ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ভৈৰৱী ব্ৰাহ্মণী

ভৈৰৱী ব্ৰহ্মণী (১৮৬১–১৮৭৩) এগৰাকী বঙালী হিন্দু তপস্বী, গুৰু আৰু যোগেশ্বৰী আছিল। তেওঁ হিন্দু ৰহস্যবাদী ৰামকৃষ্ণক নিৰ্দেশ দিছিল আৰু তেওঁক বৈষ্ণৱ তন্ত্ৰ ৰ দীক্ষা দিছিল।

জীৱন

ব্ৰাহ্মণীৰ জন্ম হৈছিল বংগৰ জেছৌৰ জিলাত, বৰ্তমান বাংলাদেশত। তেওঁৰ জন্ম তাৰিখ অজ্ঞাত। ব্ৰহ্মণীয়ে ভ্ৰমণকাৰী তপস্বী আৰু গুৰু হৈ পৰিল। তেওঁ লগত লৈ গৈছিল ৰঘুবীৰ শিলা (ভগৱান ৰাম আৰু সকলো বৈষ্ণৱ দেৱতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা শিলৰ মূৰ্তি) আৰু গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ ধৰ্মীয় আন্দোলন আৰু তান্ত্ৰিক সাহিত্যৰ গ্ৰন্থসমূহৰ বিষয়ে ভালদৰে পৰিচিত আছিল। তেওঁ গেৰুৱা বস্ত্ৰ পিন্ধিছিল আৰু বয়স প্ৰায় চল্লিছ বছৰ আছিল। তেওঁলোকে মাতৃ-পুত্ৰৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিলে তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথম আনুষ্ঠানিক গুৰু হৈ তেওঁক বৈষ্ণৱ তন্ত্ৰত দীক্ষা দিয়ে। তেওঁৰ নিৰ্দেশনাত ৰামকৃষ্ণই এটা এটাকৈ চৌষষ্ঠিটা প্ৰধান তান্ত্ৰিক সাধনাৰ মাজেৰে গৈছিল, যিবোৰ ১৮৬৩ চনত সম্পূৰ্ণ হৈছিল। সাধনা সম্পূৰ্ণ হ'বলৈ তেওঁ মাত্ৰ তিনিদিনহে সময় লৈছিল।

তেওঁ ৰামকৃষ্ণক কুমাৰী-পূজা শিকাইছিল, যিটো এটা অনুষ্ঠানত কুমাৰী দেৱীক প্ৰতীকীভাৱে কণমানি ছোৱালীৰ ৰূপত পূজা কৰা হয়। যেতিয়া আনে ভাবিছিল যে তেওঁ উন্মাদনাৰ সন্মুখীন হৈছে, তেওঁ ক'লে যে তেওঁ মহাভৱৰ লগত অহা এটা পৰিঘটনা অনুভৱ কৰি আছে—ধৰ্মীয় আনন্দৰ ঐশ্বৰিক আৰু অসাধাৰণ অৱস্থাৰ প্ৰতি প্ৰেমময় ভক্তিৰ পৰম মনোভাব। ৰামকৃষ্ণই এৰি যোৱাৰ পাছত তেওঁৰ গতিবিধি আৰু মৃত্যুৰ তাৰিখ আৰু স্থান অজ্ঞাত।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত প্ৰতিনিধিত্ব

২০২১ চনত অদিতি চেটাৰ্জীয়ে টেলিভিছনৰ পৌৰাণিক নাট্য ধাৰাবাহিক কৰুণামোয় ৰাণী ৰশ্মনিত ব্ৰহ্মণীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
ইউলিমিনি (শ্ৰুতিকথা)

ইউলিমিনি (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Εὐλιμήνη, ইংৰাজী: Eulimene; আক্ষৰিক অৰ্থ: ′ভাল স্বৰ্গৰ বাসিন্দা′) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি এগৰাকী সাগৰীয় নেৰেইড৷ তেওঁ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত অন্যতম এগৰাকী কন্যা আছিল।

কিংবদন্তি

ইউলিমিনি গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত অন্যতম এগৰাকী কন্যা আছিল। হোমাৰৰ ইলিয়াডত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি একিলিছে মৃত পেট্ৰ'ক্লাছৰ বাবে কৰা দুখৰ সমভাগি হোৱা মাতৃ থেটিছক সংগ দিবলৈ সাগৰৰ গভীৰতাৰ পৰা ওলাই আহি ট্ৰয়ৰ উপকূলত সমবেত হোৱা ৩৩ গৰাকী নেৰেইডছৰ ভিতৰত ইউলিমিনিও আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
মাং ভাষা (লোলো-বাৰ্মী ভাষা)

মাং ভাষা বা ম’আং ভাষা (, ) হৈছে চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশৰ ৱেনচান স্বায়ত্ত শাসিত অঞ্চল আৰু উত্তৰ ভিয়েটনামত কোৱা এখন লোলো-বাৰ্মী ভাষা। স্থানীয়ভাৱে এই জাতিগোটক অন্য জাতিসমূহে গাওকুঝিয়াও ই (高裤脚彝, অৰ্থাৎ "ওখ পিন্ধা ই") বুলি জনে (Zhou 2014:1)। লামা (২০১২) অনুসৰি, মাং ভাষা ম'ন্দজিছ শাখাৰ অন্তৰ্গত। মাং ভাষাত বহুল পৰিমাণে নং ঝুৱাং (মধ্য টাই) ভাষাৰ অন্তৰ্গত) শব্দৰ প্ৰভাব দেখা যায় (Wang 2018)।

জনসংখ্যাৰ বিতৰণ

Zhou (2014:1-2) অনুসৰি, ম’আং ভাষা তলত উল্লেখ কৰা অঞ্চল আৰু গাঁওসমূহত কোৱা হয়:

