ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
টিনে মেনা

টিনে মেনা (জন্ম: ১৭ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৮৬) এগৰাকী ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহনকাৰী, যিয়ে ২০১১ চনৰ ৯ মে'ত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ পৰা মাউণ্ট এভাৰেষ্টৰ শিখৰত উপনীত হোৱা প্ৰথমগৰাকী অৰুণাচলী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত।

টিনেৰ জন্ম হৈছিল জিলাৰ সদৰ স্থান ৰয়িঙৰ পৰা ১৭৮ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত এছালি নামৰ এখন দুৰ্গম গাঁৱত। তেওঁৰ শৈশৱ পাহাৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ কোলাত পাৰ হৈছিল। মাত্ৰ ১৭ বছৰ বয়সতে ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ পৰ্টাৰৰ কাম কৰিছিল। ২০১১ চনত এই এভাৰেষ্ট অভিযানৰ সময়ত তেওঁৰ মুঠ ব্যয় প্ৰায় ২০ লাখ টকাৰ ওচৰত আছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰ্বতাৰোহী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
ওনাকে ওবাবভা

ওনাকে ওবাবভা কৰ্ণাটকৰ এজন যোদ্ধা আছিল যিয়ে ভাৰতৰ কৰ্ণাটকৰ চিত্ৰদুৰ্গা ৰাজ্যত হাইদৰ আলীৰ বাহিনীৰ সৈতে এককভাৱে পেষ্টেলেৰে যুঁজিছিল। তেওঁৰ স্বামী চিত্ৰদুৰ্গা শিলৰ দুৰ্গৰ এটা প্ৰহৰী টাৱাৰৰ চকীদাৰ আছিল। কৰ্ণাটক ৰাজ্যত আব্বাক্কা ৰাণী, কেলাদি চেন্নাম্মা আৰু কিত্তুৰ চেন্নাম্মাৰ সৈতে তেওঁক অগ্ৰণী মহিলা যোদ্ধা আৰু দেশপ্ৰেমিক হিচাপে উদ্‌যাপন কৰা হয়। তেখেত হোলায়া সম্প্ৰদায়ৰ আছিল। ২০২১ চনৰপৰা কৰ্ণাটক চৰকাৰে ১১ নৱেম্বৰক ওনাকে ওবাভৱ জয়ন্তী হিচাপে উদ্‌যাপন কৰাৰ উদ্যোগ লৈছে।

ওবাবভাৰ বীৰত্ব মদকাৰী নায়কৰ দিনত চিত্ৰদুৰ্গা নগৰখন হাইদৰ আলীৰ সৈন্যই (১৭৫৪-১৭৭৯) ঘেৰাও কৰিছিল। শিলৰ গাঁত এটাৰে চিত্ৰদুৰ্গা দুৰ্গত এজন মানুহ প্ৰৱেশ কৰা আকস্মিক দৃশ্যই হাইদৰ আলীয়ে সেই গাঁতৰ মাজেৰে নিজৰ সৈন্যক পঠিয়াবলৈ পৰিকল্পনা কৰিলে। গাৰ্ড (সেই গাঁতৰ ওচৰত কৰ্তব্যত থকা কাহালে মুদ্দা হানুমা) দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাবলৈ ঘৰলৈ গৈছিল। খাদ্যৰ সময়ত তেওঁক পান কৰিবলৈ অলপ পানীৰ প্ৰয়োজন হৈছিল, গতিকে তেওঁৰ পত্নী ওবাভাভাই পাহাৰৰ আধাখিনি ওপৰলৈ উঠি শিলৰ গাঁতটোৰ ওচৰত থকা এটা পুখুৰীৰপৰা এটা পাত্ৰত পানী সংগ্ৰহ কৰিবলৈ গৈছিল। তাই লক্ষ্য কৰিলে সেনাই গাঁতটোৰে গড়টোত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে। তাই ওনাকে বা পেষ্টল ব্যৱহাৰ কৰি সৈন্যসকলৰ মূৰত আঘাত কৰি এজন এজনকৈ হত্যা কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত বাকী সৈন্যৰ সন্দেহ উত্থাপন নকৰাকৈ প্ৰতিটো মৃতদেহক মনে মনে লৰচৰ কৰিছিল। মুদ্দা হানুমা দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাই উভতি আহি ওবাভভাক তেজৰ দাগ পৰা ওনাকে আৰু চাৰিওফালে শত্ৰুৰ কেইবাটাও মৃতদেহ লৈ থিয় হৈ থকা দেখি থতমত খালে। পিছলৈ সেইদিনা হয় শ্বকত নহয় শত্ৰুৰ সৈন্যই হত্যা কৰা বুলি মৃত অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰা হয়। যদিও তেওঁৰ সাহসী প্ৰচেষ্টাই এইবাৰ দুৰ্গটো ৰক্ষা কৰিলে, ১৭৭৯ চনৰ ভিতৰত হাইদৰ আলীৰ আক্ৰমণক মাদাকাৰীয়ে প্ৰতিহত কৰিব নোৱাৰিলে, যেতিয়া চিত্ৰদুৰ্গা দুৰ্গ হায়দৰ আলীৰ হাতত হেৰাই যায়।

উত্তৰাধিকাৰ

তেওঁক কানাড় নাৰী গৌৰৱৰ প্ৰতিমূৰ্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয়। হাইদৰ আলীৰ সৈন্যসকলে লুকাই চুৰকৈ সোমাই অহা গাঁতটোক ওনাকে ওবাবভা কিণ্ডি (কিণ্ডি=ফুটা) বা ওনাকে কিণ্ডি বোলা হয়। তেওঁৰ বীৰত্বপূৰ্ণ প্ৰচেষ্টাক পুত্তন্না কনাগালৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত নাগাৰাহাভু ছবিখনৰ এটা বিখ্যাত গীত-ক্ৰমত চিত্ৰিত কৰা হৈছে। চিত্ৰদুৰ্গাৰ এখন ক্ৰীড়া ষ্টেডিয়াম বীৰা বনিথে ওনাকে ওবাভা ষ্টেডিয়ামৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে ৰখা হৈছে, আৰু তেওঁক স্মৰণ কৰা হৈছে অশোক গুডিগাৰৰ ভাস্কৰ্য শিল্পকৰ্মৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰে, যিটো চিত্ৰদুৰ্গাত জিলা উপায়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ৰ সম্মুখত স্থাপন কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা যোদ্ধা
চাউ মিন

চাউ মিন ভজা নুডল। এই নাম টাইচানিজ ভাষাৰ চাউ-মিঙৰ ইংৰাজীকৃত ৰূপ। এই খাদ্য প্ৰবাসী চীনাসকলৰ মাজত অতিকৈ জনপ্ৰিয় আৰু ই প্ৰায় চীনা ভোজনালয়সমূহৰ খাদ্য তালিকাৰ অন্তৰ্গত। ই বিশেষকৈ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ব্ৰিটেইন, নেপাল, আৰু ভাৰতত জনপ্ৰিয়।

নাম

চাউ মিনৰ অৰ্থ ভজা নুডলছ। চাউ মানে ভজা আৰু মিন মানে নুডলছ। চাউ মিন টাইছানিজ ভাষাৰ চাউ মিঙৰ অশুদ্ধ ৰূপ।

স্থানীয় ৰূপ

আমেৰিকান

আমেৰিকী চীনা খাদ্যত ই এক তেলত ভজা খাদ্য য'ত নুডলছ, মাংস (প্ৰায় মুৰ্গী, কিন্তু গাহৰী, গৰু, মিছা মাছ, ট'ফু আদিও দিয়া যায়), পিঁয়াজ আৰু আজৱাইন দিয়া হয়। নিৰামিষ আৰু ভেগান চাউ মিনো উপলব্ধ।

ব্ৰাজিলীয় জাপানী খাদ্য

চাউ মিন ব্ৰাজিললৈ আনিল জাপানীসকলে। তাত এই খাদ্যক য়াকিচবা বোলা হয়। পিচে জাপানীসকলতকৈ অধিক ইয়াক ব্ৰাজিলীয়সকলে ভক্ষণ কৰে আৰু ই আমেৰিকী সংস্কৰণৰ সৈতে বহু মিলে।

কেনেডীয় চীনা খাদ্য

কানাডাত পশ্চিমীকৃত চীনা ভোজনালয়সমূহত ৩ প্ৰকাৰৰ চাউ মিন পোৱা যায়, যি আমেৰিকান সংস্কৰণসমূহতকৈ বেলেগ। কেণ্টনিজ ষ্টাইল চাউ মিন গভীৰকৈ ভজা আৰু তাত মচমচীয়া সোণালী নুডলছ, সেউজীয়া জালুক, মতৰ, বাঁহ গাজ, মিছা মাছ, গাহৰী, মুৰ্গী, গৰু আদি দিয়া হয়। সাধাৰণ চাউ মিন পশ্চিমীয়া চাউ মিনৰ দৰেই, পিচে বীন অধিক থাকে। হংকং ষ্টাইল চাউ মিন গভীৰকৈ ভজা মচমচীয়া সোণালী কণীযুক্ত নুডল্ছৰ ওপৰত দিয়া হয়। জাপানী সকলৰ নিজা সংস্কৰণ কানাডাত পোৱা যায়।

ভাৰতীয় চীনা খাদ্য

ভাৰতীয় চীনা, বাংলাদেশী চীনা আৰু পাকিস্তানী চীনা খাদ্যতো চাউ মিন জনপ্ৰিয়। ইয়াক প্ৰথম কলিকতীয়া চীনা সকলে চিনাকী কৰি দিশিল। ইয়াক প্ৰায় হাক্কা বা জুলৰ সৈতে দিয়া হয়। নিৰামিষ সকলৰ বাবে বন্ধা কবি, বাঁহ গাজ, মতৰ, জলকীয়া, গাজৰ আদি থকা সংস্কৰণ পোৱা যায়। কণীযুক্ত চাউ মিনো পোৱা যায়। কলকাতাত নিজা বিশেষ সংস্কৰণ পোৱা যায়, যাক কালকাত্তা চাউ মিন বোলা হয়।

নেপালী চীনা খাদ্য

তিব্বতীয়সকলে চাউ মিন নেপাললৈ আনিল। নেৱাৰীসকলে ভাৰতীয় ম'হযুক্ত আৰু মুৰ্গীযুক্ত চাউমিন গ্ৰহণ কৰে।

কেৰিবিয়ান চীনা খাদ্য

পেৰুৱিয়ান চীনা খাদ্য

চাউ মিন বৰ্তমান পেৰুৰ মূলসূতিৰ পেৰুৱিয়ান সংস্কৃতিৰ অংগ হৈ পৰিছে। তাত ইয়াক তালাৰিণ চাল্টিয়েড' বোলা হয়।

অষ্ট্ৰেলীয় চীনা খাদ্য

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰীকৃষ্ণৰ শতনাম

শ্ৰীকৃষ্ণৰ শতনাম

মাধৱে বোলন্ত কহোঁ স্বৰূপ তোমাত ।
মই নাপাওঁ অন্ত মোৰ নাম অসংখ্যাত ॥
অল্পে সাধে গতি বিস্তৰত কোন কাম ।
লোকত প্ৰসিদ্ধ যিটো মোৰ নামচয় |
দেওঁ তাৰ লেখ শুনা সখি ধনঞ্জয় |

শ্ৰীকৄষ্ণ শঙ্কৰ সদাশিব সনাতন |
পীতাম্বৰধাৰী বিষ্ণু জিষ্ণু জনাৰ্দ্দন |
গোবৰ্দ্ধনধাৰী মধুমথন ঈশ্বৰ |
বেণু বাদ্যবিশাৰদ দেৱ গদাধৰ |
যশোদানন্দন নন্দগোপৰ কুমাৰ |
কেশৱ কমলানাথ প্ৰথম সংহাৰ |
ভাস্কৰ পুণ্ডৰীকাক্ষ বিভু বিশ্বম্ভৰ |
দৈৱকীনন্দন হৰি নিষ্কিঞ্চন ধন |
বৈকুন্ঠ কমলাকান্ত নাথ নাৰায়ণ |
জয়তু পবিত্ৰ পাৰিজাত অপহাৰী |
বিশ্বমূৰ্তি ৰামচন্দ্ৰ কামন কংসাৰী |
অনন্ত অচ্যুত অঘাসুৰবিমোচক |
কিৰিটি-কুণ্ডলধাৰী ত্ৰিপুৰ অন্তক |
শ্ৰীপতি পৰম আত্মা পুৰুষ উত্তম |
ত্ৰৈলোক্যতাৰক ত্ৰিনয়ন ত্ৰিবিক্ৰম |
ৰুক্মিণী ৰমণ জ্ঞান ৰত্নেশ্বৰ গুৰু |
সত্যভামা-বল্লভ ভকত কল্পতৰু |
চিদানন্দ সদানন্দ দৈৱকী নন্দন |
চেতনাজীৱহাৰী বিৰিঞ্চি বন্দন |
গোবিন্দ গৰুড়ধ্বজ অজন যাদব |
মধুমোৰ ৰিপুৰাম প্ৰিয়দ মাধৱ |
যোগীধ্যানপ্ৰদ বলভদ্ৰ প্ৰিয়ানুজ |
চাৰু ধনশ্যাম চক্ৰপাণি চতুৰ্ভুজ |
দানৱগঞ্জন নিৰাকাৰ নিৰঞ্জন |
হৄষীকেশ শিৱ শৌনি শকত ভঞ্জন |
সৰ্ব্বদেৱময় মহামৄত্যুঅস্তকাৰী |
বৄষভবিধ্বংসী বিধু বামণ বকাৰি |
সুৰবৄক্ষ ব্ৰক্ষ্ম বাসুদেৱ বিশ্বেশ্বৰ |
কালিয়মৰ্দ্দন দেৱ দেৱ দামোদৰ |
জগত ব্যাপক পুণ্যজনক চৰিত্ৰ |
জগতজনক জগন্নাথ জিতামৃত |
গোবিন্দ অনাথসিন্ধু উপেন্দ্ৰ গোপাল |
জীৱৰ জীৱন বনমালী মহাকাল |
ভকতবৎসল ক্লেশ -কলুষ-মোচন |
শ্ৰীবৎসলাঞ্চন কৃষ্ণ কমললোচন |
পুৰাণ পুৰুষ পুণ্য শ্ৰৱণ-কীৰ্ত্তন |
দুৰন্ত দয়ালু দেৱ দাৰিদ্ৰ ভঞ্জন |
পদ্মনাথ শম্ভু বিভু প্ৰভু ভগৱন্ত |
কতেক কহিবো মোৰ নাম অপৰ্য্যস্ত |
একো একো নাম মোৰ জগত উদ্ধাৰ |
স্মৰণতে কৰে পাপ সমূহ সংহাৰ |
যেনমতে সিংহসৱে গৰ্জ্জে মহাৰাগে |
কোন ক্ষুদ্ৰ পতঙ্গ পাতেক তাৰ আগে |
যাৰ নাম জানা সখি বাড়ব অগনি |
চাতক শুকান বন লাগে তাত চনি |
তেওঁ অনুকুল মই প্ৰচন্ড বতাস |
কলেক নালাগে দহি কৰো সৰ্ব্বনাশ |
কৄষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে এৰা আন কাম |
কৄষ্ণ-শতনামৰ স্মৰি বোলা ৰাম ৰাম |

Category:ধৰ্মগ্ৰন্থ
কামৰূপীয়া ঢুলীয়া

|

অসমৰ ঐতিহ্য বহনকাৰী আন এটি মূল্যৱান কৃষ্টি হ’ল কামৰূপীয়া ঢুলীয়া। ই সম্পূৰ্ণভাৱে লৌকিক আৰু বৰ জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠান। ঢুলীয়া অনুষ্ঠানটিত ভাগ লোৱা লোকসকলৰ অভিনয় কৌশল আৰু হাস্য-ব্যংগ কৌতুকবোৰেই অনুষ্ঠানটিৰ মুখ্য আকৰ্ষণ। এনে এটি মনোৰঞ্জক অনুষ্ঠান সম্প্ৰতি মৃতপ্ৰায়; কিন্তু কেইজনমান উঠি অহা ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত ই পুনৰ জীপ লৈ উঠিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।

ঐতিহ্য

অসমৰ মঠ-মন্দিৰবোৰত দেৱতাৰ বন্দনাৰ সময়ত অন্যান্য বাদ্য যন্ত্ৰৰ লগতে মুখ্য বাদ্য ঢোলো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মন্দিৰৰ বাহিৰতো ঢোলৰ যথেষ্ট সমাদৰ আছিল আৰু কালক্ৰমত ই এক সুকীয়া অনুষ্ঠানত পৰিণত হৈছিল। অসমৰ বিভিন্ন সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত ঢুলীয়া অনুষ্ঠান পৰিৱেশিত হৈছিল- সভা, উৎসৱ আদিৰ মুকলি মঞ্চতে ই অভিনীত হৈছিল।

বৰ্ণনা

কামৰূপীয়া ঢুলীয়া অনুষ্ঠানৰ কেন্দ্ৰস্থল নলবাৰী অঞ্চল। ভাও দিয়া ঠাইখিনিক খলা বোলা হৈছিল। খলা সজাবৰ বাবে কলগছ আৰু কলপাত ব্যৱহৃত হৈছিল। ঢুলীয়া অনুষ্ঠানত পুতলা নাচৰ সাদৃশ্য থকালৈ চাই বহুতে ইয়াক পুতলা নাচৰ ক্ৰমবিকাশিত ৰূপ বুলি ক’ব খোজে। অনুষ্ঠানটিত বহুত মানুহৰ দল এটি থাকে। ঘাই ঢুলীয়া, খৰমৰা ঢুলীয়া, কুস্তিদিয়া ঢুলীয়া, টেমেকা, মহলাধাৰী, সূত্ৰধাৰ আৰু অন্যান্য ভালেমান ব্যক্তিৰদ্বাৰা ই গঠিত হয়। তেওঁলোক স্বভাৱ শিল্পী। তেওঁলোকৰ কাহিনীৰ কোনো লিখিত ৰূপ নাই। মৌখিকভাৱে আৰু কোনো অনুশীলন নকৰাকৈ তেওঁলোকে কাহিনী প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰিছিল। অনুষ্ঠানৰ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে লাগতিয়াল সামগ্ৰীবোৰো দলটিৰ লোকসকলে নিজে নিজে যুগুতাই লৈছিল। ঢোল আৰু অভিনয়ৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কাঁড়, লাঠি, মাৰি, যাঠি-জোং জাতীয় বস্তুবোৰ নিজে যতনাই লৈছিল। প্ৰসাধনৰ সৰু-সুৰা সামগ্ৰীবোৰো ঘৰতেই তৈয়াৰ কৰি লৈছিল। প্ৰসাধনৰ বাবে চাউলৰ গুড়িৰ ব্যৱহাৰ বৰকৈ কৰা হৈছিল। মতা মানুহে ধুতিখন শাৰীৰ দৰে কৰি লৈ আৰু মোছ থাকিলে হাতেৰে ঢাকি তিৰোতাৰ স্থান পূৰণ কৰিছিল। মাতটোও সামান্য সৰু কৰি উলিয়াইছিল। প্ৰথমতে বৰঢোলত গুৰুঘাত মাৰি অনুষ্ঠানটি আৰম্ভ কৰা হয়। তাৰপিছত গুৰিঢোল বজাই খলা ফুৰোৱা বাদী আদি কাৰ্য অনুষ্ঠিত কৰে। ঢোলৰ বাজনা, চং, কুস্তিু, খেল-ধেমালি আদি চাৰ্কাচ আৰু কেৰিকচাৰ ধৰ্মী। মুখাৰ ব্যৱহাৰ এটাৰ এটি মন কৰিবলগীয়া বৈশিষ্ট। ভাৱৰীয়াৰ চৰিত্ৰবোৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কৰিবলৈ সূত্ৰধাৰ জাতীয় চৰিত্ৰ এটাও ইয়াত থাকে। ঢুলীয়াই পদ গাই গাই কাহিনী ব্যাখ্যা কৰে। কিন্তু ঢুলীয়া অনুষ্ঠানৰ কোনো লিখিত বিৱৰণ নথকাৰ ফলত ইয়াৰ প্ৰাচীনত্ব কিমান দূৰ ৰক্ষা পৰিছে তাক সতকাই কোৱা টান।

