ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
এলেনা ভেলেৰিয়েভনা মিলাছিনা

এলেনা ভেলেৰিয়েভনা মিলাছিনা (, ৰাছিয়ান: Елена Валерьевна Милашина, ৰোমানীকৃত: য়েলেনা ভেলেৰিয়েভনা মিলাছিনা; জন্ম ১৯৭৭) নোভায়া গাজেটাৰ এগৰাকী ৰাছিয়ান তদন্তকাৰী সাংবাদিক। তেওঁৰ কৰ্মৰাজিৰ বাবে একাধিক বঁটা লাভ কৰিছে।

এক দশকৰো অধিক সময়ৰ ভিতৰত মিলাছিনাক তেওঁৰ কামক লৈ একাধিকবাৰ ভাবুকি আৰু আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হৈছে। ২০২৩ চনত চেচেনিয়াত হোৱা এটা বিচাৰৰ বাতৰি পৰিৱেশন কৰি থকাৰ সময়তে তেওঁক গুৰুতৰভাৱে প্ৰহাৰ কৰা হৈছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৭৭ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা এলেনা মিলাছিনাই ১৯৯৪–৯৫ চনত FLEX বিনিময় কাৰ্যসূচীত অংশগ্ৰহণ কৰে; এই অভিজ্ঞতাই তেওঁক মস্কো ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ সহায় কৰিছিল।

কৰ্ম জীৱন

1997 চনত, মিলাশিনাই নোভায়া গেজেটাৰ বাবে এজন প্ৰতিবেদক আৰু সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, একে সময়তে পঢ়িও আছিল। তেওঁৰ এজন মেণ্টৰ আছিল আন্না পলিটকোভস্কায়া। 2001 চনত, তেওঁ মস্কো ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা অনুস্থানৰ পৰা স্নাতক হয়।

মিলাশিনাৰ পেছাদাৰী ক্ষেত্ৰৰ আগ্ৰহৰ অঞ্চলসমূহৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে দুৰ্নীতি, উত্তৰ ককেশাস বিশেষকৈ চেচনিয়াত হোৱা মানৱ অধিকাৰ লংঘনৰ ঘটনা। বিশেষকৈ, তেওঁ 2004 চনৰ বেছলান বিদ্যালয় অবৰোধ, 2006 চনত আন্না পলিটকোভস্কায়াৰ হত্যাকাণ্ড, 2008 চনৰ দক্ষিণ অছেটিয়াৰ সংঘৰ্ষ, আৰু 2009 চনৰ নাটালিয়া এষ্টেমিৰোভার অপহৰণ আৰু হত্যাৰ তদন্তত কৰ্মৰত আছিল। তেওঁ চেচনিয়াত সমকামী জনগোষ্ঠীৰ ওপৰত হোৱা নিৰ্যাতনৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিছিল।

আক্ৰমণ আৰু ভাবুকি

২০১২ চনৰ ৫ এপ্ৰিলৰ পুৱাৰ ভাগত মস্কোৰ বালাশিখা চুবুৰীত বন্ধু এলা আছ'য়ানৰ সৈতে মিলাছিনাক দুজন অজ্ঞাত আক্ৰমণকাৰীয়ে আক্ৰমণ কৰে।

২০২০ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে, চেচনিয়াৰ গ্ৰোজনীলৈ এটা মামলাৰ শুনানিত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈ থাকোঁতে, মিলাশিনা আৰু মানৱ অধিকাৰ বিষয়ক আইনজীবী মাৰিনা ডুব্ৰোভিনাক অজ্ঞাত মহিলা আক্ৰমণকাৰীসকলে কণ্টিনেণ্টেল হোটেলৰ লবীত আক্ৰমণ কৰি প্ৰহাৰ কৰিছিল।

নোভায়া গাজেটাই ২০২২ চনৰ ৮ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰিপ'ৰ্ট কৰিছিল যে মিলাছিনাই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে ভাবুকি দিয়াৰ বাবে ৰাছিয়া এৰি যাবলৈ বাধ্য হৈছে।

২০২৩ চনৰ জুলাই মাহত চেচেনিয়াত এটা সশস্ত্ৰ গোটে আক্ৰমণ কৰা বুলি কোৱাৰ পিছত মিলাছিনা আৰু জাৰেমা মুছায়েভাৰ অধিবক্তা আলেকজেণ্ডাৰ নেমভক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰা হয়, যাৰ বিচাৰ মিলাছিনাই প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰি আছিল। মেম'ৰিয়েল মানৱ অধিকাৰ সংস্থাৰ মতে, আক্ৰমণকাৰীসকলে মিলাছিনাৰ মূৰৰ চুলি কাটি চেলিয়নকা আক্ৰমণ বুলি জনাজাত সেউজীয়া ৰংৰে ঢাকি দিছিল, একে সময়তে তাইক গুচি যাবলৈ আৰু কোনো প্ৰবন্ধ লিখিব নালাগে বুলি কৈছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

২০০১ চনত ৰাছিয়াৰ গোল্ডেন পেন [ru] তদন্তকাৰী সাংবাদিকতা বিভাগত ৰাছিয়াৰ চাবমেৰিন কুৰ্স্ক (K-141)ৰ বিষয়ে ধাৰাবাহিকভাৱে সামগ্ৰীৰ বাবে
হিউমেন ৰাইটছ ৱাচৰ এলিছন ডেছ ফৰ্জেছ বঁটা অসাধাৰণ সক্ৰিয়তাৰ বাবে (২০০৯)
বিনামূলীয়া মিডিয়া বঁটা (২০১৬)

তথ্য সূত্ৰ
বিপন্ন সময়

বিপন্ন সময় হৈছে অসমৰ সাহিত্যিক, ঔপন্যাসিক মেদিনী চৌধুৰীৰ দ্বাৰা লিখিত এখনি উল্লেখযোগ্য উপন্যাস। উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু হৈছে ইতিহাস-সচেতনতা আৰু ইতিহাস বিশ্লেষণ। উল্লেখযোগ্য যে, বিশেষ উপন্যাসখনৰ বাবে ঔপন্যাসিক মেদিনী চৌধুৰীয়ে ১৯৯৯ চনত অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।

গ্ৰন্থকাৰৰ চমু পৰিচয়

মেদিনী চৌধুৰী অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক। তেখেতৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত প্ৰধানকৈ আছে উপন্যাস, জীৱনীমূলক উপন্যাস, বুৰঞ্জীমূলক গ্ৰন্থ, ভ্ৰমণ কাহিনী আৰুজন প্ৰব্ৰজন, সাহিত্য চিন্তা, ছাত্ৰ আন্দোলন আদি বিভিন্ন বিষয় সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধ। বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ জীৱন আৰু আদৰ্শৰে সমৃদ্ধ জীৱনভিত্তিক উপন্যাস ফেৰেংগাদাও মেদিনী চৌধুৰীৰ উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি।

উপন্যাসৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ

গ্ৰন্থখনত ঊনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাৰ অসম আৰু অসমে মুখামুখি হোৱা সমস্যাবোৰৰ বিৱৰণভিত্তিক কথন সন্নিৱিষ্ট হৈছে। বুৰঞ্জীৰ ঘটনাৱলীক কাহিনীৰ দ্বাৰা সংযুক্তকৰণৰ চেষ্টা এটা এই উপন্যাসত পৰিলক্ষিত হয়। সংশয় আৰু দ্বিধাগ্ৰস্ততাত আবদ্ধ নতুন পুৰুষে কেনেধৰণৰ কৌতূহলৰে বিগত সময়ছোৱাক চাইছে, তাৰো এখন সম্যক ছবি গ্ৰন্থখনত উপস্থাপিত হৈছে।

বঁটা আৰু সন্মান

মেদিনী চৌধুৰীৰ এই গ্ৰন্থখনে ১৯৯৯ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল

লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল হৈছে এটি জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ যুটি। সুকীয়াকৈ তেওঁলোকৰ নাম হ’ল; লক্ষ্মীকান্ত শান্তাৰাম কুদলকাৰ (১৯৩৭-১৯৯৮) আৰু প্যাৰেলাল ৰামপ্ৰসাদ শৰ্মা (জন্ম ১৯৪০)। তেওঁলোকে ১৯৬৩ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনলৈ ৬৩৫ খন হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে সংগীত ৰচনা কৰিছিল আৰু ৰাজ কাপুৰ, দেৱ আনন্দ, বি.আৰ. যোশী, শক্তি সামন্ত, মনমোহন দেশাই, য়শ চোপ্ৰা, সুভাষ ঘাই আৰু মনোজ কুমাৰ ধৰি এই সময়ৰ প্ৰায় সকলো উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ বাবে কাম কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

লক্ষ্মীকান্ত

১৯৩৭ চনৰ ৩ নৱেম্বৰত, লক্ষ্মী পূজাৰ দিনা লক্ষ্মীকান্ত শান্তাৰাম কুদলকাৰৰ জন্ম হৈছিল। সম্ভৱতঃ, লক্ষ্মী পূজাৰ দিনা জন্ম হোৱাৰ বাবে, তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক লক্ষ্মী দেৱীৰ নামেৰে লক্ষ্মীকান্ত নাম দিছিল। সৰুতে তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হৈছিল। পৰিয়ালৰ দুৰ্বল আৰ্থিক অৱস্থাৰ বাবে তেওঁ শৈক্ষিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নাছিল। লক্ষ্মীকান্তৰ দেউতাকৰ সংগীতজ্ঞ বন্ধু এজনে লক্ষ্মীকান্ত আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভায়েকক সংগীত শিকিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। সেই অনুসৰি, লক্ষ্মীকান্তে মেণ্ডোলিন বজাবলৈ শিকিছিল আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভাতৃয়ে তবলা বজাবলৈ শিকিছিল। তেওঁ দুবছৰ প্ৰখ্যাত মেণ্ডোলিন বাদক হুছেইন আলীৰ সান্নিধ্যত কটাইছিল। তেওঁ কিছু টকা উপাৰ্জন কৰিবলৈ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় বাদ্যযন্ত্ৰ সংগীত অনুষ্ঠানৰ আয়োজন আৰু প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰিছিল। পিছলৈ, ১৯৪০ ৰ দশকত, তেওঁ বাল মুকুন্দ ইন্দোৰকাৰৰ পৰা মেণ্ডোলিন আৰু হুচনালালৰপৰা ভায়’লিন শিকিছিল।

লক্ষ্মীকান্তে ভক্ত পুণ্ডলিক (১৯৪৯) আৰু আঁখে (১৯৫০) চলচ্চিত্ৰত শিশু অভিনেতা হিচাপে চলচ্চিত্ৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ কিছু গুজৰাটী চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল।

প্যাৰেলাল

প্যাৰেলাল ৰামপ্ৰসাদ শৰ্মা (জন্ম ৩ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪০) বাবাজী নামেৰে জনাজাত এগৰাকী প্ৰখ্যাত ট্ৰাম্পেট বাদক পণ্ডিত ৰামপ্ৰসাদ শৰ্মাৰ পুত্ৰ। দেউতাকৰ অধীনত তেওঁ সংগীতৰ মৌলিক শিক্ষা লৈছিল। উত্তৰ প্ৰদেশৰ গোড়খপুৰত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। ৮ বছৰ বয়সত তেওঁ ভায়োলিন শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু দৈনিক ৮ ৰ পৰা ১২ ঘণ্টা অনুশীলন কৰিছিল। তেওঁ এন্থনি গ্ঞ্জাল্বিছ নামে এজন গোৱান সংগীতজ্ঞৰ পৰা ভায়’লিন বজাবলৈ শিকিছিল। লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলালে অমৰ-আকবৰ-এন্থনি ছবিৰ সংগীতৰ কাম কৰোঁতে, শিক্ষকগৰাকীৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাই মাই নেইম ইজ এন্থনি গ্ঞ্জাল্বিছ গীতটো সংযোগ কৰিছিল। ১২ বছৰ বয়সত, তেওঁ পৰিয়ালক আৰ্থিক সকাহ দিবলৈ ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ’ আৰু অন্যান্য ষ্টুডিঅ’ত ভায়’লিন বজাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

সংগীত দল গঠন

লক্ষ্মীকান্তে ১০ বছৰ বয়সত লতা মংগেশকাৰৰ সংগীতানুষ্ঠানত সাৰংগী বজাইছিল। লতাজী তেওঁৰ ওপৰত ইমানেই প্ৰভাৱিত হৈছিল যে অনুষ্ঠানৰ শেষত তেওঁ লক্ষ্মীকান্তৰ সৈতে কথা পাতিছিল। [4]

জনপ্ৰিয় গীত

বৰ্ষ চলচ্চিত্ৰ গীত গায়ক
১৯৬৪দৌস্তি (১৯৬৪)ৰাহী মনবা দুখ কী চিন্তামহম্মদ ৰফী
১৯৬৭মিলন (১৯৬৭)চাবন কা মহিনামুকেশ, লতা মংগেশকাৰ
১৯৬৮শাগিৰ্দদিল বিল প্যাৰ ব্যাৰলতা মংগেশকাৰ
১৯৬৯ইন্তেকামকেইছে ৰহু চুপলতা মংগেশকাৰ
১৯৬৯দৌ ৰাস্তেবিন্দিয়া চমকেগীলতা মংগেশকাৰ
১৯৭৩মনচলীহে মনচলী কহা চলীকিশোৰ কুমাৰ

বঁটা আৰু সন্মান

লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল যুটীয়ে ১৯৬৫ চনৰপৰা ১৯৯৪ চনলৈ প্ৰায় ২৫ খন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে ২৫ বাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰিছিল আৰু দৌস্তি (১৯৬৫), মিলন (১৯৬৮), জীনে কী ৰাহ (১৯৭০), অমৰ আকবৰ এন্থনি (১৯৭৮), সৰগম (১৯৮০), সত্যম শিৱম সুন্দৰম (১৯৭৯) আৰু কৰ্জ (১৯৮১) ছবিৰ বাবে সাতবাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতকাৰ যুটী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
লাভ ফৰ্মছ (উপন্যাস)

লাভ ফৰ্মছ হৈছে ২০২৫ চনত লিখা লেখিকা ক্লেয়াৰ এডামৰ উপন্যাস। যʼত বৰ্তমানৰ লণ্ডনত বাস কৰা ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ পৰা অহা অনুপ্ৰৱেশকাৰী ডনৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু ১৯৮০ চনত দত্তক লোৱাৰ বাবে এৰি দিবলগীয়া হোৱা হেৰুৱা কন্যাক বিচাৰি উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। সেই সময়ত ডনৰ বয়স আছিল ১৬ বছৰ আৰু পৰিয়ালে তেওঁক অনাকাংক্ষিত গৰ্ভধাৰণৰ পিছত ছোৱালীজনীক দত্তক লোৱাৰ বাবে এৰি দিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল।

এই উপন্যাসখন ২০২৫ চনৰ বুকাৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল, য'ত জুৰীয়ে এডামৰ মূল চৰিত্ৰ ডনৰ অন্বেষণৰ প্ৰশংসা কৰিছিল আৰু কৈছিল: "ডনৰ কণ্ঠই, ইয়াৰ সুন্দৰ আৰু নিস্তব্ধ জৰুৰীতাৰে, আজিও আমাক খেদি ফুৰে।"

কাহিনী

১৯৮০ চনত কাৰ্নিভালৰ সময়ত এজন বিদেশী পৰ্যটকৰ সৈতে এৰাতিৰ থকাৰ পিছত ষোল্ল বছৰীয়া ডন বিচপছ গৰ্ভৱতী হয়। ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ এটা ধনী আৰু প্ৰভাৱশালী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ডনৰ পিতৃ-মাতৃ এই অভাৱনীয় গৰ্ভাৱস্থাৰ বাবে অপমানিত আৰু হতাশ হয়। তাইৰ পিতৃ-মাতৃয়ে ডনক ভেনিজুৱেলাৰ এটা কনভেণ্টলৈ যোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰে, য’ত তাই ননসকলৰ তত্বাৱধানত এজনী ছোৱালী সন্তান জন্ম দিয়ে। তাৰ পিছত তাই ছোৱালীজনীক দত্তক লোৱাৰ বাবে ৰখা ননসকলক দিয়ে আৰু ডনে ট্ৰিনিদাদলৈ উভতি যায়। তাইৰ পিতৃ-মাতৃয়ে ডনক সমগ্ৰ কাণ্ডটো দমন কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে আৰু ইয়াৰ বিষয়ে খুব কমেইহে আলোচনা কৰা হয়।

চল্লিশ বছৰৰ পাছত লণ্ডনত বাস কৰা বৰ্তমান ৫৮ বছৰীয়া ডনৰ শেহতীয়াকৈ বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছে আৰু তেওঁৰ দুজন প্ৰাপ্তবয়স্ক পুত্ৰ আছে। বহু আগতেই সাধাৰণ চিকিৎসক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি এতিয়া এষ্টেট এজেণ্টৰ ৰিচেপচনিষ্ট হিচাপে কাম কৰি আছে। তেওঁ এই কেৰিয়াৰটো বাছনি কৰিছিল যাতে তাই নিজৰ পুত্ৰক ডাঙৰ-দীঘল কৰাত অধিক সময় উচৰ্গা কৰিব পাৰে। জীৱনৰ এই পৰ্যায়ত ডনে হেৰুৱা ছোৱালীজনীৰ সৈতে পুনৰ সংযোগ স্থাপনৰ এক শূন্যতা আৰু আকাংক্ষা অনুভৱ কৰে। অনলাইন এডপচন গ্ৰুপত আনৰ লগত কথা পাতি তাই নিজৰ সন্ধান আৰম্ভ কৰে। তাৰ পিছত ডনে ভেনিজুৱেলাত দত্তক লোৱা ৪২ বছৰীয়া ইটালীয় মহিলা মনিকাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰে আৰু তেওঁ ডনৰ কন্যা বুলি বিশ্বাস কৰে।

