ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
আইদা ৰোষ্টামি

আইদা ৰোষ্টামি (জন্ম: সম্ভৱতঃ ১৯৮৬ – সোমবাৰ, মৃত্যু: ১২ ডিচেম্বৰ, ২০২২) মাহছা আমিনিৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিবাদৰ সময়ত আহত প্ৰতিবাদকাৰীৰ চিকিৎসাৰ বাবে ইৰাণৰ ইছলামিক ৰিপাব্লিকৰ নিৰাপত্তা বাহিনীয়ে অপহৰণ কৰি নি মাৰাত্মকভাৱে প্ৰহাৰ কৰা আৰু হত্যা কৰা বুলি অভিযোগ উঠিছিল। প্ৰতিবাদৰ মাজতে নিৰাপত্তা বাহিনীক সহায় কৰিবলৈ ইৰাণৰ চিকিৎসালয় আৰু চিকিৎসকৰ ওপৰত বৃদ্ধি পোৱা দাবী আৰু ভাবুকিৰ পোহৰত, আইদা ৰোষ্টামিয়ে মাহছা আমিনী প্ৰতিবাদৰ সৈতে জড়িত চিকিৎসকৰ মাজত এগৰাকী প্ৰেৰণাদায়ক ব্যক্তি হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে।

পটভূমি

২০২২ চনৰ ১৬ ছেপ্টেম্বৰত ইৰাণ চৰকাৰৰ ধৰ্মীয় নৈতিকতা আৰক্ষী গাইডেন্স পেট্ৰ'লৰ জিম্মাত থকা অৱস্থাত গ্ৰেপ্তাৰ কৰি হত্যা কৰা ২২ বছৰীয়া মহিলা মাহছা আমিনিৰ মৃত্যুৰ পিছত ইৰাণত দেশজুৰি প্ৰতিবাদৰ সৃষ্টি হয়। এই প্ৰতিবাদৰ সময়ত ইছলামিক ৰিপাব্লিকৰ নিৰাপত্তা বাহিনীয়ে শ শ প্ৰতিবাদকাৰীক হত্যা কৰে আৰু হাজাৰ হাজাৰ লোকক আটক কৰি আহত কৰে। প্ৰতিবাদৰ সময়ত নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ দ্বাৰা আহত ইৰাণীসকলে গ্ৰেপ্তাৰ, নিৰ্যাতন, গোচৰ বা হত্যাৰ ভয়ত দেশখনৰ ক্ৰমান্বয়ে বিপজ্জনক হৈ পৰা চিকিৎসালয়সমূহত যত্ন লোৱাৰ পৰা বিৰত থাকে। আহতসকলক সহায় কৰিবলৈ বিপদ ল'বলৈ ইচ্ছুক চিকিৎসকে প্ৰতিবাদকাৰীসকলক তেওঁলোকৰ কৰ্মস্থলী, বিক্ষোভকাৰীৰ ঘৰ বা অন্য ঠাইত চিকিৎসা কৰি আছে। ৰোষ্টামিয়ে তেহৰানৰ একবাটান আৰু তেহৰানৰ অন্যান্য পশ্চিম জিলাত বিক্ষোভকাৰীসকলক চিকিৎসা কৰি আছিল। বুজাব নোৱাৰা কঠিন বস্তুটোৰ বিষয়ে সোধাত তেওঁলোকে কয় যে সবিশেষ পিছত দিয়া হ’ব। "চিকিৎসা পৰীক্ষকে তেওঁৰ পৰিয়ালক জনাইছিল যে আইদাৰ মৃত্যুৰ প্ৰকৃত কাৰণ প্ৰকাশ নকৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে।" তেওঁলোকে কৈছিল যে আইদাৰ গাড়ী দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হোৱা নাছিল, তেওঁলোকে তাইক হত্যা কৰিছিল।"
তেওঁৰ মৃতদেহ পৰীক্ষা কৰা স্থানীয় সূত্ৰই ১৬ ডিচেম্বৰত ইৰাণৱায়াৰক জনাইছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালৰ এগৰাকী সদস্যই ইৰাণৱায়াৰক জনাইছে যে, "যেতিয়া আপুনি গাড়ী চলাই থাকে আৰু আপুনি দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হয়, তেতিয়া আপোনাৰ দুয়োখন হাত ভাঙি যোৱা, আপোনাৰ তলৰ কঁকালৰ ঘাঁ হোৱা আৰু আপোনাৰ চকু সম্পূৰ্ণৰূপে ওলাই অহাটো সম্ভৱ নহয়।" ইৰাণৰ কৰ্তৃপক্ষই মাহছা আমিনিৰ প্ৰতিবাদৰ সময়ত মৃত্যু হোৱা যুৱতীসকলৰ বাবেও একেধৰণৰ কাহিনীভাগ সঘনাই ঘটিছে, যেনে নিকা ছাকাৰামী।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইৰানীয় নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:ইৰাণৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
সেৱা (ভাৰতীয় দৰ্শন)

]]ত কৰ সেৱা
হিন্দু আৰু শিখ ধৰ্মত সেৱা হৈছে নিস্বাৰ্থভাৱে কৰা কামৰ এক ধাৰণা যিটো সম্পন্ন কৰাৰ বাবে কোনো ফলাফল বা বঁটাৰ আশা নহয়। এনে সেৱা আন মানুহ বা সমাজৰ উপকাৰৰ বাবে সম্পাদন কৰিব পাৰি। শব্দটোৰ আন এক ব্যাখ্যা হৈছে- "অন্যৰ প্ৰতি সমৰ্পিততা।" হিন্দু ধৰ্মত ইয়াক কৰ্মযোগ বুলিও কোৱা হয়, যিটো ভাগৱত গীতাত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

ব্যুৎপত্তি আৰু ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য্য

সেৱা সংস্কৃত মূল সেৱ-, "সেৱা কৰা"ৰ পৰা আহিছে আৰু ই সমসাময়িক হিন্দু আৰু শিখ ধৰ্ম উভয়তে এক কেন্দ্ৰীয় ধাৰণা।

হিন্দু ধৰ্মত সেৱা মানে নিস্বাৰ্থ সেৱা আৰু প্ৰায়ে কৰ্মযোগ, অনুশাসিত কৰ্ম আৰু ভক্তি যোগ, অনুশাসিত ভক্তিৰ সৈতে জড়িত। সেৱা অন্যান্য সংস্কৃত ধাৰণা যেনে দান, কৰুণা, আৰু দয়াৰ সৈতেও জড়িত। সেৱাক সাধনা বুলি জনাজাত অহংকাৰ অতিক্ৰম কৰা আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপেও পৰিবেশন কৰা হয় আৰু আধুনিক হিন্দু ধৰ্মত ই এক বৃহৎ ভূমিকা পালন কৰে। কাৰণ হিন্দু ধৰ্মৰ এটা মূল ধাৰণা হৈছে জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰ (সংসাৰ)-ৰ পৰা মুক্তি (মোক্ষ) লাভ, আৰু সাধনা হৈছে মুক্তিৰ বাবে কৰা প্ৰচেষ্টা, যিয়ে আনৰ সেৱাৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে।

শিখ ধৰ্মত সেৱা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "প্ৰেমৰ কাৰ্য্যৰ জৰিয়তে পূজা কৰা, শ্ৰদ্ধা জনোৱা।" শিখ গুৰুসকলৰ লিখনিত সেৱাৰ এই দুটা অৰ্থ (সেৱা আৰু পূজা) একত্ৰিত কৰা হৈছে। সেৱাক ইচ্ছা আৰু উদ্দেশ্য অবিহনে, আৰু নম্ৰতাৰে কৰা প্ৰেমৰ শ্ৰম বুলি আশা কৰা হয়।

শিখ ধৰ্মৰ ধাৰণাত কৰ সেৱাক প্ৰায়ে "স্বেচ্ছামূলক শ্ৰম" বুলি জনা গৈছে। কৰ সেৱাৰ স্বেচ্ছাসেৱকক কৰ সেৱক (স্বেচ্ছাসেৱী শ্ৰমিক) বোলে। কৰ সেৱক হ'ল এনে ব্যক্তি যিয়ে কোনো ধৰ্মীয় কামত নিজৰ সেৱা মুক্তভাৱে আগবঢ়ায়। শিখসকলে ধৰ্ম আৰু সমাজৰ সেৱাত, পৰম্পৰা দানশীলতা আৰু মানৱীয় প্ৰচেষ্টাত লিপ্ত হোৱা লোকসকলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ কৰ সেৱক শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে। সেৱাদাৰ (; বুলিও লিপিবদ্ধ কৰা হয়), আক্ষৰিক অৰ্থত "সেৱা-সমৰ্থক", সেৱা কৰা স্বেচ্ছাসেৱকৰ বাবে আন এটা পাঞ্জাবী শব্দ।

নিস্বাৰ্থ সেৱাৰ ধাৰণাটো কেইবাটাও ধৰ্মৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ধাৰণা কাৰণ ঈশ্বৰক নিজৰ লগতে আনৰ মংগলৰ প্ৰতিও আগ্ৰহ থকা বুলি ধৰা হয়; আন মানুহৰ সেৱা কৰাটো পৰোক্ষভাৱে ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰা আৰু আনৰ বাবে উপকাৰী ধৰ্মীয় জীৱন যাপন কৰাৰ এক অপৰিহাৰ্য ভক্তিমূলক অভ্যাস বুলি গণ্য কৰা হয়। প্ৰতিটো ধৰ্মৰ লোককে এই সেৱাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দৰ্শন
বড়া পাৱ (খাদ্য)

বড়া পাৱ, বিকল্প বানান ৱাডা পাও, ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ স্থানীয় নিৰামিষ ফাষ্ট ফুড খাদ্য। ডিচটোত ডিপ ফ্ৰাইড আলুৰ ডাম্পলিং এটা ব্ৰেড বন (pav)ৰ ভিতৰত ৰখা হয় আৰু মাজৰ পৰা প্ৰায় আধা কাটি লোৱা হয়। ইয়াৰ লগত সাধাৰণতে এটা বা ততোধিক চাটনি আৰু এটা সেউজীয়া মৰিচা দিয়া হয়। যদিও ইয়াৰ উৎপত্তি মুম্বাইত সুলভ মূল্যৰ ষ্ট্ৰীট ফুড হিচাপে হৈছিল, বৰ্তমান সমগ্ৰ ভাৰতৰ খাদ্যৰ ষ্টল আৰু ৰেষ্টুৰেণ্টত ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়। ইয়াৰ উৎপত্তি আৰু ইয়াৰ ভৌতিক ৰূপত বাৰ্গাৰৰ সৈতে সাদৃশ্য অনুসৰি ইয়াক বম্বে বাৰ্গাৰ বুলিও কোৱা হয়।

মুম্বাইৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত জলপান, বড়া পাৱ মুম্বাইবাসীৰ সংস্কৃতিৰ অংশ বুলি দাবী কৰা হয়।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

মাৰাঠী ভাষাত Batata vada ৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "আলুৰ ফ্ৰিটাৰ।" ই "আলু" (বাটাটা) আৰু ভাডা, এক প্ৰকাৰৰ ভজা টেঙা জলপানৰ সংমিশ্ৰণ। Pav পৰ্তুগীজ শব্দ pão ৰ পৰা অহা, যাৰ অৰ্থ ৰুটি।

ইতিহাস

বড়া পাৱৰ উৎপত্তিৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ তত্ত্বটো হ’ল যে, ইয়াৰ উদ্ভাৱন হৈছিল মধ্য মুম্বাইৰ পূৰ্বৰ উদ্যোগ-ভূমিত। ১৯৬৬ চনত দাদাৰ ৰেলৱে ষ্টেচনৰ বাহিৰত প্ৰথমটো বড়া পাৱ ষ্টল আৰম্ভ কৰাৰ কৃতিত্ব দাদৰৰ অশোক বৈদ্যক প্ৰায়ে দিয়া হয়। বড়া পাৱ বিক্ৰী কৰা আদিম কিয়স্কসমূহৰ ভিতৰত এটা হৈছে কল্যাণত অৱস্থিত খিড়কি বাড়া পাৱ বুলি কোৱা হয়। ১৯৬০ চনৰ শেষৰ ফালে ভাজে পৰিয়ালে ইয়াক আৰম্ভ কৰিছিল, যিয়ে নিজৰ ঘৰৰ খিৰিকীৰে (খিডকি) ৰাস্তাৰ ফালে থকা বড়া পাৱ বিতৰণ কৰিছিল। দলৰ মুৰব্বী বালাছাহেব থাকৰে ১৯৬০ চনত মাৰাঠী লোকসকলক উদ্যোগী হ'বলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, অৰ্থাৎ দক্ষিণ ভাৰতীয়সকলে উডুপি ৰেষ্টুৰেণ্ট স্থাপন কৰাৰ দৰেই খাদ্যৰ ষ্টল আৰম্ভ কৰিছিল। শিৱসেনাই আন্দোলনৰ লগতে চুবুৰী পৰ্যায়ৰ অনুষ্ঠান যেনে ভাদা পাভ সন্মিলন (ভাদা পাভ জাম্বৰী)ৰ জৰিয়তে শাৰীৰিক আৰু মতাদৰ্শগতভাৱে ৰাজপথত দাবী কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল।

বৈচিত্ৰতা আৰু বাণিজ্যিকীকৰণ

মুম্বাইত ২০,০০০ৰো অধিক ষ্টলত বড়া পাৱ বিক্ৰী কৰা হয়। কেৱল মুম্বাইতে স্থানীয়তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি খাদ্যৰ বহু ভিন্নতা আছে। মুম্বাইৰ বাহিৰত বড়া পাৱৰ এটা ভিন্নতা হৈছে পাৱ বড়া, যিটো নাচিকত বিখ্যাত।

বছৰি ২৩ আগষ্টক বিশ্ব বড়া পাৱ দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।

প্ৰস্তুতি

সিজোৱা আলু এটা গুড়ি কৰি কাটি লোৱা সেউজীয়া জলকীয়া আৰু হালধি, সৰিয়হৰ গুটি, আৰু মছলা (সাধাৰণতে আছাফ’ইটিডা আৰু হলুদ) মিহলাই লোৱা হয়। তাৰ পিছত ভৰটোক বলৰ আকৃতি দি গ্ৰাম আটাৰ বেটাৰত ডুবাই ডিপ ফ্ৰাই কৰা হয়। তাৰ ফলত ব্ৰেড বানৰ ভিতৰত ৰাখি এটা বা ততোধিক চাটনি আৰু ভজা সেউজীয়া জলকীয়াৰৰ সৈতে ফ্ৰিটাৰ পৰিবেশন কৰা হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ
পসেনদি

]]
পসেনদি ( ; ; খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬ম শতিকা) কোসলৰ এজন ঐক্ষ্বাক শাসক আছিল। শ্ৰাৱস্তী আছিল তেওঁৰ ৰাজধানী। সঞ্জয় মহাকোসলৰ পিছত তেওঁ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে। তেওঁ গৌতম বুদ্ধৰ এজন বিশিষ্ট উপাসক (সাধাৰণ অনুগামী) আছিল, আৰু বুদ্ধৰ বাবে বহুতো বৌদ্ধ মঠ নিৰ্মাণ কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ
শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ

শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ (১৯১৪-২০০৫) অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ আৰু পাছত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (সমাজবাদী) আৰু জাতীয়তাবাদী কংগ্ৰেছ দল (Nationalist Congress Party) ৰ নেতা আছিল। তেওঁৰ সমৰ্থক সকলে তেওঁৰ আপোচবিহীন মূল্যবোধ, গান্ধীবাদী চিন্তাধাৰা, দলিতজনৰ সেৱা, সততা আৰু সৰলতাৰ বাবে সন্মান কৰে তেওঁ এজন লিখকো আছিল।

জন্ম আৰু শিক্ষা

১৯১৪ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে ধুবুৰী জিলাৰ চাপৰত শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহৰ জন্ম হয়। তেওঁ গাঁৱৰ স্কুলতে প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে। ধুবুৰীৰে বিলাসীপাৰাত তেওঁ হাইস্কুলত পঢ়িছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ ঘৰৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিঃ মিঃ খোজকাঢ়ি বা চাইকেল চলাই যাব লগা হৈছিল।

তেওঁ কটন কলেজৰ পৰা স্নাতকতা কৰে আৰু তথাক্ৰমে বানাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত আইন পঢ়ি ডিগ্ৰী (এল.এল.বি) লাভ কৰে। তাৰ পাছত তেখেত গুৱাহাটীলৈ ঘুৰি আহে আৰু কিছুদিন ওকালতি কৰে। ১৯৭২ চনত তেওঁক কিছুদিনৰ বাবে ইন্দিৰা গান্ধীয়ে অন্তৰ্ৱতীকালীন মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে, পাছত তেওঁ পুণৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈ আহে আৰু ১৯৭৮ চনলৈকে এই পদত থাকে। তাৰোপৰি তেওঁ বিভিন্ন সময়ত কংগ্ৰেছৰ আন আন পদবী যেনে সাধাৰণ সম্পাদক, উপ-সভাপতি, সভাপতি আদি পদটো অধিষ্ঠিত হয়। ইন্দিৰা গান্ধীয়ে অসমত ঘোষণা কৰা আপাতকালীন অৱস্থাৰ পাছৰ কালত তেওঁ কংগ্ৰেছ (সমাজবাদী) দলত যোগদান কৰে, আৰু ১৯৮৭ চনত ইয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি হয়। মূখ্যমন্ত্ৰী হৈ থকা কালচোৱাত সিংহই বহুবোৰ প্ৰত্যাহবানৰ সন্মূখীন হ’ব লগা হয় যেনে, মেঘালয় অসমৰ পৰা পৃথক হৈ যোৱাৰ পাছত ৰাজ্যৰ ৰাজধানী শ্বিলঙৰ পৰা দিছপুৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা, ৰাজ্যত সৰ্বত্ৰে অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে হোৱা ১৯৭২ চনৰ ভাষা আন্দোলন নিয়ন্ত্ৰণ কৰা ইত্যাদি। গুৱাহাটী চিকিৎ‍সা মহাবিদ্যালয় আৰু বঙাইগাওঁ তেল শোধানাগাৰ স্থাপনত সিংহৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।

মৃত্যু

২০০৫ চনৰ ২৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ নিজা বাসভৱনত তেওঁ মৃত্যু হয়।

চিত্ৰ-বীথিকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজবংশী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ধুবুৰী জিলাৰ ব্যক্তি
কেদ্দাছো

কেদ্দাছো, কেদ্দাসোৱে বা কেদ্দাছা বা ভূমি পুজে বুলিও বানান কৰে, দক্ষিণ ভাৰতৰ তুলুনাডু অঞ্চলত "পৃথিৱী মাতৃ পূজাৰ উৎসৱ" বুলি জনপ্ৰিয়ভাৱে জনা যায়। পৃথিৱী মাতৃ (ভূমি দেৱী) ঋতুস্ৰাৱ হয় আৰু তুলুনাডুত ‘কেদ্দাছা’ৰ নামত এই দিনটো সামগ্ৰিকভাৱে পালন কৰা হয়। টুলু মাহ পনি (গ্ৰেগ’ৰিয়ান মাহ ফেব্ৰুৱাৰী)ৰ সামৰণি দিনত পালন কৰা এইটো এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চাৰিদিনীয়া প্ৰজনন পূজা। এই উৎসৱে সেই অঞ্চলত বাস কৰা লোকসকলৰ পৰিৱেশ সজাগতা দেখুৱাইছে।

পৰম্পৰা

কেদ্দাছো সাধাৰণতে ফেব্ৰুৱাৰী মাহত পৰে আৰু তিনিদিন ধৰি কেদ্দাছা, নাডু কেদ্দাছা আৰু কাদে কেদ্দাছা নামেৰে উদ্‌যাপন কৰা হয়। এই অঞ্চলৰ শীতকালত এই উদ্‌যাপন কৰা হয়, য'ত ইয়াৰ বিশ্বাস যে ভূমি দেৱী ঋতুস্ৰাৱ হয় আৰু খেতিৰ বাবে উৰ্বৰ হৈ পৰে।
তিনিদিন ধৰি দেৱীয়ে অশৌচ কৰি বিশ্ৰাম লয়। এই অঞ্চলৰ মানুহে কোনো খেতিৰ কাম নকৰে যাতে পৃথিৱী মাতৃৰ সৈতেও একে মাতৃক জিৰণি দিয়ে।জনবিশ্বাস অনুসৰি মহিলাসকলে ঋতুস্ৰাৱ হোৱাৰ দৰে, যিটো উৰ্বৰতাৰ লক্ষণ, তেনেকৈয়ে পৃথিৱী মাতৃকো ঋতুস্ৰাৱ হয়। গতিকে এই উৎসৱৰ তিনিওটা দিনকে পৃথিৱী মাতৃৰ ঋতুস্ৰাৱ বুলি ধৰা হয়। উৎসৱৰ সময়ত সকলো কৃষি কাম-কাজ বন্ধ হৈ থাকে। হিন্দু ঘৰত যেনেকৈ ঋতুস্ৰাৱী মহিলাসকল নিৰ্জন হৈ থাকে আৰু একো স্পৰ্শও নকৰে আৰু সম্পূৰ্ণ বিশ্ৰাম দিয়া হয়, ঠিক তেনেকৈয়ে পৃথিৱী মাতৃকো তিনিদিন সম্পূৰ্ণ বিশ্ৰাম দিয়া হয় যাৰ বাবে সকলো কৃষি কাৰ্য বন্ধ কৰা হয়। কাদে কেদ্দাছাৰ সময়ত পৰিয়ালৰ এগৰাকী বৃদ্ধা ভদ্ৰমহিলাই এই অনুষ্ঠানটো কৰে, য'ত তেওঁ সাৰ্নাদ্দে বনায়; তুলুনাদৰ অনন্য খাদ্য আৰু তুলাছি কাটেৰ সন্মুখত প্লেট কৰে। ৰাতিপুৱাই তাই সাৰ পাই তুলসী কট্টেৰ চাৰিওফালে গৰুৰ গোবৰ (আম্বি) দি লেম্প জ্বলাই দিয়ে। তাৰ লগতে তাই কুমকুম, শিকাকাইক কট্টেৰ সন্মুখত ৰাখে। তেওঁ গা ধুবলৈ যোৱাৰ আগতে, পৃথিৱী মাতৃক তেল দি থকাৰ প্ৰতীক হিচাপে মাটিত নাৰিকল তেল ঢালি দিয়ে।

মাটি মাতৃয়ে শিকাকাইৰে গা ধোৱে বুলি কৰা বিশ্বাসৰ ভিত্তিত শিকাকাই ৰখা হয়। গা-ধোৱাৰ পিছত তেওঁ ঘূৰি আহে; কুমকুম ৰাখে আৰু কলৰ পাতত ৰখা সাৰ্নাদ্দেক লৈ যায়।

বিশেষ খাদ্য

কেদ্দাছাৰ সময়ত আৰু এটা প্ৰথা প্ৰচলিত আছিল ঘোঁৰাৰ চকা, সেউজীয়া চকা, শুকান নাৰিকল, চাউল আৰু বাদামৰ দৰে মচুৰ দাইল যাক কুডু আৰি বুলি কোৱা হয়।[7] সকলোবোৰ পোৰা হয় আৰু সকলোকে দিয়া হয়। কাৰণ শীতকালত শৰীৰত বহুত প্ৰটিন আৰু তেলৰ প্ৰয়োজন হয়। এই মচুৰ দাইলবোৰে কামৰ অৱস্থাত শৰীৰক অক্ষত অৱস্থাত ৰখাত সহায় কৰিব।

চিকাৰ কৰা

গাঁৱৰ আৰাছুসকলে গাঁৱৰ মানুহৰ সৈতে বন্টে (চিকাৰ)ৰ বাবে গৈছিল। এইটো এক প্ৰকাৰে কৃষি কামত অশান্তি দিয়া জীৱ-জন্তুৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ লগতে মনোৰঞ্জনৰ বাবেও আছিল। খেতিৰ পৰা বিৰতি পাবলৈ তুলুভাছে কেদ্দাছাৰ সময়ত চিকাৰ কৰাৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিছিল।

পৰম্পৰাগতভাৱে ভূত কোলা কৰা নালিকে সম্প্ৰদায়ে ঘৰৰ প্ৰতিজন সদস্যক নিজৰ নিজৰ আজালু গাঁও অনুসৰি ভ্ৰমণ কৰি আমন্ত্ৰণ জনায় আৰু কেদ্দাছা বন্টে (চিকাৰ)ৰ আহ্বান জনায়। পৰিয়ালৰ জ্যেষ্ঠ ভদ্ৰমহিলাই ডাঙৰ নাৰিকল, ভাল পৰিমাণৰ চাউল, এৰিকানাট, সুমথিৰা পাত, মৰিচা, হালধি, পিয়াঁজ, অমিতা আৰু অন্যান্য উপাদান আগবঢ়ায় যিবোৰ চিকাৰ কৰা চিকাৰৰ তৰকাৰী বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
সুপ্ৰিয়া দেৱী

সুপ্ৰিয়া দেৱী বা সুপ্ৰিয়া চৌধুৰী (; ৮ জানুৱাৰী ১৯৩৩ – ২৬ জানুৱাৰী ২০১৮) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে বঙালী চলচ্চিত্ৰত প্ৰায় ৫০ বছৰ জুৰি অভিনয় কৰিছিল। ঋত্বিক ঘটকৰ ‘মেঘে ঢাকা তাৰা’ (১৯৬০) ছবিৰ নীলা নামৰ চৰিত্ৰটোৰ ৰূপায়ণৰ তেওঁক বিশেষ ভাবে জনা যায়। তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা, পশ্চিমবঙ্গৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান 'বঙ্গ-বিভূষণ', দুবাৰকৈ 'বেঙ্গল ফিল্ম জাৰ্নেলিষ্টচ্ এছোচিয়েচন বঁটা' লাভ কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে ২০১৪ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ চতুৰ্থ অসমাৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰা হয়।

উত্তম কুমাৰ অভিনীত আৰু নিৰ্মল দে পৰিচালিত ‘বসু পৰিবাৰ’ (১৯৫২) ছবিৰ যোগেদি তেওঁ চলচ্চিত্ৰাভিনয়ৰ পাতনি মেলে। একে বছৰতে মুক্তিপ্ৰাপ্ত প্ৰণৱ ৰায় পৰিচালিত ‘প্ৰাৰ্থনা’তো (১৯৫২) তেওঁ ভূমুকি মাৰে। তেওঁৰ দেউতাৰ গোপালচন্দ্ৰ বন্দোপাধ্যায় এজন উকিল আছিল। তেওঁ বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ নিবাসী আছিল। তেওঁ মাত্ৰ ৭ বছৰ বয়সতে দেউতাকে পৰিচালনা কৰা দুখন নাটকৰ যোগেদি অভিনয়ৰ পাতনি মেলে। সৰুতে তেওঁ নাচিছিল আৰু তেতিয়াৰ বাৰ্মাৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী থাকিন-নুৰ হাতেদি এটা বঁটাও লাভ কৰিছিল। ১৯৪২ চনত জাপানে বাৰ্মা দখল কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো ভগনীয়াত পৰিণত হয়। ১৯৪৮ চনত বেনাৰ্জী পৰিয়ালে এক উন্নত জীৱন আৰু পুনৰ্সংস্থাপনৰ উদ্যেশ্যে বাৰ্মাৰ পৰা কলকাতালৈ গুছি আহে। ১৯৬৩ চনত মহানায়ক উত্তম কুমাৰৰ লগত তেওঁৰ বিবাহ হয় আৰু ১৯৮০ চনত উত্তম কুমাৰৰ মৃত্যুলৈকে দুয়ো একেলগে সংসাৰ কৰে।

২০১৮ৰ ২৬ জানুৱাৰীত ৮৫ বছৰ বয়সত কলকাতাত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
লাৰিছা অলেইনিক

লাৰিছা ৰোমানোভনা অলেইনিক (; জন্ম: ৭ জুন, ১৯৮১) এগৰাকী আমেৰিকান অভিনেত্ৰী। অলেইনিকে শিশু অভিনেতা হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৮৯ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনলৈকে লে মিজাৰেবলছ নামৰ মিউজিকেলখনৰ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰাম্যমাণ প্ৰডাকচনত কণমানি কজেট হিচাপে তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে মঞ্চত অভিনয় কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ নিকেলোডিয়ান ধাৰাবাহিক দ্য ছিক্ৰেট ৱৰ্ল্ড অৱ এলিক্স মেকত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যিখন ১৯৯৪ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনলৈ সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল। তেওঁ চিনেমা জগততো ভৰি দিয়ে আৰু ১৯৯৫ চনৰ চলচ্চিত্ৰ ৰূপান্তৰ দ্য বেবী-ছিটাৰ্ছ ক্লাবত ডন শ্বেফাৰ হিচাপে আৰু ১৯৯৯ চনৰ কিশোৰ কমেডী চিনেমা ১০ থিংছ আই হেট এবাউট ইউত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।

অলেইনিকে পিছলৈ কমেডী ছবি ১০০ গাৰ্লছ (২০০০)ত এটা সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নাস্তাচিয়া কিনস্কি আৰু স্কাৰলেট জোহানছনৰ বিপৰীতে এন আমেৰিকান ৰেপছডী (২০০১) আৰু স্বতন্ত্ৰ নাটক ব্ৰিংগিং ৰেইন (২০০৩)ত অভিনয় কৰে। পিছলৈ তেওঁ এটলাছ শ্ৰাগড: পাৰ্ট ২ (২০১১) আৰু ভীতিমূলক ছবি জেছাবেল (২০১৪)ত সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ২০১০ চনৰ পৰা ২০১৫ চনলৈকে তেওঁ এএমচি ধাৰাবাহিক মেড মেনত চিন্থিয়া কছগ্ৰোভৰ চৰিত্ৰত আৰু নিকেলোডিয়ানৰ উইংক্স ক্লাব (২০১১–২০১৪)ত আইচি নামৰ চৰিত্ৰটোৰ বাবে কণ্ঠদান কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

লাৰিছা ৰোমানোভনা অলেইনিকৰ জন্ম হৈছিল কেলিফৰ্ণিয়াৰ ছাণ্টা ক্লাৰাত লৰেইন আৰু ৰয় অলেইনিকৰ ঘৰত। তেওঁৰ দেউতাক ইউক্ৰেইনী বংশোদ্ভৱ আছিল। তেওঁ ছান ফ্ৰান্সিকোৰ উপকণ্ঠ অঞ্চল লছ গাটোজত ইষ্টাৰ্ণ অৰ্থডক্স পৰম্পৰাত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ ১৯৯৯ চনত লছ আলটোজৰ পাইনউড স্কুলৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ অভিনয় জীৱন বিকশিত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ "উত্তৰ কেলিফৰ্ণিয়াৰ স্বাভাৱিক শৈশৱৰ অভিজ্ঞতা আৰু লছ এঞ্জেলছত অডিচনৰ মাজত সময় ভাগ কৰি লৈছিল।"

এলেক্স মেক চৰিত্ৰত সফলতা লাভ কৰাৰ পিছত অলেইনিকে কলেজত পঢ়িবলৈ সিদ্ধান্ত লয়, আৰু নিউয়ৰ্কৰ ইয়ংকাৰ্ছত থকা ছাৰা লৰেন্স কলেজত নাম ভৰ্তি কৰে, যাক তেওঁ পৰৱৰ্তী সময়ত "মোৰ জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ সিদ্ধান্ত" বুলি অভিহিত কৰিছিল।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:আমেৰিকান অভিনয় শিল্পী
কামৰূপী ব্ৰাহ্মণ

কামৰূপী ব্ৰাহ্মণ, যাক কামৰূপীয়া বামুণ বুলিও কোৱা হয়, সেইসকল ব্ৰাহ্মণ যিয়ে কামৰূপত (বৰ্তমানৰ অসম) বসতি স্থাপন কৰে আৰু কনৌজী ব্ৰাহ্মণ আৰু মৈথিল ব্ৰাহ্মণৰ বংশধৰ বুলি দাবী কৰে। তেওঁলোকে নিজৰ লগত বিভিন্ন হিন্দু মহাকাব্য লৈ আহিছিল আৰু এই অঞ্চলৰ ইন্দো-আৰ্য্য সংস্কৃতিৰ ধ্বজাবাহী হৈ পৰিছিল।

পটভূমি

কামৰূপী ব্ৰাহ্মণ হ’ল সেই ব্ৰাহ্মণ, যিসকলে নিজকে অতি প্ৰাচীন কালৰ মিথিলাৰ কনৌজৰপৰা অহা কনৌজী ব্ৰাহ্মণ আৰু মৈথিল ব্ৰাহ্মণৰ বংশধৰ বুলি দাবী কৰিছিল। কামৰূপ অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰি পিছলৈ বিভিন্ন স্থানত বিয়পি পৰে। ভাস্কৰ বৰ্মনৰ তাম্ৰলিপিৰ এটা অংশত কোৱা হৈছে: ভাস্কৰবৰ্মনৰ সময়ৰ আগতে কামৰূপত ঋগ্বেদিক, সামবেদিক আৰু যজুৰ্বেদিক ব্ৰাহ্মণ বাস কৰিছিল।

এই তিনি শ্ৰেণীৰ ব্ৰাহ্মণৰ ভিতৰত ঋকবেদৰ বাহব্ৰিচ্য শাখাৰ অনুগামীসকলক গোত্ৰত বিভক্ত কৰা হৈছিল: *কাশ্যপ, *কৌশিক, *গৌতম, *পৰসাৰ্য, *ভৰদ্বাজ, *বৰাহ, *বৎস্য, *বৃহস্পত্য আৰু *সৌণক; সামবেদৰ চান্দোগ্য শাখাৰ অনুগামীসকলৰ ভিতৰত : *পস্কল্য; যজুৰ্বেদৰ তৈত্তিৰিয়া শাখাৰ অনুগামীসকল এই গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত আছিল: *কাশ্যপ আৰু চৰক শাখাৰ গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত আছিল: *কাত্যায়ন; বাজসনেয় শাখাৰ অনুগামীসকল পূৰ্বে উল্লেখ কৰা ছয়টা গোত্ৰৰ উপৰি : *অংগিৰস, *আলম্বায়ন, *গাৰ্গ্য, *গৌতম, *ভৰদ্বাজ, *য়স্ক, *শাক্যায়ন, আৰু *সলংকায়ণ আদি গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত আছিল। এই তিনিওটা ব্ৰাহ্মণ গোটতে কামৰূপত বাস কৰা ব্ৰাহ্মণৰ সৰ্বোচ্চ শক্তি আৰু অৱস্থানৰ সময়ত ২৬টা গোত্ৰ আছিল। পৰৱৰ্তী যুগত সামবেদিক আৰু ঋগ্বেদিক ব্ৰাহ্মণৰ যিকোনো লেখ-জোখ নোহোৱা হৈ গৈছিল। সম্ভৱতঃ তেওঁলোকে নিজৰ বাসস্থান সলনি কৰিছিল বা তেওঁলোকৰ বংশাৱলীৰ ধাৰাবাহিকতাৰ অন্ত পৰিছিল। ৰাজা হৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণৰ ৰাজা বংশাৱলী - ত তলৰ শাৰীকেইটা দেখা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়
সুন্দৰীদিয়াৰ সুঁৱেৰী উৎসৱ

’সুঁৱেৰী’ বৰপেটাৰ দৌল উৎসৱ এক অংগাংগী উৎসৱ৷ এই সুঁৱেৰী বৰপেটাৰ সকলো সত্ৰতে পালন কৰা হয় যদিও ’সুন্দৰীদিয়াৰ সুঁৱেৰী’ৰ এক সুকীয়া তাৎপৰ্য আছে৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত ব’হাগ বিহুৰ সপ্তম দিনা বা ’সাত দম্হী’ৰ দিনা ’সুঁৱেৰী’ পালন কৰা হয়৷ সুৱেৰী বা স’ৰি শব্দৰ অৰ্থ সোঁৱৰণ বা স্মৰণ৷ সচৰাচৰ দৌলোৎসৱ বা ফাকুৱাত ’কলীয়া গোঁসাই’ক মণিকূটৰ পৰা বাহিৰলৈ আনি নামঘৰৰ চাৰিওপিনে এপাক ঘূৰাই পুনৰ মণিকূটত স্থাপন কৰে৷ ফাকুৱা উৎসৱৰ বাহিৰে আন সময়ত গোঁসাইক মণকূট গৃহৰ পৰা বাহিৰ কৰা নহয়৷ কিন্তু সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত ব’হাগৰ সাতবিহুৰ দিনা গোঁসাই উলিয়াই বাহিৰত ফুৰোৱা হয়৷ সুন্দৰীদিয়াই একমাত্ৰ সত্ৰ, য’ত গোঁসাইক বছৰেকত দুবাৰ বাহিৰ কৰা হয়৷

সুন্দৰীদিয়াৰ সুঁৱেৰীৰ তাৎপৰ্য

সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত ব’হাগ বিহুৰ সময়ত সুঁৱেৰী অনুষ্ঠিত কৰাৰ আঁৰত এক প্ৰচলিত কাহিনী আছে৷ এবাৰ বছৰেকীয়া দৌল উৎসৱৰ সময়ত সুঁৱেৰীৰ দিনা গোঁসাইক মণিকূটৰ বাহিৰলৈ উলিওৱাৰ সময়ত হঠাৎ ধুমুহা বৰষুণে বিধি-পথালি দিলে৷ সেয়ে, নামঘৰৰ চাৰিওপিনে সাতপাক ঘূৰোৱাৰ পৰিৱৰ্তে মাথোঁ দুপাক ঘূৰাই, ভগৱানৰে ইচ্ছা বুলি ৰাইজে গোঁসাইক মণিকূটত স্থাপন কৰিলে৷ তাৰপাছত সেইবছৰ সত্ৰত বেমাৰ-আজাৰ, মাৰি-মৰক, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদিয়ে জনজীৱন স্তব্ধ কৰিলে৷ মানুহৰ বিশ্বাস হ’ল যে সুঁৱেৰীত মাথোঁ দুপাক ঘূৰাই ’কলীয়া গোঁসাই’ক মণিকূটত প্ৰৱেশ কৰোৱা বাবে এনে অপায়-অমঙ্গল হৈছে৷ সেয়ে, সকলোৱে মিলি কীৰ্তনঘৰৰ কাথিত বহা মেলত সিদ্ধান্ত ল’লে যে, ফাকুৱাৰ সুঁৱেৰীত বাকী থকা পাঁচপাক ঘূৰণ ব’হাগৰ সাতদম্হীত ঘূৰাই সাতপাক সম্পূৰ্ণ কৰা হওক৷ সকলোৱে মিলি পৰম উৎসাহেৰে বাকী থকা পাঁচপাক গায়ন-নায়ন লৈ গীত-পদ গাই সম্পূৰ্ণ কৰিলে৷ তেতিয়াৰে পৰা ই পৰম্পৰা হিচাপে চলি থাকিবলৈ ল’লে আৰু ই সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ অন্যতম উৎসৱ হিচাপে আজিও পালিত হৈ আহিছে৷ ব’হাগৰ সুঁৱেৰীৰ বিশেষত্ব এয়াই যে, দৌল বা ফাকুৱাৰ সুঁৱেৰীৰ দৰে ইয়াত গোঁসাইক সাতপাক নুঘূৰাই মাথোঁ পাঁচপাকহে ঘূৰোৱা হয়৷

দুই সুঁৱেৰীৰ মাজৰ পাৰ্থক্য

দৌলৰ সুঁৱেৰী আৰু ব’হাগৰ সুঁৱেৰী পালনৰ মাজত যথেষ্ট প্ৰভেদ আছে৷ দৌলৰ সুঁৱেৰীত ’এনুৱা বসন্তে প্ৰাণ ক’লৈ উৰি যোৱা হে’ বুলি ঢোলক আৰু মঞ্জিৰা লৈ বসন্তক আদৰি অনা গীত গাই ডেকা বুঢ়া সকলো আনন্দত বাউল হৈ পৰে৷ কিন্তু ব’হাগৰ সুঁৱেৰীত গায়ন-বায়ন সহ ভকতৰ দ্বাৰা বৰগীত-নামঘোষাৰ গীত-পদ গাই ভগৱানৰ চৰণত ঠাই পোৱাৰ কাকূতি কৰা হয়৷ দৌলৰ সুঁৱেৰীত গোঁসাইক ’হেকেতা’ খুৱাবলৈ নিয়াৰ বিপৰীতে মণিকূটৰ পৰা উলিয়াই ওচৰৰ ’কলয়া কীৰ্তনঘৰ’লৈ নি সত্ৰীয়া আচাৰ-বিধিৰে নাম-কীৰ্তন কৰি পুনৰ মূল কীৰ্তনঘৰৰ মণিকূটত স্থাপন কৰা হয়৷ ৰাতিলৈ যাত্ৰা-ভাওনা পতা হয়৷ পিছদিনা সত্ৰৰ আটাইকেইখন হাটীৰ ভকত লগ হৈ বীৰ-কীৰ্তন কৰি অনুষ্ঠানৰ সামৰণি মাৰে৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
বৰ-কৰতি

সূচী

গু-কৰতি বা বিষ জাৰা মন্ত্ৰ
চক্ৰকৰতি
বায়ু কৰতি
জল কৰতি
কাল কৰতি বা অগ্নি কৰতি
মত্স্য কৰতি
গুৰু কৰতি
ব্ৰহ্ম কৰতি
ৰুদ্ৰ কৰতি বা তিখাল কৰতি
সুদৰ্শন চক্ৰ কৰতি
গৰ্ভ কৰতি
ৰাম কৰতি

(প্ৰকাশক শ্ৰীজ্যোতীন্দ্ৰ নাৰায়ণ দত্তবৰুৱা, প্ৰথম প্ৰকাশঃ ১৯৩৮, চতুবিংশ সংস্কৰণঃ ২০১১, দত্তবৰুৱা পাবলিছিং কোঃ প্ৰাঃ লিঃ, পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১। মুদ্ৰণঃ দত্তবৰুৱা পাবলিচিং কোঃ প্ৰাঃ লিঃ, পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১, )
ISBN=81-7373-025-3

Category:ধৰ্মগ্ৰন্থ
অৱধী ভাষা

অৱধী (দেৱনাগৰী: अवधी, কৈথী: 𑂃𑂫𑂡𑂲), যাক ঔধী বুলিও কোৱা হয়, হৈছে এটা ইণ্ডো-আৰ্য ভাষা যি ইণ্ডো-ইৰাণীয় শাখাৰ অন্তৰ্গত আৰু ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ভাষা পৰিয়ালৰ অংশ।

এই ভাষাটো উত্তৰ ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ অৱধ অঞ্চলত আৰু পশ্চিম নেপালৰ তেৰাই অঞ্চলত কোৱা হয়।

‘অৱধ’ নামটো প্ৰাচীন নগৰ অযোধ্যাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, যাক হিন্দুধৰ্মত ৰাম দেৱতাৰ জন্মভূমি বুলি গণ্য কৰা হয়। উপনিৱেশিক যুগত বদ্ধ শ্ৰমিক হিচাপে বিদেশলৈ যোৱা ভাৰতীয়সকলৰ বংশধৰসকলৰ মাজতো অৱধী ভাষা, বিশেষকৈ ভোজপুৰীৰ সৈতে, বহুলভাৱে প্ৰচলিত।

ব্ৰজৰ সৈতে একেলগে অৱধী ১৯শ শতিকালৈকে সাহিত্যিক ভাষা হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল, যদিও পাছলৈ ইয়াক হিন্দীয়ে প্ৰতিষ্ঠাপন কৰে। মানক হিন্দীৰপৰা পৃথক হ’লেও, উত্তৰ আৰু পূব উত্তৰ প্ৰদেশৰ বহু জিলাত অৱধী আজিও নিজা ৰূপত কথিত হৈ আছে।

ভাৰত চৰকাৰে অৱধীক পূৰ্ব হিন্দী ভাষাসমূহৰ অন্তৰ্গত এক বৃহৎ মাতৃভাষা হিচাপে গণ্য কৰে। অঞ্চলটোৰ যোগাযোগ ভাষা হিচাপে মান্য হিন্দী ব্যৱহৃত হয়, আৰু বিদ্যালয় শিক্ষা, প্ৰশাসনিক আৰু চৰকাৰী কাম-কাজত হিন্দী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অৱধী সাহিত্যকো হিন্দী সাহিত্যৰ অংশ হিচাপে ধৰা হয়।

ভাৰতীয় সাহিত্যৰ কিছুমান অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ হিন্দু ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ যেনে ৰামচৰিতমানস আৰু হনুমান চালিছা অৱধী ভাষাত ৰচিত।

অৱধী ভাষাৰ বিকল্প নামসমূহৰ ভিতৰত বাইছৱাড়া অঞ্চলৰপৰা আহৰণ কৰা বাইছৱাৰী, লগতে পূৰ্বী (অৰ্থাৎ “পূবৰ”) আৰু প্ৰাচীন কোশল ৰাজ্যৰ নামৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা কোশলী অন্তৰ্ভুক্ত।

২০০১ চনৰ চলচ্চিত্ৰ লগানত দৰ্শকসকলৰ বাবে সহজে বুজাব পৰা হোৱাকৈ অৱধী ভাষাৰ এক নিৰপেক্ষ ৰূপ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

২০০৯ চনৰ চলচ্চিত্ৰ Dev.Dত অমিত ত্ৰিবেদীৰ দ্বাৰা সুৰাৰোপিত অৱধী গীত “পায়েলীয়া” অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।

দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক যুধত অমিতাভ বচ্চনে নিজৰ কিছুমান সংলাপ অৱধী ভাষাত কোৱাৰ বাবে হিন্দুস্তান টাইমছৰ পৰা সমালোচনামূলক প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।

ৰামানন্দ সাগৰৰ ১৯৮৭ চনৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক ৰামায়ণত অযোধ্যাৰ বাসিন্দাসকল আৰু আন কিছুমান গৌণ চৰিত্ৰই অৱধী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। চলচ্চিত্ৰ সিলসিলাৰ পৰা গীত “ৰংগ বৰসে ভীগে চূনৰ ৱালী”ৰ গীতিকাও অৱধী উপভাষাত ৰচিত, য’ত অমিতাভ বচ্চন আৰু ৰেখা অভিনয় কৰিছিল।

২০২২ চনৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ বিক্ৰম বেধাত হৃতিক ৰোশনে অভিনয় কৰা বেধা বেতাল চৰিত্ৰই অৱধী উপভাষাত কথা কোৱা দেখা যায়।

অৱধী লোকগীত “মেৰে অংগনে মেঁ তুম্হাৰা ক্যা কাম হ্যায়” বলীউডত জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। ইয়াৰ এক নিৰপেক্ষ ৰূপ ১৯৮১ চনৰ চলচ্চিত্ৰ লাৱাৰিছত অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে ব্যৱহৃত হৈছিল। এই গীতটো ১৯৭০ চনৰ Bombay Talkie আৰু ১৯৭৫ চনৰ মজে লে লো চলচ্চিত্ৰতো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। ২০২০ চনত এই গীতটো নেহা কক্কৰে একক হিচাপে মুক্তি দিয়ে।

আন এক জনপ্ৰিয় অৱধী লোকগীত “হোলী খেলে ৰঘুবীৰা”কো বলীউডৰ জৰিয়তে জনপ্ৰিয় কৰা হয়। এই গীতটো নিৰপেক্ষ ৰূপত অমিতাভ বচ্চনে কণ্ঠদান কৰি ২০০৩ চনৰ চলচ্চিত্ৰ বাগবানত সংযোজন কৰা হৈছিল, য’ত হেমা মালিনীও অভিনয় কৰিছিল।

১৯৮২ চনৰ চলচ্চিত্ৰ নদীয়া কে পাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে অৱধী ভাষাত নিৰ্মিত আছিল। একে পৰিচালকৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ১৯৯৪ চনৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ হাম আপকে হ্যায় কৌন অৱশ্যে হিন্দী ভাষাত নিৰ্মিত হৈছিল।

লোকসংস্কৃতি

অৱধ অঞ্চলত অৱধী ভাষাত গোৱা লোকসংগীতৰ প্ৰধান ধাৰাসমূহৰ ভিতৰত ছাৰিয়া, বিয়াহ, সুহাগ, গাৰী, নক্তা, বন্ৰা (বন্না-বন্নী), আলহা, সাৱন, ঝুলা, হৰি আৰু বাৰহমাসা অন্তৰ্ভুক্ত।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Entry for Awadhi at SIL International
অৱধী কিতাপ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
মৌচাক কেশসজ্জা

[[]]
মৌচাক কেশসজ্জা হৈছে এনে এক চুলিৰ শৈলী, য’ত দীঘল চুলিবোৰ ফণীয়াই মূৰৰ ওপৰত শংকু আকৃতিত গোট খুৱাই অলপ পিছলৈ জোঙা কৰি ৰখা হয়, যাৰ ফলত পৰম্পৰাগত মৌচাকৰ আকৃতিৰ সৈতে কিছু সাদৃশ্য পোৱা যায়। বয়িং বি-৫২ ষ্ট্ৰেটেজিক বোমাৰু বিমানৰ স্বকীয় নাকৰ সৈতে সাদৃশ্য থকাৰ বাবে ইয়াক বি-৫২ বুলিও জনা যায়। ১৯৮০ চনৰ বেণ্ড দ্য বি-৫২'ছে সদস্য চিণ্ডী উইলছন আৰু কেট পিয়েৰছনে পিন্ধা চুলিৰ ষ্টাইলৰ পৰাই নিজৰ নাম লয়।

মূল

ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছে পূৰ্বৰ পেজবয় শৈলী আৰু বাউফেণ্ট শৈলীৰ পৰা বিকশিত হোৱা "ডাঙৰ চুলি"ৰ বিভিন্ন বিশৃংখলভাৱে সজোৱা আৰু আৱৰণ সংস্কৰণৰ ভিতৰত এটা হিচাপে। ১৯৬০ চনত এলমহাৰ্ষ্টৰ মাৰ্গাৰেট ভিঞ্চি হেল্ড্টে ইয়াক বিকশিত কৰিছিল।
ইলিনয়, চিকাগোৰ ডাউনটাউনত থকা মাৰ্গাৰেট ভিঞ্চি কইফ্যুৰছৰ মালিক, যিয়ে ১৯৫৪ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় কইফ্যুৰ চেম্পিয়নশ্বিপ লাভ কৰিছিল, আৰু যাক মডাৰ্ণ বিউটি চেলুন আলোচনীৰ সম্পাদকসকলে আগন্তুক দশকটোক প্ৰতিফলিত কৰিব পৰাকৈ নতুন চুলিৰ ষ্টাইল ডিজাইন কৰিবলৈ কৈছিল। তেওঁ প্ৰথমে ইয়াক তেওঁৰ মালিকানাধীন ফেজৰ দৰে টুপী এটাৰ ওপৰত মডেল সাজিছিল। তেওঁৰ এই কৃতিত্বৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ৬০,০০০ সদস্যৰে গঠিত বাণিজ্যিক সংস্থা কচমেট'লজিষ্ট চিকাগোৱে সৰা চুলিৰ সৃষ্টিশীলতাৰ বাবে হেল্ডৰ নামত বৃত্তিৰ ব্যৱস্থা কৰে।

২০১৬ চনৰ ১০ জুনত চিকাগোৰ ওচৰৰ এটা জ্যেষ্ঠ বাসস্থানত হেল্ড্টৰ মৃত্যু হয়।

কৌশল

মৌচাকটো চুলিখিনি বেককম্বিং বা ফণীৰে জোকাৰি নিৰ্মাণ কৰা হয়, যাৰ ফলত এটা জটিল স্তূপ সৃষ্টি হয় যিটো লাহে লাহে ফণিয়াই বাহিৰৰ পৃষ্ঠভাগ মসৃণ হয়। চুলি যিমানেই দীঘল হ’ব সিমানেই মৌচাক ওখ হয়। ১৯৬০ চনৰ আৰম্ভণিৰ মৌচাক শৈলী কেতিয়াবা বাউফাণ্ট শৈলীৰ সৈতে ওপৰত ওপৰ হৈ পৰিছিল, যিয়ে চুলিৰ আয়তন সৃষ্টি কৰিবলৈ টিজিংও ব্যৱহাৰ কৰিছিল; কিন্তু সাধাৰণতে ক'বলৈ গ'লে মৌচাকৰ প্ৰভাৱ আছিল মূৰৰ ওপৰৰ পৰা ওপৰলৈ গোট খোৱা এটা ঘূৰণীয়া শঙ্কু, আনহাতে সৰল বাউফাণ্টটো কাষৰ কাণ দুখন ঢাকি ৰখা বহল, ফুলি উঠা আকৃতিৰ আছিল। এই দুয়োটাকে পম্পেড’ৰ শৈলীৰ পৰা পৃথক কৰিব পাৰি, যাৰ মূল প্ৰকাৰটো কপালৰ পৰা ওপৰলৈ ফণীয়াই দিয়া হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কেশবিন্যাস