ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ককেট এষ্টেটিক

ককেট এষ্টেটিক (ইংৰাজী: coquette aesthetic) হ’ল ২০২০-ৰ দশকৰ 'জে জেনেৰেচন' (Gen Z)ৰ এক ফেশ্বন ট্ৰেণ্ড বা ধাৰা। ই মিঠা, ৰোমাণ্টিক আৰু কেতিয়াবা ধেমেলীয়া উপাদানৰ মিশ্ৰণৰ দ্বাৰা চিহ্নিত। এই শৈলীয়ে লেচ, ফ্লাউন্স, পেষ্টেল ৰং আৰু ৰিবন বা ধেনুভিৰীয়া ফিটা (bows) ব্যৱহাৰ কৰি নাৰীত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। ই প্ৰায়ে ভিক্টোৰিয়ান যুগ আৰু ১৯৫০ তথা ১৯৬০-ৰ দশকৰ দৰে ঐতিহাসিক সময়ৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লয় আৰু তাত এক আধুনিক ৰূপ প্ৰদান কৰে।

তাৎপৰ্য আৰু ইতিহাস

'ককেট' (Coquette) শব্দটো এটা ফৰাচী শব্দ, যাৰ অৰ্থ হ’ল চঞ্চল বা মোহময়ী। এই নান্দনিক শৈলীটো ২০১০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে টাম্বলাৰত জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু ২০২১ চনৰ আশে-পাশে টিকটকতো ইয়াৰ প্ৰসাৰ ঘটে। ইয়াৰ শিপা জাপানীজ ললিটা ফেশ্বনৰ দৰে পুৰণি নাৰীসুলভ ফেশ্বন ধাৰাসমূহৰ সৈতে জড়িত। ইয়াক প্ৰায়ে বেলেটকোৰ, কটেজকোৰ আৰু প্ৰিন্সেচকোৰ দৰে অন্যান্য নান্দনিক শৈলীৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়।

এই শৈলীটোক শৈশৱৰ কল্পনাৰ জৰিয়তে সৃষ্টিশীলতা প্ৰকাশ কৰাৰ এক মাধ্যম আৰু কোনো ধৰণৰ দোষবোধ নোহোৱাকৈ নাৰীত্বক সম্পূৰ্ণৰূপে উপভোগ কৰাৰ এক উপায় হিচাপে অভিহিত কৰা হৈছে। ই শক্তিশালী মহিলাসকলকো নিজকে নাৰীসুলভ আৰু সুকোমল হিচাপে চাবলৈ সুযোগ দিয়ে। ইয়াৰ জৰিয়তে মহিলাৰ সৱলীকৰণ মানেই পুৰুষত্বৰ অনুকৰণ কৰা— এনে পুৰণি গতানুগতিক ধাৰণাৰ পৰা আঁতৰি অহা হৈছে। একে সময়তে ককেট এষ্টেটিকে নাৰীত্বক যৌনতাকৰণ নকৰাকৈ উপস্থাপন কৰিবলৈ বিচাৰে আৰু যিবোৰ বস্তুক এসময়ত উপহাস কৰা হৈছিল, সেইবোৰক উদযাপন কৰে। ফৰাচী বিপ্লৱৰ পৰৱৰ্তী সময়ত যিদৰে সমাজে মাৰী এণ্টোৱানেটৰ নাৰীসুলভ পোছাকৰ আড়ম্বৰতাক ত্যাগ কৰি পুৰুষৰ ফেশ্বনৰ ওচৰ চপা অবয়ব গ্ৰহণ কৰিছিল, ককেট এষ্টেটিকে ঠিক তাৰ ওলোটাটো কৰি ১৯৮০-ৰ দশকৰ পাৱাৰ চুইট আৰু শেহতীয়া অভাৰচাইজ বা টমবয় ফেশ্বনৰ পৰা আঁতৰি আহিছে। অৱশ্যে এই শৈলীৰ সমৰ্থকসকলে কয় যে খোপা, লেচ আৰু গোলাপী ৰঙৰ পোছাক ব্যৱহাৰ কৰাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে মহিলাসকল ইয়াৰ চিকাৰ হৈছে আৰু এনে শৈলী নাৰীবিদ্বেষী আক্ৰমণৰ বাবে জগৰীয়া নহয়।

অনুপ্ৰেৰণা

ককেট এষ্টেটিকৰ অনুৰাগীসকলৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণাৰ ভিতৰত আছে ভিক্টোৰিয়ান, এডৱাৰ্ডিয়ান, ৰিজেন্সী আৰু ৰোকোকো ফেশ্বন তথা নান্দনিকতা।

আমেৰিকান গায়িকা লানা ডেল ৰেকো এই নান্দনিক শৈলীৰ এগৰাকী আইকন হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্যতত্ব
এম চি ৰাজহ

মাইলাই চিন্না থাম্বি পিল্লাই ৰাজহ (জন্ম ১৭ জুন ১৮৮৩ – ২৩ আগষ্ট ১৯৪৩) ভাৰতীয় কেন্দ্ৰীয় ৰাজ্য তামিলনাডুৰ এজন তামিল ৰাজনীতিবিদ, শিক্ষাবিদ, সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্মী আছিল।

ৰাজহৰ জন্ম হৈছিল মাদ্ৰাজৰ তামিল পৰিয়ালত। স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত ৰাজনীতিত নামি অহাৰ লগতে জাষ্টিচ পাৰ্টিৰ নেতা আছিল। কিন্তু তেতিয়াৰ ডিপ্ৰেছড ক্লাছৰ প্ৰতি দলৰ ব্যৱহাৰক লৈ ১৯২৩ চনত তেওঁ দল ত্যাগ কৰে। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত অনুসূচিত শ্ৰেণীৰ আয়োজন কৰা প্ৰথমজন নেতা, আৰু প্ৰাক স্বাধীন ভাৰতৰ আটাইতকৈ বিশিষ্ট অনুসূচিত শ্ৰেণীৰ নেতা মাদ্ৰাজৰ ছেইণ্ট থমাছ মাউণ্টত। চিন্না থাম্বি পিল্লাই লৰেন্স আশ্ৰয় শিবিৰৰ পৰিচালক আছিল। ৰাজহৰ স্কুলীয়া শিক্ষা ৱেছলি মিছন হাইস্কুল, ৰয়াপেটাহ মাদ্ৰাজ খ্ৰীষ্টান কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি স্কুলৰ শিক্ষক আৰু পিছলৈ অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰে।

ৰাজনীতি

ৰাজহ কম বয়সতে ৰাজনীতিত যোগদান কৰি চিংগলেপুট জিলা ব’ৰ্ডৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়।
১৯১৬ চনত তেওঁ আদি-দ্ৰবিড় মহাজন সভাৰ সম্পাদক হয়।তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতীয় লিবাৰেল ফেডাৰেচনৰ অন্যতম প্ৰতিষ্থাপক-সদস্য আছিল। ১৯২০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ সময়ত ৰাজহ মাদ্ৰাজ বিধান পৰিষদৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে ন্যায়াধীশ দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচিত হয় তেওঁ সদনত ন্যায় পাৰ্টিৰ উপ-নেতা হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ৰাজহ আছিল অনুসূচিত জাতি সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰথমজন সদস্য যি মাদ্ৰাজ বিধান পৰিষদলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।মোহভংগ হৈ ৰাজহৰ নেতৃত্বত অনুসূচিত জাতিৰ এটা প্ৰতিনিধি দলে এই আইনখনৰ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে আৰু তেওঁলোকৰ পৃথক কোটাৰ দাবীত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰে। কিন্তু জাষ্টিচ পাৰ্টিয়ে কোনো সঁহাৰি নিদিলে। এই কথাত ক্ষুব্ধ হৈ ৰাজহে ১৯২৩ চনত দল ত্যাগ কৰে।

১৯১৭ চনত লৰ্ড পেণ্টলেণ্ডে প্ৰাথমিক শিক্ষা সমিতিলৈ মনোনীত কৰে। ১৯১৯ চনত তেওঁ প্ৰাথমিক শিক্ষা বিধেয়কৰ নিৰ্বাচিত সমিতিৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। মাধ্যমিক শিক্ষা পুনৰ্গঠন সমিতিৰ সদস্যও আছিল। ১৯২৪ চনত লৰ্ড উইলিংডনে তেওঁক মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চেনেটলৈ মনোনীত কৰে।

মত পৰিৱৰ্তন

মূলতঃ ৰাজহ পৃথক ভোটাৰৰ পক্ষত আছিল আৰু আম্বেদকাৰ আছিল প্ৰাপ্তবয়স্ক ভোটাধিকাৰ আৰু আসন সংৰক্ষণৰ সৈতে যৌথ ভোটাৰৰ পক্ষত। কিন্তু ১৯৩১ চনত ৰাজাহ আৰু মাদ্ৰাজ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সংগঠনৰ হেঁচাত আম্বেদকাৰে নিজৰ মন সলনি কৰি সেই সময়ৰ হতাশগ্ৰস্ত শ্ৰেণীৰ যৌথ দাবী হিচাপে পৃথক ভোটাৰক উপস্থাপন কৰে।

মৃত্যু

১৯৪৩ চনৰ ২৩ আগষ্ট সোমবাৰে ছেইণ্ট থমাছ মাউণ্টত থকা নিজৰ ঘৰত ৰাজহৰ মৃত্যু হয়, যাৰ নাম আজি "ৰাজাহ ষ্ট্ৰীট" নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। তেওঁৰ ৰচনাক সন্মান জনাই ব্যায়া সূৰ্য্যনাৰায়ণ মূৰ্তিয়ে ১৯৪৪ চনত মাদ্ৰাজৰ ছাইদাপেটত অনুসূচিত শ্ৰেণীৰ কলেজীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে এম চি ৰাজাহ মেম'ৰিয়েল হোষ্টেল প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

প্ৰকাশিত কৰ্মৰাজি

Jain Meeanakshi, Rajah-Moonje Pact: Documents On A Forgotten Chapter Of Indian History (with Devendra Svarupa, Low Price Publishers, 2007), .

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

বাহ্যিক সংযোগ

Celebrating the Birth Anniversary of M. C. Rajah

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:তামিলনাডুৰ ব্যক্তি
স্নেহা সোৰেন

স্নেহা সোৰেন (জন্ম ২০০১) ভাৰতৰ এগৰাকী মহিলা ভাৰোত্তোলনকাৰী। অষ্ট্ৰেলিয়াৰ গোল্ড কোষ্টত অনুষ্ঠিত হোৱা ২০১৭ চনৰ কমনৱেলথ ভাৰোত্তোলন চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ প্ৰথম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পদক লাভ কৰাৰ লগতে ২০২৩ চনৰ নেশ্যনেল গেমছত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে ওড়িশা চৰকাৰৰ পৰা সোৰেনে একলব্য বঁটা লাভ কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

বেতনোটিৰ সমীপৰ ওড়িশাৰ ময়ূৰভঞ্জৰ শিখৰঘাটত বাদা আৰু ছীতা সোৰেনৰ ঘৰত স্নেহা সোৰেনৰ জন্ম হৈছিল।

তেওঁ কৃষ্ণ চন্দ্ৰপুৰ নিউ গভৰ্ণমেণ্ট হাইস্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা আৰু শ্ৰীৰাম চন্দ্ৰ ভঞ্জ জুনিয়ৰ কলেজ ৰগধা ময়ূৰভঞ্জৰ পৰা মাধ্যমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।

কৃষ্ণ চ্নাদ্ৰপুৰ নিউ গভৰ্ণম হাইস্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা আৰু শ্ৰীৰাম চন্দ্ৰ ভাঞ্জ জুনিয়ৰ কলেজ ৰাগধ ময়ূৰভঞ্জৰ পৰা ইণ্টাৰমিডিয়েট সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰীৰ বাবে বৰ্তমান কলিংগ ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল টেকন’লজিত অধ্যয়ন কৰি আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চাঁওতালি লোক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা ভাৰোত্তোলক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:ওড়িশাৰ ভাৰোলোত্তক
শ্ৰেণী:ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:চাঁওতালি ব্যক্তি
ভুমচু

ভুমচু প্ৰতিবছৰে তিব্বত, ভূটান আৰু ভাৰতৰ ছিক্কিম ৰাজ্যত উদযাপন কৰা পাৰম্পৰিক উৎসৱ। এই বৌদ্ধ উৎসৱ তিব্বতীয় চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ প্ৰথম মাহৰ চতুৰ্দশ আৰু পঞ্চদশ দিনত অনুষ্ঠিত হয়। এই দিন সাধাৰণতে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ ফেব্ৰুৱাৰী বা মাৰ্চ মাহত পৰে। ভুমচু নাম 'ভুম' অৰ্থাৎ পাত্ৰ আৰু 'চুম' অৰ্থাৎ পানীৰ পৰা আহিছে। ভুমচুৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে 'পৱিত্ৰ পানীৰ পাত্ৰ'।

ইতিহাস

ভুমচুৰ উদযাপন ৰজা ত্ৰিচং দেউতচনিনৰ ৰাজত্বকালত তিব্বতত ৭৫৫ ৰ পৰা ৮০৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মাজত আৰম্ভ হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁক তিনিজন ধৰ্ম ৰজাৰ ভিতৰত এজন বুলি গণ্য কৰা হয় যিয়ে বৌদ্ধ ধৰ্মক তিব্বত অঞ্চলটোৰ সৈতে পৰিচয় কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁৰ শাসনৰ অধীনত যেতিয়া তিব্বতলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয় তেতিয়া গুৰু পদ্মসম্ভৱে এক পবিত্ৰ সাধনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পৱিত্ৰ পাত্ৰ পৰা পানীৰে মাটি সংৰক্ষণ কৰিছিল। পিছত তেওঁৰ পানীৰ পাত্ৰ ছিক্কিমৰ টাশ্বিডিং বৌদ্ধ মঠত লুকুৱাই ৰখা হৈছিল। ১৭ শতিকাত এই পাত্ৰটো পুনৰ পদ্মসম্ভৱৰ অৱতাৰ দ্বাৰা আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু সেই সময়ৰ পৰাই এই উৎসৱৰ আৰম্ভণি হৈছিল।

বৰ্ণনা

জিগপো লিংপাৰ মতে ভূম বা পৱিত্ৰ পাত্ৰত ভাৰতৰ পৱিত্ৰ ভূমি, ওডিয়ানা আৰু জাহৰৰ পৱিত্ৰ ভূমিত পোৱা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পৱিত্ৰ মাটি, পানী আৰু পাঁচ প্ৰকাৰৰ মূল্যবান ৰত্নৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছে। ছিক্কিমৰ টাশ্বিডিং মঠক এক পৱিত্ৰ স্থান হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। বিশ্বাস কৰা হয় যে এই ঠাই ডাক্কাৰ টাশ্বিডিং চাৰিটা পৱিত্ৰ গুহাৰ কেন্দ্ৰত, পূবে শৰচোগ বেপুগ, দক্ষিণে খাণ্ডোজাংপু, পশ্চিমে দেচেনপুগ আৰু উত্তৰে লহাৰী নাইংপুগ অৱস্থিত আৰু বিশ্বাস মতে ই নৰকৰ কষ্টৰ পৰা মুক্ত কৰে। বছৰৰ আৰম্ভণিতে পৱিত্ৰ পাত্ৰটো খোলা হয় আৰু লামা বা সন্ন্যাসীয়ে ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ কৰে। "যদি পানী কাষলৈ থাকে, তেন্তে আগন্তুক বৰ্ষত শান্তি আৰু সমৃদ্ধি বিৰাজ কৰিব। যদি পানী কাষত থাকে আৰু বিয়পি থাকে, ই প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু অশান্তিক সূচিত কৰে। যদি পানীৰ স্তৰ কম বা প্ৰায় শুকান হয় তেন্তে ই দুৰ্ভিক্ষক সূচিত কৰে।" বিশ্বাস কৰা হয় যে তিব্বতত গুৰু পদ্মসম্ভৱে কৰা ভুমচুত ভাল লক্ষণৰ চিহ্ন হিচাপে পাত্ৰৰ পৰা পানী পৰিছিল আৰু ভূমিকম্প হৈছিল। ধৰ্মৰ চাৰিজন অভিভাৱক দেৱতা আৰু ৩৩খন স্বৰ্গৰ দেৱতাসকলে আকাশৰ পৰা পুষ্পবৃষ্টি কৰিছিল।"

ছিক্কিমত মাজনিশাৰ পৰা পৰৱৰ্তী দিনলৈকে হাজাৰ হাজাৰ লোকে পৱিত্ৰ পানী প্ৰাপ্তিৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকা দেখা যায়। "পবিত্ৰ পানী"ৰ এক অংশ মানুহৰ মাজত বিতৰণ কৰা হয় আৰু পাত্ৰটো নদীৰ পানীৰে পুনৰ পূৰণ কৰা হয়। এই পাত্ৰ পৰৱৰ্তী ভুমচু উৎসৱৰ সময়তহে মুকলি কৰা হয়। কোৱা হয় যে, ভুমচু পানীৰ এটা টোপাল গ্ৰহণ কৰি জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰি আৰু সকলো অশুভ আত্মা আৰু দুখ আঁতৰ হয়। জনবিশ্বাস মতে, এই পানী গ্ৰহণ কৰিলে কোনোমতে বুদ্ধত্ব লাভ কৰিব বা পৰৱৰ্তী জীৱনত উচ্চ স্থানত জন্ম গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ছিক্কিম
শ্ৰেণী:ভূটান
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
হাইপ'থেলামাছ

হাইপ'থেলামাছ প্ৰমস্তিষ্কৰ ডায়েনচেফালনৰ তলৰ অংশ। অসংখ্য স্নায়ুস্ৰাৱী কোষ বা নিউক্লিয়াইৰ জৰিয়তে ই দেহৰ বহু কাম নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। পিটুইটেৰী গ্ৰন্থিৰ জৰিয়তে স্নায়ু তন্ত্ৰক অন্তঃস্ৰাৱী তন্ত্ৰৰ লগত সংযোগ কৰাটো ইয়াৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্য। থেলামাছৰ তলত অৱস্থিত হাইপ'থেলামাছ লিম্বিক প্ৰণালীৰ অংশ। সকলো মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ মগজুত হাইপ'থেলামাছ থাকে। মানুহৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ আকাৰ এটা বাদামৰ সমান। অনৈচ্ছিক স্নায়ু তন্ত্ৰৰ বহু জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াতো ই অংশ লয়। ইয়াৰ নিউক্লিয়াইবোৰে তৈয়াৰ কৰা বিমোচন হৰম'ন (releasing hormone) আৰু নিৰোধক হৰম'নবোৰে (Inhibiting hormone) অগ্ৰ পিটুইটেৰী গ্ৰন্থিৰ হৰম'নত প্ৰভাৱ পেলায়। এইবোৰ এক্সন আৰু আৰু নিবাহিকা পৰিবাহী তন্ত্ৰৰ সহায়ত পিটুইটেৰী গ্ৰন্থিলৈ যায়। আনহাতে হাইপ'থেলামাছত উৎপন্ন হোৱা অক্সিট'চিন আৰু ভেছ'প্ৰেছিন নামৰ দুবিধ হৰম'ন এক্সনেৰে পোনে পোনে পশ্চাৎ পিটুইটেৰীলৈ যায় আৰু প্ৰয়োজনসাপেক্ষে তাৰ পৰা ক্ষৰিত হয়।

হাইপ'থেলামাছে শৰীৰৰ তাপ, ক্ষুধা, পিয়াহ, টোপনি, ছন্দঃপূৰ্ণ চক্ৰ (circadian rythm) আৰু নানা আচৰণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

অতিৰিক্ত পাঠ

বাহ্যিক সংযোগ

The Hypothalamus and Pituitary at endotexts.org
NIF Search - Hypothalamus via the Neuroscience Information work
Space-filling and cross-sectional diagrams of hypothalamic nuclei: hypothalamus, anterior, tubular, posterior.

শ্ৰেণী:অন্তঃস্ৰাৱী বিজ্ঞান
শ্ৰেণী:মস্তিষ্ক
ঘিউ

ঘিউ হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মাখনৰ পৰা উৎপাদন কৰা পৰিষ্কাৰ পানীৰ দৰে পদাৰ্থ৷ খাদ্যৰ সোৱাদ আৰু সুগন্ধি বৃদ্ধিৰ বাবে এই অঞ্চলৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যত ঘিউ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷
ইয়াক সাধাৰণতে ৰন্ধা-বঢ়াৰ বাবে, পৰম্পৰাগত ঔষধ হিচাপে আৰু হিন্দু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷

বিৱৰণ

ঘিউ সাধাৰণতে মাখন উতলাই প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ প্ৰথমে গাখীৰ উতলাই সৰ বা ক্ৰিম কাঢ়ি তাক মন্থন কৰিলে মাখন তৈয়াৰ হয়৷ ঘিউৰ দানাৰ আকাৰ, ৰং আৰু সোৱাদ মাখনৰ গুণাগুণ, প্ৰক্ৰিয়াটোত ব্যৱহাৰ কৰা গাখীৰ আৰু উতলাৰ সময়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে৷

উৎপত্তি

ঘিউ শব্দটো সংস্কৃত ঘৃত (घृत)ৰ পৰা আহিছে, যাক ফটফটীয়া মাখন বোলা হয়৷ ই প্ৰাচীন গ্ৰীক শব্দ khristósৰ সৈতে সম্পৰ্কিত৷

হিন্দু ধৰ্মত ঘিউৰ ব্যৱহাৰ

পৰম্পৰাগতভাৱে ঘিউ গৰু বা ম'হৰ গাখীৰৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়৷ বৈদিক যুগৰ পৰাই ইয়াক পূজা-পাতলত ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ বৈদিক যজ্ঞ আৰু হোম কৰাৰ সময়ত অগ্নিৰ মাধ্যমেৰে বিভিন্ন দেৱতাক স্মৰণ কৰাটো এক পবিত্ৰ প্ৰয়োজনীয়তা (চাওক: যজুৰ্বেদ)৷

বিবাহ আৰু অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া আদি অনুষ্ঠানৰ বাবে অগ্নি ৰীতি-নীতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ দেৱতাৰ মূৰ্তি পূজাত ঘিউৰ প্ৰয়োজন হয়, য'ত ঘিউৰ চাকি জ্বলাই পূজা কৰা হয়৷ পঞ্চামৃতৰ বাবেও ঘিউৰ লগতে, মৌ, গাখীৰ, দৈ, চেনিৰ প্ৰয়োজন হয়৷ দেৱতাক স্নান কৰিবলৈও ঘিউৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ৰান্ধনত ঘিউৰ ব্যৱহাৰ

ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ৰন্ধনত ঘিউ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ, বিশেষকৈ বিৰিয়ানী, ৰুটি, পুৰণপুৰি(মহাৰাস্ত্ৰৰ), পৰঠা, বাট্টি(ৰাজস্থানৰ) ৰান্ধোতে ঘিউৰ অতি প্ৰয়োজন৷
ৰাজস্থানত প্ৰায়ে বাট্টিৰ লগত ঘিউ থাকে৷ সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰতত ঘিউৰ লগত ৰুটি পৰিবেশন কৰা হয়৷ কৰ্ণাটক আৰু তামিলনাডুত দ'ছা আৰু কেছৰৰ ভাতৰ লগত ঘিউৰ দিয়া হয়৷ পশ্চিম বংগ, বাংলাদেশ আৰু গুজৰাটত খিচড়ী হৈছে মচুৰ দাইলৰ সৈতে চাউলৰ পৰম্পৰাগত সন্ধিয়াৰ আহাৰ৷ দৈ, জিৰা, তেজপাত, হালধি, নহৰু, নিমখ আৰু ঘিউৰ হৈতে তৰকাৰী সিজোৱা হয়৷ ইয়াৰ উপৰিও ই কাঢ়ি আৰু ভাৰতীয় মিঠাই, যেনে মাইছুৰ পাক আৰু লাড়ুত উপযোগী৷ ভাৰতীয় ৰেষ্টুৰেণ্টত সাধাৰণতে বৃহৎ পৰিমাণৰ ঘিউ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়৷ সাধাৰণতে নান আৰু ৰুটিত ঘিউ লগাই পৰিবেশন কৰা হয়৷ উড়িষ্যা ৰাজ্যত খেচেদি আৰু ডালমা আদি খাদ্যত ঘিউৰ বহুল ব্যৱহাৰ হয়৷ বিশেষকৈ উড়িষ্যাৰ বেছিভাগ মন্দিৰতে প্ৰস্তুত কৰা সাত্ত্বিক খাদ্যত ইয়াৰ ৰন্ধন পৰম্পৰাৰ প্ৰধান উপাদান হিচাপে ঘিউ থাকে৷ দক্ষিণ ভাৰতীয় খাদ্যত তৰকাৰীত ওপৰৰ পৰা গৰম তেল দিওঁতে আৰু চাউলৰ ব্যঞ্জন আৰু মিঠাই প্ৰস্তুত কৰাত ঘিউ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ উত্তৰ ভাৰতীয়সকলেও আচাৰ, দাইল আৰু তৰকাৰীৰ সৈতে খোৱাৰ আগতে ভাতত ঘিউ দি খায়৷ উত্তৰ ভাৰতীয়সকল ঘিউৰ সৰ্বাধিক গ্ৰাহকৰ ভিতৰত অন্যতম৷ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ নিৰামিষ খাদ্যত বিশেষকৈ টেঙা আৰু মিঠা উভয় ব্যঞ্জন প্ৰস্তুতৰ বাবে ঘিউ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ উত্তৰ ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ বাবে ঘিউ গুৰুত্বপূৰ্ণ, পৰঠা, দাইল আৰু তৰকাৰীত প্ৰায়ে চহকী সোৱাদৰ বাবে তেলৰ সলনি ঘিউ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ গৰুৰ গাখীৰৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা ঘিউ চাউল বা ৰোটিৰ সৈতে বা তৰকাৰী বা দাইল ওপৰত হিচাপে ঘিউ দিয়াটো পৰম্পৰাগত৷ আনহাতে ম'হৰ গাখীৰৰ ঘিউ সাধাৰণ ৰন্ধা-বঢ়াৰ উদ্দেশ্যে অধিক ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷

ঘিউ ভজাৰ বাবে আদৰ্শ চৰ্বি, কাৰণ ই ২৫০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছতহে ধোঁৱায় (৪৮২ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইট) হয়, যিটো সাধাৰণ ৰন্ধা উষ্ণতাৰ প্ৰায় ২০০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ (৩৯২ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইট) আৰু বেছিভাগ উদ্ভিদ তেলৰ তুলনাত বহু ওপৰত৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা

অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা হৈছে অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ, সমালোচক আৰু সাহিত্যিক ড০ হীৰেন গোহাঁইৰ দ্বাৰা লিখিত এখনি অ-কাহিনীমূলক গ্ৰন্থ। ১৯৮৯ চনত সাহিত্য একাডেমীৰে সন্মানিত হোৱা এই গ্ৰন্থখনে মূলতঃ অসমীয়া সমাজ-জীৱনত বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ আৰু সামগ্ৰিকভাৱে বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ একাধিক দিশৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে৷ ২০২৪ চনত গ্ৰন্থখনৰ চতুৰ্থটো পৰিৱৰ্ধিত সংস্কৰণ প্ৰকাশিত হয়৷

উদ্ধৃতিসমূহ

প্ৰসংগ উত্থাপন

সংহতিৰ যি ঐতিহ্যৰ কথা আমি কৈছোঁ, সি ঘাইকৈ সাংস্কৃতিক৷ অৰ্থাৎ তাৰপৰা ধৰ্ম, ভাষা আৰু জীৱনযাত্ৰাৰ প্ৰশ্নটো আঁতৰাই থ'ব নোৱাৰি৷
পৃ. ৩৫
সংহতি এটা ধোঁৱাচাঙত সাঁচি থ'ব পৰা নাইবা শৰাইত থাপি পাহৰিব পৰা পদাৰ্থ নহয়৷ ই এটা প্ৰক্ৰিয়া৷
পৃ. ৩৫

অসমত বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ পটভূমি

সাংস্কৃতিক দিশত অসমীয়া সমাজৰ বাবে সকলোতকৈ উল্লেখযোগ্য ঘটনা আছিল বৈষ্ণৱ আন্দোলন৷ কেৱল তাৰ বিপুল আৰু গভীৰ প্ৰভাৱৰ বাবেই নহয়৷ এই আন্দোলনে মানসিক আৰু নৈতিকভাৱে অসমৰ মানুহক যিমান ওপৰলৈ তুলিলে, আন একোৱে এতিয়ালৈকে নিব পৰা নাই৷ বিদেশীৰ আগত আমাৰ পৰিচয়ৰ প্ৰধান সূত্ৰ এই আন্দোলনসমূহ৷
পৃ. ৪১

ভক্তিবাদৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়

মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মমত প্ৰচাৰত মাধৱদেৱৰ সোঁহাত আছিল ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ী নাৰায়ণ দাস বা ঠাকুৰ আতা৷ পণ্য ব্যৱস্থাৰ বিকাশ আৰু প্ৰসাৰত এই দোকানী, সৰু-সুৰা বেপাৰী আৰু ভ্ৰাম্যমাণ ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীসকলৰ বৰঙণিও আছিল উল্লেখযোগ্য৷
পৃ. ৭৭

অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ সামাজিক ভূমিকা

শংকৰদেৱৰ বাবে ভাগৱত পুৰাণ ভক্তিৰ অন্যতম প্ৰধান অৱলম্বন৷ প্ৰথম, দ্বিতীয় দশমৰ আদিছোৱা, একাদশ আৰু দ্বাদশ স্কন্ধ শংকৰদেৱে নিজে অসমীয়ালৈ ভাঙিছে৷ কিন্তু মূল ভাগৱতৰ মূল আৰু সূক্ষ্ম তত্ত্বকথা তেওঁ হয় বাদ দিছে, নতুবা অত্যন্ত সংক্ষেপে অনুবাদ কৰিছে৷
পৃ. ৯৯

শংকৰদেৱ ইতিহাসৰ ঊৰ্ধ্বত আছিল নে?(১)

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ অসমীয়াহে নালাগে সকলো অসমবাসীৰ কৃতজ্ঞ শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰ৷ তেওঁৰ আদৰ্শ আৰু অৱদানে অসমৰ মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক জগতত এনে সাঁচ বহুৱাই থৈ গৈছে যে বহু যুগ ধৰি আমি তেওঁৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি থাকিব লাগিব, তেওঁৰ শিক্ষা কামত লগাব লাগিব৷
পৃ. ১৩৫

তথ্যসূত্ৰ

গোহাঁই, হীৰেন (২০২৪, চতুৰ্থ পৰিৱৰ্ধিত সংস্কৰণ). অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা . পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-৭৮১০০১. জে বি বুক ষ্টল. .
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমী বঁটা বিজয়ী গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধ সংকলন
ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী

ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী হ'ল অসমীয়া ভাষা আন্দোলনৰ প্ৰথম শ্বহীদ। ১৯৪২ চনত শিৱসাগৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰা ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী ভাষা আন্দোলন সময়ত কটন কলেজৰ ছাত্ৰ আছিল আৰু বৰ্তমানৰ ‘ৰঞ্জিত বৰপূজাৰীৰ ছাত্ৰবাস’ৰ আৱাসী আছিল। ১৯৬০ চনত অসমীয়া ভাষাক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে প্ৰৱৰ্তন কৰা দাৱীত সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাতে জোৰদাৰ আন্দোলন গঢ় লৈ উঠিছিল। কটন কলেজ তাৰ ব্যতিক্ৰম নাছিল।

১৯৬০ চনৰ ৪ জুলাই তাৰিখে আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰা কটনীয়ান সকলৰ ওপৰত পুলিছে চলোৱা গুলীত ছাত্ৰাবাসৰ ভিতৰতে ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী শ্বহীদ হয়। উল্লেখযোগ্য যে কটন কলেজ কৰ্তৃপক্ষই পৰৱৰ্তী কালত, দ্বিতীয় ছাত্ৰাবাসটো শ্বহীদ ৰঞ্জিত বৰপূজাৰীৰ নামেৰে নামকৰণ কৰে।
অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাত ৰঞ্জিৎ বৰপূজাৰীৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃ হেমকান্ত বৰপূজাৰীয়ে শিৱসাগৰ কাছাৰীত ওকালতি কৰিছিল। পূজাৰীৰ মাকৰ নাম আছিল তিলোত্তমা। বৰপূজাৰীয়ে শিৱসাগৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰি কটন কলেজৰ বিজ্ঞান শাখাত নাম লিখাইছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষা আন্দোলন
অজয় কুমাৰ দত্ত

অজয় কুমাৰ দত্ত ভাৰতৰ এগৰাকী সমাজকৰ্মী। তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন বেচৰকাৰী সংগঠনৰ সৈতে জড়িত হৈ সমাজসেৱা আগবঢ়াই আহিছে।

চমু জীৱনী

অজয় কুমাৰ দত্ত অসমৰ গুৱাহাটীৰ বাসিন্দা। তেওঁ গুৱাহাটী মিউনিচিপালিটিৰ কাউন্সিলৰ হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৭৮ চনত তেওঁ জনতা দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি কমিউনিষ্ট দলৰ নন্দেশ্বৰ তালুকদাৰক পৰাস্ত কৰে আৰু পূব গুৱাহাটী সমষ্টিক প্ৰতিনিধিৰূপে নিৰ্বাচিত হয়।

ভাৰত চৰকাৰে ২০১৬ চনত অজয় কুমাৰ দত্তৰ সমাজসেৱাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিক
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
চোলা

চোলা এবিধ বস্ত্ৰ। ই আদিতে পুৰুষে পিন্ধা বস্ত্ৰ আছিল। বৰ্তমান ইয়াৰ আকাৰ আকৃতি সলনি হৈ নাৰী পুৰুষ উভয়েই পিন্ধিব পৰা হৈছে। হেমকোষ অভিধানত চোলাৰ অৰ্থ এনেকৈ দিয়া আছে, বেজীৰে সী গা আৰু হাত ঢাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এবিধ কাপোৰ। ই সংস্কৃত শব্দ “চুল’’ৰ পৰা আহিছে। সংস্কৃতত চোল বা চোলক মানে বক্ষবন্ধনী। অসমত আহোম ৰাজশাসন কালত “চোলাধৰা’’ বুলি এটা বিষয়বাবৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল, তেওঁৰ কাম আছিল ৰজাৰ চোলা যোগাৰ কৰা বা সাজ-সজ্জা কৰোৱা। অসমীয়া পুৰুষৰ সাজ বুলি চুৰীয়া, খনীয়া কাপোৰ বা চেলেং আৰু কপাহী কাপোৰৰ পাগুৰীৰ লগতে কোনো কোনোৱে চোলা পিন্ধিছিল। চোলা মানুহৰ গা আৰু হাতদুখন আবৃত কৰি ৰাখিব পৰা এবিধ বস্ত্ৰ যদিও ইয়াৰ আকৃতি বেলেগ বেলেগ। চোলাৰ সমাৰ্থক ইংৰাজী শব্দ ’ছাৰ্ট’ আৰু ই ইউৰোপ আমেৰিকাৰ লোকসকলৰ পৰিধেয় বস্ত্ৰ। ইংৰাজী ভাষাত ইয়াক চাৰ্ট, টি-চাৰ্ট আদি নামে জনা যায়। আদিতে ই নাৰীসকলে পিন্ধা চেমিজৰ দৰে পুৰুষসকলে কাপোৰৰ তলত পিন্ধা বস্ত্ৰ আছিল। পিছলৈ ইয়াক নাৰী-পুৰুষ উভয়েই পিন্ধিবলৈ লয়। সময়ৰ লগে লগে এইবিধ বস্ত্ৰৰ আকৃতি সলনি হৈ আহিছে। নামো সলনি হৈছে। ইউৰোপ আমেৰিকাৰ লোকসকলে ছাৰ্টৰ ওপৰত ডিঙিত টাই বান্ধি লয়।

অসমৰ নানাবিধ চোলা

চোলা কপাহী, চিল্ক, এড়ী আদি বিভিন্ন কাপোৰৰ পৰা তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো জাতি-জনজাতিৰ লোকে চোলা ব্যৱহাৰ কৰে যদিও প্ৰত্যেকৰে প্ৰস্তুতি বিধি আৰু নাম বেলেগ বেলেগ। অসমতো বহু পুৰণি কালৰ পৰাই চোলাৰ ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। আহোম শাসনৰ সময়ৰ পৰাই পুৰুষ-মহিলা উভয়েই চোলা পিন্ধাৰ কথা ’হস্তী বিদ্যাৰ্ণৱ’ গ্ৰন্থত অংকিত চিত্ৰৰ পৰা ধৰিব পাৰি। স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনতেই অসমীয়া বস্ত্ৰলৈ আমূল পৰিৱৰ্তন আহিছিল। সেইসময়ত মহিলাসকলে ফুলবছা চোলা, পিঠিৰ ফালে বন্ধা কাঞ্চুলি চোলা, পাৰি থকা হাতচুটি চোলা আৰু কুঁৱৰীসকলে পাটৰ চিত্ৰ-বিচিত্ৰ কাৰচিপ কৰা চোলা পিন্ধিছিল। পুৰুষসকলেও বিভিন্ন চোলা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। চোলাবোৰ কেইবাটাও নামেৰে পৰিচিত। নৰা চোলা, এঙা চোলা, হলৌ চোলা, বুকু চোলা, মিৰ্জাই চোলা, ফুটৱৈ চোলা, মোগলাই চোলা, ঘাগৰা, গোমচেং, চাটন, বুটাদাৰ চাটন, জালি চোলা, চাপকণ চোলা আদি অনেক প্ৰকাৰৰ চোলা আছে। পাদুৰী চাহাবসকলে পিন্ধাৰ দৰে চোলা আঁৰণি চাপকণৰ ওপৰত পৰিধান কৰিছিল। দৰাই জামা চোলা আৰু ৰজাই ৰূপৰ বেৰী দিয়া চোলা পিন্ধিছিল। ৰজাৰ চোলাত ৰূপালী সূতাৰ পাৰি লগোৱা আছিল। অসমৰ মানুহে চোলাত বুতাম ব্যৱহাৰ নকৰিছিল। হাড় আৰু কপাহৰ ক্ষুদ্ৰ বাটিকা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই বাটিকাবোৰক গাঁথি বোলা হয়। সাধাৰণতে গাঁথিবোৰ কপাহী সূতাৰে তৈয়াৰ কৰি লৈছিল। চোলাবোৰ বিভিন্ন আকৃতিত চিলাই কৰি লৈছিল।

জনজাতীয় লোকৰ চোলা

অসমৰ বহু জনজাতীয় পুৰুষে চোলা পিন্ধা দেখা যায়। সকলোবোৰ চোলা বেলেগ বেলেগ নাম আৰু আৰ্হিৰ। এইবোৰৰ দ্বাৰা একোটা জাতিৰ পৰিচয় পাব পাৰি। অঁকা পুৰুষে বুকুখোলা চোলা পিন্ধে। কাৰ্বিসকলে হাত চুটি আৰু তললৈ দীঘল দহি ওলমি থকা চোলা পিন্ধে। চিংফৌ ৰজাই চীনা ভেলভেট কাপোৰেৰে তৈয়াৰী বুতাম লগোৱা চোলা পিন্ধে। এওঁলোকৰ চোলাৰ বুতামত জাংফাই বা সোণ খটোৱা থাকে। টাগিন পুৰুষ মহিলা উভয়েই ৰঙা বৰণৰ দীঘল চোলা পিন্ধে। ফাকেয়াল আৰু মিচিমিয়ে আঁঠুৰ ওপৰলৈ পৰা দীঘল চোলা ব্যৱহাৰ কৰে। মনপা পুৰুষে চোলাৰ ঠাইত দীঘল কোট পিন্ধে। চোলাসমূহত ৰঙ-বিৰঙৰ সূতাৰে কাৰুকাৰ্য কৰা থাকে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
জয়া শীল

জয়া শীল ঘোষ এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী। অতি কম বয়সৰ পৰাই পাঁচ বছৰ ধৰি তেওঁ গুৰু ইন্দিৰা পি পি বৰাৰ অধীনত ভৰতনাট্যম শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সমান্তৰালভাৱে অসমীয়া টেলিভিছনতো অভিনয় কৰি আছিল আৰু তেওঁক অনুপ্ৰাণিত কৰা দুলাল ৰয় আৰু বাহাৰুল ইছলামৰ দৰে এন এছ ডিৰ বিশিষ্ট অসমীয়া নাট্য ব্যক্তিসকলৰ সৈতে নাটক কৰিছিল। জয়াই নাট্য প্ৰশিক্ষণৰ বাবে নতুন দিল্লীৰ নেচনেল স্কুল অৱ ড্ৰামালৈ যায় আৰু তাৰ পিছত ১৯৯৭ চনত তিনি বছৰীয়া পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰে।

কৰ্মজীৱন

জয়াই ৮টা ভাষাৰ ১৯খন পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ কথা-ছবিত অভিনয় কৰিছে আৰু কেইবাটাও বিজ্ঞাপনত অভিনয় কৰিছে। জয়াৰ কিছুমান ছবিয়ে ভেনিচ, পুছান আদি চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে বুদ্ধদেৱ দাসগুপ্তৰ উত্তৰা। উত্তৰাৰ বাবে ২০০০ চনত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বাবে তেওঁ মনোনীত হৈছিল।২০০১ চনত অসমীয়া ছবি 'শেষ উপহাৰ'ত যতিন বৰাৰ বিপৰীতে মুখ্য অভিনেত্ৰীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ন কৰিছিল। ২০০৪ চনত তেওঁক কাহিনী ঘৰ ঘৰ কি ছবিতো দেখা গৈছিল।
তেওঁৰ কিছুমান সুপৰিচিত ছবি হ’ল চাল এণ্ড এক্সকিউজ মি(হিন্দী), প্ৰভু দেৱাৰ বিপৰীতে পেনিনমনাথাইথ’ট্টু(তামিল), বিক্ৰমৰ বিপৰীতে চামুৰাই (তামিল), শিৱৰাজ কুমাৰৰ বিপৰীতে বাহালা চান্না গিদে (কানাড়া), মাগুনিডো সাগোডো (ওড়ীয়া) ছবি যিয়ে ২০০৩ চনত শ্ৰেষ্ঠ ওড়ীয়া ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু থিলাদানাম (তেলেগু) যিখন ৬ বাৰকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী চলচ্চিত্ৰ সমালোচক আৰু পৰিচালক কে.এন.টি. শাস্ত্ৰী আৰু লগতে ২০০৩ চনত পুছান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ বিদেশী চলচ্চিত্ৰ আৰু নিউ কাৰেণ্টছ বঁটা প্ৰাপ্ত আৰু বাংলা ভাষাৰ শেষ ঠিকানা ইত্যাদি। তেওঁ ডেটল, কলগেট, ক্লিনিক প্লাছ অইল এন শ্বেম্পু, ছান ড্ৰপ অইল আদি ত্ৰিশটাতকৈও অধিক ব্যৱসায়িক বিজ্ঞাপনত কাম কৰিছে।

অসম প্ৰাগ চিনে এৱাৰ্ডত অসমীয়া ছবি শৃংখলৰ বাবে ২০১৪ৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী বঁটা লাভ কৰে।

এই গোটেই পৰিক্ৰমাৰ মাজতে তেওঁ নিজৰ প্ৰথম আৱেগ - নৃত্যৰ সাধনা অব্যাহত ৰাখিছিল। মুম্বাইত থকাৰ সময়ত তেওঁ লাস্য একাডেমীত গুৰু বৈভৱ আৰেকাৰ আৰু গুৰু ৰাজেশ্ৰী শিৰকেৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। পিছলৈ গুৰু নৰেশ পিল্লাইৰ অধীনত মুম্বাইতো প্ৰশিক্ষণ লয়।

কলকাতালৈ বাসস্থান সলনি কৰাৰ পিছত ২০০৫ চনত গুৰু থানমণি কুট্টীৰ নিৰ্দেশনাত জয়াই কলামণ্ডলমত যোগদান কৰে। এতিয়া বিদুষী ৰাম বৈদ্যনাথনৰ অধীনত শিক্ষা অব্যাহত ৰাখিছে। জয়াই বহু সন্মানীয় স্থানত নৃত্যশিল্পী হিচাপে অনুষ্টান পৰিৱেশন কৰিছে। ২০১৫ চনৰ মে’ মাহত ২০০৭ চনৰ বাংলা সন্মিলন এণ্ড মাস্কাট শ্ব’ৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত ডেট্ৰাইটৰ কোবো এৰিনাত দৰ্শকক আমোদ দিছিল।

প্ৰখ্যাত নাট্য ব্যক্তিত্ব উষা গাংগুলীৰ সৈতে জয়াই তেওঁৰ প্ৰযোজনা চণ্ডালিকাৰ মূল নায়িক হিচাপেও কাম কৰিছিল। অপৰ্ণা সেনাপতিৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত আৰ্শীনগৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ দীপ চৌধুৰীৰ পৰিচালনাত গুৱাহাটীত শ্বুট কৰা বাংলা ভাষাৰ ফিল্ম আলিফাই ২০১৬ চনত নিৰ্বাচিত হোৱা ২২ সংখ্যক কলকাতা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱে ২০১৭ চনত শ্ৰেষ্ঠ অভিষেক পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰে আৰু অট্টাৱা ছবি মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বঁটা লাভ কৰে৷ লোনাৱালা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ (LIFT)ত আলিফা ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে। ২০১৮ চনত হায়দৰাবাদ বাংলা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত আলিফা ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে।

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:ওড়িয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী