ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
সুগন্ধি পখিলা

সুগন্ধি পখিলা অসমৰ এগৰাকী কবি হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ স্ব-নিৰ্বাচিত এলানি কবিতাৰ সংকলন। বনলতা প্ৰকাশনৰ বেনাৰত কবিতা পুথিখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ১৯৮১ চনৰ ২০ মাৰ্চত। ২০০৭ চনৰ পুথিখনৰ ত্ৰয়োদশ প্ৰকাশলৈকে কবিগৰাকীয়ে ১৯৫৭ চনৰ পৰা ১৯৮৩ চনলৈকে বিভিন্ন সময়ত লিখা মুঠ ১৩৮ টা কবিতা ইয়াত সন্নিৱিষ্ট হৈছে। 'ৰৌদ্ৰকামনা', 'মোৰ দেশ', 'আহিনৰ লেণ্ডস্কেপ', 'কতনা ব'হাগ', 'ভোগালি' আদি ভালেমান কবিতা সংকলনটিত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। প্ৰচ্ছদ সজ্জা শিল্পী ননী বৰপূজাৰীৰ।

লেখকৰ পৰিচয়

হীৰেন ভট্টাচাৰ্য (, জন্ম:১৯৩২ - মৃত্যু:৪ জুলাই, ২০১২)অসমৰ এগৰাকী খ্যাতিসম্পন্ন কবি। তেখেতৰ দ্বাৰা ৰচিত মুঠ ১৩খন অসমীয়া ভাষাত কবিতা পুথি আৰু বাংলা ভাষাত ২ খনকৈ কবিতা পুথি প্ৰকাশ পাইছে। ইয়াৰ উপৰিও অসমৰ বিভিন্ন কাকত আলোচনীৰ পাতত তেখেতৰ বহুতো কবিতা প্ৰকাশ পাইছে। তেখেতে ১৯৯২ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। অসমীয়া কবিতা প্ৰেমীৰ বাবে তেওঁৰ পৰিচিত নাম হ'ল হীৰুদা। তেখেতক সুগন্ধি পখিলাৰ কবি আৰু প্ৰেম আৰু ৰ’দালিৰ কবি বুলিও অসমীয়া সাহিত্য জগতত নামাংকন কৰা হৈছে।

পুৰস্কাৰ

সুগন্ধি পখিলাৰ জৰিয়তে ভট্টাচাৰ্যই ১৯৮৫ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ 'বিষ্ণু ৰাভা বঁটা' আৰু ভাৰতীয় বিদ্যা ভৱনৰ 'ৰাজাজী সাহিত্য পুৰস্কাৰ' লাভ কৰিছিল। ১৯৮৭ চনত 'ছোভিয়েট দেশ নেহৰু বঁটা'ৰে সন্মানিত হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:বিষ্ণু ৰাভা বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:সংকলন
শ্ৰেণী:কবিতা
অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ তালিকা

১৯৬৩ চনত প্ৰথমে গঠিত হোৱা নটৰাজ থিয়েটাৰৰ পাছত আৰু কেইবাটাও ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ দল গঠন হৈছে। ইয়াৰে বেছি ভাগেই সময়ৰ সোঁতত বিলুপ্ত হৈছে।

তালিকা

থিয়েটাৰৰ নাম
বছৰ
স্থান
প্ৰযোজক
বৰ্তমান স্থিতি
নটৰাজ থিয়েটাৰ
১৯৬৩
পাঠশালা
অচ্যুত লহকৰ
অধুনালুপ্ত (২০০৩)
সুৰদেৱী থিয়েটাৰ
১৯৬৪
চামতা
ধৰণী বৰ্মন
অধুনালুপ্ত
পূৰ্বজ্যোতি থিয়েটাৰ
১৯৬৬
হাজো
কৰুণাকান্ত মজুমদাৰ
অধুনালুপ্ত
ৰূপাঞ্জলি থিয়েটাৰ
১৯৬৮
বৰপেটা

মঞ্চৰূপা থিয়েটাৰ
১৯৬৯
পাঠশালা
হেমকান্ত তালুকদাৰ
অধুনালুপ্ত
অসম ষ্টাৰ থিয়েটাৰ
১৯৭০
পাঠশালা আৰু গুৱাহাটী
কুমুদ শৰ্মা
লুপ্ত
মুকুন্দ থিয়েটাৰ
১৯৭২
মাখিবাহা, টিহু
অতুল ভট্টাচাৰ্য্য--মৃগেন ভট্টাচাৰ্য্য
লুপ্ত
নটৰাজ শিল্প নিকেতন
১৯৭৩
পাঠশালা

ৰূপকোঁৱৰ থিয়েটাৰ
১৯৭৪
নলবাৰী
বীৰন কলিতা
লুপ্ত
জ্যোতিৰূপা থিয়েটাৰ
১৯৭৫
নিতাই পুখুৰী

ভাগ্যদেৱী থিয়েটাৰ
১৯৭৫
মৰোৱা, নলবাৰী

কহিনুৰ থিয়েটাৰ
১৯৭৬
পাঠশালা
ৰতন লহকৰ

মুন থিয়েটাৰ
১৯৭৭
চামতা
অবলা বৰ্মন
লুপ্ত
মঞ্চকোঁৱৰ থিয়েটাৰ
১৯৭৭
উত্তৰ গুৱাহাটী

লখিমী থিয়েটাৰ
১৯৭৭
গোৱালপাৰা

বিষ্ণুজ্যোতি থিয়েটাৰ
১৯৭৭
চামতা

ৰাধিকা দেৱী থিয়েটাৰ
১৯৭৭
দক্ষিণ শিংৰা, কামৰূপ

ৰূপালীম থিয়েটাৰ
১৯৭৮
অভয়াপুৰী

কল্পনা থিয়েটাৰ
১৯৭৮
বেলশৰ, নলবাৰী
যাদৱ সেন ডেকা
লুপ্ত
মা লক্ষ্মী থিয়েটাৰ
১৯৭৮
মৰঙী তিনিআলি, গোলাঘাট

অপৰূপা থিয়েটাৰ
১৯৭৮
পশ্চিম চামতা

বিশ্বজ্যোতি থিয়েটাৰ
১৯৭৮
নলবাৰী

অপ্সৰা থিয়েটাৰ
১৯৭৯
চামতা
জিতেন শৰ্মা
লুপ্ত
আৱাহন থিয়েটাৰ

পাঠশালা
কৃষ্ণ ৰয়
প্ৰচলিত
আৰাধনা থিয়েটাৰ
১৯৭৯
পাঠশালা
সদা লহকৰ
লুপ্ত
অনিৰ্বাণ থিয়েটাৰ
১৯৮২
পাঠশালা
সুভাষ চৌধুৰী

