ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ষ্ট'নহেঞ্জ

ষ্ট'নহেঞ্জ হ'ল ইংলেণ্ডৰ ছালিছবুৰি নামৰ ঠাইত অৱস্থিত এটা প্ৰাগৈতিহাসিক স্থাপত্য কৃতি। ১৯৮৬ চনত ইউনেস্কৱে ষ্ট'নহেঞ্জক বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান ৰূপে ঘোষণা কৰে। ষ্ট'নহেঞ্জত ১৬২টা শিল আছে আৰু তাৰ ওপৰত আছে ৩৫টা দণ্ডাকৃতিৰ শিল। প্ৰকাণ্ড শিলাখণ্ডবোৰ মাটিৰ লগত প্ৰোথিত হৈ আছে। সেই শিলবোৰৰ কিছুমান বালি-শিল আৰু কিছুমান নীলা শিল। এই বৃত্তীয় শৈল গাঁথনিৰ ধ্বংসাৱশেষ এটা ৩২০ ফুট গড়খাৱৈ সজ্জাৰ ভিতৰত আছে। ষ্ট'নহেঞ্জৰ প্ৰাগৈতিহাসিক শিলবোৰৰ সজ্জাৰ লগত সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱীকে ধৰি গ্ৰহবোৰৰ চলনৰ সম্পৰ্ক থকা যেন ধাৰণা হয়। গ্ৰীষ্ম আৰু শীত, দুয়ো ঋতুতে সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ উদয় আৰু অস্ত যোৱাৰ সময়ৰ লগতো সেই সজ্জাৰ কিছু সংগতি আছে। সম্ভৱতঃ প্ৰাগৈতিহাসিক যুগৰ কোনো পণ্ডিতে এনেবোৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিবলৈ ষ্ট'নহেঞ্জক ব্যৱহাৰ কৰিছিল। সেইবাবে ষ্ট'নহেঞ্জক প্ৰাগৈতিহাসিক কম্পিউটাৰ বুলিও কোৱা হয়।

নিৰ্মাণ কাৰ্য্য

তিনি হাজাৰ বছৰজোৰা সময় পৰিক্ৰমাৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত ষ্ট'নহেঞ্জ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। সেই সময়ৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ষ্ট'নহেঞ্জ এক অসম্ভৱপ্ৰায় কাম আছিল আৰু তাৰ বাবে যথেষ্ট বুদ্ধি,দৃঢ়তা আৰু শাৰীৰিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। "হেঞ্জ" নামৰ এটা গড়খাৱৈ সজ্জা তাত প্ৰায় পাঁচ হাজাৰ বছৰৰ আগেয়ে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ডাঙৰ শিলাখণ্ডবোৰ পাছত যোগ দিয়া হয়।

নিৰ্মাণৰ উদ্দেশ্য

ষ্ট'নহেঞ্জ ইংলেণ্ডৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত প্ৰাচীন কীৰ্তিবোৰৰ অন্যতম। কি উদ্দেশ্যত ইয়াক নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল সেয়া স্পষ্ট নহয়। বহুতৰ মতে সেয়া আছিল বিশ্ব দেৱতাক আৰাধনা কৰিবৰ বাবে স্থাপিত এটা মন্দিৰ। বহুতে আকৌ ইয়াক প্ৰাগৈতিহাসিক কালৰ কেলেণ্ডাৰৰ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ঘটনাবোৰ চিহ্নিত কৰিবলৈ সজা এটা মান মন্দিৰ বুলিও ক'ব খোজে। আন কিছুলোকে ধাৰণা কৰে যে এয়া আছিল সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ সমাধি দিয়া এখন পবিত্ৰ স্থান।

ষ্ট'নহেঞ্জৰ নিৰ্মাণৰ কাহিনী

ষ্ট'নহেঞ্জ কোনে সাজিছিল তাকেলৈ কেইবাটাও কাহিনী প্ৰচলিত আছে।
এটা কাহিনী মতে তাত কিছুমান দৈত্যই তাণ্ডৱ নৃত্য কৰি আছিল আৰু পাছত কোনো দেৱতাৰ অভিশাপত নাচি থকা দৈত্যবোৰ শিললৈ পৰিণত হৈ এই প্ৰকাণ্ড স্থাপত্য কৃতিৰ সৃষ্টি হয়।
আন এটা কাহিনী মতে মাৰ্লিন (Merlin) নামৰ এজন যাদুকৰে যাদুৰ বলেৰে আয়াৰলেণ্ডৰ পৰা ছালিছবুৰিৰ সমতললৈ এই শিলবোৰ আনিছিল।
পৌৰাণিক প্ৰত্নতত্ত্ব অধ্যয়ন কৰা দুই-এজন পণ্ডিতৰ মতে ড্ৰুইড (Druid) নামৰ এজন উচ্চ শ্ৰেণীৰ পুৰোহিতে বলি দিয়া উৎসৱ পালন কৰিবলৈ ষ্ট'নহেঞ্জ নিৰ্মাণ কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্য
শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
কমলাবাৰী সত্ৰ

কমলাবাৰী সত্ৰ মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ প্ৰিয় শিষ্য বদুলা আতাই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এওঁৰ প্ৰকৃত নাম কমলাকান্ত আতা। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ আজ্ঞামৰ্মে মাধৱদেৱৰ গাৰ বদ্বল দি ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ অনুমতি দিয়াত বদলা নাম পায়। সেয়ে বদলা পদ্ম আতাৰুপে পৰিচিত হয়।কালক্ৰমত এইখন সত্ৰ মূলতঃ চাৰিভাগ হয়। মূল কমলাবাৰী, উত্তৰ কমলাবাৰী, মধ্য কমলাবাৰী আৰু নতুন কমলাবাৰী।
মূল কমলাবাৰী সত্ৰৰ বৰ্তমান সত্ৰাধিকাৰ হ'ল শ্ৰীশ্ৰী ভৱকান্ত দেৱগোস্বামী, উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ বৰ্তমান সত্ৰাধিকাৰ হ'ল শ্ৰীশ্ৰী জনাৰ্দন দেৱগোস্বামী আৰু নতুন কমলাবাৰী সত্ৰৰ বৰ্তমান সত্ৰাধিকাৰ হ'ল শ্ৰীশ্ৰী সত্যজিৎ মহন্ত।

তথ্য সংগ্ৰহ

মাজুলীৰ ঐতিহ্য, সংকলন আৰু সম্পাদনা - জয়ন্ত কুমাৰ বৰা,অনন্ত কলিতা।

শ্ৰেণী:সত্ৰ
বলজিন্দৰ কৌৰ

বলজিন্দৰ কৌৰ এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ হাৰিয়ানৱী, হিন্দী আৰু তামিল ছবিত অভিনয় কৰিছে।

জীৱনী

কৌৰ পঞ্জাৱৰ ভোগপুৰৰ ওচৰৰ ভোণ্ডিয়ান গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰি ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। হোছিয়াৰপুৰৰ ডি এ ভি কলেজত শিক্ষা গ্ৰহণৰ সময়ত নাটকৰ প্ৰতি আগ্ৰহ গঢ় লৈ উঠে আৰু ১৯৯৪ চনত পঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয়ত সাধাৰণ শিক্ষাৰ সলনি নাটকত ডিগ্ৰী লবলৈ পাঠ্যক্ৰম বাছি লয়। স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ হাৰিয়ানাৰ হিছাৰৰ এখন বিদ্যালয়ত নাটকৰ পাঠদান আৰম্ভ কৰে আৰু পিছলৈ ২০০০ চনত বৃজেশ শৰ্মাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, যিজন বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁৰ সহপাঠী আছিল। শৰ্মা ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ আন এটা শিক্ষাবৰ্ষচো তেওঁৰ সহপাঠী আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:পাঞ্জাবী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
কাব্য শেট্টী

কাব্য শেট্টী এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু মডেল যিয়ে মূলতঃ কানাড়া ছবিত অভিনয় কৰে। ২০১৩ চনত শেট্টি কানাড়া ছবি নাম দুনিয়া নাম ষ্টাইলৰ জৰিয়তে অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ ইষ্টকাম্য (২০১৬), জুম (২০১৬), ছিলিকন চিটি (২০১৭) আৰু ব্ৰ' ডেডী (২০২২) ছবিৰে ব্যৱসায়িক সফলতা লাভ কৰে।

প্ৰাথমিক জীৱন

কাব্যৰ জন্ম হৈছিল কৰ্ণাটকৰ মাঙ্গলোৰত।
মাঙ্গলোৰত স্কুলীয়া শিক্ষা কৰাৰ পিছত এন.এম.এ.এম.ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজি, নিটে ৰ পৰা কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান অভিযান্ত্ৰিকীত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়ত শেট্টিয়ে কেইবাটাও টেলিভিছন বিজ্ঞাপনত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত কেইটামান মডেলিং এচাইনমেণ্ট কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ বাংগালুৰুলৈ গুচি যায় আৰু ২০১১ চনত ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া সৌন্দৰ্য্য প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰে,
তেওঁ বাণিজ্যিক মডেল হিচাপেও কাম কৰিছিল আৰু কেইবাটাও ছপা আৰু টেলিভিছন বিজ্ঞাপনত অভিনয় কৰিছিল। য'ত তেওঁ এগৰাকী সাংবাদিকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। আৰু "প্ৰচণ্ড প্ৰতিশ্ৰুতি দেখুৱাইছিল"।
তেওঁৰ ভৱিষ্যত মুক্তিৰ ছবিসমূহৰ ভিতৰত অৰ্ধকালীন কানাড়ী ছবি বিজয়দিত্য অন্যতম।

সুপৰিচিত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা নাগথিহল্লী চন্দ্ৰশেখৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ইষ্টকম্যৰ সৈতে শ্বেট্টীয়ে সফলতা লাভ কৰে।
২০১৭ চনত তেওঁৰ তিনিখন ছবি মুক্তি পাইছিল: স্মাইল প্লিজ,
গুৰুনন্দন, এমএমএম', অভিনয় কৰা অৰু গৌড়াৰ সৈতে; আৰু ছিলিকন চিটি, শ্ৰীনগৰ কিটিৰ সৈতে।

২০২০ আৰু ২০২১ চনত কাব্যই কানাড়া আৰু তেলেগু ভাষা দুয়োটা ভাষাৰ চিনেমাত অভিনয় কৰিছিল।
কাব্যই ৰবিচন্দ্ৰনৰ আগন্তুক ছবি ৰবি বোপন্না ৰ চেটত মুখ্য মহিলা হিচাপে ভৰি দিছিল, আনহাতে পুনীথ ৰাজকুমাৰে অভিনয় কৰা যুৱৰাথ্ন ৰ টাইটেল ট্ৰেকত তেওঁক দেখা গৈছিল।

মিডিয়া ইমেজ

২০১৭ চনত বাংগালুৰু টাইমছৰ সৰ্বাধিক বাঞ্ছনীয় মহিলাৰ তালিকাত শেট্টিয়ে ২৯ নম্বৰ স্থান লাভ কৰিছিল।
২০১৯ চনত শেট্টিয়ে নিজাকৈ কাপোৰ আৰু গহনা ব্ৰেণ্ড কাছ মুকলি কৰে।
তেওঁ আদ্যা ফাউণ্ডেশ্যনৰ সৈতেও জড়িত আৰু শিশুৰ কল্যাণত অৰিহণা যোগায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
উমাদে ভাট্টিয়ানী

উমাদে ভট্টিয়ানী (জন্ম: অজ্ঞাত-মৃত্যু: ১৫৬২ চন) যাক অন্য নাম উমাদেও আৰু উমা দেৱী বুলিও জনা যায়, মাৰৱাৰৰ বিখ্যাত ৰাথোৰ শাসক মালদেও ৰাথোৰৰ পত্নীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম পত্নী আছিল। মালদেও ৰাথোৰৰ ৰাজত্ব কাল আছিল ১৫৩০ - ১৫৫১ চন। মালদেওৰ পত্নী উমাদেয়ে স্বামীক কৰা ব্যৱহাৰৰ বাবে সমাজে তেওঁক ৰুথী ৰাণী — খঙাল বা ক্ষুব্ধ ৰাণী বা 'ৰাণী-যি-চুপতি মৰা" নামেৰে জনা গৈছিল।

পৰিয়াল

উমাদে ভাট্টিয়ানী জয়ছালমেৰৰ ভাট্টি ৰাজপুত বংশৰ এগৰাকী ৰাজকুমাৰী আৰু জয়ছালমেৰৰ শাসক ৰাৱাল লুংকৰণ ভাট্টি (ৰাজত্বকাল ১৫৩০ - ১৫৫১)ৰ কন্যা আছিল। তেওঁৰ ভগ্নী ধীৰ বাই ভট্টিয়ানী আছিল মেৱাৰৰ মহাৰাণা উদয় সিংহৰ প্ৰিয়তমা পত্নী।

বিবাহ

তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল মাৰৱাৰৰ ৰাজকুমাৰ মালদেও ৰাথোৰৰ সৈতে। স্বামীৰ লগত কোনো ধৰণৰ শাৰীৰিকী সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিবলৈও উমাদেই অস্বীকাৰ কৰিছিল। মালদেওৰ প্ৰতি তেওঁৰ কঠোৰ মনোভাবৰ বাবেই তেওঁক ৰুথী ৰাণী উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

সাহিত্যিক প্ৰেমচান্দৰদ্বাৰা ৰচিত উপন্যাস ৰুথী ৰাণীৰ শিৰোনাম চৰিত্ৰ আছিল উমাদে। চনী টিভিৰ ঐতিহাসিক নাটক ভাৰত কা বীৰ পুত্ৰ – মহাৰাণা প্ৰতাপত মৃণাল দেশৰাজে কাল্পনিক উমাদেৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। আন এটি মন কৰিবলগীয়া কথা যে, জয়ছামন্দ অঞ্চলৰ আন এগৰাকী ৰুথী ৰাণীৰ বিষয়েও একেধৰণৰ এটা কাহিনী আছে ধেবৰ হ্ৰদ বা জয়ছামন্দ হ্ৰদৰ ওচৰৰ হাৱা মহল ৰুথী ৰাণী কা মহল বুলিও জনা যায়। জয়সামন্দত এতিয়াও উমাদে ভাট্টিয়ানীৰ প্ৰসাদ দেখা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজতন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
ৰাগ বাহাৰ

বাহাৰ হৈছে এটা হিন্দুস্থানী শাস্ত্ৰীয় ৰাগ। এই ৰাগটো ৰাগ মিয়া কি মলহাৰ ৰাগৰ সৈতে অতি সাদৃশ্যপূৰ্ণ (কিন্তু তথাপি পৃথক)। এই ৰাগটো কাফী ঠাটৰ অন্তৰ্গত।

তত্ত্ব

ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ সংগীত তত্ত্বৰ বিষয়ে লিখাটো ইয়াৰ জটিল আৰু বিশদ প্ৰকৃতিৰ বাবে জটিলতাৰে ভৰা। প্ৰথমতে, কোনো নিৰ্দিষ্ট, আনুষ্ঠানিক লিখিত স্বৰলিপিৰ পদ্ধতি নাছিল। ভাৰতীয় সংগীত হৈছে এটা শ্ৰৱণমূলক পৰম্পৰা, আৰু সেয়েহে লিখাটো তালিম (পদ্ধতিগত অধ্যয়ন) প্ৰাপ্ত কৰাৰ এটা অপৰিহাৰ্য অংশ নহয়।
কিন্তু শেহতীয়া বছৰবোৰত, হিন্দুঃস্থানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বাবে কেইবাটাও স্বৰলিপিৰ পদ্ধতি (স্বৰলিপি) বিকশিত হৈছে। ইয়াৰে এটা উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ হৈছে পণ্ডিত বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডেৰদ্বাৰা প্ৰণয়ন কৰা ভাটখাণ্ডে স্বৰলিপি (বৰ্তমান বহুলভাৱে ব্যৱহৃত)।
এই ৰাগৰ সৃষ্টিকৰ্তা আছিল হজৰত আমিৰ খুশ্ৰু।

আৰোহণ আৰু অৱৰোহণ

আৰোহণ:
অৱৰোহণ:

বাদী আৰু সমবাদী

বাদী: ম
সমবাদী: স

জাতি

ষড়ৱ - ষড়ৱ

ঠাট

এই ৰাগটো কাফী ঠাটৰ অন্তৰ্গত।

পকড় বা চলন

এই ৰাগৰ খালী স্কেলৰ সংগীতৰ দিশৰপৰা বিশেষ কোনো অৰ্থ নাই, আৰু সেয়েহে ইয়াক ইয়াৰ জিগজেগ ফ্ৰেজিং পেটাৰ্ণৰ সৈতে সংযুক্ত কৰি নথিভুক্ত কৰাৰ প্ৰয়োজন।
R N. S M/ M M P g M / n P M P g M/ P g M n D n P/ g M n D N S' [বা] g M D - N S'/ g' M' R' S'/ R' N S' D n P/ n n P M P g M/ P g M R S

সময়

এই ৰাগটো মধ্যৰাতিৰ সময়ত গোৱা হয়।

ঋতুসংক্ৰান্তি

কিছুমান ৰাগৰ ঋতুৰ সৈতে সম্পৰ্ক থাকে। ৰাগ বাহাৰ সাধাৰণতে বসন্ত ঋতুত গোৱা হয়।

ৰস

যিহেতু এইটো বসন্তৰ ৰাগ, এই ৰাগত শৃঙ্গাৰ ৰস থকা বুলি ধৰিব পাৰি।

অন্য ৰাগৰ সৈতে সংযোজন

ৰাগ বাহাৰ বহুতো ৰাগৰ সৈতে সংযুক্ত হ’ব পাৰে কাৰণ ই বিপৰীতি প্ৰদান কৰে, ই একক মেজাজৰ একঘেয়ামিতা ভাঙিব পাৰে আৰু ৰাগত দ্বৈত আৱেগ প্ৰদান কৰিব পাৰে। এই কাৰণে ৰাগ বাহাৰ বহুতো যোড় ৰাগ গঠনত অংশগ্ৰহণ কৰে। তলত ৰাগ বাহাৰৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ নতুন যোড় ৰাগ গঠন কৰা কিছুমান ৰাগৰ নামৰ তালিকা দিয়া হৈছে:

আড়ানা বাহাৰ

বাগেশ্ৰী বাহাৰ

ৰাগ বসন্ত বাহাৰ

ভৈৰৱ বাহাৰ

হিন্দোল বাহাৰ

জয়ন্ত বাহাৰ

কানাড়া বাহাৰ

কেদাৰ বাহাৰ

খামাজ বাহাৰ

নায়কী বাহাৰ

ৰাগেশ্ৰী বাহাৰ

শাহানা বাহাৰ

শুদ্ধ বাহাৰ

সোহিনী বাহাৰ

সুহা বাহাৰ

ৰাগ বাহাৰত নিৰ্মিত উল্লেখযোগ্য বন্দিশ (ৰচনা)

+
ক্ৰমিক নম্বৰ
ৰাগৰ নাম
বন্দিশৰ প্ৰাৰম্ভিক বা বন্দিশৰ নাম
তাল
ৰচয়িতা/বন্দিশ সৃষ্টিকৰ্তাৰ নাম
১
ৰাগ বাহাৰ
আয়ে শ্যাম ৰাধিকা সঙ্গ
आए श्याम राधिका संग
তিনতাল
পণ্ডিত গোকুলোৎসৱজী মহাৰাজ

চলচ্চিত্ৰৰ গীত

ভাষা: হিন্দী
গীত
চলচ্চিত্ৰ
সুৰকাৰ
শিল্পী
সকল বন গগন
মমতা (১৯৬৬ চলচ্চিত্ৰ)
ৰোশন (সংগীত পৰিচালক)
লতা মংগেশকাৰ
সকল বন
হীৰামণ্ডী (২০২৪)
সঞ্জয় লীলা বানছালী, আমিৰ খুশ্ৰু
ৰাজা হাচান
মন কি বিন মাতৱাৰী বাজে
শাবাব (চলচ্চিত্ৰ)
নৌশাদ
লতা মংগেশকাৰ আৰু মহম্মদ ৰফি
ছম ছম নাচত আয়ী বাহাৰ
ছায়া (চলচ্চিত্ৰ)
সলিল চৌধুৰী
লতা মংগেশকাৰ
ৰে ৰে বাহাৰ আয়ী
জয় হনুমান (১৯৭৩ চলচ্চিত্ৰ)
নাৰায়ণ দত্ত
আশা ভোঁচলে আৰু মহেন্দ্ৰ কাপুৰ

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

এছআৰএত সময় আৰু ৰাগ
এছআৰএত ৰাগ আৰু ঠাট
ৰজন পৰিকৰৰ ৰাগৰ ওপৰত
ৰাগ বাহাৰত চলচ্চিত্ৰৰ গীত

Category:হিন্দুঃস্থানী ৰাগ
আখড়াই গান

আখড়াই গীত' হৈছে ১৮ শতিকাৰ শেষৰফালে আৰু ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যত প্ৰচলিত এক বিশেষ শৈলীৰ জনপ্ৰিয় গীত। কুলুই চন্দ্ৰ সেন আৰু ৰামনিধি গুপ্তাই এই নতুন গীতৰ শৈলীৰ পথ-প্ৰদৰ্শক। এই শৈলীৰ পৃষ্ঠপোষক আছিল ৰজা নৱকৃষ্ণ।

১৮ শতিকাত বিশেষভাৱে জীপাল হৈ পৰা বাংলা সংগীতৰ অন্যতম ধাৰা আছিল আখৰাই সংগীত। সেনা ৰজাৰ ৰাজত্বকালত নৃত্য গীতৰ সংগীতেৰে জনপ্ৰিয় হোৱা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এটা শাখা ‘আখড়াই’ নামেৰে জনাজাত হ’ল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আন এটা মতামত অনুসৰি ‘গীতগোবিন্দ’ত উল্লেখ কৰা ‘প্ৰভান্ধম’ শৈলী ‘নটগীতি’ৰপৰাই আখড়াই সংগীতলৈ বিকশিত হৈছিল। আবুল ফজলৰ ‘আইন-ই-আকবাৰী’ৰপৰাও গায়ক, সংগীতজ্ঞ আৰু নৃত্যশিল্পীৰ সামূহিক সম্প্ৰদায়টোক ‘আখাৰা’ বুলি কোৱা হৈছিল। তেওঁলোকে শাস্ত্ৰীয় ছন্দৰে প্ৰেমৰ গীত পৰিৱেশন কৰিছিল। এই আখড়াই সংগীতে অৱশেষত প্ৰকৃতিৰ কবিসকলৰ জীৱিকা উপাৰ্জনৰ উপায় হিচাপে ‘কবীৰ ৱালি’ বা ‘কবিগান’ৰ জন্ম দিছিল।

কবি ঈশ্বৰ চন্দ্ৰ গুপ্তাই তেওঁৰ ১২৬০ চনৰ বাংলা আলোচনীৰ শাওন-ভাদ সংখ্যাত লিখিছে যে প্ৰায় ডেৰশ বছৰ আগতে শান্তিপুৰৰ সম্ভ্ৰান্ত সন্তানসকলে আখড়াই গীতৰ সৃষ্টি কৰিছিল। অৰ্থাৎ আখৰাই তিনিশ বছৰতকৈও অধিক পুৰণি সংগীতৰ ধাৰা। অষ্টাদশ শতিকাত আখড়াই গীতৰ দুটা শাখা আছিল - এটা খেউৰ, আৰু আনটো প্ৰভাতী। খেউৰ বৰ অশ্লীল আছিল, প্ৰভাতীৰ কথাও শুনিবলৈ ভাল লগা নাছিল। বিশ্বাস কৰা হয় যে গৌৰৱঙাৰ আৱিৰ্ভাৱৰ পিছত শান্তিপুৰ-কৃষ্ণনগৰ অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰাৰ পাছত আখড়াই গীত পৰিশোধন কৰি অষ্টম শতিকাত কলকাতাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। কলকাতাত প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছত আখড়াই গীতবোৰ যথেষ্ট মান্য কৰি তোলা হৈছিল আৰু তাত ভৱনীৰ ওপৰত এটা নতুন শিতান সংযোজন কৰা হৈছিল। আখড়াই গীতৰ প্ৰতিযোগিতা আছিল যদিও কবিৰ দলৰ দৰে কোনো উত্তৰ নাছিল। আখড়াইৰপৰা আন একপ্ৰকাৰৰ গীতৰ ধাৰা, যাক হাফ-আখড়াই বোলা হয়, তাৰ উন্মেষ ঘটিল।

আখড়াই গীতত থলুৱা বাদ্যযন্ত্ৰ যেনে ঢোল, কাঞ্চি বজাইছিল। চুনচুৰা অঞ্চলত ঢোল আৰু কাঞ্চিৰপৰা আৰম্ভ কৰি পাত্ৰ আৰু কলহলৈকে মুঠ বাইছটাপ্ৰকাৰৰ বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সেইবাবেই তাত থকা গোটটোৰ নাম ‘বৈশেৰা’ ৰখা হৈছিল।

ৰামনিধি গুপ্তা (নিধুবাবু) আৰু তেওঁৰ আত্মীয় কুলুই চন্দ্ৰ সেনে আখড়াই গীতৰ সংশোধন কৰে। পিছত চাপৰপৰা উভতি অহাৰ পাছত নিধুবাবুৱে কলকাতাত ভদ্ৰ আখড়াই গীত শিকোৱাৰ বাবে আখৰাই শিক্ষা কেন্দ্ৰও খুলিলে। তদুপৰি কলকাতাৰ কিছু অপেছাদাৰে আৰু কেইবাটাও আখড়াই শিক্ষা কেন্দ্ৰ খুলিলে। নিধুবাবুৰ প্ৰভাৱত এই গীতবোৰত টাপ্পাৰ গায়ন শৈলী আৰু তনপুৰা, ভায়লিন, সীতাৰ, বীণা, বাঁহী, জলতৰংগ, ঢোল আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংমিশ্ৰণ, বিভিন্ন ৰাগ (ৰগিনী) বা অৰ্কেষ্ট্ৰাত বজোৱা বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছিল। এইদৰে আখৰাই গীতক উচ্চমানৰ বৈঠাগী গীতলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হ’ল। আখড়াই গীতৰ শ্ৰেষ্ঠ শিল্পী ৰামনিধি গুপ্তা বা নিধুবাবু।

আখড়াইৰ ভৱানী শিতানত পাৰ্বতীৰ লগত জড়িত গীত গোৱা হৈছিল, খেদে সংসাৰিক প্ৰেমৰ গান গোৱা হৈছিল মিলনৰ তীব্ৰ আকাংক্ষাক লৈ আৰু প্ৰভাতিত ৰাতিৰ ক্লান্তিৰ বেদনাক লৈ গীত গোৱা হৈছিল। প্ৰতিটো শিতানত আছিল মহাৰা, বিড়াল আৰু অন্তৰা। গীতবোৰ মূলতঃ পয়াৰ ত্ৰিপদীত ৰচনা কৰা হৈছিল। ১৯ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে আখড়াই গীত যথেষ্ট জনপ্ৰিয় আছিল। তাৰ পিছত আন গীতৰ সোঁতত হেৰাই গ’ল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী লোকসংগীত
অংগীৰা ধৰ

অংগীৰা সতীশ ধৰ (ইংৰাজী: Angira Satish Dhar) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু মডেল যিয়ে হিন্দী চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনত অভিনয় কৰে। তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কামসমূহৰ ভিতৰত 'লাভ পাৰ স্কোৱাৰ ফুট' (২০১৮), 'কমাণ্ডো ৩' (২০১৯) আৰু 'ৰানৱে ৩৪' (২০২২) ছবিৰ লগতে 'বেং বাজা বাৰাত' (২০১৫) আৰু 'চাচ, বহু ঔৰ ফ্লেমিংগো' (২০২৩) ৱেব চিৰিজৰ চৰিত্ৰসমূহ অন্যতম।

প্ৰাৰম্ভিক আৰু ব্যক্তিগত জীৱন

ধৰ এগৰাকী কাশ্মীৰী হিন্দু। তেওঁ মুম্বাইৰ মুলুণ্ড উপচহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তাতেই ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁৰ ককাক (মাতৃৰ পিতৃ) মুম্বাইৰ এজন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু চিনেমাটোগ্ৰাফাৰ আছিল। আনহাতে ১৯৯০ চনত কাশ্মীৰী হিন্দুসকলৰ পলায়নৰ পিছত তেওঁৰ পিতৃৰ পৰিয়ালটো শ্ৰীনগৰৰপৰা মুম্বাইলৈ গুচি আহিছিল।

কেৰিয়াৰ

আত্মপ্ৰকাশ আৰু প্ৰাৰম্ভিক কাম (২০১৩-২০২০)

ধৰে 'চেনেল ভি'ৰ (Channel V) জৰিয়তে টিভি প্ৰডাকচনত নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ এগৰাকী সহকাৰী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালিকা হিচাপে কেমেৰাৰ পিছতো কাম কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ 'বিন্দাচ' (Bindass) চেনেলৰ 'বেগ বৰো ষ্টিল' (Beg Borrow Steal) অনুষ্ঠানটোৰ আঁত ধৰিছিল। ২০১৩ চনত অৰুণোদয় সিঙৰ বিপৰীতে 'এক বুৰা আদমী' ছবিৰ জৰিয়তে ধৰে বলীউডত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।

২০১৫ চনত 'ৱাই-ফিল্মছ'ৰ (Y-Films) ৱেব চিৰিজ 'বেং বাজা বাৰাত'ত আলী ফজলৰ বিপৰীতে এগৰাকী সাহসী আৰু স্বতন্ত্ৰ ছোৱালীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি ধৰে বিশেষ সফলতা লাভ কৰে। 'ফাৰ্ষ্টপোষ্টে' (Firstpost) তেওঁৰ অভিনয়ৰ প্ৰশংসা কৰি লিখিছিল, "সুদৰ্শনা অংগীৰা ধৰে সঁচাকৈয়ে নিজৰ দক্ষতা প্ৰমাণ কৰিছে।" এই অনুষ্ঠানটোৰ দ্বিতীয়টো ছিজন ২০১৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত আৰম্ভ হৈছিল।

২০১৮ চনত ধৰে ভিকী কৌশলৰ বিপৰীতে 'লাভ পাৰ স্কোৱাৰ ফুট' ছবিত এগৰাকী বেংক কৰ্মচাৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। এইখনেই আছিল পোনপটীয়াকৈ ষ্ট্ৰীমিং প্লেটফৰ্মত মুক্তি পোৱা প্ৰথমখন বলীউড ছবি। 'হিন্দুস্তান টাইমছে' তেওঁৰ অভিনয়ক "চমৎকাৰ" বুলি অভিহিত কৰিছিল। 'নিউজ ১৮'-এ উল্লেখ কৰিছিল যে, "ভিকী আৰু অংগীৰাৰ যুটিটো অতি মৰমলগা আৰু দুয়োৰে অভিনয় আন্তৰিক আছিল।"

২০১৯ চনত তেওঁ বিদ্যুৎ জামোৱালৰ সৈতে 'কমাণ্ডো ৩' ছবিত এগৰাকী ব্ৰিটিছ চোৰাংচোৱা সংস্থাৰ এজেণ্টৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। 'বলিড হাঙ্গামা'ই লিখিছিল, "এগৰাকী গহীন আৰক্ষী বিষয়া হিচাপে অংগীৰা ধৰৰ অভিনয় সুন্দৰ।"

পৰৱৰ্তী কেৰিয়াৰ আৰু সাম্প্ৰতিক কাম (২০২১–বৰ্তমান)

২০২২ চনত অজয় দেৱগণৰ 'ৰানৱে ৩৪' ছবিত ধৰে এগৰাকী অধিবক্তাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। 'হিন্দুস্তান টাইমছে' মন্তব্য কৰিছিল যে যদিও তেওঁৰ চৰিত্ৰটো সৰু আছিল, তথাপি তেওঁ সেই দৃশ্যবোৰত সুন্দৰ অভিনয় কৰিছিল।

তেওঁৰ দ্বিতীয়খন ৱেব চিৰিজ 'চাচ, বহু ঔৰ ফ্লেমিংগো'ত তেওঁ ড্ৰাগছৰ ব্যৱসায়ত জড়িত এগৰাকী খঙাল মহিলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
অসমৰ পুথিচিত্ৰ: অজামিলোপাখ্যান

অসমৰ পুথি

১৬৫৯ শকত ৰাজ-পৃষ্ঠপোষকতাত চিত্ৰিত গড়গঞা শৈলীৰ ষষ্ঠস্কন্ধ ভাগৱতৰ অন্তিম ফলকটি মাথোঁ ব্ৰহ্মদেশৰপৰা সংগ্ৰহ কৰি আনি বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগত সুৰক্ষা দিয়া হৈছে। ইয়াৰ এটা পিঠিত আছে- '১৬৫৯ শকৰ আহাৰ মাহৰ ১৫ দিন যাওঁতে কৃষ্ণ-ত্ৰয়োদশী তিথিত ছবিৰে সৈতে বধ লিগিৰবা নামে পণ্ডিত এজনে লিখি মহাৰাজ শিৱসিংহক অৰ্পণ কৰা' আৰু আনটো পিঠিত 'গায়ন-বায়ন নৃত্যকাৰী শ্ৰীশ্ৰী শিবসিংহ মহাৰাজ, শ্ৰীশ্ৰী অম্বিকা নাম মহাদেৱীএ শ্ৰীশ্ৰী তিপাম ৰাজা সহিতে কৌতুক' কৰা দৃশ্য।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
আৰণমুলা পোন্নাম্মা

আৰণমুলা পোন্নাম্মা (ইংৰাজী: Aranmula Ponnamma; ৮ এপ্ৰিল ১৯১৪ – ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১১) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী যিয়ে পাঁচ দশকৰো অধিক সময়ৰ কৰ্মজীৱনত অসংখ্য ছবিত নায়কৰ মাতৃ হিচাপে অভিনয় কৰি পৰিচিত আছিল। মালয়ালম চলচ্চিত্ৰত তেওঁক মাতৃৰূপে বহুলভাৱে বৰ্ণনা কৰা হয়।[ ২০০৫ চনত মালয়ালম চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে কেৰালা চৰকাৰৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান জে চি ডেনিয়েল বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।

প্ৰাথমিক জীৱন

ত্ৰিভাংকুৰৰ আৰণমুলাত পোন্নাম্মাৰ জন্ম হৈছিল৷ তেওঁৰ পিতৃ এম. কেশৱ পিল্লাই আৰু মাতৃ পাৰকুট্টি আম্মা। তেওঁৰ চাৰিজন ভাই-ভনী ৰামকৃষ্ণ পিল্লাই, পংকিয়াম্মা, ভাস্কৰ পিল্লাই আৰু থানাম্মা। ১২ বছৰ বয়সত কৰ্ণাটকী সংগীতৰ কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। পাম্পা নদীৰ পাৰত হিন্দু মহামণ্ডলে আয়োজন কৰা সভাৰ আগত গান গাই আৰম্ভ কৰিছিল। ১৫ বছৰ বয়সত পালাৰ এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত সংগীত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে, তাৰ পিছত ছিনিয়ৰ শ্ৰেণীত শিক্ষকতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পিছলৈ তাই স্বাতী তিৰুণাল মিউজিক একাডেমীৰ প্ৰথম বেটচৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ লগত যোগদান কৰে। পাঠ্যক্ৰমৰ পিছত তেওঁক ত্ৰিবান্দ্ৰমৰ কটন হিল গাৰ্লছ হাইস্কুলত সংগীত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনয় শিল্পী
মল্লভূম

মল্লভূম বৰ্তমান ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ বাংকুৰা জিলাৰ বিষ্ণুপুৰ চহৰৰ পৰা মল্লবংশৰ দ্বাৰা শাসিত প্ৰাচীন ৰাজ্য।

বিস্তাৰ

বিষ্ণুপুৰ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলটোক মল্লভূম বুলি কোৱা হৈছিল। বৰ্তমানৰ বাংকুৰা থানাৰ মূল অঞ্চলটো (ছাতনা, ওন্দা, বিষ্ণুপুৰ, কোতুলপুৰ আৰু ইন্দাসৰ বাহিৰে) মল্লভূম ৰাজ্যৰ আছিল। আগতে বিষ্ণুপুৰ ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণ অতি বৃহৎ আছিল। উত্তৰে সন্থাল পৰগনাৰ দামিন-ই-কোহৰ পৰা দক্ষিণে মেদিনীপুৰ জিলালৈকে এই ৰাজ্য বিস্তৃত আছিল। বৰ্ধমান জিলাৰ পূব অংশ আৰু চোটোনাগপুৰ মালভূমিৰ কিছু অংশ এই ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল।

বিষ্ণুপুৰৰ ৰজাসকলক মল্ল ৰাজা বুলি কোৱা হৈছিল। সংস্কৃতত "মল্ল" শব্দৰ অৰ্থ হ'ল মল্লযুঁজাৰু। কিন্তু এই অঞ্চলৰ মাল জনগোষ্ঠীৰ নামৰ লগত এই নামটো জড়িত হোৱাটো সম্ভৱ।

খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ পৰা ব্ৰিটিছ শাসনৰ আৰম্ভণিলৈকে প্ৰায় ১০০০ বছৰৰ বাংকুৰা জিলাৰ ইতিহাস মল্লভূম ৰাজ্যৰ উত্থান-পতনৰ সৈতে অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত। এই মল্লৰাজাসকলৰ লগত বিপত্তাৰিণী দেৱীৰ কিংবদন্তি জড়িত হৈ আছে।

গেলেৰী

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ
ৰং ৱংসাৱন

নাৰং ৱংসাৱন ( থাই: ณรงค์ วงษ์สวรรค์; ২০ মে' ১৯৩২ – ১৫ মাৰ্চ ২০০৯) এগৰাকী থাই লেখক আৰু সাংবাদিক। তেওঁ ৰং ৱংসাৱন (থাই ভাষাত: 'รงค์ วงษ์สวรรค์) নামেৰে লেখা-মেলা কৰিছিল। তেওঁৰ সৰহসংখ্যক লেখা আছিল অৰ্ধ-আত্মজীৱনীমূলক। এই লেখাসমূহত তেওঁৰ অভিজ্ঞতা তথা থাইলেণ্ড আৰু কেলিফৰ্ণিয়াৰ বিভিন্ন ঠাইৰ প্ৰতিবেদন প্ৰতিফলিত হৈছিল, য’ত ১৯৬০ৰ দশকত তেওঁ বসবাস কৰিছিল। এই দুয়ো ঠাইতে তেওঁ ক্ষমতাশালীৰ ভণ্ডামিৰ সমালোচনা কৰিছিল আৰু সমান্তৰালকৈ বঞ্চিত লোকৰ প্ৰতি সহানুভূতি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

সাৱলীলভাৱে ইংৰাজী ক’ব আৰু লিখিব পাৰিছিল যদিও, ৱংসাৱনে নিজৰ স্থানীয় থাই ভাষাতহে লেখা মেলা কৰিছিল। ২০০৯ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগলৈকে তেওঁ মাজে মাজে চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু থাই টেলিভিছনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিত্ব আছিল। থাই ভাষাক লৈ কৰা নতুন সম্পৰীক্ষাৰ বাবে তেওঁক জনা গৈছিল আৰু অন্য থাই ভাষাৰ লেখকৰ দৰে কাহিনীক আগুৱাই নিবলৈ তেওঁ লেখাত কথোপকথনৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

সংক্ষিপ্ত জীৱনী

ৱংসাৱনে চাই নাটত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে ১৯৪০ চনত তেওঁ বেংককত থাকিবলৈ গৈছিল। তাতে তেওঁক ‘চিয়াম ৰাথ’ কাকতৰ সম্পাদক এম আৰ কুকৃত প্ৰমোজে ফটোগ্ৰাফাৰ আৰু সাংবাদিক হিচাপে নিযুক্তি দিছিল। বেংককত ৱংসাৱনে নিজৰ সুকীয়া প্ৰতিবেদন শৈলী গঢ়ি তুলিছিল, য’ত তেওঁ বেংককৰ দৰিদ্ৰ অঞ্চলসমূহ ভ্ৰমণ কৰি বেশ্যাকে ধৰি চহৰখনৰ বঞ্চিত লোকসকলৰ জীৱন আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰায়ে ধনী গ্ৰাহকসকলৰ জীৱনৰ বৰ্ণনা কৰিছিল। এই প্ৰাৰম্ভিক সময়ছোৱাৰ তেওঁৰ আটাইতকৈ পৰিচিত গ্ৰন্থখন হৈছে; ১৯৬১ চনত প্ৰকাশিত চানিম চয় (থাই: สนิมสร้อย)।

১৯৬২ চনত ৱংসাৱনক চিয়াম ৰাথৰ সংবাদদাতা হিচাপে কেলিফৰ্ণিয়ালৈ পঠিওৱা হয়। কেলিফৰ্ণিয়াত থকাৰ সময়ত তেওঁ জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ কাকতৰ চাকৰিৰ সমান্তৰালকৈ ছান ফ্ৰান্সিস্কোত বাৰটেণ্ডাৰৰ কাম কৰিছিল। তেওঁৰ লেখাত সাংবাদিকতা আৰু গল্প-কথাৰ সমন্বয় ঘটিছিল আৰু তেওঁৰ এই সুকীয়া লেখন শৈলীৰে তেওঁ চিয়াম ৰাথলৈ গল্প প্ৰেৰণ কৰিছিল।

১৯৭০ চনত ৱংসাৱনে ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ সময়ত থাইলেণ্ডৰ সাত্তাহিপ নৌসেনা ঘাটি আৰু থাইলেণ্ডৰ টাকলি বিমান ঘাটিত থাই আৰু আমেৰিকানসকলৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে কিতাপ আৰু প্ৰবন্ধ লেখি প্ৰকাশ কৰিছিল।

১৯৮০ চনত বংসাৱন থাই টেলিভিছনৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অতিথি হিচাপে পৰিচিত হৈ পৰিছিল আৰু মাজে মাজে তেওঁ বিজ্ঞাপনতো ভূমুকি মাৰিছিল। তেওঁ এখন ইংৰাজী ভাষাৰ ছবি চাইগন: ইয়াৰ অৱ দ্য কেট'ত বৈদেশিক মন্ত্ৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

বাতৰি কাকতলৈ লেখা গল্প আৰু ফটোগ্ৰাফীসমূহৰ বাহিৰেও বংসাৱনে ১৯৫৯ চনৰপৰা ২০০৫ চনলৈ প্ৰায় ১০০খন কিতাপ লেখিছে। তেওঁৰ লেখন শৈলীক গঞ্জো শৈলী বুলি কোৱা হয়, কাৰণ লেখাত তেওঁ নিজে প্ৰথম পুৰুষ হৈ থাকি কাহিনীটো ব্যক্ত কৰে। আমেৰিকান লেখক হাণ্টাৰ এছ থমছনক গঞ্জো শৈলীৰ উদ্ভাৱক বুলি কোৱা হয় যদিও বংসাৱনে তেওঁতকৈ আগতে লেখা আৰম্ভ কৰিছিল।

১৯৯৫ চনত থাই ৰাষ্ট্ৰীয় শিল্পী হিচাপে ৱংসাৱনক স্বীকৃতি দিয়া হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:থাইলেণ্ডৰ ব্যক্তি
জিউচেপা বাৰ্বাপিকোলা

জিউচেপা এলেনোৰা বাৰ্বাপিকোলা (১৭০২ – ca ১৭৪০) ইটালীৰ এজন প্ৰাকৃতিক দাৰ্শনিক, কবি আৰু অনুবাদক আছিল।
১৭২২ চনত ৰেনে ডেকাৰ্টৰ দৰ্শনৰ নীতিসমূহ ইটালীয় ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ বাবে তেওঁ বেছিকৈ পৰিচিত। দৰ্শনৰ নীতিৰ অনুবাদৰ প্ৰস্তাৱনাত বাৰ্বাপিকোলাই দাবী কৰিছিল যে সমসাময়িকসকলৰ বিশ্বাসৰ বিপৰীতে নাৰী প্ৰকৃতিৰপৰা বৌদ্ধিকভাৱে হীন নহয়, বৰঞ্চ শিক্ষাৰ অভাৱৰ বাবেহে। নেপলিটান পণ্ডিতসকলে বাৰ্বাপিকোলাক ইটালীলৈ কাৰ্টেছিয়ানবাদৰ চিন্তাধাৰা অনা ব্যক্তি হিচাপে কৃতিত্ব দিছিল।

পটভূমি

বাৰ্বাপিকোলাৰ জন্ম সম্ভৱতঃ নেপলছত হৈছিল আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালটো সম্ভৱ প্ৰথমে ছালেৰ্নোৰপৰা আহিছিল। তেওঁৰ খুৰাক আছিল নেপলছৰ এজন প্ৰশংসিত ডমিনিকান প্ৰচাৰক আৰু জিয়ামবাটিষ্টা ভিকোৰ সংবাদদাতা টমাছ’ মাৰিয়া আলফানি। যদিও তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ বিষয়ে একো জনা নাযায়, তথাপি এইটো যুক্তিযুক্ত যে তেওঁৰ খুৰাকে তেওঁৰ শিক্ষা আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ লালন-পালনৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল।

বোলোনাৰ একাডেমিয়া ডেগ্লি আৰ্কাডিৰ সদস্য আছিল মাইৰিষ্টিক নামেৰে। প্ৰায়ে তেওঁৰ বন্ধু কবি লুইছা ভিকোৰ সহযোগত তেওঁৰ কবিতা প্ৰকাশ কৰিছিল।

শিক্ষা

বাৰ্বাপিকোলাৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ কোনো তথ্য জানিব পৰা হোৱা নাই। কিন্তু অনুমান কৰা হয় যে তাইৰ বহু জ্ঞান নেপলিটান চেলুনত হোৱা কথা-বতৰাৰ জৰিয়তে জমা হৈছিল। বিশেষকৈ ইটালীৰ দাৰ্শনিক জিয়াম্বাটিষ্টা ভিকোৰ ঘৰতেই তেওঁৰ বেছিভাগ জ্ঞান লাভ কৰাৰ সম্ভাৱনা বেছি, কিয়নো ভিকো তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু লুইছাৰ পিতৃ আছিল ভিকোৰ কন্যা আৰু ভিকোৰ সৈতে হোৱা চিঠি-পত্ৰৰপৰা এইটো কৰ্তন কৰিব পাৰি যে তেওঁ ভিকো পৰিয়ালৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু আৰু নেপলিটান বৌদ্ধিক মহলৰ এগৰাকী বিখ্যাত সদস্য আছিল।

প্ৰস্তাৱনাঃ মহিলা আৰু শিক্ষাৰ বাবে ভূমিকা

১৭২২ চনত প্ৰকাশিত ৰেনে ডেকাৰ্টৰ ইটালীয় ভাষালৈ দৰ্শন নীতিৰ অনুবাদৰ দীঘলীয়া প্ৰস্তাৱনাত বাৰ্বাপিকোলাই নাৰীৰ বৌদ্ধিক ক্ষমতা, অৰ্থপূৰ্ণ শিক্ষাৰ অধিকাৰ আৰু পুৰুষৰ আধিপত্য থকা বৌদ্ধিক বক্তৃতাত তেওঁলোকৰ কণ্ঠৰ দাবীৰপক্ষ লয়। তেওঁ ক্ষমাপ্ৰাৰ্থনাৰে আৰম্ভ কৰে আৰু নাৰীৰ বৌদ্ধিক হীনমন্যতাৰ যুক্তিৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ অনুবাদৰপক্ষ লয়, যেনে হোমাৰে আগবঢ়োৱা যুক্তি, হেৰ’ড’টাছ, আৰু ক্ল’ড ফ্লেউৰী। পৰৱৰ্তী সময়ত বাৰ্বাপিকোলাই ইতিহাসৰ মহিলাসকলৰ কৃতিত্বৰ বিৱৰণ আগবঢ়ায়, অন্যান্যৰ লগতে ডাফ্নে, ডিঅ’টিমা, ছুইডেনৰ ৰাণী ক্ৰীষ্টিনা আৰু এন্নে লেফেভ্ৰেৰ উদ্ধৃতি দি। নাৰীক বৌদ্ধিক কৰ্তৃত্ব প্ৰদান কৰা ডেকাৰ্টৰ কাৰ্টেছিয়ান দৰ্শনকো তেওঁ প্ৰচাৰ কৰিব বিচাৰে। তেওঁ এই অনুবাদটো বোহেমিয়াৰ ৰাণী এলিজাবেথ ষ্টুয়াৰ্টৰ নামত উৎসৰ্গা কৰিছিল, যাৰ সৈতে ডেকাৰ্টে দাৰ্শনিক আদান-প্ৰদান বজাই ৰাখিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
শ্ৰেণী:কবি
কথা কবিতা

কথা কবিতা ঊনৈশ শতিকাত জন্ম লাভ কৰা সৃষ্টিশীল লেখনিৰ এক প্ৰকাৰ। কোনো আবেদনশীল বা ভাৱব্যঞ্জক পৰিস্থিতিক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ, ঘাইকৈ কাব্যভাবানুৰঞ্জিত গদ্যত লিখা নাতিদীৰ্ঘ ৰচনাই কথা কবিতা। কথা কবিতাত কেৱল এটা কেন্দ্ৰস্থ ভাৱৰ সমাবেশ ঘটে। কথা কবিতাত ৰূপকৰ সমাবেশ ঘটে। এনে ৰচনাৰ বাবে লেখকৰ মননশীলতা, অনুভূতিশীলতা আৰু ভাষাৰ ওপৰত দখল থকা প্ৰয়োজন। ৰুছ সাহিত্যিক আইভান টুৰ্গেনিভক কথা কবিতাৰ জনক হিচাপে জনা যায়।

বৈশিষ্ট্য

কথা-কবিতা অন্য সাধাৰণ কবিতাতকৈ কিছু পৃথক৷ কথা কবিতা গদ্য হিচাপে লিখা হয় কিন্তু কবিতাৰ ভাব সম্পৃক্ত শাৰীবোৰৰ বিচ্ছেদ নোহোৱাকৈ। ইয়াত কাব্যৰচনাৰ কৌশল, যেনে খণ্ডিতকৰণ, সংকোচন, পুনৰাবৃত্তি, ছন্দ,উপমা, চিত্ৰকল্প আদিৰ সমাৱেশ ঘটোৱা হয়৷ ১৭ শতিকাত জাপানত “মাটছুও বাশ্বো’’য়ে হাইবুন, গদ্যৰ সৈতে হাইকুৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাই কথা কবিতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ইয়াৰ সৰ্বোত্তম উদাহৰণ তেওঁৰ গ্ৰন্থ “অ’কু নো হোছোমিছি’’ (Oku no Hosomichi) নামৰ গ্ৰন্থ, য’ত তেওঁ বহুমাত্ৰিক লেখাৰ দ্বাৰ কথা-কবিতা ৰচনাৰ সাহিত্যিক শৈলী ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

ড॰ বাণীকান্ত কাকতিৰ মতে, “কথা-কবিতাৰ প্ৰাথমিক উদ্দেশ্য চিত্ৰ, ইয়াত ধ্বনি ভাষাৰ ব্যঞ্জনা মাথোন। ছন্দোময়ী কবিতাৰ প্ৰধান লক্ষ্য গীত বা শ্ৰাব্য বিষয়ক মূৰ্ত্ত কৰি তোলা। কথা-কবিতাৰ লক্ষ্য ৰূপ বা দৃশ্যবস্তুত সজীৱতা আৰোপ কৰা। কথা-কবিতাত এটি মাথোঁ কেন্দ্ৰস্থ ভাব থাকে আৰু সেই ভাবক ডাঙৰ-সৰু কেতবোৰ তলতীয়া চিত্ৰেৰে সজীৱ কৰি তোলা হয়। কিন্তু এইটো মনকৰিবলগীয়া কথা যে কথা-কবিতা আৰু কবিত্বময়ী কথা একে নহয়। কথা কবিতা এবিধ কবিতাই। কিন্তু কবিত্বময়ী কথা লিখাৰ ভংগী বা ভাষাৰ ৰীতি মাথোঁন। ' বাণীকান্ত কাকতিয়ে কথা-কবিতাৰ 'প্ৰাথমিক উদ্দেশ্য চিত্ৰ' বুলি কোৱা কথাৰ লগতে চিত্ৰৰ ভাবানুষংগ আৰু তাৰ প্ৰগাঢ়তাও কথা-কবিতাত সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। তেওঁ কথা কবিতাক নোহোৱা নোপজা কবিতা বুলি কোৱাৰ লগতে বালিৰ নিজৰা বুলিও কৈছিল।

যিকোনো সাহিত্যতে কথা-কবিতা সংখ্যাত অতি তাকৰীয়া। ৰুচ লেখক আইভান টুৰ্গেনিভৰ কথা-কবিতাৰ সংকলনে ইংৰাজী অনুবাদত ব্যাপক সমাদৰ লাভ কৰিছিল। আলেকজেণ্ডাৰ ছলঝ‍েনিৎছিনেও কথা-কবিতা লিখিছে। লেবাননৰ কবি খলিল জিব্ৰানৰ কিছুমান কথা-কবিতা ইংৰাজীলৈ অনূদিত হৈছে। ফৰাচী কবি বডলেয়াৰৰ (Baudelair,১৯২১-৬৭) Petit poems on fore কথা কবিতাৰ আন এক নিদৰ্শন।

অসমীয়া ভাষাত কথা কবিতা

প্ৰথম অসমীয়া কথা কবিতা ৰচনা কৰিছিল বনফুলৰ কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাই। তেওঁ "কথা-কবিতা" নামেৰে এখন কবিতা পুথি ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষাত কথা কবিতাৰ দ্বাৰ মুকলি কৰিছিল। আইভান টুৰ্গেনিভৰ 'Poems in Prose' আৰু আফ্ৰিকাৰ লেখিকা অলিভ শ্ৰাইনাৰৰ ৰচনাৰ আলমত যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাই 'কথা কবিতা' ৰচনা কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সাহিত্য