বানলুন অঞ্চল (板仑乡),
ফুনিং অঞ্চল
লোংয়াং (龙洋) (মাং, ঝুৱাং, আৰু হান চীনা অধিবাসী)
লোংমাই (龙迈)
মুলা (木腊) (মাং, ঝুৱাং, আৰু হান চীনা অধিবাসী)
গংজিনৱেই (公金渭)
কেলা (克拉)
মুগান (木甘), নিউচাং গাঁও, লিডা অঞ্চল (মাং, ঝুৱাং অধিবাসী)
মুখিঅংপিং গাঁও (木兄坪村), মুইয়াং অঞ্চল
ঝিলুন (直伦) (মাং আৰু মিয়াও অধিবাসী)
উজনি মুইয়াং (上木羊) (মাং আৰু মিয়াও অধিবাসী)
নামনি মুইয়াং (下木羊) (মাং আৰু মিয়াও অধিবাসী)
চিয়াওমুলুন (小睦伦), মুইয়াং অঞ্চল (হান চীনা, মাং আৰু ইয়াও অধিবাসী)
লিগং (里拱), লিডা অঞ্চল, ফুনিং অঞ্চল (লিডা অঞ্চলৰ আন ১২টা গাঁৱতো মাং)
গুয়াংজি প্ৰদেশৰ নাপো অঞ্চলৰ ঝেচাং (者长), ডানা (达那), নিয়ানবি (念必) গাঁওসমূহতো মাং ভাষী লোক আছে।

২০০৩ চনৰ ফুনিং অঞ্চল চৰকাৰৰ মতে, মাং লোকৰ সংখ্যা প্ৰায় ৪,০৭৯জন আৰু ৭১৩টা পৰিয়াল আছে (Zhou 2014:1)।

বাহ্যিক সংযোগ

ম’আং ভাষাৰ সংখ্যা

তথ্যসূত্ৰ

Hsiu, Andrew. 2014. "Mondzish: a new subgroup of Lolo-Burmese ". চিন ভাষাবিজ্ঞান আৰু ভাষা সংলগ্নতা বিষয়ে ১৪তম আন্তৰ্জাতিক গৱেষণা সম্বেলনৰ আলোচনী। তাইপেই: Academia Sinica.
Hsiu, Andrew. 2017. Meang শব্দ তালিকা (অডিঅ'সহ)। Zenodo.
Lama, Ziwo Qiu-Fuyuan (২০১২), Subgrouping of Nisoic (Yi) Languages, থিছিছ, ইউনিভাৰ্চিটি অফ টেক্সাছ এট আৰ্লিংটন (archived)
Wang, Zhanling 王战领. 2018. Mo'ang ভাষাৰ শাখা আৰু ভাষাগত সংযোগ। Journal of Honghe University, Vol.16 No.2, Apr. 2018.
Wu, Zili [武自立]. 1993. ফুনিং অঞ্চলৰ ম’আং ভাষাৰ প্ৰাথমিক অধ্যয়ন। Minzu Yuwen 2.
Zhou, Decai [周德才]. 2014. ম’আং ভাষাৰ অধ্যয়ন। বেইজিং: জাতিগত প্ৰকাশন গৃহ [民族出版社]।

শ্ৰেণী:ভাষা
ঝুংকা

ঝুংকা বা জুংকা পলেণ্টাৰ দৰেই ঘেঁহু গুড়িৰ মণ্ড বা ঘেঁহু গুড়িৰ তৰকাৰী। উত্তৰ কৰ্ণাটক, আৰু গোৱাত প্ৰস্তুত কৰা এক পৰম্পৰাগতভাৰতীয় খাদ্য। ইয়াক পিথলা বা পিথলে নামেৰেও জনা যায়। ভাকৰিৰ লগত পৰিবেশন কৰিলে এই ব্যঞ্জনক ঝুংকা ভাকৰ বা পিথলা ভাকৰি বুলি কোৱা হয়। মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিদৰ্ভ অঞ্চলত পিঠলে চুন নামেৰেও জনা যায়।

পিথলা

ভাকাৰৰ সৈতে ঝুংকাক মহাৰাষ্ট্ৰৰ মূল কৃষক ভাড়া বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ লগত খাৰ্দা বা থেচাও থাকে। শেহতীয়াকৈ পিথলা ভাকৰি সিংহাগডৰ দৰে পাহাৰীয়া দুৰ্গৰ ট্ৰেকিঙলৈ যোৱাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হৈ পৰিছে। পৰম্পৰাগতভাৱে ঝুংকা ভাকৰিৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয় আৰু ৰোটি বা চাউলৰ সৈতেও খোৱা হয়।

ৰাজনৈতিক তাৎপৰ্য্য

১৯৯৫ চনত শিৱসেনা-ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি চৰকাৰে মহাৰাষ্ট্ৰত ঝুংকা-ভাকাৰ আঁচনি আৰম্ভ কৰে। এই পৰিকল্পনা সফল নহ'ল কাৰণ ষ্টলবোৰে এক টকা ৰাজসাহায্যযুক্ত মূল্যত জুংকা-ভাকাৰ যোগান ধৰিব পৰা নাছিল, সেয়েহে তেওঁলোকে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আন খাদ্য বিক্ৰী কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ
চৰাইচোং

'চৰাইচোঙ' ১৬৬৩ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপসিংহৰ ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতাত উজনি মাজুলীত গঢ়ি তোলা এছিয়াৰে ভিতৰত প্ৰথমখন ৰাজকীয় পক্ষী উদ্যান।

চৰাইচোঙৰ অৱস্থিতি— উজনি মাজুলীৰ বৰ্তমান গাভৰুমেলীয়া, কাড়ীচুক, ৰতনপুৰ আৰু লাহন গাঁৱৰ উত্তৰে, কঠমীয়া (কথমীয়া)ৰ পশ্চিমে; ৰাঙলীবাহৰ, অভয়াপুৰীয়া, নৰসিংহ আৰু শিলিখাগুৰিৰ দক্ষিণে থকা দীঘলে প্ৰায় চাৰি কিলোমিটাৰ আৰু বহলে ঠাই বিশেষে আধা কিলোমিটাৰৰ পৰা এক কিলোমিটাৰৰ নল, খাগৰি, ইকৰা, হিজল আৰু অন্য গুল্ম জাতীয় গছেৰে ভৰা জলাহ ঠাইখনেই হ’ল ৰাজকীয় পক্ষী উদ্যান 'চৰাইচোং'৷

তথ্যসূত্ৰ
খইৰাবাৰী

খইৰাবাৰী (ইংৰাজী: Khoirabari) হৈছে ভাৰতৰ অসম ৰ জিলাৰ ওদালগুৰি জিলাৰ এখন চহৰ। খইৰাবাৰীয়ে খইৰাবাৰী মহকুমাৰ মুখ্য কাৰ্যালয় হিচাপে কাম কৰে। মুঠ ভৌগোলিক ক্ষেত্ৰফল চহৰৰ ৫৬.৯৩ হেক্টৰ। খোইৰাবাৰী চহৰৰ মুঠ জনসংখ্যা ৮৭৩ জন, ইয়াৰে পুৰুষৰ জনসংখ্যা ৪৪৩ আৰু মহিলা জনসংখ্যা ৪৩০। খোইৰাবাৰী চহৰ গাঁৱৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮০.৬৪% ইয়াৰে ৮৫.১০% পুৰুষ আৰু ৭৬.০৫% মহিলা সাক্ষৰ।

