অসমত শিখ ধৰ্ম

অসমীয়া শিখসকল হৈছে অসমত বসবাস কৰা শিখ সম্প্ৰদায়। অসমৰ শিখ সম্প্ৰদায় স্থানীয় অসমীয়া শিখ আৰু পঞ্জাবী শিখ আৰু তেওঁলোকৰ বংশধৰসকলৰদ্বাৰা গঠিত। অসমীয়া শিখসকল শাৰীৰিক গঠনৰফালৰপৰা পঞ্জাবী শিখসকলতকৈ পৃথক, বৰঞ্চ চেহেৰাৰফালৰপৰা তেওঁলোক স্থানীয় জনসাধাৰণৰ সৈতেহে মিলে। সুৰিন্দৰ সিং কোহলীৰ মতে, গুৰু নানকে ১৫০৫ চনত অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল। সুৰজিত সিং গান্ধীৰ মতে, গুৰু নানকে উত্তৰ বিহাৰ আৰু উত্তৰ-পশ্চিম বংগৰ মাজেৰে যোৱা এটা পথেৰে ধুবুৰীলৈ আহিছিল, আনহাতে আন একাংশ পণ্ডিতৰ মতে গুৰু নানকে পৰৱৰ্তী সময়ত শ্বেৰ শ্বাহ সূৰী পথ হিচাপে পৰিচিত পথটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ধুবুৰী ভ্ৰমণৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ এখন ঠাই দৰ্শন কৰিছিল।

শিখসকলে তেওঁৰ এই অঞ্চল ভ্ৰমণৰ বিষয়ে জনামসাখী নামেৰে জনাজাত কাহিনীসমূহত যাদু আৰু ডাইনীৰ সৈতে জড়িত, এই অঞ্চলত নুৰ শ্বাহ নামৰ এগৰাকী মহিলাই শাসন কৰে। কিংবদন্তি অনুসৰি নুৰ শ্বাহ আৰু তেওঁৰ ডাইনী দলটোৱে শিখ গুৰু আৰু মৰ্দানাক যাদুকৰী মন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি মোহিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকে নাচি-গান গাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, আৰু শেষত তেওঁলোকক মূল্যৱান বস্তুগত সামগ্ৰী দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, অৱশ্যে শেষত তেওঁলোকে বিফল হৈছিল আৰু শেষত গুৰুজনৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল। তাৰ পিছত গুৰুৱে তেওঁলোকক নাম দি যাদু বন্ধ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। অসমত থকাৰ সময়ত শিখৰ বিৱৰণী অনুসৰি গুৰুজনাই ৰাজা ৰাম সিংহ আৰু আহোম শাসক ৰাজ চক্ৰধ্বজ সিংহ (সুপাংমুং)ৰ মাজত শান্তিৰ দালালি কৰিছিল। গুৰু টেগ বাহাদুৰ ঢাকাত থকাৰ সময়ত ৰাজা ৰাম সিঙে উত্তৰ- পূব ভাৰতৰ কামৰূপত (অসমত অৱস্থিত) আহোম ৰাজ্যৰ ৰজা চক্ৰধ্বজ সিংহৰ নেতৃত্বত হোৱা বিদ্ৰোহক মষিমূৰ কৰাত অকাল সেনাক সহায় কৰিবলৈ আবেদন জনায়। গুৰুজনে অনুৰোধত সন্মতি দিলে কাৰণ তেওঁৰ পৰিকল্পনা আছিল যে যিকোনো প্ৰকাৰে সেই অঞ্চলটো ভ্ৰমণ কৰি গুৰু নানকৰ উদাসী (ভ্ৰমণ ভ্ৰমণ)ৰ এটা কীৰ্তিচিহ্ন পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সেই অঞ্চললৈ। ১৬৬৯ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত গুৰুজন আৰু তেওঁৰ বাহিনী এই অঞ্চলত উপস্থিত হয়। এখন নদীৰ পাৰৰ ওচৰৰ কামৰূপৰ ধুবুৰীত নিয়োজিত হৈ থকাৰ সময়তে গুৰু টেগ বাহাদূৰৰ সৈতে অকলসেনাৰ এটা শিবিৰ নদীৰ সিপাৰৰপৰা স্থানীয় অসমীয়া বাহিনীৰ আক্ৰমণৰ বলি হৈছিল। শিখসকলে ধনুৰ্বিদ্যা ব্যৱহাৰ কৰি শত্ৰুক পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰ পিছত গুৰুৱে স্থানীয় লোকসকলৰ সৈতে শান্তি স্থাপন কৰে, পিছৰজনে তেওঁক জনোৱাৰ পিছত যে তেওঁলোকে মোগল সাম্ৰাজ্যৰ বিজয়ক প্ৰতিহত কৰিবলৈ আৰু নিজৰ সাৰ্বভৌমত্ব ৰক্ষাৰ বাবে বিদ্ৰোহ কৰিছে। পৰৱৰ্তী সময়ত গুৰু তেগ বাহাদুৰে ৰাজা ৰাম সিংহৰ আদেশত সাম্ৰাজ্যবাদী মোগল সেনা আৰু স্থানীয় আহোম প্ৰতিৰোধৰ মাজত শান্তিৰ দালালি কৰি কামাখ্যা থানত আহোম ৰজাই গুৰুজনক সম্বৰ্ধনা জনায়। ইয়াৰ উপৰি বিশ্বাস কৰা হয় যে টেগ বাহাদুৰে গোৱালপাৰা জিলাৰ ধুবুৰীত স্থানীয়ভাৱে ডুমডুমে গুৰুদ্বাৰা নামেৰে জনাজাত এটা শিখ মন্দিৰ স্থাপন কৰিছিল, য'ত গুৰু নানকৰ পূৰ্বৰ ভ্ৰমণৰ স্থানত আছিল।

১৮২৬ চনত ইংৰাজে অসম অধিষ্ঠিত কৰি বৰকান্দাজ বাহিনী ভংগ কৰি তাত সেৱা আগবঢ়োৱা স্থানীয় শিখসকলক কৃষি জীৱন-শৈলীলৈ ঠেলি দিয়ে। ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে এই অসমীয়া শিখ গ্ৰাম্য বাসিন্দাসকলে ওখ ঠাইলৈ স্থানান্তৰিত হৈ তেওঁলোকৰ দ্বিতীয় বসতিস্থল বৰকোলা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। পিছলৈ হাতীপাৰা আৰু লংকাত বাস কৰিছিল। ইহঁতে পাঞ্জাবী ভাষা নাজানে আৰু গুৰু গ্ৰন্থ চাহাবক মূল ভাষাত পঢ়া নাই। ভাৰতৰ ২০০১ চনৰ লোকপিয়লত অসমত ২২,৫১৯ জন শিখ লোক বাস কৰে। ২০০৩ চনত দ্য ট্ৰিবিউনত বাতৰি প্ৰকাশ পাইছিল যে অসমৰ ১১,০০০ শিখ বাসিন্দাৰ ভিতৰত ৪,০০০ স্থানীয় অসমীয়া শিখ। নগাঁও জিলাৰ বৰকোলা, ঝপাৰমুখ, লংকা, আৰু হাতীপাৰা গাঁৱত অসমীয়া শিখ বাস কৰা দেখা যায়।

পঞ্জাৱৰ বাহিৰৰ শিখসকলক (অসমকে ধৰি) মূল তিনিটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি: কৃষকৰপৰা বংশধৰ জাট শিখ, ব্যৱসায়ীৰ বংশধৰ খটৰী শিখ, আৰু স্থানীয় শিখ গোট। ১৯৫০ চনৰপৰা প্ৰায় ২ লাখ ২০ হাজাৰ পাঞ্জাবী শিখ ভাৰতৰ অন্যান্য ৰাজ্যলৈ প্ৰব্ৰজন কৰি বসতি স্থাপন কৰে। কিন্তু এই পাঞ্জাবী শিখ প্ৰব্ৰজনকাৰীসকল অক্সোমিয়া শিখ নামেৰে জনাজাত শিখসকলৰ স্বৈৰাচাৰী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা পৃথক, যিসকল পূৰ্বৰ শতিকাৰ শিখসকলৰ বংশধৰ, যিসকলে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ থলুৱা হৈ স্থানীয় ভাষা গ্ৰহণ কৰিছিল।

অসমৰ গুৰুদ্বাৰ

অসমৰ কিছুমান স্থানীয় গুৰুদ্বাৰ হ’ল-

শ্ৰী গুৰু টেগ বাহাদুৰ চাহিব গুৰুদ্বাৰা
মাতাজী গুৰুদ্বাৰা, চাপৰমুখ

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি

কুমেদন সিং নামৰ এটা শিখ চৰিত্ৰ পদুমকুৱাৰী, (১৮৯১) উপন্যাসত দেখা গৈছে, শিখ চৰিত্ৰটোক খলনায়ক, বিশ্বাসঘাতক আৰু বিদেশী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। শৈলাধৰ ৰাজখুৱাই পশন প্ৰতিমা ("শিলৰ প্ৰতিমূৰ্তি") নামৰ এটা কবিতাও ৰচনা কৰিছিল য'ত শিখ চৰিত্ৰ জড়িত হৈ আছে, যেনে চৈতন্য সিংক ফুলৰা আৰু চতলা নামৰ দুগৰাকী ছোৱালীয়ে ভালপোৱা, যাৰ ফলত অসমত শিখসকলৰ মৰ্যাদা উন্নত হৈছিল। অসমীয়া লেখক এম আৰ গোস্বামীয়ে ১৯৮৪ চনৰ শিখ বিৰোধী দাঙ্গা সম্পৰ্কে এখন উপন্যাস তেজ আৰু ধূলিৰে ধূসৰিত পৃষ্ঠা (১৯৯৪) লিখিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

অতিৰিক্ত পঠন

শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:অসম