ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
দাই জনগোষ্ঠী

দাই জনগোষ্ঠী হৈছে চীনৰ য়ুন্নান প্ৰদেশৰ চিচুৱাংবান্না দাই স্বায়ত্ব প্ৰান্ত আৰু দেহ'ঙ টাই আৰু চিংফৌ স্বায়ত্ব প্ৰান্তত বাস কৰা কেইবাটাও টাই জাতিৰ ঠাল। চীনৰ দ্বাৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ৫৬টা নৃগোষ্ঠীয় গোটৰ ভিতৰত দাই জনগোষ্ঠী অন্যতম। সম্প্ৰসাৰণৰ দ্বাৰা, এই শব্দটো বহুলভাৱে লাওছ, ভিয়েটনাম, থাইলেণ্ড আৰু ম্যানমাৰত বাসকৰা টাই-য়াই, লু, চীনা ছান, টাই ডাম, টাই খাও বা আনকি সকলো টাই জাতিৰ বাবেও ব্যৱহাৰ হ'ব পাৰে।

টাই উপগোষ্ঠীসমূহ

চীনা
পিনয়িন
টাই লু
টাই নুয়া
থাই
পৰম্পৰাগত
এলেকা

টাই লু
চিপছংপান্না টাই স্বায়ত্তশাসিত প্ৰশাসনিক অঞ্চল, লাওচ, থাইলেণ্ড, বাৰ্মা, ভিয়েটনাম

টাই নুয়া (উত্তৰ টাই, উজনি টাই, চীনা ছান, টাই য়াই)
দেহং বাৰ্মা,
থাইলেণ্ড

টাই ডাম
জিনপিং (লাওচ, থাইলেণ্ড)
Category:Articles containing Chinese-language text

টাই পং
ৰুইলি, গেংমা, লিনকাং আৰু মেকং

বগা টাই, তাই ডন (তাই খাও, তাই কাও, তাই ডন, দাই কাও, বগা দাই, ৰেড টাই, তাই ব্লাঙ্ক, তাই কাও
জিনপিং

টাই য়া (তাই কুং, কুং, ইয়া)
জিনপিং, য়ুয়ানজিয়াং

টাই য়'
য়ুয়ানয়াং (ৰঙা নদী)

উৎস

Category:টাই জাতি
ছেপ্টেম্বৰ

ছেপ্টেম্বৰ গ্ৰেগৰীয় বৰ্ষপঞ্জী বা খ্ৰীষ্টিয় বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি বছৰৰ নৱম মাহ। এই মাহত মুঠ ৩০ দিন।

নামকৰণ

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

*
শ্ৰেণী:ইংৰাজী মাহ
চ্যু-পং-মু'ঙ

চাওফা চ্যু-পুং-মুং (,) বা অসমৰ আহোম ৰাজবংশৰ এজন ৰজা আছিল। তেওঁ স্বৰ্গদেৱ চুটামলাৰ খুৰাক চাৰিঙৰ দেওৰজাৰ নাতি। ৰাজপাটত উঠি চুপুংমুঙে হিন্দুমতে চক্ৰধ্বজ সিংহ নাম লয়। তেওঁ ১৬৬৩ চনৰ পৰা ১৬৭০ চনলৈকে ৰাজত্ব কৰিছিল। এইজনা ৰজাৰ দিনতে মোগল বাদশ্বাহ ঔৰংজেৱৰ নিৰ্দেশত ৰামসিংহই অসম আক্ৰমণ কৰে আৰু ইয়াৰ পৰাই পৰৱৰ্তী কালৰ শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰো সূত্ৰপাত ঘটে।

উল্লেখনীয় কাৰ্য আৰু ঘটনা

নগা আৰু মিৰিৰ বিৰুদ্ধে অভিযান

১৬৬৫ চনত বানচঙ্গীয়া (নক্টে) নগা আৰু বানফেৰা নগাসকলৰ মাজত বিবাদ হোৱাত বানফেৰা নগাসকলে আহোম ৰজাৰ সহায় ভিক্ষা কৰে। তেতিয়া চুপুংমুঙে এদল সৈন্য পঠিয়াই বানচঙ্গীয়া নগাসকলক দমন কৰে। এক সময়তে মিৰিবিলাকে আহোম ৰাজ্যৰ ভিতৰ সোমাই লুটপাট কৰাত তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধেও অভিযান চলোৱা হয় আৰু মিৰিসকল পলাই যায়। শিলঘাটত থকা এটা কামানৰ ওপৰত সংস্কৃতেৰে লিখা আছে যে "১৬৬৭ খৃঃত চক্ৰধ্বজ সিংহই মুছলমান সকলক পৰাস্ত কৰি এই অস্ত্ৰ পাইছিল। শত্ৰু নিধনকাৰী বুলি ইয়েই তেওঁৰ গৌৰৱ ঘোষণা কৰে। "

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:টাই-আহোম শাসক
ৰেশমা কুৰেশ্বী

ৰেশমা কুৰেশ্বী এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল, ব্লগাৰ আৰু এচিড বিৰোধী কৰ্মী। তেওঁ মেক লাভ নট স্কাৰছ (Make Love Not Scars. ) নামৰ অভিযানৰ প্ৰমুখ। তেওঁ নিজেও এগৰাকী এচিদ আক্ৰমণৰ ভূক্তভোগী আছিল। তেওঁ বহু কেইটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফেশ্বন শ্ব’ত বহু কেইজন প্ৰখ্যাত ফেশ্বন ডিজাইনাৰৰ হৈ ৰেম্পত কেটৱক কৰিছে।

উদ্ধৃতি

এই কেটৱক মোৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। কাৰণ মোৰ দৰে ইমানবোৰ ছোৱালী আছে, যাৰ এচিড আক্ৰমণৰ পৰা জীৱন ৰক্ষা পৰিছে, ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক সাহস দিয়া হ'ব। আৰু ই চেহেৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিচাৰ কৰা মানুহবোৰক এইটোও বুজাই দিব যে বেটুপাতটো চায়ে কিতাপখনৰ বিষয়ে ধাৰণা লোৱা উচিত নহয়।
ৰেম্পত খোজকঢ়া অভিজ্ঞতা সম্পৰ্কে কুৰেশ্বীৰ ভাষ্য। উৎস: কস্মপলিটান

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:নাৰী
দলমৰা

দলমৰা, ইংৰাজী নাম: Pheasant-Tailed Jacana, বৈজ্ঞানিক নাম: Hydrophasianus chirurgus, অত্যন্ত দীঘল নখ আৰু ভৰিৰে মধ্যমীয়া আকৃতিৰ জলচৰ চৰাই৷

বিৱৰণ

ইয়াৰ আঙুলিবোৰ অত্যন্ত দীঘল। ই সাধাৰণতে পানীত ভাহি থকা পাতৰ ওপৰেৰে খোজ কাঢ়ি ফুৰে। আগমূৰ ক’লা। মূৰৰ কাষেৰে এডাল ক’লা আঁচ ডিঙিলৈ নামি আহি বুকুৰ ক’লা দাগ স্পৰ্শ কৰিছে ৷ পেট বুকু বগা। ডেউকৰ বৰণ সেউজীয়া, ক’লা আৰু বাদামীৰ সংমিশ্ৰণ৷ সাধাৰণ অৱস্থাত ইয়াৰ নেজৰ দৈঘ্য ১১-১২ চেণ্টিমিটাৰ৷ কিন্তু প্ৰজনন কালত ইয়াৰ নেজ প্ৰায় ২৫চেণ্টিমিটাৰমান দীঘল হয়, বুকু সম্পূৰ্ণ ক’লা পাখিৰে ঢাক খাই যায়৷ ডিঙিৰ পিছফালৰ বৰণ উজ্বল সোণ বৰণীয়া হয়৷ ডেউকাত বগা দাগ স্পস্ট হৈ পৰে৷ পাখিৰে সৈতে দলমৰা চৰাইটোৰ দৈঘ্য প্ৰায় ৩৯-৫৮ চেণ্টিমিটাৰ ৷ মতা চৰাইটোৰ ওজন প্ৰায় ১১৩-১৩৫ গ্ৰাম আৰু মাইকীজনীৰ ২০৫-২৬০৷ আত্মৰক্ষাৰ বাবে ইহঁতে কেতিয়াবা পানীত থকা বহল পাতৰ তলত লুকাই দিয়াও দেখা যায়৷

অৱস্থিতি আৰু বাসস্থান

ভাৰত, ইণ্ডোনেচিয়া, চীন, শ্ৰীলংকা, টাৱাইনত, ইহঁতৰ অৱস্থিতি দেখা যায়৷ জলাহভূমি, বিল, পিটনি আদিত ইহঁতক সঁচৰাচৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ সাধাৰণতে জলাহভূমিত থকা জোপোহা, পানীত ভাহি থকা ডাঙৰ পাত আদিত ইহঁতে বাহ সাজি কণী পাৰে৷ ইহঁতে ১০ টা লৈকে কণী পাৰিব পাৰে৷ কণীৰ ৰং মটীয়া বৰণৰ৷ প্ৰায় ২৫-২৭ দিনত কণীৰপৰা পোৱালি ওলায়৷ উমনি পোৱালিক টোপ খুওৱা আদি কামবোৰ সাধাৰণতে মতা চৰাইটোৱে কৰে ৷ মাইকী চৰাইজনীয়ে বাহটোৰ তথা পোৱালিৰ সুৰক্ষা আদি কামবোৰ কৰে।

খাদ্য

দলমৰা চৰাইৰ প্ৰধান খাদ্য মাছ, পোক, পৰুৱা, বিভিন্ন জলচৰ অমেৰুদণ্ডী প্ৰাণী আদি৷ খাদ্যৰ সন্ধানত ই জলাহভূমি, বিল, পিটনি আদিত সাধাৰণতে অকলশৰে নাইবা যোৰ পাতি চৰি ফুৰে। পাতৰ তলত লুকাই থকা পোক পৰুৱা আদি বিচাৰি খোৱাৰ উপৰিও শামুক, কেঁচু, কুমটি আদি ধৰি খায়৷ তাৰোপৰি জলজ উদ্ভিদৰ শিপা, ফুল, গুটি আদি খায়৷

আলোকচিত্ৰৰ ভঁৰাল

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:দলমৰা
শ্ৰেণী:অসমৰ চৰাই
ভূটানৰ বাতৰি কাকতৰ তালিকা

তলত ভূটানত প্ৰকাশিত বাতৰি কাকতৰ তালিকা দিয়া হ'ল :

ভূটান অৱজাৰ্ভাৰ — ইংৰাজী আৰু জোংখা; আগতে দ্বি-সাপ্তাহিক, এতিয়া কেৱল অনলাইন।
ভূটান টাইমছ — ইংৰাজী; সাপ্তাহিক।
ভূটান টুডে — ইংৰাজী; দ্বি-সাপ্তাহিক।
ভূটান য়থ — ইংৰাজী।
দ্য ভূটানীজ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভূটান
শ্ৰেণী:বাতৰি কাকত
শ্ৰেণী:তালিকাসমূহ
বিকাশ বৰুৱা

বিকাশ বৰুৱা হৈছে অসমৰ ব্যংগ সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট লেখক। সাহিত্য জগতত তেওঁ “বিকাশ মামা” নামেৰে জনাজাত। মৌচাক আলোচনীত ভ্ৰমণ কাহিনী লিখিছিল। ১৯৩১ চনত প্ৰকাশিত বৰদৈচিলা আলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক কমলচন্দ্ৰ বৰুৱা আছিল বিকাশ বৰুৱাৰ ককাক। তেওঁৰ আজোককা আৰু মোমায়েক হৈছে ক্ৰম্ৰ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু বিনন্দচন্দ্ৰ বৰুৱা।

উদ্ধৃতিসমূহ

মই সকলোৰে মামা। বহুত ল’ৰা-ছোৱালীয়ে মামা কয়। আনকি বিয়া হৈ ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাক হোৱা আৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিয়া পতাসকলৰ বাবেও মই মামাই।
মই মানুহ। মোৰ ধৰ্ম মানৱ ধৰ্ম। মা-দেউতাহঁতে মোৰ ধৰ্ম হিন্দু আৰু সম্প্ৰদায় ব্ৰাহ্মণ বুলি কয় যদিও মই নামানো। মই যেতিয়া হিন্দুৱেই নহয় ব্ৰাহ্মণ ক’ৰ পৰা হ’ম। সৰুতে মা-দেউতাক সন্মান জনাই লগুণ লৈছিলোঁ যদিও এতিয়া মোৰ গাত নাই। হয়তো কোনোবা আলমিৰাৰ এচুকত পৰি আছে।
সচৰাচৰ মানুহে বিশ্বাস কৰা ভগৱানৰ ওপৰত মোৰ বিশ্বাস নাই। কোনো কোনোৰ মতে ভগৱান এক আৰু কোনো কোনোৰ মতে অনেক। মোৰ বাবে মোৰ ভগৱান দুজন। এজন হ’ল মোৰ দেউতা আৰু আনজন হ’ল প্ৰখ্যাত গায়ক মহম্মদ ৰফি।
মোৰ ভয় নাই। মই কালৈকো আজিলৈকে ভয় কৰা নাই। মোৰ দুটা বস্তুলৈ অত্যন্ত ভয় লাগে। এটা হ’ল ম’হ আৰু আনটো হ’ল জোক। দুয়োটাই লুকাই লুকাই তেজ খায়।
কোনো এটা বিষয়ৰ ওপৰত মোৰ যেতিয়া খং উঠে আৰু সেয়া ব্যংগ হিচাপে লিখিম বুলি যেতিয়া ভাবোঁ সেই বিষয়টো মই নিজৰ ভিতৰতে পাগুলি থাকোঁ খং মাৰ নোযোৱালৈকে। আৰু খং শেষ হ’লে তোমালোকলৈ আগবঢ়াওঁ। কাৰণ খং মিশ্ৰিত লেখনিয়ে ভাল ব্যংগ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে।
কোনো ব্যংগ লেখকে বঁটা নাপায় ৷ কাৰণ আমি সদায় সমাজৰ বিপৰীত দিশে গতি কৰোঁ ৷ সমাজৰ সমস্যাবোৰ আৰু সমাজৰ সভ্য-ভব্যৰ প্ৰকৃত সৰূপ উদঙাওঁ ৷ গতিকে আমাক কিয় বঁটা দিব! নিদিয়ে ৷ আৰু বহুতে ব্যংগ সাহিত্যক বিশুদ্ধ সাহিত্য বুলি গণ্য কৰিব নোখোজে ৷

উত্‍স

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যংগলেখক
বনিতা

বনিতা হ'ল মলয়ালা মনোৰমা গোটৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত মহিলা পষেকীয়া আলোচনী। এই আলোচনীখন মালয়ালম আৰু হিন্দী ভাষাত ভাষাত প্ৰকাশিত হয় আৰু ইয়ে ভাৰতৰ সৰ্বাধিক পঠিত আলোচনীৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছে। মালয়ালম তথা সংস্কৃত ভাষাত বনিতা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে নাৰী। কিছুমানৰ মতে আলোচনীখনত যিহেতু সকলো বিষয়ৰ লেখা প্ৰকাশ পায় আৰু এই কথা বিবেচনা কৰি ইয়াক কেৱল মহিলা আলোচনী বুলি কোৱাটো উচিত নহয়। ২০০৪ চনত আলোচনীখনৰ মালয়ালম সংস্কৰণৰ পাঠকৰ সংখ্যা আছিল ৩৭ লাখৰো অধিক আছিল। ওনাম, ইষ্টাৰ, খ্ৰীষ্টমাছ আৰু নৱবৰ্ষৰ সময়ত আলোচনীখনৰ বিশেষ সংখ্যা প্ৰকাশ কৰা হয়।

ইতিহাস আৰু পৰিচয়

বনিতা এখন মাহেকীয়া আলোচনী ৰূপে ১৯৭৫ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ১৯৮৭ চনত পষেকীয়া আলোচনীলৈ পৰিণত হৈছিল। এই আলোচনীখন আন্নাম্মা মেথিউৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল, যি কে.এম. মেথিউৰ পত্নী আছিল আৰু সমাজসেৱা, ৰন্ধন-বিজ্ঞান, সাংবাদিকতা আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছিল। বনিতা মালয়ালম ভাষাত প্ৰকাশিত হয় যদিও ইয়াৰ নাম সংস্কৃত ভাষাত "স্ত্ৰী" বা "মহিলা" বুলি অৰ্থ কৰে, এই আলোচনীত বিভিন্ন বিষয়ৰ খবৰ, মতামত আৰু প্ৰবন্ধ থাকে, যি কেৱল মহিলাসকলৰ বাবে সীমিত নহয়।

বনিতা কোত্তায়ামস্থিত MM Publications Ltd. দ্বাৰা প্ৰকাশিত হয়। ২০১২ চনত, এই আলোচনীৰ মালয়ালম সংস্কৰণৰ পাঠকসংখ্যা ২.২৭ নিযুত অতিক্ৰম কৰিছিল, যি ভাৰতৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি পঠিত আলোচনী আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহিলা আলোচনী
শ্ৰেণী:হিন্দী আলোচনী
শ্ৰেণী:ভাৰতত প্ৰকাশিত আলোচনী
পঁচতি উৎসৱ

পঁচতি শব্দৰ সাধাৰণ অৰ্থ হ'ল: ল'ৰা-ছোৱালী ভূমিষ্ঠ হোৱাৰ পাঁচ দিনৰ দিনা কৰা জন্ম কৃত্য। পিছে পঁচতি বুলিলে আমি সাধাৰণ শিশুৰ জন্মৰ পঞ্চম দিৱসৰ উৎসৱক নুবুজোঁ; বুজোঁ চিৰশিশু শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমীৰ পাঁচদিনৰ পাছত উদ্যাপিত উৎসৱটোকহে। জন্মাষ্টমীৰ পৰৱৰ্তী দিনটো নন্দোৎসৱৰূপে জনা যায়; কাৰণ সেইদিনা নন্দৰ পুৰীত উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। পঁচতি নন্দোৎসৱৰ পৰৱৰ্তী উৎসৱ। সাধাৰণতে পঁচতি উৎসৱ জন্মাষ্টমীৰ পাঁচদিনত পাতিব লাগে কোনো কোনো ঠাইত নন্দোৎসৱ অথবা তাৰ পাছদিনাই এই উৎসৱ উদ্‌যাপন কৰা দেখা যায়।

পঁচতি আইসকলৰ উৎসৱ। নাট-ভাওনাৰ ভালেখিনি লক্ষণ ইয়াত বিদ্যমান। ইয়াৰ নায়িকা যশোদা। গৰ্গমুনি, পুতনা, গোপ- গোপী আদি পাৰ্শ্ব চৰিত্ৰ। যশোদাৰ ভাও লোৱা তিৰোতাগৰাকী ব্ৰতত থকা প্ৰয়োজন। তেওঁ পুত্ৰৰ সৈতে ৰঙ্গমঞ্চৰ একাষত বহে। ছয়জনী সৰু ছোৱালীয়ে হাতত চাউল, আৰু লাড়ু লৈ ৰঙ্গমঞ্চলৈ আহি যশোদাৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰি তেওঁৰ মূৰত চাই ছটিয়ায়। নন্দ জায়াই এবাৰ প্ৰদক্ষিণৰ গোপী এজনীৰপৰা ফল এটি গ্ৰহণ কৰি সেই কৃষ্ণলৈ আগবঢ়ায়। হাতত পুথি-পাঁজি লৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰ নামকৰণ উপলক্ষে গৰ্গমুনিয়ে প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে তিৰোতাসকলে শ্ৰীকৃষ্ণৰ গালৈ হালধি পানী ছটিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰে। তিৰোতাসকল হালধিৰ পানীত তিতি জুৰুলি জুপুৰি হয়। ইমানতে শেষ হয় আগ পঁচতি উৎসৱ। আবেলি আৰম্ভ হয় পিছ পঁচতিৰ। পুতনাবধ এই অংশৰ এই আকৰ্ষণ বিন্দু।

পুৰণি অসমীয়া সাহিত্যত পঁচতি উৎসৱৰ আলমত দুখনি নাট পোৱা যায়। তাৰে। এখনৰ ৰচয়িতা হ'ল কামৰূপৰ ওপৰভাগ মৌজাৰ কঁহাৰজাৰ (ঝাৰ) গাঁৱৰ দ্বিজ ৰমাকান্ত। নাটখনিত আদ্য দশমৰ প্ৰভাৱ মচিব নোৱাৰা। দ্বিতীয়খনি পঁচতিৰ ৰচয়িতা হ'ল- মাধৱ দত্ত। নাটখনিৰ বিষয় বস্তুত আছে- শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম, দৈৱকী বসুদেৱৰ স্তুতি, জন্মোৎসৱ আৰু পুতনা বধ। ড॰ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাৰ মতে, পঁচতি গোৱা দস্তুৰটো প্ৰাক শংকৰ যুগৰেপৰা চলি অহা। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ইয়াত নতুন ৰহণ চৰায়। অসমৰ সত্ৰসমূহত এই পঁচতি উৎসৱ উলহ-মালহেৰে পালন কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
থেস্পিয়া (শ্ৰুতিকথা)

থেস্পিয়া (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Θέσπια, ইংৰাজী: Thespia) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি নদী-দেৱতা এছ'পাছ আৰু লেডন নদীৰ নদী-অপেশ্বৰী (নিম্ফ) মেট'পেৰ কন্যা নাইয়াডসকলৰ অন্যতম। এপ'ল'ই তেওঁক থেস্পিয়া (থিবিছৰ পশ্চিমে থকা চহৰ)লৈ অপহৰণ কৰি নিছিল আৰু চহৰখনৰ নাম হয়তো তেওঁৰ নামেৰে ৰখা হৈছিল।

পৰিয়াল

থেস্পিয়া পেলাছগাছ (পেলাগন), ইছমেনাছ, কালচিছ, ছালেমিছ, এজিনা, কৰ্চাইৰা, পেইৰেন, ক্লিওনে, থেবে, টানাগ্ৰা, এছ'পিছ, চাইনোপে, অৰ্নিয়া কিছুমান শ্ৰুতিকথা মতে তেওঁৰ ভগ্নী কালচিছ কিউৰেটেছ আৰু ক'ৰিবাণ্টেছৰ মাতৃ আছিল, ইয়াৰে কিউৰেটেছ কালচিছৰ আদিম বাসিন্দাসকলৰ ভিতৰত আছিল।

চহৰৰ নাম

পাউছানিয়াছত (Pausanias) উল্লেখ কৰিছে যে থেস্পিয়া আচ′পাছৰ কন্যা আছিল আৰু তেওঁৰ নাম অনুসৰিয়েই চহৰখনৰ নাম দিয়া হৈছিল, আন কিছুমানে উৎস মতে ইৰেকথিউছৰ বংশধৰ থেস্পিয়াছ এথেন্সৰ পৰা আহিছিল আৰু তেওঁৰ নামেৰে চহৰখন নামাকৰণ কৰা হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
ৰাজিয়া চুলতানা

ৰাজিয়া চুলতানা ১০ অক্টোবৰ ১২৩৬-ৰ পৰা ১৪ অক্টোবৰ ১২৪০-লৈ দিল্লীৰ চুলতান আছিল। তেওঁ দিল্লীৰ মামলুক ৰাজবংশৰ পৰিয়ালৰ আছিল আৰু দিল্লীৰ সিংহাসনত বহা একমাত্ৰ মহিলা শাসিকা আছিল।

শৈশৱ আৰু কৰ্মজীৱন

ৰাজিয়া চুলতানাৰ পিতৃ আছিল চামছুদ্দিন ইলতুৎমিছ যি তুৰ্ক দাস হিচাপে জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। ইলতুৎমিছ তেওঁৰ গৰাকী তথা দিল্লীৰ প্ৰথম চুলতান কুতুবুদ্দিন আইবাকৰ প্ৰিয়পাত্ৰ আছিল আৰু কুতুবুদ্দিনৰ একমাত্ৰ জীয়ৰী কুতুব বেগমক(বা তুৰ্কান খাতুন) বিয়া কৰাইছিল যাৰ গৰ্ভত ৰাজিয়া চুলতানাৰ জন্ম হৈছিল।

ৰাজিয়াৰ নাছিৰুদ্দিন মাহমুদ নামৰ এগৰাকী ভাতৃ আছিল। শাসকীয় পৰিয়ালৰ সদস্যা হোৱা হেতুকে ৰেজিয়া এটা আগবঢ়া পৰিৱেশত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল।লগতে হেৰেম(য’ত তেওঁৰ মাতৃৰ আধিপত্য চলিছিল) আৰু দৰবাৰৰ নিকট সান্নিধ্য পাইছিল।দৰবাৰত তেওঁ মাতামহ আৰু পিতৃ দুয়োৰেই প্ৰিয় হৈ পৰিছিল।

ৰাজিয়াৰ পাঁচবছৰ বয়সত কুতুবুদ্দিন আইবাকৰ মৃত্যু হয় আৰু ইলতুৎমিছ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে।ৰেজিয়া পিতৃৰ প্ৰিয় হোৱা হেতুকে বিভিন্ন শাসন সংক্ৰান্তীয় কামত পিতৃৰ আশেপাশে থকাৰ সুবিধা পাইছিল।পিছলৈ ৰাজিয়াক আন ৰাজকুমাৰীৰ দৰেই প্ৰয়োজন হ’লে ৰাজকাৰ্য চলাব পৰাকৈ উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল।।তেওঁৰ দক্ষতা আৰু কষ্টসহিষ্ণুতাত নিজৰ মাতৃৰ ফালৰ ৰাজকীয় গুণ ফুটি উঠিছিল।ৰাজিয়াৰ নেতৃত্ব গুণক সম্ৰাট ইলতুৎমিছে প্ৰশংসাৰ চকুৰে চাইছিল। ইপিনে ইলতুৎমিছৰ বৰপুত্ৰ নাছিৰুদ্দিন মাহমুদকো ভৱিষ্যতে সম্ৰাট হব পৰাকৈ উপযুক্ত কৰি তোলা হৈছিল।

কিন্ত ১২২৯খ্ৰীষ্টাব্দত নাছিৰুদ্দিন আহমেদৰ আকস্মিক বিয়োগ ঘটে।যাৰফলত সম্ৰাট ইলতুৎমিছে এগৰাকী উপযুক্ত উত্তৰাধিকাৰী হেৰুৱায় কিয়নো সম্ৰাটৰ বাকীকেইগৰাকী পত্নীৰ ফালৰ সন্তানসমূহ সম্ৰাটৰ দৃষ্টিত ৰজা হোৱাৰ উপযুক্ত নাছিল।

ৰাজিয়া এগৰাকী দক্ষ শাসক আছিল আৰু ৰজা হোৱাৰ আটাইবোৰ গুণেই তেওঁৰ গাত আছিল। পাৰ্ছিয়ান বুৰঞ্জীবিদ মিনহাজ-ই-চিৰাজৰ মতে ৰেজিয়া আছিল ‘ন্যায়পৰায়ণ,পৰোপকাৰী,শিক্ষাৰ অনুগামী,নিজৰ বিষয়ৰ প্ৰতি আন্তৰিকতা,যুদ্ধনিপুণ আৰু ৰজা হোৱাৰ প্ৰয়োজনীয় সকলো গুণেৰে বিভূষিতা। তদুপৰি ৰাজিয়া নিজৰ প্ৰেমিক আৰু পৰৱৰ্ত্তী পতি মালিক-ইখতিয়াৰ-উদ-দিন-আলতুৱাৰ সৈতে প্ৰণয়মূলক সম্পৰ্ক বৰ্ত্তাই ৰাখিছিল"।

ব্যক্তিগত জীৱন

ৰাজিয়া আৰু বাথিন্দাৰ গভৰ্ণৰ মালিক-ইখতিয়াৰ-উদ-দিন-আলতুৱা শৈশৱৰে পৰাই বন্ধু আছিল। কিছুমানৰ মতে তেওঁলোক দুয়ো শৈশৱৰে পৰাই সুতীব্ৰ প্ৰেমৰ আকৰ্ষণেৰে বান্ধ খাই পৰিছিল। আলতুনিয়া বাথিন্দাত থকাৰ সময়ত কিছুমানে ৰেজিয়াৰ জামাল-উদ-দিন-য়াকুটৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক থকা বুলি উৰাবাতৰি উলিয়াই দিছিল। ইয়াতে ক্ষুদ্ধ হৈ আলতুনিয়াই ৰাজিয়াৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰে আৰু পিছলৈ ৰেজিয়াই আলতুৱাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

মৃত্যু

পাৰ্ছিয়ান বুৰঞ্জীবিদ মিনহাজ-ই-চিৰাজে তেওঁৰ গ্ৰন্থ তবকত-ই-নাছিৰিত উল্লেখ কৰিছে, "তেওঁলোক দুয়ো (ৰাজিয়া আৰু আলতুৱা) সৈন্য-সামন্তসহিতে দিল্লীলৈ বাহৰাম শ্বাহক ৰাজপাটৰ পৰা খেদিবলৈ যাত্ৰা কৰে। কিন্তু নতুন চুলতানে ৰেজিয়া আৰু আলতুৱাক পৰাভূত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। দুয়োৰে সৈতে অহা সৈন্যসমূহ পলাই যায় আৰু দুয়োকে বন্দী কৰি ১৪ অক্টোবৰ ১২৪০ৰ দিনা হত্যা কৰা হয়।"

আন এগৰাকী পাৰ্ছিয়ান বুৰঞ্জীবিদ ফেৰিষ্টাই তেখেতৰ তাৰিখ-ই-ফেৰিষ্টা নামৰ গ্ৰন্থত বৰ্ণনা কৰা মতে ৰাজিয়াই নিজৰ ভ্ৰাতৃৰ সৈন্যৰ সৈতে হাৰি বাথিন্দালৈ পলাই যায় যদিও পুনৰ সৈন্য-সামন্তৰে সজ্জিত হৈ দিল্লীলৈ আগবাঢ়ে। কিন্তু তেখেতক কাইথালত মালিক ই বুজবানে পৰাভূত কৰে। ৰেজিয়াক তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে বন্দী কৰি হত্যা কৰা হয়।

যণমডজঘু

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাসক
ফাতেমা পাহলৱী

ফাতেমা পাহলৱী (জন্ম, ৩০ অক্টোবৰ ১৯২৮ – মৃত্যু,২৭ মে' ১৯৮৭) আছিল পাহলৱী বংশৰ এগৰাকী ইৰাণী ৰাজকুমাৰী। ৰেজা শ্বাহৰ দশম সন্তান আৰু মহম্মদ ৰেজা পাহলৱীৰ সতীয়া ভগ্নী। তেহৰাণত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতে ১৯৭৯ চনৰ ইছলামিক বিপ্লৱৰ পূৰ্বে ইৰাণ এৰি থৈ যায়। ১৯৮৭ চনত লণ্ডনত কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু হয় পাহলৱী। য়ছছঢ়ঢ়হহ

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯২৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত তেহৰাণত ফাতেমা পাহলৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ কাজাৰ বংশৰ আছিল আৰু ১৯২৩ চনত ৰেজা শ্বাহৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ফাতিমা আব্দুল ৰেজা পাহলৱী, আহমদ ৰেজা পাহলৱী আৰু মাহমুদ ৰেজা পাহলৱীৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী আৰু হামিদ ৰেজা পাহলৱীৰ জ্যেষ্ঠ ভগ্নী আছিল।

পাহলৱীয়ে দক্ষিণ কেৰ'লিনাৰ স্পাৰ্টানবাৰ্গৰ কনভাৰ্ছ কলেজ (বৰ্তমান কনভাৰ্ছ ইউনিভাৰ্চিটি)ত পঢ়িছিল। তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভাতৃদ্বয়ে পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে তেহৰাণৰ মাৰ্বল পেলেচত বাস কৰিছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ সম্পত্তিৰ পৰিমাণ প্ৰায় ৫০ কোটি ডলাৰ বুলি অনুমান কৰা হৈছিল। এই ধন-সম্পত্তি তেওঁৰ দ্বিতীয় স্বামী মহম্মদ আমিৰ খাটামীয়ে সামৰিক ঠিকাদাৰৰপৰা লাভ কৰা "কমিচন"ৰপৰা আহিছিল। পাহলৱী ইৰাণৰ উচ্চ শিক্ষাৰ সৈতেও জড়িত আছিল আৰু ইৰাণৰ ফুটবল দল পাৰ্চেপলিছ এফ.চি.ৰ শ্বেয়াৰৰ মালিক আছিল।

পাহলাৱীয়ে এজন ব্ৰিটিছ পাইলটৰপৰা হেলিকপ্টাৰ উৰণৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু হেলিকপ্টাৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী ইৰাণী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। প্ৰথম একক বিমান সেৱা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ প্ৰশিক্ষকক ওমেগা স্পীডমাষ্টাৰ ঘড়ী উপহাৰ দিলে; ১৯৬৯ চনত ইৰাণ ভ্ৰমণৰ সময়ত এপ'ল' ১১ মহাকাশচাৰীসকলে প্ৰথম চন্দ্ৰত অৱতৰণ উদ্‌যাপনৰ অংশ হিচাপে এই ঘড়ীটো শ্বাহক উপহাৰ দিছিল। ২০২১ চনৰ আৰম্ভণিতে এই ঘড়ীটো নিলামত ১৮ হাজাৰ পাউণ্ডত বিক্ৰী কৰা হৈছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

ফাতেমা পাহলৱীয়ে দুবাৰ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ১৯৫০ চনৰ ১৩ এপ্ৰিলত ইটালীৰ চিভিটাভেচিয়াত অনুষ্ঠিত হোৱা এক নাগৰিক অনুষ্ঠানত ভিনচেণ্ট লি হিলাৰ (১৯২৪ – ৭ জুলাই ১৯৯৯)ৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়।১০ মে'ত পেৰিছত ইৰাণৰ দূতাবাসত ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত তেওঁলোকৰ বিবাহ হয়। হিলিয়াৰ তেওঁৰ ভাতৃ আব্দুল ৰেজা পাহলাৱীৰ বন্ধু আছিল। ফাতেমেহ আৰু হিলিয়াৰে ইৰাণ ভ্ৰমণৰ সময়ত ইৰাণত লগ পাইছিল। ইৰাণৰ নেতিবাচক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাবেই সম্ভৱতঃ শ্বাহ মহম্মদ ৰেজাই এই বিবাহক সম্পূৰ্ণৰূপে সমৰ্থন কৰা নাছিল। তেওঁলোকৰ তিনিটা সন্তান, দুজন পুত্ৰ কায়ভান আৰু দাৰিউছ আৰু এগৰাকী কন্যা ৰানা, যি ১৯৫৪ চনত শিশু অৱস্থাত আকস্মিকভাৱে পৰি মৃত্যুবৰণ কৰে। ১৯৫৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়।

শেষৰ বছৰ আৰু মৃত্যু

১৯৭৯ চনত ইছলামিক বিপ্লৱৰ পূৰ্বে পাহলৱীয়ে ইৰাণ এৰি যায়। জীৱনৰ শেষ বয়সত তেওঁ লণ্ডনত বাস কৰিছিল।

১৯৮৭ চনৰ ২৭ মে’ত কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ লণ্ডনৰ বাসগৃহত পাহলৱীৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৫৮ বছৰ আৰু ইহসংসাৰত চাৰিজন পুত্ৰক এৰি থৈ যায়।

সন্মান

ৰাষ্ট্ৰীয়

ডেম গ্ৰেণ্ড কৰ্ডন ইম্পেৰিয়েল অৰ্ডাৰ অৱ দ্য প্লেইডছ, ২য় শ্ৰেণী

বিদেশৰ

গ্ৰেণ্ড ক্ৰছ অৱ দ্য অৰ্ডাৰ অৱ মেৰিট অৱ দ্য ফেডাৰেল ৰিপাব্লিক অৱ জাৰ্মানী (২১ অক্টোবৰ ১৯৬৫)।

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ইৰানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ষ্টোইকবাদ

ষ্টোইকবাদ (ইংৰাজী: Stoicism) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচ আৰু ৰোমত বিকশিত হোৱা এক ব্যৱহাৰিক দাৰ্শনিক মতবাদ। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতিকাত এথেন্সত জেনো নামৰ দাৰ্শনিকজনে এই মতবাদৰ পাতনি মেলিছিল। এই দৰ্শন কেৱল কিতাপৰ পাতত আৱদ্ধ থকা তাত্ত্বিক জ্ঞান নহয়, বৰঞ্চ ই হৈছে শান্ত, সুখী আৰু অৰ্থপূৰ্ণ জীৱন যাপন কৰাৰ এক ব্যৱহাৰিক নিৰ্দেশনা।

ষ্টোইকবাদৰ মূল নীতিসমূহ

ষ্টোইক দৰ্শনৰ ভেটি কেইটামান সৰল কিন্তু শক্তিশালী নীতিৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত:

নিয়ন্ত্ৰণৰ বিভাজন : ষ্টোইকবাদৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষাটো হ'ল আমি কি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰোঁ আৰু কি নোৱাৰোঁ, তাৰ পাৰ্থক্য বুজি পোৱা। আমাৰ চিন্তা, আমাৰ সিদ্ধান্ত আৰু আমাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াবোৰ সম্পূৰ্ণ আমাৰ নিয়ন্ত্ৰণত থাকে। আনহাতে, বতৰ, আন মানুহৰ আচৰণ বা অতীতৰ ঘটনাবোৰ আমাৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত। যিবোৰ কথা আমাৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাই, সেইবোৰক লৈ চিন্তা কৰি সময় নষ্ট কৰাটো অৰ্থহীন।
সজগুণেই শ্ৰেষ্ঠ সম্পদ : ষ্টোইকসকলৰ মতে, বাহ্যিক সম্পদ যেনে— ধন, সুখ্যাতি বা ক্ষমতা প্ৰকৃত সুখৰ কাৰণ হ'ব নোৱাৰে। প্ৰকৃত সুখ নিহিত থাকে আমাৰ চৰিত্ৰ আৰু সজগুণৰ মাজত। তেওঁলোকে চাৰিটা মূল সজগুণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে: প্ৰজ্ঞা, সাহস, ন্যায় আৰু আত্মনিয়ন্ত্ৰণ।
আৱেগৰ পৰিচালনা: ষ্টোইকবাদে আৱেগহীন হ'বলৈ নকয়, বৰঞ্চ আৱেগৰ দাস নহৈ আমাৰ চিন্তাধাৰাক শুদ্ধ কৰি পৰিচালনা কৰিবলৈহে শিকায়। ধ্বংসাত্মক আৱেগ যেনে খং, ভয় বা অত্যধিক দুখৰ পৰা মুক্ত হৈ মানসিক শান্তি বজাই ৰখাটোৱেই ইয়াৰ লক্ষ্য।

প্ৰধান দাৰ্শনিকসকল

ষ্টোইকবাদক জনপ্ৰিয় কৰাত তিনিগৰাকী ৰোমান দাৰ্শনিকৰ অৱদান অনস্বীকাৰ্য:

মাৰ্কাছ অৰেলিয়াছ: এজন ৰোমান সম্ৰাট, যাৰ ব্যক্তিগত দিনলিপি "Meditations" আজিও বিশ্বৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ দাৰ্শনিক গ্ৰন্থ হিচাপে পৰিচিত।
চেনেকা : এজন ৰাজনীতিবিদ আৰু নাট্যকাৰ, যিয়ে জীৱনৰ অনিশ্চয়তা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে গভীৰ চিন্তা আগবঢ়াইছিল।
এপিক্টেটাছ : এজন দাসৰ পৰা দাৰ্শনিক হোৱা ব্যক্তি, যিয়ে প্ৰমাণ কৰিছিল যে মানুহৰ স্বাধীনতা কেৱল মানসিক দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰশীল।

বৰ্তমান সময়ত প্ৰাসংগিকতা

বৰ্তমান যুগৰ ব্যস্ততা, প্ৰতিযোগিতা আৰু মানসিক চাপৰ মাজত ষ্টোইকবাদৰ প্ৰাসংগিকতা ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পাইছে। মানসিক হতাশাগ্ৰস্ততা আৰু অস্থিৰতা দূৰ কৰিবলৈ আজিৰ প্ৰজন্মই ষ্টোইক দৰ্শনৰ আশ্ৰয় লৈছে। আধুনিক মনোবিজ্ঞানৰ 'কগনিটিভ বিহেভিয়াৰেল থেৰাপী' বহু পৰিমাণে এই ষ্টোইক নীতিৰ ওপৰতেই আধাৰিত, যিয়ে মানুহক নেতিবাচক চিন্তাধাৰা সলনি কৰি এক সুস্থ জীৱন গঢ়াত সহায় কৰে। ষ্টোইকবাদ হৈছে জীৱনৰ প্ৰত্যাহ্বানবোৰক সাহসেৰে মুখামুখি হোৱাৰ এক মানসিক অস্ত্ৰ। ই আমাক পৰিস্থিতিক দোষাৰোপ কৰাৰ সলনি, নিজৰ মানসিক স্থিৰতা বজাই ৰাখি কৰ্মত মনোনিৱেশ কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা যোগায়। জীৱনৰ ধুমুহাৰ মাজতো কেনেকৈ স্থিৰ আৰু অবিচলিত হৈ থাকিব পাৰি, সেয়াই হ'ল ষ্টোইকবাদৰ প্ৰকৃত শিক্ষা।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিশেষ সংশোধনৰ প্ৰয়োজন থকা প্ৰবন্ধ
পুনম ধিল্লোঁ

পুনম ধিল্লোঁ (; জন্ম: ১৮ এপ্ৰিল ১৯৬২) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ১৯৭৮ চনৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন ইভছ উইকলি মিছ ইয়ং ইণ্ডিয়া। ১৯৭৯ চনৰ ছবি নুৰীৰ বাবে বেছিকৈ পৰিচিত। ৰেড ৰোজ (১৯৮০), দৰ্দ (১৯৮১), ৰোমাঞ্চ (১৯৮৩), সোহনী মহিৱাল (১৯৮৪), তেৰী মেহেৰবানিয়াঁ (১৯৮৫) সমুন্দৰ (১৯৮৬), সবেৰেৱালী গাড়ী (১৯৮৬), কৰ্ম (১৯৮৬), নাম (১৯৮৬) আৰু মালামাল (১৯৮৮) আদি তেওঁৰ কিছুমান সুপৰিচিত ছবি।

২০০৯ চনত বিগ বছত অংশগ্ৰহণ কৰা ধিল্লোঁৱে ২০১৩ চনত চ’নী টিভিৰ শৃংখলা এক নয়ী পেহচানত শাৰদা মোদীৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ থিয়েটাৰতো কাম কৰিছে, যাৰ আৰম্ভণি তেওঁ বঁটা বিজয়ী নাটক "দ্য পাৰ্ফেক্ট হাজবেণ্ড" আৰু আন বহু নাটকৰে কৰিছিল। দ্য পাৰ্ফেক্ট হাজবেণ্ডৰ কেইবাটাও শ্বো আমেৰিকা আৰু ডুবাইত হৈছিল।

২০০৪ চনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিত যোগদান কৰা ধিল্লোঁই ২০১৯ চনত দলটোৰ মুম্বাই ইউনিটৰ উপ-সভাপতি হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী
হৰে ৰাম হৰে কৃষ্ণ (চলচ্চিত্ৰ)

হৰে ৰাম হৰে কৃষ্ণ ১৯৭১ চনত দেৱ আনন্দৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত এখন সংগীত প্ৰধান ড্ৰামা ছবি, য'ত মুমতাজ আৰু জীনত আমানে অভিনয় কৰাৰ উপৰিও মূল পূৰুষ চৰিত্ৰত তেওঁ নিজে অভিনয় কৰিছে। পশ্চিমীয়া হিপ্পীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা জিনত আমানৰ বাবে এই চুপাৰহিট ছবিখন তাৰকা নিৰ্মাণৰ বাহনস্বৰূপ আছিল আৰু শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু লগতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বিএফজেএ বঁটাও তেওঁ লাভ কৰিছিল। ছবিখনৰ আলোচ্য বিষয় হিপ্পী সংস্কৃতিৰ অৱক্ষয়। ইয়াত এক ড্ৰাগছ বিৰোধী বাৰ্তা দিয়া হৈছে। লগতে পশ্চিমীয়াকৰণৰ সৈতে জড়িত বিবাহ বিচ্ছেদ আদি কিছুমান সমস্যাৰ বিষয়েও চিত্ৰায়ন কৰা হৈছে। ১৯৬৮ চনৰ আমেৰিকান চাইকেডেলিক চলচ্চিত্ৰ চাইক-আউটৰ দ্বাৰা ই প্ৰভাৱিত হৈছিল।

নেপালৰ কাঠমাণ্ডু ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত তাত বাস কৰি থকা হিপ্পীসকলৰ সম্পৰ্কত অহাৰ পিছত আচলতে দেৱ আনন্দৰ মনলৈ হৰে ৰাম হৰে কৃষ্ণৰ ধাৰণাটো আহিছিল। তেওঁৰ পূৰ্বৰ ছবি প্ৰেম পূজাৰীৰ বিৰুদ্ধে হোৱা প্ৰতিবাদৰ বাবে মন বেয়া হৈ থকা বাবে তেওঁ নেপাল ভ্ৰমণলৈ গৈছিল। প্ৰতিবাদকাৰীসকলে ছবিখনৰ পোষ্টাৰ জ্বলাই দিছিল।

অভিনয় শিল্পী

দেৱ আনন্দ- প্ৰশান্ত
জীনত আমান – জছবীৰ
মুমতাজ – শান্তি
বেবী গুড্ডী- সৰু যশবীৰ
সত্যজিত- সৰু প্ৰশান্ত
প্ৰেম চোপ্ৰা- দ্ৰোণাচাৰ্য
ৰাজেন্দ্ৰ নাথ- তুফান
মেহমুদ জুনিয়ৰ- মাচিনা
সুধীৰ- মাইকেল
কিশোৰ চাহু -জয়ছোৱাল
অচলা সচদেৱ- মিচেছ জয়ছোৱাল
মুমতাজ বেগম- শান্তিৰ মাক
ইফটিকাৰ
ৰাজ কিশোৰ
গৌতম ছেৰিন
ইন্দ্ৰানী মুখাৰ্জী মিচেছ জয়ছোৱাল ২য়
য়শোদ্ৰা কাটজু

বঁটা

শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা – জীনত আমান
শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা – " দম মাৰো দম " শীৰ্ষক গীতৰ বাবে আশা ভোছলেক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

সংগীত

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
ৱিলিয়াম ৰালফ ইঞ্জ

ৱিলিয়াম ৰালফ ইঞ্জ (; ৬ জুন ১৮৬০ – ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫৪), বা জনপ্ৰিয়ভাৱে ডিন ইঞ্জ, এজন ইংৰাজ লেখক, কেম্ব্ৰিজৰ ঈশ্বৰত্বৰ অধ্যাপক আৰু ছেইণ্ট পল কেথেড্ৰেলৰ ডীন আছিল।

উদ্ধৃতি

গণতন্ত্ৰৰ প্ৰধান অসুবিধা হ’ল এইটোৱেই যে এই ব্যৱস্থাত মানুহৰ মূৰৰ ওজন নলৈ কেৱল সেইবোৰ গন্তি কৰা হয়৷

লগতে চাওক

আইজাক ৱাল্টন
আলফ্ৰেড মাৰ্ছেল
আৰ্থাৰ চি. ক্লাৰ্ক

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ইংলেণ্ডৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ইংৰাজী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
জামাতিয়া সম্প্ৰদায়

জামাতিয়া সম্প্ৰদায় ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ উপ-জনজাতি সমুহৰ ভিতৰত তৃতীয় বৃহৎ উপ জনজাতি। জামাতিয়া শব্দৰ মুল জামাত শব্দৰ অৰ্থ হল সংগ্ৰহ। পিছত তেওঁলোকে জামাতক জামাতিয়া লৈ নামাকৰণ কৰে। জামাতিয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোক এতিয়াও নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ নিয়ম অনুসৰি একত্ৰিত হৈ থাকে।
ইতিহাস হিচাপে জামাতিয়া সম্প্ৰদায়ৰ পুৰুষসকলে মানিক্য ৰাজবংশৰ শাষন কালত ৰাজবংশৰ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা নিজৰ হাতত ৰাখিছিল আৰু তাৰ বাবেই তেওঁলোকে কোনো ধৰণৰ কৰ-কাটল ৰাজবংশক দিব লগা হোৱা নাছিল।
জামাতিয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকল সবল, শক্তিশালী আৰু সাহসী লোক আছিল। সেইবাবেই ৰাজবংশৰ সাহী সেনাৰ নেতৃত্ব জামাতিয়া সম্প্ৰদায়ে দিছিল। বিদ্ৰোহী নেতা পৰিক্ষিত জামাতিয়াই যেতিয়া ভ্ৰষ্ট ৰাজকীয় অধিকাৰী আৰু স্বেচ্ছাচাৰী ৰাজতন্ত্ৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল তেতিয়া জামাতিয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোকে তেওঁক সকলোতকৈ শক্তিশালী বিদ্ৰোহী নেতা হিচাপে গণ্য কৰিছিল।

অৰ্থনীতি আৰু অৰ্থব্যৱস্থা

অৰ্থনৈতিক ভাবে জামাতিয়া সম্প্ৰদায় ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখনৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল। বৰ্তমান শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীয়ে অবশ্যে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অধীনত ৰাজ্যতো চাকৰি কৰে। অতি ভিতৰুৱা গাওঁৰ মানুহে বাঁহ-বেতৰ কাম কৰিও স্বাৱলম্বী হোৱা দেখা যায়।

জামাতিয়া সংস্কৃতি

ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰায় সকলোবোৰ উৎসৱেই জামাতিয়া লোকসকলে পালন কৰে। জামাতিয়া সকলে বিশেষকৈ গৰিয়া মৌতাই উৎসৱ পালন কৰে। তাৰোপৰি জামাতিয়া জনগোষ্ঠীয়ে মৌতাই কটৰ, তিমা আৰু বাকি হিন্দু ধৰ্মৰ সকলো দেৱতাৰেই পুজা কৰে। পৰীক্ষিত জামাতিয়াৰ বিদ্ৰোহৰ পিছৰ পৰা তেওঁলোকে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম গ্ৰহন কৰে আৰু ৰাগিয়াল বস্তু সেৱন তথা গাহৰি, ছাগলী, কুকুৰা আদিৰ মাংস ভক্ষণ বন্ধ কৰি দিয়ে।

শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
মাঘ

মাঘ অসমীয়া বৰ্ষপঞ্জীৰ দশম মাহ আৰু ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় শকাব্দৰ একাদশ মাহ। অসমীয়া পঞ্জিকাৰ বাৰটা মাহ, ক্ৰমে ব'হাগ, জেঠ, আহাৰ, শাওন, ভাদ, আহিন, কাতি, আঘোণ, পুহ, মাঘ, ফাগুন আৰু চ'তৰ অন্যতম। মাঘ মাহত ৩০ দিন থাকে। মঘা নক্ষত্ৰৰ নামেৰে মাঘ বা "মাঘা" নামটি আহিছে। পুহ আৰু মাঘ এই ২ মাহ মিলি শীত কাল। শীতৰ সমাপ্তি। অসমীয়া লোক সকলে মাঘ মাহত খেতি চপোৱাৰ উৎসৱ পালন কৰে। পুহ আৰু মাঘ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহু পালন কৰি ভেলা ঘৰ সাজে আৰু সমূহীয়াকৈ ভোজ ভাত খাই আনন্দ কৰে। এই বিহুক ধৰ্মীয় ৰূপ দিবৰ কাৰণে মকৰ সংক্ৰান্তিও বোলে৷ এই সময়ত সূৰ্য্য মকৰ ক্ৰান্তিৰ ৰেখাৰ ওচৰলৈ যায় বাবে এই সংক্ৰান্তিৰ বিহু বা দোমাহীক মকৰ সংক্ৰান্তি বোলা হয়৷
মাঘ মাহৰ শেষৰ ফালে বৰষুণ হয়। প্ৰবাদ আছে "মাঘৰ শীতত বাঘ পালায়"। এই মাহত আমৰ মুকুল আহে। প্ৰবচন আছে যে- "য'দি বৰ্ষে মাঘৰ শেষ, ধনী ৰজাৰ পূণ্য দেশ"। মাঘ মাহৰ পূৰ্ণিমাক মাঘী পূৰ্ণিমা বুলি কোৱা হয়‌‌‌। মাঘ মাহৰ শুক্লা পঞ্চমী তিথিত সৰস্বতী পূজা উদযাপন কৰা হয়। মাঘ মাহত শীত ঋতুৰ অন্তিম পৰব চলি থাকে।

অন্য পঞ্জিকাত মাঘৰ সমসাময়িক মাহ

অসমীয়া পঞ্জিকাত মাঘ মাহ চলি থাকোতে গ্ৰেগৰিয়ান পঞ্জিকাত জানুৱাৰী আৰু ফেব্ৰুৱাৰী হয়। মাঘ জানুৱাৰীৰ ১৬ বা ১৭ তাৰিখত আৰম্ভ হয় আৰু ফেব্ৰুৱাৰীৰ মধ্যলৈকে থাকে। বঙালী সম্প্ৰদায়ৰ লোক সকলেও উৎসৱ উদযাপন কৰে। বাংলাদেশৰ ঢাকাত এই সময়ত ডাঙৰ মেলা বহে। চাহ জনজাতিৰ লোকসকলে
টুচু পূজা বা টুচু পৰৱ পুহ আৰু মাঘ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা পালন কৰে। পুহ মাহত আৰম্ভ হোৱা বাবে এই পৰৱক 'পৌৰ পৰৱ' বুলিও কোৱা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া মাহ