ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
এছ এফ এমোনিয়া

এছ এফ এমোনিয়া নৰৱেৰ টেলিমাৰ্কৰ টিন হ্ৰদত চলাচল কৰা ভাপ চালিত ৰেলৱে ফেৰী। টিন হ্ৰদৰ চাৰিখন ৰেলৱে ফেৰীৰ ভিতৰত এই ফেৰীখনে ৰজুকান লাইনক টিন’চেট লাইনৰ সৈতে সংযোগ কৰিছিল। নৰ্স্ক হাইড্ৰ’ই ৰজুকানৰ পৰা স্কিয়েনৰ বন্দৰলৈ ৰাসায়নিক পদাৰ্থ পৰিবহণ কৰিবলৈ এই ব্যৱস্থাটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই ফেৰীখন বিশ্বৰ বাকী আন চাৰিখন ভাপ চালিত ৰেলৱে ফেৰীৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু এতিয়াও ইয়াক নৰৱেৰ মেলত ডক কৰা দেখা যায়।

বিশেষত্ব

এমোনিয়াই ১২০ মিটাৰ ট্ৰেকত ডাবল-ট্ৰেক ষ্টেণ্ডাৰ্ড গজৰ ১৭খন ৰেলৱে গাড়ী, যাৰ মুঠ ওজন ৬৩০ টন, কঢ়িয়াই নিয়াৰ উপৰি ১৫০জন যাত্ৰী এবাৰত কঢ়িয়াই নিব পাৰে। এমোনিয়াৰ দুটা ভাপ ইঞ্জিন আছে, প্ৰতিটো ৩০০ কিলোৱাট (৪০০ এচপি), আৰু ই ২২ কিলোমিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টাত গতি লাভ কৰিব পাৰে।

ইতিহাস

নৰ্স্ক পৰিবহণৰ বাবে নিৰ্মিত তৃতীয়খন ৰেলৱে ফেৰী আছিল এমোনিয়া; ১৯২৮ চনত যেতিয়া এইখন নিৰ্মাণৰ যো-জা কৰা হৈছিল তেতিয়া ৰজুকানফছ আৰু হাইড্ৰ' নামৰ দুখন অতি সৰু পুৰণি ফেৰী আছিল।
বাস্তৱত ই আছিল হাইড্ৰ’ক কমেও বিশ মিটাৰ বৃদ্ধি কৰাৰ বিকল্প। ডিজেল ট্ৰেকচনৰ কথা বিবেচনা কৰা হৈছিল যদিও সেই সময়ত জাহাজৰ বাবে ডিজেল অনুকূল নাছিল। টিন হ্ৰদৰ ডকত নিৰ্মাণকাৰী সংস্থা A/S Moss Værtft & Dokk এ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু ১৯২৯ চনৰ ১৮ জুনত আৰম্ভ কৰিছিল আৰু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ৯৩২,০০০ ন'ৱেৰ নক খৰচ হৈছিল, যাৰ ভিতৰত নৰ্স্ক ট্ৰেন্সপ'ৰ্টে ৮২৯,৪৮৫ ন'ৱেৰ নক টকা দিছিল।

এমোনিয়া সোনকালে মূল ফেৰী হৈ পৰিল; ১৯৩৯ চনত ই মুঠ ৩৪০ দিন সেৱাত আছিল, আনহাতে হাইড্ৰ'ই ৩২ দিন আৰু ৰজুকানফছে ১৮ দিন সেৱা আগবঢ়াইছিল। ১৯৪৪ চনত হাইড্ৰ’ ডুব যোৱাৰ পিছত আমোনিয়াই হ্ৰদটোৰ সিপাৰে মূল টানি নিয়াৰ কাম কৰিবলগীয়া হৈছিল আৰু ১৯৪৪ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে ই প্ৰতিদিনে আঠটাকৈ যাত্ৰা কৰিছিল। ১৯৫১ চনত কয়লা বয়লাৰৰ ঠাইত পেট্ৰলিয়াম ইন্ধন চালিত বয়লাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

১৯৫৬ চনত যেতিয়া ডিজেল চালিত এম এফ ষ্ট'ৰগাট মুকলি কৰা হৈছিল তেতিয়া এমোনিয়াক সংৰক্ষিত জাহাজলৈ হ্ৰাস কৰা হৈছিল, মূলতঃ যেতিয়া ষ্ট’ৰগাট মেৰামতিৰ বাবে আছিল তেতিয়া সেৱা আগবঢ়াইছিল।
১৯৬৫ চনৰ দ্য হিৰোজ অৱ টেলিমাৰ্ক ছবিতো হাইড্ৰ’ৰ চৰিত্ৰৰ বাবে এমোনিয়াক উপস্থাপন কৰাইছিল। ১৯৭০ চনত নৰ্স্ক ট্ৰেন্সপ'ৰ্টে ইয়াক ডিজেল শক্তিলৈ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ কথা চিন্তা কৰে ১৯৯১ চনত ৰে'লৱেৰ কাম বন্ধ হোৱাৰ পিছত এমোনিয়াক সেৱাৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হয় যদিও কাৰ্যক্ষম অৱস্থাত জাহাজঘাটত জিলিকি আছে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰিবহন
শ্ৰেণী:নৰৱেৰ পৰিবহন
শ্ৰেণী:নৰৱেৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য
বানবুৰী কে’ক

বানবুৰী কে’ক এবিধ মছলাযুক্ত, কণী আকৃতিৰ, কিচমিচ ভৰ্তি পেষ্ট্ৰি। ১৯ শতিকাৰ মাজভাগৰ পৰাই বানবুৰী কে’ক ক্ৰমান্বয়ে এক্লেছ কেকৰ সৈতে মিল খাইছে; কিন্তু আগৰ ৰুপবোৰ আধুনিক পেষ্ট্ৰিৰ পৰা যথেষ্ট পৃথক আছিল। কিচমিচৰ উপৰিও ভৰোৱা মিশ্ৰণত সাধাৰণতে বাকলি, ব্ৰাউন চুগাৰ, ৰাম আৰু জাইফল থাকে। পৰম্পৰাগতভাৱে দুপৰীয়াৰ চাহৰ সৈতে বানবুৰী কে’ক খোৱা হয়।

এসময়ত ইংলেণ্ডত একান্তভাৱে নিৰ্মিত আৰু বিক্ৰী কৰা বেনবেৰী কেক ১৫৮৬ চনৰ পৰা এই অঞ্চলত গোপন ৰেচিপি অনুসৰি তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু আজিও তাতেই তৈয়াৰ কৰা হয় যদিও ইমান পৰিমাণে নহয়। এসময়ত এই কে’কবোৰ অষ্ট্ৰেলিয়া, ইষ্ট ইণ্ডিজ আৰু আমেৰিকালৈকে পঠিওৱা হৈছিল, সাধাৰণতে স্থানীয়ভাৱে নিৰ্মিত বেতৰ কামৰ ঝুৰিত। ইংলেণ্ডৰ ৰেল ষ্টেচনৰ সতেজতা কক্ষত বিক্ৰী কৰা হৈছিল।

বানবুৰী কে’ক প্ৰথমে এডৱাৰ্ড ৱেলচমেনে উদ্ভাৱন কৰিছিল, যাৰ দোকান পাৰ্ছনছ ষ্ট্ৰীটত আছিল। নথিভুক্ত ৰেচিপিসমূহ ১৭ শতিকাৰ সময়ছোৱাত গেৰভাজ মাৰ্খামে (দ্য ইংলিছ হাছৱাইফ, ১৬১৫, পৃষ্ঠা ৭৫–৭৬) আৰু আনসকলে প্ৰকাশ কৰিছিল। এই ৰেচিপিসমূহ সাধাৰণতে বানবুৰী কে’কৰ আধুনিক ধাৰণাটোৰ পৰা বহুখিনি পৃথক; পিছৰ ৰেচিপিসমূহ কে’কতকৈ টাৰ্ট বা টাৰ্ণঅভাৰৰ সৈতে অধিক মিল থাকে।

ৰাণী ভিক্টোৰিয়াক প্ৰতি আগষ্ট মাহত অছবৰ্ণৰ পৰা বালম'ৰাললৈ যোৱাৰ সময়ত বানবুৰী কে’ক উপহাৰ দিয়া হৈছিল। ছুইণ্ডন ৰেলৱে ষ্টেচনৰ কুখ্যাতভাৱে দুৰ্বলভাৱে পৰিচালিত ১৯ শতিকাৰ সতেজতা কক্ষবোৰত "বানবুৰী কে’ক আৰু গাহৰিৰ মাংসৰ পাই (স্পষ্টভাৱে বাসি)" বিক্ৰী কৰা হৈছিল। ১৯৩৯ চনত পৰিৱেশিত নৰ্মান কলিন্সৰ উপন্যাস লণ্ডন বিলংগছ টু মিত কনিয়ে ভিক্টোৰিয়া ষ্টেচনত বানবুৰী কে’ক খায়।

১৯৫৯ চনত আৰম্ভ হোৱা বানবুৰী হিষ্ট'ৰিক্যাল ছ'চাইটিৰ জাৰ্নেলখনৰ শিৰোনাম হৈছে কেক এণ্ড ককহৰ্ছ ("ককহৰ্ছ" ই নাৰ্চাৰীৰ ছন্দ "Ride a cock horse to Banbury Cross"ক বুজায়, আন এটা সংস্থা যাৰ বাবে চহৰখন বহল বিশ্বত সুপৰিচিত)।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:ৰুটি
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ আৰু লোকগাথা ২০২৫
কেৰিয়াৰ নাৰী

কেৰিয়াৰ নাৰী হৈছে এটা পৰিভাষা যাৰ জৰিয়তে এনে এগৰাকী মহিলাক বুজোৱা হয়, যাৰ জীৱনৰ লক্ষ্য হৈছে নিজৰ বাবে এটা কেৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰা।১৯৩০ চনৰ আমেৰিকাৰ প্ৰেক্ষাপটত নিৰ্দিষ্ট শব্দটো সেই সময়ত ঘৰত কাম কৰা মহিলা অথবা ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰি নিম্ন পৰ্যায়ৰ চাকৰিত অৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনীয়তা হিচাপে কাম কৰা মহিলাৰ লগত কাম কৰিবলৈ বিচৰা আৰু কেৰিয়াৰ হিচাপে চাকৰি কৰিবলৈ বিচৰাসকলৰ মাজত পাৰ্থক্যৰ সূচনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল পেছাদাৰী বা ব্যৱসায়িক বৃত্তিত চাকৰি, সৃষ্টিশীলতা, বৃদ্ধি আৰু সাংগঠনিক বিশেষজ্ঞতাৰ বাবে ঠাই উলিওৱা। অৱশ্যে এই বৈশিষ্ট্যসমূহৰ অবিহনে চাকৰি লোৱা মহিলাসকলকো 'কেৰিয়াৰ মহিলা' বুলি ধৰিব পাৰি৷ উদাহৰণস্বৰূপে যিসকল মহিলাই "কেৱল পৰিয়াল পোহপাল দিবলৈ নহয়, ব্যক্তিগত অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতাৰ কিছু পৰিমাণে কাম কৰিব বিচাৰে, বা পলায়নৰ উপজাত হিচাপে কাম কৰিব বিচাৰে বা নিস্তেজ দেশীয় জীৱনৰ পৰা, বা কেৱল আন মহিলাৰ সৈতে কাম কৰাৰ সামাজিকতাৰ বাবে।"

আমেৰিকাত

স্বামী আৰু পৰিয়ালতকৈ কেৰিয়াৰৰ গুৰুত্ব বেছি হ’ব নালাগে বুলি নাৰীক সোঁৱৰাই দিয়াৰ নীতি হিচাপে ১৯৩০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘কেৰিয়াৰ মহিলা’ বাক্যাংশৰ উদ্ভাৱন হৈছিল। এই শব্দটো বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু একবিংশ শতিকাতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত আছে।

১৯৫০ চনত "প্ৰকৃত কেৰিয়াৰৰ আগ্ৰহ থকা মহিলাসকলক বিৰল আৰু অসামঞ্জস্যপূৰ্ণ দুয়োটা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।" ‘কেৰিয়াৰ মহিলা’ হোৱাৰ বিকল্পৰ সুবিধা বৃদ্ধি পাই থাকিলেও অসুবিধাটো থাকি গ’ল। '৫০ আৰু '৬০ৰ দশকত অৱশ্যে এটা ব্যতিক্ৰমৰ উন্মেষ ঘটিছিল। এগৰাকী বিবাহিতা মহিলাই প্ৰয়োজন হ’লে পৰিয়ালটো আৰ্থিকভাৱে পোহপাল দিবলৈ বা যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু সন্তানে প্ৰথম স্থান লাভ কৰে তেতিয়ালৈকে কাম কৰাটো ক্ৰমান্বয়ে উপযুক্ত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। কেৰিয়াৰ মহিলাৰ এই ‘নতুন দৃষ্টিভংগী’ অধিক গ্ৰহণযোগ্য আছিল কাৰণ পত্নী-মাতৃৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকাই অগ্ৰাধিকাৰ পায়েই আছিল। যদি মহিলাসকলে প্ৰদৰ্শন কৰে যে তেওঁলোকৰ কেৰিয়াৰ দ্বিতীয় স্থানত আছে, তেন্তে তেওঁলোকৰ কেৰিয়াৰটোও "বিশ্ব জগতত আত্মপ্ৰকাশৰ এক প্ৰাথমিক পথ" হ'লে ইয়াক সহন কৰা হৈছিল।

লিংগ দৰমহাৰ ব্যৱধানৰ দীৰ্ঘ ইতিহাস আছে; যিটো পৰিঘটনা আজিও চলি আছে, য’ত পুৰুষৰ দৰে একে চাকৰিৰ পদবী আৰু দায়িত্ব থকা মহিলাসকলে কম দৰমহা লাভ কৰে। সময়ৰ লগে লগে এই ব্যৱধান কমি আহিছে যদিও ২০২০ চনত মহিলাসকলে গড় হিচাপত পুৰুষতকৈ প্ৰায় ১৭ শতাংশ কম আৰু একে পটভূমি আৰু অভিজ্ঞতাৰ তুলনাত ১০ শতাংশ কম উপাৰ্জন কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীবাদী তত্ত্ব
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
চতুৰাৰ্য সত্য

]]। ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ নালন্দাৰ সংস্কৃত হস্তলিপি।
বৌদ্ধ ধৰ্মত চতুৰাৰ্য সত্য (সংস্কৃত: ; ) হ'ল "আৰ্যসকলৰ সত্য" বা "আধ্যাত্মিকভাৱে যোগ্যসকলৰ সত্য"। এই চাৰি সত্য হ'ল:

দুঃখ সংসাৰৰ এটি স্বাভাৱিক গুণ।
সমুদায়: দুঃখৰ কাৰণ টান (পালি ভাষাত তন্‌হা, হেঁপাহ, ইচ্ছা আদি)। ই দুঃখৰ কাৰণেই নহয়, আমাক দুঃখৰ সৈতে বান্ধি ৰখা কাৰকো হ'ব পাৰে, বা দুঃখৰ পৰা মুক্তিৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলো হ'ব পাৰে।
নিৰোধ: দুঃখ শেষ কৰিবলৈ টান কমাব লাগিব, বা বাধিত কৰিব লাগিব।
মাগ্গ: অষ্টাংগিক আৰ্য মাৰ্গেৰে (পালি ভাষাত আৰিয় অট্ঠাংগিকা মাগ্গ) টান আৰু দুঃখক সীমিত কৰিব পৰা যায়।

ভূমিকা

এই চাৰি সত্য অনেক ৰূপত পুৰণি বৌদ্ধ শাস্ত্ৰত উল্লিখিত। এইকেইটাক সাধাৰণতে গৌতম বুদ্ধৰ প্ৰথম শিক্ষা বোলা হয়। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আতাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা বুলি দাবী কৰা হোৱা এই সত্যসমূহৰ প্ৰতীকী আৰু প্ৰস্তাৱনামূলক ভূমিকা আছে। প্ৰতীকী ৰূপত এই সত্যই বুদ্ধৰ জাগৰণ আৰু মুক্তি সূচায়, আৰু এই কথা সূচায় যে বুদ্ধৰ অনুগামীসকলেও একেধৰণৰ আধ্যাত্মিক অনুভৱ লাভ কৰিব পাৰিব। প্ৰস্তাৱনাৰ ৰূপত, এই চাৰি সত্যই পালি ধৰ্মানুশাসন আৰু আগৰ মিশ্ৰিত সংস্কৃত বৌদ্ধ শাস্ত্ৰৰ ধাৰণাগত ৰূপৰেখা বুজায়। তাত ই বহল "শিক্ষাৰ জাল"ৰ বা "ধম্ম আব্যুহ"ৰ এটি অংশ যাৰ সকলো সদস্যকে একেলগে অধ্যয়ন কৰা উচিত। ই এটি ধাৰণাগত কাঠামো প্ৰদান কৰে বৌদ্ধ চিন্তা প্ৰকাশ কৰিবলৈ, যাক ব্যক্ৰিগতভাৱে বুজিব বা "অনুভৱ" কৰিব লাগিব।

অৰ্থ

প্ৰস্তাৱনা হিচাপে, এই চাৰি সত্যৰ কোনো নিশ্চিত সংজ্ঞা নাই। ই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰাথমিক অভিমুখীতা প্ৰকাশ কৰে: অনাৰক্ষিত সংবেদনশীল সংস্পৰ্শ টান আৰু অস্থায়ী অৱস্থা তথা বস্তু ধৰি ৰখাৰ কাৰণ, যি দুঃখ। এই টানেই আমাক সংসাৰত বান্ধি ৰাখে, আৰু তাৰ লগতেই দুঃখ বাৰম্বাৰ আমাৰ কাষলৈ আহে। ই জীৱন আৰু মৃত্যুৰ অন্তহীন চক্ৰক বুজায়, কিন্তু লগতে আকৰ্ষণ আৰু প্ৰত্যাখ্যানৰ চক্ৰকো বুজায় যিয়ে অহং-মনক বৰ্তাই ৰাখে। এই চক্ৰক শেষ কৰাৰ এটি উপায় আছে: নিৰ্বাণ প্ৰাপ্তি, টানৰ অন্ত, যাৰ পাছত পুনৰ্জন্ম আৰু তাৰ লগত অহা দুঃখৰ আৰু কেতিয়াও উদয় নহয়। ইয়াক লাভ কৰিবলৈ অষ্টাংগিক আৰ্য মাৰ্গ অনুসৰণ কৰিব লাগিব: সংবেদনশীল সংস্পৰ্শেৰে হোৱা স্বয়ংক্ৰিয় প্ৰতিক্ৰিয়াক বাধিত কৰি, অনুশাসন বৃদ্ধি কৰি আৰু ধ্যান কৰি।

স্থান

চতুৰাৰ্য সত্যৰ ভূমিকা আৰু গুৰুত্ব সময়ৰ সৈতে বিকশিত হ'ল, আৰু ইয়াক লাহে লাহে বুদ্ধৰ প্ৰথম শিক্ষা হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰা হ'ল। এনে হ'ল যেতিয়া প্ৰজ্ঞা, বা "মুক্তিদায়ী অন্তৰ্দৃষ্টি"ক নিজতেই মুক্তিদায়ী জ্ঞান কৰিবলৈ লোৱা হ'ল ধ্যানৰ লগত বা ধ্যানৰ স্থানত। প্ৰজ্ঞাই সূত্ৰসমূহত বিশেষ স্থান লাভ কৰিলে, আৰু এই চতুৰাৰ্য সত্যই তাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, বুদ্ধৰ প্ৰবোধনৰ কাহিনীৰ অংশ হিচাপে।

এই চতুৰাৰ্য সত্য পঞ্চম শতিকালৈ থেৰবাদৰ এক অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ হৈ পৰিল। থেৰবাদত বিশ্বাস কৰা হয় যে এই চাৰি সত্যৰ জ্ঞান নিজতেই মুক্তিদায়ী। এই সত্যকেইটাৰ মহত্ব মহাযানত তুলনামূলকভাৱে কম, য'ত প্ৰজ্ঞাৰ উচ্চতৰ উদ্দেশ্যা শূন্যতা আৰু বোধিসত্ত্ব মাৰ্গ এই যাত্ৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মহাযানত এই চাৰি সত্যৰ পুনৰ্ব্যাখ্যা প্ৰদান কৰা হ'ল, এই কথা বুজাবলৈ যে কিদৰে মুক্ত জীৱো "এই জগতত ব্যাপকভাৱে কাৰ্যক্ষম হ'ব পাৰে"। ঊনবিংশ শতিকাত পশ্চিমীয়া ঔপনিৱেশিকতাবাদীসকলৰ বৌদ্ধ ধৰ্ম আৱিষ্কাৰ আৰু বৌদ্ধ আধুনিকতাবাদৰ উত্থানৰ লগতে পাশ্চাত্যত এই চাৰি সত্যক বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মূল শিক্ষা হিচাপে প্ৰচাৰ কৰা হ'ল। কেতিয়াবা কেতিয়াবা এই সত্যকেইটাৰ নতুন ব্যাখ্যা পাশ্চাত্যত দেখা যায়, যি পৰম্পৰাগতভাৱে এছিয়াত পোৱা ব্যাখ্যাতকৈ পৃথক।

তথ্য সংগ্ৰহ

উৎস

শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
মানু

মানু এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী। সৰ্ণ কদল মান্নান (১৯৯৯) অভিনয়ৰ দ্বাৰা তেওঁৰ আত্মপ্ৰকাশ পোৱাৰ পিছিত মানুৱে অভিনয় জীৱনক বাছি লৈছিল আৰু এগৰাকী নৃত্যশিল্পী হিচাপে তেওঁৰ আবেগক আগবঢ়াই গৈ পাৰফৰ্মিং আৰ্টচ সংন্থা স্থাপন কৰে আৰু গোটেই বিশ্বত নৃত্য-গীতত অংশ লয়। ২০১১ চনত তেখেত অভিনেতা ৰজনীকান্তৰ যেতিয়া ছিংগাপুৰত অসুস্থ স্বাস্থ্যৰ পৰা পুনৰুদ্ধাৰত সহায় কৰাৰ সময়ত পুনৰুত্থিত হয়।

পেচা

মানুৱে অসমৰ গুৱাহাটীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল এম কে শৰ্মা আৰু মাকৰ নাম আছিল প্ৰভা দেৱী। তেওঁ ৪ বছৰ বয়সৰ পৰা নৃত্য শিকিবলৈ লয়। তেওঁ ১৯৯২ তথা ১৯৯৫ চনত যথাক্ৰমে গুৰুমোনি সিনহা সিংহ, গুৰু ৰবিন্দ কলিতা আৰু গুৰু হাজুৱাৰীৰ পৰিচালনাত তেখেত মণিপুৰী নৃত্য তথা কথক নৃত্যৰ শিক্ষা লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেত ভাৰতনাট্যমৰ ব্যাপক প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু তেওঁৰ গুৰ পদ্ম হৰগোপালৰ তত্ত্বাবধানত ১৯৯৫ চনত তেখেত তেওঁৰ 'উদয়' (Arangetram) পৰিৱেশন কৰিছিল। এখন ৰাষ্ট্ৰীয় নৃত্য ভ্ৰমণত যাত্ৰা কৰাৰ পিছত, তেওঁৰ নৃত্যৰ অনুৰাগ তেওঁক ধনঞ্জয়দেৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ চেন্নাইলৈ আনিছিল। তেওঁৰ এটা নৃত্যৰ অনুষ্ঠান চোৱাৰ পিছত অভিনেতা বিবেক তেওঁক পৰিচালক সৰনৰ ওচৰলৈ নি প্ৰস্তাৱ কৰিছিল, যিয়ে 'কাদল মান্নান' (১৯৯৮)-ত তেওঁ প্ৰধান চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। মানু প্ৰথমত প্ৰস্তাৱটো প্ৰত্যাখ্যান কৰে, কিন্তু তেওঁৰ মা-দেউতাই ছয় মাহমান পিছত সম্মতি জনায়। চলচ্ছিত্ৰটো সাফল্য হোৱা সত্ত্বেও, মানু অভিনেত্ৰী হিচাপে নচলি বাছি বাছি নিজৰ “নৃত্য সংস্থা মানু আৰ্টচ” প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেখেত বিশ্বব্যাপী নৃত্য-গীতত অংশ লৈছিল, শিবাগামী, লিভিং ট্ৰি, মাধৱী আৰু কোঞ্জুম ছালানগাইয়ৰ এটা শাস্ত্ৰীয় নৃত্য অনুষ্ঠানৰ শীৰ্ষস্থানীয় খেলুৱৈ হৈ উঠিছিল। সেই বছৰত, তেখেত এজুথাথা কধাই (Ezhuthatha Kadhai) নামৰ এখন টেলিফিল্মৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিবলৈ শ্ৰীলংকাত গৈছিল আৰু কলম্বোৰ এখন মেডিকেল কেম্পত তেওঁৰ পতী সন্দীপ দুৰাহ (এগৰাকী কেঞ্চাৰ ছাৰ্জন আছিল)। তেখেত চেন্নাইৰ ভীষ্ম, দি গ্ৰাণ্ডছাৰ, দি পিতামহ প্ৰযোজনাত সহায় কৰিছিল, য’ত পৰিচালক কে বালচন্দ্ৰ, ৰজনীকান্ত আৰু অভিনেতা বিবেক উপস্থিত আছিল। তেখেত তেওঁৰ দ্বিতীয় তামিল চলচ্চিত্ৰ, এনা ছাথাম ইন্দা নেৰাম (২০১৪) ত অভিনয় কৰি আত্মপ্ৰকাশৰ ষোল্ল বছৰ পিছত চতুষ্পদৰ মাকৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক গুৰু ৰমেশ তেওঁক স্ক্ৰিপ্ট বৰ্ণানা কৰিছিল আৰু তেখেত প্ৰাথমিকভাবে তেওঁক জনাইছিল যে তেখেত চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ আগ্ৰহী নহয়। পিছত তেখেক তেওঁক আৰু ছিংগাপুৰ ভিত্তিক নাট্য অভিনেতা পুৰৱালান অভিনেতা ৰজনীকান্তৰ লগত সাক্ষাৎ কৰিবলৈ যায় আৰু তেওঁৰ স্ক্ৰিপ্টটো তেওঁৰ সমূখত বৰ্ণনা কৰিছিল। ৰজনীকান্তৰ পৰামৰ্শত অৱশেষত মানু চলচ্চিত্ৰ অভিনয় কৰিবলৈ মানি লৈছিল, যদিও তেওঁৰ একমাত্ৰ উদ্বগ আছিল "চাৰি সাত বছৰৰ সন্তানৰ মাক" অভিনয় কৰা উচিত, যিটো মানুৰ বাবে সমস্যা নাছিল। চলচ্চিত্ৰটোত এটা লো-প্ৰ’ফাইল মুক্তি পাইছিল আৰু বক্স অফিচত বেয়া অভিনয় কৰিছিল।

চলচ্চিত্ৰ

বৰ্ষ
চলচ্চিত্ৰ
চৰিত্ৰ
ভাষা
টোকা
১৯৯৮
কাদল মান্নান
থিল'থাম্মা
তামিল

২০১৪
ইন্না ছাথাম ইন্দা নেৰাম
চতুষ্পদৰ জননী
তামিল

তথ্য-উৎস

বহিঃসংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
বুয়াংগী চাইলো

বুয়াংগী চাইলো মিজোৰামৰ এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা, কবি, আৰু সুৰকাৰ, মিজো সাহিত্য, শিক্ষা, আৰু মিজো ইতিহাস আৰু সংস্কৃতিৰ নথিপত্ৰৰ বাবে তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে পৰিচিত। ২০১১ চনত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী আৰু ২০০৯ চনত স্ত্ৰী শক্তিপুৰস্কাৰ লাভ কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

চাইলো মিজোৰামৰ ৰাজধানী আইজলৰ টুইকুৱাল উত্তৰৰ স্থানীয় অঞ্চলত বাস কৰিছিল। তেওঁৰ গীতৰ পুথি জোৰাম ৰোজ পাৰ ২০০০ চনত মৃত্যু হোৱা তেওঁৰ কনিষ্ঠ কন্যা মাৰিয়া জোৰেম্মাৱি (যাক নাউটেই নামেৰেও জনাজাত)ৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত কৰা হৈছিল।

চাইলো উপাধিটো মিজোৰামৰ পৰা অহা আন কেইবাজনো পদ্ম বঁটা লাভ কৰা ব্যক্তিৰ সৈতে জড়িত, য’ত কেপ্তেইন এল.জে. চাইলো আৰু ব্ৰিগেডিয়াৰ থেনফুংগা চাইলো আছে। বুয়াংগি চাইলোৱে বিশেষভাৱে চাইলো বংশৰ ইতিহাসৰ ওপৰত এখন গ্ৰন্থ লিখিছিল। ২০১২ চনৰ ১৮ জুনত মিজোৰামৰ আইজলত থকা বাসগৃহত ৮২ বছৰ বয়সত বুয়াংগী চাইলোৰ মৃত্যু হয়।

কেৰিয়াৰ আৰু অৱদান

ছাইলোৰ ৰচনাত ঐতিহাসিক লেখা আৰু কবিতা সামৰি লোৱা হৈছে, মূলতঃ মিজো ভাষাত (ৰোমান লিপি ব্যৱহাৰ কৰি লুছাই উপভাষা)।

সাহিত্য আৰু ইতিহাস

২০১১ চনত চাইলোৱে চাইলো থলাহ চোৱাং কাহিনী (ছাইলোৰ বংশধৰ/বংশৰ ইতিহাস) প্ৰকাশ কৰে।

শিক্ষা আৰু সামাজিক কাম

ছাইলোৱে "সাহিত্য আৰু শিক্ষা"ৰ বাবে পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁৰ ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক লেখাৰ লগতে তেওঁৰ গীতৰ ব্যৱহাৰ শৈক্ষিক পৰিৱেশত তেওঁৰ কৰ্মৰ এই দিশত অৰিহণা যোগায়। সামাজিক কামত অৱদান আগবঢ়োৱাৰ বাবেও তেওঁক স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। এটা দৃষ্টান্তত মিজোৰামত হিন্দী ভাষাৰ প্ৰচাৰৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত তেওঁ ইউনিভাৰ্চেল হিন্দী যোগাযোগ কেন্দ্ৰ (ইউএইচচিচি)ৰ হৈ বঁটা প্ৰদান কৰে।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

স্ত্ৰী শক্তি বঁটা (২০০৭): ভাৰত চৰকাৰৰ মহিলা আৰু শিশু উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হয়। ২০০৯ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত নতুন দিল্লীত আয়োজিত এক অনুষ্ঠানত ৰাণী গাইডিনলিউ জেলিয়াং শাখাত এই বঁটা লাভ কৰে চাইলোৱে।
পদ্মশ্ৰী (২০১১): সাহিত্য আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা সন্মানিত।
মিজো লাইফ এণ্ড দ্য প্ৰেজেণ্ট (গ্ৰন্থ, ২০০১)

ৰচনাৱলী

উত্‍স:
সিহঁত ধুনীয়া
মেমথ

তথ্যসুত্ৰ

শ্ৰেণী:মিজোৰাম
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:লেখিকা
মহুৰত শ্বট

মহুৰত শ্বট বা মুহুৰ্তম শ্বট হ'ল ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত চিনেমা এখনৰ শ্বুটিং আৰম্ভ কৰাৰ মুহূৰ্তৰ প্ৰধান ফটোগ্ৰাফীৰ আৰম্ভণিৰ চিন স্বৰূপ ছবিৰ প্ৰথম শ্বট (বা টেক)। প্ৰথম শ্বট (বা টেক) লোৱাৰ আগতে পূজা (ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান) কৰা হয়। মুহুৰ্তম ঋগবেদৰ শব্দ আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে মুহূৰ্ত। সমসাময়িকভাৱে ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "শুভ মুহূৰ্ত"

সাহিত্যত বৰ্ণনা

শশী থাৰুৰৰ শ্ব' বিজনেছ: এ নভেলৰ এটা চৰিত্ৰই চিন্তা কৰে, "যিকোনো ছবিৰ মুহুৰত, আৰম্ভণিৰ শ্বটটো টেমাত ভৰাই থোৱা শুভ মুহূৰ্ত, ইয়াৰ তাৰকাই এই অনুষ্ঠান মিছ কৰাৰ কথা নহয়...মুহুৰতত আণ্ডাৰছাইজ কাপোৰ পিন্ধা অভাৰছাইজ ব্যক্তিৰে ভৰি থাকে, কৃত্ৰিম জিলিকনিৰে জিলিকি থাকে‍ তেওঁলোকৰ চকু আৰু উৰু...তেওঁলোকৰ প্ৰৱণতা হৈছে প্ৰতিটো উপলব্ধ ট্ৰাইপড, ক্লেপাৰ বা ডিঙিত ফুলৰ মালা আঁৰি দিয়া৷ মই সিহঁতক এৰাই চলি সুখী। যিকোনো ক্ষেত্ৰতে মেৰিগল্ডে মোক হাঁচি মাৰিবলৈ বাধ্য কৰে।"

বব ক্ৰীষ্টোৰ আত্মজীৱনী ফ্লেছবেক: মাই লাইফ এণ্ড টাইমছ ইন বলীউড এণ্ড বিয়ণ্ডৰ মুক্তিৰ বিষয়ে ৰেডিফ ডট কমৰ এটা বাতৰিত এটা উদ্ধৃতি দিয়া হৈছে য'ত ক্ৰীষ্টোৱে সুধিছে "মহুৰত কি", তেওঁ কৈছে, "সেয়া এটা উদ্বোধনী"৷ পৰিচালক সুৰেশ কৃষ্ণৰ মতে,"অন্ধবিশ্বাসত ডুব যোৱা উদ্যোগ এটাত, আনকি মুহুৰতৰ শ্বট ব্যৱহাৰ নকৰাৰ কথা ভবাটোও ঈশ্বৰ নিন্দা – প্ৰথম শ্বটটো এটা সময়ত সোমাব লাগে"।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ
মেকুৰী মেকুৰু

মেকুৰী মেকুৰু (めくりめくる, Mekuri Mekuru) হৈছে এটা জাপানী মাংগা শৃংখলা, যাক লিখিছে আৰু চিত্ৰাঙ্কন কৰিছে তাকুৱে। এইটো কমিক‌ গাম নামৰ ৱানি বক্সৰ এটা চেইনেন মাংগা আলোচনীত ২০১০ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা ২০১৪ চনৰ জুন মাহলৈকে ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।

প্ৰকাশনা

মেকুৰী মেকুৰু তাকুৱে লিখা আৰু চিত্ৰাঙ্কন কৰা এক মাংগা শৃংখলা। এইটো কমিক গাম আলোচনীত ২৬ মাৰ্চ, ২০১০ তাৰিখে আৰম্ভ হৈছিল আৰু ২৬ জুন, ২০১৪ তাৰিখে অন্ত পৰিছিল। এই শৃংখলাটোৰ অধ্যায়সমূহ ৬খন টংকোবন খণ্ডত সংগৃহীত হৈ ২৫ অক্টোবৰ, ২০১০ তাৰিখৰ পৰা ২৫ আগষ্ট, ২০১৪ তাৰিখলৈকে প্ৰকাশিত হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আলোচনী
দাইল-ভাত

দাইল-ভাত হৈছে ভাৰত তথা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এক পৰম্পৰাগত আহাৰ। ইয়াত ভাপত সিজোৱা চাউলৰ লগত ৰন্ধা মচুৰ দাইল বা অন্যান্য দাইল যেনে মগু দাইল, ৰহৰ দাইল, বুটৰ দাইল, মাটি দাইল আদি পৰিৱেশন কৰা হয়। ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ই এক মুখ্য খাদ্য। কেইবাটাও ইন্দো-আৰ্য ভাষাত ভাত বা চাৱলৰ অৰ্থ হৈছে
"সিজোৱা চাউল।"

উপকৰণ সমূহ

দাইল-ভাতৰ বাবে প্ৰধান উপকৰণ হৈছে ভাত আৰু দাইল। ইয়াৰোপৰি ৰুচি অনুসৰি অন্যান্য সংগী খাদ্য যেনে: ভাঁজি, তৰকাৰী, মাছ, মাংস, পিটিকা, ইত্যাদি ভাত-দাইলৰ সৈতে খাবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ভাত

ভাত হৈছে সিজোৱা চাউল। ভাত ৰান্ধিবৰ বাবে বিভিন্ন জাতৰ ধান উপলব্ধ। ধান খেতিৰ বাবে বিখ্যাত অঞ্চল সমূহত ভাত মানুহৰ প্ৰধান খাদ্য। সৰহ পানীত উতলাই বা কম পানীত ভাপৰ সহায়ত চাউল সিজাই ভাত তৈয়াৰ কৰা হয়। ভাত ৰান্ধিবৰ বাবে প্ৰধানকৈ চাউল আৰু পানীৰ প্ৰয়োজন। নতুন চাউলৰ ভাত ৰান্ধিবলৈ কম পানীৰ প্ৰয়োজন। চাউলবোৰ প্ৰথমে ভালকৈ ধুই, পাত্ৰত চাউল আৰু পানীৰ অনুপাত ৰক্ষা কৰি জুইত সিজিবলৈ দিয়া হয়। সাধাৰণতে বটুৱা, চচ্ ইত্যাদিত কম পৰিমাণে চাউল সিজালে, চাউলবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে সিজাৰ পূৰ্বে পানী কঢ়া হয়।

দাইল

দাইল হৈছে সংগী খাদ্য। মাহ জাতীয় শস্যৰ পৰা দাইল তৈয়াৰ কৰা হয়। ভাতৰ দৰে প্ৰথমে ভিজাই ৰখা মাহ জাতীয় শস্যক সিজাই লৈ পিছত পনিয়া কৈ তেল মৰা হয়। তেল মাৰিবৰ বাবে প্ৰধানকৈ গৰম কেৰাহীত সৰিয়হৰ তেল উতলিবলৈ দি নহৰু,পিয়াজ, হালধি আদি সংযোগ কৰি সিজোৱা দাইল সংযোগ কৰি পুনৰ উতলিবলৈ দিয়া হয়। ৰুচি অনুসৰি ইয়াত নিমখ সংযোগ কৰিব লাগে। বিভিন্ন মাহ জাতীয় শস্যৰ ভিতৰত মচুৰ মাহ, মগু মাহ, মটৰ মাহ, বুট মাহ, মাটি মাহ, ৰহৰ মাহ আদি দাইল ৰান্ধিবলৈ একক ভাৱে বা মিশ্ৰিত ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৰন্ধা (সিজোৱা) দাইলত ৯% প্ৰ'টিন, ৭৯% পানী, ২০% কাৰ্বহাইড্ৰেট (৮% আঁহ অন্তৰ্ভুক্ত), আৰু ১% চৰ্বি থাকে। [7] ই বি ভিটামিনৰ এক সমৃদ্ধ সমল (দৈনিক প্ৰয়োজনীয় খাদ্য মূল্যৰ ২০% বা অধিক) যোগান ধৰে। ইয়াৰোপৰি ফলেট (৪৫%) আৰু মেঙ্গানিজ (২৫%), মজলীয়া পৰিমাণৰ থিয়ামিন (১১%) আৰু কেইবাটাও খনিজ পদাৰ্থ, যেনে আইৰণ (১৯%) আৰু ফছফৰাছ (১৮%) আদিৰে সমৃদ্ধ। ভাৰতীয় উপমহাদেশত চাউল, ৰুটি আৰু নানৰ সৈতে দাইল খোৱা হয়। দাইল ৰন্ধাৰ ধৰণ আৰু উপস্থাপন শৈলী অঞ্চল অনুসৰি পৃথক। দক্ষিণ ভাৰতত, দাইলক "পাৰুপ্পু" বুলি কোৱা হয়। প্ৰাথমিকভাৱে সাম্বাৰ নামৰ ব্যঞ্জনবিধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ দাইল ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াক চাৰু আৰু চাউলৰ সৈতে মিহলি কৰা পাৰুপ্পু তৈয়াৰ কৰিবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
অনন্যা

আইল্যা গোপালকৃষ্ণন (জন্ম: ২৯ মাৰ্চ ১৯৮৭), যিজনী পেছাগতভাৱে অনন্যা (ইংৰাজী: Ananya) নামেৰে অধিক পৰিচিত, এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী যিয়ে প্ৰধানকৈ মালয়ালম আৰু তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ লগতে কেইখনমান তেলুগু আৰু কন্নড় ছবিত অভিনয় কৰে। তেওঁ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী আৰু এগৰাকী ধনুৰ্ধৰো।

২০০৮ চনত মালয়ালম ছবি পজিটিভৰ জৰিয়তে তেওঁ অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু পিছৰ বছৰত নাডোডীগল ছবিখনৰ জৰিয়তে তামিল ছবিত আত্মপ্ৰকাশ কৰে, যিখন ছবি সমালোচনাত্মক আৰু ব্যাৱসায়িকভাৱে সফল প্ৰমাণিত হয়। তেওঁ ২০১২ চনত দূৰে নামৰ টেলিফিল্মখনৰ বাবে কেৰালা ৰাজ্যিক টেলিভিছন বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান আৰু ২০১১ চনত এংগেইয়ুম এপপোথুম ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (তামিল) লাভ কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

কেৰালাৰ কচিত চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক গোপালকৃষ্ণন নায়াৰ আৰু প্ৰসীতাৰ ঔৰসত আইল্যা নামেৰে অনন্যাৰ জন্ম হৈছিল। অৰ্জুন নামৰ তেওঁৰ এজন কনিষ্ঠ ভাতৃ আছে। তেওঁৰ নামটো তেওঁৰ জন্ম নক্ষত্ৰ আশ্লেষাৰপৰা লোৱা হৈছে, যাক মালয়ালম ভাষাত আইল্যম বুলি কোৱা হয়। তেওঁ কচিৰ চেইণ্ট জোচেফ হাইস্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত আলুভাৰ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজ ফৰ ৱমেনত কমিউনিকেটিভ ইংলিছত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। এখন টেলিভিছন ৰিয়েলিটি শ্ব’ ষ্টাৰ ৱাৰ্ছত তেওঁ নিজৰ মহাবিদ্যালয়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি থকাৰ সময়তে বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে আৰু অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে। প্ৰায় পাঁচটা প্ৰকল্প নাকচ কৰাৰ পাছত শেষত তেওঁ এবাৰ চেষ্টা কৰি চাবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু পজিটিভ ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ মান্তি হয়। তেওঁৰ ঘৰ পেৰুম্বাভুৰত অৱস্থিত।

চলচ্চিত্ৰ জীৱন

তেওঁৰ প্ৰথমখন তামিল ছবি নাডোডীগলত কাম কৰি থকাৰ সময়তে তেওঁৰ পৰিচিত নাম সলাই অনন্যা কৰা হৈছিল। মোহনলালৰ সৈতে কৰা শিকাৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে তেওঁ মালয়ালম চলচ্চিত্ৰত এক ডাঙৰ সুযোগ লাভ কৰে। ছবিখনৰ ক্লাইমেক্সত তেওঁ কৰা কিছুমান ৰোমাঞ্চকৰ দৃশ্যই মোহনলালক ইমানেই আপ্লুত কৰিছিল যে তেওঁ অনন্যাক মালয়ালম ছবিৰ "বিজয়শাশান্তি" বুলি অভিহিত কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ কান্দাহাৰ ছবিতো এটা সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল য’ত তেওঁ মোহনলাল আৰু অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে কাম কৰাৰ সুযোগ পাইছিল। ২০১১ চনত অনন্যায় এংগেইয়ুম এপপোথুমত অন্যতম মুখ্য মহিলা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিখন ছবিয়ে ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ লগতে এক ‘শ্লিপাৰ হিট’ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।

২০১৪ চনত তিনি বছৰৰ বিৰতিৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰথম তামিল ছবি পুলিভাল মুক্তি পায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
চাৰ্লছ এম. ৰাইচ

চাৰ্লছ এম. ৰাইচ (জন্ম: ২৫ আগষ্ট ১৯৫২) এগৰাকী আমেৰিকান ভাইৰাছবিদ আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা বিজয়ী বিজ্ঞানী। তেওঁৰ গৱেষণাৰ মুখ্য ক্ষেত্ৰ হৈছে হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছ। তেওঁ ৰকফেলাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাইৰ'লজীৰ বিষয়ৰ অধ্যাপক। তেওঁ আমেৰিকান এছ'চিয়েচন ফৰ দা এডভান্সমেণ্ট অফ চাইন্সৰ সদস্য, ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ সদস্য আৰু ২০০২ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈ তেওঁ আমেৰিকান ছ'চাইটি ফৰ ভাইৰ'লজিৰ সভাপতি আছিল। তেওঁ ২০১৬ চনত লাস্কাৰ-ডিবেকি ক্লিনিকেল চিকিৎসা গৱেষণা বঁটা ৰালফ এফ ডব্লিউ বাৰ্টেনশ্লেজাৰ আৰু মাইকেল জে. চফিয়াৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে লাভ কৰিছিল। ২০২০ চনত তেওঁক মাইকেল হাউটন আৰু হাৰ্ভে জে. অল্টাৰৰ সৈতে "হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে" চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।

শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন

১৯৫২ চনৰ ২৫ আগষ্ট তাৰিখে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কেলিফোৰ্নিয়াৰ চাৰাক্ৰামেণ্টোত চাৰ্লছ এম. ৰাইচৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ১৯৭৪ চনত কেলিফোৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, ডেভিছৰ পৰা প্ৰাণীবিজ্ঞানত বি এছ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৮১ চনত তেওঁ কেলিফোৰ্নিয়া প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা জৈৱৰসায়নত পিএইচডি লাভ কৰে। ইয়াত তেওঁ জেমছ এইছ. ষ্টেৰুছ জুনিয়ৰৰ পৰীক্ষাগাৰত আৰএনএ ভাইৰাছ অধ্যয়ন কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ পোষ্টডক্টৰেল গৱেষণা কৰিবলৈ চাৰি বছৰ কাল কেলটেকত থাকিছিল। তেওঁৰ ডক্টৰেলৰ গৱেষণাৰ কামৰ পিছত ১৯৮৬ চনত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে ৱাছিংটন বিশ্ববিদ্যালয় স্কুল অফ মেডিচিনত যোগদান কৰে। ২০০১ চনলৈ তেওঁ ৱাছিংটন বিশ্ববিদ্যালয় স্কুল অফ মেডিচিনত অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। তেওঁ ২০০১ চনৰ পৰা ৰকফেলাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত মৰিচ আৰ আৰু কৰিন পি গ্ৰীণবাৰ্গ আসনৰ অধ্যাপক আছিল। তেওঁ ৱাছিংটন বিশ্ববিদ্যালয় স্কুল অফ মেডিচিন আৰু কৰ্ণেল বিশ্ববিদ্যালয়তো সমান্তৰালভাৱে অধ্যাপনা কৰি আছে। তেওঁ খাদ্য আৰু ঔষধ প্ৰশাসন, ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠান আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ বাবে সমিতিসমূহত সেৱা আগবঢ়াইছে।
২০১৬: লাস্কাৰ-ডিবেকি ক্লিনিকেল চিকিৎসা গৱেষণা বঁটা
২০২০: চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
দেৱযানী

দেৱযানী (; ) হিন্দু পৌৰাণিক কথা অনুসৰি দৈত্যগুৰু শুক্ৰাচাৰ্য্য আৰু উৰ্জস্বতীৰ জীয়ৰী। যযাতিৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ দুটা সন্তানৰ জন্ম হৈছিল- যদু আৰু তুৰ্বসু। বিবাহৰ পূৰ্বে তেওঁ এবাৰ বৃহস্পতিৰ পুত্ৰ কচৰ প্ৰতি আসক্ত হৈছিল। কিন্তু কচে তেওঁক বিবাহ কৰাবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল।

কচৰ সৈতে প্ৰেম

কচ দেৱগুৰু বৃহস্পতিৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁক দেৱতাসকলে মৃত সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ (মৃতকক জীয়াই দিব পৰা মন্ত্ৰ) শিকিবলৈ দৈত্যগুৰু শুক্ৰাচাৰ্য্যৰ আশ্ৰমলৈ পঠায়। শুক্ৰাচাৰ্য্যই তেওঁক শিষ্য ৰূপে স্বীকাৰ কৰে যদিও দানৱসকলে এই কথাত ভাল পোৱা নাপালে। তেওঁলোকে কচক মাৰি পেলাবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰে আৰু দুবাৰ সফলো হয়। কিন্তু দেৱযানীৰ অনুৰোধত পিতৃ শুক্ৰাচাৰ্য্যই পুনৰ তেওঁক জীয়াই তোলে। দেৱযানীয়ে গোপনে কচক ভাল পাইছিল।

শৰ্মিষ্ঠাৰ সৈতে সংঘাত

শৰ্মিষ্ঠা দানৱৰাজ বৃষপৰ্বৰ জীয়ৰী আছিল। এদিন শৰ্মিষ্ঠা আৰু দেৱযানী গা ধুবলৈ গ’ল। গা ধুই উঠাৰ পিছত দেৱযানীয়ে ভুলতে শৰ্মিষ্ঠাৰ কাপোৰ পিন্ধিলে। ইয়াতে খং উঠি শৰ্মিষ্ঠাই কুঁৱা এটাত দেৱযানীক গতিয়াই দি ঘৰলৈ গুচি আহিল। পিছত দেৱযানী মৃগয়া কৰিবলৈ অহা ৰজা যযাতিৰ সহায়ত কুঁৱাৰ পৰা উঠি ঘৰলৈ আহিল আৰু শুক্ৰাচাৰ্য্যক সকলো কথা কৈ দিলে। এই কথাত ক্ষুণ্ণ হৈ শুক্ৰাচাৰ্য্যই দানৱৰ দেশ এৰি গুচি যাবলৈ ওলোৱাত ৰজা বৃষপৰ্বই নাযাবলৈ অনুৰোধ জনালে। দেৱযানীয়ে চৰ্ত দিলে যে— যদিহে শৰ্মিষ্ঠা আৰু আন দানৱ কন্যাসকল তেওঁৰ দাসী হৈ থাকে, তেন্তে তেওঁলোকে দেশ এৰি নাযায়।

বিবাহ

কেইদিনমান পাছত শৰ্মিষ্ঠা আৰু দাসীসকলৰ সৈতে দেৱযানী অৰণ্যলৈ যাওঁতে পুনৰ ৰজা যযাতিৰ সৈতে দেখাদেখি হয়। দেৱযানীয়ে যযাতিক পিতৃৰ ওচৰলৈ লৈ আহে আৰু কয় যে দুয়ো বিবাহ কৰিব বিচাৰে। শুক্ৰাচাৰ্য্যই আনন্দেৰে সন্মতি দিলে আৰু লগতে ক’লে যে শৰ্মিষ্ঠাক যেন তেওঁ অনাদৰ নকৰে, কাৰণ তেওঁ এগৰাকী ৰাজকুমাৰী। কিন্তু কোনো ক্ষেত্ৰতে যেন শৰ্মিষ্ঠাৰ সৈতে অবৈধ সম্পৰ্ক গঢ়ি নোতোলে।

যযাতি আৰু দেৱযানীৰ দুটা পুত্ৰ সন্তান জন্ম পায়— যদু আৰু তুৰ্বসু। দেৱযানীয়ে নজনাকৈ যযাতিয়ে শৰ্মিষ্ঠাকো বিবাহ কৰায় আৰু আৰু তেওঁৰ তিনিটা পুত্ৰ সন্তান হয়- দ্ৰুহ্যু, অনু আৰু পুৰু। দেৱযানীয়ে পিছত সেই কথা জানিব পাৰি পিতৃৰ আশ্ৰমলৈ উভতি যায়। শুক্ৰাচাৰ্য্যই প্ৰতিশ্ৰুতি ভঙ্গ কৰাৰ অপৰাধত যযাতিক অকালতে জৰাগ্ৰস্ত হোৱাৰ অভিশাপ দিয়ে।

টোকা

Devayani and Kacha Retold by P. R. Ramachander

বাহ্যিক সংযোগ

Devayani and Yayati Retold by P. R. Ramachander

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী