চিত্ৰকূটত ৰাম

৩৫ অধ্যায়

চিত্ৰকূটত ৰাম

ৰাম সীতা ক্ৰীড়া কৰে চিত্ৰকূট বনে ।

শচী সমে দেৱৰাজ যেহেন নন্দনে ॥১

সীতাক বুলিল ৰাম হৰিষ বদনে ।

অযোধ্যাৰ ভোগ আউৰ নপৰয় মনে ॥২

গিৰিৰ কন্দৰে গন্ধ সুৰভি অপাৰ ।

আছোক মনুষ্য মন মোহে দেৱতাৰ ॥৩

পুত্ৰ পুত্ৰ বুলি শুনু পক্ষী কাঢ়ে ৰাৱ ।

এহিমতে কান্দিয়া, মৰন্ত মোৰ মাৱ ॥৪

ফল পুষ্প দেখি সীতা নানা চিত্ৰবন ।

অনেক সন্তোষ কৰিয়োক বিতোপন ॥৫

থানে থানে দেখিয়ো কিন্নৰী বিদ্যাধৰী ।

ৰমণ কৰন্ত নানা বিধ বেশ কৰি ॥৬

মানস শিলাৰ ফোট সীতাদেৱী দিল ।

আলিঙ্গিন্তে ৰামৰ হিয়াত সঞ্চৰিল ॥৭

হেন দেখি সীতায়ে কৰিলা পৰিহাস ।

সুৰত শৃঙ্গাৰ বৰ ভৈল অভিলাষ ॥৮

মৃগমাৰি লক্ষ্মণে যোগান্ত নিতে আনি ।

সীতা দেবী ৰান্ধন্ত ভুঞ্জন্ত তিনি প্ৰাণী ॥৯

মৃগ হেতু লক্ষ্মণ চলিলা আন ভিতি ।

শৃঙ্গাৰে থাকিলা ৰাম সীতায়ে সহিতি ॥১০

অনেক হৰিষ ভৈল ৰামৰ শৰীৰে ।

সীতাৰ উদ্ধত শিৰে শুইলা নদীতীৰে ॥১১

লক্ষ্মণ গৈলন্ত যবে মৃগ মাৰিবাক ।

সীতাৰ সন্নিতে বৃক্ষডালে পৰি কাক ॥১২

সীতাৰ ৰূপক দেখি কাক ভৈলভোল ।

এক দোৱা কৰি গৈয়া চাপিলেক কোল ॥১৩

ৰাঘৱৰ আতিশয় নিদ্ৰাক দেখিয়া ।

সীতাৰ তনত পৰিলেক ঝাম্প দিয়া ॥১৪

তনমাঝে গোসাঁনীৰ কৰিলেক ঘাৱ ।

ক্ৰোধিলন্ত সীতা মাৱ কাম্পে হাত পাৱ ॥১৫

কোপে শোকে সীতাদেবী ক্ৰন্দন কৰিল ।

ৰামৰ শৰীৰ সবে লোতকে ভৰিল ॥১৬

সীতাৰ আগত কাকে কেলি কৰে বৰে ।

থপা মুণ্ডি দিয়াবেগে তন মাঝে পৰে ॥১৭

মাৰিব নপাৰে সীতা কান্দিল বহুত ।

জাগিয়া দেখিলা ৰাম দশৰথ সুত ॥১৮

সীতাৰ তনৰ মাঝে বহয় ৰুধিৰ ।

ক্ৰোধিলন্ত ৰামে দেখি নসহে শৰীৰ ॥১৯

নগনিয়া ৰামক সীতাক প্ৰহাৰয় ।

পুনু পুনু প্ৰহাৰিয়া তনত পৰয় ॥২০

ক্ৰোধিয়া বোলন্ত ৰাম লৈবোহোঁ পৰাণ ।

মন্ত্ৰ পঢ়ি মাৰিলেক ঈষিকৰ বাণ ॥২১

অগ্নি সম শৰ দেখি বায়স উৰায় ।

ৰাঘৱৰ শৰে তাৰ পাছে খেদি যায় ॥২২

ইন্দ্ৰৰ তনয় কাক অতি বৰখল ।

শৰে খেদিনেই পলাই গগন মণ্ডল ॥২৩

কাকে মনে গুণে এবে মিলিল মৰণ ।

দেৱ সমাজত গৈয়া পশিলা শৰণ ॥২৪

দেৱলোকে বোলে গুচ গুচৰে পাপিষ্ঠ ।

সীতাক হিংসিলি তই সবাৰে অনিষ্ঠ ॥২৫

একো থানে কাকে যেবে শৰণ নপাইল ।

শীঘ্ৰবেগ কৰিয়া ৰামৰ পাশে আইল ॥২৬

খেদে যমদূত সম ৰাঘৱৰ বাণ ।

বোলে নিচিলিলো প্ৰভু ৰাখিয়োক প্ৰাণ ॥২৭

ক্ষমা কৰিয়োক মোৰ অজ্ঞানৰ পাপ ।

তুমিসি ত্ৰৈলোক্য নাথ জগতৰ বাপ ॥২৮

বৰ দ্ৰোহ আচৰিলো জগতৰ মাৱে ।

এহিবুলি বায়স পৰিল দুই পাৱে ॥২৯

ৰাঘৱে বোলন্ত আসি শৰণ পশিলি ।

আপোনাৰ পাপে তই আপুনি নশিলি ॥৩০

অবাধ্য মোহোৰ বাণ জান তই সাঙ্গ ।

প্ৰাণে যেবে জীবি ছাৰি দেহ এক অঙ্গ ॥৩১

বিমৰিষি কাকে এক চক্ষু এৰিলেক ।

ৰাঘৱৰ শৰে তাক ছন্ন কৰিলেক ॥৩২

ৰামক প্ৰণামি কাক গৈল প্ৰাণ ৰাখি ।

সেহি ধৰি কাকে নেদেখয় এক আখি ॥৩৩

ঘাৰ গোট পালটায়া এক আখি চাই ।

সচকিত মনে সি আহাৰ পানী খাই ॥৩৪

অমৃত সমান জুৰ ৰাঘৱৰ হস্ত ।

মাজিলা সীতাৰ তন ভৈলা দেৱী সুস্থ ॥৩৫

শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ দুয়ো শিৰে জটা জুটে ।

সুখে উপস্থিত ভৈলা গিৰি চিত্ৰকূটে ॥৩৬

ৰাঘৱৰ চৰিত্ৰ আছোক এহি খন ।

ভৰতে পশিলা যেবে চিত্ৰকূট বন ॥৩৭

কটকৰ বোলে বন পূৰিল সকল ।

পাৱ ধূলি ব্যাপিলেক গগন মণ্ডল ॥৩৮

বৃক্ষৰ চটক সবে সাগৰান্ত গৈল ।

ৰাম সীতা লক্ষ্মণৰ চমত্কাৰ ভৈল ॥৩৯

সীতায়ে ৰামৰ গলে সাৱটি ধৰিল ।

বীৰত্ব বচনে ৰামে আশ্বাস কৰিল ॥৪০

ৰাঘৱে বোলন্ত লখাই বাৰ্ত্তাক নপাইল ।

কমন নৃপতি মৃগ মাৰিবাক আইল ॥৪১

শীঘ্ৰ কৰি চলা হাতে ধনুশৰ ধৰি ।

সুধি আসি আমাত কহিয়ো ঝাণ্ট কৰি ॥৪২

ৰামৰ বচন যেবে পৰিতোল পাইল ।

শালবৃক্ষে চড়িয়া লক্ষ্মণ বীৰে চাইল ॥৪৩

দেখে চতুৰঙ্গ দল বন জুৰি আইল ।

প্ৰলয় কালৰ যেন সাগৰ জন্তাইল ॥৪৪

হেন দেখি লক্ষ্মণৰ বিয়াকুল মন ।

বৃক্ষ হন্তে নামি আসি জনাইল তেখন ॥৪৫

শুনিয়োক দাদা আমি অনুমানি পাইল ।

ভৰতে সেনাক সাজি মাৰিবাক আইল ॥৪৬

মাৱেকৰ হাতে ৰাজ্য লৱাইলেক মাগি ।

তোমাক পাঠাইলে ঘোৰ বনবাস লাগি ॥৪৭

তথাপি নভৈল ক্ষমা মাৰিবাক চায় ।

মাৰিবোঁ ভৰত আজি জীয়ন্তে নযায় ॥৪৮

ভৰত বিশিষ্ট হেন বুলি আছা বাণী ।

পানীৰ কণ্টক যেন বিন্ধিলেসে জানি ॥৪৯

আততায়ী ভৰতক কাটিবোঁ সমুলি ।

কৈকেয়ীক মাৰিবোহোঁ পুত্ৰ শোকে পুলি ॥৫০

হাতী ঘোঁৰা ৰথ সেনা মাৰোঁ নিৰন্তৰ ।

শোণিতে কৰিবোঁ আজি নদী ভয়ঙ্কৰ ॥৫১

অযোধ্যাত পাতোঁ নিয়া নৃপতি তোমাক ।

দিয়া অনুমতি মোক নিদিবাহাঁ হাক ॥৫২

বধোহোঁ তোমাৰ শত্ৰু কিছু দোষ নাই ।

ৰাঘৱে বোলন্ত বাপু শুনিয়ো লখাই ॥৫৩

জানোঁ মোত ভকতি কৰিল শুদ্ধমতি ।

ভৰতক দোষ ভাই নিদিবি সম্প্ৰতি ॥৫৪

তই মোৰ যিমত ভৰতো সেহি নয় ।

তাক মন্দ বোলা মোৰ দুখ সে জনয় ॥৫৫

ভৰতক কষ্ট আৰু নকৰিবি তই ।

যি কাযে ভৰত আসে ভালে জানোঁ মই ॥৫৬

অযোধ্যাত নিয়া মোক নৃপতি পাতিব ।

মোৰ বনবাস সিটো আপুনি খাটিব ॥৫৭

মোক চাই হেসে দেখ ঘোটক বাপৰ ।

শত্ৰুঞ্জয় নামে পাট হস্তী ভয়ঙ্কৰ ॥৫৮

আক দ্ৰোহ কৰিলে বাপৰ দ্ৰোহ হয় ।

সত্য ধৰ্ম্ম নাশি সিটো পাতক সাঞ্চয় ॥৫৯

আন সব প্ৰজা মোক নিবাক আসয় ।

দশোদিশে ৰাম ধ্বনি শুনো জয়জয় ॥৬০

শুনি ৰাঘৱৰ পাচে নিষ্ঠুৰ বচন ।

লাজ পাইয়া হেট মাথে ৰহিলা লক্ষ্মণ ॥৬১

আপোনাক আপুনি কাটিলা যেন মত ।

ধন্য ৰাম ধন্য ৰাম বোলন্ত মনত ॥৬২

অনন্তৰে গুহ ৰাজা গুণিলা মনতে ।

ভৰতৰ চিত্ত নুবুজিয়া ভাল মতে ॥৬৩

সৈন্য সমন্বিতে ভৰতৰ লাগ ধৰোঁ ।

ভাল মন্দ জানি পাছে তাৰ কায কৰোঁ ॥৬৪

এহি বুলি গুহ যমুনাৰ পাৰ ভৈল ।

আতি শীঘ্ৰ বেগে ভৰতৰ লাগ লৈল ॥৬৫