ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ইবন চিনা

ইবন চিনা (; সম্পূৰ্ণ নাম: আবু আলী আল-হুছেইন ইবন আব্দুল্লাহ ইবন চিনা) আছিল এখন মধ্যযুগীয় ইছলামিক জ্ঞানৰ দীপ্তিমান পুৰুষ। তেওঁক সাধাৰণতে আৱিছেনা (Avicenna) নামেৰে পশ্চিমীয়া দেশসমূহত জনা যায়।

তেওঁৰ জন্ম খ্ৰীষ্টীয় ৯৮০ চনত বৰ্তমান উজবেকিস্তানৰ আফ্শানা নামৰ ঠাইত হৈছিল। ৩০ বছৰ বয়সৰ আগতেই তেওঁ চিকিৎসা, দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰা, গণিত, জ্যোতিষ আৰু সংগীত আদি ক্ষেত্ৰত গভীৰ জ্ঞান অৰ্জন কৰিছিল।

বিশেষকৈ চিকিৎসাবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ লেখা The Canon of Medicine এজন আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ পথপ্ৰদৰ্শক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এই গ্ৰন্থখন ইউৰোপত শতাধিক বছৰতকৈ বেছি সময় ধৰি পাঠ্যপুথি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

তেওঁ ৪৫০ খনৰো অধিক গ্ৰন্থ লিখিছিল, য’ত চিকিৎসা, দৰ্শন, যুক্তি, জ্যোতিষ, গাণিতিক আৰু সংগীত সংক্ৰান্ত বিষয় সন্নিৱিষ্ট আছিল।

মুখ্য অৱদান

The Canon of Medicine – চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ এক বিশ্ববিখ্যাত গ্ৰন্থ, যি ইউৰোপৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত ১৭শ শতিকালৈকে পাঠ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
The Book of Healing – দৰ্শন আৰু বিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় এটা বৃহৎ দাৰ্শনিক গ্ৰন্থ।

মৃত্যু

ইবন চিনাৰ মৃত্যু খ্ৰীঃ ১০৩৭ চনত ইৰানৰ হামদান চহৰত হৈছিল। তাতহে তেওঁৰ সমাধি অৱস্থিত।

উৎস

শ্ৰেণী:গণিতজ্ঞ
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী
ধুনাচি নৃত্য

ধুনাচি নৃত্য বা ধুনুচি নৃত্য ঘাইকৈ পূব আৰু উত্তৰ ভাৰতত প্ৰচলিত একপ্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য। ই ঘাইকৈ পশ্চিম বংগ, উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাণসীত প্ৰচলিত যদিও ওড়িশা, ত্ৰিপুৰা আৰু নামনি অসমৰ কিছু অংশতো ধুনাচি নৃত্য কৰা হয়। ভাৰতৰ মাংলগিক অনুষ্ঠানত পৰম্পৰাগতভাৱে ধূনা জ্বলোৱা হয়। ধূনা হৈছে এবিধ গছৰ সুগন্ধি আঠা। এই আঠা শুকুৱাই লৈ জ্বলা আঙঠা বা নাৰিকলৰ জাবৰীত জুই জ্বলাই ধূনা গুড়ি ছটিয়াই দিয়া হয়। সাধাৰণতে ধূনাদানীত ধূনা জ্বলোৱা হয়। পাৰম্পৰিক ধূনাদানী মাটিৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল যদিও ধাতু যেনে ৰূপ, কাঁহ বা পিতলৰ সহায়টো ধূনাদানী প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই ধূনাদানীলৈ কৰা নৃত্যয়ে হৈছে ধুনাচি নৃত্য বা ধুনুচি নৃত্য। পাৰম্পৰিকভাবে দেৱ-দেৱতাৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত, মন্দিৰত আৰু অন্যান্য পৱিত্ৰ স্থানত এই নৃত্য কৰা হয়। বহু ঠাইত ইয়াক ধূনাৰ আৰতি বুলিও কোৱা হয়। সাধাৰণতে চাকিৰে কৰা আৰতিৰ পিছত এই নৃত্য কৰা হয়। পশ্চিম বংগৰ দুৰ্গা পূজাত আৰু বাৰাণসীত গঙ্গা নদীৰ পাৰত কৰা ধুনাচি নৃত্য পৃথিৱী বিখ্যাত।

নৃত্য

]]ত মহিলাসকলৰ ধুনাচি নৃত্য
নৱৰাত্ৰিৰ সময়ত বংগত উলহ মালহেৰে দুৰ্গা পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। দুৰ্গা পূজাৰ বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰ ভিতৰত ধুনাচি নৃত্য অন্যতম। এই পুৰণি অনুষ্ঠানটো উৎসৱৰ বাবে এক অনিবাৰ্য নিয়মৰ ৰাজ্যৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ এক অন্তৰ্নিহিত অংশ হৈ পৰিছে। এই নৃত্য কৰোঁতে ধূনাদানী হাতত ধৰি ৰখা হয়। ইয়াত আঙঠা বা জ্বলন্ত নাৰিকলৰ বাকলি দি ধূনাৰ গুড়ি ছটিয়াই দিয়া হয়। কিছুমান লোকে জ্বলা কয়লাৰ এটা স্তৰ ৰাখি তাৰ ওপৰত নাৰিকলৰ বাকলি জ্বলায়। সুগন্ধি ধোঁৱাৰ বাবে ধূনাৰ উপৰিঞ্চি ধূপ আৰু কৰ্পুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

দুৰ্গা পূজাৰ লগতে পূব ভাৰতৰ শাক্ত পন্থী সকলে কালি পূজা, মনসা পূজা, জগদ্ধাত্ৰী পূজা ইত্যাদিতো দেৱীৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত ধুনাচি নৃত্য কৰে। বাৰাণসীত গঙ্গা নদীৰ পাৰত কৰা গংগা দেৱীলৈ উদ্দেশ্যি ধুনাচি নৃত্য কৰা হয়।

ধূনাৰ অন্যান্য ব্যৱহাৰ

ধূনাৰ ধোৱায়ে বায়ু শুদ্ধ কৰা বুলি গণ্য কৰা হয়। সেয়েহে ইয়াক ঈশ্বৰক আগবঢ়োৱা হয়। কিন্তু ইয়াক দৈনন্দিন জীৱনতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে সন্ধিয়া চাকি বন্তি জ্বলোৱা সময়ত ধূনা জ্বলোৱা বহু পৰিয়ালৰ দৈনন্দিনৰ নিয়ম। ইয়াক মহ প্ৰতিৰোধক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

ধুনাচি নৃত্য
ধুনাচি নৃত্যৰ আলোকচিত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্বেতকেতু

শ্বেতকেতু চান্দোগ্য উপনিষদত উল্লেখ কৰা এজন ঋষি আছিল। তেওঁ উদ্দালক ঋষিৰ পুত্ৰ আছিল, যাৰ প্ৰকৃত নাম আছিল আৰুণি, আৰু ই জিজ্ঞাসাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। উপনিষদত শ্বেতকেতুৰ অজ্ঞানতাৰপৰা আত্মা আৰু সত্যৰ জ্ঞান(সত)লৈ পৰিৱৰ্তিত যাত্ৰাত জড়িত হৈ আছে।

মহাভাৰতত শ্বেতকেতুৱে পিতৃৰ সন্মুখতে এজন ব্ৰাহ্মণে মাকৰ হাত ধৰা দেখি "পত্নীক আজীৱন এজন স্বামীৰ প্ৰতি আনুগত্যশীল হোৱা" প্ৰথা সৃষ্টি কৰাৰ কৃতিত্ব দিয়া হৈছে।

শ্বেতকেতুৰ ক্ষেত্ৰ তিনিটা প্ৰধান (মুখ্য) উপনিষদত দেখা যায়, যথা- বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ ছ.৬.২.১ৰপৰা ৬.২.৮, চান্দোগ্য উপনিষদ এছ.৫.৩ আৰু কৌশিতকী ছ.১। চান্দোগ্য উপনিষদৰ ষষ্ঠ খণ্ডৰ (প্ৰপাঠক) ষোল্লটা অধ্যায়ত প্ৰকাশ পোৱা মহাৱাক্যত নিহিত জ্ঞানৰ গ্ৰাহক শ্বেতকেতু।

প্ৰথম পুনৰ্জন্মৰ কাহিনী

চান্দোগ্য উপনিষদত শ্বেতকেতুৰ কাহিনীটোৱেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে বেদত আৰু হয়তো মানৱ ইতিহাসৰ সকলো জনাজাত লিখনিত পুনৰ্জন্মৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। কাহিনীটোত শ্বেতকেতুৱে পঢ়া-শুনা কৰি ঘৰলৈ উভতি আহে আৰু তেওঁৰ শৈশৱৰ বন্ধুসকলে তেওঁক সুধিছে যে, তেওঁ মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱনৰ বিষয়ে কি জানিব পাৰিলে; যাৰ উত্তৰত তেওঁ কয় যে সেয়া তেওঁৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অংশ নাছিল। তেওঁলোকে শ্বেতকেতুৰ পিতৃক সুধিছে আৰু তেৱোঁ নাজানে, গতিকে তেওঁলোকে ৰজাক সুধিছে, যিয়ে সকলো সময়তে জানিছিল বুলি দাবী কৰি পুনৰ্জন্মৰ ধাৰণাটো বুজাই দিছিল। তেওঁ লগতে কয় যে, ক্ষত্ৰিয় (যোদ্ধা আৰু প্ৰশাসনিক শ্ৰেণী)সকলৰ মাজত ই এক সাধাৰণ বিশ্বাস আৰু এই বিশ্বাসৰপৰাই তেওঁলোকে নিজৰ ক্ষমতা (যুদ্ধত সাহস) আহৰণ কৰে।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
হাজ্জাম

হিজামা, যাক কাপিং বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতৰ কাপিং থেৰাপীৰ বাবে জনাজাত এটা জনগোষ্ঠী। হিজামা শব্দটো আৰবী শব্দ আল হাজমৰপৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "শোহা", একপ্ৰকাৰ চিকিৎসা পদ্ধতিক বুজায়। আৰব দেশত এজন এই পদ্ধতি অনুশীলনকাৰীক হিজামা বুলি কোৱা হৈছিল, আৰু ভাৰততো এই নাম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

হাৰিয়ানা আৰু হিমাচল প্ৰদেশৰ অ’বিচি তালিকাত এইবোৰ তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে।

নেপালৰ হাজ্জাম

নেপালৰ কেন্দ্ৰীয় পৰিসংখ্যা ব্যুৰোৱে হাজ্জাম (নেপালৰ লোকপিয়লত হাজাম বুলি কোৱা হয়)ক মধেশী জাতিৰ ভিতৰৰ অন্য সামাজিক গোটৰ ভিতৰত এটা উপগোট হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰে। ২০১১ চনৰ নেপালৰ লোকপিয়লৰ সময়ত ১১৭,৭৫৮ জন লোক (নেপালৰ জনসংখ্যাৰ ০.৪%) হাজ্জাম আছিল। প্ৰদেশ অনুসৰি হাজ্জামৰ উপস্থিতি আছিল এনেধৰণৰ।
মধেশ প্ৰদেশ (১.৪%)
লুম্বিনি প্ৰদেশ (০.৫%)
কোশী প্ৰদেশ (০.৩%)
বাগমাটি প্ৰদেশ (০.১%)
গণ্ডকি প্ৰদেশ (০.০%)
কৰ্ণালী প্ৰদেশ (০.০%)
সুদুৰপমশ্চি প্ৰদেশ (০.০%)
তলত উল্লেখ কৰা জিলাসমূহত হাজ্জামৰ বিতৰণ ৰাষ্ট্ৰীয় গড়তকৈ বেছি (০.৪%) আছিল:
সপ্তৰী (১.৫%)
ধনুষা (১.৪%)
পাৰ্ছা (১.৪%)
ৰাউতহাট (১.৪%)
ছিৰাহা (১.৪%)
মহোত্তৰী (১.৩%)
সৰলাহী (১.৩%)
বাৰা (১.২%)
কপিলবাস্তু (১.১%)
বাংকে (০.৯%)
পৰশী (০.৯%)
ৰূপাণ্ডেহী (০.৮%)
মৰং (০.৬%)
সুনছাৰী (০.৫%)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়
কোমাৰৰাজু আটচামম্বা

ড° কোমাৰাজু আটচামাম্বা (৬ ছেপ্টেম্বৰ ১৯০৬ – ২০ অক্টোবৰ ১৯৬৪) আছিল এজন ভাৰতীয় উকীল, প্ৰসূতি বিশেষজ্ঞ, স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞ, ৰাজনীতিবিদ আৰু এজন প্ৰাক্তন সংসদ সদস্য।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ

১৯০৬ চনত গুন্টুৰত ইতিহাসবিদ কোমাৰৰাজু ভেংকটা লক্ষ্মণ ৰাওৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা কোমাৰৰাজু আটচামম্বাই ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ ১৯২৪ চনত কাকিনাদাত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধিবেশনত কন্যা স্বেচ্ছাসেৱকৰ ছাত্ৰ নেত্ৰী আছিল। ১৯২৮ চনত মাদ্ৰাজ (বৰ্তমান চেন্নাই) চহৰত ছাইমন কমিচনৰ বিৰুদ্ধে মহিলা ছাত্ৰীৰ ক'লা পতাকা প্ৰদৰ্শনৰ নেত্ৰীও আছিল। ১৯৪৩–১৯৪৮ চনৰ ভিতৰত তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল। ইয়াৰ পিছত অলপ সময়ৰ পিছতে ১৯৪৮ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলত যোগদান কৰে। ১৯৫৭ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি বিজয়ৱাড়াৰ পৰা দ্বিতীয় লোকসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।

শিশুৰ বৃদ্ধিৰ বিষয়ে ৰখা পৰম্পৰাগত ভুল ধাৰণাবোৰ আঁতৰোৱাৰ লক্ষ্যৰে তেলুগু ভাষাত প্ৰসূতি – ছিছু পোছানা বিষয়ক এখন গ্ৰন্থ লিখিছিল। মহিলাৰ বাবে আলোচনী প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯৪০ চনত ভি ভেংকটাৰমা শাস্ত্ৰীৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয় আৰু তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম হয়।

মৃত্যু

১৯৬৪ চনৰ ২০ অক্টোবৰত আটচামম্বাৰ মৃত্যু হয়। ২০০৬ চনত হায়দৰাবাদত তেওঁৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকী উদযাপন কৰা হয়।

বাহ্যিক সংযোগ

ড° কোমাৰৰাজু আটচামম্বা at লোকসভা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
কেলাদি চেন্নাম্মা

কেলাদি চেন্নাম্মা কৰ্ণাটকৰ কেলাদি ৰাজ্যৰ ৰাণী আছিল। তেওঁ চিদ্দাপ্পা চেট্টী নামৰ এজন ব্যক্তিৰ ঘৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। চিদ্দাপ্পা চেট্টী কৰ্ণাটকৰ কুণ্ডাপুৰ অঞ্চলৰ এজন স্থানীয় ব্যৱসায়ী আছিল। তেওঁ লিঙ্গায়ত সম্প্ৰদায়ৰ আছিল। চেন্নাম্মাই ১৬৬৭ চনত ৰজা সোমশেখৰ নায়কৰ হৈছে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। ১৬৭৭ চনত সোমশেখৰ নায়কৰ মৃত্যুৰ পিছত চেন্নাম্মাই কেলাদি নায়ক ৰাজবংশৰ প্ৰশাসন দক্ষতাৰে চম্ভালিছিল। তেওঁৰ ২৫ বছৰীয়া শাসনকালত তেওঁ ভাৰতৰ কৰ্ণাটকৰ চাগাৰাত অৱস্থিত কেলাদি ৰাজ্যত থকা তেওঁৰ সামৰিক ঘাটিৰ পৰা ঔৰঙ্গজেৱৰ নেতৃত্বত মোগল সেনাৰ অগ্ৰগতি প্ৰতিহত কৰিছিল। তেওঁ হিৰিয়া বাসপ্পা নায়ক হিচাপে সফল হোৱা তেওঁৰ এগৰাকী নিকট আত্মীয় বাসৱপ্পা নায়কক দত্তক পুত্ৰ হিচাপে তুলি লৈছিল। তেওঁ পৰ্তুগীজসকলৰ সৈতে জালুক আৰু চাউলৰ দৰে সামগ্ৰীৰ সৈতে এটা বাণিজ্য চুক্তিও কৰিছিল। কৰ্ণাটকৰ চান্নাগিৰিৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।

তেওঁ পৰ্তুগীজসকলক মিৰ্জান, হোন্নাভাৰা, চন্দ্ৰভাৰা আৰু কল্যাণপুৰত গীৰ্জা স্থাপনৰ অনুমতি দিছিল। কৰ্ণাটক ৰাজ্যত তেওঁক আব্বাক্কা চৌটা, কিট্টুৰ চেন্নাম্মা, বেলাৱাদি মাল্লাম্মা আৰু ওনাকে ওবাভাৰ সৈতে বীৰাংগনা, মহিলা যোদ্ধা আৰু দেশপ্ৰেমী হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়।

জীৱন

কেলাদি চেন্নাম্মা বা কেলাদিৰ ৰাণী চেন্নাম্মা কৰ্ণাটকৰ সাগৰৰ এগৰাকী স্থানীয় ব্যৱসায়ী চিদ্দাপ্পা চেট্টীৰ জীয়ৰী আছিল। বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ পিছত কেলাদি সাম্ৰাজ্য গঠন হৈছিল। কেলাদি ৰাজ্য বেদনুৰ আৰু ইক্কেৰী নামেৰেও জনাজাত হৈছিল। ১৬৬৭ খ্ৰীষ্টাব্দত চেন্নাম্মা ৰজা সোমশেখৰ নায়কৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। ১৬৭৭ চনত সোমশেখৰ নায়কৰ মৃত্যুৰ পিছত চেন্নাম্মাই কেলাদি নায়ক ৰাজবংশৰ প্ৰশাসন দক্ষতাৰে চম্ভালিছিল। তেওঁৰ ২৫ বছৰৰ শাসনকালত তেওঁ ঔৰঙ্গজেৱৰ নেতৃত্বত মোগল সৈন্যবাহিনীক তেওঁৰ ৰাজ্যৰ পৰা উলিয়াই দিছিল। তেওঁ তেওঁৰ এজন নিকট আত্মীয় বাসৱপ্পা নায়কক দত্তক পুত্ৰ হিচাপে তুলি লৈছিল। পিছলৈ তেওঁ হিৰিয়া বাচাপ্পা নায়ক হিচাপে জনাজাত হৈছিল
চেন্নাম্মাৰ পৰ্তুগীজসকলৰ সৈতে জালুক আৰু চাউলৰ দৰে সামগ্ৰীৰ ওপৰত বাণিজ্যিক চুক্তি কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁক পৰ্তুগীজসকলে "দ্য পেপাৰ কুইন" বা "ৰাইনা দা পিমেণ্টা" উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ পৰ্তুগীজসকলক গীৰ্জা নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল।

ঔৰঙ্গজেৱৰ আক্ৰমণ

তেওঁ মোগল সম্ৰাট ঔৰঙ্গজেৱৰ পৰা পলায়ন কৰি অহা শিৱাজীৰ পুত্ৰ ৰাজাৰাম ছত্ৰপতিক তেওঁৰ মন্ত্ৰীসভাৰ সৈতে বৈঠকৰ পিছত আশ্ৰয় প্ৰদান কৰিছিল আৰু ৰাজাৰামক সন্মানৰ সৈতে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত ক্ষুদ্ধ হৈ ঔৰঙ্গজেৱে কেলাদিক আক্ৰমণ কৰিছিল। কেলাদি চেন্নাম্মাই পৰাজয় বৰণ নকৰাকৈ যুদ্ধ কৰিছিল আৰু শেষত মোগলৰ সৈতে এখন চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছিল। কেলাদি ৰাজ্যৰ অধীনস্থ স্বদি ৰাজ্যৰ সদাশিৱেও ঋণৰ জৰিয়তে ৰাজাৰামক সহায় কৰিছিল। মহীশূৰৰ শাসক আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ব্ৰিটিছসকলৰ হাতত স্বায়ত্তশাসন হেৰুৱাই কেলাদি ৰাজ্য সম্ভৱতঃ নিঃশেষ হৈছিল। টিম্মান্না নায়কে তেওঁৰ মন্ত্ৰীসভাৰ নেতৃত্ব দিছিল। টিম্মান্না নায়ক বিজয়নগৰ ৰাজ্যৰ এজন সেনাপতিৰ বংশধৰ আছিল।

উত্তৰাধিকাৰ

তেওঁক ৰাণী আব্বাক্কা চৌটা, ওনাকে ওবাভা আৰু কিট্টুৰ চেন্নাম্মাৰ সৈতে কানাড়া বীৰাংগনাৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। চেন্নাম্মা এগৰাকী অতি সৎ আৰু ধাৰ্মিক মহিলা আৰু তেওঁৰ সময়ৰ এগৰাকী ব্যৱহাৰিক প্ৰশাসক হিচাপে পৰিচিত আছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

সুৱৰ্ণ টিভিত সম্প্ৰচাৰিত এক কানাড়া ভাষাৰ ঐতিহাসিক টিভি শৃংখলা 'কেলাদি চেন্নাম্মা' তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাসক
শ্ৰেণী:কৰ্ণাটক
পৰিণাম

পৰিণাম ১৯৭৪ চনত মুক্তি পোৱা এখন ক’লা-বগা অসমীয়া বোলছবি। বিজয় ফিল্মছৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই ছবিৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল প্ৰবীণ বৰা।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

দুই সন্তান জীৱন আৰু ৰবীনত উচ্চশিক্ষাৰে শিক্ষিত কৰি মানুহ কৰি তোলাৰ সপোন দেখিছিল হৰেন্দ্ৰই। কিন্তু এদিন এই পৃথিৱীৰ মায়া এৰি তেওঁ গুছি গ.ল। ভাগ্যৰ সৈতে সংগ্ৰাম কৰি দুই সন্তানৰ সৈতে জীয়াই থাকিল হৰেন্দ্ৰৰ বিধবা পত্নী প্ৰতিভা। খলনায়কৰ অত্যাচাৰত জীৱন আৰু ৰবীন জৰ্জৰিত হৈ পৰিল। ছবিখনৰ নায়িকা মমী বৰুৱা; অগাধ সম্পত্তিৰ গৰাকিনী। সেই সম্পত্তিতো খলনায়কৰ লোলুপ চকু। মমীৰ সম্পত্তি হাত কৰিবলৈও চলিল ষড়যন্ত্ৰ। কিন্তু সকলো বেয়া কামৰে এটা শেষ আছে, আছে এক পৰিণাম। খলনায়কেও অৱশেষত কৰিবলগীয়া হৈছে পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
মহেন্দ্ৰনাথ ডেকা ফুকন

মহেন্দ্ৰনাথ ডেকা ফুকন অসমৰ এগৰাকী শিল্পী, কবি আৰু সাংবাদিক হিচাপে পৰিচিত।
জন্ম ঃ ১৯০৩ চনত গুৱাহাটীত।
পিতৃ ঃ লক্ষ্মীনাথ ফুকন
ছদ্মনাম ঃ মনাই বৈৰাগী ( নিজে মহেন্দ্ৰ নাথ মৈ হেংদাং ডেকা ফুকন বুলি লিখিছিল)
দাম্পত্য সংগী - মিছ ক্লেৰিছ (পাছলৈ জ্যোতিৰ্ময়ী দেৱী নাম গ্ৰহণ কৰে)
মৃত্যু ঃ ১৯৭৩

শিক্ষা

কটন কলেজিয়েট স্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। পাছত কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰে যদিও পঢ়া আধাতে এৰে।

কৰ্মজীৱন

পঢ়া সমাপ্ত নকৰাকৈ তেওঁ বিভিন্ন ঠাইত ঘূৰি ফুৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এনেদৰে ঘূৰি ফুৰোঁতে তেওঁ ৰেংগুনত উপস্থিত হয় আৰু তাতেই ‘ৰেংগুন মেইল’ কাকতখনৰ সহকাৰী সম্পাদক হয়। তাত থাকোঁতেই তেওঁৰ সৈতে লণ্ডন আৰ্ট কোম্পানীৰ সম্পৰ্ক হয়। তেতিয়াই তেওঁ কেইবাখনো পৰীক্ষামূলক চিনেমা নিৰ্মাণ কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ কলিকতালৈ আহি ‘আচাম বংগল প্ৰেছ’ৰ মেনেজাৰ হয়। কটন কলেজ (বৰ্তমান কটন বিশ্ববিদ্যালয়)-ৰ প্ৰতীক চিহ্নটো তেওঁ অংকন কৰিছিল। তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন সাহিত্যিক-সামাজিক-সাংস্কৃতিক কাম-কাজৰ লগত জড়িত আছিল। তেওঁৰ কবিতাসমূহ ‘অস্থিব্ৰজ আৰু অন্যান্য কবিতা’ নামেৰে নগাঁও সাহিত্য সভাই প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে। মহেন্দ্ৰ নাথ ডেকা ফুকনৰ নামত কটন কলেজত এটি ছাত্ৰাবাসৰ নামকৰণ কৰা আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

ৰংমন (শিশু আলোচনী) Vol. 10, Issue 8, জানুৱাৰী, ২০২০
ইয়েকিউৱা

ইয়েকিউৱা বা "মাতৃ প্ৰাণী" মানে ইয়াকুট আত্মাৰ এটা শ্ৰেণী, যি বসন্ত কালত বৰফ গলি যোৱালৈকে লুকাই থাকে। ইয়াকুটসকল তুৰ্কীসকলৰ এটা জনগোষ্ঠী।

প্ৰতিটো ইয়েকিউৱা এটা বিশেষ প্ৰাণীৰ সৈতে জড়িত। ইয়াকুট শ্বেমানক ৰক্ষা কৰিবলৈ তেওঁলোকে চিনাকি আত্মা হিচাপে কাম কৰে। ইহঁত বিপজ্জনক আৰু শক্তিশালী, আৰু আটাইতকৈ বিপজ্জনক মহিলা শ্বেমানৰ লগত জড়িত। যি প্ৰাণীৰ ৰূপ লয়, সেই প্ৰকাৰে ইয়েকিউৱাৰ শক্তি নিৰ্ধাৰণ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে কুকুৰ ইয়েকিউৱাৰ শক্তি কম, আনহাতে এলক ইয়েকিউৱাৰো শক্তি কম। কেৱল শ্বেমানেহে ইয়েকিউৱা চাব পাৰে। যেতিয়া এজন শ্বেমানে নিজৰ আত্মাক নিজৰ ইয়েকিউৱাত ৰাখে, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ প্ৰাণী অংশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হয়। যদি নিজৰ জন্তু প্ৰকাশ কৰা আন এজন শ্বেমানে আন এজনৰ প্ৰাণীক হত্যা কৰে, তেন্তে মৃত জন্তুটোৰ সৈতে শ্বেমানজনৰ মৃত্যু হয়। বসন্ত কালত যেতিয়া ইয়েকিউৱাবোৰে যুঁজি থাকে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ লগত জড়িত শ্বেমানজনে অসুস্থ অনুভৱ কৰে। কুকুৰ ইয়েকিউৱাক মূল্যৱান নহয় কাৰণ তেওঁলোকে শ্বেমানক চেপি ধ্বংস কৰে আৰু তেওঁৰ শৰীৰ ধ্বংস কৰে, যাৰ ফলত তেওঁৰ ৰোগ হয়। সাধাৰণতে, এটা ভাল ইয়েকিউৱাই শ্বেমানক সুৰক্ষা দিয়ে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
লেডিজ অনলি (১৯৩৯ চলচ্চিত্ৰ)

লেডিজ অনলি' ১৯৩৯ চনৰ সৰ্বোত্তম বাদামীৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ সামাজিক হাস্য ৰসাত্মক ছবি। সাগৰ মুভিটনৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এই ছবিখনৰ সংগীত অনুপম ঘটকৰ আছিল আৰু ইয়াত সুৰেন্দ্ৰনাথ, সবিতা দেৱী, বিব্বো আৰু প্ৰভাই অভিনয় কৰিছিল। সাগৰ মুভিটন এৰি যোৱাৰ আগতে সৰ্বোত্তম বাদামীয়ে নিৰ্মাণ কৰা এইখনেই আছিল অন্তিমখন কমেডী ছবি। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিজৰ গুৰু আম্বালাল পেটেলৰ সৈতে সুদামা পিকচাৰ্ছত যোগদান কৰে আৰু "সামাজিকভাৱে প্ৰাসংগিক" ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কাহিনীটোত বেলেগ বেলেগ ৰাজ্য তিনিগৰাকী ছোৱালীয়ে ৰেলৱে ষ্টেচনত লগ পায় আৰু তাৰ পিছত পৰস্পৰৰ পৰস্পৰৰ সৈতে সম্পৰ্কত জড়িত হৈ পৰে।

প্লট

ভাৰতৰ বেলেগ বেলেগ অঞ্চলৰ তিনিগৰাকী ছোৱালী সবিতা দেৱী (গুজৰাট), বিব্বো (পাঞ্জাৱ), আৰু প্ৰভা (বংগ) ৰেল ষ্টেচনত লগলগি হয়। থাকিবলৈ ঠাই নথকাৰ বাবে সিহঁতে একেলগে থকাৰ ঠাই বিচাৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। এজন ৰান্ধনী (ভুদো আদৱানী) তেওঁলোকৰ লগত যোগ হয়, যিয়ে প্ৰতিখন ৰাজ্যৰে ভাষা কয়। এজন ধুৰন্ধৰ ডেকাল’ৰা (সুৰেন্দ্ৰ) তেওঁলোকৰ জীৱনত প্ৰৱেশ কৰে আৰু ছোৱালীকেইজনীৰ মাজত বিশৃংখলাৰ সৃষ্টি হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে, যেতিয়া আটাইকেইজনী ছোৱালীয়ে ডেকাল’ৰাজনৰ প্ৰেমত পৰে।

প্ৰসংগ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৩৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
মধু জৈন

মধু জৈন ; এগৰাকী ভাৰতীয় বস্ত্ৰ ডিজাইনাৰ। তেওঁ বাঁহৰ আহেৰে কাপোৰ প্ৰস্তুত কৰাতো পোষকতা কৰে যাক তেওঁ "ভৱিষ্যতৰ বস্ত্ৰ" বুলি গণ্য কৰে। ২০১৮ চনত ৩০ বছৰ ফেশ্বন ক্ষেত্ৰত কাম কৰাৰ অন্তত নাৰী শক্তিৰ সন্মানেৰে সন্মানিত হয়।

জীৱন

জৈনৰ জন্ম হৈছিল দিল্লীত। দিল্লী স্কুল অৱ ইকনমিক্সৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ আগতে তেওঁ ৱেলহাম গাৰ্লছ স্কুল আৰু ৱেভাৰলি কনভেণ্ট স্কুললৈ যায়। ১৯৮৭ চনত তেওঁ ফেশ্বন ক্ষেত্ৰত কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে।

২০১৮ চনৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নাৰী দিৱসত জৈনক বস্ত্ৰশিল্পৰ সৈতে কৰা কামৰ বাবে আৰু বিশেষকৈ মহিলাক সবলীকৰণৰ বাবে নাৰী শক্তিপুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হয়।[6] জৈনে বুজাই দিলে যে তেওঁ কেইবাটাও কাৰণত বাঁহৰ আঁহ ব্যৱহাৰৰ পোষকতা কৰিছিল। ভাৰত বাঁহৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম উৎপাদনকাৰী দেশ আৰু ইয়াৰ আঁহ জৈৱ-বিঘ্নিত, পৰিৱেশ-বন্ধুত্বপূৰ্ণ আৰু বিষাক্ত নহয়। তাই আঁহটোক "ভৱিষ্যতৰ বস্ত্ৰ" হিচাপে লয়।[5]

তথ্যসূত্ৰ
নাৰিকলি মন্দিৰ, ছিপাঝাৰ

দৰং জিলাৰ ছিপাঝাৰ সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত নাৰিকলি শিৱ মন্দিৰ এক ঐতিহ্যমণ্ডিত মন্দিৰ। গুৱাহাটীৰ পৰা বাইহাটা চাৰিআলি হৈ তেজপুৰলৈ যোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোৰ কাষতে এই মন্দিৰটো অৱস্থিত।

ইতিহাস

বিভিন্ন জনশ্ৰুতি আৰু প্ৰবাদ অনুসৰি এই মন্দিৰটো প্ৰথম অৱস্থাত শিলৰ এক মনোমোহা আৰ্হিৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। সেয়ে ইয়াৰ পৌৰাণিক নাম আছিল "শিলৰ খুঁটি বুঢ়া গোহাঁই"। যেতিয়া সেনাপতি কালাপাহাৰে অসমৰ মঠ-মন্দিৰবোৰ ভাঙি ফুৰিছিল তেতিয়া শিল্পকলাৰ জাক-জমকতাৰে নিৰ্মিত এই মন্দিৰটোও ভাগি চূৰমাৰ কৰি দিছিল। তাৰপাছত সেই স্থানতে স্থানীয় লোকৰ তত্ত্বাৱধানত মন্দিৰটো পুনৰ্নিমাণ কৰা হয়।

নাৰিকলি গাঁৱৰ শঙিধৰ নাথৰ এটা বিশেষ সপোন পোৱাৰ পিছত তাত বিষ্ণু আৰাধনাৰ নিমিত্তে ভাগৱত মন্দিৰ স্থাপন কৰা হয়।

বৰ্তমানৰ পৰিৱেশ

এক সুন্দৰ ভাস্কৰ্য্যৰে নিৰ্মিত ভাগৱত মন্দিৰ আৰু শিৱ মন্দিৰৰ লগতে মনসা মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ কামো পৰিচালনা সমিতিয়ে হাতত লৈছে। প্ৰতিদিনে অহা দৰ্শনাৰ্থী আৰু বিবাহ যাত্ৰীৰ বাবে খোৱা-লোৱা কৰাৰ সুন্দৰ পৰিৱেশ আছে। কোনো ধৰণৰ যানযঁটৰ অসুবিধা নহ’বৰ বাবে গাড়ী ৰখাৰ বাবে এখন নিৰ্ভৰশীল খেলপথাৰ আছে। এই সকলোবোৰ চোৱা-চিতা কৰে মন্দিৰ পৰিচালনা সমিতিয়ে। পৰেশ নাথক সভাপতি আৰু জগমোহন নাথক সম্পাদক হিচাপে বৰ্তমান একৈছ জনীয়া সমিতিয়ে এই সকলোবোৰ পৰিচালনা কৰি আছে।

উৎসৱ

এই মন্দিৰৰ প্ৰধান উৎসৱ হৈছে শিৱৰাত্ৰি, যি তিনিদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে পালন কৰা হয়। শিৱৰাত্ৰিৰ সময়ত হাজাৰ হাজাৰ ভক্তৰ সমাগমৰ ঘটে। ইয়াৰ উপৰি প্ৰতি বছৰতে অসমীয়া আঘোণ মাহৰ এক তাৰিখৰপৰা তিনিদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে ভাগৱত পাঠ পালন কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ হিন্দু মন্দিৰ
অনু আগা

অনু আগা (; জন্ম ১৯৪২) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় বিলিয়নাৰ, উদ্যোগী মহিলা, এগৰাকী সমাজকৰ্মী, ৰাজ্যসভাৰ মনোনীত সাংসদ। শক্তি আৰু পৰিৱেশ অভিযান্ত্ৰিকৰ কোম্পানী থাৰ্মেক্স লিমিটেডৰ অধ্যক্ষা হিচাপে তেখেতে ১৯৯৬ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। আঠগৰাকী ধনাঢ্য ভাৰতীয় নাৰীৰ তালিকাত তেখেতে স্থানলাভ কৰিছিল। ২০০৭ চনত ফ'ৰ্বছ্ আলোচনীয়ে যুগুত কৰা 'ভাৰতৰ ৪০ গৰাকী প্ৰতিপত্তিশালী ব্যক্তি'ৰ তালিকাতো অনু আগাই স্থান লাভ কৰিছিল। ASSOCHAM (The Associated Chambers of Commerce of India)ৰ সৰ্বভাৰতীয় নাৰী গোটে তেখেতক 'দশকটোৰ সফল মুম্বাইৰ নাৰী' সন্মানেৰে বিভূষিত কৰে।

থাৰ্মেক্সৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত, অনু আগাই সামাজিক কৰ্মত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। সামাজিক কৰ্মৰ বাবে ২০১০ চনত তেখেতক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী সন্মান যাঁচে। বৰ্তমান তেখেত 'ভাৰতৰ কাৰণে শিকোৱা' (Teach For India) অনুষ্ঠানটোৰ অধ্যক্ষা।
২০১২ চনৰ ২৬ এপ্ৰিলত তেখেত ৰাজ্যসভাৰ এগৰাকী সাংসদ হিচাপে মনোনীত হয়। মনোনীত কৰা ৰাষ্ট্ৰপতিগৰাকী হৈছে প্ৰতিভা পাটিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৪২ চনৰ ৩ আগষ্টত এটা পাৰ্চী পৰিয়ালত অনু আগাৰ জন্ম হৈছিল।জন্মস্থান আছিল মুম্বাই। তাৰপিছত মুম্বাইৰে প্ৰসিদ্ধ টাটা সমাজ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা চিকিৎসা আৰু মনোবৈজ্ঞানিক সামাজিক কৰ্মত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তেখেত এগৰাকী ফুলব্ৰাইট স্কলাৰো আছিল আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত চাৰিমাহ অধ্যয়ন কৰিছিল।

কৰ্মজীৱন

অনু আগাই ১৯৮৫ চনত থাৰ্মেক্সত যোগদান কৰে। ১৯৯১ চনৰ পৰা ১৯৯৬ চনলৈ তেখেতে এইটো প্ৰতিষ্ঠানত মানৱ কল্যাণ বিভাগটোৰ গুৰু দায়িত্ব চম্ভালে। পতি ৰোহিণ্টন আগাৰ মৃত্যুৰ পাছত অনু আগা থাৰ্মেক্সৰ অধ্যক্ষাৰ পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু ২০০৪ চনত সেই পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। অনু আগাৰ পাছত তেখেতৰ জীয়েক মেহেৰ পুদুমজী সেই পদত বহে। অনু আগা প্ৰতিষ্ঠানটোৰ পৰিচালনা পৰিষদৰ লগত সংযুক্ত হৈ থাকে আৰু ভিন্ন সামাজিক কৰ্মত জড়িত হৈ পৰে।
থাৰ্মেক্সৰ বিকাশ, উদ্ভাৱনশীলতা আৰু নেতৃত্বৰ বাবে Frost & Sullivanৰ পৰা বঁটা লাভ।
২০১৯ চনত ইটিপ্ৰাইমৰ পৰা জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা।

ব্যক্তিগত জীৱন

হাৰ্ভাৰ্ড বিজিনেছ স্কুলৰ স্নাতক ৰোহিণ্টন আগাৰ সৈতে অনু আগাৰ বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ হয়। কন্যা মেহেৰ আৰু ল'ৰা কুৰুষ তেওঁলোকৰ সন্তান। ১৯৯৬ চনত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ স্বামী ৰোহিণ্টন আগাৰ হঠাতে মৃত্যু ঘটে। তাৰ ঠিক এক-ডেৰ বছৰৰ পাছতেই তেওঁৰ পঁচিশ বছৰীয়া পুত্ৰ কুৰুষেও অকাল মৃত্যুক সাবটি লয়। বৰ্তমান তেখেত মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুণেত বাস কৰে।

তেখেতৰ জীয়েক মেহেৰ পুদুমুজী হৈছে থাৰ্মেক্সৰ বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষা। মাকে অৱসৰ লোৱাৰ পাছত ২০০৪ চনত মেহেৰ এই পদত বহে। লণ্ডনৰ ইম্পিৰিয়েল বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা কলেজৰ পৰা মেহেৰে ৰাসায়নিক অভিযান্ত্ৰিকত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লৈ ১৯৯০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত থাৰ্মেক্সত যোগদান কৰে।

তথ্যসংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

অনু আগা –অধ্যক্ষা পৰিচিতি থাৰ্মেক্স ইণ্ডিয়া

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
জয়াশ্ৰী ৰাইজী

জয়াশ্ৰী নৈষধ ৰায়জী এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সমাজকৰ্মী, সংস্কাৰবাদী আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ বম্বে ছাবাৰবান আসনৰ পৰা ১নং লোকসভাৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল।

প্ৰাথমিক জীৱন

১৮৯৫ চনৰ ২৬ অক্টোবৰত চুৰাটত ছাৰ মনুভাই মেহতাৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা জয়াশ্ৰীয়ে উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে বৰোদা মহাবিদ্যালয়ত পঢ়িছিল।

কৰ্মজীৱন

সামাজিক কামৰ বাবে পৰিচিত ৰায়জীয়ে ১৯১৯ চনত বম্বে প্ৰেচিডেন্সি মহিলা পৰিষদৰ অধ্যক্ষ হয়। অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত (১৯৩০) বিদেশী সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰা দোকানৰ পিকেটিঙত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ (১৯৪২) সময়ত ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই ছমাহ কাৰাগাৰত বন্দী কৰিছিল। স্বদেশী সামগ্ৰী গ্ৰহণৰ বাবে উৎসাহিত কৰিবলৈ তেওঁ প্ৰদৰ্শনীৰ আয়োজন আৰু মহিলা সমবায় দোকান স্থাপন কৰাত সহায় কৰে। তেওঁ ভাৰতীয় শিশু কল্যাণ পৰিষদৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল। ১৯৮০ চনত তেওঁক মহিলা আৰু শিশুৰ উন্নয়ন আৰু কল্যাণৰ বাবে জামনালাল বাজাজ বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯১৮ চনত এন এম ৰাইজীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁলোকৰ চাৰিটা সন্তান জন্ম হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
বিজ্ঞান নগৰী, গুৱাহাটী

বিজ্ঞান নগৰী, গুৱাহাটী অসমৰ গুৱাহাটীৰ উপকণ্ঠ অঞ্চল টেপেচিয়া, সোণাপুৰত অৱস্থিত এটা বৃহৎ বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু প্ৰদৰ্শনী কেন্দ্ৰ। ২০২৬ চনৰ ১০ মাৰ্চত উদ্বোধন কৰা এই কেন্দ্ৰটো উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়।

এই প্ৰকল্পটো অসম চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনস্থ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান সংগ্ৰহালয় পৰিষদ (NCSM)ৰ যৌথ উদ্যোগত গঢ়ি তোলা হৈছে।

প্ৰকল্পটোৰ বাবে সোণাপুৰৰ ওচৰত প্ৰায় ২৫০ বিঘা (প্ৰায় ৮২ একৰ) মাটি নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল। উন্নত প্ৰযুক্তিৰ গেলেৰী, ডিজিটেল প্ৰদৰ্শনী আৰু অপ্ৰকৃত বাস্তৱতা (VR) ভিত্তিক সুবিধাসমূহৰ সৈতে নিৰ্মাণকাৰ্য পৰ্যায়ক্ৰমে সম্পন্ন কৰা হয়।

লগতে চাওক

গুৱাহাটী তাৰকাগৃহ
ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, গুৱাহাটী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গুৱাহাটী
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগ্ৰহালয়
ইছলামিক মৌলবাদ

ইছলামিক মৌলবাদ বিভিন্ন ধৰণে সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে যে মুছলমানসকলৰ এনে আন্দোলন যিয়ে অতীতক আকোৱালি লয় আৰু ধৰ্মৰ শিপালৈ ঘূৰি আহিবলৈ বিচাৰে আৰু হজৰত মহম্মদ (ছঃ) আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে যিদৰে জীয়াই আছিল, সেইদৰেই জীয়াই থাকে। ইছলামিক মৌলবাদীসকলে ইছলামৰ প্ৰাথমিক উৎসসমূহৰ (কোৰআন আৰু চুন্নাহ) "আক্ষৰিক আৰু মৌলিক ব্যাখ্যা" সমৰ্থন কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো অংশৰ পৰা (তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত) "বিকৃত" অ-ইছলামিক প্ৰভাৱক নিৰ্মূল কৰিব বিচাৰে, আৰু "ইছলামিক মৌলবাদ"ক ইছলামিক পুনৰুজ্জীৱনবাদ আৰু ইছলামিক আন্দোলনৰ বিৰোধীসকলে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।

ঐতিহাসিক পটভূমি

মুছলমান বিশ্বত ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু সাংস্কৃতিক পৰিস্থিতিৰ পটভূমিত ইছলামিক মৌলবাদৰ উৎপত্তি ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালত হৈছিল। ৰছিদ ৰিদা আৰু আবুল আ’লা মাউদুদীৰ দৰে চিন্তাবিদসকলে ইছলামিক ৰাষ্ট্ৰৰ নীতিসমূহ উল্লেখ কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল, তেওঁলোকে যুক্তি দিছিল যে মুছলমানসকলে সন্মুখীন হোৱা আৰ্থ-ৰাজনৈতিক প্ৰত্যাহ্বানসমূহৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ বাবে শ্বৰীয়ত (ইছলামিক আইন)ৰ আনুগত্য অতি প্ৰয়োজনীয়। চৌদি আৰৱত ৱাহাবী আন্দোলনেও মৌলবাদী চিন্তাধাৰাৰ উত্থানত যথেষ্ট অৰিহণা যোগাইছিল, ইয়ে ইছলামৰ পিউৰিটানিক ব্যাখ্যাক প্ৰসাৰিত কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম