ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
সুকুটি

সুকুটি নেপালৰ নেপালী মূলৰ শুকান মাংস উৎপাদন, ভাৰত আৰু তিব্বতৰ হিমালয় অঞ্চলতো খোৱা হয়। সাধাৰণতে ম’হ, ভেড়া পোৱালি বা ছাগলীৰ মাংসৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। সুকুতি লিম্বু জনগোষ্ঠীৰ এটা প্ৰধান খাদ্য আৰু লিম্বু ভাষাত ইয়াক সাখেক্য বুলি জনা যায়। ইয়াক প্ৰটিনৰ উৎস হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু লগতে পাহাৰীয়া অঞ্চলত শীতকালত খাদ্যত বৈচিত্ৰ্য যোগ কৰা হৈছিল। আজি এই খাদ্য সাধাৰণতে পাহাৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ মাজত উপলব্ধ, আৰু এইদৰে বছৰজুৰি খাব আৰু বিক্ৰী কৰিব পাৰি। নেপালৰ বহু মাংসজাত সামগ্ৰীৰ ভিতৰত সুকুটি অন্যতম; আৰু বহু ধৰণে গ্ৰহণ কৰিব পাৰি।

ইতিহাস

হিন্দু মন্দিৰত পশু বলিদানৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত পুৰোহিতে পৰিয়ালৰ লোকৰ উপস্থিতিত দেৱতাৰ মন্দিৰৰ সন্মুখত ম’হ আগবঢ়ায়। ম’হটোক চিঙুনীয়া (আবীৰ) লেপি দিয়া হয়। তেজ দেৱতাসকলক উৎসৰ্গা কৰা হয়, আৰু ইয়াৰ মূৰ মন্দিৰত স্থাপন কৰা হয়। তাৰ পিছত গাঁৱৰ মানুহে ম’হটোক প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰে আৰু যিহেতু দুৰ্গম অঞ্চলত মাংস বিলাসী বস্তু, গতিকে জন্তুটোৰ কোনো অংশই অপচয় নহয়। মাংসৰ কিছু অংশ সেইদিনা ৰাতিৰ আহাৰত সিজোৱা হয়, আৰু বাকীখিনি শুকুৱাই পিছত শুকান ফিতা কৰি প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰা হয়। নেপালত ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু দোকানৰ সৈতে গঢ়ি উঠা নগৰীয়া জীৱনৰ আগতে মানুহে সদায় মাংস গ্ৰহণ কৰা নাছিল। কঠোৰ শীতকালত এই ক্ষীণ, শুকান মাংস খাদ্য যোগান হিচাপে কাম কৰিছিল।

পদ্ধতি

সুকুটি তৈয়াৰ কৰিবলৈ যিকোনো প্ৰাণী বা চৰাইৰ মাংস পাতলকৈ কাটি চৰ্বি সাৱধানে আঁতৰাই পেলোৱা হয়। মাংসৰ ফিতাবোৰ চাদত চুলহো (কাঠৰ জুইৰ ধোঁৱা)ৰ ওপৰত ওলোমাই আৰ্দ্ৰতা আঁতৰাই ইয়াক এক সুকীয়া ধোঁৱাময় সোৱাদ দিয়ে। শুকুৱাইলেও অপ্ৰীতিকৰ গোন্ধৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে, গতিকে ফিতাবোৰত প্ৰায়ে নিমখ, জিৰা, জলকীয়া, মৰিচাৰ গুড়ি, হলুদ আদি মচলাৰে আৱৰণ দিয়া হয়, কেতিয়াবা আদা আৰু নহৰুৰ পেষ্টেৰে আৱৰণ দিয়া হয় আৰু তাৰ পিছত পৰিষ্কাৰ কাপোৰত বিস্তাৰ কৰি ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা হয়। ইয়াৰ ফলত মাংসত তিতা সোৱাদ পোৱা যায় আৰু পোক-পৰুৱাক বিকৃত কৰে। সকলো আৰ্দ্ৰতা আঁতৰাই মাংসখিনি পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে শুকুৱাই লোৱাৰ পাছত ইয়াক সম্পূৰ্ণ সামগ্ৰী বুলি গণ্য কৰা হয়। গ্ৰেভিত সিজায়ো ইয়াক খাব পাৰি; কিন্তু ইয়াক সাধাৰণতে শুকান বা তেলত ভাজি দিয়া হয়।

প্ৰস্তুতি আৰু পৰিৱেশন

নেপালী মানুহে মাংস শুকুৱাই নোযোৱালৈকে পাকঘৰত সুকুটি ৰান্ধি থাকে। সোৱাদৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চুকুটি প্ৰস্তুত কৰাৰ কেইবাটাও উপায় আছে। নেপালী মানুহৰ মাজত চুকুটি প্ৰস্তুত কৰাৰ প্ৰধান পদ্ধতি হ’ল ডিপ ফ্ৰাই বা গ্ৰীল ৰোষ্টিং। চুকুটি বনাবলৈ নিমখ, জলকীয়া, জিৰা, হলুদ, আৰু মৰিচাৰ গুড়ি লাহে লাহে ব্ৰাউন হোৱালৈকে পোৰা হয় আৰু তাৰ পিছত পিহি পেষ্ট কৰা হয়। তাৰ পিছত এই মচলাবোৰৰ লগত সুকুটি মিহলাই তেলত ভাজি লোৱা হয়। সুকুতি বহুমুখী; ইয়াক প্ৰায়ে কটা পিঁয়াজ আৰু টমেটোৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়, তাৰ ওপৰত সেউজীয়া পিঁয়াজ বা ধনীয়া পাতৰ পেষ্ট দিয়া হয়। ফলত পোৱা জলপান প্ৰায়ে অতিৰিক্ত ব্যঞ্জন, ৰুচিকৰ খাদ্য বা মদ্যপানৰ সৈতে অতিৰিক্ত ব্যঞ্জন হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়।

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:নেপালৰ খাদ্য
ক্ৰোধবশা

ক্ৰোধবশা হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ কাশ্যপ ঋষিৰ এগৰাকী পত্নী। ৰামায়ণত তেওঁক সুৰভিৰ মাতৃ আৰু দক্ষৰ কন্যা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁ ক্ৰোধবশ নামেৰে জনাজাত এটা অসুৰ শ্ৰেণীৰ মাতৃ। কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁৰ খিংখিঙীয়া স্বভাৱৰ বাবে তেওঁৰপৰা জন্ম হোৱা সন্তানক হিংস্ৰ প্ৰাণী, চৰাই আৰু মাছ আৰু চোকা দাঁত থকা সকলো প্ৰজাতিৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।

কিছুমান গ্ৰন্থত ক্ৰোধবশাৰ দহগৰাকী কন্যা আছিল বুলি কোৱা হৈছে: মৃগী, মৃগমণ্ডা, হৰি, ভদ্ৰমাতা, মাতংগী, চৰ্দুলি, শ্ৰেতা, সুৰভি, সুৰসা আৰু কদ্ৰু।

কিংবদন্তি

মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এটা কাহিনী অনুসৰি ভীম গন্ধমাদনলৈ গৈ তাৰপৰা কিছুমান সৌগন্ধিকা ফুল ছিঙি দ্ৰৌপদীক উপহাৰ দিবলৈ গৈ আছিল। এজন ব্ৰাহ্মণ ঋষিয়ে ভীমক তালৈ নাযাবলৈ সঁকিয়াই দিয়ে, তেওঁ নিজেও বাৰ্ধক্যৰ বাবে ফুল ছিঙিবলৈ পাহাৰৰ ওপৰলৈ উঠিবলৈ অক্ষম আছিল। ইফালে দুৰ্গম পাহাৰৰ পৰা এপাহ সৌগন্ধিকা ফুল বতাহে কঢ়িয়াই আনি দ্ৰৌপদীৰ ওচৰত পেলায়, সেয়ে, তেওঁ ভীমক সেই ফুল আনিবলৈ পঠিয়াইছিল। হাতত গদা ধৰি বনৰীয়া জন্তুবোৰক ভয় খুৱাবলৈ শংখ এটা বজাই ভীমে পাহাৰৰ মাজৰ বিললৈ যাবলৈ হাবিখনৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি যায়। অৰণ্যৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে এজাক প্ৰচণ্ড বতাহে (পৱন, ভীমৰ পিতৃ) তেওঁক সুগন্ধি ফুলৰ ওচৰলৈ উৰুৱাই নিছিল। তেওঁৰ এই প্ৰৱেশে হ্ৰদটোক পহৰা দি থকা দানৱ আৰু আত্মাবোৰক ভয় খুৱাই আঁতৰাই নিছিল। তাৰ পিছত ভীমে বিলৰ পৰা ফুল গোটাই লয়। তাৰ পিছত ক্ৰোধবশাই খোলা তৰোৱাল লৈ হ্ৰদত প্ৰৱেশ কৰি ভীমক ভাবুকি দিয়ে। ভীমে অসুৰক জনায় যে ৰামৰ দৰে এজন পুৰুষেও অসুৰক হত্যা কৰিব পাৰে। তাৰ পিছত ভীমে ক্ৰোধবশাক গদাৰে আক্ৰমণ কৰি তেওঁৰ তৰোৱাল ভাঙি পেলায়। ক্ৰোধবশা ভয়তে পলাই যায়। দৃশ্যপটত কুবেৰউপস্থিত হৈ ভীমক তেওঁ যিমান বিচাৰে সিমান ফুল লৈ যাবলৈ কয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
কৃষ্ণাই নদী

কৃষ্ণাই নদী হৈছে ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ এখন উপনদী। কৃষ্ণাই নদী মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাহাৰত উৎপন্ন হৈছে। কৃষ্ণাই নদী গোৱালপাৰা জিলাৰ মাটিয়াত দুধনৈ নদীৰ সৈতে মিলিত হয় আৰু তাৰ পিছত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে সঙ্গম ৰখাৰ আগতে মৰনৈ নদী হিচাপে নাম লৈছে।

অসমত বানপানীৰ সময়ত অঞ্চলটোৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ উপনদী কৃষ্ণাই নদীত পানীৰ স্তৰ বৃদ্ধি পায় তথা নদীবোৰ উপচি পৰাৰ ফলত হাওৰা ঘাট গাঁৱত স্থানীয় লোকসকলৰ জীৱন গুৰুতৰভাৱে প্ৰভাৱিত হয়, যাৰ ফলত বহুতো স্থানীয় লোক ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। অৱশ্যে এন ডি আৰ এফৰ দলে বানপীড়িত গাওঁখনত উপস্থিত হৈ স্থানীয় লোকসকলক সুৰক্ষিত স্থানলৈ লৈ যায়।

লগতে চাওক

ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী: অসমৰ নদী
শ্ৰেণী:ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উপনৈ
তিৱা জনগোষ্ঠী

তিৱা অসমৰ এটা খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী। এওঁলোক চীনা-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ মান-তিব্বতীয় শাখাৰ জনগোষ্ঠী।। অসমৰ নগাঁও, মৰিগাঁও আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাতেই এওঁলোকৰ ঘাই বসতি যদিও কামৰূপ জিলাৰ দক্ষিণ-পূব অংশত, লখিমপুৰ জিলাৰ কেইখনমান গাঁৱত আৰু যোৰহাটৰ ওচৰত তিতাবৰত কিছুসংখ্যক তিৱালোক আছে। পূৰ্বে এই জন-জাতিৰ লোকসকল 'লালুং' নামে পৰিচিত আছিল যদিও বৰ্তমানে এওঁলোকে নিজকে 'তিৱা' বুলি চিনাকি দিহে ভাল পায়। কাৰ্বিসকলৰ লগত তিৱাসকলৰ যথেষ্ট সাদৃশ্য দেখা যায়। বহুক্ষেত্ৰত তেওঁলোকক দুটা সুকীয়া জনজাতি হিচাপে ঠাৱৰ কৰাই কঠিন। দুয়োটা জনজাতিৰ সামাজিক প্ৰথা, ৰীতি-নীতি আদিৰ মাজত পাৰ্থক্যতকৈ সাদৃশ্যই বেছি।

শ্ৰেণী বিভাজন

তিৱাসকল কেইবাটাও কুলত বিভক্ত। যেনে: মছৰং, কোৱঁৰ, পাটৰ, মাছেৰেং, মাগৰ, মাদুৰ, লাদুৰ, পুৰু, ছাগাৰা, মালৈ, আগাৰা, চঞ্চৰ, কচ, চলং, মুনি, মেলাং, লৱম আদি। ইয়াৰ ভিতৰত মছৰং আৰু মাছৰেং কুলক শ্ৰেষ্ঠ বুলি কোৱা হয়। উল্লিখিত প্ৰতিটো কূলেই বহিৰ্বিবাহী। বিশেষ এটা কুলে আন এটা বিশেষ কুলৰ লগতহে বৈবাহিক সম্পৰ্ক পাতিব আৰু ৰাখিব পাৰে।

তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা উপাধিসমূহ হৈছে:-

ডেকাৰজা, বৰদলৈ ,ডেকাদলৈ, সেনাপতি, দেউৰী ,হুকাই, আমচি ,ড্ৰঙলি,ফামচঙ,পামচং,মান্তা,লালুং,কোঁৱৰ,পাটৰ আদি।
ডেকাৰজা উপাধি লোকসকল হৈছে ৰজা পৰিয়ালৰ।

ধৰ্ম-বিশ্বাস

তিৱাসকল হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী। অতীজতে তেওঁলোকৰ নিজা ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু ক্ৰিয়া-কাণ্ড আছিল যদিও বৰ্তমানে তেওঁলোকে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছে। মহাদেৱ আৰু কেঁচাইখাতী গোসাঁনী তেওঁলোকৰ আৰাধ্য দেৱ-দেৱী। বুধবাৰ তিৱাসকলৰ গুৰুবাৰ।

অৰ্থনৈতিক জীৱন আৰু শিক্ষা-দীক্ষা

তিৱাসকলৰ অৰ্থনৈতিক জীৱন অসমৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ সৈতে একে। তেওঁলোকৰ সৰহসংখ্যক লোকেই কৃষিজীৱী। ধান, সৰিয়হ, মাহ, আলু আদিৰ খেতি কৰি তেওঁলোকে জীৱন নিৰ্বাহ কৰে। অৰ্থনৈতিক দিশত তিৱাসকল এতিয়াও অনুন্নত। একেদৰে শিক্ষা-দীক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো সৰহ-সংখ্যক তিৱালোক পিছপৰা।

ভাষা-দোৱান

তিৱাসকলৰ নিজস্ব কথিত ভাষা বা দোৱান আছে যদিও ভৈয়ামৰ সৰহসংখ্যক তিৱালোকে তাক পাহৰি পেলাইছে। বৰ্তমান অসমীয়া ভাষাকেই তেওঁলোকে মাতৃভাষাৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিছে।

উৎসৱ-পাৰ্বণ, সাজ-পোছাক ,আৰু জীৱন-নিৰ্বাহৰ পদ্ধতি

উৎসৱ-পাৰ্বণৰ ক্ষেত্ৰত ভৈয়ামৰ তিৱাসকলে স্থানীয় আন অসমীয়াসকলে পালন কৰা উৎসৱকেই পালন কৰে। তিৱাসকলৰ জীৱন-নিৰ্বাহৰ পদ্ধতিঅৰ অসমীয়া ভাষা-ভাষী হিন্দুসকলৰ লগত বহুখিনি মিল আছে।

তিয়াসকলৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পোচাক ::

জচকাই :- তিৱা মহিলাই পিন্ধা দখনাৰ দৰে চাদৰ
ফাচকাই :- বুকুত পিন্ধা ফুলাম চাদৰ
ফাগুৰি:- তিৱা পুৰুষে মূৰত পিন্ধা পাগুৰি
ফালি:-তিয়াসকলৰ পৰম্পৰাগত গামোচা
ফুইছা ল':- ডিঙিত পিন্ধা পইচাৰ মনি বা মালা

জনসংখ্যা

বৰ্তমানে অসমত তিৱালোকৰ জনসংখ্যা প্ৰায় দুই লাখ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ অনুসূচিত জনজাতি
ঈৰ্ষা

ঈৰ্ষা এক আৱেগ আৰু ই সাধাৰণতে ব্যক্তিজনে মূল্য দিয়া কিবা এটা বিষয়, যেনে সম্পৰ্ক, বন্ধুত্ব বা প্ৰেমৰ প্ৰত্যাশিত ক্ষতিৰ বাবে নিৰাপত্তাহীনতা, ভয় আৰু উদ্বেগৰ নেতিবাচক চিন্তা আৰু অনুভৱক বুজায়। ঈৰ্ষা প্ৰায়ে খং, দুখ, বিতৃষ্ণা আদি আৱেগৰ সংমিশ্ৰণেৰে গঠিত। ইয়াক হিংসাৰ লগত বিভ্ৰান্ত কৰিব নালাগে।

উদ্ধৃতি

জুয়ে শুকান খৰি পুৰি ছাই কৰাৰ দৰে ঈৰ্ষায়ো সকলো ভাল কাম নষ্ট কৰি পেলায়।(হজৰত মহম্মদ)
মানুহে প্ৰেমক অন্ধ বুলি কয়, কিন্তু প্ৰেম নহয় আচলতে ঈৰ্ষাহে অন্ধ।(লৰেন্স ডাৰেল)
প্ৰেম মৃত্যুৰ দৰে শক্তিশালী; ঈৰ্ষা কবৰৰ দৰে নিষ্ঠুৰ।
খং নিষ্ঠুৰ আৰু ক্ৰোধে ধ্বংস কৰে, কিন্তু ঈৰ্ষাৰ আগত কোনে থিয় দিব পাৰে?
তোমাৰ হৃদয়ৰ ওপৰত মোক মোহৰৰ দৰে ৰাখা, তোমাৰ বাহুত ছীলৰ দৰে; কিয়নো প্ৰেম মৃত্যুৰ দৰে শক্তিশালী, ইয়াৰ ঈৰ্ষা কবৰৰ দৰে অনমনীয়। জ্বলি থাকে জ্বলি থকা জুইৰ দৰে, প্ৰচণ্ড শিখাৰ দৰে।
আনৰ সাফল্যৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ঈৰ্ষা নিজৰ আৰু আনৰ কৃতিত্বৰ প্ৰতি সচেতনতা আৰু প্ৰশংসাৰ ভাব গঢ়ি তুলিলে জয় কৰিব পাৰি।(দালাই লামা)

উৎস

শ্ৰেণী:মনৰ অৱস্থা
শ্ৰেণী:আন্তঃব্যক্তিগত সম্পৰ্ক
চান্নাপাটনা খেলনা

চান্নাপাটনা খেলনা ভাৰত কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ চান্নাপাটনা চহৰৰ একপ্ৰকাৰৰ প্ৰাচীন কাঠৰ হস্তশিল্প। এই শিল্পৰ সহায়ত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পুতলা, খেলনা, ফল-মূল পাচলি আদিৰ আকৃতি, গাড়ী, হুইছেল, বাঁহী, মানৱ আকৃতি আদি বিভিন্ন ধৰণৰ খেলৰ সামগ্ৰী কাঠেৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই পৰম্পৰাগত শিল্প কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালনা কৰা হয় আৰু বিশ্ব বাণিজ্য সংস্থাৰ অধীনত ই ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। এই খেলনাবোৰৰ জনপ্ৰিয়তাৰ ফলস্বৰূপে চান্নাপাটনাক কৰ্ণাটকৰ 'গোম্বেগালা ওৰু' (খেলনা-চহৰ) বুলি অভিহিত কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে এই শিল্পত ৰাইতিয়া টিণ্টোৰিয়া
গছৰ কাঠৰ ওপৰত কাৰুকাৰ্য কৰি বাৰ্নিছ মাৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই কাঠৰ উজ্জ্বল বগা ৰঙৰ বাবে স্থানীয়ভাৱে ইয়াক 'আলে মাৰা' অৰ্থাৎ হাতীদাঁতৰ-কাঠ বুলি কোৱা হয়।

ইতিহাস

এই খেলনাবোৰৰ উৎপত্তি টিপু চুলতানৰ ৰাজত্বকালত আৰম্ভ হৈছিল। তেওঁ পাৰস্যৰ শিল্পীসকলক কাঠৰ পুতলা নিৰ্মাণত স্থানীয় শিল্পীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। বাভাস মিয়ান চান্নাপাটনা খেলনাৰ পিতৃস্বৰূপ। তেওঁ গোটেই জীৱন চান্নাপাটনা খেলনাৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰিছিল। তেওঁ খেলনা নিৰ্মাণৰ বাবে জাপানী প্ৰযুক্তি গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্থানীয় শিল্পীসকলক তেওঁলোকৰ কলা উন্নত কৰাত সহায় কৰিছিল। উৎপাদন পৰ্যায়বোৰ হৈছে কাঠ ক্ৰয় কৰা, কাঠখিনিক পাৰম্পৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰে পুতলা নিৰ্মাণৰ বাবে উপযোগী কৰি তোলা, কাঠবোৰ আকাংক্ষিত আকৃতিত কটা, খেলনাবোৰ কটা আৰু কলাকৃতি তৈয়াৰ কৰা, ৰং বোৰ প্ৰয়োগ কৰা আৰু অৱশেষত সমাপ্ত সামগ্ৰী পলিচ কৰা। শিশুৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰৰ বাবে খেলনাসমূহ সুৰক্ষিত হোৱাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ ৰং প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰাকৃতিক ৰং যেনে পাৰম্পৰিক ফল-পাচলিৰ ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

বিকাশ

কোনো সঠিক আঁচনি বা বিপণন নথকাৰ বাবে চান্নাপাটনা খেলনা উদ্যোগে এক দশকতকৈও অধিক সময় ধৰি বিত্তীয় সংকটৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু প্ৰায় মৃত্যুৰ পথত আছিল। আইফক চান্নাপাটনা টয়জ এণ্ড হেণ্ডিক্ৰাফ্ট (iFolk Channapatna toys and handicrafts) ভাৰত কলা আৰু শিল্পৰ দ্বাৰা গঠিত এটা গোট। এইগোটে সামগ্ৰীৰ উদ্ভাৱন আৰু আধুনিকীকৰণ কৰিবলৈ বাৰ্নিছ শিল্পীসকলক প্ৰচাৰ আৰু সমৰ্থন কৰে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
শ্ৰেণী:হস্তশিল্প
২৪ অক্টোবৰ

ঘটনাৱলী

১৫৭৭ - মোগল সম্ৰাট আকবৰে আবণ্টন দিয়া ভূমিত চতুৰ্থ শিখ গুৰু ৰামদাসে অমৃতসৰ চহৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৬০৫ - চতুৰ্থ মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে।
১৮৫১ - কলকাতা আৰু ডায়মণ্ড হাৰবাৰৰ মাজত জনসাধাৰণৰ বাবে প্ৰথম টেলিগ্ৰাফ লাইন মুকলি কৰা হয়।
১৯৪৫ - ৫০খন দেশৰ অন্তৰ্ভুক্তিৰে বিশ্ব শান্তিৰ উদ্দেশ্য ৰাষ্ট্ৰসংঘ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
১৯৮৪ - কলকাতাত ভাৰতৰ প্ৰথম মাটিৰ তলেদি যোৱা ৰে'ল ব্যৱস্থাৰ বা বামে'ট্ৰো ৰে'ল মুকলি কৰা হয়।

জন্ম

১৬৩২ - এণ্টনী ভন লিউৱেনহুক, ইংলেণ্ডৰ স্বভাৱ বিজ্ঞানী , অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ আৱিষ্কাৰক।
১৭৭৫ - বাহাদুৰ শ্বাহ (দ্বিতীয়), শেষ মোগল সম্ৰাট।
১৯০৩ - প্ৰমথেশ চন্দ্ৰ বৰুৱা, ভাৰতীয় অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্য লেখক।
১৯১৪ - লক্ষ্মী সেহগল, ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ এগৰাকী বিপ্লৱী, ‘আজাদ হিন্দ ফৌজ’ৰ কেপ্তেইন।
১৯২১ - ৰাচিপুৰম কৃষ্ণস্বামী লক্ষ্মণ, ভাৰতীয় কাৰ্টুনিষ্ট, চিত্ৰকৰ আৰু ব্যংগ লেখক।
১৯৯২ - ৰবিন গুৰুং, ভাৰতীয় ফুটবল খেলুৱৈ।

মৃত্যু

১৬০১ - টাইকো ব্ৰাহে, ছুইডেনৰ জ্যোৰ্তিবিজ্ঞানী।
১৯৯১ - ইস্মত চুগতাই, ভাৰতীয় উৰ্দু ঔপন্যাসিক, চুটিগল্প লেখক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা।
২০১৩ - মান্না দে, ভাৰতীয় ধ্ৰপদী সংগীতৰ কণ্ঠশিল্পী।
২০১৭ - গিৰিজা দেৱী, বিখ্যাত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী।

দিৱস

ৰাষ্ট্ৰসংঘ দিৱস।
বিশ্ব পলিঅ' দিৱস।

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
সুৰমা নদী

সুৰমা নদী হৈছে বাংলাদেশ-ভাৰতৰ সীমা অতিক্ৰম কৰা এখন নদী। সুৰমা নদী বাংলাদেশৰ উত্তৰ-পূবৰ চিলেট আৰু সুনামগঞ্জ জিলাৰ এখন নদী। সুৰমা নদীক বাংলাদেশ জল উন্নয়ন ব'ৰ্ড বা "PAUBO"-য়ে উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ ৮৩ সংখ্যক নদী হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে। ই বাংলাদেশৰ অন্যতম প্ৰধান নদী।

অন্যান্য তথ্য

ই সুৰমা-মেঘনা নদী ব্যৱস্থাৰ অংশ। ইবন বটুতাই ১৫ দিন এই নদী পথত সাগৰৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰিছিল, তেওঁৰ ৰেহলা গ্ৰন্থত ইয়াৰ বিশদ বিৱৰণ আছে। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ পৰা অহা বৰাক নদী বাংলাদেশ সীমান্তত সুৰমা আৰু কুছিয়াৰা নদীত বিভক্ত হোৱাৰ লগে লগে ইয়াৰ আৰম্ভণি হয়। ই চিলেট, সুনামগঞ্জ, নেত্ৰকোনা, কিশোৰগঞ্জৰ ওপৰেৰে বৈ গৈ মেঘনাৰ লগত মিলি যায়। ই ভৈৰব বাজাৰৰ ওপৰত কিশোৰগঞ্জ জিলাত শেষ হয়, য'ত দুয়োখন নদী পুনৰ মিলি মেঘনা নদী গঠন হয়। নদীখনৰ পৰা ওলোৱা পানী শেষত বংগোপসাগৰলৈ বৈ যায়।

ধাৰা

মণিপুৰ পাহাৰৰ মাও সংসঙৰ পৰা বৰাক নদীৰ উৎপত্তি হৈছে। বাংলাদেশ সীমান্তত নৈখন দুটা শাখাত বিভক্ত, ইয়াৰ উত্তৰ শাখাটো হৈছে সুৰমা নদী, আৰু দক্ষিণৰ শাখাটো হৈছে কুছিয়াৰা নদী। এইখিনিতে সুৰমা নৈ চিলেট অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰি সুৰমা অৱবাহিকা গঠন কৰে।

ছবি সংগ্ৰহ

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ নদী
বেদব্যাস

বেদব্যাস বা ব্যাসদেৱ প্ৰাচীন ভাৰতীয় মহাকাব্য মহাভাৰতৰ প্ৰণেতা আৰু এজন বিখ্যাত ঋষি। তেওঁ ৰাঘৱ কুলৰ কুলগুৰু বশিষ্ঠৰ প্ৰপৌত্ৰ, শক্তিৰ পৌত্ৰ, ঋষি পৰাশৰ পুত্ৰ আৰু শুকদেৱৰ পিতৃ। তেওঁ হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰাথমিক শাস্ত্ৰ হিচাপে স্বীকৃত বেদৰ ব্যৱহাৰিক-বিন্যাসকাৰী, পৌৰাণিক মহাকাব্য মহাভাৰত, অষ্টাদশ মহাপুৰাণ আৰু উপপুৰাণ, বেদান্তদৰ্শন, প্ৰভৃতিৰ সংকলক, সম্পাদক আৰু সমন্বায়ক এজন জ্ঞানান্বেষী ঋষি।

যমুনানদীৰ খেয়া নৌকাৰ ভিতৰত পৰাশৰ মুনি আৰু সত্যৱতীৰ মিলনৰ ফলত সত্যৱতী গৰ্ভৱতী হয়। পিছলৈ যমুনাৰ এটা দ্বীপত তেওঁৰ জন্ম হয়। ব্যাসৰ জন্মৰ পিছত ঋষি পৰাশৰ আশীৰ্বাদত সত্যৱতী আকৌ কুমাৰ্য্য লাভ কৰিছিল। যমুনাৰ দ্বীপত জন্মগ্ৰহণ কৰা বাবে ব্যাসৰ আন এটা নাম হ’ল দ্বৈপায়ন। তেওঁৰ দেহৰ বৰ্ণ ক'লা আছিল, সেয়ে তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নাম কৃষ্ণ-দ্বৈপায়ন। তেওঁৰ শিৰত কপিল বৰ্ণৰ জটা আছিল। চকু উজ্জ্বল আৰু মুখত পিঙ্গল বৰ্ণৰ দাড়ি আছিল। তেওঁ তপস্যাৰ বলত মহৰ্ষিত্ব লাভ কৰি বেদক চাৰি ভাগত ভাগ কৰিছিল। সেইবাবে তেওঁ বেদব্যাস বা 'ব্যাস' নামে পৰিচিত। জন্মৰ পিছতেই তেওঁ মাতৃ সত্যৱতীৰ পৰা অনুমতিলৈ তপস্যাৰ বাবে যাত্ৰা কৰে। তেওঁ বদৰিকাশ্ৰমত তপস্যা কৰিছিল। সেইকাৰণে তেওঁ বাদৰায়ণ নামেও জনাজাত।

বেদব্যাসৰ অৱদান

মহাভাৰত ৰচনা

মহাভাৰতত উল্লেখ আছে যে তেওঁ মহাভাৰত লিপিবদ্ধ কৰাৰ বাবে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰত এজন লিপিকাৰ নিয়োগৰ পৰামৰ্শ ল’বলৈ যোৱাত ব্ৰহ্মাই গণেশক নিয়োগ কৰিবলৈ কয়। গণেশে এটা চৰ্তত লিপিকাৰ হ’বলৈ সন্মত হয় যে লিপিবদ্ধ কৰাৰ সময়ত তেওঁ অলপো সময় ৰৈ নিদিয়ে। ব্যাসে তাত সন্মতি প্ৰকাশ কৰি আন এটি চৰ্ত গণেশৰ আগত দাঙি ধৰে যে তেওঁ কোনো শ্লোকৰ অৰ্থ নুবুজাকৈ লিপিবদ্ধ কৰিব নোৱাৰিব। এই চৰ্তত গণেশে সন্মতি জনোৱাত তেওঁ মহাভাৰত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ব্যাসদেৱে তেওঁৰ শ্লোক ৰচনাৰ মাজে মাজে কিছু জটিল শ্লোক ৰচনা কৰে - গণেশে এই শ্লোকসমূহৰ অৰ্থ বুজি লিখোঁতে অলপ সময় ব্যয় হয়। সেই সময়ত ব্যাসদেৱে আন বহুতো শ্লোক ৰচনা কৰি লয়।

বেদ বিভাগকৰ্তা

তেওঁ বেদক শতশাখাযুক্ত চাৰি ভাগত বিভক্ত কৰি বেদব্যাস নামে অভিহিত হয়।

পুৰাণ

ব্যাসদেৱ অষ্টাদশ মহাপুৰাণ আৰু উপপুৰাণসমূহ ৰচনা কৰি খ্যাতি অৰ্জন কৰে। বেদান্ত দৰ্শন ৰচনাও ব্যাসদেৱৰ অন্যতম কৃতিত্ব।

ভাগৱত

বিষ্ণু অৱতাৰ আৰু কৃষ্ণ জীৱনকথা লৈ ৰচিত ব্যাসদেৱৰ এই অনবদ্য ৰচনাত মুঠ বাৰটা স্কন্দ (সৰ্গ) আৰু প্ৰায় ১৮,০০০ শ্লোক আছে। হিন্দু সমাজত সুপৰিচিত বহু উপকথাৰ উৎস ভাগৱত পুৰাণ।

ব্ৰহ্মসূত্ৰ

তেওঁ ৫৫৫ পংক্তিত বেদব্যাসে হিন্দুশাস্ত্ৰৰ প্ৰজ্ঞা সংকলন চয়িত সৃজকসূত্ৰ ৰচনা কৰে। সৃজকসূত্ৰত স্ৰষ্টা আৰু সৃষ্টি সম্পৰ্কীয় যুক্তিপৰম্পৰা জ্ঞানান্বেষী কৌশলৰে স্ৰষ্টাৰ অন্বেষণ কৰা হৈছে।

বেদব্যাসৰ শিষ্য

পৈল
জৈমিন
বৈশম্পায়ন
সুমন্তুমুণি
ৰোম হৰ্ষণ

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ অৱতাৰ
শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:সংস্কৃত কবি
আন্তৰ্জাতিক দবা দিৱস

আন্তৰ্জাতিক দবা দিৱস প্ৰতি বছৰে ২০ জুলাই তাৰিখে দবা খেলৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ উদ্দেশ্যে পালন কৰা হয়। ১৯২৪ চনৰ ২০ জুলাই তাৰিখে ফ্ৰান্সৰ ৰাজধানী পেৰিছ চহৰত বিশ্ব দবা সন্থা গঠন কৰা হৈছিল। এইদিনৰ স্মৃতি হিচাপে প্ৰতি বছৰে বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশত বিশ্ব দবা দিৱস পালন কৰা হয়।

ৰাষ্ট্ৰসংঘ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু সংস্কৃতি সংস্থায়ে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিশ্ব দবা দিৱস পালনৰ প্ৰস্তাৱনা আগবঢ়াইছিল আৰু ১৯৬৬ চনৰ পৰা এই দিৱস উদযাপন কৰি অহা হৈছে। প্ৰতি বছৰে বিশ্ব দবা সন্থায়ে বিভিন্ন কাৰ্যসূচীৰে এই দিৱস উদযাপন কৰে। এই দিৱসৰ দিনা বিশ্ব দবা সন্থাৰ ১৮১ খন সদস্য দবা সন্থায়ে স্থানীয়, ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত দবা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰে। ইয়াৰ লগতে দবা খেলক জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ বিভিন্ন কাৰ্যপন্থা হাতত লোৱা হয়। ২০১৩ চনত বিশ্বৰ ১৭৮ দেশত বিশ্ব দবা দিৱস অনুষ্ঠিত হৈছিল।

এই দিৱস বিশ্বৰ প্ৰায় ৬০ কোটি দবা খেলুৱৈয়ে পালন কৰে। ২০১২ চনৰ এক সমীক্ষা অনুসৰি বিশ্বৰ প্ৰাপ্ত বয়স্ক লোকৰ ভিতৰত ৭০% য়ে জীৱনৰ কোনো এক সময়ত দবা খেলে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

বিশ্ব দবা দিৱসৰ ৱেবচাইট
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
ধৰ্মৰাজ ৰথ

ধৰ্মৰাজ ৰথ ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যৰ কাঞ্চিপুৰম জিলাৰ বংগ উপসাগৰৰ ক’ৰ’মেণ্ডেল উপকূলৰ মহাবলীপুৰমত পঞ্চৰথৰ কমপ্লেক্সত অৱস্থিত এক স্মৃতিসৌধ। এই মনোলিথটো ভাৰতীয় শিল কাটি লোৱা স্থাপত্যৰ উদাহৰণ। সপ্তম শতিকাৰ শেষৰ ফালে এই স্মৃতিসৌধটো পল্লৱ সাম্ৰাজ্যৰ ৰজা প্ৰথম মহেন্দ্ৰবৰ্মান আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মান (৬৩০–৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দ; মমল্ল বা "মহাযোদ্ধা" বুলিও জনা যায়)ৰ ৰাজত্বকালৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। সমগ্ৰ কমপ্লেক্সটো ভাৰতীয় প্ৰত্নতাত্ত্বিক জৰীপ (ASI)ৰ সুৰক্ষাৰ অধীনত আছে। ১৯৮৪ চনৰ পৰা ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰা মহাবলীপুৰমৰ স্মৃতিসৌধৰ গোটৰ ভিতৰত ই অন্যতম।

এই ৰথ সদৃশ মন্দিৰটো গোলাপী গ্ৰেনাইটৰ এটা দীঘল শিলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত। যদিও কেতিয়াবা ভুলকৈ মন্দিৰ বুলিও কোৱা হয়, তথাপিও প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মানৰ মৃত্যুৰ পিছত সম্পূৰ্ণ নোহোৱাৰ বাবে এই গঠনটো পবিত্ৰ কৰা হোৱা নাছিল। এই গঠনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে মহাকাব্যিক মহাভাৰত খ্যাতিৰ পঞ্চপাণ্ডৱসকলৰ ভিতৰত জ্যেষ্ঠজনৰ নামেৰে, যদিও এই নামকৰণ ইয়াৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত নহয়।

ভূগোল

কাঞ্চীপুৰম জিলাৰ বংগ উপসাগৰৰ কৰ’মেণ্ডেল উপকূলৰ মহাবলীপুৰম (পূৰ্বতে মমল্লপুৰম নামেৰে জনাজাত)ত অৱস্থিত এই গঠন। ই ৰাজধানী চহৰ চেন্নাই (পূৰ্বতে মাদ্ৰাজ নামেৰে জনাজাত)ৰ পৰা প্ৰায় ৩৫ মাইল (৫৬ কিলোমিটাৰ) দক্ষিণে অৱস্থিত,
আনহাতে চেংগালপট্টু প্ৰায় ২০ মাইল (৩২ কিলোমিটাৰ) দূৰত।

ইতিহাস

আন চাৰিটা পঞ্চৰথৰ দৰেই ধৰ্মৰাজ ৰথকো শিলৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিটো ইয়াৰ পূৰ্বৰ কাঠৰ সংস্কৰণৰ প্ৰতিৰূপ।. যদিও মহাভাৰতৰ পাণ্ডৱ ৰাজকুমাৰৰ প্ৰথমজনৰ নামেৰে এই মন্দিৰৰ নামকৰণ কৰা হৈছে, তথাপিও নামটো নিৰ্ণয় কৰিবলৈ কোনো ইতিহাস নাই। প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মান ৰজাৰ মৃত্যুৰ বাবে মন্দিৰটো অসম্পূৰ্ণ হৈ পৰিল আৰু অভিষেক কৰা নহ'ল।

স্থাপত্য

সকলো পঞ্চৰথ উত্তৰ-দক্ষিণ দিশত একাকাৰ হৈ আছে আৰু এক উমৈহতীয়া মঞ্চৰ অংশীদাৰ। ভাৰতীয় স্থাপত্যৰ ক্ষেত্ৰত ইহঁতৰ কোনো সমান্তৰালতা নাই আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় দ্ৰাবিড় মন্দিৰ স্থাপত্যৰ পৰম্পৰা, মধ্য ভাৰতীয় ভেছাৰা মন্দিৰ স্থাপত্যৰ পৰম্পৰা আৰু উত্তৰ ভাৰতীয় নগাৰা মন্দিৰ স্থাপত্যৰ পৰম্পৰা দুয়োটাতে বৃহৎ মন্দিৰৰ বাবে "টেমপ্লেট" হিচাপে কাম কৰি আহিছে।
পশ্চিম দিশলৈ মুখ কৰি ৰাথা ভাস্কৰ্য্যৰ ফালৰ পৰা অতি চহকী। ইয়াৰ তলৰ মহলাকে ধৰি তিনিটা মহলা আছে। তলৰ মহলাৰ পৰিকল্পনা ২৮ ফুট (৮.৫ মিটাৰ) বৰ্গক্ষেত্ৰৰ আৰু তলৰ স্তৰৰ পৰা ছাদৰ ওপৰলৈকে ৩৫ ফুট (১১ মিটাৰ) উচ্চতা। ইয়াৰ চাৰিওফালে খোলা আৰু চাৰিওফালে মুখাৱয়ব দুটা খুঁটা আৰু দুটা পিলাষ্টাৰেৰে সমৰ্থিত আৰু চুকবোৰ ওপৰৰ মহলাৰ বাবে সমৰ্থন ব্যৱস্থাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। গোলাপী গ্ৰেনাইটৰ এটা শিলৰ পৰা খোদিত কৰা, উত্তৰ–দক্ষিণ দিশত থকা এটা শিলৰ ব্লকত আন তিনিটা ৰথৰ সৈতে খোদিত কৰা,
বিমান,
বৰ্গক্ষেত্ৰৰ পৰিকল্পনাত, মুকলি বাৰাণ্ডা আৰু এটা টেৰেচযুক্ত পিৰামিড টাৱাৰ।

লগতে চাওক

পঞ্চৰথ
দ্ৰৌপদী ৰথ
গংগাৰ অৱতৰণ
অৰ্জুন ৰথ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:তামিলনাডু
মনালিছা চাংকিজা

টিয়ামেৰেলা মনালিছা চাংকিজা নগালেণ্ডৰ এগৰাকী সাংবাদিক আৰু কবি। ১৯৯৯ চনৰ মে'ৰ পৰা ২০২৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহলৈকে নাগালেণ্ডৰ দৈনিক কাকত নাগালেণ্ড পেজৰ মালিক আছিল।
চাংকিজা ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিকল্পনা আয়োগৰ মহিলা সবলীকৰণৰ ৱৰ্কিং গ্ৰুপৰ সদস্য আছিল।

জীৱন

১৯৬০ চনৰ ২ মাৰ্চত অসমৰ যোৰহাটত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল টিয়ামেৰেনলা মনালিছা চাংকিজাৰ।
তেওঁৰ পৰিয়ালটো নগা সম্প্ৰদায়ৰ।

যোৰহাট আৰু নাগালেণ্ডৰ কোহিমাত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। দিল্লীৰ হিন্দু কলেজৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু তাৰ পিছত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

চাংকিজাই বেণ্ডাংটোছি লংকুমাৰক বিয়া কৰায়। তেওঁৰ দুগৰাকী কন্যা আছে।
ঘিলামৰা নগৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়

ঘিলামৰা নগৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়খন লখিমপুৰ জিলাৰ ঘিলামৰাত অৱস্থিত এখন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়। ১৯৮২ চনত স্থাপিত এই বিদ্যালয়খনৰ ভৱনটো ৭৬৫০ বৰ্গ মি: কালিৰ অসম আৰ্হিৰ ঘৰেৰে নিৰ্মিত হৈছে। প্ৰথমতে এইখন মাধ্যমিক বিদ্যালয় হিচাপে আছিল আৰু ১৯৭৯ চনত স্থাপিত হৈছিল। ১৯/১১/৯১ তাৰিখে EPG 567/01/115 যোগে প্ৰতিষ্ঠানখন অসম চৰকাৰৰ অধীনলৈ গৈছিল। ক্ৰমাগত তিনিটা বছৰ মেট্ৰিকত ১০০% উত্তীৰ্ণ হাৰ হোৱা হেতুকে অসম চৰকাৰে ৫ লাখ টকাৰ বৰঙণি আগবঢ়াইছিল।

মাটিকালি

সৰ্বমূঠ ১৮ বিঘা
বিদ্যালয় ভৱন ১১ বিঘা
খেল পথাৰ ৭ বিঘা

অৱস্থান

বিদ্যালয়খন লখিমপুৰ জিলাৰ ঘিলামৰাৰ মিলন নগৰ গাঁৱত অৱস্থিত।

কৰ্মচাৰী

উচ্চ মাধ্যমিক শ্ৰেণীৰ শিক্ষক ২৬ গৰাকী, উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণীৰ শিক্ষক ৯ গৰাকী, ৪ গৰাকী কাৰ্যালয় সহকাৰী আৰু ৭৫০ কৈ ও বেছি ছাত্ৰ-ছাত্ৰী।

সা-সুবিধা

কম্পিউটাৰ লেব, পুথিভঁৰাল আৰু হোষ্টেল,

ডি এন এ' সংঘ

ডি এন এ' সংঘ(DNA Club) ৰ শাখা উপলব্ধ য'ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক বিভিন্ন ইক' কেম্পবোৰলৈ লৈ যোৱা হয়।

কম্পিউটাৰ লেবেৰটৰী

১০টা কম্পিটাৰেৰে লেবটো সম্পূৰ্ণ য'ত IBM ১০টা পিচি আছে।

পুথিভঁৰাল

বিদ্যালয়ৰ পুথিভঁৰালটো প্ৰয়াত ৰণ্টু কোঁচ আৰু পলাশ চেতিয়াৰ নামত স্থাপিত। ( এই ছাত্ৰ দুজন ২০০৫ চনৰ খেল-ধেমলীৰ সময়ত এক বাছ দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ মৃত্যুক সাঁৱতি লৈছিল) এই লাইব্ৰেৰীটোত প্ৰায় ১৬৫১খন গ্ৰন্থ আছে।

ছাত্ৰ নিৱাস

ছাত্ৰ নিৱাসটো বৰ্তমান নিৰ্মাণৰত অৱস্থাত আছে।

বাহ্যিক সংযোগ

বিদ্যালয়ৰ অফিছিয়েল ব্লগ ।

অনলাইন এলুমিনি ডায়েৰী , ইয়াত প্ৰাক্তন ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ ৰ বিষয়ে বিশদ বিৱৰণ আছে।

বিদ্যালয়খনৰ মেপত অৱস্থান ১
বিদ্যালয়খনৰ মেপত অৱস্থান ২
জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ সজাগতা ক্লাৱ
জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগ ফ’টো গেলাৰী

তথ্যসূত্ৰ

বিদ্যালয়ৰ অফিছিয়েল ৱেবচাইট

শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
শ্ৰেণী:লখিমপুৰ জিলা
শৌনক

শৌনক (, ) শিক্ষকৰ বাবে আৰু অথৰ্ববেদৰ এটা শাখাৰ বাবে প্ৰয়োগ কৰা নাম। তেওঁ বিশেষকৈ এজন প্ৰখ্যাত সংস্কৃত ব্যাকৰণবিদ, ঋগ্বেদ-প্ৰতিশাখ্যা, বৃহদ্বতা, কাৰণ-ব্যূহ, ঋগ্বেদৰ ছটা অনুক্ৰমণী (সূচী) আৰু ঋগবেদৰ বিধানৰ ৰচক। তেওঁ কাত্যায়ন আৰু অশ্বলায়নৰ গুৰু আৰু ঋগবেদৰ বাস্কল আৰু শকল শাখাৰ সংমিশ্ৰণ কৰা বুলি কোৱা হয়।
মহাভাৰতত তেওঁক ৰুৰু আৰু প্ৰমদ্বাৰৰ পুত্ৰ বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে আৰু ভাগৱত পুৰাণত তেওঁক ভৃগু বংশৰ অন্তৰ্গত গ্ৰীৎসমদাৰ নাতি আৰু সুনকৰ পুত্ৰ বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে।

সাহিত্য

বিষ্ণু পুৰাণৰ মতে শৌনাক গ্ৰীৎসমাদৰ পুত্ৰ আছিল আৰু তেওঁ মানৱ জীৱনৰ চাৰিটা স্তৰৰ ব্যৱস্থা উদ্ভাৱন কৰিছিল। সূত মহামুনিয়ে শৌনক মহামুনিৰ নেতৃত্বত এদল ঋষিৰ আগত পৌৰাণিক কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছিল।

উৱতাৰ ঋগ্বেদ-প্ৰতিশাখ্যাৰ টীকাকাৰ চম্পা চহৰৰ বিষ্ণুমিত্ৰৰ মতে, নৈমিষত অনুষ্ঠিত হোৱা সত্ৰযজ্ঞত (১২ দিনীয়া অতি বৃহৎ পৰিসৰৰ সামূহিক যজ্ঞ) আনক শিক্ষাদান কৰা শৌনকৰ বাবেই ঋগবেদ-প্ৰতিশাখ্যা বুলি কোৱা হয়।

ঋগ্বেদিক মন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত লিখা বিধান গ্ৰন্থ ঋগবিধানকো শৌনকৰ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ ৰচনা কৰা বিধানে শ্ৰৌত আৰু গ্ৰুহ্য শাস্ত্ৰ (শাস্ত্ৰ)ত লিখা আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ সৰল কৰাত সহায় কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
সৰলা গ্ৰেৱাল

সৰলা গ্ৰেৱাল ( ৪ অক্টোবৰ ১৯২৭ – ২৯ জানুৱাৰী ২০০২) ভাৰতৰ দ্বিতীয়গৰাকী মহিলা ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া আছিল, যেতিয়া তেওঁ ১৯৫২ চনত আই এ এছত যোগদান কৰিছিল।মধ্যপ্ৰদেশৰ ৰাজ্যপাল (১৯৮৯–১৯৯০) আছিল। ৰাজীৱ গান্ধীৰ প্ৰধান সম্পাদিকা আছিল।

ওপৰত উল্লেখ কৰা পদবোৰৰ উপৰিও চিমলাৰ প্ৰথম উপায়ুক্ত, ডব্লিউ এইচ অ’ আৰু ইউনিচেফৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সচিব আছিল।

কৰ্মজীৱন

জাট শিখ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা গ্ৰেৱালে হন্স ৰাজ মহিলা মহাবিদ্যালয় ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৫২ চনত আই এ এছত যোগদান কৰে।তাৰ পিছত ১৯৫৬ চনত ডেপুটি কমিছনাৰ হিচাপে ভাৰতৰ ভিতৰতে দেশজুৰি এই পদত নিযুক্তি পোৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। স্বাস্থ্য, শিক্ষা আৰু সমাজ কল্যাণমূলক আঁচনিৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি উন্নয়নশীল দেশসমূহৰ সমাজ সেৱাৰ ওপৰত এল এছ ইত ব্ৰিটিছ কাউন্সিল বৃত্তি লাভ কৰে।

১৯৬৩ চনত পঞ্জাৱত স্বাস্থ্য সচিব হোৱাৰ লগতে তেওঁৰ কাৰ্যকালত পঞ্জাবে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিয়াল কল্যাণৰ বাবে চাৰিটা বঁটা লাভ কৰে। ১৯৮৫ চনত গ্ৰেৱালক প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সম্পাদক নিযুক্তি দিয়া হয়।
জীৱনৰ পিছৰ কালছোৱাত তেওঁ ট্ৰিবিউন ট্ৰাষ্টৰ অধ্যক্ষ হয় যিটো তেওঁ মৃত্যুৰ আগলৈকে চলাই থাকে।

মৃত্যুৃৃ
২০০২ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত পালমোনাৰী যক্ষ্মা আৰু দীৰ্ঘদিনীয়া বৃক্ক বিকলতাৰ বাবে গ্ৰেৱালৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ
পাৰমাণৱিক প্ৰযুক্তি

পাৰমাণৱিক নিউক্লিয়াছৰ পাৰমাণৱিক বিক্ৰিয়াৰ লগত জড়িত প্ৰযুক্তি হৈছে পাৰমাণৱিক প্ৰযুক্তি। উল্লেখযোগ্য পাৰমাণৱিক প্ৰযুক্তিৰ ভিতৰত পাৰমাণৱিক ৰিয়েক্টৰ, পাৰমাণৱিক চিকিৎসা আৰু পাৰমাণৱিক অস্ত্ৰ আদি উল্লেখযোগ্য। ইয়াক অন্যান্য কামৰ লগতে ধোঁৱা ধৰা যন্ত্ৰ আৰু বন্দুকৰ দৃষ্টিকোণত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

পৰিৱেশৰ উপকাৰিতাৰ উদাহৰণ

পাৰমাণৱিক শক্তিৰ সমৰ্থকসকলে লক্ষ্য কৰে যে বছৰি পাৰমাণৱিক শক্তিৰ দ্বাৰা উৎপাদিত বিদ্যুতে ৪৭ কোটি মেট্ৰিক টন কাৰ্বন ডাই অক্সাইড নিৰ্গমন হ্ৰাস কৰে যিটো অন্যথা জীৱাশ্ম ইন্ধনৰ পৰা আহিব। ইয়াৰ উপৰিও পাৰমাণৱিক শক্তিয়ে সৃষ্টি কৰা তুলনামূলকভাৱে কম আৱৰ্জনা বৃহৎ পৰিসৰৰ পাৰমাণৱিক শক্তি উৎপাদন কেন্দ্ৰসমূহে নিৰাপদে নিষ্কাশন কৰে বা ইয়াক অন্য শক্তি ব্যৱহাৰৰ বাবে পুনৰ ব্যৱহাৰ/পুনঃব্যৱহাৰ কৰে। পাৰমাণৱিক শক্তিৰ সমৰ্থকসকলে অন্যান্য ধৰণৰ বিদ্যুৎ ব্যৱহাৰৰ সুযোগ খৰচৰ কথাও দৃষ্টিগোচৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, পৰিৱেশ সুৰক্ষা সংস্থাই অনুমান কৰিছে যে কয়লাৰ পৰিৱেশ প্ৰভাৱৰ ফলত বছৰি ৩০,০০০ লোকৰ মৃত্যু হয়, আনহাতে চেৰ্নোবিল দুৰ্যোগত ৬০ জন লোকৰ মৃত্যু হয়। পাৰমাণৱিক শক্তিৰ সমৰ্থকসকলে প্ৰদান কৰা প্ৰভাৱৰ এটা বাস্তৱ জগতৰ উদাহৰণ হ'ল ভাৰমন্ট য়েংকি পাৰমাণৱিক উদ্যোগ বন্ধ হোৱাৰ পিছৰ দুমাহত কাৰ্বন নিৰ্গমন ৬৫০,০০০ টন বৃদ্ধি।

তথ্য সংগ্ৰহ