ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
হোলিকা

]]

হোলিকা হৈছে হিন্দু বৈদিক ধৰ্মগ্ৰন্থৰ উল্লিখিত এগৰাকী অসুৰ (নাৰী অসুৰ) যাক দেৱতা বিষ্ণুৰ সহায়ত পুৰি হত্যা কৰা হয়। তেওঁ অসুৰ ৰজা হিৰণ্যকশিপু আৰু হিৰণ্যাক্ষৰ ভনী আৰু প্ৰহ্লাদৰ পেহীয়েক আছিল। কেতিয়াবা তেওঁক সিংহিকা (Simhika) নামেৰেও জনা যায়।

হোলিকা দহনৰ কাহিনীয়ে (হোলিকাৰ মৃত্যু) ধৰ্মৰ জয় অধৰ্মৰ পৰাজয়ক সূচায়। হিন্দুসকলৰ ৰঙৰ উৎসৱ হোলীৰ আগৰ নিশা হোলিকা দহন কৰা হয়।

ইতিহাস

হোলিকা আৰু প্ৰহ্লাদ

ভাগৱত পুৰাণৰ সপ্তম অধ্যায় অনুসৰি, অসুৰ ৰজা হিৰণ্যকশিপু অমৰ হ’বলৈ বিচাৰিছিল। যাৰ বাবে ব্ৰহ্মাৰ নিকট হৈ অমৰত্বৰ বৰপ্ৰাপ্তিৰ বাবে তেওঁ কঠোৰ ধ্যানত নিমজ্জিত হয়। কিন্তু দেৱতাই খুব কমেহে অমৰত্ব দান কৰে। হিৰণ্যকশিপু এনেকুৱা বৰ পায় যাক তেওঁ ভাবে যে পৰোক্ষভাৱে তেওঁ অমৰত্ব লাভ কৰিছে। তেওঁ যি বৰ লাভ কৰে তাত পাঁচটি বিশেষ ক্ষমতা দান কৰে। সেইবোৰ হৈছে, তেওঁক মানুহে হত্যা কৰিব নোৱাৰিব, কোন প্ৰাণীও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব: তেওঁক ঘৰতো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব, আৰু বাহিৰতো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব, তেওঁক দিনতো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব আনকি ৰাতিও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব; তেওঁক অস্ত্ৰৰ দ্বাৰাও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব আনকি সস্ত্ৰৰ দ্বাৰাও হত্যা কৰিব নোৱাৰিব; তেওঁক স্থল, জল বা বায়ু ক’তো হত্যা কৰিব নোৱাৰিব। এই বৰ লাভ কৰি হিৰণ্যকশিপু অহংকাৰী হৈ উঠে। তেওঁ সিদ্ধান্ত লয় যে, কেৱল তেওঁকেই দেৱতা হিচাপে পূজা কৰা হ’ব। কোনোবা তেওঁৰ আদেশ পালন নকৰিলে তেওঁক শাস্তি বিহিব বা হত্যা কৰিব। প্ৰহ্লাদৰ লগতে মানৱ জাতি বাধ্যবাধকতা আৰু ভয়ৰ পৰা মুক্তি পায়। নৰসিংহৰ দ্বাৰা হিৰণ্যকশিপু বধ কৰা এই কাহিনীয়ে ধৰ্মৰ জয় আৰু অধৰ্মৰ পৰাজয়ক সূচায়। হোলিকা দহন উৎসৱকো এই ঘটনাটোকেই নিৰ্দেশ কৰে। হিন্দু ধৰ্মৰ বহুতো পৰম্পৰাই প্ৰহ্লাদক ৰক্ষা হেতু বিষ্ণুৱে হোলিকাক বধ কৰাৰ বাবে ইয়াক উদযাপন কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
ইছাক্কি

ইছাক্কি (তামিল: இசக்கி), বা ইছাক্কি আম্মান এগৰাকী লোক হিন্দু দেৱী। ইছাক্কি শব্দটো সংস্কৃত যক্ষীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।প্ৰাকৃতত ইয়াক যক্কিৰ বুলি কোৱা হৈছে। তামিলনাডুৰ দক্ষিণ ভাৰতীয় জিলা বিশেষকৈ কন্যাকুমাৰী, তিৰুনেলভেলী আৰু চেলেম জিলাৰ কিছুমান হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এইগৰাকী দেৱী জনপ্ৰিয়। সাধাৰণতে তেওঁক ‘গাঁৱৰ দেৱতা’ (কাৱল দেৱম)ৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ দৰে গাঁৱৰ দেৱতাই অভিভাৱক আত্মাৰ কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ইছাক্কিৰ সৈতে জৈন যক্ষিনী অম্বিকাৰ মিল দেখা যায়। অম্বিকাক সদায় গছৰ তলত এটা বা দুটা সন্তানৰ সৈতে একেলগে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়।

কিংবদন্তী

ইছাক্কিৰ সৈতে জড়িত আটাইতকৈ সাধাৰণ কিংবদন্তিটো হ’ল- অম্বিকা নামৰ এগৰাকী গৃহিণীয়ে স্বামী সোমশৰ্মান আৰু তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰৰ সৈতে শান্তিপূৰ্ণ পাৰিবাৰিক জীৱন কটাব ধৰিছিল। এদিন তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে তৰ্পনাম অনুষ্ঠান কৰিব লগা হ’ল, আৰু সকলো সামগ্ৰী যথাযথভাৱে প্ৰস্তুত কৰা হ’ল। অৱশ্যে সোমশৰ্মান নদীত গা ধুবলৈ যোৱাৰ সময়তে অম্বিকাই অনাহাৰে থকা ঋষি এজনলৈ খাদ্য আগবঢ়াইছিল, সেই ঋষিয়ে ভিক্ষা খুজি আহিছিল। আৱশ্যকীয় ৰীতি-নীতি আৰু পূজাৰ আগেয়ে ঋষিজনক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ খাদ্য পৰিবেশন কৰা বুলি সোমশৰ্মান ক্ষুব্ধ হৈ পৰিল আৰু অম্বিকা আৰু তাইৰ সন্তানক ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে। অম্বিকাই জিৰণি ল’বলৈ শান্তিপূৰ্ণ ঠাই অলপ বিচাৰি পোৱালৈকে ইফালেসিফালে ভ্ৰমি ফুৰিছিল। পিছত নিজৰ মূৰ্খতা উপলব্ধি কৰি সোমশৰ্মানে পত্নী আৰু সন্তানক বিচাৰিবলৈ ধৰে, কিন্তু তেওঁলৈ ভয় কৰি অম্বিকাই প্ৰাণ বিসৰ্জন দিয়ে। দুৰ্ভাগ্যজনক মৃত্যুৰ পিছতো ডাঙৰ হৈ অহা সন্তানৰ যত্ন ল’বৰ বাবেই তেওঁ যক্ষিনী ৰূপ লোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। পিছলৈ তেওঁ নিজৰ সন্তানৰ ভালৰ বাবে পুনৰাই জীৱন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এনেদৰেই অম্বিকা দেৱী ইছাক্কি হৈ পৰিল।

