ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
টালিছ পৰ্বতমালা

টালিছ পৰ্বতমালা হৈছে আজাৰবাইজানৰ লংকাৰান-আস্তাৰা অৰ্থনৈতিক অঞ্চল আৰু ইৰাণৰ আৰ্দাবিল আৰু গিলান প্ৰদেশৰ এটা পৰ্বতমালা

ভৌগোলিক পৰিৱেশ

তালিছ পৰ্বতমালা দক্ষিণ-পূব আজাৰবাইজানৰ লংকাৰান নিম্নভূমিৰপৰা উত্তৰ-পশ্চিম ইৰাণৰ চেফিড ৰুড (হোৱাইট নদী)ৰ তলৰ অংশলৈকে দক্ষিণ-পূব দিশলৈ বিস্তৃত হৈ আছে। এই পৰ্বতমালাৰ কেইটামান শৃংগ ৰ ওখ।

ভূ-তাত্ত্বিক দিশ

ভূ-তাত্ত্বিকভাৱে টালিছ পৰ্বতমালা মূলতঃ ক্ৰিটেচিয়াছৰ শেষৰফালৰ আগ্নেয়গিৰি-পলসুৱা নিক্ষেপৰদ্বাৰা গঠিত; ইয়াৰ দক্ষিণ অংশত প্ৰাচীন জীৱাশ্ম যুগৰ শিলৰ এটা বেল্ট আৰু ট্ৰাইএছিক আৰু জুৰাছিক শিলৰ আন এটা বেল্টো আছে, যি দুয়োটা উত্তৰ-পশ্চিমৰপৰা দক্ষিণ-পূবলৈ বিস্তৃত হৈ আছে।

ৰাজনৈতিক সীমান্তত ইৰাণ আৰু আজাৰবাইজানৰ মাজত থকা এই পৰ্বতমালাক আজাৰবাইজান ভাষাত টালিছ আৰু গ্ৰীক ভাষাত হাইৰকানীয়া বুলি জনা যায়। বিশ্বৰ ভিতৰতে অনন্য এই পৰ্বতমালা দক্ষিণ আজাৰবাইজানৰপৰা আৰম্ভ হৈ পোনে পোনে দক্ষিণলৈ বক্ৰ হৈ তাৰ পিছত ইৰাণৰ সীমান্ত পাৰ হৈ কেছপিয়ান সাগৰৰ উপকূলৰ কাষেৰে পূব দিশলৈ আগবাঢ়িছে। জলবায়ু, উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰ অনন্য মিশ্ৰণৰ বাবে ইয়াক বহু বছৰৰ আগতে ইউনেস্ক’ৰ প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল যদিও শেহতীয়াকৈ ইয়াৰ মৰ্যাদা বৃদ্ধি পাইছে। ইয়াত অন্যান্য প্ৰজাতিৰ লগতে সংকটজনকভাৱে বিপন্ন পাৰ্চী নাহৰফুটুকী আৰু সংকটজনকভাৱে বিপন্ন পাৰ্চী লোহাৰ কাঠ গছ পোৱা যায়। টালিছ পৰ্বতমালাৰ পাহাৰবোৰৰ ভিতৰত অৱস্থিত হাইৰেনিয়ান ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনে এই অনন্য পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ বাবে নিৰাপদ আশ্ৰয়স্থল হিচাপে কাম কৰে আৰু বিপন্ন উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে।

এই পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ আজাৰবাইজান অংশত হাইৰকেনিয়া ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানে এই পৰিৱেশ তন্ত্ৰক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে, য’ত নাহৰফুটুকী আৰু লোহাৰ কাঠ গছও অন্তৰ্ভুক্ত। কিন্তু ই অঞ্চলটোৰ টালিছ পৰ্বতমালাৰ এটা অংশহে সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে, যিবোৰ উত্তৰ দিশত গছৰ ৰেখাৰ ওপৰেৰে উঠি ভেড়া আৰু গৰু-ম’হৰ বাবে হাজাৰ হাজাৰ একৰ পৰম্পৰাগত পাহাৰীয়া চৰণীয়া পথাৰ যোগান ধৰে।

পৰিৱেশ বিজ্ঞান

টালিছ পৰ্বতমালাত বছৰি সৰ্বাধিক ১৬০০ৰপৰা ১৮০০ মিলিমিটাৰ বৰষুণ হয় আৰু আজাৰবাইজান আৰু ইৰাণ দুয়োখন দেশতে সৰ্বাধিক বৰষুণ হয় লংকাৰান নিম্নভূমিত। লংকাৰান নিম্নভূমিকে ধৰি কাস্পিয়ান সাগৰৰ উপকূলৰ আৰ্দ্ৰ উপক্ৰান্তীয় উপকূলীয় নিম্নভূমি এই ৰেঞ্জৰ পূব পাদদেশত অৱস্থিত।

টালিছ পৰ্বতমালা নিম্নভূমি আৰু পাহাৰীয়া অৰণ্যৰে আবৃত। এই অঞ্চলটো কাস্পিয়ান হাইৰেনিয়ান মিশ্ৰিত বন পৰিৱেশ অঞ্চলৰ অংশ।

এসময়ত টালিছ পৰ্বতমালাত কাস্পিয়ান বাঘ পোৱা গৈছিল।

পৰ্য্যটনৰ সুবিধা

টালিছ পবতমালা পৰ্য্যটকৰ বাবে এক আকৰ্ষণীয় স্থান। টালিছ পৰ্বতমালাৰ কিছুমান জনপ্ৰিয় কাৰ্য্যকলাপৰ ভিতৰত আছে:

পাহাৰীয়া পথৰ কাষেৰে হাইকিং আৰু ট্ৰেকিঙৰ সুবিধা আছে। যিয়ে অঞ্চলটোৰ বৈচিত্ৰ্যময় প্ৰাকৃতিক দৃশ্য আৰু প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য্যসমূহ চাবলৈ সুযোগ প্ৰদান কৰে।
নিৰ্দিষ্ট কেম্পিং এলেকাত কেম্পিং কৰা, যাৰ ফলত দৰ্শকে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত সম্পূৰ্ণৰূপে নিমজ্জিত হ’ব পাৰে আৰু পাহাৰত ৰাতিটো উপভোগ কৰিব পাৰে।
টালিছ পৰ্বতমালাৰ সুন্দৰ দৃশ্য, অনন্য উদ্ভিদ প্ৰজাতি, আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ বন্যপ্ৰাণী ফটোগ্ৰাফিৰে ধৰি ৰাখিবলৈ পাৰে বণ্যপ্ৰেমীয়ে।
চৰাই চোৱা, অঞ্চলটোৰ ঘন অৰণ্য আৰু পাহাৰীয়া ভূ-খণ্ডত বাস কৰা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ চৰাইবোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ পৰা যায়।

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা
শ্ৰেণী:ইৰান
শ্ৰেণী:এছিয়া
ৰাধা কেচ্চাৰ

ৰাধা কেচ্চাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ যি 'সসীম গোটৰ উপস্থাপন তত্ত্ব' (Representation theory of finite groups) সম্পৰ্কে কৰা গৱেষণাৰ বাবে জনাজাত। তেখেতে লণ্ডত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিতৰ অধ্যাপক। ২০০৯ চনত লণ্ডন গাণিতিক সমাজৰ পৰা তেখেতে "বাৰৱিক বঁটা" অৰ্জন কৰে।

শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন

কেচ্চাৰে পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৯১ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৯৫ চনত তেখেতে অহাইঅ' ষ্টেইট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেতৰ গৱেষণা-শীৰ্ষক আছিল: 'Blocks And Source Algebras For The Double Covers Of The Symmetric Groups'। ৰোনাল্ড ছ'ল'মন আছিল তেখেতৰ তত্ত্বাৱধায়ক।

কেচ্চাৰে য়ালে বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মাইন্নেছ'টা বিশ্ববিদ্যালয়ত অনাবাসিক সহযোগী অধ্যাপকৰ পদত অধ্যাপনা কৰে। তাৰ পাছত তেখেতে ইউনিভাৰ্ছিটি কলেজ, লণ্ডনত 'ৱেৰ জুনিয়ৰ গৱেষক সদস্য' হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে। তাত দায়িত্ব পালন কৰি ৰাধা কেচ্চাৰ ২০০২ চনত অহাইঅ' ষ্টেট বিশ্ববিদ্যালয়লৈ ঘূৰি আহে আৰু সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে।
২০০৫ চনত কেচ্চাৰে এবাৰডন বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যায়। আৰু ২০১২ চনৰ চেপ্টেম্বৰত পুনৰ চিটি, ইউনিভাৰ্ছিটি অৱ লণ্ডনলৈ উভতি যায়।

গ্ৰন্থ

মাইকেল এচ্চবেকাৰ আৰু বব অলিভাৰৰ সৈতে তেখেতে 'বীজগণিত আৰু ট'প'লজিত একীকৰণ প্ৰণালী'(Fusion Systems in Algebra and Topology) নামৰ গ্ৰন্থখন লিখে। গ্ৰন্থখন ২০১১ চনত কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰেছৰ পৰা প্ৰকাশিত হয়।

স্বীকৃতি

ভৱিষ্যতৰ চিটি কলেজৰ সহকৰ্মী জোচেফ চোৱাঙৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে কেচ্চাৰে ২০০৯ চনত বাৰৱিক বঁটা লাভ কৰে। তেওঁলোকৰ গৱেষণাপত্ৰৰ নাম আছিল-"Symmetric Groups, Wreath Products, Morita Equivalences and Broué's Abelian Defect Conjecture".(। )

সদস্য

২০০৮ চনৰ পৰা এতিয়ালৈকে ৰাধা কেচ্চাৰে চিটি ইউনিভাৰ্চিটি অৱ লণ্ডনক 'লণ্ডন গাণিতিক সমাজ'ত প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আহিছে।
এডিনবাৰ্গ গাণিতিক সমাজৰ তেখেত এগৰাকী সাধাৰণ সদস্য। (২০০৭-বৰ্তমানলৈকে)

বাহ্যিক সংযোগ

চিটি ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ লণ্ডনৰ মুখ্য পৃষ্ঠা
চিটি ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ লণ্ডনত ৰাধা কেচ্চাৰৰ পৰিচয়সূচী

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা গণিতজ্ঞ
জিতেন হাজৰিকা

জিতেন হাজৰিকা এজন অসমীয়া চিত্ৰশিল্পী। ভাৰতীয় সেনা বাহিনীৰ পৰা কৰ্ণেল ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা হাজৰিকাই ১৯৩৬ চনত নগাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ভাৰতৰ লগতে বিদেশতো তেওঁৰ একক চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছে। চিত্ৰশিল্পীগৰাকীয়ে বৰ্তমান দিল্লীৰ নয়দাত বাস কৰে।

শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন

১৯৩৬ চনত নগাঁও জিলাৰ হাতীচোঙত জিতেন হাজৰিকাই জন্মগ্ৰহণ কৰে। নগাঁৱৰ চকলাঘাট হাইস্কুলৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি হাজৰিকা কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ISC উত্তীৰ্ণ হয়। হাজৰিকাই ১৯৬৩ চনত গুৱাহাটীৰ অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ব্যৱহাৰিক অভিযন্তা (Civil Engineer) ৰূপে উত্তীৰ্ণ হয়। উল্লেখনীয় যে অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত ছাত্ৰ হিচাপে থাকোঁতে তেওঁ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত প্ৰতিভাৰ স্বাক্ষৰ দাঙি ধৰিছিল। ইয়াৰ পিছতে তেওঁ অসম ৰাজ্যিক বিদ্যুৎ পৰিষদত সহকাৰী অভিযন্তা হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে যদিও পিচলৈ সেই চাকৰি ত্যাগ কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
টঙালি

টঙালি বা টঙ্গালি হৈছে অসমীয়া পুৰুষসকলে পৰিধান কৰা এবিধ দীঘল বস্ত্ৰ। এই বস্ত্ৰ কঁকালত বান্ধি লোৱা হয়। মূলতঃ বিহু নৃত্য কৰাৰ সময়ত অসমীয়া ডেকাই টঙালি পৰিধান কৰে। সাধাৰণতে টঙালি ৰঙা সূতাৰে তাঁতশালত বৈ উলিওৱা হয়।

উদ্ধৃতিসমূহ

ফটা হওক, ছিটা হওক, পাটৰ টঙ্গালি;কণা হওক, কুঁজা হওক, ভূঞাৰ পোৱালি।
পটন্তৰ
কঁকালত টঙালি বন্ধা
জতুৱা ঠাঁচ
ৰঙালী ঐ, টঙালী ঐব'হাগৰ বিহুৰে ধেমালি ঐ
বিহু গীত

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
য়ে মেৰে ৱতন কে লোগো

য়ে মেৰে ৱতন কে লোগো (; “O' people of my country”) হৈছে কবি প্ৰদীপৰ দ্বাৰা ৰচিত, চি. ৰামচন্দ্ৰই সুৰ আৰোপ কৰা আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী লতা মংগেশকাৰে কণ্ঠদান কৰা এটা হিন্দী ভাষাৰ দেশপ্ৰেমমূলক গীত। গীতটো ১৯৬২ চনৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধত শ্বহীদ হোৱা প্ৰতিজন ভাৰতীয় সৈনিকৰ স্মৃতিত ৰচিত।

যুদ্ধৰ দুমাহ পিছত ১৯৬৩ চনৰ গণৰাজ্য দিৱসত (২৬ জানুৱাৰী) প্ৰথমবাৰৰ বাবে লতা মংগেশকাৰে গীতটি নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ষ্টেডিয়ামত ৰাষ্ট্ৰপতি সৰ্ব্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণন আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৰ উপস্থিতিত লাইভ পৰিবেশন কৰে।

ভাৰতৰ ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান আৰু সমাৱেশত সততে পৰিবেশন কৰা “জন গণ মন” (ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত), “বন্দে মাতৰম্‌” (ৰাষ্ট্ৰীয় গীত), “সাৰে জহা সে অচ্ছা” আদিৰ সমান্তৰালকৈ এই গীতটোকো অন্যতম দেশপ্ৰেমমূলক গীত বুলি গণ্য কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংগীত
নিকোলাই অষ্ট্ৰয়ভষ্কি

নিকোলাই অষ্ট্ৰয়ভষ্কি নিকোলাই অষ্ট্ৰয়ভষ্কি ৰাছিয়াৰ বাস্তৱবাদী সমাজবাদী লেখক। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল সেই সময়ৰ চোভিয়েট ইউনিয়নৰ অন্তৰ্ভুক্ত ইউক্ৰেইনৰ ভিলিয়া নামেৰে এখন গাঁৱৰ শ্ৰমিক পৰিয়াল এটাত ১৯০৪ চনৰ ২৯ ছেপ্তেম্বৰত। দুৰাৰোগ্য ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ লগতে যুদ্ধৰ সৈনিক হিচাবে তেওঁ কেইবাবাৰো আহত আৰু গুলিবিদ্ধ হয়। পাছলৈ দুয়োটা চকু অন্ধ হৈ পৰে আৰু শয্যাগত হৈ বিছনাত পৰি থাকিবলগীয়া হয়। ১৯৩৬ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে। জীৱনকালত তেওঁ ৰচনা কৰা উপন্যাসসমূহৰ ভিতৰত 'হাউ‌ দি ষ্টিল ৱাজ টেমপেয়াৰড' (How the Steel Was Tempered) অন্যতম। এই গ্ৰন্থখনৰ বাবে তেওঁ ৰাছিয়াৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান 'অৰ্ডাৰ অৱ লেনিন' লাভ কৰে। এই গ্ৰন্থখন তেওঁ অন্ধ অৱস্থাতেই লিখিছিল বুলি জনা যায়।

উদ্ধৃতিসমূহ

জীৱন মানুহৰ প্ৰিয় সম্পদ।এবাৰেই  মাথোঁঁ পোৱা যায় নৰজনম।সেই হেতুকে জীৱনটোক এনেভাৱে বচাই ৰাখিব লাগে যাতে অবাৱত কটোৱা কালবোৰৰ বাবে জীৱনত অনুশোচনাৰ যন্ত্ৰনা ভূগিব লগা নহয়। অতীত জীৱনটো যাতে  গ্লানিকৰ হীনতাৰ লজ্জ্বা সহ্য কৰি দগ্ধতা ভূগিব লগীয়া নহয়। জীৱনটোক এনেভাৱে সঞ্জীৱিত কৰি ৰাখিব লাগে যাতে মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তত মানুহজনে এই কথাকে কৈ যাব পাৰে যে মই মোৰ জীৱনৰ সমগ্ৰ শক্তি মই দান কৰি আহিছোঁ বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ আদৰ্শৰ হকে,আৰু মানৱ সমাজৰ মুক্তিৰ বাবে কৰা সংগ্ৰামত।এই কাৰনে মানুহে জীৱনৰ প্ৰটিতো মুহূৰ্তকে সৎ ব্যৱহাৰত নলগালে কোনো আকষ্মিক ব্যাধি নাইবা শোকাবহ দুৰ্ঘটনাই জীৱন আয়ুস ছেদ কৰি দিলে সকলো অথলে যাব পাৰে।"
এই বছৰবোৰে আমাক অভিজ্ঞতা, অধ্যয়ন আৰু জ্ঞান প্ৰদান কৰে, আৰু এই সকলোবোৰ আমি চিকিৎসালয়ত থকাৰ বাবে পাওঁ।
সন্ত হোৱাতকৈ ধৰ্মধ্বনি সহজ।
জীৱনটো যেতিয়া অসহ্যকৰ হৈ পৰে তেতিয়া জীয়াই থাকিবলৈ শিকক।

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী: ৰাছিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
সাৰদা দেৱী

সাৰদা দেৱী, (২২ ডিচেম্বৰ ১৮৫৩ - ২১ জুলাই ১৯২০), জন্ম নাম সাৰদামণি, বংগৰ ঊনবিংশ শতিকাৰ ৰহস্যবাদী ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ পত্নী আৰু আধ্যাত্মিক সমকক্ষ আছিল। সাৰদা দেৱীকো পৱিত্ৰ মাতৃ বুলি শ্ৰদ্ধাৰে সম্বোধন কৰা হয়। ৰামকৃষ্ণ আন্দোলনৰ প্ৰসাৰত সাৰদা দেৱীয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।

উদ্ধৃতি

আপোনাৰ শোকগ্ৰস্ত হৃদয়খন প্ৰভুৰ আগত মুকলি কৰি দিয়ক। কান্দি কান্দি আন্তৰিকতাৰে প্ৰাৰ্থনা কৰক, ‘হে প্ৰভু, মোক আপোনাৰ ওচৰলৈ টানি নিয়ক; মোৰ মনত শান্তি দিয়ক।’ অনবৰতে এনে কৰিলে আপুনি, ক্ৰমান্বয়ে মানসিক শান্তি লাভ কৰিব।
চকুলোৰে ভগৱানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰক, যেতিয়াই আপুনি আলোক বিচাৰে বা নিজকে কোনো বিপদ বা অসুবিধাৰ সম্মুখীন হোৱা দেখা পাব। প্ৰভুৱে আপোনাৰ সকলো অশুদ্ধি আঁতৰাই আপোনাৰ মানসিক যন্ত্ৰণা অশান্তি আঁতৰ কৰিব আৰু আপোনাক জ্ঞান প্ৰদান কৰিব।
যিজনে প্ৰাৰ্থনাৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলে তেওঁ সকলো অসুবিধা সহজেই অতিক্ৰম কৰি জীৱনৰ পৰীক্ষাৰ মাজত শান্ত আৰু অবিচলিত হৈ থাকিব।

উৎস

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:ধৰ্ম প্ৰচাৰক
গোষ্ঠাষ্টমী

গোষ্ঠাষ্টমীৰ জৰিয়তে মানৱ জাতিৰ কল্যাণৰ বাবে বৃন্দাবনৰ মনোৰম পৰিবেশ সৃষ্টিৰে ভগৱানৰ উপাসনাৰ মন্দিৰত গো-মাতৃ আৰু গোপাল কৃষ্ণৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়। কৃষি আৰু মানুহৰ প্ৰাত্যহিক জীৱনৰ নানা কাৰ্যত বিভিন্ন ধৰণে সহায় কৰা গৰুক পূজা-অৰ্চনাৰ দ্বাৰা মানুহৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা অৱদানৰ গোষ্ঠাষ্টমীৰ দ্বাৰা শলাগ লোৱাৰ গভীৰ তাৎপৰ্য নিহিত হৈ আছে এই পৰ্বটি পালনৰ মাজত। গোষ্ঠাষ্টমীক গোপাষ্টমী বা গো-পূজাও বোলা হয়।

'শব্দকল্পদ্ৰুম' গ্ৰন্থত গোষ্ঠাষ্টমীৰ বিষয়ত উল্লেখ আছে- শুক্লাষ্টমী কাৰ্তিকে তুস্মৃতা গোপাষ্টমী বুধেঃ তদ্দিনে বাসুদেৱোৎভূদ গোপঃপূৰ্বস্তু বৎসপঃ তত্ৰ কুৰ্যাৎ গোপং পূজা গো-প্ৰাসংগো প্ৰদক্ষিণম
অৰ্থাৎ কাতি মাহৰ শুক্লাষ্টমীৰ দিনা ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই নিজ হাতেৰে গৰুক ঘাঁহ খুৱাই, গো-প্ৰদক্ষিণ কৰি, গো-মাতৃলৈ পূজা আগবঢ়াইছে।

গো-মাতৃ বা গৰুক ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই জননীৰূপে শ্ৰদ্ধাভক্তি কৰাৰ কথা পুৰাণত উল্লিখিত হৈছে- ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণ মনুষায়াং বাসুদেৰ ঔৰষে দৈৱকী গৰ্ভে আবিৰ্ভূতো ভবেৎ পৰন্তু মাতৃ দুগ্ধপানয় কৰ্তুম সমনাৰ্থং ভূত্তা বৃন্দাবনে বিভিন্ন বৰ্ণাঃ গাবঃ চৰন্তি অৰ্থাৎ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই বৃন্দাবনৰ যমুনাৰ তীৰত বিভিন্ন ৰঙৰ গৰু চৰাই ফুৰা কাৰ্যই গৰুক সম্মান কৰাকে সূচাইছে।

গো পূজা পালনৰ নিয়ম

পূজাৰ আগনিশাই বেদীৰ ওপৰত অংকিত মণ্ডলৰ ওপৰত সন্ধিয়াপৰত প্ৰতিমা স্থাপন কৰিব লাগে। এই পৰ্বৰ পাছতে অধিবাস কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয়।

গো-পূজাৰ ক্ৰম হ'ল এনেকুৱা- প্ৰথমতে গণেশাদি পঞ্চ দেৱতাৰ পূজা। তাৰ পাছত ক্ৰমান্বয়ে ঘট স্থাপন, সংকল্প, অৰ্ঘ্য, গণেশপূজা আৰু ধ্যান, শিৱাৰ্চন ন্যাস, প্ৰাণায়াম, ব্যাপক ন্যাস, সামান্যাৰ্ঘ্য, মূল দেৱতা গোপালৰ ধ্যান, ষোড়শোপচাৰে পূজা, পুনঃধ্যান, প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা, চক্ষুদান, আৱাহন মূল পূজা, বিশেষাৰ্ঘ স্থাপন, পীঠ ন্যাস, ষডাংগ পূজা, হোম, গো পূজা, শান্তি পুষ্পাঞ্জলি, দক্ষিণায়ন আৰু সূৰ্যাৰ্ঘ্য।

এই পূজাৰ সৈতে গোপালৰ সহস্ৰ নাম পাঠ কৰিব লাগে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শান্তনুকুলনন্দন

শান্তনুকুলনন্দন হৈছে পূৰবী বৰমুদৈৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন উপন্যাস। অসমীয়া সাহিত্য ক্ষেত্ৰত গৱেষণাধৰ্মী দৃষ্টিকোণেৰে এই উপন্যাসখন ৰচনা কৰা হৈছে। এই উপন্যাসখনে ২০০৭ বৰ্ষৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমিৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। আৰু অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটাৰ দ্বাৰা সন্মানিত।

গ্ৰন্থ পৰ্যালোচনা

শান্তনুকুলনন্দন গ্ৰন্থখনত লেখিকাই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ প্ৰাচীন সভ্যতাত বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠী, ভাষিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক তথা ধৰ্মীয় সমন্বয়ৰ কিদৰে এক সৰ্বজনীন আৰু আদৰ্শ সংস্কৃতিৰ সৃষ্টি হৈছে তাক যুক্তি সহকাৰে নিখুঁত ৰূপে অংকন কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছে। লেখিকাই উপন্যাসখনৰ চৰিত্ৰৰ মাজত হোৱা বাৰ্তালাপেৰে কাহিনীভাগ আগুৱাই নিছে। বিস্তৃত বৰ্ণনাই কিছুমান ক্ষেত্ৰত যি একঘেয়ামী অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰে তাৰ তুলনাত বাৰ্তালাপ বা যুক্তিতৰ্কই পাঠকৰ হৃদয়ত বিষয়বস্তু সম্পৰ্কে সহজতে সাঁচ বহুৱাব সক্ষম হয়। লেখিকাই উপৰোক্ত কৌশলৰ জৰিয়তে মনোগ্ৰাহীকৈ উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু পাঠকৰ বোধগম্য কৰি তোলাত সফল হৈছে। সবল শব্দমালা আৰু অৰ্থগভীৰ বাক্যবিন্যাসে উপন্যাসখনৰ গাম্ভীৰ্য ৰক্ষা কৰিছে।

ব্ৰহ্মপুত্ৰ (লৌহিত্য) আৰু ইয়াৰ আলমত গঢ় লৈ উঠা সভ্যতাৰ কথা উল্লেখ কৰোঁতে ঔপন্যাসিকে কেইবাটাও উপ-কাহিনীৰ সংযোগ কৰিছে। লেখিকাই উপন্যাসখনত লৌহিত্যৰ পাৰত অৱস্থিত ভাৰ্গৱ মুনিৰ আশ্ৰমৰ বৰ্ণনা, উজ্জ্বয়িনী, নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰিৱেশৰ চিত্ৰ সুন্দৰভাৱে অংকন কৰিছে। সেইসময়ত নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ শীলভদ্ৰ, মহাচীন দেশীয় বিধি বিশাৰদ হিউ-ৱেন-চাং আদি ঐতিহাসিক চৰিত্ৰবোৰৰ ক্ৰিয়া-কলাপৰ মাজেৰে সেই সময়ৰ ভৌগোলিক, ঐতিহাসিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আদি দিশবোৰৰ কথা অনুধাৱন কৰিব পাৰি। আচাৰ্য শান্তিৰক্ষিত নামৰ চৰিত্ৰৰ জৰিয়তে লেখিকাই সেই সময়ৰ তীব্বতীয় সমাজ ব্যৱস্থা তথা ভাৰত, নেপাল আৰু তিব্বতত সেইসময়ৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱৰ এটি সম্যক চিত্ৰ দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সৃষ্টি কাহিনী ক’বলৈ গৈ লেখিকাই নিজস্ব ৰচনাশৈলীৰে উপন্যাসখনক বলিষ্ঠতা প্ৰদান কৰিছে। উপন্যাসখনত মহাভাৰতীয় কথনশৈলী আধুনিক সম্পৰীক্ষাৰে উপস্থাপিত কৰিছে, আনহাতে ইতিহাস আৰু মৌলিকতাৰ মণিকাঞ্চন সংযোগ ঘটাইছে। বিষয় বস্তুৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি লেখিকাই সংস্কৃত শব্দৰ ব্যৱহাৰ অধিক কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
চান্দসাই

চান্দসাইৰ প্ৰকৃত নাম আছিল চান্দ খাঁ। তেওঁ ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী আছিল, আৰু পেছাগত ভাবে এগৰাকী দৰ্জী আছিল। তেওঁ পোনতে শংকৰদেৱৰ নিন্দা কৰি ফুৰিছিল। শংকৰদেৱে পাটবাউসীত থকা সময়ত তেওঁক এটা চোলা সীবলৈ দিয়ে। এইদৰে তেওঁ শংকৰদেৱৰ সান্নিধ্যলৈ আহে। চান্দসাই তেওঁৰ মাহাত্ম্যত মুগ্ধ হয় আৰু তেওঁত শৰণ লয়। ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ চৰিত পুথিমতে চান্দসাই শংকৰদেৱৰ লগত বেহাৰত আছিল।

চান্দসাই বা চাঁদ খাঁ আছিল শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আন্দোলনৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ, যিজন আছিল মুছলমান ধৰ্মাৱলম্বী হৈয়ো গুৰুজনৰ প্ৰিয় আৰু আন্তৰিক ভকত। গুৰু চৰিতসমূহত তেওঁৰ উল্লেখ পোৱা যায়।

​১. 🕌 আৰম্ভণি আৰু পৰিচয়

​পৰিচয়: চান্দসাই আছিল এজন মুছলমান লোক। তেওঁৰ আচল নাম আছিল চাঁদ খাঁ।

​বাসস্থান: তেওঁৰ বাসস্থানৰ বিষয়ে স্পষ্ট তথ্য পোৱা নাযায় যদিও তেওঁ কোচ ৰাজ্য বা তাৰ কাষৰীয়া অঞ্চলত বসবাস কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।

পেচাঃ তেওঁ হয়তো কোচ ৰজাৰ কোনো বিষয়বাবত বা আন কোনো চৰকাৰী কামত নিয়োজিত আছিল, যাৰ বাবে তেওঁ সমাজত এক সন্মানীয় স্থান লাভ কৰিছিল।

​২. শংকৰদেৱৰ সৈতে সাক্ষাত্ আৰু শৰণ গ্ৰহণ

​চান্দসাইৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন আহিছিল শংকৰদেৱৰ সংস্পৰ্শত অহাৰ পিছত। তেওঁৰ এটি গীতৰ নমুনা তলত দিয়া হ'লঃকিনো গীত গাইলি চান্দৰে বৰাই

কিনো গীত গাইলি চান্দে।

গতুৱা এন্দুৰৰ পাৱত পৰিয়া

বোন্দা মেকুৰীয়ে কান্দে॥

...

সাগৰৰ মাজৰ ঘোঁৰাৰ ঠক্‌ঠকি

নগৰত বুৰালে নাও।

কহতু চান্দসাই এই গীত ৰচিলে

বুজা ভকতিৰ ভাও॥নৰনাৰায়ণৰ ৰাজসভাত পণ্ডিতসকলৰ লগত বাদ লাগি সেই বাদত যেতিয়া শংকৰদেৱ জয়ী হয়, সেই সময়ত এই গীতটি ৰচা হৈছিল বুলি কথিত। এই গীতটিত ভকতীয়া ফকৰাৰ ভাষাৰে ভক্তিধৰ্মৰ মাহাত্ম্য প্ৰচাৰ কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
সীতা

সীতা এগৰাকী হিন্দু দেৱী আৰু হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ আৰু ইয়াৰ অন্যান্য সংস্কৰণৰ নায়িকা। তেওঁক ভূমিৰ (পৃথিৱী) কন্যা আৰু বিদেহৰ ৰজা জনক আৰু তেওঁৰ পত্নী ৰাণী সুনয়নাৰ দত্তক কন্যা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁৰ উৰ্মিলা নামৰ এগৰাকী কনিষ্ঠ ভগ্নী, আৰু মাণ্ডৱী আৰু শ্ৰুতকীৰ্তি নামৰ দুগৰাকী সম্পৰ্কীয় ভগ্নী আছে। সীতা তেওঁৰ নিষ্ঠা, আত্মত্যাগ, সাহস আৰু পবিত্ৰতাৰ বাবে জনাজাত। তেওঁক বৈদেহী, জানকী, বিদেহ নন্দিনী আৰু মৈথিলী আদি নামেৰেও জনা যায়।

সীতাই যৌৱনকালত অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ ৰামক স্বয়ংবৰত তেওঁৰ স্বামী হিচাপে বাছনি কৰে। স্বয়ংবৰৰ পিছত তেওঁ ৰামৰ সৈতে অযোধ্যালৈ যায়, কিন্তু পিছত তেওঁৰ স্বামী আৰু দেওৰেক লক্ষ্মণৰ সৈতে বনবাস খাটিবলৈ যায়। নিৰ্বাসিত অৱস্থাত তিনিওজনে দণ্ডকাৰণ্যত বসতি স্থাপন কৰে য'ৰ পৰা তেওঁক লংকাৰ ৰাক্ষস-ৰাজ ৰাৱণে অপহৰণ কৰে। পিছত লংকাৰ অশোক বনত বন্দী হৈ থকাৰ পৰা তেওঁক ৰামে উদ্ধাৰ কৰে। লংকাৰ যুদ্ধৰ পিছত মহাকাব্যৰ কিছুমান সংস্কৰণত, ৰামে সীতাক অগ্নিপৰীক্ষাৰ জৰিয়তে তেওঁৰ পবিত্ৰতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ কয়; যাৰ বাবে লক্ষ্মণে তেওঁৰ ভায়েক ৰামৰ ওপৰত প্ৰথম বাৰ খং কৰে।

ৰামায়ণৰ অন্য সংস্কৰণত, ৰাক্ষস-ৰাজ ৰাৱণে অপহৰণ কৰা সীতা গৰাকী প্ৰকৃততে সীতাৰ নকল ৰূপ মায়া সীতাহে আছিল যি অগ্নিৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হৈছিল আৰু প্ৰকৃত সীতা জুইত লুকাই আছিল। কিছুমান শাস্ত্ৰত তেওঁক পূৰ্বৱৰ্তী জন্মত বেদৱতী আছিল বুলিও উল্লেখ কৰা হয়, যাক ৰাৱণে উৎপীড়ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। অগ্নিপৰীক্ষাৰ দ্বাৰা তেওঁৰ পবিত্ৰতা প্ৰমাণ কৰাৰ পিছত ৰাম আৰু সীতা অযোধ্যালৈ আহে আৰু ৰজা-ৰাণী হিচাপে মুকুট পৰিধান কৰে। এদিন এজনে সীতাৰ পবিত্ৰতাকলৈ প্ৰশ্ন কৰে আৰু নিৰ্দোষতা প্ৰমাণ কৰি নিজৰ আৰু ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা বজাই ৰাখিবলৈ সীতাক ঋষি বাল্মীকিৰ আশ্ৰমৰ ওচৰৰ অৰণ্য এখনলৈ পঠিয়াই দিয়া হয়। কেইবছৰ পিছত, সীতাই তেওঁৰ দুই পুত্ৰ লৱ আৰু কুশক তেওঁলোকৰ পিতৃ ৰামৰ সৈতে মিলিত কৰাই দিয়াৰ পিছত তেওঁ বিশুদ্ধতাৰ প্ৰমাণ হিচাপে এক নিষ্ঠুৰ পৃথিৱীৰ পৰা মুক্তিৰ বাবে তেওঁৰ মাতৃ পৃথিৱী (ভূদেৱী) -ৰ গৰ্ভলৈ উভতি যায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:লক্ষ্মী
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ সহধৰ্মিণী
নয়নমণি শইকীয়া

নয়নমণি শইকীয়া (; জন্ম: ২১ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৮৮) এগৰাকী ভাৰতীয় আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ল'ন বল খেলুৱৈ। তেওঁ বৰ্তমানলৈকে কমনৱেলথ গেমছৰ তিনিটা সংস্কৰণত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে। ২০১৪ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত ট্ৰিপল আৰু ফোৰ শিতানত, ২০১৮ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত পেয়াৰ আৰু ফোৰ শিতানত তেওঁ অসম বন সুৰক্ষা বাহিনীত কনিষ্টবল হিচাপে কৰ্মৰত।

২০২২ চনত যুক্তৰাজ্যৰ বাৰ্মিংহামত অনুষ্ঠিত কমনৱেলথ গেমছত নয়নমণি শইকীয়া, লভলী চৌবে, পিংকি আৰু ৰূপা ৰাণী তীৰ্কীয়ে চাৰিজনীয়া দল ফোৰ শাখাত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ লগে লগে নয়নমণি শইকীয়া কমনৱেলথ গেমছত পদক লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মহিলা আৰু সোণৰ পদক লাভ কৰা প্ৰথম অসমীয়া হিচাপে পৰিগণিত হয়। ২০২২ চনত তেওঁক অসম চৰকাৰে অসমৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান অসম সৌৰভ বঁটা প্ৰদান কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:অসম সৌৰভ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মহিলা খেলুৱৈ
বুৰ্ৰা কথা

nail|প্ৰাচীন জংগম লোক পৰিবেশক
বুৰ্ৰা কথা বা বুৰ্ৰাকথা ভাৰতৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আৰু তেলংগানাৰ গাঁৱত পৰিবেশন কৰা জংগম কাহিনী পৰম্পৰাৰ এক মৌখিক কাহিনী কোৱা কৌশল। বুৰ্ৰাকথা এজন মূল পৰিবেশক আৰু দুজন সহ-পৰিবেশকৰে গঠিত এটা দলে পৰিবেশন কৰে আৰু প্ৰাৰ্থনা আৰু ই একক অভিনয়, নৃত্য, গীত, কবিতা আৰু কৌতুকেৰে গঠিত এক আখ্যানমূলক মনোৰঞ্জন। ইয়াৰ বিষয়বস্তু হিন্দু ঐতিহাসিক কাহিনী (জংগম কথা) অথবা সমসাময়িক সামাজিক বিষয়ৰ ওপৰত হয়। ১৯৩০-১৯৫০ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেলেংগানা বিদ্ৰোহৰ সময়ত ই এক জনপ্ৰিয় শিল্পৰূপত পৰিণত হয়।
১৯৪২ চনৰ আশে-পাশে গুণ্টুৰ জিলাত গাঁৱে-ভূঞে নিৰক্ষৰ জনসাধাৰণৰ মাজত ৰাজনৈতিক ধাৰণা প্ৰচাৰ কৰাৰ লক্ষ্যৰে বুৰ্ৰা কাহিনীৰ আধুনিক ৰূপ গঢ় লৈ উঠিছিল।

ব্যুৎপত্তি

"বুৰ্ৰা" মানে টাম্বুৰা, এবিধ ফোপোলা খোলা থকা তাঁৰবাদ্যযন্ত্ৰক বুজায়। "কথা" মানে কাহিনী।

বুৰ্ৰাৰ নিজা অৰ্থ তেলেগু ভাষাত "মগজু", কিয়নো টাম্বুৰাৰ খোলাটো মানুহৰ লাওখোলাৰ দৰে। খোলাটো পোৰা মাটি, শুকান লাওৰ খোলা বা পিতল আৰু তামৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। বাদ্যযন্ত্ৰটো দেখাত বীনাৰ দৰেই আৰু পৰিবেশকে তাঁৰ টানি, টিপি বিভিন্ন সংগীতিক ধ্বনিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।

বৰ্তমান

বুৰ্ৰাকথা পৰিবেশকক বুদাগাজাংগালু বুলি কোৱা হয়। আধুনিক জীৱনত ইণ্টাৰনেট আৰু চলচ্চিত্ৰই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। সেয়েহে বুৰ্ৰাকথা এতিয়া দেখা পোৱা নাযায় আৰু ইয়াৰ বিকাশ আৰু উন্নয়নৰ বাবে কোনো আগবাঢ়ি নাহে। পূৰ্বতে গাঁৱে-ভূঞে বুৰ্ৰাকথাৰ গুৰুত্ব আছিল; বৰ্তমান গতিকে বুৰ্ৰাকথা কোৱাসকলে নিজৰ পৰম্পৰাগত শিল্পকলা এৰি ভিক্ষাৰী বা দিন হাজিৰা কৰা মানুহ হৈ পৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

বাহ্যিক সংযোগ

Ancient Jangam Katha
Burrakatha origins
Burrakatha description
Jangam Katha as art
Story telling techniques in south India
শ্ৰেণী:অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:তেলংগানাৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰিবেশ্য কলা
গ্ৰক (চেটবট)

গ্ৰক হৈছে এক্সএআই-দ্বাৰা বিকশিত এটা উৎপাদনশীল কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ চেটবট। ইয়াক ইলন মাস্কে তেওঁৰ দ্বাৰা সহ-প্ৰতিষ্ঠিত কোম্পানী অ’পেনএআই-ৰ চেটজিপিটি-ৰ দ্ৰুত শ্ৰীবৃদ্ধিৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই এক বৃহৎ ভাষা-আৰ্হিৰ ভিত্তিত বিকশিত কৰে। বৰ্তমান ই এক্স (পূৰ্বৰ টুইটাৰ)ৰ লগতে সুকীয়া ৱেবছাইট আৰু আইঅ’এছ এপ-ৰূপেও উপলব্ধ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চেটবট
শ্ৰেণী:কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা
শ্ৰেণী:ম'বাইল এপ্লিকেচন
ইয়ামুৰিকুমা

ইয়ামুৰিকুমা হৈছে থলুৱা ৱাউজা জনগোষ্ঠীৰ পূৰ্বপুৰুষৰ নাৰীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এগৰাকী নাৰী আত্মা।দক্ষিণ আমেৰিকাৰ ব্ৰাজিলৰ উজনি ছিংগু নদীত অৱস্থিত ৱাউজা জনগোষ্ঠী। ৱাউজা মানুহে যুগ যুগ ধৰি আচাৰ-অনুষ্ঠান, অনুষ্ঠান আৰু পৰম্পৰাৰে ইয়ামুৰিকুমা উদ্‌যাপন কৰি আহিছে। জিংগু গাঁৱৰ শ্বেমানসকলে মহিলাসকলক বিশেষভাৱে নাৰী আত্মা ইয়ামুৰিকুমা আৰু মৃত বা মৃত্যুমুখত পৰা জিংগু লোকসকলৰ বাবে গায়ন আৰু গীতৰ অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিবলৈ মাতে। এই সম্প্ৰদায়সমূহৰ মহিলাসকলে কোনো অনুষ্ঠানৰ নেতৃত্ব দিয়াটো একমাত্ৰ ব্যতিক্ৰমৰ ভিতৰত অন্যতম। ইয়ামুৰিকুমাও আত্মাৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা এটা উৎসৱত পালন কৰা হয়। এই উৎসৱটো ছিংগু জনজাতিসকলে আয়োজন কৰে আৰু এই নিৰ্দিষ্ট উৎসৱৰ সময়ছোৱাত জিংগু মহিলাসকলে এসপ্তাহৰ বাবে জনগোষ্ঠীটোৰ পুৰুষৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।

ইয়ামুৰিকুমা অনুষ্ঠান

আত্মাৰ মাজত যোগাযোগৰ বাবে শ্বেমানসকল(পুৰোহিত) দায়বদ্ধ। তেওঁলোকে সংগীত, গান আৰু নৃত্যৰদ্বাৰা প্ৰলোভিত কৰি সুস্থ আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে পৰম্পৰাগত কাৰ্য কৰে। সংগীতেৰে ইয়ামুৰিকুমাক প্ৰলোভিত কৰাৰ সময়ত ইয়াক প্ৰায়ে মহিলাৰ এটা দলে পৰিৱেশন কৰে যাৰ ওচৰলৈ শ্বেমানে হাত আগবঢ়ায়। যেতিয়া নাৰী আত্মা ইয়ামুৰিকুমাক এজন ৰোগীৰ ৰোগ নিৰাময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হয় তেতিয়া তেওঁ জনগোষ্ঠীৰ মহিলাৰ এটা দলক ইয়ামুৰিকুমাৰ সৈতে যোগাযোগ কৰাত সহায় কৰিবলৈ আহ্বান জনায় যাতে ইয়াত ৰোগীজন সুস্থ হয়।

যেতিয়া কোনো গাঁৱৰ মানুহে ৰোগীক সহায় কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকে ধৰা পৰা আত্মাটোক কৰায়ত্ব কৰি আৰু প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আত্মাবোৰ উলিয়াই অনাৰ অনুষ্ঠানটো কৰে। প্ৰতিনিধিত্বমূলক পানীয়, ধঁপাত আৰু খাদ্য পৰিৱেশন কৰি আত্মাবোৰে প্ৰতিনিধিৰ জৰিয়তে এই প্ৰসাদ উপভোগ কৰিব পাৰে আৰু অসুস্থ ব্যক্তিজনক এৰি যাব পাৰে। ৰোগীৰ আত্মাৰপৰা তেওঁলোকৰ বিচ্ছিন্নতাৰ পিছত আত্মাই যোগাযোগ কৰি থাকিব আৰু ৰোগী আৰু পৰিয়ালৰ সৈতে তেওঁলোকৰ বিদায়ৰ উদ্‌যাপন নৃত্য-গীতৰত কৰিব।

ইয়ামুৰিকুমা উৎসৱ

লিংগ বিপৰীতমুখী কাৰ্য্যকলাপৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত মহিলাসকলে ইয়ামুৰিকুমা উৎসৱৰ সপ্তাহটোৰ উপৰি জিংগু পুৰুষসকলে প্ৰতিদিনে কৰা দৈনন্দিন দায়িত্বসমূহ কৰে। ঘৰৰ কামৰপৰা আৰম্ভ কৰি এথলেটিক কাৰ্যকলাপ আৰু প্ৰদৰ্শনলৈকে সকলো জিংগু মহিলাসকলক শক্তিশালী ব্যক্তি হিচাপে উদ্‌যাপন আৰু প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয় আৰু জিংগু খিলঞ্জীয়া সমাজত তেওঁলোকক প্ৰশংসা কৰা হয়।

এই মল্লযুঁজৰ সময়ত বিপক্ষই ইজনে সিজনৰ মুখা-মুখী হয়, আৰু জাগুয়াৰৰ দৰে গোঁ-গোৱাই ঘড়ীৰ কাঁটাৰ দিশত ঘূৰি থাকে।
তাৰ পিছত তেওঁলোকে মাটিত আঁঠু লৈ ইজনে সিজনক হাত জোকাৰি দিয়ে, তাৰ পিছত মল্লযুঁজ আৰম্ভ কৰে।

এই মল্লযুঁজবোৰ এক মিনিটতকৈ বেছি সময় নাথাকে। কোনে প্ৰতিদ্বন্দ্বীক মাটিৰপৰা তুলি লয় বা কোনে তেওঁলোকক নমাই পেলাবলৈ সক্ষম হয় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিজয়ী নিৰ্ণয় কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:ব্ৰাজিলৰ শ্ৰুতিকথা
কৱচ-কাপোৰ

কৱচ-কাপোৰ আহোমৰ ৰাজত্বকালত অসমত প্ৰচলিত এবিধ পৱিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা কাপোৰ। এই কাপোৰ ৰাতিটোৰ ভিতৰতে কপাহ নেওঠি,পাঁজি কাটি, সূতা কাটি ৰাতি নৌপুৱাওঁতেই বৈ কাটি উলিওৱা হৈছিল। এনেধৰণে প্ৰস্তুত কৰা কাপোৰ পিন্ধি যুঁজলৈ গ'লে সেই যুদ্ধত জয়লাভ কৰে বুলি আহোম ৰজাসকলৰ দিনত বিশ্বাস প্ৰচলিত আছিল।

কৱচ-কাপোৰ সম্বন্ধে উল্লেখ

“মা-নিশা ৰাতি কপাহ নেওঠি পাজি কাটি ৰাতি নৌপুৱাওঁতেই বৈ উলিয়াব লাগে, তাকে আহোম মতে মন্ত্ৰেৰে লব, তাকে শাস্ত্ৰত কবচ কাপোৰ বোলে।”
“কাপোৰৰ লক্ষণ শুনা, মা-নিশা ৰাতি কপাহ নেওঠিব, পাঁজি কৰিব, সূতাও কাটিব কাপোৰো বব, ৰাতি নৌপুৱাওঁতেই কাপোৰো ওলাব, সেই কাপোৰ আহোম শাস্ত্ৰনিয়মে ৰণলৈ ভাল।’’

উৎস

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি