ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
কালাকান্দ

কলাকান্দ ভাৰতৰ এবিধ মি ঠাই। ইয়াক মিঠা পনিৰৰ বাগাখীৰৰ চানাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক " ইটালীয়ান চীজকেকৰ সৈতে মিল থকা, বৰফিতকৈ কোমল" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ই ভাৰতৰ এক অন্যতম জনপ্ৰিয় মিঠাই।

ইতিহাস

১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজনৰ পিছত মিঠাই নিৰ্মাতা আৰু বিজ্ৰেতা বাবা ঠাকুৰ দাস আৰু পুত্ৰসকলে পাকিস্তানৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰে। ১৯৪৭ চনতেই ৰাজস্থানৰ আলৱাৰত হালোৱাই ( মিঠাই ) কালাকান্দ উদ্ভাৱন কৰে ৷

প্ৰস্তুতি

কালাকান্দ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ গাখীৰৰ চানা প্ৰস্তুত কৰি চেকি লোৱা হয়। পৃথকে পৃথকে গোটা গাখীৰ আৰু পানী মিহলাই উতলাই অবিৰতভাৱে ইয়াক মিশ্ৰণটো মূল আয়তনৰ আধা হোৱালৈ লৰাই থকা হয়। চনাখিনি ফুড প্ৰচেছৰ ব্যৱহাৰ কৰি বা হাতেৰে গুড়ি কৰি কোমল কৰা হয়। তাৰ পিছত ইয়াক উতলাই হ্ৰাস কৰা গাখীৰ-পানীৰ মিশ্ৰণত দি গাঢ় থুপথুপিয়া হোৱালৈকে সিজাই লোৱা হয়। তাৰ পিছত ইয়াত চেনি দিয়া হয়। আৰু মিশ্ৰণটো কম জুইত উতলি থাকিবলৈ দিয়া হয আৰু গাঢ় হোৱালৈকে অবিৰতভাৱে লৰাই থকা হয়। তাৰ পিছত ঘিউ বা মাখন দি মিশ্ৰণটো আৰু পাঁচ মিনিট লৰাই থাকে। এই মিশ্ৰণটো মাখনযুক্ত ট্ৰে বা প্লেটত আয়তক্ষেত্ৰৰ আকৃতিত বিস্তাৰ কৰি পিষ্টাচিঅ'ৰে সজাই লোৱা হয়। ঠাণ্ডা হোৱাৰ পিছত বৰ্গক্ষেত্ৰত কাটি পৰিবেশন কৰা হয়।

লগতে চাওক

ভাৰতীয় মিঠাই আৰু মিঠাইৰ তালিকা
পাকিস্তানী মিঠাই আৰু ডেজাৰ্টৰ তালিকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মিঠাই
হিৰণ্যাক্ষ

হিৰণ্যাক্ষ (, ) আছিল এক মহাপ্ৰতাপী অসুৰ। হিন্দী ধৰ্মগ্ৰন্থৰ মতে, যিয়ে স্বৰ্গত আক্ৰমণ কৰাৰ পাছত ধৰিত্ৰীদেৱীক ধ্বংস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কাশ্যপ এজন প্ৰাচীন যুগৰ ঋষি আছিল, যি মানৱতাৰৰ এজন সপ্তৰ্ষি (সাতজন মহা ঋষি) আছিল; আন কেইগৰাকী সপ্তৰ্ষি আছিল ক্ৰমে- অত্ৰি, বশিষ্ঠ, বিশ্বামিত্ৰ, গৌতম, জমদগ্নী, আৰু ভৰদ্বৰাজ। তেওঁ দেৱ, অসুৰা, নাগ আৰু সকলো মানৱতাৰৰ পিতৃ আছিল। তেওঁ অদিতিক বিয়া কৰাইছিল, যাৰ সৈতে তেওঁ অগ্নি, আদিত্যৰ পিতৃ হয়, আৰু দ্বিতীয় পত্নী দিতিৰ সৈতে তেওঁ দৈত্যসকলৰ পিতৃ হয়। এই পৌৰাণিক সংস্কৰণত, ভাল বা শুভ সুৰ আৰু অশুভ অসুৰবোৰ কাশ্যপৰে সন্তান আছিল, আৰু তেওঁৰ সেই ভাল আৰু অশুভ সন্তানবোৰৰ মাজত অহৰহ যুদ্ধ সংঘটিত হৈ আছিল।

এবাৰ হিৰণ্যক্ষই ধৰিত্ৰীদেৱীক মহাজাগতিক নামৰ মহাসমুদ্ৰৰ তলত লুকুৱাই ৰাখিছিল। দেৱ-দেৱতাসকলে বিষ্ণুক ধৰিত্ৰীদেৱীৰ লগতে সকলোৰে জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। অৱশেষত বিষ্ণুৱে এজন মানৱ-বৰাহ (বৰাহ) অৱতাৰ লৈ হিৰণ্যক্ষক বধ কৰি ধৰিত্ৰীদেৱীক উদ্ধাৰ কৰিছিল।

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসুৰ
শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
মাহিয়া নাজিব

মাহিয়া নাজিব (, ১৯২৬-১৯৮২) য়েমেনৰ এগৰাকী মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী, সম্পাদিকা আৰু সাংবাদিক আছিল। ১৯৬০ চনত তেওঁ ফাটাত শ্বামছান [মাউণ্ট শ্বামছানৰ কুমাৰী] প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু তেওঁক এডেনৰ প্ৰথম মহিলা মাহেকীয়া আলোচনীৰ মহিলা সম্পাদিকা হিচাপে পৰিগণিত হয়।

মাহিয়া নাজিবে আদনত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

১৯৫০ চনত নাজিবে সাপ্তাহিক আল-নাহদা কাকতৰ মহিলা স্তম্ভ সম্পাদনা কৰিছিল। যেতিয়া তেওঁ ফটাত ছামছান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল তেতিয়া ই আৰব উপদ্বীপৰ প্ৰথম মহিলা আলোচনী আছিল। তেওঁৰ মুকলি সম্পাদকীয়ত মহিলাৰ অধিকাৰৰ বাবে হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাত মহিলা সাংবাদিকতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল৷

ভগ্নী আৰব দেশসমূহৰ মহিলা সাংবাদিকতাই তেওঁলোকৰ চৰকাৰসমূহক মহিলাগৰাকীক তেওঁৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰিবলৈ, তেওঁৰ বাবে বিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয় মুকলি কৰিবলৈ আৰু তেওঁক জীৱিকা নিৰ্বাহৰ সুযোগ প্ৰদান কৰিবলৈ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাত যথেষ্ট অৰিহণা যোগাইছিল।

১৯৬০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত এডেনত প্ৰথমখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰা মহিলা আলোচনী ফাটাত শ্বানছানৰ তেওঁ পৰিচালন সম্পাদিকা ।

১৯৬০ চনত ইজিপ্তৰ কায়ৰোত অনুষ্ঠিত হোৱা আফ্ৰিকান-এছিয়ান মহিলা সন্মিলনৰ দৰে কেইবাখনো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা সন্মিলনত নাজিব য়েমেনৰ প্ৰতিনিধি আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:য়েমেনৰ মহিলা সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:য়েমেনৰ ব্যক্তি
চাঁদ ৰাত

চাঁদ ৰাত (অসমীয়া অৰ্থ: জোনাক নিশা) হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ এটা সাংস্কৃতিক উৎসৱ, যি ঈদুল ফিতৰৰ পূৰ্বৰ নিশা পালন কৰা হয়। এই দিনটো ইছলামিক চান্দ্ৰ মাহ শাওৱালৰ আৰম্ভণিৰ নিশা বুলি জনা যায়। চাঁদ ৰাতত পৱিত্ৰ ৰমজান মাহৰ অন্তত সকলোৱে পৰিয়াল আৰু বন্ধুসকলৰ লগত আকাশৰ তলত নতুন জোনাক দেখিবলৈ একত্ৰিত হয়, যাৰদ্বাৰা ঈদ আহি পোৱাৰ ঘোষণা হয়। চাঁদ অৰ্থাৎ জোনাক দেখাৰ পিছতহে এজনে আনজনক ঈদ মোবাৰক বুলি শুভেচ্ছা জনায়। মহিলাসকলে জেতুকা হাতত লগায় আৰু মানুহে ঈদৰ বাবে মিঠাই আৰু মিঠা জাতীয় খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে, লগতে বজাৰ কৰে। চহৰৰ বাট-পথ আৰু বজাৰ উৎসৱমুখৰ ৰূপ লয়, আৰু সাজসজ্জিত মল আৰু বজাৰবোৰ নিশালৈকে খোলা থাকে। চাঁদ ৰাত দক্ষিণ এছিয়াৰ মুছলমান আৰু কিছুমান অমুছলমানৰদ্বাৰাও উৎসৱমুখৰভাৱে পালন কৰা হয়। সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক গুৰুত্বৰ ফালৰপৰা, ই খ্ৰীষ্টমাছৰ পূৰ্বৰ নিশাৰ দৰে অতুলনীয়।

উৎপত্তি

]] চাঁদ ৰাতৰ উৎসৱ
“চাঁদ ৰাত” শব্দদ্বয় হিন্দুস্তানীৰ চাঁদ ৰাতৰপৰা আহিছে (, ), যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ “জোনাকৰ ৰাতি”। এই দুই শব্দৰ মূল সংস্কৃত শব্দ চন্দ্ৰ (চাঁদ) আৰু ৰাত্ৰি (ৰাত)।

পটভূমি

চাঁদ ৰাত ঈদুল ফিতৰৰ পূৰ্বৰ নিশা পালিত হয়, যিটো হয় শাওৱাল মাহৰ প্ৰথম দিনৰ আগৰ নিশা। ইয়াৰ উৎপত্তি দক্ষিণ এছিয়াত হৈছে। ইছলামিক চান্দ্ৰ মাহৰ দৈৰ্ঘ্য জোনাক দেখাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, সেয়ে ৰমজান ২৯ বা ৩০ দিনীয়া হ’ব পাৰে। শাওৱাল মাহৰ জোনাক দেখাৰ নিশাই চাঁদ ৰাত। ঈদুল ফিতৰৰ দিনটো জোনাক দেখা ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হোৱাৰ বাবে, এই নিশা সাধাৰণতে ঈদুল আজহাৰ পূৰ্বৰ নিশাতকৈ অধিক উৎসৱমুখৰ হয়।

উৎসৱ আৰু খাদ্য

জোনাক দেখা পোৱাৰ লগে লগে মছজিদত ঘোষণা কৰা হয়, লগতে টেলিভিছন আৰু ৰেডিঅ’ত জাননী প্ৰচাৰিত হয়। তাৰ পাছত উৎসৱ আৰম্ভ হয় আৰু পুৱাৰ ফজৰ নামাজ পৰ্যন্ত চলি থাকে। মানুহে পৰিয়ালসহ বজাৰ, শ্বপিং মল, আৰু দোকানলৈ যায়। লোকসকলে চালোৱাৰ কামিজ, চুড়ি, গহনা, বেগ, চেন্দেল-জোতা ইত্যাদি কিনে। কিশোৰ-কিশোৰী আৰু শিশুবোৰৰ বাবে উপহাৰ আৰু খেলনাসমূহ আনে। চুলি কটা দোকান আৰু বিউটি পাৰ্লাৰবোৰো বহুত ব্যস্ত থাকে। ঘৰত মহিলাসকলে জেতুকা লগায় আৰু খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে। বজাৰ, চৰকাৰী কাৰ্যালয়, বেংক, মছজিদ আদি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে সজাই তোলা হয়। চাঁদ ৰাতে পৰিয়াল আৰু বন্ধুসকলৰ সৈতে মিলনৰ এটা বিশেষ সুযোগ প্ৰদান কৰে।
]] উৎসৱ উপলক্ষ্যে বঙালী সংস্কৃতিত চাঁদ ৰাতৰ প্ৰস্তুতি হিচাপে বিভিন্ন ধৰণৰ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

অষ্ট্ৰেলিয়াৰ চাঁদ ৰাতৰ ৱেবছাইট

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ উৎসৱ
বাম্বৰ বৈনী

বাম্বৰ বৈনী হৈছে অম্বাৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে চিনাক্ত কৰা মাতৃ দেৱীৰ স্থানীয় অৱতাৰ। তাইৰ নামৰ অৰ্থ হৈছে সিংহত উঠি থকা শক্তি দেৱী, আৰু তাই লাউণ্ডি চহৰত অৱস্থিত এটা পাহাৰত বাস কৰে।

শ্ৰী দেৱী বাম্বৰ বৈনী জীৰ হিন্দু মন্দিৰ লাউণ্ডি চহৰৰ বুকুৰ পৰা প্ৰায় ১ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত পাহাৰৰ ওপৰত অৱস্থিত। লাউণ্ডী ভাৰতৰ মধ্যপ্ৰদেশৰ ছাটাৰপুৰ জিলাত অৱস্থিত। ভক্ত আৰু দৰ্শনাৰ্থীসকলে পাহাৰৰ ওপৰলৈ প্ৰায় ৪৫০ খোজ বগাই মন্দিৰটো পায়গৈ। বছৰটোৰ ভিতৰতে হাজাৰ হাজাৰ ভক্তই মন্দিৰত ভিৰ কৰে। অনুমান কৰা হৈছে যে ১৭-১৮ শতিকাৰ পৰা এই পূজাস্থলীৰ অস্তিত্ব থাকিব পাৰে। মন্দিৰৰ সন্মুখত পাহাৰৰ পৰা তললৈ এটা চিত্ৰময় পুখুৰী দেখা যায়। বুণ্ডেলখণ্ডৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় স্থান।

বাম্বৰ বৈনী মন্দিৰটো নিজেই স্থানীয় অঞ্চলটোৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ তীৰ্থস্থান, প্ৰতি বছৰে হাজাৰ হাজাৰ দৰ্শনাৰ্থীক আকৰ্ষণ কৰে, বিশেষকৈ প্ৰতি বছৰে এপ্ৰিল আৰু অক্টোবৰ মাহত নৱৰাত্ৰি মেলাৰ বাবে, যিবোৰ হিন্দুসকলৰ বাৰ্ষিক উপবাসৰ দিন।

পৰিবহণ

নিকটতম অসামৰিক বিমানবন্দৰ হৈছে খাজুৰাহো। ইয়াৰ ওচৰতে মহোবা, খাজুৰাহো আৰু হৰপালপুৰ ৰেলৱে ষ্টেচন অৱস্থিত, ইয়াক ভাৰতৰ কিছুমান ডাঙৰ চহৰ আৰু নগৰৰ সৈতে সংযোগ কৰা হৈছে।

উৎপত্তি

এই স্থানত পূজাৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে এটা অতি স্থায়ী পৌৰাণিক কাহিনী আছে, যি স্থানীয় এজন পুৰোহিতে অনুভৱ কৰা সপোনৰ সৈতে জড়িত। কোৱা হয় যে দেৱীয়ে সপোনত পুৰোহিতৰ ওচৰলৈ আহি পাহাৰৰ শিখৰত থকা তাইৰ অৱস্থাৰ কথা ক’লে। পিছদিনা ৰাতিপুৱা যেতিয়া পুৰোহিতজন আৰু লাউণ্ডিৰ আন কিছুমান জ্যেষ্ঠ দায়িত্বশীল নাগৰিকে নিজৰ জীৱনটোক সাহস কৰি পাহাৰৰ ওপৰলৈ উঠি গ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে এটা ডাঙৰ গুহা আবৰি থকা এটা ডাঙৰ শিলৰ ওপৰত থকা সৰু গাঁত এটাত দেৱীৰ শিলালিপিটো পাইছিল।

সেইদিনা পাহাৰটো সিংহ, বাঘ আদি বন্যপ্ৰাণীৰে ভৰি আছিল। সেয়েহে স্থানীয় লোকৰ মতে দেৱীগৰাকীৰ নাম যথাযথভাৱে ‘বব্বৰ বাহিনী’ অৰ্থাৎ সিংহত উঠি যোৱা, যিটো পিছলৈ সময়ৰ লগে লগে ‘বাম্বৰ বৈনি’লৈ পৰিণত হয়। তাৰ পিছত চহৰখনৰ মানুহে শিলটোৰ ওপৰত নিজেই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। দীঘলীয়া চিৰিটো পিছত ওপৰলৈ উঠি আহিল, আৰু মন্দিৰ আৰু প্ৰৱেশৰ উন্নতিৰ কাম আজিও চলি আছে।

আইকনগ্ৰাফী

বাম্বৰ বৈনীক ডাঙৰ শিলৰ এটা গাঁতত এগৰাকী ডেকা ক্ষুদ্ৰ দেৱী হিচাপে খোদিত কৰা হৈছে। তাই অলংকৃত সাজ-পোছাক পিন্ধিছে, সাধাৰণতে শাৰী আৰু চহকী গহনা পিন্ধিছে। শিলৰ গাঁতটোত পৰ্যাপ্ত পোহৰ নথকাৰ বাবে মূল শিলালিপিৰ ফটো তোলাটো কঠিন।

অধিক পঢ়ক

ৰাম ৰাম ভজ লেভ (বুণ্ডেলী লোক ভজন): লালা ৰামচৰণ লাল (১৮৮০–১৯৪২), ফেব্ৰুৱাৰী ২০০০, প্ৰকাশ- ব্ৰিজ ভূষণ খাৰে, নীৰজ প্ৰকাশন, ছাটাৰপুৰ।
হিন্দু দেৱী: হিন্দু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত ঈশ্বৰীয় নাৰীত্বৰ দৃষ্টিভংগী, ডেভিড কিন্সলি' (ISBN 81-208-0379-5)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:লোককথা
২৭ নৱেম্বৰ

এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-

ঘটনাৱলী

১৮৯৫ - আলফেড নোবেলে উইল ৰচনা কৰে। এই উইলৰ জৰিয়েত নোবেলে তেওঁৰ সঞ্চিত সকলো ধন পাঁচটা ক্ষেত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অৱদানৰ বাবে পুৰস্কাৰ প্ৰদানৰ অৰ্থে দান কৰে।
২০০১ - ঘনকান্ত বৰবায়ন আৰু গিৰিশ চৌধুৰীলৈ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা ঘোষণা কৰা হয়।
২০০৪ - গুৱহাটীত শিৱপ্ৰসাদ বৰুৱাক কমলকুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰদান কৰে।

জন্ম

১৭০১ - এণ্ডাৰছ চেলছিয়া, ছুইডেনৰ জ্যোতিৰ্বিদ, উষ্ণতাৰ চেলছিয়াছ স্কেলৰ উদ্ভাৱক।
১৮৮৮ - গণেশ বাসুদেৱ মাৱলংকাৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, কেন্দ্ৰীয় বিধান সভাৰ সভাপতি (১৯৪৬ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈ) ভাৰতৰ সংবিধান সভাৰ তেতিয়াৰ অধ্যক্ষ আৰু পিছলৈ ভাৰতৰ সংসদৰ নিম্ন সদন লোকসভাৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ আছিল। মৃত্যু ২৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৫৬।
১৯০৭ - হৰিবংশ ৰায় বচ্চন,‌‌ হিন্দী কবি আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ হিন্দী সাহিত্যৰ নতুন কবিতা সাহিত্য আন্দোলনৰ লেখক আছিল। তেওঁ, তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক কাম মধুশালাৰ বাবে সৰ্বাধিক জনাজাত। মৃত্যু ১৮ জানুৱাৰী, ২০০৩।
১৯৩৯ - বেনু মিশ্ৰ অসমৰ চিত্ৰশিল্পী আৰু কলা-উপদেষ্টা। শিল্পীজনে ১৯৭৬ চনত গুৱাহাটী আৰ্টিষ্টচ্ গীল্ডৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু কিছুকাল ইয়াৰে প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। কিছুদিন ধৰি বিভিন্ন ৰোগত ভুগি থকা শিল্পীজনে ২০১৯ চনৰ ২৯ মে'ৰ পুৱা গুৱাহাটীৰ নিজা বাসভৱনত মৃত্যুবৰণ কৰে।
১৯৪০ - ব্ৰুছ লী, বিশ্বৰ কিংবদন্তিস্বৰূপ চীনা সমৰ কলাবিদ, প্ৰশিক্ষক, সমৰ কলা চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা।
১৯৪১ - অসমীয়া বিশিষ্ট কবি, প্ৰৱন্ধকাৰ ভবেন বৰুৱাৰ জন্ম। সোণালী জাহাজ কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৭৮ চনত অসম প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা আৰু ১৯৭৯ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
১৯৫৫ - অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি, ঔপন্যাসিক, চিকিৎসক ড° ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ জন্ম। কথা ৰত্নাকৰ গ্ৰন্থৰ বাবে ২০০৯ চনত অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। তেখেতে বৰপেটাস্থিত ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে ৷ বৰ্তমান তেখেতে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নতুন উপাচাৰ্য ৰূপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি আছে ৷
১৯৮৬ - সুৰেশ ৰাইনা ভাৰতীয় প্ৰাক্তন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেটাৰ। মুখ্য অধিনায়কৰ অনুপস্থিতিৰ সময়ত তেওঁ মাজে মাজে ভাৰতীয় পুৰুষৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট দলৰ ষ্টেণ্ড-ইন অধিনায়ক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

মৃত্যু

১৯৫৩ - ইউজিন অ’ নীল, নোবেল বঁটা বিজয়ী আমেৰিকান নাট্যকাৰ।
২০০৮ - বিশ্বনাথ প্ৰতাপ সিং, চমুকৈ ভি. পি. সিং, এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু অধিবক্তা। তেওঁ ২ ডিচেম্বৰ ১৯৮৯ চনৰ পৰা ১০ নৱেম্বৰ ১৯৯০ চনলৈ ভাৰতৰ ৭ম প্ৰধানমন্ত্ৰীৰূপে‌ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু মাণ্ডাৰ ৪১সংখ্যক ৰাজা বাহাদুৰ আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ একমাত্ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী যি প্ৰাক্তন ৰাজকীয় আছিল। জন্ম ২৫ জুন, ১৯৩১।

দিৱস

শিক্ষক দিৱস (স্পেইন)।

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমচ‌, এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
মালিনী ৰাজুৰকাৰ

মালিনী ৰাজুৰকাৰ ( ; ৮ জানুৱাৰী ১৯৪১ – ৬ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৩) গোৱালিয়ৰ ঘৰাণৰ এগৰাকী ভাৰতীয় হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীত গায়িকা।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল মালিনী ৰাজুৰকাৰ। তিনি বছৰ ধৰি তেওঁ আজমেৰৰ সাবিত্ৰী গাৰ্লছ হাইস্কুল এণ্ড কলেজত গণিতৰ অধ্যাপনা কৰিছিল, য’ত তেওঁ একেটা বিষয়তে স্নাতক ডিগ্ৰীও লাভ কৰিছিল। তিনি বছৰীয়া বৃত্তিৰ সুবিধা লৈ আজমেৰ মিউজিক কলেজৰ পৰা সংগীতত নিপুন সমাপ্ত কৰে। গোবিন্দ্রও ৰাজুৰকাৰ আৰু তেওঁৰ ভতিজাকৰ নেতৃত্বত সংগীত অধ্যয়ন কৰে, আৰু পিছলৈ তেওঁ বসন্তৰাও ৰাজুৰকাৰৰ লগত বিবাহত বহে।

সংগীত প্ৰদৰ্শন কৰা

মালিনীয়ে প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ ধৰি ভাৰতৰ প্ৰধান সংগীত মহোৎসৱত কণ্ঠদান কৰিছিল, য'ত গুনিদাস সন্মিলন (মুম্বাই), তানচেন সমাৰোহ (গোৱালিয়ৰ), ছাৱাই গন্ধৰ্ব ভীমসেন মহোৎসৱ (পুনে), আৰু শংকৰ লাল মহোৎসৱ (দিল্লী) আদি আছিল।

বিশেষকৈ টাপ্পা, তেওঁৰ খ্যাল পৰিবেশন আৰু তৰানা ধাৰাটোৰ ওপৰত তেওঁৰ দক্ষতাৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ। তেওঁ লঘু সংগীতো গাইছিল। মাৰাঠী নাট্যগীতে, পাণ্ডু-ন্ৰুপতি জনক জয়, নৰৱৰ কৃষ্ণসামান, ইয়া ভৱনতিল গীত পুৰানে তেওঁৰ পৰিবেশন বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয় হৈছে।

মৃত্যু

২০২৩ চনৰ ৬ ছেপ্টেম্বৰত হায়দৰাবাদত ৮২ বছৰ বয়সত ৰাজুৰকাৰৰ মৃত্যু হয়।তেওঁ দুগৰাকী কন্যা আৰু এগৰাকী নাতিনীক এৰি থৈ যায়।

তথ্যসূত্ৰ
অপেৰা

]] ছাভনলিন্না অপেৰা মহোৎসৱত, চেণ্ট অলাফ'চ কেছল, ছাভনলিন্না, ফিনলেণ্ড, ২০০৭ চন
অপেৰা হৈছে পাশ্চাত্য নাট্যশিল্পৰ ধৰণ, য'ত সংগীত এটা মুখ্য উপাদান আৰু নাট্যভূমিকা গায়কৰ দ্বাৰা পৰিবেশন কৰা হয়। অপেৰা সাধাৰণতে এজন সুৰকাৰ আৰু এজন লিব্ৰেট্টিষ্টৰ সহযোগত নিৰ্মিত হয় আৰু ইয়াত অভিনয়, নাট্য মঞ্চ সজোৱা কলা, সাজ-পোছাক আৰু কেতিয়াবা নৃত্য বা বেলেট আদি বিভিন্ন প্ৰদৰ্শন কলাৰ সংমিশ্ৰণ থাকে। সাধাৰণতে অপেৰাৰ পৰিবেশন এখন অপেৰা গৃহত হয়, য'ত এটা অৰ্কেষ্ট্ৰা বা সৰু সংগীত দল থাকে, যাক ১৯ শতিকাৰ পৰা পৰিচালকে নেতৃত্ব দিয়ে। যদিও সাংগীতিক নাটক অপেৰাৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত, তথাপি এই দুয়োকে পৃথক ৰূপত গণ্য কৰা হয়।

অপেৰা পাশ্চাত্য ধ্ৰুপদী সংগীতৰ এটা মুখ্য অংশ, বিশেষকৈ ইটালীয় পৰম্পৰাত। অপেৰাৰ মূল ৰূপটো সম্পূৰ্ণ গীতময় নাটক হিচাপে বুজা হৈছিল, গীতযুক্ত নাটকৰ বিপৰীতে, কিন্তু এইটোতে বহুল ধৰণ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে, যেনে ছিংস্পিল আৰু অপেৰা কমিক, য'ত কোৱা সংলাপো থাকে। পৰম্পৰাগত সংখ্যামূলক অপেৰাত গায়কে দুটা গীতধ্বনিৰূপ ব্যৱহাৰ কৰে: ৰেচিটেটিভ, যি কথোপকথনৰ দৰে গোৱা হয় আৰু দুটা অংশত গোৱা হয়। ১৯ শতিকাত নীৰৱচ্ছিন্ন সংগীত নাট্যৰ প্ৰচলন হৈছিল।

]] অপেৰা
]] ৰাজ্যিক অপেৰা

অপেৰাৰ উৎপত্তি ইটালীত ১৬ শতিকাৰ অন্তত হৈছিল। ১৮ শতিকাত ইটালীয় অপেৰাই ইউৰোপত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল (ফ্ৰান্সক বাদ দি), আৰু জৰ্জ ফ্ৰেডেৰিক হেনডেল আদিৰ দৰে বিদেশী সুৰকাৰকো আকৰ্ষিত কৰিছিল। অপেৰা ছেৰিয়া আছিল সেয়া সময়ৰ সৰ্বোচ্চ গৰিমাৰ অপেৰাৰূপ, যাক ক্ৰিষ্টফ উইলিবাল্ড গ্লুক, ১৭৬০ দশকৰ সংস্কাৰ অপেৰাৰে চেলেঞ্জ কৰিছিল।

১৮ শতিকাৰ শেষৰ দিশত ৱল্ফগাং আমাডেয়াছ মোজাৰ্ট সৰ্বাধিক খ্যাতিসম্পন্ন অপেৰাৰ সৃষ্টিকৰ্তা হিচাপে পৰিগণিত, যিয়ে অপেৰা ছেৰিয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ইটালীয় হাস্য-অপেৰা দ্য মাৰিয়েজ অফ ফিগাৰো, ডন জুভান্নি, কচি ফান টুট্টে আদি লিখিছিল। লগতে জাৰ্মান ধৰণত ডি এণ্টফ্যুৰুং আউছ ডেম ছেৰাইল আৰু ডি জাউবাৰফ্ল্যুটে আদি অপেৰাও ৰচিছিল।

১৯ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত বেল কান্তো ধৰণৰ উন্নতি হয়, জিওচিনো ৰ'চিনি, গায়েতানো ড'নিজেত্তি আৰু ভিনচেঞ্জো বেল্লিনিৰ দৰে সুৰকাৰৰ দ্বাৰা। লগতে গ্ৰেণ্ড অপেৰা আৰু জাৰ্মান ৰোমাণ্টিছ শৈলীৰ অপেৰাৰো আৰম্ভণি ঘটে।

১৯ শতিকাৰ মাজভাগৰ পৰা শেষলৈ জিউচেপ্পে ভেৰ্ডি আৰু ৰিচাৰ্ড ৱেগনাৰৰ নেতৃত্বত অপেৰাৰ সোণালী যুগ আছিল। এই সময়ত ভেৰিছমো ধৰণৰ ইটালীয় অপেৰা আৰু ফ্ৰান্সত আধুনিক অপেৰাৰো উন্নতি হয়। গিয়াকোমো পুচ্চিনি আৰু ৰিচাৰ্ড ষ্ট্ৰাউছৰ অপেৰাই বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণি লৈ যায়। এই যুগত ৰাছিয়া আৰু বোহেমিয়াতো স্বতন্ত্ৰ অপেৰাৰ পৰম্পৰা গঢ় লৈ উঠে।

বিংশ শতিকাত অপেৰাত বিভিন্ন আধুনিক শৈলীৰ পৰীক্ষা কৰা হয়: এটনেল সংগীত আৰু ছিৰিয়েলিজ্‌ম (আৰ্ণ'ল্ড শ্বেনবাৰ্গ আৰু আলবান বাৰ্গ), নিউ-ক্লাছিকালিজ্‌ম (ইগৰ ষ্ট্ৰাভিনস্কি), আৰু মিনিমেলিজ্‌ম (ফিলিপ গ্লাছ,জন আডামছ)। ৰেকৰ্ডিং প্ৰযুক্তিৰ বিকাশৰ লগে লগে এনৰিকো কাৰুচো আৰু মাৰিয়া কেলাছৰ দৰে গায়কে বিশ্বজনীন খ্যাতি লাভ কৰে। ২০০৬ চনৰ পৰা বিভিন্ন অপেৰা গৃহে চিনেমা হলত লাইভ উচ্চ-সংজ্ঞা ভিডিঅ'ৰ জৰিয়তে অপেৰাৰ প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰে। ২০০৯ চনৰ পৰা সম্পূৰ্ণ অপেৰা প্ৰদৰ্শন ডাউনলোড কৰিব পৰা আৰু লাইভ ষ্ট্ৰিমিংৰ জৰিয়তে উপলব্ধ হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কলা
শ্ৰেণী:সংগীত
শ্ৰেণী:বিনোদন
অব্যয় পদ

অব্যয় হৈছে পাঁচপ্ৰকাৰ পদৰ (যেনে; বিশেষ্য বিশেষণ, সৰ্বনাম, অব্যয় আৰু ক্ৰিয়া) মাজৰ এক পদ। যি পদৰ লগত কোনো বিভক্তি যোগ নহয় অৰ্থাৎ কোনো অৱস্থাতে ৰূপৰ সলনি নহয়, তাকে অব্যয় পদ (Preposition) বোলে। অব্যয় পদৰ লিঙ্গ, সংখ্যা আৰু কাৰক একো নাই। আৰু, ও, ঐ, তেন্তে, যথা, তথা, সৈতে, দৰে, নাইবা, না, নি, নে, যদি, কিন্তু, ইতি, নিমিত্তে, এতেকে,হায়, উঃ, আঃ, ইঃ, অ, ইত্যাদি অব্যয় পদৰ কিছুমান উদাহৰণ। অসমীয়া ব্যাকৰণৰ উপসৰ্গ এবিধ অব্যয় শব্দ। উপসৰ্গ মুঠতে কুৰিটা। সেই কেইটা হ'ল - প্ৰ, পৰা, অপ, সম, নি, অৱ, অনু, নি, দুৰ্‌, বি, অধি, সু, উৎ, পৰি, প্ৰতি, অভি, অপি, অতি, উপ, আ। কিছুমান অব্যয় শব্দ আন এটা শব্দৰ অনুৰূপ হয়, তাক অনুৰূপ অব্যয় বোলা হয়। মৰ মৰ ধূপ্‌ ধূপ্‌, থপ্‌ থপ্‌, ইত্যাদি এনে অব্যয় শব্দ।

প্ৰকাৰ

অব্যয় পদ সাত প্ৰকাৰৰ। সেইবোৰ হ'ল:
সংযোজক অব্যয় (Conjunction)
বিয়োজক অব্যয় (Dijunctive Conjunction)
ভাৱবোধক অব্যয় (Interjection)
সম্বোধনবোধক অব্যয় (Relative Preposition)
প্ৰশ্নবোধক অব্যয় (Interrogative Preposition)
সমিধানবোধক অব্যয় (Solutionary Preposition)
আনুষঙ্গিক অব্যয় (Preposition)
আনহাতে আন কিছুমানৰ মতে অব্যয় পদ আঠ প্ৰকাৰৰ। ওপৰোক্ত সাতটাৰ বাহিৰেও আঠ নং প্ৰকাৰটো হ'ল:
সন্দেহবোধক অব্যয়

সংযোজক অব্যয়

যি অব্যয় পদে দুটা বিশেষ্যপদ, সৰ্বনামপদ বা বাক্যক লগ লগায় তাকে সংযোজক বা যোজক অব্যয় বোলে।
উদাহৰণ–
অজয় আৰু ৰাহুলে ক্ৰিকেট খেলিব।
তেওঁ ভাল অথচ তেওঁৰ ভাইটি দুষ্ট।

অথচ, যে, হেতু, আৰু, কাৰণে, এতেকে, তথা, যথা, যদি, কিন্তু ইত্যাদি হ'ল সংযোজক অব্যয়।

বিয়োজক অব্যয়

যি অব্যয় পদে দুটা বা অধিক পদ বা শব্দক পৃথক ৰূপ দেখুৱায় তাকে বিয়োজক বা পৃথকবোধক অব্যয় বোলে। উদাহৰণ–

অনামিকা বা তাইৰ মাকে কামটো কৰিব।
তুমি আহিলা তথাপি কিতাপখন আনিব নোৱাৰিলা।

তথাপি, কিন্তু, অথবা, বা, কিম্বা, নতুবা ইত্যাদি হ'ল বিয়োজক বা পৃথকবোধক অব্যয়।

ভাৱবোধক অব্যয়

মনৰ আবেগজনিত সুখ, দুখ, হাঁহি, কান্দোন, বিষ্ময় আদি বুজোৱা অব্যয় পদক ভাৱবোধক অব্যয় বোলে। উদাহৰণ–

বাঃ! আমি খেলত জিকিলোঁ।
ছিঃ তুমি কিমান নীচ!

উঃ, বাঃ, হায়, ইছ, ঔ, দেহি ঔ, ইত্যাদি হ'ল ভাৱবোধক অব্যয়।

সম্বোধনবোধক অব্যয়

কাৰোবাক সম্বোধন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ হোৱা অব্যয় পদক সম্বোধনবোধক বা সম্বোধনাৰ্থক অব্যয় বোলে। উদাহৰণ–

হেৰা! সোনকালে ইয়ালৈ আহ।
হে ৰাম, তুমি কি কৰিলা?

হেৰি, হেৰা, হে, এ, ঐ, হে আদি সম্বোধনবোধক অব্যয়।

প্ৰশ্নবোধক অব্যয়

প্ৰশ্ন সুধোতে ব্যৱহাৰ হোৱা অব্যয় পদক প্ৰশ্নবোধক বা প্ৰশ্নাৰ্থক অব্যয় বোলে। উদাহৰণ–

সি আহিল নে?
তুমি অংকটো কৰিলা জানো?

কি, নেকি, জানো, কেনে, নো, নে আদি প্ৰশ্নবোধক অব্যয়।মদবদদঢয লহলডলদলঢলঢল

সমিধানবোধক অব্যয়

প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বা কোনো সমিধান দিয়া অৰ্থত ব্যৱহাৰ হোৱা অব্যয় পদক সমিধানবোধক অব্যয় বোলে। উদাহৰণ–
হয়, ৰাজেন আহিল।
এৰা, মই ভাল।
ওঁহো, সি যাব নোৱাৰা।

ও, হয়, এৰা, বাৰু, ওঁহো, হু, আদি সমিধানবোধক অব্যয়।

আনুষঙ্গিক অব্যয়

যি অব্যয় পদে কোনো সংজ্ঞা বা ব্যক্তিবোধক সৰ্বনামৰ পিছত বহি বিশেষ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে তাকে আনুষঙ্গিক অব্যয় বোলে।
উদাহৰণ–
তুমি আহিবা চোন।
তুমি ৰামৰ সৈতে আহিবা।

হেতু, বিনা, বিনে, নিমিত্তে, প্ৰতি, দৰে, বাহিৰে, হে, তো, কাৰণে, কিন্তু, নিচিনা, সৈতে, হ’লে আদি আনুসঙ্গিক অব্যয়।

সন্দেহবোধক অব্যয়

সন্দেহবোধক অব্যয় যিবিলাক অব্যয় শব্দই কোনো কথাৰ অনিশ্চয়তা দেখুৱায়, সিহঁতক সন্দেহবোধক অব্যয় বোলে। যদি, কিজানি, জানোচা আদি সন্দেহবোধক অব্যয় শব্দ।

আৰু চাওক

Preposition (পদান্বয়ী‌ অব্যয়)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ব্যাকৰণ
শ্ৰেণী:পদ (ব্যাকৰণ)
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যাকৰণ
ভদৰৱাহী

ভদৰৱাহী বা ভদ্ৰৱাহী এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা। এই ভাষা ঘাইকৈ জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ ভদৰৱাহ বা ভদ্ৰকাশী অঞ্চলত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ভদৰৱাহী শব্দই ঠেক অৰ্থত ভদৰৱাহ অঞ্চলত কথিত ভিড়লাঈ উপভাষাক বুজাব পাৰে। কিন্তু বহল অৰ্থত, ই তাৰ উপৰিও মুখ্য ভদৰৱাহীৰ সৈতে সম্বন্ধ ৰখা অন্যান্য উপভাষাকো সামৰা সেই গোটক বুজাব পাৰে যি সেই অঞ্চলত কথিত য'ত মানক ভদৰৱাহী এক সংযোগী ভাষা। ভদৰৱাহীৰ উপৰিও এই গোটক পাডৰী বা ভলেসী নামেৰেও জনা যায়। চুৰাহী ভাষা এই ভাষাৰ সৈতে সম্বন্ধিত।

ভদৰৱাহীক টাকৰী লিপিত এনেদৰে লিখা হয়: । তাৰ অন্য ৰূপ হ'ল ভদেৰৱাহী , ভদেৰৱালী , ভদৰী , ভদৰোহী , ভদলয়ী আৰু ভদলঈ ।

স্থিতি

এই ভাষাক অনেকে পাহাড়ীও আখ্যা দিয়ে। কোনো কোনোৱে এই ভাষাক ডোগ্ৰীৰ উপভাষা জ্ঞান কৰে। এই ভাষাটোৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই। ইউনেস্ক'ৰ মতে, এই ভাষা নিশ্চিতভাৱে বিলুপ্তপ্ৰায়, যাৰ অৰ্থ হ'ল ভদৰৱাহী অভিভাৱকে নিজৰ শিশুক এই ভাষা মাতৃভাষা হিচাপে নিশিকোৱা হৈছে, যাৰ ফলত এই ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা কমি আহিছে। এই ভাষাৰ স্থান লৈছে কাশ্মিৰী, হিন্দী আৰু উৰ্দু ভাষায়।

উল্লেখযোগ্য কৰ্ম

চাৰাজী আৰু ভদৰৱাহী ভাষাক উৎসাহ যোগাবলৈ চেনাব টাইমছত এই দুই ভাষাতো দৈনিক বাতৰিৰ শিৰোনাম প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

উৎসসমূহ
তৱাইফ

তৱাইফ হ'ল মোগল যুগৰ শ্ৰেষ্ঠ বিনোদনকাৰী, যি ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ আভিজাত্যক লালন কৰিছিল। তৱাইফসকল সংগীত, নৃত্য (মুজ্‌ৰা), থিয়েটাৰ আৰু উৰ্দ্দু সাহিত্যত অতি নামকৰা আছিল আৰু এই বিভাগসমূহলৈ তেওঁলোকৰ অৱদান আগবঢ়াইছিল। শিষ্টাচাৰৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ কৰ্তৃত্ব উদাহৰণ যোগ্য। ১৬শ শতিকাৰ মোগল দৰবাৰীয় সংস্কৃতিত গা কৰি উঠা তৱাইফসকল হৈছে ঘাইকৈ উত্তৰ ভাৰতীয় সংস্থা। ১৮শ শতিকাৰ মধ্যভাগত মোগল শাসন দুৰ্বল হৈ অহাৰ সময়ত তেওঁলোক বেছি প্ৰসিদ্ধ হৈ উঠিছিল। পৰম্পৰাগত নৃত্য আৰু সংগীত ক্ষেত্ৰলৈ তেওঁলোকে উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছিল আৰু আধুনিক ভাৰতীয় চিনেমাৰ উত্থান ঘটাইছিল।

ইতিহাস

মিচ্ছি নামৰ এটি অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে তৱাইফসকলক তেওঁলোকৰ বৃত্তিত আনুষ্ঠানিক প্ৰৱেশ কৰোৱা হৈছিল; য'ত প্ৰথাগতভাৱে দাঁতবোৰ ক'লা কৰি তেওঁলোকৰ অভিষেক কৰোৱা হৈছিল।

এইটো বিশ্বাস কৰা হয় যে যুৱ নৱাবসকলক ব্যৱহাৰ আৰু শিষ্টাচাৰ শিকিবলৈ এই তৱাইফসকলৰ ওচৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল; ভাল সংগীত আৰু সাহিত্যৰ পাৰ্থক্য অনুধাৱন কৰা আৰু ইয়াৰ প্ৰশংসা কৰাৰ ক্ষমতা অৰ্জনৰ শিক্ষা তেওঁলোকক দিয়া হৈছিল আৰু বোধহয় বিশেষকৈ গজল লিখাৰ কলাকে আদি কৰি অন্যান্য কলাসমূহৰ অনুশীলনো কৰোৱা হৈছিল। ওঠৰশ শতিকাৰ ভিতৰত, তেওঁলোক উত্তৰ ভাৰতৰ নম্ৰ, পৰিশোধিত সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰীয় উপাদান হৈ পৰিছিল।

তৱাইফসকলে মেহফিলত তেওঁলোকৰ প্ৰেমিকসকলৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে নাচে, গান গায় (বিশেষকৈ গজল) আৰু কবিতা আবৃত্তি (শ্বায়েৰী) কৰে। জাপানৰ গেইছা বৃত্তিৰ দৰে তেওঁলোকৰ মূল উদ্দেশ্য হ'ল বৃত্তিগতভাৱে নিজৰ আলহীৰ মনোৰঞ্জন কৰা; য'ত যৌন সম্ভোগৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া নহয়, ই ঘটনাক্ৰমেহে হয়। উচ্চ বৰ্গীয় বা জনপ্ৰিয় তৱাইফসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰেমিকসকলৰ মাজৰপৰা শ্ৰেষ্ঠজনক নিজে নিৰ্বাচন কৰে।

জনপ্ৰিয় কিছু তৱাইফ হ'ল- বেগম শম্ৰু, মৰাণ চৰকাৰ (মহাৰজা ৰঞ্জিত সিঙৰ পত্নীৰ খিতাপ পাইছিল), ৱাজিৰন (লক্ষ্ণৌৰ অন্তিম নবাব ৱাজিদ আলী শ্বাহে এওঁৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল), বেগম হজৰত মহল (ৱাজিদ আলিৰ প্ৰথমগৰাকী পত্নী, যি ভাৰতীয় বিদ্ৰোহত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল), গৌহৰ জান (এগৰাকী উল্লেখযোগ্য ধ্ৰুপদী গায়িকা যি ভাৰতৰ প্ৰথম ৰেকৰ্ডৰ বাবে গান গাইছিল) আৰু জোহৰাবাঈ আগ্ৰেৱালী।

পতন

১৮৫৬ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে অৱধ অধিকাৰ কৰাৰ পিছতে এই মধ্যযুগীয় সংস্থাটোৰ পতন ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ঔপনিবেশিক চৰকাৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক ভাল চকুৰে চোৱা নহৈছিল আৰু শেষত তেওঁলোকক সংস্থাপনৰ অভাৱৰ দোহাই দি পতিতাবৃত্তিত নিয়োজিত হ'বলৈ বাধ্য কৰোৱা হৈছিল। সমাজ সংস্কাৰকসকলে সামাজিক পতন আখ্যা দি তেওঁলোকৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। ১৯৪৭ চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱালৈকে এই সংস্থাটো চলি আছিল।

বিখ্যাত তৱাইফসকলৰ কেইগৰাকীমান হ'ল:
মল্কা জান, আৰু জীয়ৰী গৌহৰ জান (১৮৭৩–১৯৩০) ১৯০২ চনত যি পোনপ্ৰথমে ভাৰতীয় ৰেকৰ্ডৰ বাবে গীত গায়।
জদ্দানবাঈ (১৮৯২–১৯৪৯) – প্ৰখ্যাত সংগীতকাৰ, গায়িকা, অভিনেত্ৰী আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা
বেগম আখটাৰ (১৯১৪-১৯৭৪) পদ্মভূষণ
জোহৰাবাই অম্বালেৱালী (১৯১৮-১৯৯০)
বিনোদিনী দাসী (১৮৬২-১৯৪১)
ফাটমা বেগম (১৮৯২-১৯৮৩) আৰু জী জুবেইদা (১৯১১-১৯৮৮), যি প্ৰথমখন টকী মুভি আলম আৰাত অভিনয় কৰিছিল (১৯৩১)
ৰচুলন বাঈ (১৯০২ – ১৫ ডিচেম্বৰ, ১৯৭৪)
ৰৌচন আৰা বেগম (১৯১৭ – ৬ ডিচেম্বৰ, ১৯৮২)
জৰিণ বেগম, লক্ষ্ণৌ (১৯৪৭-১২ মে' ২০১৮)

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি

তৱাইফসকলক মুখ্য চৰিত্ৰ ৰূপে লৈ বলিউডত দেৱদাস (১৯৫৫), সাধনা (১৯৫৮), পাকিজা (১৯৭২), অমৰ প্ৰেম (১৯৭২০), উমৰাও জান (১৯৮১) আদি চলচ্চিত্ৰ আৰু পাকিস্তানত দীৱাৰ-এ-চাব, উমৰাও জান আদা, অঞ্জুমান আদি ড্ৰামা নিৰ্মিত হৈছে; যি তৱাইফসকলক আকৰ্ষণীয় ৰূপত চিত্ৰিত কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পতিতাবৃত্তি
মুখতাৰ মাই

মুখতাৰ মাই (,, জন্ম: প্ৰায় ১৯৭২) হৈছে পাকিস্তানৰ পঞ্জাৱৰ মুজাফৰগড় জিলাৰ জাতৈৰ গ্ৰাম্য তহচিলত অৱস্থিত মীৰৱালা গাঁৱৰ পাকিস্তানী মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী। ২০০২ চনৰ জুন মাহত মাই দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ বলি হৈছিল, যিটো স্থানীয় মাষ্টয় বালুচ বংশৰ জনজাতীয় পৰিষদে ‘সন্মান প্ৰতিশোধ’ৰ প্ৰকাৰ হিচাপে অনুমোদন জনাইছিল। পৰিষদৰ এই ৰায়দান আছিল অধিক প্ৰতিপত্তিশালী মাষ্টোই বালোচ আৰু মাইৰ টাটলা বংশৰ মাজত হোৱা বিবাদৰ পৰিণতিস্বৰূপে।

যদিও স্থানীয় প্ৰথা অনুসৰি মাইয়ে ধৰ্ষণৰ পিছত আত্মহত্যা কৰিব বুলি আশা কৰিছিল, মাইয়ে মাত মাতিছিল আৰু তেওঁৰ ধৰ্ষণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু কৰিছিল৷ এই সমগ্ৰ ঘটনাপ্ৰৱাহক স্থানীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমে সম্প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু প্ৰতিবেদন প্ৰকাশক কৰিছিল। ২০০২ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰত সন্ত্ৰাসবাদ বিৰোধী আদালতে ধৰ্ষণৰ অপৰাধত চাৰিজন ধৰ্ষণকাৰীকে ধৰি ছয়জন লোকক মৃত্যুদণ্ডৰ শাস্তি প্ৰদান কৰে। কিন্তু ২০০৫ চনত লাহোৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ে “অপৰ্যাপ্ত প্ৰমাণ”ৰ উল্লেখ কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত ছয়জন দোষী সাব্যস্ত হোৱা ধৰ্ষণকাৰীৰ ভিতৰত পাঁচজনক দোষমুক্ত কৰে৷ একে সময়তে ষষ্ঠজন লোকৰ শাস্তি আজীৱন কাৰাদণ্ডলৈ হ্ৰাস কৰা হয়। মাই আৰু চৰকাৰে এই সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে আবেদন জনায়, যাৰ ফলত পাকিস্তানৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে দোষমুক্তকৰণ স্থগিত ৰাখি আপীলৰ বাবে শুনানি অনুষ্ঠিত কৰে৷ ২০১১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে চাৰিজন লোকৰ দোষমুক্ত হোৱাৰ সময় বাতিল কৰে যদিও বাকী পাঁচজনক দোষমুক্ত কৰাটো নিশ্চিত কৰে।মুখতাৰ মাইৰ অধিবক্তা আৰু সমৰ্থকসকলে এই ৰায়দানৰ আবেদনৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।

যদিও এই ঘটনাৰ পিছত মাই আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱীৰ সুৰক্ষা বিপন্ন হৈ পৰিছে,, তেওঁ পাকিস্তান আৰু অন্যান্য ঠাইত মহিলাৰ অধিকাৰৰ স্পষ্টবাদী সমৰ্থক হৈয়েই আছে। সমগ্ৰ পাকিস্তানৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ মহিলাসকলক সহায় আৰু শিক্ষা প্ৰদান কৰাত সহায় কৰিবলৈ তেওঁ মুখতাৰ মাই মহিলা কল্যাণ সংস্থা আৰম্ভ কৰিছিল। ২০০৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত মাই ইউৰোপ পৰিষদৰ পৰা উত্তৰ–দক্ষিণ বঁটা লাভ কৰে। ২০০৫ চনত গ্লেমাৰ আলোচনীয়ে তেওঁক 'বছৰৰ মহিলা' হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে। ২০০৬ চনৰ নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি, "তেওঁৰ আত্মজীৱনী ফ্ৰান্সৰ ৩ নং বেষ্ট চেলাৰ, আৰু তেওঁৰ বিষয়ে চিনেমা নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ২০০৭ চনৰ ৮ এপ্ৰিলত নিউয়ৰ্ক টাইমছে প্ৰকাশ কৰিছিল যে পাকিস্তান চৰকাৰ আৰু স্থানীয় সামন্তৰ ভাবুকিৰ বাবে মাই নিজৰ জীৱনটোক লৈ ভয়ৰ মাজত জীয়াই আছে। পাকিস্তানৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি পাৰভেজ মুশ্বাৰফে তেওঁৰ ব্যক্তিগত ব্লগত স্বীকাৰ কৰিছে যে তেওঁ ২০০৫ চনত তেওঁৰ গতিবিধিৰ ওপৰত বাধা আৰোপ কৰা হৈছিল, কাৰণ তেওঁৰ কাম আৰু ইয়াৰ প্ৰচাৰে পাকিস্তানৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাবমূৰ্তিত আঘাত হানিব বুলি আশংকা কৰা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:নাৰী