ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
অনন্ত থান (আশ্ৰম)

প্ৰাচীন আৰু ঐতিহাসিক অনন্ত থান, বৰ্তমান ধেমাজি জিলাৰ বৰদলনি অঞ্চলৰ দক্ষিণ প্ৰান্তৰ গোহাঁই চাপৰিত অৱস্থিত। স্থানীয় লোকৰ মুখে মুখে ইয়াৰ নাম অনন্ত আশ্ৰম বুলিও জনা যায়।

ইতিহাস

শংকৰদেৱৰ শিষ্য অনন্ত কন্দলিয়ে এই ঠাইত ধৰ্মীয় ঐতিহাসিক থান স্থাপন কৰিছিল। অনন্ত কন্দলিৰ নামেৰেই এই থানৰ নাম অনন্ত থান হয় বুলি ভৱা হয়।

স্থাপত্য

অনন্ত থানৰ মূল থানখন পূৰ্বে  নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰক অনন্ত কন্দলিয়ে স্থাপন কৰিছিল বাবে প্ৰথম অৱস্থাত বাঁহ-বেতেৰেই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। বৰ্তমান আধুনিক ধৰণেৰে ভক্তসকলৰ দান বৰঙণিৰে আধুনিক পকী নামঘৰৰ আৰ্হিত গঢ় দিয়া হৈছে।

মণিকূট আৰু কীৰ্ত্তন ঘৰ বৰ্তমান পকী কৰা হৈছে। মণিকূটত পকী গুৰু আসন এখনৰ অৱস্থিতি আছে।

বাটচ'ৰাতে এখন পকী তোৰণ আছে। বাটচ'ৰাৰপৰা মূল থানলৈ দূৰত্ব প্ৰায় ১০০ মিটাৰ। এই থানৰ কাষতে এটা শিৱ মন্দিৰ আছে। থানৰ ওচৰতে এটা পুৰণি পুখুৰীৰ অৱস্থিতি দেখা যায়।

বিবিধ পৰম্পৰা

প্ৰতি দেওবাৰে গাওঁৰ বয়োজ্যেষ্ঠ সকলৰ দ্বাৰা ভাগৱত পাঠ কৰা হয়।দূৰ দূৰণিৰ পৰা বিশ্বাসী লোকসকলে আশিস বিচাৰি এই স্থানলৈ অহা দেখা যায়। বছেৰকীয়া কৈ বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ ভিতৰত, ভাওনা, জন্মাষ্টমী, শিৱৰাত্ৰি (কাষৰ শিৱ মন্দিৰত) আদি পালন কৰা হয়।

আলোকচিত্ৰ ভঁ‌ৰাল

তথ্যসূত্ৰ
কাবা

কাবা, কাবাঘৰ, কাবা শ্বৰীফ (, আৰু যি নামেৰে পৰিচিত "The Primordial House"), অথবা ( "The Sacred House"), এটা ডাঙৰ ঘন আকৃতিৰ ইমাৰত, যিটো চৌদি আৰৱৰ মক্কা চহৰৰ মছজিদুল হাৰাম মছজিদৰ মাজত অৱস্থিত। আচঁলতে মছজিদটো কাবাৰ চাৰিওফালে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।

ইছলাম ধৰ্ম মতে কাবা ক আটাইতকৈ পৱিত্ৰ স্থান হিচাপে ভাবে। এইটো মুছলিম সকলৰ কিবলা, অৰ্থাৎ যি দিশে থিয় হৈ নামাজ পঢ়ে বা ছালাত আদায় কৰে, পৃথিৱীৰ যিকোনো স্থানৰ পৰা কাবা যি দিশে মুছলিম সকলে ঠিক সেই দিশে মুখ কৰি নামাজ পঢ়ে। হজ্জ আৰু উমৰা পালনৰ সময়ত মুছলিম সকলে কাবাক ঘেৰি তাওয়াফ বা প্ৰদক্ষিন কৰে। চাৰিটা কোণ কম্পাচৰ প্ৰায় চাৰি বিন্দু যথাযথভাৱে দিশ কৰা। সুতা দি কলিমা লিখি কাপোৰ তৈয়াৰ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মছজিদ
ভীষ্মকনগৰ

ভীষ্মকনগৰ (কুণ্ডিলনগৰ ৰূপেও জনাজাত) উত্তৰ পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশত অৱস্থিত এক প্ৰত্নতাত্ত্বিক ঐতিহ্যমূলক স্থান। ভীষ্মকনগৰ নামনি দিবাং উপত্যকা জিলাৰ ৰ'ইঙত অৱস্থিত। অসমৰ চুতীয়া ৰাজ্যৰ ইতিহাস বিজড়িত এই ঠাই প্ৰত্নতাত্ত্বিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ।

নামৰ ব্যুৎপত্তি

১৯৭০ চনৰ দশকত প্ৰত্নতাত্ত্বিক গৱেষকসকলে নামনি দিবাং জিলাৰ ৰ'ইঙত এখন প্ৰাচীন নগৰৰ ভগ্নাৱশেষ উদ্ধাৰ কৰে। এই গৱেষকসকলেই অঞ্চলটোৰ নাম 'ভীষ্মকনগৰ' ৰাখে। সম্ভৱতঃ চুতীয়াসকলৰ কিম্বদন্তী ৰজা ভিৰমুক্কা (Bhirmukka) নামৰ সংস্কৃতকৰণৰ জৰিয়তে ভীষ্মক শব্দৰ ব্যুৎপত্তি হ'ল। বুৰঞ্জীপ্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, মধ্যযুগত চুতীয়া ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা বীৰপালে নিজকে ৰজা ভিৰমুক্কাৰ উত্তৰসুৰী হিচাপে পৰিচয় দিছিল।

দেওধাই বুৰঞ্জীৰ পাঠত পোৱা যায়,

ঐতিহাসিকভাৱে, কুণ্ডিল নদীৰ পাৰত অৱস্থিত হোৱাৰ কাৰণে এই অঞ্চল কুণ্ডিল-নগৰ হিচাপে জনাজাত আছিল। ইয়াৰ লগতে, সাধ্যপুৰৰ অধিপতি (সাধ্যপুৰ-ঈশ্বৰ) নামৰ পৰা "সাধ্যপুৰা" নামৰ উদ্ভৱ হয়। আনহাতে, টাই বুৰঞ্জী অনুসৰি ইয়াৰ নাম "চে-লুং" (অসমীয়া অৰ্থ: বৰ-নগৰ, ইংৰাজী অৰ্থ:Great City)।

অৱস্থান

ভীষ্মকনগৰ বৰ্তমানৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নামনি দিবাং উপত্যকা জিলাৰ অংশ। এই পৌৰাণিক নগৰখনৰ পৰিসৰ ২৫০০ একৰ ক্ষেত্ৰ জুৰি বিস্তৃত।

ইতিহাস

প্ৰত্নতাত্ত্বিক দিশৰ পৰা ভীষ্মকনগৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাচীন স্থান। এই নগৰখন খ্ৰীষ্টীয় ৮ম শতিকাত এগৰাকী চুতীয়া ৰজাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তীকালত ৰত্নধ্বজপাল নামৰ (গৌৰীনাৰায়ণ নামেৰেও প্ৰখ্যাত) আন এগৰাকী চুতীয়া ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতাত পুনৰ নিৰ্মিত হৈছিল। ভীষ্মকনগৰ চুতীয়া ৰাজ্যৰ শক্তিকেন্দ্ৰ আছিল বুলি ঠাৱৰ কৰা হয়। অদুপৰি, এই স্থানত উদ্ধাৰ হোৱা ভগ্নাৱশেষ আৰু ধ্বংসস্তুপসমূহ খ্ৰীষ্টীয় ১১শ শতিকাৰ পৰা ১৫শ শতিকাৰ মাজৰ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে। ভীষ্মকনগৰক সাধ্যপুৰী (অথবা স্বাধ্যপুৰী) হিচাপেও জনা যায়, আৰু ই চুতীয়া সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক প্ৰাণকেন্দ্ৰ আছিল। মহেশ্বৰ নেওগৰ মতে, সম্ভৱতঃ চুতীয়া ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণে ইয়াৰ মেৰামতিৰ কাম হাতত লৈছিল, কিয়নো শ্ৰী শ্ৰী লক্ষ্মী-নাৰায়ণ নামাংকিত ইটা সেই স্থানত উদ্ধাৰ হৈছিল। আনহাতে, কুণ্ডিল নদীৰ পাৰত অৱস্থিত হোৱাৰ বাবে এই স্থান কুণ্ডিলনগৰ নামেৰেও প্ৰখাযত।

স্থাপত্য

পোৰা-মাটিৰ ইটাৰে সজা এই এই দূৰ্গৰ শীৰ্ষভাগ অতি বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ আৰু চিত্তাকৰ্ষক। প্ৰাচীন স্থপতিবিদসকলৰ কলা-নৈপুণ্যৰ ই এক মনোমোহা নিদৰ্শন। আনকি, আধুনিক যুগতো এই দূৰ্গৰ স্থাপত্যক বিস্ময়কৰ কাৰুকলা হিচাপে চিহ্নিত কৰিব পাৰি।
নগৰখন প্ৰায় ১০ বৰ্গ কিল'মিটাৰ ক্ষেত্ৰত বিস্তৃত হৈ আছে। ই পূৱ, পশ্চিম আৰু দক্ষিণ দিশত ৪.৫ মিটাৰ উচ্চতাৰ আৰু ৬ মিটাৰ প্ৰস্থৰ ৬-৯ তৰপীয়া গ্ৰেণাইট আৰু ইটাৰ দেৱালেৰে পৰিৱেষ্টিত হৈ আছে।
উত্তৰদিশত থকা মিছিমি পাহাৰে নগৰক এক প্ৰাকৃতিক সুৰক্ষা আৱেষ্টনী প্ৰদান কৰে। অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰৰ যদিও বিশেষ প্ৰত্নতাত্ত্বিক খন্দন অনুসন্ধান সম্পন্ন হোৱা নাই, কিন্তু প্ৰাথমিক খননত তিনিখন টেংক, আৰু পূৱ আৰু পশ্চিম দিশত দুখন তোৰণৰ অৱস্থিতি পোৱা গৈছে।

ভীষ্মকনগৰৰ কেন্দ্ৰীয় পৰিসৰ ১৮৬০ বৰ্গমিটাৰ কালিত বিস্তৃত। ইয়াত তিনিটা ভৱন, ছখন প্ৰৱেশদ্বাৰ আৰু দুটা বিস্তাৰ কক্ষ আছে। পৰিসৰৰ ভিতৰত ২ মিটাৰ উচ্চতাৰ শৈল দেৱাল অৱস্থিত। দূৰ্গৰ স্থাপত্য হৈছে মধ্যযুগীয় কলা-স্থাপত্যৰ নিদৰ্শন। উৎখননৰ সময়ত প্ৰাপ্ত মাটিৰ বাচন-বৰ্তন, পোৰামাটি(টেৰাক'টা)-ৰ মূৰ্তি, টেৰাক'টা ফলক আৰু আলংকাৰিক সজ্জা-খপৰাসমূহ (decorative tiles) বৰ্তমান সংৰক্ষিত হৈ আছে।

চিত্ৰ-বিথিকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসম
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
শ্ৰেণী:চুতীয়া ৰাজ্য
শ্ৰেণী:অসমীয়া জাতিৰ ইতিহাস
খিচিৰি

খিচিড়ি বা খিচিৰি হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ খাদ্যত চাউল আৰু মচুৰ দাইলৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী এবিধ খাদ্য আৰু ইয়াৰ অসংখ্য সংস্কৰণ আছে। এই সংস্কৰণসমূহৰ ভিতৰত বাজৰা আৰু মগু দাইলৰ খিচিৰি অন্তৰ্ভুক্ত। ভাৰতীয় সংস্কৃতিত, কেইবাটাও অঞ্চলত বিশেষকৈ উত্তৰ অঞ্চলত ইয়াক কেঁচুৱাই খোৱা প্ৰথম কঠিন খাদ্যৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়। সংস্কৃত खिच्चा-ৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল এব্বিধ চাউল আৰু মাহজাতীয় শস্যৰ খাদ্য।

ইতিহাস

গ্ৰীক ৰজা চেলিউকাছে ভাৰত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০৫-৩০৩) অভিযানৰ সময়ত, দাইলযুক্ত চাউল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মানুহৰ মাজত অতি জনপ্ৰিয় বুলি উল্লেখ কৰিছিল। গ্ৰীক দাৰ্শনিক, ভূগোলবিদ আৰু ইতিহাসবিদ ষ্ট্ৰেবোৱে এইটোও লক্ষ্য কৰিছে যে ভাৰ তীয় খাদ্য মূলতঃ চাউলৰ মণ্ড আৰু চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী পানীয়ৰে গঠিত আছিল, যাক বৰ্তমান আৰাক বুলি কোৱা হয়। মৰক্কোৰ ভ্ৰমণকাৰী ইবন বাট্টুতাই ১৩৫০ চনৰ আশে-পাশে তেওঁ ভাৰতত থকাৰ সময়ছোৱাত খিচিৰিক চাউল আৰু মগু দাইলেৰে তৈয়াৰী খাদ্য হিচাপে উল্লেখ কৰিছে। খিচিৰিৰ বৰ্ণনা পঞ্চদশ শতিকাত ভাৰত উপমহাদেশলৈ অহা ৰাছিয়ান অভিযাত্ৰী আফনাছি নিকিটিনৰ লেখাত পোৱা যায়। ই মোগলসকলৰ মাজত বিশেষকৈ জাহাংগীৰৰ অতি প্ৰিয় আছিল। মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ ৱজিয়াৰ আবু'ল ফজলে লিখা ১৬ শতিকাৰ আইন-ই-আকবাৰী নামৰ নথিখনত খিচিৰিৰ ৰেচিপিৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে, য'ত সাতটা সংস্কৰণ দিয়া হৈছে। আকবৰ আৰু তেওঁৰ দৰবাৰৰ উপদেষ্টা বীৰবলক লৈ খিচিড়িৰ এক আখ্যানমূলক কাহিনী আছে।

ইংৰাজ-ভাৰতীয় খাদ্য কেডগেৰী খিচিৰিৰ পৰা উৎপন্ন বুলি ভবা হয়।

আঞ্চলিক ভিন্নতা

খিচিৰি সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশ অৰ্থাৎ বাংলাদেশ, পাকিস্তান, নেপাল আৰু শ্ৰীলংকাৰ অতি জনপ্ৰিয় খাদ্য। পঞ্জাৱ, হাৰিয়ানা, ৰাজস্থান, কৰ্ণাটক, তেলেংগানা, মধ্যপ্ৰদেশ, গুজৰাট, তামিলনাডু, অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, পশ্চিম বংগ, অসম, বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড, উত্তৰ প্ৰদেশ, ওড়িশা, মহাৰাষ্ট্ৰ আদি ৰাজ্যতো এই খাদ্য ব্যাপকভাৱে প্ৰস্তুত কৰা হয়। ফুলকবি, আলু, সেউজীয়া মটৰ আদি পাচলি সাধাৰণতে ইয়াত যোগ কৰা হয়।

মূলতঃ উত্তৰ/উত্তৰ-পশ্চিমৰ পৰা অহা হিন্দুসকলে উপবাসৰ সময়ত শস্য খোৱাৰ পৰা বিৰত থাকে, তেওঁলোকে চাগুৰ পৰা তৈয়াৰী চাবুদানা খিচিৰি খায়।
ভাৰতৰ দক্ষিণ অংশত অৱশ্যে খিচিৰি শব্দটো ইমান জনপ্ৰিয় নহয়। তামিলনাডু আৰু অন্ধ্ৰ অঞ্চলৰ মানুহে পংগল, আৰু কানাড়িগাসকলে হুগ্গি প্ৰস্তুত কৰে যিটো হৈছে মগু দাইল খিচিৰি আৰু বিছি বেলে ভাত।

খিচিৰি আছিল এংলো-ইণ্ডিয়ান কেডগেৰীৰ প্ৰেৰণা। হাৰিয়ানাৰ বিশেষকৈ গ্ৰাম্য অঞ্চলত খিচিৰি জনপ্ৰিয় পৰম্পৰাগত খাদ্য। হাৰিয়ানৱী খিচিড়ি পাৰ্ল বাজৰা আৰু মগু দালিৰ পৰা উড়ালত গুড়ি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়, আৰু প্ৰায়ে গৰম ঘিঁউ বা লাচী, আনকি দৈৰ সৈতে মিহলাই খোৱা হয়। কেতিয়াবা বাজৰা আৰু মগু দাইলৰ লগতো জোৱাৰ মিহলাই দিয়া হয়ত। এই খাদ্যক খিচিৰি, খীমা বা খট্টা বুলি কোৱা হয়।

আমিষ খাদ্য হালীমৰ সৈতে মিল থকাৰ বিপৰীতে খিচৰা হৈছে চাউল আৰু দালি বা মচুৰ দাইলৰ সৈতে নিৰামিষ খাদ্য, য'ত কোনো মছলা নাথাকে।

চিত্ৰ ভঁ‌ৰাল

তথ্য সংগ্ৰহ
নাঙেলী গীত

নাঙেলী গীত অসমৰ দৰং জিলাত প্ৰচলিত একপ্ৰকাৰৰ গীত। নাঙেলী গীতক নাইলেনী বা লাইলাং বুলিও কোৱা হয়। বিহু গীতৰ দৰে ত্ৰিপদী ছন্দত ৰচিত এই নাঙেলী গীতবোৰৰ সংখ্যা 'ওঠৰ কুৰি' বুলি পৰম্পৰা প্ৰচলিত। কৃষিজীৱী সমাজখনৰ লোকসকলৰ জীৱনৰ আশা আকাংক্ষা, কামনা বাসনা, বিৰহ ব্যথা নাঙেলী গীতবোৰৰ মাজেদি প্ৰকাশ পায়।

পৰিচয়

নাঙেলী গীতসমূহ কৃষি সমাজৰ লগত জড়িত। নাঙেলী গীত কৃষিজীৱী সমাজৰ উৰ্বৰতাৰ প্ৰতীক। কৃষিজীৱী সমাজৰ বা কৃষিজীৱী লোকসকলৰ কৃষিভূমি কৰ্ষণৰ বাবে এক অপৰিহাৰ্য সঁজুলি হ'ল নাঙল। এই কৰ্ষণ কৰোঁতাসকলে সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰা গীতবোৰই নাঙেলী গীত ৰূপে জনাজাত হ'ল। কৃষিকাৰ্যৰ লগত উৰ্বৰতা বিশেষভাৱে সম্পৰ্কিত। কৃষিজীৱী সমাজে বিশেষকৈ যৌন প্ৰকাশক নৃত্য গীতৰ মাজেৰে বসুমতীক উৰ্বৰ কৰি তোলাৰ প্ৰৱণতাৰ ফলতেই বিহু নৃত্য গীত, হুদুম পূজা আদিৰ দৰে পৰম্পৰাৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু বৰ্তমানো বিদ্যমান। সেয়ে এই নৃত্য গীত বোৰ বাহ্যিক দৃষ্টিত অশ্লীল ধৰ্মী। নাঙেলী গীতবোৰৰো মূল ভিত্তি যৌন আকাংখ্যা।

ভাগ

নাঙেলী গীতবোৰ সচৰাচৰ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি - শুদ্ধ আৰু অশুদ্ধ। অশ্লীলতাৰ পৰা মুক্ত গীতখিনিকেই শুদ্ধ আৰু অশ্লীলতাযুক্ত গীতখিনিক অশুদ্ধ বোলা হয়। কিন্তু শুদ্ধ গীতৰ সংখ্যা যথেষ্ট কম।

গৰখীয়াসকলৰ মাজত

কৃষকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা এই নাঙেলী গীতসমূহ লাহে লাহে গৰখীয়াসকলৰ মাজতহে সীমাবদ্ধ হ'ল। গাঁও অঞ্চলৰ প্ৰায়ভাগ মানুহেই কৃষিজীৱী। সেয়ে প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰ মানুহৰেই গৰু-ম'হ থাকে। সেই গৰু-ম'হবোৰক দল বান্ধি গাঁৱৰ ডেকা সকলে মুক্ত পথাৰলৈ চৰাবলৈ লৈ যায়I পথাৰত গৰু-ম'হ চৰাই থাকোঁতে গৰখীয়াসকলৰ আমনি লগে। সেয়ে সময় কটাবলৈ গৰখীয়া সকলৰ মাজত এই গীতসমূহৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হয়। ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই গৰখীয়াৰ ৰূপ ধৰি লগৰীয়াসকলৰ সৈতে গোপিনী‍সকলক জোকোৱা গীতবোৰকো নাঙেলী বোলা কথাষাৰো এইক্ষেত্ৰত তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। শ্ৰীকৃষ্ণই নিজেই এই গীতবোৰ লগৰীয়াসকলক শিকাইছিল। নাঙেলী গীততেই এই পৰম্পৰাৰ উল্লেখ আছে।

এই গীতবোৰত গৰখীয়া সকলে কোনো বাদ্যৰ সহায় নলয়। অৱশ্যে কেতিয়াবা বাঁহী ব্যৱহাৰ কৰে।
উন্মুক্ত গৰুৰ বিচৰণভূমিত প্ৰায় নাৰী সংগতিবিহীন জীৱন যাপন কৰা গৰখীয়া সকলেই এই নাঙেলী গীতবোৰৰ ধাৰক আৰু বাহকৰূপে পৰিগণিত হ'ল।

পথাৰত গৰু চৰাই থাকোঁতে আমনি লাগে বাবে গৰখীয়া সকল দুটা দলত ভাগ হৈ নাঙেলী গীতৰ মাজেৰে ইটোৱে আনটোক ঠাট্টা মস্কৰা কৰিবলৈ লয়। ইটো দলে সিটো দলক পৰাস্ত কৰিবলৈ পৰিয়ালৰ সদস্যকো সাঁঙুৰি গীত জোৰে । নাঙেলী গীত শ্ৰম লাঘৱৰ কাজিয়া। ইয়াত কোনেও কাকো শাৰীৰিকভাৱে আক্ৰমণ নকৰে। অৱশ্যে কাজিয়াই দ্ৰুত গতি লোৱা দেখিলে বৰ গৰখীয়াজনে সাংগীতিক অৰিয়া-অৰিত হস্তক্ষেপ কৰে। এনেদৰেই গৰখীয়া সকলে গীতৰ মাজেৰে ৰং-তামাচা কৰে আৰু আবেলি ঘৰমুৱা হয়।
আন কিছুমান নাঙেলী গীতৰ মাজেৰে বিহু গীতৰ দৰেই গৰখীয়াসকলৰ প্ৰেম ভালপোৱাৰ ভাৱ প্ৰকাশ পায়।

নাঙেলী গীতৰ উদাহৰণ

নাঙেলী গীতৰ এক উদাহৰণ:

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
অক্কিতম অচ্যুতম নম্বুথিৰী

অক্কিতম অচ্যুতম নম্বুথিৰী (; জন্ম: ১৮ মাৰ্চ, ১৯২৬ – ১৫ অক্টোবৰ, ২০২০), এজন ভাৰতীয় কবি আৰু গদ্যকাৰ, যি মালয়ালম ভাষাত লিখা-মেলা কৰে। অক্কিতম তেওঁ লিখা সৰল আৰু আকৰ্ষক শৈলীৰ, প্ৰেম আৰু সহানুভূতি বিষয়ক লেখাবোৰৰ বাবে জনাজাত। 'ইৰুপতম নুট্টাদিন্তে ইতিহাসম' (ইং: এপিক অৱ দ্য টুৱেনণ্টিয়েথ চেঞ্চুৰী), 'বলিদৰ্শনম' (ইং: দ্য ভিজন অৱ বলি) আৰু 'নিমিশা ক্ষেত্ৰম' (ইং: হলি ম'মেণ্ট) আদি তেওঁৰ প্ৰসিদ্ধ কামসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।

২০১৯ চনত তেওঁ ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্য সম্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ কেৰালা সাহিত্য অকাডেমি বঁটা, সাহিত্য অকাডেমি বঁটা আৰু পদ্মশ্ৰী সম্মানৰ উপৰিও অন্যান্য লেখত ল'ব লগা সম্মান লাভ কৰিছে। ২০২০ চনৰ ১৫ অক্টোবৰ তাৰিখে ত্ৰিচুৰত ৯৪ বছৰ বয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কেৰালাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মালায়ালম ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
সেউতী (আলোচনী)

সেউতী আছিল অসমীয়া ভাষাত যুগুত কৰা এখনি হাতেলিখা আলোচনী৷ 'সেউতী' অসমৰ প্ৰথমখন হাতেলিখা আলোচনী৷ অসমৰ কটন কলেজৰ কেইগৰাকীমান শিক্ষাৰ্থীৰ উমৈহতীয়া প্ৰচেষ্টাত ১৯০৭ চনত এই হাতেলিখা আলোচনীখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে মুকলি কৰা হৈছিল৷ 'সেউতী'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱা৷ আলোচনীখন প্ৰায় আঠবছৰ ধৰি প্ৰকাশ পাইছিল৷

ইতিহাস

১৯০১ চনত কটন কলেজ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল৷ সেইসময়ৰ অসমত ছপাশালৰ সংখ্যা মুঠেই কম আছিল৷ সেইকাৰণে শিক্ষানুষ্ঠানসমূহে হাতেলিখা আলোচনী উলিওৱাৰ এটা নবপৰম্পৰাৰ গঢ় দিছিল৷ ১৯০৭ চনত কটন মহাবিদ্যালয়ত সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱাই আন সতীৰ্থ শিক্ষাৰ্থীৰ লগ লাগি 'সেউতী' প্ৰস্তুত কৰি উলিয়ায়৷ উল্লেখ্য যে, সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱাই ১৯০৭ চনৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ভিতৰতে প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি কটন মহাবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে৷ সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯১ চনত আৰু দেহাৱসান ঘটিছিল ১৯৭৫ চনত৷ তেখেতে পাছলৈ লখিমপুৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অসম বিধান পৰিষদ আৰু অসম বিধানসভাৰ সদস্য হৈছিল৷

আলোচনীখনৰ বিষয়

'সেউতী' আলোচনীতেই সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱাই লাচিত বৰফুকনৰ বিষয়ে এটা নিবন্ধ লিখিছিল৷ স্মৰণযোগ্য যে, এইটোৱেই লাচিত বৰফুকনৰ বিষয়ে যুগুত কৰা প্ৰথমটো নিবন্ধ৷ সেইহেতুকে অসমত লাচিত বৰফুকনৰ বিষয়ে চৰ্চা কৰা সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱাই বোধহয় প্ৰথমজন ব্যক্তি৷ পৰৱৰ্তী সময়ত আলোচনীখনৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা তাৰক চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে আলোচনীৰ বাবে একাধিক বেটুপাত অংকন কৰিছিল৷

সম্পাদকসকল

সেউতীৰ কেইগৰাকীমান সম্পাদক হৈছে-
সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱা (প্ৰতিষ্ঠাপক)
সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা
দণ্ডিনাথ কলিতা
তাৰক চন্দ্ৰ গোস্বামী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
শ্ৰেণী:অধুনালুপ্ত আলোচনী
চেৰিং ৱাংমো ধোমপা

চেৰিং ৱাংমো ধোমপা (ইংৰাজী: Tsering Wangmo Dhompa; জন্ম ১৯৬৯) হ'ল ইংৰাজী ভাষাত কাব্যগ্ৰন্থ প্ৰকাশ পোৱা প্ৰথমগৰাকী তিব্বতী মহিলা কবি। তেওঁ ভাৰত আৰু নেপালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আৰু বৰ্তমান আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত অধ্যাপিকা হিচাপে কৰ্মৰত।

প্ৰাথমিক জীৱন

তেওঁ ভাৰত আৰু নেপালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। চেৰিঙে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত লেডী শ্ৰী ৰাম কলেজৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মাছাচুচেটছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু ছান ফ্ৰান্সিস্কো ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটিৰপৰা সৃজনমূলক লিখনিত এম.এফ.এ. (MFA) ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, চাণ্টা ক্ৰুজৰপৰা সাহিত্যত পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে আৰু বৰ্তমান ভিলানোভা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকা হিচাপে কৰ্মৰত।

সাহিত্যিক কেৰিয়াৰ

২০০২ চনত এপোজী প্ৰেছৰপৰা প্ৰকাশিত তেওঁৰ প্ৰথমখন কবিতা পুথি ৰুলছ অফ দ্য হাউচ ২০০৩ চনত এছিয়ান আমেৰিকান লিটাৰেৰী এৱাৰ্ডছৰ চূড়ান্ত তালিকাত স্থান লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ অন্যান্য প্ৰকাশিত গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত আছে এখন চুটি কবিতা পুথি (chapbook) ৰিভলিউট (২০২১), মাই ৰাইচ টেষ্ট লাইক দ্য লেক (২০১১), ইন দ্য এবচেণ্ট এভৰিডে, আৰু আন দুখন চুটি কবিতা পুথি: ইন ৰাইটিং দ্য নেমচ আৰু ৰিকাৰিং জ্যেষ্ঠাৰ্ছ।

লেটাৰ ফৰ লাভৰ জৰিয়তে তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে চুটিগল্প আগবঢ়াইছিল। ২০১৩ চনত পেংগুইন ইণ্ডিয়াই চেৰিংৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ গ্ৰন্থ এ হোম ইন টিবেট প্ৰকাশ কৰে, য’ত তেওঁ তিব্বতলৈ কৰা ধাৰাবাহিক যাত্ৰাৰ বৰ্ণনা কৰিছে আৰু তিব্বতৰ ভিতৰত থকা সাধাৰণ তিব্বতীসকলৰ নৃগোষ্ঠীয় বিৱৰণ আগবঢ়াইছে।

গ্ৰন্থপঞ্জী

গ্ৰন্থসমূহ

The Politics of Sorrow: Unity and Allegiance Across Tibetan Exile, কলাম্বিয়া ইউনিভাৰ্চিটি প্ৰেছ ২০২৫
Revolute, এলবিয়ন বুকছ, ২০২১
Coming Home to Tibet, শাম্ভালা পাব্লিকেচনছ, ২০১৬
A Home in Tibet, পেংগুইন ইণ্ডিয়া, দিল্লী ২০১৩
My Rice Tastes Like the Lake, এপোজী প্ৰেছ, ২০১১
Letter For Love, কেৰাভান মেগাজিন, আগষ্ট ২০১০
"After the Earthquake", ফায়ুল (Phayul), ২৯ এপ্ৰিল ২০১০
Nostalgia in Contemporary Tibetan Writing

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

চেৰিং ৱাংমো ধোমপা — Poets.org-ত
চেৰিং ৱাংমো ধোমপা — Poetry Foundation-ত
নিৰ্বাসন আৰু লিখনী: তিব্বতী কবি চেৰিং ৱাংমো ধোমপাৰ সৈতে এটা সাক্ষাৎকাৰ
ৰুলছ অফ দ্য হাউচ
চেৰিং ৱাংমো ধোমপা - তিব্বতী ইংৰাজী কবিতা

শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:লেখিকা
ট্ৰাইপোফোবিয়া

]]ৰ চকাত গুটি সমূহ থকাৰ ধৰণটো মানুহৰ বাবে এক আচহুৱা অৱস্থা আৰু ই ট্ৰাইপোফোবিয়াক উদগনি যোগোৱা এক দৃশ্য।
ট্ৰাইপোফোবিয়া হ'ল অনিয়মিত আৰ্হি বা থেপা-থেপিকৈ থকা সৰু সৰু গাত বা ভিণ্ডৰ প্ৰতি থকা দৃষ্টি ঘৃণা। আনুষ্ঠানিকভাৱে মানুহৰ এই আচৰণক মানসিক ব্যাধি হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাই, অৱশ্যে এই পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি অতিৰিক্ত ভয় বা আশংকাই দেখা দিলে ইয়াক নিৰ্দিষ্ট ফোবিয়া হিচাপে চিহ্নিত কৰিব পাৰি।সেই সময়ত সামাজিক মাধ্যমত ই এক বহুল চৰ্চিত বিষয় হৈ পৰিছিল। আনহাতে বিপদৰ সৈতে জড়িত মাধ্যম যেনেঃ কোনো পতংগ যেনে বৰল, মৌ, উঁই আদিৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত বাঁহ, চাক তথা হাফলু, ৰোগাক্ৰান্ত লোক বা জন্তুৰ দেহত হোৱা ঘাঁ আদিৰ ছিদ্ৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। এই সমূহক আচহুৱা বুলি ধাৰণা কৰা ব্যক্তিয়ে সাধাৰণতে এনে দৃশ্য প্ৰত্যক্ষ কৰিলে কঁপিবলৈ ধৰে, হৃদস্পন্দন বাঢ়ি যায়, ঘামিবলৈ ধৰে বা খজুৱতি অনুভৱ কৰে। অন্যান্য প্ৰত্যক্ষ লক্ষণ সমূহ হৈছে- দেহৰ নোম থিয় হোৱা, গা জিকাৰ খাই উঠা, অসহজ অনুভৱ কৰা, বিভিন্ন ধৰণৰ চাক্ষুষ অসন্তুষ্টি বা ভ্ৰম আদি।

ট্ৰাইপোফোবিয়া ভয়, ঘৃণা বা দুয়োটাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাধ্যমেৰে প্ৰকট হ'ব পাৰে। ট্ৰাইপোফোবিক ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে ঘৃণা বা আচহুৱা অনুভৱৰ গাঢ়তা বেছি।

চিকিৎসা

ট্ৰাইপোফোবিয়াৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট চিকিৎসা নাই, তথাপি এক্সপোজাৰ থেৰাপি, যি নেকি অন্যান্য ফোবিয়া সমূহৰ চিকিৎসাৰ বাবে ব্যৱহৃত হয়, ট্ৰাইপোফোবিয়াৰ চিকিৎসাৰ বাবেও ই কাৰ্যকৰী হ'ব পাৰে।

ৰোগ বিজ্ঞান

ট্ৰাইপোফোবিয়াৰ পৰিসংখ্যা স্পষ্ট নহয়। উপলব্ধ তথ্যৰ পৰা এই কথা বুজা যায় যে ট্ৰাইপোফোবিক লোক সকলে ট্ৰাইপোফোবিক চিত্ৰ সমূহৰ প্ৰতি ঘৃণা বা আচহুৱা অনুভৱ কৰে আৰু ই এক সাধাৰণ আচৰণ। ২০১৩ চনৰ এক সমীক্ষাত ২৮৬জন অংশগ্ৰহণকাৰীৰ এটা নমুনাৰ ১৬% লোকে পদুম ফুলৰ চকাৰ এখন চিত্ৰ দেখি অস্বস্তি বা বিদ্বেষ অনুভৱ কৰিছিল। আনকি ট্ৰাইপোফোবিয়া নথকা লোকেও অন্যান্য সাধাৰণ চিত্ৰৰ তুলনাত এই চিত্ৰখন কিছু অসাধাৰণ বা আচহুৱা অনুভৱ কৰিছিল। মহিলা সকৰ মাজত ট্ৰাইপোফোবিক আচৰণ বেচিকৈ দেখা যায়।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভয়
বৰা (উপাধি)

বৰা হৈছে চুতীয়া ৰাজ্য আৰু পাছলৈ আহোম ৰাজ্যৰ এক পাইক কৰ্মচাৰী।। বৰা বংশধৰ সকলে ইয়াক এটা উপাধি হিচাপে বৰ্তমান ব্যৱহাৰ কৰে।

উৎপত্তি

বৰা উপাধিটো আহোম ৰজাই দিয়া। আহোম ৰজাই অসমত পাইক প্ৰথাৰ প্ৰচলন কৰে। এক পাইক (এজন সৈন্য) হৈছে আহোম সামৰিক বাহিনীৰ আটাইতকৈ ক্ষুদ্ৰতম একক। বিশজন পাইক পৰিচালনা কৰা বিষয়া জনক বৰা বোলা হৈছিল।

সাম্প্ৰতিক কালত ব্যৱহাৰ

বৰ্তমান এই উপাধিটো অসমৰ হিন্দু আৰু মুছলিম লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰে।

বৰা উপাধিৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তি

লক্ষ্মীনন্দন বৰা, অসমীয়া সাহিত্যিক
মহিম বৰা, অসমীয়া সাহিত্যিক
কপিল বৰা, অসমীয়া অভিনেতা

লগতে চাওক

শইকীয়া
ফুকন
হাজৰিকা
পাঠক

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উপাধি
ছফিয়া পেট্ৰিচিয়া

ছফিয়া পেট্ৰিচিয়া বেচেৰা এগৰাকী ৰেটিনাৰ বিশেষজ্ঞ জৈৱ ৰসায়নবিদ। অন্ধতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ঔষধৰ বিকাশৰ সম্পৰ্কত প্ৰটিনৰ গঠন আৰু কাৰ্যৰ ওপৰত তেওঁ গৱেষণা কৰে। বেচেৰা নেশ্যনেল আই ইনষ্টিটিউটৰ জ্যেষ্ঠ তদন্তকাৰী বিষয়া।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

বেচেৰাৰ জন্ম হৈছিল লিমাত। কায়েটানো হেৰেডিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পূৰ্বে তেওঁ পেৰুৰ পণ্টিফিকেল কেথলিক বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে। বেচেৰাই পি এইচ ডি লাভ কৰে। ১৯৭৯ চনত নাভাৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা যকৃতৰ মাইট’কণ্ড্ৰিয়া এনজাইমৰ লিপিড-প্ৰটিনৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিছিল। নেচনেল কেন্সাৰ ইনষ্টিটিউটত চেমুৱেল এইচ উইলছনৰ সৈতে ডি এন এ পলিমেৰেজ আৰু এক্স’নিউক্লিয়েজৰ এনজাইম’লজী অধ্যয়ন কৰি ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ পিছৰ গৱেষণা প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে, তাৰ পিছত নেশ্যনেল ইনষ্টিটিউট অৱ এলাৰ্জী এণ্ড ইনফেকচিয়েছ ডিজিজ (এন আই এ আই ডি)ত এডিন’-সংলগ্ন ভাইৰাছৰ আণৱিক ভাইৰ’লজীৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। এইচ আই ভি ৰিভাৰ্ছ ট্ৰেন্সক্ৰিপ্টেজৰ গঠন-কাৰ্য্য সম্পৰ্ক অধ্যয়ন কৰিবলৈ তেওঁ বিশেষজ্ঞ হিচাপে উইলছনৰ লেবলৈ উভতি যায়।

কেৰিয়াৰ

১৯৯১ চনত বেচেৰাই নেশ্যনেল আই ইনষ্টিটিউট (এন ই আই)ত অতিথি বিজ্ঞানী হিচাপে যোগদান কৰে, ১৯৯৪ চনত অনুসন্ধানকাৰী বিষয়া হয় আৰু ২০০১ চনত পি ই ডি এফৰ জৈৱ ৰসায়ন বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিবলৈ মুখ্য অনুসন্ধানকাৰী বিষয়া হিচাপে পদোন্নতি লাভ কৰে। তেওঁৰ শিতানৰ আগ্ৰহ প্ৰটিনৰ গঠনত কাৰণ ই কাৰ্যৰ সৈতে জড়িত, কোষৰ পাৰ্থক্য, জীয়াই থকা আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণৰ লগত জড়িত উপাদানসমূহৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়। এন ই আইত তেওঁৰ গৱেষণাই এই আগ্ৰহসমূহ ৰেটিনাৰ ব্যৱস্থাসমূহৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰিছে। বেচেৰাই অন্ধতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ঔষধৰ বিকাশৰ সম্পৰ্কত প্ৰটিনৰ গঠন আৰু কাৰ্যৰ অনুসন্ধানো কৰে।

নিৰ্বাচিত কৰ্ম

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
দামোদৰ দাস

দামোদৰ দাস বৰপেটাৰ মানুহ আছিল। শল্য-পৰ্বত আত্মপৰিচয় প্ৰসঙ্গত এওঁ শঙ্কৰ, মাধৱ আৰু দামোদৰক উল্লেখ কৰিছে আৰু নিজ গুৰু ভাগৱত ভট্টচাৰ্যৰ (ভট্টদেৱৰ) চৰণত প্ৰণিপাত জনাইছেঃ

নক্ষত্ৰ সহিতে পূৰ্ণিমাৰ চন্দ্ৰ, যেন গৈল অস্তাঙ্গত।
সহস্ৰ কিৰণ সমে দিনকৰ, উদিত পূৰ্ব দিশত॥
সেহিমতে ইটো দূৰ কৰি মহা অজ্ঞান নাম আন্ধাৰ।
হৈলন্ত বেকত শ্ৰীভাগৱত-ভট্টচাৰ্য নাম যাৰ।
তাহান চৰণ ৰেণু শিৰে ধৰি মহামুৰ্খ দামোদৰ।
পৰম গহন ভাৰতৰ পদ, কৰিলো শল্য পৰ্বৰ॥ (পদ ৯৭১)

ওপৰৰ বিৱৰণৰপৰা এওঁক খ্ৰীষ্টীয় সপ্তদশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্দ্ধৰ কবি বুলি ধৰিব পাৰোঁ। মহাভাৰতৰ শল্য-পৰ্বৰ উপৰিও এওঁ দ্ৰোণ-পৰ্ব ৰচনা কৰিছিল। লেখকৰ বৰ্ণনাৰ শক্তিৰ পৰিচয় এই গ্ৰন্থ দুখনৰপৰা ভালধৰণে উপলব্ধি কৰিব পাৰি।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
ইউছুফ এষ্টেছ

ইউছুফ এষ্টেছ (জন্ম: ১৯৪৪) এজন আমেৰিকান মুছলিম যাজক, যিজনে ১৯৯১ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ পৰা ইছলাম ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছে। তেখেতে ১৯৯০ চনৰ পৰা "যুক্তৰাষ্ট্ৰ কাৰা ব্যুৰো" নামৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ যাজক আছিল। তেখেত ২০০০ চনৰ চেপ্তেম্বৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বিশ্ব শান্তি সন্মিলন ধৰ্মীয় নেতাসকলৰ মাজত মুছলিমসকলৰ প্ৰতিনিধি আছিল।
১৯৯১ চনত মোহাম্মেদ নামৰ এজন মিছৰিয় মুছলিমৰ সৈতে পৰিচিত হৈ তেখেত ইছলাম ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হয়।

ইছলামিক কৰ্মকাণ্ড

২০০৪ চনৰ পৰা ইউছুফ এষ্টেছে ইছলাম চেনেল আৰু পিচ টিভিত নিয়মীয়াকৈ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত উপস্থিত হয়। ইয়াৰ উপৰিও হুদা টিভিতো তেখেতে বক্তব্য ৰাখে যিটো সাপ্তাহিক ২৪ ঘণ্টা বিভিন্ন ইছলামিক অনুষ্ঠানসহ বিনামূল্যে গোটেই বিশ্বব্যাপী বিভিন্ন দেশত চেটেলাইট আৰু ইণ্টাৰনেটত সম্প্ৰচাৰিত হয়। তেখেতৰ নিজ উদ্যোগত গাইড আচ টিভি নামৰ এটা টিভি চেনেল প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যেটি হ'ল আমেৰিকাৰ প্ৰথম চৌব্বিছ ঘণ্টা সময়তেই প্ৰচাৰিত ইছলামিক টিভি চেনেল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ইছলামী ধৰ্মীয় গুৰু
চুফিয়া আহমেদ

চুফিয়া আহমেদ ( ; জন্ম ইব্ৰাহীম ; ২০ নৱেম্বৰ ১৯৩২ – ৯ এপ্ৰিল ২০২০) এগৰাকী বাংলাদেশী শিক্ষাবিদ আছিল। ১৯৯৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁক বাংলাদেশৰ প্ৰথম মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় অধ্যাপিকা হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয়।২০০২ চনত বাংলাদেশ চৰকাৰে তেওঁক একুশ্বে পদক বঁটা প্ৰদান কৰে।

কৰ্মজীৱন

ফৰিদপুৰ জিলাত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ন্যায়াধীশ আৰু প্ৰাক্তন উপাচাৰ্য এম ইব্ৰাহিম আৰু লুটফুনেছা ইব্ৰাহিমৰ ঘৰত আহমেদৰ জন্ম হৈছিল। বৰিশালৰ ব্ৰজোমোহন কলেজত অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯৫০ চনত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত (ডি ইউ) নামভৰ্তি কৰে। ১৯৫২ চনৰ ২১ ফেব্ৰুৱাৰীত ডি ইউ কেম্পাছত ১৪৪ নং ধাৰা ভংগ কৰি কাৰ্ফিউ অস্বীকাৰ কৰা মহিলা পূৰ্বসূৰীসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম আছিল। বাংলাদেশ ইতিহাস পৰিষদৰ সভানেত্ৰী আছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৫৫ চনৰ জুন মাহত আহমেদে বেৰিষ্টাৰ চৈয়দ ইষ্টিয়াক আহমেদৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। দুয়োৰে এজন পুত্ৰ বাংলাদেশৰ ২৫ নং মুখ্য ন্যায়াধীশ চৈয়দ ৰেফাত আহমেদ আৰু এগৰাকী কন্যা ৰাইনা আহমেদ, এগৰাকী চিকিৎসক।

২০০৪ চনৰ ১৮ জুলাইত চুফিয়া আহমেদে বাংলাদেশৰ এছিয়াটিক ছ'চাইটিত "বেৰিষ্টাৰ চৈয়দ ইষ্টিয়াক আহমেদ মেম'ৰিয়েল ফাউণ্ডেচন" শীৰ্ষক এটা ট্ৰাষ্ট ফাণ্ড স্থাপন কৰে।

চুফিয়া আহমেদৰ সন্তান দুগৰাকী ন্যায়াধীশ চৈয়দ ৰেফাত আহমেদ আৰু তাছনীম ৰাইনা ফাতেহে ২০২০ চনৰ ২০ নৱেম্বৰত বাংলাদেশৰ এছিয়াটিক ছ'চাইটিত "নেচনেল প্ৰফেচাৰ ড° চুফিয়া আহমেদ মেম'ৰিয়েল ফাউণ্ডেচন" শীৰ্ষক এটা ট্ৰাষ্ট ফাণ্ড স্থাপন কৰে।

বঁটা

চুফিয়া কমল বঁটা (২০১৫)

একুশ্বে পডাক (২০০২)

তথ্যসূত্ৰ
ঐনিতম

ঐনিতম (মিচিং: Oi: Nitom) অসমৰ মিচিং জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত গীত। ঐনিতমৰ অৰ্থ 'প্ৰিয় জনৰ গীত'। এই শ্ৰেণীৰ গীত মিচিংসকলৰ এক প্ৰমুখ লোকগীত শৈলী হিচাপে বিবেচিত হৈছে। ঐনিতমসমূহত সাধাৰণতে প্ৰেমৰ ভাৱ প্ৰতিস্ফূত হৈ উঠে।

নামৰ অৰ্থ

মিচিং ভাষাত ঐনিতম শব্দৰ অৰ্থ 'প্ৰিয় জনৰ গীত'।  

মিচিং সমাজত

মিচিংসকলৰ অনেক শ্ৰেণীৰ লোকগীত আছে, যেনে আবাং, কাবাং, বিৰিগ, লুপ', ঐনিতম আদি। মিচিং লোকসকলৰ অন্যান্য লোকগীতৰ তুলনাত পিচে, ঐনিতমে অধিক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। মিচিং লোকগীতক ভাগ কৰাৰ আন এক বিধি হ'ল এনেধৰণৰ- ধাৰ্মিক আবাং, ঐনিতম, কাবান, ক-নি-নাম আৰু মমান। ঐনিতম প্ৰেমৰ গীত, কাবান দুখৰ গীত, ক-নি-নাম নিচুকণি গীত আদি।

অতীতত কাবান গীতৰ জনপ্ৰিয়তা পৰিলক্ষিত হৈছিল, পিচে বৰ্তমানত সেই স্থান ঐনিতমে দখল কৰিছে।

মিচিংসকলে আলি আঃয়ে লৃগাঙৰ দৰে পৰ্বত ঐনিতমৰ সুৰত নৃত্য কৰে।

চাৰিত্ৰিক দিশ

ঐনিতমক প্ৰেমৰ গীত বুলিব পাৰি।  প্ৰকৃতিসম্বন্ধীয় লিখনশৈলী আৰু চৈত্ৰিক চিহ্ন ব্যৱহাৰে ঐনিতমৰ বিহুৰ সৈতে সাদৃশ্য প্ৰকট কৰে।

ঐনিতমৰ এক উদাহৰণ,

লঙে মিক্সি দিনামদেম

আপঙেপে তি:লাংকা

য়ুমে মিক্সি দেনামদেম

কেৰাচিনপে ৰম্লাংকা

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
শ্ৰেণী:মিচিং জনগোষ্ঠী
৩ জুলাই

ঘটনাপঞ্জী

১৮৯০ - আইদাহ'ক ৪৩তম কমনৱেলথ ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে অনুমোদন।
১৯৫৩ - বিশ্বৰ নৱম উচ্চতাৰ শৃংগ নাংগা পৰ্বত অষ্ট্ৰিয়াৰ আৰোহণকাৰী হেৰমান বুলে প্ৰথমবাৰৰ বাবে আৰোহণ কৰে।

জন্ম

১৮৮৩ - ফ্ৰান্‌জ কাফ্‌কা, জাৰ্মান ঔপন্যাসিক আৰু চুটি গল্প লেখক।
১৮৯৭ - হংসা জীৱৰাজ মেহতা, ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ, ৰাজনীতিবিদ, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সমাজ সংস্কাৰক।
১৮৯৯ - লুডৱিগ গুটমেন, জাৰ্মান-ব্ৰিটিছ স্নায়ুৰোগ বিশেষজ্ঞ।
১৯১১ - এলেন ব্ৰাউন, অষ্ট্ৰেলিয়াৰ জনসেৱক
১৯১২ - গিৰিধৰ শৰ্মা - অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু শিক্ষাবিদ।
১৯৬২ - টম ক্ৰুইজ, আমেৰিকান অভিনেতা আৰু প্ৰযোজক
১৯৫২ – অমিত কুমাৰ, ভাৰতীয় অভিনেতা, গায়ক আৰু চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক।
১৯৭১ - জেমি গ্ৰ'ভ, ইংলেণ্ডৰ ক্ৰিকেটাৰ
১৯৮২ - হৰভজন সিং, ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ।

মৃত্যু

১৯৯৬ – ৰাজ কুমাৰ, পাক-ভাৰতীয় অভিনেতা (জন্ম: ১৯২৬)।
১৯৩২ - স্বৰ্ণকুমাৰী দেৱী, ভাৰতীয় কবি, ঔপন্যাসিকা, সংগীতজ্ঞ আৰু সমাজকৰ্মী৷
২০২০ - সৰোজ খান,বলিউদৰ নৃত্য পৰিচালিকা। (জ: ২২/১১/১৯৪৮)

দিৱস

ৱমেনছ দে (মহিলা দিৱস) - ম্যানমাৰ
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সমবায় দিৱস।

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা

শ্ৰেণী:জুলাই
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
কালিদাস ৰংগালয়

কালিদাস ৰংগালয় বিহাৰৰ অন্যতম সুপৰিচিত থিয়েটাৰ আৰু ৰাজ্যখনৰ ৰাজধানী পাটনাৰ এটা সাংস্কৃতিক পৰিবেশন কেন্দ্ৰ। ই গান্ধী মৈদানৰ দক্ষিণ-পূব কোণত অৱস্থিত। বিহাৰ আৰ্ট থিয়েটাৰে ৰংগালয় পৰিচালনা কৰে, যি আন্তৰ্জাতিক নাট্য প্ৰতিষ্ঠান, ইউনেস্কো, পেৰিছৰ এটা আঞ্চলিক কেন্দ্ৰ।

ইতিহাস

কালিদাসৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা প্ৰতিষ্ঠানটো ১৯৭৪ চনৰ ৯ অক্টোবৰত অনিল কুমাৰ মুখাৰ্জীয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ৰাজ্য চৰকাৰে বিহাৰ আৰ্ট থিয়েটাৰক দিয়া ভূমিত ৰাজ্যৰ ৰাজধানীত নাট্য আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপৰ প্ৰচাৰ আৰু অগ্ৰগতিৰ বাবে কালিদাস ৰংগালয় নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।

অৱলোকন

কালিদাস ৰংগালয়ত এখন মঞ্চ, এটা প্ৰেক্ষাগৃহ, বিহাৰ নাট্য সংস্থানৰ কাৰ্যালয় আৰু এটা ‘অন্নপূৰ্ণা’ নামেৰে জনাজাত কেফেটেৰিয়া আছে। এই পৰিসৰত শকুন্তলা জনতা থিয়েটাৰ, প্ৰিয়ম্বদা শিশু থিয়েটাৰ, অনসুয়া আৰ্ট গেলেৰী আৰু শিল্পীসকলৰ বাবে অভ্যৰ্থনা গেষ্ট হাউচ আছে। এই পৰিসৰত নৃত্য আৰু সংগীত, চিত্ৰকলা আৰু ফটোগ্ৰাফীৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়।

প্ৰসংগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ কলা সংগ্ৰহালয় আৰু গেলাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
শ্ৰেণী:বিহাৰৰ সংস্কৃতি