

বিশ্বজিৎ বৰা তেওঁৰ পত্নী লেখক আৰু ফেশ্বন ডিজাইনাৰ লোপামুদ্ৰা গগৈ বৰা আৰু তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ ট্ৰয়ৰ সৈতে মুম্বাইত বসবাস কৰে।

বঁটা আৰু সন্মান

চলচ্চিত্ৰ বৰ্ষ বঁটা অনুষ্ঠান ফলাফল উৎস
এইচা য়েহ জাহান ২০১৪ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উৎকৃষ্টতাৰ বঁটা আন্তৰ্জাতিক পৰিৱেশ, স্বাস্থ্য আৰু সংস্কৃতি চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ লছ এঞ্জেলেছ স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
ছিলভাৰ বঁটা আন্তৰ্জাতিক স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক
স্কুল ফিল্ম অফ দা অষ্টম ইণ্ডিয়ান ফিল্ম ফেষ্টিভেল ষ্টুগাৰ্ট
জাৰ্মান ষ্টাৰ অফ ইণ্ডিয়া
শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক (ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ) কলকাতা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ

চলচ্চিত্ৰপঞ্জী

বৰ্ষ নাম ভাষা পৰিচালক প্ৰযোজক ৰচনা অভিনয় উৎস
২০০৮ এজাক জোনাকীৰ জিলমিল অসমীয়া সহ-প্ৰযোজক
২০২০ বেলকনিত ভগৱান অসমীয়া

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা

অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ গৱেষণাধৰ্মী, বিশ্লেষণাত্মক তথা অন্যান্য বিষয়ৰ আলোচনামূলক প্ৰবন্ধৰ এখন তিনিমহীয়া আলোচনী। আলোচনীখন প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ১৯২৬ চনত। ইয়াৰ প্ৰথম সম্পাদক চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা।

ইতিহাস

প্ৰথম সংখ্যাৰ প্ৰকাশৰ সময় আছিল ‘আহিন, ১৯৪৮- ভাদ, ১৮৪৯ শক’ আৰু প্ৰকাশক: অসম সাহিত্য সভা, চন্দ্ৰকান্ত সন্দিকৈ ভৱন, যোৰহাট।
দ্বিতীয় মহাসমৰৰ সময়ত পত্ৰিকাখনৰ প্ৰকাশ বন্ধ কৰিবলগীয়া হয়। কেইবছমান প্ৰকাশ বন্ধ হৈ থাকি ১৯৫৪ চনৰ পৰা ই পুনৰ নিয়মিতভাৱে প্ৰকাশ হৈ আছে।
এই পত্ৰিকাত শতিকাটোৰ প্ৰায় সকলোখিনি লব্ধপ্ৰতিষ্ঠ লেখক-সাহিত্যিকৰে লেখা প্ৰকাশ হৈছে।
সম্প্ৰতি বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ নীতি-নিৰ্দেশনা অনুযায়ী গৱেষণা পত্ৰিকা হিচাপে অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকাই অনুমোদন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।

- শান্তনু কৌশিক বৰুৱা

সম্পাদকসকল

চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা
দেবানন্দ ভৰালী
পূৰ্ণানন্দ শৰ্মা পাঠক
ডিম্বেশ্বৰ নেওগ
ৰামেশ্বৰ বৰুৱা
ৰজনীকান্ত দেৱশৰ্মা
প্ৰেমধৰ ৰাজখোৱা
সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা
যতীন্দ্ৰনাথ গোস্বামী
বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰী
যোগেশ দাস
সত্যেন্দ্ৰ নাৰায়ণ গোস্বামী
দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মা
হৰিচন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্য
যতীন গোস্বামী
আব্দুল ছাত্তাৰ
পৰেশমল্ল বৰুৱা
হেমন্ত কুমাৰ শৰ্মা
মহেন্দ্ৰ বৰা
যোগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভূঞা
পৰীক্ষিত হাজৰিকা
নাহেন্দ্ৰ পাদুন
ছামছিং হাঞ্চে
ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা
ভগগিৰী ৰায়চৌধুৰী
ড° নৰেন কলিতা
ৰামচৰণ ঠাকুৰীয়া
উপেন্দ্ৰ বৰকটকী
দয়ানন্দ পাঠক
খগেন্দ্ৰ নাথ তালুকদাৰ
প্ৰকাশ গোস্বামী
বসন্ত কুমাৰ গোস্বামী
পৰমানন্দ ৰাজবংশী
সূৰ্যকান্ত হাজৰিকা
মদন শৰ্মা
দীপ্তি ফুকন পাটগিৰি
ৰামচন্দ্ৰ ডেকা
উপেন ৰাভা হাকাচাম
ড° জ্যোতিৰেখা হাজৰিকা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