খইৰাবাৰী চহৰত প্ৰায় ২১৪টা ঘৰ আছে। খইৰাবাৰী চহৰৰ পিনকোড হৈছে ৭৮৪৫২২। খইৰাবাৰী জিলা সদৰৰ পৰা পশ্চিম দিশত ৪০ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত ওদালগুৰি। ই তহচিলৰ মুখ্য কাৰ্যালয়। ৰঙিয়া, মংগলদৈ, নলবাৰী, গুৱাহাটী খইৰাবাৰীৰ ওচৰৰ চহৰ।

জনগাঁথনি

২০০১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়ল অনুসৰি খোইৰাবাৰীৰ জনসংখ্যা আছিল ৮,৭০৩ জন। জনসংখ্যাৰ ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা। খোইৰাবাৰীৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৪%, যিটো ৰাষ্ট্ৰীয় গড় ৫৯.৫%তকৈ বেছি: পুৰুষৰ সাক্ষৰতা ৮০%, আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতা ৬৯%।

অসমীয়া, বডো আৰু বাংলা ভাষা প্ৰধান ভাষা। কিন্তু আটাইতকৈ বেছি কথিত ভাষাসমূহৰ ভিতৰত আছে বডো আশে-পাশে থকা অঞ্চলত বহুলভাৱে কোৱা হয়। স্থানীয় লোকসকলে আনকি হিন্দীতো মত বিনিময় কৰিব পাৰে।

ওচৰতে কেইবাখনো চাহ বাগিচা আছে আৰু খোইৰাবাৰী তেওঁলোকৰ বাবে নিকটতম বাণিজ্যিক প্ৰৱেশ বিন্দু।

তথ্য সূত্ৰ
লেহেংগা

লেহংগা (হিন্দী: लेहंगा), লেহেংগা বা লাংগা (ঘগ্ৰা, চানিয়ো, পাৰো, পাৱড়া, বা লাচা বুলিও জনা যায়) হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মহিলা সকলে পৰিধান কৰা গোৰোহালৈকে দীঘল স্কাৰ্টৰ এটা প্ৰকাৰ। লেহেংগা সজ্জিত কৰিবলৈ পৰম্পৰাগত এম্ব্ৰয়ডাৰীৰ বিভিন্ন আৰ্হি আৰু শৈলী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উৎসৱ আৰু বিয়াত প্ৰায়ে গোটা পট্টি এম্ব্ৰয়ডাৰী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ঘগ্ৰা বুলিও জনাজাত লেহেংগা হৈছে ষোড়শ শতিকাত জনপ্ৰিয় হৈ পৰা এবিধ পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় সাজপাৰ; মূলতঃ উত্তৰ ভাৰতত মোগলে ইয়াক ভাৰতীয় ফেশ্বনলৈ বিকশিত কৰিছিল। লেহেংগা ৰাজকীয় আকৰ্ষণ আৰু সুবিধাৰ বাবে সকলো বয়সৰ আৰু সকলো শ্ৰেণীৰ মোগল মহিলাৰ প্ৰিয় সাজ-পোছাক হৈ পৰিছিল। লেহেংগাক কেতিয়াবা ঘাগ্ৰা চোলি বা ‘লাংগা ৱনি’ৰ তলৰ অংশ হিচাপে পিন্ধা হয়। ঘাগ্ৰা চোলি হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মহিলাসকলৰ এক প্ৰকাৰৰ জাতিগত পোছাক। এইবিধ পোছাকক লেহেঙ্গা চোলি আৰু স্থানীয়ভাৱে চানিয়া চোলি বুলিও জনা যায়। এই পোছাক বিশেষকৈ ভাৰতৰ ৰাজ্য ৰাজস্থান, গুজৰাট, মধ্য প্ৰদেশ, উত্তৰ প্ৰদেশ, বিহাৰ, হাৰিয়ানা, পঞ্জাৱ, হিমাচল প্ৰদেশ, উত্তৰাখণ্ড, জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ লগতে পাকিস্তানৰ পঞ্জাৱ আৰু সিন্ধু প্ৰদেশত পিন্ধা দেখা যায়। শাৰীৰ তলত পিন্ধা হাফ স্লিপ বা পেটিকোট নামৰ অন্তৰ্বাসক বুজাবলৈও হিন্দীত ঘগ্ৰা (কংকন্নীতো ঘগ্ৰো) শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

প্ৰকাৰভেদ

ঘাগ্ৰী

ঘাগ্ৰী (ghagri) হৈছে মূল অন্তৰিয়াৰ (antariya) সমান দৈৰ্ঘ্যৰ এবিধ ছফুট দীঘল সংকীৰ্ণ স্কাৰ্ট। এই শৈলীৰ লেহেংগা আজিও ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু ভাৰতত জৈন সন্ন্যাসীসকলে ঘাগ্ৰী পিন্ধে।

এ-লাইন

]]
এ-লাইন (A-line) ডাঙৰ "A" আখৰটোৰ সৈতে মিল থকা ইয়াৰ আকৃতিৰ বাবেই এই প্ৰকাৰৰ লেহেংগাক এ-লাইন নামকৰণ কৰা হৈছে। এই প্ৰকাৰৰ লেহেংগাৰ কঁকালটো টান আৰু তলত অংশ মেলখোৱা।

ফ্লেয়াৰড

ফ্লেয়াৰড (flared) লেহেংগা দেখিবলৈ ঘূৰণীয়া স্কাৰ্টৰ দৰে। কেইবাটাও তৰপ দি এই লেহেংগাৰ আকাৰ বৃদ্ধি কৰা হয়।

ডাবল-ফ্লেয়াৰড লেহেংগা

ডাবল-ফ্লেয়াৰড (double-flared) লেহেংগা হৈছে এক প্ৰকাৰৰ বহুস্তৰীয় স্কাৰ্ট। ইয়াত ব্যৱহাৰ কৰা কেইবাটাও তৰপে ইয়াক অতিৰিক্ত আয়তন প্ৰদান কৰে।

মাৰমেইড (জলপৰী)

মাৰমেইড (mermaid) লেহেংগাক ‘ফিছ টেইল’ (fishtail; মাছৰ ফিছা) বা ‘ট্ৰুম্পেট’ (trumpet) বুলিও জনা যায়। মাৰমেইড লেহেংগাৰ গঠন মাছৰ ফিছাৰ সৈতে মিল খায়। এই সাজোনটো কঁকালৰ পৰা আঁঠুলৈকে টান কৰা হয়, তাৰ পিছত ভাঁজ কৰি বহলকৈ মেলি দিয়া হয়।

পেনেলড

পেনেলড (paneled) লেহেংগাত কাপোৰৰ কেইবাটাও অনুভূমিক পেনেল চিলাই কৰি পাখি-সদৃশ আকৃতি সৃষ্টি কৰি স্কাৰ্টটো সম্পূৰ্ণ হয়। অনুভূমিক পেনেলবোৰ একে বা ভিন্ন আকাৰ আৰু আকৃতিৰ হ’ব পাৰে।

শাৰাৰা

শাৰাৰা (sharara) লেহেংগাক পাৱড়ৈ (pavadai), লাংগা দাৱনী (langa davani), লংগা ৱনী (langa voni) বা আধা শাৰী বুলিও কোৱা হয়। এই প্ৰকাৰৰ লেহেংগাত পালাজ’ (palazzos) নামৰ ডাঙৰ ডাঙৰ বহল পেণ্ট থাকে। অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আৰু কৰ্ণাটকত ই লাংগা ৱনিৰ অংশ হিচাপে পৰিধান কৰা হয়। সাধাৰণতে দক্ষিণ ভাৰতত ইয়াৰ সৈতে কঁকালত মেৰিয়াই কান্ধৰ ওপৰেৰে শাৰীৰ দৰে পাৰ কৰি দুপাট্টা পিন্ধা হয়।

পোন লেহেংগা

পোন (straight) লেহেংগাৰ কোনো ধৰণৰ প্লিট বা স্তৰ নোহোৱাকৈ পোনকৈ তৈয়াৰ কৰা হয়। এই প্ৰকাৰৰ লেহেংগা কেতিয়াবা খোজকঢ়াৰ সুবিধাৰ বাবে বাবে কাষটো ফালি দিয়া হয়। এই শৈলীৰ লেহেংগা বিশেষ অনুষ্ঠানত পৰিধান কৰা হয়।

ট্ৰেইল

ট্ৰেইল (trail) লেহেংগাত স্কাৰ্টৰ পিছফালে কাপোৰৰ অতিৰিক্ত অংশ সংলগ্ন কৰি ট্ৰেইল সৃষ্টি কৰা হয়।

চিত্ৰ সম্ভাৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতবৰ্ষ

কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতে ১৯৩৪ চনৰ দ্বিতীয় কমনৱেলথ গেমছৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কেৱল চাৰিখন কমনৱেলথ গেমছৰ বাহিৰে সকলোতে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছে। ২০১০ চনত ভাৰতে এবাৰ কমনৱেলথ গেমছৰ আয়োজনো কৰিছে। এই প্ৰতিযোগিতাসমূহত ভাৰতৰ বাবে আটাইতকৈ সফল খেলবিধ হৈছে শ্বুটিং।

২০২২ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতে মুঠ ৬১টা পদক (২২টা সোণ, ১৬টা ৰূপ, ২৩টা ব্ৰঞ্জ) অৰ্জন কৰে। বৰ্তমানলৈকে কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতে মুঠ ৫৬৪টা পদক (২০৩টা সোণ, ১৯০টা ৰূপ, ১৭১টা ব্ৰঞ্জ) অৰ্জন কৰিছে আৰু কমনৱেলথ গেমছৰ পদক তালিকাত ৪ৰ্থ স্থান লাভ কৰিছে। ভাৰতৰ প্ৰথমটো কমনৱেলথ পদক লাভ কৰিছিল মল্লযোদ্ধা ৰছিদ আনোৱাৰে (ব্ৰঞ্জৰ পদক) ১৯৩৪ চনত।

আয়োজক দেশ

২০১০ চনত ভাৰতে দিল্লীত এই কমনৱেলথ গেমছ অনুষ্ঠিত কৰিছিল। সেইবাৰ ভাৰতীয় খেলুৱৈয়ে ৩৮টা সোণ, ২৭টা ৰূপ আৰু ৩৬টা ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। এয়া আছিল বৰ্তমানলৈকে ভাৰতৰ সৰ্বাধিক সফল কমনৱেলথ গেমছ।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কমনৱেলথ গেমছত ভাৰত
আনন্দবন

আনন্দবন আক্ষৰিক অৰ্থত, সুখৰ অৰণ্য; ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ চন্দ্ৰপুৰ জিলাৰ ৱাৰোৰাৰ পৰা প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত এখন আশ্ৰম আৰু এটা সামূহিক পুনৰ্বাসন কেন্দ্ৰ, যিটো মূলতঃ কুষ্ঠ ৰোগী আৰু সমাজৰ নিপীড়িত শ্ৰেণীৰ পৰা অহা প্ৰতিবন্ধীসকলৰ বাবে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। বিখ্যাত সমাজ কৰ্মী বাবা আমটে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। মহাৰোগী সেৱা সমিতি সংগঠনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই প্ৰকল্পটো আনকি মধ্য ভাৰতৰ অন্যতম পিছপৰা জিলা -চন্দ্ৰপুৰত অৱস্থিত হোৱাৰ বাবে হাজাৰ হাজাৰ নিপীড়িত লোক, কুষ্ঠ ৰোগৰ দৰে বিশেষভাৱে সক্ষম ব্যক্তি, অস্থিৰোগ বিশেষজ্ঞ, দৃষ্টিশক্তিৰ জীৱিকাৰ সামৰ্থ্য গঢ়ি তুলিছে আৰু ১৯৪৯ চনৰ পৰা শ্ৰৱণ ক্ষমতাহীন আৰু আদিম জনজাতীয় সদস্য। ইয়াৰ আন দুটা প্ৰকল্প হ’ল লোক বিৰাদাৰী প্ৰাকল্প আৰু সুস্থ কুষ্ঠ ৰোগীৰ বাবে এখন গাঁও সোমনাথ।

বাবা আমটে আনন্দবনক স্বয়ংসম্পূৰ্ণ আশ্ৰম হিচাপে গঢ়ি তুলিছিল (যাক "ৰোগীৰ বাবে কিবুট্জ" বুলি ক'ব পাৰি)। আজি বাসিন্দাসকল মৌলিক জীৱিকাৰ ক্ষেত্ৰত স্বাৱলম্বী। ইয়াৰ উপৰিও আশ্ৰমত বিভিন্ন ঘৰুৱা, ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ ইউনিট আছে যিয়ে বাসিন্দাসকলে পৰিচালনা কৰে যিয়ে অতিৰিক্ত প্ৰয়োজনীয়তাসমূহ পূৰণ কৰিবলৈ আয়ৰ সৃষ্টি কৰে।

বাবা আমটে আনন্দবনক শক্তিৰ ব্যৱহাৰ, আৱৰ্জনা পুনঃব্যৱহাৰ আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ব্যৱহাৰ কম কৰিবলৈ পৰিৱেশ সচেতন সম্প্ৰদায় হিচাপেও গঢ় দিছিল যিয়ে যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে সদায় সক্ৰিয় হৈ থাকিব পাৰে।

আনন্দবনৰ আজি দুখন চিকিৎসালয়, কলেজ, অনাথ আশ্ৰম, অন্ধৰ বিদ্যালয়, বধিৰ বিদ্যালয় আৰু কাৰিকৰী শাখা। বাবা আমটেৰ ডাঙৰ পুত্ৰ ড° বিকাশ আমটে আনন্দবনৰ মুখ্য কাৰ্যকৰ্তা। তেওঁ আনন্দবনত পুনৰ্বাসনৰ সন্দৰ্ভত বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল যিবোৰৰ কথা ‘আনন্দবন প্ৰয়োগবন’ শীৰ্ষক এখন গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা হৈছে।

ওপৰঞ্চি কাম

পিছৰ বছৰবোৰত আনন্দবন পৰিচালনা সমিতিয়ে, ১৯৬৭ চনত চন্দ্ৰপুৰ জিলাৰ মুল তহচিলৰ সোমনাথত আৰু হেমালকাছাত লোক বংশানুক্ৰমিক প্ৰকাশৰ অধীনত দুটা প্ৰকল্পও সংযোজন কৰে, যাৰ চোৱা-চিতা কৰে প্ৰকাশ আৰু মন্দাকিনী আমটে, দুয়োজন চিকিৎসক; আৰু তেওঁলোকৰ পুত্ৰ দিগন্ত আৰু অনিকেট আৰু ১৯৭৩ চনত গাডচিৰোলি জিলাৰ ভামৰাগড তহচিলত তেওঁলোকৰ পত্নী অনাঘা আৰু সমীক্ষাই।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
প্ৰফুল্ল মহন্ত

ড০ প্ৰফুল্ল মহন্ত ( ১৯৪১-২০২২) অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী লেখক, চিন্তাবিদ, ইতিহাসকাৰ, ঔপন্যাসিক, সমাজ বিজ্ঞানী, আৰু অধ্যাপক। অসমৰ জাতীয় সত্তা, মধ্যবিত্ত আৰু জনজাতীয় শ্ৰেণীৰ ইতিহাস আৰু বাস্তৱতা সম্বন্ধে বিস্তৃত আলোচনাৰ ২০০৭ চনত তেখেতে 'নতুন সময়' নামৰ কাকতখনত সম্পাদক হিচাপে জড়িত হয়৷

অজিত কুমাৰ ভূঞা আৰু জীতেন্দ্ৰ লাল শৰ্মাই সম্পাদনা কৰা ড০ প্ৰফুল্ল মহন্ত: জীৱন আৰু অণ্বেষণ চিন্তাবিদগৰাকীৰ জীৱন আৰু কৰ্ম সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা হৈছে৷ অসমীয়া মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ইতিহাস, সমাজনায়ক শংকৰদেৱ-ঐতিহাসিক প্ৰেক্ষাপট, জনগোষ্ঠীত চেতনা-আত্ম প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰশ্ন আদি হৈছে ড০ প্ৰফুল্ল মহন্তৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ৷ তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত 'অসমীয়া মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ইতিহাস' গ্ৰন্থখনক অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়৷ হেমাৰবড়ি সত্ৰত জন্মলাভ কৰিছিল। তেখেতৰ পিতৃ থুলেশ্বৰ মহন্ত আৰু মাতৃৰ নাম কিৰণ মহন্ত।

শিক্ষা

ড০ প্ৰফুল্ল মহন্তই নগাঁৱৰ খালৈগাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ

কৰ্ম জীৱন

শিক্ষকতা

ড০ প্ৰফুল্ল মহন্তই ১৯৬০ চনত কঁহিগুৰি এম.ভি., এল.পি. স্কুলত এবছৰৰ বাবে শিক্ষকতা কৰি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে৷ তেখেতে ইয়াৰ পিছত ১৯৬১-৬২ চনত বৰপাথৰি বাপুজী হাইস্কুলত ডেৰ বছৰৰ বাবে শিক্ষকতা কৰে৷ ১৯৬২ চনতে পুনৰ নগাঁৱৰে কুঁজিদাহ হাইস্কুলত তেখেতে সাতমাহৰ বাবে শিক্ষকতা কৰে৷ ১৯৬৬ চনত ড০ প্ৰফুল্ল মহন্তই ডিফু চৰকাৰী হাইস্কুলত অসমীয়া বিষয়ৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে মহাবিদ্যালয়খনৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত অধ্যক্ষৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়৷ ১৯৬৮ চনত শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ অধ্যক্ষৰ পদ ত্যাগ কৰি তেখেতে বছৰৰ শেষভাগত মৰিয়নি কলেজত অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰে৷ ১৯৬৮ চনৰ পৰা ১৯৯৪ চনলৈকে তেখেতে মৰিয়নি মহাবিদ্যালয়ত প্ৰায় ২৬ বছৰ কাল শিক্ষাদান কৰে৷
জগদ্ধাত্ৰী-হৰমোহন দাস সাহিত্য বঁটা(২০২৪)

অজিত কুমাৰ ভূঞা আৰু ড০ জীতেন্দ্ৰ লাল শৰ্মাই সম্পাদনা কৰা ড০ প্ৰফুল্ল মহন্ত: জীৱন আৰু অণ্বেষণত চিন্তাবিদগৰাকীৰ জীৱন আৰু কৰ্ম সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা হৈছে৷
৷ তেখেত শয্যাশায়ী হ'বলগীয়া হয়৷ পৰৱৰ্তী সময়ত চিকিৎসাৰ অৰ্থে তেখেতক গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হয় যদিও স্বাস্থ্যৰ উত্তৰণ নঘটিল৷ ২০২২ চনৰ ২ ছেপ্টেম্বৰৰ পুৱতি নিশা প্ৰায় ২ বাজি ৫০ মিনিটত, প্ৰায় ৮২ বছৰ বয়সত ড০ প্ৰফুল্ল মহন্তৰ দেহাৱসান ঘটে৷

২০১৮ চনৰ ২৩ মাৰ্চত তেখেতে ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চৰ জৰিয়তে নিজৰ দেহটো চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ উৎকৰ্ষ সাধন আৰু মানৱ কল্যাণৰ অৰ্থে দান কৰি ইচ্ছাপত্ৰত স্বাক্ষৰ কৰি থৈ যায়৷ ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চৰ জৰিয়তে তেখেতৰ দেহটো গুৱাহাটীৰ চাংসাৰিস্থিত এইমছ (গুৱাহাটী)য়ে গ্ৰহণ কৰে৷ নিজৰ চকুহালো তেখেতে দান কৰিছিল যদিও চকুৰ সংক্ৰমণৰ বাবে সেয়া পাছত সম্ভৱ নহ'ল৷

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:ইতিহাসবিদ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ইতিহাসবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
মধ্যম (স্বৰ)

মধ্যম হৈছে হিন্দুঃস্থানী সংগীত আৰু কৰ্ণাটক সংগীতৰ সাতটা স্বৰৰ ভিতৰত চতুৰ্থ স্বৰ। এই প্ৰবন্ধটো হিন্দুঃস্থানী দৃষ্টিকোণৰপৰা লিখা হৈছে। মধ্যম হৈছে म শব্দাংশৰ দীঘলীয়া ৰূপ। গীত গাঁৱতে উচ্চাৰণৰ সৰলতাৰ বাবে, মধ্যমক মা (স্বৰলিপি - M) হিচাপে উচ্চাৰণ কৰা হয়। ইয়াক দেৱনাগৰী লিপিত মধ্যম বুলিও কোৱা হয়।

বিশদ

নিম্নলিখিত হৈছে মধ্যম আৰু ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত ইয়াৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে তথ্য:
মধ্যম হৈছে এটা অষ্টক বা সপ্তকৰ চতুৰ্থ স্বৰ।
মা হৈছে গান্ধাৰ (গা)ৰ তাৎক্ষণিক পৰৱৰ্তী স্বৰ।
মধ্যমৰ স্বৰ হৈছে আৰু । আচলতে মধ্যম হৈছে সপ্তকৰ একমাত্ৰ স্বৰ।
কোৱা হয় যে ষড়জ হৈছে সেই মৌলিক স্বৰ যাৰপৰা অন্য ছয়টা স্বৰৰ উৎপত্তি হয়। ষড়জ শব্দটো ভাঙিলে আমি পাওঁ, ষড় আৰু জ। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ষড় হৈছে ছয় আৰু জ হৈছে মাৰাঠীত 'জন্ম দিয়া'। সেয়েহে মূলতঃ অনুবাদ হৈছে:
ষড়্ - ৬, জ - জন্ম। সেয়েহে, ই সমষ্টিগতভাৱে অন্য ছয়টা স্বৰৰ জন্ম দিয়াৰ অৰ্থ।
সেয়েহে মা স্বৰটো ষড়জৰপৰা গঠিত হয়।
মধ্যমৰ ৪টা শ্ৰুতি আছে। পূৰ্বতে মুখ্য শ্ৰুতি, কেৱল মাৰ বাবে নহয়, অন্য সকলো স্বৰৰ বাবেও, শেষ শ্ৰুতিত আছিল, কিন্তু এতিয়া ই প্ৰথম শ্ৰুতিত ধৰা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপ, যদি এইবোৰ মাৰ ৪টা শ্ৰুতি হয়, তেন্তে,
পূৰ্বতে এইটো আছিল মাৰ মুখ্য শ্ৰুতিৰ স্থান।
^
১ ২ ৩ ৪
^
কিন্তু এতিয়া এই স্থানটো মাৰ মুখ্য শ্ৰুতি হৈছে।
ষড়জ (সা) আৰু পঞ্চম (পা)ৰ বাহিৰে অন্য সকলো স্বৰ বা স্বৰ হ’ব পাৰে, কিন্তু সা আৰু পা সদায় শুদ্ধ স্বৰ। সেয়েহে সা আৰু পাক অচল স্বৰ বোলা হয়, কাৰণ এই স্বৰসমূহ নিজৰ মূল স্থানৰপৰা স্থানান্তৰিত নহয়। ৰে, গা, মা, ধা, নি স্বৰসমূহক চল স্বৰ বোলা হয়, কাৰণ এই স্বৰসমূহ নিজৰ মূল স্থানৰপৰা স্থানান্তৰিত হয়।

সা, ৰে, গা, মা, পা, ধা, নি - শুদ্ধ স্বৰ

ৰে, গা, ধা, নি - স্বৰ

মা - স্বৰ
মা এটা শুদ্ধ স্বৰৰ লগতে তীব্ৰ স্বৰ। কিন্তু মা হৈছে সাতটা স্বৰৰ ভিতৰত একমাত্ৰ তীব্ৰ স্বৰ। ইয়াক म॓ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয়।
কল্যাণ ঠাট, পূৰ্বী ঠাট, মাৰৱা ঠাট, তোড়ী ঠাটৰ ৰাগসমূহত তীব্ৰ মধ্যম থাকে, বাকী ঠাটসমূহত শুদ্ধ মধ্যম থাকে।
যিবোৰ ৰাগত মা বাদী স্বৰ - ৰাগ কেদাৰ, ইত্যাদি। যিবোৰ ৰাগত মা সমবাদী স্বৰ - ৰাগ মালকোশ।
ধাৰণাগতভাৱে ক’বলৈ গ’লে, মাক মহীপাল - দেৱৰাজ ইন্দ্ৰ বুলি কোৱা হয়, মহীপাল অৰ্থাৎ তিনিজন প্ৰধান দেৱতা, ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱ প্ৰথমে সৃষ্টি হৈছিল অৰ্থাৎ সাকাৰ ব্ৰহ্মা (সা) আৰু তাৰ পিছত এই তিনি দেৱতাই ঋষিমুনি অৰ্থাৎ ৰে সৃষ্টি কৰিছিল, তাৰ পিছত গান্ধৰ্বসকলক গীত গোৱাৰ বাবে সৃষ্টি কৰা হৈছিল আৰু তাৰ পিছত দেৱৰাজ ইন্দ্ৰ বা ৰজা ইন্দ্ৰ অৰ্থাৎ মহীপাল সৃষ্টি কৰা হৈছিল। মাৰ গুৰুত্ব প্ৰকাশ কৰিবলৈ মাক মহীপালৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ হিচাপে গঢ়া হৈছে।
মধ্যমৰ উৎস হৈছে বকৰ ডাক বুলি কোৱা হয়।
মধ্যম চন্দ্ৰ গ্ৰহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
মধ্যম বগা ৰঙৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।

অধিক জানক

হিন্দুঃস্থানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ৰাগৰ তালিকা
স্বৰ
ষড়জ (সা)
ঋষভ (ৰে)
গান্ধাৰ (গা)
পঞ্চম (পা)
ধৈৱত (ধা)
নিষাদ (নি)

উল্লেখ

Category:Hindustani music
Category:Carnatic music
মোজতাবা আমানি

মোজতাবা আমানি (ইংৰাজী: Mojtaba Amani; জন্ম ২১ মাৰ্চ ১৯৬৩) এজন ইৰানী কূটনীতিবিদ, যিয়ে ২০২২ চনৰ পৰা ২০২৬ চনলৈ লেবাননত ইৰানৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ ২০০৯ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈ মিছৰত ইৰানৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষা শাখাৰ মুৰব্বী আছিল।

২০২৪ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত লেবাননৰ পেজাৰ বিস্ফোৰণৰ সময়ত আমানি এটা বিস্ফোৰিত পেজাৰৰ দ্বাৰা আহত হৈছিল। দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছ-এ প্ৰতিবেদন দিছিল যে তেওঁ এটা চকু হেৰুৱাইছিল আৰু আনটো চকুত আঘাত পাইছিল, অৱশ্যে বৈৰুটত থকা ইৰানৰ দূতাৱাসে এই দাবী অস্বীকাৰ কৰিছিল। পেজাৰ বিস্ফোৰণৰ পিছত ২০২৪ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তেওঁক প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাজহুৱাকৈ দেখা গৈছিল। তেওঁৰ হাত, মুখ আৰু চকুত আঘাতৰ চিন দেখা গৈছিল।

শিক্ষা

আমানিয়ে তেহৰাণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আন্তৰ্জাতিক সম্পৰ্ক বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।

পেছাদাৰী অভিজ্ঞতা

আমানিয়ে ১৯৮৮ চনত বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ত কাম আৰম্ভ কৰিছিল, তেওঁৰ প্ৰথম ভূমিকা আছিল মন্ত্ৰীৰ কাৰ্যালয়ৰ উপ-মুৰব্বী।

অন্যান্য ভূমিকা

উৎস:
মধ্যপ্ৰাচ্য আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ প্ৰথম বিভাগৰ বিশেষজ্ঞ।
কাইৰোত ইৰানৰ ইছলামিক গণৰাজ্যৰ উপ-প্ৰতিনিধি।
ৰাজনৈতিক আৰু আন্তৰ্জাতিক অধ্যয়ন কাৰ্যালয়ৰ বিশেষজ্ঞ।
ৰাজনৈতিক আৰু আন্তৰ্জাতিক অধ্যয়ন কাৰ্যালয়ৰ উপ-সঞ্চালক।
কাইৰোত ইৰানৰ প্ৰতিনিধি দলৰ মুৰব্বী।
ৰাজনৈতিক আৰু আন্তৰ্জাতিক অধ্যয়ন কাৰ্যালয়ৰ মিছৰ অধ্যয়নৰ জ্যেষ্ঠ বিশেষজ্ঞ।

কেৰিয়াৰ

লেবাননত ইৰানৰ ৰাষ্ট্ৰদূত

২০২৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁৰ ঠাইত মহম্মদ ৰেজা ৰাউফ শ্বেইবানী স্থলাভিষিক্ত হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইৰানৰ ব্যক্তি
ৰতনলাল

ৰতনলাল ১৯৭৫ চনত মুক্তি পোৱা এখন ক’লা-বগা অসমীয়া নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। অসম চাহ মজদুৰ সংঘই প্ৰযোজনা কৰা এই ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে নলিন দুৱৰাই। ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণো নলিন দুৱৰাৰ। চাহ বনুৱা সম্প্ৰদায় আৰু বাগানীয়া জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা যোগেশ দাসৰ কাহিনীৰ আধাৰত ৰতনলালৰ চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ ৰচনা কৰিছে ভৰত বৰপূজাৰীয়ে। ভৰত বৰপূজাৰীয়ে ইয়াৰ পূৰ্বে ইণ্ডিয়ান নেচনেল ট্ৰেড ইউনিয়ন কংগ্ৰেছৰ (INTUC) অসম শাখাৰ উদ্যোগত নিৰ্মাণ কৰা চাহ বনুৱা কেন্দ্ৰিক ছবি কেঁচা সোণৰো (১৯৫৯) কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল।

অভিনয় শিল্পী

ৰতনলালত অভিনয় কৰিছে বিশ্বজিৎ, ধীৰু ভূঞা, পবিত্ৰ বৰকাকতি, নেইমুদ্দিন আদিয়ে।

সংগীত

সংগীত পৰিচালনা নিৰ্মল চক্ৰৱৰ্তীৰ। গীত ৰচনা নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈৰ। ছবিখনৰ গীতবোৰ যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয় হৈছিল। ইয়াৰে খগেন মহন্তই গোৱা কেতেকে বান্ধি দেলাই, হিলকি বিলকি খপা হায়ৰে গীতটো পিছলৈ মহন্তৰ পুত্ৰ পাপনে নতুন শৈলীত পৰিবেশন কৰিছে আৰু যুৱ প্ৰজন্মই ইয়াক আগ্ৰহেৰে গ্ৰহণ কৰিছে।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭৫ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
থেমিষ্টো

থেমিষ্টো (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Θεμιστώ, ইংৰাজী: Themisto) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি থেছালিনৰ ৰাজকুমাৰী আছিল৷ তেওঁ লেপিথৰ ৰজা হাইপচিয়াছ আৰু নাইয়াড ক্লিডানোপৰ কন্যা। তেওঁৰ নামটো প্ৰাচীন গ্ৰীক শব্দ "θεμιστος"ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "নিয়মৰ অন্তৰ্গত" বা "ৰীতি-নীতিৰ অন্তৰ্গত"।

পৰিয়াল

থেমিষ্টোৰ ভগ্নীসকল আছিল চাইৰীনী, আলকায়া আৰু আস্তিয়াগিয়া। তেওঁ ব'অ'টিয়ান ৰজা আথামাছৰ তৃতীয় তথা অন্তিম পত্নী আছিল। কিছুমান সূত্ৰৰ মতে, এই দম্পতীহালৰ লিউকন, ইৰিথ্ৰিয়াছ, শ্বোনিয়াছ আৰু প্টাউছ নামৰ চাৰিজন সন্তান আছিল। অন্য কিছুমান উৎস অনুসৰি স্ফিচিয়াছ আৰু অৰ্কোমেনাছ নাইবা শ্বোনিয়াছ আৰু লিউকন নামৰ দুজন পুত্ৰ আছিল৷ অন্য কিছুমান সংস্কৰণৰ মতে লিউকনৰ পিতৃ আছিল প'জাইডন।

কিংবদন্তি

থেমিষ্টোৱে তেওঁৰ স্বামীৰ পূৰ্বৰ পত্নীৰ সন্তানসকলক হত্যা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল যদিও ভুলতে নিজৰ পুত্ৰকে হত্যা কৰিছিল। ইউৰিপিডিছৰ দ্বাৰা ৰচিত এক অজীৱিত কৰুণ গাথাৰ এয়া এক বিষয় আছিল৷ আথামাছে তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী ইনোৰ মৃত্যু হৈছে বুলি ভাবি থেমিষ্টোক বিয়া কৰায়৷ কিন্তু কিন্তু পৰবৰ্তী সময়ত ইনো জীবিত আৰু মেনাডসকলৰ সৈতে মাউণ্ট পাৰ্নাছাছত আছে বুলি প্ৰমাণিত হয়। আথামাছে তেওঁক ঘৰলৈ ঘূৰাই আনিছিল যদিও ঘূৰি অহা কথাটো গোপন কৰি ৰাখিছিল; থেমিষ্টোৱে সঁচাকৈয়ে এই কথা গম পাই প্ৰতিশোধ হিচাপে ইনোৰ সন্তানক হত্যা কৰাৰ সংকল্প ল'লে। কিন্তু তেওঁ ইনোক কোনোদিনে দেখা নাছিল৷ হত্যাৰ পৰিকল্পনা কৰি তেওঁ ইনোক চাকৰ বুলি ভাবি ইনোকেই তেওঁৰ সন্তানসকলক বগা কাপোৰ পিন্ধাবলৈ নিৰ্দেশ দিলে৷ ইনোৱে নিজৰ সন্তানক ক’লা কাপোৰ পিন্ধোৱাৰ সলনি থেমিষ্টোৰ সন্তানক ক'লা কাপোৰ পিন্ধাই দিলে। তাৰ পিছত থেমিষ্টোৱে ক’লা কাপোৰ পিন্ধা সকলো ল’ৰা-ছোৱালীক হত্যা কৰিলে। থেমিষ্টোৱে উপলব্ধি কৰিব পৰা নাছিল যে তেওঁ আচলতে নিজৰ সন্তানকহে হত্যা কৰিছিল। সেই কথা পিছত জানিব পাৰি তেওঁ আত্মহত্যা কৰে। অন্য এটা সংস্কৰণৰ মতে ইনোৰ মৃত্যুৰ পিছতহে থেমিষ্টো আৰু আথামাছৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল আৰু সন্তান হত্যাৰ দৰে কোনো ঘটনা সংঘটিত হোৱা নাছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
ভৌগোলিক তথ্য ব্যৱস্থা

ভৌগোলিক তথ্য ব্যৱস্থা (Geographic information system) হৈছে এনে এক ব্যৱস্থা যাৰ সহায়ত ভৌগোলিক তথ্য সংগ্ৰহ কৰা হয়,সংৰক্ষণ কৰা হয়, বিশ্লেষণ কৰা হয় আৰু উপস্থাপন কৰা হয়। ইয়াক চমুকৈ জি আই এছ (GIS) বুলি কোৱা হয়। জি আই এছ এপ্লিকেছন আহিলাসমূহৰ সহায়ত তথ্যসমূহ বিশ্লেষণ কৰিব পাৰি, মানচিত্ৰত উপস্থাপন কৰিব পাৰি আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰ যিকোনো কামত সিদ্ধান্ত লোৱাত কৰিব পাৰি।

বিকাশৰ ইতিহাস

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান
শ্ৰেণী:ভূগোল
শক্তি চট্টোপাধ্যায়

শক্তি চট্টোপাধ্যায় বঙালী ভাষাত হাংৰি আন্দোলনৰ প্ৰখ্যাত কবি। ১৯৩৪ চনৰ ২৫ নভেম্বৰ তেওঁৰ জন্ম; মৃত্যু ১৯৯৫ চনৰ ২৩ মাৰ্চ। ১৯৮৩ চনৰ বঙালী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।

সাহিত্যকৃতি

হে প্ৰেম হে নৈঃশব্দ্য (১৯৬২)
ধৰ্মেও আছি জিৰাফেও আছি (১৯৬৭)
সোনাৰ মাছি খুন কৰেছি (১৯৬৮)
অন্ধকাৰ নক্ষত্ৰ মাঝে তুমি অন্ধকাৰ (১৯৬৮)
হেমন্তেৰ অৰণে আমি পোস্টম্যান (১৯৬৯)
মাটিৰ বাড়ি (১৯৭১)
চতুৰ্দশপদী কবিতাবলী (১৯৭০)
প্ৰভু নষ্ট হয়ে যাই (১৯৭২)
সুখে আছি (১৯৭৪)
ঈশ্বৰ থাকেন জলে (১৯৭৫)
অস্ত্ৰেৰ গৌৰবহীন একা (১৯৭৫)
জ্বলন্ত ৰুমাল (১৯৭৫)
ছিন্নবিচ্ছিন্ন (১৯৭৫)
সুন্দৰ এখানে নয় (১৯৭৬)
কবিতায় তুলো ওড়ে (১৯৭৬)
যেতে পাৰি কিন্তু কেন যাবো (১৯৮৩ [সাহিত্য অকাদেমি পুৰস্কাৰ]
ভাত নেই পাথৰ ৰয়েছে (১৯৭৯)
অঙ্গুৰি তোৰ হিৰণ্যজল (১৯৮০)
প্ৰচ্ছন্ন স্বদেশ (১৯৮১)
কক্সবাজাৰে সন্ধ্যা (১৯৮৫)

তথ্যসূত্ৰ

মৃত্যুৰ পৰেও যেন হেঁটে যেতে পাৰি: ড॰ কুনাল চট্টোপাধ্যায়, কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়।

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:হাংৰি আন্দোলন
শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:বঙালী কবি