থিয়েটাৰ
২০১৬
পাঠশালা
মানস কলিতা
প্ৰচলিত

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী: ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
খ্ৰিলি-ইউ কিৰে

খ্ৰিলি-ইউ কিৰে (; ১২ জানুৱাৰী ১৯১৮ - ১১ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৩) হ'ল এগৰাকী নগা চিকিৎসক আৰু আমোলা, তেওঁ নগাসকলৰ মাজত পশ্চিমীয়া চিকিৎসা অনুশীলন কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা চিকিৎসক আছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

খ্ৰিলি-ইউ কিৰেৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৮ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত কোহিমা গাঁৱৰ এটি‍ আঙ্গামি নগা পৰিয়ালত। তেখেতৰ মাতৃ আৰু পিতৃ আছিল নেইকুওনুও আৰু জেটছভি কিৰে।

কিৰে কোহিমাৰ বেপ্টিষ্ট মিছন স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু লুধিয়ানা খ্ৰীষ্টিয়ান মেডিকেল কলেজৰ পৰা লাইচেণ্টিয়েট মেডিচিন চাৰ্জাৰী (এল.এম.এছ.) অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ ১৯৫২ চনত ডিব্ৰুগড় অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়লৈ এমবিবিএচ কৰিবলৈ গৈছিল।

কেৰিয়াৰ

খ্ৰিলি-ইউ কিৰে ১৯৪৭ চনত কোহিমাৰ নগা চিকিৎসালয় কৰ্তৃপক্ষত সন্মানীয় সেৱাৰ মনোভাৱেৰে‍ তেওঁৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল।

পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ নাগালেণ্ডৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ বিভাগৰ সঞ্চালিকা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

পৰৱৰ্তী জীৱন আৰু মৃত্যু

চৰকাৰী সেৱাৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত কিৰে প্ৰথম নগা মাতৃ সংস্থাৰ আহ্বায়ক, নাগালেণ্ড ৰাজ্যিক ৰেডক্ৰছ সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আৰু প্ৰথম সন্মানীয় সম্পাদক আৰু নগালেণ্ড স্বাস্থ্য আৰু সমাজ কল্যাণ ব'ৰ্ড প্ৰতিষ্ঠানৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

২০১৩ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰত ভাৰতীয় মানক সময় অনুসৰি (UTC+05:30) ১৭:৪০ বজাত, কোহিমাৰ মিডলেণ্ড ৱাৰ্ডত থকা তেওঁৰ ব্যক্তিগত বাসগৃহত কিৰেৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
মহান পিটাৰ

মহান পিটাৰ (, Pyotr Velikiy; ৯ জুন ১৬৭২ – ৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৭২৫) আছিল ৰাছিয়াৰ জাৰ আৰু পাছত প্ৰথম সম্ৰাট। তেওঁ ৰাছিয়াক আধুনিকীকৰণৰ দিশে আগবঢ়াইছিল আৰু ইউৰোপীয় মডেলত ৰাষ্ট্ৰ আৰু সমাজ গঠন কৰিছিল।

শাসনৰ আৰম্ভণি

১৬৮২ চনত কেৱল ১০ বছৰ বয়সতে তেওঁ চাৰ হ’বলৈ ঠাই পায়, যদিও আৰম্ভণিতে তেওঁৰ মাতৃ নাটালিয়া আৰু পাছত সোফিয়া নামৰ মহিলা এজনীয়ে ৰিজেণ্ট হিচাপে শাসন কৰিছিল। ১৬৮৯ চনৰ পাছত তেওঁ নিজে পূৰ্ণ ক্ষমতাৰে শাসন আৰম্ভ কৰে।

আধুনিকীকৰণ আৰু সংস্কাৰ

পিটাৰে ৰাছিয়াক ইউৰোপৰ উন্নত প্ৰযুক্তি, নৌশক্তি, শিক্ষা আৰু প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাৰে সামঞ্জস্য কৰিবলৈ বহু সংস্কাৰ কৰিছিল। তেওঁ সেনা আৰু নৌসেনা আধুনিকীকৰণ কৰিছিল, নতুন পুঁজিবাদী উদ্যোগ স্থাপন কৰিছিল আৰু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান খুলিছিল। তেওঁ ১৭০৩ চনত ছেইণ্ট পিটাৰ্সবাৰ্গ চহৰ স্থাপন কৰিছিল আৰু সেইটো নতুন ৰাজধানী কৰিছিল।

বাল্টিক যুদ্ধ আৰু সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰ

তেওঁৰ ৰাজত্বকালত ৰাছিয়াই Great Northern War (১৭০০–১৭২১)ত চুইডেনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰি বাল্টিক সাগৰৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ লাভ কৰিছিল। ১৭২১ চনত এই বিজয়ৰ ফলস্বৰূপে পিটাৰে নিজকে "সম্ৰাট" উপাধি দিয়ে আৰু ৰাছিয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে সাম্ৰাজ্য ৰূপত ঘোষণা কৰে।

ব্যক্তিত্ব আৰু পৰিয়াল

পিটাৰ দেহগতভাৱে ৬ ফুট ৮ ইঞ্চি দীঘল আছিল, যিয়ে তেওঁক দৰ্শনীয় আৰু বলিষ্ঠ নেতা হিচাপে চিনাক্ত কৰিছিল। তেওঁৰ জীৱন ব্যক্তিগতভাৱে চাঞ্চল্যপূৰ্ণ আছিল। তেওঁ প্ৰথম বিবাহ এভডোক্সিয়াৰ পৰা ছেক কৰিলে আৰু পাছত কেথেৰিনক বিবাহ কৰিছিল, যিয়ে তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত সম্ৰাজ্ঞী হয়।

মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ

৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৭২৫ চনত ছেইণ্ট পিটাৰ্সবাৰ্গত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পত্নী কেথেৰিন প্ৰথম ৰাছিয়াৰ শাসক হয়। পিটাৰৰ আধুনিকীকৰণ আৰু শক্তিশালী ৰাজশক্তিৰ ভিত্তিত ৰাছিয়াই ১৮শ আৰু ১৯শ শতিকাত ইউৰোপত এটা প্ৰধান শক্তি ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।