ডাউনল’ডযোগ্য পূৰ্ব প্ৰকাশিত সংস্কৰণসমূহ

শ্ৰেণী: অসমীয়া আলোচনী
শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভা
আলবেয়ৰ কেম্যু

আলবেয়ৰ কেম্যু (৭ নৱেম্বৰ, ১৯১৩- ৪ জানুৱাৰী, ১৯৬০) এগৰাকী ফৰাছী লেখক, উদ্ভটবাদী (absurdist) দাৰ্শনিক আৰু ১৯৫৭ চনৰ সাহিত্যৰ নোবেল বঁটাপ্ৰাপক আছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

কোনেও উপলব্ধি নকৰে যে কিছুমান মানুহে কেৱল স্বাভাৱিক হৈ থাকিবলৈ অভাৱনীয় শক্তি ব্যয় কৰে।
শৰৎ হৈছে দ্বিতীয় বসন্ত, যেতিয়া প্ৰতিটো পাতেই ফুল হৈ পৰে।
যদি জগতখন স্পষ্ট হ'লহেঁতেন, কলাৰ কোনো অস্তিত্ব নাথাকিলহেঁতেন।
সুখী হ’বলৈ হ’লে আমি আনৰ কথা বেছিকৈ চিন্তা কৰিব নালাগিব আৰু আনৰ সমস্যাৰ সৈতে বেছি জড়িত হ’ব নালাগিব।
জীৱনটো জীয়াই থকাৰ যোগ্য হয়নে নহয়, সেই কথা বিচাৰ কৰি চোৱাৰ অৰ্থই হ’ল, দৰ্শনৰ মৌলিক প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিবলৈ প্ৰায়াস কৰা।
জীৱনত পাপ বুলি যদি কিবা এটা কথা থাকে, তেন্তে জীৱন সম্পৰ্কে হতাশ হোৱাটোক পাপ বুলি ক’ব নোৱাৰি। আচল পাপ হ’ল, জীৱনৰ বিপুল গৰিমা আৰু বৈভৱক অস্বীকাৰ কৰি আন এটা জীৱনৰ বাবে হামৰাও কাঢ়ি থকাটোহে।
য’ত আশা নাথাকে, তাক আৱিষ্কাৰ কৰি লোৱাটো আমাৰ দায়িত্ব।
জীৱনটো অৰ্থহীন হ’ব পাৰে, কিন্তু মানুহে সেই অৰ্থহীন জীৱনত আৰোপ কৰি ল’ব লগা হয় নিজৰ অৰ্থ।
এসময়ত মানুহে প্ৰশ্ন কৰিছিল : জীৱনৰ সঁচাকৈয়ে এনে কিবা অৰ্থ আছেনে—যাৰ কাৰণে আমি জীৱনটো যাপন কৰিব পাৰোঁ?' কিন্তু এতিয়া সেই প্ৰশ্নৰ বিপৰীতে এই কথাটোহে বেছি স্পষ্ট হৈ পৰিছে যে, জীৱনৰ কোনো অৰ্থ নাথাকিলেহে জীৱনটো যাপন কৰিবলৈ বেছি ভাল হয়।
জীৱনটো অৰ্থহীন হ'ব পাৰে, কিন্তু মানুহে নিজৰ কামৰ দ্বাৰাই জীৱনটো অৰ্থপূৰ্ণ কৰি তুলিব পাৰে।(আত্মকথা, পৃ. ১১২)

লগতে চাওক

টনি মৰিছন

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Nobel Prize in Literature (1957) Link
Existentialism and Albert Camus
Albert Camus Society UK
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:লেখক
শ্ৰেণী:ফৰাচী দাৰ্শনিক
শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি