ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
শীতল মহাজন ৰানে

শীতল মহাজন ৰানে এগৰাকী ভাৰতীয় চৰম ক্ৰীড়াবিদ, স্কাইডাইভাৰ আৰু এই ক্ৰীড়াৰ আঠটা বিশ্ব অভিলেখৰ অধিকাৰী। ১০,০০০ ফুটৰ পৰা এন্টাৰ্কটিকাৰ ওপৰেৰে ত্বৰান্বিতভাৱে মুক্তভাৱে পতন কৰা জাম্প কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা, উত্তৰ আৰু দক্ষিণ মেৰু দুয়োটাৰে ওপৰেৰে জঁপিয়াই পৰা আটাইতকৈ কম বয়সীয়া মহিলা আৰু পৰীক্ষা নকৰাকৈয়ে জাম্প কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিচিত।
ভাৰত চৰকাৰে ২০১১ চনত মহাজনক সম্বৰ্ধনা জনায়, পদ্মশ্ৰীৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা প্ৰদান কৰে।

জীৱনী

১৯৮২ চনৰ ১৯ ​​ছেপ্টেম্বৰত পশ্চিম ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ জলগাঁৱত মমতা মহাজন আৰু টাটা মটৰ্ছৰ সৈতে কাম কৰা অভিযন্তা কমলাকাৰ মহাজনৰ ঘৰত শীতল মহাজনৰ জন্ম হয়।
তেওঁৰ শিক্ষা পুনেৰ ফাৰ্গুচন কলেজত হৈছিল য'ৰ পৰা তেওঁ ভূতত্ত্বত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০০৪ চনৰ ১৮ এপ্ৰিলত কোনো প্ৰশিক্ষণ নোহোৱাকৈয়ে নৰ্থ প’লত তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰথম জাম্প হৈছিল। ২০২২ চনৰ জানুৱাৰীলৈকে তেওঁ ৭৬৬টা জাম্প সম্পূৰ্ণ কৰিছে।

ফিনলেণ্ডত কৰ্মৰত চফটৱেৰ ইঞ্জিনিয়াৰ বৈভৱ ৰানেৰ সৈতে শীতলৰ বিবাহ। ২০০৮ চনৰ ১৯ ​​এপ্ৰিলত মাটিৰ পৰা ৬০০ ফুট ওপৰত গৰম বতাহৰ বেলুনত এই বিবাহৰ গম্ভীৰ অনুষ্ঠান কৰা হৈছিল,

শীতল মহাজন পুনেত অৱস্থিত স্কাইডাইভিং প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ ফিনিক্স স্কাইডাইভিং একাডেমীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক।
২০১২ চনত স্থাপিত এই একাডেমীয়ে উচ্চাকাংক্ষী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে প্ৰশিক্ষণৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক বিশ্বজুৰি স্কাইডাইভিং প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰে।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

২০০৫ চনত শীতল মহাজনক গোদাৱৰী গৌৰৱ পুৰস্কাৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। সেই বছৰতে তেওঁ শিৱ চত্ৰপতি মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক ক্ৰীড়া বিশেষ বঁটা লাভ কৰে যাৰ পিছত ভেনুটাই চৱন যুৱপুৰাস্কাৰ।
২০০৪ চনত উত্তৰ মেৰুৰ ওপৰেৰে সফলতাৰে জঁপিয়াই পৰাৰ পিছত মহাজনক টেনজিং নৰ্গে ৰাষ্ট্ৰীয় দুঃসাহসিক বঁটা প্ৰদান কৰা হয়, যাৰ ফলত তেওঁ এই বঁটা লাভ কৰা প্ৰথমজন অসামৰিক ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হয়। ২০০১ চনত মহাজনক পদ্মশ্ৰী চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় অসামৰিক বঁটাৰ বাবে গণৰাজ্য দিৱসৰ সন্মানৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
বৰোবুদুৰ মন্দিৰ চৌহদ

বৰোবুদুৰ মন্দিৰ চৌহদ ইণ্ডোনেছিয়াৰ মধ্য জাভাত থকা তিনিটা বৌদ্ধ মন্দিৰক অঞ্চলক সামৰি এক বিশ্ব ঐতিহ্যৰ নাম।
ইয়াত বৰোবুদুৰ, মেন্দুট, আৰু পাৱন মন্দিৰ অন্তৰ্ভুক্ত। একে শাৰীতে নিৰ্মাণ কৰা এই মন্দিৰসমূহ শৈলেন্দ্ৰ বংশৰ সময়ত প্ৰায় অষ্টম আৰু নৱম শতিকাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

যোগ্যকাৰ্টাৰ পৰা প্ৰায় ৪০ কিলোমিটাৰ (২৫ মাইল) উত্তৰ-পশ্চিমে বৰোবুদুৰ দুটা আগ্নেয়গিৰি- সুন্দৰো-ছাম্বিং আৰু মেৰবাবু-মেৰাপি আৰু দুখন নদী প্ৰগো আৰু এলোৰ মাজৰ মালভূমিত এই চৌহদ অৱস্থিত। স্থানীয় কাহিনী অনুসৰি কেডু সমভূমি নামেৰে জনাজাত এই অঞ্চলটো জাভাৰ পৱিত্ৰ স্থান আৰু ইয়াৰ প্ৰচুৰ উৰ্বৰ কৃষিভূমিৰ বাবে ইয়াক 'জাভাৰ বাগিচা' বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।

প্ৰান্তকৰণ

২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে অঞ্চলটো পুনৰুদ্ধাৰৰ সময়ত আৱিষ্কাৰ কৰা হয় যে, এই অঞ্চলৰ তিনিওটা বৌদ্ধ মন্দিৰ বৰোবুদুৰ, পাৱন মন্দিৰ আৰু মেন্দুট সৰলৰৈখিক অৱস্থানত আছে। এইটো হয়তো সম্ভাৱনীয়তাৰ কথা, কিন্তু থলুৱা লোককথাৰ সৈতে একমত যে বৰোবুদূৰৰপৰা মেন্দুটলৈ দুয়োফালে দেৱাল থকা এটা প্ৰাচীন ইটাৰ পথ আছিল। তিনিওটা মন্দিৰৰ স্থাপত্য আৰু অলংকাৰ একে, যাৰপৰা ইহঁতৰ মাজত পৱিত্ৰ ঐক্য গঠন কৰিবলৈ একেটা আচাৰ-পৰম্পৰাৰ সম্পৰ্ক থকাৰ কথা অনুমান কৰিব পাৰি যদিও সঠিক আচাৰ-ব্যৱহাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা নাযায়।

সংগ্ৰহালয়

বৰোবুদুৰ মন্দিৰ চৌহদৰ ভিতৰত দুটা সংগ্ৰহালয়, কৰ্মৱিভংগ সংগ্ৰহালয় আৰু সমুদ্ৰ ৰক্ষা সংগ্ৰহালয় আছে।

অন্যান্য প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থান

অঞ্চলটোত সিঁচৰতি হৈ আছে অন্যান্য বৌদ্ধ মন্দিৰ আৰু হিন্দু মন্দিৰ। আটাইতকৈ প্ৰাচীনটো হৈছে ৭৩২ খ্ৰীষ্টাব্দৰ গুনুং উঁকিৰ মন্দিৰত থকা কাংগাল শিলালিপি। মন্দিৰ কমপ্লেক্সত আৱিষ্কাৰ হোৱা এটা কাংগাল শিলালিপি অনুসৰি শিৱৈত ৰজা সঞ্জয়ে বৰোবুদুৰৰ পৰা মাত্ৰ ১০ কিলোমিটাৰ (৬ মাইল) পূবে উঁকিৰ পাহাৰত শিৱলিংগ অভয়াৰণ্য নিৰ্মাণৰ নিৰ্দেশ দিছিল।

ঙাৱেন মন্দিৰ মেন্দুট মন্দিৰৰ পূবে পোৱা যায়।

পাৱন মন্দিৰৰ পৰা কেইবাশ মিটাৰ উত্তৰে হিন্দু মন্দিৰ বানন মন্দিৰৰ ধ্বংসাৱশেষ। বহু শিল নোহোৱাৰ বাবে ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিব পৰা নগ’ল যদিও ভাল অৱস্থাত হিন্দু দেৱতাৰ কেইবাটাও শিলৰ মূৰ্তি পোৱা গৈছিল। বিষ্ণু, ব্ৰহ্মা, শিৱ, গণেশৰ সেইবোৰ মূৰ্তি এতিয়া জাকাৰ্টা থকা ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়ত আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:স্থাপত্য
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ মঠ
ভাৰতত হালাল প্ৰমাণপত্ৰ

ভাৰতত হালাল প্ৰমাণপত্ৰই কোনো খাদ্য সামগ্ৰী ইছলামিক খাদ্য আইন মানি চলা বুলি সূচায়। ই বাধ্যতামূলক নহয় বা ঐক্যবদ্ধ ৰাষ্ট্ৰীয় কাঠামোৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিতও নহয়।

ভাৰতত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৭৪ চনত হালাল প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল ৷ প্ৰথমতে মাংসজাত সামগ্ৰীৰ মাজত ই সীমাবদ্ধ আছিল। ১৯৯৩ চনলৈ ইয়াৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি পাই আৰু ই বহল পৰিসৰত সামগ্ৰী সামৰি লৈছিল৷ কাৰণ ব্যৱসায়ীসকলে মুছলমান গ্ৰাহকৰ মাজত বজাৰৰ সম্ভাৱনাক স্বীকৃতি দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তাৰ পিছত ৰিলায়েন্স ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ, টাটা গ্ৰুপ, আদানি গ্ৰুপকে ধৰি বিশিষ্ট ভাৰতীয় নিগমসমূহে বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ বাবে হালাল প্ৰমাণপত্ৰ লাভ কৰিছে।

প্ৰমাণীকৰণ সংস্থাসমূহ

ভাৰতত হালাল প্ৰমাণীকৰণ মূলতঃ চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষই নহয়, বেচৰকাৰী সংস্থাই (এন জি অ’) পৰিচালনা কৰে। জমিয়ত উলেমা-ই-হিন্দৰ দৰে উল্লেখযোগ্য প্ৰমাণীকৰণ সংস্থাই হালাল প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদান কৰে আৰু সাধাৰণতে ব্যৱসায়ৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক প্ৰমাণপত্ৰ আৰু সময়ে সময়ে নবীকৰণ দুয়োটাৰে বাবে ধন লয়। কিন্তু স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা প্ৰমাণপত্ৰ লাভ নকৰাৰ পিছতো কিছুমান বিশেষ নিৰ্মাতা আৰু বিক্ৰেতাই মুছলমান গ্ৰাহকক আকৰ্ষণ কৰাৰ প্ৰয়াসত নিজৰ সামগ্ৰীক হালাল বুলি লেবেল লগায়।

অৰ্থনৈতিক প্ৰভাৱ

ভাৰতত হালাল প্ৰমাণপত্ৰই ইছলামিক খাদ্য আইন অনুসৰি কোনো খাদ্য সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা হৈছে বুলি নিশ্চয়তা হিচাপে কাম কৰে। কিন্তু দেশখনে এনে প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদানৰ নিৰ্দেশ নিদিয়ে আৰু ইয়াৰ কাৰ্যকৰীকৰণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা এক ঐক্যবদ্ধ নিয়ন্ত্ৰণ কাঠামো বজাই ৰখা নাই।

বহু কোটি ডলাৰৰ বজাৰ, ভাৰতৰ বহুতো নিগম আৰু সংঘবদ্ধ সংস্থা যেনে-ৰিলায়েন্স ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ, টাটা গ্ৰুপ, আদানি গ্ৰুপে হালাল প্ৰমাণপত্ৰ লাভ কৰিছে।

সঁহাৰি আৰু চৰকাৰী পদক্ষেপ

মাংসজাতীয় সামগ্ৰীৰ বাহিৰেও হালাল প্ৰমাণপত্ৰৰ সম্প্ৰসাৰণে অৰ্থনৈতিক আৰু নৈতিক দুয়োটা দিশতে বিতৰ্কৰ সূচনা কৰিছে। হিন্দুত্ববাদী ৰাজনৈতিক সংগঠন আৰু নেতাসকলে এই প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদানৰ নিয়মীয়াকৈ বিৰোধিতা কৰি আহিছে । বিশেষকৈ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি (বিজেপি)ৰ দৰে ৰাজনৈতিক দলৰ সমালোচকসকলে সমগ্ৰ ভাৰততে হালাল সামগ্ৰীৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰাৰ আহ্বান জনাইছে, লগতে তেওঁলোকে প্ৰমাণপত্ৰই অ-মুছলমান গ্ৰাহকৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলোৱা আৰু ইয়াৰ ব্যৱসায়িক বা ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যত সম্ভাৱ্য অপব্যৱহাৰৰ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে.

২০২০ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰত হিন্দু আইক্য বেদী নামৰ এটা হিন্দু জাতীয়তাবাদী সংগঠনে এখন বেকাৰীলৈ জাননী জাৰি কৰি হালাল খাদ্য ব্ৰেণ্ডৰ বিজ্ঞাপন বা এনে খাদ্যৰ ষ্টক নকৰিবলৈ কয়। জাননী পোৱাৰ পিছত মডী বেকাৰীয়ে টেগটো আঁতৰাই পেলায়।

২০২৩ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত লক্ষ্ণৌত কিছুমান সত্তাৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু কৰা হয়, কাৰণ তেওঁলোকে কোনো নিৰ্দিষ্ট ধৰ্মৰ গ্ৰাহকক হালাল প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদান কৰি বিক্ৰী বৃদ্ধিৰ বাবে ধৰ্মীয় আৱেগৰ শোষণ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতত ইছলাম
শ্ৰেণী:এছিয়াত ইছলাম-সম্পৰ্কীয় বিতৰ্ক
শ্বেমান

শ্বেমান বা শ্বেমানীজম এনে এক আধ্যাত্মিক অনুশীলন, য’ত এজন অনুশীলনকাৰী (শ্বেমান) আধ্যাত্মিক জগতৰ সৈতে পৰিৱৰ্তিত চেতনাৰ অৱস্থা যেনে সমাধিৰ দ্বাৰা যোগাযোগ কৰে। ইয়াৰ লক্ষ্য সাধাৰণতে আত্মা বা আধ্যাত্মিক শক্তিক ভৌতিক জগতলৈ নিৰাময় কৰা, ভৱিষ্যদ্বাণী কৰা বা মানুহক আন কোনো ধৰণে সহায় কৰা।

শ্বেমনিিক হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত বিশ্বাস আৰু প্ৰথাই নৃতত্ত্ববিদ, পুৰাতত্ত্ববিদ, ইতিহাসবিদ, ধৰ্ম অধ্যয়নৰ পণ্ডিত, দাৰ্শনিক, মনোবিজ্ঞানীকে ধৰি বিভিন্ন শাখাৰ পণ্ডিতসকলৰ আগ্ৰহ আকৰ্ষণ কৰিছে। এই বিষয়ত শ শ কিতাপ আৰু একাডেমিক গৱেষণা পত্ৰ প্ৰস্তুত কৰা হৈছে, য’ত শ্বেমানীজমৰ অধ্যয়নৰ বাবে নিবেদিত এখন সমনীয়াৰ দ্বাৰা পৰ্যালোচিত ষ্টাডী অফ শ্বেমানিজম একাডেমিক আলোচনীও আছে।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

আধুনিক ইংৰাজী শব্দ shamanism ৰাছিয়ান শব্দ шаман, šamán ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যিটো নিজেই এটা Tungusic ভাষাৰ পৰা samān শব্দৰ পৰা আহিছে – সম্ভৱতঃ Sym Evenki জনগোষ্ঠীসমূহে কোৱা ইভেংকিৰ দক্ষিণ-পশ্চিম উপভাষাৰ পৰা, বা মাঞ্চু ভাষাৰ পৰা। শব্দটোৰ ব্যুৎপত্তি কেতিয়াবা টুংগুছ মূল sa- ৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে, যাৰ অৰ্থ "জানিব পৰা"। কিন্তু ফিনলেণ্ডৰ নৃতাত্ত্বিক ভাষাবিদ জুহা জানহুনেনে ভাষিক ভিত্তিত এই সংযোগক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে: "সম্ভাৱনাক সম্পূৰ্ণৰূপে নাকচ কৰিব নোৱাৰি, কিন্তু ইয়াকো সংৰক্ষণ অবিহনে গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ধাৰণা কৰা ব্যুৎপত্তি সম্পৰ্কটো ধ্বনিতাত্ত্বিকভাৱে অনিয়মিত (বিশেষকৈ স্বৰবৰ্ণৰ পৰিমাণ মন কৰক)।"

মিৰ্চিয়া ইলিয়াডে লক্ষ্য কৰিছে যে সংস্কৃত শব্দ শ্ৰমণ, যিয়ে বিচৰণকাৰী বা পবিত্ৰ ব্যক্তিক বুজায়, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগতে বহু মধ্য এছিয়াৰ ভাষালৈ বিয়পি পৰিছে আৰু ই শ্বেমান শব্দৰ চূড়ান্ত উৎপত্তি হ'ব পাৰে।. গান্ধাৰী ভাষাত এই শব্দটো “ষমান’’, টোচাৰিয়ান “ষত ষাম’’, টোচাৰিয়ান “খত শামন’’ে আৰু চীনা ভাষাত 沙門, “শামেন’’ বুলি কোৱা হৈছে।

চাইবেৰিয়াৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ সৈতে মত বিনিময় কৰা ৰাছিয়ানসকলে এই শব্দটো গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াক নিৰ্বাসিত ৰাছিয়ান গীৰ্জাৰ লোক আভভাকুমৰ স্মৃতিগ্ৰন্থত পোৱা যায়। ইয়াৰ বিশ বছৰৰ পিছত ডাচ ৰাষ্ট্ৰনেতা নিকোলেছ উইটচেনে ইয়াক পশ্চিম ইউৰোপলৈ আনিছিল আৰু তেওঁৰ গ্ৰন্থ Noord en Oost Tataryen (১৬৯২)ত চাইবেৰিয়াৰ টাংগুচিক আৰু চামোয়েডিক ভাষী খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ মাজত তেওঁৰ থকাৰ আৰু যাত্ৰাৰ বিষয়ে জনাইছিল। লুবেকৰ এজন ব্যৱসায়ী এডাম ব্ৰেণ্ডে ১৬৯৮ চনত চীনত থকা ৰাছিয়াৰ দূতাবাসৰ বিষয়ে তেওঁৰ বিৱৰণী প্ৰকাশ কৰিছিল; সেই বছৰতে প্ৰকাশিত তেওঁৰ গ্ৰন্থখনৰ অনুবাদে ইংৰাজী ভাষীসকলৰ মাজত শ্বেমান শব্দটোৰ পৰিচয় দিয়ে।

নৃতত্ত্ববিদ আৰু পুৰাতত্ত্ববিদ ছিলভিয়া টমাস্কোভাই যুক্তি দিছিল যে ১৬০০ চনৰ মাজভাগলৈকে বহু ইউৰোপীয়ই উৰাল পৰ্বতমালাৰ সিপাৰৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ অখ্ৰীষ্টান প্ৰথা আৰু বিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত আৰবী শব্দটো শ্বাইতান (অৰ্থাৎ "চয়তান") প্ৰয়োগ কৰিছিল। তেওঁৰ মতে শ্বেমানে হয়তো এই শব্দটোৰ অপভ্ৰংশ হিচাপে বিভিন্ন টুংগুছ উপভাষাত প্ৰৱেশ কৰিছিল, আৰু তাৰ পিছত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী, অভিযাত্ৰী, সৈনিক আৰু ঔপনিৱেশিক প্ৰশাসকসকলক কোৱা হৈছিল, যাৰ সৈতে জনসাধাৰণৰ সংস্পৰ্শ যুগ যুগ ধৰি ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছিল।

মহিলা শ্বেমানক কেতিয়াবা শ্বামংকা বুলিও কোৱা হয়, যিটো প্ৰকৃত টুংগাছ শব্দ নহয় বৰঞ্চ কেৱল শ্বেমান আৰু ৰাছিয়ান প্ৰত্যয় -কা (স্ত্ৰীলিংগ বিশেষ্যৰ বাবে)।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
ছানি দেওল

অজয় সিং দেওল (জন্ম: ১৯ অক্টোবৰ ১৯৫৭), পেছাগতভাৱে ছানি দেওল নামেৰে পৰিচিত, এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু প্ৰাক্তন ৰাজনীতিবিদ যিয়ে হিন্দী চিনেমাত কাম কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ অন্যতম সফল চলচ্চিত্ৰ তাৰকা, যিয়ে চাৰি দশকৰো অধিক সময়ৰ কেৰিয়াৰত ১০০ খনতকৈও অধিক হিন্দী ছবিত কাম কৰিছে। বিশেষকৈ তেওঁৰ ক্ৰোধিত একচন হিৰো ব্যক্তিত্ব আৰু বিভিন্ন আইকনিক সংলাপৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত। দেওলে দুটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছে। ২০১৯ চনৰ পৰা ২০২৪ চনলৈ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য হিচাপে পঞ্জাৱৰ গুৰদাসপুৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি লোকসভাৰ সংসদৰ সদস্য আছিল।

উদ্ধৃতি

মহান কাম কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় হ’ল আপুনি যি কৰে তাক ভাল পোৱা।
যদি আপুনি মহানতা লাভ কৰিব বিচাৰে তেন্তে অনুমতি বিচৰা বন্ধ কৰক।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
নাই (নাপিত)

নাই যাক ছেইন বুলিও কোৱা হয়, নাপিতৰ বৃত্তিগত এটা জাতি বুজোৱা সাধাৰণ শব্দ। সংস্কৃত শব্দ নাপিত (பிதை)ৰপৰা এই নামটো উদ্ভৱ হোৱা বুলি কোৱা হয়। আধুনিক যুগত উত্তৰ ভাৰতৰ নায়ে নিজকে নাইৰ পৰিৱৰ্তে "ছেইন" বুলি কয়।

ভাৰতৰ প্ৰায়বোৰ ৰাজ্যতে নাই জাতিক অন্য পিছপৰা শ্ৰেণী হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, অসম, বিহাৰ, Chandigarh, ছত্তীশগড়, চণ্ডীগড়, দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী , দমন আৰু দিউ , দিল্লী এনচিআৰ, গোৱা, গুজৰাট, হাৰিয়ানা, হিমাচল প্ৰদেশ, ঝাৰখণ্ড, কৰ্ণাটক, মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, ওড়িশা, পুডুচেৰী, পাঞ্জাব, ৰাজস্থান, ত্ৰিপুৰা, উত্তৰাঞ্চল, উত্তৰ প্ৰদেশ, আৰু পশ্চিম বংগ; এইবোৰ ঠাইত এওঁলোকৰ নিজা আঞ্চলিক নাম আৰু খিলঞ্জীয়া গোট আছে।

কিছুমান নাই বা নাপিত শিখ ধৰ্মৰ অনুগামী। তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকা আছিল চুলি কটা আৰু অন্যান্য জাতি গোটৰ সদস্যসকলে উদ্‌যাপন কৰা জীৱনচক্ৰৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বাৰ্তা লোৱা।

অন্যান্য মতামত

তামিল অঞ্চলত নাপিত জাতিৰ কিছুমান লোকে চিকিৎসা চৰ্চা কৰিছিল আৰু আগতে “আম্বাথান’’ বুলি কোৱা হৈছিল।

বৃত্তি

নাইসকলৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি হৈছে নাপিত বা চুলি কটা।। বিবাহ উৎসৱত পৰম্পৰা অনুসৰি কৰা কামো তেওঁলোকে কৰে। সমাজৰ মাজৰ শিক্ষিত লোকসকলে ব্যৱসায় আৰু সেৱাৰ দৰে অন্যান্য বিভিন্ন বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছে।

ছেইনৰ ধাৰণাবোৰৰ প্ৰভাৱ

নাইসকলে ভগত ছেইনৰ ধাৰণা আৰু শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৰে ছেইনাচাৰ্য্যৰ প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰি ছেইনক দেৱীকৰণৰ জৰিয়তে চিত্ৰিত কৰা ছেইনাইজেচন হিচাপে ধাৰণা কৰিব পাৰি। জাতি ব্যৱস্থাৰ আধিপত্যবাদী মূল্যবোধ আৰু স্তৰবৃত্তক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা ভক্ত কবি কবীৰৰ সমসাময়িক হিচাপে পৰিগণিত হোৱা ভগত ছেইন হৈ পৰিছে নাইসকলৰ গৌৰৱ আৰু পৰিচয় গঠনৰ আটাইতকৈ শ্ৰদ্ধাৰ প্ৰতীক। তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক স্বায়ত্তশাসন দৃঢ় কৰাৰ উদ্দেশ্যে ১৯৯২ চনত পূষ্কৰত নেতৃত্ব দিয়া উজ্জয়ীন মহাকুম্ভ মেলা উপলক্ষে অখিল ভাৰতীয় ছেইন ভক্তিপিঠ ট্ৰাষ্ট গঠন কৰা হয়। অচলানন্দজী মহাৰাজক প্ৰথম ছেইনাচাৰ্য কৰা হয়।

উন্নয়নৰ প্ৰচেষ্টা

ব্ৰিটিছ যুগত নাইসকলে ১৯২১ চনৰ লোকপিয়লত নিজকে ঠাকুৰ আৰু ১৯৩১ চনৰ লোকপিয়লত ব্ৰাহ্মণ বুলি দাবী কৰি নিজৰ সামাজিক মৰ্যাদা বৃদ্ধি কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। এই জাতিৰ সদস্যসকলে ১৯৪১ চনৰ লোকপিয়লত তেওঁলোকৰ জাতিৰ নাম "নাই ব্ৰাহ্মণ" নামেৰে ৰখাৰ বাবে অনুৰোধ জনায়। তুলনামূলকভাৱে নিম্ন বৰ্ণৰ উচ্চ বৰ্ণৰ মৰ্যাদাৰ দাবীৰ এনে প্ৰচেষ্টাক সংস্কৃতকৰণ বুলি কোৱা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
পত্নী

পত্নী পুৰুষৰে সৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্কত থকা এগৰাকী নাৰী। সংগীৰ পৰা বিচ্ছেদ হোৱা মহিলাগৰাকীয়ে বিবাহ বিচ্ছেদৰ ৰায়দানৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ বিবাহ আইনগতভাৱে ভংগ নোহোৱালৈকে পত্নী হৈয়েই থাকে। সংগীৰ মৃত্যুত পত্নীক বিধৱা বুলি কোৱা হয়। পত্নীৰ সংগীৰ প্ৰতি অধিকাৰ আৰু বাধ্যবাধকতা আৰু সমাজ আৰু আইনত তেওঁৰ মৰ্যাদা ভিন্ন সংস্কৃতিৰ মাজত ভিন্ন হয় আৰু সময়ৰ লগে লগে ই সলনি হৈ আহিছে।

উদ্ধৃতিসমূহ

পত্নী যৌৱনকালত স্ত্ৰী, প্ৰৌঢ়কালত সংগী, বৃদ্ধকালত ধাত্ৰী।
বেকন।
পত্নীৰ আগত যিজনে বেছি জনা দেখুৱায়, তেঁৱেই সকলোতকৈ কম জানে।
থমাছ ফুলাৰ।

উৎস

শ্ৰেণী:বিষয়বস্তু
চিৰা চাবিয়া

চিৰা চাবিয়া (ইংৰাজী: Sīra shaʿbiyya) হ’ল ইছলামী সাহিত্যৰ এক বিশেষ ধাৰা, যিটো দীঘলীয়া বীৰত্বগাথাৰ কাহিনীৰে গঠিত। চিৰাসমূহ সাধাৰণতে ঐতিহাসিক পটভূমি, চৰিত্ৰ আৰু ঘটনাক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠা ঐতিহাসিক কল্পকাহিনী, য’ত সামৰিক অভিযানৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়। এইবোৰ সাধাৰণতে চজ (অন্ত্যমিল থকা গদ্য) শৈলীত লিখা হয় আৰু মাজে মাজে কবিতাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই কাহিনীসমূহ অতি বিশাল। লিখিত ৰূপত ছপা সংস্কৰণত এইবোৰ ২০০০–৬০০০ পৃষ্ঠালৈকে হ’ব পাৰে। মৌখিক পৰিৱেশনৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ একোটা অধিৱেশন এবছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি চলিব পাৰে।

চিৰা চাবিয়া নামৰ আৰবী শব্দটো ১৯৫০ চনত আৰৱ লোকসংস্কৃতিবিদসকলে "জনপ্ৰিয় মহাকাব্য" বা "জনপ্ৰিয় ৰোমাঞ্চ" বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পাণ্ডুলিপিসমূহত এই ধাৰাৰ বেছিভাগ উদাহৰণতে চিৰা (জীৱনী) বা কিচ্ছা (উপন্যাস) শব্দটো থকা দেখা যায়। এই ধৰণৰ নিৰ্দিষ্ট ৰচনাৰ প্ৰাচীনতম প্ৰমাণ দ্বাদশ শতিকাৰপৰা পোৱা যায়, যদিও এই পৰম্পৰা সম্ভৱতঃ ইছলামৰ প্ৰথম শতিকাৰপৰাই চলি আহিছে। সংৰক্ষিত পাণ্ডুলিপিসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ পুৰণি লিখিত চিৰাসমূহ পঞ্চদশ শতিকাৰ। ইয়াৰ প্ৰথম ছপা সংস্কৰণ ঊনবিংশ শতিকাত ওলাইছিল। মূলতঃ আৰবী ধাৰা হ’লেও কেইবাখনো চিৰা ইছলামীয় জগতৰ অন্যান্য ভাষা যেনে পাৰ্চী, ওমানী তুৰ্কী, জৰ্জিয়ান, উৰ্দু আৰু মালয় ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে।

চিৰাসমূহ খণ্ড খণ্ড আৰু পুনৰাবৃত্তিমূলক। মৌখিক পৰম্পৰাৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা বাবে খুব কমসংখ্যকৰহে চিনাক্তযোগ্য লেখক আছে। ইয়াত বীৰ আৰু যুদ্ধৰ বীৰত্বপূৰ্ণ কাৰ্যৰ ওপৰত দিয়া যুটীয়া গুৰুত্ব, ছদ্ম-ঐতিহাসিক সুৰ আৰু পটভূমি, আৰু চক্ৰীয় বিস্তাৰৰ বাবে ই এক সুসংহত ধাৰা হিচাপে পৰিগণিত হৈছে; এটা ঘটনাই আন এটালৈ, এখন যুদ্ধই আন এখনলৈ বাট দেখুৱায় আৰু এনেদৰে শ শ আৰু হাজাৰ হাজাৰ পৃষ্ঠা ধৰি কাহিনীভাগ আগবাঢ়ি যায়। এই ধাৰাটো এহাজাৰ এনিশাৰ দৰে অন্যান্য জনপ্ৰিয় সাধুকথাৰপৰা পৃথক।

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

Vols. 1, 2 and 3.

শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
শ্ৰেণী:লোকসাহিত্য
যুগললোচন দাস

যুগললোচন দাস (Jugal Lochan Das) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া লেখক। তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ শিশু সাহিত্যিক হিচাপে বিখ্যাত। শিশু সাহিত্যৰ উপৰিও বিস্ময়, ৰহস্য, মায়া আদি বিভিন্ন আলোচনীৰো নিয়মীয়া লেখক। বৰ্তমান তেওঁ সদৌ অসম অসম ক্ৰীড়া সাংবাদিক সন্থাৰ উপ সভাপতি। যুগললোচন দাসে "লোচন ককাইদেউ" ছদ্মনামেৰে অনেক সাহিত্য ৰচনা কৰিছে।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

১৯৬৮ চনৰ ১ জানুৱাৰীত শ্বিলঙৰ জোৱাইত যুগললোচন দাসৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ শিশুৰাম দাস আৰু মাতৃ শশীপ্ৰভা দাস।

শিক্ষা

মঙলদৈ টাউন বুনিয়াদী বিদ্যালয়ত শিক্ষা জীৱনৰ আৰম্ভণি ঘটে।
ৰহা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে।
বি.বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে যদিও সম্পূৰ্ণ নহ'ল।
পুনৰ ৰহা কলেজৰ পৰা কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

চাকৰি জীৱন

“আমাৰ অসম কাকত’’ৰ সহ: সম্পাদক হিচাপে কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰা যুগললোচন দাস বৰ্তমান এগৰাকী সাহিত্যিক হিচাপে জনাজাত।

সাহিত্যৰাজি

গল্প সংকলন

ভেকুলী বিয়া উৰুলি দিয়া
বিনি আৰু এজাক বৰষুণ
মৰিয়নীৰ মৰিয়ম আৰু বহুতো
কাজিৰঙাৰ খবৰ
অঘাইতং ঘিটিলাইৰ অঘটন-১
অঘাইতং ঘিটিলাইৰ অঘটন-২
ফপৰা- ফাপৰিৰ ফাংচন

উপন্যাস

জোনবাইৰ দেশত মুনমুন
শংকৰ- কিংকৰৰ অভিযান
অংকু- ডিংকুৰ অভিযান
কাজিৰঙাত অংকু-ডিংকু
সোণালী বেট
দু:সাহসী চাংটনৱে ( বৰপেটা জিলা কৰুণা দত্ত সোঁৱৰণী শিশু সাহিত্য বঁটা)
সৰগৰ ফুল
এনিহঁতৰ পৃথিৱীখন
মই ভূপেনমামাই কৈছোঁ
সোণবালি বাগিচাৰ ভূত ( সাহিত্য অকাডেমিৰ শিশু সাহিত্য বঁটা)
প্লেটফৰ্মৰ মুকুতা

সাধু

আঢ়ৈকুৰি সাধু
সোণালী মাছৰ সাধু

জীৱনী

চাওলুং চুকাফা
কুৰিজন খেলুৱৈৰ ল'ৰালিৰ ৰং
জনপ্ৰিয় খেলুৱৈৰ শৈশৱ ধেমালি
বীৰ- বীৰাংগনাৰ কাহিনী
অসমৰ বীৰ- বীৰাংগনাৰ কাহিনী

পদ্যপুথি

মিঠাই খোৱা বুধি

চুটিগল্প সংকলন

জাহাজঘাটৰ মাছ

কমিকছ

কাজিৰঙাত অঘটন
চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু( সংলাপ ৰচনা )

লোচন ককাইদেউৰ নামত

কাজিৰঙাৰ সাধু
কাজিৰঙাৰ দহটা সাধু
মাচু মামাৰ মোচ

অভিযান

পৃথিৱী বিখ্যাত অভিযান কাহিনী

খেল

অসমৰ থলুৱা খেল- ধেমালি
জনপ্ৰিয় ফুটবলাৰৰ সোণালী শৈশৱ
জনপ্ৰিয় ক্ৰিকেট খেলুৱৈৰ সোণালী শৈশৱ
জনপ্ৰিয় টেনিছ খেলুৱৈৰ সোণালী শৈশৱ

সম্পাদিত শিশু আলোচনী

চোতালৰ পখিলা, সম্পাদক
জিলমিল, সম্পাদক
ৰংমন, সহযোগী সম্পাদক
মুকুতা, সহযোগী সম্পাদক

বঁটা আৰু সন্মান

২০১৬ চনত বৰপেটা সাহিত্য সভাই "কৰুণা দত্ত সোঁৱৰণী‌ শিশু সাহিত্য বঁটা" প্ৰদান কৰে।
২০১৭ চনত অকণি সাহিত্য সভাই "অসম শিশু সাহিত্য বঁটা" প্ৰদান কৰে।
২০১৮ চনত সাহিত্য অকাডেমিৰ পৰা "শিশু সাহিত্য বঁটা" লাভ কৰে।
২০১৮ চনত "অনুসূচিত জাতি য়ুথ আইকন ২০১৮" বঁটা লাভ কৰে।
২০২১ চনত পানীন্দ্ৰ নাথ গগৈ সোঁৱৰণি শিশু সাহিত্যিক বঁটা
২০২১ চনত গজালি শিশু সাহিত্য বঁটা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
বীনা কান্নান

বীনা কান্নান এগৰাকী ভাৰতীয় উদ্যোগপতি আৰু ফেশ্বন ডিজাইনৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তি। তেওঁ সীমাট্টি টেক্সটাইলছৰ চিইঅ’।

কৰ্ম জীৱন

বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক হোৱাৰ পিছত ১৯৮০ চনত তেওঁ পিতৃ আৰু স্বামীৰ সৈতে কাম কৰি পৰিয়ালৰ খুচুৰা বস্ত্ৰ ব্যৱসায় সীমাট্টিত যোগদান কৰে। সীমাট্টি (Seematti) আৰম্ভ কৰিছিল তেওঁৰ ককাদেউতাক বস্ত্ৰ ৰজা বীৰিয়া ৰেড্ডিয়াৰে।

সীমাট্টি দক্ষিণ ভাৰতৰ অন্যতম সুপৰিচিত বস্ত্ৰ বিপণী, বিশেষকৈ বিবাহৰ ৰেচম শাৰী, আৰু বিলাসবহুল বস্ত্ৰ ডিজাইনৰ ক্ষেত্ৰত। বীনা কান্নানৰ কাপোৰ ডিজাইনিং আৰু ব্যৱসায়িক দৃষ্টিভংগীয়ে সীমাট্টিক ভাৰতীয় বস্ত্ৰ উদ্যোগৰ এক অন্যতম মুখ্য নামত পৰিণত কৰিছে। বীনা কান্নানৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য অৱদান হৈছে পশ্চিমীয়া আৰু উত্তৰ ভাৰতীয় ফেশ্বনৰ প্ৰভাৱৰ মাজতো শাড়ীৰ গৌৰৱ অটুট ৰাখিবলৈ কৰা প্ৰচেষ্টা।। ২০০৭ চনত তেওঁৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ হোৱা আটাইতকৈ দীঘল ৰেচমৰ শাৰী (আধা কিলোমিটাৰ দীঘল) গিনিজ বুক অৱ ৰেকৰ্ডছ আৰু লিমকা বুক অৱ ৰেকৰ্ডছত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত বীনা কানানে উদ্যোগী মহলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে।তেওঁ ইউ এ ই (২০০৭) আৰু আমেৰিকা (২০০৯)ত তেওঁৰ এই শাৰীৰ ডিজাইন মুকলি কৰিছে।

বীনা কান্নানৰ ভাৰসাম্যপূৰ্ণ সম্পৰ্ক আৰু সহযোগিতা দক্ষিণ ভাৰতৰ বয়ন সম্প্ৰদায়ৰ লগত বিশেষ ভাবে পৰিচিত। ২০০৯ চনত, তেওঁ "জীৱনকালীন কৃতিত্ব বঁটা"("Lifetime Achievement Award") লাভ কৰে, যিটো কোয়েম্বাটুৰ আৰু ইৰোড বয়ন সম্প্ৰদায়ৰ পৰা প্ৰদান কৰা হৈছিল। ছেপ্তেম্বৰ ২০১১ চনত, বীনা কান্নানে ডিজাইন কৰা শাৰীবোৰ "Swarovski Elements 2011" ৰ‍্যাম্পত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। এই গৌৰৱজনক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰি, তেওঁ ভাৰতীয় বয়নশিল্প আৰু ঐতিহ্যবাহী শাৰীক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফেশ্বন বিশ্বত উপস্থাপন কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰে।

শিক্ষা আৰু প্ৰমাণপত্ৰ

বীনা কান্নানে ইণ্টাৰ নেশ্যনেল ইনষ্টিটিউট অৱ ফেশ্বন ডিজাইন (আই এন আই এফ ডি)ত ফেশ্বন ডিজাইনৰ দুবছৰীয়া উন্নত কাৰ্যসূচী (২০১১–২০১৩) সম্পূৰ্ণ কৰি নিৰ্ধাৰিত পাঠ্যক্ৰম আৰু পৰীক্ষাত অসাধাৰণ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে অ’ গ্ৰেড লাভ কৰে।

ইয়াৰ পিছত তেওঁ ইণ্টাৰ নেশ্যনেল ইনষ্টিটিউট অৱ ফেশ্বন ডিজাইন (INIFD)ত ফেশ্বন ডিজাইনৰ তিনি বছৰীয়া বিশেষজ্ঞ প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী (২০১১–২০১৫) গ্ৰহণ কৰে।

ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ফেশ্বন ডিজাইনৰ তৃতীয় বৰ্ষৰ (লেটাৰেল এণ্ট্ৰি) বিশেষীকৰণ কাৰ্যসূচী (২০১৪–২০১৫) সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ কৰি গ্ৰেড অ, সৰ্বোচ্চ পাৰ্থক্যৰ সৈতে প্ৰমাণপত্ৰ লাভ কৰে। এই কাৰ্যসূচীসমূহে তেওঁৰ বিশেষজ্ঞতা যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰিছিল আৰু ফেশ্বন উদ্যোগত তেওঁৰ পেছাদাৰী বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাইছিল।

তথ্য সূত্ৰ
ছ’ৰ্ণা

ছৰ্ণা বা ছ’ৰ্ণা ইৰাণৰ এবিধ কাঠেৰে নিৰ্মিত বতাহৰ দ্বাৰা বজোৱা বা সুষিৰ প্ৰাচীন বাদ্যযন্ত্ৰ।

ইতিহাস

এই বাদ্যযন্ত্ৰৰ ইতিহাস আচামেনিড বংশ (৫৫০–৩৩০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ৰ পৰাই আৰম্ভ হয় আৰু দিনটোৰ শেষত চহৰৰ গেটৰ পৰা বা স্থানীয় প্ৰশাসন ভৱনৰ পৰা বজাবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এই প্ৰথা ইংলেণ্ডত ১৯ শতিকালৈকে চলি আছিল, চহৰখনে ঘণ্টাৰ হিচাপ ৰাখিবলৈ শ্বউম বজোৱালৈ অপেক্ষা কৰে। উৎসৱৰ অনুষ্ঠানত ইৰাণৰ আঞ্চলিক সংগীতত এই বাদ্যটো মূলতঃ বাহিৰত বজোৱা হৈছিল (পাৰ্চী কবি মৌলানা ৰুমীয়ে তেওঁৰ কবিতাত ছ’ৰ্না আৰু দোহলৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল)।

আচেমেনিড ছ’ৰ্ণা আছিল এটা ডাঙৰ ট্ৰুম্পেটৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰ, কিন্তু পিছৰ কালত ইয়াৰ আকাৰ হ্ৰাস পাইছিল, আৰু ইয়াৰ দৰে হৈ পৰিছিল (অবে( double-reed woodwind instrumen)), বা ড'জালে (ডাবল অ'বে), যাৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে সৰল আকৃতিৰ ঘূৰোৱা কাঠৰ যন্ত্ৰ, যাৰ ঘণ্টাটো তল ফাললৈ বহল হৈ যোৱা ধৰণৰ। ইয়াৰ আগৰটোক ট্ৰুম্পেট হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছিল, কিন্তু এইটো আছিল অ’বেৰ ঘণ্টা আৰু ফ্ৰীব্ল'ইং এম্ব'চাৰ(ওঁঠেৰে চেপি ধৰি বজোৱা বাদ্য)ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভুল ধাৰণা আনে, যিয়ে প্ৰায়ে কাঁহৰ এম্ব’চাৰৰ সৈতে তলৰ পৰা সাদৃশ্য দিয়ে, বিশেষকৈ যদি অ’বেত ওঁঠ সংযোগ কৰিবলৈ কেইবাটাও আঙঠি লগোৱা হয়।

শ্বাহনামেৰ মতে ৰজা জামছিদেহে ছ’ৰ্ণাৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। সাহিত্যিক প্ৰমাণৰ বাহিৰেও ছাছানিয়ান বংশৰ (২২৪–৬৫১ খ্ৰীষ্টাব্দ)ৰ বহুতো শিল্পকৰ্মও আছে, ছ'ৰ্ণাৰ এনে ৰূপৰ প্লেট, বৰ্তমান হাৰ্মিটেজ সংগ্ৰহালয়ত আছে।

কাৰ্য

ষ্টেপল নামৰ সৰু ধাতুৰ নলীৰ মাজেৰে চাপ দি সামান্য পৰিমাণৰ বায়ু জোৰ কৰা হয়, যিয়ে নলটোক ধৰি ব’ৰৰ সৈতে মিলাই দিয়াৰ কাম কৰে। ইয়াৰ বাবে বজাওঁতাজন নিশ্চিত হ’ব লাগিব যে ওবো বজোৱাৰ দৰে নতুন উশাহ লওঁতে হাওঁফাওঁৰ পৰাও জমা বায়ু ওলাই যায়।

প্ৰায়ে ছ’ৰ্ণা যোৰকৈ বজোৱা হৈছিল, সুৰ আৰু ড্ৰ’ন প্লেয়াৰৰ সৈতে। এই ড্ৰোনটোৱে সংগীতৰ সময়ত বিভিন্ন টোকালৈ গতি কৰিব পাৰে, ৰচনাৰ নিৰ্দিষ্ট ঠাইত সলনি হ’ব পাৰে।

আন কেইবাটাও নাম, যেনে- দোহল, ডাৱুল, টাভেল ইত্যাদি ছ’ৰ্ণাত প্ৰয়োগ কৰা হৈছে। যিহেতু দোহল এটা দুমুখীয়া ঢোল কেতিয়াবা ইয়াক পাৰ্চী ভাষাত ডো-ৰুয়েহ বুলিও কোৱা হয়, ইয়াৰ বিপৰীতে ঘভাল আৰু ডাফ, যিবোৰ য়েক-ৰুয়েহ (একমুখী)।

জনপ্ৰিয়তা

লৰিষ্টান, চাহৰমহল আৰু বাখতিয়াৰী, কুৰ্দিস্তান, চিস্তান আৰু বেলুচেস্তান প্ৰদেশ আৰু ইৰাণৰ আজাৰবাইজানত বেছিকৈ ছ’ৰ্ণা বজোৱা হয়।

লৰিষ্টানত বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত আৰু অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ অনুষ্ঠানতো (যাক চামাৰয়ুনা বুলি কোৱা হয়) ছ’ৰ্ণাক মূল বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই অঞ্চলত প্ৰায় সদায় ছ’ৰ্ণাৰ লগত দোহল দিয়া হয়।

বেলুচিস্তানত ইয়াক বেছিভাগেই মানুহৰ দল এটাই বৃত্ত গঠন কৰি, নাচি আৰু হাত চাপৰি বজাই পৰিৱেশন কৰা হয়। ড'-চাপিত প্ৰায় সদায় ছ'ৰ্ণা আৰু ড'হল অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ছিস্তান আৰু বেলুচেস্তান অঞ্চলত বিবাহ অনুষ্ঠান আৰু অন্যান্য উদযাপনত সোৰ্না বেছিকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বাদ্যযন্ত্ৰৰ লগত সদায় দোহল থাকে আৰু কেতিয়াবা বৃত্ত গঠন কৰি পৰম্পৰাগত নৃত্যও অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰ
নীলাঞ্জনা দত্ত

নীলাঞ্জনা দত্ত হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় বংশোদ্ভত ব্ৰিটিছ অংকবিদ। তেওঁৰ বিষয় হৈছে কোৱাণ্টাম তথ্য তত্ত্ব। কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ "প্ৰায়োগিক গণিত আৰু তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞান" বিভাগত তেওঁ এই বিষয়টোত ৰিডাৰ হিচাপে নিযুক্ত। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ পেম্ব্ৰক মহাবিদ্যালয়ৰো এগৰাকী সভ্য।

জন্ম

তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ ৰাজ্যত। কলিকতাৰ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত ছাহা নিউক্লিয়াৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান
প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ অৰ্জন কৰে। ১৯৯৫ চনত তেখেতে জুৰিখ, ইটিএইচ্ছৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। জুৰ্গ ফ্ৰহলিখ আৰু ৰুডল্ফ মৰ্ফৰ অধীনত তেখেতে সেই গৱেষণাকাৰ্য সম্পন্ন কৰে। তেখেতৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল কোৱাণ্টাম পাৰিসাংখ্যিক বলবিদ্যা আৰু কোৱাণ্টাম হল প্ৰভাৱ।

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:গণিতজ্ঞ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা গণিতজ্ঞ
কৃষ্ণেন্দু পাল

কৃষ্ণেন্দু পাল অসমৰ এজন উল্লেখযোগ্য ৰাজনৈতিক নেতা আৰু বৰ্তমান অসম চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

তেওঁৰ পিতৃৰ নাম কৃপেশ ৰঞ্জন পাল আৰু মাতৃ বাণী ৰাণী পাল। অসম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত কৰিমগঞ্জ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৯৫ চনত বাণিজ্য (স্নাতক) ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কেৰিয়াৰ

তেওঁ অসম বিধানসভাৰ পাথাৰকান্দি বিধানসভা সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি (বিজেপি)ৰ এজন সক্ৰিয় সদ্যস। তেওঁৰ ভূমিকা মন্ত্ৰী হিচাপে মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বত মূল বিভাগসমূহৰ তদাৰক কৰা।

তথ্যসূত্ৰ
আইচ টুডে

আইচ টুডে বা আই চি ই টুডে হৈছে দেশৰ সমসাময়িক সংস্কৃতি আৰু সমাজৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা বাংলাদেশী জীৱন-শৈলীৰ আলোচনী। আলোচনীখনত ব্যৱসায়, ফেশ্বন, স্বাস্থ্য, মহিলা, সংগীত, ভ্ৰমণ আৰু খাদ্যৰ ওপৰত নিবেদিত শিতান আছে।

ইতিহাস আৰু প্ৰফাইল

২০০৩ চনত আইচিই টুডে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। ইয়াক মাহেকীয়া ভিত্তিত প্ৰকাশ কৰা হয়। আলোচনীখন আইচিই মিডিয়া লিমিটেডৰ প্ৰকাশনৰ অধীনত আছে, যিয়ে আইচিই বিজনেছ টাইমছ, জামিনী, চাৰবেলা চাৰ্ডিক, আৰু বেংগল বৰোতা আদি প্ৰস্তুত কৰে। ইয়াৰ প্ৰকাশক হৈছে উদ্যোগী আবুল খাইৰ লিটু, যিয়ে বাংলাদেশী শিল্পকলাৰ বিষয়েও প্ৰকাশ কৰিছে শিল্পা ও শিল্পী।
লিটু এগৰাকী শিল্প অনুৰাগী আৰু বংগ গেলেৰী অৱ ফাইন আৰ্টছত সক্ৰিয়।

বৰ্তমানৰ কৰ্মচাৰীসকল হৈছে কাৰ্যবাহী সঞ্চালক নৱশ্বিন খাইৰ; নৱনীতা চৌধুৰী, পৰিচালন সম্পাদক; ছ্যেদা সমৰা মৰ্টাডা, সহযোগী সম্পাদক; আৰু গৌতম সাহা, ফেশ্বন সম্পাদক।

আলোচনীখনৰ লগত কেইবাটাও বিশিষ্ট সাহিত্যিক নাম জড়িত হৈ আছে। লেখক আৰু কবি চৈয়দ ছামছুল হক সম্পাদকীয় সমিতিৰ অধ্যক্ষ। বাংলা কবি হায়াত ছাইফ এগৰাকী প্ৰাক্তন পৰিচালন সম্পাদক।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আলোচনী