ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
য়াছমিন শইকীয়া

য়াছমিন শইকীয়া হৈছে হাৰ্ড-নিকাচ'ছ চেয়াৰ ইন পিছ ষ্টাডিজ আৰু এৰিজোনা ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটিৰ দক্ষিণ এছিয়ান ইতিহাসৰ অধ্যাপক৷ তেওঁ ফ্ৰেগমেণ্টেড মেমৰিজ: ষ্ট্ৰাগলিং টু বি টাই-আহোম ইন ইণ্ডিয়া (২০০৪) আৰু ৱমেন, ৱাৰ, এণ্ড দ্য মেকিং অৱ বাংলাদেশ: ৰিমেম্বাৰিং ১৯৭১ (২০১১)ৰ লেখিকা৷

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

য়াছমিন শইকীয়াই ভাৰতৰ অসমত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।২০০১ চনত তেওঁ বাংলাদেশলৈ গৈ গৱেষণা কৰে আৰু মহিলাসকলৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ ল'বলৈ আৰম্ভ কৰে যিয়ে পিছলৈ তেওঁৰ ২০১১ চনৰ কিতাপ ৱমেন, ৱাৰ, এণ্ড দ্য মেকিং অৱ বাংলাদেশ: ৰিমেম্বাৰিং ১৯৭১ৰ ভেটি গঠন কৰে।

২০১০ চনত তেওঁ শান্তি অধ্যয়নৰ হাৰ্ড-নিকচ'ছ এনড'ড চেয়াৰ আৰু এৰিজোনা ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটিৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ ইতিহাসৰ অধ্যাপিকা হয়। আছুৰ অধ্যাপিকা হোৱাৰ পিছত তেওঁ গৱেষণা কৰিবলৈ ভ্ৰমণ কৰি থাকিল। ২০২২ চনত তেওঁ অতিৰিক্তভাৱে এৰিজোনা ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটিৰ আমেৰিকাৰ মুছলিম অভিজ্ঞতা কেন্দ্ৰৰ সহ-পৰিচালক হয়।

শইকীয়া কেইবাখনো গ্ৰন্থৰ লেখক, য'ত আছে ইন দ্য মেড'ছ অৱ গোল্ড: টেলিং টেলছ অৱ দ্য স্বৰ্গদেউছ এট দ্য ক্ৰছৰ'ডছ অৱ আছাম (১৯৯৭),২০২২ চনত কেম্ব্ৰিজ ইউনিভাৰ্চিটি প্ৰেছৰ পৰা মুছলিম দক্ষিণ এছিয়া ১৫খন কিতাপৰ শৃংখলাৰ সম্পাদিকা হিচাপে তেওঁ নিযুক্তি লাভ কৰে।

ফ্ৰেগমেণ্টেড মেম'ৰিজ: ষ্ট্ৰাগলিং টু বি টাই-আহোম ইন ইণ্ডিয়া (২০০৪)

দ্য জাৰ্নেল অৱ এছিয়ান ষ্টাডিজৰ বাবে ফ্ৰেগমেণ্টেড মেমৰিজৰ পৰ্যালোচনাত জয়ীতা শৰ্মাই লিখিছে যে কেনেকৈ শইকীয়াই "প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক আহোমক তুলনামূলকভাৱে মুকলি মৰ্যাদাৰ গোট হিচাপে বিকল্প দৃষ্টিভংগী স্থাপন কৰে, যাৰ সদস্যপদ যোদ্ধা শাসকীয় নীতি-নিয়মত অংশগ্ৰহণ কৰা স্থানীয় জনগোষ্ঠীৰ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ গোটৰ পৰা আহিছিল। উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে পোৱা শাৰীৰিক পৰিচয় নহয়, ই আছিল তেওঁলোকে লাভ কৰা এক সন্মানীয় পদবী।" পিছলৈ ব্ৰিটিছৰ হস্তক্ষেপে আহোমৰ অৰ্থ জাতিগত কৰি তুলিছিল আৰু টাই-আহোম পৰিচয়ৰ স্থানীয় উদ্ভাৱনৰ ভিত্তি স্থাপন কৰিছিল।" দ্য আমেৰিকান হিষ্ট'ৰিকেল ৰিভিউৰ বাবে কৰা এক পৰ্যালোচনাত সঞ্জীব বৰুৱাই "ভাৰতত স্বায়ত্তশাসিত ভাষাত চোৱাৰ শক্তিশালী বৌদ্ধিক পৰম্পৰা"ৰ অভাৱৰ প্ৰেক্ষাপটত গ্ৰন্থখনক "উল্লেখযোগ্য প্ৰকাশৰ পৰিঘটনা" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে৷

ৱমেন, ৱাৰ, এণ্ড দ্য মেকিং অৱ বাংলাদেশ (২০১১)

মানৱ অধিকাৰ ত্ৰৈমাসিকৰ বাবে কৰা এক পৰ্যালোচনাত ইলোৰা চৌধুৰী আৰু ডেভিন আটাল্লাই ৱমেন, ৱাৰ, এণ্ড দ্য মেকিং অৱ বাংলাদেশক "ভূমিস্খলনকাৰী" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে কাৰণ ১৯৭১ চনৰ বাংলাদেশ মুক্তি যুদ্ধক সম্বোধন কৰা কেইখনমান বিদ্বান গ্ৰন্থৰ ভিতৰত ই অন্যতম, লগতে যুদ্ধৰ সময়ত মহিলাসকলৰ অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত গ্ৰন্থখনে গুৰুত্ব আৰোপ কৰাৰ বাবেও। তেওঁলোকে গ্ৰন্থখনক "উদ্দীপক বুলি কৈছে আৰু ই ১৯৭১ চনৰ পিছৰ বাংলাদেশৰ চেতনাক গঢ় দিয়া কেইবাটাও জাতীয় মিথ্যাক মিছা বুলিও বৰ্ণনা কৰিছে।"

বঁটা আৰু সন্মান

২০০৫ চনত উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু সমাজ বিজ্ঞানৰ ওপৰত শ্ৰীকান্ত দত্ত শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ বঁটা, গ্ৰন্থ-Fragmented Memories: Struggling to be Tai-Ahom in India

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাসবিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ইতিহাসবিদ
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী
শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
স্থাপত্য

স্থাপত্য বা বাস্তুকলা হৈছে অট্টালিকাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত, নিৰ্মাণ আৰু সুশোভিতকৰণৰ বিষয়ৰ অধ্যয়নৰ সৈতে জড়িত বিজ্ঞানৰ এক শাখা। ই প্ৰক্ৰিয়া আৰু পৰিকল্পনা, ডিজাইনিং আৰু ভৱন বা অন্যান্য গাঁথনি নিৰ্মাণ দুয়োৰে সৈতে জড়িত। অট্টালিকাৰ ভৌতিক ৰূপত স্থাপত্যৰচনাক প্ৰায়ে সাংস্কৃতিক প্ৰতীক আৰু শিল্পকৰ্ম হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ঐতিহাসিক সভ্যতাসমূহৰ প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ স্বাক্ষৰবহনকাৰী স্থাপত্যৰ সাফল্যৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়।

প্ৰাগৈতিহাসিক যুগতে আৰম্ভ হোৱা এই প্ৰথাক সাতখন মহাদেশৰ সভ্যতাসমূহৰ বাবে সংস্কৃতি প্ৰকাশ কৰাৰ উপায় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এই কাৰণে স্থাপত্যক কলাৰ এক প্ৰকাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। স্থাপত্যবিদ্যাৰ গ্ৰন্থসমূহ প্ৰাচীন কালৰ পৰাই ৰচনা কৰা হৈছিল। স্থাপত্য তত্ত্বৰ ওপৰত প্ৰাচীনতম উপলব্ধ পাঠ হৈছে ৰোমান স্থাপত্যবিদ ভিট্ৰুভিয়াছৰ প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰন্থ 'ডি আৰ্কিটেক্টাৰা'। এই গ্ৰন্থমতে এটা ভাল অট্টালিকাই স্থিৰতা, উপযোগিতা আৰু সৌন্দৰ্যক মূৰ্ত ৰূপত প্ৰকাশ কৰে। বহু শতিকাৰ পিছত লিয়ন বাটিষ্টা এলবাৰ্টীয়ে তেওঁৰ ধাৰণাবোৰ আৰু অধিক বিকশিত কৰিছিল আৰু সৌন্দৰ্যক তেওঁলোকৰ অনুপাতত পোৱা অট্টালিকাৰ এক বস্তুনিষ্ঠ গুণ হিচাপে দেখি তেওঁ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। জৰ্জিঅ ভাছাৰীয়ে তেওঁৰ 'লাইভছ অৱ দ্য মোষ্ট এক্সেলেন্ট পেইণ্টাৰছ, স্কাল্পাটৰছ এণ্ড আৰ্কিটেক্টছ'ত কিছুমান বিখ্যাত চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ্যশিল্পী আৰু স্থাপত্যবিদৰ বিষয়ে লিখিছিল আৰু ষোড়শ শতিকাত কলাৰ শৈলীৰ ধাৰণা আগবঢ়াইছিল। ঊনবিংশ শতিকাত লুই চুলিভানে ঘোষণা কৰিছিল যে "ফৰ্মে ফাংচন অনুসৰণ কৰে"। "ফাংচন"-এ ধ্ৰুপদী "উপযোগিতা" সলনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ইয়াত কেৱল ব্যৱহাৰিকই নহয়, বৰঞ্চ নান্দনিক, মানসিক আৰু সাংস্কৃতিক মাত্ৰাও অন্তৰ্ভুক্ত বুলি বুজা গৈছিল। বহনক্ষম স্থাপত্যৰ ধাৰণা বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।

স্থাপত্যশিল্প মৌখিক স্থানীয় স্থাপত্য হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল যি পৰীক্ষণ আৰু ত্ৰুটিৰ পৰা সফল প্ৰতিলিপিলৈ বিকশিত হৈছিল। গ্ৰীক আৰু ৰোমান স্থাপত্যই নাগৰিক গুণাগুণৰ প্ৰতি মনোনিৱেশ নকৰালৈকে প্ৰাচীন নগৰীয় স্থাপত্য কলা শাসকসকলৰ ৰাজনৈতিক শক্তিৰ প্ৰতীক ধৰ্মীয় গাঁথনি আৰু ভৱন নিৰ্মাণত ব্যস্ত আছিল। ভাৰত আৰু চীনা স্থাপত্যই সমগ্ৰ এছিয়াত প্ৰভাৱিত ৰূপ আৰু বিশেষকৈ বৌদ্ধ স্থাপত্যই বিভিন্ন স্থানীয় ৰূপ লৈছিল। ইউৰোপীয় মধ্যযুগত, ৰোমানেস্ক আৰু গথিক কেথেড্ৰেল আৰু এবেৰ সমগ্ৰ ইউৰোপীয় শৈলীৰ উদ্ভৱ হৈছিল আনহাতে নৱজাগৰণে নামৰ দ্বাৰা পৰিচিত স্থপতিবিদসকলৰ দ্বাৰা ৰূপায়ণ কৰা ধ্ৰুপদী ৰূপৰ পক্ষপাতী আছিল। পিছলৈ স্থপতিবিদ আৰু অভিযন্তাসকলৰ ভূমিকা পৃথক হৈ পৰে। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত আধুনিক স্থাপত্যৰ আৰম্ভণি হৈছিল। ই এক অৱন্ত-গাৰ্ড আন্দোলন হিচাপে মধ্যবিত্ত আৰু শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া এক নতুন যুদ্ধোত্তৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাৰ বাবে উপযুক্ত এক সম্পূৰ্ণ নতুন শৈলী বিকশিত কৰিব বিচাৰিছিল। আধুনিক কৌশল, সামগ্ৰী আৰু সৰলীকৃত জ্যামিতিক ৰূপৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। ইয়াৰ ফলত উচ্চ-উচ্চ বিশাল গগনচুম্বী সংৰচনাৰ পথ প্ৰশস্ত হৈছিল। বহুতো স্থপতিবিদ আধুনিকতাবাদৰ প্ৰতি মোহভঙ্গ হৈছিল যাক তেওঁলোকে ঐতিহাসিক আৰু নান্দনিকবিৰোধী বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু উত্তৰ-আধুনিক আৰু সমসাময়িক স্থাপত্য বিকশিত কৰিছিল।

বৰ্তমান সময়ত স্থাপত্য নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰখন জাহাজৰ নক্সাৰ পৰা আভ্যন্তৰীণ সজ্জালৈকে সকলোবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ বিজ্ঞান আৰু কলাৰ সুকীয়া শাখা হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়।

তথ্য উৎস
আলডা বাণ্ডেইৰা

আলডা বাণ্ডেইৰা টাভাৰেছ ভাজ দা কনচেইচ' (জন্ম ২২ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৪৯ চন) হৈছে চাও টমে আৰু প্ৰিন্সিপেৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ।

১৯৪৯ চনত চাও টমেৰ চাণ্টানাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল বাণ্ডেইৰাই। তেওঁৰ পিতৃ এগৰাকী নাৰ্ছ আছিল। তেওঁ মোজাম্বিকৰ মাপুটোৰ এডুয়াৰ্ডো মণ্ডলেন বিশ্ববিদ্যালয়ত আধুনিক ভাষা অধ্যয়ন কৰি লিছবন বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা আধুনিক ভাষা আৰু সাহিত্যত এম এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু লিছবন ইনষ্টিটিউট চুপিৰিয়েৰ ডি চিয়েন্সিয়াছ ছ’চিয়াছ ই পলিটিকাছত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্ক অধ্যয়ন কৰে। ১৯৭৫ চনৰপৰা ১৯৮২ চনৰ ভিতৰত বাণ্ডেইৰাই মাপুটো আৰু চাও টমেৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল।

বাণ্ডেইৰাই বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰ্যালয়ৰ বহুপক্ষীয় সহযোগিতাৰ সঞ্চালিকা হিচাপে ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১৯৮৭ চনৰপৰা ১৯৯০ চনলৈকে এই পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। ১৯৮৮ চনৰপৰা ১৯৯০ চনলৈকে চাও টমেত আমেৰিকাৰ আফ্ৰিকান ডেভেলপমেণ্ট ফাউণ্ডেশ্যনৰ কাৰ্যসূচীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সমন্বয়ক হিচাপেও কাম কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহিলা কূটনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
ভীম ৰথ

ভীম ৰথ ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যৰ কাঞ্চীপুৰম জিলাৰ বংগ উপসাগৰৰ কৰ’মেণ্ডেল উপকূলৰ মহাবলীপুৰমত পঞ্চৰাথাছ কমপ্লেক্সত অৱস্থিত এক কীৰ্তিচিহ্ন। ই একক ভাৰতীয় শিল কাটি স্থাপত্যৰ উদাহৰণ। সপ্তম শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা পল্লৱ ৰাজ্যৰ ৰজা প্ৰথম মহেন্দ্ৰবৰ্মান আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মান (৬৩০–৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দ; ইয়াক মমল্ল বা "মহাযোদ্ধা" বুলিও কোৱা হয়) ৰাজত্বকালৰ বুলি কোৱা হয়। সমগ্ৰ কমপ্লেক্সটো ভাৰতৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক জৰীপ (ASI)ৰ তত্বাৱধানত আছে আৰু ১৯৮৪ চনৰ পৰা ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰা মহাবলীপুৰমৰ স্মৃতিসৌধৰ গোটৰ ভিতৰত অন্যতম। সম্ভৱতঃ মমল্লপুৰম মন্দিৰৰ উন্নত ডিজাইনৰ বাবে মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ উন্নয়নৰ যথেষ্ট প্ৰক্ৰিয়া চলিছিল আৰু মন্দিৰসমূহে পূৰ্বৰ কাঠৰ মন্দিৰৰ পৰা পিছৰ গাঁথনিগত স্মৃতিসৌধলৈ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনৰ চিন স্বৰূপে ইয়াক শিলত খোদিত কৰা হৈছে।
যদিও কেতিয়াবা ভুলতে মন্দিৰ বুলিও কোৱা হয়, তথাপিও প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মানৰ মৃত্যুৰ পিছত সম্পূৰ্ণ নোহোৱাৰ বাবে এই গঠনটো পবিত্ৰ কৰা হোৱা নাছিল। মহাকাব্য মহাভাৰত খ্যাতিৰ পঞ্চপাণ্ডৱসকলৰ এজনৰ নামেৰে এই গঠনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে, যদিও নামকৰণ ইয়াৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত নহয়। ইয়াক বিষ্ণুৰ বাবে উৎসৰ্গিত কৰা হৈছে।

ভূগোল

এই স্মৃতিসৌধটো কাঞ্চীপুৰম জিলাৰ ভাৰত মহাসাগৰৰ বংগ উপসাগৰৰ কৰ’মেণ্ডেল উপকূলৰ মহাবলীপুৰম (পূৰ্বতে মমল্লপুৰম নামেৰে জনাজাত)ত অৱস্থিত। ই ৰাজধানী চহৰ চেন্নাই (পূৰ্বতে মাদ্ৰাজ নামেৰে জনাজাত)ৰ পৰা প্ৰায় ৩৫ মাইল (৫৬ কিলোমিটাৰ) দক্ষিণে অৱস্থিত, আনহাতে চেংগলপট্টু প্ৰায় ২০ মাইল (৩২ কিলোমিটাৰ) দূৰত।

ইতিহাস

আন চাৰিটা পঞ্চৰথৰ দৰেই এই শিলৰ গঠনটোও পূৰ্বৰ কাঠৰ সংস্কৰণৰ প্ৰতিলিপি।
এই স্মৃতিসৌধটো অসম্পূৰ্ণ।

স্থাপত্য

সকলো পঞ্চৰথ উত্তৰ–দক্ষিণ দিশত প্ৰান্তিককৃত আৰু এটা উমৈহতীয়া প্লিন্থ ভাগ। শিলৰ ভাৰতীয় স্থাপত্যত ইহঁতৰ কোনো নজিৰ নাই আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় দ্ৰাবিড় মন্দিৰ স্থাপত্যৰ পৰম্পৰাত বৃহৎ মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ইহঁতৰ "টেমপ্লেট" বুলি প্ৰমাণিত হৈছে।

লগতে চাওক

পঞ্চৰথ
ধৰ্মৰাজ ৰথ
দ্ৰৌপদী ৰথ
গংগাৰ অৱতৰণ
অৰ্জুন ৰথ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:তামিলনাডু
১২৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (ভাৰত)

১২৭এ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ হৈছে অসমৰ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ। এই ঘাইপথটোক পূৰ্বতে ১৫২ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (পুৰণি) বুলি জনা গৈছিল। এই ঘাইপথটো অসমৰ পাঠশালাত আৰম্ভ হৈ ভাৰত-সীমান্তত গৈ শেষ হৈছে। ইয়াৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য হৈছে ।

লগতে চাওক

List of National Highways in India

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

NH network map of India

শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ
হীৰেন গোহাঁই

হীৰেন গোহাঁই (; জন্ম: ১৯৩৯) অসমীয়া আৰু ইংৰাজী সাহিত্যৰ এগৰাকী সাহিত্যিক আৰু সমালোচক। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ এগৰাকী কবি, সাংবাদিক, শিক্ষাবিদ আৰু শিক্ষক। তেওঁ ১৯৩৯ চনত অসমৰ গোলাঘাট চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। গোহাঁইৰ পিতৃ মহেন্দ্ৰনাথ গোহাঁই আৰু মাতৃ শৰৎকুমাৰী গোহাঁই। মহেন্দ্ৰ নাথ গোহাঁই শিক্ষক আছিল। তেওঁ পূৰ্বে গুৱাহাটী আৰু বৰপেটা জিলাৰ বিদ্যালয়সমূহৰ পৰিদৰ্শক আছিল আৰু অৱসৰৰ পাছত আৰ্য বিদ্যাপীঠত অধ্যক্ষৰূপে কাম কৰিছিল। উত্তৰ গুৱাহাটীত তেখেতৰ পৈতৃক ঘৰ আছিল। ড॰ গোহাঁয়ে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি কিছুবছৰ পূৰ্বে অৱসৰ লৈছে। তেখেতৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী কমলা গোহাঁই চল্লিছৰ দশকৰ এগৰাকী অসমীয়া মহিলা চিকিৎসক আছিল।

শিক্ষা

১৯৫৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটীৰ কটন কলেজিয়েট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় স্থান (ইংৰাজী আৰু অসমীয়া বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
ড॰ গোহাঁয়ে ১৯৫৭ চনত কটন কলেজৰ পৰা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে তৃতীয় স্থান লভি আই-এ লাভ কৰে।
কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত সন্মানসহ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ স্নাতক সন্মান লাভ কৰে।
১৯৬১ চনত তেওঁ ক্ৰিষ্টফাৰ মৰিছৰ তত্ত্বাবধানত ইংলেণ্ডৰ কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি.এইচ.ডি উপাধি লাভ কৰে। তেওঁ মিল্টনৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰিছিল।
১৯৬২ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত প্ৰথম স্থান লৈ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ড॰ গোহাঁই এজন কৃতী ছাত্ৰ আছিল।
বাস্তৱৰ স্বপ্ন (১৯৭২) (আত্মজীৱনী)
বতাহত ক’ৰ গধূলি গোপাল (আত্মজীৱনী)
সাহিত্য, সত্তা আৰু সাধনা (২০০০)
হেঙুল আকাশ, ক’লা চাইকেল আৰু এজন আৰোহী (আত্মজীৱনী)
সপোনৰ দিকচৌ বনত (আত্মজীৱনী)
ৰণশিঙা খংশিঙা (১৯৬০)
সমাজ আৰু সমালোচনা (১৯৭২)।
"অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা" শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৯ চনত ড॰ হীৰেন গোহাঁইক সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। উল্লিখিত গ্ৰন্থখন ১৯৮৭ চনৰ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী মাহত প্ৰকাশ পাইছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী
আদিত্য

হিন্দু ধৰ্মত আদিত্য (সংস্কৃত: आदित्य) প্ৰধান সৌৰ দেৱতাৰ এটা সমূহক বুজায়। আদিত্যসকল অদিতি দেৱীৰ সন্তান। একবচনত আদিত্য নামটো সৌৰ দেৱতা সূৰ্য্যক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে বাৰজন আদিত্যৰ আছে আৰু তেওঁলোক হৈছে বিবস্বান (সূৰ্য্য), অৰ্যমা, ত্বষ্টা, সবিত্ৰ, ভগ, ধাতা, মিত্ৰ, বৰুণ, অংশ, পূষণ, ইন্দ্ৰ আৰু বিষ্ণু (বামনৰ ৰূপত)।

ঋগবেদত আদিত্যৰ সংখ্যা ৬–৮ জন, সকলো পুৰুষ। ব্ৰাহ্মণত এই সংখ্যা ১২ জনলৈ বৃদ্ধি পায়। মহাভাৰত আৰু পুৰাণত কাশ্যপ ঋষিক আদিত্যসকলৰ পিতৃ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে।

বৰ্তমান সংস্কৃতত ব্যৱহাৰত আদিত্য শব্দটোক বৈদিক আদিত্যৰ বিপৰীতে একবচন কৰা হৈছে, আৰু সূৰ্য্যৰ সমাৰ্থক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। বাৰজন আদিত্যই পঞ্জিকাৰ বাৰটা মাহ আৰু সূৰ্য্যৰ বাৰটা দিশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বাৰজন আদিত্যক একেলগে দ্বাদশাদিত্য বুলি কোৱা হয়।

সূৰ্য্য নমস্কাৰ

সূৰ্য্য নমস্কাৰ হৈছে সূৰ্য্যৰ পূজন৷ সূৰ্য্য নমস্কাৰ যোগাসনত ব্যায়াম হিচাপেও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় য'ত প্ৰায় বাৰ প্ৰকাৰৰ সংযুক্ত আসনৰ ক্ৰম অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ভাৰতত এনেধৰণৰ অন্য ব্যায়ামো প্ৰচলিত আছিল, উদাহৰণস্বৰূপে মল্লযুঁজাৰুসকলৰ মাজত। ১২ খন আসনৰ সংহতিটো সৌৰ দেৱতা সূৰ্য্যক উৎসৰ্গিত কৰা হৈছে। কিছুমান ভাৰতীয় পৰম্পৰাত আসনসমূহ প্ৰত্যেকটো বেলেগ বেলেগ মন্ত্ৰৰ সৈতে জড়িত।

সূৰ্য পূজন উৎসৱ

মকৰ সংক্ৰান্তি ভাৰতবৰ্ষত আৰু হিন্দু প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলে সূৰ্য্য দেৱতাৰ পূজাৰ বাবে উৎসৰ্গিত এক উৎসৱ।

ছট পূজা হৈছে বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু তাৰাইৰ দৰে অঞ্চলত সৌৰ দেৱতা সূৰ্য্যৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক প্ৰাচীন হিন্দু উৎসৱ। ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চল, মধ্যপ্ৰদেশ, উত্তৰ প্ৰদেশ, আৰু ছত্তীশগড়ৰ কিছু অংশতো এই প্ৰধান উৎসৱ পালন কৰা হয়। সম্ভা-দশমী হৈছে ওড়িশা ৰাজ্যত উদযাপন কৰা আন এটা সূৰ্য পূজন উৎসৱ।

কিছুমান শস্য চপোৱা উৎসৱৰ সময়ত দক্ষিণ ভাৰতীয়সকলে সূৰ্য্যক প্ৰাৰ্থনা কৰে। তামিলনাডুত খেতিৰ অন্তত তামিল মাহ থাই মাহত সূৰ্য্য দেৱতাক পূজা কৰা হয়। এই উৎসৱক থাই পোংগল বা পোংগল বুলি জনা যায়৷

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
জীৱিতপুত্ৰিকা

জীৱিতপুত্ৰিকা (, জীতিয়া বুলিও কোৱা হয়) হৈছে হিন্দুসকলৰ এটি তিনিদিনীয়া উৎসৱ। আহিন মাহৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ সপ্তমীৰ পৰা নৱমীলৈকে এই উৎসৱটি পালন কৰা হয়। মৈথেলী, মাগধী, ভোজপুৰীভাষী অঞ্চলত এই উৎসৱটি সাধাৰণতে পালন কৰা হয়। বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ লগতে নেপালতো ইয়াক পালন কৰা দেখা যায়। এই উৎসৱত মাতৃসকলে সন্তানৰ মংগলৰ কাৰণে উপবাসত থাকে। তেওঁলোকে পানীও সেৱন নকৰে।

আচাৰ

জীৱিতপুত্ৰিকা হৈছে তিনিদিনীয়া উৎসৱ।
নাহাই-খাই : উৎসৱৰ প্ৰথম দিন। মাতৃয়ে স্নান কৰাৰ পাছতহে নিৰামিস খাদ্য গ্ৰহণ কৰে। এই খাদ্য ঘি আৰু গুলপীয়া নিমখেৰে প্ৰস্তুত কৰা হ'ব লাগিব।
খুৰ-জীতিয়া নাইবা জীৱিতপুত্ৰিকা দিৱস: এইদিনা মাতৃসকলে কঠোৰ উপবাস পালন কৰে। তেওঁলোকে পানীও সেৱন নকৰে।
পাৰানা: উৎসৱৰ তৃতীয় দিনা মাতৃসকলে উপবাস ভাঙে। দালি ভাত, মাড়ুৱা ৰুটিকে ধৰি বিভিন্ন খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়।

জনশ্ৰুতি

জনশ্ৰুতি অনুসৰি, জীমুতৱানহান আছিল গন্ধৰ্বসকলৰ ৰজা। তেওঁ সাম্ৰাজ্য নিজৰ ভ্ৰাতৃসকলৰ হাতত অৰ্পণ কৰি বনত থকা পিতৃৰ পৰিচৰ্যা কৰিবলৈ যায়। তাতেই তেখেতে এগৰাকী মহিলাক বিষাদগ্ৰস্ত অৱস্থাত দেখা পায়। তেখেতে কয় যে, তেখেত সৰ্প-পৰিয়াল নাগবানশাকীৰ পৰিয়ালৰ সদস্য। তেখেতে পিছদিনা নিজৰ পুত্ৰ গৰুড়াক প্ৰদান কৰিব লাগিব। জীমুতৱাহনে মহিলাগৰাকীক প্ৰতিৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। পৰৱৰ্তী দিনাখন তেওঁ এখন শিলৰ শয্যাত শয়ন কৰি নিজকে গৰুড়ালৈ অৰ্পণ কৰে। গৰুড় যথাসময়ত উপস্থিত হয় আৰু জীমুতৱাহনক আক্ৰমণ কৰে। জীমুতৱাহন শান্ত হৈ থাকে আৰু গৰুড়া তাকে দেখি থমকি ৰয়। গৰুড়াই তেওঁৰ পৰিচয় বিচাৰে। জীমুতৱাহনৰ মুখেৰে সমস্ত আখ্যান শুনি গৰুড় প্ৰভাৱিত হয় আৰু ভৱিষ্যতে নাগবনশাকীৰ পৰা কোনো ত্যাগ স্বীকাৰ নকৰে বুলি কথা দিয়ে। এই আখ্যানটোকে স্মৰণ কৰি মাতৃসকলে নিজৰ সন্তানৰ মংগলৰ হেতু জীৱিতপুত্ৰিকা উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
টেড্ডি শ্ব'ৱৰ্টজ

থিঅ′ড'ৰা "টেড্ডি" শ্ব'ৱৰ্টজ (ইংৰাজী: সৰহ; ৪ জুলাই ১৯১৪ – ১৩ অক্টোবৰ ২০১৭) এগৰাকী আমেৰিকান য়িদ্দিছ ভাষাৰ গায়িকা, লেখিকা আৰু অনুবাদক আছিল। তেওঁক মূলতঃ আৰ্থাৰ কেভেছৰ সৈতে একেলগে লিখ ডোনা, ডোনা (Dona, Dona) নামৰ গীতৰ পুথিখনৰ ইংৰাজী অনুবাদৰ বাবে স্মৰণ কৰা হয়।

জীৱনী

১৯১৪ চনৰ ১৪ জুলাইত ইষ্ট হাৰ্লেমত য়িদ্দিছ ভাষী ৰাছিয়ান ইহুদী অভিবাসী পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰত থিঅ′ড'ৰা ৰথফাৰ্বৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাকৰ নাম আছিল আন্না; তেওঁৰ পিতৃ মেণ্ডল "মেক্স" ৰথফাৰ্ব এজন বাদ্যযন্ত্ৰী আৰু দৰ্জী আছিল আৰু তেওঁৰ ককাক এজন সংগীতজ্ঞ আছিল, তেওঁ পৰিয়ালটোক সংগীত শিকাইছিল। তেওঁ প্ৰথমে ৰাজহুৱা বিদ্যালয়ত আৰু তাৰ পিছত মানহাটান স্কুল অৱ মিউজিকত অধ্যয়ন কৰে।

১৯৩০ আৰু ১৯৪০ চনৰ লোক-সংগীতৰ পুনৰুজ্জীৱন আৰু বিশেষকৈ এলান লোমাক্স আৰু পিট ছিগাৰৰ কামৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰভাৱিত হৈছিল৷ ১৯৫৮ চনত ইহুদী কাৰেণ্টছ আলোচনীত তেওঁলোকৰ ইংৰাজী সংস্কৰণ টুম্বলালাইকা আৰু দ্য পাৰ্টিছান গাৰ্লৰ সৈতে পুনৰ প্ৰকাশ কৰা হয়। সেই সংস্কৰণটো ১৯৬০ চনত জোয়ান বেজে বাণীবদ্ধ কৰিছিল, লগতে ড’নভান আৰু মেৰী হপকিনেও বাণীবদ্ধ কৰিছিল। কিতাপখনৰ জনপ্ৰিয়তাই আন কেইবাটাও ভাষালৈ কিতাপখন অনুবাদৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগাইছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:আমেৰিকান কণ্ঠশিল্পী
ৱেই টিংটিং

ৱেই টিংটিং (; জন্ম: ১৯৮৯) এগৰাকী চীনা LGBTI+ আৰু নাৰীবাদী কৰ্মী, লেখিকা আৰু তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা। তেওঁ 'ফেমিনিষ্ট ফাইভ'ৰ ভিতৰত অন্যতম।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

চীনৰ গুৱাংছিৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ হেচিত ৱেইৰ জন্ম হৈছিল। ২০০৯ চনত ৱেইয়ে এলএলবি লাভ কৰে৷ তেওঁ য়ুহান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০১১ চনত ৱেইয়ে এল এল এম লাভ কৰে। য়ুহান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃতত্ত্ব বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়তে ৱেই মহিলা আৰু এলজিবিটি অধিকাৰ আন্দোলনত সক্ৰিয় হৈ পৰে৷ ২০০৭ আৰু ২০০৯ চনত ৱেইয়ে দ্য ভেজিনা মনোলগছৰ প্ৰযোজনাৰ সমন্বয় আৰু মঞ্চায়নত সহায় কৰিছিল। তেওঁ য়ুহান ৰেইনবো নামৰ এলজিবিটি সংগঠনত যোগদান কৰে।

ৱেই চীনত নেচনেল বাইচেক্সুৱেল নেটৱৰ্কৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।

২০১১ চনৰ পৰা ২০১৬ চনলৈকে ৱেইয়ে যৌনতা আৰু যৌন স্বাস্থ্যক কেন্দ্ৰ কৰি চলি থকা বেইজিং জেণ্ডাৰ হেল্থ এডুকেচন ইনষ্টিটিউটত প্ৰজেক্ট মেনেজাৰ হিচাপে কাম কৰিছিল৷ তেওঁ লিংগ বৈষম্য আৰু যৌন বৈচিত্ৰ্যৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁৰ কৰ্মৰ ভিতৰত গ্ৰেট ৱালত বাৰ্ষিক এইডছ ৱাক, মূল চীনৰ প্ৰথম বৃহৎ পৰিসৰৰ এইচ আই ভি/এইডছ ৰাজহুৱা ধন সংগ্ৰহ প্ৰকল্প চীন এইডছ ৱাক, ভাল এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিবেদনৰ বাবে মূলসুঁতিৰ মিডিয়া বঁটাৰ সমন্বয়, আৰু চীনত সংস্থাটোৰ ৰাইটছ এণ্ড এডভোকেচি প্ৰগ্ৰেম আৰু বাৰ্ষিক ৰাষ্ট্ৰীয় এলজিবিটি সন্মিলনৰ সমন্বয় কৰা আদি উল্লেখনীয়। ৱেইয়ে চীনৰ প্ৰথমটো অলাভজনক এলজিবিটি ৱেবকাষ্ট "কুইয়াৰ কমৰেডছ"ৰ সহ-আয়োজক আছিল৷ তেওঁ চীন, টাইৱান আৰু হংকং ভিত্তিক নেটৱৰ্ক কুইয়াৰ লালা টাইমছৰ সদস্য আছিল আৰু ভাৰত আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াত মহিলা সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ২০১২ চনত ৱেই টিংটিং আৰু লি টিংটিঙে বেইজিঙত ঘৰুৱা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে ভেলেণ্টাইন ডে'ৰ প্ৰতিবাদত অংশগ্ৰহণ কৰে। ২০১২ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈকে ৱেই চাইনিজ লালা এলায়েন্সৰ প্ৰজেক্ট মেনেজাৰ আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চীনৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:চীন দেশৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী লেখক
এলাৰ্জী

এলাৰ্জী হৈছে দেহৰ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালীৰ অতিসংবেদনশীলতা (hypersensitivity) হোৱা বিকাৰ। সাধাৰণতে ক্ষতি নকৰা চৌপাশৰ পদাৰ্থৰ বিৰুদ্ধে ব্যক্তি এজনৰ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালীয়ে (immune system) ক্ৰিয়া কৰিলে এলাৰ্জীৰ সৃষ্টি হয়। এনেকৈ ক্ৰিয়া কৰা পদাৰ্থবোৰক 'এলাৰ্জেন' (allergen) বোলা হয়। অতিসংবেদনশীলতাৰ চাৰিটা প্ৰকাৰৰ ভিতৰত এলাৰ্জীও এটা আৰু ইয়াক মান্যভাৱে Type I hypersensitivity (বা ক্ষিপ্ৰ) অতিসংবেদনশীলতা বুলি কোৱা হয়। এলাৰ্জীত এবিধ বিশেষ প্ৰকাৰৰ প্ৰতিদেহ ইম্যুন'গ্ল'বুলিন E (IgE)-এ মাষ্ট কোষ (Mast cell) আৰু বেছ'ফিলবোৰক (Basophil) সক্ৰিয় কৰি তোলে। এই কোষ দুবিধৰ পৰা ওলোৱা ৰাসায়নিক পদাৰ্থসমূহে ক্ষতিকাৰক প্ৰদাহৰ সৃষ্টি কৰে।

হে' ফিভাৰ (hay fever)-ৰ দৰে অলপীয়া এলাৰ্জী মানুহৰ শৰীৰত প্ৰায়েই দেখা যায় আৰু ই চকু ৰঙা কৰা, খজুৱতি, চৰ্দি, এক্‌জেমা, ছালৰ চকলা-চকল, হাপানীৰ আক্ৰমণ আদি লক্ষণৰ সৃষ্টি কৰে। হাপানীৰ দৰে ৰোগত এলাৰ্জীয়ে মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। কিছুমান মানুহৰ দেহত পৰিবেশ আৰু খাদ্যবস্তুৰ এলাৰ্জেন বা দৰৱৰ প্ৰতি অতিমাত্ৰা এলাৰ্জীয়ে প্ৰাণনাশী এনাফাইলেক্সিছৰ সৃষ্টি কৰে। এই অৱস্থাৰ সাধাৰণ কাৰক হৈছে কিছুমান খাদ্যৰ প্ৰতি এলাৰ্জী আৰু মৌ-মাখিৰ দৰে কিছুমান বিষ থকা পতংগৰ দংশন।

এলাৰ্জী নিৰ্ণয়ৰ বাবে কেইবাটাও পৰীক্ষা আছে। কিন্তু সেইবোৰ ব্যক্তিজনৰ এলাৰ্জেনৰ প্ৰতি উন্মুক্ত হোৱাৰ ইতিহাস বিচাৰ কৰিহে প্ৰয়োগ কৰা উচিত, কাৰণ পৰীক্ষাবোৰৰ ফলাফল ধনাত্মক হোৱা মানেই ৰোগ সৃষ্টিকাৰী এলাৰ্জী নুবুজায়। পৰীক্ষাবোৰৰ কিছুমান হৈছে ছালত সম্ভাব্য এলাৰ্জেন প্ৰয়োগ কৰি ৰঙা পৰা বা ফুলাৰ দৰে হোৱাটো লক্ষ্য কৰা, আৰু তেজত এলাৰ্জেন বিশেষ IgEৰ মাত্ৰা জোখা আদি।

এলাৰ্জীৰ চিকিৎসাৰ ভিতৰত আছে সম্ভাব্য এলাৰ্জেন পৰিহাৰ কৰি চলা, দেহৰ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালীত প্ৰভাৱ পেলোৱা ষ্টেৰ'ইডৰ প্ৰয়োগ, আৰু লক্ষণৰ প্ৰাবল্য কম কৰা দৰৱ যেনে এণ্টিহিষ্টামিনিক বা ডিকন্‌জেষ্টেণ্টৰ প্ৰয়োগ। ইয়াৰে বেছিভাগ ঔষধ মুখেৰে খোৱা হয়। এনাফাইলেক্সিছৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত এপিনেফ্ৰিনৰ বেজী দিয়া হয়। আন এক চিকিৎসাবিধিত এলাৰ্জেনৰ প্ৰতি দেহৰ সংবেদনশীলতা কমাই আনিবলৈ পৰ্যায়ক্ৰমে দেহত এলাৰ্জেন সুমুৱৈ দিয়া হয়। এই উপায়ক এলাৰ্জেন ইম্যুন'থেৰাপীবোলা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান
জৰ্জ হাবাৰ্ট

জৰ্জ হাবাৰ্ট সোতৰ শতিকাৰ ইংলেণ্ডৰ এজন মহান ভক্তিবাদী কবি আছিল।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

১৫৯৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ৩ এপ্ৰিলত জৰ্জ হাবাৰ্টৰ জন্ম হৈছিল। তেঁওৰ বয়স তিনিবছৰ হওতে তেওঁৰ পিতাকৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁ মাতৃৰ নাম আছিল মেগডালিন হাবাৰ্ট।

শিক্ষা

ওৱেষ্টমিনষ্টাৰ স্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল আৰু ১৬১৬ চনত ট্ৰিনিটি বিশ্ববিদ্যালয় পৰা উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিছিল।

চাকৰি জীৱন

১৬১৮ চনত তেওঁ ট্ৰিনিটি কলেজত অলংকাৰ শাস্ত্ৰ ৰিজৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। তাৰ পিছত ১৬১৯ চনত লোক বক্তাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। এই পদত হাবাৰ্টে এজন দক্ষ বক্তাৰ পৰিচয় দিছিল। ১৬২৪ চনত তেওঁ আকৌ মণ্টেগোমাৰি অঞ্চলৰ বাবে সংসদৰ সদস্যত নিৰ্বাচিত হৈছিল।

সাহিত্যৰাজি

হাবাৰ্টে প্ৰায় ১৫০টামান কবিতা ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ কবিতাৰ প্ৰধান বিষয় বস্তু আছিল আত্মা আৰু শৰীৰৰ মাজৰ দ্বন্দ্ব। প্ৰায় ১৫০টামান কবিতা ৰচনা কৰাৰ পিছত তেওঁ শৰীৰ অসুস্থ হোৱা বাবে তেওঁ প্ৰিয় বন্ধু নিকোলাচ ফেয়াৰ (Nicholes Ferrar)ক মাতি আনি তেওঁৰ সমস্ত পাণ্ডুলিপি বন্ধুৰ হাতত গতাই দিছিল আৰু প্ৰকাশৰ যোগ্য হয় নে নহয় তাক বিচাৰ কৰাৰ ভাৰ দিছিল। পাণ্ডুলিপিসমূহ গতাই দিয়া কিছুদিন পিছতেই তেখেতৰ দেহাৱসান ঘটিছিল। তেওঁ মৃত্যু পাছত একে বছৰতে বন্ধু নিকোলাছ ফেয়াৰৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁৰ পাণ্ডুলিপিসমূহ 'দ্যা টেম্পল'(The Temple) শিৰোনামেৰে কিতাপ আকাৰত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।

মৃত্যু

১৬৩৩ চনৰ ১ মাৰ্চ তাৰিখে তেখেতৰ মৃত্যু হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভক্তিবাদী কবি
ছিজদাহ

ছুজুদ (, ), বা ছিজদাহ (, ), হ'ল কিবলাহ (কাবা ৰ মক্কা ৰ দিশত ইছলামত ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিম্ন প্ৰণাম বা সজ্জা কৰা। ). সাধাৰণতে ইয়াক মানক নামাজত (ছালাত) কৰা হয়। এই অৱস্থাত কপাল, নাক, হাতৰ তলুৱা, আঁঠু আৰু ভৰিৰ আঙুলিৰে মাটি স্পৰ্শ নকৰালৈকে আঁঠু লৈ প্ৰণাম কৰা আৰু ঈশ্বৰৰ মহিমা কৰি শিথিল অৱস্থা লাভ নকৰালৈকে সেই অৱস্থাত থকা ( ছুবহানা ৰাব্বিয়াল-ʾআʿলা,"মহিমা মোৰ প্ৰভু, সৰ্বোচ্চ!" ) তিনিবাৰ বা তাতকৈ অধিক বাৰ পঢ়া হয়।

আলোকপাত

ইছলামত দৈনিক নামাজৰ অন্যতম মূল স্তম্ভ হৈছে চুজুদ (সজ্জা)। চুজুদৰ একক কাৰ্য্যক সাজদাহ (বহুবচন সাজদাত) বোলা হয়। মুছলমানসকলে প্ৰতিটো নামাজত কেইবাবাৰো চুজুদ কৰে, নামাজৰ ৰকাআতৰ সংখ্যাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি: প্ৰতি ৰাকাআতত দুটাকৈ চাজাদাত কৰা হয়, আৰু নামাজৰ ফৰজ দৈৰ্ঘ্য দুটা আৰু... চাৰিটা ৰাকাআত (অতিৰিক্ত চুপাৰেৰগেটৰী ৰাকাত প্ৰায়ে ছুন্নাহ মুয়াক্কাদাহ হিচাপে কৰা হয়, বা ছাহীহ হাদিছত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা মহম্মদৰ উদাহৰণৰ অনুকৰণ)। ৰাকাআত হৈছে নামাজত কৰিব লগা নিৰ্দিষ্ট কৰ্মৰ একক। আটাইতকৈ চুটি ফৰ্জ (বাধ্য) মুছলমানৰ নামাজ হ'ল ফৰজ, সূৰ্য্য উদয়ৰ ঠিক আগতে কৰা। ইয়াত দুটা ৰাকাআত থাকে। ৰাকাআতৰ বৰ্ণনা এনেদৰে কৰিব পাৰি।

তথ্যসমূহ

শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
চণ্ড আৰু মুণ্ড

হিন্দু ধৰ্মৰ গ্ৰন্থ দেৱী মাহাত্ম্যত চণ্ড আৰু মুণ্ড শুম্ভ আৰু নিশুম্ভ অসুৰৰ সেৱা কৰা দুই অসুৰ (দানৱ)।
এদিন দুয়ো পাৰ্বতীৰ সৌন্দৰ্যৰ ওপৰত চকু পৰাত দুয়ো আত্মহাৰা হৈ পৰিল। এই দেৱীৰ ৰূপৰ খবৰ তেওঁলোকে শুম্ভলৈ লৈ গৈছিল। শুম্ভই দেৱীক বিয়া কৰাবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল। দেৱীৰ হাতত সেনাপতি ধুম্ৰলোচনৰ মৃত্যুৰ পিছত শুম্ভই চণ্ড আৰু মুণ্ডক তেওঁৰ লগত যুঁজিবলৈ পঠিয়াই দিলে, আৰু বলপূৰ্বক তেওঁক ধৰি ওচৰলৈ অনাৰ নিৰ্দেশ দিলে। চণ্ড আৰু মুণ্ড দেৱীৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ পিছত তেওঁ ক্ৰোধিত হৈ পৰিল আৰু কালী দেৱীৰ কপালৰ পৰা জপিয়াই আহি সিহঁতক হত্যা কৰিলে। তাৰ পিছত যিহেতু কালীয়ে চণ্ড আৰু মুণ্ডক বধ কৰিছিল, সেয়েহে দেৱীয়ে কালীক "চামুণ্ডা" নাম দিছিল। ইয়াৰ পিছত শুম্ভ-নিশুম্ভই ৰক্তবীজক পঠিয়াইছিল যদিও কালী দেৱীয়ে তেওঁকো বধ কৰিছিল।

স্কণ্ড পুৰাণ পুৰাণৰ মতে চণ্ড আৰু মুণ্ডইয়ো সূৰ্যদেৱতাক পূজা কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