ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ভিয়েটনামী সুৰা

ভিয়েটনামী সুৰা হৈছে ভিয়েটনামত উৎপাদিত সুৰা। প্ৰথমে ফৰাচী ঔপনিৱেশিক কালত ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এই অঞ্চলত ভিটিকালচাৰ বা আঙুৰৰ খেতি কৰা হৈছিল। ফৰাচী ঔপনিৱেশিকসকল ভিটিছ ভিনিফেৰা অৰ্থাৎ সাধাৰণতে পোৱা আঙুৰৰ প্ৰতি অভ্যস্ত আছিল আৰু অঞ্চলটোৰ ক্ৰান্তীয় জলবায়ু ইয়াৰ বাবে অনুকূল নাছিল। সেয়েহে সুৰা উদ্যোগটোৱে ফলৰ সুৰা উৎপাদনৰ প্ৰতি মনোযোগ দিবলৈ লয়। বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দৰে অঞ্চলৰ পৰা সুৰা উৎপাদনকাৰীসকলৰ সহায়ত ভিটিছ ভিনিফেৰাৰ বিকাশৰ ওপৰত নতুনকৈ গুৰুত্ব দিয়া হয়। ১৯৫৫ চনত অষ্ট্ৰেলিয়ান সুৰা উৎপানকাৰীসকলৰ সৈতে এক যৌথ উদ্যোগত ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ সময়ত লেণ্ডমাইনৰ দ্বাৰা পৰিৱেষ্টিত অঞ্চলত কেবাৰনেট চাউভিনন আৰু চাৰ্ডোনাইৰ দৰে আন্তৰ্জাতিক আঙুৰ পুনৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ বাবে এক আগ্ৰাসী ৰোপণ আঁচনি আৰম্ভ কৰা হয়।

কৃষিক্ষেত্ৰ আৰু ভিটিকালচাৰ

ভিয়েটনাম কৰ্কট আৰু বিষুৱ ৰেখাৰ মাজত ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত অৱস্থিত আৰু ইয়াত ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত সাধাৰণতে থকা উচ্চ আৰ্দ্ৰতা আৰু গ্ৰীষ্মকালীন বৃষ্টিপাত বিদ্যমান। ভিয়েটনামৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশ পাহাৰীয়া বাবে ই গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় প্ৰভাৱৰ পৰা কিছু সকাহ দিব পাৰে আৰু লগতে ভিটিকালচাৰৰ বিকাশ হ'ব পৰা বিভিন্ন অণু-জলবায়ু সৃষ্টি কৰিব পাৰে। টনকিন উপসাগৰ, মেকং আৰু ৰেড ৰিভাৰছেও জলবায়ুৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। বছৰজুৰি বাহাল থকা উষ্ণতাৰ বাবে ভিয়েটনামৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ লতিকাক্ষেত্ৰবোৰত একোটা কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষত তিনিবাৰলৈকে শস্য চপাব পৰা যায়। কোনো কোনো প্ৰকাৰৰ গছ এজোপাই ৰোপণৰ এবছৰৰ ভিতৰত নতুন কাটিংৰ পৰা ফল উৎপাদন কৰিব পাৰে।

লতিকাক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰা অন্যান্য এলেকাবোৰৰ ভিতৰত প্ৰধান হৈছে চেণ্ট্ৰেল হাইলেণ্ড অঞ্চলৰ লগতে আন্নামাইট ৰেঞ্জ আৰু ফান ৰাঙৰ চৌপাশৰ থুৱান নিন্হৰ দক্ষিণ উপকূলীয় সমভূমি থাপ চাম য'ত ভিয়েটনামৰ প্ৰথম বাণিজ্যিক সুৰা উৎপাদন কেন্দ্ৰ থিয়েন থাই ৱাইনৰী অৱস্থিত।

২০০৫ চনলৈকে ভিয়েটনামত মূলতঃ কাৰ্ডিনেল আৰু চাম্বুৰ্চিন প্ৰজাতিৰ আঙুৰ ৰোপণ কৰা হৈছিল। দেশৰ স্থানীয় ফলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা ফলৰ সুৰাই ভিয়েটনামৰ সুৰা উৎপাদনৰ এক বৃহৎ অংশ অধিকাৰ কৰি আছে। ব্ৰিটিছ প্ৰতিষ্ঠান এলাইড ডোমেক আৰু অষ্ট্ৰেলিয়ান সুৰা উৎপাদনকাৰীসকলে অঞ্চলটোত অধিক পৰিমাণে আন্তৰ্জাতিক আঙুৰৰ প্ৰকাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ লগতে সুৰা উৎপাদন সন্দৰ্ভত পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিছিল। শেহতীয়াকৈ মাইনসমূহ উঠাই পেলোৱা অঞ্চলবোৰত বহুতো নতুন লতিকাক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰা হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সুৰা
ভাস্কৰ জ্যোতি মহন্ত

ভাস্কৰ জ্যোতি মহন্ত (, জন্ম: ২৪ জানুৱাৰী ১৯৬৩) এগৰাকী ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া তথা প্ৰাক্তন অসম আৰক্ষীৰ সঞ্চালক-প্ৰধান। তেওঁ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ ১৯৮৮ বৰ্ষৰ অসম মেঘালয় কেডাৰৰ আৰক্ষী বিষয়া। অসম আৰক্ষীৰ বিভিন্ন পদত সেৱা আগবঢ়োৱা ভাস্কৰ জ্যোতি মহন্তই ২০১৯ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰ তাৰিখে অসমৰ আৰক্ষী সঞ্চালক প্ৰধানৰ পদবী লাভ কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত চুটি ছবি 'যুগদ্ৰষ্টা' নিৰ্মাণ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৬৩ চনৰ ২৪ জানুৱাৰী তাৰিখে অসমৰ শিৱসাগৰত ভাস্কৰ জ্যোতি মহন্তৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ সত্ৰাধিকাৰ প্ৰয়াত লীলাকান্ত মহন্ত আৰু মাতৃ গুবাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৰ্ৱসৰপ্ৰাপ্ত অধ্যাপক ড° নীৰুপমা মহন্ত। তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা শিৱসাগৰতে গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত তেওঁ শিৱসাগৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁ ডিগবৈত অৱস্থিত বিবেকানন্দ বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰিছিল আৰু অৰ্থনীতি বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত ৰামযশ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে দিল্লী স্কুল অৱ ইকোন’মিক্সৰ পৰা সমাজ সেৱা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

তেওঁ ১৯৮৬ চনত কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ ভাৰতীয় তথ্য সেৱা বিভাগ লাভ কৰিছিল। ১৯৮৭ চনত তেওঁ আকৌ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱা লাভ কৰে।

আৰক্ষী সেৱা

ভাস্কৰ জ্যোতি মহন্ত ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ ১৯৮৮ বৰ্ষৰ অসম মেঘালয় কেডাৰৰ আৰক্ষী বিষয়া। তেওঁ অসম চৰকাৰৰ অন্তৰ্গত অসম আৰক্ষী আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বিভিন্ন পদবীত থাকি সেৱা আগবঢ়াইছে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমৰ আৰক্ষী বিষয়া
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া
অমোল গুপ্তে

অমোল গুপ্তে (জন্ম ১৯৬২)এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰনাট্যকাৰ, অভিনেতা, গায়ক আৰু পৰিচালক।২০০৭ চনত মুক্তিলাভ কৰা তাৰে জমিন পৰ (Like Stars on Earth) ছবিখনৰ বাবে অমোল গুপ্তে সৃষ্টিশীল পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰে।
এই চলচ্চিত্ৰখন তেওঁৰ পত্নী দীপা ভাটিয়াৰ সৈতে কল্পনা, গৱেষণা, আৰু সম্পাদনা কৰিছিল। . ২০১২ চনৰ পৰা ২০১৫ চনলৈকে তেওঁ ভাৰতীয় শিশু চলচ্চিত্ৰ সমাজৰ অধ্যক্ষ আছিল, আৰু বৰ্তমান কৌতিক আন্তৰ্জাতিক ছাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ (Kautik International Student Film Festival) পৰামৰ্শদাতা মণ্ডলীৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।

ফিল্মগ্ৰাফী

পৰিচালনা

{| class="wikitable sortable "
-
!বছৰ !! চলচ্চিত্ৰ !! পৰিচালক !! লিখক !! প্ৰযোজক !! টোকা
-
২০০৭|পাঙ্গা না লো | | | |
-
২০০৭ |তাৰে জমিন পৰ | | | | লগতে সৃষ্টিশীল পৰিচালক।
-
২০১১ |ষ্টেনলি কা ঢাবা | | | |
-
২০১৪ |হাৱা হাৱাই | | | |
-
২০১৭ | স্নিফ | | | |
-
২০২১ |চাইনা | | | |
-
}

অভিনয়

হোলী (১৯৮৪)
জো জীতা ৱোহি চিকন্দৰ (১৯৯২)
কামিনি (২০০৯)
ফাছ গেই ৰে ওবামা (২০১০)
ষ্টেনলি কা ঢাবা (২০১১)
ভেজা ফ্ৰাই ২ (২০১১)
সিংঘম ৰিটাৰ্ণছ (২০১৪)
এক তাৰা (২০১৫)
স্নিফ (২০১৭)
মুম্বাই চেগা (২০২১)

বঁটা-বাহন

বছৰ কৰ্ম বঁটা শ্ৰেণী ফলাফল
২০০৮ তাৰে জমিন পৰ Apsara Film & Television Producers Guild Awards শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য
Filmfare Awards শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী
Screen Awards শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী
শ্ৰেষ্ঠ সংলাপ
Zee Cine Awards শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী
V. Shantaram Award শ্ৰেষ্ঠ লিখক
২০১০ কামিনী Apsara Film & Television Producers Guild Awards নেতিবাচক ভূমিকাত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা
Filmfare Awards শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেতা
IIFA Awards শ্ৰেষ্ঠ খলনায়ক
Screen Awards শ্ৰেষ্ঠ খলনায়ক
শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত অভিনেতা"
Stardust Awards ব্ৰেকথ্ৰু পাৰফৰ্মেন্স বঁটা – পুৰুষ"
V. Shantaram Awards শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেতা

উৎস

শ্ৰেণী:অভিনেতা
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
গ'জু-ৰিও কাৰাটে

গ'জু-ৰিও হৈছে পৰম্পৰাগত অকিন'ৱা কাৰাটে শৈলীসমূহৰ এটা শৈলী বা সাধাৰণ ভাষাত ষ্টাইল। 'গ'জু-ৰিও'ৰ জাপানীজ ভাষাত অৰ্থ হৈছে 'কঠিন-কোমল শৈলী'। গ' মানে কঠিন আৰু জু মানে কোমল।

কাটা

গ'জু-ৰিওৰ পাঠ্যক্ৰমত মুঠতে ১২টা কাটা আছে। কাটা হ'ল এক নিৰ্দিষ্ট ক্ৰমত শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগৰ সঞ্চাৰণ। ইয়াত একোজন প্ৰতিদ্বন্দ্বী কল্পনা কৰি লোৱা হয়। কিছুমান বিদ্যালয়ত ছানডান (তৃতীয় ডিগ্ৰী ব্লেক বেল্ট) হোৱাৰ আগতে ১২টা কাটাই শিকি ল'বলগীয়া হয় নাইবা গ'ডানৰ (পঞ্চম ডিগ্ৰী ব্লেক বেল্ট) আগত।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সমৰ কলা
বাহনা মহাবিদ্যালয়

বাহনা মহাবিদ্যালয় অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ বাহনা অঞ্চলত অৱস্থিত এখন মহাবিদ্যালয়। ১৯৬৬ চনত মহাবিদ্যালয় খনৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়। ৰাম কুমাৰ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়খনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল। এই মহাবিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত। মহাবিদ্যালয় খনে কলা আৰু বিজ্ঞান দুয়োটা ক্ষেত্ৰতে উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।

বিভাগসমূহ

বিজ্ঞান

পদাৰ্থ বিজ্ঞান
গণিত
ৰসায়ন বিজ্ঞান
পৰিসংখ্যা
উদ্ভিদবিজ্ঞান
প্ৰাণীবিজ্ঞান

কলা

অসমীয়া
ইংৰাজী
ইতিহাস (এই বিভাগটোৰ নেতৃত্ব দিছে অধ্যাপক কেশৱ নাথে। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অধীনত স্নাতক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে অনাৰ্চ আৰু অনাৰ্চ বিহীন পাঠ্যক্ৰম প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াত এটা সংগ্ৰহালয় আৰু পুথিভঁৰাল আছে। )
শিক্ষা (এই বিভাগটো চাৰিজন অনুষদ সদস্যৰ দ্বাৰা গঠিত এটা বিভাগ। ড° ইন্দ্ৰাণী বৰঠাকুৰ হৈছে জ্যেষ্ঠতম অধ্যাপক আৰু বিভাগটোৰ মুৰব্বী। ই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অধীনত স্নাতক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে মুখ্য আৰু সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। এই বিভাগটোত এটা গৱেষণাগাৰ আৰু পুথিভঁৰাল আছে। )
অৰ্থনীতি (এইটো চাৰিজন অনুষদৰ সদস্যৰ সৈতে এটা বিভাগ। অধ্যাপক বিনোদা বৰা হৈছে জ্যেষ্ঠতম অনুষদ আৰু তাৰ পিছত আছে ড° ৰফিক আহমেদ, অধ্যাপক মাইনু মনি শইকীয়া আৰু ড° ৰীমা ৰাভা। ই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অধীনত স্নাতক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে মুখ্য আৰু সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। ড° আহমেদ বিভাগৰ বৰ্তমানৰ মুৰব্বী। )
ৰাজনীতি বিজ্ঞান (এই বিভাগটো ১৯৬৬ চনত স্থাপিত হৈছিল। ই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অধীনত স্নাতক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে মুখ্য আৰু সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। বৰ্তমান মেজৰত ৯০খন আসন আছে। এইটো চাৰিজন অনুষদৰ সদস্যৰ সৈতে এটা বিভাগ। ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ অধ্যাপক সঞ্জয় মিলি বিভাগটোৰ মুৰব্বী। অধ্যাপক ৰঞ্জিত পেগু হৈছে বিভাগটোৰ দ্বিতীয় জ্যেষ্ঠতম অনুষদ যিয়ে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ড° মৃদুল দত্তই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এমএ আৰু পিএইচডি কৰিছিল। বিভাগটোৰ আটাইতকৈ কনিষ্ঠ শিক্ষক হৈছে ড° পংকজ বৰা। ড° বৰাই সন্মানীয় কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে। )

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
নামঘৰীয়া (উপন্যাস)

নামঘৰীয়া হৈছে অতুলানন্দ গোস্বামীয়ে ৰচনা কৰা এখন অসমীয়া ভাষাৰ উপন্যাস। এজন অবিবাহিত, সমাজপ্ৰিয় নামঘৰীয়াৰ জীৱনৰ আধাৰত উপন্যাসখনি ৰচিত। উপন্যাসখনি যোগেশ দাস সম্পাদিত 'অধিনায়ক' নামৰ অলোচনীখনত চোৱা-চোৱাকৈ প্ৰকাশ পায়। ২০১০ চনত বনলতা প্ৰকাশনে গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে। গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰই উপন্যাসখনিক ধাৰাবাহিক ৰূপে সম্প্ৰচাৰ কৰে।

লেখকৰ পৰিচিতি

প্ৰসিদ্ধ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, অনুবাদক অতুলানন্দ গোস্বামীয়ে ১৯৩৫ চনত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। হামদৈ পুলৰ জোন (১৯৬৬), গল্প (১৯৬৭), ৰাজপাট (১৯৭৬), পলাতক (১৯৮৩), আশ্ৰয় (১৯৯৩) আদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য গল্প সংকলন। চেনেহ জৰীৰ গাঁথি (২০০৫) আৰু নামঘৰীয়া (১৯৮৯) তেখেতৰ বহুপঠিত উপন্যাস। চেনেহ জৰীৰ গাঁথি' ৰ বাবে তেখেতে ২০০৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। তেখেতক ২০১৩ চনৰ অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

চৰিত্ৰসমূহ

উপন্যাসখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰ হৈছে গাঁৱৰ নামঘৰৰ নামঘৰীয়া। অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰসমূহ হৈছে- বাখৰ, মালতী বুঢ়ী ওৰফে মেছুৰ মাক, সৰুগোঁসাই, নৱ, ৰুদ্ৰ চোৰ ওৰফে ৰুদ্ৰকান্ত, বাখৰৰ মাক, জয়দ্ৰথ, ঠানু, হেমকান্ত, ডাক্তৰ, দৰোগা অচিন্ত্য ডেকা, সৰুগোঁসাইৰ জীয়েক মাজনী ইত্যাদি।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

নামঘৰীয়া উপন্যাসখন এখন গাঁৱৰ কেও-কিছু নোহোৱা, ঈশ্বৰৰ একান্ত ভকত এজন নামঘৰীয়াৰ জীৱন আৰু গাঁৱৰ লোকসকলৰ বাবে তেওঁ পালন কৰা দায়িত্ব, ত্যাগ আদিৰ কহিনীৰ আধৰত ৰচিত। নামঘৰীয়া অবিহনে গাঁওখনৰ বিয়া-সবাহ, বিহু-ভাওনা অনুষ্ঠিত নহয়, সকলোতে নামঘৰীয়াই দেহা ভাঙি কাম কৰে। নামঘৰীয়াৰ এশ এবুৰি কাম- নামঘৰ সৰা- মোচা কৰাৰ পৰা গাঁৱৰ মানুহৰ জা-জঞ্জাল গুচোৱালৈ, স্কুলৰ ল'ৰা- ছোৱালীৰ পেন্সিল বা নেওতা কিতাপ কিনি দিয়াৰ পৰা মালতী বুঢ়ীৰ হেদালিখন সাজি দিয়ালৈ নামঘৰীয়া ন'হলেই নহয়। নামঘৰীয়াই ৰুদ্ৰ চোৰৰ পুতেক বাখৰক বেপাৰ কৰি উপাৰ্জন কৰিবলৈ শিকায়, মালতী বুঢ়ীৰ মৰণৰ কালত পৰিচৰ্যা কৰে আৰু শেষ ইচ্ছা স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰটোৰ স্থাপনত মুখ্য ভূমিকা লয়, হালৰ গৰু মৰি যোৱা জয়দ্ৰথৰ বাবে খেতিৰ যোগাৰ কৰে, ৰুদ্ৰ চোৰ, বুদুৰাম, গুণাইহঁতৰ বাবে কামৰ যোগাৰ কৰে। প্ৰতিদিনে গাঁৱৰ মানুহৰ কথা মনিকূটৰ বংশীগোপালক জনায়। অৱশেষত জগন্নাথ দৰ্শনাৰ্থে পুৰী অভিমুখে যাত্ৰা কৰে যদিও নামঘৰীয়াই আদবাটৰ পৰা উভতি আহি নামঘৰৰ সমুখতে ঈশ্বৰলৈ সেৱা জনাই ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। ঈশ্বৰৰ এজন একান্ত ভকতৰ ছবি উপন্যাসখনত ফুটি উঠিছে।

বঁটা-সন্মান

উপন্যাসখনি অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৯১ চনৰ 'অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী সাহিত্য বঁটা'ৰে সন্মানিত।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
কাকৱিন ৰামায়ণ

কাকৱিন ৰামায়ণ হৈছে কাকাৱিন ছন্দ শৈলীত ৰচিত ৰামায়ণৰ পুৰণি জাভানীজ কবিতা। এই কাব্যখন মধ্য জাভাত (আধুনিক ইণ্ডোনেছিয়া) প্ৰায় নৱম শতিকাৰ শেষৰ ফালে বা দশম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে, মেডাং ৰাজ্যৰ যুগত ৰচনা কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ইয়াৰ শেহতীয়া ইংৰাজী অনুবাদক ষ্টুয়াৰ্ট ৰবছনৰ মতে: ′′পুৰণি জাভানী ৰামায়ণ ৮৫৬ চনৰ পৰা প্ৰায় ৯৩০ চনৰ ভিতৰত লিখা হৈছিল আৰু শেষৰ খণ্ডটো সম্ভাব্য ৯০০-৯৩০ চনৰ সময়ছোৱাত যোগ কৰা হৈছিল।"

ৰামায়ণৰ মহাকাব্য ইণ্ডোনেছিয়ালৈ আহিছিল প্ৰায় অষ্টম বা নৱম শতিকাত। পুৰণি জাভানী ভাষাত লিখা এইখন কাকৱিন ৰামায়ণ নামেৰে জনাজাত হৈ পৰে। ছাঁয়া পুতলা (ৱায়াং কুলিত আৰু ৱায়াং পুৰৱা)ৰ জৰিয়তে সুমাত্ৰা, পশ্চিম আৰু মধ্য জাভাত বৌদ্ধ ধৰ্ম সুপ্ৰতিষ্ঠিত হোৱা সময়ত হিন্দু ধৰ্মক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মহাভাৰতৰ কাহিনীবোৰো ইণ্ডোনেছিয়াৰ কিছুমান দ্বীপত প্ৰথম শতিকালৈকে অনুসন্ধান কৰা হৈছে আৰু যাৰ সংস্কৰণসমূহে ভাৰতীয় সংস্কৰণটোক প্ৰায় প্ৰতিফলিত কৰে। জাভানীসকলৰ মাজত কাকৱিন ৰামায়ণক সদায়েই কলাত্মক প্ৰকাশভংগীৰ শিখৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছে। সংৰক্ষিত পাণ্ডুলিপিৰ বৃহৎ সংখ্যকে ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু অভিযোজনৰ প্ৰমাণ দিয়ে। জাভাৰ হিন্দু-বৌদ্ধ যুগৰ সকলো পুৰণি জাভানীজ কাকাৱিনৰ ভিতৰত ই আটাইতকৈ দীঘল।

বিচ্ছিন্নতা

জাভানী ৰামায়ণ মূল হিন্দু সংস্কৃত ৰামায়ণ পৰা লক্ষণীয়ভাৱে পৃথক। এই সংস্কৰণটোৰ প্ৰথম অৰ্ধেক মূল সংস্কৃত সংস্কৰণৰ সৈতে মিল থকাৰ বিপৰীতে শেষৰ অৰ্ধেক মূল ৰামায়ণৰ ভাৰতীয় পণ্ডিতসকলে চিনিব নোৱাৰাকৈ বিচ্ছিন্ন। এনে বৃহৎ অন্তৰৰ ভিতৰত এটা হৈছে সৰ্বশক্তিমান জাভানী থলুৱা দেৱতা ধয়ানা গাৰ্ডিয়ান গড অৱ জাভা চেমাৰ (বালিৰ সাহিত্যত টৱালেন নামেৰে জনাজাত) আৰু তেওঁৰ বিকৃত পুত্ৰ গাৰেং, পেট্ৰুক আৰু বাগংৰ অন্তৰ্ভুক্তি। এই পিছৰ, মূল কাহিনীৰ পৰিৱৰ্তিত অধ্যায়টোৱেই আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়, আৰু ইয়াক সকলো ৱায়াং পৰিবেশনতে পৰিবেশন কৰা হয়।

আন এটা উল্লেখযোগ্য পাৰ্থক্য হৈছে সীতাৰ চৰিত্ৰ চিত্ৰণ। ভাৰতীয় ৰামায়ণে তেওঁৰ চৰিত্ৰক কোমল, সুন্দৰ, বিনয়ী, নিষ্ঠাবান, ধৈৰ্য্যশীল নাৰী হিচাপে চিত্ৰিত কৰাৰ বিপৰীতে কাকৱিন ৰামায়ণে সীতাক সাহসী, শক্তিশালী ৰূপত চিত্ৰিত কৰিছে আৰু ৰামে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ অপেক্ষা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ৰাৱণৰ লংকাত অসুৰৰ সৈতে যুঁজ দেখা যায়।

উৎসসমূহ

সাহিত্য পণ্ডিতসকলৰ মতে পুৰণি জাভানী কাকৱিন ৰামায়ণৰ পাঠ্যৰ মুখ্য উৎস হ’ব পাৰে ভাৰতীয় কবি ভট্টিৰ সংস্কৃত কবিতা ৰাৱণাৱধ বা ভট্টি-কাব্য। এই ভট্টি-কাব্য ৰচনা হৈছিল খ্ৰীষ্টীয় সষ্ঠৰ পৰা সপ্তম শতিকাৰ ভিতৰত। কাকৱিন ৰামায়ণৰ প্ৰথমাৰ্ধ কম-বেছি পৰিমাণে ভট্টি-কাব্যৰ সঠিক অনুবাদ বুলি অনুমান কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়া
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
দানি চাপৰি

দানি চাপৰি (ইংৰাজী: Dani Chapori) গোলাঘাট জিলাৰ দেৰগাঁওৰ অন্তৰ্গত এখন গাঁও।

জনসংখ্যা

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গাঁওখনৰ মুঠ জনসংখ্যা ২৪০৫ জন। ইয়াৰে পুৰুষৰ সংখ্যা ১২০৫ আৰু মহিলাৰ সংখ্যা ১২০০। অনুসূচিত জনজাতিৰ সংখ্যা মুঠ ২০০৫ জন আৰু অনুসূচিত জাতিৰ সংখ্যা ৩৫ জন।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
হানাদি টাইছি

হানাদি টাইছিৰ আব্দুল মালেক জাৰাদাত (২২ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৭৫ – ৪ অক্টোবৰ ২০০৩) আছিল জেনিনৰ এগৰাকী পেলেষ্টাইনী আত্মঘাতী বোমাৰু, যিয়ে ২০০৩ চনৰ ৪ অক্টোবৰ শনিবাৰে ৪০ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি একেটা ইহুদী আৰু আৰব পৰিয়ালৰ সহ-মালিকানাধীনত থকা হাইফাৰ ৰেষ্টুৰেণ্ট মেক্সিম ৰেষ্টুৰেণ্টত আত্মঘাতী আক্ৰমণ চলাই নিজকে বিস্ফোৰণ ঘটায়। এই ঘটনাই ২১ জন ইহুদী আৰু আৰব ইজৰাইলীক হত্যা কৰিছিল আৰু আন ৫১ জন লোক আহত কৰিছিল। নিহতসকলৰ ভিতৰত দুমহীয়া কেঁচুৱাকে ধৰি চাৰিটা ইজৰাইলী শিশু আৰু পাঁচজন আৰব। তেওঁক ইছলামিক জেহাদে তেওঁক নিযুক্তি দিছিল।

পৃষ্ঠভূমি

১৯৭৫ চনৰ ২২ ছেপ্টেম্বৰত পেলেষ্টাইনৰ পশ্চিম পাৰৰ জেনিন চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল জাৰাদাত। আত্মঘাতী বোমা বিস্ফোৰণৰ সময়ত তেওঁ ২৮বছৰীয়া (২৯বছৰীয়া হ'বলৈ ১২ দিন বাকী) আইনৰ ছাত্ৰী আছিল কাৰণ কেইসপ্তাহমানৰ ভিতৰতে অধিবক্তা হিচাপে যোগ্যতা অৰ্জন কৰাৰ কথা আছিল। তেওঁ জৰ্ডানৰ ইয়াৰমৌক বিশ্ববিদ্যালয়ত আইন অধ্যয়ন কৰিছিল।

জেনিনত ইজৰাইল প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ আণ্ডাৰকাভাৰ অপাৰেটিভসকলে তেওঁৰ ভতিজাক (ছালাহ, ৩৪) আৰু তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ (ফাদি, ২৫), দুয়োজনেই ইছলামিক জেহাদৰ সদস্য আৰু তেওঁৰ ভতিজাক আল-কুডছ ব্ৰিগেডৰ জ্যেষ্ঠ সদস্যৰ সৈতে সংঘৰ্ষত হত্যা কৰাৰ পাছত জাৰাদাতে হাইফাত বোমা বিস্ফোৰণটো প্ৰতিশোধৰ কাৰ্য হিচাপে সংঘটিত কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে। ইয়াৰ পূৰ্বে ২১ বছৰ বয়সত তেওঁৰ হবু বন্ধুক ইজৰাইলৰ নিৰাপত্তা বাহিনীয়ে হত্যা কৰিছিল। তেওঁৰ ভতিজাক আৰু ভাতৃক হত্যা কৰাৰ পাছত জাৰাদাতে শোকত ম্ৰিয়মান হয় আৰু কোৰান অধ্যয়ন আৰু সপ্তাহত দুদিন উপবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

বোমা বিস্ফোৰণ

বোমা বিস্ফোৰণৰ দিনা ২০০৩ চনৰ ৪ অক্টোবৰ শনিবাৰে তেওঁ পশ্চিম পাৰৰ জেনিনৰ পৰা হাইফালৈ যাত্ৰা কৰে। গৰ্ভধাৰণৰ অভিনয় কৰিবলৈ কঁকালত পিন্ধা ২২ পাউণ্ড ওজনৰ বডি-বেল্ট বোমাটোত চাৰি কিলোগ্ৰাম ওখ বিস্ফোৰক মূলৰ চাৰিওফালে পেক কৰা তীক্ষ্ণ গজাল, স্ক্ৰু, বল বেয়াৰিং আৰু ধাতুৰ টুকুৰা আছিল, যিবোৰে মেক্সিম ৰেষ্টুৰেণ্টৰ চাৰিওফালে ছিটিকি পৰিছিল, যাৰ ফলত মাৰাত্মক প্ৰভাৱ সৰ্বাধিক হৈছিল।

মেক্সিম ৰেষ্টুৰেণ্ট হৈছে উত্তৰ ইজৰাইলৰ হাইফা চহৰৰ ইহুদী আৰু আৰবৰ সহযোগী মালিকানাধীন বিচফ্ৰন্ট ৰেষ্টুৰেণ্ট। ২১ জন ইহুদী আৰু আৰব ইজৰাইলী নিহত হোৱাৰ লগতে আহত হয় ৫১ জন। ইয়াৰ ভিতৰত চাৰিটা ইজৰাইলী শিশু (ইয়াৰে এজন দুমহীয়া কেঁচুৱা) আছিল। জাৰাদাতে ইচ্ছাকৃতভাৱে ভিৰ কৰা ৰেষ্টুৰেণ্টখনৰ মাজত থকা কেঁচুৱাৰ গাড়ীৰ এটা দলৰ ওচৰত ৰৈছিল। পেলেষ্টাইন ইছলামিক জেহাদে এই বোমা বিস্ফোৰণৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহিলা উগ্ৰপন্থী
শ্ৰেণী:পেলেষ্টাইনৰ ব্যক্তি
অনিতা গুহ

অনিতা গুহ এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আছিল, যিয়ে সাধাৰণতে চিনেমাত পৌৰাণিক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। জয় সন্তোষী মা (১৯৭৫) ছবিত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ ছবি দৰ্শকৰ মাজত পৰিচিত হৈছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে আন পৌৰাণিক ছবিত সীতাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল; সম্পুৰ্ণ ৰামায়ণ (১৯৬১), শ্ৰী ৰাম ভাৰত মিলাপ (১৯৬৫) আৰু তুলসী বিবাহ (১৯৭১)। ইয়াৰ উপৰিও গুঞ্জ উঠী শ্বেহনাই (১৯৫৯), পূৰ্ণিমা (১৯৬৫), প্যাৰ কি ৰাহেঁ (১৯৫৯), গেটৱে অৱ ইণ্ডিয়া (১৯৫৭), দেখ কবিৰা ৰোয়া (১৯৫৭), লুকোচুৰি (১৯৫৮) আৰু সংযোগ (১৯৬১)ত তেওঁ অভিনয় কৰে৷

কৰ্মজীৱন

১৯৫০ চনত তেওঁ ১৫ বছৰ বয়সতে সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰতিযোগী হিচাপে মুম্বাইলৈ আহিছিল। তাতেই টংগা-ৱালি (১৯৫৫) ছবিত অভিনয় কৰি অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলে৷ তেওঁ দেখ কবিৰা ৰোয়া (১৯৫৭), শাৰদা (১৯৫৭) আৰু গুঞ্জ উথি শ্বেহনাই আদি হিট ছবি উপহাৰ দি যায় আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা শাখাত মনোনয়ন লাভ কৰে, যিটো তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ একমাত্ৰ মনোনয়ন আছিল৷ ১৯৬১ চনত বাবুভাই মিষ্ট্ৰীৰ 'সম্পূৰ্ণ ৰামায়ণ'ত সীতাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি ঘৰুৱা নাম হিচাপে পৰিগণিত হয়। কিন্তু জয় সন্তোষী মা (১৯৭৫) ছবিখনত তেওঁৰ শিৰোনাম চৰিত্ৰটোৱেই তেওঁলৈ আটাইতকৈ বেছি খ্যাতি কঢ়িয়াই আনিছিল। এই চৰিত্ৰটোৰ প্ৰস্তাৱ নোপোৱালৈকে তেওঁ কেতিয়াও দেৱী সন্তোষীৰ কথা শুনা নাছিল, কিয়নো এইগৰাকী আছিল এগৰাকী কম পৰিচিত দেৱী। চিনেমাখনত মাত্ৰ অতিথি চৰিত্ৰত তেওঁ ভূমুকি মাৰিছিল আৰু তেওঁৰ দৃশ্যবোৰ ১০–১২ দিনত শ্বুট কৰা হৈছিল। শ্বুটিঙৰ সময়ত তেওঁ উপবাস খাটিছিল। কম বাজেটৰ এই ছবিখন আচৰিতধৰণে হিট হৈছিল আৰু বক্স অফিচৰ সকলো অভিলেখ ভংগ কৰাৰ লগতে ই এক সাংস্কৃতিক পৰিঘটনাত পৰিণত হৈছিল। সন্তোষী দেৱী এতিয়া এগৰাকী বিখ্যাত দেৱী হৈ পৰিল, সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ মহিলাসকলে তেওঁক পূজা কৰিবলৈ ধৰিছিল। জয় সন্তোষী মাক দেখুওৱা চিনেমা হলবোৰক মানুহে মন্দিৰ হিচাপে গণ্য কৰিছিল, খাদ্যৰ প্ৰসাদ লৈ আহিছিল, দুৱাৰমুখত জোতা-চেণ্ডেল খুলি থৈ গৈছিল। গুহই দাবী কৰিছিল যে, মানুহে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি আশীৰ্বাদ বিচাৰিছিল, কিয়নো তেওঁলোকে তেওঁক এগৰাকী প্ৰকৃত দেৱী বুলি অনুভৱ কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ নিজকে কালি দেৱীৰ ভক্ত বুলি উল্লেখ কৰিছিল আৰু কেতিয়াও সন্তোষী দেৱীৰ ভক্ত হোৱা নাছিল বুলি দাবী কৰিছিল।

তেওঁ অভিনয় কৰা আন পৌৰাণিক ছবিসমূহৰ ভিতৰত কবি কালিদাস (১৯৫৯), জয়দ্বাৰকাদেশ (১৯৭৭) আৰু কৃষ্ণ কৃষ্ণ (১৯৮৬) আদি। পৌৰাণিক অভিনেত্ৰী হিচাপে টাইপ চৰিত্ৰ হিচাপে জনাজাত হোৱাত তেওঁ সুখী নাছিল, সেইকাৰণে অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ অৱশেষত তেওঁলৈ অহা বন্ধ হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ পূৰ্বৰ কৃতিসমূহৰ ভিতৰত সংগীত সম্ৰাট তানচেন(১৯৬২), কণ কণ মেঁ ভগৱান (১৯৬৩) আৰু বীৰ ভীমসেন (১৯৬৪) আদি পিৰিয়ডৰ ছবিসমূহ অন্যতম। বিপুলভাবে হিট ছবি আৰাধনা (১৯৬৯)ত ৰাজেশ খান্নাৰ সতীয়া মাতৃৰ চৰিত্ৰত তেওঁ অভিনয় কৰিছিল।
​

ব্যক্তিগত জীৱন

অভিনেতা মাণিক দত্তৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল; তেওঁলোকৰ কোনো নিজা দেহজ সন্তান নাছিল। পিছত তেওঁলোকে এটা কন্যা সন্তানক তোলনীয়া কৰি লয় ৷ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত মুম্বাইত অকলে বাস কৰিছিল, য'ত ২০০৭ চনৰ ২০ জুনত হৃদযন্ত্ৰ বিকল হৈ মৃত্যু হয়। অনিতা গুহ অভিনেতা প্ৰেম নাৰায়ণৰ মাকৰ ফালৰ পেহীয়েক। প্ৰেম ভনীয়েক অনুৰাধা গুহৰ কন্যা।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
মুঞ্জা

হিন্দু আৰু জৈন পৰম্পৰাত এই মুণ্ডন অনুষ্ঠানত ল’ৰাৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাত প্ৰৱেশ কৰা হয়, সাধাৰণতে সাত বছৰ বয়সত শৰীৰৰ চাৰিওফালে পবিত্ৰ সূতা আৰু কঁকালত মুঞ্জা ঘাঁহৰ ৰচী বান্ধি দিয়া হয়। মুঞ্জা ঘাঁহৰ ৰচী বা ধাগা পিন্ধিলে তেওঁক মুঞ্জা নামেৰে জনা যায়।

মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু কংকন উপকূলৰ লোককথা অনুসৰি এই অনুষ্ঠানৰ পিছত কিন্তু বিবাহৰ পূৰ্বে মৃত্যু হোৱা ল’ৰাৰ ভূত মুঞ্জা ভূত হয় আৰু সি আঁহত গছত বাস কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ৰাতি গছত ঘূৰি ফুৰা, চতুৰ আৰু বহুভাষিক ক্ষমতা থকা অস্থিৰ অবিবাহিত ভূতক মুঞ্জা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বেছিভাগ মুঞ্জা ক্ষতিকাৰক নহ’লেও, তেওঁলোকে নিজৰ গছৰ ঘৰ অশুচি কৰাসকলৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিশোধ ল’ব পাৰে, সম্ভাৱ্যভাৱে অপৰাধীক শিলগুটিৰে আঘাত কৰিব পাৰে বা দুৰ্ঘটনাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। কিছুমান কাহিনীত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি অধিক কু-অভিপ্ৰায়ী মুঞ্জাই মানুহৰ ক্ষতি কৰে, যেনে দুৰ্ঘটনা সংঘটিত কৰোৱা বা বিপজ্জনক উদ্দেশ্যৰে জীৱক অধিকাৰ কৰা, হিংসাত্মক কাৰ্য্য সংঘটিত কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱাকে ধৰি বিভিন্ন ধৰণে অপকাৰ কৰে।

মুঞ্জা বিশ্বাসৰ এটা সম্ভৱপৰ যুক্তি হ’ল যে বিস্তৃত চালিৰ বাবে পৰিচিত আঁহত গছবোৰে ৰাতিৰ ভাগত যথেষ্ট পৰিমাণৰ কাৰ্বন ডাই অক্সাইড নিৰ্গত কৰে। মুঞ্জাক আগুৰি থকা আশংকাই হয়তো ব্যক্তিসকলক গধূলিৰ পিছত এই গছবোৰৰ তলত ৰৈ থাকিবলৈ বাধা দিছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

এই কিংবদন্তিৰ আধাৰত নিৰ্মিত হৈছে হিন্দী ভাষাৰ ভয়ানক-থ্ৰিলাৰ মুঞ্জা, অভিনয় কৰিছে অভয় বাৰ্মা, শৰ্বৰী, মোনা সিং, এছ সত্যৰাজ আৰু সুহাস যোশীয়ে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক সংস্কৃতি শ্ৰেণী:অন্ধবিশ্বাস
মানৱ উন্নয়ন সূচক

{| ="0" cellspacing="0" cellpadding="0" style="width:100%; background:none;"
-
valign="top"|

valign="top"|

}|
মানৱ উন্নয়ন সূচক হৈছে জীৱন প্ৰত্যাশা, শিক্ষা আৰু জনমূৰি আয়ৰ ভিত্তিত গঢ়ি তোলা এটা সামগ্ৰিক পাৰিসাংখ্যিক মান যাৰ দ্বাৰা বিশ্বৰ দেশসমূহক মানৱ উন্নয়নৰ চাৰিটা স্তৰত ভগোৱা হয়। এখন দেশৰ মানৱ উন্নয়ন সূচক বেছি হয় যদিহে দেশখনৰ জীৱন প্ৰত্যাশা বেছি হয়, শিক্ষাৰ মানদণ্ড উন্নত হয় আৰু জনমূৰি মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন অধিক হয়| ভাৰতৰ অৰ্থনীতিবিদ অমৰ্ত্য সেন আৰু পাকিস্তানৰ অৰ্থনীতিবিদ মাহবুব উল হকে এই সূচক উলিয়াইছিল যিটো পিছলৈ ৰাষ্ট্ৰসংঘ উন্নয়ন কাৰ্যসূচীৰ দ্বাৰা দেশসমূহৰ উন্নয়ন জুখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

মাহবুব উল হকৰ মতে মানুহে জীৱনত হ’ব বিচৰাটো বা কৰিব বিচৰাটো কৰিব পাৰে নে নাই তাৰ ওপৰত এই সূচকটো নিৰ্ভৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে সুখাদ্য, সুস্বাস্থ্য, শিক্ষা, জীৱিকা, সামাজিক জীৱনত অংশগ্ৰ্হণ আদি। এই কথা লক্ষণীয় যে সকলোৰে বাছনি কৰাৰ অধিকাৰ আছে- কোনোবাই ধৰ্মীয় কাৰণত লঘোণে থকা আৰু কিনিবলৈ সামৰ্থ্য নথকা বাবে লঘোণে থকাৰ মাজত বহুত পাৰ্থক্য আছে।

দিশসমূহ আৰু গণনা পদ্ধতি

২০১০ চনৰ ৪ নৱেম্বৰত প্ৰকাশ পোৱা মতে তিনিটা দিশ সামৰি লোৱা হৈছে।
দীৰ্ঘ আৰু সুস্বাস্থ্যকৰ জীৱন: জন্মৰ সময়ত জীৱন প্ৰত্যাশা
শিক্ষা সূচক: বিদ্যালয়ত যোৱাৰ গড় বছৰ আৰু বিদ্যালয়ত যোৱাৰ আনুমানিক বছৰ
জীৱন ধাৰণৰ মান: জনমূৰি মুঠ ৰাষ্ট্ৰীয় উৎপাদন

গণনা কৰাৰ উপায়

জীৱন প্ৰত্যাশা সূচক(LEI):

LE(Life Expectancy)- জীৱন প্ৰত্যাশা

LEI-Life Expectancy Index

জন্মৰ সময়ত জীৱন প্ৰত্যাশা ৮৫ হ'লে জীৱন প্ৰত্যাশা সূচক ১ হ'ব আৰু জন্মৰ সময়ত জীৱন প্ৰত্যাশা ২০ হ'লে জীৱন প্ৰত্যাশা সূচক হ'ব ০।

শিক্ষা সূচক(EI):

EI- Education Index

2.1 বিদ্যালয়ত যোৱাৰ গড় বছৰ সূচক(MYSI):

২০২৫ চনলৈ এই সূচকটোৰ উচ্চমান ১৫ ধৰা হৈছে।

2.2 বিদ্যালয়ত যোৱাৰ আনুমানিক বছৰ সূচক(EYSI):

MYSI(Mean Year of Schooling Index)- বিদ্যালয়ত যোৱাৰ গড় বছৰ সূচক

EYSI(Expected Year of Schooling Index)- বিদ্যালয়ত যোৱাৰ আনুমানিক বছৰ সূচক

3. আয় সূচক(II):
II- Income Index

জনমূৰি মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন ৭৫০০০ ডলাৰ হ'লে আয় সূচক হ'ব ১ আৰু ১০০ ডলাৰ হ'লে আয় সূচক ০ হ'ব।

মানৱ উন্নয়ন সূচক হৈছে ওপৰৰ গোটেইকেইটা সূচকৰ গুণোত্তৰ প্ৰগতি

লগতে চাওক

মানৱ উন্নয়ন সূচক অনুযায়ী দেশৰ তালিকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
অৱনী চক্ৰৱৰ্তী

অৱনী চক্ৰৱৰ্তী হৈছে এগৰাকী অসমীয়া প্ৰগতিশীল কবি, ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধকাৰ। তেখেত সদৌ অসম কবি সন্মিলনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি আছিল।

জন্ম

১৯৪১ চনৰ ৩ জানুৱাৰীত নলবাৰীৰ বৰনৰ্দ্দীত অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ জন্ম হয়।

শৈক্ষিক জীৱন

তেওঁ অসম সংস্কৃত বোৰ্ড, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়, ৰাষ্ট্ৰভাষা প্ৰচাৰ সমিতি আদি প্ৰতিষ্ঠানৰপৰা শিক্ষা লাভ কৰে।

কৰ্ম জীৱন

তেওঁ গুৱাহাটীস্থ ভাৰতীয় জীৱন বীমা নিগমৰ কৰ্মচাৰীৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

বিষয়বাব

সদৌ অসম কবি সন্মিলনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি।
সদৌ অসম কবি সন্মিলনৰ সভাপতি।
অন্তৰংগ (১৯৬৯) আলোচনীৰ সম্পাদক।
অসমীয়া কবিতা (১৯৭০) আলোচনীৰ সম্পাদক।
চিৰন্তন (১৯৭২) আলোচনীৰ সম্পাদক

সাহিত্যৰাজি

কবিতাপুথি

দেহা ৰমেৰমায় মোৰ (১৯৭০)
শ্লোগান (১৯৮০)

সম্পাদিত কবিতাপুথি

বৃত্ত ভঙা সময় (১৯৭২)
এই সময় (১৯৭২)
পৰশু গোস্বামীৰ কবিতা (১৯৮৯)
অমূল্য বৰুৱাৰ জীৱন আৰু কবিতা (১৯৯০)

যুটীয়া ভাৱে সম্পাদনা, অনুবাদ আৰু সংকলন কৰা কবিতাপুথি

মাও চে টুঙৰ কবিতা (১৯৭৯)
টুং পি টুৰ কবিতা (১৯৭৯)
হো চি মিনৰ কবিতা (১৯৭৯)
কৃষ্ণাংগ কবিৰ কবিতা (১৯৮২)
ফয়জ আহমদ ফয়জৰ কবিতা (১৯৮৫)
মুছা জলিলৰ কবিতা (১৯৮৭)

আত্মজীৱনীমূলক উপন্যাস

শংকৰদেৱ উদ্যান, সি আৰু অপূৰ্ব (১৯৯০)

তেওঁৰ সাহিত্যৰাজিক কেন্দ্ৰ কৰি আনে প্ৰকাশ কৰা গ্ৰন্থসমূহ

অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ নিৰ্বাচিত কবিতা (১৯৯৬, পুথি নিকেতনৰ পৰা প্ৰকাশিত)
অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ স্ব-নিৰ্বাচিত কবিতা (২০০৪)
চক্ৰৱৰ্তী: স্মৃতি আৰু সৃষ্টি (২০০৯, কবিতা প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত)
सपनो के साथ एक दिन ठिठोली (অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ নিৰ্বাচিত কেইটামান কবিতা দিনকৰ কুমাৰে ২০১০ চনত হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰে)
উলোপী (অৱনী চক্ৰৱৰ্তীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি এই হিন্দী আলোচনীখন ২০০৪ চনত প্ৰকাশ পায়)

নিৰুদ্দেশ

১৯৯৪ চনৰ ১২ নৱেম্বৰৰ সন্ধিয়া সান্ধ্য ভ্ৰমণলৈ বুলি গুৱাহাটী খাৰঘুলিস্থ বাসভৱনৰ পৰা ওলাই যোৱা এই কবিজন নিৰুদিষ্ট হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:নিৰুদ্দিষ্ট ব্যক্তি