ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
শ্বাহৰুখ খান

শ্বাহৰুখ খান (; জন্ম ২ নৱেম্বৰ ১৯৬৫) এগৰাকী প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় অভিনেতা, প্ৰযোজক, আৰু দূৰদৰ্শন ক্ষেত্ৰখনৰ লগত জড়িত ব্যক্তি। এওঁক চমুকৈ এছ আৰ কে (SRK) নামেৰেও জনা যায়। জনসাধাৰণৰ মাজত "বলিউডৰ বাদশ্বাহ", "কিং অৱ্ বলিউড" আৰু "কিং খান" বুলি পৰিচিত শ্বাহৰুখে ইতিমধ্যে ৮০ খনতকৈও অধিক বলিউড চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে আৰু ভালেমান বঁটা-বাহনেৰেও সন্মানিত হৈছে। চলচ্চিত্ৰজগতলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী সন্মান, আৰু ফ্ৰান্স চৰকাৰে "অৰ্ডাৰ দে' আৰ্টছ্ এ'ট্ দে'ছ্লেটাৰ্ছ্" আৰু "লিজিয়ন ডি'অনাৰ" প্ৰদানেৰে সন্মান যাঁচিছিল।

উদ্ধৃতি

নিজৰ স্বাধীনতা, আপোনাৰ ভিতৰৰ মাত শুনিবলৈ আৰু মোককে ধৰি আপুনি কোন। এইবোৰেই আপোনাৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ বছৰ য'ত আপুনি অনুশোচনামুক্ত ভুল কৰিবলৈ অনুমতি পাব।
৩০ মে' ২০১৬, বান্দ্ৰা ইষ্ট, মুম্বাইত। উৎস: speakola
ছুপাৰষ্টাৰ বুলি ক'লে মোৰ বৰ লাজ লাগে।
০৭ এপ্ৰিল, ২০১৬; এক সাক্ষাৎকাৰত। উৎস: ফিল্মফেয়াৰ
মোৰ জাতিটো সঁচাকৈয়ে ধৰ্মনিৰপেক্ষ বুলি মই বিশ্বাস কৰোঁ, সঁচাকৈয়ে বিশ্বাস কৰোঁ।
টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়াৰ অংশুল চতুৰ্বেদীৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰৰ উদ্ধৃতি (তাৰিখ ৩০ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১০)। উৎস: ইকোনমিক টাইমছ

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
আই ক'ত নাই

আই ক’ত নাই ২০০৯ চনত মুক্তি পোৱা এ এ এ এচ প্ৰডাকচনচ প্ৰাইভেট লিমিটে়ডৰ বেনাৰত নিৰ্মিত মঞ্জু বৰা পৰিচালিত এখন ৰঙীন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। প্ৰযোজনা ৰাজেন বৰা আৰু মঞ্জু বৰাৰ। সঙ্গীত পৰিচালনা আইজাক থমাচ কট্টুকাপল্লীৰ। ৫৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অনুষ্ঠানত ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰীয় একতা বিষয়ক ২০০৮ বৰ্ষৰ সৰ্বোত্তম ছবি ৰূপে নাৰ্গিছ দত্ত বঁটা লাভ কৰে। তদুপৰি বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হৈছে।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰায়বোৰ ৰাজ্যৰ সৈতে দীৰ্ঘদিন ধৰি অসমৰ সীমা-বিবাদ চলি আহিছে। নাগালেণ্ডৰ লগতো তেনে বিবাদ সঘনাই থাকে। নাগালেণ্ডৰ সীমাৱৰ্তী অসমৰ এখন গাঁৱৰ যুৱক সীমান্ত। তেওঁৰ প্ৰেম এজনী নগা যুৱতী অকালীৰ সৈতে। ইফালে কোনো নগা দুৰ্বৃত্তই অসমীয়া গাঁওখন জ্বলাই দিয়ে। সেই জুইত ধৰণী আৰু আইটিৰ ঘৰখন জ্বলি ছাই হৈ যায় আৰু তেওঁলোকৰ কেঁচুৱাটো সন্ধানহীন হয়। সকলোৱে ভাবে কেঁচুৱাটো ইতিমধ্যে জুইত জাহ গ’ল। প্ৰকৃতাৰ্থত সেই কেঁচুৱাটো সীমান্তৰ সিপাৰত নগা গাঁও এখনৰ সন্তানহীনা নাৰী এগৰাকীয়ে পায়, যিয়ে মাতৃত্বৰ মমতাৰে কেঁচুৱাটো বুকুত সাৱটি লয়।

অভিনয় শিল্পী

বিদ্যাৱতী ফুকন
ৰূপম চেতিয়া
বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া
ইন্দ্ৰ বণিয়া
প্ৰতিভা চৌধুৰী
হেম বৰা
জয়ন্ত দাস
গিৰীশ তালুকদাৰ
দিলীপ বৰুৱা
অৱতোষ ভূঞা
দিলীপ বৰা
ৰাজেন ফুকন
মঞ্জু ৰাজকোঁৱৰ
পল্লৱী গগৈ
পূৰৱী শইকীয়া বৰা

কলা-কুশলী

(তথ্যপেৰাত নথকা)
বেনাৰ-এ এ এ এছ প্ৰডাকসঞ্চ্ প্ৰাইভেট লিমিটেড
শব্দগ্ৰহণ- যতীন শৰ্মা
কলা-নিৰ্দেশনা- ফটিক বৰুৱা

বঁটা

“উত্তৰ পূব ভাৰতৰ এক জ্বলন্ত সমস্যাক এক সততাপূৰ্ণ দৃষ্টিৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰা তথা কৃত্ৰিম সীমাৰেখাক নস্যাৎ কৰি মানৱীয় আৰু সৌন্দৰ্যশালী ৰূপ” দিয়াৰ বাবে ৫৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা মহোৎসৱত আই ক’ত নাই ছবিখনক ৰাষ্ট্ৰীয় একতা বিষয়ক ২০০৮ চনৰ সৰ্বোত্তম চলচ্চিত্ৰৰ নাৰ্গিছ দত্ত বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটাত প্ৰযোজক আৰু পৰিচালকলৈ ৰজত কমলৰ সৈতে দেৰলাখকৈ নগদ ধন আগবঢ়োৱা হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় একতা বিষয়ক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেষ্ঠ ছবি
শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
সংস্কৃতি

সংস্কৃতি শব্দৰ অৰ্থ হ’ল, মানৱ সমাজৰ জ্ঞান-বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, নৈতিকতা, উৎসৱ অনুষ্ঠান, আইন-কানুন, শিল্প, কলা আৰু বৌদ্ধিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ আন দিশবোৰ সামৰা সামগ্ৰিক ৰূপেই সংস্কৃতি৷ ই মানৱ সমাজৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। জীৱনৰ বিভিন্ন কৃতিয়েই সংস্কৃতি৷ 'সংস্কৃতি' পদটো সংস্কাৰৰ লগতে বিশেষভাৱে জড়িত। যাৰ সংস্কাৰ হৈছে সিয়ে সংস্কৃতি। মানুহে সমাজ পাতি বাস কৰিবলৈ লোৱাৰে পৰা দৈনন্দিন জীৱনত নানা কাৰ্য নিয়মিতভাবে কৰিবলৈ লয় আৰু ইয়ে পৰম্পৰাত পৰিণত হয়৷ গতিকে সংস্কৃতি প্ৰাকৃতিক নহয়, ই মানৱ সৃষ্ট৷ মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ কৌশল সলনি হোৱাৰ লগে লগে সংস্কৃতিয়ে নতুন ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰে৷ সেয়ে ই পৰিৱৰ্তনশীল৷ নদীৰ সোঁতৰ দৰে সংস্কৃতিৰ ৰূপ সময়ৰ লগে লগে সলনি হৈ থাকে৷

উদ্ধৃতিসমূহ

]]
চৰিত্ৰত জাতীয়তাবোধ নাথাকিলে সেই দেশৰ অস্তিত্বৰ লগতে ভাষা, সংস্কৃতি, অৰ্থনীতি, ৰাজনীতি আদিও নাথাকে৷ নিৰ্ভেজাল জাতীয়তাবোধ বা চেতনা নাথাকিলে সেই জাতিয়ে বা দেশে প্ৰগতিৰ পথত আগুৱাব নোৱাৰে৷
অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী
যুগে যুগে আদান-প্ৰদানৰ কৰ্মস্থলীত যোগ-বিয়োগ, পূৰণ-হৰণৰ মাজেদি সংস্কৃতি হৈ শান্তি-শৃঙ্খলাৰ আনন্দক স্থায়িত্ব দি যি এটা সৌন্দৰ্যবোধৰ সামাজিকতা গঢ়ি উঠে, সেয়ে সেই ঠাইডোখৰৰ লোকসমষ্টিৰ সংস্কৃতি৷
অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী
পূৰ্বতকৈ ভাল হৈ, পৰিশীলিত হৈ সংস্কৃত হৈ গৈ থকা মানুহৰ সামগ্ৰিক জীৱন আচৰণ খিনিৰ নামেই সংস্কৃতি৷
দেৱকান্ত সন্দিকৈ
জনপ্ৰিয় হ'লেই যদি কলা সংস্কৃতি বেয়া হয়, বজৰুৱা হয়, তেনেহ'লে ভাল হৈ থাকিবলৈ কলা সংস্কৃতি দেখোন কোনো কালেই জনপ্ৰিয় হ'ব নোৱাৰিব৷
ইন্দিৰা মিৰি
কেৱল প্ৰতিভাই এজন মানুহক মহৎ কৰিব নোৱাৰে৷ মানুহ একোজন প্ৰকৃততে সংস্কৃতি সম্পন্ন হয় অন্তৰৰ ভাবৰাশি জগাই তুলি শুদ্ধ আৰু নিৰ্মল হ’ব পৰা ক্ষমতাৰ কাৰণে৷ নহ’লে মানুহ আৰু ইতৰ জন্তুৰ মাজত পাৰ্থক্য কি?
হেম বৰুৱা
সভ্যতাৰ অৰ্থ হৈছে সংস্কৃতিয়ে নিৰলে পোখা মেলিব পৰা সু-শৃঙ্খল সমাজ৷
হেম বৰুৱা
প্ৰাণহীন সমাজৰ সংস্কৃতি মৰিশালীৰ দৰে নিষ্প্ৰাণ৷
হেম বৰুৱা
পূৰ্ণ সংস্কৃতিৰ প্ৰতীক শঙ্কৰদেৱৰ নব্য আৱিষ্কাৰৰ মাজেদি অসমৰ সাংস্কৃতিক নৱ-জাগৰণ সম্ভৱ৷
মহেশ্বৰ নেওগ
দেশৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ লগত সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ সম্বন্ধ ঘন৷ শুদাপেটীয়া সংস্কৃতি হয় মুমূৰ্ষু, নহয় নিশকতীয়া৷
মহেশ্বৰ নেওগ
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ শক্তি অসমীয়া জাতি-ভাষা-সংস্কৃতি জীয়াই ৰাখিবলৈ হ’লে বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতি-ভাষা আমি জীয়াই ৰাখিব লাগিব৷
বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা
যি অৰ্থনীতিৰ দ্বাৰা জনতাই সংস্কৃতি গঢ়িবলৈ সুবিধা নাপায় সেই অৰ্থনীতি অনুপযোগী, সংস্কৃতিক অৰ্থনীতি নহয়, যি দুষ্কৃতিমূলক অৰ্থনীতি৷
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা
কালচাৰেল ফাংছনৰ সত্ৰীয়া নৃত্যৰ অনুষ্ঠানে আপোনাৰ মন কিমান মুহিলে বা নুমুহিলে সেইটো যিমান ডাঙৰ কথা, আপোনাৰ বোৱাৰী-জীয়াৰীয়ে সন্ধিয়াৰ পাছত কিমান শান্তি আৰু আনন্দেৰে ৰভাতলীলৈকে এই বাটছোৱা অহা-যোৱা কৰিব পাৰিলে, সেইটোও সিমানে ডাঙৰ কথা ৷ এগৰাকী শিল্পীয়ে গভীৰ সাধনাৰে সংস্কৃতিৰ এটা উপাদান (ধৰি লওক লোকগীত) কিছু পৰিমাণে আয়ত্ত কৰি, গভীৰ নিষ্ঠাৰে শ্ৰোতাৰ সমুখত পৰিৱেশন কৰাটো যিমান ডাঙৰ কথা, কিমান কম শ্ৰোতাই “সেইবোৰ বাদ দিয়ক, জিলেলে গাওক” বুলি চিঞৰে, সেইটোও ডাঙৰ কথা৷
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া
সঠিক সংস্কৃতি চৰ্চাই এক শক্তিশালী মূল্যবোধৰ জন্ম দিয়ে৷
মই ভাল শিক্ষক হ'ব নোৱাৰিলোঁ, (মইনা গোস্বামী)

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বিষয়বস্তু
থাপাথলী দৰবাৰ

থাপাথলী দৰবাৰ (নেপালী: थापाथली दरवार) আছিল নেপালৰ ৰাজধানী কাঠমাণ্ডুস্থিত এটা মহল। থাপাথলী শব্দৰ অৰ্থ ‘থাপাসকলৰ নিবাস’। এই দুৰ্গটো প্ৰথমে নয়নসিংহ থাপাই নিৰ্মাণ কৰিছিল যদিও পিছত জঙ্গবহাদুৰ ৰাণাই ইয়াক অধিকাৰ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বাগমতী নদীৰ উত্তৰফালে অৱস্থিত এই দৰবাৰত বহুকেইখন চোতাল, উদ্যান আৰু প্ৰাসাদবিলাক আছিল।

ইতিহাস

দুৰ্গটো কাঠমাণ্ডুৰ কেন্দ্ৰত, বাগমতী নদীৰ উত্তৰফালে অৱস্থিত আছিল।

থাপা বংশৰ অধীনত

থাপা বংশৰ নয়ন সিংহ থাপাক থাপাথলি দুৰ্গৰ নিৰ্মাণাৰম্ভৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।

ৰাণা বংশৰ অধীনত

১৮৮৭ চনত যুদ্ধপ্ৰতাপ জংগক শমশেৰ ৰাণাই হত্যা কৰাৰ পাছত চন্দ্ৰ শমশেৰ জেবিয়াৰে থাপাথলী দুৰ্গ অধিকাৰ কৰি ১৯০৪ চনলৈকে ১৮ বছৰব্যাপী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। চন্দ্ৰ শমশেৰৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুত্ৰ সিংহ শমশেৰ জেবিয়াৰে দুৰ্গটো লাভ কৰি ‘‘সিংহ মহল’’ বুলি নতুনকৈ নামকৰণ কৰে।

সিংহ মহল

চন্দ্ৰ শমশেৰৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুত্ৰ সিংহ শমশেৰ জেবিয়াৰে থাপাথলি দৰবাৰ অধিকাৰ কৰি ইয়াক ‘‘সিংহ মহল’’ নামেৰে নামকৰণ কৰে।

২০১৫ চনৰ নেপাল ভূমিকম্পত এই মন্দিৰ একেবাৰে ধ্বংসস্তূপত পৰিণত হয়। ২০১১ চনৰ ছিক্কিম ভূমিকম্পৰ পিছতেই ইয়াত বৃহৎ ফাঁট মেলা দেখা গৈছিল। বৰ্তমান সমগ্ৰ কালমোচন ঘাট এলেকাটো অত্যন্ত জীৰ্ণবস্থাত আছে।

টোকা

শ্ৰেণী:নেপাল
উলূপী

nail|alt=A portrait of Ulupi and Arjuna|উলূপী আৰু অৰ্জুন

উলূপী বা উলুপী (উলুচি বা উলূচি নামেৰেও খ্যাত) হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এটা চৰিত্ৰ। নাগসকলৰ ৰজা কৌৰব্যৰ কন্যা উলূপী অৰ্জুনৰ চাৰিগৰাকী পত্নীৰ ভিতৰত দ্বিতীয় আছিল। বিষ্ণু পুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণতো তেওঁৰ উল্লেখ আছে।

অৰ্জুন নিৰ্বাসনত থকাৰ সময়ত তেওঁ উলূপীক লগ পাই বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু ইৰাৱান নামৰ পুত্ৰৰ জন্ম দিয়ে। অৰ্জুন আৰু চিত্ৰাংগদাৰ পুত্ৰ বব্ৰুবাহনক ডাঙৰ-দীঘল কৰোঁতেও উলূপীয়ে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা লৈছিল। বব্ৰুবাহনৰ লগত যুদ্ধত অৰ্জুনৰ মৃত্যু হওঁতে উলূপীয়ে তেওঁৰ জীৱন ঘূৰাই আনিছিল।

উৎস আৰু ৰূপ

মহাভাৰতত উলূপীৰ উল্লেখ তেনেই তাকৰ। ইয়াত উলূপীৰ কেইবাটাও নাম কোৱা হৈছে— ভুজগৌতমমাজি, ভুজগেন্দ্ৰকন্যাকা, ভূজগোত্মা কৌৰৱী, কৌৰব্যদুহিতা, কৌৰবৈকুলনন্দিনী, পন্নাগনন্দিনী, পন্নাগসূতা, পন্নাঘটমাজি,পন্নাগভেৰাকন্যা, পন্নাগ আৰু উৰাগাতমাজা।

উলূপী অৰ্ধ মানৱী আৰু অৰ্শ সৰ্পৰ এক ৰূপ নাগকন্যা (নাগ কুঁৱৰী) বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। মাইকেল মটে তেওঁৰ Caverns, Cauldrons, and Concealed Creaturesত উলূপীক "আংশিক সৰীসৃপ" বুলিছে– তেওঁৰ কঁকালৰ তলৰ অংশ সাপ বা ঘঁৰিয়ালৰ লগত মিলে।

জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

উলূপী নাগৰাজ কৌৰব্যৰ জীয়ৰী। কৌৰব্যই গংগা নদীৰ তলৰ সৰ্পৰাজ্যত ৰাজত্ব কৰিছিল। উলূপী এগৰাকী প্ৰশিক্ষিত যোদ্ধা আছিল।

অৰ্জুনৰ লগত বিবাহ

পাণ্ডৱসকলৰ উমৈহতীয়া পত্নী দ্ৰৌপদীৰ লগত সময় কটাবলৈ ভাতৃসকলৰ লগত থকা চুক্তি উলংঘা কৰা বাবে অৰ্জুন বাৰবছৰৰ নিৰ্বাসনলৈ যাব লগাত পৰিল। ব্ৰাক্ষণৰ দলত সৈতে তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চললৈ যায়।

এদিন অৰ্জুনে গংগা নদীত স্নান কৰি থাকোঁতে তীব্ৰ চাকনৈয়াই তেওঁক তললৈ টানি লৈ যায়। পাছত তেওঁ গম পায় যে নাগকন্যা উলূপীয়েহে মোহিত হৈ তেওঁক তললৈ টানি নিছিল। উলূপীয়ে তেওঁক কৌৰব্যৰ ৰাজ্যলৈ লৈ যায়। নিজ পৰিচয় দি উলূপীয়ে অৰ্জুনৰ সৈতে বিয়া হ'ব খোজে। অৰ্জুনে নিৰ্বাসনৰ সময়ত ব্ৰহ্মচৰ্য পালনৰ কথা কৈ এই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে। কিন্তু উলূপীয়ে যুক্তি দিয়ে যে এই ব্ৰহ্মচৰ্য দ্ৰৌপদীৰ বাবেহে প্ৰযোজ্য। সৈমান হৈ অৰ্জুনে উলূফিক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁৰ সৈতে এটা ৰাতি কটায়।তেওঁলোকৰ ইৰাৱান নামৰ এক পুত্ৰৰ জন্ম হয়। উলূপীয়ে অৰ্জুনক বৰ দিয়ে যে পানীৰ তলৰ সকলো প্ৰাণী অৰ্জুনৰ বশ হ'ব আৰু পানীৰ তলত অৰ্জুন অজেয় হ'ব।

অৰ্জুনৰ শাপৰ পৰা মুক্তি

কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধাত ফন্দী কৰি ভীষ্মক হত্যা কৰা বাবে ভীষ্মৰ ভাতৃ বসুসকলে অৰ্জুনক অভিশাপ দিয়ে। উলূপীৰ কথা মতে ৰজা বব্ৰুবাহনে অৰ্জুনৰ যুদ্ধৰ বাবে আহ্বান জনায়। অৱশেষৰ বব্ৰুবাহনৰ হাতত অৰ্জুনৰ মৃত্যু হয়। চিত্ৰাংগদা উপস্থিত হৈ এই ঘটনাৰ বাবে উলূপীক ককৰ্থনা কৰে। নিজ কৰ্মত অনুতপ্ত হৈ বব্ৰুবাহনে আত্মহত্যা কৰিব খোজে কিন্তু উলূপীয়ে বাধা দিয়ে। তেওঁ অৰ্জুনৰ বুকুত নাগমণি ৰখাত অৰ্জুনে জীৱন ঘূৰাই পায় আৰু বসুৰ অভিশাপৰ পৰাই মুক্ত হয়। অৰ্জুন উলূপী, চিত্ৰাংগদা আৰু বব্ৰুবাহনক একেলগে দেখি সুখী হয় আৰু তেওঁলোকক হস্তিনাপুৰলৈ লৈ যায়।

কলি যুগ আৰম্ভ হওঁতে অৰ্জুনৰ নাতি পৰীক্ষিতক ৰাজ্য গটাই পাণ্ডৱ আৰু দ্ৰৌপদী হিমালয়লৈ যাত্ৰা কৰে। উলূপী গংগা নদীৰ নিজ ৰাজ্যলৈ উভতি যায়।

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
বিশ্ব শিশু শ্ৰমিক বিৰোধী দিৱস

বিশ্ব শিশু শ্ৰমিক বিৰোধী দিৱস বিশ্বব্যাপী শিশুৰ অধিকাৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু শিশু শ্ৰমিক নিৰ্মূল কৰাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰতিবছৰে ১২ জুন তাৰিখে পালন কৰা হয়। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বিশেষ সহযোগী শাখা আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক সংস্থাৰ সহযোগত গোটেই বিশ্বতে এই দিৱস পালন কৰা হয়। ২০০২ চনত আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক সংস্থায়ে শিশু শ্ৰমিকৰ বিৰুদ্ধে সজাগতা সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্য ৰী দিৱসৰ পাতনি মেলিছিল। ১৯৭৩ চনৰ বিশ্ব শ্ৰমিক সংস্থাৰ নিম্নতম বয়স সন্মিলনৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত হৈ এই দিৱসৰ সূচনা কৰা হৈছিল। ইয়াত কৰ্ম-সংস্থাপনৰ নিম্নতম বয়স নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল।

তাৎপৰ্য

ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বিশেষ শাখা আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক সংস্থায়ে গোটেই বিশ্বত কৰ্মৰ লগত জড়িত বিষয় সমূহক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। ২০০২ চনত পোন-প্ৰথমবাৰৰ বাবে উদযাপিত হোৱা বিশ্ব শিশু শ্ৰমিক বিৰোধী দিৱসে বিভিন্ন চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী সংগঠন, স্থানীয় অনুষ্ঠান, আন্তৰ্জাতিক সংগঠন, কৰ্মচাৰী সংগঠন আৰু নাগৰিক সভাসমূহক শিশু শ্ৰমৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিবলৈ এক মঞ্চ আগবঢ়াইছিল। ইয়াৰ ফলত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত শিশু শ্ৰমক চিনাক্ত কৰি ইয়াৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ নীতি-নিৰ্দেশনা জাৰি কৰি কাৰ্যপন্থা আৰম্ভ হল। ইয়াৰ লগতে শিশু শ্ৰমিকৰ কল্যাণৰ অৰ্থে বিভিন্ন আঁচনি ৰূপায়ণ কৰা হল।

আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক সংস্থাৰ পৰিসংখ্যা মতে গোটেই বিশ্বত কোটি কোটি শিশু শিশু শ্ৰমিক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি থকা হৈছে। ইয়াৰ ফলত শিশু সকল উপযুক্ত শিক্ষা, স্বাস্থ্য, আৰাম আৰু ন্যূনতম স্বাধীনতা আদিৰ পৰা বঞ্চিত হৈ শিশু অধিকাৰ খৰ্ব হৈছে। ইয়াৰ আধা সংখ্যক শিশু আটাইতকৈ নিকৃষ্ট শিশু শ্ৰমৰ লগত জড়িত। এনেকুৱা নিকৃষ্ট শিশু শ্ৰমৰ উদাহৰণ হ'ল, বিপদজনক পৰিৱেশত কাম কৰা, বলপূৰ্বক বিনা মজুৰিৰ শ্ৰম, নিচাযুক্ত সামগ্ৰীৰ সৰবৰাহ, বলপূৰ্বক বেশ্যাবৃত্তিত নিয়োজন আৰু উগ্ৰপন্থী হিচাপে ব্যৱহাৰ।

ভাৰতত শিশু শ্ৰমিক

১৯৭৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে শিশু শ্ৰমিকৰ সমস্যা সমাধান কৰিবলৈ গুৰুপদস্বামী নামেৰে প্ৰথমখন সমিতি গঠন কৰি দিছিল।
গুৰুপদস্বামী কমিটিৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ১৯৮৬ চনত শিশু শ্ৰমিক (নিষিদ্ধকৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ) আইন গৃহীত কৰা হৈছিল। এই আইনখনে কিছুমান বিপদজনক ব্যৱসায়ত শিশু শ্ৰমিক নিয়োগ কৰা নিষিদ্ধ কৰিছিল আৰু আন কিছুমান উদ্যোগত শিশু শ্ৰমিক নিযুক্তি নিয়ন্ত্ৰিত কৰিবলৈ নিয়ম বান্ধি দিছিল। এই আইনৰ অধীনত গঠিত “শিশু শ্ৰমিক কাৰিকৰী উপদেষ্টা কমিটি”ৰ অনুমোদন অনুসৰি শিশুৰ বাবে বিপদজনক আৰু ক্ষয়ংকাৰী জীৱিকাৰ তালিকাত সন্নিৱিষ্ট উদ্যোগ-ব্যৱসায়ৰ নাম বঢ়াই থকা হৈছে। ১৯৮৭ চনত ‘শিশু শ্ৰমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নীতি’ নিদ্ধাৰণ কৰা হৈছিল। এই নীতিয়ে পোনতে বিপদজনক বৃত্তিত কৰ্ম্মৰত শিশুৰ বিকল্প পুৰ্নবাসৰ অৰ্থে অনুক্ৰমিক আৰু সময়ৰ সৈতে খাপখোৱা ব্যৱস্থা ল’বলৈ যত্ন কৰি আছে। তাৰ বাবে শিশু শ্ৰমিকৰ পিয়ল কৰা হৈছে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

বিশ্ব শিশু শ্ৰমিক বিৰোধী দিৱস
আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক সংস্থা

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
এডৱাৰ্ড এলবাৰ্ট গেইট

ছাৰ এড্‌ৱাৰ্ড গেইট (; ১৮৬৩ – ১৯৫০) ইংৰাজৰ আমোলৰ ভাৰতৰ প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া আছিল। অসম বুৰঞ্জীৰ উল্লেখযোগ্য গৱেষক। প্ৰশাসনীয় সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে এওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বিহাৰ আৰু উৰিষ্যাৰ লেফটেনেণ্ট-গৱৰ্নৰ পদলৈ পদোন্নতি পাইছিল। ১৯১৫ চনৰপৰা ১৯২০ চনলৈ এই পদভাৰ বহন কৰে। মাজতে ১৯১৮ চনত অলপ সময়ৰ বাবে তেখেতৰ অনুপস্থিতিত এডৱাৰ্ড ভিয়েৰ লেভিঞ্জ-য়ে এই পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেখেতৰ "A History of Assam" গ্ৰন্থই উত্তৰ-পূব ভাৰতত বুৰঞ্জী অধ্যয়নত আধুনিক পদ্ধতিৰ সূচনা কৰে বুলি কোৱা হয়।

এখেতৰ জন্ম হৈছিল ইংলেণ্ডত। ইউনিভাৰ্ছিটি কলেজ, লণ্ডনত স্নাতক উপাধি লাভ কৰি ১৮৮২ চনত ভাৰতীয় প্ৰশাসনীয় সেৱাৰ বিষয়া নিযুক্ত হয়। সেই বছৰেৰে ১১ ডিচেম্বৰত তেওঁ ভাৰতত উপস্থিত হয় আৰু নগাঁৱৰ সহকাৰী আয়ুক্ত (Assisstant Commissioner) হিচাপে যোগ দিয়ে। ১৮৯০ চনত গেইট-ক ১৮৯১ চনত হ'বলগীয়া লোক-পিয়লৰ ক্ষেত্ৰীয় অধীক্ষক (provincial superintendent) হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। এই অঞ্চলৰ লোকপিয়লৰ ৰিপোৰ্ট তেখেতেই নথীবদ্ধ কৰে, যাক পাছত সেই বছৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পিয়লৰ অংশ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ১৮৯২ চনত ভূমি বিভাগৰ সঞ্চালকৰ পদত সোমাই পাছত অসমৰ চীফ কমিছনাৰৰ সচিব হয়গৈ। ১৮৯৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত মেজিষ্ট্ৰেট হিচাপে বংগদেশলৈ যায়। ১৯০২ চনৰপৰা ১৯১১ চনলৈ 'পিয়ল অধ্যক্ষ' হিচাপেও কাম কৰে। ১৯১২-১৫ কালচোৱা বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা যুক্ত প্ৰদেশৰ ব্যৱস্থাপক সভাৰ সদস্য আছিল। ১৯১৫ চনত সেই প্ৰদেশৰ লেফটেনেণ্ট গৱৰ্নৰ হয়। ১৯২২ চনত অৱসৰ লৈ ভাৰত সচিবৰ কাউন্সিলৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হয়। ১৯২২-২৫ চনলৈ 'লণ্ডন স্কুল অৱ অ'ৰিয়েণ্টেল ষ্টাডিজ'ৰ পৰিচালক সমিতিৰ সদস্য আছিল। ১৯১২ চনত Companion of the Star of India (CSI) নিৰ্বাচিত হয়, আৰু ১৯১৫ চনত তেখেতক Knight Commander (KCSI)-ৰলৈ নিৰ্বাচিত কৰা হয়। ১৯১৭ চনত তেখেতক 'Knight of Grace of The Grand Priory of the Order of the Hospital of St John of Jerusalem in England'-ৰ সন্মান দিয়া হয়।

এডৱাৰ্ড গেইট অসম বুৰঞ্জীৰ এগৰাকী খ্যাতনামা গৱেষক। ১৮৯৪ চনত অসমত বুৰঞ্জী চৰ্চাৰ এখন বিশদ আঁচনি এখেতে প্ৰস্তুত কৰে। এই আঁচনিৰ ৰূপদানৰ বাবে গঠিত 'এথ্‌নগ্ৰাফি' বিভাগৰ প্ৰথম সঞ্চালক নিযুক্ত হয়। ১৮৯৭ চনত 'অসম বুৰঞ্জী বিষয়ক অনুসন্ধান কাৰ্যাৱলীৰ ৰিপোৰ্ট' প্ৰকাশ কৰে। ১৯০৬ চনত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱা আদিৰ সহায় লৈ লিখা তেখেতৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থ 'এ হিষ্ট্ৰী অৱ আছাম' প্ৰকাশিত হয়। 'বিহাৰ এণ্ড উৰিষ্যা ৰিছাৰ্ছ ছ'চাইটি'ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল। এই ছ'চাইটিৰ মুখপত্ৰ আৰু বেংগল এছিয়াটিক ছ'চাইটি-ৰ মুখপত্ৰতো বুৰঞ্জীমূলক অনেক প্ৰবন্ধ লিখিছিল। বুৰঞ্জীবিদ অমৰেন্দ্ৰ ঠাকুৰ-ৰ মতে এডৱাৰ্ড গেইটৰ A History of Assam গ্ৰন্থই উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ বুৰঞ্জী অধ্যয়নত নতুন যুগৰ সূচনা কৰিছিল। এই গ্ৰন্থখনেই এই অঞ্চলৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণাংগ বুৰঞ্জী আছিল। এই বুৰঞ্জীৰ প্ৰসংগ আৰু সমল উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ বুৰঞ্জীবিষয়ক গৱেষণাত সঘনাই উল্লিখিত হয়।

ভাৰতীয় মানুহৰ প্ৰতি এডৱাৰ্ড গেইটৰ সহানুভূতি তেখেতে বিহাৰৰ ৰাইজক নীল খেতিয়কৰ অত্যাচাৰৰপৰা ৰেহাই দিয়াৰ বাবে কৰা সহায়ত পোৱা যায়। মহাত্মা গান্ধীয়ে আত্মজীৱনীত এডৱাৰ্ড গেইটৰ এই কৃতিৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। শেষ বয়সত এডৱাৰ্ড গেইট লণ্ডনলৈ উভতি যায় আৰু তাতেই তেখেতৰ মৃত্যু হয়।

প্ৰকাশিত কৰ্ম

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

archive.org-ত এডৱাৰ্ড গেইটৰ ৰচিত 'A History of Assam' গ্ৰন্থৰ ১৯০৭ চনৰ প্ৰকাশনৰ পূৰ্ণ পাঠ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
গম্বুজ

গম্বুজ (, লেটিন ডমুছৰ পৰা উদ্ভৱ) হৈছে গোলকৰ ফুটা ওপৰৰ অৰ্ধেক অংশৰ সৈতে মিল থকা এটা স্থাপত্য উপাদান। কুপোলা শব্দটোৰ সৈতে যথেষ্ট ওভাৰলেপ আছে, যিয়ে গম্বুজ বা গম্বুজৰ ওপৰৰ গঠনকো বুজাব পাৰে। গম্বুজৰ সঠিক সংজ্ঞা বিতৰ্কৰ বিষয় হৈ আহিছে আৰু ইয়াক বৰ্ণনা কৰিবলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ ৰূপ আৰু বিশেষ শব্দ আছে।

এটা গম্বুজ পোনপটীয়াকৈ এটা ৰটাণ্ডা বেৰ, এটা ড্ৰাম বা গম্বুজৰ ঘূৰণীয়া বা বহুভুজীয়া ভিত্তিলৈ আয়তাকাৰ বা বৰ্গক্ষেত্ৰৰ স্থানলৈ আকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন গ্ৰহণ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা স্কুইঞ্চ বা পেণ্ডিভৰ ব্যৱস্থাৰ ওপৰত থিয় হ'ব পাৰে। গম্বুজৰ শিখৰ বন্ধ বা অকুলাছৰ আকৃতিত মুকলি হ'ব পাৰে, যিটো নিজেই ছাদৰ বন্তি আৰু কুপোলাৰে আবৃত হ'ব পাৰে।

গম্বুজৰ এটা দীঘলীয়া স্থাপত্য বংশ আছে যি প্ৰাগঐতিহাসিক কাললৈকে বিস্তৃত। প্ৰাচীন মেছ'পটেমিয়াত গম্বুজ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু প্ৰাচীন বিশ্বত পাৰ্চী, হেলেনিষ্টিক, ৰোমান আৰু চীনা স্থাপত্যৰ লগতে সমগ্ৰ বিশ্বৰ কেইবাটাও থলুৱা নিৰ্মাণ পৰম্পৰাৰ মাজতো ইয়াক পোৱা গৈছে। বাইজেণ্টাইন স্থাপত্য আৰু ছাছানিয়ান স্থাপত্য দুয়োটাতে গম্বুজৰ গঠন সাধাৰণ আছিল, যিয়ে মধ্যযুগত ইউৰোপৰ বাকী অংশ আৰু ইছলামৰ গঠনত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ইউৰোপীয় ৰেনেছাঁ যুগৰ স্থাপত্যৰ গম্বুজ আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিতে ইটালীৰ পৰা বিয়পি পৰিছিল, আনহাতে একে সময়তে অট্টোমান স্থাপত্যত গম্বুজ সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বেৰক আৰু নব্য ধ্ৰুপদী স্থাপত্যই ৰোমান গম্বুজৰ পৰা প্ৰেৰণা লাভ কৰিছিল।

গণিত, সামগ্ৰী আৰু উৎপাদন কৌশলৰ উন্নতিৰ ফলত নতুন গম্বুজৰ প্ৰকাৰৰ সৃষ্টি হয়। বোকা, নিয়ৰ, শিল, কাঠ, ইটা, কংক্ৰিট, ধাতু, কাঁচ, প্লাষ্টিকৰ পৰা যুগ যুগ ধৰি গম্বুজ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। গম্বুজৰ সৈতে জড়িত প্ৰতীকবাদৰ ভিতৰত মৰ্চাৰী, আকাশী আৰু চৰকাৰী পৰম্পৰাসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত যিবোৰ সময়ৰ লগে লগে একেদৰেই সলনি হৈছে। আধুনিক বিশ্বৰ গম্বুজবোৰ ধৰ্মীয় ভৱন, বিধানসভাৰ কক্ষ, ক্ৰীড়া ষ্টেডিয়াম আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ কাৰ্য্যকৰী গঠনৰ ওপৰত পোৱা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কলা
শ্ৰেণী:ভাস্কৰ্য
শ্ৰেণী:স্থাপত্য
পল ভেৰ্লেন

পোল-মাৰি ভেৰ্লেন (; ৩০ মাৰ্চ ১৮৪৪ - ৮ জানুৱাৰী ১৮৯৬) এজন প্ৰতীকীবাদী ফৰাচী কবি। তেখেত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ফৰাচী সাহিত্যৰ 'ফাঁ দি চিয়েক্‌ল' পৰ্বেৰ এজন অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিনিধি হিচাপে পৰিগণিত।

শৈলী

ফিন ডি ছিকেলৰ সময়ত উৎপাদিত ফৰাচী কবিতাৰ বেছিভাগেই ইয়াৰ লুৰিড বিষয়বস্তু বা নৈতিক দৃষ্টিভংগীৰ বাবে "অৱক্ষয়ী" বুলি বৈশিষ্ট্যযুক্ত কৰা হৈছিল। একে ধৰণেৰে ভাৰ্লেনে ১৮৮৪ চনত poète maudit ("অভিশপ্ত কবি") অভিব্যক্তিটো ব্যৱহাৰ কৰি Stéphane Mallarmé , Arthur Rimboud , Aloysius Bertrand , Comte de Lautréamont , Tristan Corbière বা Alice de Chambrier-ৰ দৰে কেইবাজনো কবিক বুজায়, যিসকলে কাব্যিক নীতি-নিয়মৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল আৰু সামাজিক তিৰস্কাৰৰ সন্মুখীন হৈছিল বা আওকাণ কৰিছিল সমালোচকসকলে। কিন্তু ১৮৮৬ চনত জিন মৰিয়াছৰ প্ৰতীকবাদী ইস্তাহাৰ প্ৰকাশৰ লগে লগে নতুন সাহিত্যিক পৰিৱেশত প্ৰতীকবাদ শব্দটোৱেই বেছিকৈ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। ভাৰলেনৰ লগতে মালাৰ্মে, ৰিম্ব'ড, পল ভেলেৰী, এলবাৰ্ট ছামেইন আৰু আন বহুতক "প্ৰতীকবাদী" বুলি কোৱা হ'বলৈ ধৰিলে। এই কবিসকলে প্ৰায়ে শ্বোপেনহাউৰৰ নান্দনিকতা আৰু ইচ্ছা, মাৰাত্মকতা আৰু অচেতন শক্তিৰ ধাৰণাসমূহৰ সমান্তৰাল বিষয়বস্তু ভাগ কৰিছিল আৰু যৌনতাৰ বিষয়বস্তু (যেনে বেশ্যা), চহৰ, অযুক্তিকৰ পৰিঘটনা (ডিলিৰিয়াম, সপোন, নিচাযুক্ত দ্ৰব্য, মদ), আৰু কেতিয়াবা অস্পষ্টভাৱে মধ্যযুগীয় পৰিৱেশৰ বিষয়বস্তু ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

কবিতাত প্ৰতীকবাদী পদ্ধতিটো আছিল—ভাৰলেনে আৰ্হিত ৰূপ দিয়াৰ দৰে—নিৰ্দিষ্ট বক্তব্যৰ পৰিৱৰ্তে সূক্ষ্ম পৰামৰ্শ ব্যৱহাৰ কৰা (অলংকাৰিকতা নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল) আৰু শব্দ আৰু পুনৰাবৃত্তিমূলক শব্দৰ যাদু আৰু পদ্যৰ তল (সংগীতীয়তা) আৰু মেট্ৰিক উদ্ভাৱনৰ জৰিয়তে মেজাজ আৰু অনুভূতিৰ উদগনি দিয়া।

ভাৰলেইনে তেওঁৰ কবিতা "আৰ্ট পয়েটিক"ত তেওঁৰ সাধাৰণতে অৱক্ষয়ী শৈলীৰ বিষয়ে অতি বিশদভাৱে বৰ্ণনা কৰিছিল, সংগীতৰ প্ৰাধান্য আৰু লুকাই থকা আৰু "অড"ৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল। তেওঁ ওৰণি আৰু সূক্ষ্মতাৰ কথা কৈছিল আৰু কবিসকলক অনুৰোধ কৰিছিল যে "হত্যাকাৰী শ্বাৰ্প চেইং, ক্ৰুৱেল উইট, আৰু অশুদ্ধ হাঁহিৰ পৰা আঁতৰি ৰাখক।" এই গীতিময় ওৰণিবোৰ মনত ৰাখিয়েই ভাৰলেইনে কবিতা এটা "সুখৰ পৰিঘটনা" হ'ব লাগে বুলি পৰামৰ্শ দি সামৰণি মাৰে।

ভাৰলেইনৰ ছন্দ, puns আৰু চিত্ৰকল্পৰ সূক্ষ্ম ব্যৱহাৰৰ এটা উদাহৰণ হ'ল অনুবাদ কৰিব নোৱাৰা স্তৱকটো: "Il pleure dans mon coeur / comme il pleut sur la ville. / Quelle est cette langueur / qui pénètre mon coeur?" এই বাক্যাংশটো "Je pleure" (মই কান্দি আছো) আৰু "Il pleut" (বৰষুণ দি আছে)ৰ মাজৰ এটা portmanteau ৰে আৰম্ভ হয় আৰু "pleure" আৰু "pleut" ৰ সাধাৰণ "eu"ৰ আৱেগ আৰু স্বৰধ্বনি দুয়োটাকে কঢ়িয়াই লৈ যায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ফৰাচী কবি
সফল জীৱনৰ আধাৰশিলা

সফল জীৱনৰ আধাৰশিলা লেখক হেমন্ত কুমাৰ দেৱ চৌধুৰীৰ এখন ৰচনা সংকলন৷ এই পুথিত সন্নিবিষ্ট কেইবাটাও লেখা ইতিমধ্যে শ্ৰীপ্ৰদীপ বৰুৱাৰ দ্বাৰা সম্পাদিত ‘প্ৰান্তিক’ নামৰ আলোচনীখনত প্ৰকাশ পাইছে৷

উদ্ধৃতি

কোনো পুৰস্কাৰ, সন্মান বা উচ্চ আসনৰ প্ৰাপ্তিয়েই সফলতা নহয়। প্ৰকৃত সফলতা হৈছে সেই সন্মান বা উচ্চ আসন লক্ষ্য হিচাপে ৰাখি আগবাঢ়ি থাকোঁতে যাত্ৰাপথত দেখা দিয়া ঘাত-প্ৰতিঘাত বা প্ৰত্যাহ্বানসমূহ প্ৰয়োজনীয় প্ৰস্তুতি আৰু সাহসেৰে অতিক্ৰম কৰাটোহে।
জীৱনত সাফল্য লাভ কৰিবলৈ হ’লে এটা অতি আৱশ্যকীয় গুণ হ’ল, ডাঙৰ কৈ ভাবিব পৰা ক্ষমতা। জীৱনৰ যিকোনো ক্ষেত্ৰতে সফলতা লাভ কৰিবলৈ সেই কল্পনা ক্ষমতা আহৰণ কৰিব পাৰিব লাগিব।
কঠোৰ আৰু নিয়মিত অনুশীলনৰ মাজেৰে যেনেদৰে কোনো খেল বা বিদ্যাত পটুতা আহে, কঠোৰ অনুশাসনৰ মাজেৰেহে মানুহৰ মনলৈ স্বভাৱসিদ্ধ জ্ঞান আহে।
সমস্যা সমাধানৰ অবিৰাম প্ৰচেষ্টাৰ ওপৰতেই নিৰ্ভৰ কৰে মানৱৰ প্ৰগতি। যিজনে সমস্যাৰ সন্মুখীন নহয় তেওঁৰ উন্নতিও নহয়।
সাধাৰণতে পৰাজয় বা বিফলতাই মানুহৰ মনত ধুমুহাৰ সৃষ্টি কৰে-এই ধুমুহাই তেওঁলোকৰ জীৱনৰ সপোন ভাঙি-ছিঙি চূৰমাৰ নকৰে, বৰং জীৱনস্বপ্ন বাস্তৱলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ আগজাননীহে দিয়ে।
জীৱনৰ যান্ত্ৰণাদায়ক অভিজ্ঞতাক সৃজনীমূলক প্ৰতিভালৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ নামেই হ’ল-ধৈৰ্য্য।
আত্মবিশ্বাস এক ইচ্ছাকৃতভাৱে আহৰণ কৰিব পৰা মনোভাব আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি অনুশীলন কৰিলে আত্মবিশ্বাসী হোৱাটো এক স্বাভাৱিক অভ্যাসত পৰিণত কৰিব পৰা যায়।
যি শিক্ষাই আমাৰ সাধুতা, দয়া-মৰম, ধৈৰ্য, সৎসাহস, অনুভূতিশীলতা, দায়িত্ববোধ, একাগ্ৰতা আদি গুণ বিকশিত কৰে সেয়াহে প্ৰকৃত শিক্ষা।
পৰম্পৰাগত ধ্যান-ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনাই নতুন সংজ্ঞা, নতুন অৰ্থ, নতুন সূত্ৰ বিচাৰি চিন্তা-চৰ্চ্চা কৰাটোৱেই হ’ল সৃজনশীলতাৰ প্ৰধান লক্ষণ।
তোমাৰ জীৱনত এনে এক মহান কাৰ্যৰ আৰম্ভণি কৰা যাৰ অস্তিত্ব যাতে তোমাৰ মৃত্যুৰ লগে লগে শেষ হৈ নাযায়।
তুমি যদি নিজক হীন বুলি ভাবা আন মানুহে কেতিয়াও তোমাক সন্মানৰ আসন নিদিয়ে। আনহাতে তুমি যদি নিজকে সন্মান কৰা আনৰ দৃষ্টিতো তুমি এদিন নহয় এদিন সন্মানীয় হৈ পৰিবা।

উৎস
ঔ টেঙা

ঔ টেঙা (বৈজ্ঞানিক নাম:Dillenia indica, ইংৰাজী : Elephant Apple)) অসমৰ স্থানীয় উদ্ভিদ। ই দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ পৰা ভাৰত, বাংলাদেশ, শ্ৰী লংকাৰ লগতে দক্ষিণ পশ্চিম চীন, ভিয়েটনাম, থাইলেণ্ড, মালয়ছিয়া পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে।

বিৱৰণ

ঔ টেঙা এবিধ চিৰসেউজীয়া গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতা ১৫ মিটাৰ। পাতবোৰ ১৫ৰ পৰা ৩৬ ছেঃমিঃ দীঘল আৰু সমান্তৰাল ভাঁজযুক্ত। ফুলবোৰৰ ব্যাস ১৫ ৰ পৰা ২০ ছেঃমিঃ পৰ্যন্ত। পাঁচটা বগা পাহিৰে আৰু অসংখ্য হালধীয়া পুং কেশৰ থাকে। ইয়াৰ ফলবোৰ গোলাকাৰ আৰু হালধীয়া সেউজ বৰণৰ। ফলবোৰৰ ব্যাস ৫-১২ ছেঃমিঃ। প্ৰতিটো স্ত্ৰীস্তৱক ১৫ ডাল স্ত্ৰীকেশৰৰ গোট এটা থাকে।
nail|

ব্যৱহাৰ

ঔ টেঙাৰ বিজল আৰু কুঁহিপাতেৰে মানুহে মূৰ ধোৱে। বখলাবিলাক থেতালি শুকাই তাৰ গুড়ি উলিয়াই শুকানে বা গুৰৰ লগত খায়। কেঁচাই বা আঞ্জাও খায়। কিছুমান লোকে বখলা শুকাই পুৰি ছাই কৰি খাৰো বনায়। সাধাৰণতে ঔ টেঙাৰ পাঁচটা বখলা বা খলপ থাকে। ঔ টেঙা সাধাৰণতে ব’হাগ-জেঠ মাহত ফুল ধৰে আৰু লাগে। কোমল অৱস্থাত ভাজি খাবলৈ সোৱাদ। পূৰঠ হ’লে বা পকিলে ঔ টেঙাৰ মাছৰ আঞ্জা খোৱা হয়। বড়ো সকলে ঔ টেঙা বৰালি মাছৰ ফিছাৰ লগত ওণ্ডলা বা পিঠাগুড়ি দি ৰান্ধে।
ঔ টেঙা বা ঔ খট্টা অসম, পশ্চিমবংগ, ওড়িশা, বাংলাদেশ আদিতো অতি জনপ্ৰিয়। ইয়াত প্ৰটিন, খাদ্যপ্ৰাণ 'গ' আৰু আঁহ (fiber)যথেষ্ট পৰিমাণে থাকে।
ঔ টেঙাৰ ঔষধি গুণ আছে:
শৌচ খোলোচা ৰাখে।
ঔ টেঙাৰ ৰস চেনি মিহলাই পানীয় ৰূপত খাই শৰীৰৰ শক্তি বঢ়াব পাৰি।

লোক সাহিত্য

অসমীয়া লোক সাহিত্যত ঔ টেঙাৰ উল্লেখ পোৱা যায়। বড়ো লোকগীতত পোৱা যায়-‘থায়গিৰি, খোঙা খংবা বড়োনি আচাৰাবো ফুংবা’(ঔ টেঙাৰ বখলা পাঁচটা-বড়োৰ মূল আচাৰো পাঁচ)। বিহুগীততো আছে "ঔৰে গছতে মৌৱে বাহ ল’লে"। গাঁৱত কৃষকে ঔ
টেঙাৰ বখলাত কাতি বিহুত খেতি, পথাৰত বন্তি জ্বলায়।

অসমীয়া লোক কথাসমূহত ঔ টেঙাৰ উল্লেখ পোৱা যায়। সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৰচিত "বুঢ়ী আইৰ সাধু"ত "ঔ কুঁৱৰী" নামৰ এটি বিখ্যাত সাধু আছে। অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ সন্মান লাভ কৰা "কথানদী" বোলছবিত ঔ কুঁৱৰী সাধুৰ দৃশ্য ৰূপ দেখা যায়।

অসমীয়া ফকৰা যোজনা আৰু ডাকৰ বচনতো ঔ টেঙাৰ উল্লেখ পোৱা যায়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:বৃক্ষ
শ্ৰেণী:পাচলি
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শ্ৰেণী:সপুষ্পক উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
চুত্যিণ্‌ফা

চাওফা চুত্যিণ্‌ফা বা চ্যু-ত্যিণ-ফা ১৬৪৪ খ্ৰীষ্টাব্দত চুৰাম্‌ফাৰ পিছত ৰাজপাটত উঠিছিল। স্বাস্থ্য ভালে নথকা বাবে এওঁক নৰিয়া ৰজা বুলিছিল। এওঁৰ প্ৰায়েই নৰিয়া আছিল বাবে বৰপুতেক লাপলুপ গোহাঁইয়ে নিজকে নিজে ৰজা ঘোষণা কৰি ৰজাৰ দৰে ফুৰা-চকা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। লাপলুপৰ মাক বৰৰাণী আছিল। ৰজাৰ আন জনী ৰাণী বুঢ়াগোহাঁইৰ জীয়েক আছিল। এইজনী ৰাণীৰ মন্ত্ৰণাত নৰিয়া ৰজাই লাপলুপ আৰু বৰপাত্ৰক বধ কৰাইছিল। তাৰ পিছত লাপলুপৰ মাকক বৰৰাণী গুচাই বুঢ়াগোহাঁইৰ জীয়ককে বৰৰাণী পাতিছিল। এইগৰাকী ৰাণীয়ে খহুৱা খোৱা গোহাঁই নামৰ ৰজাৰ আন এজন পুতেককো মৰাবলৈ চেষ্টা কৰোৱাইছিল।

ৰাজত্ব কাল

ডফলাৰ লগত বিৰোধ
এইজন ৰজাৰ দিনত ডফলা সকলৰ লগত বিৰোধ ঘটিছিল। বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰপাত্ৰ গোহাঁইক ডফলাক দমাবলৈ নৰিয়া ৰজাই পঠিয়ায় দিছিল। কিন্তু এওঁলোকে ডফলা সকলক দমাব সক্ষম হোৱা নাছিল। তেতিয়া ৰজাই তেওঁলোকক বিষয়া ভাগি অইনক বিষয়া পাতি পুনৰ ডফলাৰ বিৰুদ্ধে অভিযান চলায়। সেইবাৰ ডফলাসকল ৰজাৰ বশ্যতা স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।

কছাৰীৰ লগত বিৰোধ
কছাৰী সকলৰ লগত এইজন ৰজাৰ দিনত বিৰোধ ঘটিছিল। পিছে আহোম ৰাজকন্যা এজনী কছাৰী ৰজালৈ দিবলৈ স্বীকাৰ কৰি নৰিয়া ৰজাই কছাৰীৰ লগত সম্প্ৰীতি স্থাপন কৰিছিল। সেই সময়ত কছাৰী ৰজা আছিল বীৰ দৰ্পনাৰায়ণ।

ৰজা ভগাৰ কাৰণ

চুত্যিন্‌ফাৰ ৰাণী বুঢ়াগোহাঁইৰ জীয়েকৰ কুকুৰে খোৱা গোহাঁই নামৰ পুতেক এজন আছিল। তেওঁ বৰ নৈতিকতাহীন, দাম্ভিক আৰু অত্যাচাৰী আছিল। তেওঁৰ ব্যৱহাৰত ডা-ডাঙৰীয়াৰ লগতে ৰাজ্যৰ বহুত মানুহ অসন্তুষ্ট হৈছিল। ৰজায়ো শাসন কৰিব নোৱাৰিছিল। তেতিয়া ৰাজ্যৰ সকলোৱে মিলি কুকুৰে খোৱা গোহাঁইক আৰু তেওঁৰ মাকক মাৰি পেলাইছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে চুত্যিন্‌ফাক ৰজা ভাগি তেওঁৰ পুতেক চুতাম্লাক ৰজা পাতিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:টাই-আহোম শাসক