ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
লাউচ

লাউচ ( মিয়াং লাউ বা ປະເທດລາວ পাঠেট্‌ লাউ) দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ। চৰকাৰী নাম গণতান্ত্ৰীক গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী লাউচ (লাউ ভাষা : ສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວ চাঠালানালাট্‌ পাচাঠিপাটাই পাচাছন্‌ লাউ)। দেশখন পূৰ্বতে ইন্দো-চীন ইউনিয়ন তথা ফৰাচী ইন্দোচীনৰ অংশ আছিল। ১৯৪৯ চনত দেশখনে স্বাধীনতা লাভ কৰে। ১৯৬০ৰ দশকত ভিয়েটনাম যুদ্ধত দেশখন জড়িত হৈছিল। ১৯৭৫ চনত এক সাম্যবাদী বিপ্লৱে দেশখনৰ ছয় শতাব্দী প্ৰাচীন ৰাজতন্ত্ৰৰ পতন ঘটায় আৰু এক গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ হিচাপে দেশখনে পুনঃপ্ৰতিষ্ঠিত হয়। লাউচ পৰ্তময়, স্থলবেষ্টিত দেশ। ইয়াৰ উত্তৰে চীন, পূবে ভিয়েটনাম, দক্ষিণে কম্বোডিয়া, আৰু পশ্চিম আৰু উত্তৰ-পশ্চিমে থাইলেণ্ড আৰু ম্যানমাৰ অৱস্থিত। লাউচ খনিজ সম্পদত সমৃদ্ধ আৰু জাতিগত ভাবে বিচিত্ৰ। লাউ ভাষা ইয়াৰ চৰকাৰী ভাষা। ভিয়েনতিয়েন বা ভিয়াং চান দেশৰ বৃহত্তম নগৰ আৰু ৰাজধানী। বৌদ্ধ ধৰ্ম প্ৰধান ধৰ্ম।

ৰাজনীতি

লাউচ একক দলীয় সমাজতান্ত্ৰিক গণতন্ত্ৰ। এইদেশৰ একমাত্ৰ ৰাজনৈতিক দল হল লাউ পিপলচ ৰেভোলিউশ্বনাৰী পাৰ্টি (LPRP)। LPRPৰ নেতা আৰু ২০০৬ চনৰ পৰা লাউচৰ বৰ্তমান ৰাষ্ট্ৰপতি হল চৌম্মালি চায়াছোন। জনগণ LPRP আৰু নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থীসকলৰ পৰা ১১৫টা আসনৰ বাবে বিধানসভাৰ সদস্য নিৰ্বাচন কৰে। আইনসভায়ে আকৌ ৫ বছৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতিক নিৰ্বাচন কৰে। ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সংসদৰ পৰামৰ্শমতে প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু অন্যান্য মন্ত্ৰীসকলক ৫ বছৰৰ বাবে নিয়োগ কৰে।

জনসংখ্যা

২০০৭ চনৰ লোকপিয়ল মতে লাউচৰ জনসংখ্যা হৈছে ৬৫,২১,৯৯৮ জন। ১৯৯৫ চনত ইয়াৰ জনসংখ্যা আছিল ৪৫,৭৪,৮৪৮ জন। জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ই পৃথিৱীৰ ১০৭ তম দেশ।

ভাষা

লাওভাষা হৈছে লাউচৰ চৰকাৰী ভাষা। এই ভাষাতেই লাউচৰ প্ৰায় ৬৫% লোকে কথা কয়। ইয়াৰেপৰি দেশখনত প্ৰায় ৮০টা স্থানীয় ভাষাৰ প্ৰচলন আছে। ইয়াৰ ভিতৰত মিয়াও ভাষা, ভিয়েটনামী ভাষা, আৰু থাই ভাষাৰ বিভিন্ন উপভাষা উল্লেখযোগ্য। আন্তৰ্জাতিক যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰত ফৰাচী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ধৰ্ম

২০০৫ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য অনুসৰি লাউচৰ ৬৭% লোক থেৰাবাডা বৌদ্ধ, ১.৫% লোক খ্ৰীষ্টান, আৰু ৩১.৫% লোক অন্য বা অনিৰ্দিষ্ট (বেচিভাগ ছাটছানা ফি) ধৰ্মাৱলম্বী।

স্বাস্থ্য

২০১২ চনৰ মতে লাউচৰ পুৰুষৰ গড় আয়ুস ৬০.৮৫ বছৰ আৰু মহিলাৰ গড় আয়ুস হৈছে ৬৪.৭৬ বছৰ। ২০০৭ চনত সুস্থ গড় আয়ুস আছিল ৫৪ বছৰ। ২০০৮ চনত, ৪৩% জনতাই স্বাস্থ্যকৰ খোৱা পানী ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল। ২০১০ চনত ই ৩৩%লৈ হ্ৰাস পায়। ২০০৬ চনত চৰকাৰে স্বাস্থ্যখণ্ডত খৰচ কৰা জিডিপিৰ হাৰ আছিল প্ৰায় ৪% প্ৰায় ১৮ আমেৰিকান ডলাৰ (PPP)।

শিক্ষা

প্ৰাপ্তবয়স্ক শিক্ষাৰ হাৰ প্ৰায় দুই তৃতীয়াংশ। পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ মহিলাতকৈ অধিক। ২০০৪ চনত প্ৰাথমিক শিক্ষাত নামভৰ্তীৰ হাৰ আছিল প্ৰায় ৮৪%। দ্য নেচনেল ইউনিভাৰ্চিটি অৱ লাউচ হৈছে লাউচৰ ৰাজহুৱা বিশ্ববিদ্যালয়। ২০১০ চনৰ মতে দেশখনৰ মুঠ সাক্ষৰতাৰ হাৰ হৈছে আনুমানিক ৭৩%।

চিত্ৰমালা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:এছিয়াৰ দেশ
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
শ্ৰেণী:পোখালি (দেশ)
সন্ধ্যাৰাণী

সন্ধ্যাৰাণী চেটাৰ্জী (সন্ধ্যাৰাণী নামেৰে বহুলভাৱে পৰিচিত; ) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যি বাংলা চলচ্চিত্ৰৰ কামৰ বাবে পৰিচিত। ১৯৪০ আৰু ১৯৫০ দশকৰ ভিতৰত বাংলা চলচ্চিত্ৰত ৰাজত্ব কৰা এগৰাকী অভিনেত্ৰী আছিল। তেওঁ ২৫০ খনতকৈও অধিক বাংলা ছবিত অভিনয় কৰিছে। সৰ্বজনীন বিবাহোৎসৱ (২৬ এপ্ৰিল ১৯৩৮) ছবিৰ যোগে তেওঁ ৰূপালী পৰ্দাত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। অজয় কৰৰ বৰদিদিত (১৯৫৭) তেওঁ উত্তম কুমাৰৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল। পিছলৈ সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছতো তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা অক্ষত আছিল।

কৰ্মজীৱন

১৯৪৮ চনত সন্ধ্যাৰাণীয়ে শৰৎ চন্দ্ৰ চেটাৰ্জীৰ একে নামৰ বহু বিখ্যাত উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত অৰক্ষণীয় ছবিত জ্ঞানদাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। অজয় ভট্টাচাৰ্যই উপেন্দ্ৰনাথ গংগোপাধ্যায়ৰ একে নামৰ কাহিনীৰ আধাৰত নিৰ্মিত তেওঁৰ বাংলা কমেডী ছবি ছদ্মবেশীত (১৯৪৪) তেওঁক কাষ্ট কৰে। সুচিত্ৰা সেনে সূৰ্য্যমুখীত মূল চৰিত্ৰত নিজে অভিনয় কৰাৰ সলনি সন্ধ্যাৰাণীক চৰিত্ৰটো কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
মা ফেই ৱা

মা ফেই ৱা (বাৰ্মীজ: မဖဲဝါ, মা ফেই ৱাৰ বুলিও লিখা হয়; অৰ্থ: হালধীয়া ফিতা পৰিধান কৰা মহিলা) ম্যানমাৰৰ এক নাট (আত্মা)। তেওঁ ম্যানমাৰৰ শ্মশান আৰু সমাধিক্ষেত্ৰসমূহৰ ৰক্ষাকাৰী আত্মা হিচাপে জনা যায়।

মা ফেই ৱাই শ্মশানত বাস কৰে, কিন্তু মাজনিশা তেওঁ এখন কফিন কঁকালত লৈ দীঘল চুলিৰে গাঁও-চহৰ ঘূৰি ফুৰে। যি ঘৰমুখত তেওঁ কফিনখন ৰাখে, সেই পৰিয়ালৰ কোনো এজন, সাধাৰণতে এটা শিশু, শীঘ্ৰেই অসুস্থ হৈ মৃত্যুমুখত পৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

কিংবদন্তি

কোনবাউং ৰাজবংশৰ বাগ্যিদাউ ৰজাৰ শাসনকালত মা ফেই ৱাৰ আগৰ নাম মা থে উ আছিল বুলি কোৱা হয়। তেওঁ পিয়ে অঞ্চলৰ বাসিন্দা আছিল। তেওঁৰ এজন ডাঙৰ ভাই আছিল, নাম মাউং কিয়ান ছিট। তেওঁ পিয়েৰ ডিউকৰ ওচৰত লিপিকাৰ হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। তেওঁৰ উপাধি আছিল মিন য়ে দিব্বা।

অভিভাৱকৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁ ভায়েকৰ সৈতে থাকি তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈছিল। এদিন মাউং কিয়ান ছিটে পিয়েৰ ডিউকৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰি ইৰাৱতী নদীৰ কাষেদি পলাই যায়। তেওঁলোকে বহু হ্ৰদ থকা এটা জনবসতিহীন অঞ্চলত উপস্থিত হয়। তাত তেওঁলোকে গোপনে বাস কৰিবলৈ ধৰে। মা থে উয়ে নিজৰ নাম সলনি কৰি মা ফেই ৱা ৰাখে আৰু মাউং কিয়ান ছিটে নিজৰ নাম মাউং চান হ্মে কৰে। মাছ ধৰি সিহঁতে সচ্ছল জীৱন যাপন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

এটা বৰ্ষণমুখৰ ৰাতি ভায়েক তিনিদিন ধৰি ঘূৰি ফুৰি উভতি নহাত মা ফেই ৱা চিন্তিত হৈ হ্ৰদলৈ যায়। মাউং চান হ্মে মদ্যপ অৱস্থাত আছিল আৰু ভ্ৰমত নিজৰ ভনীয়েকক এটা দৈত্য বুলি ভাবি হত্যা কৰে। পাছত তেওঁ অত্যন্ত দুখিত হৈ অধিক মদ্যপান কৰিবলৈ ধৰে। তেওঁৰ সঙ্গীয়ে তেওঁক শ্বেডাগন পেগোডালৈ লৈ যায়, কিন্তু ডাঙৰ পাপৰ বাবে তেওঁ পেগোডাৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখা নাপায়। লজ্জিত হৈ তেওঁ গাঁৱলৈ উভতি যায়।

পিছলৈ তেওঁ ৰাগতে হ্ৰদলৈ উভতি আহি শ্বেডাগন পেগোডালৈ উৎসৰ্গ কৰাৰ বাবে লৈ যোৱা সোণৰ পাত হ্ৰদৰ খুঁটাত এৰি দিয়ে। মা ফেই ৱা এক নাট হৈ বাসস্থান নাপাই সপোনত গাঁও মঠৰ অধ্যক্ষৰ সহায় বিচাৰে। অধ্যক্ষই তেওঁক গাঁৱৰ শ্মশানত থাকিবলৈ অনুমতি দিয়ে। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ হালধীয়া বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি শ্মশানৰ ৰক্ষাকাৰী আত্মা হিচাপে পৰিচিত হয়। পাছত মাউং চান হ্মেও মদ্যপানৰ ফলত মৃত্যুবৰণ কৰি নাট হয়। তেওঁ “তা-প্বে-সা মাউং চান হ্মে” নামে জনা যায় আৰু মৎস্যজীৱীয়ে পূজা কৰে।

থাৰাৱাড্ডী মিন ৰজাই নিজৰ শাসনকালত মা ফেই ৱাক শ্মশানসমূহৰ ৰক্ষাকাৰী আত্মা হিচাপে ৰাজআদেশে স্বীকৃতি দিয়ে।

সপোন

১৯৯০ দশকৰ শেষৰ ফালে কায়িন ৰাজ্যৰ এজন প্ৰখ্যাত বৌদ্ধ ভিক্ষু টাইন তায়াৰ ছয়াদৱাৰ সপোনত মা ফেই ৱা দেখা দিয়ে। তেওঁ কেঁচুৱাৰ মাংস খাবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। ছয়াদৱাই তেওঁক কুকুৰৰ মাংস খাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। তাৰ পিছত সন্তানোচিত সুৰক্ষাৰ বাবে বহু অভিভাৱকে নিজৰ ঘৰৰ সন্মুখত “শিশুৰ মাংস তিতা, কুকুৰৰ মাংস মিঠা” বুলি ফলক আঁৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

মা ফেই ৱাৰ কাহিনী, লেখক: তাৰ টে

শ্ৰেণী:বাৰ্মীজ দেৱী
জহৰুল হক

ড॰ জহৰুল হক( ১১ অক্টোবৰ ১৯২৬ – ১৮ জানুৱাৰী ২০১৭) এগৰাকী বিখ্যাত ইছলামিক বিদ্বান। তেওঁ অসমীয়া, বঙালী আৰু ইংৰাজী ভাষাত পৱিত্ৰ কোৰআনৰ অনুবাদ কৰিছিল। তেওঁ অসমীয়া ভাষাত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে পৱিত্ৰ কোৰানক ভাঙনি কৰিছিল। এজন জনস্বাস্থ্য বিষয়া হিচাপে তেওঁ জীৱনৰ শেষৰফালে ওমানত বাস কৰিছিল।

জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯২৬ চনৰ ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে অসমৰ কৰিমগঞ্জ জিলাৰ দেওবাৰী গাঁৱত ড॰ জহৰুল হকৰ এক চুন্নী মুছলমান পৰিয়ালত জন্ম হৈছিল। তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা জনস্বাস্থ্য অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে আমেৰিকাৰ মিচিগান বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যায়। পিছলৈ তেওঁ অসমৰ স্বাস্থ্য সেৱাৰ সঞ্চালক হৈছিল। লগতে তেওঁ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰামৰ্শদাতা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ ওমানলৈ যায় আৰু তাতে স্থায়ী ভাবে থাকিবলৈ লয়।

অনুবাদ

প্ৰায় বাৰ বছৰ অশেষ কষ্ট কৰাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৬ চনত বঙালী ভাষাত কোৰান অনুবাদ কৰে। বঙালী ভাষাত অনুবাদ কৰিবলৈ লোৱাৰ আগতেই তেওঁ অসমীয়া ভাষাত কোৰান অনুবাদ কৰিবলৈ লৈছিল।

ড॰ হকে কোৰানৰ অসমীয়া ভাঙনি তিনিটা খণ্ডত প্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ পিছত ১৯৯৩ চনত তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত কোৰান অনুবাদ কৰিবলৈ লৈছিল। ২০০০ চনৰ ১ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁ ১২৫০ পৃষ্ঠাজোৰা ট্ৰান্সলেচন এণ্ড কমেণ্টৰী অন দা হলি কোৰান প্ৰকাশ কৰে। এইখন পৱিত্ৰ কোৰান পূব প্ৰকল্পৰ অধীন আছিল।

তেওঁৰ অসমীয়া অনুবাদ গ্ৰন্থখন গুৱাহাটীৰ বীণা লাইব্ৰেৰীয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল।

মৃত্যু

২০১৭ চনৰ ১৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ওমানৰ ৰাজধানী মস্কটত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ পিছত তেওঁক ওমানৰ কেন্দ্ৰীয় ৰাজহুৱা কবৰস্থানত সমাধিস্থ কৰা হয়।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

চমু জীৱনী
Al-Quran ড॰ জহৰুল হকৰ বঙালী কোৰান
ড॰ হকৰ দ্বাৰা পৱিত্ৰ কোৰানৰ বঙালী আৰু অসমীয়া অনুবাদ (pdf)

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
অতুল পাচনী

1,487 × 1,|

অতুল পাচনী অসমৰ এগৰাকী অভিনয় শিল্পী। ১৯৬০ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত মাজুুলীত তেওঁৰ জন্ম হয়।

কৰ্মজীৱন

তেওঁ অভিনীত চলচ্চিত্ৰ সমূহ হল :
হলধৰ
সাগৰলৈ বহু দূৰ
কইনা মোৰ ধুনীয়া
ককা দেউতা ঘৰ জোৱাঁই
প্ৰিয়াৰ মিলন
জোনাক বিহীন জীৱন
মাঘত মামণি বিয়া
বৰলা বিলৈ
বহাগত বৰলা বিয়া
জীৱন বাটৰ লগৰী
ফেনখোৱা
কেছটো নগেন

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
বু লুৱ'টুৱ'

বু লুৱ'টুৱ' হৈছে ঝুৱাং জনগোষ্ঠীৰ পৌৰাণিক কাহিনী আৰু ম' ধৰ্মৰ সৰ্বোচ্চ দেৱতা আৰু সৃষ্টিকৰ্তা। তেওঁ পৃথিৱীৰ সৃষ্টি আৰু নিয়মৰ গঠনৰ সৈতে জড়িত।  

ঝুৱাং পৌৰাণিক সাহিত্যত, বু লুৱ'টুৱ' তিনিজন ৰজাৰ ভিতৰত এজন, যাৰ প্ৰত্যেকেই বিশ্বৰ এটা দিশ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তিনিজন শাসক হৈছে গ্যাজ (বজ্রৰ দেৱতা স্বৰ্গৰ শাসক) ঙৱেগ (ড্ৰেগন ৰজা) পানীৰ শাসক আৰু বু লুৱ'টুৱ' (মানৱ জগতৰ শাসক) । বাঘক কেতিয়াবা অৰণ্যৰ শাসক হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।  
Category:Articles with unsourced statements from February 2024

বু লুৱ'টুৱ' তেওঁৰ পত্নী মোলোক্সগিয়াপ দেৱীৰ সৈতে এটা পাহাৰীয়া গুহাত বাস কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। ম ধৰ্মৰ প্ৰতিটো অনুষ্ঠানত, ফ্লেমেন দম্পতীহালক সহায়ৰ বাবে মতা হয়।  বু লুৱ'টুৱ'ৰ বানপানী আৰু খৰাংৰ ওপৰত ক্ষমতা আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

উৎস

শ্ৰেণী:চীনা দেৱতা
শ্ৰেণী:ঝুৱাং জনগোষ্ঠী
আব্দুৰ ৰহিম (বীৰ বিক্ৰম)

শ্বহীদ আব্দুৰ ৰহিম (জন্ম: অজ্ঞাত — মৃত্যু: ১৯৭১) বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধৰ এজন মুক্তিযোদ্ধা আছিল। স্বাধীনতা যুদ্ধত তেওঁৰ বীৰত্বৰ বাবে বাংলাদেশৰ চৰকাৰে তেওঁক বীৰ বিক্ৰম উপাধি প্ৰদান কৰে। তেওঁৰ বীৰ বিক্ৰম উপাধিৰ প্ৰমাণপত্ৰ নম্বৰ ৭৭। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম খোৰশ্বেদ মিঞা আৰু মাতৃৰ নাম ছুফিয়া খাতুন। তেওঁ অবিবাহিত আছিল। ছজন ভাতৃ আৰু তিনিভনীৰ ভিতৰত তেওঁ জ্যেষ্ঠ আছিল।

কৰ্মজীৱন

১৯৭১ চনত আব্দুৰ ৰহিমে পাকিস্তানী সেনাৰ ৮ম ইষ্ট বেংগল ৰেজিমেণ্টত কৰ্মৰত আছিল। মুক্তিযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাত তেওঁ তাত যোগদান কৰে। চট্টগ্ৰামৰ প্ৰতিৰোধ যুদ্ধত অংশ লোৱাৰ পিছত, তেওঁ দলৰ সৈতে ভাৰতলৈ যায়। প্ৰথমে তেওঁ ছেক্টৰ ১১ৰ অধীনত যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিছিল। তাৰ পিছত জিয়াউৰ ৰহমানৰ নেতৃত্বত গঠন কৰা জেড ফ'ৰ্চৰ অধীনত যুঁজ দিছিল। অক্টোবৰৰ প্ৰথমাৰ্ধত জেড ফৰ্চে চিলেট অঞ্চললৈ যায়। কিন্তু তেওঁলোকৰ দলটো চিলমাৰীত আছিল। আব্দুৰ ৰহিমে ৰৌমাৰীত ঠাকুৰৰ চৰকে ধৰি আন কেইবাটাও স্থানত যুদ্ধ কৰিছিল।

মুক্তিযুদ্ধত ভূমিকা

১৯৭১ চনৰ ১৭ অক্টোবৰৰ ৰাতিৰ শেষত কুড়িগ্ৰাম জিলাৰ অন্তৰ্গত চিলমাৰীত গুলীবৰ্ষণ আৰম্ভ হয়। মুক্তিবাহিনীৰ কেইবাটাও দলে একেলগে চিলমাৰীত পাকিস্তানৰ বিভিন্ন প্ৰতিৰক্ষা স্থানত আক্ৰমণ চলায়। আব্দুৰ ৰহিম এটা দলত আছিল। তেওঁ মুক্তিবাহিনীৰ নিয়মীয়া সদস্য আছিল।

চিলমাৰী অভিযানত ভয়-সংকট কোনো অংশতে কম নাছিল। চিলমাৰীৰ বিপৰীত ফালে নদীৰ পূবত ৰৌমাৰী অৱস্থিত। তাৰ পৰা, বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী পাৰ হৈ চিলমাৰীত আক্ৰমণ কৰাটো এটা কঠিন কাম আছিল। সেই পৰিস্থিতিত, আব্দুৰ ৰহিমৰ দলে তাত আক্ৰমণ কৰিছিল। তেওঁৰ নেতা আছিল মুক্তিযোদ্ধা আব্দুল মান্নান (বীৰ বিক্ৰম)। আব্দুৰ ৰহিম তেওঁৰ দলৰ নেতাৰ লগত আছিল। ৱাপডাক বাদ দি চিলমাৰীত থকা পাকিস্তানৰ আটাইকেইটা প্ৰতিৰক্ষা ঘাটি কেইঘণ্টামানৰ ভিতৰতে মুক্তিযোদ্ধাসকলে দখল কৰে। কিন্তু ৱাপদাৰ প্ৰতিৰক্ষা স্থানৰ পৰা পাকিস্তানীক উচ্ছেদ কৰাটো সম্ভৱ নহ’ল। ৱাপডা ঘাটিত কেইবাটাও কংক্ৰিটৰ বাংকাৰ আছিল। বেছিভাগ বাংকাৰত মেচিনগান আছিল। ইয়াৰে এটা মেচিনগান অতি সুবিধাজনক অৱস্থাত আছিল। তাৰ পৰা পাকিস্তানীসকলে অবিৰতভাৱে গুলীচালনা কৰি আছিল। এটা পৰ্যায়ত আব্দুৰ ৰহিমে নিজৰ জীৱনকো তুচ্ছ কৰি বাংকাৰটো ধ্বংস কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল। বাংকাৰত গ্ৰেনেড নিক্ষেপ কৰি থকা অৱস্থাত তেওঁ গুলীবিদ্ধ হয়। গুলীৰ আঘাতত থিতাতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

মুক্তিযোদ্ধাসকলে তিনিফালৰ পৰা পাকিস্তানীসকলক ঘেৰাও কৰিছিল। যুদ্ধ কেইবাদিনো চলিছিল। পিছত, পাকিস্তানী সৈন্যসকল তাৰ পৰা পলাই যায়। মুক্তিযোদ্ধাসকলে শ্বহীদ আব্দুৰ ৰহিমক চিলমাৰীত সমাধিস্থ কৰিছিল। স্বাধীনতাৰ পিছত, তেওঁৰ মৃতদেহ তাৰ পৰা উঠাই পুনৰ কচবাৰ কুটি-চৌমুহনী অঞ্চলত সমাধিস্থ কৰা হয়।

বঁটা আৰু সন্মান

বীৰ বিক্ৰম

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কুমাৰজীৱ

কুমাৰজীৱ (৩৩৪-৪১৩ খ্ৰীষ্টাব্দ) কুচা ৰাজ্যৰ এজন বৌদ্ধ ভিক্ষু, পণ্ডিত তথা অনুবাদক আছিল। তেওঁ প্ৰথমে সৰ্বাস্তিবাদ মতবাদৰ শিক্ষালাভ কৰে আৰু পৰবৰ্তীকালত মহাযান বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ নাগাৰ্জুনৰ মধ্যমক দৰ্শন সম্বন্ধে শিক্ষালাভ কৰে।

কুমাৰজীৱ ষোল ৰাজ্যৰ যুগত চাং'আন অঞ্চলত বসবাস কৰে আৰু সেই সময়ত তেওঁ অসংখ্য বৌদ্ধ শাস্ত্ৰ সংস্কৃতৰ পৰা চীনা ভাষালৈ অনুবাদ কৰে।

জন্ম

কুমাৰজীৱৰ পিতা কুমাৰযান কাশ্মীৰ অঞ্চলৰ অধিবাসী আছিল, তেওঁ বৌদ্ধ ভিক্ষু হৈ কাশ্মীৰ ত্যাগ কৰি পামিৰ পৰ্বতমালা পাৰহৈ কুচা ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰি তাৰ ৰাজপুৰোহিত হিচাপে নিযুক্ত হয়। তেওঁ কুচা ৰাজ্যৰ এগৰাকী বিদূষী ৰাজকুমাৰী জীবক বিবাহ কৰে আৰু ৩৩৪ খ্ৰীষ্টাদ্ধত কুমাৰজীৱৰ জন্ম হয়।

বাল্যকাল আৰু শিক্ষা

কুমাৰজীৱৰ বয়স যেতিয়া ন বছৰ হৈছিল তেতিয়া তেওঁক কাশ্মীৰৰ বন্ধুদত্ত নামৰ এজন বৌদ্ধ পণ্ডিতৰ কাষলৈ নিয়া হৈছিল, য'ত তেওঁ পৰবৰ্তী তিনি বছৰ দীৰ্ঘ, মধ্যম আৰু ক্ষুদ্ৰ আগম সম্বন্ধে শিক্ষালাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ কাশগড় অঞ্চলত এবছৰ বসবাস কৰি দুজন ৰাজকুমাৰক দীক্ষা দিয়ে আৰু কাশ্মীৰি বৌদ্ধ ভিক্ষু বুদ্ধযশৰ ওচৰত সৰ্বাস্তিবাদী অভিধম্মপিটক সহ মতবাদ সম্বন্ধে শিক্ষালাভ কৰে। এবছৰ পিছত তেওঁ মাকৰ সৈতে তুৰ্পান অঞ্চললৈ যায় আৰু বৌদ্ধ পণ্ডিত সূৰ্যসোমৰ ওচৰত মহাযান গ্ৰন্থসমূহৰ সম্বন্ধে শিক্ষালাভ কৰে।

তুৰ্পান ৰাজ্যত এজন তীৰ্থিক শিক্ষকক তৰ্কত পৰাজিত কৰাৰ পিছৰে পৰা কুমাৰজীৱৰ খ্যাতি বাঢ়িবলৈ ধৰে। কুচা ৰাজ্যৰ ৰজা পোহুয়ে এই খবৰ পাই নিজে আহি তেওঁক কুচা ৰাজ্যলৈ প্ৰত্যাবৰ্তন কৰিবলৈ অনুৰোধ জনালত তেওঁ সন্মত হয়। ২০ বছৰ বয়সত কুমাৰজীৱ ভিক্ষু হিচাপে দীক্ষিত হয়। এই সময়ত তেওঁ কাশ্মীৰি পণ্ডিত বিমলাক্ষৰ ওচৰত সৰ্বাস্তিবাদী বিনয়পিটক সম্বন্ধে শিক্ষালাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ পঞ্চবিংশতিসহস্ৰিকা প্ৰজ্ঞাপাৰমিতাসূত্ৰ সম্বন্ধে শিক্ষালাভ কৰে।

বন্দী, কাৰাগাৰ আৰু মুক্তি

]]
৩৭৯ CEত, কুমাৰজীৱৰ খ্যাতি চীনলৈকে বিয়পি পৰিল, এবাৰ ছেং জুন নামৰ এজন চীনা মংকে কুচা ভ্ৰমন কৰিছিল আৰু তেওঁ কুমাৰজীৱৰ যোগ্যতাসমূহৰ বিৱৰণ বৰ্ণনা কৰি ফুৰিছিল। তেতিয়া পূৰ্বৰ ক্যুন সাম্ৰাজ্যৰ সম্ৰাট ফু জিয়ানে (苻堅) কুমাৰজীৱক ক্যুনৰ ৰাজধানী চাংগামলৈ অনাৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ কৰে। এই কামৰ দায়িত্ব তেওঁ সেনাপতি লু গোৱাঙক প্ৰদান কৰে, গোৱাঙে এটা সেনাৰ দল লগত লৈ কুমাৰজীৱক আনিবলৈ কুচাভিমূখে গমন কৰে। ফু জিয়ানে তেওঁৰ সেনাপতিক আদেশ দিয়ে, "অতি শীঘ্ৰে কুচালৈ গৈ কুমাৰজীৱক লৈ আনা।" যিকিনহওক, ৰাজধানীত ফু জিয়াঙৰ মূল সেনা পৰাস্ত হোৱাৰ পিছত, তেওঁৰ সেনাপতি গোৱাঙে নজকে যুদ্ধবিজয়ী বুলি ঘোষণা কৰে আৰু ৪০ বছৰ বয়সীয়া কুমাৰজীৱক আটক কৰে। অনা বৌদ্ধধৰ্মী লু গোৱাঙে কুমাৰজীৱক বহু বছৰৰ বাবে কাৰাগাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে। এই সময় ছোৱা ভিতৰতে কুমাৰজীৱ চীনা ভাষাত পাৰ্গত হৈ পৰে। লুৱে কুমাৰজীৱক কুচা ৰজাৰ পুত্ৰীক বিয়া কৰাবলৈ হেঁচা দিয়ে, কিন্তু কুমাৰজীৱই তেওঁৰ পবিত্ৰতা নষ্ট হ'ব বুলি তাক অস্বীকাৰ কৰে।

পূৰ্বৰ ক্যুনৰ য়াও পৰিয়ালে পূৰ্বৰ শাসক ফু জিয়াঙৰ পিছত য়াও জিয়াঙে যুদ্ধবিজয়ী লু পৰিয়ালক কুমাৰজীৱৰ মুক্তিৰ অনুৰোধ জনায় আৰু তেওঁক চাংগানৰ পূবলৈ পঠিয়াই দিবলৈ কয়। লু পৰিয়ালে কুমাৰজীৱক মুক্তি দিয়াৰ বাবে অমান্তি হোৱাত য়াও জিয়াঙে লিয়াংজাওৰ পৰা লু পৰিয়ালক পৰাস্ত কৰি কুমাৰজীৱক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সেনা প্ৰেৰণ কৰে। শেষত সম্ৰাট য়াওৰ সেনাই লু পৰিয়ালক পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু কুমাৰজীৱক পূবৰ ৰাজধানী চাংগামলৈ লৈ আনে।

কৃতি

কুমাৰজীৱই অনুবাদ কৰা পাঠ সমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য লেখনি সমূহ হৈছে হীৰক সূত্ৰ, অমিতাভ সূত্ৰ, পদ্ম সূত্ৰ, বিমলকৃতি নিৰ্দেশ সূত্ৰ, মূলামধ্যামাকাকাৰিকা, অষ্টসহস্ৰিকা প্ৰাজ্ঞাপাৰামিতা সূত্ৰ, মহাপ্ৰজ্ঞাপাৰামিতা উপদেশ।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:চীনৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অনুবাদক
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়

ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয় দেশৰ অন্যতম বৃহৎ সংগ্ৰহালয়। ১৯৪৯ চনত স্থাপিত এই সংগ্ৰহালয়ত প্ৰাক-ঐতিহাসিক যুগৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আধুনিক শিল্পকৰ্মলৈকে বিভিন্ন ধৰণৰ সংগ্ৰহ আছে। দিল্লীৰ জনপথত অৱস্থিত এই সংগ্ৰহালয়টো ভাৰত চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনস্থ। ১৯৪৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে গঠন কৰা গ্ৱায়াৰ কমিটীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়ৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰিছিল। ইয়াত প্ৰায় ২ লাখ শিল্পকৰ্ম আছে; ইয়াৰ বেছিভাগেই ভাৰতীয়, কিন্তু কিছুমান বিদেশী মূলৰ সংগ্ৰহও আছে, যিবোৰে ৫,০০০ বছৰতকৈও অধিক সময় সামৰি লৈছে।

ইয়াৰ প্ৰথম মহলাত নেচনেল মিউজিয়াম ইনষ্টিটিউট অৱ হিষ্ট্ৰী অৱ আৰ্ট, কনজাৰ্ভেচন এণ্ড মিউজিঅ'লজিও আছে, যিটো ১৯৮৩ চনত স্থাপিত হৈছিল। ১৯৮৯ চনৰ পৰা প্ৰতিষ্ঠানখনে বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে শিল্প ইতিহাস, সংৰক্ষণ আৰু সংগ্ৰহালয় বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰম চলাই আহিছে।

সংগ্ৰহ

এই সংগ্ৰহালয়ত হৰপ্পা সভ্যতাৰ বিভিন্ন শিল্পকৰ্ম আছে, যাক সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতা বুলিও কোৱা হয়। ইয়াত হৰপ্পা সভ্যতাৰ ৩৫০০ৰো অধিক প্ৰাচীন সামগ্ৰীৰ বিশ্বৰ আটাইতকৈ বৃহৎ প্ৰতিনিধিত্বমূলক সংগ্ৰহ আছে; যিবোৰ ভাৰতৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক জৰীপে সংগ্ৰহালয়টোক স্থায়ীভাৱে ঋণ হিচাপে দিছে। সামগ্ৰীবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিখ্যাত- হৰপ্পা সভ্যতাৰ আৰম্ভণিৰ কালচোৱাৰ, ব্ৰঞ্জেৰে নিৰ্মিত ‘নৰ্তকী ছোৱালী’ , হাৰিয়ানাৰ ৰাখীগড়ীৰ পৰা খনন কৰা কংকাল, মাতৃ দেৱীৰ টেৰাকোটা মূৰ্তি আৰু মাটিৰ বাচন। এইবোৰৰ উপৰিও গেলেৰীত ব্ৰঞ্জ আৰু টেৰাকোটাৰ ভাস্কৰ্য্য, হাড়েৰে নিৰ্মিত সামগ্ৰী, হাতীদাঁত, ষ্টিটাইট, অৰ্ধমূল্যবান পাথৰ, চিত্ৰিত মৃৎশিল্প আৰু গহনা আদি সামগ্ৰী আছে। বহুতো মোহৰও প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে, যিবোৰ বিভিন্ন খননৰ সময়ত আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু সম্ভৱতঃ ব্যৱসায়িক উদ্দেশ্যত এইবোৰৰ ব্যৱহাৰ হৈছিল। এই মোহৰবোৰত ম’হ, হাতী, গড়, বাঘ, কুম্ভীৰ আৰু অজ্ঞাত প্ৰতীক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ইয়াৰে এটা মোহৰত পশুপতিৰ চিত্ৰণ আছে, যাক আদি শিৱ বুলি ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। এই গেলেৰীয়ে ভাৰতৰ মানৱ সভ্যতাৰ প্ৰাণৱন্ততাক মেছ’পটেমিয়া, ইজিপ্ত আৰু চীনৰ সমসাময়িক সভ্যতাকো সমতুল্যভাৱে উপস্থাপন কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

"National Museum, New Delhi", Pathshala PDF
Homepage
e-Brochure,
Virtual tour of the National Museum, New Delhi provided by Google Arts & Culture

শ্ৰেণী:দিল্লীৰ সংগ্ৰহালয়
শ্ৰেণী:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পুৰাতাত্বিক সংগ্ৰহালয়
অৰুণলোচন দাস

অৰুণলোচন দাস হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী চিত্ৰ-সাংবাদিক আৰু সমালোচক৷১৯৭৬ চনতে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলা অৰুণলোচন দাসে পৰৱৰ্তী সময়ত অসমৰ বহুতসংখ্যক কাকত-আলোচনীত চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় ভালেমান লেখা-মেলা কৰে৷ 'অৱকাশ', 'কাদম্বৰী', 'চিত্ৰ সংবাদ' আদি একাধিক কাকত-আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ লগতো তেখেত জড়িত আছিল৷

উদ্ধৃতিসমূহ

ছবি এখনৰ নিৰ্মাণত কলা-কুশলীসকলৰ যে কিমান অৰিহণা থাকে সেয়া শ্বুটিং স্পটত নাথাকিলে উমান পোৱা নাযায়। ভীষণ কষ্ট কৰে এওঁলোকে ৰ’দত যেতিয়া ৰিফ্লেক্টৰৰ কাম কৰে বা ট্ৰলীৰ বাবে ট্ৰেক পাতি ট্ৰলী চলায় তেতিয়া তেওঁলোকৰ দেহৰ পৰা নিগৰি নিগৰি সৰে ঘামৰ টোপালবোৰ। হয়তো সেই দৃশ্যটো পৰ্দাত স্থায়ী হয় কেইছেকেণ্ডমান বা আধামিনিট। আকৌ পিছৰ এটি দৃশ্যৰ বাবে সেইবোৰ অইন ঠাইলৈ কঢ়িয়াই নিব লাগে। তেওঁলোকে কিন্তু এইবোৰ কাম খুব নিষ্ঠাসহকাৰে কৰে কাৰণ কাৰিকৰী দিশত নিষ্ঠা নহ’লেই বিপদ। ইমান নিষ্ঠাৰে কাম কৰিও তেওঁলোকে পোহৰলৈ আহিবলৈ সুযোগ নাপায়। ছবিৰ মুক্তিৰ পিছত কেৱল পৰিচালক আৰু শিল্পীসকলকহে দৰ্শকে চিনি পায় কলা-কুশলীসকল পৰি থাকে আন্ধাৰত।
'বোৱাৰী'ৰ চিত্ৰনাট্যখন বেচ নিটোল হৈছিল মুনীন বৰুৱাৰ নিষ্ঠাৰ বাবেই। অত্যন্ত ছিৰিয়াছ এইজনা ব্যক্তিয়ে কৰা 'ঘৰ-সংসাৰ'ৰ চিত্ৰনাট্যখনৰ প্ৰতিও আমাৰ গভীৰ আস্থা আছে বুলি তেওঁক জনালো। কোঠালীটোৰ একোণত নুৰুল হকক। গীতিকাৰ হিচাপে ইতিমধ্যে সকলোৰে মাজত পৰিচিত। সেই তাহানিখনৰ ছবি ৰঙা পুলিচ'কে আদি কৰি কেইবাখনো ছবিৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপেও কাম কৰিছে। সৌ সিদিনা 'মেঘ'লৈকে বহু ছবিৰ গীত লিখিছে। কামত যে অত্যন্ত ছিৰিয়াছ সেইটো পিছৰ দৃশ্যগ্ৰহণৰ সময়তে লক্ষ্য কৰিছিলো।
আমাৰ ছবিবোৰত কেতিয়াবা য'ত যি বস্তুৰ সঠিক প্ৰয়োজন তাক হয়তো সঠিকভাৱে উপস্থাপন কৰা নহয়।ফলত শিল্পীয়ে কিছু সমস্যাৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হয়।ধৰা হ'ল এটি দৃশ্যত ছবিৰ নায়কৰ পায়জামা-পাঞ্জাৱী এযোৰৰ প্ৰয়োজন।কিন্তু শ্বট লোৱাৰ সময়ত দেখা গ'ল পাঞ্জাৱীটো আছে, পায়জামা নাই।অনুৰূপ ঘটনা ঘটিছিল ঘৰ সংসাৰৰ এটি দৃশ্যত। বিজু বিছনাত। কিন্তু পায়জামাৰ অভাৱত পিন্ধি থকা পেণ্টটো ঢাকিবলৈ ঢকধকীয়া বগা পায়জামা-পাঞ্জাৱীয়ে বিজুক আৰু অধিক শুৱাই তুলিলেহেঁতেন। ব্লেংকেটখনে সেই পৰিবেশৰ কোমলতাখিনি নষ্ট কৰি পেলালে। বিজুৱে কৈছিল 'এইবোৰ অসুবিধাও আমি কেতিয়াবা 'ফেচ' কৰিব লাগে।সম্পূৰ্ণ 'পাৰফেকশ্যন' থাকিলে আমাৰ অভিনয় কৰাত যথেষ্ট সুবিধা হয়।
প্ৰেছৰ মানুহৰ সৈতে নিপ বৰুৱাৰ সম্পৰ্ক পিছে মধুৰ নহয়।তেওঁৰ বিষয়ে বা তেওঁৰ ছবিৰ বিষয়ে নিলিখিলেও চলিব বুলি নিপ বৰুৱাই ভাবে। বৰ নীৰৱে তেওঁ নিজৰ কাম কৰে।শিল্পীসকলৰ লগতো তেওঁৰ হলিগলি কম। এনেবোৰ কাৰণতে তেওঁৰ সৈতে বিশেষ একো পাতিব পৰা নগ'ল। মাথোঁ ইলা কাকতি কিয় নাথাকিল বুলি সোধাত ক'লে যে যিদৰে ইলা শকত হৈছে ছবিত এতিয়া নমাব পৰা নাযায়। ছবিৰ সহকাৰী পৰিচালক নীৰেন বৰুৱাকো ককায়েকৰ পথকে কিছু পৰিমাণে অনুসৰণ কৰা যেন লাগিল। তেৱোঁ নীৰৱে কাম কৰি গৈছে।
এজন শিল্পীক জন্ম দিলেই নহ'ব, প্ৰতিস্থিত কৰিবও লাগিব। প্ৰতিস্থিত কৰাৰ দায়িত্ব পৰিচালকৰ। সেয়েহে নিপ বৰুৱা প্ৰশংসাৰ পাত্ৰ।
দেবী হালদাৰ বাংলা ছবিৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মেকআপমেন। মৃণাল সেনৰ প্ৰায়বোৰ ছবিতে তেওঁ কাম কৰিছে। সেইদৰে কৰিছে নিপ বৰুৱাৰ প্ৰায়খিনি ছবিতে। ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ সন্ধ্যাৰাগ আৰু 'অনিৰ্বাণ'তো দেবী হালদাৰ মেকআপমেন আছিল।অসমীয়া ছবিত তেওঁ প্ৰথম কাম কৰে 'নিমিলা অঙ্ক'ত (১৯৫৫)। দেবী হালদাৰ অতি অল্পভাষী। থাকেও সাধাৰণভাৱে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমালোচক
শ্ৰেণী:চিত্ৰ-সাংবাদিক
পিঞ্জৰ (উপন্যাস)

পিঞ্জৰ (; পাঞ্জাবী: ਪਿੰਜਰ; ইংৰাজী/অনুবাদ: The Skeleton) ১৯৫০ চনত ভাৰতীয় বিশিষ্ট কবি আৰু ঔপন্যাসিক অমৃতা প্ৰীতমৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন পাঞ্জাৱী ভাষাৰ উপন্যাস।২০০৯ চনত পিঞ্জৰ উপন্যাসখন খুশৱন্ত সিঙে ইংৰাজী ভাষালৈ‍ অনুবাদ কৰে।২০০৯ চনত খুশৱন্ত সিঙে পিঞ্জৰ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। উপন্যাসখনত ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত ভাৰতীয় সমাজৰ অৱস্থা আৰু স্বৰূপ চিত্ৰিত কৰা হৈছে। অমৃতা প্ৰীতমে উপন্যাসখনত নিজৰ অভিজ্ঞতা চিত্ৰিত কৰিছে। তেওঁ বিভাজনৰ সময়ছোৱাত মহিলাৰ জীৱনৰ চিত্ৰণ কৰিছে৷ এইখন পুৰো নামৰ হিন্দু ছোৱালী এজনীক ৰছিদ নামৰ এজন মুছলমান লোকে অপহৰণ কৰা কাহিনী; পুৰোৰ পিতৃ-মাতৃয়ে অশুচি ছোৱালীজনীক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে যেতিয়া ৰছিদৰ ঘৰৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। পিঞ্জৰক ভাৰত বিভাজন সময়ছোৱাত ভাৰতীয় কল্পকাহিনীৰ এক উৎকৃষ্ট ৰচনা হিচাপে ব্যাপকভাৱে গণ্য কৰা হয়।

মুখ্য চৰিত্ৰসমূহ

পুৰো (পিছত, হামিদা-মুখ্য প্ৰট'গ'নিষ্ট
ৰছিদ-পুৰোক অপহৰণ কৰা মুছলমান ল'ৰা
ৰামচন্দ-পুৰোৰ বাগদত্তা
লাজো-ৰামচান্দৰ ভগ্নী আৰু ত্ৰিলোকৰ পত্নী
ত্ৰিলোক-পুৰোৰ ভাতৃ
ৰাজজো-পুৰোৰ সৰু ভনীয়েক
তাৰা (পুৰোৰ মাতৃ)
মোহনলাল (পুৰোৰ পিতৃ)
শ্যামলাল (ৰামচন্দৰ পিতৃ)
পাগলী
জাভেদ

অভিযোজন

২০০৩ চনত উৰ্মিলা মাটোণ্ডকাৰ, মনোজ বাজপেয়ী আৰু সঞ্জয় সূৰীয়ে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা একে শিৰোনামৰ হিন্দী ছবি (পিঞ্জৰ)ত অভিযোজিত এই উপন্যাসখন। সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ পিছত ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিৰ শ্ৰেষ্ঠ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। উপন্যাসখনৰ আধাৰত নিৰ্মিত পাকিস্তানী টেলিভিছন ধাৰাবাহিকখনৰ নাম ঘুগী ২০১৮ চনৰ ২৫ জানুৱাৰীত টিভিৱান পাকিস্তানত প্ৰিমিয়াৰ হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উপন্যাস
শ্ৰেণী:অনূদিত গ্ৰন্থ
১০ নৱেম্বৰ

এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-

ঘটনাৱলী

১৬৫৯ – প্ৰতাপগড়ৰ যুদ্ধত মাৰাঠা ৰজা চত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজে আফজল খান, আদিলশাহীক হত্যা কৰে।
১৯১৩ - গীতাঞ্জলি (কাব্যগ্ৰন্থ)ৰ বাবে কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ টেগৰলৈ সাহিত্যৰ নোবেল পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰা হয়।
১৯৯০ - চন্দ্ৰ শেখৰে সমাজবাদী জনতা পাৰ্টি গঠন কৰি কংগ্ৰেছৰ সমৰ্থনত ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ শপত লয়।
১৯৭০ - ৰাছিয়াৰ লুনা-১৭ নামৰ মহাকাশযানখন চন্দ্ৰ অভিমুখে উৎক্ষেপণ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে এই যানৰ জৰিয়তে ৰাছিয়াই চন্দ্ৰৰ মাটিত স্বয়ংচালিত চন্দ্ৰ ভ্ৰমণকাৰী যান লুনাখেদ-১ স্থাপন কৰে।

জন্ম

১৪৮৩ - মাৰ্টিন লুথাৰ, সংস্কাৰকামী আন্দোলনৰ নেতা তথা ধৰ্মীয় সংস্কাৰক।
১৬৯৫ - জন বেৱিছ, ইংৰাজ জ্যোতি বিজ্ঞানী।
১৬৯৭ - উইলিয়াম হগাৰ্থ, ইংৰাজ চিত্ৰশিল্পী আৰু ভাস্কৰ।
১৮৪৮ - সুৰেন্দ্ৰনাথ বেনাৰ্জি, ভাৰতীয় ৰাজনীতিক।
১৯০৮ - বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা অসমৰ শিক্ষাবিদ।
২০০১ - ৰিয়ান পৰাগ, ভাৰতীয় ক্ৰিকেট খেলুৱৈ।

মৃত্যু

১৯২৮ - অনিতা বাৰবাৰ, জাৰ্মান নৃত্যশিল্পী।
১৯৯৪ - কুভেম্পু, ভাৰতীয় সাহিত্যিক।
কামাল পাছাৰ, আধুনিক তুৰস্কৰ প্ৰতিষ্ঠাতা তথা দক্ষ যোদ্ধা।

দিৱস

বিশ্ব কেৰাট’কনাছ দিৱস

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
বুদাই

বুদাই বা পু টাই এজন চীনা লোক দেৱতা। তেওঁৰ নামৰ অৰ্থ কাপোৰৰ দম। আৰু এই নাম তেওঁ অনবৰতে কঢ়িয়াই ফুৰে কাপোৰৰ বেগৰ পৰা আহিছে। তেওঁক সাধাৰণতে বুদ্ধৰ অৱতাৰ মৈত্ৰেয় বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁক সকলো সময়তে হাঁহি থকা দেখা যায়, সেয়ে চীনা ভাষাত তেওঁৰ আন এটা নাম হল লাফিং বুদ্ধ বা হাঁহিমুখীয়া বুদ্ধ(笑佛 Xiào Fó). পাশ্চাত্যৰ ফালে বুদাইক ভুলক্ৰমে বুদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়। সেয়ে ফেট বুদ্ধ বা শকত বুদ্ধ(胖佛 Pàng Fó) বোলে।
]]

জাপানী ভাষাত তেওঁৰ নাম হোতেই। তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্ম, তাও ধৰ্ম আৰু শিন্ত ধৰ্মৰ সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত। তেওঁক বিভিন্ন মন্দিৰ আৰু উপাসনাস্থলীৰ বাহিৰেও মানুহৰ ঘৰত, ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আদিত দেখা পোৱা যায়। বুদাই সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰ দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। জাপানত হোতেই সপ্ত সৌভাগ্যদাতা দেৱতাৰ অন্যতম।

বৰ্ণনা

বুদাইক সাধাৰণতে এজন তপা, শকত আৱত আৰু ঢিলা চোলা পিন্ধা মানুহ হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। তেওঁ লগতে বৌদ্ধ প্ৰাৰ্থনা মালা পিন্ধে বা লগত লৈ ফুৰে। তেওঁ লগতে এটা কাপোৰৰ বেগ কঢ়িয়াই ফুৰে। তেওঁ ৯০৭-৯২৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ কালছোৱাত পিছৰ লিয়াং সাম্ৰাজ্যৰ কালত চীন দেশত বাছ কৰিছিল। তেওঁ ঝেজিয়াঙৰ স্থানীয় লোক আছিল আৰু তেওঁৰ বৌদ্ধ নাম কীয়েইচি আছিল (契qiècǐ)। লোককথা মতে, তেওঁ এজন ভাৰতীয় সাপ ধৰোতা আছিল আৰু বিষাক্ত সাপ ধৰি তেওঁ মানুহক সাপে কামোৰাৰ পৰা বচাইছিল। বুদাই আৰু অংগীদা দেখিবলৈ প্ৰায়ে একে হাঁহিমুখীয়া আৰু বেগ লৈ ফুৰে।

বিশ্বাস আৰু বুদাইৰ উপাসনা

চান বৌদ্ধ

এওঁলোকৰ মতে বুদাই এজন ভ্ৰমণ প্ৰিয় আৰু তেওঁ সৰু দুখীয়া লৰা ছোৱালীক মিঠৈ বিলাই ফুৰে। এদিন এজন ভিক্ষুয়ে তেওঁক চানৰ অৰ্থ সুধিলে। বুদাইয়ে নিজৰ বেগ থৈ ওলোটাই তেওঁক সুধিলে যে এজনে চানৰ পৰা কি পায়। তাৰ পিছত তেওঁ বেগটো লৈ আকৌ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে।

ফ্ৰা শংকাদচাই

থাইলেণ্ডত বুদাইক ফ্ৰা শংকাদচাই বা শংকাদচাই (থাই ভাষা: พระสังกัจจายน์). Phra Sangkadchai) হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ এজন পালি বৌদ্ধ আছিল। ধৰ্মৰ সঠিক বাখ্যা আগবঢ়োৱা বাবে গৌতম বুদ্ধয়ে তেওঁৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।

ফ্ৰা শংকাদচাই আৰু বুদাই দুয়োকে থাই আৰু চীনা মন্দিৰত দেখা যায়। শংকাদচাই ঘাইকৈ থাই আৰু বুদাই চীনা মন্দিৰত দেখা যায়। দুয়োৰে সামান্য পাৰ্থক্য আছে,

ফ্ৰা শংকাদচাইৰ অলপ চুলি থাকে কিন্তু বুদাই সম্পূৰ্ণ তপা।
ফ্ৰা শংকাদচাইৰ পোছাক বৌদ্ধ শৈলীৰ আৰু বুদাইড চীনা শৈলীৰ।

লোকবিশ্বাস

এক জনপ্ৰিয় বিশ্বাস মতে, বুদাইৰ পেটত ঘঁহিলে সমৃদ্ধি, সৌভাগ্য আৰু ৰিদ্ধি আহে। সেয়ে ঘৰ আৰু ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানত ইয়াক দেখা যায়।

চিত্ৰ মালা

তথ্য উৎস

বহিঃসংযোগ

Who Is the Laughing Buddha? Zen's Artistic Heritage

শ্ৰেণী:চীনা দেৱতা
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