অসুৰ

অসুৰ হৈছে ভাৰতীয় মূলৰ কিংবদন্তিসমূহত বৰ্ণিত একপ্ৰকাৰৰ জীৱ। হিন্দুধৰ্মৰ ৰচনাৱলীত তেওঁলোকক দেৱতাসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কিন্তু এক ক্ষমতালোভী জাতি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বৌদ্ধধৰ্মৰ সাহিত্যত অসুৰ শব্দটো টাইটানসকলক বা অৰ্ধদেৱতাসকলক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

হিন্দুধৰ্মৰ সাহিত্যসমূহৰ মতে দেৱতা আৰু অসুৰৰ মাজত সততে যুদ্ধ-বিগ্ৰহ হয়।

ক্ৰমবিকাশ

মনিয়েৰ ৱিলিয়ামছৰ মতে অসুৰ শব্দৰ উৎপত্তি অসু ৰপৰা হৈছে যাৰ অৰ্থ পৰলোকৰ আত্মা। বৈদিক সাহিত্যৰ সংহিতাৰ প্ৰাচীনতম ভাগসমূহত অসুৰ হৈছে ভাল বা বেয়া মনোবৃত্তিৰ যিকোনো আত্মা বা দৈৱিক জীৱ আৰু প্ৰকৃতিৰ সংহাৰকাৰী বা সৃজনশীল শক্তি।

ইণ্ডো-ইৰানিয়ান বা আৰ্যসকলৰ শুভ আৰু অশুভৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ কিংবদন্তি অনুসৰি অসুৰে অসূয়া সৃষ্টিকাৰী আত্মাক সূচায়।

হিন্দুধৰ্মৰ সাহিত্য

ঋকবেদ

]]ৰ পদতলত হিৰণ্যাক্ষ
ভাৰ্গৱে উল্লেখ কৰিছে যে অসুৰ আৰু অসূৰ্য শব্দ দুটা ঋকবেদত ৮৮ বাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে।
ইয়াৰে স্ত্ৰীলিংগ ৰূপ অসূৰ্যা আৰু অসুৰত্ব যথাক্ৰমে ১৯ আৰু ২৪ বাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে।

ঋকবেদত বৈদিক সূৰ্যদেৱতা সবিৰক এজন অসুৰ আৰু দয়ালু নেতা আখ্যা দিয়া হৈছে।

সামবেদ

সামবেদত কোৱা হৈছে যে অসুৰ শব্দটো অসু (বায়ু) আৰু ৰম (জিৰণি) শব্দ দুটাৰ সংমিশ্ৰণত সৃষ্টি হোৱা।

মহাভাৰত

ভাগৱত গীতাৰ মতে ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো জীৱৰ দেহত দৈৱিক আৰু আসুৰিক দুয়োটা গুণেই বিদ্যমান।

ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ

]]ৰ যুদ্ধ।
ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ বৰ্ণনাত কোৱা হৈছে যে অসুৰ শব্দটো ক্ষীৰ সাগৰৰপৰা নিৰ্গত হোৱা সুৰাৰ দেৱী বৰুণীক তেওঁ‌লোকে গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰপৰাই (অ-সুৰা=অসুৰ) উদ্ভৱ হোৱা।

বিষ্ণু পুৰাণ

বিষ্ণু পুৰাণ মতে, সমুদ্ৰ মন্থনত সমুদ্ৰৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা সুৰাৰ দেৱী বৰুণীক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবেই দৈত্যসকলে অসুৰ নাম পায়। আনহাতে দেৱতাসকলে বৰুণীক গ্ৰহণ কৰি সুৰ নাম লাভ কৰে।

শিৱ পুৰাণ

]] আৰু বাণাসুৰৰ যুদ্ধ।
এলেইন ডেনিয়েল'ই মত প্ৰকাশ কৰিছে যে ভাৰতীয় কিংবদন্তিসমূহত অসুৰসকল প্ৰথমাৱস্থাত সুগুণসম্পন্ন আৰু শক্তিশালী আছিল। অৱশ্যে তেওঁলোকৰ প্ৰবৃত্তি ক্ৰমাৎ সলনি হ'বলৈ ধৰে। তেওঁলোকে অশুভ শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ লোৱাৰ লগতে ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰে। শিৱ পুৰাণত কোৱা হৈছে যে অসুৰসকল দেৱতাবিদ্বেষী হৈ উঠে আৰু দেৱতাক ভাবুকি দিয়াৰ বাবে তেওঁলোকক সংহাৰ কৰিবলগা হয়।

ইয়াত অসুৰসকলক অহংকাৰী, পূজা-পাতল নকৰা, অত্যাচাৰী, দেৱতাসকলৰ প্ৰতি ঈৰ্ষান্বিত আৰু সততে দেৱতাসকলক যুদ্ধৰ বাবে প্ৰৰোচিত কৰা চৰিত্ৰৰ বুলি বৰ্ণোৱা হৈছে। পৃথিৱী, আকাশ আৰু জীৱৰ উৎপত্তিৰ সময়ত আৰু ইয়াৰ পৰৱৰ্তী কালছোৱাত তেওঁলোকৰ ভূমিকাৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। আকাশ বা স্বৰ্গলোক দেৱতাৰ হোৱাৰ বিপৰীতে পাতাল’লোঁকত অসুৰসকলৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত হৈছে। ইন্দ্ৰ শুভ শক্তিৰ প্ৰতিনিধি হোৱাৰ বিপৰীতে বৃত্ৰাসুৰ অশুভ শক্তিৰ পৰিচায়কৰূপে পৰিগণিত হৈছে।

আনন্দ কুমাৰস্বামীয়ে মত আগবঢ়াই যে দেৱতা আৰু অসুৰৰ ধাৰণাটো গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ দ্বাদশ অলিম্পিয়ান বা টাইটানসকলৰ লগত তুলনা কৰিলেহে ভালদৰে বুজিব পৰা যায়। গ্ৰীক আখ্যানত দ্বাদশ অলিম্পিয়ান আৰু টাইটান দুয়োপক্ষ শক্তিশালী কিন্তু ভিন্ন বৈশিষ্ট্য আৰু প্ৰবৃত্তিযুক্ত। হিন্দু আখ্যানমতে দেৱতাসকল পোহৰৰ প্ৰতিনিধি আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে অসুৰসকল আন্ধাৰৰ প্ৰতিনিধি।

ইণ্ডো ইৰাণীয়ান

১৯ শতিকাত হ'গে এক ধাৰণা আগবঢ়ায় যে ভাষাতাত্ত্বিক দিশৰপৰা চাবলৈ গ'লে অসুৰ শব্দটোৰ উৎপত্তি হৈছে প্ৰাক-য'ৰ'ষ্ট্ৰিয়ান আৰু ইণ্ডো-ইৰাণীয়ান লোকসকলৰ অহুৰৰপৰা। উভয়ৰে ধৰ্মবিশ্বাসত অহুৰা (অসুৰ), বওৰুণ (বৰুণ) আৰু দেইৱৰ (দেৱতা) উপস্থিতি দেখা যায় কিন্তু তেওঁলোকৰ ভূমিকা বৈপৰীত্যধৰ্মী। এইটোৰ লগতে অন্যান্য মতবাদসমূহে বিংশ শতিকাজুৰি বিকাশ লাভ কৰে। কিন্তু আধুনিক কালত এই মতবাদসমূহ সম্বন্ধে প্ৰত্নতাত্ত্বিক প্ৰমাণ নোহোৱাৰ ফলতেই প্ৰশ্ন উত্থাপিত হয়।

জাৰ্মান দেৱ-দেৱীৰে সম্পৰ্ক

এচক' পাৰপ'লাকে আদি কৰি কিছুসংখ্যক পণ্ডিতে মত পোষণ কৰে যে অসুৰ শব্দটো আদি-উৰালিক আৰু আদি-জাৰ্মান ইতিহাসৰ সৈতে জড়িত হ'ব পাৰে। বৈদিক সংস্কৃতৰ অসুৰ, প্ৰাচীন নৰ্ছৰ (ন'ৰৱে) এচিৰ আৰু আদি-উৰানিক এচেৰা, এই আটাইকেইটা শব্দৰ অৰ্থ অধিপতি, শক্তিশালী আত্মা বা দেৱতা। পাৰপলাই লগতে কয় যে এচেৰা-অসুৰৰ উপৰি দুয়োধৰ্মৰ আখ্যানসমূহৰ ইনমাৰ-ইন্দ্ৰ, স্তম্পছ-স্তম্ভ আদি শব্দযুগলৰো এনে মিল আছে। আৰু অসুৰ বুলি কোৱা হৈছিল। ঋকবেদৰ এক বহুল উচ্চাৰিত শ্লোকত অসুৰ দেৱভ (দেৱতালৈ উত্তৰণ ঘটা অসুৰ) বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু ই অসুৰ অদেৱঃ (অসুৰ দেৱতা নহয়) শ্লোকাংশৰ বিপৰীত অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিছে।) প্ৰত্যেক অসুৰ আৰু দেৱতাৰে পিতৃ প্ৰজাপতি। তেওঁলোকৰ নিবাসস্থান (লোক) আৰু গ্ৰহণ কৰা পানীয়ও (সোম) একেই। তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকৰে নিজা প্ৰতিভা, জ্ঞান আৰু বিশেষ শক্তি আছে। দেৱত্ব লাভ কৰা অসুৰ আৰু অসুৰ হৈ ৰোৱা অসুৰৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যসমূহ হৈছে তেওঁলোকৰ প্ৰবৃত্তি, কাম আৰু জীৱনত বাছি লোৱা পথসমূহ।

অসুৰ হৈ ৰোৱা অসুৰসকল শক্তিশালী হোৱাৰ লগতে সোমৰস, ধন-সম্পত্তি, অহংকাৰ, ক্ৰোধ, উচ্ছৃংখল প্ৰকৃতি, বল আৰু হিংসাৰ প্ৰতি আসক্ত।

এই দুয়োটা গোটৰ মাজত হোৱা সংঘাত হিন্দুধৰ্মৰ আখ্যানসমূহৰ এক প্ৰধান সূত্ৰ। বহুতো ৰচনাত এই সংঘাতসমূহৰ বৰ্ণনা নিৰপেক্ষ দৃষ্টিভংগীৰে কৰা হৈছে।

বৌদ্ধ কিংবদন্তিৰ মতে, দেৱতাসকল কিছু পৰিমাণে বাসনাত অনুৰক্ত হোৱাৰ বিপৰীতে অসুৰসকল বাসনাত আসক্ত। এই অসুৰসকলে মানুহতকৈ বহু সুখকৰ আৰু বিলাসী জীৱন-যাপন কৰে কিন্তু দেৱতাৰ প্ৰতি ঈৰ্ষাৰভাৱে ইয়াত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলায়।

প্ৰতীকী অৰ্থ

এডেলমেনকে ধৰি অন্য কিছু পণ্ডিতে মত প্ৰকাশ কৰে যে হিন্দুধৰ্মত অসুৰৰ ধাৰণাটো পৌৰাণিক আৰু মধ্যযুগীয় সাহিত্যসমূহত এক প্ৰতীক ৰূপত পোৱা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে উপনিষদৰ বৰ্ণনা অনুসৰি আত্ম কি আৰু ইয়াক কেনেকৈ প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰি সেয়া জানিবলৈ দেৱতা আৰু অসুৰ প্ৰজাপতিৰ কাষ চাপে। প্ৰজাপতিয়ে প্ৰথমেই এটা সৰল উত্তৰ দিয়ে আৰু অসুৰসকলে তাকে মানি লৈ প্ৰস্থান কৰে। কিন্তু ইন্দ্ৰৰ নেতৃত্বত যোৱা দেৱগণে এই উত্তৰটো সহজে গ্ৰহণ নকৰি ইয়াৰ তাৎপৰ্যৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে।

এডেলমেনৰ মতে দেৱতা আৰু অসুৰ প্ৰতীকাৰ্থত প্ৰতিজন মানুহৰ অভ্যন্তৰত থকা বিপৰীতমুখী শক্তি আৰু সেয়ে এই ধাৰণাটো কোনো জীৱ প্ৰজাতিৰ সলনি আধ্যাত্মিকহে।

অসুৰি

অসুৰৰ স্ত্ৰীলিংগ অসুৰিৰ অৰ্থ হৈছে হৈছে দানৱ বা আত্মাৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা। অসুৰৰ দৰে অসুৰিসকলো শক্তিশালী জীৱ আৰু প্ৰাক-বৈদিক সাহিত্যত ই সকলো দেৱীকে সূচায়। ভাৰতীয় সাহিত্যত অসুৰিয়ে ৰাক্ষসীকো বুজায়।

অথৰ্ববেদৰ মতে অসুৰিয়ে ইন্দ্ৰক মোহিত কৰিবলৈ নিজৰ জ্ঞানৰ প্ৰয়োগ কৰে।

বৌদ্ধধৰ্ম

বৌদ্ধধৰ্মৰ মতে অসুৰ হৈছে পূৰ্বজন্ম বা বৰ্তমানৰ জন্মৰ কৰ্মফলত জন্ম লোৱা একপ্ৰকাৰৰ আতিভৌতিক শক্তিসম্পন্ন জীৱ। তেওঁলোকৰ বাসস্থান সুমেৰু পৰ্বতৰ নিম্নাংশত। তেওঁলোক সততে দেৱতাৰ সৈতে ঈৰ্ষাজনিত যুদ্ধ-বিগ্ৰহত লিপ্ত থাকে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
*