কামৰূপীয়া ঢুলীয়া সকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিখ্যাত নাম মোহন ভাৱৰীয়া। মোহন ভাৱৰীয়াৰ খ্যাতি নলবাৰী অঞ্চলৰ লগতে গোটেই অসমতেই বিয়পি পৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ

হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাকুমৰ এগৰাকী শিশু সাহিত্যিক হোৱাৰ উপৰি এগৰাকী নাট্যকাৰ, গীতিকাৰ, গল্পকাৰ, কবি, ঔপন্যাসিক আৰু চিত্ৰভাস্কৰ্য শিল্পী হিচাপে পৰিচিত আছিল৷ তেখেতে ২০১৭ চনৰ শিশু সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে৷

জন্ম আৰু পৰিয়াল

নাট্যকাৰ মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰৰ ভাতৃ
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ ১৯৪৩ চনৰ ১৬ জুন তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ কৃষ্ণবিহাৰী চাহ বাগিছাত জন্ম গ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল লক্ষ্মীনাথ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃৰ নাম লিলি বৰঠাকুৰ৷ তেখেতৰ দুগৰাকী পুত্ৰ আৰু দুগৰাকী কন্যা আছে৷

জীৱিকা

হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰৰ জীৱিকা আছিল শিক্ষকতা৷ শিক্ষাগ্ৰহণ শেষ কৰিয়েই তেখেতে তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাৰ্ঘেৰিটাৰ কেটেটাং জনজাতি হাইস্কুলত প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ পিছলৈ তেখেতে তিনিচুকীয়াৰ চেনাইৰাম উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ আহে আৰু তাৰপৰাই ২০০১ চনত চাকৰি জীৱনৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷

অন্যান্য কৰ্ম

হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ এগৰাকী ভাস্কৰ্য শিল্পীও আছিল৷ আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ বৰঠাকুৰ এগৰাকী স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত গীতিকাৰ৷ তেখেতে ২০১৩ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেত অসম নাট্য সন্মিলনৰো তিনিচুকীয়া জিলা শাখাৰ সভাপতি আছিল৷ স্থানীয় বহুতো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে তেখেত জড়িত হৈ অনেক অৱদান আগঢ়াই যায়৷ মাৰ্ক্সবাদ-লেনিনবাদত বিশ্বাসী বৰঠাকুৰে ১৯৮২ চনত চি পি আই (এম এল)ত যোগ দিছিল আৰু ২০০২ চনত দলটোৰ কেন্দ্ৰীয় নিয়ন্ত্ৰণ আয়োগৰ সদস্যও নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ তেওঁ অসম জনসাংস্কৃতিক পৰিষদৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল৷

সাহিত্য কৰ্ম

হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰে ভালেমান শিশু উপযোগী পুথি ৰচনা কৰে৷ সেইবোৰৰ ভিতৰত, বিজ্ঞানে আনিব জোৱাৰ, অমাতৰ মাত, ৰজাৰ দেউল, সোণালী দিনৰ জোনালী ৰাতি, প্ৰসংগ অসমীয়া শিশু নাট, কণ পৰুৱাৰ বিলৈ, খৰিয়ে মেলিলে পাত, হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ নাট্য সমগ্ৰ, পোনা, পুতলীৰ সাধু, পলৰীয়া প্ৰতিধ্বনি, মোৰ গানৰ চৰাই, আইতাৰ মুখৰ পদ্য আৰু গীত, দোকমোকালিৰ বেলি, গীতিমালিকা, পাঁচখন শিশুনাট, চিৰিয়াখানা আদি উল্লেখযোগ্য৷ পাঁচখন শিশুনাটৰ নাটকসমূহ আছিল, কণী যুঁজক লৈ লিখা ’সাধু ককাৰ চোতাল’, ৰতনপুৰৰ ৰত্নকোঁৱৰ, নেজাল সাধুৰ ভেজাল নাট, উশাাহ আৰু পৰুচয়৷ এইবোৰৰ উপৰি তেওঁ ’মই কিয় নাস্তিক নহ’লোঁ’ এখন উল্লেখযোগ্য পুথি৷

বঁটা-সন্মান

হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰে ২০০৯ চনত’মাধবীলতা সাহিত্য বঁটা’ লাভ কৰে৷ ২০১১ চনত অসম সাহিত্য সভাই বৰঠাকুৰক ’ধৰ্মেশ্বৰ কটকী শিশু সাহিত্য বঁটা’ৰে সন্মানিত কৰে৷ ২০১৭ চনত তেওঁৰ ’হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ শিশু নাট-সমগ্ৰ’ পুথিৰ বাবে ’শিশু সাহিত্য অকাডেমী বঁটা’ লাভ কৰে৷

মৃত্যু

কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ দীৰ্ঘদিনে চিকিৎসাধীন হৈ থকা বৰঠাকুৰৰ ২৪ জুন, ২০২২ সন্ধিয়া প্ৰায় ৬ বাজি ৩০ মিনিটত মাকুমৰ নিজা ঘৰত ৮১ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয়৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
কোকৰাঝাৰ বিধানসভা সমষ্টি

কোকৰাঝাৰ বিধানসভা সমষ্টি ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব ৰাজ্য অসমৰ ১২৬ খন বিধানসভা সমষ্টিৰ ভিতৰত অন্যতম। ভাৰতীয় নিৰ্বাচন আয়োগৰ ২০২৩ চনৰ সমষ্টি পুনৰ নিৰ্ধাৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ অধীনত এই সমষ্টিটো নতুনকৈ গঠন কৰা হয়। এই সমষ্টিটো অনুসূচিত জনজাতি ৰ বাবে সংৰক্ষিত।

ভৌগোলিক অৱস্থিতি আৰু প্ৰশাসন

কোকৰাঝাৰ সমষ্টিটো নামনি অসম বিভাগৰ কোকৰাঝাৰ জিলাত অৱস্থিত। ই কোকৰাঝাৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত এটা বিধানসভা খণ্ড।

বিধায়কসকলৰ তালিকা

২০২৩ চনত সমষ্টিটো নতুনকৈ গঠন হোৱাৰ পিছত ২০২৬ চনত ইয়াত প্ৰথমখন বিধানসভা নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়।

নিৰ্বাচন বৰ্ষ বিধায়ক ৰাজনৈতিক দল
২০২৬ সেউলী মহিলাৰী বড়োলেণ্ড পিপলছ ফ্ৰণ্ট

নিৰ্বাচনী ফলাফল

২০২৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন

2026

লগতে চাওক

অসম বিধানসভাৰ সমষ্টিসমূহৰ তালিকা
কোকৰাঝাৰ জিলা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা সমষ্টিসমূহ
ব্ৰজ সাহিত্য

ব্ৰজ সাহিত্য ব্ৰজ ভাষাত ৰচিত সাহিত্য। এই ভাষা ১৫ শতিকাৰ সময়ছোৱাত ভক্তি আন্দোলনৰ কৃষ্ণৰ প্ৰশংসাৰ ভক্তিমূলক গীতৰ ৰূপ হিচাপে বিকশিত হোৱা পশ্চিমীয়া হিন্দী ভাষাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম সাহিত্যিক ভাষা। ই প্ৰায়ে ৰহস্যময় প্ৰকৃতিৰ, ঈশ্বৰৰ সৈতে মানুহৰ আধ্যাত্মিক মিলনৰ সৈতে জড়িত, কাৰণ প্ৰায় সকলো ব্ৰজ কবিকে ঐশ্বৰিক গুণসম্পন্ন সন্ত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু এইদৰে তেওঁলোকৰ কথাক ঐশ্বৰিক উৎসৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি গণ্য কৰা হয়। উত্তৰ ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত সাহিত্যৰ বহুখিনিয়েই এই কৃষ্ণকেন্দ্ৰিক। ইয়াৰ সাহিত্য পৰম্পৰাও কৃষ্ণৰ গুণানুকীৰ্তন। ব্ৰজ অঞ্চলৰ এক চহকী ঐতিহ্য আছে আৰু ইয়াৰ চালিকাশক্তি আছিল মূলতঃ সুৰদাস, তুলসীদাস, আচাৰ্য ৰাম চন্দ্ৰ শুক্লা, ৰাষ্খান, আমিৰ খশ্ৰু আদি কবিসকলৰ সাহিত্যিক সৃষ্টিৰাজি।

ব্ৰজ ভাষাই কৃষ্ণকেন্দ্ৰিক ধৰ্মৰ বাবেই প্ৰচুৰ সাহিত্যিক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে, কবিয়ে কৃষ্ণৰ শৈশৱৰ চঞ্চল আৰু গভীৰ দৃষ্টান্তৰ আশে-পাশে ঘূৰি থকা কবিতা ৰচনা কৰে, যাক তেওঁলোকৰ প্ৰিয় প্ৰভুৰ ব্ৰজ অঞ্চলৰ জীৱনৰ লীলা বুলি কোৱা হয়।

ব্ৰজভাষাৰ সাহিত্য কৃতি

ব্ৰজভাষাত ৰচিত কেইখনমান উল্লেখযোগ্য সাহিত্য হ’ল:-

স্বামী শ্ৰী শ্ৰীভট্ট দেৱাচাৰ্যৰ যুগল শতক; ৰাধা কৃষ্ণ পূজাৰ নিম্বৰ্ক সম্প্ৰদয় পৰম্পৰাৰ অংশ হিচাপে খ্ৰীষ্টীয় চতুৰ্দশ শতিকাত ৰচনা কৰা ব্ৰজ ভাষাৰ প্ৰথমখন ‘বাণী’ গ্ৰন্থ হিচাপে পৰিচিত।
তুলসীদাসৰ বিনয় পত্ৰিকা
কবি সুৰদাসৰ সুৰ সাগৰ
আচাৰ্য ৰাম চন্দ্ৰ শুক্লাৰ বুদ্ধ চৰিত
আমিৰ খশ্ৰুৰ চুফী কবিতা
কবি ভূষণৰ প্ৰশংসা
কিশনগড়ৰ শাসকৰ দৰবাৰ কবি বৃন্দৰ দ্বাৰা বৃন্দ সাতসাই(১৬৪৩ - ১৭২৩)

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
শুভ্ৰা গুপ্তা

শুভ্ৰা গুপ্তা এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সমালোচক যি দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছত লিখে। ২০১২ চনত চিনেমাৰ শ্ৰেষ্ঠ লেখাৰ তেওঁ ৰামনাথ গোৱেংকা বঁটা লাভ কৰা৷ তেখেত ২০১২ চনৰ পৰা ২০১৫ চনলৈকে চেণ্ট্ৰেল ব’ৰ্ড অৱ ফিল্ম চাৰ্টিফিকেশনৰ সদস্য আছিল। তেওঁ 50 Films That Changed Bollywood, 1995–2015 - লেখিকা।

কৰ্মজীৱন

গুপ্তাই ১৯৯০-দশকৰ আৰম্ভণিতে সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰে৷ সমান্তৰালভাৱে তেওঁ ছবিৰ পৰ্যালোচনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বিশ বছৰতকৈও অধিক সময় চলচ্চিত্ৰ সমালোচক হিচাপে কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ বিকাশৰ বিষয়ে ৫০ ফিল্মছ ডেট চেঞ্জড বলীউড, ১৯৯৫–২০১৫ নামৰ গ্ৰন্থখন লিখিছিল।

২০১১ চনত তেওঁক তিনি বছৰৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰমাণীকৰণ ব'ৰ্ডত নিযুক্তি দিয়া হয়।

তেওঁ দিল্লী আৰু মুম্বাইত দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ ফিল্ম ক্লাবৰ কিউৰেটৰ আৰু পৰিচালনা কৰে। প্ৰদৰ্শনৰ পিছত এনিমেটেড আলোচনা অনুষ্ঠিত হয়, যি অনুষ্ঠানৰ তেওঁ আঁত ধৰে । ইউৰোপৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱলৈ সঘনাই ভ্ৰমণ কৰা গুপ্তাই ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জুৰীত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।

গ্ৰন্থ

50 Films That Changed Bollywood, 1995–2015, 9789351778479
IRRFAN: A Life in Movies, 9788119300853

বঁটা

2012 Ramnath Goenka Award for the Best Writing on Film

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ সমালোচক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
ফাবাংকূট উৎসৱ

ফাবাংকূট উৎসৱ উৎসৱ ডিমা হাচাও জিলাত বসবাস কৰা কম জনসংখ্যাৰ ’বেইটে’ সম্প্ৰদায়ৰ পয়োভৰপূৰ্ণ জাতীয় উৎসৱ৷ এই উৎসৱ কৃষিকৰ্মৰ লগত জড়িত৷ কৃষিকৰ্মৰ লগত জড়িত আন আন উৎসৱসমূহ হ’ল, কৃষিৰ আৰম্ভণিৰে পৰা একাদিক্ৰমে চেমচ’ই কূট, পামচাৰ কূট, লাবাংকূট আদি৷ তেওঁলোকৰ উৎসৱসমূহ প্ৰধানকৈ দুই ভাগত ভগাব পাৰি, কৃষিভিত্তিক আৰু বিজয় প্ৰদৰ্শক৷ কৃষিভিত্তিক এই ফাবাংকূট উৎসৱ ভৈয়ামৰ ভোগালী বিহুৰ দৰে কৃষি কাৰ্য সামৰণি পৰাৰ পাছত ভঁৰালত লখিমী সুমুওৱাৰ আনন্দত সকলোৱে মিলি নৃত্য-গীতৰ মাজেৰে পালন কৰে৷ এই উৎসৱৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু বেইটে জনগোষ্ঠীৰ উপাস্য দেৱতা “ফাবাংকূট পাৰ্থিয়ান’’৷ সমাজৰ মুখীয়ালসকলৰ নেতৃত্বত নৃত্য-গীতৰ সকলো অনুষ্ঠান সুপৰিচালিত হয়৷ মুখীয়ালসকল হ’ল, ’খুৱপু’ (গাওঁবুঢ়া), ’চিয়েৰ কালিম’ ( মূখ্য বিষয়া), ’থিয়েমপু’ (পূজাৰী) আদি৷ এইসকলৰ আলোচনা আৰু পৰামৰ্শমতে অন্যান্য উৎসৱৰ দৰে ফাবাংকূট উৎসৱৰো আয়োজন কৰা হয়৷ ফাবাংকূট গাঁৱৰ মাজৰ মুকলি ঠাইত অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ ’ফাবাংকূট পাৰ্থিয়ান’ক উদ্দেশ্যি ’থিয়ামপু’য়ে ছাগলী, কুকুৰা, ম’হ, গাহৰি আদি বলি দিয়ে৷ তাৰপাছত সকলোৱে লাউপানী আৰু ভোজ-ভাত খাই আনন্দ কৰে৷ এই উৎসৱত নানা খেল-ধেমালি আৰু নৃত্য পৰিৱেশন কৰি গীতৰ দ্বাৰা মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰি গীত জুৰে৷ ফাবাংকূট উৎসৱত দুখ প্ৰকাশক গীতো গোৱা হয়৷ উৎসৱৰ আনন্দৰ মাজতে গাভৰুৱে অতীতৰ প্ৰেমৰ কথা সুঁৱৰি বিলাপগীত গায়৷ গাভৰুৰ প্ৰেমিকৰ যদি মৃত্যু হয়, তেন্তে তেওঁৰ গুণ-যশ বৰ্ণাই উৎসৱৰ মাজতে শোক কৰে৷ তেনে এটি শোকগীতৰ উদাহৰণ কথাৰে দিয়া হ’ল:-- ’যুদ্ধত শত্ৰুক জিনিবৰ জোখাৰে তেওঁৰ প্ৰিয়তম শক্তিমন্ত নহয়, সেয়ে শত্ৰুৱে তেওঁক মৃত্যুৰ মুখলৈ ঠেলি দিলে৷ তেওঁৰ মিঠা সান্নিধ্যৰ মধুৰ স্মৃতিয়ে আজিও গাভৰুগৰাকীৰ হৃদয়ৰ গোপন অংশ হেঁচুকি যায়.....৷’

সাজ-পাৰ

উৎসৱ উপলক্ষে বেইটে জনগোষ্ঠীৰ পুৰুষ মহিলা উভয়েই পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ পিন্ধি নৃত্যত অংশ গ্ৰহণ কৰে৷ মহিলাসকল বোঁৱা-কটাত পাকৈত৷ তেওঁলোকে ’পৱন-ৰিকল’(কঁকালত বান্ধি মাটিত বহি বোৱা তাঁতশাল)ত তেওঁলোকৰ সাজ-পাৰ বৈ উলিয়ায়৷ মহিলাসকলে ’পুৱানবুম’(মেখেলা), ’জাকুৱা’(ছাৰ্ট বা চোলা), ’চইপৱন’(মেঠনি) আৰু ’ৰিটাই’ (মূৰত মৰা ফিটা) পিন্ধে৷ পুৰুষসকলে ’পুৱান’(ধুতি), ’ৰিংজেল’(চোলা), আৰু ’লুখুম’(পাগুৰি) পিন্ধে৷ মহিলাসকলে পইচাৰে গঁথা ’ৰিথাই’ (মালা) অলংকাৰ হিচাপে পৰিধান কৰে৷

বাদ্যযন্ত্ৰ

ফাবাংকূট উৎসৱ বা আন উৎসৱত বেইটেসকলে চেৰেণ্ডা, ’ভাৰৰিবো’(কাঁহ), ’ভাৰপুই’(বৰকাঁহ), ’খুৱং’ (ঢোল), ’ৰচেম’( তিতালাউৰ খোলা আৰু বাঁহীৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী বাদ্য), ’চংপ্ৰেং’ (বাঁহ এপাবত দুডাল চেঁচুৰে সজা বাদ্য), ’থেইলে’(বাঁহী), ’টেংৰেপ’(তাল), ’টুই মেই খুৱং’(বাঁহৰ চুঙাৰ বাদ্য) আদি বজাই গীতৰ তালে তালে নৃত্য কৰে৷

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
মেন্দিপথাৰ

উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ উত্তৰ গাৰো পাহাৰ জিলাত অৱস্থিত মেন্দিপথাৰ হৈছে এখন গাঁও। ই ছিমছাং নদীৰ পাৰত অৱস্থিত।

নামৰ উৎপত্তি

ঔপনিৱেশিক যুগৰ পৰাই মেন্দিপথাৰ ৰ এক চহকী ইতিহাস আছে। ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ব্ৰিটিছে এই অঞ্চলৰ মূল্যৱান কাঠ আৰু চাহ উদ্যোগৰ ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। "মেন্দিপথাৰ" নামটো গাৰো শব্দ দুটাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, "মেন" মানে ডাঙৰ আৰু "দি" মানে নদী দ্বীপ। চহৰখনৰ পৰা দেখা পোৱা ছিমছাং নদীৰ এটা বৃহৎ নদী দ্বীপৰ নামেৰে এই চহৰখনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। পিছলৈ স্থানীয় লোকৰ বিৰোধিতাৰ বাবে ২০০৭ চনত দুধনৈ–মেন্দিপথাৰলৈ প্ৰান্তিককৰণ সলনি কৰা হয়। অসম আৰু মেঘালয়ৰ ৰে’লৱেলৈ মাটি চম্ভালি পলম হোৱাৰ বাবে ২০১৩ চনলৈকে কাম লেহেমীয়া হৈছিল।২০১৩ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ভিতৰত ভূমি অধিগ্ৰহণৰ কাম সম্পূৰ্ণ হৈছিল।

বৰ্তমান ই পাহাৰীয়া ৰাজ্য মেঘালয়ৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ ৰেল ষ্টেচন। ২০১৪ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰত ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে মেন্দিপথাৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অনুষ্ঠানৰ সমাৱেশলৈ ভিডিঅ’ কনফাৰেন্সৰ জৰিয়তে ৰে’ল ষ্টেচনটো উদ্বোধন কৰে। মেন্দিপথাৰ–গুৱাহাটী পেচেঞ্জাৰ হৈছে মেন্দিপথাৰৰ পৰা যাত্ৰা কৰা একমাত্ৰ ৰে'ল।

তথ্য সংগ্ৰহ
সাতশাকী

সাতশাকী হৈছে অসমীয়া লোকসকলে পালন কৰা ব'হাগ বিহুৰ সময়ত এশ এবিধ শাক খোৱাৰ এক পৰম্পৰা। সাতশাকী নামটো ব'হাগৰ সাতবিহুৰ যিকোনো এদিন খোৱাৰ পৰম্পৰাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। অঞ্চলভেদে এশ এবিধৰ সলনি এশ আঠবিধ শাক খোৱাৰো পৰম্পৰা আছে। এই প্ৰথাৰ তাৎপৰ্য্য এয়ে যে বছৰৰ এইখিনি সময়ত ঘৰৰ বাৰী বা দাঁতি-কাষৰীয়া পৰিৱৱেশত থকা গছ-লতিকাত নতুন পাতৰ সমাহাৰ ঘটে। তাৰে শতাধিক শাক গোটাই খোৱাটো সহজসাধ্য হয়। এই প্ৰথাটো প্ৰকৃততে প্ৰতীকী অৰ্থতহে পালন কৰা হয় বুলি ধাৰণা কৰা হয়। সাতশাকীক অঞ্চলভেদে 'হাঁ‌হেখাঁ‌তী' বা 'পাৰেখাঁ‌তী' বুলিও কোৱা হয়। এই শাক-পাতসমূহৰ ভিতৰত অমিতাৰ ফুল, অমৰাৰ ফুল, আমৰ কোঁ‌হ, আনাৰসৰ কোঁহ, আদাৰ পাত, ওলকবিৰ পাত, কঁঠালৰ মুচি, কেঁহেৰাজ, কচুশাক, কোৱাভাতুৰি,  কাচিদঁ‌ৰিয়া, কাঠআলুৰ আগ, কৰ্দৈৰ পাত, কলমৌ শাক, কলপচলা, কোমোৰাৰ পাত, ভাতকেৰেলাৰ আগ, খুতৰা, গাখীৰতী, গৰুখিচ, চুকাশাক, চজিনাৰ পাত, চালকুঁৱৰী, চিৰতা, জিলমিল, জেতুলীপকা, জালুকৰ পাত, জলকীয়াৰ পাত, জাতিলাউৰ পাত, জিকাৰ পাত, টিকনিবৰুৱা, টেঙামৰা, টেঙেচি, তিতাফুল, তুলসী, দোৰোণবন, সোণবৰীয়াল, দুপৰটেঙা, ধনিয়া, ঢেকীয়া, নৰসিংহ, নেফাফু, নুনি পাত, নিলাজী বন, পিৰালি পালেং, পিঁয়াজপাত, পদিনা, পালেং, পুৰৈশাক, পনৌনৌৱা, পচতীয়া, পিপলি, ব্ৰাহ্মীশাক, বিলাহীৰ পাত, বনজালুক, বেতগাজ, বিহলঙনি, বকফুল, বৰমানিমুনি, বৰ্হমথুৰি, ভেদাইলতা, ভাঙ, ভৃঙ্গৰাজ, ভেকুৰি, মাটিকাঁদুৰি, সৰু মানিমুনি, মহানিম, মচন্দৰী, মানধনিয়া, মৰলীয়া, মৰিচা, মৰাপাট, মধুৰীআমৰ আগ, মধুসোলেং, ৰঙালাউৰ আগ, লফাশাক, লাইজাবৰী, লাইশাক, শেৱালিৰ পাত, সৰিয়হ শাক, শুকলতি, হাতীখুতৰা, হেলচী ইত্যাদি সততে ব্যৱহাৰ হয়। ঠাইভেদে শাকসমূহ ভিন্ন হ'ব পাৰে।

লোকাচাৰ

পৰম্পৰা অনুযায়ী গৰুবিহুৰ দিনা শাকনি বাৰী বা পথাৰৰ পৰা এই শাকসমূহ বুটলি অনা হয়। ইয়াক কোৱা হয় 'সাতশাকী তোলা'। সাধাৰণতে গৰুবিহুৰ দিনা গধূলি শাকসমূহ একেলগে ভাজি খোৱাৰ নিয়ম। ঠাইভেদে চেৰাবিহুৰ দিনাও সাতশাকী খোৱা হয়। অৱশ্যে সাতবিহুৰ যিকোনো এদিন সাতশাকী খাব পৰা যায়। লোকবিশ্বাস অনুসৰি সেইদিনা সাধাৰণতে বিহ বা অখাদ্য বুলি গণ্য কৰা শাক-পাত সাতশাকীৰ সৈতে খালেও ই কোনো অপকাৰ নকৰে। ঠাইবিশেষে গৰু বিহুৰ দিনা গৰুৰ গালৈ ছটিওৱা চাটৰ পাচলিৰ একাংশও সাতশাকীৰ সৈতে মিহলাই খোৱা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বিহু
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
নাইক্স

নাইক্স হৈছে গ্ৰীকসকলৰ নিশাৰ দেৱী। এক ছায়াময় চিত্ৰ, নাইক্স সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিতে ইৰেবাছৰ (অন্ধকাৰ) সৈতে লগ হৈ হিপ্নোছ (টোপনি) আৰু থানাটোছৰ (মৃত্যু) দৰে আন আদি-দেৱতাসকলৰ জন্ম দিছিল। তেওঁৰ উপস্থিতি বৰ্তমানলৈকে বৰ্তি থকা আখ্যানসমূহত কমেই পোৱা যায়, কিন্তু তেওঁক এনে এক ব্যতিক্ৰমী শক্তি আৰু সৌন্দৰ্যৰ চিত্ৰ হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে যে স্বয়ং জ্যুচেও তেওঁলৈ ভয় কৰে।

পৌৰাণিক কাহিনী আৰু সাহিত্য

হেচিঅ’ড

হেচিঅ'ডৰ থিঅ’গনিৰ মতে নাইক্সৰ জন্ম কেঅ’ছ বা মহাশূন্যৰ পৰা হৈছিল। ইৰেবাছৰ (অন্ধকাৰ) সৈতে, লগ হৈ নাইক্সে ইথাৰ (উজ্জ্বলতা) আৰু হেমেৰাৰ (দিন) জন্ম দিয়ে। পিছত নিজে নাইক্সে ম'ৰছ (সৰ্বনাশ, গন্তব্য), কেৰেছ (ধ্বংস, মৃত্যু), থানাটোছ (মৃত্যু), হিপ্নোছ (টোপনি), ওনেইৰোই (সপোন), ম’মাছ (দোষ), অ’ইজিছ (বেদনা, দুখ), হেস্পেৰাইডছ, মৈৰাই (ভাগ্য), নেমেচিছ (ক্ৰোধ, প্ৰতিশোধ), এপেটে (প্ৰৱঞ্চনা), ফিলোটছ (বন্ধুত্ব), গেৰাছ (বৃদ্ধ বয়স), আৰু এৰিচৰ (বিবাদ) জন্ম দিয়ে। শেষত নাইক্সে হেডিচৰ নাৱৰীয়া চাৰনৰ জন্ম দিয়ে।
টাৰ্টাৰাছৰ বৰ্ণনাত হেচিঅ’ডে সেই ঠাই নাইক্স আৰু তেওঁৰ সন্তান হাইপ্নোছ আৰু থানাটোছৰ বাসস্থান বুলি উল্লেখ কৰিছে। হেচিঅ’ডে আৰু কয় যে নাইক্সৰ জীয়ৰী হেমেৰা (দিন) প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে নাইক্সে টাৰ্টাৰাছ এৰে আৰু হেমেৰাই প্ৰস্থান কৰিলে নাইক্স ঘূৰি আহে। ঋকবেদৰ ৰাত্ৰি (নিশা) আৰু ঊষাৰ চিত্ৰায়নৰ সৈতে এই বৰ্ণনাৰ মিল দেখা যায়।

হোমাৰ

ইলিয়াডত টোপনিৰ দেৱতা হিপ্নোছে জ্যুচক নিদ্ৰামগ্ন কৰাৰ পিছত হীৰাক এক পুৰণি উপকাৰৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে। তেওঁ পূৰ্বতে এবাৰ হীৰাৰ কথামতে জ্যুচক নিদ্ৰামগ্ন কৰিছিল যাৰ ফলত হীৰাই হেৰাক্লেছৰ (যি ট্ৰয়ৰ পৰা সাগৰীয় পথেৰে উভতি আহিছিল) দুৰ্ভাগ্যৰ সূচনা কৰিব পাৰিছিল। এই কথাত জ্যুচ ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু হিপ্নোছ ভয়ত তেওঁৰ মাতৃ নাইক্সৰ কাষলৈ পলাই আছে। হোমাৰে বৰ্ণনা কৰিছে যে হিপ্নোছে তেওঁৰ শক্তিশালী মাতৃক আবেদন কৰি জ্যুচৰ ক্ৰোধৰ পৰা ৰক্ষা পৰে। এই ঘটনাৰ পিছত তেওঁ জ্যুচক কেৱল কেইবাৰমানহে বিচলিত কৰিছিল আৰু সদায় জ্যুচৰ পৰা ৰক্ষা পৰিবলৈ নাইক্সৰ ওচৰলৈ পলায়ন কৰিছিল।

অন্যান্য

এৰিষ্টোফেনছৰ দ্য বাৰ্ডছৰ আৰম্ভণিৰ কোৰাছত নাইক্স হৈছে প্ৰথম নীতি। ইয়াত তেওঁ ইৰ'চৰ মাতৃও।
সাগৰৰ সিপাৰে বা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ কাষৰীয়া কোনো ঠাইত অৱস্থিত নাইক্সৰ গুহা বা প্ৰাসাদৰ বিষয়বস্তু পাৰমেনাইডছৰ দাৰ্শনিক কবিতাত প্ৰতিধ্বনিত হ'ব পাৰে।
কিছুমান বিৱৰণত যাদুবিদ্যাৰ দেৱী হেকেটক নিশাৰ জীয়ৰী বুলিও কোৱা হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা