ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ভালজী পেন্ধাৰকৰ

ভালজী পেন্ধাৰকৰ (; ৩ মে’ ১৮৯৭-২৬ নৱেম্বৰ ১৯৯৪) ভাৰতৰ এজন চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্ব। তেওঁ ৬০খনত অধিক মাৰাঠী আৰু ৮খন হিন্দী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁক ১৯৯১ চনত দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ভালজী পেন্ধাৰকৰৰ মাক-দেউতাক আছিল ক্ৰমে ৰাধাবাই আৰু ড° গোপাল পেন্ধাৰকৰৰ [1] ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ যথেষ্ট সংখ্যক চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্বৰ সৈতে তেওঁৰ সম্বন্ধ আছিল। তেওঁলোকৰ ভিতৰত আছে তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ বাবুৰাও পেন্ধাৰকাৰ, সতীয়া ভাতৃ অভিনেতা-পৰিচালক মাষ্টৰ বিনায়ক কৰ্ণাটকী আৰু মাতৃৰ ফালৰ পৰা সম্পৰ্কীয় ভায়েক ভি শান্তাৰাম।

ভালজীৰ এগৰাকী পত্নী লীলা চন্দ্ৰগিৰিয়ে ১৯৩০ চনত মিছ লীলা নামেৰে হিন্দী আৰু মাৰাঠী ছবিত অভিনয় আৰু গীত গাইছিল। ভালজীক প্ৰথম লগ পোৱাৰ সময়ত ইতিমধ্যে লীলাবাইৰ দুটা সন্তান- এজন পুত্ৰ আৰু এজনী কন্যা আছিল। ভালজীয়ে দুয়োকে তুলি লৈছিল। পিছত মাধৱী নামেৰে পৰিচিত ছোৱালীজনীয়ে ঔপন্যাসিক ৰঞ্জিত দেশাইক বিয়া কৰাইছিল।

চলচ্চিত্ৰীয় জীৱন

তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰীয় জীৱনৰ আৰম্ভ ১৯২০ চনত, অৰ্থাৎ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জন্মৰ আশেপাশে হয়। তেওঁ পাঁচখন নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ চিত্ৰনাট্য লিখে। ১৯৩২ চনত তেওঁ প্ৰথম সবাক চলচ্চিত্ৰ শ্যাম সুন্দৰৰ পৰিচালনা কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰাচীন গৌৰৱগাঁথাক অৱলম্বন কৰি বহু কেইখন ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল, যি অতিকৈ জনপ্ৰিয় হয়। ইয়াৰ ভিতৰত সাবিত্ৰী (১৯৩৬),মহাৰথী কৰ্ণ (১৯৪৪), বাল্মিকী (১৯৪৬) উল্লেখনীয়। ১৯৫২ চনত তেওঁ ঐতিহাসিক ছবি ছত্ৰপতি শিৱাজী নিৰ্মাণ কৰে, য’ত দেশভক্তিৰ ভাৱনাক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।

প্ৰায় ৭০ বছৰীয়া চলচ্চিত্ৰীয় জীৱনত পেন্ধাৰকৰে ৬০খনতকৈও অধিক মাৰাঠী আৰু ৮খন হিন্দী ছবি নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁৰ অধিকাংশ ছবিয়ে ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক বিষয়ৰ ওপৰত আধাৰিত। নিজৰ ছবিৰ বিষয়বস্তুৰ কাৰণে তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এজন সংস্থাপকৰ সমান্তৰালকৈ ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণৰ এজন অৱদানকাৰী ৰূপে প্ৰখ্যাত। স্বতন্ত্ৰতাৰ প্ৰতি তেওঁৰ সমৰ্পন আৰু ঐতিহাসিক অভিব্যক্তিক বহুলভাবে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
১৯৯১: ৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Bhalji Pendharkar Cultural Centre, Kolhapur

শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:মাৰাঠী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক
কন্যাদান (চলচ্চিত্ৰ)

কন্যাদান ২০০২ চনত মুক্তি প্ৰাপ্ত এখন অসমীয়া পাৰিবাৰিক চলচ্চিত্ৰ। চি এছ নাৰায়ণ আৰু স্বৰাজ দাসৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত আৰু মুনিন বৰুৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ খনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে। মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে যতীন বৰা, মৃদুলা বৰুৱা, ভাস্কৰ বৰা, পূৰবী শৰ্মা, মাধুৰীমা চৌধুৰী আৰু ঋতুপৰ্ণা কটকীয়ে।

কাহিনী

বকুলপুৰ নামৰ এখন ঠাইৰ যৌথ পৰিয়ালৰ আধাৰত কাহিনীটো নিৰ্মিত। চিনেমাখনৰ নায়ক উৎপল (যতীন বৰা) নগৰৰ চহকী পটভূমিৰ এগৰাকী ছোৱালীৰ প্ৰেমত পৰা পৰিয়ালটোৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ। তেওঁৰ তিনিজন ভায়েক আৰু তিনিজনী ভনীয়েক আছে। ছোৱালীজনীৰ প্ৰতি তেওঁৰ মোহৰ কথা বায়েকহঁতে জানে যদিও ভাইটিহঁতে সেই বিষয়ে অৱগত নহয়। মধ্যবিত্তীয় পটভূমিৰ এটা সাধাৰণ পৰিয়ালক প্ৰক্ষেপ কৰা সামাজিক চিনেমা।

অভিনয়ত

যতীন বৰা (উৎপল)
ঋতুপৰ্ণা কটকী (ৰীমা)
অৰুণ নাথ (বিজয় বৰুৱা)
মৃদুলা বৰুৱা (জয়া)
জয়ন্ত দাস (বিনন্দ বৰুৱা)
মাধুৰীমা চৌধুৰী (নীৰা)
ভাস্কৰ বৰা (বিজয় বৰুৱা)
পূৰবী শৰ্মা (ৰুবি)
চেতনা দাস
হিৰণ্য ডেকা (ফণীধৰ)
তপন দাস (ৰঞ্জিত ফুকন)
মঞ্জুলা বৰুৱা
জগদীশ ভূঞা
ৰশ্মি ৰেহাই

সংগীত

চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে। গীতিকাৰ আছিল জুবিন গাৰ্গ, দিগন্ত ভাৰতী আৰু মানস ৰবীন। কণ্ঠশিল্পী সকল আছিল জুবিন গাৰ্গ, কল্পনা পাটোৱাৰী, মহালক্ষ্মী আয়াৰ, শাশ্বতী ফুকন, নিৰ্মালী দাস, মিতালী বৰকটকী, জংকী বৰঠাকুৰ আৰু মানস ৰবীন। মুঠ ৬টা গানৰ প্ৰায় সকলো কেইটা গানেই যথেষ্ট জনপ্ৰিয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ‎
শ্ৰেণী:২০০২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
আদি পেৰুক্কু

আদি পেৰুক্কু হৈছে এক হিন্দু উৎসৱ, যিটো তামিল মাহ ‘আদি’ৰ ১৮তম দিনা তামিল লোকসকলে উদযাপন কৰে। এই উৎসৱত সাধাৰণতে মৌচুমী ঋতুত নদীৰ জলস্তৰ বৃদ্ধিক চিহ্নিত কৰিবলৈ আৰু পানীৰ জীৱনদায়ী গুণৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাবলৈ নদীৰ পাৰত প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। এই দিনটোত হিন্দু দেৱী আম্মানৰ বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰে পূজা কৰা হয়।

তাৎপৰ্য

আদি পেৰুক্কু হৈছে এক হিন্দু উৎসৱ যিটো তামিল কেলেণ্ডাৰৰ পঞ্চম মাহ ‘আদি’ৰ ১৮তম দিনা উদযাপন কৰা হয়। ইয়াক পাঠিনেট্টম পেৰুক্কু বুলিও কোৱা হয় আৰু ই হৈছে একমাত্ৰ তামিল উৎসৱ যিটো নক্ষত্ৰ বা বাৰৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল তাৰিখৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পালন কৰা হয়। চিলপ্পাথিকৰম আৰু অন্যান্য সঙ্গম সাহিত্যত এই উৎসৱৰ উল্লেখ পোৱা যায়। গছৰ ডালত বা ঘৰৰ চিলিংত ৰচী বা শাড়ী ব্যৱহাৰ কৰি ‘থুৰি’ নামৰ অস্থায়ী দোলনা বান্ধি আনন্দ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:উৎসৱ
শ্ৰেণী:তামিল সংস্কৃতি
আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস

আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস বা বিশ্ব শান্তি দিৱস প্ৰতি বছৰে ২১ ছেপ্টেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সমূহ ৰাষ্ট্ৰসকলে পালন কৰে। বিশ্ব শান্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই দিৱসৰ মূল উদ্দ্যেশ্য। হিংসা আৰু যুদ্ধৰ অৱনতি ঘটাই মানৱতা জাগ্ৰত কৰা এই দিৱসৰ অন্যতম লক্ষ্য। এই দিৱস পোন প্ৰথমে ১৯৮২ চনত পালন কৰা হৈছিল। ২০১৩ চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সচিব প্ৰধানে শান্তি শিক্ষাৰ বাবে এই দিৱস চৰকাৰীভাৱে পালন কৰিবলৈ ঘোষণা কৰে।

এই দিৱসৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত নিউয়ৰ্কত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত জাপানী শান্তি ঘণ্টা বজোৱা হৈছিল। এই ঘণ্টা আফ্ৰিকা মহাদেশৰ বাদে আন সকলো মহাদেশৰ লৰা-ছোৱালীয়ে দান কৰা মুদ্ৰাৰে বনোৱা হৈছিল। "বিশ্ব শান্তিময় হওক" মূলমন্ত্ৰৰে "যুদ্ধত হোৱা মানুহৰ কষ্ট"ৰ চিন স্বৰূপে এই ঘণ্টা ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উপহাৰ আছিল।

ইতিহাস

এখন যুদ্ধবিহীন বিশ্ব প্ৰতিষ্ঠাৰ লক্ষ্যৰে ১৯৮১ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদত গৃহীত ৩৬/৬৭ নম্বৰ প্ৰস্তাৱ অনুসৰি প্ৰতি বছৰৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ "তৃতীয় মংগলবৰ" ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদৰ অধিৱেশন আৰম্ভ হোৱা দিনটোক "আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস" হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। পিছলৈ ২০০১ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে জাতিসংঘ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদত গৃহীত ৫৫/২৮২ নম্বৰ প্ৰস্তাৱ অনুসৰি ২০০২ চনৰ পৰা প্ৰতি বছৰে ২১ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে "আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস " হিচাপে উদযাপনৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।

কাৰ্যসূচী

"আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস" উপলক্ষে প্ৰথমে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সচিব প্ৰধানে "শান্তি ঘণ্টা" বজায় আৰু বিশেষ বাণী প্ৰদান কৰে। বিভিন্ন দেশৰ শিল্পী, শিক্ষাবিদ আৰু মানৱপ্ৰেমিক শান্তি দূত হিচাপে নিয়োগ কৰা হয় আৰু তেওঁলোকৰ অৱদান স্মৰণ কৰা হয়। তদুপৰি বিভিন্ন দেশ আৰু সংস্থায়ে নিজাববীয়াকৈ বিভিন্ন অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা দেখা যায়।

২০১৬- বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য: শান্তিৰ মুখ্য উপাদান

২০১৬ চনৰ আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱসৰ থিম বা মূল বিষয় আছিল ২০১৬- বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য: শান্তিৰ মুখ্য উপাদান ("The Sustainable Development Goals: Building Blocks for Peace".)।

তথ্য উৎস

বহিঃসংযোগ

আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘ
ভিক্টৰ ফ্ৰাংকল

ভিক্টৰ এমিল ফ্ৰাংকল (২৬ মাৰ্চ ১৯০৫ - ২ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৯৭) এগৰাকী অষ্ট্ৰিয়ান স্নায়ুবিজ্ঞানী আৰু মনোৰোগৰ চিকিৎসক আছিল। তেওঁ ইহুদী গণহত্যাৰ (হল'কাষ্ট্) পৰা বাচি অহা লোকসকলৰ মাজৰ অন্যতম আছিল। বন্দী শিবিৰত কটোৱা সময়ছোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰে লিখা তেওঁৰ "Man's Search for Meaning" এখন বহুলপঠিত গ্ৰন্থ।

উদ্ধৃতিসমূহ

এটা অস্বাভাৱিক পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি অস্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰাটো স্বাভাৱিক আচৰণ।
যদি জীৱনৰ কোনো অৰ্থ আছেই, তেন্তে দুখ-যন্ত্ৰণাৰ মাজতো অৰ্থ থাকিব লাগিব। যন্ত্ৰণা জীৱনৰ এক মচিব নোৱাৰা অংশ, সেয়া আনকি নিয়তি আৰু মৃত্যুৰ ৰূপতো হ'ব পাৰে।
এজন মানুহৰ পৰা সৰ্বস্ব কাঢ়ি নিয়া যাব পাৰে, কিন্তু এটা বস্তু কাঢ়ি নিব নোৱাৰি। সেয়া হ'ল, মানুহৰ স্বাধীনতাৰ অন্তিম পৰ্য্যায়- যিকোনো পৰিস্থিতিত মানুহ এজনে কি মনোভাব ল'ব, সেয়া তেওঁ নিজ পছন্দ অনুসাৰে বাছি ল'ব পাৰে।
মানুহক দৰাচলতে উদ্বেগবিহীন অৱস্থা এটাৰ প্ৰয়োজন নাই, কেৱল কোনো উপযুক্ত লক্ষ্যৰ বাবে কঠোৰ সাধনা আৰু সংগ্ৰামৰহে প্ৰয়োজন।
যেতিয়া আমি পৰিস্থিতি এটা সলনি কৰিব নোৱাৰোঁ, আমি নিজকে সলনি কৰিবলৈ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হওঁ।
জীৱন কেতিয়াও পৰিস্থিতিৰ বাবে অসহ্যকৰ হৈ নপৰে, কেৱল অৰ্থ আৰু উদ্দেশ্যৰ অভাৱতহে হ'ব পাৰে।

লগতে চাওক

আলফ্ৰেড এডলাৰ
নাথানিয়েল ব্ৰেণ্ডেন

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Category:স্নায়ুবিজ্ঞানী
Category:মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ
Category:দাৰ্শনিক
Category:লেখক
Category:মৃত ব্যক্তি
প্ৰাইমেট

প্ৰাইমেট হৈছে Primates ( ; লেটিন: "prime, প্ৰথম স্থান") বৰ্গৰ অন্তৰ্গত স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। জীৱবৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিভাজনত, প্ৰাইমেট বুলিলে দুটা প্ৰধান শৃংখল, strepsirrhines আৰু haplorhinesক বুজায়। হাবিত বাস কৰা কিছুমান পূৰ্ৱজৰ পৰা প্ৰাইমেটৰ উদ্ভৱ হৈছিল; বহু প্ৰাইমেটৰে ত্ৰি-অক্ষীয় পৰিৱেশত খাপ খাব পৰা বৈশিষ্ট থাকে। বহু প্ৰাইমেট এতিয়াও আংশিকভাৱে বায়বীয়।

সকলো মহাদেশতেই বসবাস কৰা মানুহক বাদ দি, অধিকাংশ প্ৰাইমেট আমেৰিকা, আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াৰ গ্ৰীষ্মপ্ৰধান বা উপ-গ্ৰীষ্মপ্ৰধান অঞ্চলত বাস কৰে। ইহঁত মাত্ৰ ওজনৰ Madame Berthe's mouse lemurৰ পৰা, ত কৈও অধিক বৃহৎকায় eastern gorilla পৰ্যন্ত হব পাৰে। জীৱাশ্মৰ সাক্ষৰ ভিত্তিত, প্ৰায় ৫৫.৮ নিযুত বছৰ আগতেই Teilhardina গণৰ প্ৰাইমেত আছিল বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।

পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰাইমেট বৰ্গক দুটা প্ৰধান গোটত ভাগ কৰা হয়: প্ৰছিমিয়ান আৰু এণ্ঠপইড (ছিমিয়ান)। প্ৰছিমিয়ানৰ বৈশিষ্টবোৰ সিহঁতৰ পূৰ্ৱজৰ সৈতে বহু সাদৃশ্য থাকে। মাডাগাস্কাৰৰ লেমুৰ, লৰিছইড, আৰু টাৰছিয়াৰৰ হৈছে প্ৰছিমিয়ান, আৰু বান্দৰ, বনমানুহ আৰু হমিনিবোৰ ছিমিয়ানৰ অন্তৰ্গত প্ৰাণী।

ছিমিয়ানক আকৌ দুটা ভাগ কৰা হয়: কেটাৰাইন (ঠেক নাকৰ) আফ্ৰিকা আৰু দক্শিণ এছিয়াৰ বান্দৰ আৰু বনমানুহবোৰ আৰু প্লেটিৰাইন ("বহল নাকৰ") বা দক্ষিণ আৰু মধ্য আমেৰিকাৰ নিউ ৱৰ্ল্ড মাংকিবোৰ। কেপোচিন, হৌলাৰ আৰু স্কোৱাৰেল মাংকি নিউ ৱৰ্ল্ড মাংকিৰ অন্তৰ্গত। অল্ড ৱৰ্ল্জ মাংকি (যেনে বেবুন আৰু মেকাকবোৰ), গিবন আৰু বনমানুহবোৰ কেটাৰাইনৰ অন্তৰ্গত। জীৱাশ্মৰ সাক্ষ্য মতে ইউৰোপত কেটাৰাইনৰ অন্য বহুত প্ৰজাতি আছিল যদিও, কেৱল মানুহবোৰেই আফ্ৰিকা, দক্ষিণ এছিয়া আৰু পূৱ এছিয়া বাহিৰলৈ সফলতাৰে বিস্তাৰিত হোৱা একমাত্ৰ কেটাৰাইন। বৰ্তমানেও প্ৰাইমেটৰ বহু নতুন নতুন প্ৰজাতিৰ আবিস্কাৰ হৈ আছে।

প্ৰাইমেটবোৰ বায়বীয় (গছত থকা) যদিও বহু প্ৰজাতি স্থলত বাস কৰে, কিন্ত সকলোৱেই গছত বগাবলৈ সক্ষম। ইহঁতে গছত উলমি, দুভৰি বা চাৰি ঠেঙৰ দ্বাৰা খোজকাঢ়ি চলাচল কৰে।

অন্য স্তন্যপায়ীতকৈ প্ৰাইমেটৰ মগজু ডাঙৰ। কিছুমানৰ তিনি-ৰঙী দৰ্শন বিকশিত হৈছে। অধিকাংশৰে বুঢ়া আঙুলি থাকে আৰু কিছুমানৰ নেজ থাকে। ইহঁকৰ লিংগিয় বৈষমতা দেখা যায়; দেহৰ ওজন, কৃন্তক দাঁতৰ আকাৰ, আৰু বৰণৰ পাৰ্থক্য থাকে। ইহঁতৰ বিকাশৰ হাৰ অন্য স্তন্যপায়ীৰ তুলনাত মন্থৰ আৰু জন্মৰ পাছতহে পূৰ্ণ বিকশিত হয় যদিও জীৱন কাল দীঘলীয়া। প্ৰজাতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পূৰ্ণ বয়স্ক বোৰ, অকলশৰে থাকে, যোৰা পাতি থাকে বা বহু সদস্য একেলগে লগ লাগি সমাজ পাতি বসবাস কৰে।

বৰ্গীকৰণ

তলৰ ক্লেড'বৃক্ষত জীৱিত প্ৰাইমেটৰ এটা সম্ভাৱ্য শ্ৰেণীবিভাজন ক্ৰম দেখুওৱা হৈছে, সাধাৰণ (পৰম্পৰাগত) নাম ব্যৱহাৰ কৰা গোটসমূহ সোঁফালে দেখুওৱা হৈছে৷

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
শ্ৰেণী:বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস
অপৰূপা পোদ্দাৰ

আফ্ৰিন আলী বা অপৰূপা পোদ্দাৰ (জন্ম: ৮ জানুৱাৰী ১৯৮৬) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ৷ তেওঁ পশ্চিম বংগৰ আৰামবাগ (লোকসভা সমষ্টি)ৰ পৰা ১৬ নং ১৭ নং লোকসভাৰ সংসদৰ সদস্য। ২০১৪ & ২০১৯ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে জয়ী হৈছিল।

বিতৰ্ক

তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে জড়িত হোৱা বিতৰ্কটো আছিল আৰ্থিক দুৰ্নীতি সম্পৰ্কীয়, যাক ২০১৭ চনৰ ৫ অক্টোবৰত সত্য বুলি নিশ্চিত কৰা হয়৷ তেওঁ স্বীকাৰ কৰে যে তেওঁ নাৰাদা নিউজৰ বছ মেথিউ চেমুৱেলৰ পৰা উৎকোচ লৈছিল।

দ্বিতীয় বিতৰ্ক সন্দৰ্ভত উত্থাপিত অভিযোগটো হৈছে তেওঁৰ ধৰ্মৰ সম্বন্ধীয়। তেওঁ হিন্দু পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল৷ আৰু জন্মৰ সময়ত তেওঁ অপৰূপা পোদ্দাৰ নামেৰে নাম লৈছিল৷ এজন মুছলিম যুৱকৰ লগত তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল৷ বিবাহৰ পাছত তেওঁ আফ্ৰিন আলীৰ নাম লৈছিল৷ বিবাহৰ পাছত তেওঁ অনুসূচিত জাতিৰ লোকৰ বাবে সংৰক্ষিত সংসদীয় সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয়। ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে তেওঁ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা ব্যক্তি বাবে তেওঁ অনুসূচিত জাতিৰ নহয় বুলি দাবী কৰে৷ আৰু তেওঁৰ প্ৰাৰ্থীত্ব বাতিল কৰিবলৈ নিৰ্বাচন আয়োগত এজাহাৰ দাখিল কৰে। এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত অপৰূপা পোদ্দাৰে দাবী কৰে, যে তেওঁ নিজৰ নাম সলনি কৰিছে কিন্তু ধৰ্ম সলনি কৰা নাই।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:মহিলা ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী
ডাক হৰকৰা

ডাক হৰকৰা ১৯৫৮ চনত মুক্তি পোৱা অগ্ৰগামী পৰিচালিত বঙালী ভাষাৰ এখন ভাৰতীয় নাট্যধৰ্মী ছবি। তাৰাশংকৰ বন্দোপাধ্যায়ৰ একে নামৰ গল্পৰ আধাৰত অগ্ৰগামীয়ে ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য লিখিছিল। ছবিখনত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে কালী বেনাৰ্জী, শোভা সেন, সাবিত্ৰী চেটাৰ্জী আৰু জহৰ গংগোপাধ্যায়ে। ছবিখনৰ সংগীত সুধীন দাশগুপ্তৰ। ১৯৫৮ চনৰ ১১ এপ্ৰিলত অগ্ৰগামী প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত ছবিখন মুক্তি পায়। এইখনে ষষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ বাংলা ভাষাৰ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰে।

সেই নিশাই গধুৰ মনেৰে দীনবন্ধুই ডাকৰ মোনাখন লৈ যাত্ৰা কৰে। সেই নিশাটো আছিল ধুমুহা বৰষুণৰ নিশা। হঠাৎ জংঘলৰ মাজত তেওঁক কোনোবাই আক্ৰমণ কৰি তেওঁৰ হাতত থকা ধনখিনি কাঢ়ি নিব বিচাৰে। বিজুলীৰ পোহৰত তেওঁ দেখে যে আক্ৰমণকাৰী আন কোনো নহয়, তেওঁৰ পু্ত্ৰ নিতাইহে। নিতায়ে দেউতাকক ৰড এডালেৰে আক্ৰমণ কৰে। হঠাৎ এখন মটৰ গাড়ী অহাত সি পলাই যায়।

বঁটা

ষষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৫৮)
বঙালী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট।

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:১৯৫৮ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ বঙালী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
স্মিতা মাধৱ

স্মিতা মাধৱ এগৰাকী কৰ্ণাটিক ধ্ৰুপদী গায়িকা আৰু ভাৰতনাট্যম নৃত্যশিল্পী। কৰ্ণাটিক সংগীত হৈছে সাধাৰণতে ভাৰতৰ দক্ষিণ অংশৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সংগীতৰ এক প্ৰণালী আৰু ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ দুটা মুখ্য শ্ৰেণীবিভাজনৰ ভিতৰত এটা (আনটো হৈছে হিন্দুস্তানী ধ্ৰুপদী সংগীত)।

সংগীত জীৱন

স্মিতা "শ্ৰুতি লয় কেন্দ্ৰ নটৰাজলয়"ৰ পৰিচালক গুৰু নৃত্য চহুদামণি শ্ৰীমতি ৰাজেশ্বৰী সৈনাথৰ পৰা ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। এই প্ৰতিষ্ঠানটো মৰুদাংগম মায়েষ্ট্ৰো কৰৈকুডি মণিৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। তেওঁ হাইদৰাবাদ চিষ্টাৰ বুলি জনাজাত ললিতা আৰু সুপ্ৰিয়াৰ পৰা কৰ্ণাটিক ধ্ৰুপদী সংগীতৰ উন্নত প্ৰশিক্ষণ লৈ আছে। স্মিতা তেলেগু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংগীত আৰু নৃত্য বিষয়ত ডিজটিংশ্যনসহ ডিপ্লমা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমান ইন্দিৰাকলা সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃত্যত মাষ্টাৰছ প্ৰগ্ৰাম আৰু মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংগীতত মাষ্টাৰছ প্ৰগ্ৰাম কৰি আছে। তেওঁ "ইণ্ডিয়ান কাউঞ্চিল ফৰ কালচাৰেল ৰিলেশ্যনচ" (চমুকৈ আই. চি. চি. আৰ.) -ৰ এগৰাকী ইমপেনেল শিল্পী।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ

পূৰ্বাঞ্চলীয় সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ (EZCC) হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ সংস্কৃতি মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনত থকা স্বায়ত্তশাসিত সংস্থা। ইজেডচিচিয়ে অসমৰ লগতে বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড, মণিপুৰ, ওড়িশা, চিক্কিম, ত্ৰিপুৰা, পশ্চিমবঙ্গ আৰু আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ সাংস্কৃতিক সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে কাম কৰে। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় পশ্চিমবঙ্গৰ কলকাতাৰ চল্ট লেক চিটিৰ চেক্টৰ ৩-ত অৱস্থিত। কলকাতাক ভাৰতৰ "সাংস্কৃতিক ৰাজধানী" বুলি জনা যায়।

ইতিহাস

১৯৮৫ চনত স্থাপিত, পূৰ্বাঞ্চলীয় সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰই পূৰ্ব ভাৰতৰ বিভিন্ন জাতিগত সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ আৰু উৎকৃষ্ট গোটসমূহৰ প্ৰচাৰত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে পূৰ্ব ভাৰতৰ পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ কৰা।

গঠন

ইজেডচিচিৰ সদস্যসকলৰ তালিকা তলত দিয়া হৈছে:
অসম চৰকাৰৰ সংস্কৃতি বিষয়ক সঞ্চালক
বিহাৰ চৰকাৰৰ কলা, সংস্কৃতি আৰু যুৱ বিষয়ক সঞ্চালক
ঝাৰখণ্ড চৰকাৰৰ কলা, সংস্কৃতি, ক্ৰীড়া আৰু যুৱ বিষয়ক সঞ্চালক
মণিপুৰ চৰকাৰৰ কলা আৰু সংস্কৃতি আয়ুক্ত
ওড়িশা চৰকাৰৰ সংস্কৃতি সঞ্চালক
সিক্কিম চৰকাৰৰ সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্য বিভাগৰ বিশেষ কাৰ্যবাহী
ত্ৰিপুৰা চৰকাৰৰ আইকাটৰ সচিব আৰু সঞ্চালক
পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰৰ যুগ্ম সচিব আৰু সংস্কৃতি সঞ্চালক
আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ শিল্প আৰু সংস্কৃতি বিভাগৰ সঞ্চালক

আঁচনি

সংস্কৃতি মন্ত্ৰণালয়, ভাৰত চৰকাৰে ইজেডচিচিক বিভিন্ন আঁচনিৰ বাবে অনুদান প্ৰদান কৰে। এই আঁচনিসমূহৰ ভিতৰত আছে ৰাষ্ট্ৰীয় সাংস্কৃতিক বিনিময় কাৰ্যসূচী, নাট্য পুনৰুজ্জীৱন আঁচনি, উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল কাৰ্যসূচী, গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰা আৰু যুৱ প্ৰতিভা সন্ধান। যুৱসমাজৰ মাজত সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰৰ বাবে ইজেডচিচিয়ে তলত উল্লেখ কৰা ক্ষেত্ৰসমূহত বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতা আয়োজন কৰে:
লোক সংগীত
লোক নৃত্য
শাস্ত্ৰীয় সংগীত
শাস্ত্ৰীয় নৃত্য

ভাৰতীয় পৰম্পৰা সংৰক্ষণৰ বাবে, ইজেডচিচিয়ে বিভিন্ন গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰা আঁচনি আয়োজন কৰে, যেনে:
গোটিপুৱা নৃত্য (ওড়িশা)
পুৰুলিয়া ছাউ নৃত্য (পশ্চিমবঙ্গ)
পইকা আকাডা (ওড়িশা)
নাউটা (পশ্চিমবঙ্গ)
বৰদৈশিখলা (অসম)
থাং-টা নৃত্য (মণিপুৰ)
ভাটিয়ালী লোক সংগীত (পশ্চিমবঙ্গ)
কুশান নৃত্য (অসম)
পুং চোলম (মণিপুৰ)
মৰুনি (চিক্কিম)

ভাৰতৰ অন্যান্য আঞ্চলিক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰসমূহ

উত্তৰ মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, পটিয়ালা, পঞ্জাব
পশ্চিম মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, উদয়পুৰ, ৰাজস্থান
উত্তৰ-পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, চুমৌকেদিমা, নাগালেণ্ড
উত্তৰ-মধ্য মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, প্ৰয়াগৰাজ
দক্ষিণ মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, কলকাতা
দক্ষিণ-মধ্য মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, নাগপুৰ

বাহ্যিক সংযোগ

পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ ৱেবচাইট

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শিক্ষা
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
মহা ছোনা

মহা ছোনা বা মহা ছোহোনা সিংহলী লোককথাৰ এক ইয়াক’(অৰ্থাৎ দানৱ), যিয়ে মৃত্যুৰ পিছৰ আত্মাক খেদি ফুৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মহাছোনা নামৰ অৰ্থ সিংহল ভাষাত “সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অসুৰ" বা "কবৰস্থানৰ দেৱতা বা দানৱ"। ই শ্ৰীলংকাৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ দেৱতা বা দানৱ। ই মূলতঃ এজন দৈত্য, যাক গোটাইম্বৰা নামৰ আন এজন দৈত্যই(খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম শতিকাত বাস কৰিছিল) ডুৱেলত পৰাস্ত কৰি মূৰ কাটি পেলাইছিল, আৰু মহা ছোনাৰ মূৰটো ভালুক বা বাঘৰ মূৰৰ সৈতে সলনি কৰা হৈছিল। তেওঁ মানুহৰ কান্ধ থেতেলিয়াই হত্যা কৰে আৰু লগতে বেমাৰত আক্ৰান্ত কৰি হত্যা কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এনে ক্ষেত্ৰত অসুৰক পৰাভূত কৰিবলৈ পৰম্পৰাগত ভূত-প্ৰেত নিৰ্বাসন ৰীতি-নীতি কৰা হয়। "মহা ছোহন ব্ৰিগেড" নামেৰে জনা শ্ৰীলংকা সেনাৰ দীৰ্ঘ দূৰত্বৰ ৰিকনেছান্স পেট্ৰ'ল ইউনিটসমূহক জনপ্ৰিয়ভাৱে এই দানৱটোৰ নামেৰে ৰখা হৈছে।

উৎপত্তি

স্থানীয় লোক পৰম্পৰা অনুসৰি, মহাসোণা পূৰ্বতে ৰীতিগলা জয়সেন (ঋতিগালাৰ জয়সেন) নামেৰে জনাজাত আৰু ৰজা দুটুগামুনুৰ ৰাজত্বকালৰ আশে-পাশে বাস কৰা এজন উগ্ৰ যোদ্ধা। মদ্যপান কৰি গোটাইম্বাৰা(ৰজা ডুটুগামুনুৰ দহজন দৈত্য যোদ্ধাৰ ভিতৰত এজন)ক ক্ষুণ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে খালী হাতে যুদ্ধ কৰিবলৈ সন্মত হয়। কাহিনীটোৰ মতে, গোটাইম্বাৰে হয় ভুলবশতঃ নহয় এটা লাথিৰে জয়সেনাৰ মূৰ কাটি পেলায় আৰু মৃতদেহটোক মুকলি কবৰস্থানলৈ লৈ যোৱা হয়। জয়সেনৰ দুৰ্দশা দেখি এজন দেৱতাই কৰুণা কৰে আৰু মৃতদেহটো ঠাণ্ডা হোৱাৰ আগতেই তেওঁক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। যিহেতু হাতত অতি কম সময় বাকী আছিল, সেয়েহে দেৱতাই খৰখেদাকৈ ভালুকৰ মূৰ এটা বিচাৰি পায় আৰু তেওঁক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে ভালুকৰ মূৰটো যোৰা দিয়ে। কম সময়তে জীৱন দান কৰাৰ খৰখেদাত দেৱতাই ভালুকৰ মূৰটো তেওঁৰ পিছলৈ যোৰা দিয়ে। জয়সেনাৰ পুনৰুজ্জীৱনৰ পিছত আৰু বিচিত্ৰ ৰূপটো দেখি তেওঁৰ সম্মুখীন হোৱা মানুহবোৰ ভয়ত আতংকিত হৈ অসুস্থ হৈ পৰে। তেওঁক এটা বৃহৎ কবৰস্থানত বা কবৰস্থানৰ আগত পোৱা বাবেই এই নতুন ৰূপটোৰ উৎপত্তিৰ সূত্ৰ অনুসৰি মানুহে ‘মহা ছোহোনা বা মহা ছোহোন’(কবৰস্থানৰ মহান দানৱ)’ বুলি অভিহিত কৰে। মন কৰিবলগীয়া যে, সিংহলী ভাষাত ‘ছোহোন’ (සොහොන්) শব্দৰ অৰ্থ কেৱল কবৰ বা শ্মশান নহয়, সাধাৰণতে ‘পতন’ও হ’ব পাৰে। গতিকে ‘মহা ছোহোনা’ৰ অৰ্থ ‘মহা পতন’ও হ’ব পাৰে। অৱশ্যে দেশৰ বিভিন্ন ঠাইৰ লোকগীতেও মহাছোনাক জয়সেনাৰ লগত সংযুক্ত নকৰাকৈয়ে তেওঁৰ বেলেগ উৎপত্তি কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। লোকগীতৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি তেওঁক অসুৰ বা দেৱতা বুলি ক’ব পাৰি। মহা ছোনা সম্ভৱতঃ শ্ৰীলংকাৰ মনোজগতত আটাইতকৈ গভীৰকৈ খোদিত হোৱা অতি-প্ৰাকৃতিক সত্তা হৈয়েই আছে, নামটোৱে মানুহৰ মাজত যি আতংকৰ সৃষ্টি কৰে, তাৰ কোনো তুলনা নাই।
​

বৈশিষ্ট্য

মহা ছোনাই কবৰস্থানত মানুহৰ চিকাৰ বিচাৰি খেদি ফুৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মানুহৰ মৃতদেহক আগুৰি থকা ডাঙৰ ডাঙৰ শিল আৰু পাহাৰতো ই বিচৰণ কৰি ফুৰে। পথৰ তিনিআলিবোৰো এই দানৱটোৱে বিচৰণ কৰা ঠাই আৰু ই কলেৰা আৰু ডিচেণ্ট্ৰি বিয়পাবলৈ সক্ষম হয়। মহা ছোনাই ৰাতি মানুহক কান্ধৰ মাজত আঘাত কৰি হত্যা কৰে। হত্যা কৰাৰ পিছত শৰীৰত অসুৰটোৰ হাতৰ চিন খোদিত হয়। হত্যা কৰাৰ উপৰি তেওঁ মানুহৰ গাত লম্ভিবলৈ সক্ষম হয়৷

তথ্য সূত্ৰ

​

শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:শ্ৰীলংকাৰ সংস্কৃতি
প্ৰভা চেটাৰ্জী

প্ৰভা আৰ. চেটাৰ্জী ভাৰতৰ বাংগালুৰুৰ জন এফ ৱেলচ টেকন'লজি চেণ্টাৰ (পূৰ্বৰ জেনেৰেল ইলেক্ট্ৰিক গ্ল'বেল ৰিচাৰ্চ এণ্ড টেকন'লজি ডেভেলপমেণ্ট চেণ্টাৰ)ৰ এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী।

তেওঁ পূৰ্বে হায়দৰাবাদৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ কেমিকেল টেকন’লজিৰ জ্যেষ্ঠ বিজ্ঞানী আৰু ভাৰতৰ ছ’চাইটি ফৰ বায়’মেটেৰিয়েলছ এণ্ড আৰ্টিফিচিয়েল অৰ্গেনছৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিৰ পূৰ্বৰ সদস্য আছিল। তেওঁ মূলতঃ ভাৰতৰ বৈজ্ঞানিক আৰু কাৰিকৰী শিক্ষাৰ সৈতে জড়িত কাম কৰে।

কেৰিয়াৰ

প্ৰভাৰ কেৰিয়াৰ ট্ৰেজেক্টৰীত একাডেমী চৰকাৰী গৱেষণা আৰু উন্নয়ন আৰু তাৰ পাছত উদ্যোগত ষ্টিণ্ট জড়িত হৈ আছে। তেওঁ ঔদ্যোগিক গৱেষণাৰ বাবে ভাস্কিক বঁটা আৰু এম.আৰ.এছ.আই লেকচাৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ বৈজ্ঞানিক আৰু কাৰিকৰী শিক্ষাৰ নীতিৰ সৈতেও জড়িত।

বঁটা

চেটাৰ্জীয়ে ভাস্কিক বঁটা (ঔদ্যোগিক গৱেষণা) আৰু এম.আৰ.এছ.আই. বক্তৃতা বঁটা লাভ কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় অভিযন্তা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা অভিযন্তা
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
যৌন অভিমুখিতা

যৌন অভিমুখিতা হ'ল এগৰাকী ব্যক্তিয়ে অনুভৱ কৰা যৌন, প্ৰেমসম্বন্ধীয় আৰু মানসিক আকৰ্ষণ। অকামিতা হ'ল এনে এক প্ৰকাৰৰ যৌন অভিমুখিতা য'ত কোনো ব্যক্তিয়ে যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ নকৰে। মানৱ যৌন অভ্যাস, লিংগ পৰিচয় আৰু লিংগ আকৰ্ষণ আদি শব্দসমূহ যৌন অভিমুখীতাৰ লগত জড়িত যি মনোবৈজ্ঞানিকভাৱে এগৰাকী মানুহৰ যৌন চৰিত্ৰক গঠন কৰে।

ভাগ সমূহ

যৌন অভিমুখীতা মূলতঃ পাঁচটা ভাগত বিভক্ত। সেয়া হল :- সমলৈঙ্গিকতা , বিপৰীতকামিতা, অকামিতা, সৰ্বকামিতা আৰু উভকামিতা। বিজ্ঞানীসকলৰ মতে যৌন অভিমুখিতা মস্তিষ্কৰ হাইপ'থেলেমাছৰ ভিন্নতাৰ বাবে হয়। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ নাৰীসুলভ হয় তেন্তে তেওঁ গে' হব আৰু যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ পুৰুষত্বসুলভ তেন্তে তেওঁ বিপৰীতকামী হ'ব। নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ পুৰুষত্বসুলভ তেন্তে তেওঁ লেছবিয়ান হব অন্যহাতে যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ নাৰীসুলভ হয় তেন্তে বিপৰীতকামী হ'ব।

সমলৈঙ্গিকতা (Homosexuality)

সমলৈঙ্গিকতা (Homosexuality) মানে হল একে লিংগৰ প্ৰতি প্ৰেম, যৌন আৰু অন্য আবেগজনিত আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা। যি একে লিংগৰ সম্বন্ধ আৰু একে লিংগৰ বিবাহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। পুৰুষ সমকামী সকলক গে' আৰু মহিলা সমকামী সকলক লেছবিয়ান বুলি কোৱা হয়। সমলৈঙ্গিকতা এক প্ৰকাৰৰ প্ৰাকৃতিক ব্যৱহাৰ যি মানুহৰ লগতে অন্য জীৱৰ মাজতো দেখা যায়।

লেছবিয়ান (lesbian)

লেছবিয়ান হ’ল সমলৈঙ্গিকতা ৰ এটা ভাগ যত একে লিংগৰ নাৰীয়ে অইন নাৰীৰ প্ৰতি প্ৰেম, আৱেগ, শাৰীৰিক আৰু যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে।

গে'(Gay)

গে' হ’ল সমলৈঙ্গিকতা ৰ এটা ভাগ যত একে লিংগৰ পুৰুষে অইন পুৰুষৰ প্ৰতি প্ৰেম, আৱেগ, শাৰীৰিক আৰু যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে।

বিপৰীতকামিতা (Heterosexuality)

বিপৰীতকামিতা (Heterosexuality) মানে হল বিপৰীত লিংগৰ প্ৰতি প্ৰেম, যৌন আৰু আবেগিক আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা। সমাজত এই প্ৰকাৰৰ যৌন অভিমুখিতা অধিক সংখ্যাত থকাৰ বাবে সাধাৰণতে সামাজিক, ধাৰ্মিক ভাবে অধিক স্বীকৃত।

সৰ্বকামিতা (Pansexuality)

সৰ্বকামিতা (Pansexuality)ত কোনো ব্যক্তিয়ে সকলোৰে প্ৰতি যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে। ই যিকোনো লিংগ বা ধৰণৰ হব পাৰে। এজন সৰ্বকামি ব্যক্তিয়ে পুৰুষ, নাৰী, ট্ৰান্স সকলোৰে প্ৰতি আকৰ্ষণ থাকে।

অকামিতা (Asexuality)

কোনো ব্যক্তিয়ে যিকোনো লিংগৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি যদি আংশিক বা সম্পূৰ্ণ ভাবে যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ নকৰে তাক অকামিতা (Asexuality) বোলে। কোনো ব্যক্তিয়ে অকামি হৈয়ো আবেগিক আকৰ্ষণ থাকিব পাৰে। অকামিতা কোনো ধৰণৰ ব্ৰহ্মচাৰী ব্ৰত নহয় যত জোৰ প্ৰয়োগ কৰি নিজৰ যৌন তথা প্ৰেমজনীত আবেগক দবাই ৰখা হয়।

উভকামিতা (Bisexuality)

বাইচেক্সুৱেল হ’ল দুবিধ লিংগৰ প্ৰতি প্ৰেম, আৱেগ, শাৰীৰিক আৰু যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা পুৰুষ বা মহিলা। বাইচেক্সুৱেলসমূহে কেতিয়াবা কোনোবা এটা লিংগৰ প্ৰতি অধিক আৰু আনটোৰ প্ৰতি তুলনামূলকভাৱে কম আকৰ্ষণ থকা হ’ব পাৰে।

লগতে চাওক

সমলৈঙ্গিকতা
একে লিংগৰ প্ৰেম
একে লিংগৰ বিবাহ

তথ্য সংগ্ৰহ

উৎস প্ৰসংগ

শ্ৰেণী:এলজিবিটি
শ্ৰেণী:যৌন অভিমুখিতা