উৎস

শ্ৰেণী:ৰাছিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
হৰসিদ্ধি

দুৰ্গাৰ অন্যতম দিশ হৰসিদ্ধি হৈছে এক আঞ্চলিক হিন্দু দেৱী। ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ তথা গুজৰাট, মধ্য প্ৰদেশত এইগৰাকী দেৱী জনপ্ৰিয়।

নামসমূহ

হৰসিদ্ধি নামটো "হৰ্ষদ অম্বা" - সুখী মাতৃৰ এক চমু ৰূপ। দেৱীৰ এই স্বৰূপটো, অম্বা আৰু কালিকা দেৱীৰ এটা দিশ বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁক হৰ্ষল, হৰ্ষদ, হৰ্ষত, হৰসিদ্ধ ভবাণী আদি নামেৰেও জনা যায়।

কুলদেৱী

তেওঁক বহুতো ক্ষত্ৰিয়, ব্ৰাহ্মণ, ৰাজপুত আৰু বৈশ্য সম্প্ৰদায়ৰ লোকে নিজৰ কুলদেৱী হিচাপে উপাসনা কৰে। লোহানা সকলৰ চন্দৰানা গোত্ৰ, ব্ৰহ্মক্ষত্ৰিয়, গুৰ্জাৰৰ হৰসনা গোত্ৰ, বহুতো জৈন জাতিৰ লগতে পঞ্চৰিয়াৰ দৰে ব্ৰাহ্মণ আৰু আন বহুতো সম্প্ৰদায়ে তেওঁক তেওঁলোকৰ কুলদেৱী হিচাপে উপাসনা কৰে। তেওঁক মাছমৰীয়া আৰু অন্যান্য সাগৰীয় উপত্যকাত বসবাস কৰা জনজাতি আৰু গুজৰাটৰ লোকসকলে ধৰ্মীয়ভাৱে উপাসনা কৰে। এই গৰাকী দেৱীক সাগৰত জাহাজৰ ৰক্ষক বুলি গণ্য কৰা হয়।

হৰসিদ্ধি মন্দিৰ আৰু বিশ্বাস

হৰসিদ্ধি মাতা মন্দিৰ দ্বাৰকালৈ যোৱাৰ পথত পোৰবন্দৰৰ পৰা প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ দূৰৈৰ গান্ধৱী গাঁৱত অৱস্থিত হৰ্ষল মাতা মন্দিৰ বুলিও জনা যায়। মূল মন্দিৰটো মূলতঃ সাগৰৰ ফালে থকা এটা পাহাৰৰ ওপৰত অৱস্থিত আছিল। কোৱা হয় যে কৃষ্ণই তেওঁৰ জীৱনকালত এইগৰাকী দেৱীক উপাসনা কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই কয়লা ডুংগৰ নামৰ পাহাৰৰ ওপৰেতে এইগৰাকী দেৱীয়ে বাছ কৰি আহিছে বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত। পাহাৰৰ ওপৰৰ মূল মন্দিৰটো কৃষ্ণই নিজেই নিৰ্মাণ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। কৃষ্ণই অসুৰ সকল আৰু জৰাসন্ধক পৰাজিত কৰিব বিচাৰিছিল সেয়েহে তেওঁ ক্ষমতাৰ বাবে অম্বা মাতাৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। দেৱীৰ আশীৰ্বাদত কৃষ্ণই অসুৰসকলক পৰাজিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এই সফলতাৰ পিছত, তেওঁ মন্দিৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল। যেতিয়া জৰাসন্ধক হত্যা কৰা হৈছিল, যাদৱ কুলৰ সকলো অতি আনন্দিত হৈছিল আৰু তেওঁলোকে ইয়াত তেওঁলোকৰ সফলতাৰ বাবে উল্লাস প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। সেয়েহে হৰ্ষদ মাতা বা হৰসিদ্ধি মাতা নামটো প্ৰচলিত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁক জাদেজাৰ (যাদৱ) কুলদেৱী হিচাপে উপাসনা কৰা হৈছে।

চিত্ৰ বিথিকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ৰূপা ভৱানী

মাতা ৰূপা ভৱানী (ইংৰাজী: Mata Rupa Bhawani; জন্ম: ১৬২১ – ১৭২১; জন্ম নাম: অলখেশ্বৰী) এগৰাকী কাশ্মীৰী কবি আছিল। ভৱানী সোতৰ শতিকাৰ এগৰাকী হিন্দু সন্ত আছিল যিয়ে বৰ্তমানৰ কাশ্মীৰ উপত্যকাত বাস কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

তেওঁ সোতৰ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নৱাকাদলৰ (বৰ্তমান শ্ৰীনগৰ) খানকাহ-ই-শোকতাৰ বাসিন্দা পণ্ডিত মাধৱ জু ধৰৰ কন্যা আছিল। তেওঁৰ পিতৃয়েই তেওঁক যোগ সাধনাৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিছিল।

মৌখিক আৰু লিখিত কিংবদন্তি অনুসৰি মাধৱ জু ধৰ মাতা শাৰিকাৰ (কালী) এজন পৰম ভক্ত আছিল। তেওঁ প্ৰতিদিনে হৰি পৰ্বতত অৱস্থিত দেৱীৰ মন্দিৰ দৰ্শন কৰি এগৰাকী কন্যা সন্তানৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। ১৬২১ চনৰ জ্যৈষ্ঠ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত ভৱানীৰ জন্ম হয়। অৱশ্যে বিভিন্ন বিৱৰণত তেওঁৰ জন্মৰ চন ১৬২০ চনৰপৰা ১৬২৪ চনৰ ভিতৰত বুলি ভিন ভিন মত পোৱা যায়। ভৱানীয়ে পিতৃৰ পথ অনুসৰণ কৰি ঈশ্বৰ আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ সন্ধানত ব্ৰতী হৈছিল।

ধৰ্মীয় জীৱন

কম বয়সতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছতো তেওঁ প্ৰায়ে মাজনিশা হৰি পৰ্বতলৈ গৈ সাধনা কৰিছিল। এগৰাকী মহিলা অকলশৰে বাহিৰলৈ ওলাই যোৱাক লৈ সেই সময়ত প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছিল। তেওঁৰ শাহুৱেক আৰু স্বামীয়ে তেওঁৰ লগত দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৱশেষত ঈশ্বৰৰ সন্ধানত তেওঁ স্বামীগৃহ ত্যাগ কৰে।

ভৱানীয়ে জম্মু-কাশ্মীৰৰ গাণ্ডেৰবাল জিলাৰ চশমে শ্বাহবী, মণিগ্ৰাম, লাৰ আৰু ভাস্কুৰাত নিৰ্জনতাত সাধনা কৰিছিল। চাফা কাদলত থকা তেওঁৰ জন্মস্থানৰ লগতে এই স্থানসমূহ এতিয়া ‘ৰূপা ভৱানী আস্থান’ হিচাপে জনাজাত।

১৭২১ খ্ৰীষ্টাব্দত মাঘ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ সপ্তমী তিথিত মাতা ৰূপা ভৱানীৰ মৃত্যু হয়। এই দিনটো ‘চাহিব সপ্তমী’ নামেৰে পৰিচিত আৰু কাশ্মীৰৰ হিন্দুসকলে এই দিনটো পালন কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কাশ্মীৰী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:হিন্দু সন্ত
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
ভাত ভজা

]], পেৰু-চীনা ভাত ভজা
]]
ভাত ভজা হৈছে ৰন্ধা চাউলৰ খাদ্য যিটো কেৰাহীত ভাজি লোৱা হয় আৰু সাধাৰণতে অন্যান্য উপাদান যেনে কণী, শাক-পাচলি, সাগৰীয় খাদ্য বা মাংসৰ সৈতে মিহলি কৰা হয়। ইয়াক প্ৰায়ে মূল খাদ্য হিচাপে বা আন এটা খাদ্যৰ সংগী হিচাপে খোৱা হয়। ভাত ভজা পূব এছিয়া, দক্ষিণ পূব এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ খাদ্যৰ জনপ্ৰিয় উপাদান ৷ ঘৰতে বনোৱা খাদ্য হিচাপে, ভাত ভজা সাধাৰণতে অন্য খাদ্যৰ পৰা বাকী থকা উপাদানৰে তৈয়াৰ কৰা হয়, যাৰ ফলত অগণন ভিন্নতা দেখা যায়। প্ৰথমে চীনত ছুই বংশৰ সময়ত ভাত ভজাৰ বিকাশ ঘটিছিল আৰু পিছলৈ চীনা প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ প্ৰব্ৰজনৰ জৰিয়তে সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি পৰিছিল।
বহু জাতৰ ভজা ভাতৰ নিজস্ব বিশেষ উপাদানৰ তালিকা থাকে। চীনত সাধাৰণ জাতৰ ভিতৰত ইয়াংঝৌ ভাত ভজা আৰু হকিয়েন ভাত ভজা । জাপানীজ চাহানক জাপানী চীনা খাদ্য বুলি গণ্য কৰা হয়, কাৰণ চীনা ভাজি ভাতৰ খাদ্যৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। দক্ষিণ-পূব এছিয়াত একেদৰেই নিৰ্মিত ইণ্ডোনেছিয়ান, মালয়েছিয়ান, আৰু ছিংগাপুৰৰ নাচি গোৰেং আৰু থাই খাও ফাট জনপ্ৰিয় খাদ্য। পশ্চিমীয়া দেশত নিৰামিষভোজীক খাদ্য যোগান ধৰা বেছিভাগ ৰেষ্টুৰেণ্টেই কণীৰ ভাত ভজা ধৰি নিজাকৈ জাতৰ ভাজি আৱিষ্কাৰ কৰিছে। অ-এছিয়ান দেশৰ ৰেষ্টুৰেণ্টৰ খাদ্যৰ তালিকাতো ভজা ভাত দেখা যায় য’ত এই খাদ্যৰ কোনো থলুৱা পৰম্পৰা নথকা খাদ্যৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। তদুপৰি, কিছুমান লেটিন আমেৰিকান দেশৰ খাদ্যত ভজা ভাতৰ ভিন্নতা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, য'ত ইকুৱেডৰৰ চৌলাফান, পেৰুৰ আৰোজ চাউফা, কিউবাৰ এৰ'জ ফ্ৰিটো আৰু প'ৰ্ট' ৰিকান এৰ'জ মাম্পোষ্টিয়া আদি অন্তৰ্ভুক্ত।

এছিয়া আৰু বিশ্বৰ অন্যান্য প্ৰান্তত ভজা ভাত এটা সাধাৰণ ৰাজপথৰ খাদ্য । এছিয়াৰ কিছুমান দেশত সৰু সৰু ৰেষ্টুৰেণ্ট, ৰাজপথত বিক্ৰেতা আৰু ভ্ৰমণকাৰী হকাৰে ভাজি ভাত পৰিবেশনৰ বিশেষজ্ঞ। ভূটানৰ চহৰবোৰত ব্যস্ত ৰাস্তা বা আৱাসিক এলেকাত ভজা চাউলৰ ৰাজপথৰ বিক্ৰেতাই নিজৰ খাদ্যৰ গাড়ী ৰখাটো সাধাৰণ কথা। দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বহুতো ষ্ট্ৰীট ফুড ষ্টেণ্ডত ঐচ্ছিক গাৰ্নিচ আৰু চাইড ডিচৰ নিৰ্বাচনৰ সৈতে ভাজি ভাত উপলব্ধ।

প্ৰস্তুতি

ৰন্ধা চাউল প্ৰধান উপাদান, য'ত বিভিন্ন ধৰণৰ অতিৰিক্ত উপাদান থাকে, যেনে শাক-পাচলি, কণী, মাংস ( কুকুৰা, গৰুৰ মাংস, গাহৰিৰ মাংস, মেৰ পোৱালি, মাটন ), সংৰক্ষিত মাংস ( বেকন, হাম, চচ্চেজ ), সাগৰীয় খাদ্য ( মাছ, চিংৰা, কেঁকোৰা ), আৰু ভেঁকুৰ . অতিৰিক্ত সোৱাদৰ বাবে প্ৰায়ে পিঁয়াজ, চেলট, স্কেলিয়ন, লিক, আদা আৰু নহৰু আদি সুগন্ধি দ্ৰব্য যোগ কৰা হয়। ৰন্ধন তেল যেনে ভেজিটেবল অইল, তিলৰ তেল, ক্লেৰিফাইড বাটাৰ, বা লাৰ্ড ব্যৱহাৰ কৰি ৱক বা ফ্ৰাই পেনত তেল দিব পাৰি যাতে লেঠাব নোৱাৰে, লগতে সোৱাদৰ বাবেও। ভাজি ভাতৰ খাদ্যত নিমখ, বিভিন্ন ধৰণৰ সৰিয়হ, অইষ্টাৰ চচ, টেৰিয়াকি চচ আৰু আন বহুতো চাটনি আৰু মছলা দিব পাৰি। জনপ্ৰিয় গাৰ্নিচসমূহৰ ভিতৰত আছে কটা স্ক্যালিয়ন, টুকুৰা টুকুৰ কৰা চিলি, ভজা চেলট, পাৰ্চলি বা ধনীয়াৰ পাতৰ ডাল, পদিনা পাত, টুকুৰা টুকুৰ কৰা কণী, টোষ্ট কৰা তিলৰ গুটি, সাগৰীয় শাক-পাচলিৰ টুকুৰা ( জিম বা নৰি ), কাটি লোৱা শসা, টমেটো, চূণ, বা আচাৰ কৰা শাক-পাচলি।

তথ্যসূত্ৰ
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা

প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পী। তেখেত আচাৰ্যা প্ৰতিষ্ঠা হিচাপে কৰ্মৰত। প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা এগৰাকী যোগৰ শিক্ষক আৰু প্ৰসাৰকো। তেখেতে "ভাৰত কলেজ অৱ পাৰফৰ্মিং আৰ্ট" নামৰ শিক্ষানুষ্ঠানখনি স্থাপন কৰে।

কৰ্মজীৱন

প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই তেখেতৰ পিতৃ আৰু গুৰু শংকৰ আপ্টে কথক কেন্দ্ৰৰ পৰা যোগৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ২০০৭ চনৰ ২ অক্টোবৰত জি নেটৱৰ্কে তেখেতক "সবাতোকৈ তৰুণ যোগাচাৰ্য" আৰু "মাইণ্ড থেৰাপিষ্ট" হিচাপে ঘোষণা কৰে। তেখেতৰ যোগৰ অনুষ্ঠান হৈছে জাগো ভাৰত ধ্যান যোগ আন্দোলন। এই অনুষ্ঠানটো জি জাগৰণ চেনেলটোত দৈনিক তিনিবাৰকৈ সম্প্ৰচাৰিত হয়। আইচিচি জোহান্সবাৰ্গত তেখেতক ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক সংলগ্নকাৰী "যোগ গুৰু" আৰু "কথক" প্ৰদৰ্শনকাৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰে। ভাৰত চৰকাৰৰ পৰ্যটন মন্ত্ৰণালয়ৰ "অতুলনীয় ভাৰত" বিজ্ঞাপনধৰ্মী অভিযানটোতো তেখেতে প্ৰদৰ্শন কৰে। গুৰু জয়কিশান মহাৰাজ আৰু গুৰু গীতাঞ্জলী লালৰ অধীনতো তেখেতে প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে।

টেলিভিছন ব্যক্তিত্ব

প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই বিভিন্ন টিভি চেনেলৰ বাবে ২১টাকৈ টিভি অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছে। সেই চেনেলসমূহৰ ভিতৰত জি জাগৰণ চেনেল, জি নিউজ, ইণ্ডিয়া টিভি, ফ'কাছ টিভি, ইটিভি, টোটেল টিভি, ফকাছ টিভি, ইটিভি, জি নিউজ উত্তৰ প্ৰদেশ, শ্ৰী নিউজ, নক্ষত্ৰ নিউজ, এবিপি নিউজ আদি। ইয়াৰ উপৰি তেখেতে কিশোৰ অৱস্থাৰ কেতবোৰ সমস্যাৰ ভিত্তিত "দ্য বেলেঞ্চিং এক্ট উইথ প্ৰতিষ্ঠা" নামৰ অনুষ্ঠানটো প্ৰযোজনা আৰু সংৰচনা কৰে। এবিপি নিউজত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা তেখেতৰ অনুষ্ঠান "ডো মিনিট মে যোগ" এটা জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠান। আজ টক, আইবিএন ছেভেন, নিউজ ২৪, ইণ্ডিয়া টিভিৰ দৰে চেনেলে প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাক বিভিন্ন বাৰ্তালাপৰ অনুষ্ঠান আৰু তৰ্কানুষ্ঠানলৈ নিমন্ত্ৰিত কৰি আহিছে।

লেখিকাৰ ৰূপত

প্ৰতিষ্ঠা শৰআই ভাৰতৰ জাগৰণ গ্ৰুপৰ সখী আলোচনীৰ বাবে যোগ-সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন লেখা লিখি আহিছে। ইয়াৰ উপৰি আমেৰিকাৰ তথাস্তু আলোচনীৰ বাবেও তেখেতে কিছু লেখা লিখিছে। মাত্ৰ ২৫ বছৰ বয়সতে তেখেতে জীৱনৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে। গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিছিল মোক্ষায়তন ইণ্টাৰনেশ্যনে যোগাশ্ৰমে। ইংৰাজী আৰু বাহাছা ইণ্ডোনেছিয়া ভাষাত লিখা তেখেতৰ আন এখন গ্ৰন্থ "Essential Elements of Kathak" হৈছে কথন নৃত্যৰ ওপৰত আধাৰিত। গ্ৰন্থখন জাকাৰ্টাৰ ইণ্ডিয়ান দূতাবাসে প্ৰকাশ কৰে।

ভাৰতবৰ্ষৰ সাংস্কৃতিক দূত

ভাৰতীয় কলা আৰু সংস্কৃতিৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই ভালেকেইখন দেশ ভ্ৰমণ কৰিছে। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰৰ হকে তেখেতে ব্যক্তিগতভাৱেও কিছুমান উদ্যোগ লৈছে।

নৃত্য পৰিচালক আৰু প্ৰদৰ্শনকাৰী

কমেও ২৫টা নৃত্য প্ৰযোজনাত প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে। সেইসমূহ নৃত্য তেখেতেই পৰিচালনাও কৰিছে। ২০১৪ চনত "ASEAN" সভাত তেখেতে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি এটা সাংস্কৃতিক কাৰ্যাৱলী উপস্থাপন কৰে। ২০১৫ চনৰ মিছ ইণ্ডিয়া ইণ্ডোনেছিয়া অনুষ্ঠানতো তেখেতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল। তেখেতৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় নৃত্যানুষ্ঠানটো হৈছে 'Krishna the perfection'। এইটো নৃত্যানুষ্ঠান হৈছে কথক নৃত্যৰ দ্বাৰা পৰিৱেশিত একধৰণৰ সাংগীতিক কাহিনী। অনুষ্ঠানটো সমগ্ৰ বিশ্বতে ১৫০বাৰতকৈও অধিক পৰিৱেশন কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
২১ জুন

জন্ম মৃগেন শৰণীয়া

ঘটনাৱলী

১৯৪৮ - ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ এগৰাকী কৰ্ণধাৰ সদস্য চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰীদেৱে স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
১৯৪৮ - পিটাৰ গল্ডমাৰ্কৰ দ্বাৰা সৰ্বপ্ৰথম লং প্লেয়িং ৰেকৰ্ড প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
১৯৭৭ - জ্যোতিবসু পশ্চিমবংগৰ মুখ্য মন্ত্ৰী হয়। চনৰ পৰা একেৰাহে ২১ বছৰ কাল পশ্চিমবংগৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি বিশ্ব অভিলেখ গঢ়িছিল।
১৯৯১ - মনমোহন সিঙক বিত্তমন্ত্ৰী হিচাবে কেবিনেটত নবনিৰ্বাচিত প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাৱে মকৰল কৰে।
২০০৬ - প্লুট'ৰ ন-আৱিষ্কৃত চেটেলাইটকেইটাক নিক্স আৰু হাইড্ৰা নাম দিয়া হয়।
২০১৪ - উত্তৰ গোলাৰ্ধৰ সকলোতকৈ দীঘল দিন। অসমৰ আকাশত সূৰ্য আছিল মুঠ ১৩ ঘণ্টা ৩৫ মিনিট।

জন্ম

১৯৮১ - এডৱাৰ্ড জোচেফ স্ন'ডেন, আমেৰিকাৰ কম্পিউটাৰ বিশেষজ্ঞ, আমেৰিকাৰ চোৰাংচোৱা সংস্থা চি.আই.এ. আৰু এন.এচ.এ.ৰ প্ৰাক্তন কৰ্মী।
১৯৩২ - নিগাৰ চুলতানা, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
১৯৫৩ - বেনাজিৰ ভুট্টো, পাকিস্তানী ৰাজনীতিবিদ।
১৯৮২ - ৰাজকুমাৰ উইলিয়াম, গ্ৰেট বৃটেনৰ ৰাজকুমাৰ, ডিউক অব কেমব্ৰিজ।
১৯৯১ - তাছি আৰু নুংচি মালিক, সপ্তশৃঙ্গ আৰোহণ কৰা আৰু উত্তৰ আৰু দক্ষিণ মেৰুত উপস্থিত হৈ দুঃসাহসী গ্ৰেণ্ড শ্লেম আৰু থ্ৰী পোলচ চেলেঞ্জ সম্পূৰ্ণ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় যমজ ভগ্নী।

মৃত্যু

১৮৫২ - ফ্ৰেড্ৰিক ফ্ৰ'বেল, জাৰ্মান ধৰ্মযাজক আৰু কিণ্ডাদাৰগাৰ্টেন স্কুল ব্যৱস্থাৰ উদ্ভাৱক। (জঃ ২১/০৪/১৭৮২)
১৯৫৭ - যোহানেচ্ ষ্টাৰ্ক, বিখ্যাত জাৰ্মান পদাৰ্থবিজ্ঞানী। (জঃ ১৫/০৪/১৮৭৪)
১৯৯৯ - পৰাগধৰ চলিহা, অসমীয়া শিক্ষাবিদ, ৰাজনীতিবিদ, অভিনেতা আৰু সংগীতজ্ঞ।
২০২০ - শীলা বৰঠাকুৰ, ভাৰতীয় সমাজসেৱী আৰু লেখিকা।
২০২২ - ৰবীন বৰুৱা, অসমীয়া কাৰ্টুনিষ্ট আৰু চিত্ৰশিল্পী।

দিৱস

আন্তৰ্জাতিক যোগ দিৱস
বিশ্ব মানৱীয় দিৱস
বিশ্ব সংগীত দিৱস
বিশ্ব হাইড্ৰ'গ্ৰাফী দিৱস (আন্তৰ্জাতিক)

শ্ৰেণী:জুন
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া

মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া হৈছে এগৰাকী অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক। ফচং শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ ২০২০ চনৰ সাহিত্য অকাডেমিৰ শিশু সাহিত্য বঁটা লাভ কৰিছিল। অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা অঞ্চলৰ নেমুগুৰি ভকত গাঁৱত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

গছবোৰ মোৰ প্ৰিয় আছিল। ঘৰৰ বাঁহনিখনত থকা প্ৰায় প্ৰতি জোপাৰ গছৰ সৈতে মাজে মাজে কথা পাতিছিলোঁ। গছৰ সৈতে কথা পতা সেই কাণ্ডটো কোনোবাই দেখিলে পাগলী বুলি ভাবিব বুলি অলপ সংকোচো হৈছিল কিন্তু কথা পাতিবলৈ এৰি দিয়া নাছিলোঁ। কেতিয়াবা সিহঁতক সাধু কথা কৈছিলোঁ,দিনটো ক’ত কি কৰিলোঁ সেইবোৰ বৰ্ণনা দিছিলোঁ।
আমাৰ ঘৰখনৰ আৰ্থিক অৱস্থা এনে নাছিল যে পাঠ্যপুথিৰ বাহিৰে আমাক অন্য কিবা কিতাপ যোগান ধৰিব পাৰিব। সেইবাবে মই য'তে কিতাপ দেখিছিলোঁ তাতে এঠা লগাৰ দৰে বহি পঢ়ি শেষ কৰিছিলোঁ। আমাৰ গাঁৱৰ এখন ঘৰতেই কিতাপৰ ডাঙৰ আলমাৰি এটা আছিল আৰু তেওঁলোকৰ ঘৰখন মোৰ ভাত ঘৰৰ দৰে হৈ পৰিছিল। এই যে কিতাপৰ প্ৰতি মোহটো আছিল এইটোৱেই লাহে লাহে মনৰ মাজত লিখাৰ তাগিদা সৃষ্টি কৰিছিল।
মন চুই যোৱা এশাৰী বাক্য বা এটা শব্দয়ো মোক লিখিবলৈ উদ্বুদ্ধ কৰিব পাৰে সেয়া লাগিলে কোনোবা এজন সাহিত্যিকৰ সৃষ্টিয়ে হওক বা অন্য কোনোবা এজন অখ্যাত ব্যক্তিৰে হওক।
মোৰ ধাৰণাৰে সাহিত্যৰ প্ৰতিদ্বন্দী বুলি যদি কিবা আছে সেয়া সাহিত্যৰ ভাল লেখা আৰু দুৰ্বল লেখা। সাহিত্যত যদি ভাল লেখা সৃষ্টি হৈ থাকে তেতিয়া আন কোনো উৎসই সেই সাহিত্যক জনপ্ৰিয় হৈ উঠাত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে লাগিলে সেয়া ইউটিউব বা টেলিভিচনৰ কাৰ্টুনে হওক।
সকলো সাহিত্যৰে নিজা বিশেষত্ব থাকে। কোনোবা এজনে যদি ভাবে তেওঁ যি সাহিত্য ৰচনা কৰে সেই সাহিত্য আনবোৰ সাহিত্যতকৈ উচ্চ খাপৰ তেন্তে সেয়া তেওঁৰ একেবাৰে ভ্ৰান্ত ধাৰণা। কোনো সাহিত্যই সহজ নহয়। ব্যংগ সাহিত্যও তেনে এক সাহিত্য। বৰঞ্চ মই ভাবো মানুহৰ মানসিক জঠৰতা এখিনি পলকতে নোহোৱা কৰি মুখত হাঁহি বিৰিঙাই তুলিব পৰা এই সাহিত্য ৰচনা কৰা খুবেই কঠিন। সকলোৰে বাবে এয়া সম্ভৱপৰ নহয়।

উত্‍স
হাইকু

হাইকু (俳句 haikai verse?) এবিধ অতি চুটি কবিতা। জাপানত এই কবিতাৰ প্ৰথমে প্ৰচলন হৈছিল। হাইকু কবিতাৰ তিনিটা প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হৈছে:

হাইকুৰ এটা বৈশিষ্ট্য হৈছে, 'কিৰু' (আক্ষৰিক অৰ্থঃ কটা) (kiru)। দুটা ভিন্ন চিত্ৰকল্প বা ধাৰণাৰ মিশ্ৰণ , যাক সাঙোৰা হয় এটা শব্দৰ দ্বাৰা। এই শব্দক 'কিৰেজি' (kireji) বোলা হয়। 'কিৰেজি'য়ে চিত্ৰকল্প বা ধাৰণা দুটাক লগ কৰাৰ উপৰিও নিৰ্ণয় কৰে সেই উপাদান কেইটা কি অৰ্থত সাঙোৰা হৈছে।
হাইকুৰ পৰম্পৰাগত ৰূপত সোতৰটা 'মাত্ৰা' থাকে। জাপানী ভাষাত 'অন' (ধ্বনি) আৰু 'জি' (বৰ্ণ) লগ লাগি এটা 'উচ্চাৰিত বৰ্ণ' (phonetic character) গঠিত হয়। ইংৰাজী অনুবাদত ইয়াক আখৰ (letter) বুলি কোৱা হৈছে, মূলত: এই ৰূপটো সংস্কৃতৰ 'মাত্ৰা'ৰ সমস্থানীয়। এই সোতৰটা 'মাত্ৰা' তিনিটা শাৰীত ৫, ৭, ৫-টাকৈ ভগোৱা থাকে। যিকোনো এটা শাৰীৰে শেষত 'কিৰেজি' এটা থাকিব পাৰে।
হাইকুত এটা ঋতুবাচক শব্দ থাকে। ইয়াক 'কিগো' (kigo) বোলা হয়। এই 'কিগো' সাধাৰণতে ঋতুবাচক শব্দৰ এখন বৃহৎ তালিকাৰ পৰা লোৱা হয়। তালিকাখনক 'ছাইজিকি' (saijiki) বোলা হয়। 'কিগো' শব্দটো প্ৰকৃতিৰ মাজৰ পৰা লোৱা হয়। সেইবাবেই হাইকু সমূহক মূলত: প্ৰকৃতিৰ কবিতা বুলি কোৱা হয়।

আধুনিক জাপানী হাইকু সমূহত ১৭ মাত্ৰাৰ নিয়মটো সদায়ে মানি চলা নহয়। প্ৰকৃতিৰ উল্লেখো সদায়ে নহয়। কিন্তু দুটা ভিন্ন চিত্ৰকল্পৰ উপস্থাপনৰ ৰীতি এতিয়াও মানি চলা হয়। অতি সম্প্ৰতি চিত্ৰকল্পবিলাক সাধাৰণতে দেখি থকা ঘটনা বা দৃশ্য হ'ব লাগে বুলি কোৱা হৈছে।

জাপানত হাইকু সমূহক ওপৰৰপৰা তললৈ লিখা হয়। ইংৰাজী বা অন্য ভাষাত ইয়াক তিনিটা শাৰী হিচাপে লিখা হয়।

হাইকুক আগতে হক্কু (hokku) বুলি কোৱা হৈছিল। হাইকু নামকৰণ প্ৰথমে কৰিছিল উনবিংশ শতাব্দীত মাশ্বাওকা শ্বিকিয়ে।

উদাহৰণ

এটা বহুল পঠিত হাইকু হৈছে 'মাৎছুয়ো বাছৰ দ্বাৰা ৰচিত 'পুৰণি পুখুৰী'।

জাপানী ভাষাত:
古池や蛙飛込む水の音
ふるいけやかわずとびこむみずのおと (transliterated into 17 hiragana)
furuike ya kawazu tobikomu mizu no oto (transliterated into romaji)

মাত্ৰা হিচাপে বিভাজিত:
fu-ru-i-ke ya (৫)
ka-wa-zu to-bi-ko-mu (৭)
mi-zu no o-to (৫)

ইংৰাজী অনুবাদ (২০)
old pond . . .
a frog leaps in
water’s sound

অসমীয়া অনুবাদ
পুৰণি পুখুৰীত
ভেকুলীটো জঁপিয়ালে
পানীত শব্দ

অইন ভাষাত হাইকু

হাইকু জাপানৰ বাহিৰেও বৰ্তমান অন্যান্য ভাষাটো ৰচনা কৰা হয়। মূ ল জাপানী ভাষাৰ শব্দ-বিন্যাসৰ নিয়মবিলাক অইন ভাষাত কঠোৰ ভাৱে মানি চলাটো সম্ভৱ নহয়। কিন্তু প্ৰকৃতিৰ উল্লেখ আৰু ভিন্ন চিত্ৰকল্পৰ উপস্থাপনৰ ৰীতি মানি চলা হয়।

অসমীয়া ভাষাত হাইকু

জয়ন্তী চুতীয়াই 'বাছ'ৰ হাইকু ভ্ৰমণ' নাম দি মাৎছুয়ো বাছ'ৰ 'হাইকু ভ্ৰমণ' কিতাপখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে। অৱশ্যে কিতাপখন গদ্য আৰু কবিতাৰ সংমিশ্ৰণ। এই কিতাপখনত হাইকুৰ বাহিৰে অন্যান্য আংগিকৰো কবিতা আছে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:কবিতা
শ্ৰেণী:সাহিত্য
বিশ্ৰবা

ঋষি বিশ্ৰবা  হ’ল ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ ঋষি পুলস্ত্যৰ পুত্ৰ আৰু অগস্ত্য মুনিৰ ভাই। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ ৰামায়ণত উল্লিখিত ঋষি বিশ্ৰবা আছিল মুনিসকলৰ মাজৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ঋষি। তেওঁ তপস্যাৰ বলত বিশেষ ক্ষমতাৰ অধিকাৰী হৈছিল। ভৰদ্বাজ মুনি ঋষি বিশ্ৰবাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ স্ত্ৰী স্বৰূপ নিজ কন্যা দেৱবৰ্ণিনীক অৰ্পণ কৰিছিল। দেৱবৰ্ণিনীৰ ঔৰসত কুবেৰৰ জন্ম হয়। কুবেৰ আছিল স্বৰ্ণলংকাৰ (লংকা) প্ৰকৃত ৰজা তথা ধন ঐশ্বৰ্যৰ ৰজা।

ঋষি বিশ্ৰবাৰ সন্তান

+ঋষি বিশ্ৰবাৰ সন্তানসমূহ :
সন্তান
কৈকেষী (মাতৃ)
দেৱবৰ্ণিনী (মাতৃ)
পুত্ৰ
ৰাৱণ, বিভীষণ, কুম্ভকৰ্ণ
কুবেৰ
পুত্ৰী
শূৰ্পনখা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া নিৰ্বাচিত প্ৰৱন্ধ

শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া নিৰ্বাচিত প্ৰৱন্ধ এই কিতাপখন সম্পাদনা কৰিছে হোমেন বৰগোহাঞিদেৱে। এই কিতাপখনৰ প্ৰথম খণ্ড আৰু প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল ২০০৫ চনত। কিতাপখন প্ৰকাশ কΣৰিছে অসম প্ৰকাশন পৰিষদে। এই কিতাপখন অসমৰ প্ৰখ্যাত লেখকৰ গদ্যৰ সানমিহলিৰ এখন সংকলন। প্ৰথম খণ্ডত অসমৰ বহুকেইজন বিখ্যাত ব্যক্তিৰ নিৰ্বাচিত দুটাকৈ প্ৰৱন্ধ আছে। প্ৰথম খণ্ডত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা, গুণাভিৰাম বৰুৱা, সত্যনাথ বৰা,লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা,মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, নবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ, সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা,বেণুধৰ শৰ্মা,বাণীকান্ত কাকতি, লক্ষ্মীনাথ ফুকন,কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ, অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা,প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামী , নৱকান্ত বৰুৱাৰ প্ৰৱন্ধ আছে।

উদ্ধৃতিসমূহ

"১৭৫৭ শকৰ আঘোণ মাহৰ ২৪ দিন যাওঁতে মঙ্গলবাৰ কৃষ্ণা চতুৰ্থীৰ ৰাতি শিৱসাগৰ জিলাৰ ৰজাবাহাৰ নামে ঠাইত পৈতৃক ঘৰত মোৰ জন্ম হয়। মোৰ পিতৃৰ নাম মুক্তাৰাম বৰুৱা। তেওঁ সংস্কৃত ভাষাৰ আৰু বৈদ্যশাস্ত্ৰৰ পাৰদৰ্শিতাৰ নিমিতে প্ৰখ্যাত আছিল। আমাৰ পূব্জপুৰুষসকলে অসম ৰজাৰপৰা যি যি বিষয় পাইছিল, সেইবোৰ কথা লিখিবৰ সকাম নাই;কিয়নো সেই কথাৰ অলপ অচৰপ এই দেশৰ প্ৰায় সকলো লোকৰ জনা আছে। অসম ইংৰাজৰ ৰাজ্য হোৱাৰ কিছুমান বছৰৰ মূৰত মুক্তাৰাম বৰুৱা বৰুৱা নিজ-মিছামৰা মৌজাৰ মৌজাদাৰ হয় । আৰু মৰণ কাললৈকে এই বিষয়কে ভোগ কৰি আছিল।"ৃ

"আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে প্ৰতিদিন ব্ৰাহ্ম মূহূৰ্ততে উঠিছিল। কেতিয়াবা তাৰ পূৰ্বে উঠি লিখা পঢ়া কৰিছিল আৰু প্ৰতিদিনে পুৱা ফুৰিবলৈ গৈছিল। ফুৰিবলৈ যাওঁতে কেতিয়াবা কোনো সংবাদপত্ৰ লৈ বাটে বাটে পঢ়ি যায়। বৃষ্টি কি শৰীৰৰ অসুখৰ কাৰণে যিদিনা ফুৰিবলৈ যাব নোৱাৰে সেইদিনা সেই পৰিমান সময় ঘৰৰ বাৰাণ্ডাতে ইফাল সিফালকৈ ফুৰিছিল।"

"মানুহৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ আৰু অৱস্থা অনুসৰি উদ্‌গতিৰ বাট ভিন ভিন হয়। একেটা বাটেৰে সকলোৱে উদ্‌গতি কৰিব নোৱাৰৃে।যাৰ পক্ষে যিটো বাট সুগম সি সেই বাট লোৱা উচিত। উদ্‌গতিৰ পথৰ নতুন যাত্ৰীয়ে বৰ লোকৰ জীৱন চৰিত্ৰ পাঠ কৰি তাৰ উপযুক্ত বাট বিচাৰি ল'ব পাৰে।"

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধ সংকলন