ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
পূৰ্ণিমা দেৱী বৰ্মন

পূৰ্ণিমা দেৱী বৰ্মন হৈছে অসম, ভাৰতৰ প্ৰসিদ্ধ প্ৰকৃতিবিদ আৰু সংৰক্ষণবিদ। বিলুপ্তপ্ৰায় হাড়গিলাৰ শৃংখলাবদ্ধ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ অৰিহণাৰ বাবে তেওঁ বিশেষভাৱে জনাজাত। তেওঁ হাড়গিলা বাইদেউ হিচাপে পৰিচিত৷ পূৰ্ণিমা দেৱী বৰ্মনে হাড়গিলাৰ সংৰক্ষণৰ বাবে গাঁৱৰ মহিলাসকলক একত্ৰিত কৰি হাড়গিলা আৰ্মী নামৰ এটি দল গঠন কৰিছে৷ হাড়গিলা আৰ্মী হৈছে কেৱল মহিলা স্বেচ্ছাসেৱকৰ দ্বাৰা সংগঠিত এক বাহিনী৷ হাড়গিলাৰ সংৰক্ষণৰ বাবে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক ২০১৭ চনৰ গ্ৰীণ অস্কাৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০১৮ চনৰ নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰে৷

উদ্ধৃতিসমূহ

মই অনুভৱ কৰিলোঁ যে মোৰ শিক্ষা, মোৰ ডিগ্ৰীৰ একো অৰ্থ নাথাকিব যদিহে মই পৰিৱেশৰ সজাগতাৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ নহওঁ।
পৰিৱেশ-পৰিস্থিতি সলনি হ'লে অলপ খেলিমেলি লাগেই। অৱশ্যে, মই মোৰ লক্ষ্যৰ পৰা কক্ষচ্যুত হোৱা নাছিলোঁ।
কেতিয়াবা কোনোবাখিনিত এনেকুৱা লাগিছিল যেন আৰু আগবাঢ়িব নোৱাৰিম। পিছমুহূৰ্ততে মনৰ মাজত পুহি ৰখা সপোন আৰু লক্ষ্যই মনটো জোকাৰি যায়। সাহস পাওঁ। দুগুণ উছাহেৰে আকৌ থিয় হওঁ। সময়ৰ লগে লগে ই মোৰ জীৱনৰ এৰিব নোৱাৰা অধ্যায় হৈ পৰিল।
লক্ষ্য স্থিৰ থাকিলে বিফলতাৰ কথা নাথাকে।
জীৱ-জগত বৰ্তি থাকিবলৈ সুস্থিৰ পৰিৱেশতন্ত্ৰ এটা লাগিবই। খাল, বিল জলাশয় ধ্বংসই হাড়গিলাৰ দৰে আন জীৱৰ প্ৰতিও ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছে।
মানুহে যেতিয়া মোক ʼহাড়গিলা বাইদেউʼ বুলি কয়, তেতিয়া মনটো ভাল লাগে। হাড়গিলা সংৰক্ষণৰ প্ৰতি মোৰ সমৰ্পণ আৰু ঐকান্তিক প্ৰচেষ্টাক সন্মান দিয়া যেন লাগে।

উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰকৃতিবিদ
শ্ৰেণী:পৰিৱেশবিদ
হিলবিলি

]] clan (1897)
হিলবিলি (ইংৰাজী Hillbilly) আমেৰিকাৰ গ্ৰাম্য (rural), পাহাৰীয়া অঞ্চলত, মূলতঃ পাহাৰীয়া (এপ্লাচিয়ান) অঞ্চল আৰু অজাৰ্কছত বাস কৰা লোকসকলৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ। মহামন্দাৰ সময়ত মানুহে অঞ্চলটোৰ বাহিৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰাৰ লগে লগে এই শব্দটো তেওঁলোকৰ সৈতে উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশলৈ বিয়পি পৰিল।

হিলবিলি শব্দটোৰ বৰ্ণনাৰ ব্যৱহাৰে মিশ্ৰিত ধাৰণা লাভ কৰিছে, প্ৰায়েই আংশিকভাৱে ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰকৃতিৰ বাবে । ইয়াক গোটৰ ভিতৰত গৌৰৱৰ বিষয় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। য`ত আন কিছুমান লোকে ইয়াৰ ব্যৱহাৰক অসন্মানজনক বুলি গণ্য কৰে, বিশেষকৈ যেতিয়া অপমানসূচকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

"হিলবিলি" শব্দটো প্ৰথম The Railroad Trainmen's Journal (vol. ix, July 1892)-ত, ছপা ৰূপত প্ৰকাশ পাইছিল। ১৮৯৯ চনত পশ্চিম ভাৰ্জিনিয়াৰ পুৰুষ আৰু মহিলাৰ এখন ফটো "কেম্প হিলবিলি" নামকৰণেৰে, আৰু ১৯০০ চনৰ এখন নিউয়ৰ্ক জাৰ্নেলৰ প্ৰবন্ধত এই সংজ্ঞা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে: "এজন হিল-বিলি হৈছে আলাবামাৰ এজন মুক্ত আৰু বাধাহীন বগা নাগৰিক, যি পাহাৰত বাস কৰে, তেওঁৰ কথা ক'বলৈ কোনো উপায় নাই, তেওঁ যিমান পাৰে সাজ-পোছাক পিন্ধে, ইচ্ছামতে কথা কয়, যেতিয়াই পায় হুইস্কি খায়। যেতিয়াই মন যায় তেওঁৰ ৰিভলভাৰটোৰে গুলীয়াই ফুৰে। ইয়াত এই কু-সংস্কাৰৰ ইতিবাচক আৰু নেতিবাচক দুয়োটা বৈশিষ্ট্য সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। "হিলবিলি"সকলক প্ৰায়ে সমাজৰ আধুনিকীকৰণক প্ৰতিহত কৰা স্বাধীন আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীল ব্যক্তি বুলি গণ্য কৰা হয়, কিন্তু একে সময়তে তেওঁলোকক পিছপৰা আৰু হিংসুক প্ৰকৃতিৰ বুলিও আৰোপ কৰা হয়। পণ্ডিতসকলে যুক্তি আগবঢ়ায় যে এই দ্বৈতত্বই 'বগা' আমেৰিকাত বিভাজিত জাতিগত পৰিচয়ৰ প্ৰতিফলন ঘটায়। এই শব্দটোৰ পিছৰ ব্যৱহাৰ কেৱল 'বগা' অৰ্থাৎ সম্প্ৰদায়ৰ বাহিৰলৈও বিস্তৃত হৈছিল, যাৰ উদাহৰণ নিউ মেক্সিকোৰ হিস্পানোসকলৰ উল্লেখত "উত্তৰ নিউ মেক্সিকোৰ হিস্পানিক হিলবিলি" বুলি কোৱা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ
মহাৰাষ্ট্ৰৰ খাদ্য

মহাৰাষ্ট্ৰৰ খাদ্য বা মাৰাঠী খাদ্য ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ মাৰাঠী লোকসকলৰ খাদ্য। ইয়াৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে, আনহাতে অন্যান্য ভাৰতীয় খাদ্যৰ সৈতে বহুখিনি মিল আছে। পৰম্পৰাগতভাৱে মহাৰাষ্ট্ৰীয়সকলে তেওঁলোকৰ খাদ্যক আনতকৈ অধিক অতি সাধাৰণ আৰু সহজ বুলি গণ্য কৰে।

মহাৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্যত অধিক আৰু কম মছলাযুক্ত দুয়োবিধ খাদ্য অন্তৰ্ভুক্ত। ঘেঁহু, চাউল, জোৱাৰ, বাজৰী, শাক-পাচলি, মচুৰ দাইল আৰু ফল-মূল খাদ্যৰ মূল সামগ্ৰী। প্ৰায়ে শাক-পাচলিৰ লগত বাদাম আৰু কাজু পৰিবেশন কৰা হয়। অৰ্থনৈতিক অৱস্থা আৰু সংস্কৃতিৰ বাবে পৰম্পৰাগতভাৱে শেহতীয়াকৈ মাংস কম বা কেৱল ধনী লোকেহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

ৰাজ্যখনৰ মহানগৰ সমূহৰ নগৰীয়া খাদ্য ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰৰ লগতে বিদেশৰ খাদ্যৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে, দক্ষিণ ভাৰতীয় খাদ্য ইডলি আৰু ড'ছাৰ লগতে চীনা আৰু পশ্চিমীয়া খাদ্য যেনে পিজ্জা ঘৰুৱা ৰন্ধনত আৰু ৰেষ্টুৰেণ্টত জনপ্ৰিয়।

স্বকীয়ভাৱে মহাৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্যসমূহৰ ভিতৰত আছে উকদিচে মোডক, আলুচি ভাজী, কণ্ডা পুহে আৰু থালিপিঠ।

নিয়মীয়া আৰু দৈনিক খাদ্য

মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যয়ে যিহেতু বিশাল অঞ্চল দখল কৰিছে, সেইবাবে শষ্যৰ উৎপাদন সমূহৰ
উপলব্ধতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি খাদ্যৰ বৈচিত্ৰ্যতা দেখা পোৱা যায়। প্ৰতিটো পৰিয়ালৰো নিজৰ নিজৰ মছলা আৰু উপাদানৰ অনন্য সংমিশ্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰে। মহাৰাষ্ট্ৰৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকে মাংস, মাছ আৰু কণী খোৱাৰ প্ৰতি আশক্ত নহয় আৰু বেছিভাগ মানুহৰে প্ৰধান খাদ্য বেছিভাগেই নিৰামিষভোজী। ব্ৰাহ্মণ আৰু ৱৰ্কৰি পন্থাৰ সদস্যৰ দৰে বহু সম্প্ৰদায়ে কেৱল নিৰামিষ খাদ্যহে গ্ৰহন কৰে।

দেশৰ (ডেকান মালভূমি) পৰম্পৰাগত প্ৰধান খাদ্যৰ সাধাৰণতে ভাকৰি, মছলাযুক্ত সিজোৱা শাক-পাচলি, দালি আৰু ভাত। কিন্তু উত্তৰ মহাৰাষ্ট্ৰীয় আৰু নগৰবাসীয়ে ৰুটি বা চাপাটি পছন্দ কৰে, যিটো ঘেঁহুৰে তৈয়াৰী সাধাৰণ ৰুটি।

উপকূলীয় কোংকন অঞ্চলত চাউল পৰম্পৰাগত প্ৰধান খাদ্য। নাৰিকল বহু খাদ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মুম্বাই আৰু উত্তৰ কোংকনৰ খিলঞ্জীয়া মাৰাঠী সম্প্ৰদায়ৰ নিজস্ব সুকীয়া খাদ্য আছে। মালৱানৰ ওচৰৰ দক্ষিণ কোংকনত মালৱানী খাদ্য নামৰ আন এটা স্বতন্ত্ৰ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়, যিটো প্ৰধানকৈ নিৰামিষভোজী। তাত 'কমৰি ৱাডে'(কুকুৰা মাংসৰ পকৰী), মাছৰ প্ৰস্তুতি আৰু চোল্লাত সিজোৱা অধিক জনপ্ৰিয়।
বিদৰ্ভ অঞ্চলত দৈনন্দিন প্ৰস্তুতিত নাৰিকল কম ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও, শুকান নাৰিকল আৰু বাদাম মচলাযুক্ত ভাজি, ছাগলী আৰু কুকুৰাৰ মাংসত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
কিৰণ কুমাৰ গগৈ

কিৰণ কুমাৰ গগৈ অসমৰ এজন ৰাজনীতিবিদ আৰু মৰাণ বিধানসভা সমষ্টিৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক আছিল। তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৬ চনত অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ লেজাইত। তেওঁ নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ বিধায়ক হৈছিল আৰু পিছত অসম গণ পৰিষদত যোগদান কৰে। ২০১৯ চনৰ ৮ জুন তাৰিখে ডিব্ৰুগড়ৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত তেখেতে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।

জন্ম আৰু মৃত্যু

ডিব্ৰুগড় জিলাৰ লেজাই অঞ্চলৰ ভিতৰুৱা বৰদৈবাম গাৱঁত ১৯৫৬ চনৰ ভাদ মাহৰ কৃষ্ণ অষ্টমীত কিৰণ কুমাৰ গগৈৰ জন্ম হৈছিল৷ বহু দিনৰ পৰা তেওঁ বৃক্কৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আছিল, শেষত ২০১৯ চনৰ ৮ জুন তাৰিখে ডিব্ৰুগড়ৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত তেখেতে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী আৰু দুজন পুত্ৰক এৰি থৈ যায়।

ৰাজনৈতিক জীৱন

ৰাজনীতিত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে তেখেত লেজাই উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত হিন্দী শিক্ষক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। ১৯৮৫ চনত অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মৰান বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ বিধায়ক হৈছিল আৰু পিছত অসম গণ পৰিষদত যোগদান কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ অসম গণ পৰিষদ দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে ১৯৯১ আৰু ১৯৯৬ চনতো মৰান বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দিতা আগবঢ়াইছিল যদিও পৰাজয় বৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল।

তেখেত অসম পেট্ৰ'কেমিকল লিমিটেডৰ অধ্যক্ষ আছিল। তেখেত অসম সাহিত্য সভাৰ ডিব্ৰুগড় জিলা সমিতিৰ প্ৰাক্তন সভাপতি আছিল আৰু মৃত্যুৰ সময়লৈকে কেন্দ্ৰিয় সমিতিৰ সদস্য আছিল। তেখেত অসম অন্যান্য পিছপৰা জাতি পৰিষদৰ উপাধ্যক্ষও আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিক
আন্না আন্দ্ৰেভা

আন্না আন্দ্ৰেভা (১৭ আগষ্ট, ১৯১৭ – ২৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০০৮) এগৰাকী ৰাছিয়ান বস্ত্ৰ ডিজাইনাৰ আছিল। ১৯৪৬ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈকে মস্কোৰ ৰেড ৰোজ ৰেচম কাৰখানাত আন্দ্ৰেভা এগৰাকী আগশাৰীৰ শিল্পী আছিল।

কেৰিয়াৰ

আন্দ্ৰেভাৰ বস্ত্ৰ ডিজাইন, "কিউবছ", "অলিম্পিক", "আৰ্বান গ্ৰীড", "ছোভিয়েট স্প'ৰ্ট", আৰু "ছ'ভিয়েট কচম'ছ" আদিৰ বাবে গণ উৎপাদন হৈছিল আৰু ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ চনত সমাজবাদী গণৰাজ্যৰ ভিতৰত বিতৰণ কৰা আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় প্ৰিণ্টসমূহৰ ভিতৰত আছিল আৰু ইয়াক প্ৰায়ে ইউএছএছআৰৰ ডেকোৰেটিভ আৰ্টছ আলোচনীত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল (ডেকোৰেটিভনো ইস্কুষ্টভো এছএছএছআৰ)।

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বস্ত্ৰ প্ৰদৰ্শনীত উপস্থাপন কৰা আৰু আনকি ছোভিয়েট চৰকাৰে ফৰাচী আৰু ইটালীৰ বস্ত্ৰ উদ্যোগলৈও ব্যৱসায় কৰা আইকনিক ছোভিয়েট অপটিকেল জ্যামিতিক আৰু ফুলৰ প্ৰিণ্টৰ তেওঁ সৃষ্টিকৰ্তাও। গণ উৎপাদনৰ বাবে কৰা বিস্তৃত কামৰ বাহিৰেও আন্দ্ৰেভাক চৰকাৰী উদ্দেশ্যৰ বাবে একচেটিয়া ডিজাইন প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰায়ে মাতি অনা হৈছিল। তেওঁৰ অংকনৰ পিছত ৰেচমৰ চাদৰ সাংস্কৃতিক কূটনীতিৰ অংশ হিচাপে অন্য দেশৰ ৰাজনৈতিক নেতাসকলক ছোভিয়েট চৰকাৰী প্ৰতিনিধি দল প্ৰদান কৰা হৈছিল। মহাকাশৰ প্ৰথমজন মানুহ ইউৰি গাগাৰিনক উৎসৰ্গিত তেওঁৰ ৰচনা “কচমছ” ১৯৬১ চনত নিকিতা ক্ৰুছেভৰ প্ৰথম যুক্তৰাজ্য ভ্ৰমণৰ সময়ত দ্বিতীয় ৰাণী এলিজাবেথৰ ওচৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে উপহাৰ দিয়া হৈছিল। মহিলা বিশ্ব কংগ্ৰেছৰ বাবে তেওঁৰ ডিজাইন ১৯৬৩ চনৰ ২৪–২৯ জুলাইত মস্কোৰ পঞ্চম বিশ্ব মহিলা কংগ্ৰেছৰ প্ৰতীক হৈ পৰে। ৬০ৰ দশকত আন্দ্ৰেভাই মস্কোত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ বাবে কেইবাটাও ডিজাইন তৈয়াৰ কৰিছিল। উৎসৱ আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে ৰাজ্যিক পৃষ্ঠপোষকতাত কাম কৰা এগৰাকী সজ্জাগত শিল্পী হিচাপে তেওঁক সূক্ষ্ম কলা লগৰ আনসকলতকৈ কৌশল আৰু আৰ্হিৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰাৰ অধিক স্বাধীনতা প্ৰদান কৰা হৈছিল।

বৃহৎ জ্যামিতিক টেপেষ্ট্ৰী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা তেওঁৰ ধাৰাবাহিক "বিদ্যুৎকৰণ"ই চেণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গ মেনেজত অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ চল্লিশ বছৰীয়া জয়ন্তীৰ অল ইউনিয়ন প্ৰদৰ্শনীত কেন্দ্ৰীয় বিষয় হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। তেওঁৰ এই কামক অপটিকেল আৰ্টৰ ছোভিয়েট এনালগ বুলিও জনা যায়। আন্দ্ৰেভাৰ ডিজাইনে মণ্ট্ৰিয়েলত ১৯৬৭ চনৰ এক্সপ’ত ছোভিয়েট বস্ত্ৰ উদ্যোগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ছোভিয়েট সাজ-পোছাক ডিজাইনাৰ আলা লেভাশ্বেভাৰ সৈতে আন্দ্ৰেভাই টকিঅ'ত ১৯৭০ চনৰ এক্সপ'ত ছোভিয়েট বস্ত্ৰ ধাৰণাসমূহৰ এটা বিশেষ প্ৰদৰ্শনী মঞ্চ নিৰ্মাণ কৰে।

১৯৪৬ চনত যোগদান কৰা ইউ এছ এছ আৰৰ আৰ্টিষ্ট ইউনিয়নত আন্দ্ৰেভাই কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবীত অধিষ্ঠিত হৈছিল। ১৯৬০ চনৰ পৰা ১৯৭০ চনলৈকে তেওঁ ইয়াৰ বস্ত্ৰ আৰু সজ্জা কলা বিভাগৰ মুৰব্বী আছিল।
সমাজবাদী ব্লকৰ ভিতৰত বস্ত্ৰ উদ্যোগ আৰু ৰেচম উৎপাদনৰ বাবে নেটৱৰ্ক স্থাপনৰ দায়িত্বও আছিল। তেওঁ মধ্য এছিয়া, জৰ্জিয়া, আৰ্মেনিয়া আৰু উৰালৰ ৰেচম কাৰখানাসমূহৰ লগতে ইউনিয়নৰ বাবে চেনেটৰিয়ামসমূহৰ কলাত্মক সমিতিসমূহৰ তত্বাৱধান কৰিছিল।

ব্যক্তিগত তথ্য

১৯১৭ চনত আন্দ্ৰেভাই ৰাছিয়াৰ এটা ধনী বণিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। যেতিয়া পৰিয়ালটোৰ ঘৰ ৰাছিয়াৰ “ৰেড আৰ্মী’’য়ে জব্দ কৰে, তেতিয়া ৯ বছৰীয়া আন্দ্ৰেভাই দূৰৈৰ আত্মীয়ৰ সৈতে থাকিবলৈ মস্কোলৈ পলায়ন কৰে। মস্কো টেক্সটাইল ইনষ্টিটিউটত প্ৰৱেশ কৰাৰ পূৰ্বে আন্দ্ৰেভাই ৰাবফাক স্কুল অৱ ৱৰ্কাৰছত পঢ়িছিল। ভ্লাদিমিৰ ফেভ’ৰস্কি আৰু ইগ’ৰ গ্ৰাবাৰৰ লেবত প্ৰৱেশ কৰিলে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাছিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ ডিজাইনাৰ
ভাৰিমা-টে-টাকেৰে

ভাৰিমা-টে-টাকেৰে (ইংৰাজী: Varima-te-takere; আক্ষৰিক অৰ্থ: "আৰম্ভণিৰ দেৱী") হৈছে কুক দ্বীপপুঞ্জৰ শ্ৰুতিকথাত দেৱতা আৰু মৰ্ত্যলোকৰ আদিম মাতৃ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা এগৰাকী দেৱী। ভাৰিমা টে টাকেৰেক ভাৰী বুলিও কোৱা হয়।

শ্ৰুতিকথা

কুক দ্বীপপুঞ্জৰ সৃষ্টিৰ শ্ৰুতিকথাত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক এটা বিশাল নাৰিকলৰ খোলাৰ দৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল, এই কাল্পনিক খোলাটোৰ ভিতৰৰ অংশটো আভাইকি, তলৰ জগত আৰু খোলাৰ বাহিৰৰ ফালটো মৰ্ত্যলোকৰ ওপৰৰ জগত হিচাপে কল্পনা কৰা হৈছিল। বিভিন্ন গভীৰতাত বিভিন্ন স্তৰ থাকে, যিবোৰে ইটোৱে সিটোৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰে।

ইংৰাজ মিছনেৰী গিলৰ ব্যাখ্যা মতে, ভাৰী নামৰ এগৰাকী মাংস আৰু তেজৰ নাৰী আত্মা অথবা দানৱ নাৰিকলৰ খোলা সদৃশ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আটাইতকৈ গভীৰতম স্তৰ আভাইকি ঠাইত বাস কৰে। তাইৰ ভূখণ্ড অতি সংকীৰ্ণ, ইমানেই যে তাইৰ আঁঠুবোৰে তাইৰ বুকু স্পৰ্শ কৰাকৈ অৱস্থান গ্ৰহণ কৰি থাকিব লগীয়া হয়, তাত আন কোনো অৱস্থানত থকা সম্ভৱ নহয়। তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নাম হৈছে “ভাৰি-মা-টে-টাকেৰে” (Vari-ma-te-takere), গিলৰ নামটোৰ অনুবাদ কৰিছে “একেবাৰে আৰম্ভণিৰ” (The very beginning) হিচাপে। ভেৰী শব্দটোৰ অৰ্থ অৱশ্যে "বোকা"ও হয় আৰু শব্দটোৰ লগত টাকেৰে সংযোগ কৰিলে নামটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হয় "তলত থকা বোকা"; ইয়ে আভাইকিৰ তলৰ বোকাটোৰ ইংগিত দিয়ে। অৰ্থাৎ ভাৰী হৈছে আভাইকিৰ জলাশয়ৰ বোকা আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সম্ভাৱ্য উদ্ভিদৰ বৃদ্ধি। নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা অনুসৰি ইয়াৰ অৰ্থ ঋতুস্ৰাৱ আৰু ই নাৰীৰ গৰ্ভৰ সৈতে সম্পৰ্কীত আৰু মানুহৰ বৃদ্ধিৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বুজায়।

বংশবৃদ্ধিৰ বাবে ভাৰী বৰ উদ্বিগ্ন হৈ পৰিছিল। বিভিন্ন সময়ত তেওঁ নিজৰ শৰীৰৰ পৰা ছটা সন্তান সৃষ্টি কৰিছিল। প্ৰথমে তেওঁ গছৰ ফল চিঙাৰ দৰে তেওঁৰ শৰীৰৰ সোঁফালৰ এটা অংশ ছিঙি পেলালে আৰু সেয়াই প্ৰথম মানুহ “আভাটিয়া” (Avatea) বা “ভাটিয়া” (Vatea) হৈ পৰিল। ভাৰীৰ শৰীৰৰ পৰা অধিক মাংসৰ টুকুৰা ছিঙি থাকিল, য'ৰ পৰা অধিক সন্তানৰ সৃষ্টি হ'ল, শৰীৰৰ সোঁফালৰ পৰা দেৱতাৰ সৃষ্টি হ'ল আৰু শৰীৰৰ বাওঁফালৰ পৰা দেৱীৰ সৃষ্টি কৰিলে। এনেদৰেই তেওঁৰ পৰা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰু পাঁচজন প্ৰাথমিক দেৱতাৰ জন্ম হ’ল। তথাপিও তেওঁলোকৰ বাবে কেতিয়াও কোনো প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা নাছিল আৰু তেওঁলোকক কোনো প্ৰসাদো দিয়া হোৱা নাছিল। ভাটিয়াৰ পিছত ভাৰীৰ শৰীৰৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা অন্য পাঁচজন দেৱতা হ’ল: সাগৰৰ দেৱতা টিনিৰাউ (Tinirau); চৰাইৰ দেৱতা টেংগো (Tango); শিলৰ দেৱতা টুমু-টে-আনা-অ’আ (Tumu-te-ana-oa); বতাহৰ দেৱতা ৰাকা (Raka); আৰু তেওঁৰ মৰমৰ কন্যা টু-মেটুয়া (Tu-metua)। টু-মেটুয়াক ভাৰীয়ে আভাইকিত নিজৰ ওচৰত ৰাখিছিল। টু-মেটুয়া আছিল মূৰিয়া দ্বীপৰ তত্ত্বাৱধায়ক দেৱী আৰু প্ৰতিটো চন্দ্ৰৰ চতুৰ্দশ ৰাতি তেওঁৰ বাবে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। ভাৰীৰ প্ৰথম সন্তান আভাটিয়া আছিল এজন চন্দ্ৰ দেৱতা আৰু মাংগাইৰ উৎপত্তি শ্ৰুতিকথামতে দেৱতা আৰু মানুহৰ পিতৃ। আভাটিয়াক কেতিয়াবা ভাটিয়া বুলিও উল্লেখ কৰা হয়। আভাটিয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে 'দুপৰীয়া' বা 'পোহৰ'। তেওঁৰ চকু দুটাক ক্ৰমে সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰ বুলি ভবা হৈছিল; তেওঁক পোহৰৰ দেৱতা বুলিও জনা গৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কুক দ্বীপপুঞ্জৰ শ্ৰুতিকথা
হীৰ ৰাঞ্জা (১৯৭০ চলচ্চিত্ৰ)

হীৰ ৰাঞ্জা চেতন আনন্দৰ পৰিচালিত আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ কেতন আনন্দ প্ৰযোজিত ১৯৭০ চনত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ ৰোমান্টিক সংগীতমধুৰ চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনত অভিনয় কৰিছে ৰাজ কুমাৰ, প্ৰিয়া ৰাজবংশ, প্ৰাণ, পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, অজিত, জয়ন্ত, ছোনিয়া সাহনী, কামিনী কৌশল, ইন্দ্ৰাণী মুখাৰ্জী, অচলা সচদেৱ আৰু টুনটুনে। ছবিখনৰ সংগীত মদন মোহনৰ। ১৭৬৬ চনত লিখা পাঞ্জাবী কবি ৱাৰিছ শ্বাহৰ মহাকাব্যিক কবিতা হীৰ ৰাঞ্জাৰ কিংবদন্তীৰ আধাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ৱাৰিছ শ্বাহে হীৰ ৰাঞ্জাৰ কৰুণ ৰোমাঞ্চৰ ধ্ৰুপদী পুনৰাবৃত্তিৰ দৰেই সমগ্ৰ ছবিখন আৰু ইয়াৰ সংলাপ পদ্যত লিখা হৈছে আৰু সংলাপ লিখিছে উৰ্দু কবি কাইফি আজমীয়ে।

ছবিখনৰ গীত আৰু সংগীতৰ লগতে জাল মিষ্ট্ৰীৰ ফটোগ্ৰাফীও উল্লেখযোগ্য আছিল। চেতন আনন্দৰ বেছিভাগ ছবিৰ শ্বুটিং মিস্ত্ৰীয়ে কৰিছিল আৰু এই ছবিখনৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাও লাভ কৰে। ছবিখনত দিগগজ অভিনেতা ৰাজ কুমাৰৰ ওঠত কিছুমান কিংবদন্তীমূলক সংলাপ দিয়া হৈছে। হীৰ ৰাঞ্জা এখন বক্স অফিচ সফল ছবি আছিল।

বঁটা

১৯৭১: ফিল্মফেয়াৰ বঁটা
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণ: জাল মিস্ত্ৰী

লগতে চাওক

হীৰ ৰাঞ্জা

প্ৰসংগ

বাহ্যিক সংযোগ

Heer Ranjha Story in Urdu PDF

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি
হৃদয় কথা

হৃদয় হৃদয়

ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীৰ এখন গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখন ২০২০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ হয়। প্ৰকাশক হ’ল বনলতা। গ্ৰন্থখনক লেখকৰ আত্মজীৱনীমূলক উপন্যাসৰ ৰূপত জীৱনৰ এছোৱা কালৰ কিছু দৃশ্যাংশ বুলি ঘোঘণা কৰা হৈছে।

উদ্ধৃতিসমূহ

জীৱনৰ বিষয়ে লিখা কোনো কাহিনী কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ সঁচা নহয়, কাৰণ জীৱনৰ ঘটনাবোৰ কাহিনীৰ দৰে সংঘটিত নহয়। কাহিনীৰ ৰূপ দিবলৈ জীৱনৰ বহু অংশ বাদ দিবলগীয়া হয়, জীৱনত নতুন দৃশ্য সংযোজন কৰিবলগীয়া হয়। সঁচা আৰু মিছাৰ মাজৰ পৰা সত্যক উন্মোচন কৰাৰ প্ৰয়াসো এক আমোদজনক খেল হ'ব পাৰে। সেই খেল খেলিবলৈ যাৰ আজৰি সময় আৰু কৌতূহল আছে, এই পুথি অকল সেইসকলৰ বাবে।
অধিকাংশ লেখকেই অন্তৰ্মুখী। ময়ো তাৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। মোৰ এনেকুৱা লাগে যেন অন্তৰ্মুখী হ'লেও সাবে থকা সময়ত প্ৰতিটো মুহূৰ্ত মই এক অবিবাম আলাপত ব্যস্ত হৈ থাকো; কিন্তু এই আলাপ বাহিৰৰ পৃথিৱীৰ কোনো দ্বিতীয় ব্যক্তিৰ সৈতে নহয়: মোৰ ভিতৰৰ পৃথিৱীখনত থকা সৰু সক 'মনবোৰ'ৰ সৈতে মই অহৰহ মগ্ন হৈ থাকো আলাপত। এই কথা কোনো দ্বিতীয় ব্যক্তিয়ে বুজি পোৱাটো সম্ভৱ নহয়। কাৰণ এই আলাপৰ শব্দ পৃথিবীৰ মোত বাহিৰে আৰু কোনোৰে নুশুনে, আলাপত মগ্ন হৈ থকা মনবোৰৰ ব্যস্ততা কোনেও নেদেখে। সুনীল গঙ্গোপাধ্যায়ে ক'ৰবাত লিখিছিল যে লেখকসকলক এক ধৰণৰ 'আপাত-আলস্য'ৰ দৰকাৰ, যাৰ অবিহনে এজন লোক সৃজনশীল লেখক হ'ব নোৱাৰে। হয়তো লেখকসকলৰ মনৰ ভিতৰৰ ব্যস্ততায়েই হ'ল অইন মানুহৰ চকুত 'আপাত-আলস্য'। (পৃষ্ঠা ৪৯)
মই কোনোদিনে গন্তব্য স্থানত উপনীত হৈ আনন্দত মতলীয়া হৈ উঠিব নোৱাৰিলোঁ। মই য'ত উপস্থিত হওঁ, তাত গৈ মোৰ ভাব হয় এয়াতো মোৰ গন্তব্য স্থান নাছিল। গন্তব্য স্থানৰ ছৱি আৰু দিশৰ সামান্যতমো ধাৰণা নথকাৰ বাবেই বহু জীবন বিফলতাৰ গৰ্ভত লীন হৈ যায়। বহু জীৱন বিফল হয় ভুল দিশেবে ভুল ছৱিৰ সন্ধানত আগুৱাই যোৱাৰ বাবে। মোৰ কেতিয়াবা এনেকুৱা লাগে মই যেন এখন অবাস্তব, কাল্পনিক ছবিৰ সন্ধানত আন্ধাৰৰ মাজেৰে খেপিয়াই খেপিয়াই গৈ আছোঁ।(পৃষ্ঠা ৬৫)

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ
জাবিবা চিহ্ন

]] with prayer bump photographed outside Masjid al-Haram.
জাবিবা চিহ্ন (Arabic زبيبة zabība, "raisin") কিছুমান মুছলমান মানুহৰ কপালত কৃত্ৰিম ভাৱে উৎপন্ন এক মাটিয়া ৰঙৰ দাগ বা চিহ্ন যিটো তেওঁলোকে দৈনিক নামাজ পঢ়াৰ সময়ত কপালেৰে মাটি বা নামাজৰ পাটীখন স্পৰ্শ কৰাৰ ঘৰ্ষণৰ ফলত সৃষ্টি হয়। নামাজৰ এই মুদ্ৰা (ভঙ্গিমা)টোক চাজদা বুলি কোৱা হয়৷

মুছলমান সকলে দিনে পাঁচবাৰকৈ নামাজ পঢ়িব (ছালাত কৰিব) লাগে বুলি বিধান আছে। পুৱতি নিশাৰ আটাইতকৈ চুটি ফজৰ নামাজত দুই ৰাকায়াত দুবাৰকৈ মুঠ চাৰিবাৰ এইধৰণে চাজদা কৰিব লগা হয়৷ দিনে পাঁচবাৰকৈ নামাজ পঢ়িলে অতি কমেও ৩৪ (চৌত্ৰিশ) বাৰ চাজদা কৰিব লগা হয়৷ যিসকল মুছলমান লোকে দীৰ্ঘদিন ধৰি নিষ্ঠাৰে দৈনিক নামাজ পঢ়ি আছে তেওঁলোকৰ কপালত এই দাগটো দেখা যাব পাৰে। গতিকে এই দাগটো মুছলমান সকলে ধৰ্মীয় নিষ্ঠাৰ প্ৰতীক চিহ্ন বুলি গন্য কৰে।

কিছুমান কমবয়সীয়া মুছলমান বা অ-মুছলমান লোকৰ কপালত এই জাবিবা চিহ্নৰ দৰে দাগ দেখা যাব পাৰে যি দৰাচলতে দ্বিতীয়বিধ বহুমুত্ৰ ৰোগৰ বাবে শৰীৰত সৃষ্টি হোৱা ইনছুলিন-প্ৰতিৰোধৰ ফলত তেজত উপঙি ফুৰা অব্যৱহৃত ইনছুলিনৰ কাৰণে হোৱা একেন্থছিছ নাইগ্ৰিকেঞ্চ্ নামৰ উপসৰ্গ হ'ব পাৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
মাদিয়া আব্দাল্লা

মাদিয়া আব্দাল্লা এগৰাকী চুডানৰ সাংবাদিক আৰু ২০১১ চনৰ পিছত চুডানৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ বাতৰি কাকত চুডানৰ এল মেইডানৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা মুখ্য সম্পাদিকা। মহিলাৰ কণ্ঠ কাকতত প্ৰকাশ কৰা চল্লিশৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে ফাতিমা আহমেদ ইব্ৰাহিমৰ দৰে মহিলা অধিকাৰ কৰ্মীসকলৰ পদক্ষেপ অনুসৰণ কৰা সাংবাদিকতাৰ অগ্ৰণী মহিলাসকলৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল অন্যতম।

কেৰিয়াৰ

১৯৮৫ চনত এল মেইডান কাকতত সাংবাদিক হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল মাদিয়াই। তাৰ পিছত তেওঁ বিভিন্ন বাতৰি কাকতত কাম কৰিছিল, যেনে আলায়ম। চুডানত হোৱা বিস্তৃত শান্তি চুক্তিৰ চিপিএৰ পিছত আব্ডালাই এল মেইডানত কেইবাটাও স্তম্ভও লিখিছিল।

কাম

আব্দাল্লা এগৰাকী মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী, মহিলাৰ সমতাৰ বাবে তেওঁ আহ্বান জনায় আৰু চুডানত লিংগ বৈষম্যৰ ব্যৱধান হ্ৰাস কৰাৰ বাবে চেষ্টা কৰিছে। তেওঁ বিভিন্ন অনলাইন পৰ্টেলত যেনে জনপ্ৰিয় মঞ্চ চুডানীজঅনলাইন মহিলাৰ সমস্যাৰ ওপৰত প্ৰবন্ধ লিখিছে।

গ্ৰেপ্তাৰ আৰু আদালতৰ গোচৰ

তেওঁৰ লেখাৰ ফলত আব্দাল্লাক আটক কৰা হৈছে আৰু ২০১৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত বিচাৰৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে। ২০১৪ চনত আন এটা গোচৰত, য’ত আবদাল্লাই চুডান ৰাষ্ট্ৰীয় চোৰাংচোৱা আৰু নিৰাপত্তা সেৱা (এনআইএছএছ)ৰ দ্বাৰা ভুৱা বাতৰি প্ৰকাশ কৰাৰ অভিযোগৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু তেওঁক দোষী সাব্যস্ত কৰা হৈছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাংবাদিক
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ আৰু লোকগাথা ২০২৫
নৰকন্দা (চহৰ)

নৰকন্দা হিমাচল প্ৰদেশৰ চিমলা জিলাৰ কুমাৰছাইন মহকুমাৰ এখন চহৰ আৰু নগৰ পঞ্চায়ত।ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ ভাৰত-তিব্বত পথ (NH 5)ত ২৭০৮ মিটাৰ উচ্চতাত এবিধ ফাৰ (Abies pindrow) অৰণ্যত অৱস্থিত। শিমলাৰ পৰা প্ৰায় ৬০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত হিমালয়ৰ পৰ্বতমালাৰে আগুৰি আছে।

শীতকালত এই চহৰখন স্কিইং ৰিজৰ্ট। ই শিমলাক কুমাৰছাইন আৰু ৰামপুৰৰ সৈতে সংযোগ কৰে আৰু লগতে হিমাচল প্ৰদেশৰ মূল আপেল বেল্ট কোটগড়-থানেদাৰলৈ লৈ যায় য’ত সত্যানন্দ ষ্ট’কে আপেল খেতি আৰম্ভ কৰিছিল।

ভৌগোলিক অবয়ৱ

নৰকাণ্ডা ৩১.২৭° উত্তৰ ৭৭.৪৫° পূবত অৱস্থিত। ইয়াৰ গড় উচ্চতা ২৭০৮ মিটাৰ (৮৫৯৯ ফুট)। বিখ্যাত হাতু শৃংগ নৰকাণ্ডাৰ পৰা ৮ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত। নৰকাণ্ডাৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ নিলগত কুমাৰছাইন নিকটতম চহৰ, আৰু নৰকণ্ডা কুমাৰছাইন মহকুমা আৰু তহচিলৰ অন্তৰ্গত। নৰকণ্ডাৰ পৰা ১৫ কিলোমিটাৰ নিলগত থকা কোটগড় আপেলৰ বাগিচাৰ বাবে জনাজাত। সত্যানন্দ ষ্ট’কছে এই অঞ্চলত আপেলৰ প্ৰচলন কৰি অঞ্চলটোৰ অৰ্থনীতি শক্তিশালী কৰাত সহায় কৰিছিল। আজি আপেল উৎপাদনত প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষ ₹৩,০০০ কোটি আয় হয়। আজিকালি আপেল খেতিয়কে দ্ৰুত লাভৰ বাবে নিজৰ মাটিত চেৰী খেতি কৰি আছে, কিয়নো জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ বাবে মাটি সংকুচিত হৈছে। মিষ্টাৰ ষ্ট’কছৰ নাতিয়েকে বৰ্তমান উন্নত উৎপাদনৰ বাবে নতুন আপেলৰ জাত বিকশিত কৰাৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি আছে।==বতৰ==

বতৰ

বছৰজুৰি চহৰখনে সুখদায়ক বতৰ উপভোগ কৰে। এপ্ৰিলৰ পৰা জুন মাহলৈকে গ্ৰীষ্মকালত সৰ্বোচ্চ উষ্ণতা প্ৰায় ২০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ, আনহাতে সৰ্বনিম্ন তাপমাত্ৰা ১০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ। জুলাইৰ পৰা ছেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে নৰকাণ্ডাত বাৰিষাৰ অভিজ্ঞতা হয়, আনহাতে নৱেম্বৰৰ পৰা মাৰ্চলৈকে চহৰখন বৰফেৰে আবৃত হৈ থাকে। এই সময়ছোৱাত সৰ্বোচ্চ উষ্ণতা ৭-৮ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ, আৰু ৰাতি -৫ৰ পৰা -১০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছলৈ হ্ৰাস পাব পাৰে।

উদ্ভিদ

এই অঞ্চলটো বেছিভাগেই নাতিশীতোষ্ণ অৰণ্যৰে আবৃত, মূলতঃ কনিফাৰ, ওক গছ, মেপেল, পপুলাছ, এছকুলাছ, ক’ৰিলাছ আৰু হলি। গছৰ প্ৰজাতিসমূহৰ ভিতৰত আছে:

কনিফাৰ: এই অঞ্চলত কেইবাবিধো কনিফাৰ প্ৰজাতিৰ গজি উঠে, ই অৰণ্যৰ এক বৃহৎ অংশ সামৰি লয়। ইয়াৰ ভিতৰত আছে: এবিছ পিণ্ড্ৰ', চেড্ৰাছ ডিঅ'ডাৰা, ক্ৰিপ্টোমেৰিয়া জাপ'নিকা, পাইচিয়া স্মিথিয়ানা, পাইনাছ ৱালিচিয়ানা, আৰু টেক্সাছ কনটৰ্

ওক: (Quercus semecarpifolia)কুৱেৰকাছ চেমেকাৰ্পিফলিয়া আৰ (Quercus floribunda) কুৱেৰকাছ ফ্লৰিবুণ্ডা এই অঞ্চলৰ স্থানীয় উদ্ভিদ।

মেপল: এচাৰ চিজিয়াম আৰু এচাৰ একুমিনেটাম এই অঞ্চলৰ স্থানীয়।

পপলাৰ: (Populus ciliata) পপুলাছ চিলিয়াটা এই অঞ্চলৰ স্থানীয়।

এস্কুলাছ: এস্কুলাছ ইণ্ডিকা এই অঞ্চলৰ স্থানীয়।

হেজেলনাট: Corylus jacquemontii এই অঞ্চলৰ স্থানীয়।

হলি: ইলেক্স ডায়েপিৰেনা এই অঞ্চলৰ স্থানীয়।

এই গছৰ উপৰিও এই অঞ্চলত কেইবাবিধো জোপোহা আৰু ফুলৰ গছ, যেনে Berberis aristata আদিও গজে। শেহতীয়াকৈ আপেলৰ বাগিচাৰ বাবে বনাঞ্চলখন পৰিষ্কাৰ কৰা হৈছে।

জনগাঁথনি

২০১০ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়ল অনুসৰি নৰকন্দাৰ জনসংখ্যা আছিল ২,৭১২ জন। জনসংখ্যাৰ ৬২% পুৰুষ আৰু ৩৮% মহিলা। নৰকাণ্ডাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮০%, যিটো ৰাষ্ট্ৰীয় গড় ৫৯.৫%তকৈ বেছি: পুৰুষৰ সাক্ষৰতা ৮৫% আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতা ৭২%। নৰকন্দাৰ ১৫% জনসংখ্যা ৬ বছৰৰ তলৰ।স্থানীয় ভাষা পাহাৰী, কিন্তু হিন্দী আৰু ইংৰাজীও কোৱা হয়।

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Official State Tourism website
Every thing about Narkanda

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অঞ্চলসমূহ
মনালিছা শইকীয়া

মনালিছা শইকীয়া অসমৰ সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক আৰু গল্পকাৰ। কেইবাটাও সাহিত্য বঁটাৰে সন্মানিত জনপ্ৰিয় লেখিকা গৰাকী ‘আচাম স্কুল অৱ জাৰ্নেলিজম’ৰ কাৰ্যবাহী নিৰ্দেশক। তেখেতে ‘গুমৰাগ’ নামৰ অসমীয়া আলোচনীখনো সম্পাদনা কৰিছিল।গল্পকাৰ ৰূপে সাহিত্য জীৱন আৰম্ভ কৰা শ্ৰীমতী মনালিছা শইকীয়াই ১৯৯৭ চনত অসম জাতীয় বিদ্যালয়ৰ শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে নিজৰ নিয়মিত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ২০০৬ চনত তেখেতে সাংবাদিকতাৰ সৈতে জড়িত হৈ ২০০৬ ৰ পৰা ২০০৮ চনলৈ সাদিন আৰু ২০০৮ ৰ পৰা ২০১১ চনলৈ দৈনিক জনমভূমি কাকতৰ সৈতে জড়িত হয়।

উদ্ধৃতিসমূহ

মই লবীজিম বা গোট এইবোৰ বৰ বেছি ভাল নাপাওঁ। ফেচবুকৰ বহুকেইটা গোটত মোক অন্তৰ্ভুক্ত কৰি থৈছে যদিও মই সক্ৰিয় হৈছোঁ যদি একমাত্ৰ ফটাঢোল গোটত। এই গোটত মই ইতিবাচক এটা দিশ দেখা পাওঁ যিটো দিশ তাহানিতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ হাস্যৰসৰ ধাৰাটোক অব্যাহত ৰখাৰ প্ৰচেষ্টা গোটটিৰ প্ৰতিজন সদস্যই চলাই আহিছে।
মই ভাবোঁ, ব্যংগ সাহিত্যও সাহিত্যৰ এটা উল্লেখনীয় দিশ, ই সামাজিক বা অন্য যিকোনো ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। যেনে কাৰ্টুন, ব্যংগ লেখা এইবোৰেও প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব পাৰে।
মোৰ কোনো গডফাদাৰ নাই আৰু প্ৰেৰণা বুলিবলৈও নাই। মই যদি প্ৰেৰণা পাইছোঁ সেয়া প্ৰকৃতিয়ে দিছে, জীৱনৰ অভিজ্ঞতাই দিছে, অধ্যয়নে দিছে আৰু কেতিয়াবা কষ্টই দিছে।
মই আচলতে গান গাবলৈ বিচাৰিছিলোঁ। কিন্তু গান গাবলৈ হ’লে বাদ্যযন্ত্ৰকাৰী লাগিব, সম্পূৰ্ণ এটা টীম লাগিব। নাচিবলৈ হ’লেও আনৰ সহায় লাগিব কিন্তু লিখিবলৈ পঢ়িবলৈ হ’লে মোক কোনো সহায় নালাগে, চুকত অকণমান জেগা পালেই লিখিব পাৰোঁ।
প্ৰত্যেকটো দিন ভালকৈ গ’লেই ভবিষ্যতটো নিজেই ভাল হৈ যায়।
কাজিয়া মানে সাধাৰণ খুট-খাটতো মানুহৰ থাকিবই। কাজিয়া harmful নহয়, কিন্তু হিংসা অনিষ্টকাৰী। কাজিয়াই সদায় অনিষ্ট নকৰিবও পাৰে, কিন্তু হিংসাই কৰে। কাজিয়া হোৱাৰ পিছত বুজাবুজিও হ’ব পাৰে। কিন্তু হিংসা বস্তুটো এনেকুৱা যিটো ভিতৰত লাগি থাকিবহি আৰু নিগনিৰ নিচিনাকৈ ভিতৰি ভিতৰি কুটি কুটি শেষ কৰি দিব পাৰে।
দাম্পত্য জীৱনত যদি পতি পত্নীয়ে ইজনে সিজনক হিংসা কৰে, সেইটো আচলতে জীৱন নহয়। সেইটোক যুগলবন্দী বুলি ক’ব নোৱাৰি। কাজিয়া হ’ব পাৰে কিন্তু হিংসা হ’লে তাক দাম্পত্য জীৱন বুলি ক’ব নোৱাৰি।
গোটেই জীৱনটো এটা দীঘল প্ৰক্ৰিয়া আৰু এই প্ৰক্ৰিয়াত আমি কেৱল এজন মানুহকে লগ নাপাওঁ। মা-দেউতাৰপৰা আদি কৰি জীৱনত বহু কেইজনক বহু সময়ত লগ পাওঁ। গতিকে আমাৰ সফলতাবোৰৰ আঁৰত সেই মানুহবোৰো আছে।
শংকৰদেৱৰ সময়ত আটাইতকৈ আধুনিক মানুহজন শংকৰদেৱেই আছিল। তাৰপিছত যেতিয়া পেপাৰ আহিল মানুহে ভাবিছিল জাতিটো গ’ল আৰু। সময়ৰ দাবী আৰু এশ বছৰৰ পিছত আমি ক্লাছিক হ’ম। সেইবাবে সেই ধাৰণাটো ভুল। আমি ক’ব নোৱাৰোঁ কাইলৈ আমি কি হৈ যাম। সেয়ে সময়ে যিটো দিছে তাক আমি গ্ৰহণ কৰাটো আমাৰ ধৰ্ম হোৱা উচিত। ফেচবুকটো বেয়া, প্ৰিণ্টটো ভাল সেইটো নহয়।

উৎস
ক্ৰনিক অবষ্ট্ৰাক্টিভ পালমোনাৰী ডিজিজ

ক্ৰনিক অবষ্ট্ৰাক্টিভ পালমোনাৰী ডিজিজ (Chronic obstructive pulmonary disease, সংক্ষিপ্ত ৰূপত COPD) বুলিলে হাওঁফাওঁৰ কিছুমান বিশেষ ৰোগক বুজোৱা হয় যিয়ে হাওঁফাওঁত বায়ু প্ৰবাহত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰে। ইয়াৰ প্ৰাথমিক লক্ষণসমূহ হ’ল উশাহ লোৱাত কষ্ট আৰু কাহৰ সৈতে কফ ওলোৱা। সময়ৰ লগে লগে লক্ষণবোৰ অধিক গুৰুতৰ হৈ পৰে। খোজ কঢ়া বা চিৰি বগাই যোৱাটো কঠিন হৈ পৰে। আটাইতকৈ পৰিচিত ক্ৰনিক অবষ্ট্ৰাক্টিভ পালমোনাৰী ৰোগ হ'ল এম্ফিচিমা আৰু ক্ৰনিক ব্ৰংকাইটিছ, কিন্তু ইয়াৰ মাজত এতিয়া পাৰ্থক্য নাই। এই ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবে হোমিঅ’পেথীৰ স্থায়ী চিকিৎসা আছে।

ৰোগৰ লক্ষণ

কাহ
উশাহ লোৱাত কষ্ট পোৱা
উশাহ লোৱাৰ শব্দ
কাহৰ লগত শ্লেষ্মা নিৰ্গত হোৱা
খোজ কঢ়াৰ সময়ত কষ্ট অনুভৱ

ৰোগৰ কাৰণ

ধূমপান এই ৰোগৰ বাবেও দায়ী। ইয়াৰ বাহিৰেও বায়ু প্ৰদূষণ, ধূলি, ধোঁৱা আদিয়ে হাওঁফাওঁত প্ৰদাহ সৃষ্টি কৰে, যিটো COPD ৰ কাৰণ। এই ৰোগে হাওঁফাওঁৰ স্থায়ী ক্ষতি কৰে।

কাহ

ডিঙিত বা বায়ুপথত বিষাক্ত পদাৰ্থৰ উপস্থিতিৰ ফলত কাহ হয়। এই বিষাক্ত পদাৰ্থৰ উপস্থিতিয়ে মগজুৰ পৰা সংকেত পেট আৰু বুকুৰ পেশীলৈ গৈ বিৰক্তিকৰ পদাৰ্থটো হাওঁফাওঁৰ পৰা বলপূৰ্বক বায়ু বা উশাহ-নিশাহৰ দ্বাৰা বাহিৰ কৰি দিয়ে।

কাহ হঠাতে হোৱা শাৰীৰিক প্ৰক্ৰিয়া আৰু বায়ুপথৰ পৰা যিকোনো ক্ষতিকাৰক পদাৰ্থ আৰু বীজাণু বাহিৰ কৰাত সহায় কৰে। কাহৰ এই প্ৰক্ৰিয়া সাধাৰণতে তিনিটা পৰ্যায়ত হয়। প্ৰথম পৰ্যায়ত আমি উশাহ লওঁ, দ্বিতীয় পৰ্যায়ত বতাহে বন্ধ বায়ুপথত চাপ সৃষ্টি কৰে আৰু তৃতীয় আৰু অন্তিম পৰ্যায়ত বন্ধ বায়ুপথৰ মাজেৰে হাওঁফাওঁৰ পৰা বায়ু বাহিৰলৈ জোৰকৈ ওলাই যায়, যাক আমি কাহ বুলি কওঁ। কাহ ইচ্ছাকৃত বা স্বতঃস্ফূৰ্ত হ’ব পাৰে। কাহ বা কফ কম সময়ৰ বাবে হ’লে শৰীৰৰ কোনো ক্ষতি নকৰে। কিন্তু যদি ই কেইসপ্তাহমান বা তাতোকৈ বেছি সময় থাকে আৰু কফৰ সৈতে তেজ থাকে তেন্তে তৎক্ষণাত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে। কাহ দীৰ্ঘদিন ধৰি থাকিলে বিভিন্ন সমস্যা যেনে অনিদ্ৰা, মূৰৰ বিষ, প্ৰস্ৰাৱৰ অসংযমতা আৰু পাচলিৰ ক্ষতি হ’ব পাৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:স্বাস্থ্য
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান