ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
সমীক্ষা বটনাগৰ

সমীক্ষা বটনাগৰ (ইংৰাজী: Samikssha Batnagar; জন্ম: ১২ জানুৱাৰী ১৯৮৮) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ ২০১৪ চনলৈকে ষ্টাৰ প্লাছ আৰু জি টিভিৰ বিভিন্ন হিন্দী ধাৰাবাহিকত সহযোগী আৰু মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ ২০১৫ চনত মুক্তি পোৱা মধুৰ ভাণ্ডাৰকাৰৰ কেলেণ্ডাৰ গাৰ্লছত এটা কেমিঅ' চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যাৰ জৰিয়তে তেওঁৰ বলীউডত অভিষেক ঘটে। ২০১৭ চনত তেওঁ শ্ৰেয়াস তলপাড়ে পৰিচালিত ছবি পোষ্টাৰ বয়জত ববী দেউলেৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰে, যিটো এজন জনপ্ৰিয় অভিনেতাৰ বিপৰীতে তেওঁৰ প্ৰথমটো মুখ্য চৰিত্ৰ।

কেৰিয়াৰ

টেলিভিছন কেৰিয়াৰ

তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সুযোগ আছিল যেতিয়া তেওঁ এক বীৰ কী অৰদাস...বীৰা (ষ্টাৰ প্লাছ) ধাৰাবাহিকত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ পাইছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ উত্তৰণ (কালাৰ্ছ টিভি), দেৱোঁ কে দেৱ...মহাদেৱ (লাইফ অ’কে), বাল বীৰ (চাব টিভি), কুমকুম ভাগ্য (জি টিভি) আৰু আন কেইবাখনো জনাজাত ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰিছিল।

চলচ্চিত্ৰত অভিষেক

২০১৫ চনত মধুৰ ভাণ্ডাৰকাৰৰ কেলেণ্ডাৰ গাৰ্লছত তেওঁ এটা কেমিঅ' চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত বটনাগৰে শ্ৰেয়াস তলপাড়ে পৰিচালিত পোষ্টাৰ বয়জৰ শ্বুটিং সম্পূৰ্ণ কৰে, য'ত ছানী দেউল আৰু ববী দেউলৰ লগতে শ্ৰেয়াস তলপাড়ে নিজেও মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই ছবিখনত তেওঁ ববী দেউলৰ বিপৰীতে সূৰ্যমুখীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ছবিখন ২০১৭ চনৰ ৮ ছেপ্টেম্বৰত মুক্তি পাইছিল। ২০২১ আৰু ২০২২ চনৰ ভিতৰত বটনাগৰে ব্লেক ৰোজ, ধূপ ছাঁও আৰু অন্ত দ্য এণ্ডত অভিনয় কৰে। অন্ত দ্য এণ্ডত তেওঁৰ সুন্দৰ অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ প্ৰশংসিত হৈছিল, আৰু ধূপ ছাঁওতো তেওঁৰ অভিনয় অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ বুলি কোৱা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
স্বইচ্ছা

স্বইচ্ছা হ'ল বিভিন্ন সম্ভাব্য ঘটনাৰ মাজৰ পৰা অবাধে কোনো বাহিৰা প্ৰভাৱ নোহোৱাকৈ যিকোনো এটিক নিৰ্বাচন কৰিব পৰা ক্ষমতা। ইয়াক স্বাধীন ইচ্ছা, নিজ ইচ্ছা, মুক্ত চিত্ত, স্বাধীন চিত, স্বাধীন মন, আপোন খুচি অথবা মুক্ত কৰ্মও বুলিব পাৰি।

স্বইচ্ছাৰ ধাৰণাটো নৈতিক দায়িত্ববোধ, প্ৰশংসা, দোষ, পাপ আৰু আন নৈতিক বিবেচনাৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত যিবোৰ কেৱল স্বাধীনভাবে নিৰ্বাচন কৰা কাৰ্যৰ ক্ষেত্ৰতহে খাটে। ইয়াৰ সৈতে উপদেশ, প্ৰৰোচনা, পৰ্যালোচনা আৰু নিষেধাজ্ঞাৰো সম্পৰ্ক আছে। ঐতিহাসিভাবে, যিবোৰ কাৰ্য স্বাধীনভাবে কৰা হয় কেৱল সেইবোৰ কাৰ্যৰ ক্ষেত্ৰতহে অৱদান বা দোষৰ কথা বিবেচনা কৰা হয়। স্বইচ্ছাৰ প্ৰতি ভাবুকিক লৈ বহুতো উদ্বিগ্নতা আছে আৰু ইয়াক কিদৰে সম্ভৱ কৰিব পাৰি সেয়াও যথেষ্ট বিতৰ্কিত।

স্বইচ্ছা বুলিলে বহুতেই স্বাধীনভাবে পছন্দ কৰাৰ এনে ক্ষমতাক বুজে যাৰ ফলাফল অতীতৰ কোন পৰিঘটনাৰ দ্বাৰা প্ৰভাবিত নহয়। নিয়তিবাদ -ৰ মতে সকলোবোৰ পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত, যি স্বইচ্ছাৰ ধাৰণাৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ বিপৰীত। প্ৰাচীন গ্ৰীক দৰ্শনে এই সমস্যাটো চিনাক্ত কৰিছিল, যি বৰ্তমানো দাৰ্শনিক বিতৰ্কৰ কেন্দ্ৰ। স্বইচ্ছা আৰু নিয়তিবাদৰ পৰস্পৰ মিল নোখোৱা যি ধাৰণা তাক 'অসংগতিবাদ' বোলে। ইয়াৰে দুটা ফৈদ হৈছে: 'আধিবিদ্যক উদাৰবাদী' যিসকলৰ মতে স্বইচ্ছা সত্য আৰু নিয়তিবাদ মিছা; আৰু আনটো 'কট্টৰ নিয়তিবাদী' যিসকলৰ মতে নিয়তিবাদ সত্য আৰু স্বইচ্ছা মিছা। অসংগতিবাদৰ আন এটা ফৈদো আছে যি বিশ্বাস কৰে নিয়তিবাদ আৰু নিয়তিবাদৰ বিপৰীত ধাৰণা এই দুয়োটাই স্বইচ্ছাৰ ধাৰণাৰ সৈতে মিল নাখায়, ইয়াক 'কট্টৰ অসংগতিবাদী' বোলে।

ইয়াৰ বিপৰীতে 'সংগতিবাদ' -এ বিশ্বাস কৰে যে স্বইচ্ছা আৰু নিয়তিবাদ দুটাই সংগতিপূৰ্ণ। আনকি কিছু সংগতিবাদীৰ মতে স্বইচ্ছাৰ বাবে নিয়তিবাদ অপৰিহাৰ্য। কাৰণ, দুটি ঘটনাৰ মাজৰ পৰা যিকোন এটিক পছন্দ কৰা তেতিয়াহে সম্ভৱ যেতিয়া দুটি ঘটনাৰ পৰিণতি সম্পৰ্ক জ্ঞান থাকে। সেয়ে তেওঁলোকৰ মতে উদাৰবাদী আৰু কট্টৰ নিয়তিবাদীসকলৰ মাজত স্বইচ্ছা আৰু নিয়তিবাদক লৈ কৰা বিতৰ্কটো 'মিছা দোমোজা' । ভিন্ন ভিন্ন সংগতিবাদীসকলে ভিন্ন ভিন্ন স্বইচ্ছাৰ সংজ্ঞা দিয়ে আৰু তেওঁলোকৰ মতে স্বইচ্ছাৰ সীমাবদ্ধতাও ভিন্ন ভিন্ন। ধ্ৰুপদী সংগতিবাদীসকলৰ মতে স্বইচ্ছা মানেই হ'ল কাম কৰাৰ স্বাধীনতা। কোন ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ ইচ্ছামতে যিকোনো কাম কৰাৰ ক্ষমতা থাকিলেই তেওঁৰ স্বইচ্ছা আছে। আনহাতে সমসাময়িক সংগতিবাদীসকলৰ মতে স্বাধীনভাবে চিন্তা কৰাৰ ক্ষমতা আৰু যুক্তিসঙ্গতভাবে কাম কৰাই স্বইচ্ছা। ইয়াৰোপৰি আৰু বহুতো মতবাদ আছে যিবোৰৰ প্ৰত্যেকৰেই নিজস্ব সীমাবদ্ধতা আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:দৰ্শন
ডামাস্কাছ

ডামাস্কাছ বা দামিস্ক হৈছে পূৰ্ৱ এলেপ্প’ৰ গণযুদ্ধৰ পৰা ছিৰিয়াৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ। ই বৰ্তমান ছিৰিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ চহৰ। ছিৰিয়াত ইয়াক সাধাৰণতে আছ-ছাম বুলি কোৱা হয় আৰু তগৰৰ চহৰ উপনামেৰে জনা যায়। ডামাস্কাছ হৈছে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ পুৰণি কালৰে পৰা বসবাস কৰা চহৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। ই লেভেণ্টৰ প্ৰধান ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ। ২০০৯ চনৰ পৰিসংখ্যামতে নগৰখনৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ১৭,১১,০০০।
ভৌগোলিকভাৱে ডামাস্কাছ এণ্টি-লেবানন পৰ্বতমালাৰ সমতলত ভূমধ্যসাগৰৰ সমুদ্ৰতীৰৰ পৰা ৮০ কিলোমিটাৰ (৫০ মাইল) আঁতৰত আৰু সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৬৮০ মিটাৰ (২,২৩০ ফুট) উচ্চতাত অৱস্থিত। বৰ্ষা-ছায়া প্ৰভাৱৰ বাবে এই অঞ্চলৰ জলবায়ু অৰ্ধ-শুষ্ক। ডামাস্কাছৰ মাজেদি বাৰাদাৰা নদী বৈ গৈছে।

চহৰখন খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য় মিলেনিয়ামত স্থাপিত হৈছিল, ৬৬১ৰ পৰা ৭৫০ চনলৈ ই উমায়াড কেলিফাটেৰ ৰাজধানী আছিল। আব্বাছিড সাম্ৰাজ্যৰ বিজয়ৰ পিছতেই ইছলামিক শক্তি বাগদাদলৈ স্থানান্তৰিত হয়। কেৱল আয়ুবিদ আৰু মামলোক কালত বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰাপ্তি কৰিবলৈকে ডামাস্কাছত এক ৰাজনৈতিক পটত দেখা পোৱা গৈছিল। বৰ্তমান ইয়াত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু সকলো চৰকাৰী মন্ত্ৰালয়ৰ শাসন চলে।

সংস্কৃতি

]]
ডামাস্কাছক আৰৱ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী ২০০৮ৰ খিতাপ প্ৰদান কৰা হৈছিল। এই অনুষ্ঠানৰ পূৰ্বায়োজন ২০০৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ পৰাই আৰম্ভ কৰা হৈছিল। "ডামাস্কাছ আৰৱ কেপিটেল অৱ কালচাৰ"ৰ বাবে এক প্ৰশাসনিক সমিতি ইয়াৰ লগত জড়িত আছিল।

সংগ্ৰহালয়

ডামাস্কাছৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়
আজেম পেলেচ
মিলিটেৰী মিউজিয়াম
অক্টোবৰ ৱাৰ পেন'ৰামা মিউজিয়াম
মিউজিয়াম অৱ আৰৱিক কেল্লিগ্ৰাফী
নুৰ আল-ডিন বিমাৰিস্তান

ধৰ্ম

ডামাস্কাছৰ সৰ্বাধিক লোক ইছলাম ধৰ্মী। অধিকতৰ মুছলমান ছু্ন্নি আনহাতে নগণ্য সংখ্যক আলাৱাইট আৰু টুৱেলভাৰ ছিয়া। পূৰ্বতে আলাৱাইট সকল মেজাহ জিলাত বসবাস কৰিছিল। ছিয়া সকল পূৰ্বতে ছিয়া পবিত্ৰ স্থান ছায়িদা ৰুকায়া আৰু ছায়িদাহ জাইনাবৰ কাষত বাস কৰিছিল। ডামাস্কাছত প্ৰায় দুশৰো অধিক মঠ আছে, আটাইতকৈ বিখ্যাত মঠ হৈছে উমায়াদ মঠ। মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৫%-২০% খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ লোক আছে। বহু খ্ৰীষ্টান ৰায়তৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ডামাস্কাছত আছে। ইয়াৰ খ্ৰীষ্টান প্ৰধান জিলা হৈছে বাব টুমা, কুঁৱাছা আৰু ঘাছানি। প্ৰত্যেক জিলাতে বহু গীৰ্জাঘৰ আছে, বহু পুৰণি ছেপেল অৱ ছেইণ্ট পাওল উল্লেখযোগ্য। ১৯৮২ আৰু ২০০৪ চনৰ মাজত কুমাৰী মেৰীৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ এক শৃংখলা ছৌফেনিছ অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয়। নগৰখনত অতি কম সংখ্যক ড্ৰোজ ধৰ্মী লোকো আছে, বিশেষকৈ টডমন, জাৰামানা আৰু ছাহনায় অঞ্চলত। বব টামাত ছিৰিয়ান অৰ্থডক্সৰ উচ্চতম গীৰ্জা আছে। এই গীৰ্জা ডামাস্কাছৰ মধ্য-পূব মূলৰ ছিৰিয়াক অৰ্থডক্স গীৰ্জাৰ সতন্ত্ৰ গীৰ্জা আৰু নিজা নেতৃত্ব সম্পন্ন আৰু ভাৰততো ইয়াৰ গঠন আছে, যদিও দুয়োটাতে একেই খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম অনুসৰণ কৰা হয়। ছিৰিয়াত প্ৰয় ১,৭০,০০০ ছিৰিয়াক অৰ্থডক্স সদস্য আছে।

ইয়াত হাৰাত-আল-য়াহুদ জিয়ুছ কোৱাৰ্টাৰ নামৰ এক ক্ষুদ্ৰ জিয়ুছ সম্প্ৰদায়ো আছে।

ছুফিবাদ

ছুন্নি ধৰ্মী, বিশেষকৈ ডামাস্কাছৰ ছুন্নি সকলৰ ওপৰত বিংশ শতিকাৰ ছুফিবাদে প্ৰভাৱিত কৰা পৰিলক্ষিত হয়। সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি মুনিৰা-আল-কোৱাছিৰ নেতৃত্বত চলা বৃহত্তৰ কেৱল মহিলা আৰু কেৱল ছোৱালী মুছলীম বিপ্লৱ ছুফীবাদৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আৰু ডামাস্কাছেই ইয়াৰ আধাৰ স্বৰূপ। ডামাস্কাছৰ দৰে নগৰীয় অঞ্চলত ছিৰিয়ান ছুফীবাদৰ স্থিতি অতি শক্তিশালী, ই মঠৰ এক শৃংখলা আৰু আবিদ আল-ঘানি আল-নাবুলছি, ছৈয়দ হাৱা, আবিদ আল-ৰহমান আল-ছাঘূৰি, আৰু মুহম্মদ আল-য়াকুবিৰ দৰে লোকৰ সহযোগত জায়াদৰ দৰে ৰাজনৈতিক বিপ্লৱৰো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নগৰ-মহানগৰ
শ্ৰেণী:ৰাজধানী
আলফ্ৰেড হাইস্কুল

ৰাজকোটৰ আলফ্ৰেড হাইস্কুল (মোহনদাস গান্ধী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়) ভাৰতৰ আটাইতকৈ পুৰণি শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।

ইতিহাস

এই বিদ্যালয়খন ভাৰতত ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত ৰাজনৈতিক এজেণ্ট কৰ্ণেল সিঙে নিৰ্মাণ কৰাইছিল, আৰু সৌৰাষ্ট্ৰ (অঞ্চল)ৰ প্ৰথম ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় আছিল। এই বিদ্যালয় খনক ৰাজকোট ইংৰাজী বিদ্যালয় বুলি কোৱা হৈছিল। ১৮৫৩ চনত ১৭ অক্টোবৰত এই বিদ্যালয় খনৰ স্থাপন কৰা হয়, আৰু পিছলৈ ই এখন পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত পৰিণত হয়। ১৮৬৮ চনত ইয়াক ৰাজকোট হাইস্কুল বুলি জনা যায়, আৰু ১৯০৭ চনত ইয়াক আলফ্ৰেড হাইস্কুল নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়। জুনাগাধ ৰ নৱাব, নৱাব নৱাব ছাৰ মহম্মদ বাহাদুৰ খানজী বাবিৰ দ্বাৰা কাথিৱাৰৰ বাবে এলফ্ৰেড হাইস্কুলৰ বৰ্তমানৰ ভৱনসমূহ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, আৰু এডিনবাৰ্গৰ ডিউক প্ৰিন্স আলফ্ৰেডৰ স্মৃতিত তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল। এই বিদ্যালয়খন ১৮৭৫ চনৰ জানুৱাৰী মামত বোম্বেৰ গবৰ্ণৰ ছাৰ ফিলিপ ৱোডহাউচে মুকলি কৰে।

গান্ধীৰে সম্পৰ্ক

মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৮৮৭ চনত ৰাজকোট উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৮ বছৰ বয়সত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। বিদ্যালয়খনৰ গান্ধীৰ সময়ৰ বিভিন্ন নথি পত্ৰৰ কিছু গোলমাল হয়। কেইবাটাও উৎসই এই কথা প্ৰতীয়মান কৰে যে গান্ধী এজন শান্ত আৰু শৈক্ষিকভাৱে নিম্নমানৰ শিক্ষাৰ্থী যি ক্ৰীড়া বা পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰৰ কাৰ্যকলাপতো অংশগ্ৰহণ কৰা নাছিল। গান্ধীয়ে তেওঁৰ স্কুলীয়া শিক্ষাৰ কথা কৈছিল, " মই মোৰ সামৰ্থ্যৰ বিশেষ একো অনুতাপ বোধ কৰা নাছিলোঁ। মই যেতিয়াই পুৰস্কাৰ আৰু ছাত্ৰবৃত্তি লাভ কৰিছিলো মই নিজেই বিস্মিত হৈছিলোঁ। "

২০১৭ চনত, বিদ্যালয়খন বন্ধ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক সংগ্ৰাহালয়লৈ ৰূপান্তৰ কৰা হ'ব বুলি ঘোষণা কৰা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
লিণ্ডা ব্ৰাউন বাক

লিণ্ডা ব্ৰাউন বাক এগৰাকী আমেৰিকান জীৱবিজ্ঞানী, যি ঘ্ৰাণ তন্ত্ৰৰ ওপৰত কৰা কামৰ বাবে সু-পৰিচিত। ঘ্ৰাণ ৰিচেপ্টৰৰ ওপৰত কৰা কামৰ বাবে ৰিচাৰ্ড এক্সেলৰ সৈতে ২০০৪ চনত তেওঁ শৰীৰ-বিজ্ঞান বা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।বৰ্তমান তেওঁ ছিয়াটলৰ ফ্ৰেড হাচিনছন কেন্সাৰ ৰিচাৰ্চ চেণ্টাৰৰ অধ্যাপক।

আদি জীৱন

১৯৪৭ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত ৱাশ্বিংটনৰ ছিয়াটলত জন্মগ্ৰহণ কৰা লিণ্ডা বি বাকৰ পিতৃ এজন বৈদ্যুতিক অভিযন্তা আছিল যিয়ে আজৰি সময়ত বিভিন্ন সামগ্ৰী উদ্ভাৱন আৰু নিৰ্মাণত সময় কটাইছিল আৰু মাতৃ আছিল এগৰাকী গৃহিণী, যিয়ে আজৰি সময়ৰ বেছিভাগ সময় কটায় শব্দৰ শৃংখল সমাধান কৰি ভাল পাইছিল। তিনিটা ছোৱালী সন্তানৰ ভিতৰত বাক আছিল দ্বিতীয়। তাইৰ পিতৃৰ আইৰিছ বংশৰ আৰু তেওঁৰ মাতৃ ছুইডিছ বংশৰ। ১৯৯৪ চনত বাকে ৰজাৰ ব্ৰেণ্টক লগ পায়, যিজনো এজন জীৱবিজ্ঞানী। ২০০৬ চনত দুয়োৰে বিবাহ হয়।

শিক্ষা

বাকে ১৯৭৫ চনত ছিয়াটলৰ ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মনোবিজ্ঞান আৰু অণুজীৱবিজ্ঞানত বি এছ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰীসকলৰ মাজৰ পৰা নোবেল বঁটা লাভ কৰা তেৱেঁই প্ৰথমগৰাকী মহিলা। ১৯৮০ চনত তেওঁ ডালাছৰ ইউনিভাৰ্চিটি অৱ টেক্সাছ চাউথৱেষ্টাৰ্ণ মেডিকেল চেণ্টাৰৰ অধ্যাপিকা এলেন ভিটেটাৰ নিৰ্দেশনাত ইমিউন'লজীত পি এইচ ডি লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন আৰু গৱেষণা

১৯৮০ চনত বাকে Benvenuto Pernis(১৯৮০–১৯৮২)ৰ অধীনত কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত পোষ্ট ডক্টৰেট গৱেষণা আৰম্ভ কৰে। ১৯৮২ চনত তেওঁ ৰিচাৰ্ড এক্সেলৰ পৰীক্ষাগাৰত যোগদান কৰে, সেইটোও ইনষ্টিটিউট অৱ কেন্সাৰ ৰিচাৰ্চ কলম্বিয়াত আছে। জনছ হপকিন্স বিশ্ববিদ্যালয়ত ছল স্নাইডাৰৰ গোটৰ গৱেষণা পত্ৰখন পঢ়াৰ পিছত বাকে নাকৰ কোষৰ মাজেৰে মগজুলৈ ঘ্ৰাণৰ যাত্ৰাৰ সন্ধান কৰি আণৱিক স্তৰত ঘ্ৰাণ প্ৰক্ৰিয়াৰ মানচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লয়। বাক আৰু এক্সেলে তেওঁলোকৰ গৱেষণাত এন্দুৰৰ জিনৰ ওপৰত কাম কৰিছিল আৰু ১০০০ৰো অধিক ঘ্ৰাণ ৰিচেপ্টৰৰ এটা জিনৰ পৰিয়াল চিনাক্ত কৰিছিল আৰু ১৯৯১ চনত এই তথ্যসমূহ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে বাক হাৰ্ভাৰ্ড মেডিকেল স্কুলৰ স্নায়ুজীৱবিজ্ঞান বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপিকা হয় আৰু তাতেই তেওঁ নিজাকৈ গৱেষণাগাৰ স্থাপন কৰে। নাকে গোন্ধ কেনেকৈ ধৰা পেলায় সেইটো বিচাৰি উলিওৱাৰ পিছত বাকে ১৯৯৩ চনত বিভিন্ন গোন্ধ কেনেকৈ সোমাই নাকত কেনেকৈ সংগঠিত হয় তাৰ ওপৰত তেওঁৰ তথ্য প্ৰকাশ কৰে। এই গৱেষণাই ঘ্ৰাণ শক্তিৰ জিনীয় আৰু আণৱিক বিশ্লেষণৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি দিলে। ইয়াৰ পিছৰ অধ্যয়নত বাক আৰু এক্সেলে দেখুৱাইছে যে, প্ৰতিটো ঘ্ৰাণ ৰিচেপ্টৰ নিউৰনে উল্লেখযোগ্যভাৱে কেৱল এটা ধৰণৰ ঘ্ৰাণ ৰিচেপ্টৰ প্ৰটিনহে প্ৰকাশ কৰে আৰু একেটা ৰিচেপ্টৰ প্ৰকাশ কৰা সকলো নিউৰনৰ পৰা অহা ইনপুট ঘ্ৰাণ বাল্বৰ এটা নিবেদিত গ্ল’মেৰুলাছে সংগ্ৰহ কৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহিলা বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
খাচী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ

খাচী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ পূৰ্বে মূলতঃ অসম আৰু মেঘালয়ৰ অংশ হিচাপে থকা পাহাৰীয়া অঞ্চল। এই অঞ্চল বৰ্তমান ভাৰতীয় ৰাজ্য মেঘালয়ৰ (পূৰ্বৰ অসম) অন্তৰ্গত। পূব জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা, পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা, পূব খাচী পাৰ্বত্য জিলা আৰু পশ্চিম খাচী পাৰ্বত্য জিলাৰ বৰ্তমান ইয়াৰ অংশ।

