ইণ্ডোনেছিয়াৰ নাৰী

বৰ্তমান ইণ্ডোনেছিয়াত মহিলা ৰ ভূমিকা বহু কাৰণত প্ৰভাৱিত হৈছে, তাৰে ভিতৰত আধুনিকীকৰণ বৃদ্ধি, গোলকীকৰন, শিক্ষাৰ উন্নতি আৰু প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি আদিও অন্তৰ্ভুক্ত।
বহুতো ইণ্ডোনেছিয়া মহিলাই ব্যক্তিগত, পেছাদাৰী আৰু পৰিয়ালৰ সৈতে জড়িত প্ৰয়োজনীয়তা আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে কৃষি কাম কৰিবলৈ টাউনশ্বিপত থকাৰ পৰিৱৰ্তে চহৰত বাস কৰিবলৈ বাছি লয়। এই মহিলাসকলে ইণ্ডোনেছিয়ান সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাগত নিৰ্দেশনাৰ পৰা আঁতৰি আহিছে, য'ত মহিলাসকলে সৰল আৰু কেৱল পত্নী আৰু মাতৃ হিচাপে কাম কৰে। বৰ্তমান ইণ্ডোনেছিয়াৰ মহিলাসকলেও ৰাষ্ট্ৰীয় উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ সক্ৰিয়ভাৱে আগবাঢ়িছে, আৰু সংগঠনৰ সক্ৰিয় সদস্য হিচাপে কাম কৰি আছে যিয়ে মহিলাৰ বিষয় আৰু উদ্বেগসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে আৰু কাম কৰে।

ইতিহাস

ইণ্ডোনেছিয়াৰ সমাজত মহিলাসকলে পৰিয়ালৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। গ্ৰাম্য থলুৱা সমাজত কিছুমান বিশেষ পদ যেনে দুকুন বেৰানাক (পৰম্পৰাগত ধাত্ৰী), পৰম্পৰাগত চিকিৎসক, আচাৰ-ব্যৱহাৰকাৰী, শ্বেমান আদি পদত প্ৰায়ে মহিলাসকলে গ্ৰহণ কৰে। হিন্দু, বৌদ্ধ, ইছলাম, খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ কিছু পৰিমাণে পিতৃতান্ত্ৰিক সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতো তেওঁলোকৰ ভূমিকা হ্ৰাস পোৱা যেন লাগিলেও বিশেষকৈ পৰিয়ালৰ ভিতৰত নাৰীয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবীত অধিষ্ঠিত হৈ আছে।
]],মাজাপাহিত ৰ ৰাণী, পাৰ্বতী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
বালিন সমাজত পৰম্পৰাগতভাৱে মহিলাসকলে বিশেষকৈ পাৰিবাৰিক আৰু অৰ্থনৈতিক জীৱনৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। পৰম্পৰাগত মূল্যবোধৰ দ্বাৰা বালিন মহিলাসকলক পৰিয়ালৰ ভিতৰত ভাৰসাম্য আৰু সম্প্ৰীতি গঢ়ি তোলা আৰু উচ্চমানৰ সন্তান উৎপাদনৰ বাবে দায়বদ্ধ কৰা সত্ত্বেও, দ্ৰুত পৰিৱৰ্তিত সমাজত তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক ভূমিকা বৃদ্ধি পাইছে।বালিৰ মহিলাসকলে ঘৰৰ বাহিৰত অৰ্থনৈতিক কাম-কাজ চলোৱাটো সাধাৰণ কথা; এইদৰে বালিৰ পৰম্পৰাগত বজাৰসমূহ ব্যৱসায় চলোৱা মহিলাৰে ভৰি থাকে।
মিনাংকাবাউ লোকসকলক মাতৃতন্ত্ৰ আৰু মেট্ৰিলিনিয়াল সংস্কৃতি প্ৰয়োগ কৰা কেইখনমান পৰম্পৰাগত সমাজৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে জনা যায়, য'ত সম্পত্তি আৰু পৰিয়ালৰ নাম মাতৃৰ পৰা কন্যালৈ উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে পোৱা যায় আৰু পত্নীৰ ঘৰত স্বামীক "অতিথি" হিচাপে গণ্য কৰা হয়।[6] ইয়াৰ সংস্কৃতিয়ে এগৰাকী বিশিষ্ট ঐতিহাসিক নাৰী ব্যক্তিত্ব বুণ্ডো কাণ্ডুৱাঙকো স্বীকৃতি দিয়ে, যি মিনাংকাবাউ সমাজৰ মাতৃপুৰুষ। আজি বুণ্ডো কাণ্ডুৱাঙে মিনাংকাবাউ সমাজৰ আদাত (পৰম্পৰা)ত শ্ৰদ্ধা কৰা মহিলা বয়োজ্যেষ্ঠসকলে গঠিত পৰম্পৰাগত প্ৰতিষ্ঠানটোক বুজায়।

২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কাৰ্তিনী বিদ্যালয়।

ইণ্ডোনেছিয়াৰ ইতিহাসত কিছুমান বিশিষ্ট মহিলাৰ ৰেকৰ্ড আছে যিয়ে নিজৰ সমাজৰ ভিতৰত যথেষ্ট ক্ষমতা আৰু প্ৰভাৱ ৰাখিছিল আৰু প্ৰয়োগ কৰিছিল, যদিও সাধাৰণতে কেৱল অভিজাত শাসক শ্ৰেণীৰ বাবে সংৰক্ষিত। ইয়াৰ ভিতৰত কলিংগা ৰাজ্যৰ ৰাণী শিমা (প্ৰায় সপ্তম শতিকা), মাতাৰাম ৰাজ্যৰ প্ৰমোধৱৰ্ধনী (প্ৰায় নৱম শতিকা), মাতৰাম ইছিয়ান বংশৰ ইছিয়ান টুংগাৱিজয়া (প্ৰায় দশম শতিকা), বালিৰ মহেন্দ্ৰদত্ত (প্ৰায় দশম শতিকা), কেন দেদেছ সিংসাৰীৰ (প্ৰায় ত্ৰয়োদশ শতিকা), মাজাপাহিতৰ ৰাণী (প্ৰায় ত্ৰয়োদশ-১৫ শতিকা); গায়ত্ৰী ৰাজপত্নী, ত্ৰিভুৱনা উইজয়াতুংগদেৱী আৰু সুহিতা। জাভাত ইছলামৰ আগমনৰ পিছত জেপাৰাৰ ৰাতু কালিন্যমত এগৰাকী উল্লেখযোগ্য মহিলা নেত্ৰীও আছিল। আচেহৰ চুলতানানেও এই অঞ্চলত শাসন কৰা কেইবাখনো চুলতানা লিপিবদ্ধ কৰিছিল। ইণ্ডোনেছিয়াই ডাচ ঔপনিৱেশিকতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া কেইবাগৰাকীও ঐতিহাসিক জাতীয় নায়িকাক স্বীকৃতি দিছে; অন্যান্যৰ ভিতৰত আছে নী আগেং চেৰাং, মাৰ্থা ক্ৰীষ্টিনা টিয়াহাহু, কাট ন্যাক ধিয়েন আৰু কাট ন্যাক মেউটিয়া।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ঔপনিৱেশিক ডাচ ইষ্ট ইণ্ডিজত নাৰী মুক্তি আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল, যেতিয়া উচ্চবৰ্গৰ থলুৱা মহিলাৰ মুষ্টিমেয় মহিলাই নাৰীৰ অধিকাৰ আৰু নাৰীৰ শিক্ষাৰ পোষকতা কৰিছিল। এই মহিলাৰ অধিকাৰৰ পথ প্ৰদৰ্শক হ'ল জেপাৰাৰ কাৰ্তিনি আৰু বাণ্ডুঙৰ দেৱী সাৰ্টিকা, যি দুয়োজনে ছোৱালীৰ বাবে এখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল।

মহিলাৰ অধিকাৰ

ইণ্ডোনেছিয়াই ১৯৮০ চনত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য দূৰ কৰাৰ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰে আৰু ১৯৮৪ চনত অনুমোদন জনায়

বিঘিনি আৰু শ্বৰীয়ত

ইণ্ডোনেছিয়াৰ বহু ঠাইত মহিলা আৰু ছোৱালীক হিজাব পিন্ধিবলৈ বাধ্য কৰা নিয়ম স্কুল আৰু চৰকাৰী কাৰ্যালয়ত ক্ৰমান্বয়ে প্ৰযোজ্য হৈছে।
আচে প্ৰদেশত শ্বৰীয়া আইন সম্পূৰ্ণৰূপে কাৰ্যকৰী কৰিছে,য'ত সকলো মুছলমান মহিলাই হিজাব নামেৰে জনাজাত পৰম্পৰাগত মূৰ ঢাকিব লাগিব, আৰু বিবাহৰ বাহিৰত বিপৰীত লিংগৰ সৈতে ভ্ৰাতৃত্ববোধ নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। 

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী