আৰবৰ লোকনৃত্য

আৰবৰ লোকনৃত্য, যাক প্ৰাচ্য নৃত্য, মধ্যপ্ৰাচ্যৰ নৃত্য আৰু পূবৰ নৃত্য বুলিও কোৱা হয়, সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ আৰবসকলৰ পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। লোককথাভিত্তিক, ধ্ৰুপদী আৰু সমসাময়িক, এই তিনিটা মূল শৈলীৰ উপৰি আৰব নৃত্যৰ আৰু বহুতো ভিন্ন শৈলী আছে। উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ পৰা মধ্যপ্ৰাচ্যলৈকে সমগ্ৰ আৰব অঞ্চলত ইয়াক পৰিৱেশন আৰু উপভোগ কৰা হয়।

"আৰবী নৃত্য" শব্দটো প্ৰায়ে বেলী নৃত্যৰ সৈতে জড়িত। কিন্তু পৰম্পৰাগত আৰব নৃত্যৰ বহুতো শৈলী আছে আৰু ইয়াৰে বহুতৰে ইতিহাস বহু পুৰণি। এইবোৰ লোক নৃত্য হ’ব পাৰে, বা এসময়ত অনুষ্ঠান হিচাপে বা মনোৰঞ্জনৰ দৃশ্য হিচাপে পৰিবেশন কৰা নৃত্য হ’ব পাৰে আৰু কিছুমান ৰাজকীয় দৰবাৰত পৰিবেশন কৰা হ’ব পাৰে। মৌখিক কাহিনী কোৱা, কবিতা আবৃত্তি আৰু সংগীতৰ সংমিশ্ৰণৰ আৰব ইতিহাসত দীৰ্ঘদিনীয়া পৰম্পৰা আছে। আৰব পৰম্পৰাগত নৃত্যসমূহৰ ভিতৰত বেলী নৃত্য, আৰ্দা আৰু ডাবকে আদি উল্লেখযোগ্য।

প্ৰবাসী আৰবসকলৰ মাজত এতিয়াও পৰম্পৰাগত নৃত্য জনপ্ৰিয় আৰু সমগ্ৰ বিশ্বৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় লোকনৃত্য গোটসমূহলৈও সফলতাৰে ৰপ্তানি কৰা হৈছে। সকলো নৃত্যশিল্পীয়ে নিজৰ সংস্কৃতিৰ ইতিহাসক মূৰ্ত কৰি তুলিবলৈ আৰু নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ কাহিনী ক’বলৈ পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে।

ইতিহাস

ঐতিহাসিকভাৱে আৰবী সংস্কৃতিত নৃত্য সদায় এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈ আহিছে। আৰব বিশ্বত উপভোগ কৰা বিভিন্ন সামাজিক নৃত্যৰ কিছুমান উদাহৰণ হ'ল দেবকে (আৰবী: دبكة, বানান ডাবকেহ), ৰকছ বালাদি (আৰবী: بلدي, ৰোমানীকৃত: baladī; ), আৰু ধৰ্মীয় পবিত্ৰ নৃত্য।

স্পেইন আৰু আইবেৰিয়ান উপদ্বীপত বিদেশী নৃত্যৰ ধাৰণাটো সমগ্ৰ ইছলামিক যুগতেই আছিল আৰু কেতিয়াবা দাসত্ত্বকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। যেতিয়া উমাইয়াদসকলে স্পেইন জয় কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে বাস্ক গায়ক আৰু নৃত্যশিল্পীক মধ্যপ্ৰাচ্যৰ শৈলীৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে ডামাস্কাছ আৰু ইজিপ্তলৈ পঠিয়াইছিল। এই নৃত্যশিল্পীসকলক আল-আন্দালুছিয়ান নৃত্যশিল্পী হিচাপে পৰিচিত হ’বলৈ ধৰিলে। তত্ত্ব অনুসৰি স্পেনিছ জিপ্সীৰ নৃত্যৰ সৈতে আল-আন্দালুছ শৈলীৰ সংমিশ্ৰণৰ ফলত ফ্লেমেংকোৰ সৃষ্টি হয়।

উমাইয়াদ, আব্বাছিদ আৰু ফাতিমিদ খলিফাসকলৰ দৰবাৰী আনন্দৰ ভিতৰত আছিল বেলী নৃত্য, শ্বায়েৰী, গান গোৱা। বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ সকলো প্ৰান্তৰ পৰা বেলি ডান্সাৰ আৰু গায়কক মনোৰঞ্জনৰ বাবে পঠিওৱা হৈছিল। ১৭৯৮ চনত ইজিপ্ত আৰু ছিৰিয়াত ফৰাচী অভিযানৰ সময়ত ইউৰোপীয়সকলে আৰব জগত, প্ৰতিখন দেশৰ লোকনৃত্য আৰু সংগীতৰ প্ৰতি আগ্ৰহী আছিল।

১৯ শতিকাৰ মাজভাগত আৰব বিশ্বৰ পূব দিশ; আৰব, ইজিপ্ত, লেভেণ্ট আৰু মেছ’পটেমিয়াক সামূহিকভাৱে ‘আল শ্বাৰক’ বা ‘মাছৰেক’ বুলি কোৱা হৈছিল; অৰ্থাৎ 'পূব'। মধ্যপ্ৰাচ্যই প্ৰাচ্যবিদ বুলি বৰ্ণনা কৰা ইউৰোপীয় চিত্ৰশিল্পী আৰু লেখকসকলক আকৰ্ষণ কৰিছিল, যিসকলে প্ৰাচ্য বিষয়ত বিশেষজ্ঞ আছিল; আটাইতকৈ বিশিষ্ট ব্যক্তিত্বসমূহৰ ভিতৰত জিন-লিয়ন জেৰ'ম, ইউজেন ডেলাক্ৰ'ইছ আৰু জিন-অগাষ্ট-ডমিনিক ইংগ্ৰেছ অন্যতম।

১৮৯৩ চনত আমেৰিকাত ৱৰ্ল্ডছ কলম্বিয়ান এক্সপ’জিচন, ২০১৬ত আৰবী নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল, য'ত "কাইৰোৰ পথ" শীৰ্ষক এখন প্ৰদৰ্শনী আছিল। এই প্ৰদৰ্শনীত ইজিপ্ত আৰু ছিৰিয়া আৰু আলজেৰিয়াকে ধৰি মধ্যপ্ৰাচ্য আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ আন কেইবাখনো আৰব দেশৰ নৃত্যশিল্পীসকলে অংশগ্ৰহণ কৰে। "বেলী ডান্সিং" শব্দটোৰ কৃতিত্ব প্ৰায়ে ইয়াৰ মনোৰঞ্জন পৰিচালক ছল ব্লুমক দিয়া হয় যদিও এই নৃত্যক ডান্স ডু ভেণ্ট্ৰে বুলি কোৱা হয়, যিটো নাম আলজেৰিয়াত ফৰাচীসকলে ব্যৱহাৰ কৰে। ব্লুমে তেওঁৰ স্মৃতিগ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে, “যেতিয়া জনসাধাৰণে গম পালে যে, আক্ষৰিক অনুবাদ "বেলী নৃত্য", তেওঁলোকে আনন্দৰে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ল
ই নিশ্চয় চেলেচিয়াছ আৰু অনৈতিক...মোৰ এটা সোণৰ খনি আছিল।"

নৃত্যৰ প্ৰকাৰ

আৰবসকলৰ নিজস্ব বৈচিত্ৰ্যময় আৰু চহকী সংগীত আৰু নৃত্য আছে যিটো তেওঁলোকৰ পৰিচয়ৰ অংশ। আৰব জগতখন বিস্তৃত অঞ্চল হোৱাৰ বাবে আৰবৰ পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ আয়োজন কৰা হৈছে। পুৰুষো মহিলাৰ দৰেই জড়িত। ইয়াত চাৰি ধৰণৰ পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে।

ক্লাছিক নৃত্যৰ তালিকা

এই নৃত্যবোৰ প্ৰাচীন কালৰ আৰু ইতিহাস আৰু সময়ৰ লগে লগে ইয়াৰ বিকাশ বন্ধ হোৱা নাই। যিয়ে দেহৰ মধ্যাংশৰ জটিল গতিবিধিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। বেলী ডান্সিং বহু দেশৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত জনপ্ৰিয় আৰু ই কেনেকৈ কৰিব লাগে কম বয়সৰ পৰাই শিকে। নৃত্যত শৰীৰৰ বহুতো ভিন্ন অংশৰ গতিবিধি জড়িত হৈ থাকে; সাধাৰণতে বৃত্তাকাৰ ধৰণেৰে। মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়েই বেলী ডান্স কৰিব পাৰে।

ছামাদান

ছামাদান (আৰবী: شمعدان) হৈছে ইজিপ্তৰ নৃত্যৰ বাবে অনন্য পৰম্পৰাত নৃত্যশিল্পীৰ মূৰৰ ওপৰত ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা এটা ডাঙৰ কেণ্ডেলব্ৰাম। এই নৃত্যৰ প্ৰপ ঐতিহাসিকভাৱে ইজিপ্তৰ বিয়াৰ শোভাযাত্ৰা বা জেফ্ফাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে নিশাৰ ভাগত কইনাৰ পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰৰ পৰা কইনাৰ ঘৰত থকা নতুন ঘৰলৈ চুবুৰীৰ ৰাজপথেৰে ঘূৰণীয়াকৈ ঘূৰি ফুৰে এই বিয়াৰ শোভাযাত্ৰা। এইটো কইনাৰ আনুষ্ঠানিক স্থানান্তৰ আৰু ইয়াৰ নেতৃত্ব দিয়ে এগৰাকী নৃত্যশিল্পী, সংগীতজ্ঞ আৰু গায়কসকলে, তাৰ পিছত বিয়াৰ দল আৰু তেওঁলোকৰ বন্ধু-বান্ধৱী আৰু পৰিয়ালৰ লোকে।

ৰাক্স স্বাৰকী

ৰক্স স্বাৰকী (আৰবী: رقص شرقي) হৈছে ২০ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধৰ সময়ছোৱাত বিকশিত হোৱা ধ্ৰুপদী মিচৰীয় শৈলীৰ বেলী নৃত্য। এই নৃত্য প্ৰাক-ইছলামিক আৰু ই এক মৌখিক পৰম্পৰা যিটো শতিকাজুৰি সলনি হৈ আহিছে।
কিছুমান মানুহৰ মতে ইয়াৰ উৎপত্তি উৰ্বৰতা বা দেৱী পূজা নৃত্য হিচাপে হৈছিল, আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাত ইয়াক এতিয়াও প্ৰসৱৰ সময়ত সহায় কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যাব পাৰে।

বালাদি

বালাদি (আৰবী: بلدي)ৰ অৰ্থ হৈছে "দেশৰ" আৰু ই ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ ইজিপ্তৰ লোকনৃত্যৰ এক শৈলী যি এতিয়াও অতি জনপ্ৰিয়। এইদৰে ‘ইজিপ্তৰ বেলেদি’ৰ অৰ্থ হৈছে ‘মিচৰ দেশৰ’ কৃষকসকলে চহৰলৈ গুচি আহি সৰু সৰু ঠাইত নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰিলেই ইয়াৰ সৃষ্টি হয়। ইজিপ্তৰ লোকসকলৰ বালাদি লোক, বালাদি ৰুটি, বালাদি ছন্দ, বালাদি সংগীত আৰু বালাদি নৃত্য আছে। ই এক লোক/সামাজিক ৰূপৰ বেলীনৃত্য। ই ৰাক্স স্বাৰকীতকৈ অধিক স্থবিৰ, বাহুৰ ব্যৱহাৰ কম, আৰু নিতম্বৰ গতিবিধিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়। বালাদি নৃত্যত ‘গহীন’ অনুভৱ থাকে, নৃত্যশিল্পীগৰাকীক শিথিল আৰু মাটিৰ লগত শক্তিশালীভাৱে সংযুক্ত যেন লাগে। ইয়াক বালাদি বা লোকসংগীতৰ লগত পৰিবেশন কৰা হয়।

আলমেহ

আলমেহ আছিল মিচৰৰ মহিলা মনোৰঞ্জক শ্ৰেণীৰ, ধ্ৰুপদী কবিতা গাই আৰু আবৃত্তি কৰিবলৈ আৰু হাস্যৰসেৰে বক্তৃতা দিবলৈ শিক্ষিত এটা মহিলা গোটৰ নাম। ঘাৱাজীৰ দৰে নহয়, আৱালিমসকলে কেৱল মহিলাৰ বাবে আৰু তেওঁলোকৰ ঘৰত উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকৰ বাবেহে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল।

কুলাড নাইল

কুলাড নাইল (Ouled Nail; আৰবী: أولاد نايل) সংগীতৰ এটা শৈলীৰ সৃষ্টি, কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ গৃহভূমিৰ ওচৰৰ চহৰখনৰ নামেৰে বৌ সাদা সংগীত বুলিও জনা যায়। বেলী ডান্সিঙত এই শব্দটোৱে অউলেড নাইলৰ দ্বাৰা উৎপত্তি হোৱা নৃত্যৰ শৈলীক বুজায়, যি তেওঁলোকৰ নৃত্যৰ ধৰণৰ বাবে বিখ্যাত। এই নৃত্য ভৰিৰ সৰু, দ্ৰুত গতিবিধি জড়িত হৈ থাকে আৰু মধ্যাংশৰ জোৰদাৰ গতি আৰু নিতম্বৰ গতিবিধিৰ সৈতে তালমিল ৰখা হয়।

ঘৱাজী

মিচৰৰ ঘৱাজী (আৰবী: غوازي) নৃত্যশিল্পীসকল আছিল মহিলা বনজাৰা নৃত্যশিল্পীৰ এটা দল। ঘৱাজীসকলে একক বা সৰু সৰু গোটত, বিষমজাতীয় দৰ্শকৰ বাবে উন্মোচন কৰা, ৰাজহুৱা ৰাজপথত, উৎসৱত, কেফে ঘৰত আৰু উচ্চ ইজিপ্তৰ মাৱালিদ (স্থানীয় ইছলামিক অনুষ্ঠান)ত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে, এই শব্দটো নিজেই কেতিয়াবা স্থানীয় সংস্কৃতিত যৌন-কাৰ্য্যৰ লগত জড়িত আছিল আৰু কেতিয়াবা ইয়াক অপমান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। তেওঁলোকৰ নৃত্যৰ আড়ম্বৰ কম; ইয়াৰ মূল বৈশিষ্ট্য হ'ল শৰীৰৰ ইকাষৰপৰা সিকাষলৈ নিতম্বৰ অতি দ্ৰুত কম্পন গতি।

লোকনৃত্য

এই নৃত্যসমূহ জন্ম, মৃত্যু, বিয়া বা সমাজৰ অন্য উৎসৱ যেনে, নাগৰিক উদযাপন বা অনুষ্ঠানৰ সময়ত আৰু কেতিয়াবা ধৰ্মীয় উৎসৱৰ সময়ত কৰা হয়। দুবাৰকৈ দাবকেৰ গতিৰ আৰ্হি আৰু পদক্ষেপৰ এক নিৰ্দিষ্ট নিয়মলৈ পৰিণত কৰা হৈছিল, যিয়ে বাৰে বাৰে নিষ্পাদনৰ জৰিয়তে আচৰণৰ নীতি আৰু সাংস্কৃতিক অৰ্থসমূহক একত্ৰিত কৰাৰ কাম কৰিছিল।

দেহেয়েহ

দেহেয়েহ (আৰবী: الدحية), পেলেষ্টাইন, জৰ্ডান, উত্তৰ চৌদি আৰব, উপসাগৰীয় কিছুমান ৰাষ্ট্ৰ, ছিৰিয়াৰ মৰুভূমিত অনুশীলন কৰা বেদুইন নৃত্য। যুদ্ধৰ আগতে জনগোষ্ঠীৰ সদস্যসকলৰ মাজত উৎসাহ জগাই তোলাৰ বাবে ইয়াৰ অভ্যাস কৰা হৈছিল, আৰু যুদ্ধৰ শেষত প্ৰাচীন কালত যুদ্ধ আৰু প্ৰতিযোগিতাসমূহৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছিল যদিও এতিয়া বিয়া, বন্ধৰ দিন আৰু অন্যান্য উদযাপনৰ দৰে অনুষ্ঠানত ইয়াৰ অনুশীলন কৰা হয়।

খালীগী

খালীগী (আৰবী: خليجي) আৰব উপদ্বীপৰ দেশসমূহত পৰিৱেশিত এক নৃত্য। এটা দীঘল "থাব" পিন্ধা হয় যিটো নৃত্যশিল্পীয়ে সন্মুখত ওপৰলৈ তুলি লয়। ইয়াৰ লগত এটা খোজ আছে যদিও মূল বৈশিষ্ট্যটো হ’ল মূৰটো ইফালৰ পৰা সিফাললৈ দোল খাই চুলিখিনি দোলাই থকা। এই নৃত্যৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ আৰবী ভাষাত "গালফ" আৰু ইয়াক স্থানীয় মহিলাসকলে বিয়া আৰু অন্যান্য সামাজিক অনুষ্ঠানত নৃত্য কৰে। খালীগী হৈছে সুখ আৰু উদযাপনৰ লগত জড়িত অনুষ্ঠানত (বিয়াৰ দৰে) পৰিবেশন কৰা এক আনন্দময়, সজীৱ, প্ৰকাশভংগী, ইংগিত আৰু সূক্ষ্ম নৃত্য। মহিলাসকলে সহযোগিতাৰে নাচে আৰু ইয়াক প্ৰায়ে আৰম্ভ কৰা হয় যে তেওঁলোকৰ এজনে নৃত্যৰ মজিয়াত অকলে থিয় হৈ নৃত্য আৰম্ভ কৰে, আৰু তাৰ পিছত আনসকলেও তাইৰ লগত যোগ দিয়ে। নৃত্যৰ লগত জড়িত শৰীৰৰ মূল অংগসমূহ হ'ল হাত, মূৰ আৰু "থাব" নিজেই। "থাব"ৰ বাহিৰেও চুলিখিনিয়েই হৈছে খালীগী নৃত্য কৰিবলৈ ব্যৱহৃত মূল উপাদান: মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ দীঘল চুলিখিনি ইফালে সিফালে, আগলৈ পিছলৈ, বৃত্তৰ দৰে লৰচৰ কৰি আৰু অন্যান্য আকৃতি তৈয়াৰ কৰি "নাচিবলৈ" দিয়ে। শেহতীয়াকৈ ই পেট ডান্সাৰৰ মাজত অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে।

খালীগী নৃত্যটো সাধাৰণতে দুটা গধুৰ স্পন্দন আৰু এটা বিৰতিৰ সৈতে সম্মোহনীয় ২/৪ ছন্দত পৰিবেশন কৰা হয়, যাক চৌদি, খালিজী বা আদানী ছন্দ (য়েমেনৰ পৰা) বুলি কোৱা হয়। এই নৃত্যই উপসাগৰীয় অঞ্চলৰ বহু দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বাবে এটা খালিজী ছন্দ নহয় শ শ ছন্দ আছে।

আৰ্দা

আৰ্দা (আৰবী: العرضة, ৰোমানীকৃত: al-‘arḍah) আৰবত এক প্ৰকাৰৰ লোককথাৰ নৃত্য। এই নৃত্যটো ইটোৱে সিটোৰ বিপৰীতে দুটা শাৰীৰ মানুহৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়, যিসকলৰ প্ৰত্যেকেই তৰোৱাল বা বেত লৈ থাকে বা নাথাকিবও পাৰে আৰু ইয়াৰ লগত ঢোল আৰু মৌখিক কবিতাও পৰিবেশন কৰা হয়। যদিও আৰ্ডাৰ বিশেষ অনুবাদৰ আঞ্চলিক ভিন্নতা আছে, ইয়াৰ উদ্দেশ্য সমগ্ৰ আৰব উপদ্বীপতে প্ৰায় একে। চুবুৰীয়া লিবিয়াৰ অঞ্চলতো হাগাল্লাহ পৰিচিত আৰু মধ্যপ্ৰাচ্যৰ অন্যান্য অঞ্চলত কাফ (চাপৰি বজোৱা) নৃত্যৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক আছে। , হাগাল্লাহ পশ্চিম ইজিপ্তৰ বেদুইনসকলে পৰিৱেশন কৰে। ইয়াক বিয়াৰ নৃত্য আৰু ছোৱালীৰ বয়স বৃদ্ধিৰ নৃত্য হিচাপেও বৰ্ণনা কৰা হৈছে। গুয়েড্ৰা নৃত্যশিল্পীসকল অবিবাহিত বা বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা মহিলা। কেতিয়াবা দৰ্শকৰ মাজৰ পৰা পুৰুষসকলে বিবাহৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি কথা-বতৰা পাতিব পাৰে।

য়ৌলাহ

য়ৌলাহ (আৰবী: اليولة) বা আয়লাহ সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য। ইয়াৰ লগত সম্পূৰ্ণৰূপে কাঠ আৰু ধাতুৰ প্লেটিঙেৰে নিৰ্মিত ৰাইফলৰ ডামি এটা ঘূৰাই নিক্ষেপ কৰা হয়।

পৱিত্ৰ নৃত্য

এই পৱিত্ৰ নৃত্যবোৰ আৰব বিশ্বৰ প্ৰধান ধৰ্ম ইছলামৰ সৈতে জড়িত। বিশেষকৈ চুফীবাদৰ সৈতে জড়িত, যিটো হজৰত মহম্মদে উদ্বোধন কৰা ইছলামিক পৰম্পৰাৰ আত্মা। যি আজি বহু সময়ত কৰা উদযাপন অনুষ্ঠানৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠানত পৰিণত হয়। নৃত্য হৈছে বৃত্তাকাৰ গতিবিধিৰ দ্বাৰা সামূহিকভাৱে পৰিবেশন কৰা ছন্দময় নৃত্য, যিটো ৰহস্যময় ইছলামিক দাৰ্শনিক ভিত্তিৰ জ্ঞানৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ইয়াত দেখা যায় যে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ গতিবিধি এটা বিন্দুৰ পৰা আৰম্ভ হয় আৰু একেটা বিন্দুতে শেষ হয় আৰু সেয়েহে তেওঁলোকৰ নৃত্যত এই ধাৰণাটো প্ৰতিফলিত কৰে। ইহঁতৰ গতিবিধি এনেদৰে আহে যেন তেওঁলোকে মহাকাশত তিতি থকা প্ৰভামণ্ডল আঁকিছে। টানৌৰা বা টানৌৰা শব্দটোৱে ঘূৰ্ণীবতাহে পিন্ধা ৰঙীন স্কাৰ্টক বুজায়, য'ত এটা ৰঙে প্ৰতিটো চুফী ক্ৰমৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

ঝাৰ

ঝাৰ (আৰবী: زار) নৃত্য দুষ্ট আত্মাক খেদি পঠিয়াবলৈ কৰা নৃত্য। ইয়াৰ উৎপত্তি চুডানত হৈছিল যদিও ইজিপ্তৰ মহিলাসকলৰ মাজতো জনপ্ৰিয়।

চিত্ৰ ভাণ্ডাৰ

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:আৰবীয় সংস্কৃতি