জয়ন্তীয়া পাহাৰ

জয়ন্তীয়া পাহাৰ খাচী পাহাৰৰ পূবে অৱস্থিত। জয়ন্তীয়া জাতিৰ এলেকা (জনজাতীয় অঞ্চল) সমূহৰ বাৰজন মুখিয়ালক দলৈ (Dolloi) হয় আৰু ঠাইডোখৰকো তেওঁলোকৰ নামেৰে খাচীত KA RI KHADAR DOLLOI বা "১২জন জনজাতীয় মুখিয়ালৰ অঞ্চল" বোলা হয়।

তেওঁলোকৰ ওপৰত জয়ন্তীয়াপুৰৰ ৰজাৰ স্থান। তেওঁৰ শীতকালৰ প্ৰসাদ বৰ্তমানৰ বাংলাদেশত আৰু জহকালিৰ বাসস্থান আগৰ চুট্‌ংগাৰপৰা নাৰ্টিয়াংলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছে।

জয়ন্তীয়া পাহাৰ আগতে জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাৰ অংশ আছিল। ২০১২ চনৰ ৩১ জুলাইত ইয়াক পূব জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা আৰু পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাত ভাগ কৰা হৈছে।

খাচী পাহাৰ

খাচী পাহাৰ গাৰো পাহাৰৰ পূবে অৱস্থিত। বিশটা ক্ষুদ্ৰ অঞ্চলৰ (hima) বা তাতোকৈ সৰু অঞ্চলৰ বাহিৰে খাচী জনজাতিৰ আন ৰাজকীয় শাসক নাই। বিভিন্ন উপায়েৰে বাছনি কৰা Siem বা Syiem নামৰ মুখিয়ালে সেইসমূহ শাসন কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Map of the Khasi states
The Khasis by R.R.T.Gurdon; part 2

শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
শ্ৰেণী:ভূতপূৰ্ব প্ৰশাসনিক অঞ্চল
শ্ৰেণী:১৯৪৭ চনত বিলুপ্ত হোৱা ৰাজ্য আৰু ভূ-খণ্ড
শ্ৰেণী:মেঘালয়
হনুমন্ত আৰু বিৰুপাক্ষৰ যুদ্ধ

২৩ অধ্যায়

হনুমন্ত আৰু বিৰুপাক্ষৰ যুদ্ধ আৰু নিধন ।

কহিবা যূপাক্ষ বিৰূপাক্ষ ভাসকৰ্ণ ।

দুৰ্দ্ধৰ্ষ বীৰ প্ৰহস অঞ্জন সমবৰ্ণ ॥১

পাঞ্চ মহাবীৰ সমৰক যাহা চলি ।

সাৱধানে যুজিবা বানৰা মহাবলী ॥২

পাঞ্চ মহাৰথীক পাঠাওঁ একেবাৰে ।

দেৱলোকে সম নুহি একৈক তোমাৰে ॥৩

পাঞ্চ বীৰে গৈয়া বানৰক বন্দী কৰাঁ ।

ঝাণ্টে মোৰ হৃদয়ৰ শৈল্যক উদ্ধাৰাঁ ॥৪

আদেশ কৰিয়া পাছে ৰাক্ষসৰ ৰাজে ।

সমৰক চলিল ভূষিত সৰ্ব সাজে ॥৫

পাঞ্চো মহাৰথী প্ৰবেশিল সমৰত ।

মাৰুতিক দেখিলে তোৰণ উপৰত ॥৬

তীক্ষ্ণ পাঞ্চ শৰ লৈলা দুৰ্দ্ধৰিষ বীৰে ।

টান কৰি বিন্ধিলেক হনুৰ শৰীৰে ॥৭

শৰ ঘাৱে হনুমন্তে ক্ৰোধ বৰ পাইল ।

পৰ্ব্বত সমান কৰি শৰীৰ বঢ়াইল ॥৮

আটাসেক দিয়া কপি গগনে চড়িলা ।

শীঘ্ৰ বেগে গৈয়া তাৰ ৰথত পৰিলা ॥৯

ৰথ ধনু সাৰথিয়ে মুৰ্দ্ধৰিষ গাৱে ।

চূৰ্ণীকৃত হুয়া গৈল শৰীৰৰ বাৱে ॥১০

যতেক আছিল তাৰ যুদ্ধৰ সম্ভাৰ ।

চূৰ্ণীকৃত হুয়া গৈল নেদেখিল আৰ ॥১১

দুৰ্দ্ধৰিষ পৰিলাত অসন্তোষ পাইল ।

যূপাক্ষ যে বিৰূপাক্ষ দুয়ো খঙ্গে ধাইল ॥১২

তোৰণত আছে হনুমন্তক আকলি ।

মুদ্গৰ মুষল হানিলেক একেবেলি ॥১৩

হিয়াত পৰিল কুট মদ্গৰৰ শূল ।

ভূমিত পৰিলা হনুমন্ত মহাবল ॥১৪

থূলন্তৰ শাল বৃক্ষ লৈলন্ত উপাৰি ।

দুইহানো মাথাত বৈসাইলেক এক বাৰি ॥১৫

একে বাৰি প্ৰহাৰে দুইহানো অন্ত হইল ।

দেখি পাছে প্ৰদ্মস ৰাক্ষস জ্বলি গৈল ॥১৬

ভাসকৰ্ণ কিটাই ত্ৰিশূল তুলি লৈল ।

মাৰ মাৰ বুলি মাৰুতিক খেদি গৈল ॥১৭

ভাসকৰ্ণে ত্ৰিশূলে হানি প্ৰদ্মসে পট্টিসে ।

বানৰক শালি দুয়ো হাসন্তে হৰিষে ॥১৮

ৰুধিৰে পৱন সুত দেখিলে শোভিত ।

প্ৰভাত কালৰ যেন অৰুণ উদিত ॥১৯

শৰ ঘাৱে মাৰুতিয়ে কোপ বৰ কৰি ।

সাগ মৃগ সহিতে পৰ্ব্বত হাতে তুলি ॥২০

দুইহাতে কোবেক বৈসাইল বৰ টানে ।

একেবাৰে দুয়ো বীৰ মৰি গৈল প্ৰাণে ॥২১

পাঞ্চ সেনাপতি বধ কৰিল মাৰুতি ।

পাছে সেনা মাৰিলন্ত বিগুটি বিগুটি ॥২২

হস্তীক হস্তীয়ে ধৰি আছাৰি মাৰিল ।

ঘোঁড়ে ঘোঁড়ে বাহুতে বাহুতে সংহৰিল ॥২৩

শোণিতে বহাইল নদী সমৰ ভূমিত ।

অগম্যা সমৰ ভূমি দেখি ভয় ভীত ॥২৪

হস্তী সব হন্ত দ্বীপ ঘোঁড়া যাই ভাসি ।

তোৰণত বসি বীৰে থাকিলন্ত হাসি ॥২৫

পাঞ্চ সেনাপতি বধ শুনিল লঙ্কেশ ।

অক্ষ কুমাৰক পাছে কৰিল আদেশ ॥২৬

যাক যাক পঠাইলোহোঁ পৰিলেক ৰণে ।

বানৰক বান্ধি বাপ আন এতিক্ষণে ॥২৭

বিমৰিষ অনেক কৰিলা মনে থিৰ ।

বানৰাক যুজন্তা লঙ্কাত নাহি বীৰ ॥২৮

তই সিদ্ধশৰ তিনি ত্ৰৈলোক্যতে সাৰ ।

ধৰিতে নোৱাৰ যেবে সমৰত মাৰ ॥২৯

তোৰ আগে বানৰায়ে কোন বস্তু হোৱে ।

সমৰে হাৰিল তোত বাৱৰ পোৱে ॥৩০

কোনে বা চিন্তিলে হেন কৰ্ম্ম দেৱাসুৰ ।

যে মতে পৰভেৱে বানৰা দুন্দুৰ ॥৩১

উতোভন বচন শুনিলে বাপেকৰ ।

হৰিষ বদন ভৈল অক্ষ কুমাৰৰ ॥৩২

প্ৰৱন্ধ কৰিবে আগে তাক ধৰিবাৰ ।

নুহি তেবে শৰে হানি সমৰত মাৰ ॥৩৩

তাকে ডৰে পলাই সবে কিঙ্কৰ সকল ।

সাৱধানে যুজিবে বানৰা মহাবল ॥৩৪

উপদেশ বচনে আনন্দ ভৈল তাৰ ।

হৰিষ বদনে চলে অক্ষ যে কুমাৰ ॥৩৫

সূৰ্য্য কিৰণৰ সম ৰথখান চলে ।

তাত নিয়া চড়াইলেক অস্ত্ৰক সকলে ॥৩৬

ত্ৰিকণ্টক ভুষণ্ডী বিপাট মুদ্গৰ ।

শতঘ্নী নাগপাশ ক্ষুৰ ধনু শৰ ॥৩৭
যযাতি

যযাতি হিন্দু পৰম্পৰাৰ এজন বিখ্যাত পৌৰাণিক ৰজা। তেওঁক চন্দ্ৰবংশৰ ৰজা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু যাদৱ তথা পাণ্ডৱ বংশৰ পূৰ্বসূৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

পৰিচয়

কিছুমান গ্ৰন্থত যযাতিক ৰজা নহুষ আৰু অশোকসুন্দৰী (শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ কন্যা)ৰ পুত্ৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। অৱশ্যে, প্ৰাৰম্ভিক উৎসমতে অজ্যপাৰ কন্যা বিৰজা আছিল যযাতিৰ মাতা।

পৰিয়াল

যযাতিৰ পাঁচজন ভাই আছিল আৰু তেওঁৰ পাঁচজন পুত্ৰ আছিল:
যদু - যাদৱ বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক
তুৰ্বসু - তুৰ্বসু বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক
দ্ৰুহ্যু - দ্ৰুহ্যু বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক
অনু - অনু বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক
পুৰু - পুৰু বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, পাণ্ডৱসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ

পৌৰাণিক কাহিনী

শৰ্মিষ্ঠা আৰু দেৱযানীৰ সৈতে বিবাহ

যযাতিৰ জীৱনৰ সৰ্বাধিক পৰিচিত কাহিনীটো তেওঁৰ দুগৰাকী পত্নী দেৱযানী আৰু শৰ্মিষ্ঠাৰ সৈতে জড়িত। দেৱযানী আছিল শুক্ৰাচাৰ্য্যৰ কন্যা আৰু শৰ্মিষ্ঠা আছিল অসুৰ ৰজা বৃষপৰ্বাৰ কন্যা।

শাপ আৰু বাৰ্ধক্য

গুৰু শুক্ৰাচাৰ্য্যই যযাতিক অকাল বাৰ্ধক্যৰ শাপ দিছিল কাৰণ তেওঁ শৰ্মিষ্ঠাৰ সৈতে গোপন বিবাহ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ নিজৰ পুত্ৰ পুৰুৰ যৌৱনৰ সৈতে নিজৰ বাৰ্ধক্য বিনিময় কৰিছিল।

ৰাজত্ব ত্যাগ

বহু বছৰ ভোগ-বিলাসত কটোৱাৰ পিছত যযাতিয়ে উপলব্ধি কৰিলে যে ইন্দ্ৰিয় ভোগে কেতিয়াও সন্তুষ্টি দিব নোৱাৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ৰাজত্ব ত্যাগ কৰি বনত তপস্যা কৰিবলৈ গ'ল।

বংশধৰ

যযাতিৰ পুত্ৰসকলে পাঁচটা প্ৰধান বংশৰ সূচনা কৰিছিল:

যাদৱ বংশ - যদুৰ বংশধৰসকল, কৃষ্ণ এই বংশৰ
পৌৰৱ বংশ - পুৰুৰ বংশধৰসকল, পাণ্ডৱসকল এই বংশৰ
তুৰ্বসু বংশ - দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছু ৰাজবংশ
দ্ৰুহ্যু বংশ - উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ কিছু জনগোষ্ঠী
অনৱ বংশ - মধ্য ভাৰতৰ কিছু জনগোষ্ঠী

সাহিত্যত যযাতি

যযাতিৰ কাহিনী বিভিন্ন সংস্কৃত গ্ৰন্থত পোৱা যায়:
মহাভাৰত - আদিপৰ্বত বিস্তৃতভাৱে বৰ্ণিত
বায়ু পুৰাণ - বংশানুচৰিত অংশত উল্লিখিত

দাৰ্শনিক তাৎপৰ্য্য

যযাতিৰ কাহিনীয়ে বিশেষকৈ কাম, ক্ৰোধ, লোভ আদি ষড়্‌ৰিপুৰ ভয়াৱহতা আৰু আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ পথৰ কথা বুজায়। তেওঁৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতাই এই কথা প্ৰমাণ কৰে যে ইন্দ্ৰিয় ভোগে প্ৰকৃত সন্তুষ্টি দিব নোৱাৰে।

আধুনিক সাহিত্যত

বিংশ শতিকাৰ কেইবাজনো প্ৰখ্যাত লেখকে যযাতিৰ চৰিত্ৰৰ আধাৰত উল্লেখযোগ্য সাহিত্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। বিষ্ণু সখাৰাম খাণ্ডেকৰৰ "যযাতি" উপন্যাসখন অতি জনপ্ৰিয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

যযাতিৰ কাহিনী - মহাভাৰত (ইংৰাজী)
বিষ্ণুপুৰাণত যযাতি (ইংৰাজী)

শ্ৰেণী:হিন্দু পৌৰাণিক চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:চন্দ্ৰবংশীয় ৰজা
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:সংস্কৃত সাহিত্যৰ চৰিত্ৰ
অৰ্ধেন্দু কুমাৰ দে

অৰ্ধেন্দু কুমাৰ দে ( ; ২৪ মাৰ্চ ১৯৩৮ – ২৭ জুলাই ২০২২) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ তথা অসম চৰকাৰৰ জলসিঞ্চন আৰু ভূমি সংৰক্ষণ বিভাগৰ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী । ১৯৯১ চনৰ পৰা ২০০৬ চনলৈ হোজাই সমষ্টিৰ পৰা আইএনচিৰ সদস্য হিচাপে অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পিছত ২০১১ চনৰ পৰা ২০১৬ চনলৈ হোজাইৰ পৰা পুনৰ বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।২০২১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীত যোগদান কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

অৰ্ধেন্দু কুমাৰ দেই ১৯৩৮ চনৰ ২৪ মাৰ্চত অশ্বিনী কুমাৰ দে আৰু হেমলতা দেৱৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ হোজাইৰ বাসিন্দা আছিল। ১৯৬৬ চনত তেওঁ মায়া দেৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু তেওঁৰ এজন পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়।

মৃত্যু

তেওঁক গৌহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয়(GMCH)ত ভৰ্তি কৰা হৈছিল আৰু তাতে চিকিৎসাধীন হৈ আছিল। ২০২২ চনৰ ২৭ জুলাইত একেখন চিকিৎসালয়তে ৮৪ বছৰ বয়সত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।

তথ্য উৎস
হিমছড়ি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

হিমছড়ি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হৈছে বাংলাদেশৰ এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। ই বাংলাদেশৰ চট্টগ্ৰাম বিভাগৰ অন্তৰ্গত কক্সবাজাৰ জিলাৰ হিমছড়িত অৱস্থিত। উদ্যানখন মূলতঃ পাহাৰৰ ওপৰত অৱস্থিত আৰু পশ্চিমে বংগোপসাগৰৰ লগত সংলগ্ন। প্ৰায় ১,৭২৯ হেক্টৰ (১৭.২৯ কিলোমিটাৰ বৰ্গফুট) এলেকাজুৰি বিস্তৃত উদ্যানখনে মিশ্ৰিত চিৰসেউজ অৰণ্যক সামৰি লৈছে। ১৯৮০ চনত ইয়াক প্ৰথমে সংৰক্ষিত অঞ্চল হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল।

প্ৰশাসন

সমগ্ৰ বনাঞ্চলখন কক্সবাজাৰ দক্ষিণ বন বিভাগৰ অধীনত পৰিচালিত হয়। উদ্যানখনৰ চাৰিটা বনাঞ্চল আছে, সেইবোৰ হ'ল- কলাতলী, চৈন্দা, ঝিলংজা আৰু লিংক ৰোড। উদ্যানখনৰ ব্ৰ'কেন হিলচ্ আৰু ৰ' অৱ খ্ৰীষ্টমাছ ট্ৰীচ্য়েই পৰ্যটকসকলৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।

জৈৱ বৈচিত্ৰ্য

]], হিমছড়ি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

উদ্ভিদকুল

পাহাৰীয়া ভূখণ্ড আৰু ঘন গছ-গছনিৰ বাবে অৰণ্যৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি যোৱাটো সহজ নহয়। ৩৭টা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত প্ৰায় ১১৭টা গছৰ প্ৰজাতি ইতিমধ্যে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। লিপিবদ্ধ কৰা কিছুমান প্ৰায় বিপন্ন উদ্ভিদ প্ৰজাতি হ’ল ইলেইছ গিনিয়েনচিছ (Elaeis guineensis), গাৰ্চিনিয়া লেন্সিফ’লিয়া (Garcinia lanceifolia), ইলেঅ’কাৰ্পাছ টেক্টৰিয়াছ (Elaeocarpus tectorius), ইলেঅ’কাৰ্পাছ ফ্ল’ৰিবুণ্ডাছ (Elaeocarpus floribundus), চুৰেগাডা মাল্টিফ্ল’ৰা (Suregada multiflora), লিথ’কাৰ্পাছ এলিগেন্স ভাৰ. এলিগেন্স (Lithocarpus elegans var. elegans) আৰু এক্ৰ’নিচিয়া পেডুনকুলেটা (Acronychia pedunculata)।

প্ৰাণীকুল

উদ্যানখনত বিশেষকৈ সৰীসৃপৰ ভিতৰত ৰিডলি সামুদ্ৰিক কাছ, ২৮৬টা চৰাই প্ৰজাতি আৰু ২৬টা স্তন্যপায়ী প্ৰাণী আছে। ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ দুবিধ সাধাৰণ চৰাই হ’ল চাতক আৰু তাল বতাহী। স্তন্যপায়ী প্ৰাণীসমূহৰ ভিতৰত হলৌ বান্দৰ, লতামাকৰী বাঘ, মেচেকা, বাঘ, এছিয়াৰ ক’লা ভালুক, স্লথ ভালুক, হাতী, বনৰীয়া গাহৰি, মলুৱা বান্দৰ আৰু নেউল আদি উল্লেখযোগ্য।

মানৱ বসতি

ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান এলেকাৰ ভিতৰত প্ৰায় ৪০০০ লোকে বসবাস কৰে। এইসকলৰ বেছিভাগেই প্ৰব্ৰজনকাৰী আৰু জীৱিকাৰ বাবে তেওঁলোক মাছ মৰা তথা খেতি-বাতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।

ভাবুকি

উদ্ভিদৰ বৈচিত্ৰ্যতা আৰু জনসংখ্যা হ্ৰাস পোৱাৰ মূল কাৰণবোৰ হৈছে কৃষিভূমিৰ বাবে হোৱা বেদখল, অপতৃণ প্ৰজাতিৰ আক্ৰমণ, অত্যধিক পশুধন চাৰণ, সৰু সুৰা বনজাত সামগ্ৰী আৰু ইন্ধনৰ বাবে খৰি সংগ্ৰহ, বনজুই, যাতায়াতৰ সুবিধাৰ্থে পথ সম্প্ৰসাৰণ আৰু অন্যান্য আন্তঃগাঁথনিমূলক প্ৰকল্প।

লগতে চাওক

বাংলাদেশৰ সংৰক্ষিত অঞ্চলসমূহৰ তালিকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অৰণ্য
অৰূপ কুমাৰ দত্ত

অৰূপ কুমাৰ দত্ত এজন ভাৰতীয় লেখক তথা সাংবাদিক। তেওঁ প্ৰাপ্ত বয়স্ক সকলৰ বাবে ১৬খন গ্ৰন্থ আৰু কিশোৰ-কিশোৰী সকলৰ বাবে ১৭খন অভিযান উপন্যাস ৰচনা কৰিছে। ২০১৪ চনত এছচিয়েছন অফ ৰাইটাৰছ আৰু ইলাষ্ট্ৰেটৰছ ফৰ চিল্ডৰেনে তেওঁক জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা প্ৰদান কৰে।তেওঁ আন্তৰ্জাতিক শিশু বৰ্ষৰ বাবে প্ৰদান কৰা ১৯৭৯ চনৰ শংকৰ বঁটাৰ বাহিৰেও বহুতো বঁটা-পুৰস্কাৰ আদি লাভ কৰিছে। তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০১৮ বৰ্ষত পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৪৬ চনৰ ২ জুলাইত যোৰহাটত অৰূপ কুমাৰ দত্তৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ গিৰীশ দত্ত আৰু মাতৃ ইন্দিৰা দত্ত। ৮ বছৰ বয়সত তেওঁক হিমাচল প্ৰদেশৰ দা লৰেন্স স্কুলত নামভৰ্তি কৰোৱা হয়। তাৰ পৰা তেওঁ ১৯৬২ চনত চিনিয়ৰ কেম্ব্ৰিজ পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পিছত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত ৰামজাছ কলেজত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৬৬ চনত তাৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৬৯ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

পঢ়া সামৰি তেওঁ অসমলৈ ঘূৰি আহে আৰু জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। অধ্যাপনাৰ সমসাময়িক ভাবে তেওঁ সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰ খনত প্ৰৱেশ কৰে আৰু নিয়মীয়াকৈ বিভিন্ন আলোচনী তথা বাতৰিকাকতত লিখিবলৈ লয়।

সাহিত্য কৰ্ম

ইউনিকৰ্নিচ (১৯৯১)
চাহ গৰম, দা টি ষ্টৰী (১৯৯১)
নেচাৰ কুইজ বুক (১৯৯১)
দা খঙীয়া বৰুৱাছ অফ ঠেঙাল (১৯৯৪)
হেমাৰ ব্ল' (১৯৯৬)
ইণ্ডিয়ান ৰেলৱেছ, দা ফাইনেল ফ্ৰণ্টিয়াৰ (২০০২)
দা ৰভিং মিনিষ্ট্ৰেল (২০০২)
জ্যোতি প্ৰসাদ, প্ৰিন্স অফ বিউটি (২০০৩)
পথৰুঘাট (২০১০)
দ্য আহোম (২০১৬)

কল্প-সাহিত্য

কাজিৰঙা ট্ৰেইল (১৯৭৮)
ট্ৰাবল এট কলঙিজান (১৯৮২)
দা ব্লাইণ্ড ৱিটনেছ (১৯৮৩)
এ ষ্টৰী এবাউট টি (১৯৮৫)
দা লুৰ অফ ঝাংৰিলা (১৯৮৬)
ৰিভেঞ্জ (১৯৮৬)
স্মেক (১৯৯০)
চেভ দা পুল (১৯৯০)
অহ! ডিয়াৰ (১৯৯৭)
দা ক্ৰিষ্টেল কেভ (১৯৯৭)
ফুটপ্ৰিণ্টছ ইন দা চেণ্ড (১৯৯৯)
দা কাউণ্টাৰফেইট ট্ৰেজাৰ (২০০১)
এডভেণ্টচাৰ ষ্টৰীছ গোল্ডেন ছেট (২০০৩)
দা বয় হু বিকাম কিং (২০০৪)
দা অনাগৰিকাছ শ্বানচং (২০০৯)
এডভেণ্টচাৰ অম্নীবাছ (২০১৪)

বঁটা আৰু সন্মান

কাজিৰঙা ট্ৰেইল (১৯৭৮), ট্ৰাবল এট কলঙিজান (১৯৮২), দা ব্লাইণ্ড ৱিটনেছ (১৯৮৩) আৰু স্মেক (১৯৯০) গ্ৰন্থলৈ চিল্ডৰেন বুক ট্ৰাষ্টৰ চিল্ডৰেন বুক পুৰস্কাৰ।
১৯৭৯ চনত আন্তৰ্জাতিক শিশু বৰ্ষ উপলক্ষে প্ৰদান কৰা শংকৰ বঁটা
জাৰ্ণালিষ্ট ৱেলফেয়াৰ ফাউণ্ডেচন বঁটা, ১৯৮২
ৰিভেঞ্জ কিতাপৰ বাবে ১৯৮৭ চনৰ এনচিইআৰটি বেষ্ট বুক অফ দা ইয়াৰ বঁটা
সাংবাদিকতাৰ বাবে শিৱপ্ৰসাদ বৰুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, ২০০৪
এছচিয়েছন অফ ৰাইটাৰছ আৰু ইলাষ্ট্ৰেটৰছ ফৰ চিল্ডৰেনৰ জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা, ২০১৪
ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা পদ্মশ্ৰী বঁটা, ২০১৮
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় ডি.লিট ডিগ্ৰী, ২০১৮

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী