ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ৰাণী ভৱানী

ৰাণী ভৱানী (; ১৭১৬–১৮০৩) ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিক শাসনৰ আমোলত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ৰাজশাহীৰ হিন্দু জমিদাৰ আছিল। তেওঁক অৰ্ধবংগেশ্বৰী আৰু নাটোৰৰ ৰাণী বুলিও জনা যায়। নাটোৰ ইষ্টেটৰ জমিদাৰ ৰাজা ৰমাকান্ত মৈত্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ স্বামীৰ জমিদাৰী লাভ কৰে। ৰাজশাহী ৰাজ বা নাটোৰ ইষ্টেট এখন ডাঙৰ জমিদাৰী আছিল, যিয়ে বংগৰ এক বৃহৎ অংশ সামৰি লৈছিল। ইয়াৰ আয়তন আছিল প্ৰায় ৩৪,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। জমিদাৰীখনে কেবল উত্তৰ বংগকে সামৰি লোৱা নাছিল, পিছলৈ মুৰ্চিদাবাদ, নদিয়া, জশোৰ, বীৰভূম আৰু বৰ্দ্ধমানৰ প্ৰশাসনিক জিলাৰ অন্তৰ্গত অঞ্চলসমূহো সামৰি লৈছিল। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত নাটোৰ ৰাজবাৰীৰ ৰাণী ভৱানীয়ে ইষ্টেট আৰু ৰাজপ্ৰসাদ উভয়ৰে সম্প্ৰসাৰণ কৰিছিল।

জীৱনী

১৭১৬ চনত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ বগৰা জিলাৰ ছতিমগ্ৰাম গাঁৱৰ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰাণী ভৱানীৰ পিতৃৰ নাম আছিল আত্মাৰাম চৌধুৰী, যি গাঁৱৰ এজন মাটিগিৰি আছিল। ভৱানীয়ে তেতিয়াৰ ৰাজশাহীৰ জমিদাৰ ৰাজা ৰামকান্ত মৈত্ৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

জমিদাৰ হোৱাৰ পাছত বংগৰ নবাব ছিৰাজ-উদ-দৌল্লাৰ পৰা নিজৰ ৰাজ্য ৰক্ষাৰ বাবে শক্তিশালী সেনাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা ভাবি নিজৰ সেনাবাহিনীৰ সংস্কাৰ আৰু পুনৰ সংগঠিত কৰে। তেওঁৰ ভয় সত্যত পৰিণত হ’ল, যেতিয়া নবাবে নিজৰ কামনা চৰিতাৰ্থ কৰিবলৈ ৰাণীৰ জীয়ৰী তাৰাক দাবী কৰি দূত পঠিয়ালে। ৰাণী ভৱানী অমান্তি হোৱাত ক্ষুব্ধ নবাবে তাৰাক অপহৰণ কৰি, ৰাণীক পদচ্যুত কৰি ৰাজকোষ লুণ্ঠন কৰিবলৈ সৈন্যবাহিনী পঠিয়াই দিলে। ৰাণীয়ে নিজেই সৈন্যবাহিনীক নেতৃত্ব দি নবাবৰ সৈন্যবাহিনীক পৰাস্ত কৰি নিজৰ ভূখণ্ডৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে। নাটোৰৰ জনসাধাৰণেও নবাবৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত ৰাণীক সহযোগিতা কৰে। তাৰাপীঠ আৰু বাৰাণসীলৈও তেওঁ বৃহৎ অৱদান আগবঢ়াইছে। পশ্চিম বাৰাণসীৰ দুৰ্গা কুণ্ড মন্দিৰো তেওঁ নিৰ্মাণ কৰিছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

১৯৫২ চনত বি. ৰতন চেতাৰ্জী পৰিচালিত ৰাণী ভৱানী নামৰ কথাছবি এখন মুক্তি পাইছিল।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
মুহিৰাম শইকীয়া

মুহিৰাম শইকীয়া (জন্ম ১৫ এপ্ৰিল ১৯২৩) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিক আছিল। তেওঁ অসমৰ নগাওঁ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা অসম গণ পৰিষদ দলৰ সদস্য হিচাপে ভাৰতৰ সংসদ নিম্ন সদন লোকসভালৈ ১৯৯১, ১৯৯৬ আৰু ১৯৯৮ চনত সাংসদ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। এইছ ডি দেৱেগৌড়া আৰু ইন্দেৰ কুমাৰ গুজৰাল নেতৃত্বাধীন সংযুক্ত মৰ্চা চৰকাৰত শইকীয়া মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয় দপ্তৰৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ৰাজনীতিত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে তেওঁ এজন শিক্ষাবিদ আছিল আৰু নগাওঁ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে ১৫ বছৰ ধৰি কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিক
ফাটিমা বিবি

এম. ফাটিমা বিবি (; ৩০ এপ্ৰিল ১৯২৭ - ২৩ নৱেম্বৰ ২০২৩) ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পূৰ্বৰ ন্যায়াধীশ। তেওঁ ১৯৮৯ চনৰ ৬ অক্টোবৰ তাৰিখে তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল। উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ নিযুক্তি লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী মহিলা। তেওঁক ২০২৩ চনত কেৰেলা চৰকাৰে দিয়া দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ সন্মান কেৰেলা প্ৰভা বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। ২০২৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯২৭ চনৰ ৩০ এপ্ৰিল তাৰিখে ত্ৰাভনকৰ ৰাজ্যৰ পথানমথিট্টাত ফাটিমা বিবিৰ জন্ম হৈছিল। বৰ্তমান তেওঁৰ জন্মস্থান ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যত অৱস্থিত। তেওঁৰ পিতৃ আন্নাভিটিল মীৰা চাহিব আৰু মাতৃ খাদেজা বিবি।

তেওঁ প্ৰথমে পথানমথিট্টাৰ কেথলিক স্কুলত শিক্ষা লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ তিৰুঅনন্তপুৰমৰ ইউনিভাৰ্চিটি কলেজৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ তিৰুঅনন্তপুৰম চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

ফাটিমা বিবি ১৯৫০ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰ তাৰিখে অধিবক্তা হিচাপে ভৰ্তি হয়। কেৰালাৰ নিম্ন আদালতত তেওঁ কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৫৮ চনত তেওঁ কেৰালাৰ জিলা কোৰ্টত মুন্সীফ পদত অধিষ্ঠিত হয়। ১৯৬৮ চনত তেওঁ চাব-অৰ্ডিনেট ন্যায়াধীশ, ১৯৭২ চনত মুখ্য ন্যায়িক মেজিষ্টেট আৰু ১৯৭৪ চনত জিলা সত্ৰ ন্যায়াধীশ পদলৈ পদোন্নতি লাভ কৰে।

১৮৮৪ চনৰ ১৪ মে তাৰিখে তেওঁ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ স্থায়ী ন্যায়াধীশ হয়। ১৯৮৯ চনৰ ২৯ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৯ চনৰ ৬ অক্টোবৰ তাৰিখে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ১৯৯২ চনৰ ২৯ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

তামিলনাডুৰ ৰাজ্যপালৰ পদত থকা সময়ত তেওঁ ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাৰ লগত জড়িত কাৰবন্দী চাৰিজনৰ শাস্তিৰ দয়া প্ৰাৰ্থনা প্ৰত্যাখান কৰে।

অন্যান্য

তেওঁ ১৯৯৩ চনত কেৰালা পিছপৰা জাতি আয়োগৰ অধ্যক্ষা আছিল। একে বছৰে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱধিকাৰ আয়োগৰো সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৯০ চনত তেওঁ সন্মানীয় ডি.লিট ডিগ্ৰী আৰু মহিলা শিৰোমণি বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰত জ্যোতি বঁটাও লাভ কৰিছিল।

২০২৩ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰ তাৰিখে ৯৬ বছৰ বয়সত ফাটিমা বিবিৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কেৰালাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ন্যায়াধীশ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অধিবক্তা
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা ন্যায়াধীশ
গীতা প্ৰেছ

গীতা প্ৰেছ হৈছে ভাৰতৰ এটা গ্ৰন্থ প্ৰকাশন কোম্পানী। ইয়াৰ মুখ্য কায্যালয় উত্তৰ প্ৰদেশৰ গৌৰখপুৰত। ই হৈছে হিন্দু ধৰ্মীয় গ্ৰন্থৰ বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ প্ৰকাশক। 1923 চনত হিন্দু ধৰ্ম নীতিৰ প্ৰচাৰৰ বাবে জয়া দয়াল গয়ংকা আৰু ঘনশ্যাম দাস জালানে ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। "ভাইজী" নামেৰে অধিক পৰিচিত হনুমান প্ৰসাদ পোদ্দাৰ ইয়াৰ বিখ্যাত আলোচনীখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সম্পাদক আছিল। পোদ্দাৰে "এছ. এইচ ভি" ছদ্মনামেৰে লিখামেলা কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশন কোম্পানী
আঙঠি পিন্ধোৱা

আঙঠি পিন্ধোৱা অসমীয়া পৰম্পৰাগত বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সতে জড়িত এক মাংগলিক কাৰ্য। বিবাহৰ বাবে উপযুক্ত ল'ৰালৈ উপযুক্ত কন্যা এগৰাকী ঠিক কৰাৰ পিছত দৰা বা ল'ৰাপক্ষৰ মানুহ কন্যাঘৰলৈ গৈ আঙঠি পিন্ধোৱা পৰ্বটো সমাপন কৰাৰ নিয়ম। অসমৰ সকলো ঠাইতেই এই পৰম্পৰা আছে যদিও ঠাইভেদে নীতি-নিয়মৰ পাৰ্থক্য পৰিলক্ষিত হয়। কিছু কিছু অঞ্চলত আঙঠি পিন্ধাবলৈ ল'ৰা বা দৰাৰ লগত তেওঁৰ বন্ধু-বান্ধৱ, তেওঁতকৈ সৰুসকলহে যাব পাৰে বুলি কয়। জ্যেষ্ঠৰ ভিতৰত কেৱল নবৌয়েকহে যাব পাৰে। কিছুমান অঞ্চলত এই বাধ্য বাধকতা নাই।

আঙঠি পিন্ধাবলৈ যোৱাসকল কন্যাৰ ঘৰলৈ আগবেলাতে যোৱাৰ নিয়ম। এনেদৰে যাওঁতে লগত পাটী এটা, শৰাই, আঙঠিৰ উপৰি কন্যাৰ বাবে এযোৰ বা দুযোৰ ভাল কাপোৰ, সুগন্ধি তেল, সেন্দূৰ, আইনা, ফণী আদি লৈ যাব লাগে। তামোল-পাণ নহ'লে নহয়েই। ঠাইভেদে তামোল থোক হিচাপে আৰু পাণ গুছি হিচাপে নিয়াৰ নিয়ম আছে।
কন্যাৰ ঘৰ গৈ পোৱাৰ লগে লগে দৰাঘৰীয়া সকলোকে পদূলিৰ পৰা আথে বেথে আগবঢ়াই নিয়ে। যথাস্থানত বহিবলৈ দিয়ে। খা-খবৰ বিনিময় হোৱাৰ পিছত দৰা পক্ষই লগত লৈ যোৱা পাটী পাৰি কইনাক বহিবলৈ দিয়ে। কইনা বহাৰ পিছত তেওঁৰ বাবে লৈ যোৱা সুগন্ধি তেল, আইনা, ফণী, কাপোৰ আদি প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ পিছত দৰাই লগত লৈ যোৱা আঙঠিৰে সেন্দূৰৰ টেমাৰ পৰা সেন্দূৰ লৈ কইনাৰ শিৰত তলৰপৰা ওপৰলৈ তিনিবাৰ সেন্দূৰ দিয়ে। সেন্দূৰ দিয়াৰ পিছত আঙঠিটো কইনাৰ সোঁহাতৰ অনামিকা আঙুলিত পিন্ধাই দিয়ে। কইনায়ো দৰাক আঙঠি পিন্ধাই আৰু ভৰি চুই সেৱা লয়। কইনাই দৰাঘৰৰ মানুহক মান ধৰে আৰু দৰাঘৰীয়াসকলক বিভিন্ন খাদ্যৰে আপ্যায়ন কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

'অসমৰ সংস্কৃতি কোষ' — ড॰ নাৰায়ণ দাস (মুখ্য সম্পাদক), ড॰ পৰমানন্দ ৰাজবংশী (সম্পাদক), প্ৰাগজ্যোজ্যোতিষ মহাবিদ্যলয়ৰ হৈ জ্যোতি প্ৰকাশন, পাবজাৰ, গুৱাহাটী-১, প্ৰথম প্ৰকাশ : মাৰ্চ, ২০০৯, পৃষ্ঠা, ৮০, ৮১

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বিবাহ
মুৰাসুৰ

মুৰাসুৰ হিন্দু শাস্ত্ৰত উল্লেখ কৰা অতি শক্তিশালী অসুৰ (দানৱ), যিয়ে নৰকাসুৰৰ সৈন্যবাহিনীত সেনাপতি হিচাপে কাম কৰে। প্ৰাগজ্যোতিষৰ দুষ্ট দানৱ ৰজা নৰকাসুৰ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ সৈতে যুদ্ধৰ সময়ত মুৰাৰ মৃত্যু হয়

জীৱনী

মুৰৰ জন্ম কাশ্যপ ঋষি আৰু তেওঁৰ পত্নী দনুৰ ঘৰত হয়। ডেকা অৱস্থাত মুৰ এবাৰ দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত মৃত্যু হোৱা অসুৰ আৰু দানৱৰ মৃতদেহৰ দমৰ সম্মুখীন হয়। যি যুদ্ধত ইমানবোৰ অসুৰ নিহত হৈছিল, তাৰ পিছৰ পৰিস্থিতিৰ দৃশ্যই তেওঁক স্তম্ভিত কৰি তোলে আৰু তেওঁ শোকে আৱৰি ধৰে। তেৱোঁ এদিন যুদ্ধত মৃত্যুবৰণ কৰিব বুলিও ভয় কৰে। গতিকে তেওঁ বহু বছৰ ধৰি তপস্যা কৰি ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ বৰলাভ কৰে যি তেওঁৰ প্ৰাক্তন পিতৃ-মাতৃও। অৱশেষত ব্ৰহ্মা তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈ তেওঁক বৰদান আগবঢ়ায়। মুৰই যুদ্ধত আনকি অমৰ দেৱতাৰ বিৰুদ্ধেও অজেয় হোৱাৰ বৰ বিচাৰে। বিশেষ শক্তি লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ যক্ষ আৰু গন্ধৰ্বক যুদ্ধত পৰাস্ত কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ দেৱতাক প্ৰত্যাহ্বান জনায়, কিন্তু কোনেও তেওঁক বাধা দিবলৈ সাহস নকৰে। গতিকে তেওঁ অমৰাৱতীলৈ যায় য'ত ইন্দ্ৰই আকাশ শাসন কৰে আৰু ইন্দ্ৰৰ ৰাজ্য জোৰকৈ দখল কৰে। মুৰই ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰ আৰু ঐৰাৱতকো দখল কৰে। সকলো দেৱে আতংকিত হৈ আকাশৰ পৰা নিৰ্বাসিত হয়। বহু বছৰ ধৰি মুৰাসুৰ সৰগৰ ৰজা হিচাপে বিনা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰে শাসন কৰে আৰু তেওঁৰ শাসনত সকলো অসুৰ আৰু দানৱ সমৃদ্ধিশালী হয়।

ইমান সফলতা লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ বৰৰ শক্তিৰ বাবে অত্যন্ত অহংকাৰী হৈ পৰে। ক্ষমতাত উন্মাদ হৈ তেওঁ ভগৱান বিষ্ণুক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ বৈকুণ্ঠলৈ যায়। কিন্তু তাত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ গম পায় যে শ্ৰী কৃষ্ণ বিষ্ণুৰ অৱতাৰ হিচাপে জন্ম লৈছিল আৰু আন এজন শক্তিশালী দানৱ ৰজা নৰকাসুৰে শাসন কৰা প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যত আক্ৰমণ কৰিবলৈ ওলাইছে।

মুৰই পৃথিৱীলৈ গৈ নৰকাসুৰৰ সেনাপতি হৈ নিজৰ ৰাজ্য ৰক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। নৰকাসুৰে পৃথিৱীৰ পৰা ১৬ হাজাৰ মহিলাক অপহৰণ কৰি বন্দী কৰি ৰখা বুলি কোৱা হয়। কিন্তু শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু সত্যভামাই নৰকৰ কুকৰ্মৰ কথা শুনি যুদ্ধত তেওঁক পৰাস্ত কৰি ১৬,০০০ বন্দী ৰাজকুমাৰীক মুক্ত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। শ্ৰীকৃষ্ণয়ো মুৰাসুৰৰ সান্নিধ্য আৰু তেওঁৰ বিশেষ শক্তিৰ বিষয়ে অৱগত। গতিকে তেওঁ সত্যভামা (ভূদেৱীৰ অৱতাৰ)ক লগত লৈ মুৰা আৰু নৰকাসুৰৰ সংযুক্ত শক্তিক পৰাস্ত কৰে। নৰকাসুৰ আৰু মুৰা দুয়োজনেই যুদ্ধত কৃষ্ণৰ দ্বাৰা নিহত হয়। এই কৃতিত্বৰ বাবে শ্ৰী কৃষ্ণই ‘মুৰাৰী’ (মুৰাৰ শত্ৰু) উপনাম লাভ কৰে। এই দিনটো অশুভৰ ওপৰত ভালৰ বিজয়ৰ প্ৰতীক আৰু হিন্দুসকলে প্ৰতি বছৰে দীপাৱলীৰ প্ৰথম দিনা নৰক চতুৰ্দশী হিচাপে পালন কৰে।

হিন্দু শাস্ত্ৰ

হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰত, ভাগৱত পুৰাণ আৰু বামন পুৰাণত মুৰাৰ কাহিনীৰ উল্লেখ পোৱা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
ছবাই

ছবাই (ইংৰাজী: Sbai; খমেৰ: ស្បៃ [sɓaj]; লাও: ສະໄບ; মালয়: Sebai; থাই: สไบ) বা ফা বিয়ান (ইংৰাজী: phaa biang; থাই: ผ้าเบี่ยง [pʰâː bìa̯ŋ]) হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়া মূল ভূখণ্ডত চাদৰৰ দৰে বা বুকু ঢাকিবলৈ পৰিধান কৰা এবিধ বস্ত্ৰ। কম্বোডিয়া, লাওছ আৰু থাইলেণ্ডৰ মহিলাসকলে ৰেচমৰ বক্ষবন্ধনী হিচাপে ছবাই পিন্ধে, আনহাতে উপকূলীয় সুমাত্ৰা, বৰ্নিও আৰু মালয় উপদ্বীপত ছবাই শব্দটো কান্ধৰ মেৰিওৱা এবিধ কাপোৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এটা মূৰ কান্ধত ওলমাই ৰাখি পৰিধান কৰা ভাৰতীয় শাৰীৰ পৰা ছবাই উদ্ভৱ হৈছে বুলি কোৱা হয়। কাপোৰৰ ক্ষেত্ৰত ই বিশেষভাৱে বেছিভাগ মহিলাই পৰিধান কৰা আৰু কমসংখ্যক ধৰ্মীয় পুৰুষে ব্যৱহাৰ কৰা চাদৰ সদৃশ কাপোৰ আৰু বক্ষবন্ধনীক বুজায়।

ইতিহাস

ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ অন্যান্য পৰম্পৰা আৰু উপাদানৰ লগতে ভাৰতীয়কৃত ৰাজ্যসমূহৰ জৰিয়তে দক্ষিণ-পূব এছিয়াত প্ৰৱেশ কৰা ভাৰতীয় শাৰীৰ পৰা ছবাইৰ উৎপত্তি হৈছে বুলি অনুমান কৰা হয়।

আংকোৰিয়ান যুগত যদিও পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে কান্ধৰ ওপৰৰ অংশ আবৃত নকৰাটো সাধাৰণ কথা আছিল, তথাপি শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশত কাপোৰ পিন্ধিছিল: বায়ন, প্ৰেহ খান আৰু অন্যান্য আংকোৰিয়ান মন্দিৰৰ ভেটিৰ বেৰসমূহত মহিলাসকলে চাদৰৰ দৰে কাপোৰ আৰু ধৰ্মীয় পুৰুষ সকলে বিভিন্ন সাজোনেৰে সজ্জিত কৰা ছবাই পিন্ধা মূৰ্তি দেখা পোৱা যায়। “এংকৰ ৱাট”ত অপেশ্বৰীসকলে নিজৰ ছমপটৰ সৈতে সংযুক্ত ছবাই পৰিধান কৰা চিত্ৰ আছে, আনহাতে এংকৰ ৱাটৰ উত্তৰৰ দেৱালত দীঘল ছবাই পিন্ধা আৰু হাতত বিভিন্ন প্ৰসাদ লৈ থকা মহিলাৰ দল এটাৰ চিত্ৰ দেখা পোৱা যায়।

বৰ্তমান চাং কবেন আৰু ছমপটৰ সৈতে ছবাইক কম্বোডিয়াৰ জাতীয় সাজ-পাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। পৰম্পৰাগত খেমৰ বিয়াত অনুষ্ঠিত “প্ৰেহ থং টাং ছবাই নেয়াং নেয়ক” (অনুবাদ: নিয়াং নেয়কৰ ছবাইত ধৰি থকা প্ৰেয়া থং) নামৰ এটা লোকাচাৰ পালন কৰা হয়। এই লোকাচাৰত দৰাই নিজৰ কোঠালৈ যোৱাৰ সময়ত কইনাৰ ছবাইত ধৰি ধৰি যায় আৰু ই ফুনানৰ কিংবদন্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এই সময়ত বিভিন্ন ধৰণৰ আৰু সজ্জাৰ ছবাই ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কইনাৰ লগতে দৰাজনেও ছবাই পিন্ধে।

পুৰুষৰ বাবে বিশেষকৈ ব্ৰাহ্মণ আৰু বৌদ্ধ সন্ন্যাসী সকলৰ বাবে হিন্দু আৰু বৌদ্ধ সন্ন্যাসীৰ চোলা বুলি গণ্য কৰা ছবাইক “স্ববং স্বাই ত্ৰৈ চিভোৰ” বুলি কোৱা হয়।

মালয়েছিয়া

মালয়েছিয়াত ছেবাই হৈছে কান্ধ ঢাকিবলৈ ডিঙিত মেৰিয়াই লোৱা কাপোৰ। ইয়াক কান্ধত ওলোমাই পৰিধান কৰা হয় আৰু ইয়াৰ দুয়োটা মূৰ বুকুত ওলমি থাকে।

ম্যানমাৰ

জনগোষ্ঠীয় মনসকলেও মন ভাষাত য়াট টুট নামে জনাজাত চাদৰ সদৃশ ছাবাই পিন্ধে। বুকুৰ ওপৰেৰে এটা মূৰেৰে কান্ধ ঢাকি আৰু আনটো মূৰ পিঠিৰ পিছফালে তললৈ ওলমাই লাওছ মহিলাসকলে পিন্ধাৰ দৰে মন জনগোষ্ঠীৰ মহিলাসকলেও ছাবাই পিন্ধে। এই পৰম্পৰাই তেওঁলোকক ম্যানমাৰৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ পৰা পৃথক কৰি তোলে। বৰ্তমানৰ থাইলেণ্ডৰ মন দ্বাৰৱতী স্থানৰ পৰা পোৱা শিল্পকৰ্মত ছাবাইৰ সৈতে মিল থকা কাপোৰ পৰিধান কৰা মহিলাৰ এটা দলক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।

থাইলেণ্ড

জনগোষ্ঠীয় মন দ্বাৰৱতী স্থানত পোৱা শিল্পকৰ্মত ছাবাইৰ সৈতে মিল থকা কাপোৰ পিন্ধা মহিলাৰ চিত্ৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। থাইলেণ্ডৰ মহিলা বা পুৰুষ উভয়ে ছাবাই পৰিধান কৰে। ম্যানমাৰ আৰু থাইলেণ্ডত একে ধৰণেৰে ছাবাই পৰিধান কৰা হয়। উদং বুকুৰ ওপৰত নাইবা আন কাপোৰৰ ওপৰত ছাবাই পৰিধান কৰা হয়। পশ্চিমীয়া কাপোৰৰ অধিক প্ৰচলন হোৱাৰ আগলৈকে ৰজা চুলালংকৰ্ণৰ (King Chulalongkorn) দিনৰ পৰা ৰজা ৱাজিৰাৱুধৰ (King Vajiravudh) ৰাজত্বকাললৈকে ভিক্টোৰিয়ান কাপোৰৰ সৈতে ছাবাই পিন্ধা এক সাধাৰণ প্ৰথা আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
মথুৰা দাস বুঢ়া আতা

মথুৰাদাস বুঢ়া আতা-ৰ (জ. ১৪১২ শক – মৃ. ১৫৬১ শক) প্ৰকৃত নাম গোপাল তাঁতী। মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱে তেওঁক বৰপেটা সত্ৰৰ প্ৰথম গৰাকী সত্ৰাধিকাৰ নিযুক্ত কৰিছিল । গুৰুৰ আজ্ঞা শিৰত লৈ বুঢ়া আতাই নিষ্ঠা, বুদ্ধিমত্তা আৰু বিচক্ষণতাৰে সত্ৰ পৰিচালনাৰ লগতে বৰপেটাৰ সমাজ জীৱনত কিছুমান নতুন ব্যৱস্থাৰ প্ৰণয়ন কৰিছিল। বৰপেটা সত্ৰৰ চৈধ্য প্ৰসংগ আদি পৰম্পৰাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক।

জন্ম আৰু পৰিয়াল

মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ প্ৰকৃত নাম আছিল গোপাল তাঁতী। তেখেতৰ পূৰ্বপুৰুষ বৰ্তমানলৈ বৰপেটালৈ আহিছিল অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ খোনাখোকোৰা (khonakhokora) গাঁৱৰপৰা। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম বিৰসাদ (Birshad) আৰু মাকৰ নাম আছিল ধৈৰ্যা (Dhairjya)। পেচাত তেওঁলোক আছিল তাঁতী। বৰপেটাৰ তাঁতীকুচিত থকা কালতে ১৪১২ শকৰ শুক্লা একাদশী, ২৩ জেঠ তাৰিখ-ত (ইং ১৪৯০ খ্ৰীষ্টাব্দ, ৭ জুন?) গোপাল তাঁতীৰ জন্ম হয়। গোপাল তাঁতীৰ শিশুকালতে পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যু হয়।

গোপাল তাঁতীয়ে ইচ্ছাকুচি (Ishwakauchi) (ইচ্ছাপুৰহাটী, Ishapurhati)-অৱস্থিত সনাতন কায়থ-ৰ অধীনত পঢ়াশালীয়া শিক্ষা লৈছিল। পঢ়াশালীৰ পঢ়া সাং কৰি গোপাল তাঁতীয়ে পৈতৃক বৃত্তিতে আত্মনিয়োগ কৰিছিল, আৰু নিজৰ কাৰ্যকুশলতাৰে মুখ্য তাঁতী হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। কুৰোবাহা গাঁৱৰ বংশী ঠাকুৰীয়াৰ কন্যা সুমতি-ৰ লগত তেখেতৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। তেখেতৰ পুত্ৰৰ নাম আছিল বলাই। প্ৰতিটো হাটীতে একোটা ‘হাটীয়াৰ ঘৰ’ স্থাপন কৰা হৈছিল। হাটীয়াৰ ঘৰ আছিল এক সমুহীয়া স্থান, য’ত হাটীৰ মানুহে লগ হৈ বিভিন্ন কাৰ্য সম্পাদন কৰিছিল। তেখেতে বৃত্তি অনুসাৰে হাটী ভগাই দিয়াৰ ব্যৱস্থাও কৰিছিল, যেনে মাটিৰ পাত্ৰ গঢ়োতাৰ বাবে কুমাৰহাটী, কমাৰৰ বাবে বৃন্দাবনহাটী, ইত্যাদি।

বৰপেটা সত্ৰত প্ৰচলিত ‘চৈধ্য প্ৰসংগ’ৰ নিয়মো মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই প্ৰণয়ন কৰা। দোকমোকালিৰপৰা ৰাতিলৈ চৈধ্যবাৰ নাম-প্ৰসংগ কৰাৰ পৰম্পৰাকে চৈধ্য প্ৰসংগ বোলা হয়। সত্ৰৰ পৰিচালনাৰ সুবিধাৰ বাবে ‘ভোগ লোৱা’ৰ নিয়ম প্ৰৱৰ্তন কৰে। কীৰ্তন মহোৎসৱৰ সময়ত ভকতৰ পিয়লৰ বাবে ‘ভকত লেখা’ৰ ব্যৱস্থাও মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। সত্ৰৰ পৰিচালনাৰ বিষয়বাবৰ বাবে তেখেতে গণতান্ত্ৰিক প্ৰথাৰে নিৰ্বাচন কৰাৰ নিয়ম প্ৰণয়ন কৰিছিল। আজিও একে ব্যৱস্থাৰেই বৰপেটা সত্ৰৰ পৰিচালনা সমিতি গঠিত হয়। প্ৰতিটো হাটীৰপৰা সত্ৰলৈ অহা অৱদানৰ সুপৰিচালনাৰ বাবে প্ৰতিটো হাটীৰ বাবে একোগৰাকী ব্যক্তি নিয়োগ কৰিছিল যাক ‘বৰা’ বোলা হৈছিল।
১৫৬১ শকত ১৫১ বছৰ বয়সত মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সত্ৰাধিকাৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী
সমৰ হাজৰিকা

সমৰ হাজৰিকা (born Samar Hazarika; 1947 – 13 January 2026)অসমৰ এজন আছিল কণ্ঠশিল্পী। প্ৰথিতযশা সংগীত শিল্পী ভূপেন হাজৰিকাৰ তেওঁ আছিল কনিষ্ঠ ভাতৃ। অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ আৰু এলবামৰ বাবে গীত গোৱাৰ উপৰিও তেওঁ বহু কেইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীও আছিল।

১৯৬০ চনত সমৰ হাজৰিকাই সংগীত জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১৯৬৮ চনত তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম "উত্তৰ কোঁৱৰ প্ৰতিমা বৰুৱা দেৱী" মুক্তি পাইছিল।

কণ্ঠদান কৰা চলচ্চিত্ৰ

উপপথ
বোৱাৰী
প্ৰভাতী পখীৰ গান

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
কেঁচা সোণ

কেঁচা সোণ ২৯ মাৰ্চ ১৯৫৯ত মুক্তি পোৱা অসমীয়া কথাছবি। চাহবাগিছাৰ বনুৱা জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত এই ছবিৰ পৰিচালক আছিল ফণী শৰ্মা। কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্য লিখিছিল ডিব্ৰুগড়ৰ ভৰত বৰপূজাৰীয়ে। আই.এন.টি.ইউ.চি. তেজপুৰ শাখাৰ উদ্যোগত এই ছবিখন জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ হৃদয়ানন্দ আগৰৱালাই প্ৰযোজনা কৰিছিল। 'কেঁচা সোণ'ৰ সংলাপত বহুলাংশে চাহ-বনুৱাৰ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ছবিখনক অসম চৰকাৰে আমোদ কৰ ৰেহাই দিছিল। আমোদ কৰ ৰেহাই পোৱা এইখন প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি।
ক্ৰমিক নং
গীতৰ শীৰ্ষক
গীতিকাৰ
কণ্ঠ
১ অ' আমাৰ গাঁও, আমাৰ গাঁৱৰ মান ৰাখি মৰিবলৈ যাওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা ভূপেন হাজৰিকা, মণ্টু ঘোষ, ইলা চক্ৰৱৰ্তী, গুণদা দাস, বিৰাজ দাস
২ নতুন নতুন সাহ, আহিল নতুন নতুন সাহ আমাৰ বহল বুকুতে ভূপেন হাজৰিকা ভূপেন হাজৰিকা, মণ্টু ঘোষ, ইলা চক্ৰৱৰ্তী, গুণদা দাস, বিৰাজ দাস
৩হামাৰা গুৱালা জাতি নদী তিৰে বসতি পৰম্পৰাগত মজদুৰ গীত
৪পাতা তুৰে গেলে মায়া আহে ডুমুৰ কনা হায়ৰে পৰম্পৰাগত মজদুৰ গীত
৫ৰিমঝিম ৰিমঝিম বৰষুণে নুপুৰ বজায় ক'ত ভূপেন হাজৰিকা ভূপেন হাজৰিকা, মণ্টু ঘোষ, ইলা চক্ৰৱৰ্তী, গুণদা দাস, বিৰাজ দাস

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
নীলাভিলাক্কু

|পিতলৰ পাৰম্পৰিক নীলাভিলাক্কু|
নীলাভিলাক্কু বা কুথুভিলাক্কু দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালা আৰু তামিলনাডুত প্ৰচলিত পাৰম্পৰিক ঐতিহ্যবাহী চাকি বা প্ৰদীপ। ইয়াক কেৰালাত নীলাভিলাক্কু আৰু তামিলনাডুত কুথুভিলাক্কু বুলি কোৱা হয়। পৰম্পৰাগত চাকিবিধ প্ৰতিটো শুভ অনুষ্ঠানৰ আৰম্ভণিত জ্বলোৱা হয়। বিশেষকৈ উপাসনা আৰম্ভ কৰাৰ আগতে মন্দিৰত বা আনুষ্ঠানিক আৰু অনানুষ্ঠানিক কাৰ্যত এই চাকি জ্বলাই কামৰ শুভাৰম্ভ কৰা হয়।

নামৰ উৎপত্তি

মালায়ালম আৰু তামিল ভাষাত নীলাম মানে মজিয়া আৰু ভিলাক্কু মানে চাকি বা প্ৰদীপ। ইয়াৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে মজিয়াত ৰখা প্ৰদীপ বা চাকি।

নীলাভিলাক্কু সাধাৰণতে ব্ৰঞ্জ বা পিতলৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে তেল বা ঘিঁউ আৰু কপাহৰ শলিতা চাকি জ্বলাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চাকি জ্বলাবলৈ তিনিটা পদ্ধতি সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰথম পদ্ধতিত কেৱল এডাল শলিতা জ্বলোৱা হয় আৰু ইয়াক পৱিত্ৰ দিশলৈ বা দেৱ-দেৱীৰ ফালে নিৰ্দেশিত কৰা হয়। দ্বিতীয় পদ্ধতি অনুসৰি দুটা দিশত শলিতা জ্বলাই দিয়া হয়। তৃতীয় পদ্ধতিত পাঁচটা দিশত গোটেইকেইটা শলিতা জ্বলাই দিয়া হয়।

খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত ব্যৱহাৰ

কেৰালাত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰচাৰৰ সৈতে চেণ্ট থমাছ খ্ৰীষ্টান বা চিৰিয়াৰ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মালম্বী সকলেও নীলাভিলাক্কুক তেওঁলোকৰ গীৰ্জা আৰু ঘৰত ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে নীলাভিলাক্কু জ্বলাই ঘৰৰ মুখ্য সন্মুখৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত ৰখা হয়। মাৰ্গামকলি আৰু পাৰিচামুত্তুকলীৰ দৰে চিৰিয়াৰ খ্ৰীষ্টান কলা প্ৰকাৰবোৰ নীলাভিলাক্কুৰ চাৰিওফালে কৰা হয়। দক্ষিণ ভাৰতৰ মন্দিৰত বিশেষকৈ কেৰালাত আল ভিলাক্কু নামৰ এক বিশেষ প্ৰকাৰৰ নীলাভিলাক্কু ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ইছলাম ধৰ্মত ব্যৱহাৰ

নীলাভিলাক্কু চাকি কিছুমান মুছলিম মছজিদ যেনে পোনানি আল মাকতোম জুমা মছজিদ আৰু কেৰালাৰ জাৰাম বা পবিত্ৰ গুহাত পোৱা যায়।

চিত্ৰ বিথিকা

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:সামগ্ৰী
শ্ৰেণী:কেৰালা
শ্ৰেণী:তামিলনাডু
এম. ষ্টেনলী হুইটটিনগাম

মাইকেল ষ্টেনলী হুইটটিনগাম এগৰাকী ইংৰাজ ৰসায়নবিদ। তেওঁ ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি অফ নিউয়ৰ্কৰ অধীনত বিনগামটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক আৰু মেটেৰীয়েল ৰিচাৰ্ছ আৰু মেটেৰীয়েল চাইন্স আৰু প্ৰকৌশল প্ৰগ্ৰেমৰ দুয়ো প্ৰতিষ্ঠানৰ নিৰ্দেশক। তেওঁ লিথিয়াম আয়ন বেটেৰীৰ উন্নতি সাধনৰ বাবে বিশেষ ভাবে জনাজাত। তেওঁ জন বেনিষ্টাৰ গুডএনাফ আৰু আকিৰা য়শ্বিন'ৰ সৈতে "লিথিয়াম আয়ন বেটেৰীৰ উন্নতি সাধনৰ বাবে" ২০১৯ বৰ্ষৰ ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

বিনগামটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৱেবচাইটত ডঃ মাইকেল ষ্টেনলী হুইটটিনগাম

শ্ৰেণী:ৰসায়নবিদ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
বিয়াৰ শাৰী

বিয়াৰ শাৰী হৈছে ভাৰতৰ অসম, মণিপুৰ, নাগালেণ্ড আদি কৰি কেইখনমান ৰাজ্যৰ বাহিৰে দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰায়বোৰ ঠাইৰ বিবাহত পৰম্পৰাগতভাৱ কইনাই পিন্ধা সাজ। ভাৰতত শাৰী পৌৰাণিক কালৰে পৰা প্ৰচলিত। অসমত বিয়াৰ কইনাই সচৰাচৰ গুণাৰ কাম কৰা বগা পাটৰ চাদৰ-মেখেলা পিন্ধে। কোনো কোনোৱে বিয়াৰ কইনাৰ সাজ হিচাপে লেহেংগা-কুৰ্তিও পিন্ধে।

বিবাহৰ শাৰী সাধাৰণতে ৰঙা ৰঙৰ হোৱা দেখা যায়, বিবাহিত মহিলাৰ লগত ৰঙা ৰং জড়িত যদিও অঞ্চল, জাতি আৰু ধৰ্ম অনুসৰি ৰঙৰ সংমিশ্ৰণ বেলেগ বেলেগ হয়। ৰঙা আৰু সেউজীয়াৰ সংমিশ্ৰণেৰে সোণালী ব্ৰকেডৰ আৰ্হিৰ সৈতে তৈয়াৰী শাৰীও হ’ব পাৰে। তামিলনাডুৰ অব্ৰাহ্মণ মহিলাসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে ৰঙা-বগা চেকযুক্ত শাৰী পিন্ধে। গুজৰাটী মহিলাসকলৰ বিয়াৰ কইনাই ৰঙা আৰু বগা, পাৰিত জৰীৰ কাম কৰা পানেতাৰ শাৰী পিন্ধে।

শাৰীৰ বাবে ব্যৱহৃত কাপোৰো পৰম্পৰাগতভাৱে সাধাৰণভাৱে ৰেচমৰ। অৱশ্যে সময়ৰ লগে লগে ভাৰতীয় কইনাৰ বাবে ৰঙৰ বিকল্প আৰু কাপোৰৰ পছন্দ সম্প্ৰসাৰিত হৈছে। বৰ্তমান লাইক্ৰা, অৰ্গেনজা, খাদী, চিফন, লিনেন, জৰী, মুগা, ব্ৰকেড, ক্ৰেপ, জৰ্জেট, টিছু, কপাহ আৰু চেটিন আদি কাপোৰৰ শাৰী ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

বিয়াৰ শাড়ীৰ প্ৰকাৰৰ ভিতৰত আছে কাঞ্চিপুৰম ৰেচম শাৰী, বেনাৰসী বিয়াৰ শাৰী, সম্বলপুৰী শাৰী, অসম ৰেচম, গতা শাৰী, ৰেশম শাৰী, জাৰদোছি শাৰী, পৈথানি শাৰী, বন্ধনী শাৰী, নেৰিয়াথুম শাৰী, লগতে সাধাৰণতে ৰঙা ৰঙৰ জামদানী শাৰী, ঢাকাই জামদানী শাৰী, কাটন আৰু ৰাজশাহী চিল্কৰ শাৰী।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
সৌৰ শক্তি

নৱীকৰণযোগ্য অন্যতম শক্তি হৈছে সৌৰশক্তি, ইয়াৰ উৎস হৈছে সূৰ্য। সূৰ্যৰ দ্বাৰা বিকিৰণ হোৱা ফ’টন কণাক (UV) সৌৰকোষ নামৰ আৰ্হিৰ দ্বাৰা আবদ্ব কৰি নিৰ্দিষ্ট পদ্বতিৰে বিদ্যুৎ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়। এই পদ্বতিক বৰ্তমান বহুলভাবে solar pv, Solar heating, solar thermal plants, solar architecture, artificial photosynthesis ইত্যাদি বিবিধ ক্ৰিয়াত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহৃত বিভিন্ন সা-সজুঁলিও এই পদ্বতিৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়,যেনে সৌৰকুকাৰ, সৌৰচাকি, সৌৰলেম্প, সৌৰঘড়ী, সৌৰ এয়াৰ-কণ্ডিছনাৰ,সৌৰফেন,সৌৰগাড়ী,সৌৰ-চাৰ্জাৰ,সৌৰ-ষ্টিটলাইট,সৌৰফীৰ্জ ইত্যাদি। বৰ্তমান কালত,সৌৰশক্তিৰ চাহিদা তথা ব্যৱহাৰ বিশ্বজুৰি দ্ৰুতগতিত বৃদ্বি পাইছে; আমেৰিকা যুক্তৰাষ্টই সৌৰশক্তিৰ পৰা বিদ্যুত উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত পৃথিৱীৰ ভিতৰতে প্ৰথম স্থানত আছে। ২০১৩ৰ ভিতৰত আমেৰিকাত ১০ গিগাৱাটৰ ফ’ট’ভেলেটিক তথা 0.৫GW ৰ বহুতো পাৱাৰ প্লেন্ত স্থাপন কৰা হয়। জাপানেও ১৯৯০ ৰ পিছৰ পৰা সৌৰশক্তিৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট উদগতি লভিছে। সৌৰশক্তিৰ ক্ষেত্ৰত দেশখন বিশ্বজুৰি তৃতীয় স্থানত আছে; তেওঁলোকৰ সৌৰশক্তিৰ প্ৰযুক্তিৰ দুটা ভাগ হ’ল photovoltaic system আৰু concentrated solar power।

২০০৬ বৰ্ষত Rural Electrification program ৰ দ্বাৰা সৌৰশক্তিৰ প্ৰয়োজনীয়তাক আয়ত্ত কৰি ভালেমান পদক্ষেপ লোৱা হয়। ইতিমধ্যে সৌৰশক্তিৰ উৎপাদন তথা গৱেষণাৰ বাৱে ভাৰততো যথেষ্ট পৰিমাণে অনুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছে। গুজৰাটে সৌৰশক্তিৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট সফলতা অৰ্জন কৰিছে। ভাৰতৰ বহুতো পিছপৰা গাওঁক সৌৰ-বিদ্যুৰ দ্বাৰা আলোকিত কৰিবলৈ পদক্ষেপ লোৱা হৈছে National Solar Mission ৰ তত্ত্বাবধানত। সৌৰশক্তিত চহকী ভাৰতৰ অন্যতম অঞ্চলবোৰ হ’ল ৰাজস্থান, গুজৰাট, কৰ্ণাটক, কেৰালা, উত্তৰপ্ৰদেশ ইত্যাদি।

ছ’লাৰ কুকিং আৰু সৌৰকুকাৰ

সৌৰ বা ছ’লাৰ কুকাৰ সমূহে প্ৰত্যক্ষভাবে সূৰ্যৰ তাপৰ সহায়ত ৰন্ধন কাৰ্য সম্পন্ন কৰে, নিৰ্মাণ অনুযায়ী বক্স-কুকাৰ,পেনেল-কুকাৰ আৰু প্ৰতিসৰিত –কুকাৰ আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰেৰে ভাগ কৰিব পাৰি। কুকাৰসমূহ অপৰিবাহী পদাৰ্থৰে নিৰ্মাণ কৰা হয় লগতেই ট্ৰাৰ্নছপেৰেণ্ট পদাৰ্থ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সৌৰকুকাৰ সৰ্বপ্ৰথমে Horace de Saussure এ ১৭৬৭ খীষ্টাব্দত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়।

বিল্ডিং হিটিং আৰু সৌৰগৃহ

সৌৰগৃহ হৈছে এক ধৰণৰ গৃহ,যাক নিদিষ্টধৰণেৰে নিৰ্মাণ কৰা হয় যাতে ই সৌৰশক্তি শোষণ কৰি ভিন্ন ভিন্ন কাৰ্যত প্ৰয়োজনীয় তাপ উৎপন্ন কৰিব পাৰে, এনে গৃহসমূহত তাপ পৰিবাহী সৰঞ্জামৰ সন্মুখত বিশিষ্ট বৰ্গৰ গ্লাছ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিল্ডিং হিটিংৰ বাৱে ঘৰৰ চালত সংগ্ৰাহক সমূহ স্থাপন কৰা হয়, এই সংগ্ৰাহক সমূহৰ বহিকক্ষবোৰ অপৰিবাহী পদাৰ্থেৰে নিৰ্মিত তথা তাপ শোষণৰ বাবে ধাতুৰ একোখনকৈ প্লেট থাকে। ইহঁতে সূৰ্যৰ প্ৰখৰ তাপক শোষণ কৰে।

শ্ৰেণী:বিদ্যুৎ শক্তি
শ্ৰেণী:শক্তি
শ্ৰেণী:নবীকৰণযোগ্য শক্তি
আই (ইংৰাজী সৰ্বনাম)

ইংৰাজী ভাষাত আই (I) এটি ব্যক্তিগত সৰ্বনাম, যিয়ে 'মই' বুজাই। আই সদায় বৰফলাত লিখা হয়। মি (মোক), মাই (মোৰ), মাইন (মোৰ), মাইছেল্ফ (মই নিজেই) আইৰ আন আন ৰূপ।

বৰফলাত লিখাৰ নিয়ম

I (আৰু কেৱল সৰ্বনামটোৰ এই ৰূপহে) ইংৰাজী ভাষাৰ একমাত্ৰ সৰ্বনাম যাক সদায় বৰফলাত লিখা হয়। এই প্ৰথা ১৫ শতিকাৰ পৰা প্ৰচলিত, পিচে, ১৭ শতিকালৈকেও সৰুফলাৰ আই i ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদাহৰণ দেখা যায়।.

আইৰ আন আন ৰূপ

ৱি (আছ), হি (হিম), ছি (হাৰ) আৰু দেই (দেম)ৰ দৰে আইৰো কেইবাটাও ৰূপ আছে। আই, মি, মাই, মাইন এই ৰূপকেইটা।:

ইংৰাজী ব্যক্তিগত সৰ্বনাম

+Personal pronouns in standard Modern English
Person (gender)
Subject
Object
Dependent Possessive
Independent Possessive
Reflexive
Singular
First
I me my mine myself
Second
you your yours yourself
Third
Masculine
he him his himself
Feminine
she her hers herself
Neuter
it its itself
Epicene
they them their theirs themselves
Plural
First
we us our ours ourselves
Second
you your yours yourselves
Third
they them their theirs themselves
<

পুৰণি সংস্কৰণ

Old English pronouns
Nominative IPA Accusative Dative Genitive
1st Singular
iċ mec / mē mē mīn
Dual
wit uncit unc uncer
Plural
wē ūsic ūs ūser / ūre
2nd Singular
þū þec / þē þē þīn
Dual
ġit incit inc incer
Plural
ġē ēowic ēow ēower
3rd Singular Masculine
hē hine him his
Neuter
hit hit him his
Feminine
hēo hīe hiere hiere
Plural
hīe hīe heom heora

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লেটিন বৰ্ণমালা
বায়া মহিয়েদ্দিন

বায়া মহিয়েদ্দিন বা ফাতিমা হাদ্দাদ; (জন্ম ১৯৩১ চনৰ ১২ ডিচেম্বৰত বৰ্ডজ এল কিফানত; মৃত্যু ১৯৯৮ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত) এজন আলজেৰিয়ান শিল্পী আছিল। তেওঁৰ কৰ্মৰাজিক কোনো বিশেষ শিল্প ধাৰাৰ অন্তৰ্গত বুলি চিনাক্ত কৰা নাছিল যদিও সমালোচকসকলে তেওঁৰ চিত্ৰকলাক অতিবাস্তৱবাদী, আদিম, সহজ-সৰল আৰু আধুনিক বুলি শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে। তেওঁ আছিল সম্পূৰ্ণ স্ব-শিক্ষিত শিল্পী, চিত্ৰশিল্পী আৰু কম পৰিমাণে মৃৎশিল্প দুয়োটা কামতে কাম কৰিছিল।

ষোল্ল বছৰ বয়সত বায়াৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শনী আছিল পেৰিছত, য'ত তেওঁৰ কৰ্মই পাবলো পিকাচো আৰু আন্দ্ৰে ব্ৰেটনৰ দৰে শিল্পীৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। তেওঁৰ কৰ্মৰাজি ফ্ৰান্স আৰু আলজেৰিয়াৰ বিভিন্ন প্ৰদৰ্শনীত উপস্থাপন কৰা হৈছিল আৰু আলজেৰিয়াৰ ডাক টিকটত প্ৰকাশ পাইছে।

জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ

১৯৩১ চনত ফ’ৰ্ট ডি ল’ইউ (বৰ্তমানৰ বৰ্ডজ এল কিফান)ত জন্মগ্ৰহণ কৰা বায়া পাঁচ বছৰ বয়সতে অনাথ হৈ পৰে। বায়াৰ বয়স এঘাৰ বছৰ বয়সত আলজিয়াৰ্ছত বাস কৰা এগৰাকী ফৰাচী মহিলা মাৰ্গাৰেট কামিনাটে তেওঁৰ ৰক্ষক হিচাপে আগবাঢ়ি আহিছিল, যদিও সম্পৰ্কটো বিতৰ্কৰ আওতাত আছে, কিছুমান সূত্ৰই কয় যে, বায়াই কামিনাটৰ বাবে ঘৰুৱা কাম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ আছিল, ঠিক এজন চাকৰৰ দৰেই। কেমিনাটে তেওঁক এটা বাসগৃহ, শিল্প সামগ্ৰী আৰু তেওঁৰ শিল্পৰ সমৰ্থনত শব্দৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:আলজেৰিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ আৰু লোকগাথা ২০২৫