ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
সঞ্জীৱ পল ডেকা

ড° সঞ্জীৱ পল ডেকা একাধাৰে গল্পকাৰ, আলোচনী সম্পাদক। বৰ্তমান তেওঁ ‘আলাপ’ আলোচনীৰ অবৈতনিক সম্পাদক। কৰ্মসূত্ৰে তেজপুৰ কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক। তেখেতে ২০১৯ বৰ্ষৰ জুন মাহত এইপিনে কি আছে শীৰ্ষক গল্পগ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমিৰ যুৱ বঁটা লাভ কৰে। একেখন গল্পপুথিৰ বাবে তেওঁ ২০১১ চনত তেওঁ মুনীন বৰকটকী বঁটা আৰু ২০১৫-১৬ চনৰ ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদৰ যুৱ বঁটা লাভ কৰে।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

সঞ্জীৱ পল ডেকাৰ জন্ম হয় দৰং জিলাৰ দীঘিৰপাৰৰ বটাবাৰী গাঁৱত ১৯৮৬ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত। পিতৃৰ নাম ঘটেশ্বৰ ডেকা আৰু মাতৃৰ নাম নিৰ্মালি ডেকা।

শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন

তেখেতে ২০০২ চনত দীঘিৰপাৰ হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে আৰু তাৰ পাছত কটন কলেজৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ২০১৮ চনত পিএইচ ডি লাভ কৰে। ২০১৭ চনৰ আগষ্ট মাহৰ পৰা ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। বৰ্তমান তেখেত তেজপুৰ কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত। অৱশ্যে, তেখেতে অসমৰ আগশাৰীৰ সাহিত্য আলোচনী 'সাতসৰী'ত উপ-সম্পাদকৰূপে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। সেইদৰে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যায়ৰ অসমীয়া অধ্যয়ন কেন্দ্ৰত গৱেষণা-সহযোগী হিচাপে দুইবছৰৰো অধিক কাল কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

সাহিত্যৰাজি

এইপিনে কি আছে, গল্পগ্ৰন্থ
স্বৰ্ণলতা ৰায়ৰ "আৰ্হি তিৰুতা আৰু অন্যান্য ৰচনা" (২০১৯), সম্পাদনাঃ সঞ্জীৱ পল ডেকা
বৰমঝিলী, গল্প সংকলন(২০২০)

সম্পাদিত আলোচনী

আলাপ

বঁটা আৰু সন্মান

মুনীন বৰকটকী বঁটা, ২০১১
ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদৰ যুৱ বঁটা, ২০১৫-১৬
সাহিত্য অকাডেমিৰ যুৱ বঁটা, ২০১৯

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মুনীন বৰকটকী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি যুৱ পুৰস্কাৰ বিজয়ী
মধ্য প্ৰদেশ

মধ্য প্ৰদেশ মধ্য ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য। এই ৰাজ্যখনক হিন্দুস্তান কা দিল বা ভাৰতৰ হৃদয় বোলা হয়। ২০০০ চনত ৰাজ্যখনৰ পৰা ছত্তীচগড় আঁতৰি যোৱাৰ আগলৈকে আয়তনৰ দিশৰ পৰা মধ্য প্ৰদেশ ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ ৰাজ্য আছিল। মধ্য প্ৰদেশৰ কাষৰীয়া ৰাজ্য উত্তৰ প্ৰদেশ, গুজৰাট, ৰাজস্থান, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু ছত্তীচগড় আছে।

তথ্যপঞ্জি

Chishti, R̥ta Kapur, Martand Singh, and Amba Sanyal. Saris of India: Madhya Pradesh. New Delhi: Wiley Eastern & Amr Vastra Kosh, 1989. ISBN 81-224-0187-2
Gyanendra Singh. Farm Mechanization in Madhya Pradesh. Bhopal: Central Institute of Agricultural Engineering, 2000.
Madhya Pradesh (India). The Madhya Pradesh Human Development Report 2002: Using the Power of Democracy for Development. [Bhopal: Govt. of Madhya Pradesh, 2002.
Parmar, Shyam. Folk Tales of Madhya Pradesh. Folk tales of India series, 12". New Delhi: Sterling Publishers, 1973.
Rag, Pankaj, and O. P. Misra. Masterpieces of Madhya Pradesh. Bhopal: Directorate of Archaeology, Archives & Museums, Government of Madhya Pradesh, 2005.
Rag, Pankaj. Vintage, Madhya Pradesh: A Collection of Old Photographs. Bhopal: Madhya Pradesh Madhyam jointly with the Directorate of Archaeology, Archives, and Museums, 2005. ISBN 81-902702-7-3
Sampath, M. D., H. V. Trivedi, and Mandan Trivedi. Epigraphs of Madhya Pradesh. New Delhi: Archaeological Survey of India, 2001.
Sati, Vishwambhar Prasad. Madhya Pradesh, a Geo-Economic Appraisal. Delhi: Abhijeet, 2004. ISBN 81-88683-43-4
Shah, Shampa, and Aashi Manohar. Tribal Arts and Crafts of Madhya Pradesh. Living traditions of India. Ahmedabad: Mapin Pub./in Association with Vanya Prakashan, Bhopal, 1996. ISBN 0-944142-71-0
Shrivastava, Divya. The Development of Scheduled Tribes in Madhya Pradesh. New Delhi: Gyan Pub. House, 2000. ISBN 81-212-0698-7
Singh, R. V. Dairy Co-Operatives and Development: A Study of Tribal Dairy Co-Operatives in Madhya Pradesh. Delhi: Kalpaz Publications, 2006. ISBN 81-7835-331-8

বহিঃসংযোগ

MP Government Portal
M P FOrest
MP Ecotourism Development Board
MP Tourism
MP Police
MP Transport
MP Info
A Panorama of Madhya Pradesh
Madhya Pradesh The Heart of India (outdated, but still informative)
Investment - Industry / MP Industry
Madhya Pradesh News Website
News From Madhya Pradesh

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য
শ্ৰেণী:মধ্য প্ৰদেশ
সন্ধ্যা পুৰেছা

সন্ধ্যা পুৰেছা (; জন্ম: ২৯ ডিচেম্বৰ ১৯৬৫) ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য ভাৰতনাট্যমৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ প্ৰতিপাদক, লেখক আৰু প্ৰসিদ্ধ অনুশীলনকাৰী। তেওঁ অভিনয় দৰ্পনত নন্দীকেশ্বৰেৰ দ্বাৰা পৰিভাষিত আৰু তেওঁৰ গুৰু পাৰ্বতী কুমাৰৰ দ্বাৰা কৰিঅ’গ্ৰাফী কৰা সমগ্ৰ অভিনয় দৰ্পন নৃত্য গ্ৰন্থখনক ভাৰতনাট্যম শৈলীত প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ মঞ্চলৈ অনা প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি। পুৰেচাই কলাসা কৰণৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছে আৰু ২০১০ চনত গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশ কৰিছে।

পৰিবেশন কলাৰ সামগ্ৰিক অৱদানৰ বাবে ২০১৭ চনৰ বাবে তেওঁ সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমীৰ আৰু জি-২০ ইণ্ডিয়া ২০২৩ৰ এংগেজমেণ্ট গ্ৰুপৰ অধ্যক্ষ। তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধী নেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ দ্য আৰ্টছৰ বোৰ্ড অৱ ট্ৰাষ্টীৰো সদস্য। ১৯৯৪ চনৰ পৰা তেওঁ নাট্যশালাত “ৰস” তত্ত্বৰ ওপৰত চৰকাৰী শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ২০২৩ চনৰ ভাৰতীয় পদ্ম বঁটা প্ৰদান সমিতিৰ সদস্য আছিল।

সন্মান

২০১৭: সামগ্ৰিক অৱদান (নৃত্য) শিতানত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Dr. Sandhya Purecha

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
ঢোলবিৰি

ঢোলবিৰি এবিধ অসমীয়া অলংকাৰ। সাধাৰণতে কেঁচা সোণেৰে এই অলংকাৰ বিধ অসমৰ থলুৱা সোণাৰিয়ে তৈয়াৰ কৰে। ই দেখিবলৈ ঢোল বাদ্যটোৰ দৰে। ঢোলবিৰিৰ অন্য এটা নাম হৈছে মতাবিৰি। আকৃতিত ডাঙৰ আৰু বাখৰ নোহোৱাকৈ গঢ়া ঢোলবিৰিটো আগতে কেৱল মতা মানুহেহে পিন্ধিছিল বাবে ইয়াক মতাবিৰি বোলা হৈছিল। আজিকালি ঢোলবিৰিসমূহত বাখৰ খটোৱাৰ উপৰি ক’লা-ৰঙা, সেউজীয়া ৰঙৰ মিনাও কৰা হয়। আজিকালি মহিলাসকলেও ঢোলবিৰি পিন্ধে। উৎসৱ-পাৰ্বন, বিয়া-সবাহ আৰু বিভিন্ন মাংগলিক অনুষ্ঠানত অসমীয়া মহিলাই এই অলংকাৰ পৰিধান কৰে। ৰঙালী বিহুত বিহু নাচোঁতে নাচনীয়ে আৰু বিয়াত কইনাই ডিঙিত এইপদ অলংকাৰ পিন্ধে।

ঢোল বাদ্য

কাঠৰ ফোঁপোলা খোলাৰ দুয়ো মূৰে ছামৰাৰে আবৃত কৰি কাঠামৰ দুয়ো মূৰে এডাল সংযোগী ৰছীৰে ডিঙিত আঁৰি লৈ এখন হাতেৰে মাৰিৰে কোবাই আৰু ইখন হাতেৰে আঘাত কৰি বজোৱা বাদ্যকে ঢোল বোলে।

অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰা পদ্ধতি

অসমীয়া গহনা তৈয়াৰ কৰা পদ্ধতিটো দক্ষিণ-পূৱ এচিয়াৰ পাৰম্পৰিক পদ্ধতিৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা। বিভিন্ন সঁজুলি সমূহ যেনে: হাঁতুৰী, ভাটী, নিয়াৰি, ডাইচ, ফলি, কৰ্ষণী, কাঁটি, নোৱনি, লেপ, থিনা/ঠিনা, বাখৰ আদিৰ সহায়ত হাতেৰে এই গহনা বিশেষ তৈয়াৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে গহনাৰ জঁকাটো ৰূপ ধাতুৰ সহায়ত তৈয়াৰ কৰি তাৰ ওপৰত সোণৰ পাতল আৱৰণ দিয়া হয়। ইয়াৰ বাবে সোণ গলাই 'স্প্ৰে' যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা গহনাৰ ওপৰত এটা নিৰ্দিষ্ট অনুপাতত প্ৰলেপ দিয়া হয়। এই পদ্ধতিটোক সোণপানী চৰোৱা বুলিও কোৱা হয়। সাধাৰণতে অসমীয়া গহনাৰ আকাৰ-আকৃতি বা ৰূপাংকৰণ জৈৱিক বৈচিত্ৰ্য আৰু অসমীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ আকৃতিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। এই পদ্ধতিতে ঢোলৰ আকৃতিত ঢোলবিৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ অলংকাৰ
ফেৰদৌচী মজুমদাৰ

ফেৰদৌচী মজুমদাৰ (ইংৰাজী: Ferdousi Mazumder; বাংলা: ফেৰদৌসী মজুমদাব়; জন্ম: ১৮ জুন ১৯৪৩) এগৰাকী বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ, টেলিভিছন আৰু মঞ্চ অভিনেত্ৰী। বাংলাদেশ চৰকাৰে তেওঁক একুশে পদক (১৯৯৮), স্বাধীনতা দিৱস বঁটা (২০২০) আৰু বাংলা একাডেমী সাহিত্য বঁটা (২০২০) প্ৰদান কৰিছে। ২০০৯ চনলৈকে তেওঁ মঞ্চত প্ৰায় ৩৫খন নাটকৰ ১২০০ৰো অধিক দৰ্শনী আগবঢ়াইছে, যাৰ বেছিভাগেই তেওঁৰ নিজৰ নাট্যদল থিয়েটাৰৰ বাবে আছিল। পৰিচালক আব্দুল্লাহ আল মামুনে তেওঁক "বিটিভি নাটকৰ সোণালী যুগৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী" বুলি অভিহিত কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

ফেৰদৌচী মজুমদাৰ ইডেন মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰী আছিল। তেওঁ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা বাংলা আৰু আৰবী উভয় বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

কেৰিয়াৰ

মজুমদাৰে তেওঁৰ ভাতৃ তথা নাট্যকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক মুনীৰ চৌধুৰীৰ জৰিয়তে নাট্য জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ত্ৰপা মজুমদাৰ (জন্ম: ১৯৭৩) নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান আছে। তেওঁৰ পিতৃ খান বাহাদূৰ আব্দুল হালিম চৌধুৰী এজন জিলা দণ্ডাধীশ আছিল। তেওঁৰ এজন ভ্ৰাতৃ মুনীৰ চৌধুৰী এজন শিক্ষাবিদ আৰু লেখক আছিল। আন এজন ভ্ৰাতৃ কবীৰ চৌধুৰী এজন অধ্যাপক আৰু বুদ্ধিজীবী আছিল। তেওঁৰ আন দুজন ভাতৃ লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল আব্দুল কাইয়ুম চৌধুৰী আৰু মেহবুব চৌধুৰীয়ে পাকিস্তান সেনাবাহিনীত সেৱা আগবঢ়াইছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অভিনেত্ৰী
কেবেকোৱা জাতি

কেবেকোৱা (, ) হৈছে কানাডাৰ কেবেক প্ৰদেশৰ সৈতে জড়িত লোকসকল। এই শব্দটো সাধাৰণতে হয় কেবেকত বসতি স্থাপন কৰা ফৰাচী উপনিবেশকাৰীসকলৰ বংশধৰসকলক বুজাবলৈ, নহয় যিকোনো জাতিগত পৰিচয়ৰ সেইসকল লোকক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যিসকলে কেবেক প্ৰদেশত বাস কৰে আৰু নিজৰ উৎপত্তি সেই প্ৰদেশৰ সৈতে সংযোগ কৰে।

১৯৬০-ৰ দশকৰ পৰা নিজকে কেবেকোৱা হিচাপে আত্মপৰিচয় দিয়াটো প্ৰধান হৈ উঠে; তাৰ আগতে, কেবেকৰ ফৰাচীভাষী লোকসকলে সাধাৰণতে নিজকে ফৰাচী কানাডীয় আৰু কানাদিয়াঁ হিচাপে চিনাক্ত কৰিছিল, তাৰপিছত ইংৰাজীভাষীসকলেও নিজকে কানাডিয়ান হিচাপে চিনাক্ত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

২০০৬ চনত কানাডাৰ লোকসভাত সংখ্যাগৰিষ্ঠ সদস্যই প্ৰধানমন্ত্ৰী ষ্টিৱেন হাৰ্পাৰে উত্থাপন কৰা এটা প্ৰস্তাৱ অনুমোদন কৰে, য’ত কোৱা হৈছিল যে কেবেকোৱাসকল ঐক্যবদ্ধ কানাডাৰ ভিতৰত এটা জাতি। পিছত হাৰ্পাৰে স্পষ্ট কৰে যে প্ৰস্তাৱটোত কেবেকোৱাৰ সংজ্ঞা ব্যক্তিগতভাৱে নিজকে কেবেকোৱা হিচাপে আত্মপৰিচয় দিয়াৰ সিদ্ধান্তৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে; সেয়েহে ই এক ব্যক্তিগত পছন্দ।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ
কামিলা তৈয়বজী

কামিলা তৈয়বজী (১৪ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯১৮ – ১৭ মে ২০০৪) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজসেৱী আৰু আইনজীৱী আছিল। আইনজীৱী হিচাপে তেওঁ তেতিয়াৰ লণ্ডনত কৰ্মৰত একমাত্ৰ মহিলা উকিল আছিল আৰু প্ৰিভি কাউন্সিলৰ সন্মুখত প্ৰশ্ন কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিচিতি লাভ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

কামিলা ফয়েজ বদৰুদ্দিন তৈয়বজীৰ জন্ম বোম্বেত হৈছিল। তেওঁ সেই চহৰৰ বিশিষ্ট মুসলিম তৈয়বজী পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল। তেওঁৰ পিতৃ ফয়েজ বদৰুদ্দিন তৈয়বজী এগৰাকী ন্যায়াধীশ আছিল আৰু মাতৃ সালিমা বোম্বে বিধানসভাৰ এগৰাকী সদস্য আছিল।

তেওঁৰ ককাদেউতা বদৰুদ্দিন তৈয়বজী (১৮৪৪–১৯০৬) ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ তৃতীয় সভাপতি আছিল।

কামিলা বোম্বেৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজত আৰু পিছলৈ অক্সফ’ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছেইণ্ট হিউজ কলেজত অধ্যয়ন কৰে। অক্সফ’ৰ্ডত অধ্যয়ন কৰা প্ৰাৰম্ভিক যুগৰ মুছলিম মহিলাসকলৰ মাজত তেওঁ এগৰাকী আছিল।

কৰ্মজীৱন

লণ্ডনত প্ৰায় ২৫ বছৰ ধৰি বীমা আইনৰ অনুশীলনকালত কামিলা প্ৰায়ে উজ্জ্বল ৰঙৰ ৰেশমী শাৰী পৰিধান কৰাৰ বাবে পৰিচিত আছিল।

১৯৬০ চনত তেওঁ যুক্তৰাজ্যত Women's India Association স্থাপন কৰি ইয়াৰ প্ৰথম সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি তেওঁ ১৯৬৮ চনত Women's India Trust (WIT) স্থাপন কৰে, যাৰ লক্ষ্য আছিল চিলাই, কাপোৰ বোৱা আৰু খাদ্য প্ৰস্তুতৰ জৰিয়তে মহিলাসকলৰ আৰ্থিক স্বাৱলম্বিতা বৃদ্ধি কৰা।

ব্যক্তিগত জীৱন আৰু উত্তৰাধিকাৰ

২০০৪ চনত মুম্বাইত ৮৬ বছৰ বয়সত কামিলাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ সন্মানত পানভেলত কামিলা তৈয়বজী ডব্লিউআইটি কেন্দ্ৰৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Women's India Trust – দাপ্তৰিক ৱেবছাইট

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
অভয়াপুৰী

অভয়াপুৰী (IPA: ˌəbɑːjəˈpʊərɪ or ˌəbeɪjəˈpʊərɪ) অসমৰ বঙাইগাঁও জিলাত অৱস্থিত এখন ঠাই৷ এই অঞ্চলটো গুৱাহাটীৰ পশ্চিমে ২০০ কিমি পশ্চিমে অৱস্থিত৷

ইতিহাস

ঐতিহাসিক বিজনী ৰাজ্যৰ ৰাজধানী অভয়াপুৰী নগৰৰ পূবদিশত ডুমুৰীয়া নামৰ ঠাইখন আছিল বুলি জনা যায়৷ ৰজা বিজিত নাৰায়ণে ১৬৭১ চনত এই ৰাজধানী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ কিন্তু ১৮৯৭ চনৰ ভূমিকম্পত ই ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হয় আৰু দেওঁহাটীলৈ ইয়াক স্থানান্তৰ কৰা হয়৷ ৰাজবংশৰ ৰাণী অভেয়াশ্বৰীৰ নামেৰে নগৰখনৰ নাম অভয়াপুৰী ৰখা হৈছিল৷

ঐতিহাসিক বিজনী ৰাজ্যৰ ৰজাসকল

বিজিত নাৰায়ণ (চন্দ্ৰ নাৰায়ন)
জয় নাৰায়ণ
শিৱ নাৰায়ণ
বিজয় নাৰায়ণ
মুকুন্দ নাৰায়ণ
হৰিদেৱ নাৰায়ণ
ইন্দ্ৰ নাৰায়ণ
অমৃত নাৰায়ণ
কুমুদ নাৰায়ণ
যোগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ
ভৈৰবেন্দ্ৰ নাৰায়ণ

ভৌগোলিক বিৱৰণ

অভয়াপুৰী গুৱাহাটীৰ পৰা ২০০ কি: মি: আৰু জিলা সদৰ বঙাইগাঁৱৰ পৰা ২১ কি: মি: দূৰত্বত অৱস্থিত ৷ দেৱদাৰু গছেৰে পৰিবেষ্টিত বাবে ই দেৱদাৰু নগৰী বুলিও জনাজাত ৷

আন্ত:গাঁথনি

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, অভয়াপুৰীৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৪,৬৭১ জন৷ ইয়াৰে ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা৷ অভয়াপুৰীৰ জনসংখ্যাৰ ১০% ছয় বছৰ বয়সৰ অনুৰ্ধৰ৷

যাতায়ত ব্যৱস্থা

অভয়াপুৰী নগৰৰ পৰা ৭ কি: মি: দূৰত্বত ৩১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ আৰু ৩১ (খ) নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ সংযোগস্থল ৷ উত্তৰ পূব সীমান্ত ৰেলপথৰ নিউবঙাইগাওঁ কামাখ্যা শাখা ৰেলপথে (গোৱালপাৰা হৈ) অভয়াপুৰীক চুই গৈছে ৷ ২ নং ৰাজ্যিক ঘাইপথ নগৰখনৰ সোঁমাজেদি পাৰ হৈ গৈছে৷

শিক্ষা

অভয়াপুৰীত ভালেসংখ্যক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে৷ ইয়াৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল-
বিদ্যালয়-
অভয়েশ্বৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বিদ্যালয়

যোগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ সোৱৰণী ছোৱালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়

মহাবিদ্যালয়-
অভয়াপুৰী মহাবিদ্যালয়

ৰাজনীতি

অভয়াপুৰী বৰপেটা (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷

উল্লেখযোগ্য ঠাই

ৰাম ৰজাৰ ঘৰ- মোগল ৰাজত্বৰ সৈতে আহোমৰ শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ সময়ত ৰাজস্থানৰ অম্বাৰ ৰাজত্বৰ ৰামসিংহই খন্দোৱা পুখুৰী
লালমাটি-দুৰামাৰি গণেশ মন্দিৰ- ঐতিহাসিক মন্দিৰ
লুঙাই পাহাৰ শিৱমন্দিৰ

উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি

ৰাণী অভয়েশ্বৰী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
শ্ৰেণী:বঙাইগাঁও জিলা
শীতৰ বতাহ আৰু বৰষুণ

শীতৰ বতাহ আৰু বৰষুণ হৈছে অসমীয়া গল্পকাৰ-সাহিত্যিক আৰু চলচ্চিত্ৰ সমালোচক অপূৰ্ব শৰ্মাৰ দ্বাৰা লিখিত এখন গল্পৰ সংকলন। গ্ৰন্থখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০২১ চনৰ অক্টোবৰ মাহত প্ৰকাশিত হৈছিল। অসমীয়া প্ৰকাশন গোষ্ঠী বান্ধৱে গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে।

গল্পকাৰৰ চমু পৰিচয়

গল্পকাৰ-সমালোচক অপূৰ্ব শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৩ চনত। তেখেতৰ বাঘে টাপুৰ ৰাতি, এজন কবিৰ মৃত্যু আৰু এজোপা বাৰমহীয়া আম, নাগৰিক আদি উল্লেখযোগ্য গল্প-সংকলন। "বাঘে টাপুৰ ৰাতি" গ্ৰন্থখনৰ বাবে তেখেতে ২০০০ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এগৰাকী কীৰ্তিমান চলচ্চিত্ৰ সমালোচক হিচাপেও পৰিচিত অপূৰ্ব শৰ্মাই অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ছাঁ-পোহৰ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনৰ বাবে ২০০২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰতিযোগিতাত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ গ্ৰন্থৰ বঁটা লাভ কৰে৷

গ্ৰন্থৰ চমু পৰিচিতি

গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট হোৱা গল্পকেইটা হৈছে:
ধন্য নৰতনু
ক্ষুৰৰ ধাৰেৰে খোজ
স্থাৱৰ
দুৰ্বৃত্তৰ ইতিবৃত্ত
শীতৰ বতাহ আৰু বৰষুণ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
মনোমতী

মনোমতী অসমীয়া ভাষাৰ এখন কালজয়ী উপন্যাস। উপন্যাস সম্ৰাট ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ এই উপন্যাসখন ১৯০০ চনতেই ছপা হৈ ওলাইছিল।

উদ্ধৃতি

"নগৰঝাৰ বুলি যি ডোখৰ ঝাৰণি আছে এই ডোখৰ হেনো কোচবিহাৰৰ নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ নগৰ আছিল। তেৱেঁই এইখন নগৰ থাপনা কৰিছিল।"
"কামৰূপীয়া মানুহৰ গাত যথেষ্ট তেজ আৰু বীৰত্ব আছিল, কিন্তু কামৰূপীয়া বিষয়াসকলৰ গাত স্বদেশৰ হিত চিন্তা, স্বদেশক ৰক্ষা কৰা গুণ ফাকি নাছিল।"
"সকলো অসমীয়া মানুহৰ একোযোৰ টিঙ্গিৰি আৰু তুলা আছিল। দিনত এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যাব লাগিলে অসমীয়া মানুহে জাপি, লাঠি আৰু কটাৰী এই তিনিবিধ বস্তু নোলোৱাকৈ খোজ নেকাঢ়িছিল। ৰাতি হ'লে টিঙ্গিৰি তুলা, কটাৰী, তামোল খোৱা হাঁচতি এখন নোলোৱাকৈ নলৰিছিল।"
"তোৰ যদি ঈশ্বৰত ভক্তি থাকে, তেন্তে গৃহস্থালীতে তোৰ ধৰ্ম সিজিব।"

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
বাগ্মীতা শইকীয়া

বাগ্মীতা শইকীয়া এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল তথা সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ খিতাপ বিজয়ী। তেওঁ অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰৰ বাসিন্দা। ২০২৬ বৰ্ষৰ ১৮ এপ্ৰিলত ওড়িশাৰ ভুৱনেশ্বৰত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া ৬১সংখ্যক ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ২০২৬ প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ নিৰ্বাচিত হৈছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

বাগ্মীতা শইকীয়াৰ জন্ম অসমৰ তিতাবৰত। তেওঁ তিতাবৰৰ প্ৰাগজ্যোতিকা ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু পিছত যোৰহাটস্থিত জগন্নাথ বৰুৱা ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়ত কম্পিউটাৰ এপ্লিকেচনৰ স্নাতক (BCA) পাঠ্যক্ৰম অধ্যয়ন কৰে।

সৰুৰেপৰাই তেওঁ সৃজনশীল কাম-কাজ আৰু কলা-সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত আছিল। মাত্ৰ ৬ বছৰ বয়সতে তেওঁ সৰ্বঅসম ভিত্তিত অনুষ্ঠিত শিল্প আৰু হস্তশিল্প প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মডেল
শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগী
ভালপোৱাৰ ৪০ সূত্ৰ

ভালপোৱাৰ ৪০ সূত্ৰ কবি কৌশিক কিশলয়ৰ অনুবাদ গ্ৰন্থ। মূল লেখক শামস আল তাবৰিজি (১১৮৫-১২৪৮)ৰ গ্ৰন্থখনৰ অসমীয়া অনুবাদ প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিছিল ২০২৫ বৰ্ষৰ মাৰ্চত পূৰ্বায়ণ প্ৰকাশনে।

উদ্ধৃতি

সূত্ৰ ১"স্ৰষ্টাক আমি যেনেকৈ চাওঁ তেনেকৈয়ে নিজৰ মাজত প্ৰত্যক্ষভাবে প্ৰতিফলিত হোৱা দেখা পাওঁ। স্ৰষ্টাই যদি আমাৰ মাজত অধিকাংশই ভয় আৰু দোষাৰোপ সৃষ্টি কৰে, তেন্তে বুজিব লাগিব অনেক ভয় আৰু দোষেৰে আমাৰ অন্তৰ ভৰি আছে। যদি আমি স্ৰষ্টাক ভালপোৱা আৰু দয়াৰে পৰিপূৰ্ণ দেখোঁ, তেন্তে বুজিব লাগিব আমিও তেনেকুৱাই।"
সূত্ৰ ১১"ভালপোৱাৰ অনুসন্ধানে ভোগীক সলনি কৰে। সেইসকলৰ মাজত তেনে কোনো অনুসন্ধানকাৰী নাই, যি ভালপোৱাৰ অনুসন্ধান কৰিছে আৰু বিকশিত হোৱা নাই। তুমি ভালপোৱা বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা মুহূৰ্তৰ পৰাই ভিতৰে-বাহিৰে সলনি হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিবা।"
সূত্ৰ ২২"জীৱন এক সাময়িক ঋণ আৰু এই পৃথিৱীখন বাস্তৱতাৰ এক ভুল অনুকৰণৰ বাহিৰে আন একো নহয়। কেৱল শিশুসকলেহে পুতলা এটাক প্ৰকৃত বস্তু বুলি ভুল কৰে। তথাপি মানুহে হয়তো পুতলাটোৰ মোহত পৰে অথবা অসম্মানজনকভাবে এইটো ভাঙে আৰু তাক এফালে পেলাই দিয়ে। এই জীৱনত সকলো ধৰণৰ চৰম পন্থাৰ পৰা দূৰত থাকা, কিয়নো সেইবোৰে তোমাৰ অন্তৰৰ ভাৰসাম্য ধ্বংস কৰিব। অতীন্দ্ৰিয়বাদীসকল। চৰম পৰ্যায়লৈ নাযাবা। এজন অতীন্দ্ৰিয়বাদী সদায় মৃদু আৰু মিত হৈ থাকে।"

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবিতা সংকলন
মাউ লিজা

মাউ-লিজা ওৰফে মাহু, এগৰাকী সৃষ্টিকৰ্তা দেৱী, গবে(Gbe) পৌৰাণিক কাহিনী আৰু পশ্চিম আফ্ৰিকান ভোডুনত সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰৰ কাহিনীৰ সৈতে জড়িত। মাৱু আৰু লিজা ঐশ্বৰিক, একেলগে ৰাখিলে তেওঁলোক এজন এজেণ্ডাৰ দেৱতা। মাহু (মাহু, মাউ) আৰু লিজা নানা বুলুকুৰ সন্তান, আৰু ফনসকলৰ মাজত হেবিঅ'ছ' নামেৰে জনাজাত ওবা ক’ছ(শ্বাংগো)ৰ পিতৃ-মাতৃ।

মিথ অনুসৰি মাউৱেই হৈছে মাটিৰ দ্বাৰা মানুহৰ একমাত্ৰ সৃষ্টিকৰ্তা, আনহাতে তেওঁৰ স্বামী লিজাক তেওঁৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল যে, মানুহক কেনেকৈ সভ্য গঢ়ি তুলিব লাগে সেই বিষয়ে শিকাব লাগে। মিথটোৱে কোৱাৰ দৰে পৃথিৱী আৰু সকলো জীৱ আৰু ইয়াৰ ওপৰত থকা সকলো বস্তু সৃষ্টি কৰাৰ পিছত মাউৱে চিন্তিত হৈ পৰিল যে, ই হয়তো অতি জটিল হ’ব পাৰে, গতিকে তেওঁ আদিম সাপ আইডো হুৱেডোক পৃথিৱীৰ তলত কুণ্ডলী পকাই আকাশক ওপৰলৈ ঠেলি দিবলৈ ক’লে। তেওঁ যেতিয়া তেৱেঁই সৃষ্টি কৰা বান্দৰ আৱেক সহায় কৰিবলৈ ক’লে, তেতিয়া আৰু কিছুমান জীৱ-জন্তু মাটিৰ পৰা সৃষ্টি কৰিবলৈ ক’লে, তেতিয়া তেওঁ আন জীৱ-জন্তুবোৰৰ আগত গৌৰৱ কৰিলে আৰু মাৱুক প্ৰত্যাহ্বান জনালে। লিজাৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ পৰা জন্ম লোৱা প্ৰথম লোয়া মাভুৱেৰ ভিতৰত এগৰাকী গ্বাডুৱে পৃথিৱীৰ সকলো বিশৃংখলতা দেখি নিজৰ সন্তানক মানুহৰ মাজলৈ ওলাই গৈ সোঁৱৰাই দিবলৈ ক’লে যেক কেৱল মাউৱেহে চেকপলিক দিব পাৰে - জীৱনৰ উশাহ। গ্বাডুৱে তেওঁৰ ছোৱালী মিনোনাক মানুহৰ মাজলৈ ওলাই গৈ মাউ-লিজাৰ পৰা পামগছৰ গুটি শংকা হিচাপে ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে শিকাবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। যেতিয়া আৱে নামৰ অহংকাৰী বান্দৰে মাউৱুক দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলে যে, তেৱোঁ জীৱন দিব পাৰে, তেতিয়া তেওঁ দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে বিফল হ’ল। লিজাই তেওঁক মৃত্যুৰ কাৰণ নিহিত হৈ থকা এটা মণ্ডৰ বাটি বনাই দিলে আৰু তেওঁক সোঁৱৰাই দিলে যে, কেৱল তেওঁৰ পত্নী মাউৱেহে জীৱন দিব পাৰে আৰু তায়ো সেইখিনি লৈ যাব পাৰে।

ইয়োৰুবা সংযোগ

ঐতিহাসিক দৃষ্টিভংগীৰে চালে মাউ-লিজাৰ পূজা প্ৰকৃততে ইয়াৰ শিপা থকা গ্বেভাষী জনগোষ্ঠীসমূহৰ সামাজিক-ধৰ্মীয় চেতনালৈ, প্ৰথমে অতি কেন্দ্ৰীভূত ডাহোমে ৰাজ্যৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ অহা আগবোমে (আবোমেই) মালভূমিৰ পৰা ইয়োৰুবালেণ্ডৰ পৰা পশ্চিম দিশলৈ বিয়পি পৰিছিল। মাভু হৈছে ম'ৱ' (য়েই ম'ৱো), যি ইফেত ওৰিছা (অবাটালা)ৰ নাৰী আৰু পত্নী, আনহাতে লিজা হৈছে ওবাটালা আৰু ওচেগবো/অচেৰেমাগবো নামেৰেও জনাজাত ওৰিছা,ইয়োৰুবাৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু আকাশ দেৱতা। ইয়োৰুবাৰ সাংস্কৃতিক দোলনা ইফেত দুয়োজন দেৱতাক সংযুক্ত মন্দিৰত ওৰিছা-য়েমোৱ’ হিচাপে যমজ ৰূপত ৰখা হৈছে।

ক্ৰমান্বয়ে ওৰিছা শব্দৰ পৰা লিজালৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাটো গবেলিকনত ইয়োৰুবা মূলৰ ধাৰ লোৱা শব্দৰ ৰূপান্তৰৰ সাধাৰণ নিয়মৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ, যাতে ফন-গ্বে ধ্বনিবিজ্ঞানৰ লগত খাপ খাই পৰে, যিবোৰৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে কিছুমান শব্দৰ পৰিৱৰ্তন যেনে; প্ৰাৰম্ভিক স্বৰবৰ্ণ অৰ্থাৎ অগুনক গুন/গুলৈ, ধ্বনি [B]ৰ পৰা [V]লৈ অৰ্থাৎ ওবা আডজোৰ পৰা আভাডজোলৈ বা অয়িনবোৰ পৰা য়োভোলৈ, আৰু [R]ৰ পৰা [L]লৈ, অৰ্থাৎ ইৰোকোৰ পৰা লোকোলৈ, আৰু পৰ্টো নভোৰ আকোৰো/অকোৰো চতুৰ্থাংশক আক্লনলৈ সলনি কৰা।

ফনৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা নৃতাত্ত্বিক গৱেষণা/তথ্য আৰু মৌখিক বিৱৰণী দুয়োটাই এই তথ্যসমূহৰ প্ৰমাণ দিয়ে। গবে ভাষী লোকসকলৰ মাজত বিশেষকৈ মাউৱু কিন্তু যমজ মাউৱু-লিজা ডুপ্লেক্সকো উন্নীত কৰি ভোডুনছৰ স্তৰত শিখৰ স্থান দখল কৰা হৈছিল। ই ডাহোমেৰ ৰাজ্যিক দেৱতা হৈ পৰিছিল যদিও শেষত মাউৱু প্ৰথমে ফন পৰিঘটনা নাছিল। আন গবে ভাষী লোকসকলৰ ভিতৰত বিশেষকৈ ইৱেসকলৰ মাজত মাৱুক খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলৰ প্ৰভাৱত সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰলৈ উন্নীত কৰা হৈছে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
দোল পূৰ্ণিমা

দোল পূৰ্ণিমা, জনপ্ৰিয়ভাৱে দোল যাত্ৰা, দৌল উৎসৱ বা দেউল বুলিও জনা যায়, ব্ৰজ অঞ্চল, ৰাজস্থান, গুজৰাট, ওড়িশা, অসম, ত্ৰিপুৰা আৰু বংগ অঞ্চলৰ হোলী উৎসৱৰ সময়ত পালন কৰা হিন্দু দোল উৎসৱ। এই উৎসৱ ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ ঐশ্বৰিক দম্পতীক উৎসৰ্গা কৰা হৈছে ৷ সাধাৰণতে ফাগুন মাহৰ পূৰ্ণিমা ৰাতি বা পোন্ধৰ তাৰিখে প্ৰধানকৈ গোপাল জনগোষ্ঠীয়ে পালন কৰে।

ব্যুৎপত্তি আৰু সাহিত্যত উল্লেখ

হিন্দু সাহিত্যত দোলোৎসৱ আৰু দোলযাত্ৰা আদি শব্দৰ উল্লেখেৰে ভৰপূৰ। শ্ৰী গৰ্গ সংহিতা, বৈষ্ণৱ গ্ৰন্থত চৈত্ৰ মাহত শ্ৰী কৃষ্ণৰ দোলোৎসৱৰ উল্লেখ আছে।

সংস্কৃত দোল শব্দৰ অৰ্থ দোলনা, আনহাতে উৎসৱৰ অৰ্থ হৈছে উৎসৱ বা ভোজ। সেয়েহে দোলোৎসৱৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে দোলনা উৎসৱ বা দোলনা ভোজ আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা দোলনাত কোনো দেৱতাৰ মূৰ্তি দোলন দিয়াৰ ধৰ্মীয় সেৱাক বুজোৱা হয়।

একেদৰে দোল যাত্ৰা শব্দ দুটা সংস্কৃত শব্দৰ সংমিশ্ৰণ: দোল আৰু যাত্ৰা। যাত্ৰাই শোভাযাত্ৰাক বুজায় আৰু এইদৰে দোল যাত্ৰাই দোলনা শোভাযাত্ৰাক বুজায়।

তাৎপৰ্য্য

ৰাধা বল্লভ সম্প্ৰদায়

ৰাধা বল্লভ সম্প্ৰদায় আৰু হৰিদাসী সম্প্ৰদায়তো এই উৎসৱ অতি উত্তেজনা আৰু উৎসাহেৰে পালন কৰা হয় য'ত ৰাধা কৃষ্ণৰ মূৰ্তিক পূজা কৰা হয় আৰু উৎসৱৰ আৰম্ভণিৰ বাবে ৰং-ফুল আগবঢ়োৱা হয়।

গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদ

গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদত এই উৎসৱ আৰু অধিক তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কাৰণ সেইদিনা চৈতন্য মহাপ্ৰভুৰ জন্ম হৈছিল যিজনক ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ সংযুক্ত অৱতাৰ হিচাপেও পূজা কৰা হৈছিল। ভাৰতৰ ভক্তি আন্দোলনক ফুলি উঠাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা এজন মহান সাধু আৰু দাৰ্শনিক আছিল। তেওঁ গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ পৰম্পৰাৰো প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।

উদযাপন

এই শুভ দিনটোত কৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় ৰাধাৰ মূৰ্তি, ৰঙীন গুড়িৰে সমৃদ্ধিশালী আৰু লেতেৰা। ব্ৰজ, ৰাজস্থান, গুজৰাট, বংগ, ওড়িশা আৰু অসমত ফুল, পাত, ৰঙীন কাপোৰ আৰু কাগজেৰে সজোৱা ৰাধা কৃষ্ণৰ মূৰ্তিবোৰ দোলনীয় পালকিত শোভাযাত্ৰা কৰি উলিয়াই অনা হয়। শংখৰ খোলাৰ গুঞ্জন, শিঙাৰ শিং আৰু আনন্দ বা বিজয়ৰ চিঞৰ আৰু ‘হৰি বোলা’ৰ সংগীতৰ সংগীতত শোভাযাত্ৰাটো আগবাঢ়ি যায়।

অসমৰ অঞ্চলত বিশেষকৈ বৰপেটা সত্ৰত ষোড়শ শতিকাৰ অসমীয়া কবি মাধৱদেৱৰ "ফাকু খেলে কৰুণাময়ী"ৰ দৰে গীত গাই উদযাপন কৰা হয়। অসমৰ নগাঁৱৰ বৰদোৱাত পঞ্চদশ শতিকাৰ ধৰ্ম প্ৰচাৰক, শিল্পী, সমাজ সংস্কাৰক শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে দৌল উদযাপন কৰে। এই উৎসৱত পৰম্পৰাগতভাৱে সাধাৰণতে ফুলৰ পৰা তৈয়াৰী ৰঙৰ সৈতে খেলা-ধূলাও কৰা হয়।

দক্ষিণ ভাৰতত পঞ্চদশ শতিকাৰ কবি অন্নমাচাৰ্য আৰু ত্যাগৰাজৰ কীৰ্ত্তন ৰচনা সন্ধিয়া গোৱা হয়। অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ আৰাছাৱল্লীৰ সূৰ্য্যনাৰায়ণ স্বামী মন্দিৰত হোলিকা পূৰ্ণিমাৰ দিনা দোলোৎসৱ পালন কৰা হয়।

লগতে চাওক

ফাকুৱা
লাঠমাৰ হোলী
হোলা মোহল্লা

গ্ৰন্থ তালিকা

Verma, Vanish (2002). Fasts and Festivals of India. New Delhi: Diamond Pocket Books.

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Bhatt,S. C., Bhargava, Gopal K. (2006) Land and People of Indian States and Union Territories In 36 Volumes. Orissa · Volume 21 . Kalpaz

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
বীৰেন শৰ্মা

বীৰেন শৰ্মা অসমৰ এগৰাকী চিত্ৰনাট্য লেখক৷ তাৰোপৰি তেওঁ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ পৰা মুক্তি পোৱা 'অভিযান' নামৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰখনিৰ কাহিনীৰ লিখক৷

জীৱন

বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ গড়েহাগীত ১৯৮৬ চনত বীৰেন শৰ্মাৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃ যাদৱ শৰ্মা আৰু মাতৃ স্বৰ্ণপ্ৰভা দেৱী৷ তেওঁৰ ভাতৃ কুমুদ শৰ্মা আছিল বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ প্ৰথম অনাতাঁৰ নাট্যকাৰ৷ শৈশৱকালৰ পৰাই বীৰেন শৰ্মাই সাহিত্য চৰ্চা আৰম্ভ কৰে৷ পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰযোগে নাটক সম্প্ৰচাৰ কৰে৷

কৰ্মৰাজি

অনাতাঁৰ নাটক

ত্ৰিভুজ
কোম্পানী
বকুলনীৰ বিৰিণা
বৌ
মৃগতৃষ্ণা
কন্যা বিভ্ৰাট

টেলিফিল্ম

মৃগতৃষ্ণা
গৃহলক্ষ্মী

বোলছবি

অভিযান

গ্ৰন্থ

গীতে গীতে গীতালি

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
থানমানা পূজা

থানমানা পূজা ত্ৰিপুৰাৰ অধিবাসী চাকমাসকলৰ পৰম্পৰাগত পূজা৷ বাংলদেশৰ পাৰ্বত্য অঞ্চলৰ চাকমাসকলেও এই পূজা কৰে৷ ই পূজা নদীৰ তীৰত কৰা হয়৷ থানমানা পূজাক গাং পূজা বা গঙ্গা পূজাও বোলে৷ থানমানা শব্দৰ অৰ্থ “থান’’ মানে ঠাই আৰু “মানা’’ মানে মান বা সন্মান দিয়া; অৰ্থাৎ ঠাইক পূজা কৰা৷থানমানা পূজাৰ লগত নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়৷ এই নৃত্যক থানমানা নৃত্য বোলে সাধাৰণতে চাকমাসকল বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী যদিও তেওঁলোকে বুদ্ধৰ লগতে আন আন দেৱ-দেৱীৰো পূজা কৰে৷ বাস্তুশাস্ত্ৰৰ লগত সম্পৰ্ক থকা ঠাইৰ পূজা তেওঁলোকে ’থানমানা’ নামেৰে কৰে৷ চাকমাসকলৰ থানমানা পূজা হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ ভূমি পূজনৰ উদ্দেশ্যৰ সৈতে একে বুলি ধৰিব পাৰি৷

গাঁওবাসীৰ মঙ্গলৰ বাবে সকলোৱে মিলি এই পূজা কৰে। এই পূজা দিবৰ বাবে এজন ওজাই পৌৰহিত্য কৰে। সাধাৰণতে আঘোণ মাহত থানমানা কৰা হয়। থানমানা পূজাৰ সময়ত গাঁওবাসীয়ে সামৰ্থ্য অনুসাৰে চাউল, গাহৰি, অন্যান্য দ্ৰব্যাদি আৰু নগদ টকাৰ বৰঙণি আগবঢ়ায়৷ সকলো আয়োজন কৰি সকলোৱে মিলি ভোজ খায়। এইসময়তেই তেওঁলোকে আগন্তুক কৃষিকৰ্মৰ বাবে আলোচনা কৰে আৰু কৃষিৰ বাবে স্থান নিৰ্ধাৰণ কৰি থানমানা পূজাৰ আয়োজন কৰে৷

পূজাৰ পদ্ধতি

থানমানা পূজাৰ বাবে এডাল বাঁহ কাটি তিনি বা চাৰি টুকুৰা কৰি বা কলগছ কাটি মাটিত পুতি তাত বাঁহৰ শলা বিন্ধাই তাত নানা ৰঙৰ সূতা বা কাপোৰ ওলোমাই বেদীৰ দৰে সজোৱা হয়৷ এই পূজাৰ উদ্দেশ্য কেৱল গাঁৱৰ মংগল কামনা৷ সেয়ে এই পূজা সমূহীয়াকৈ কৰা হয়৷ পূজা শেষ হ’লে ডেকা-গাভৰুৱে মিলি নৃত্য কৰে৷

নৃত্য শৈলী

থানমানা পূজাৰ শেষত থানমানা নৃত্য কৰা হয়৷ এই নৃত্যত সাধাৰণতে ছোৱালীসকলেই অংশগ্ৰহণ কৰা দেখা যায়৷ চাকমাসকলৰ জাতীয় পোছাক পিন্ধি, এটা শাৰীত ছোৱালীসকল নৃত্যস্থলত প্ৰৱেশ কৰি এটি চতুষ্কোণ কৰি থিয় হয়৷ তাৰপিছত হাতযোৰ কৰি বৃত্তাকাৰে ঘূৰি ঘূৰি আহি পূজাৰ বেদীৰ আগত আঁঠু কাঢ়ি সেৱা কৰে৷ ইয়াৰ পিছত মূল নৃত্য আৰম্ভ হয়৷ নৃত্যৰ ভংগীমাত বেছিকৈ হাততালি দি ভংগীমা প্ৰদৰ্শন কৰে৷ পূজাৰ ফুল অৰ্চ্চনা কৰিবলৈ “পদ্মকোষ’’ মুদ্ৰা ব্যৱহাৰ কৰে৷ মধ্য লয়ত সৰল আৰু ভক্তিপূৰ্ণভাবে নৃত্য পৰিৱেশন কৰাটোৱেই এই নৃত্য মূল বৈশিষ্ট্য৷
অৱশ্যে আধুনিকতাৰ ফলত চাকমাসকলৰ জীৱন যাত্ৰা পদ্ধতিত সালসলনি অহাৰ লগে লগে বিভিন্ন পূজা-পাৰ্বনৰ লগতে থানমানা বা গাংপূজা আগৰ দৰে পালন কৰা দেখা নাযায়৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ধৰ্মীয় উৎসৱ