অভ্যৰ্থনা

উপন্যাসখনক সাধাৰণতে সমালোচকসকলে ভাল সমাদৰ লাভ কৰিছিল। দ্য চাণ্ডে টাইমছৰ বাবে লিখি, আৰু এডামৰ প্ৰথম উপন্যাস গোল্ডেন চাইল্ডৰ কথাও উল্লেখ কৰি জোহানা থমাছ-কৰে কয়: "এডামৰ বিশেষত্ব হ’ল তেওঁ আৱেগিকতাৰ আশ্ৰয় নোলোৱা হৃদয় বিদাৰক পাৰিবাৰিক কাহিনী লিখে।”
দ্য ফাইনেন্সিয়েল টাইমছৰ বাবে লিখি জন চেল্ফে কাহিনীভাগক পৰিচালিত কৰাত অত্যধিক মনোনিৱেশ নকৰি ডনৰ আভ্যন্তৰীণ প্ৰেৰণা আৰু অনুভৱ, চৰিত্ৰ বিকাশৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ আখ্যানত বৈশিষ্ট্যযুক্ত কৰাৰ বাবে এডামছক প্ৰশংসা কৰিছিল। চেল্ফে কয় যে উপন্যাসখন লেখকে "পৃষ্ঠীয় কাহিনীটোক সম্পূৰ্ণ গতিৰে অনুসৰণ কৰা"তকৈ "জীৱন গঠন কৰা সকলো উপাদানৰ সমৃদ্ধ প্ৰকাশ"।
দ্য গাৰ্ডিয়ানৰ বাবে লিখি জুলি মায়াৰ্ছনে কয় যে এডামে এটা চৰিত্ৰৰ অনুভৱ আৰু প্ৰেৰণা সময়ৰ লগে লগে কেনেকৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে সেই বিষয়ে ৰূপৱতীভাৱে চিত্ৰিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মায়াৰ্ছনে লগতে কয় যে উপন্যাসখনত চৰিত্ৰসমূহৰ সম্পৰ্ক আৰু কাহিনীভাগক প্ৰশংসা কৰা উপপাঠ্যৰ সৈতে সংলাপ আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উপন্যাস
ভগা খিৰিকী (চলচ্চিত্ৰ)

ভগা খিৰিকী জাহ্নু বৰুৱা পৰিচালিত ২০১৮ৰ ২৬ অক্টোবৰত মুক্তি লাভ কৰিবলগীয়া এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাৰ Purple Pebble Pictures আৰু শ্বাহনাব আলমৰ Easterly Entertainment’ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা, ডঃ মধু চোপ্ৰা আৰু শ্বাহনাব আলমে। সঙ্গীত ইবচনলাল বৰুৱাৰ। এই চলচ্চিত্ৰখনেৰে ২৫ অক্টোবৰৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব লগা দ্বিতীয় গুৱাহাটী আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ উদ্ধোধন কৰা হ’ব।

কাহিনী

==অভিনয়ত

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:২০১৮ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:জাহ্নু বৰুৱা পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ
জিৰকেদাম

কাৰ্বি ডেকা-গাভৰুহঁতৰ কৃষি কৰ্মৰ লগতে জীৱনৰ অত্যাৱশ্যকীয় কৰ্মৰ কেন্দ্ৰ হ'ল জিৰকেদাম। অসমীয়া প্ৰতিশব্দ ডেকা চাং বুলি কোৱা হয় যদিও আগতে ছোৱালীবোৰকো ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। এই জিৰকেদামৰ ডেকাসকলৰ প্ৰত্যেককে‌ জিৰপ' আৰু সমূহীয়াভাৱে জিৰছং বুলি কোৱা হয়। ছোৱালীক জিৰপী বা মাৰপী বোলা হৈছিল। গাঁৱৰ প্ৰতিঘৰৰ পৰা একোজন সভ্যৰে এই অনুষ্ঠান সংগঠিত যদিও গাঁৱৰ সকলোবোৰ ডেকাই নিশা এই চাংঘৰত শুব পাৰে।

কাৰ্বিসকলৰ সামূহিক পূজা ৰংকেৰৰ দিনটোতেই এই জিৰকেদামৰ শুভাৰম্ভণি কৰা হয়। গাওঁবুঢা ছাৰ্থেক সন্মান সহকাৰে আসন দিয়াৰ পাছত ছাৰ্থেকে কাৰ্বি -পৰম্পৰা অনুসৰি ডেকাসকলৰ মাজৰ পৰা একোজন দলপতি বা ক্লেংছাৰপো মনোনীত কৰে। ছাৰ্থেৰ ফৈদৰ ডেকাক সচৰাচৰ মনোনীত কৰা নহয়। এই জিৰকেদামৰ বাবে একুৰি ছয়জন বিষয়ববীয়াও মনোনীত কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানত থাকি সহায় কৰোঁতাসকলক (কনিষ্ঠ বা চেমনীয়া) হাজাৰ আছ বোলা হয়। জিৰকেদামৰ ঘৰ অথবা তেৰাংটো সম্পূৰ্ণ নহয় মানে ছাৰ্থেৰ চ'ৰাঘৰ অৰ্থাৎ হংফাৰ্লাঙকে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তেৰাং সদায় আহল-বহল ভিতৰতে চকুত লগাকৈ সজোৱা হয়। ৰন্ধা-বঢ়া তেৰাঙত কৰা নহয়। ডেকাসকলে ঘৰতেই খাই আহি ৰাতি শোৱে। দিনৰ কৰ্মৰত অৱস্থাত ঘৰে ঘৰে আহাৰ সংগ্ৰহ কৰি যোগান ধৰা হয়। ডেকা ল'ৰাবোৰে গাঁৱৰ প্ৰতিঘৰতে পালপাতি কৃষি কৰ্মত সহায় কৰে। নিজাববীয়াকৈ এডৰা মাটিত জুম খেতি কৰে। পাহাৰৰ গছ-বন কাটি পৰিষ্কাৰ কৰা, মাটি চহোৱা, কৃষি কাৰ্য কৰা আদি বিভিন্ন কাম-কাজৰ যেন প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ এই জিৰকেদাম। ইয়াৰোপৰি আজৰি সময়ত ল'ৰাবোৰে বাঁহ-বেতৰ কাম, ছোৱালীবোৰে সূতা কটাকে আদি কৰি বিভিন্ন কাম-কাজত ব্যস্ত হৈ পৰে। গাঁৱৰ কাৰোবাৰ অসুখ-বিসুখ হ'লে সেৱা -শুশ্ৰূশা কৰা, পূজা -পাতলত সহায়-সহযোগিতা কৰা, প্ৰয়োজনীয় খাদ্য-সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা গাঁৱৰ বিভিন্ন উন্নয়নৰ কাম কৰা, একেলগে বালি ভোজ খোৱা, নিজ গাঁও বা অঞ্চলৰ নিৰাপত্তাৰ ব্যৱস্থা কৰাকে আদি কৰি বিভিন্ন দিনত জিৰকেদামে সেৱা আগবঢ়াইছিল।

গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুসকলে আগতে তিনি বছৰ এই জিৰকেদামৰ সদস্য হোৱাৰ নিয়ম বাধ্যতামূলক আছিল। তিনি বছৰৰ মূৰত নতুন সদস্যৰে জিৰকেদামৰ কাৰ্যনিৰ্বাহ ছাৰ্থেয়ে গঠন কৰি দিছিল। বিয়া-বাৰু জিৰকেদামৰ তিনি বছৰীয়া অভিজ্ঞতা লাভৰ অন্ততহে পাতিব পাৰিছিল। অৱশ্যে ক্লেংছাৰপোৰ অনুমতি সাপেক্ষে মাজতেও বিয়া অনুষ্ঠিত হ'ব পাৰে। নিয়মানুৱৰ্তিতা, শৃংখলাবদ্ধতা আৰু অনুশাসনপ্ৰিয়তা জিৰকেদামৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। কেংছাৰপোৰ দায়িত্ব আৰু গুৰুত্বও সেয়ে সৰ্বাধিক। অৱশ্যে ছাৰ্থেৰ দিহা-পৰামৰ্শতো গুৰুত্ব দিয়া হয়। ছাৰ্থেৰ অনুপস্থিতিত ডেকা গাওঁবুঢ়া বা ৰিছ'বাছাই কামখিনি চম্ভালে। আজিকালি ছোৱালীক তেৰাঙত প্ৰৱেশৰ অনুমতি দিয়া নহয় বাবে এই ৰিছ'বাছাৰ পত্নীয়ে তেৰাঙৰ পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা দিশটো চোৱা-চিতা কৰে।

মুঠৰ ওপৰত জিৰকেদাম হ'ল কাৰ্বিসকলৰ গণতান্ত্ৰিক প্ৰমূল্যবোধ আৰু সামূহিক সংষ্কৃতিবোধৰ এক প্ৰকৃষ্ট উদাহৰণ।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কাৰ্বি জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
যোগেশ্বৰ দত্ত

যোগেশ্বৰ দত্ত এজন ভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা। তেওঁ ২০১২ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত পুৰুষৰ ৬০ কেজি ফ্ৰীষ্টাইল মল্লযোদ্ধত একটি ব্ৰঞ্জ পদক জয় কৰিছিল।

কৰ্মজীৱন

যোগেশ্বৰ দত্ত হাৰিয়ানাৰ চনিপত জিলাৰ বাসিন্দা। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ শিক্ষকতা কৰে। আঠ বছৰ বয়সৰ পৰা তেওঁ মল্লযোদ্ধ অভ্যাস আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ অনুপ্ৰেৰণা আছিল তেওঁৰ গাঁৱৰ বলৰাজ পাহুৱাল। পিছত তেওঁ প্ৰশিক্ষক ৰামফলৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লয়।

২০০৩

যোগেশ্বৰ ২০০৩ কমনৱেলথ মল্লযোদ্ধ চেম্পিয়নশ্বিপত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে।

২০০৪ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক

২০০৪ এথেন্স গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৫৫ কেজি মল্লযোদ্ধত অংশ গ্ৰহণ কৰি তেওঁ ১৮তম স্থান অধিকাৰ কৰে।

২০০৬ এছিয়ান গেমচ

২০০৬ দোহা এছিয়ান গেমচত অংশ লোৱাৰ ন-দিন আগত যোগেশ্বৰৰ পিতৃবিয়োগ হয়। এই প্ৰতিযোগিতাত আঁঠুত দুখ পায়ো ৬০ কেজি শাখাত তেওঁ ব্ৰঞ্জ পদক জয় কৰিব সক্ষম হয়।

২০০৮ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক

এইটো আছিল যোগেশ্বৰৰ দ্বিতীয় অলিম্পিক। তেওঁ ৬০ কেজি শাখাত অংশ লয়। ২০০৮ জেজু চিটি এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপত স্বৰ্ণ পদক জয় কৰি তেওঁ এই অলিম্পিকত অংশ লোৱাৰ সুযোগ পায়। ২০০৮ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত যোগেশ্বৰে প্ৰথম ৰাউণ্ডত বিদায় লবলগীয়া হয়। তেওঁ তাত নবম স্থান পাইছিল।

২০১০ কমনৱেলথ গেমচ

২০১০ দিল্লী কমনৱেলথ গেমচত যোগেশ্বৰ ভাৰতৰ হৈ স্বৰ্ণ পদক জয় কৰে।

২০১২ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক

২০১২ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত যোগেশ্বৰ পুৰুষৰ ৬০ কেজি বিভাগত ব্ৰঞ্জ পদক পায়। তেওঁ উক্ত অলিম্পিকত পদকজয়ী পঞ্চম গৰাকী ভাৰতীয়।

সন্মান

ৰাষ্ট্ৰীয়

পদ্মশ্ৰী (২০১৩), ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান।
ৰাজীৱ গান্ধী খেলৰত্ন বঁটা (২০১২), ভাৰতৰ ক্ৰীড়া জগতৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মল্লযোদ্ধা
শ্ৰেণী:অলিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়
শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শুৱালকুছি

শুৱালকুছি অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ অন্তৰ্গত এখন লোকপিয়ল নগৰ। ই গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰায় ৩৫ কিলোমিটাৰ দূৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰপাৰে অৱস্থিত। শুৱালকুছিত অসংখ্য হাতেবোৱা কাপোৰৰ উদ্যোগ থকা বাবে ইয়াক "অসমৰ মানচেষ্টাৰ" (Manchester of Assam) বুলি কোৱা হয়। কামৰূপ জিলাৰ এই খণ্ডটোৰ মাটিকালি প্ৰায় ৯০ বৰ্গকিলোমিটাৰ।

ইতিহাস:

প্ৰাক্-আহোম যুগৰ পৰাই বিখ্যাত শুৱালকুছিৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে আহোম বুৰঞ্জীত কিছু ঐতিহাসিক তথ্য পোৱা যায়। চাওফা ছ্যুচেংফা (১৬০৩-১৬৪১) ওৰফে প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত বৰবৰুৱা বিষয়বাব খোৱা মোমাই তামুলী বৰবৰুৱাই যিসমূহ উল্লেখযোগ্য কাম কৰিছিল তাৰ ভিতৰত শুৱালকুছিত তাঁতী কিছুমানক স্থাপন কৰা কাৰ্য্য উল্লেখযোগ্য। হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিনৰ আসাম বুৰঞ্জীত এই সম্পৰ্কে উল্লেখ আছে যে, "ও কামৰূপতো দক্ষিণপাৰৰ পৰা আৰু আন ঠাইৰো তাঁতীসকলক নি শুৱালকুছিত পাতিলে।" এই সম্পৰ্কে ৰক্তিম ৰঞ্জন শইকীয়াই তেওঁৰ প্ৰাক্-ঔপনিৱেশিক অসমৰ অৰ্থনৈতিক ইতিহাস নামৰ গ্ৰন্থখনত লিখিছে যে, "ইয়াৰ পৰা নামনি অসমক লৈ মোমাই তামুলীৰ পৃথক অৰ্থনৈতিক পৰিকল্পনা থকাৰ কথা অনুমান কৰিব পাৰি। কিন্তু কিছুদিনৰ পাছত কামৰূপ পুনৰ মোগলে দখল কৰাত বোধ হয় এই জল্পনা-কল্পনাৰ ওৰ পৰিছিল।" মনকৰিবলগীয়া কথা যে, চাওফা ছ্যুপাতফা ওৰফে গদাধৰ সিংহ(১৬৮১-১৬৯৬)ৰ আগলৈকে সময়ে-সময়ে গুৱাহাটী খণ্ড মোগলৰ অধীনলৈ গৈছিল। মোগলৰ অধীনতো এই শুৱালকুছিয়ে বাণিজ্যিক বিকাশৰ সুবিধা পাইছিল। ইয়াৰ পাছতে আহোম ৰজা গদাধৰ সিংহই ইটাখুলি ৰণত মোগলক শেষ বাৰৰ বাবে পৰাস্ত কৰাৰ পাছত পুনৰ আহোমৰ অধীনত শুৱালকুছিয়ে বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ ৰূপে প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰে। অষ্টাদশ শতিকাৰ মাজভাগত অসমলৈ অহা Jean Baptiste Chevalier নামৰ ভ্ৰমনকাৰীজনে তেওঁৰ গ্ৰন্থত সেই সময়ত শুৱালকুছিয়ে পাট কাপোৰৰ বাবে প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰি থৈ গৈছে।

ৰেচম কেন্দ্ৰ

শুৱালকুছি অসমৰ প্ৰধান ৰেচম কেন্দ্ৰ। ইয়াত তৈয়াৰ হোৱা মুগা, এৰী আৰু পাটৰ কাপোৰ বিখ্যাত। এইবোৰ কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা মেখেলা চাদৰ আৰু গামোচাৰ অসমৰ বাদেও ভাৰতৰ আন ঠাইতো চাহিদা আছে। ঠাইখনৰ গড় উচ্চতা ।

জনগাঁথনি

২০০১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়লমতে শুৱালকুছিৰ জনসংখ্যা ১৪,১২৯জন। পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়োৰে হাৰ ৫০% । লোকসকলৰ গড় স্বাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮২% যিটো ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গড় ৫৯.৫%তকৈ বেছি। পুৰুষৰ স্বাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৮% আৰু মহিলাৰ ৭৬% । শুৱালকুছিৰ জনসংখ্যাৰ ৬%ৰ বয়স ছয়বছৰতকৈ কম।

বনাঞ্চল

শুৱালকুছিৰ ওচৰত শুৱালকুছি বনাঞ্চল অৱস্থিত। কেটেলা পহু, সুগৰী পহু, শহা পহু, শিহু, ৰিচাছ বান্দৰ আদিৰ লগতে ইয়াত স্থানীয় আৰু পৰিভ্ৰমী চৰাই পোৱা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

বহিঃসংযোগ

শুৱালকুছিৰ আনুষ্ঠানিক ৱেবছাইট
শুৱালকুছি

শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
শ্ৰেণী:কামৰূপ জিলা
হৰিদত্ত

হৰিদত্ত (আনুমানিক ৬৮৩ খ্ৰীষ্টাব্দ) ভাৰতৰ কেৰালাৰ এজন জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী-গণিতজ্ঞ আছিল, যিজনক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ গণনাৰ পৰহিতা ব্যৱস্থাৰ প্ৰচাৰক বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই গণনা ব্যৱস্থা কেৰালা আৰু তামিলনাডুত বহুলভাৱে জনপ্ৰিয়। কিংবদন্তি অনুসৰি হৰিদত্তই ৬৮৩ খ্ৰীষ্টাব্দত অনুষ্ঠিত হোৱা মমনকম উপলক্ষে পৰহিতা ব্যৱস্থা প্ৰচাৰ কৰিছিল। ভাৰতপুঝা নদীৰ পাৰৰ তিৰুন্নাৱায়াত ১২ বছৰ ধৰি অনুষ্ঠিত হোৱা এক উৎসৱ আছিল মমনকম।

আৰ্যভট্ট গণনাৰ সমাধান আৰু সংখ্যাৰ কটাপায়দী ব্যৱস্থা ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰিও হৰিদত্তৰ স্বকীয় অৱদান হৈছে চন্দ্ৰ আৰু অন্যান্য গ্ৰহৰ গড় আৰু সত্য অৱস্থান, বেগ আদিৰ মানসমূহৰ পৰা পোৱা সংশোধনসমূহৰ সৈতে তেওঁ প্ৰৱৰ্তন কৰা আৰ্যভটৰ ধ্ৰুৱক। এই সংশোধনক শকব্দ-সংস্কাৰ বোলা হয়, কাৰণ ই শক যুগত ৪৪৪ চনৰ আৰ্যভট্টৰ তাৰিখৰ পৰা প্ৰযোজ্য হৈছিল, যি তাৰিখত তেওঁৰ ধ্ৰুৱকসমূহে সঠিক ফলাফল দিছিল।

পৰহিতা ব্যৱস্থা

হৰিদত্তই প্ৰৱৰ্তন কৰা গণনাৰ পৰহিতা ব্যৱস্থাটো আছিল আৰ্যভট্টই প্ৰৱৰ্তন কৰা ব্যৱস্থাটোৰ সৰলীকৰণ। হৰিদত্তই তলত দিয়া সৰলীকৰণসমূহ প্ৰৱৰ্তন কৰে। এই ব্যৱস্থাটোক পৰহিতা অৰ্থাৎ সাধাৰণ মানুহৰ বাবে উপযোগী বুলি কোৱা হৈছিল, কাৰণ ই জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ গণনা সৰল কৰি তুলিছিল আৰু সাধাৰণ ব্যক্তিৰ বাবেও ইয়াক অনুশীলনৰ বাবে সুলভ কৰি তুলিছিল।

হৰিদত্তই আৰ্যভট্টে ব্যৱহাৰ কৰা সংখ্যাগত প্ৰতীকবাদৰ পৰা বিৰত থাকি তাৰ ঠাইত অধিক নমনীয় “কটাপায়াদী ব্যৱস্থা’’ ব্যৱহাৰ কৰিলে। এই ব্যৱস্থাত আখৰেৰে অংকক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয় আৰু এই আখৰবোৰৰ সহায়ত তাৰ পিছত নিৰ্দিষ্ট সংখ্যা বুজাবলৈ অৰ্থপূৰ্ণ শব্দ আৰু বাক্য উদ্ভাৱন কৰা হয়। এই শব্দ আৰু বাক্যবোৰ বহুত কম কষ্ট কৰি মনত ৰাখিব পৰা গ’ল।
ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ গণনাত দীঘলীয়া সংখ্যা জড়িত আছিল, যিয়ে কেইবাটাও অলৌকিক বস্তুৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন পৰিমাপক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে; যিবোৰ মহাযুগৰ ৪,৩২০,০০০ বছৰৰ সময়ছোৱাৰ বাবে প্ৰযোজ্য। এই বৃহৎ সংখ্যাৰ গণনা এৰাই চলিবলৈ হৰিদত্তই ৫৭৬ বছৰ বা ২১০,৩৮৯ দিনৰ (যিটো মহাযুগৰ ১/৭৫০০ তম অংশ) ধীজাগন্নুপুৰ-যুগ নামৰ সৰু যুগ এটাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল আৰু এই উপ-যুগৰ বাবে কেইবাটাও গ্ৰহৰ গড় গতিৰ শূন্য সংশোধন সঠিকভাৱে নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। তাৰ পিছত এই সংশোধনসমূহৰ সহায়ত যিকোনো তাৰিখৰ গড় গ্ৰহ গণনা কৰা হৈছিল।

কৰ্ম

হৰিদত্তৰ ৰচনা হিচাপে পণ্ডিতসকলে মাত্ৰ দুখন গ্ৰন্থহে চিনাক্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তাৰে এটা গ্ৰহচৰণীবন্ধন নামৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ পৰহিতা ব্যৱস্থাৰ গণনাৰ মূল হাতপুথি। এই কথা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল কে.ভি. শৰ্মাই আৰু ১৯৫৪ চনত ই প্ৰকাশ পাইছিল। মহামৰ্গনিবন্ধন শীৰ্ষক হৰিদত্তৰ আনখন গ্ৰন্থ এতিয়া পাবলৈ নাই।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
চামগুৰি

চামগুৰি অসমৰ নগাঁও জিলাৰ বাজিয়াগাঁও তহচিলত অৱস্থিত এখন গাঁও। নগাঁও জিলা সদৰৰ পৰা প্ৰায় ১৯ কিলোমিটাৰ পূবে আৰু ৰাজ্যৰ ৰাজধানী দিছপুৰৰ পৰা ১৩৩ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। কলং নদী আৰু দিজু নদী ইয়াৰ কাষেৰে বৈ গৈছে।

অৰ্থনীতি

এই গাঁওখনৰ লোকসকলে খেতি, পশুপালন, ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় আদি বিভিন্ন বৃত্তিত নিয়োজিত হৈ আছে। গাঁওখনৰ নিজা স্থানীয় শাসন ব্যৱস্থা আছে।

ৰাজনীতি

চামগুৰি, চামগুৰি বিধানসভা সমষ্টি আৰু কলিয়াবৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অংশ।

জনসংখ্যা

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি সমাগুৰিত মুঠ জনসংখ্যা ১১৪৬জন আৰু ২৫৬টা পৰিয়াল আছে। মুঠ জনসংখ্যাৰ ৪৮.৫% মহিলা জনসংখ্যা। গাঁওখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৮.৩%, মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৪২.২%। গাঁওখনত অনুসূচিত জনজাতি (৩৪.৪%) আৰু অনুসূচিত জাতি (১১.২%)ৰ জনসংখ্যা যথেষ্ট। সমগুৰিত শ্ৰমিক জনসংখ্যা ৩৯.৫%।

উল্লেখ্যযোগ্য ঠাইসমূহ

চামগুৰি আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা গাঁওসমূহৰ স্থানীয় জনসাধাৰণৰ শৈক্ষিক আৰু স্বাস্থ্যসেৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰি অঞ্চলটোত কেইবাখনো বিদ্যালয় আৰু স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছে।

চামগুৰিৰ কথিত ভাষা অসমীয়া আৰু বাংলা, আৰু স্থানীয় সময় মণ্ডল ভাৰতীয় মানক সময় (IST UTC+5:30)। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৭০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত এই গাঁওখন।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও

বাহ্যিক সংযোগ
মৃণাল সেন

মৃণাল সেন (১৪ মে' ১৯২৩ – ৩০ ডিচেম্বৰ ২০১৮) এজন প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় বাঙালী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, আৰু লেখক। ১৯২৩ চনৰ ১৪ মে’ত মৃণাল সেনৰ জন্ম হৈছিল পূৰ্ববংগৰ এখন চহৰ ফৰিদপুৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশ)ৰ বৈদ্য ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত। ফৰিদপুৰত থাকোঁতে তেওঁ তাতেই হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ অধ্যয়নৰ বাবে কলকাতালৈ আহি স্কটিছ চাৰ্চ কলেজ আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে। ছাত্ৰাৱস্থাতে‍ তেওঁ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংস্কৃতিক শাখাত যোগদান কৰে। অৱশ্য‍ে তেওঁ কেতিয়াও কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সদস্য হোৱা নাছিল। চল্লিছৰ দশকত তেওঁ সমাজবাদী সংগঠন আইপিটিএ (ইণ্ডিয়ান পিপলছ থিয়েটাৰ এছ’চিয়েচন)ত যোগদান কৰে, আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ সমভাৱাপন্ন লোকৰ কাষ চাপিছিল। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰ পিছত তেওঁ সাংবাদিক, ঔষধ বিক্ৰেতা, চলচ্চিত্ৰৰ শব্দ কলাকুশলী হিচাপে কাম কৰিছিল।

উক্তি‍

“খণ্ডহৰ এক অভিযানৰ গল্প; ক্ষণিকৰ সাক্ষাৎ আৰু তাৰ পৰিণতিত গঢি় উঠা আনুগত্য আৰু বিশ্বাসঘাতকতা, আকৰ্ষণ আৰু পলায়ন, ভ্ৰম আৰু নিষ্ঠুৰতাৰ জটিল সম্পৰ্ক, যাৰ সকলোখিনি‍ সংঘটিত হয় মিলনৰ এক এক ধ্বংসস্তূপৰ মাজত।”

"মই এক সামাজিক প্ৰাণী, আৰু সেইবাবেই মই মোৰ চৌপাশৰ বস্তুবোৰৰ প্ৰতি প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰোঁ – মই ইয়াৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱৰ পৰা সাৰি যাব নোৱাৰোঁ। যেতিয়া মই এজন পুৰুষ আৰু এগৰাকী মহিলাৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে‍ এখন ছবি নিৰ্মাণ কৰোঁ তেতিয়া মই সম্পৰ্কটোক বৃহত্তৰ প্ৰেক্ষাপটত বুজিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ।"

"একৰ ভিতৰত সামূহিক ইচ্ছা পূৰণৰ কথা কোৱা উচিত নহয়, বৰঞ্চ একৰ ভিতৰত এজনৰ সন্দেহ আৰু সংকটৰ কথা কোৱা উচিত। আৰু একৰ সংকটৰ মাজেৰে সমাজৰ আত্মিক সংকটৰ কথা কোৱা। ১৯৭৯ চনৰ পৰাই সেইটো কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ, মোৰ নিজৰ কথা, নিজৰ সন্দেহ, সংকট আৰু বৈপৰীত্যৰ কথা কৈছোঁ, আৰু সেই সকলোবোৰৰ আঁৰত এটা নতুন বুজাবুজি, এনে এক উপলব্ধি য'ত মই বিশ্বাস, প্ৰত্যয়, ঐক্য আৰু একেলগে থকাৰ আভাস বিচাৰি পাওঁ।"

“মই কুৰোছাৱা নহয়, মই সত্যজিৎ ৰায় নহয়, মই গডাৰ্ড নহয়, যিসকলে স্কেচ অংকন কৰাত বিশ্বাস কৰে। মই তেনেকুৱা কৰিব নোৱাৰোঁ। ৰেখা এডালো আঁকিব নোৱাৰোঁ। মোৰ চিনেমা এক প্ৰকাৰৰ থিছিছ।"

“... বাংলা ছবিত যি সংকটৰ কথা কোৱা হৈছে অৰ্থাৎ আৰ্থিক সংকট অৰ্থাৎ জনপ্ৰিয়তাৰ অভাৱত যি সংকট আহিছে – সেই সংকট দূৰ কৰিবলৈ প্ৰথমে যি কৰণীয় সেয়া হ'ল – ১) কম টকাত ছবি কৰা অৰ্থাৎ স্টাৰ চি‍স্টমক বৰ্জন কৰা আৰু অকাৰণ, অহেতুক, অসংগত জাকজমক বৰ্জন কৰা; ২) চলচ্চিত্ৰৰ বজাৰৰ পৰিধি বৃদ্ধি কৰা অৰ্থাৎ আঞ্চলিক সীমা অতিক্ৰমি‍ বাহিৰলৈ‍ যোৱাৰ চেষ্টা কৰা।”

"ভাৰতৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিৱেশলৈ চাই বহুতে ৰাজনৈতিক ছবি নিৰ্মাণ কৰাটো অসম্ভৱ বুলি ভাবে। এই প্ৰেক্ষাপটত আপুনি ৰাজনৈতিক ছবি নিৰ্মাণ কৰিব নে ৰাজনীতি বিষয়ক ছবি নিৰ্মাণ কৰিব?”

মৃণাল সেন সম্পৰ্কে উক্তি

"দেউতাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ টেবুল খুঁচৰি‍ থাকোঁতে বহী এখন পালোঁ, তাত এটা শাৰী লিখা। কেতিয়া লিখা হৈছিল নাজানো, কিন্তু বিগত কেইমাহমানৰ ভিতৰত লিখা হ'ব লাগিব। এটা শাৰী - তুমি কুশলে আছানে? মই কুশলে নাই৷"

“সত্যজিৎ সমন্বিত, সুষম, শীলিত, কমনীয়। ঋত্বিক মন্থৰ, তীব্ৰ, শিথিল, অনমনীয়। আনহাতে‍ মৃণাল দ্ৰুত, তীক্ষ্ণ, তৎপৰ আৰু নমনীয়।”

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি