ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
উত্তৰ পূব মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰ

উত্তৰ পূব মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰ হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ মহাকাশ বিভাগ আৰু উত্তৰ-পূব পৰিষদৰ যৌথ উদ্যোগত ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মেঘালয়ৰ উমিয়ামত স্থাপন কৰা এটা আঞ্চলিক মহাকাশ কেন্দ্ৰ। উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহত উন্মোচিত প্ৰাকৃতিক খনিজ পদাৰ্থসমূহ আৱিষ্কাৰৰ বাবে দূৰ সংবেদন প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ ক্ষিপ্ৰ কৰিবলৈ, আৰু মহাকাশ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহৰ সামগ্ৰিক বিকাশৰ বাবে এই কেন্দ্ৰটো স্থাপন কৰা হৈছে।

ইতিহাস

মহাকাশ বিভাগ আৰু উত্তৰ পূব পৰিষদৰ যৌথ উদ্যোগত ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ শ্বিলঙত উত্তৰ-পূব মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। ৰাজ্য চৰকাৰে এই কেন্দ্ৰটোক সংৰক্ষিত এলেকা হিচাপে ঘোষণা কৰিছে।

লক্ষ্য

নেছাকৰ উদ্দেশ্য হৈছে দূৰ সংবেদন প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি অঞ্চলটোত থকা প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহৰ সন্ধান আৰু ব্যৱহাৰ কৰা, উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহক উপগ্ৰহ সেৱাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা, আৰু অঞ্চলটোৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ সৈতে সহযোগিতা কৰি অঞ্চলটোৰ মহাকাশ প্ৰযুক্তিৰ গৱেষণাক প্ৰসাৰ কৰা।

কাৰ্যক্ৰম

বৰ্তমান এই কেন্দ্ৰটোৱে দূৰ সংবেদন আৰু ভৌগোলিক তথ্য ব্যৱস্থা, এটা উপগ্ৰহ যোগাযোগ কাৰ্যসূচী আৰু মহাকাশ বিজ্ঞান গৱেষণা কাৰ্যসূচীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।

আঁচনি

কেন্দ্ৰটোৱে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভূমিৰ মানচিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ১:৫০,০০০ স্কেলত প্ৰকল্প গ্ৰহণ কৰিছে, আৰু বন্যভূমি আৰু জলাশয়ৰ নিৰীক্ষণৰ কাম হাতত লৈছে। ই বানপানীৰ ফলত আটাইতকৈ বেছি ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা থকা অঞ্চলসমূহৰ বাবে "বানপানীৰ আগতীয়া সতৰ্কবাণী ব্যৱস্থা" (বা চমুকৈ FLEWS) প্ৰস্তুত কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও নেছাকে মেঘালয় আৰু উত্তৰ পূবৰ আন ৰাজ্যসমূহৰ বিষয়ে তথ্য আগবঢ়াবলৈ স্পৰ্শ ইনপুট ভিত্তিক তথ্য প্ৰদৰ্শনী ডিছপ্লে' বিকাশ কৰিছিল।

সা-সুবিধা

এই কেন্দ্ৰটোত এৰডাছ, জিঅ’মেটিকা, ই কগনিচন, ই এছ আৰ আই আৰ্ক জিআইএছ, আদি আধুনিক জি আই এছ চফটৱেৰ আছে। ইয়াৰ সঁজুলিসমূহৰ ভিতৰত আছে:

ডিজিটেল ফটোগ্ৰামেট্ৰি ৱৰ্ক ষ্টেচন
A0 আকাৰৰ ৰঙীন স্কেনাৰ
উচ্চমানৰ প্ৰিন্টাৰ আৰু প্লটাৰ
লেইকা ডিফাৰেন্সিয়েল গ্লোবেল পজিচনিং চিষ্টেম (DGPS)
দৃশ্যমান ব্যাখ্যাৰ সুবিধা
স্পেক্ট্ৰ'ৰেডিঅ'মিটাৰ
অতিবেঙুনীয়া ৰশ্মি-দৃশ্যমান স্পেক্ট্ৰ’-ফ’ট’মিটাৰ, ফ্লেম ফটোমিটাৰ
ইকো-চাউণ্ডাৰ
প্লেণ্ট কেন'পি ইমেজাৰ

বিত্ত

কেন্দ্ৰটোৰ বাবে যোগান ধৰা পুঁজি ভাৰত চৰকাৰ আৰু উত্তৰ-পূব পৰিষদৰ মাজত ৫০:৫০ অনুপাতত ভাগ কৰা হৈছে। ২০১২–১৩ বিত্তীয় বৰ্ষত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ৮ কোটি টকা আবন্টন কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ
সুচিত্ৰা হান্সদা

সুচিত্ৰা হান্সদা , জন্ম: ১৯৮৩ চন, এগৰাকী চাঁওতালী মহিলা লেখিকা। ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ হুগলী জিলাৰ জামদা গাঁৱত তেওঁৰ ঘৰ। চাঁওতালী ভাষাৰ বিভিন্ন সাহিত্যৰ ৰচনাৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত।

ব্যক্তিগত জীৱন

হান্সদাই পানপুৰ শশীভূষণ হাইস্কুল, হাওৰাৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু মেদিনীপুৰৰ ৰাজা নৰেন্দ্ৰ লাল খান মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০০৮ চনত তেওঁৰ বিবাহ হয়।.

কিতাপ আৰু প্ৰকাশন

সুচিত্ৰা হান্সদাই তলত উল্লেখ কৰা চাঁওতালী ভাষাৰ কবিতা পুথি প্ৰকাশ কৰিছে।

বেৰা আহলা
ডোবে বাহা
ধিলৱাং
জুৱান ডেৰে
খাদা
বানাদল

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চাঁওতালি ব্যক্তি
কিৰণমালা (বাংলা লোককথা)

কিৰণমালা হৈছে সাহিত্যিক দক্ষিণৰঞ্জন মিত্ৰ মজুমদাৰে সংগ্ৰহ কৰি ঠাকুৰমাৰ ঝুলী সংকল্পত প্ৰকাশিত বাংলা লোককথা। ঠাকুৰমাৰ ঝুলী বাংলা লোককথা আৰু সাধুকথাৰ সংকলন।

অনুবাদ

কাহিনীটো লেখক ফ্ৰান্সিছ ব্ৰেডলি ব্ৰেডলি-বাৰ্টৰ দ্বাৰা কিৰানামালা বা আলোৰ পুষ্পস্তবক; গীতা মজুমদাৰৰ কিৰণমালাৰ গল্প ; আৰু সায়ন্তনী দাসগুপ্তৰ কিৰণমালা হিচাপে প্ৰকাশিত হৈছে।

সাৰাংশ

ৰাতি ৰাজপথত ঘূৰি ফুৰি প্ৰজাৰ মতামত শুনি ৰজাই তিনিজনী ভগ্নীয়ে ইজনে সিজনৰ লগত কথা পাতি থকা ঘৰৰ ওচৰত ৰৈ যায়: প্ৰথমজনীয়ে ৰজাৰ দৰাক বিয়া কৰাব বিচাৰে, দ্বিতীয়গৰাকীয়ে ৰাজক ৰান্ধনীক আৰু তৃতীয়গৰাকীয়ে ৰজাক বিয়া কৰাব বিচাৰে। ৰজাই পিছদিনা সকলোকে নিজৰ ওচৰলৈ আনি সৰুজনীক বিয়া কৰালে।

সময় পাৰ হৈ যায়, ডেকা ৰাণী গৰ্ভৱতী হয়, কিন্তু স্তনপানৰ বাবে অচিনাকি মানুহৰ সলনি ডাঙৰ ভনীয়েকহঁতৰ সহায় বিচাৰে। তাইৰ অজ্ঞাতে তাইৰ ভনীয়েকহঁতে তাইৰ সৌভাগ্যক ঈৰ্ষা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে আৰু সুযোগ গ্ৰহণ কৰি তাইৰ ক্ষতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। প্ৰথমবাৰ ৰাণীয়ে ল’ৰা এটা জন্ম দিলে, যাক ডাঙৰ ভনীয়েকে মাটিৰ পাত্ৰ এটাত ভৰাই নদীত পেলাই দিলে আৰু শিশু অৱস্থাত ৰজাক এটা হাউণ্ড কুকুৰ উপহাৰ দিলে। দ্বিতীয়বাৰ ৰাণীয়ে আন এটা পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিলে যদিও ৰজাক এটা বিড়াল পোৱালি দেখুৱাই দিলে। পিছৰ বছৰত এজনী ছোৱালী জন্ম হয়, কিন্তু তাইৰ ঠাইত পুতলা এটা ৰখা হয়। পত্নীক দুষ্ট নাৰী বুলি ভাবি ৰজাই গাধৰ পিঠিত উঠি ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে।

তিনিবাৰকৈ নদীৰ মাটিৰ পাত্ৰত পৰিত্যক্ত হৈ পৰিল তিনিটা শিশু। প্ৰতিবাৰেই কোনোবা ব্ৰাহ্মণে নদীৰ পাৰত পূজা কৰিবলৈ আহিছিল, প্ৰতিটো পাত্ৰ বিচাৰি উলিয়াই উদ্ধাৰ কৰিছিল, তাৰ পিছত নিজৰ সন্তান হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। ব্ৰাহ্মণসকলে ল’ৰাকেইটাৰ নাম অৰুণ আৰু বৰুণ আৰু ছোৱালীজনীৰ নাম ৰাখিলে কিৰুণমালা। ব্ৰাহ্মণৰ মৃত্যুৰ পিছত এদিন ৰাস্তাত প্ৰচণ্ড ধুমুহাৰ সন্মুখীন হৈ ৰজাই ভাই-ভনীক লগ পালে। ৰজাই তাত এটা ৰাজপ্ৰসাদ নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। এদিন তেওঁলোকৰ ধুনীয়া বাসস্থানৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱা এজন ফকিৰে তেওঁলোকক প্ৰশংসা কৰে, কিন্তু ছোৱালীজনীক পৰামৰ্শ দিয়ে যে "ৰূপৰ গছত সোণৰ ফুল, হীৰা গছত সোণৰ চৰাই আৰু মুকুতাৰ জালৰ চন্দ্ৰবিন্দু" আনিবলৈ পঠিয়াব লাগে।

অভিযোজন

১৯৭৯ চনত নিৰ্মিত ভাৰতীয় বাংলা ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ অৰুণ বৰুণ ও কিৰণমালা এই লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকগাথা
বন্দে উৎকল জননী

বন্দে উৎকল জননী ভাৰতৰ উৰিষ্যা ৰাজ্যৰ জাতীয় সংগীত। এই গীত কান্ত কবি লক্সমিকান্ত মহাপাত্ৰৰ দ্বাৰা ৰচিত। ১৯৩৬ চনত উৰিষ্যা স্বতন্ত্ৰ হোৱাৰ পিছত এই গীতক জাতীয় সংগীতৰ স্বীকৃতি দিয়া হ'ল।
এই গীতত উৎকল বা উৰিষ্যা গৌৰৱময়ী কৰাৰ পৰিকল্পনা প্ৰকাশ পাইছে। এই গীতে পৃথক উড়িশ্যাৰ আন্দোলনক তীব্ৰতৰ কৰি তুলিলে।

শব্দ

ওড়িয়া লিপিত
অসমীয়া লিপিত অসমীয়া ভাষাত অৰ্থ

ବନ୍ଦେ ଉତ୍କଳ ଜନନୀ,
ଚାରୁ ହାସମୟୀ ଚାରୁ ଭାଷମୟୀ,
ଜନନୀ, ଜନନୀ, ଜନନୀ॥

ପୂତ-ପୟୋଧି-ବିଧୌତ-ଶରୀରା,
ତାଳତମାଳ-ସୁଶୋଭିତ-ତୀରା,
ଶୁଭ୍ର ତଟିନୀକୂଳ-ଶୀକର-ସମୀରା,
ଜନନୀ, ଜନନୀ, ଜନନୀ॥

ଘନ ଘନ ବନଭୂମି ରାଜିତ ଅଙ୍ଗେ,
ନୀଳ ଭୂଧରମାଳା ସାଜେ ତରଙ୍ଗେ,
କଳ କଳ ମୁଖରିତ ଚାରୁ ବିହଙ୍ଗେ,
ଜନନୀ, ଜନନୀ, ଜନନୀ॥

ସୁନ୍ଦର ଶାଳୀ-ସୁଶୋଭିତ-କ୍ଷେତ୍ରା,
ଜ୍ଞାନବିଜ୍ଞାନ-ପ୍ରଦର୍ଶିତ-ନେତ୍ରା,
ଯୋଗୀଋଷିଗଣ-ଊଟଜ-ପବିତ୍ରା,
ଜନନୀ, ଜନନୀ, ଜନନୀ॥

ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ମଣ୍ଡିତ-ଦେଶା,
ଚାରୁକଳାବଳୀ-ଶୋଭିତ-ବେଶା,
ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥାଚୟ-ପୂର୍ଣ୍ଣ-ପ୍ରଦେଶା,
ଜନନୀ, ଜନନୀ, ଜନନୀ॥

ଉତ୍କଳ ଶୂରବର-ଦର୍ପିତ-ଗେହା,
ଅରିକୁଳ-ଶୋଣିତ-ଚର୍ଚ୍ଚିତ-ଦେହା,
ବିଶ୍ବଭୂମଣ୍ଡଳ-କୃତବର-ସ୍ନେହା,
ଜନନୀ, ଜନନୀ, ଜନନୀ॥

କବିକୁଳମୌଳି ସୁନନ୍ଦନ-ବନ୍ଦ୍ୟା,
ଭୁବନ ବିଘୋଷିତ-କୀର୍ତ୍ତି ଅନିନ୍ଦ୍ୟା,
ଧନ୍ୟେ, ପୁଣ୍ୟେ, ଚିରଶରଣ୍ୟେ,
ଜନନୀ, ଜନନୀ, ଜନନୀ॥

বন্দে উৎকল জননী,
চাৰু হাস্যময়ী চাৰু ভাছময়ী,
জননী! জননী! জননী।।

পুত-পয়'ধি-বিধৌত-ছৰীৰা,
তালতমাল-ছুছ'ভিত-তীৰা,
ছুভ্ৰ টটিনিকুল-ছীকৰ-ছমীৰা,
জননী! জননী! জননী।।

ঘন ঘন বনভূমি ৰাজিত অংগে,
নীল ভূধৰমালা ছাজে তৰংগে,
কল কল মুখৰিত চাৰু বিহংগে,
জননী! জননী! জননী।।

ছুন্দৰ ছালী-ছুছ'ভিত-ক্সেত্ৰ,
জ্ঞানবিজ্ঞান-প্ৰদৰ্ছিত-নেত্ৰা,
য়'গিঋছিগণ-ঊটজ-পবিত্ৰা,
জননী! জননী! জননী।।॥

ছুন্দৰ মন্দিৰ মণ্ডিত-দেছা,
চাৰুকলাবলী-ছ'ভিত-বেছা,
পুণ্য তীৰ্থাচয়-পুণ্য-প্ৰদেছাपु,
জননী! জননী! জননী।।

উৎকল ছুৰবৰ-দৰ্পিত-গেহাउ,
অৰিকুল-ছ'নিত-চৰ্চ্চিত-দেহা,
বিশ্বভূমণ্ডল-কূতবৰ-স্নেহা,
জননী! জননী! জননী।।

খবিকুলমৌলি ছুনন্দন-বন্দ্যা,
ভুবন বিঘ'ছিত-কীৰ্ত্তি অনিন্দ্যা,
ধন্যে, পুণ্যে, চিৰছৰণ্যে,
জননী! জননী! জননী।।

I adore Thee, O! Mother Utkal
How loving are thy smile and voice!
O! Mother! Mother! Mother!

Bath’d art Thou by the sacred Sea,
Thy shores adorned with trees tall and green,
Balmy breeze blowing by beauteous streams,
O! Mother! Mother! Mother!

Thy body bedeck’d with dense woodlands,
Arrayed with verdant hills plaited like waves,
Thy sky ringing with choirs of singing birds,
O! Mother! Mother! Mother!

How charming are Thy rich fields of corn !
Thou art Eye to Erudition enow,
Sacred Abode to saints and seers,
O! Mother! Mother! Mother!

Thy land bejewelled with splendid shrines,
Richly dress'd art Thou in varied arts,
Thy limbs studded with sacred sites,
O! Mother! Mother! Mother!

Thou Home to the valiant heroes of Utkal,
Thy crimsoned with enemies' blood,
Prime Darling of the whole universe,
O! Mother! Mother! Mother!

Greeted by Thy great sons, the crowning bards,
Thy untarnished glory proclaimed all around,
Blessed art Thou, the Holy, the Unfalling Abode,
I adore Thee, O! Mother! Mother! Mother!

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জাতীয় সংগীত
পিঞ্জৰা (চলচ্চিত্ৰ)

পিঞ্জৰা ১৯৭২ চনত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় মাৰাঠী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। ছবিৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক ভি শান্তাৰাম, য'ত শ্ৰীৰাম লাগু আৰু সন্ধ্যাই মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ১৯৭২ চনত এই ছবিখন একে শিৰোনামেৰে হিন্দী ভাষাতো মুক্তি লাভ কৰে।

মহাৰাষ্ট্ৰৰ তামাছা লোক সংগীতধৰ্মী থিয়েটাৰৰ পটভূমিত নিৰ্মিত এই ছবিখনৰ কাহিনীভাগ হৈছে এগৰাকী নৈতিকভাৱে সৎ স্কুলৰ শিক্ষকৰ বিষয়ে, যিয়ে এগৰাকী তামাচা শিল্পীক সংস্কাৰ কৰিব বিচাৰে। শিক্ষক আৰু তামাচা শিল্পীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ক্ৰমে শ্ৰীৰাম লাগু আৰু সন্ধ্যাই। কিন্তু শেষত শিক্ষকজন তেওঁৰ প্ৰেমত পৰে। ছবিখন হেনৰিখ মানৰ ১৯০৫ চনৰ উপন্যাস “প্ৰফেচাৰ আনৰাট” (প্ৰফেচাৰ গাৰ্বেজ)ৰ অভিযোজন। নৃত্য আৰু ৰাম কদমৰ সংগীতৰ বাবে ছবিখন পৰিচিত। মুখ্য অভিনেত্ৰী সন্ধ্যা এগৰাকী দক্ষ নৃত্যশিল্পী। ইয়াৰ উপৰিও এইখন থিয়েটাৰৰ বিখ্যাত অভিনেতা শ্ৰীৰাম লাগুৰ অভিষেক চলচ্চিত্ৰ। শান্তাৰামে একে অভিনেতা-অভিনেত্ৰী আৰু শিৰোনামেৰে হিন্দী ভাষাত ছবিখন পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু আনকি মাৰাঠী সংস্কৰণত চুপাৰ হিট হোৱা "মালা লগালি কুনাচি উচাকি"ৰ দৰে গীতবোৰো হিন্দী সংস্কৰণত পুনৰ ৰেকৰ্ডিং কৰা হৈছিল।

“দুনিয়া না মানে” (১৯৩৭), “দো আঁখে বাৰহ হাত” (১৯৫৭) আৰু “নৱৰং” (১৯৫৯) আদি ধ্ৰুপদী ছবি নিৰ্মাতা দিগগজ পৰিচালকগৰাকীৰ এইখনেই আছিল শেষৰখন ডাঙৰ প্ৰযোজনাৰ ছবি। ৰঙীনভাৱে নিৰ্মিত এই ছবিখন লতা মংগেশকাৰ আৰু উষা মংগেশকাৰে গোৱা গীতৰ আকৰ্ষণীয় ডান্স নাম্বাৰেৰ ভৰি আছিল। মুক্তিৰ পূৰ্বে ছবিখনৰ এটা ৰিল ছবিগৃহত ৰঙৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ পৰীক্ষামূলকভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। মুক্তিৰ পিছত ছবিখন সেই সময়ৰ অন্যতম বৃহৎ বাণিজ্যিক সফলতা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল আৰু পুনেত ১৩৪ সপ্তাহ ধৰি চলিছিল। ইয়াৰ ফলত মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰতো ৰঙীন ছবিৰ প্ৰচলন হয়। ছবিখনে ১৯৭২ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ মাৰাঠী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ লাভ কৰে।

বঁটা

১৯৭২- ২০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা: শ্ৰেষ্ঠ মাৰাঠী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ

প্ৰসংগ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মাৰাঠী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী়
পাম্বট্টি সিদ্ধাৰ

পাম্বট্টি সিদ্ধাৰ ভাৰতৰ, ঘাইকৈ দক্ষিণ ভাৰতত বিভিন্ন সময়ত বাস কৰা সন্ন্যাসী বা ঋষিৰ বংশ ১৮টা সিদ্ধাৰৰ ভিতৰত অন্যতম। তেওঁৰ কিছুমান কবিতা, মোটামুটিভাৱে প্ৰায় ৬০০ শাৰীৰ পাঠ্য আজি উপলব্ধ।
তেওঁৰ কবিতাসমূহ তামিল ভাষাত লিখা হৈছে আৰু তেওঁৰ কবিতাসমূহ ‘আদ্দু পাম্বে’ শব্দটোৰে সমাপ্ত কৰাৰ বাবে বিখ্যাত, যি দুটা শব্দৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে ‘নাচা, হে সাপ’। আনকি তেওঁৰ কবিতাবোৰো সাপক উদ্দেশ্যি ৰচনা কৰা হৈছে। তেওঁৰ কিছুমান কবিতাত তেওঁৰ আধ্যাত্মিক গুৰু বা গুৰুকো সম্বোধন কৰা হৈছে। কঠোৰ ধ্যান আৰু অন্যান্য আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ জৰিয়তে সিদ্ধি বা অলৌকিক শক্তি থকা বুলি বিশ্বাস কৰা সন্তসকলৰ বংশৰপৰাই পাম্বট্টি সিদ্ধাৰ আহিছে। তেওঁ নিজৰ আধ্যাত্মিক যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ আগতে জীৱিকাৰ বাবে সাপ ধৰি বিক্ৰী কৰিছিল বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।

তামিলনাডুৰ কইম্বাটুৰৰ ওচৰৰ মাৰুদমলাইৰ এটা গুহাত অতি দীৰ্ঘদিন ধৰি তপস্যা কৰি শ্ৰীপাম্বট্টি সিদ্ধে ‘অষ্টমসিদ্ধি’ নামৰ আঠটা অলৌকিক শক্তি লাভ কৰিছিল। লগতে তেওঁ বথীৰায়িৰুপ্পু, কল্লীমলাই, ভৱনীৰ মহালিংগমলাইৰ দৰে ঠাইত বাস কৰিছিল।
তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ এটা উল্লেখযোগ্য দিশ হ’ল জটিল আধ্যাত্মিক অভিজ্ঞতা আৰু সিদ্ধিসমূহৰ ব্যাখ্যাৰ বাবে সাধাৰণ গ্ৰাম্য ভাষাৰ ব্যৱহাৰ। তেওঁৰ কল্পনাত তৃপ্তি আছে আৰু প্ৰায়ে উল্লেখ কৰে যে হৃদয়ত প্ৰেম অবিহনে পৰিত্ৰাণ সম্ভৱ নহয়।
মৰুদমলাইৰ পৱিত্ৰ মৰুধ বৃক্ষ (অৰ্জুন গছ)ৰ তলত ভগৱান কাৰ্তিকেয়কো প্ৰাৰ্থনা কৰি পূজা কৰিছিল।
শংকৰংকোইলত নিজৰ কঠোৰ অনুশাসন অভ্যাস কৰি আৰু নাগাপট্টিনাম জিলাৰ থিৰুকাদাভুৰত ৱাছি কৌশল অৱলম্বন কৰি তেওঁৰ জীৱনকাল ১২৩ বছৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। তেওঁৰ গুৰু আছিল সত্তাইমুনি।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
মনালিছা শইকীয়া

মনালিছা শইকীয়া (; জন্ম: ১৯৭৫ ) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক আৰু গল্পকাৰ। কেইবাটাও সাহিত্য বঁটাৰে সন্মানিত জনপ্ৰিয় লেখিকা গৰাকী ‘আচাম স্কুল অৱ জাৰ্নেলিজম’ৰ কাৰ্যবাহী নিৰ্দেশক। তেখেতে ‘গুমৰাগ’ নামৰ অসমীয়া আলোচনীখনো সম্পাদনা কৰিছিল।

শিক্ষা

মনালিছা শইকীয়াই কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক আৰু গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।

কৰ্ম জীৱন

গল্পকাৰ ৰূপে সাহিত্য জীৱন আৰম্ভ কৰা শ্ৰীমতী মনালিছা শইকীয়াই ১৯৯৭ চনত অসম জাতীয় বিদ্যালয়ৰ শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে নিজৰ নিয়মিত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ২০০৬ চনত তেখেতে সাংবাদিকতাৰ সৈতে জড়িত হৈ ২০০৬ ৰ পৰা ২০০৮ চনলৈ সাদিন আৰু ২০০৮ ৰ পৰা ২০১১ চনলৈ দৈনিক জনমভূমি কাকতৰ সৈতে জড়িত হয়।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৯৮ চনত শ্ৰীমতী শইকীয়া প্ৰতিষ্ঠিত লেখক সাংবাদিক মনোৰম গগৈৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ সন্তানৰ নাম সুগন্ধিপ্ৰাপ্তি (কাংকান)।

সাহিত্যকৃতি

উপন্যাস

আন্দোলিত আকাশ
শংখনিনাদ
আবৰিৰ আকাশ আৰু পৃথিৱী
পাপৰ পৃথিৱী
সত্যবান দূৰ হৈ নেযাবা
নাৰ্চিছাছৰ চহৰ

গল্প সংকলন

পুনৰ জনম লৈ তেজীমলাই
পানীৰ এই জীৱন নীলপৱন
সংগোপনে সেউজীয়া
বিগ বজাৰ
কেতিয়াবা পখিলা
এম আৰ টি ৰোড আৰু যত শেষ হয় শূণ্যতা (মৃতুঞ্জয় মহন্তৰ সৈতে যুটীয়া ভাৱে)
পানীৰ পালক

সম্পাদিত গ্ৰন্থ

অসমীয়া লোক সংস্কৃতি (ধৰণী লাহনৰ সৈতে যুটীয়া ভাৱে)

আলোচনীৰ যোগে প্ৰকাশিত উপন্যাসিকা

আলোচনীত প্ৰকাশিত ধাৰাবাহিক

বঁটা/সন্মান

২০১৬ চনৰ উপন্যাস শংখনিনাদৰ বাবে দৈনিক অসম সাহিত্য বঁটা
২০০৪ চনত গল্প সংকলন ‘পুণৰ জনম লয় তেজীমলাই’ ৰ বাবে মুনীন বৰকটকী বঁটা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
অজয় কুমাৰ ৰায়

অজয় কুমাৰ ৰায় (জন্ম ১৯৮৭) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ অসমৰ চিৰাং জিলাৰ বিজনী বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ২০২১ চনৰ অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচন জয়ী হৈছিল।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

ৰায়দেৱে অসমৰ চিৰাং জিলাৰ বিজনী মহকুমা অন্তৰ্গত ফুলকুমাৰী গাঁৱত বাস কৰে। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম হৰমোহন ৰায়। চুমকী সাহা সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈছে।তেওঁ ২০১২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ এখন কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কেৰিয়াৰ

২০২১ চনৰ অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি বিজনী বিধান সভা সমষ্টিৰ পৰা ৰায় জয়লাভ কৰে। তেওঁ ৪৫,৭৩৩টা ভোট লাভ কৰি নিকটতম প্ৰতিদ্বন্দ্বী বডোলেণ্ড পিপলছ ফ্ৰণ্টৰ কমল সিং নাৰ্জাৰীক ১০০৩টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে।
২০১৬ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় গণ পৰিষদৰ টিকটত বিজনী আসনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল যদিও ১,৬৭৮টা ভোটৰ সংকীৰ্ণ ব্যৱধানত নাৰ্জাৰীৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল। পিছত তেওঁ বিজেপিলৈ স্থানান্তৰিত হৈ ২০২১ চনৰ নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ
বীণাপাণি নাট্য সমাজ

চাৰিআলি বীণাপাণি নাট্য সমাজ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ এটা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান। এই অঞ্চলৰ শৈক্ষিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক, ব্যৱসায়িক, ৰাজনৈতিক আৰু ক্ৰীড়া জগতত এই অনুষ্ঠানটিয়ে অগ্ৰণী ভুমিকা লৈ আহিছে। ১৯৩১ চনৰ নবেম্বৰ মাহত এই অনুষ্ঠানৰ জন্ম হৈছিল।১৯৩১ চনৰ ১ নবেম্বৰত যজ্ঞেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ সভাপতিত্বত প্ৰথমখন অধিবেশন বহে। নাট্য সমাজৰ লগত আছে দেশপ্ৰাণ "লক্ষ্মীধৰ স্মৃতি পুথি ভঁৰাল", "বীণাপাণি নাট্য মন্দিৰ আৰু বীণাপাণি কো-অপাৰেটিভ ষ্ট’ৰ্ছ। ২০১০ চনৰ ২৬,২৭ আৰু ২৮ মাৰ্চত বীণাপাণি নাট্য সমাজে মহাৰজত জয়ন্তী উদ্‌যাপন কৰে।

বীণাপাণি নাট্য মন্দিৰ

বৰ্তমান বীণাপাণি নাট্য মন্দিৰ অঞ্চলটোৰ সাংস্কৃতিক প্ৰাণকেন্দ্ৰ। এই নাট্য মন্দিৰে অঞ্চলটোৰ নাট্যকৰ্মী সকলক নাট্য-চৰ্চ্চাৰ সুযোগ দিবলৈ সক্ষম হৈছে। সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচীৰ উপৰিও চৰকাৰী-বেচৰকাৰী সভা সমিতি, উৎসৱৰ স্থান হিছাবে পৰিগণিত হৈ আহিছে । ই নিয়মীয়াকৈ 'সদৌ অসম সূৰ্য বৰা সোঁৱৰণি একাংকিকা নাট্য প্ৰতিযোগিতা' অনুষ্ঠিত কৰি আহিছে। বীণাপাণি নাট্য মন্দিৰৰ লগত এটা নাট্য মঞ্চ সংলগ্ন হৈ আছে।

বীণাপাণি নাট্য মঞ্চ

এই নাট্য মঞ্চৰ আৰ্হি জাপানৰ পৰা লোৱা হৈছে। বীণাপাণি নাট্য মঞ্চ ঘুৰ্ণীয়মান মঞ্চ। ই বৰ্তমান অসমৰ একমাত্ৰ সক্ষম ঘুৰণ ৰঙ্গমঞ্চ।এই মঞ্চৰ উদ্ভৱ ঘটে জাপানত। 'কাবুকি' নাটক উপস্থাপন বাবে প্ৰয়োজন হোৱা বস্তুগত দৃশ্যৰ ব্যাপক প্ৰয়োগৰ বাবেই এই প্ৰক্ৰিয়া উদ্ভাবনৰ প্ৰয়োজন হয়।(জাপানী ভাষাত যাক কোৱা হয় "মাৱাৰি বুটাই "।)

তথ্যসূত্ৰ

বহিঃ সংযোগ

শ্ৰেণী:অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
শ্ৰেণী:বিশ্বনাথ
শিমলুগুৰি (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)

শিমলুগুৰিয়ে তলৰ প্ৰৱন্ধসমূহ বুজাব পাৰে:

স্থান

শিমলুগুৰি, শিৱসাগৰ জিলাৰ এখন চহৰ।
শিমলুগুৰি, লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ লখিমপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত নাৰায়নপুৰ উন্নয়ন খণ্ডৰ এখন গাওঁ।

শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
অলিভিয়া ৱেলছ

অলিভিয়া জেনেভিভ ৱেলছ (ইংৰাজী: Olivia Genevieve Wells; জন্ম: ২৯ এপ্ৰিল ১৯৯৪) এগৰাকী অষ্ট্ৰেলিয়ান পৰোপকাৰী আৰু সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ খিতাপ বিজয়ী, যিয়ে ২০১৩ চনৰ মিছ ইউনিভাৰ্ছ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ মুকুট লাভ কৰিছিল। তেওঁ ২০১৩ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত ৰাছিয়াৰ মস্কোত অনুষ্ঠিত মিছ ইউনিভাৰ্ছ ২০১৩ প্ৰতিযোগিতাত অষ্ট্ৰেলিয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

ৱেলছ নিজ পৰিয়ালৰ সৈতে ব্লেক ৰকৰ বেচাইড উপ-নগৰত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁৰ প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা লোৰেটো মেণ্ডেভিল হলত সম্পূৰ্ণ হৈছিল। বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকাৰ সময়তে তেওঁ শৈক্ষিক দিশত উৎকৃষ্ট প্ৰদৰ্শন কৰি ২০১০ চনত ভিক্টোৰিয়ান প্ৰিমিয়াৰৰ স্পিৰিট অৱ এঞ্জাক বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰ উপৰি ২০১১ চনত মেলবৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কোৱং লে ডাউ ইয়ং স্কলাৰ্ছ প্ৰগ্ৰেমলৈ তেওঁ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ৱেলছে ২০১২ চনত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে আৰু বৰ্তমান মেলবৰ্ণৰ মনাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰী। ২০১৩ চনৰ মিছ ইউনিভাৰ্ছ অষ্ট্ৰেলিয়া খিতাপ জয় কৰাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ অধ্যয়নৰপৰা এবছৰৰ বিৰতি লৈছিল।

মিছ ইউনিভাৰ্ছ প্ৰতিযোগিতা

মিছ ইউনিভাৰ্ছ অষ্ট্ৰেলিয়া আছিল ৱেলছে অংশগ্ৰহণ কৰা প্ৰথমখন সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতা; য’ত তেওঁ নিজৰ গৃহ ৰাজ্য ভিক্টোৰিয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু মিছ ইউনিভাৰ্ছ অষ্ট্ৰেলিয়া ২০১৩-ৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ সমগ্ৰ মহাদেশখনৰপৰা অহা অন্য ২৯ গৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় চূড়ান্ত প্ৰতিযোগীক পৰাস্ত কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাখনৰ পূৰ্বে খিতাপ জয়ৰ ক্ষেত্ৰত ৱেলছৰ সম্ভাৱনা যথেষ্ট কম আছিল আৰু বাজীৰ নিৰিখত তেওঁৰ পক্ষত ৫১:১ অনুপাতহে আছিল।

ৱেলছে ২০১৩ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত মস্কোত অনুষ্ঠিত মিছ ইউনিভাৰ্ছ ২০১৩ প্ৰতিযোগিতাত অষ্ট্ৰেলিয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। এগৰাকী প্ৰিয় প্ৰতিযোগী হিচাপে গণ্য কৰা সত্ত্বেও তেওঁ ছেমি ফাইনেলত স্থান লাভ কৰিবলৈ ব্যৰ্থ হয়। ইয়াৰ ফলতে ২০০৮ চনৰপৰা ২০১২ চনলৈকে মিছ ইউনিভাৰ্ছত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ধাৰাবাহিক স্থান লাভৰ পাঁচবছৰীয়া যাত্ৰাটোৰ অন্ত পৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Olivia Wells Official website
Miss Universe Australia Official website

শ্ৰেণী:অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মডেল
শ্ৰী কাশী কৰৱট মন্দিৰ

কাশী কৰৱত মন্দিৰ - এইটো এটা সৰু আত্মহত্যা মন্দিৰ হয়। এইটো কাশীৰ প্ৰসিদ্ধ ব্লু লছীৰ দোকান আৰু কাশী বিশ্বনাথ মন্দিৰৰ পৰা কিছু মিটাৰ দূৰত অৱস্থিত আৰু ইয়াক এটা প্ৰাচীন শিৱ মন্দিৰ বোলা হয়। এইটো এটা সৰু মন্দিৰ আৰু মাত্ৰ স্থানীয় লোক সকলহে তালৈ যায়।
বৰ্তমান মন্দিৰৰ মাটিৰ তলৰ কুঠৰীত মাত্ৰ পূজাৰী আৰু তেওঁলোকৰ সম্বন্ধীয় সকলেহে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে। তেওঁলোকে ২৫ প্ৰজন্ম ধৰি সেই ঠাইৰ চোৱাচিতা কৰি আহিছে। তাত থকা কৰতখন ব্ৰিটিছ সকলে লৈ গৈছিল।

হিন্দু ধৰ্মৰ ধৰ্মগুৰুসকলে যি সাধনা সাধকসকলক কয়, সেয়া শাস্ত্ৰ প্ৰমাণিত নহয়। যাৰ বাবে সাধকসকলে ঈশ্বৰৰ পৰা কোনো উপকাৰ নাপালে যিটো ভক্তিৰ পৰা আশা কৰা হৈছিল। কাশীৰ ধৰ্মগুৰুসকলে এটা নিন্দনীয় আৰু অপৰাধমূলক পৰিকল্পনা কৰিলে যে ভগৱান শিৱই আদেশ দিছে যে কাশী চহৰত প্ৰাণ আহুতি দিয়াজনৰ বাবে স্বৰ্গৰ দুৱাৰ মুকলি হ’ব। কোনো বাধা নোহোৱাকৈ তেওঁ স্বৰ্গলৈ যাব। বৰ্তমান জিলা- সন্ত কবীৰ নগৰ (উত্তৰ প্ৰদেশ)ৰ মগহৰ নগৰত (উত্তৰ প্ৰদেশৰ গোৰখপুৰৰ ওচৰত) মৃত্যু হোৱাজন নৰকলৈ যাব বা গাধৰ শৰীৰ প্ৰাপ্ত কৰিব।

মগহৰত মৃত্যু হোৱাজন পোনপটীয়াকৈ গাহৰি বা গাধৰ যোনিলৈ অৰ্থাৎ নৰকলৈ যাব আৰু কাশীত মৃত্যু হোৱা সকল পোনপটীয়াকৈ স্বৰ্গলৈ যাব বুলি প্ৰচাৰ কৰা ভ্ৰান্ত ধাৰণাটোৰ বাবেই আগতে সকলোৱে কাশীত জীৱনৰ শেষ সময় অতিবাহিত কৰিছিল।

সেইবাবেই আশে-পাশে থকা গাঁৱৰ মানুহে বৃদ্ধ বয়সত মাক-দেউতাকক কাশীৰ স্বাৰ্থপৰ পণ্ডিত পূজাৰীৰ হাতত গতাই দিছিল। তেওঁলোকে ভাড়াৰ ভিত্তিত বুঢ়া-বুঢ়ী সকলক নিজৰ লগত ৰাখিছিল। তাৰ পিছত লাহে লাহে বুঢ়া-বুঢ়ীৰ সংখ্যা বাঢ়ি আহিল, গতিকে স্বাৰ্থপৰ পণ্ডিত আৰু পুৰোহিতসকলে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে যে এজনক সেৱা কৰাই টান, সকলোকে কেনেকৈ সেৱা কৰিব। তাৰ পাছত গংগা নদীৰ পাৰত ইটাৰ প্ৰকাণ্ড গুহা এটা সাজিছিল যাতে তেওঁলোকক জোৰকৈ মাৰিব পাৰে। তাৰ পাছত সেই গুহাটোৰ ভিতৰত কৰতৰ দৰে বস্তু এটা স্থাপন কৰা হ’ল যাক সেই সময়ৰ মানুহে কৰৌত বুলি কৈছিল। তেতিয়া সেই বুঢ়া-বুঢ়ী সকলক কোৱা হ’ল যে যিয়ে সোনকালে স্বৰ্গলৈ যাব বিচাৰে, এই গুহাটোত কৰতেৰে মূৰ কাটি পেলাওক, তেওঁ পোনে পোনে স্বৰ্গলৈ যাব। এইটোৱেই শিৱ ভগৱানৰ আদেশ। এই কথা শুনাৰ পিছত, যিহেতু সকলো বয়োজ্যেষ্ঠই ইতিমধ্যে দুখ আৰু বেদনাত অশান্তি পাইছিল, গতিকে এই দুখৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ সকলোৱে হয় বুলি ক'লে, আৰু সকলোৰে এজন এজনকৈ মূৰ কাটি পেলোৱা হৈছিল। যেতিয়াই সেই কৰতখন কোনো কাৰণত আচল হৈ পৰিছিল, তেতিয়াই কোৱা হৈছিল যে ঈশ্বৰৰ আদেশ এতিয়াও আপোনাৰ বাবে অহা নাই। তেতিয়া সেই বুঢ়াজনে কান্দি কান্দি উভতি আহিছিল আৰু কিছু সময়ৰ পাছত আকৌ কৰতেৰে মূৰটো কাটিবলৈ পুৰোহিতসকলক মাচুল দিছিল। এইদৰে সেই বৃদ্ধসকলৰ সংখ্যা কমি গ’ল। যিটো আছিল অতি নিষ্ঠুৰতাৰে ভৰা কুকৰ্ম।
উল্লেখযোগ্য সেই মন্দিৰত কেৱল সনাতন হিন্দু ধৰ্মৰ লোকেহে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিছিল।
লোকসেৱা সম্প্ৰসাৰণ দিৱস

মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯৪৭ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত কুৰুক্ষেত্ৰ ভ্ৰমণ কৰাৰ কথা আছিল আৰু তাত শিবিৰ পাতি থকা ২.৫ লাখ ভাৰতীয় শৰণাৰ্থীক সম্বোধন কৰাৰ কথা আছিল। অনিবাৰ্য কাৰণবশতঃ তেওঁ সেইদিনা কুৰুক্ষেত্ৰত উপস্থিত হ'ব নোৱাৰিলে। তদুপলক্ষে তেওঁলোকৰ বাবে আকাশবাণীৰ পৰা গান্ধীজীৰ পোনপটীয়া সম্প্ৰচাৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। ফলস্বৰূপে, গান্ধীজীয়ে ব্ৰডকাষ্টিং হাউচ পৰিদৰ্শন কৰে আৰু আবেলি ৩.০০ বজাত শৰণাৰ্থীসকলক সম্বোধন কৰে।

আকাশবাণীলৈ ৰাষ্ট্ৰপিতাৰ এই ঐতিহাসিক ভ্ৰমণৰ ৫০ বছৰ উপলক্ষ্যে, ১৯৯৭ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত আবেলি ৩.০০ বজাত আকাশবাণীৰ চৌহদত এক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। পিছলৈ, ২০০১ চনত, এই দিনটো আনুষ্ঠানিকভাৱে লোকসেৱা সম্প্ৰসাৰণ দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
কেটেলা পহু

কেটেলা পহু এবিধ নিশাচৰ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। যাৰ গা তীক্ষ্ণ কাঁইটেৰে আবৃত থাকে। ই Rodentia বৰ্গৰ অন্তৰ্গত আৰু স্ব সুৰক্ষাৰ বাবে কাঁইট ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে বিশেষভাৱে পৰিচিত। ইয়াক শজাৰু নামৰে জনাজাত আৰু লগতে ইংৰাজীত Porcupine নামেৰে জনাজাত।

দেহগঠন আৰু বৈশিষ্ট্য

কেটেলা পহুৰ গা সৰু কিন্তু পেশীবহুল আৰু ইয়াৰ ওপৰত দীৰ্ঘ, তীক্ষ্ণ কাঁইট থাকে। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৬০-৯০ ছেণ্টিমিটাৰ আৰু পুচ্ছ প্ৰায় ২০-৩০ ছেণ্টিমিটাৰ। ইয়াৰ ওজন প্ৰায় ১০-১৮ কিলোগ্ৰাম হয়। ই প্ৰাকৃতিক অৱশ্থাত প্ৰায় ১৫-২০ বছৰ জীয়াই থাকিব পাৰে।

বাসস্থান আৰু বিস্তৃতি

কেটেলা পহু বা শজাৰু সাধাৰণতে ‌আফ্ৰিকা, এছিয়া, ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা মহাদেশত বিস্তৃতভাবে দেখা যায়। ই বনাঞ্চল, পাহাৰীয়া অঞ্চল,গছগছীয়া জোপোহা ভূমি আদি বাস কৰে।ভাৰত, নেপাল, শ্ৰীলংকা‌, ম্যানমাৰ আদি দেশত সাধাৰণতে কেটেলা পহু বা শজাৰু দেখা যায়।

খাদ্যাভ্যাস

কেটেলা পহু সাধাৰণতে নিশাচৰ উদ্ভিদভোজী প্ৰাণী। ই গছৰ ছাল, মূল, শাক-পাত,ফল, ফুল বীজ আদি ভক্ষণ কৰে।

সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা

বিশ্বৰ অধিকাংশ শজাৰু প্ৰজাতি IUCNদ্বাৰা “Least Concern” হিচাপে সূচীত, অৰ্থাৎ বৰ্তমানে বিলুপ্তিৰ আশংকা নাই।
তথাপি, বন ধ্বংস, মানুহৰ শিকাৰ, আৰু খেতি ক্ষতি কৰাৰ বাবে কিছুমান অঞ্চলত জনসংখ্যা হ্ৰাস পাইছে।
ভাৰতত শজাৰুক Wildlife Protection Act, 1972-ৰ অধীনত সংৰক্ষিত কৰা হৈছে।
শ্ৰেণী:প্ৰাণীজগত
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
শ্ৰেণী:প্ৰাকৃতিক সম্পদ
টাং সাম্ৰাজ্য

টাং সাম্ৰাজ্য (, Táng Cháo) আছিল চীনৰ ইতিহাসৰ এটা সোণালী যুগ, যিয়ে ৬১৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে বিস্তৃত আছিল। ই চুই ৰাজবংশৰ পতনৰ পিছত স্থাপিত হয় আৰু চীনা সভ্যতা, শিল্প, সাহিত্য, বিজ্ঞান আৰু ধৰ্মীয় সহনশীলতাৰ দিশত এক অভূতপূৰ্ব উন্নয়ন ঘটায়।

স্থাপনা

৬১৮ চনত লি ইউয়ান নামৰ এজন সামৰিক শাসকে টাং ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু গাওজু সম্ৰাট হিচাপে চীন শাসন কৰে। তেওঁৰ পুত্ৰ লি শিমিন (অৰ্থাৎ টাইজং সম্ৰাট) টাং সাম্ৰাজ্যৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ শাসক হিচাপে পৰিগণিত।

ৰাজনীতি আৰু সমাজ

টাং শাসনে এক শক্তিশালী কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ গঢ়ি তোলে। চাৰকাৰী পৰীক্ষা ব্যৱস্থা আৰু কনফুচিয়ান মতবাদৰ ওপৰত আধাৰিত ৰাজকীয় নিয়োগ প্ৰথা উন্নয়ন পায়। ৰাষ্ট্ৰীয় ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে আঞ্চলিক বিভাগ, সেনা, আৰু ৰাজহ ব্যৱস্থাও সুসংগঠিত আছিল।

সাংস্কৃতিক উন্নয়ন

এই সময়ছোৱাত চীন সাহিত্য, চিত্ৰকলা, সংগীত, আৰু ধাৰ্মিক স্থাপত্যৰ ক্ষেত্ৰত শিখৰলৈ উঠে। লি বাই, টু ফু আদিৰ দৰে কবিসকল এই যুগত প্ৰসিদ্ধ হয়। পেইণ্টিং, চীনামাটি, আৰু চিল্ক উৎপাদন অতি উন্নত আছিল।

ধৰ্ম আৰু বিদেশী প্ৰভাৱ

টাং আমলত বৌদ্ধধৰ্ম চীনত ব্যপ্তি লাভ কৰে। চুয়ানজাং (Xuanzang) নামৰ ভিক্ষুৱে ভাৰত ভ্ৰমণ কৰি নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰি চীনলৈ বহুসংখ্যক গ্ৰন্থ অনুবাদ কৰে। ইছলাম, জৰাথুস্ত্ৰীয় ধৰ্ম, আৰু নেষ্টোৰিয়ান খ্ৰীষ্টান ধৰ্মতো চীনত এই সময়ত উপস্থিত হৈছিল।

পতন

৯ম শতিকাৰ শেষভাগত অভ্যন্তৰীণ বিদ্ৰোহ (বিশেষকৈ আন লুশান বিদ্ৰোহ) আৰু ৰাজনৈতিক দুৰ্বলতাৰ ফলত টাং সাম্ৰাজ্য কমজোৰা হয়। অবশেষত ৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দত সাম্ৰাজ্যৰ পতন ঘটে আৰু পাঁচ ৰাজবংশ আৰু দশ ৰাজ্য যুগ আৰম্ভ হয়।

ঐতিহ্য

টাং সাম্ৰাজ্যক চীনৰ ইতিহাসত “সোণালী যুগ” বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্কৰ মডেল আধুনিক চীনলৈকে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰি আছে।

উৎস

শ্ৰেণী:ইতিহাস
শ্ৰেণী:চীনৰ ইতিহাস
উৰাজাহাজ

উৰাজাহাজ বা বিমান বায়ুতকৈ গধুৰ কিন্তু উৰিব পৰা এক প্ৰকাৰৰ আকাশীযান। যাত্ৰী আৰু সামগ্ৰী পৰিবহণ তথা যুদ্ধক্ষেত্ৰত উৰাজাহাজ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। “উৰ” বা “উৰিব পৰা” আৰু “জাহাজ” শব্দ দুটাৰ সংমিশ্ৰণৰ দ্বাৰা “উৰাজাহাজ” শব্দটো উদ্ভৱ হৈছে। আমেৰিকা, কানাডাকে ধৰি বহু ঠাইত উৰাজাহাজক “এয়াৰপ্লেন” (airplane) বুলি কোৱা হয় আৰু ব্ৰিটেইনকে ধৰি কিছুমান ঠাইত “এৰোপ্লেন” (aeroplane) বুলি কোৱা হয়। ইংৰাজীত এই নামটো গ্ৰীক ভাষাৰ αέρας (aéras-) ("বায়ু" বা "বতাহ") আৰু গাণিতিক শব্দ plane (তল) শব্দ দুটাৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। উৰাজাহাজ জেট ইঞ্জিন, প্ৰপেলাৰ বা ৰকেট ইঞ্জিনৰ সহায়ত চলোৱা হয়। উৰাজাহাজৰ পাখি স্থিৰ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়। বিমানৰ আকাৰ, আকৃতি আৰু পাখিৰ বিন্যাস বিভিন্ন ধৰণৰ হোৱা দেখা যায়। বিমানৰ ব্যৱহাৰৰ বহল বৰ্ণালীৰ ভিতৰত বিনোদন, সামগ্ৰী আৰু মানুহৰ পৰিবহণ, সামৰিক বাহিনী আৰু গৱেষণা আদি অন্তৰ্ভুক্ত। বিশ্বজুৰি বাণিজ্যিক বিমান পৰিবহণে বছৰি চাৰি বিলিয়নতকৈ অধিক যাত্ৰীক বিমানেৰে পৰিবহণ কৰে আৰু বছৰি ২০০ বিলিয়ন টন-কিলোমিটাৰতকৈ অধিক সামগ্ৰী পৰিবহণ কৰে, যিটো বিশ্বৰ সামগ্ৰী পৰিবহণৰ ১%তকৈও কম। বেছিভাগ বিমান পাইলটে উৰুৱাই যদিও ড্ৰ’ন বিমানৰ দৰে কিছুমান বিমান দূৰৈৰ পৰা বা কম্পিউটাৰৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত কৰিব পৰাকৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়।

১৯০৩ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰ দিনা আমেৰিকাৰ অৰভিল আৰু উইলবাৰ ৰাইট নামৰ দুজন ভাতৃয়ে কিটিহক নামৰ ঠাইত প্ৰথম বাৰৰ বাবে এখন উৰা যান আকাশত নিয়ন্ত্ৰিতভাৱে উৰাইছিল৷ এই সফলতাৰ পাছতেই প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধত ইয়াৰ অলপ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ প্ৰযুক্তিৰ দ্ৰুত বিকাশ ঘটে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত ইয়াৰ প্ৰয়োগ ব্যাপক হাৰত হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বায়ুযান