মন্দিৰ

বৈদিক দেৱতাৰ মন্দিৰৰ বিপৰীতে ইছাক্কিৰ বাবে উৎসৰ্গিত মন্দিৰসমূহ সাধাৰণতে শান্ত প্ৰকৃতিৰ মন্দিৰ, তামিল ভাষাত পালকল্লী নামেৰে জনাজাত কেকটাছৰ দৰে উদ্ভিদৰে সজোৱা হয়। মন্দিৰৰ কিবা ক্ষতি হ’লে এই কেকটাছবোৰৰ পৰা গাখীৰৰ দৰে ৰস ওলাই আহে বুলি কোৱা হয়।আৰু এয়া দেৱী ইছাক্কিৰ চিন বুলি গণ্য কৰা হয়।

ইছাক্কি মন্দিৰত ওচৰত সাধাৰণতে বৰ গছ ৰোপণ কৰা হয়। সন্তান জন্ম দিব বিচৰা মহিলাসকলে প্ৰায়ে সৰু সৰু কাঠৰ বিচনা আৰু/বা তেওঁলোকৰ শাড়ীৰ টুকুৰাবোৰ এই বৰগছৰ ডাল বা গছৰ দৃশ্যমান শিপাত বান্ধি প্ৰসাদ হিচাপে ৰাখে।

উৎসৱ-পাৰ্বণ

ইছাক্কি আম্মান এক জনপ্ৰিয় উৎসৱৰ সৈতেও জড়িত। এই উৎসৱ সময়ত মন্দিৰত ভোগ ৰন্ধাৰ লগতে উজ্জ্বল ৰঙেৰে দেৱীৰ বৃহৎ টেৰাকোটাৰ মূৰ্তি (৩ৰ পৰা ৪ ফুট উচ্চতা)বনাই পূজা কৰা হয়। উৎসৱৰ সময়ত দেৱতাসকলক দিনে দুবাৰকৈ পানী, নাৰিকল, গোলাপজল, মৌ বা তেলেৰে অভিষেক কৰা হয়। এই মূৰ্তিবোৰত কেতিয়াবা চূণ, পানী, হালধি(যিটোৱে আচাৰ-ব্যৱহাৰ অনুসৰি তেজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে) মিহলাই তৈয়াৰ কৰা তৰল পদাৰ্থৰে লেপি দিয়া হয়। তাৰ পিছত দেৱীলৈ বুলি চাউল, পিঠা, ফল, গাখীৰ আগবঢ়োৱা হয় আৰু মুখ্য পুৰোহিতৰ দ্বাৰা পূজা কৰা হয়। অনুষ্ঠান আৰু উৎসৱৰ শেষত মন্দিৰৰ পৰা খাদ্য সমূহ আঁতৰোৱা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

Kalpana Ram; Mukkuvar Women.
Xavier Romero-Frias, The Maldive Islanders, A Study of the Popular Culture of an Ancient Ocean Kingdom. Barcelona 1999.
Tiwari, M.N.P. (1989). Ambika in Jaina arts and literature, New Delhi: Bharatiya Jnanpith.

বহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
উইলিওৱা

বতৰ বিজ্ঞানত উইলিওৱা (প্ৰাচীন বানান williwau) হৈছে পাহাৰীয়া উপকূলৰপৰা সাগৰলৈ নামি অহা হঠাতে বতাহৰ বিস্ফোৰণ। এই শব্দটোৰ উৎপত্তি অজ্ঞাত যদিও প্ৰথমে ১৯ শতিকাত ব্ৰিটিছ নাৱিকসকলে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই ব্যৱহাৰ মেগেলান জলদ্বীপ, আলেউচিয়ান দ্বীপপুঞ্জ আৰু আলাস্কা পেনহেণ্ডলৰ উপকূলীয় ফিজৰ্ডত পোৱা বতাহৰ বাবে দেখা যায়, য’ত একে পৰিঘটনাৰ বাবে আউটফ্ল' বতাহ আৰু স্কুয়ামিছ বতাহ শব্দটোও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গ্ৰীণলেণ্ডত piteraq শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উচ্চ অক্ষাংশত উপকূলীয় পাহাৰৰপৰা ঠাণ্ডা, ঘন বতাহৰ নামি অহাৰ ফলত উইলিৱাও হয়। এইদৰে উইলিৱাক একপ্ৰকাৰৰ কাটাবাটিক বতাহ বুলি গণ্য কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বতাহ
কংস

কংস (:sa:कंस) হিন্দু পুৰাণৰ এটা উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ। তেওঁ মথুৰাৰ ৰজা আছিল আৰু ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ মাতুল (মামা) আছিল। কংসক হিন্দু শাস্ত্ৰত এজন অত্যাচাৰী শাসক হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে যিয়ে দৈৱকী আৰু বাসুদেৱৰ সন্তানসকলক হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল কাৰণ এটা ভৱিষ্যদ্বাণী অনুসৰি তেওঁলোকৰ অষ্টম সন্তানে তেওঁক বধ কৰিব বুলি তেওঁৰ ভয় হৈছিল।

পৰিচয়

কংস আছিল উগ্ৰসেনৰ পুত্ৰ আৰু মথুৰাৰ যদুবংশীয় ৰজা। তেওঁৰ ভগ্নী দৈৱকীৰ বিবাহ বাসুদেৱৰ সৈতে হৈছিল। কংসই প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত নিজৰ ভনীয়েকক বহুতো স্নেহ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ বিবাহৰ সময়ত নিজেই সাৰথি হৈ ৰথ চলাইছিল।

আকাশবাণী আৰু ভৱিষ্যদ্বাণী

দৈৱকী আৰু বাসুদেৱৰ বিবাহৰ দিনা যেতিয়া কংসই ৰথ চলাই আছিল, তেতিয়া আকাশৰ পৰা এটা কণ্ঠস্বৰ শুনা গৈছিল যিয়ে কৈছিল, "হে কংস! তুমি যাৰ ৰথ চলাই আছা, তেওঁলোকৰ অষ্টম গৰ্ভৰ সন্তানে তোমাক বধ কৰিব।"

এই আকাশবাণী শুনি কংসই অতি ভয় খাই গৈছিল আৰু তৎক্ষণাৎ দৈৱকীক বধ কৰিবলৈ তৰোৱাল উলিয়াইছিল। কিন্তু বাসুদেৱৰ অনুৰোধত তেওঁ দৈৱকীক প্ৰাণদান দিছিল আৰু প্ৰতিশ্ৰুতি আদায় কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো সন্তানকে জন্মৰ লগে লগে তেওঁৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিব।

অত্যাচাৰী শাসন

আকাশবাণীৰ পিছত কংস অত্যাচাৰী হৈ পৰিছিল। তেওঁ:

নিজৰ পিতৃ উগ্ৰসেনক কাৰাগাৰত বন্দী কৰিছিল
দৈৱকী আৰু বাসুদেৱক কাৰাগাৰত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল
তেওঁলোকৰ প্ৰথম ছয়টা সন্তানক জন্মৰ লগে লগে হত্যা কৰিছিল
প্ৰজাসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ চলাইছিল

বলৰাম আৰু কৃষ্ণৰ জন্ম

দৈৱকীৰ সপ্তম গৰ্ভ আছিল বলৰাম, যিজন ৰোহিণীৰ গৰ্ভলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল। অষ্টম সন্তান আছিল কৃষ্ণ। কৃষ্ণৰ জন্মৰ পিছত বাসুদেৱে তেওঁক গোকুলত নন্দৰ ঘৰত লৈ গৈছিল আৰু নন্দৰ কন্যা যোগমায়াক আনি কংসৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিছিল। কংসই সেই কন্যাটিক হত্যা কৰিব উদ্যত হওঁতে, কেঁচুৱাটি আকাশলৈ উৰি গৈ দেৱী হৈ পৰিল আৰু আকাশবাণী কৰিলে যে কংসৰ বিনাশকাৰীৰ ইতিমধ্যে জন্ম হৈছে।

কৃষ্ণৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ

কংসই কৃষ্ণক বধ কৰিবলৈ বিভিন্ন ৰাক্ষস আৰু অত্যাচাৰীক পঠিয়াইছিল:
পুতনা নামৰ ৰাক্ষসী
তৃণাৱৰ্ত নামৰ অসুৰ
কেশী নামৰ অসুৰ
অৰিষ্ট নামৰ ৰাক্ষস

কিন্তু সকলো ক্ষেত্ৰতে কৃষ্ণই সেইসকলক পৰাস্ত কৰিছিল।

ধনুৰ্যজ্ঞ আৰু কংসৰ মৃত্যু

কংসই মথুৰাত এক বিশাল ধনুৰ্য্যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিছিল আৰু কৃষ্ণ-বলৰামক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। তেওঁৰ পৰিকল্পনা আছিল যে এই যজ্ঞতে ছলনাৰে কৃষ্ণক হত্যা কৰিব। কিন্তু কৃষ্ণই সভাৰ দৰ্শকৰ সন্মুখতে কংসক হত্যা কৰিলে। কংসৰ মৃত্যুৰ পিছত কৃষ্ণই উগ্ৰসেনক কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্ত কৰি পুনৰ মথুৰাৰ সিংহাসনত বহুৱালে।

পৌৰাণিক তাৎপৰ্য্য

হিন্দু দৰ্শনত কংসক অধৰ্মৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ চৰিত্ৰই দেখুৱায় যে কেনেকৈ ভয় আৰু ক্ষমতাৰ লোভে এজন ব্যক্তিক অত্যাচাৰী কৰি তুলিব পাৰে। কংসৰ বধে ধৰ্মৰ অধৰ্মৰ ওপৰত বিজয়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ

কংসৰ কাহিনীয়ে ভাৰতীয় সংস্কৃতিত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। বিভিন্ন শাস্ত্ৰীয় নৃত্য, নাটক আৰু কলাত কংসৰ চৰিত্ৰ পোৱা যায়। অসমৰ পৰম্পৰাগত সত্ৰীয়া নৃত্যতো কৃষ্ণ-কংসৰ কাহিনী পৰিৱেশন কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

[ভাগৱত পুৰাণ অধ্যয়ন](
[কৃষ্ণলীলা গৱেষণা](

গেলাৰী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
নেলী সেনগুপ্ত

নেলী সেনগুপ্ত (; জন্ম: এডিথ এলেন গ্ৰে; ১২ জানুৱাৰী ১৮৮৮- ২৩ অক্টোবৰ ১৯৭৩)
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজ দিয়া এগৰাকী ইংৰাজ মহিলা। প্ৰথম মহিলা এল্ডাৰমেন হিচাপে ১৯৩৩ চনত কলিকতাত অনুষ্ঠিত হোৱা ৪৮ সংখ্যক বাৰ্ষিক অধিৱেশনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভানেত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়। ভাৰত চৰকাৰে সামাজিক কৰ্ম শিতানত তেওঁৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্ম বিভূষণ বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।

পৰিয়াল

এডিথ আছিল ফ্ৰেডেৰিক আৰু এডিথ হেনৰিটা গ্ৰেৰ কন্যা। কেম্ব্ৰিজত জন্মগ্ৰহণ আৰু ডাঙৰ-দীঘল হোৱা এডিথৰ পিতৃয়ে ক্লাবত কাম কৰিছিল। গাভৰু অৱস্থাত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰত থকা ডাউনিং কলেজৰ ছাত্ৰ বঙালী যুৱক যতীন্দ্ৰ মোহন সেনগুপ্তাৰ প্ৰেমত পৰিছিল। পিতৃ-মাতৃৰ বিৰোধিতা সত্ত্বেও যতীন্দ্ৰ মোহনক বিয়া কৰাই তেওঁৰ সৈতে কলিকতালৈ গুছি আহে। পিছলৈ তেওঁ নেলী নামেৰে জনাজাত হয়। দম্পত্তিহালৰ শিশিৰ আৰু অনিল নামেৰে দুজন পুত্ৰসন্তান আছিল।

১৯৩৩ আৰু ১৯৩৬ চনত কলিকতা পৌৰ নিগমৰ এল্ডাৰমেন হিচাপেও নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ সংখ্যালঘু ব’ৰ্ডৰ সদস্য আৰু এগৰাকী সক্ৰিয় সামাজিক কৰ্মী আছিল। ১৯৭১ চনত যেতিয়া বাংলাদেশৰ জন্ম হয় তেতিয়া তেওঁ চট্টগ্ৰামতে আছিল আৰু বাংলাদেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানে তেওঁক ভালদৰে যত্ন লৈছিল। ১৯৭২ চনত তেওঁৰ নিতম্বৰ হাড় ভঙাত ইন্দিৰা গান্ধীৰ হস্তক্ষেপত তেওঁক কলিকতালৈ অনা হয় আৰু তাত তেওঁৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰা হয়। তেওঁৰ সকলো চিকিৎসা খৰচ ভাৰত চৰকাৰে বহন কৰিছিল। স্বামী দেশপ্ৰিয় যতীন্দ্ৰ মোহন সেনগুপ্তাৰ সৈতে ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান আৰু বাংলাদেশৰ সংখ্যালঘুসকলৰ বাবে কৰা কামৰ বাবে কলিকতাত প্ৰচণ্ড আদৰণি জনোৱাৰ লগতে চৰকাৰ আৰু জনসাধাৰণ উভয়ৰে দ্বাৰা সন্মানিত হয়। ১৯৭৩ চনত কলিকতাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:পদ্ম বিভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
সংস্কাৰ

সংস্কাৰ ১৯৯৭ চনত মুক্তি পোৱা এখন ৰঙীন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। মামণি ৰয়চম গোস্বামীৰ একে নামৰ গল্পৰ আধাৰত এচ বি পিকচাৰ্ছৰ বেনাৰত নিৰ্মাণ কৰা, আৰু ৰঞ্জিত দাস পৰিচালিত এই ছবিখন চিত্ৰগৃহত মুক্তি দিয়া হোৱা নাছিল। মূল ভূমিকাত আছিল বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া আৰু পূৰবী শৰ্মা। মুক্তিৰ ছবছৰ পিছতহে হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ সভাপতিত্বত পৰিচালিত গুৱাহাটী চিনে ক্লাৱৰ উদ্যোগত ২০০৩ চনত গুৱাহাটীত ‘সংস্কাৰ’ৰ প্ৰথম ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছিল। ছবিখন দূৰদৰ্শনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চেনেলতো প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

পৌঢ় পীতাম্বৰ মহাজনৰ পত্নী দীৰ্ঘদিন ধৰি দুৰাৰোগ্য ৰোগত শয্যাশায়ী। ধন-ধানেৰে চহকী মহাজন নিসন্তান। বংশচ্ছেদৰ আশংকাই মহাজনক উদ্বিগ্ন কৰি ৰাখে। কিন্তু পত্নীৰ ফালৰ পৰা তেওঁ সন্তানৰ আশা কৰিব নোৱাৰে।

কৃষ্ণকান্ত পুৰোহিতৰ সহায়ত সেই গাৱঁৰে দুখীয়া ব্ৰাহ্মণ বিধৱা, এটা সন্তানৰ মাতৃ দময়ন্তীৰ সৈতে পীতাম্বৰ মহাজনৰ অভিসাৰ আৰম্ভ হয়। দময়ন্তী গৰ্ভৱতী হয়। সন্তানপ্ৰাপ্তিৰ আশাত মহাজনৰ অন্তৰত সপোনে গঁজালি মেলে। সেই গোপন সম্পৰ্কক, আহিবলগীয়া সন্তানটোক সামাজিক বৈধতা দিবলৈ মহাজনে তাইক বিয়া কৰাবলৈ সাজু হয়। পিছে মহাজনৰ সেই সপোন চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ হ’বলৈ বেছি সময় নালাগিল। কাৰণ দুখীয়া হ’লেও, দময়ন্তী ব্ৰাহ্মণৰ জীয়ৰী। ধৰ্মীয় বা গোষ্ঠীগত আদিম সংস্কাৰৰ তাই উৰ্দ্ধত নহয়। তাই নষ্ট চৰিত্ৰৰ হ'ব পাৰে, ধনৰ বাবে শুদ্ৰৰ লগত দৈহিক সম্পৰ্কও কৰিব পাৰে, কিন্তু কিয় শুদ্ৰৰ সন্তান তাই গৰ্ভত ধাৰণ কৰিব?

দময়ন্তীয়ে গৰ্ভপাত কৰাই অৰ্ধ-বিকশিত ভ্ৰূণটো বাৰীত গাঁত খান্দি পুতি থ’লে। সপোন ভগাৰ যন্ত্ৰণাত কাতৰ পীতাম্বৰ মহাজনে মৃত ভ্ৰুণটোকে এবাৰ চুই চাবলৈ নিশাৰ অন্ধকাৰত ভ্ৰুণটো পুতি থোৱা গাঁতটো খান্দিবলৈ ধৰিলে।

অভিনয় শিল্পী

বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া (পীতাম্বৰ মহাজন)
পূৰৱী শৰ্মা (দময়ন্তী)
শিল্পীশিখা বৰুৱা
লক্ষ্মী বৰঠাকুৰ(কৃষ্ণকান্ত পুৰোহিত)
চেতনা দাস
লীনা দাস আদি।

কলা-কুশলী

(তথ্যপেৰাত নথকা)
সংলাপ- ৰঞ্জিত দাস, অমূল্য কাকতি, কবিন সাউদ
শব্দগ্ৰহণ- বাপী সেনগুপ্ত
পুনঃ শব্দগ্ৰহণ- হীতেন্দ্ৰ ঘোষ

সঙ্গীত

ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছে শ্বেৰ চৌধুৰীয়ে।

বঁটা আৰু সন্মান

অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিযোগিতাত (১৯৯৯) ছবিখন তিনিটা বঁটা লাভ কৰে; শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা- বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া, শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী- পুলক বেনাৰ্জী আৰু শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনা- ৰঞ্জিত দাস।
কলকাতা চলচ্চিত্ৰ উৎসৱত প্ৰদৰ্শন।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৯০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৯৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
সানজিদা ইছলাম ছোঁয়া

সানজিদা ইছলাম ছোঁয়া এগৰাকী বাংলাদেশী মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী। ২০২২ চনত মাইমেনছিং জিলাত বাল্য বিবাহক প্ৰত্যাহ্বান জনাই চলাই থকা তেওঁৰ অবিৰত প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই বিবিচিৰ ১০০ গৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰি স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়।

জীৱনী

২০০১ চনত মাইমেনচিং জিলাৰ নন্দৈল উপজিলাৰ আচাৰগাঁও ইউনিয়নৰ ঝাউংগুৰাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল সানজিদা। তেওঁৰ পিতৃ স্থানীয় চৰকাৰী কৰ্মচাৰী আছিল আৰু মাক আছিল এগৰাকী গৃহিণী।

সানজিদাই সৰুতেই চাইল্ড ফ’ৰাম অন ৱৰ্ল্ড ভিজনৰ সদস্য হৈছিল, য’ত তেওঁ বাংলাদেশত শিশুৱে সন্মুখীন হোৱা সমস্যাসমূহৰ বিষয়ে জানিব পাৰিছিল, প্ৰধানকৈ বাল্য বিবাহৰ বিষয়ে; য’ত ৫০% তকৈ অধিক বাংলাদেশী মহিলা ১৮ বছৰ বয়সৰ আগতেই বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। সানজিদাৰ মাতৃ ১৫ বছৰ বয়সত বাল্যবিবাহৰ বলি হৈছিল, যাৰ বাবে তেওঁ মাকে পঢ়া-শুনা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাছিল।

এই কাণ্ডৰ পিছত সানজিদা আৰু আন ছয়জন ছাত্ৰই ঘাছফৰিং নামৰ এটা বেচৰকাৰী সংস্থা স্থাপন কৰে যিয়ে প্ৰথম অৱস্থাত মাইমেনছিঙৰ স্থানীয় বাল্যবিবাহৰ বিষয়ে তথ্য সংগ্ৰহ কৰি সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষক জনোৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। ২০১৯ চনলৈকে অনুমান কৰা হৈছিল যে ঘাছফৰিঙে কমেও ৫০ খন নাবালক শিশুৰ বিয়া সম্পন্ন হোৱাত বাধা আৰূপ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। স্নাতক হোৱাৰ পিছত সানজিদা কিশোৰগঞ্জৰ গুৰুদয়াল চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ত পৰিচালনাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু বাল্যবিবাহৰ ওপৰত গৱেষণা কৰে।
আনহাতে, মাইমেনসিংহৰ কিছুমান বাসিন্দাই তেওঁৰ আন্দোলন তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ বিৰুদ্ধে গৈছে বুলি ভাবি তেওঁক ভাবুকি দিছে। ২০১৯ চনত, এখন বিয়াৰ অনুষ্ঠান বন্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ সময়ত তেওঁক বাঁহৰ লাঠীৰে ভাবুকি দি খেদি দিয়া হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ
জিংক

জিংক হৈছে এবিধ ৰাসায়নিক মৌল। ইয়াৰ সংকেত আৰু আনৱিক সংখ্যা ৩০। ই পৰ্যাবৃত্ত তালিকাৰ ১২ নং বৰ্গৰ প্ৰথম মৌল। ৰাসায়নিকভাৱে মেগনেছিয়ামৰ লগত ইয়াৰ কিছু সাদৃশ্য আছে: দুয়োৰে মাত্ৰ এটা জাৰণ অৱস্থা আছে (+২), আৰু Zn২+ আৰু Mg২+ আয়ন দুটাৰ আকাৰ সমান। ই হৈছে পৃথিৱী পৃষ্ঠৰ ২৪তম সৰ্বাধিক প্ৰকাৰভেদ থকা মৌল আৰু ইয়াৰ পাঁচটা সুস্থিৰ আইছ'টপ আছে। ইয়াৰ প্ৰধান আকৰিক হৈছে ষ্ফালেৰাইট (জিংক ব্লেণ্ড), এক প্ৰকাৰৰ জিংক ছালফাইড লৱণ।

প্ৰায় ১২শ শতিকালৈকে ভাৰতত প্ৰচুৰ পৰিমাণে জিংকৰ উৎপাদন কৰা হোৱা নাছিল আৰু প্ৰায় ১৬শ শতিকাৰ শেষ ভাগলৈকে ইয়াৰ বিষয়ে ইউৰোপীয় দেশসমূহে জনা নাছিল। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ৬শ শতিকাতেই ৰাজস্থানৰ খনিৰ পৰা জিংক আহৰণ কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। বৰ্তমান, আটাইতকৈ পুৰণি প্ৰায় ৯শ শতিকাত বিশুদ্ধকৰণ প্ৰক্ৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰি বিশুদ্ধ জিংক ৰাজস্থানৰ জাৱাৰৰ পৰা আহৰণ কৰাৰ প্ৰমাণ আছে। আলকেমিষ্টসকলে "ফিল'ছফাৰছ ঊল" (দাৰ্শনিকৰ ঊণ) বা "হোৱাইট স্ন'" (শুকুলা বৰফ) প্ৰস্তুত কৰিবলৈ জিংকক বায়ুত দহন ঘটায়।

উন্নয়নশীল দেশত জিংকহীনতাই প্ৰায় দুই নিযুত লোকক প্ৰভাৱিত কৰিছে আৰু বহু ৰোগৰ সৃষ্টি কৰিছে। জিংকৰ অভাৱত শিশুৰ বৃদ্ধি বাধাগ্ৰস্থ, প্ৰজনন বয়স্কতা মন্থৰ কৰে আৰু ডায়েৰিয়াৰ দৰে সংক্ৰমন হয়। অত্যধিক জিংক সেৱনৰ ফলত এটাক্সিয়া, লেথাৰ্জি আৰু কপাৰহীনতা হ'ব পাৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ৰাসায়নিক মৌল
সৰলা ঠকৰাল

সৰলা ঠকৰাল (, ৮ আগষ্ট ১৯১৪ – ১৫ মাৰ্চ ২০০৮) প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা বৈমানিক। ১৯১৪ চনৰ ৮ আগষ্ট তাৰিখে জন্মগ্ৰহণ কৰা সৰলায়ে ১৯৩৬ চনত মাত্ৰ ২১ বছৰ বয়সতে বিমানেৰ পাইলট হিচাপে লাইচেন্স অৰ্জন কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ এখন জিপছি মথ বিমান এককভাবে চলাই ইতিহাস ৰচনা কৰিছিল। সেইসময়ত তেওঁৰ এগৰাকী চাৰি বছৰীয়া কন্যা সন্তানৰ মাতৃ আছিল। প্ৰাথমিক লাইচেন্স লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ লাহোৰ ফ্লাইং ক্লাৱৰ মালিকানাধীন বিমান এখনক প্ৰায় এক হাজাৰ ঘণ্টা উৰুৱা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম স্বামী আছিল পি. ডি. শৰ্মা। মাত্ৰ ১৬ বছৰ বয়সতে সৰলাৰ তেওঁৰ সৈতে বিয়া হৈছিল।

পি. ডি. শৰ্মাৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰত ইতিমধ্যে ন গৰাকী পাইলট আছিল। এয়া সৰলা ঠকৰালক পাইলট হবলৈ যথেষ্ট উৎসাহ প্ৰদান কৰিছিল। পি. ডি. শৰ্মা এয়াৰমেইল পাইলট লাইচেন্স লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় নাগৰিক আছিল। কৰাছি আৰু লাহোৰৰ মাজত চলাচল কৰে বিমানৰ তেওঁ নিয়মীয়া পাইলট আছিল। তেওঁৰে সহধৰ্মিনী সৰলা "এ" শ্ৰেণীৰ বিমান লাইচেন্স লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় নাৰী। সৰলাৰ প্ৰায় ১০০০ ঘণ্টাতকৈ বেছি বিমান চলোৱাৰ অভিজ্ঞতা আছিল।

দুৰ্ভাগ্যজনক ভাবে ১৯৩৯ চনত এক বিমান দুৰ্ঘটনাত কেপ্তেইন পি. ডি. শৰ্মাৰ মৃত্যু হয়। ইয়াৰ কিছু সময়ৰ পিছত তেওঁৰ কমবয়সী বিধৱা পত্নীয়ে নিজেৰ বাণিজ্যিক পাইলট লাইচেন্সৰ প্ৰশিক্ষণ লবলৈ আবেদন কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু এইসময় দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হৈছিল আৰু অসামৰিক পাইলটৰ প্ৰশিক্ষণ স্থগিত কৰা হৈছিল। নিজৰ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰিবলৈ তথা জীৱিকা অৰ্জনৰ তাগিদাত ঠকৰালে তেওঁৰ বাণিজ্যিক বৈমানিক হোৱাৰ স্বপ্ন ত্যাগ কৰে আৰু লাহোৰলৈ ঘূৰি আহে। তাৰপিছত তেওঁ লাহোৰৰ মেয়ো স্কুল অৱ আৰ্টত নামভৰ্তি কৰে। ইয়াত তেওঁ বেংগল স্কুল অফ পেইণ্টিঙৰ ওপৰত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ফাইন আৰ্টচৰ ডিপ্লোমা অৰ্জন কৰিছিল।

সৰলা ঠকৰাল আৰ্য সমাজৰ এগৰাকী অনুগামী আছিল। স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে ১৮৭৫ চনৰ ১০ এপ্ৰিলত বোম্বেত বৰ্তমানৰ মুম্বাই চহৰত আৰ্যসমাজ আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ ভাৰতত ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত আৰ্য সমাজৰ ভূমিকা বিশেষ উল্লেখযোগ্য। স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে মূৰ্তি পূজা, বহু বিবাহ, জাতি ভেদ আদিৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। বেদৰ প্ৰাধান্য স্বীকাৰ কৰি হিন্দু সমাজৰ সংস্কাৰ সাধন কৰা আৰ্য সমাজৰ মূল লক্ষ্য আছিল। একেশ্বৰবাদ মানি চলা, সমাজত নাৰীৰ মৰ্যাদা উন্নত কৰা আৰু সুৰক্ষা দিয়া, বাল্য বিবাহ বন্ধ কৰা, বিধবা বিবাহ প্ৰচলন কৰা, জাতিভেদৰ গোড়ামি ত্যাগ কৰা, শিক্ষা বিস্তাৰৰ কাৰ্যসূচী লোৱা আদি প্ৰকৃত সংস্কাৰধৰ্মী আন্দোলন জগাই তোলাত আৰ্যসমাজ যথেষ্ট কৃতকাৰ্য হৈছিল। এই সমাজত ঠকৰালৰ পুনৰ্বিবাহৰ সম্ভাৱনা আছিল।

ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ তথা দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁ দুই কন্যাৰ সৈতে দিল্লীলৈ ঘূৰি আহে। ইয়াত তেওঁ আৰ. পি. ঠকৰালৰ সৈতে পৰিচয় হয় আৰু ১৯৪৮ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ হয়। সৰলা যি মাটি নামেও পৰিচিত আছিল, এগৰাকী সফল মহিলা ব্যৱসায়ী আৰু চিত্ৰকৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়। তেওঁ সাজ-পাৰ পৰিচ্ছদ আৰু অলংকাৰ ডিজাইনৰ কাম আৰম্ভ কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বৈমানিক
শিল্পা ৰাও

শিল্পা ৰাও (; জন্ম: অপেক্ষা ৰাও; ১১ এপ্ৰিল ১৯৮৪) জামছেদপুৰত জন্মগ্ৰহণ আৰু ডাঙৰ-দীঘল হোৱা এগৰাকী ভাৰতীয় গায়িকা। মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ কলেজৰ পৰা এপ্লাইড ষ্টেটিষ্টিকছত স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তিনি বছৰ জিংগল গায়িকা হিচাপে কাম কৰে। কলেজীয়া দিনত সংগীত পৰিচালক মিথুনে তেওঁক আনোৱাৰৰ (২০০৭) ‘তোছে নেইনা’ গীতটো বাণীবদ্ধ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল আৰু এনেকৈয়ে বলীউডৰ সংগীত জগতত তেওঁ খোজ পেলায়। এই গীতটো ২০০৭ চনৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় গীত হিচাপে পৰিগণিত হয়।

শিল্পাই দ্য ট্ৰেইনৰ (২০০৭) ‘ৱহ আজনাবি’ আৰু বছনা এ হাছিনোৰ (২০০৮) ‘খুদা জানে’ মুক্তিৰ লগে লগে সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনত এক বিশিষ্ট স্থান দখল কৰে। দ্বিতীয় গীতটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য গায়িকাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰে। পিছৰ বছৰত ইলাইয়াৰাজাৰ সংগীত পৰিচালনাত পা (২০০৯) ছবিখনত তেওঁ ‘মুদি মুদি ইত্তেফাক ছে’ গীতটো পৰিবেশন কৰে, যাৰ বাবে তেওঁ একেটা শাখাতে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন পায়। ২০১২ চনত শিল্পাই য়শ চোপ্ৰাৰ জব তক হ্যায় জানৰ ‘ইছক্ ছাৱা’ শীৰ্ষক গীতৰ বাবে এ আৰ ৰহমানৰ সৈতে যুটি বান্ধে। ২০১৩ ত ধুম-৩ ছবিৰ প্ৰীতমৰ সংগীতত ‘মলং’ আৰু ২০১৪ চনত বিশাল-শেখৰৰ সংগীতত মেহেৰবান ছবিৰ ‘বেং বেং’ গীত দুটাৰ বাবে শিল্পাই প্ৰসংশা আৰ্জিবলৈ সক্ষম হয়। অমিত ত্ৰিবেদীৰ সংগীতত লুটেৰাৰ (২০১৩) শিল্পাই কণ্ঠদান কৰা ‘মৰ্জিয়ানা’য়ো দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। ক'ক ষ্টুডিঅ' পাকিস্তানত ‘পাৰ চানা দে’ (২০১৬) গীতl কণ্ঠদান কৰা তেওঁ আছিল চূড়ান্ত পৰ্যায়ৰ ভাৰতীয় গায়িকা।

নতুন শৈলী সংযোগ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা আৰু বিভিন্ন ধাৰাৰ গীত গোৱাৰ বাবে শিল্পা প্ৰচাৰ মাধ্যমত জনাজাত। তেওঁ দেউতাকক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰেৰণা বুলি গণ্য কৰে। তেওঁ বহু কেইটা দাতব্য সংস্থাক সহায়ো কৰি আহিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৮৪ চনৰ ১১ এপ্ৰিলত জামছেদপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা শিল্পাৰ নাম প্ৰথমতে অপেক্ষা ৰাও আছিল যদিও পিছলৈ তেওঁ শিল্পা ৰাওলৈ সলনি কৰে। তেওঁৰ মতে শিল্পা নামটোৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক বেছি, যিহেতু এই নামটোৰ ‘শিল্পৰ সৈতে সম্পৰ্ক আছে’। সংগীতৰ ডিগ্ৰীধাৰী পিতৃ এছ ভেংকট ৰাওৰ প্ৰশিক্ষণ আৰু নিৰ্দেশনাত সৰুৰে পৰা তেওঁ গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। পিতৃয়ে তেওঁ বিভিন্ন ৰাগ সম্পৰ্কে শিকাইছিল। “তেওঁৰ শিক্ষাদান পদ্ধতি অনানুষ্ঠানিক আৰু একে সময়তে অতি ফলপ্ৰসূ আছিল, সংগীতৰ প্ৰতি মোৰ আগ্ৰহ জগাই তুলিবলৈ ই পৰ্যাপ্ত আছিল”। জামছেদপুৰৰ লিটিল ফ্লাৱাৰ স্কুল আৰু লয়লা স্কুলত তেওঁ পঢ়াশুনা কৰে। ১৯৯৭ চনত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে মুম্বাইলৈ যায় আৰু মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পৰিসংখ্যা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লমা কৰে।

১৩ বছৰ বয়সত হৰিহৰণক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত হয় আৰু হৰিহৰণৰ তাগিদাত ওস্তাদ গুলাম মুস্তাফা খানৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে।

২০২০: শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (ৱাৰ ছবিৰ ‘ঘুংগুৰু’ গীতৰ বাবে)।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
চিত্ৰাঙ্গদ

কুৰুৰাজ শান্তনুৰ পত্নী সত্যৱতীৰ গৰ্ভত চিত্ৰাঙ্গদ (, )-ৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ ভাতৃ আছিল বিচিত্ৰবীৰ্য্য।

বীৰ যোদ্ধা হিচাপে চিত্ৰাঙ্গদ

কনিষ্ঠপুত্ৰ বিচিত্ৰবীৰ্য্য যৌৱনকাল নৌপাওঁতেই কুৰুৰাজ শান্তনুৰ মৃত্যু হয়। ভীষ্ম ৰাজসিংহাসন গ্ৰহণ নকৰোঁ বুলি ভীষ্ম প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল বাবে তেওঁ ৰাজসিংহাসনত নবহে। সেয়ে তেওঁ মাতৃ সত্যৱতীৰ অনুমতি লৈ চিত্ৰাঙ্গদক কুৰুবংশৰ ৰাজসিংহাসনত বহুৱায়।

চিত্ৰাঙ্গদ আছিল এজন বীৰ যোদ্ধা। তেওঁ বহুতো শক্তিশালী বীৰ শত্ৰু তথা অসুৰবোৰক মাৰিছিল।

এদিন গন্ধৰ্বৰাজে চিত্ৰাঙ্গদক তেওঁৰ সৈতে দ্বন্দ্বযুদ্ধৰে কাৰণে আহ্বান কৰে। কুৰুক্ষেত্ৰৰ হিৰণ্যৱতী নদীৰ পাৰত দুই যোদ্ধা গন্ধৰ্বৰাজৰ আৰু চিত্ৰাঙ্গদৰ মাজত প্ৰচণ্ড যুদ্ধ হয়। তিনিবছৰ অব্যাহত থকাৰ পিছত, অৱশেষত চিত্ৰাঙ্গদৰ মৃত্যু হয় আৰু সেই দ্বন্দ্ব যুদ্ধত গন্ধৰ্বৰাজ বিজয়ী হয়। চিত্ৰাঙ্গদৰ মৃত্যুৰ পিছত গংগাপুত্ৰ ভীষ্মই বিচিত্ৰবীৰ্য্যক ৰাজসিংহাসনত বহুৱায়।

বংশধৰ

চিত্ৰাঙ্গদৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল কুৰুৰাজ শান্তনু আৰু সত্যৱতী বা মৎস্যগন্ধা। তেওঁ আছিল বিচিত্ৰবীৰ্য্যৰ ডাঙৰ ভাই। ভাতৃ ভীষ্ম আছিল তেওঁৰ মাহীমাকৰ পুত্ৰ গংগাৰ। মাতৃ সত্যৱতীৰ আৰু পৰাশৰ মুনিৰ পুত্ৰ আছিল বেদব্যাস। পৰাশৰৰ পুত্ৰ ব্যাসৰ মাতৃ সত্যৱতীৰ পিছত হস্তিনাপুৰৰ ৰজা শান্তনুৰ লগত বিবাহ হয় আৰু তেওঁৰ চিত্ৰাঙ্গদ আৰু বিচিত্ৰবীৰ্য্য নামেৰে দুই পুত্ৰ জন্ম হয়। শান্তনুৰ দুই পুত্ৰৰ অকাল মৃত্যুৰ পিছত বিচিত্ৰবীৰ্য্যৰ দুই বিধবা ৰাণী অম্বিকা আৰু অম্বালিকাৰ গৰ্ভত মাতৃৰ আজ্ঞাত নিয়োগ প্ৰথামতে পুত্ৰ উৎপাদন কৰি ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু পাণ্ডুৰ জন্ম দিয়ে সত্যৱতী আৰু পৰাশৰ পুত্ৰ ব্যাসে।

বংশলতা

সহায়ক গ্ৰন্থ

Citrangada in: M.M.S. Shastri Chitrao, Bharatavarshiya Prachin Charitrakosha (Dictionary of Ancient Indian Biography, in Hindi), Pune 1964, p. 213
J.A.B. van Buitenen, Mahabharata, vol. 1, The University of Chicago Press, 1973

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
উচেক লেংমেইটং

উচেক লেংমেইটং (উচেক লেংমেইডং) বা চেকলা লেংমেইটং (চেকলা লেংমেইডং)ৰ কাহিনী প্ৰাচীন কাংগলেইপাক (আৰম্ভণি মণিপুৰ)ৰ মেইটেই লোককথা। ইয়াত "হায়াইনু" (উৰ্ধ্বতন নংডাম আটম্বি) নামৰ এগৰাকী ছোৱালীৰ কাহিনী কোৱা হৈছে, যিয়ে নিজৰ নিষ্ঠুৰ সতীয়া মাকৰ দুৰ্ব্যৱহাৰ সহ্য কৰিব নোৱাৰি নিজকে লেংমেইটং (মেইটেই ভাষাত 'হৰ্ণবিল চৰাই')লৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল।

উৎপত্তি

মেইটেই ভাষাত (আনুষ্ঠানিকভাৱে মণিপুৰী বুলি কোৱা হয়) "উচেক"ৰ অৰ্থ হৈছে "চৰাই।"
লেংমেইটং বা লেংমেইটং বা লেংমেইডং যিকোনো প্ৰজাতিৰ হৰ্ণবিলৰ বাবে মেইটেই শব্দ।
চেক্লা হৈছে "চৰাই"ৰ আন এটা মেইটেই শব্দ। দৈনন্দিন কথা-বতৰাত "চেকলা" শব্দটো সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।

কাহিনী

হায়াইনু সৰু থাকোতে মাকৰ মৃত্যু হৈছিল। হায়াইনুৰ দেউতাকে আকৌ বিয়া পাতিলে। তাইৰ দেউতাকে তাইক ভাল পাইছিল যদিও তাইৰ সতীয়া মাকে তাইক ঘৃণা কৰিছিল। হায়াইনুৰ পিতৃয়ে পৰিয়ালৰ বাবে অধিক ধন উপাৰ্জন কৰিবলৈ দেশৰ বিভিন্ন ঠাইত ঘূৰি ফুৰিবলগীয়া হৈছিল। গতিকে, তেওঁ হায়াইনুক দ্বিতীয় পত্নী (তাইৰ সতি-সন্ততি)ৰ তত্বাৱধানত এৰি থৈ গ'ল।
দেউতাকে তাইক এৰি যোৱাৰ ঠিক পিছতেই তাইৰ সতিনী মাকে তাইক ঘৰৰ সকলো কাম কৰিবলৈ ক’লে। হায়াইনুৱে বনৌষধি সংগ্ৰহ কৰিবলগীয়া হৈছিল আৰু দৈনিক মাছ ধৰিবলগীয়া হৈছিল। বজাৰত বিক্ৰী কৰিব লগা হৈছিল তাই। হায়াইনুৱে নিজৰ সতীয়া মাকক নিষ্ঠাৰে সেৱা কৰিছিল যদিও তাইৰ আজ্ঞাকাৰীতাৰ বিনিময়ত তাইক ঘৃণা কৰা হৈছিল আৰু প্ৰতিদিনে তাইৰ নিষ্ঠুৰ মাকৰ দ্বাৰা মাৰপিট কৰা হৈছিল। তাইৰ মাকৰ বেয়া ব্যৱহাৰ দিনক দিনে বাঢ়ি আহিছিল। কিছুমান ক্ষেত্ৰত তাইৰ সতীয়া মাকে কোনো খাদ্য নিদিয়াকৈ হায়াইনুক এটা কোঠাৰ ভিতৰত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল।
এদিন হায়াইনু আৰু তাইৰ বন্ধু-বান্ধৱীয়ে চেঙি (পৰম্পৰাগত মেইটেই চেম্পু)ৰে চুলি ধুই থাকোঁতে তাইৰ সতীয়া মাকে তেওঁলোকৰ পথাৰত কিছুমান গৰু চৰি থকা দেখিলে। হায়ানুৱে পথাৰখনৰ প্ৰতি কোনো গুৰুত্ব নিদিয়া বুলি ভাবি তাইৰ সতীয়া মাকৰ খং উঠিল। গতিকে, হায়াইনুক বেয়াকৈ মাৰপিট কৰা হ’ল। আন এটা ক্ষেত্ৰত হায়াইনুৰ বন্ধুসকলে এবাৰ তাইক পিছদিনা পালন কৰিবলগীয়া উৎসৱ এটাত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ মাতিছিল। প্ৰথমতে হায়াইনুৱে উপস্থিত থাকিবলৈ দ্বিধাবোধ কৰিছিল যদিও পিছলৈ তাই মান্তি হৈছিল। তাইৰ সতীয়া মাকে হায়াইনুৰ উৎসৱ উদযাপনৰ ইচ্ছাৰ কথা জানিব পাৰিলে।
উৎসৱৰ দিনা ৰাতিপুৱা হায়াইনুৰ সতীয়া মাকে পুত্ৰ (হায়াইনুৰ সতি-সন্ততি)ৰ সৈতে মাকৰ ঘৰলৈ গৈছিল, হায়াইনুৰ সকলো বিলাসী কাপোৰ-কানি আৰু গহনা তেওঁ লগত লৈ গৈছিল। যেতিয়া তাইৰ সতীয়া মাক আৰু ভায়েক ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈছিল, তেতিয়া হায়াইনুৱে পিছত তেওঁলোকৰ কৌশলটো উপলব্ধি কৰিছিল। তাইৰ কান্দোনৰ বাহিৰে একো কৰিব নোৱাৰিলে। গতিকে, তাই উৎসৱলৈ যোৱা নাছিল।

চিত্ৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:মেইতেই লোককথা
১৮ অক্টোবৰ

ঘটনাৱলী

জন্ম

১৯২৫ - ইলা মিত্ৰ, ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিশেষকৈ পূব বংগ (বৰ্তমান বাংলাদেশ) -ৰ সাম্যবাদী আৰু কৃষক সংগ্ৰামী নেতা৷
১৯৬৫ - জাকিৰ আব্দুল কৰিম নাইক, ভাৰতীয় ইছলামিক চিন্তাবিদ, ধৰ্ম প্ৰচাৰক, বক্তা আৰু লেখক।
১৯৭৭ - জ্যোতিকা সাৰাৱানন, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
১৯৮৪ - ফ্ৰিডা ছেলেনা পিণ্টো, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
১৯৯৯ - অস্মিতা চলিহা, ভাৰতীয় বেডমিণ্টন খেলুৱৈ।

মৃত্যু

১৮৭১ - চাৰ্লছ বাবেজ, ইংৰাজ গণিতজ্ঞ, আৰু অভিযন্তা। তেখেতে মেকানিকেল কম্পিউটাৰ আবিস্কাৰ কৰিছিল।
১৯৩১ - টমাছ আলভা এডিচন, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী উদ্ভাৱক আৰু ব্যৱসায়ী।
২০১৩ - ৰাভুৰি ভৰদ্বাজ, তেলুগু ঔপন্যাসিক, চুটিগল্প লেখক, কবি আৰু সমালোচক।

দিৱস

স্বাধীনতা দিৱস (আজেৰবাইজান)।
বিশ্ব ৰজোনিবৃত্তি দিৱস।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনত