ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
শীলা শ্ৰী প্ৰকাশ

শীলা শ্ৰী প্ৰকাশ (, জন্ম: ৬ জুলাই ১৯৫৫) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় স্থপতিবিদ বা আৰ্কিটেক্ট। তেখেত এগৰাকী নগৰাঞ্চলৰ ডিজাইনাৰ (urban designer)। তেখেত 'শিল্পা আৰ্কিটেক্টছ' নামৰ সংস্থাটোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। স্থপতিবিদ্যাৰ সেৱা আৰম্ভ কৰা আৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰা শীলা শ্ৰী প্ৰকাশ হৈছে ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

শীলা শ্ৰী প্ৰকাশৰ জন্ম হৈছিল ভাৰতৰ ভূপালত, ১৯৫৫ চনৰ ৬ জুলাইত। তেখেতৰ পিতৃ আছিল লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল জে.কে.এছ. পথি আৰু মাতৃ আছিল এছ. থাংগামা।

শিশু অৱস্থাতেই শীলা শ্ৰীয়ে ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল। তেখেতে নৃত্য, গীত আৰু চিত্ৰকলাত প্ৰশিক্ষিত হৈছিল। চাৰি বছৰত তেখেতে ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৬১ চনত প্ৰথমটো মঞ্চ-প্ৰদৰ্শন আগবঢ়ায়। পদ্মভূষণ ধনৱন্তী ৰামা ৰাওৱে তেখেতক শিশু-প্ৰতিভা আখ্যা দিয়ে। শীলাই ভাৰতনাট্যম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যশিল্পী হিচাপে বিশিষ্টতা প্ৰদৰ্শন কৰে। ইয়াৰে লগত তেখেতে 'বীনাই' নামৰ সাংগীতিক বাদ্যবিধ বজাবলৈ শিকে। দুই দশকৰো অধিক কাল পৰিৱেশ্য-কলাৰ লগত জড়িত থকাৰ সময়ততেখেতে ভাৰতনাট্যম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যশিল্পীৰ ৰূপত নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। শ্ৰী দাণ্ডায়ুদ্ধ পানী পিল্লাইৰ অধীনত ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ ল'বৰ বাবে তেখেতৰ পৰিয়ালটো চেন্নাইলৈ স্থানান্তৰিত হয়। শীলা ডা০ ভেম্পতি চিন্না সত্যমৰ এগৰাকী শিক্ষাৰ্থী আৰু তেখেতৰ বহুকেইটা নৃত্য-নাটিকাৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। শীলা শ্ৰীৰ বিচৰণক্ষেত্ৰ হৈছে ভাৰতনাট্যম, কুচিপুড়ি, ভীনাই, ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সংগীত, চিত্ৰকলা আৰু ভাস্কৰ্যকলা।

বীণাই শিল্পী হিচাপে শীলা শ্ৰীয়ে 'ৰাধা মাধৱম' আৰু 'শিৱলীলা বিলাসম'ৰ সুৰাৰোপণ, পৰিৱেশন আৰু ৰেকৰ্ডিং কৰিছে। এই কাৰ্যত তেখেতৰ সংগীবৃন্দ আছিল বিনাই শিল্পী চিট্টী বাবু।

শিক্ষা

শীলা শ্ৰীয়ে চেন্নাইত থকা ৰ'ছাৰি মেট্ৰিকুলেছন স্কুলৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা লয় আৰু চেন্নাইৰে ষ্টেলা মেৰিছ কলেজৰ পৰা প্ৰাক্-বিশ্ববিদ্যালয় ডিগ্ৰীটোও লাভ কৰে। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ১৯৭৩ চনত তেখেতে আন্না স্থপতিবিদ্যা আৰু পৰিকল্পনা বিশ্ববিদ্যালয় স্কুলৰ পৰা স্থপতিবিদ্যাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সেইখিনি সময়ত এগৰাকী ছোৱালীৰ বাবে তেনে এটা ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাটো অতি দুৰ্লভ আছিল। তাৰ পিছত তেখেতে হাৰ্ভাৰ্ড গ্ৰেজুৱেট স্কুল অৱ ডিজাইনত এক্সিকিউটিভ এডুকেছন প্ৰগ্ৰামত নামভৰ্তি কৰে।

বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চ গোলকীয় কৰ্মসূচী পৰিষদ

'বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চ গোলকীয় কৰ্মসূচী পৰিষদ'ত (World Economic Forum's Global Agenda Council)-ৰ ডিজাইন উদ্ভাৱনত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা শীলা শ্ৰী প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় স্থপতি ২০১১ চনত শীলা শ্ৰী ভাৰতীয় স্থপতি। ২০১১ চনত তেখেতে এই সন্মানৰ গৰাকী হয়।

নিজৰ দায়িত্ব হিচাপে শীলা শ্ৰীয়ে এটা 'Reciprocal Design Index' বিকশিত কৰে। যিটোৱে বহনক্ষম ডিজাইন এটাৰ চৌপাশে থকা স্থিতিমাপ আৰু মেট্ৰিকৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰে।

সন্মান আৰু স্বীকৃতি

২০১৯ চনত বৰ্ষটোৰ বহনক্ষম চেম্পিয়নৰ বঁটা
জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা; বিল্ডাৰচ, আৰ্কিটেক এণ্ড বিল্ডিং মেটেৰিয়েল (BAM)ৰ তৰফৰ পৰা। সহযোগিতাত আছিল Confederation of Indian Industry।
২০১৭ চনত ইয়ন মিংকু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বেনে মেৰেণ্টি বঁটা
২০১৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত, ভাৰতীয় স্থপতিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা সন্মানীয় স্থপতিৰ বঁটা
পৃথিৱীৰ এশজন প্ৰভাৱশালী স্থপতিৰ তালিকাভুক্ত, 'Il Giornale dell'Architettura'ৰ দ্বাৰা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:স্থপতিবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী
কমলিনী মুখাৰ্জী

কমলিনী মুখাৰ্জী (ইংৰাজী: Kamalinee Mukherjee; জন্ম: ৪ মাৰ্চ ১৯৮৪) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ মুখ্যত তেলুগু ছবিৰ লগতে কেইখনমান মালয়ালম আৰু তামিল ছবিত অভিনয় কৰিছে।

ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ মুম্বাইত থিয়েটাৰৰ এটা কৰ্মশালা সম্পূৰ্ণ কৰে। ২০০৪ চনত এইডছ বিষয়ৰ ওপৰত আধাৰিত ফিৰ মিলিঙ্গে ছবিৰ জৰিয়তে তেওঁ অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলে। তাৰ পিছত একে বছৰতে তেওঁ তেলেগু ছবি আনন্দত অভিনয় কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

কমলিনীৰ জন্ম ১৯৮৪ চনৰ ৪ মাৰ্চত হৈছিল আৰু তেওঁ ভাৰতৰ কলকাতাত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ এজন মেৰিন ইঞ্জিনিয়াৰ আৰু মাতৃ এগৰাকী গহনা ডিজাইনাৰ। তেওঁ পৰিয়ালৰ তিনিজন ভাই-ভনীৰ ভিতৰত জ্যেষ্ঠ। সৰুৰেপৰাই "মঞ্চত থকাৰ প্ৰতি থকা চেনেহৰ" বাবে তেওঁ স্কুল আৰু কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়তে সকলো ধৰণৰ অপেছাদাৰী আৰু পেছাদাৰী নাটকত অভিনয় কৰিছিল। উল্লেখযোগ্য যে, এই নাটকবোৰত তেওঁ সদায় পুৰুষ চৰিত্ৰতহে অভিনয় কৰিছিল। লগতে তেওঁ কেইবাবছৰ ধৰি ভৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণো লৈছিল।

অভিনয় জীৱন

সফলতাৰ দিশে

এক আকস্মিক সাক্ষাতৰ পিছত অভিনেত্ৰী তথা পৰিচালিকা ৰেৱতীয়ে তেওঁৰ দ্বিতীয় পৰিচালিত ছবি ফিৰ মিলিঙ্গেত এটা চৰিত্ৰৰ বাবে কমলিনীক প্ৰস্তাৱ দিছিল। এই ছবিখন এইডছ বিষয়ৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল। প্ৰথম অৱস্থাত অভিনয়ক বৃত্তি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ অলপ দ্বিধাবোধ কৰিছিল যদিও পিছলৈ তেওঁলোকে যথেষ্ট সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল।

প্ৰায় একে সময়তে তেলেগু চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী পৰিচালক শেখৰ কামমুলাই তেওঁৰ পৰৱৰ্তী তেলেগু ছবি আনন্দৰ বাবে চৰিত্ৰ নিৰ্বাচন কৰি আছিল। এটা বিজ্ঞাপনত কমলিনীক দেখাৰ পিছত কামমুলাই তেওঁক ছবিখনৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰে। মুখাৰ্জীয়ে কৈছিল যে এগৰাকী স্বতন্ত্ৰ আৰু আধুনিক মহিলাৰ এই চৰিত্ৰটো তেওঁৰ নিজৰ ব্যক্তিত্বৰ দৰেই হোৱাৰ বাবে ই তেওঁক আকৰ্ষিত কৰিছিল। ছবিখনে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ চৰকাৰৰপৰা ২০০৪ চনৰ ছয়টা সন্মানীয় নন্দী বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত মুখাৰ্জীয়ে শ্ৰেষ্ঠ মুখ্য অভিনেত্ৰীৰ নন্দী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ সেই বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা অভিনেত্ৰী হিচাপেও দুটাকৈ বঁটা লাভ কৰিছিল।

২০০৫–বৰ্তমান

আনন্দ ছবিত এগৰাকী দৃঢ়মনা, স্বতন্ত্ৰ আৰু আধুনিক মহিলাৰ চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ছবি আছিল ২০০৫ চনৰ মীনাক্ষী। ছবিখনে ব্যাৱসায়িকভাৱে বিশেষ সফলতা লাভ নকৰিলে যদিও মুখাৰ্জীয়ে কৈছিল যে তেওঁ এই ছবিখনত অভিনয় কৰি অনুসূচনা কৰা নাই আৰু এয়া তেওঁৰ বাবে এক ডাঙৰ শিক্ষা আছিল। ২০০৬ চনত তেওঁ দুখন তেলেগু ছবি (ষ্টাইল আৰু গোদাবৰী) আৰু এখন তামিল ছবি (ভেট্টাইয়াডু ভিলাইয়াডু)ত অভিনয় কৰিছিল। ষ্টাইল আছিল নৃত্যৰ ওপৰত আধাৰিত এখন ছবি য’ত অভিনয় কৰিছিল প্ৰভু দেৱা, ৰাঘৱ লৰেন্স আৰু চাৰ্মী কৌৰে।

শেখৰ কামমুলাৰ পৰৱৰ্তী ছবি গোদাবৰীত সুমন্ত আৰু মুখাৰ্জীয়ে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই ড্ৰামা ধৰ্মী ছবিখনৰ পটভূমি আছিল গোদাবৰী নদী আৰু ইয়াৰ মুখ্য চৰিত্ৰদ্বয়ৰ মাজত এক প্ৰেম কাহিনী গঢ় লৈ উঠিছিল। কমলিনীয়ে ইয়াত এগৰাকী স্বতন্ত্ৰ চিন্তাধাৰাৰ আৰু প্ৰচণ্ড মানসিক শক্তি থকা মহিলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ছবিখনে ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰাৰ লগতে কমলিনীৰ চৰিত্ৰটো বিশেষভাৱে প্ৰশংসিত হৈছিল। এজন সমালোচকে কৈছিল যে তেওঁ "দেখাত সুন্দৰ হোৱাৰ লগতে তেওঁৰ অভিনয় শৈলীও পৰিপক্ব," আনহাতে আন এজন সমালোচকে তেওঁক "গম্ভীৰ অথচ শান্ত চিত্ৰায়নৰ" বাবে প্ৰশংসা কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
দেৱজিত চাংমাই

দেৱজিত চাংমাই অসমৰ এজন শব্দযন্ত্ৰী। তেওঁ বৰ্তমান মুম্বাইৰ বাসিন্দা আৰু ৰাজকমল কলামন্দিৰ (ফিউচাৰ ৱৰ্কছ) ষ্টুডিঅ'ত কৰ্মৰত। দেৱজিতে ২০১১ চনত অভিষেক চৌবে পৰিচালিত ইস্কিয়া চলচ্চিত্ৰত কৰা শব্দ-সংযোজনৰ বাবে অ'ডিঅ'গ্ৰাফী শাখাত শ্ৰেষ্ঠ শব্দ-সংযোজনৰ ৫৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ জীৱন বাটৰ লগৰীকে আদি কৰি ভালেকেইখন হিন্দী, তামিল আৰু তেলুগু ভাষাৰ ছবিত শব্দ সংযোজন কৰিছে। ২০১৩ চনত চাংমায়ে বৰফি বোলছবিত কৰা শব্দ-সংযোজনৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ শব্দ-সংযোজনৰ অপ্সৰা অৰ্থাৎ ষ্টাৰ গীল্ড বঁটা লাভ কৰে।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

১৯৭৪ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰত শিৱসাগৰ জিলাৰ বেতবাৰীত দেৱজিৎ চাংমাইৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম গোপীনাথ চাংমাই আৰু মাতৃৰ নাম হিৰণ্য চাংমাই।

শিক্ষা

দেৱজিৎ চাংমায়ে শিৱসাগৰত প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞানক সন্মানীয় বিষয় হিচাপে লৈ যোৰহাট বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক উপাধি গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ কাহিলীপাৰাস্থিত জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ'ত ছাউণ্ড ৰেকৰ্ডিং আৰু ইঞ্জিনিয়াৰিয়াৰিংৰ তিনি বছৰীয়া ডিপ্ল'মা পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ লাভ কৰা উল্লেখযোগ্য বঁটাসমূহ হৈছে:
বৰ্ষ চলচ্চিত্ৰ বঁটা শাখা
২০১১ ইস্কিয়া ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা শ্ৰেষ্ঠ শব্দ সংযোজন
২০১২ ধ্বনি বঁটা
২০১২ বান্ধোন (চলচ্চিত্ৰ) জাহ্নু বৰুৱা শব্দ সংযোজন অসমীয়া
২০১৩ বৰ্ফি! অনুৰাগ বসু শব্দ সংযোজন হিন্দী
২০১৭ মাজ ৰাতি কেতেকী সান্ত্বনা বৰদলৈ শব্দ সংযোজন অসমীয়া
২০১৭ অন্তৰীণ মঞ্জুল বৰুৱা শব্দ সংযোজন অসমীয়া
২০১৮ ভগা খিৰিকী জাহ্নু বৰুৱা শব্দ সংযোজন অসমীয়া
২০১৯ কানীন মঞ্জুল বৰুৱা শব্দ সংযোজন অসমীয়া
২০১৯ ৰত্নাকৰ যতীন বৰা শব্দ সংযোজন অসমীয়া

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Sound Completes The Visuals – Debajit Changmai

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (ভাৰত) বিজয়ী
শ্ৰেণী:অসম গৌৰৱ বঁটা বিজয়ী
টিকনি জৱা

টিকনি জৱা (বৈজ্ঞানিক নাম: Malvaviscus arboreus) হৈছে মালভাচিয়া পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত জৱা গণৰ সপুষ্পক উদ্ভিদৰ এটা প্ৰজাতি। ই দক্ষিণ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, মেক্সিকো, মধ্য আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ এবিধ স্থানীয় উদ্ভিদ। প্ৰজাতিৰ নাম আৰ্বোৰিয়াচে পূৰ্ণবয়স্ক উদ্ভিদৰ বৃক্ষক দৰে ৰূপক বুজায়। বৰ্তমান ই কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত জনপ্ৰিয়। অসমীয়াত ইয়াক আৰু বহুতো নামেৰে জনা যায়, যেনে– টিলিঙা জৱা, লটকণ জৱা, পাহিমুজা জৱা আদি। ইয়াৰ ফুল সম্পূৰ্ণৰূপে খোল নাখায়, যিয়ে পখিলা আৰু হামিংবাৰ্ডক আকৰ্ষণ কৰাত সহায় কৰে।

বিতৰণ

টিকনি জৱা মধ্য আমেৰিকা, মেক্সিকো আৰু আমেৰিকাৰ উপসাগৰীয় উপকূলৰ স্থানীয় উদ্ভিদ, বিশেষকৈ উপকূলীয় টেক্সাছ আৰু লুইজিয়ানাৰ গছৰ তলৰ জোপোহা হিচাপে।

বাসস্থান আৰু পৰিস্থিতিতন্ত্ৰ

টেক্সাছত দেখা পোৱা গছৰ তলত থকা এটা সাধাৰণ জোপোহা টিকনি জৱা (মালভাভিস্কাছ আৰ্ব'ৰিয়াছ) আৰু ই মাইকী আৰু কিশোৰ ৰুবি-থ্ৰ'টেড হামিংবাৰ্ড (আৰ্চিলোকাছ কলুব্ৰিছ) আৰু ব্লেক-চিনড হামিংবাৰ্ড (আৰ্চিলোকাছ আলেকজেণ্ড্ৰি)ৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ খাদ্যৰ উৎস। প্ৰতিটো ফুল দুদিনলৈকে থাকে যদিও দ্বিতীয় দিনতকৈ প্ৰথম দিনটোত অধিক অমৃত থাকে।

টিকনি জৱাৰ উদাহৰণ মেক্সিকোৰ ইউকাটান অঞ্চলৰ উপকূলীয় পেটেনেছ মেংগ্ৰোভৰ ভিতৰত, য'ত উদ্ভিদ সম্প্ৰদায়ত ই এটা উপপ্ৰধান প্ৰজাতি। টিকনি জৱা হৈছে টাৰ্ক'ছ-কেপ হোৱাইট-স্কিপাৰ (হেলিঅ'পেটেছ মেকাইৰা)ৰ কেটাৰপিলাৰৰ বাবে প্ৰধান গৃহস্থ উদ্ভিদ।

খেতি

সাধাৰণতে সমগ্ৰ দক্ষিণ আমেৰিকাৰ পখিলা আৰু হামিংবাৰ্ডৰ বাগিচাত ছাঁ পৰা ৰ'দঘাই ঠাইত টিকনি জৱাৰ খেতি কৰা হয়। সতেজ গুটিৰ পৰা বা কোমল কাঠৰ কলমৰ পৰা ইয়াৰ বংশবৃদ্ধি কৰিব পাৰি। ই প্ৰায়ে মে’ মাহৰ পৰা নৱেম্বৰ মাহলৈকে ফুলে, কিন্তু গোটেই মৃদু শীতকালত ই ফুলিব।

জাত

মালভাভিস্কাছ আৰ্ব’ৰিয়াছ জাত আৰ্ব’ৰিয়াছ
মালভাভিস্কাছ আৰ্ব’ৰিয়াছ জাত ড্ৰামণ্ডি (টৰ. এণ্ড এ.গ্ৰে) শ্বেৰী (= মালভাভিস্কাছ ড্ৰামণ্ডি টৰ. এণ্ড এ.গ্ৰে)
মালভাভিস্কাছ আৰ্ব’ৰিয়াছ জাত মেক্সিকানাছ শ্ব্লেচটেণ্ডেল.

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:গুল্ম
শ্ৰেণী:সপুষ্পক উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:মধ্য আমেৰিকাৰ উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:মেক্সিকোৰ উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:দক্ষিণ আমেৰিকাৰ উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:টেক্সাছৰ উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:দক্ষিণ-পূব আমেৰিকাৰ উদ্ভিদ
ভল্‌গাৰ পৰা গংগা

ভল্‌গাৰ পৰা গংগা গ্ৰন্থখন পণ্ডিত তথা ভ্ৰমণ কাহিনী লেখক ৰাহুল সাংকৃত্যায়নে ১৯৪৩ চনত লিখা ২০টা ঐতিহাসিক কল্পকাহিনীৰ সংকলন 'বোল্‌গাচে গংগা'ৰ অসমীয়া অনুবাদ। এই গ্ৰন্থখনৰ অনুবাদক শক্তিনাথ বৰুৱা।

সাংকৃত্যায়নে ৰাছিয়া, কোৰিয়া, জাপান, চীন আদি বিভিন্ন দেশ ভ্ৰমণ কৰিছিল, য’ত তেওঁ এই দেশসমূহৰ ভাষা আয়ত্ত কৰিছিল আৰু সাংস্কৃতিক অধ্যয়নৰ কৰ্তৃপক্ষ আছিল।
গল্পবোৰত সামূহিকভাৱে ইউৰেছিয়াৰ স্তৰৰ পৰা ভল্‌গা নদীৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চললৈ আৰ্যসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ অনুসন্ধান কৰা হৈছে; তাৰ পিছত হিন্দুকুশ আৰু হিমালয় আৰু উপ-হিমালয় অঞ্চলৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ গতিবিধি; আৰু ভাৰতৰ উপমহাদেশৰ ভাৰত-গংগা সমভূমিলৈ এই সকলৰ বিস্তাৰ। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬০০০ত আৰম্ভ হোৱা এই গ্ৰন্থখনৰ কামৰ অন্ত পৰে ১৯৪২ চনত।

প্ৰকাশনৰ ইতিহাস আৰু অনুবাদ

১৯৩৮ চনত সংকৃত্যায়নে প্ৰথম উপন্যাস জিনে কে লিয়ে ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪১-৪২ চনত ভাগৱত শৰণ উপাধ্যায়ৰ ঐতিহাসিক কাহিনীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশ লোৱাৰ বাবে হাজৰিবাগ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত বন্দী হৈ থকা অৱস্থাত তেওঁ ২০টা চুটিগল্প ৰচনা কৰে। ১৯৪৩ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা এই গ্ৰন্থখন আধুনিক ভাৰতীয় সাহিত্যৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ হিন্দী গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এই গল্প কেইটা হৈছে-

নিশা
দিবা
অমৃতাশ্ব
পুৰুহূত
পুৰুধান
অঙ্গিৰা
সূদাস
প্ৰবাহণ
বন্ধুল মল্ল
নাগদত্ত
প্ৰভা
সুপৰ্ণ যৌধেয়
দুৰ্মুখ
চক্ৰপাণি
বাবা নূৰদীন
সুৰৈয়া
ৰেখা ভগত
মঙ্গল সিং
সফদৰ
সুমেৰ

প্ৰথম কাহিনী "নিশা" খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ৬০০০ চনত ককেচিয়াত (দক্ষিণ ৰাছিয়া) বাস কৰা গুহাবাসীৰ বিষয়ে। এই কাহিনীটোৱে আমাক মানৱ জীৱনৰ ৩৬০ পুৰুষৰ আগৰ অৱস্থালৈ লৈ যায়। সেই কালত ভাৰত, পাৰস্য, ইউৰোপৰ জাতিসমূহ একেটা গোষ্ঠীৰে আছিল। সেই সময়ত সমাজ বা ইয়াৰ পূৰ্বসূৰী আছিল মাতৃতান্ত্ৰিক আৰু সেয়ে কাহিনীটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছে পৰিয়ালৰ নেত্ৰী ‘নিশা’ৰ নামেৰে। যদিও ২০টা গল্পৰ সকলোবোৰেই স্বাধীন, তথাপিও ইয়াক যি ক্ৰমত সজাই তোলা হৈছে, সেইটোৱে এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰে। ইয়াত মাতৃতান্ত্ৰিক সমাজৰ পৰা (প্ৰথম দুটা গল্প) পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজলৈ (বাকীবোৰ) ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন, স্বাধীনতাৰ পৰা দাসত্ত্বলৈ, দাসত্ত্বক গ্ৰহণ কৰাৰ পৰা ইয়াৰ ঘৃণা আৰু ইয়াৰ দৰে ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা যায়। মানুহ নতুনকৈ উন্নিত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ প্ৰতি সতৰ্ক আছিল ইয়াৰ ফলতেই পুৰণি শিলৰ সঁজুলিবোৰ দ্ৰুতগতিত সলনি হৈ আহিছিল। চতুৰ্থটো গল্প – "পুৰুহুত" (তাজিকিস্তান ২৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ত সেই সময়ছোৱাত কেনেকৈ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ দৌৰ আৰম্ভ হৈছিল আৰু উত্তৰবাসীৰ ক্ষতিসাধন কৰি দক্ষিণৰ লোকসকলে কেনেকৈ বহু ধন-সম্পত্তি সংগ্ৰহ কৰিছিল, সেই বিষয়ে কোৱা হৈছে। তেওঁৰ এই ভ্ৰমণবোৰ অধ্যয়নমূলক আছিল।

তেওঁ মাৰ্ক্সবাদী ধাৰণাসমূহৰ দ্বাৰা বহুলভাৱে প্ৰভাৱিত হৈছিল। এই গ্ৰন্থখনৰ শেষৰ তিনিটা গল্পত এই প্ৰভাৱ সহজেই অনুভৱ কৰিব পাৰি। মংগল সিঙে (১৮ নং গল্পৰ নায়ক) ব্যক্তিগতভাৱে মাৰ্ক্স আৰু এংগেলছক চিনি পায় আৰু তেওঁ আচৰিত হৈছে যে মাৰ্ক্সে ভাৰতৰ বিষয়ে ইমানখিনি কেনেকৈ জানে। তেওঁ নিজৰ প্ৰিয় এন্নেক বুজাই দিয়ে যে কেনেকৈ বিজ্ঞান ভাৰতৰ বাবে অপৰিহাৰ্য কিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ভাৰতীয়সকলে বিশ্বাসক ইয়াৰ ওপৰত ৰাখে। ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহত তেওঁ কঠোৰ আচৰণ বিধিৰে ব্ৰিটিছসকলৰ সৈতে যুঁজিবলৈ আগবাঢ়ি যায় আৰু তিনিবছৰৰ বাবে কাৰাবাস খাটিব লগা হয়। ১৯৬৩ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অনূদিত গ্ৰন্থ
একুশে পদক

একুশে পদক বাংলাদেশৰ এক ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান। বাংলাদেশৰ বিশিষ্ট সৈনিক, ভাষাবিদ, সাহিত্যিক, শিল্পী, শিক্ষাবিদ, গবেষক, সাংবাদিক, অৰ্থনীতিবিদ, দৰিদ্ৰতা দূৰীকৰণত অৱদানকাৰী আৰু সামাজিক প্ৰতিষ্ঠানক ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আগবঢ়োৱা অনন্য অৱদানক স্বীকৃতি দিয়াৰ বাবে ১৯৭৬ চনৰ পৰা বাংলাদেশত একুশে পদক প্ৰদান আৰম্ভ কৰা হয়। ভাষা আন্দোলনৰ শ্বহীদসকলৰ স্মৰণত ১৯৭৬ চনত এই সন্মান প্ৰদানৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰে বাংলাদেশ চৰকাৰে।

আক্ষৰিক অৰ্থ

বাংলাদেশৰ লোকৰ কাৰনে ২১ (একুশ) তাৰিখৰ বিশেষ এক অৱদান আছে, কিয়নো ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫২ চনত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰসকলৰ লগতে চহৰৰ বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠানৰ ছাত্ৰসকলে পাকিস্তান চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, তেওঁলোকৰ দাবী আছিল বাংলা ভাষাক পূব পাকিস্তানৰ (বৰ্তমানৰ বাংলাদেশ) মাতৃভাষা স্বৰূপে স্বীকৃতি দিয়া। সেই অভিযান আৰু সংগ্ৰামত অংশ লোৱা বহুতো ছাত্ৰক সেই ২১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে নিৰ্মম ভাৱে গুলিয়াই হত্যা কৰিছিল। ছাত্ৰসকলৰ ভাষাপ্ৰেম আৰু আত্মত্যাগক সন্মান দিয়াৰ উদ্দেশ্যে ২১ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটোক ইউনেস্কোই আন্তৰ্জাতিক মাতৃভাষা দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে।

ইতিহাস

বাংলাদেশৰ প্ৰথম সামৰিক শাসক জেনেৰেল জিয়াউব ৰহমান ১৯৭৬ চনত একুশে পদক সন্মান দিয়াৰ প্ৰচলন কৰিছিল। বঙ্গভবনত আয়োজিত হোৱা এটি অনুষ্ঠানত বিদ্ৰোহী কবি বুলি জনাজাত কাজী নজৰুল ইছলামক প্ৰথম বাৰৰ বাবে এই সন্মান আগবঢ়োৱা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত পল্লীকবি জসীমউদ্দিনক বাংলা সাহিত্যত বিশেষ অৱদান আগবঢ়োৱাৰ বাবে একুশে পদক দিয়া হৈছিল। ইয়াৰ পিছতে এই সন্মান লাভ কৰে বেগম সুফিয়া কামাল।

পদক

একুশে পদক সন্মান আগবঢ়োৱা সময়ত এই সন্মান প্ৰাপ্ত ব্যক্তিজনক এটি সোণৰ মেডেল, সন্মানপত্ৰ আৰু লগতে ১০০০০০ টকাও দিয়া হয়। এই টকাৰ পৰিমান আগত ২৫০০০ আছিল, কিন্তু ২০১৫ চনত এই টকাৰ পৰিমান ১০০০০০ কৰা হয়। একুশে পদক সন্মানত আগবঢ়োৱা মেডেলৰ আৰ্হি তৈৰি কৰিছিল চিত্ৰশিল্পী নিতিন কুণ্ডুৱে।

একুশে পদকত অন্তৰ্গত বিভিন্ন দিশ

শিল্পকলা, নৃত্য, সুকুমাৰ কলা, চিনেমাৰ তথা নাটক, সঙ্গীত আদি শিল্পকলাৰ বিভিন্ন দিশত বৰঙণি আগবঢ়োৱাৰ বাবে শিল্পকলাত একুশে পদক দিয়া হয়।

শ্ৰেণী:পুৰস্কাৰ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
ছাগলীৰ তৰকাৰী

ছাগলীৰ তৰকাৰী , ছাগলীৰ মাংসৰে প্ৰস্তুত কৰা ৰন্ধা খাদ্য, ই ভাৰত উপমহাদেশৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে। ই দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ খাদ্য, কেৰিবিয়ান খাদ্য, ভাৰত উপমহাদেশৰ খাদ্যৰ মূল খাদ্য। কেৰিবিয়ান আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত এই খাদ্য ভাৰতীয় প্ৰব্ৰজনকাৰীয়ে এই অঞ্চললৈ আনিছিল, আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত নিজ নিজ স্থানীয় খাদ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছে। এই খাদ্য উত্তৰ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপৰ সমগ্ৰ ভাৰত-কেৰিবিয়ান প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ মাজতো বিয়পি পৰিছে।

আঞ্চলিক ৰূপ

বাৰ্মিজ খাদ্যত ছাগলীৰ তৰকাৰী, যাক seittha hnat (ဆိတ်သားနှပ်) বুলি কোৱা হয়, এটা সাধাৰণ বাৰ্মিজ তৰকাৰী, মছলা, দালচেনিৰ টুকুৰা, তেজ পাত আৰু নিমখৰ সৈতে মছলাযুক্ত কম ভাজি পানীৰ ভাপত কৰা তৰকাৰী।

ইণ্ডোনেছিয়াত এই খাদ্যক কাৰি কাম্বিং বুলি কোৱা হয়, আৰু সাধাৰণতে চুঙত সিজোৱা পিঠা, ফ্লেটব্ৰেড বা ভাপত দিয়া চাউলৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। কাৰে বা কাৰি (তৰকাৰী) হৈছে ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়েছিয়া আৰু ছিংগাপুৰত সাধাৰণতে পোৱা ভাৰতীয় প্ৰভাৱিত খাদ্য। অঞ্চলটোৰ মুছলমান সমাজৰ মাজত ছাগলীৰ তৰকাৰী জনপ্ৰিয়।

ছাগলীৰ তৰকাৰী হৈছে ভাৰত, বাংলাদেশ, পাকিস্তান আৰু নেপালৰ বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা খাদ্য। ছাগলী হিন্দুসকলৰ বাবে পছন্দৰ মাংস কাৰণ তেওঁলোকে গো-মাংস নাখায় আৰু মুছলমানসকলৰ বাবে তেওঁলোকে গাহৰিৰ মাংস নাখায়। সেয়ে খাদ্যই ভাল মাধ্যম হিচাপে কাম কৰে। জামাইকাত পাৰ্টি আৰু বিশেষ অনুষ্ঠানত এই খাদ্য জনপ্ৰিয়। ইয়াক ভাৰত-জামাইকাৰ ৰন্ধন প্ৰণালীৰ সাধাৰণ মছলাৰ মিশ্ৰণেৰে সোৱাদ দিয়া হয়। ত্ৰিনিদাদত তৰকাৰী ছাগলীও এক জনপ্ৰিয় খাদ্য। ইয়াক সাধাৰণতে ৰোটিৰ দোকানত পৰিবেশন কৰা মেৰিয়াই থোৱা ৰোটিতো খোৱা হয়। এই ব্যঞ্জন সাধাৰণতে ভাত, দালি ভাট, বা ৰোটিৰ লগত পৰিবেশন কৰা হয়। উত্তৰ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপৰ ৰেষ্টুৰেণ্টত অন্যান্য সাধাৰণ কেৰিবিয়ান চাইড ডিচ যেনে ভজা কেৰেলাক সংগী হিচাপে পৰিবেশন কৰিব পাৰি। ছাগলী নথকা সময়ত মাটন ব্যৱহাৰ কৰা বা আলুৰ সৈতে বাল্কিং কৰা আদি খাদ্যৰ বহুতো ভিন্নতা আছে।

ঈদ আল-আদৰ সময়ত ই জনপ্ৰিয়, যিটো সময়ত মুছলমান ভাৰত-কেৰিবিয়ানসকলে ছাগলী বলি দিয়ে।

ব্ৰিটেইনত চেণ্ট পলছ, ব্ৰিষ্টল আৰু নটিং হিল, লণ্ডন আৰু অন্যান্য কেৰিবিয়ান সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত অনুষ্ঠিত হোৱা কাৰ্নিভালত সাধাৰণতে তৰকাৰী ছাগলীৰ লগতে অন্যান্য আঞ্চলিক খাদ্যও উপলব্ধ হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:আমিষ খাদ্য
জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণ

মহাৰাজ শ্ৰী ছাৰ জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভূপ বাহাদুৰ কে চি এছ আই (২০ ডিচেম্বৰ ১৮৮৬ – ২০ ডিচেম্বৰ ১৯২২) ১৯১৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ১৯২২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত মৃত্যুৰ আগলৈকে ভাৰতৰ কোচবিহাৰৰ মহাৰাজ আছিল। তেওঁ এগৰাকী ক্ৰিকেটাৰো আছিল।

প্ৰাথমিক জীৱন

জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণ কোচবেহাৰৰ মহাৰাজ নৃপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ আৰু ৰাণী সুনীতি দেৱীৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ। বিজয়ী নিতীন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভূপ বাহাদুৰ আছিল তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ, মহাৰাজা নৃপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ আৰু মহাৰাণী সুনীতি দেৱীৰ তৃতীয় পুত্ৰ। বৰোদা ৰাজ্যৰ মহাৰাজা সয়াজিৰাও গেকৱাদ আৰু মহাৰাণী চিমনাবাইৰ কন্যা ইন্দিৰা ৰাজেৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়৷ লগ পোৱাৰ সময়ত ইন্দিৰা গোৱালিয়ৰৰ মহাৰাজা মাধো ৰাও সিন্ধিয়াৰ লগত বিবাহৰ সিদ্ধান্ত হৈছিল। সিহঁতৰ পলায়নে পৰিয়ালকেইটাক স্তম্ভিত কৰি তুলিলে। সেই সময়ত জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণে সৰু পুত্ৰ হিচাপে সিংহাসন লোৱাৰ আশা কৰা হোৱা নাছিল। তেওঁৰ দুই পুত্ৰ জগদ্দিপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ, ইন্দ্ৰজিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণ আৰু তিনিগৰাকী কন্যা ইলা দেৱী, গায়ত্ৰী দেৱী আৰু মেনকা দেৱী। তেওঁৰ প্ৰথম খুলশালীয়েক আছিল চিত্ৰৰঞ্জন আৰু ৰূপনাৰায়ণপুৰৰ ৰাজা জালাধৰ বসু।

তেওঁ ১৯১৩ চনত নিঃসন্তান মৃত্যুবৰণ কৰা জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ৰাজেন্দ্ৰ নাৰায়ণৰ উত্তৰাধিকাৰী হয় আৰু সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে আনুষ্ঠানিকভাৱে নিযুক্তি লাভ কৰে।

আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰু প্ৰভাৱ

জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণে প্ৰাৰম্ভিক আনুষ্ঠানিক শিক্ষা ইংলেণ্ডৰ ইটন কলেজত লাভ কৰে, যিখন প্ৰতিষ্ঠানে ঔপনিৱেশিক যুগত ভাৰতীয় ৰাজকীয় উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ বাবে সাধাৰণ ব্ৰিটিছ প্ৰভাৱিত অভিজাত বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। ইটনৰ পিছত তেওঁ ভাৰতৰ ডেৰাডুনত ইম্পেৰিয়েল কেডেট কৰ্পছৰ সৈতে সামৰিক প্ৰশিক্ষণ লয়, য'ত ড্ৰিল, ঘোঁৰা চলোৱা আৰু ব্ৰিটিছ মুকুটৰ প্ৰতি আনুগত্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়।

শাসন আৰু ৰাজ্য সংস্কাৰ

১৯১৩ চনৰ পৰা ১৯২২ চনলৈকে জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণৰ প্ৰশাসনে তেওঁৰ পিতৃ নৃপেন্দ্ৰ নাৰায়ণে স্থাপন কৰা সাংবিধানিক আৰু প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাটো বহুলাংশে অব্যাহত ৰাখিছিল, য’ত মহাৰাজৰ তত্বাৱধানত বিধান, কাৰ্যবাহী আৰু ন্যায়িক কাম-কাজ চম্ভালি থকা এখন ৰাজ্যিক পৰিষদ আছিল।

মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ

১৯২২ চনত মহাৰাজ জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণ এক গুৰুতৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ বিদেশত বিশেষ চিকিৎসা ল’বলৈ বাধ্য হয়, অক্টোবৰ মাহত কোচবিহাৰৰ পৰা লণ্ডনলৈ ৰাওনা হয়। লণ্ডনৰ নাৰ্চিং হোমত ভৰ্তি হোৱাৰ পিছত তেওঁ চিকিৎসা সেৱা গ্ৰহণ কৰে যদিও তেওঁৰ অৱস্থাই তীব্ৰ ৰূপ লয়। ১৯২২ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰত নিৰ্দিষ্ট নোহোৱা জটিলতাৰ ফলত তাতেই মহাৰাজজনৰ মৃত্যু হয়, যিটো তেওঁৰ ৩৬ বছৰীয়া জন্মদিনৰ ঠিক মিল আছিল। লণ্ডনৰ গোল্ডাৰ্ছ গ্ৰীণ শ্মশানত তেওঁৰ মৃতদেহ দাহ কৰা হয়, তাৰ পিছত ৰাজকীয় পৰম্পৰা অনুসৰি ছাইখিনি পুনৰ কোচবেহাৰলৈ লৈ যোৱা হয় সমাধিস্থ কৰাৰ বাবে।

তাৎক্ষণিক উত্তৰাধিকাৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰভাৱ
১৯২২ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰত লণ্ডনত মহাৰাজ জিতেন্দ্ৰ নাৰায়ণৰ মৃত্যুৰ পিছত ১৯১৫ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা ছবছৰীয়া পুত্ৰ জগদ্দিপেন্দ্ৰ নাৰায়নে কুচ বেহাৰৰ সিংহাসনত সঠিক উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে অধিষ্ঠিত হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কোচ ৰাজবংশ
খাদ্য বিজ্ঞান

খাদ্য বিজ্ঞান হৈছে খাদ্যৰ মৌলিক বিজ্ঞান আৰু প্ৰয়োগিক বিজ্ঞান-ইয়াৰ পৰিসৰ কৃষি বিজ্ঞান আৰ্দ্ৰ পুষ্টি বিজ্ঞানৰ সৈতে অতিৰিক্তভাৱে আৰম্ভ হয় আৰু খাদ্য সুৰক্ষা আৰু ফুড প্ৰচেছিংৰ বৈজ্ঞানিক দিশবোৰৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি যায়, যি খাদ্য প্ৰযুক্তি বিকাশক অৱগত কৰে।

খাদ্য বিজ্ঞানে একাধিক বৈজ্ঞানিক শাখাক একত্ৰিত কৰে। ইয়াত ৰসায়ন বিজ্ঞান, পদাৰ্থ বিজ্ঞান, শৰীৰতত্ত্ব, অণুজীৱবিজ্ঞান আৰু জৈৱ ৰসায়ন দৰে ক্ষেত্ৰৰ ধাৰণাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে, খাদ্য প্ৰযুক্তি ৰাসায়নিক অভিযান্ত্ৰিক ধাৰণাসমূহক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।

খাদ্য বিজ্ঞানীসকলৰ কাৰ্যকলাপৰ ভিতৰত আছে নতুন খাদ্য সামগ্ৰীৰ বিকাশ, এই খাদ্যসমূহ উৎপাদন কৰাৰ বাবে প্ৰক্ৰিয়াৰ ডিজাইন, পেকেজিং সামগ্ৰী নিৰ্বাচন, শ্বেলফ-লাইফ অধ্যয়ন, জৰীপ পেনেল বা সম্ভাৱ্য গ্ৰাহক ব্যৱহাৰ কৰি সামগ্ৰীসমূহৰ সংবেদনশীল মূল্যায়ন, লগতে মাইক্ৰ'বায়'লজিকেল আৰু ৰাসায়নিক পৰীক্ষা। খাদ্য বিজ্ঞানীসকলে খাদ্য সামগ্ৰীৰ উৎপাদন আৰু ইয়াৰ বৈশিষ্ট্যৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ জড়িত অধিক মৌলিক পৰিঘটনা অধ্যয়ন কৰিব পাৰে।

খাদ্য প্ৰযুক্তিবিদসকলৰ প্ৰতিষ্ঠান খাদ্য বিজ্ঞানক "খাদ্যৰ প্ৰকৃতি, অৱনতি কাৰণ, খাদ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণ অন্তৰ্নিহিত নীতি আৰু গ্ৰাহক জনসাধাৰণৰ বাবে খাদ্যৰ উন্নতি অধ্যয়ন কৰিবলৈ অভিযান্ত্ৰিক, জৈৱিক আৰু শাৰীৰিক বিজ্ঞান ব্যৱহাৰ কৰা শাখা" হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিছে। খাদ্য বিজ্ঞান নামৰ পাঠ্যপুথিত খাদ্য বিজ্ঞানক সৰল ভাষাত এই বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে- "খাদ্যৰ ভৌতিক, ৰাসায়নিক আৰু জৈৱ ৰাসায়নিক প্ৰকৃতি আৰু খাদ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ নীতি অধ্যয়ন কৰিবলৈ বিজ্ঞান আৰু অভিযান্ত্ৰিকৰ প্ৰয়োগ"।

সংজ্ঞা

খাদ্য প্ৰযুক্তিবিদসকলৰ প্ৰতিষ্ঠান খাদ্য বিজ্ঞানক "খাদ্যৰ প্ৰকৃতি, অৱনতি কাৰণ, খাদ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণ অন্তৰ্নিহিত নীতি আৰু গ্ৰাহক জনসাধাৰণৰ বাবে খাদ্যৰ উন্নতি অধ্যয়ন কৰিবলৈ অভিযান্ত্ৰিক, জৈৱিক আৰু শাৰীৰিক বিজ্ঞান ব্যৱহাৰ কৰা শাখা হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিছে। খাদ্য বিজ্ঞান নামৰ পাঠ্যপুথিত খাদ্য বিজ্ঞানক সৰল ভাষাত এই বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে- "খাদ্যৰ ভৌতিক, ৰাসায়নিক আৰু জৈৱ ৰাসায়নিক প্ৰকৃতি আৰু খাদ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণৰ নীতি অধ্যয়ন কৰিবলৈ বিজ্ঞান আৰু অভিযান্ত্ৰিকৰ প্ৰয়োগ"।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:প্ৰায়োগিক বিজ্ঞান
কাজিনেমু

কাজিনেমু হৈছে অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত উৎপাদিত হোৱা এক প্ৰকাৰৰ বিশেষ প্ৰজাতিৰ নেমু। কাজিনেমু অসমৰ ৰাজ্যিক ফল৷ ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম হৈছে Citrus limon। ই Rutaceae পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত Citrus গণৰ এটা প্ৰজাতি। কাজিনেমুৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে যাৰ বাবে ই আন নেমুতকৈ পৃথক। বিশেষকৈ ইয়াৰ গোন্ধ আন নেমুতকৈ বেলেগ আৰু আকৃতি তুলনামূলক ভাবে ডাঙৰ। কাজিনেমু পকি যোৱাৰ পিছতো বহু দিন গছত লাগি থাকি সৰি নাযায়। সচৰাচৰ কাজিনেমুত গোটেই বছৰৰ জুৰি ফল লাগে। ২০১৯ চনত কাজিনেমুয়ে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰে।

বিৱৰণ

কাজি নেমু এবিধ বহু বৰ্ষজীৱী কাঁইটীয়া জোপোহা গুল্মজাতীয় গছ। ইয়াৰ পাতৰ ৰং ডাঠ সেউজীয়া। ছিঙিলে সুগন্ধি ওলায়। গছবোৰ সাধাৰণতে ২-৩.৫ মিটাৰ উচ্চতালৈ হয়। পাতসমূহৰ দীঘ ৭-১০ ছেণ্টিমিটাৰ আৰু প্ৰস্থ ৩-৫ ছেণ্টিমিটাৰ হয়। কাজিনেমু প্ৰায় ২০ৰ পৰা ২৫ বছৰ পৰ্যন্ত জীয়াই থাকে। গছসমূহত পাতল বেঙুনীয়াৰ পোৱা ৰঙা ৰঙৰ ফুল ফুলে আৰু উপযুক্ত বয়সত ৩০০ৰ পৰা ৫০০ ফল লাগে। এটা ফলৰ ভৰ প্ৰায় ৬০-১০০ গ্ৰাম আৰু প্ৰতি হেক্টৰ মাটিত বছৰি ২০ৰ পৰা ৩০ টন উৎপাদন হয়। কাজিনেমুৰ বাকলি পাতল। পুৰঠ নেমুত প্ৰচুৰ পৰিমাণে ৰস থাকে। ফলৰ বৰণ ডাঠ সেউজীয়াৰ পৰা পাতল সেউজীয়া-হালধীয়া হলে ছিঙাৰ উপযুক্ত হয়। কাজি নেমুৰ উৎপাদন গোটেই বছৰ জুৰি হয় যদিও নৱেম্বৰৰ পৰা জানুৱাৰী মাহত উৎপাদন কম হয়।

প্ৰধান উৎপাদনকাৰী জিলাসমূহৰ ভিতৰত ডিব্ৰুগড়, গোলাঘাট, কাছাৰ, চিৰাং, নলবাৰী আৰু ডিমা হাচাও জিলা উল্লেখযোগ্য।

কৃষি

পানী জমা নোহোৱা পলসুৱা মাটিত কাজিনেমুৰ খেতি ভাল হয়। সেমেকা উপক্ৰান্তীয় জলবায়ু কাজিনেমুৰ বাবে উত্তম। কাজি নেমুৰ খেতি ঘাইকৈ কলম পদ্ধতিৰে কৰা হয় যদিও গুটিৰ পৰায়ো পুলি উৎপন্ন হয়। অধিক উৎপাদনৰ বাবে উপযুক্ত পৰিমাণৰ সাৰ-পানী প্ৰয়োগ কৰাৰ লগতে কীট-পতংগ আৰু বেমাৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ কীটনাশক আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।

ভৌগোলিক স্বীকৃতি

২০১৮ চনৰ ৫ জানুৱাৰী তাৰিখে কাজিনেমুৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি বিচাৰি চিআৰএছ ন-দিহিং নেমু টেঙা উন্নয়ন সমিতিয়ে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগত আবেদন জনাইছিল। ২০১৯ চনত ই ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰে। ২০২৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত অসম চৰকাৰে অনন্য সুগন্ধি আৰু এন্টিঅক্সিডেন্ট গুণৰ বাবে কাজি নেমুক ৰাজ্যিক ফল হিচাপে ঘোষণা কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ফল
শ্ৰেণী:গুল্ম
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