ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ইম্ৰা

ইম্ৰা বা ইম্ৰো আছিল ইছলাম গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে নুৰিস্তানিসকলৰ সৰ্বপ্ৰধান স্ৰষ্টা দেৱতা। ইম্ৰাক পৃথিৱীৰ স্ৰষ্টা বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। বিশ্বাস অনুসাৰে, নিজৰ নিশ্বাসৰ জৰিয়তে তেওঁ প্যান্থিয়নৰ আন তিনিজন মুখ্য দেৱতা — মোন, গিশ আৰু বাগিষ্ট — সৃষ্টি কৰিছিল।

শব্দমূল

এই দেৱতাৰ নামটো ইণ্ডো-ইৰাণীয় যম দেৱতাৰ নামৰ পৰা উদ্ভূত বুলি গণ্য কৰা হয়। কামকাটা-ভাৰী ভাষাত ব্যৱহৃত ইম্ৰো বা যুম নামটো সংস্কৃত যম-ৰাজ (“যমৰাজ”) শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি ধৰা হয়, যি মধ্য ইণ্ডো-আৰ্য ৰূপ *Yam(a)rāy(a)ৰ জৰিয়তে আহিছে। ইয়াত উত্তৰ-পশ্চিমীয়া ধ্বনি পৰিৱৰ্তন অনুসাৰে j ধ্বনি yত পৰিণত হৈছে।

এই নামটো বাঙ্গানি ভাষাৰ জিম ৰাজা (“মৃতকৰ দেৱতা”) উপাধিৰ সৈতে সমগোত্ৰীয় (cognate) বুলি ধৰা হয়। ইম্ৰাক প্ৰাসুন ভাষাৰ পৰা আহৰণ কৰা মাৰা (“হত্যাকাৰী”, “মৃত্যু”) নামেও জনা যায়।

কামকাটা-ভাৰী ইম্ৰো শব্দৰ সমগোত্ৰীয় ৰূপসমূহ কাষৰীয়া ভাষাসমূহতো পোৱা যায়— ৱাইগালি যামৰাই, কালাশ (উৰ্ত্সুন) ইম্ব্ৰো, আস্কুন ভাষা ইম্ৰা আৰু প্ৰাসুন ভাষা যুম্ৰা — এই সকলো নামেই “স্ৰষ্টা দেৱতা”ক বুজায়।

ধৰ্মীয় ভূমিকা

এই দেৱতাই পাতাল লোকত অৱস্থিত নৰকৰ দুৱাৰৰ ৰক্ষক হিচাপেও কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যিয়ে মৃত আত্মাসকলক জীৱিত জগতলৈ উভতি আহিবলৈ বাধা দিয়ে। এই ধাৰণাটো পাতালৰ ৰজা হিচাপে যমৰ ভূমিকাৰ সৈতে মিল খায়।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি

জন আপডাইকৰ ১৯৬৫ চনৰ চুটিগল্প “God Speaks” (Museums and Women সংকলনত অন্তৰ্ভুক্ত)ত গিশ ইম্ৰা হৈছে এটা চৰিত্ৰৰ নাম। তেওঁ হৈছে নুৰিস্তান নামৰ এখন মধ্য এছীয় ৰাজ্যৰ হত্যা কৰা নেতা এজনৰ পুত্ৰ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:এছিয়াৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
বালিকা বধূ ২

বালিকা বধূ ২ (ইংৰাজী: Balika Vadhu 2; অনুবাদ: বালিকা কইনা ২) এখন ভাৰতীয় নাট্যধৰ্মী টেলিভিছন ধাৰাবাহিক, যিখন ২০২১ চনৰ ৯ আগষ্টৰপৰা ২০২২ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীলৈ কালাৰ্ছ টিভিত আৰু ২০২২ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীৰপৰা ২৯ মাৰ্চলৈ ভুটত সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল। এইখন বহুদিনীয়া জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক ‘বালিকা বধূ’ৰ এটা ৰিবুট সংস্কৰণ। স্পেয়াৰ অৰিজিনছৰদ্বাৰা নিৰ্মিত এই ধাৰাবাহিকখনৰ মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে শিৱাংগী যোশী, ৰনদীপ ৰায় আৰু সমৃদ্ধ বাৱাই।

কাহিনী

দেৱগড় গাঁৱৰ পটভূমিত নিৰ্মিত এই ধাৰাবাহিকখনৰ কাহিনী আনন্দী নামৰ এজনী কণমানি ছোৱালীৰ জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি আগবাঢ়িছে। পৰিয়ালৰ পুৰণি সম্পৰ্ক আৰু গাঁৱৰ ৰীতি-নীতিৰ বাবে তাইৰ পিতৃৰ প্ৰিয় বন্ধু প্ৰেমজীৰ পুত্ৰ জিগৰৰ সৈতে তাইক নজনাকৈয়ে বিয়া দিয়া হয়। প্ৰথম অৱস্থাত নিজৰ বিবাহৰ বিষয়ে অজ্ঞ আনন্দীয়ে লাহে লাহে সত্যটো আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু সমাজৰ গভীৰ শিপাই থকা পৰম্পৰা, বিশেষকৈ বাল্যবিবাহ প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়ে।

ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে আনন্দীয়ে শিক্ষা আৰু স্বাৱলম্বিতাৰ সপোন দেখে, যিয়ে জিগৰৰ সৈতে তাইৰ সংঘাতৰ সৃষ্টি কৰে। জিগৰৰ মতে আনন্দীৰ একমাত্ৰ কাম হ’ল তেওঁৰ পত্নী হৈ থকা। এনে সময়তে আনন্দ নামৰ এজন প্ৰগতিশীল আৰু সহানুভূতিশীল এন আৰ আই (NRI) যুৱকৰ আনন্দীৰ জীৱনত প্ৰৱেশ ঘটে। আনন্দে আনন্দীৰ লক্ষ্যসমূহক সমৰ্থন কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ মাজত এক সুন্দৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে। এই কথাই জিগৰৰ মনত ঈৰ্ষা আৰু উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰে।

সামাজিক চাপ আৰু মানসিক সংঘাতৰ সন্মুখীন হৈ আনন্দীয়ে নিজৰ বাল্যবিবাহ বাতিল কৰাৰ পথ বিচাৰে। আনন্দৰ সমৰ্থন আৰু আইনী যুঁজৰ সহায়ত তাই বিবাহখন অন্ত পেলোৱাত সফল হয়। যদিও আনন্দে আনন্দীৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম স্বীকাৰ কৰে, তথাপি আনন্দীয়ে প্ৰেমতকৈ নিজৰ ব্যক্তিগত বিকাশ আৰু দায়িত্বক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লয়।

কেইবছৰমানৰ পিছত, আনন্দীয়ে পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত জিগৰ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ যত্ন লোৱাৰ লগতে এখন সফল বুটিক চলাই থাকে। আনন্দ ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ লগে লগে কিছুমান সমাধান নোহোৱা আৱেগ আৰু গোপন পাৰিবাৰিক ৰহস্য উন্মোচিত হ’বলৈ ধৰে, যিবোৰে আনন্দীৰ সবলীকৰণ আৰু আত্ম-পৰিচয়ৰ যাত্ৰাক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
অদ্বৈত মল্লবৰ্মণ

অদ্বৈত মল্লবৰ্মণ (১ জানুৱাৰী ১৯১৪ – ১৬ এপ্ৰিল ১৯৫১) এগৰাকী বাঙালী ঔপন্যাসিক আৰু সাংবাদিক৷ তিতাস একটি নদীৰ নাম উপন্যাস লিখি তেওঁ বাংলা সাহিত্যত স্মৰণীয় আৰু অমৰ প্ৰতিভা হিচাপে বিশেষ স্বীকৃতি লাভ কৰে। এই উপন্যাসখন প্ৰথম ‘মাসিক মোহাম্মদী’ কাকতত প্ৰকাশ হৈছিল৷ তেতিয়াৰ কুমিল্লা জিলাৰ অন্তৰ্গত ব্ৰাহ্মণবাড়িয়া মহকুমাৰ গোকৰ্ণ গাঁৱৰ এটি দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৩৪ চনত আৰ্থিক সংকটৰ বাবে কলেজীয়া শি‍ক্ষা বাদ দি কলিকতাৰ মাহেকীয়া বাতৰি কাকত 'ত্ৰিপুৰা'ত সাংবাদিক হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰি টকা উপাৰ্জন আৰু জীৱিকা নিৰ্বাহ আৰম্ভ কৰে। ১৯৩৬ চনত নৰেন দত্ত পৰিচালিত ‘নৱশক্তি’ কাকতত যোগদান কৰে। কাকতখনৰ সম্পাদক কবি প্ৰেমেন্দ্ৰ মিত্ৰৰ সহযোগী হিচাপে তেওঁ সহ-সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। নৱশক্তিৰ প্ৰকাশ বন্ধ হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ মৌলানা মহম্মদ আক্ৰাম খানৰ ‘মাসিক মোহাম্মদী’ত সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ দৈনিক আজাদ কাকততো সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰিছিল। নৱযুগ, কৃষক আৰু যুগান্তৰ কাকতত সহকাৰী সম্পাদক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত গ্ৰন্থসমূহ হ'ল: তিতাস একটি নদীৰ নাম (উপন্যাস), এক পয়সায় একটি (গ্ৰন্থ), সাদা হাওয়া (উপন্যাস), সাগৰতীৰ্থে, নাটকীয় কাহিনী, দল বেঁধে (গল্প সংকলন), ৰাঙামাটি, জীবনতৃষ্ণা (অনুবাদঃ লাস্ট ফৰ লাইফ) প্ৰভৃতি।

উক্তি

নদীখনৰ এক দাৰ্শনিক ৰূপ আছে। নদী বৈ‍ যায়। সময়ো বৈ‍ থাকে৷ সময়ৰ সোঁতৰ শেষ হোৱা নাই। নদীৰ সোঁতৰো শেষ হোৱা নাই।
এইজনা শিল্পীয়ে‍ যি‍ ছবি আঁকে সেয়া বৰ মনোৰম। কূল স্পৰ্শ কৰি সৰু সৰু গাঁও৷ তাৰ পাছত ভূমি৷ তাতে আঘোন মাহৰ ধান পকাৰ বতৰ৷ মাঘ মাহত সৰিয়হ ফুলৰ অজস্ৰ হাঁহি‍৷ তাৰ পাছত গাঁও৷ ঘাটৰ পাছত ঘাট৷ সেই ঘাটত জীৱন্ত ছবি৷ মাকে লোদোৰ-পোদোৰ পুতেকক ডুবাই দিয়ে আৰু তোলে‍। জীয়ৰি‍-বোৱাৰীহঁতে কলহসহিত ডুব দিয়ে‍। পিছ মুহূৰ্ততে উপঙি উঠে৷
বুকুৰ কিমান জুই, কিমান হেঁচি‍ ৰখা বতাহ ইয়াৰ পানীত নিৰ্বাপিত হৈ‍ছে। কিমান দিন ধৰি‍ সি এই সকলোবোৰ মনে মনে চাইছে, চাইছে আৰু প্ৰকাশ কৰিছে। আকৌ সি‍ কিমান শিশুৰ জন্ম দেখিলে‍, দ‍েখিলে‍ আৰু ভাবিলে। ভৱিষ্যতৰ প্ৰলয়ত বান্ধ খাই থকা এই অজ্ঞান ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে নাজানে, হাঁহিৰ নামত কিমান দুখ, সুখৰ নামত কিমান কষ্ট, মিঠাৰ নামত কিমান বিহ ৰৈ আছে সিহঁতৰ বাবে।
অ'তপৰ বৰষুণ আছিল ৰিমঝিম আৰু ছন্দময়৷ হঠাৎ বৰষুণ খঙাল হৈ উঠিল। মাৰ্ মাৰ্ কাট্‌ কাট্ শব্দৰ‍ে বৰষুণ আকাশ ভাঙি‍ পৰিবলৈ‍ লাগিল। হু হু শব্দই কাণ তাল মাৰি ধৰে। নদীৰ পাৰৰ মাটি‍, দীৰ পাৰৰ পথাৰ-সমাৰ, গাঁও-ভূই আৰু চকুৰে নমণি৷ ধোঁৱাময় বগা আন্ধাৰত চৌপাশ ম্লান হৈ পৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
ঠ

ঠ অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ দ্বাদশ আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত কৰবাত অকণমান হলেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়;স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হবও পাৰে বা নহবও পাৰে। 'ঠ'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ঠ' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।

স্বৰবৰ্ণৰ লগত যোগ হ'লে

স্বৰবৰ্ণ'ঠ'ৰ লগত যোগ হ'লে
অঠ
আ ঠা
ইঠি
ঈঠী
উঠু
ঊঠূ
ঋঠৃ
এঠে
ঐঠৈ
ওঠো
ঔঠৌ

যুক্তবৰ্ণ (ঠ যোগ)

ঠ + য = ঠ্য = পাঠ্য

'ঠ'ৰে আৰম্ভ শব্দৰ উদাহৰণ

ঠগা
ঠগন
ঠগ
ঠটমট
ঠঙনা
ঠিকনা
ঠিক

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
মাৰে গান

মাৰে গান বা মাৰে গীত বা মাৰেগোৱা ওজাপালি ভাৰতৰ অসমৰ পাতি ৰাভা সম্প্ৰদায়ৰ এক পৰম্পৰাগত আচাৰ-অনুষ্ঠান-গায়ন পৰিৱেশন। ই সৰ্প দেৱী মনসা (বিষহৰী বা মাৰে দেৱী বুলিও জনাজাত)ৰ পূজাৰ সৈতে জড়িত, আৰু ই সম্প্ৰদায়টোৰ যাদুকৰী-ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হিচাপে উপস্থাপন কৰে।

ব্যুৎপত্তি

মাৰে শব্দৰ উৎপত্তি হৈছে সৰ্প দেৱী মনসাৰ স্থানীয় নাম মাৰে দেৱীৰ পৰা, আনহাতে গান মানে "গীত"। এইদৰে মাৰে-গানৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "মাৰে (মানসা)ৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত গীত"।

আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ প্ৰসংগ

মাৰে-গান পৰিৱেশন সৰ্প দেৱীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত উৰ্বৰতা আৰু সুৰক্ষাৰ অনুষ্ঠান মাৰে পূজাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। ৰোগ, শস্যৰ উৎপাদনহীনতা, দুৰ্ভাগ্যৰ বিৰুদ্ধে ঐশ্বৰিক আশীৰ্বাদ আহৰণৰ বাবে এই অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়।

সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য্য

মাৰে গান পৰম্পৰাই কেৱল পূজাৰ মাধ্যম হিচাপে কাম কৰাই নহয়, পাতিৰাভা জনগোষ্ঠীৰ মৌখিক পৰম্পৰা, লোককথা, তথা পৰিচয়ো সংৰক্ষণ কৰে। ই সম্প্ৰদায়ৰ বান্ধোন শক্তিশালী কৰে আৰু সংগীত আৰু পৰিৱেশনৰ জৰিয়তে থলুৱা জ্ঞানৰ সঞ্চাৰণ কৰে।

সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা

মাৰে-গানক সংগীত নাটক অকাডেমীয়ে ভাৰতৰ অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰূপ হিচাপে স্বীকৃতি দিছে। ইয়াৰ নথিপত্ৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰা হৈছে ব্লুপ্ৰিণ্ট ফৰ প্ৰিজাৰ্ভেচন অৱ মাৰে-গান (২০২৪)ৰ দৰে প্ৰকল্পই এইসমূহৰ সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰি আছে।

লগতে চাওক

ওজাপালি
দেওধনী নৃত্য
ৰাভা জনগোষ্ঠী
মনসা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Blueprint for Preservation of Māre-Gān (India ICH, 2024)
Worship of Goddess Manasa – Mare Puja Among the Rabhas of Assam
Praagya Dhara – Collection of Māre-geet
Wisdomlib: Puppetry in Assam (mentioning Māre-gan)

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
লক্ষ্মীনাথ ফুকন

লক্ষ্মীনাথ ফুকন (১৮৯৭–১৯৭৫) এগৰাকী সাংবাদিক আৰু সাহিত্যিক। ১৯১৫ চনৰ পৰা ১৯৬৪ চনলৈ লক্ষ্মীনাথ ফুকন অসমৰ সংবাদ জগতৰ সৈতে জড়িত হৈ আছিল। সাহিত্যিক হিচাপেও লক্ষ্মীনাথ ফুকনৰ অৱদান উল্লেখনীয়। ১৯১৮ চনতে প্ৰকাশ পোৱা 'মালা' শীৰ্ষক ছটা গল্পৰ সংকলনেৰে সাহিত্য জগতত খোজ দিছিল। ১৯৬৯ চনত প্ৰকাশিত 'মহাত্মাৰ পৰা ৰূপকোঁৱৰলৈ' শীৰ্ষক জীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনিৰ বাবে ১৯৭১ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।পিতামহ নাৰায়ণ বৰবৰাই মণিৰাম দেৱানৰ লগত ইংৰাজ বিৰোধী আন্দোলনত যোগ দিয়া হেতুকে কাৰাবাস বৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল। লক্ষ্মীনাথ ফুকনে ১৯০৫ চনত দেৰগাঁও বেজবৰুৱা স্কুলত নাম ভৰ্তি কৰিছিল। দেৰগাঁও বেজবৰুৱা বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯১০ চনত গোলাঘাট বেজবৰুৱা হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে। গোলাঘাটত প্ৰায় এবছৰকাল অধ্যয়ন কৰাৰ পাছত পুনৰ ১৯১১ চনত যোৰহাট গৱৰ্ণমেণ্ট হাইস্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।দেৰগাঁৱৰ 'বেজবৰুৱা ব্ৰাঞ্চ হাইস্কুল'ৰপৰা ১৯১৫ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰাৰ পিছত কলিকতাৰ ৰিপন কলেজত ছমাহমান পঢ়ি দেৰগাঁৱলৈ উভতি আহে আৰু ব্ৰাঞ্চ হাইস্কুলত শিক্ষকতাৰ কাম আৰম্ভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

ব্ৰাঞ্চ হাইস্কুলৰ শিক্ষকতা পদ ত্যাগ কৰি পাছলৈ এখেতে ডিব্ৰুগড়ৰ জৰ্জ ইনষ্টিটিউটত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লয়। সেই সময়তে ডিব্ৰুগড়ৰপৰা চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত অসমীয়া নামৰ কাকতৰ লগত জড়িত হয়। ডেৰ বছৰ পাছত কলিকতালৈ গৈ বলমা কোম্পানীত সোমায় আৰু তাৰ পৰাই সাংবাদিকতাৰ কামত ব্ৰতী হয়।

১৯১৯-২১ কালছোৱাত কলিকতাৰ অমৃত বাজাৰ পত্ৰিকাৰ লগত থাকে। ১৯২২ চনত ৰাধানাথ চাংকাকতীয়ে ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা উলিওৱা টাইম্‌চ অৱ আছাম কাকতৰ উপ-সম্পাদক পদত যোগ দিয়ে। ১৯২২-২৪-ৰ সময়চোৱাত সেই কাকতৰ সম্পাদকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে।

ইয়াৰ পাছত অসমীয়া, ফৰোৱাৰ্ড আৰু বাতৰি কাকতৰ লগত কিছুদিন জড়িত থাকি ১৯৩৮ চনত হিন্দুঃস্থান ষ্টেণ্ডাৰ্ড কাকতৰ সম্পাদক নিযুক্ত হয়।

১৯৩৯ চনত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা আৰু সোমেশ্বৰ বৰুৱাৰ আমন্ত্ৰণ মতে তেতিয়াৰ ডিব্ৰুগড়ৰ সাদিনীয়া আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে। গুৱাহাটীৰপৰা দৈনিক প্ৰকাশিত আছাম ট্ৰিবিউনৰ সম্পাদক ৰূপে ১৯৪৬ চনলৈ দায়িত্বভাৰ চম্ভালে।

ইয়াৰ পাছত মূলতঃ সাহিত্য চৰ্চাৰ কামত নিয়োজিত হৈ থাকে।

সাহিত্য কৰ্ম

লক্ষ্মীনাথ ফুকনে সাংবাদিকতাৰ মাজে মাজে সাহিত্য চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম গল্পপুথি “মালা’’ সম্পৰ্কে পণ্ডিত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈয়ে কয়: গল্প, কবিতা আৰু এখন উপন্যাস ৰচনা কৰাৰ উপৰিও এখেত কেইগৰাকীমান ব্যক্তিৰ ওপৰত লিখা আলোচনাত্মক ৰচনাৰ সংকলন 'মহাত্মাৰপৰা ৰূপকোঁৱৰলৈ' গ্ৰন্থৰবাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।

প্ৰকাশিত কাব্য পুথি: সোণালী সপোন (১৯৬২)
গল্পৰ পুথি: মালা (১৯১৮), ওফাইডাং (১৯৫৩), মৰমৰ মাধুৰী (১৯৬৩) আৰু 'আশাত উৎফুল্ল প্ৰাণ'।
উপন্যাস: জহৰা।
ব্যক্তিভিত্তিক আলোচনাত্মক ৰচনা: মহাত্মাৰপৰা ৰূপকোঁৱৰলৈ।

স্বীকৃতি আৰু সন্মান

১৯৭০ চন: সাহিত্য অকাডেমি বঁটা, মহাত্মাৰপৰা ৰূপকোঁৱৰলৈ গ্ৰন্থৰ বাবে।

মৃত্যু

১৯৭৫ চনত লক্ষ্মীনাথ ফুকনৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
গন্ধবংশ

গন্ধবংশ (আক্ষৰিক অৰ্থত সাহিত্যৰ ইতিহাস; কুলাগন্ধবংশও) হৈছে নন্দপান্নাৰ ১৭ শতিকাৰ পালি সাহিত্যৰ এটা খণ্ড য'ত বাৰ্মা আৰু চিলনৰ উত্তৰ-কেননিক পালি সাহিত্যৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

উৎস

Norman, K. R. (1983). A History of Indian Literature vol. VII: Pali Literature (J. Gonda, Ed.). Otto Harrassowitz. pp.  180–81

শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্মগ্ৰন্থ
অখণ্ড ভাৰত

অখণ্ড ভাৰত বা অখণ্ড হিন্দুস্থান, অখণ্ড ভাৰত (Akhand Bharat) হৈছে এক ভাৱধাৰা যি ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ একতাক বুজায়। এই ধাৰণা অনুসৰি বৰ্তমানৰ ভাৰত, পাকিস্তান, বাংলাদেশ, শ্ৰীলংকা, নেপাল, ভূটান, আফগানিস্তান আৰু ম্যানমাৰ আদি দেশবোৰক একেলগে অখণ্ড ভাৰত হিচাপে গণ্য কৰা হয়।ইয়াক ঐতিহাসিকভাৱে ভাৰতবৰ্ষৰ পূৰ্বৰ সীমা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
]], বাংলাদেশ, ভূটান, ভাৰত, মালদ্বীপ, ম্যানমাৰ, নেপাল, পাকিস্তান, শ্ৰীলংকা আৰু তিব্বতক চিত্ৰিত কৰি অখণ্ড ভাৰতৰ ধাৰণাৰ এখন মানচিত্ৰ।

ইতিহাস

ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত কানায়ালাল মানেকলাল মুনশীয়ে অখণ্ড হিন্দুস্তানৰ পোষকতা কৰিছিল। যিটো প্ৰস্তাৱৰ সৈতে মহাত্মা গান্ধীয়ে সন্মতি দিছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে যিহেতু ব্ৰিটেইনে বিভাজন আৰু শাসনৰ নীতি অনুসৰণ কৰি নিজৰ সাম্ৰাজ্য অক্ষুণ্ণ ৰাখিব বিচাৰিছে। সেয়েহে ইংৰাজসকল থকালৈকে হিন্দু–মুছলমান ঐক্য লাভ কৰিব নোৱাৰিব। কিন্তু ম্যানমাৰ (তেতিয়াৰ বাৰ্মা)ৰ সম্পৰ্কত গান্ধীয়ে অনুভৱ কৰিছিল যে ইয়াক ভাৰতৰ পৰা পৃথক হ'ব লাগে। ইয়াক ব্ৰিটিছ ভাৰতত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাটো বিশুদ্ধ ব্ৰিটিছ উত্তৰাধিকাৰ হিচাপে গণ্য কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও মাজহাৰ আলী খানে লিখিছে যে "খান ভাতৃদ্বয়ে অখণ্ড হিন্দুস্তানৰ হৈ যুঁজিবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ আৰু প্ৰদেশৰ ভোটাৰৰ আগত এই বিষয়টোৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ লীগক প্ৰত্যাহ্বান জনায়। ১৯৪৪ চনৰ ৭–৮ অক্টোবৰত দিল্লীত ৰাধা কুমুদ মুখাৰ্জীয়ে অখণ্ড হিন্দুস্তান নেতা সন্মিলনৰ সভাপতিত্ব কৰে। ১৯৩৭ চনত আহমেদাবাদত অনুষ্ঠিত হিন্দু মহাসভাৰ ১৯ সংখ্যক বাৰ্ষিক অধিবেশনত ভাৰতীয় কৰ্মী তথা হিন্দু মহাসভাৰ নেতা বিনায়ক দামোদৰ সাৱৰকাৰে "কাশ্মীৰৰ পৰা ৰামেশ্বৰম, সিন্ধৰ পৰা অসমলৈকে এক আৰু অবিভাজ্য হৈ থাকিব লাগিব বুলি অখণ্ড ভাৰতৰ ধাৰণাটো আগবঢ়াইছিল। তেওঁ কয় যে ভাৰতীয় জাতি আৰু ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি অবিভক্ত আনুগত্য আৰু আনুগত্যৰ ঋণী সকলো নাগৰিককে নিখুঁত সমতাৰে ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব আৰু জাতি, ধৰ্ম বা ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সাধাৰণভাৱে কৰ্তব্য আৰু বাধ্যবাধকতা সমানে ভাগ কৰা হ'ব আৰু প্ৰতিনিধিত্বও হয় এজন মানুহৰ এক ভোটৰ ভিত্তিত হ'ব নহয় জনসংখ্যাৰ অনুপাতে হ'ব যদি পৃথক নিৰ্বাচক আৰু ৰাজহুৱা সেৱাসমূহ অকল মেৰিটৰ দ্বাৰাহে যাব।

সমসাময়িক ব্যৱহাৰ

হিন্দু মহাসভা, ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ, বিশ্ব হিন্দু পৰিষদ, শিৱসেনা, মহাৰাষ্ট্ৰ নৱনিৰ্মান সেনা, হিন্দু সেনা, হিন্দু জনজাগৰুতি সমিতি, ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আদি হিন্দু জাতীয়তাবাদী সংগঠনে এই লক্ষ্যৰ ভাগ-বতৰা কৰা এটা সংগঠনে অখণ্ড ভাৰত বা অখণ্ড হিন্দুস্তান সৃষ্টিৰ আহ্বান উত্থাপন কৰিছে। হিন্দুস্তান মৰ্চা, ইয়াৰ নামত এই শব্দটো বহন কৰে। ১৯৪৭ চনৰ পূৰ্বৰ ভাৰতৰ মানচিত্ৰ য'ত আধুনিক ৰাজ্য পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অংশ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। ইয়াত এটা আদি অখণ্ড ভাৰতৰ সীমাৰ চিত্ৰণ কৰা হৈছে। অখণ্ড ভাৰতৰ সৃষ্টিৰ লগতো মতাদৰ্শগতভাৱে হিন্দুত্বৰ ধাৰণা (এটা উগ্ৰ সোঁপন্থী হিন্দু জাতীয়তাবাদী মতাদৰ্শ), লগতে সংগথান (ঐক্য) আৰু শুদ্ধি (শুদ্ধি)ৰ ধাৰণাও জড়িত হৈ আছে। অখিল ভাৰতীয় সংস্কৃত জ্ঞান পৰিক্ষাৰ সপ্তম মান ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ পাঠ্যপুথিৰ প্ৰথম অধ্যায়ত পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশক চিত্ৰিত কৰা এখন মানচিত্ৰ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল।যিবোৰ বিভাজনোত্তৰ ভাৰতৰ লগতে "অখণ্ড ভাৰত"ৰ অংশ আছিল। ভূখণ্ড আৰু একেটা সংগঠনৰ এখন ট্ৰেড ইউনিয়ন আলোচনীত নেপাল, ভূটান, আৰু ম্যানমাৰকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। সোঁপন্থী বিজেপিৰ নেতৃত্বই বিষয়টোত দোদুল্যমান হৈ থকাৰ সময়তে RSS সদায় এই ধাৰণাটোৰ প্ৰবল সমৰ্থক হৈ আহিছে।

তথ্য সূত্ৰ

অন্যান্য তথ্য

শ্ৰেণী:এছিয়া
শ্ৰেণী:ভাৰত
জাহানাৰা শ্বাহনৱাজ

বেগম জাহানাৰা শ্বাহনৱাজ (বা জেহান আৰা শ্বাহ নৱাজ, জন্ম: ৭ এপ্ৰিল ১৮৯৬ – মৃত্যু: ২৭ নৱেম্বৰ ১৯৭৯) ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ, বৰ্তমানৰ পাকিস্তানৰ এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল। তেওঁ মিয়ান মহম্মদ শ্বাহনৱাজৰ পত্নী ছাৰ মহম্মদ শ্বাফীৰ কন্যা। তেওঁ লাহোৰৰ কুইন মেৰী কলেজত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু মহিলা অধিকাৰৰ এগৰাকী কৰ্মী।

পৰিয়াল

জাহানাৰা শ্বাহনৱাজ লাহোৰৰ বাঘবনপুৰাৰ বিশিষ্ট আৰাইন মিয়ান পৰিয়ালৰ আছিল। তেওঁৰ পিতৃ ছাৰ মহম্মদ শ্বাফী আছিল এজন বিশিষ্ট অধিবক্তা আৰু ৰাজনীতিবিদ।

ৰাজনৈতিক জীৱন

১৯১৮ চনত জাহানাৰা শ্বাহনৱাজে সৰ্বভাৰতীয় মুছলমান মহিলা সন্মিলনত বহুবিবাহৰ বিৰুদ্ধে প্ৰস্তাৱ গৃহীত কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়।

১৯৩৭ চনত তেওঁ পঞ্জাৱ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু শিক্ষা, চিকিৎসা সাহায্য আৰু জনস্বাস্থ্যৰ সংসদীয় সচিব হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰী লিয়াকট আলী খানে হস্তক্ষেপ কৰে আৰু ১৯৪৮ চনৰ মুছলমান ব্যক্তিগত আইন শ্বৰীয়ত গৃহীত হয়; ইয়ে ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত স্বীকৃতি নোপোৱা কৃষিভূমিকে ধৰি সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ অধিকাৰক আইনগতভাৱে স্বীকৃতি দিছিল। লাহোৰৰ অঞ্জুমান-ই-হিমায়ত-ই-ইছলামৰ শিক্ষা আৰু অনাথ আশ্ৰম সমিতিৰ সৈতেও তেওঁ জড়িত আছিল আৰু কেইবাখনো চিকিৎসালয়ৰ লগতে প্ৰসূতি আৰু শিশু কল্যাণ সমিতিৰ সৈতেও জড়িত আছিল। তেওঁ মহিলা আৰু সাহিত্য আলোচনীসমূহৰ বাবেও লিখিছিল।

জাহানাৰা শ্বাহনৱাজে পাকিস্তানৰ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতাৰ বাবে কাম কৰিছিল। তেওঁৰ মত আছিল, পাকিস্তানৰ বৈদেশিক নীতি সাহায্যৰ ওপৰত নহয়, জাতিসমূহৰ মাজত বাণিজ্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি হ'ব লাগে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বৃটিছ-ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
নলবাৰী

নলবাৰী (উচ্চাৰণ: nɔ:lˈbɑ:rɪ) ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ নলবাৰী জিলাৰ এখন চহৰ।

নামকৰণ

নলবাৰী 'নল' আৰু 'বাৰী'ৰ পৰা অহা। নল এবিধ উদ্ভিদ আৰু বাৰী মানে উদ্যান।

বুৰঞ্জী

প্ৰাচীন কালত পশ্চিম অসমক কামৰূপ বোলা হৈছিল, যাৰ মধ্য অসম দেৱকৰ সৈতে ভাল সম্পৰ্ক আছিল। কামৰূপ ৰাজ্য কিছুমান পীঠত বিভক্ত আছিল; নলবাৰী আছিল কামপীঠত। ঔপনিৱেশিক কাললৈকে অঞ্চলটোক কামৰূপেই বোলা হৈছিল। ১৯৮৫ চনত নলবাৰী জিলা সৃষ্টি হোৱাৰ আগলৈকে কামপীঠৰ কাষৰীয়া অঞ্চল অবিভক্ত কামৰূপ আছিল।

বিকাশ

২০ৰ দশকৰ আগৰফালে নলবাৰীত এটি ৰেলৱে ষ্টেচন নিৰ্মিত হ'ল। ৰেল চলাৰ পিছত ৰাজ্যৰ বাহিৰৰ বহু ব্যৱসায়ীয়ে থলুৱা লোকক লগ কৰাৰ সুযোগ পালে। ৰেল ষ্টেচন পথত বাণিজ্য আৰম্ভ হ'ল। তেতিয়ালৈ নলবাৰী মাধ্যমিক ইংৰাজী বিদ্যালয় স্থাপন হ'ল, যাক ১৯১৭ত গৰ্ডন হাইস্কুললৈ উন্নীত কৰা হ'ল। দুয়ো ঘটনাই এই নতুন ৰূপে সজাই লোৱা ঠাইলৈ মানুহক আকৰ্ষিত কৰিলে। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰে এক শক্তিশালী বাণিজ্য কেন্দ্ৰ হ'লগৈ। ঠাইটোলৈ প্ৰব্ৰজন তীব্ৰতৰ হ'ল। জনসংখ্যা বাঢ়িল, কেইবাটাও প্ৰশাসনিক ভৱন স্থাপিত হ'ল আৰু ১৯৩১লৈ ই এক চহৰৰ ৰূপ ল'লে। ১৯৪১ত ইয়াক এটি নগৰ সমিতি আৰু ৩৫৭৮ৰ জনসংখ্যাৰ সৈতে কামৰূপ জিলাৰ এক নগৰ হিচাপে স্থান দিয়া হ'ল। ১৯৪৫ত নলবাৰী মহাবিদ্যালয় এক অস্থায়ী গৃহত স্থাপিত হ'ল আৰু ১৯৫০ত ইয়াক বৰ্তমানৰ ঠাইলৈ লৈ যোৱা হ'ল যাৰ বাবে বিদ্যাপুৰ-শান্তিপুৰ অঞ্চলৰ জনসংখ্যা ব্যাপকভাৱে বৃদ্ধি পালে। পাল্লা পথত জন কল্যাণ বিভাগৰ কাৰ্যালয় স্থাপন হ'ল, যিয়ে গোপালবজাৰ এলেকাটোৰ বিকাশত সহায় কৰিলে। ১৯৬৮ত নলবাৰীক এক মহকুমালৈ উন্নিত কৰা হ'ল, আৰু ১৯৮৪ত নলবাৰী জিলাৰ সদৰ ঠাইৰ মৰ্যাদা দিয়া হ'ল।

জলবায়ু

শিক্ষা

নলবাৰীত শিক্ষাৰ সুযোগ উচ্চ মানৰ। নলবাৰী সংস্কৃত শিক্ষাৰ বাবে জনা যায়, আৰু সেই কাৰণেই নলবাৰীক 'নৱদীপ' বুলিও কোৱা হয়।

নলবাৰীত ১৮৮৭ত প্ৰথম বিদ্যালয় স্থাপন হ'ল যাক পিছলৈ নলবাৰী চৰকাৰী গৰ্ডন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Nalbari Govt. Gurdon HS School) নাম দিয়া হ'ল। নলবাৰী মহাবিদ্যালয়, নলবাৰী সংস্কৃত মহাবিদ্যালয়, নলবাৰী বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়, এম এন চি বালিকা মহাবিদ্যালয় আদি নলবাৰী চহৰৰ প্ৰধান মহাবিদ্যালয়। ২৮ খন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, ১৪৫ খন উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়, ২৭৬ খন মধ্য ইংৰাজী আৰু এম-ভি স্কুলৰ সৈতে, নলবাৰী জিলাৰ শিক্ষাৰ আন্তঃগাঁথনি ভাল।

ইয়াৰ উপৰিও নলবাৰী চহৰত প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যৰ ৰজা কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মনৰ নামত "কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মা সংস্কৃত আৰু পুুুুৰাতন অধ্যয়ন বিশ্ববিদ্যালয়" স্থাপন কৰা হয় আৰু সৰিয়হতলিৰ "তাৰকাগৃহ আৰু বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ" ইয়াৰ লগতে যোগ হয়।

ৰাজনীতি

নলবাৰী বৰ্তমান বৰপেটা (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্গত

তথ্যসূত্ৰ

লগতে চাওক

শঁলাল গাওঁ

শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
শ্ৰেণী:নলবাৰী জিলা
কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মা

কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মা কামৰূপ ৰাজ্যত ৰাজত্ব কৰা বৰ্মণ ৰাজবংশৰ ৰজাসকলৰ মাজত প্ৰসিদ্ধ আছিল। তেওঁৰ ভাতৃ সুপ্ৰতিষ্ঠ বৰ্মাৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰাজসিংহাসনত বহে। ভাস্কৰ বৰ্মা চিৰকুমাৰ আছিল। তেওঁৰ কোনো উত্তৰাধিকাৰী নথকাৰ বাবেই তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত শালস্তম্ভই কামৰূপ ৰাজ্যত শালস্তম্ভ বা ম্লেচ্ছৰাজ বংশৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

বংশ পৰিচয়

বিভিন্ন উৎসত ভাস্কৰ বৰ্মা পিতৃ পৰিচয় সামান্য পৃথকভাৱে পোৱা যায়। সকলোবোৰ উৎসতে তেওঁৰ এজন ভাতৃ থকাৰ কথা কোৱা হৈছে।
হৰ্ষচৰিতত সুস্থিৰ বৰ্মা আৰু শ্যামাদেৱীৰ পুত্ৰ ভাস্কৰবৰ্মা বা ভাস্কৰদ্যুতি বোলাৰ বিপৰীতে নিৰ্ণয়সাগৰ সংস্কৰণত সুস্থিৰ বৰ্মাৰ বিপৰীতে সুস্থিত বৰ্মা পোৱা যায়।

হৰ্ষবৰ্দ্ধনৰ সৈতে সম্পৰ্ক

উত্তৰ ভাৰতৰ ৰজা হৰ্ষবৰ্দ্ধন বা শীলাদিত্য, কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ সমসাময়িক আছিল। ভাস্কৰ বৰ্মাই হংসবেগ নামৰ কটকী এজন পঠিয়াই হৰ্ষবৰ্দ্ধনৰ লগত মিত্ৰতা কৰিছিল।

ৰজা হৰ্ষবৰ্দ্ধনেও ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মনক যথেষ্ট সন্মান কৰিছিল। এবাৰ চীনা পৰিব্ৰাজক হিউৱেন চাঙৰ সন্মানৰ অৰ্থে হৰ্ষবৰ্দ্ধনে প্ৰয়াগত এখন ডাঙৰ সভাৰ আয়োজন কৰিছিল। তালৈ ভাৰতৰ বিখ্যাত ৰজাসকলক নিমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল। সেই উপলক্ষে তেওঁলোকে এটা ডাঙৰ শোভাযাত্ৰা কৰি দুভাগ হৈ গঙ্গাৰ দুই পাৰেদি যাত্ৰা কৰিছিল। সেই শোভাযাত্ৰাৰ এভাগৰ আগত হৰ্ষবৰ্দ্ধন আৰু আনটো ভাগত ভাস্কৰ বৰ্মা গৈছিল।

লগতে চাওক

বৰ্মণ ৰাজবংশ
পুষ্য বৰ্মা

তথ্য সংগ্ৰহ

লগতে পঢ়ক

Ghosh, Suchandra. Karnasuvarna, Banglapedia.
Kāmarūpa-Kaliṅga-Mithilā:a politico-cultural alignment in Eastern India : history, art, traditions by Chandra Dhar Tripathi, Indian Institute of Advanced Study

বাহ্যিক সংযোগ

Rulers of Ancient Assam (upto 6th century AD)

শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
শ্ৰেণী:পুৰণি আৰু মধ্যযুগীয় অসম
শ্ৰেণী:বৰ্মণ ৰাজবংশ
হেম ভৰালী

হেম ভৰালী (১৯১৯-২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় মুক্তি যুঁজাৰু, সমাজ সেৱিকা, সৰ্বোদয়া নেত্ৰী আৰু গান্ধিবাদী কৰ্মী। তেওঁক বিশেষকৈ নাৰী সবলীকৰণ আৰু সমাজৰ আৰ্থিকভাৱে পিছপৰা সকলৰ বাবে কৰি অহা প্ৰচেষ্টাৰ বাবে জনা যায়। ১৯৫০ চনৰ ভূমিকম্প আৰু ১৯৬২ চনৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধৰ পৰৱৰ্ত্তীসময়ত পুনৰ্গঠন আৰু সাহায্য অভিযানত তেওঁ অগ্ৰণী ভূমিকা লৈছিল। ২০০৫ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক সমাজ সেৱাৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০০৬ চনত নেশ্যনেল ফাউণ্ডেশ্যন ফৰ কমিউনেল হাৰমনি নামৰ সংগঠনে তেওঁক জাতীয় সাম্প্ৰদায়িক সমন্বয় বঁটা (National Communal Harmony Award) প্ৰদান কৰে।

চমু জীৱনী

১৯১৯ চনৰ ১৯ ফেব্ৰুৱাৰীত লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত হেম ভৰালীৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল প্ৰয়াত ধনীৰাম ভৰালী আৰু মাতৃৰ নাম আছিল অম্বিকা ভৰালী। ১৯৫১ চনত বিনোৱা ভাৱেৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ হোৱা ভূদান আন্দোলনত তেওঁ যোগদান কৰে। এইসময়ত তেজপুৰত মৈত্ৰেয়ী আশ্ৰমত থাকি তেওঁ কাম কাজ চলাই যায়।
১৯৬৭ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত উদ্বোধন সম্পন্ন হোৱা অখিল ভাৰত মহিলা লোকযাত্ৰাৰ অসমৰ যাত্ৰী দলৰ নেত্ৰী হিচাপে ভৰালীয়ে বাৰ বছৰ ভাৰতৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ পদব্ৰজে ভ্ৰমণ কৰাৰ উপৰিও নেপাল আৰু সিংহললৈকে খোজ কাঢ়ি যাত্ৰা কৰিছিল।
ভৰালীয়ে স্বইচ্ছাৰে আজীৱন অবিবাহিতা হৈ ৰয় আৰু তেওঁ গুৱাহাটীত বাস কৰিছিল। ২০২০ চনৰ ২৯ এপ্ৰিল তাৰিখে গুৱাহাটীৰ পূৱ-শৰণীয়াস্থিত নিজ বাসগৃহ হেম ভৰালীৰ দেহাৱসান ঘটে। মৃত্যুৰ পূৰ্বে তেওঁ‌ নিজৰ শৰীৰ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ হাস্পতালত দান দি থৈ গৈছিল।
কেন্দ্ৰীয় গৃহ মন্ত্ৰ্যালয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সম্প্ৰীতি বঁটা (২০০৬)
ৰাষ্ট্ৰীয় কৃতী বঁটা, কেশৱ চন্দ্ৰ দাস বাণিজ্য মহাবিদ্যালয় (২০১৪)

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী‎
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
দৰ্শন ৰংগনাথন

দৰ্শন ৰংগনাথন(৪ জুন ১৯৪১ – ৪ জুন ২০০১) এগৰাকী ভাৰতীয় জৈৱ ৰসায়নবিদ আছিল, যি জৈৱ-জৈৱিক ৰসায়ন বিশেষকৈ প্ৰটিন ফ’ল্ডিং ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অগ্ৰণী কামৰ বাবে পৰিচিত। তেওঁ "অতিআণৱিক সমাবেশ, আণৱিক ডিজাইন, মূল জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াৰ ৰাসায়নিক অনুকৰণ, কাৰ্য্যকৰী হাইব্ৰিড পেপটাইডৰ সংশ্লেষণ আৰু নেন'টিউবৰ সংশ্লেষণ।"

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৪১ চনৰ ৪ জুনত দিল্লীৰ বিদ্যাৱতী মাৰ্কন আৰু শান্তি স্বৰূপৰ ঘৰত দৰ্শন মাৰ্কন নামেৰে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল দৰ্শন ৰংগনাথনে। দিল্লীত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি পি.এইচ.ডি. ১৯৬৭ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰসায়ন বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। প্ৰথমে প্ৰবক্তা হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰি দিল্লীৰ মিৰাণ্ডা কলেজৰ ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগৰ মুৰব্বী হয় আৰু ১৮৫১ চনৰ প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে ৰয়েল কমিছনৰ পৰা ১৮৫১ চনত গৱেষণা ফেল'শ্বিপ লাভ কৰে, যাতে তেওঁ ইম্পেৰিয়েল কলেজ লণ্ডনত অধ্যাপক ডি.এইচ.আৰৰ সৈতে পোষ্ট ডক্টৰেট কাম কৰিব পাৰে। বাৰ্টন।

ফেল’শ্বিপৰ আধাৰত আই আই টি কানপুৰত গৱেষণা অব্যাহত ৰাখিছিল। কিছুমান অজ্ঞাত কাৰণত তেওঁক অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰিবলৈ বাধা দিছিল, কাৰণ তেওঁৰ স্বামী ইতিমধ্যে সেই বিভাগৰ সদস্য আছিল।

১৯৯৩ চনত ত্ৰিবেন্দ্ৰমৰ আঞ্চলিক গৱেষণা পৰীক্ষাগাৰত আৰু ১৯৯৮ চনত হায়দৰাবাদৰ আইআইচিটিত কাম আৰম্ভ কৰে।

উল্লেখযোগ্য সাফল্য

নেচনেল একাডেমী অৱ চাইন্সেছৰ সদস্য আছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ এ.ভি. ৰামা ৰাও ফাউণ্ডেশ্যন বঁটা, জৱাহৰলাল নেহৰু জন্ম শতবাৰ্ষিকী ভিজিটিং ফেল'শ্বিপ, জৈৱ-জৈৱিক ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ কামৰ বাবে ১৯৯৯ চনত ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ তৃতীয় বিশ্ব একাডেমী বঁটা আৰু সুখ দেৱ এনডাউমেণ্ট বক্তৃতাত্ব।

তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ ভাৰতৰ আটাইতকৈ উৎপাদনশীল জৈৱ ৰসায়নবিদ আছিল, যোৱা পাঁচ বছৰত তেওঁৰ দ্য জাৰ্নেল অৱ দ্য আমেৰিকান কেমিকেল ছ’চাইটিত এক ডজন, জাৰ্নেল অৱ অৰ্গেনিক কেমিষ্ট্ৰীত ছটা আৰু আন বহুতো ডজন ডজন গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ পাইছিল। একাউণ্টছ অৱ কেমিকেল ৰিচাৰ্চলৈ তেওঁৰ কীৰ্তিচিহ্নস্বৰূপ অৱদানৰ লগতে আন বহুতো গৱেষণা পত্ৰও মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছিল। ১৯৯৯ চনত তেখেতে ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমী, ইণ্ডিয়ান নেচনেল ছায়েন্স একাডেমীৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু বহু সন্মান লাভ কৰিছিল যাৰ ভিতৰত শেষত আছিল জৈৱ-জৈৱিক ৰসায়ন বিজ্ঞান, বিশেষকৈ অতিআণৱিক সমাবেশ, আণৱিক ডিজাইন, মূল জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াৰ ৰাসায়নিক অনুকৰণ, কাৰ্য্যকৰী হাইব্ৰিড পেপটাইডৰ সংশ্লেষণ আৰু নেন'টিউব সংশ্লেষণ ।

কাম

ৰংগনাথনৰ বিশেষ আবেগ আছিল পৰীক্ষাগাৰত প্ৰাকৃতিক জৈৱ ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়াৰ পুনৰুত্পাদন। তেওঁ এটা প্ৰট'কল তৈয়াৰ কৰিছিল যিয়ে ঔষধৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ হিষ্টাডিন আৰু হিষ্টামিনৰ উপাদান ইমিডাজ'লৰ স্বায়ত্তশাসিত প্ৰজনন সাধন কৰিছিল। ইউৰিয়া চক্ৰৰ এটা কৰ্মক্ষম অনুকৰণো প্ৰস্তুত কৰিছিল। তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ বিকাশৰ লগে লগে তেওঁ বিভিন্ন ধৰণৰ বিভিন্ন ৰূপান্তৰ ধৰি ৰাখিব পৰাকৈ প্ৰটিন ডিজাইন কৰা আৰু স্ব-সংযুক্ত পেপটাইড ব্যৱহাৰ কৰি নেনোগাঁথনি ডিজাইন কৰাৰ বিশেষজ্ঞ হৈ পৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
লাঙল

লাঙল হ'ল কুৰি‍ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কলকাতাৰপৰা প্ৰকাশিত বাঁওপন্থী সাহিত্য আলোচনী। ইয়াৰ সম্পাদনা কৰিছিল কাজী নজৰুল ইছলামে।

ইতিহাস

১৯২৫ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰৰপৰা লাঙলৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হয়। লাঙল আছিল কাজী নজৰুল ইছলামে সম্পাদনা কৰা দ্বিতীয়খন আলোচনী; প্ৰথমখন আছিল ধুমকেতু। এইখন ‘শ্ৰমিক-প্ৰজা-স্বৰাজ-সম্প্ৰদায়’ দলৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰকাশন আছিল। ইয়াত শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ বিষয়ে কবিতা আৰু সেই যুগৰ বিখ্যাত সমাজবাদী আৰু কমিউনিষ্টসকলৰ বিষয়ে‍ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। প্ৰথম সংখ্যাত আলোচনীখন পাঁচ হাজাৰ কঁপি ছপা কৰা হৈছিল আৰু সকলোবোৰ কপি‍ বিক্ৰী হৈ গৈছিল। কাজী নজৰুল ইছলামৰ অনুৰোধত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে আলোচনীখনৰ বাবে এটি প্ৰবন্ধ লিখিছিল।

১৯২৬ চনৰ ২১ জানুৱাৰি‍ত সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ জন্ম বাৰ্ষিকী উপলক্ষ্য্যে লাঙলৰ এটি‍ বিশেষ সংখ্যা প্ৰকাশ হৈছিল। সেই সংখ্যাত তেওঁৰ জীৱনী আৰু কিছুসংখ্যক অপ্ৰকাশিত চিঠি প্ৰকাশ হৈছিল। আলোচনীখনৰ লেখকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল মুজাফ্ফৰ আহমেদ আৰু সৌম্য‍েন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ। সৌম্য‍েন্দ্ৰনাথে হিন্দু-মুছলমান ঐক্য বিষয়ত এখন ৰচনা লিখিছিল। আলোচনীখনৰ অন্তিম সংখ্যাটো ১৯২৬ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত প্ৰকাশ পাইছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লিটল মেগাজিন
শ্ৰেণী:বাংলা আলোচনী
শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্য