ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
গুলজাৰ

সম্পূৰণ সিং কাল্‌ৰা (জন্ম ১৮ আগষ্ট ১৯৩৪), গুলজাৰ ছদ্মনামেৰে বিখ্যাত এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, গীতিকাৰ, চিত্ৰনাট্যকাৰ, প্ৰযোজক, কবি আৰু সাহিত্যিক। ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ঝিলাম জিলাত (বৰ্তমান পাকিস্তান) জন্মগ্ৰহণ কৰা গুলজাৰৰ পৰিয়ালে দেশ বিভাজনৰ পিছত ভাৰতলৈ গুচি আহে। সংগীত পৰিচালক এছ.ডি.বৰ্মনৰ লগত ১৯৬৩ চনত মুক্তি লাভ কৰা ছবি বন্দীনীত গীতিকাৰ হিচাপে তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। তাৰপিছত তেওঁ আৰ.ডি.বৰ্মন, সলিল চৌধুৰী, বিশাল ভাৰদ্বাজ, এ. আৰ. ৰহমান আদিৰ দৰে বিখ্যাত সংগীত পৰিচালকৰ লগত কাম কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমানলৈকে ৪টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ২১টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা, এটা অস্কাৰ বঁটা আৰু এটা গ্ৰেমী বঁটা লাভ কৰিছে। ২০০৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে। চলচ্চিত্ৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁ ২০১৩ চনত ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

গুলজাৰ এজন বিখ্যাত কবি, সংকলাপ লিখক আৰু চিত্ৰ্যনাট্যকাৰ। তেওঁৰ সাহিত্যকীৰ্তিৰ বাবে ২০০২ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭০ৰ দশকত আন্ধি আৰু মৌচম আদিৰ দৰে বিখ্যাত ছবিৰ পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁ ১৯৮০ৰ দশকত টেলিভিছন ধাৰাবাহিক মিৰ্জা গালিব পৰিচালনা কৰিছিল।

২০১৩ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁক অসম বিশ্ববিদ্যালয় আচাৰ্য পদত নিযুক্ত কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৩৪ চনৰ ১৮ আগষ্ট তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ঝিলাম জিলাৰ দিনাত গুলজাৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মাখান সিং কাল্‌ৰা আৰু মাতৃ
সুজান কৌৰ। বিদ্যালয়ত তেওঁ কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ অনূদিত ৰচনা পঢ়িছিল আৰু পিছলৈ ই তেওঁৰ জীৱনত গভীৰ ভাৱে প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ১৯৪৭ চনত দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁৰ পৰিয়াল বিভক্ত হয় আৰু তেওঁ পৰিয়ালক সহায় কৰিবলৈ পঢ়া-শুনা আধাতে সামৰি বোম্বেলৈ গুচি আহে। তাৰপিছত তেওঁ বোম্বেত জীৱিকাৰ বাবে বহু সৰু সৰু কাম কৰে। সেইসময়ত তেওঁ বেলাছিছ পথত অৱস্থিতবিচাৰে মটৰছ নামৰ গেৰাজতো কাম কৰিছিল। তাত তেওঁ দুৰ্ঘটনাত পতিত গাড়ী সমূহ ৰং কৰিছিল। প্ৰথমতে তেওঁৰ পিতৃয়ে তেওঁ লেখক হবলৈ বিচৰাত সন্মতি জনোৱা নাছিল। পিছলৈ তেওঁ গুলজাৰ দীনভি নামেৰে সাহিত্য ৰচনা কৰিবলৈ ধৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ কেৱল গুলজাৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গীতিকাৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ গীতিকাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:উৰ্দু ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:একাডেমী বঁটা বিজয়ী
সংবিধান দিৱস (ভাৰত)

সংবিধান দিৱস প্ৰতি বছৰে ২৬ নৱেম্বৰত ভাৰতত পালন কৰা হয়। ১৯৪৯ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতীয় সংবিধান সভায়ে ভাৰতীয় সংবিধান গৃহীত কৰিছিল আৰু ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখে ই কাৰ্যকৰী হৈছিল। সংবিধান দিৱসক ৰাষ্ট্ৰীয় আইন দিৱস হিচাপেও জনা যায়। ভাৰত চৰকাৰে ২০১৫ চনৰ ১৯ নৱেম্বৰ তাৰিখে অধিসূচনাৰ জৰিয়তে ২৬ নৱেম্বৰক সংবিধান দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰিছিল। ২০১৫ চনৰ ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী ডাঙৰীয়ায়ে মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ স্মৃতিত নিৰ্মাণ কৰা সমতাৰ মূৰ্তিৰ আধাৰশিলা স্থাপন কাৰ্যসূচীত ২৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে সংবিধান দিৱস পালন কৰাৰ ৰাজহুৱা ঘোষণা কৰিছিল। ২০১৫ বৰ্ষটো সংবিধান সভাৰ খচৰা সমিতিৰ সভাপতি আৰু সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুতকৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ ১২৫তম জন্মবাৰ্ষিকী আছিল। ২৬ নৱেম্বৰক সংবিধানৰ গুৰুত্ব বিস্তাৰ কৰিবলৈ আৰু আম্বেদকাৰৰ চিন্তা আৰু ধাৰণা বিস্তাৰ কৰিবলৈ বাছনি কৰা হৈছিল।

পটভূমি

ভাৰত চৰকাৰে ২০১৫ চনত ভাৰতীয় সংবিধানৰ জনক ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ (১৪ এপ্ৰিল ১৮৯১ – ৬ ডিচেম্বৰ ১৯৫৬) ১২৫তম জন্মজয়ন্তী বৰ্ষজুৰা কাৰ্যসূচীৰে পালন কৰিছিল। বৰ্ষজুৰা উদযাপনৰ বাবে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ অধ্যক্ষতাত এখনি বিশেষ সমিতি ঘোষণা কৰা হৈছিল। বিভিন্ন মন্ত্ৰালয় আৰু বিভাগে গোটেই বছৰ বিভিন্ন কাৰ্য্যসূচী অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ আৰু আম্বেদকাৰ চিন্তা-ধাৰণা আৰু দৰ্শন বিস্তাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মুম্বাইৰ ইন্দু মিলচ কম্পাউণ্ডত আম্বেদকাৰ স্মাৰকৰ আধাৰশিলা স্থাপন অনুষ্ঠানত ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ২৬ নৱেম্বৰক "সংবিধান দিৱস" হিচাপে পালন কৰিবলৈ ঘোষণা কৰে। ২০১৫ চনৰ নৱেম্বৰত চৰকাৰে আনুষ্ঠানিকভাৱে এই দিৱস উদযাপনৰ ঘোষণা কৰে।

বিদেশ মন্ত্ৰালয়ে সকলো বিদেশী ভাৰতীয় বিদ্যালয়ক ২৬ নৱেম্বৰত সংবিধান দিৱস হিচাপে উদযাপন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল আৰু দূতাবাস সমূহক সংবিধানক সেই দেশৰ স্থানীয় ভাষালৈ অনুবাদ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। ভাৰতীয় সংবিধানক আৰবী ভাষালৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ কাম সম্পূৰ্ণ হৈছে। প্ৰতি বছৰে সংবিধান দিৱসত ক্ৰীড়া বিভাগে "সমতাৰ বাবে দৌৰ" নামেৰে সজাগতামূলক দৌৰ আৰম্ভ কৰিছে। সংবিধান আৰু আম্বেদকাৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিবলৈ ২০১৫ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰত সংসদৰ এক বিশেষ অধিবেশন অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
মহাভৈৰৱ মন্দিৰ

তেজপুৰ চহৰৰ উত্তৰ দিশত এটা সৰু টিলাৰ ওপৰত মহাভৈৰৱ মন্দিৰ অৱস্থিত। এই মন্দিৰত হিন্দুসকলৰ আৰাধ্য দেৱতা শিৱক নিতৌ পূজা অৰ্চনা কৰা হয়। কথিত আছে যে দ্বাপৰ যুগত শিৱভক্ত বাণাসুৰে এই মন্দিৰ নিৰ্মান কৰিছিল। মন্দিৰৰ ভূমিৰ পৰিমাণ ১৫৯ কঠা ৩ লেচা। মন্দিৰৰ চাৰিওফালে সিঁচৰিত ভগ্ন শিলাখণ্ডসমূহৰ পৰা এইটো অনুধাৱন কৰিব পাৰি যে মূল মন্দিৰক কেন্দ্ৰ কৰি আন সৰু সৰু মন্দিৰ নিৰ্মান কৰা হৈছিল। কথিত আছে যে বাণৰজাৰ জীয়ৰী ঊষাই ইয়াতেই সদায় পূজা অৰ্চনা কৰিছিল। মূল মন্দিৰৰ ভিতৰত এটা বৃহৎ শিৱলিংগ আছে। এই লিংগটো ৰ উচ্চতা প্ৰায় ৩.২ মিটাৰ আৰু প্ৰস্থ প্ৰায় ২.৩ মিটাৰ। মহাভৈৰৱ মন্দিৰৰ এই শিৱলিংগ এছিয়া মহাদেশৰ বৃহত শিৱলিংগ সমূহৰ ভিতৰত লেখত ল’বলগীয়া।

বৰ্ণনা

পৌৰাণিক আখ্যান অনুসৰি বাণ ৰজাই ইষ্ট দেৱতা শিৱৰ পূজা-অৰ্চনাৰ বাবে মহাভৈৰৱ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।

পৰুৱা-মহাভৈৰৱ পথৰ দাঁতিত সৰু টিলা এটিৰ ওপৰত মহাভৈৰৱ মন্দিৰ অৱস্থিত। ইয়াৰ ভৌগোলিক অৱস্থান হৈছে উত্তৰে ২৬°অক্ষাংশ আৰু পূৱে ৯২° দ্ৰাঘিমাংশ।

আদিতে এই মন্দিৰ ভাগ শৈল নিৰ্মিত আছিল পিছত আহোম ৰাজত্ব কালত পুণৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। প্ৰচণ্ড ধুমুহাৰ ফলত মন্দিৰৰ তোৰণ ভাগ ভাগি চুৰ-মাৰ হোৱাত তোৰণৰ লগতে মন্দিৰৰ বহু অংশ দ্বিতীয় বাৰলৈ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।

ইতিহাস মতে তুংখুঙীয়া বংশৰ দ্বাৰা দান দিয়া দেৱোত্তৰ ভূমিত এই মন্দিৰৰ নিৰ্মান কৰোৱা হয়। মন্দিৰৰ পৰিচালনাৰ বাবে তেওঁলোকে ইয়াত পূজাৰী আদিওঁ নিয়োগ কৰিছিল, বৰ্তমান অসম চৰকাৰৰ হস্তক্ষেপত এখন পৰিচালনা সমিতিৰ দ্বাৰা মন্দিৰৰ কাম-কাজ পৰিচালিত হৈ আছে।

কথিত আছে যে এই মন্দিৰত বাণ ৰজাৰ কন্যা ঊষাই দৈনিক পূজা অৰ্চনা কৰিছিল। মন্দিৰৰ মূল নিঙ্গ ভাগৰ দৈঘ্য ৩.৩০ মিটাৰ আৰু ব্যাস ২.৩০ মিটাৰ। মন্দিৰৰত দৈনিক পূজা-অৰ্চনাৰ লগতে বিবাহ, অন্ন-প্ৰসন্ন আদিওঁ সম্পন্ন হয়। প্ৰতি বছৰে মহাশিৱৰাত্ৰী ধুম-ধামৰে অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে। ভক্ত প্ৰাণ ৰাইজে মন্দিৰত, ছাগলী,গৰু, পাৰ আদি দান দি মুকলি কৰি দিয়ে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

আনুষ্ঠানিক ৱেবছাইট

শ্ৰেণী:তেজপুৰ‎
শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী‎
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
বুমবাল

বুমবাল (ইংৰাজী: Boombal) হ’ল বেলজিয়ামত শেহতীয়াকৈ জনপ্ৰিয় হোৱা এক লোক-নৃত্যৰ অনুষ্ঠান, যাৰ উৎপত্তি ফৰাচী 'বাল ফ’ক' (bal folk)ৰপৰা হৈছে। এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে ফৰাচী লোক-নৃত্যৰ শৈলীৰে পৰিৱেশন কৰা বিভিন্ন যুটীয়া নৃত্য, বৃত্তাকাৰ নৃত্য, শাৰীবদ্ধ নৃত্য আদি যেনে— ৱাল্টজ (waltz), পোলকা (polka), আন ড্ৰ’ (An Dro) আদিত মগ্ন হয়। আধুনিক ক্লাববোৰত দেখা পোৱা একক নৃত্যৰ বিপৰীতে এই অনুষ্ঠানক অধিক সামাজিক আৰু আনন্দদায়ক বিকল্প হিচাপে গণ্য কৰা হয়। অতি জটিল নৃত্য প্ৰদৰ্শনতকৈ কেৱল আমোদ-প্ৰমোদৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বাবে যিকোনো লোকে ইয়াত সহজে অংশ ল’ব পাৰে।

ইতিহাস

বেলজিয়ামৰ গেণ্ট (Ghent)ত একৰ্ডিয়ান নিৰ্দেশক উইম ক্লীয়েইচে যেতিয়া তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক প্ৰকৃত নৃত্য দৰ্শকৰ সন্মুখত বাদ্য বজোৱাৰ সুযোগ দিব বিচাৰিছিল, তেতিয়াই বুমবালৰ আৰম্ভণি হৈছিল। ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত এখন পুৰণি আচ-বাবৰ দোকানত প্ৰথমটো বুমবাল আয়োজন কৰা হৈছিল, য’ত মাত্ৰ ৫যোৰ দম্পতীয়ে অংশ লৈছিল। এই দোকানখন বুমষ্ট্ৰাটত (অৰ্থাৎ বৃক্ষ-পথ) অৱস্থিত আছিল বাবেই এই অনুষ্ঠানটোৰ নাম 'বুমবাল' ৰখা হয়। এবছৰৰ ভিতৰতে এই ধাৰণাটো ব্যাপকভাৱে জনপ্ৰিয় হয় আৰু অংশগ্ৰহণকাৰীৰ সংখ্যা ১০০ অতিক্ৰম কৰাত অনুষ্ঠানটো গেণ্টৰ ভল্কছহুইছ ভ্যান ডি ডেম্পুৰ্টলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। অতি সোনকালে ইয়াৰ বাবে অধিক ডাঙৰ আন্তঃসাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ 'ডি চেণ্ট্ৰেল'ৰ প্ৰয়োজন হৈ পৰে।

২০০৬ চনলৈকে বুমবাল বেলজিয়ামৰ বিভিন্ন ছাত্ৰ-কেন্দ্ৰিক চহৰসমূহত এক প্ৰতিষ্ঠিত আৰু জনপ্ৰিয় ধাৰণা হিচাপে গঢ়ি উঠে। নেদাৰলেণ্ডতো 'ফ’কবাল' নামেৰে একেধৰণৰ অনুষ্ঠান আৰম্ভ হৈছে। লাহে লাহে ইয়াৰ চুবুৰীয়া দেশসমূহতো এই ধাৰণাটোৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে।

অনুষ্ঠান

এটা সাধাৰণ বুমবাল অনুষ্ঠানত দুটা ভাগ থাকে:

১. শিক্ষা বা আৰম্ভণি

প্ৰায় এঘণ্টাৰ ভিতৰত এজন নিৰ্দেশকে অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক বিভিন্ন নৃত্য শিকায়। ইয়াৰ ভিতৰত স্কটিছ (Schottische), গিগ (Gigue) আৰুবোৰে (Bourrée) আদি জনপ্ৰিয়। দুই বা ততোধিক লোকে একেলগে কৰিব পৰা নৃত্যসমূহৰ ওপৰত ইয়াত গুৰুত্ব দিয়া হয়।

২. পাৰ্টি বা আনন্দোৎসৱ

পেছাদাৰী লোক-সংগীত শিল্পীসকলে লাইভ সংগীত পৰিৱেশন কৰে আৰু শিকি অহা নৃত্যসমূহ সকলোৱে মিলি একেলগে প্ৰদৰ্শন কৰে। দৰ্শক আৰু সংগীত শিল্পীসকলৰ মাজত যথেষ্ট বাৰ্তালাপ আৰু সংযোগ ঘটে। সাধাৰণতে এই অধিৱেশন প্ৰায় দুই ঘণ্টা জুৰি চলে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

বুমবাল ৱেবছাইট
বুমবাল ফেষ্টিভেল ২০১৭ (আৰ্কাইভ)

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
জোনমণি দাস

জোনমণি দাস (জন্ম: ৩১ মে' ১৯৮৫ – ১২ মে' ২০২৬) সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অসমীয়া কবি। ১৯৮৫ চনৰ ৩১ মে'ত শিৱসাগৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা দাসে তেওঁৰ বলিষ্ঠ আৰু ব্যতিক্ৰমী কবিতাৰ জৰিয়তে অসমীয়া কাব্যজগতত এক সুকীয়া স্থান দখল কৰিছে।

শিক্ষা আৰু বৃত্তি

শিক্ষা

জোনমণি দাসে শিৱসাগৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বিদ্যালয় আৰু বীৰ লাচিত বৰফুকন মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।

বৃত্তি

তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি ঘটিছিল শিৱসাগৰৰ পৰা প্ৰকাশিত জনপ্ৰিয় শিশু আলোচনী আমাৰ জোনবাইৰ জৰিয়তে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ অসমৰ জনপ্ৰিয় পষেকীয়া আলোচনী প্ৰান্তিকৰ সম্পাদনা বিভাগত কৰ্মৰত আছিল।

সাহিত্যিক পৰিচয় আৰু কৰ্মৰাজি

জোনমণি দাসৰ কবিতাত মানৱীয় প্ৰেম, বিৰহ আৰু সামাজিক চেতনাৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কবিতাপুথিসমূহ হ’ল—
স্বপ্নবাক বৰষুণ (২০০৭)
জলস্তম্ভ (২০১৪)
উৰণীয়া ছাঁ (২০১৬)
নিনাদিত নিৰ্জনতা (২০১৬)
মৈথুনৰত মাছ (২০১৭)
সমকামী সূৰ্য (২০২০)
টেঙেচী ফুলৰ টোপনি (২০২৩)

মৃত্যু

২০২৬ চনৰ ১২ মে' তাৰিখে ডিব্ৰুগড়ৰ মেডিচিটিত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে কবি জোনমণি দাসে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী, কন্যা আৰু এটি পুত্ৰ সন্তানক এই সংসাৰত এৰি থৈ যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
মিম কুট

মিম কুট মিজোৰামৰ মিজো জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। ইয়াক মুখ্যতঃ কুকি জনজাতিৰ দ্বাৰা উদযাপন কৰা হয় আৰু মাকৈ সংগ্ৰহ কৰাৰ পিছত আগষ্ট আৰু ছেপ্টেম্বৰত উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। কুকি জনজাতিৰ দ্বাৰা এই উৎসৱ উদযাপন কৰাৰ এটা মুখ্য কাৰণ হৈছে মাকৈ খেতি কৰি উৎপাদিত শস্যৰ ওপৰত সফলতাৰে তেওঁলোকৰ বিজয়ী মহিমা প্ৰকাশ কৰা হয়। ইয়াক ঋতুৰ অন্তিম শস্য শস্য হিচাপেও গণ্য কৰা হয়। উৎসৱৰ দৈৰ্ঘ্য দুই দিনৰ পৰা সাত দিনলৈ হ'ব পাৰে। মিজোৰামৰ মানুহে উৎসৱত গীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওঁলোকে পিন্ধা বিভিন্ন কাপোৰবোৰে মিজো মানুহ আৰু মিম কুট উৎসৱক অনন্য কৰি তোলে।

মিজোৰামৰ লগতে নাগালেণ্ডৰ কুকি সকলেও এই উৎসৱ উদযাপন কৰে।

উৎপত্তি আৰু ইতিহাস

মিম কুট মিজোৰামৰ আটাইতকৈ পুৰণি উৎসৱ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মৃতকৰ স্মৃতিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিবলৈ উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। যদিও এই উৎসৱৰ এটা অংশ খাদ্য, তথাপিও ইয়াত সুখৰ সম্ভাৱনা কম। মিম মানে মাকৈ বা গোমধান। পৰম্পৰাগত ভাবে মাকৈ চপোৱাৰ উপযুক্ত হোৱাৰ পিছত এই উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হৈছিল।

এই উৎসৱৰ উৎপত্তি কুকি আৰু চিন নামৰ দুজন ভাতৃৰ কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত। এই কাহিনী মূলতঃ অমৰ প্ৰেম আৰু স্নেহৰ বিষয়ে এটা কাহিনী যি তেজৰ বন্ধন দৰ্শায়। বিশ্বাস কৰা হয় যে অতীতত দুয়োজনকে তেওঁলোকৰ মাকৰ দ্বাৰা পৰিত্যাগ কৰা হৈছিল। আৰু এসময়ত তেওঁলোকৰ নিসংগতা আৰু আৱেগিক দুৰ্বলতাৰ দিনত কুকিয়ে অতি ভোক অনুভৱ কৰিছিল। সেয়েহে চিনে তেওঁৰ ভায়েকক প্ৰয়োজনৰ সময়ত সহায় কৰিবলৈ তেওঁৰ ভোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কুকিক মিম বা মাকৈৰ এটা টুকুৰা (এটা ব্যঞ্জন) দিছিল। আৰু তেওঁলোকৰ এই প্ৰেমৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰি আৰু ঈশ্বৰক ধন্যবাদ জনাবলৈ মিজোৰামত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়।

বৰ্ণনা

এই উৎসৱৰ সময়ত মিজোসকলে মুখ্যতঃ তেওঁলোকৰ মৃত পূৰ্বপুৰুষসকলক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰে। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰিয়জনৰ বিদেহী আত্মাৰ উদ্দেশ্যে মাকৈ, কাপোৰ আৰু মাখন প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে পৰম্পৰাগত নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰে। নৃত্যসমূহ দুয়োটা বা আনকি ডাঙৰ গোটত পৰিৱেশন কৰা হয়। গীতৰ সৈতে ডাঙৰ ড্ৰাম, লংহৰ্ন, আৰু অন্যান্য স্থানীয় বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা হয়। নৃত্যত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে বিশেষ সাজ-পোছাক পিন্ধি সমন্বয়ত নৃত্য কৰে। ইয়াৰ উপৰিও এই উৎসৱৰ সময়ত বিভিন্ন পাৰম্পৰিক
প্ৰতিযোগিতা আৰু ক্ৰীড়া অনুষ্ঠিত কৰা হয়। এই সময়ত নৃত্য, উপভোগ্য প্ৰতিযোগিতা, ক্ৰীড়া, পোছাক প্ৰদৰ্শনী, প্ৰতিভা অন্বেষণৰো আয়োজন কৰা হয়।

উদযাপন

মিম কুট উলপক্ষে বিভিন্ন পাৰম্পৰিক মিজো খাদ্যৰ আয়োজন কৰা হয়। চাউলৰ প্ৰস্তুত কৰা এক বিশেষধৰণৰ পানীয় এই উৎসৱৰ লগত জড়িত। নৃত্য-গীত আৰু নানা তৰহৰ ভোজনৰ সমহাৰৰে ইয়াক উদযাপন কৰা হয়। বছৰটোৰ শস্যৰ অংশ তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষলৈ আগবঢ়ায়। যিহেতু মিম কুটক শোকৰ সময় হিচাপে পালন কৰা হয়, ইয়াক তাহ কুট বুলিও কোৱা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে 'শোকৰ উৎসৱ'।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:মিজোৰাম
ছানী সিং

ছানী সিং এফ আৰ এছ এল ভাৰতত জন্মগ্ৰহণ কৰা এগৰাকী শিক্ষাবিদ আৰু কল্পকাহিনী আৰু সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনীৰ লেখক। লণ্ডন মেট্ৰ’পলিটান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলাৰ সৃষ্টিশীল লেখা আৰু অন্তৰ্ভুক্তিৰ অধ্যাপিকা।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

ভাৰতৰ বাৰাণসীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল ছানী সিঙৰ। তেওঁৰ পিতৃয়ে চৰকাৰৰ সৈতে কাম সূত্ৰে পৰিয়ালটো নিয়মিতভাৱে স্থানান্তৰিত হৈছিল, ডেৰাডুন, ডিব্ৰুগড়, আলং, তেজুকে ধৰি কেণ্টনমেণ্ট আৰু আউটপোষ্টত বাস কৰিছিল। পৰিয়ালটোৱে তেওঁৰ পিতৃৰ বিদেশত নিযুক্তিও অনুসৰণ কৰিছিল, পাকিস্তান, আমেৰিকা আৰু নামিবিয়াত বাস কৰিছিল।

সিঙে ব্ৰেণ্ডেইছ বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়িছিল, য'ত তেওঁ ইংৰাজী আৰু আমেৰিকান সাহিত্যত মেজৰ কৰিছিল। জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্পেনিছ ভাষা, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু স্পেইনৰ বাৰ্চিলোনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

সিঙে মেক্সিকো, চিলি আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাত সাংবাদিক আৰু পৰিচালনা কাৰ্যবাহী হিচাপে কাম কৰিছিল, তাৰ পিছত ১৯৯৫ চনত ভাৰতলৈ উভতি আহি লেখাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। ২০০২ চনলৈকে নতুন দিল্লীত ফ্ৰীলান্স লেখিকা আৰু সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰি সেই সময়ছোৱাত প্ৰথম দুখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে। ২০০২ চনত পি এইচ ডিৰ কাম কৰিবলৈ বাৰ্চিলোনালৈ গুচি যায় আৰু ২০০৬ চনত দ্বিতীয়খন উপন্যাস প্ৰকাশ কৰে।

২০২০ চনত অধ্যাপিকা হিচাপে নিযুক্তি পোৱাৰ পূৰ্বে সিং লণ্ডন মেট্ৰ'পলিটান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৃষ্টিশীল লেখাৰ জ্যেষ্ঠ প্ৰবক্তা আৰু পাঠ্যক্ৰম নেতা আছিল।

সিঙে ২০২০ চনত টুইটাৰত লিখিছিল- "বিভিন্ন মঞ্চত বিতৰ্ক কৰিবলৈ নিয়মীয়াকৈ আমন্ত্ৰণ পাওঁ। মই সদায় না কওঁ। কাৰণ বিতৰ্ক হৈছে সাম্ৰাজ্যবাদী পুঁজিবাদী বগা শ্ৰেষ্ঠত্ববাদী চিছ হেটেৰ'পেট্ৰিয়াৰ্চেল কৌশল যিয়ে জ্ঞানৰ সম্ভাৱ্য বিনিময়ক বৰ্জন আৰু অত্যাচাৰৰ আহিলালৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।"

২০২১ চনত সিঙে মনিছা ৰাজেশ আৰু চিমেনে চুলেমানৰ সৈতে ছ'চিয়েল মিডিয়াত বৰ্ণবাদী নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়, যাৰ ফলত কেট ক্লাঞ্চিৰ গ্ৰন্থ ছাম কিডছ আই টিড এণ্ড ৱাট ডি টাউট মিত অটিজিম আৰু ৰঙৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ চিত্ৰণৰ বিষয়ে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰে।

২০২৩ চনত তেওঁ ৰয়েল ছ'চাইটি অৱ লিটাৰেচাৰৰ ফেলো নিৰ্বাচিত হয়।

সাহিত্যিক ৰচনা

সিঙে তিনিখন উপন্যাস, তিনিখন অকল্পনীয় গ্ৰন্থ আৰু অসংখ্য চুটিগল্প আৰু ৰচনা প্ৰকাশ কৰিছে।

সিঙৰ প্ৰথম উপন্যাস নানীছ বুক অব চুচাইডছৰ কিতাপখনে ২০০৩ চনত স্পেইনত মাৰ ডি লেট্ৰাছ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ উপন্যাস হোটেল আৰ্কাডিয়া প্ৰকাশ কৰিছিল কোৱাৰ্টেট বুকছে। তেওঁৰ শেহতীয়া গ্ৰন্থ এ বলীউড ষ্টেট অৱ মাইণ্ড ২০২৩ চনৰ ১৯ ​​অক্টোবৰত ফুটনোট প্ৰেছৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত হয় (বনিয়াৰ বুকছৰ অংশ)।

কিতাপ

নানীছ বুক অব চুচাইডছ, HarperCollins Publishers India (2000),
সিংগল ইন দ্য চিটি, Penguin Books Australia (2000),
উইথ কৃষ্ণাছ আইছ, Rupa & Co. (2006),
Hotel Arcadia, Quartet Books (2015),
অমিতাভ বচ্চন, British Film Institute (2017),
এ বলিউড ষ্টেট অব মাইণ্ড, Footnote Press (2023),

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
জয়পুৰ

জয়পুৰ ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ ৰাজধানী তথা বৃহত্তম চহৰ। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, ৩১ লাখ লোকৰ সৈতে ই ভাৰতৰ দশম আটাইতকৈ জনবহুল চহৰ। ইয়াক গোলাপী নগৰ বুলিও জনা যায় কাৰণ ইয়াৰ অধিকাংশ অট্টালিকাৰ ৰং গুলপীয়া। ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীৰ পৰা ইয়াৰ দূৰত্ব ২৬৮ কি:মি: (১৬৭ মাইল)।

১৭২৯ চনত আজমেৰৰ ৰাজপুত শাসক দ্বিতীয় জয় সিঙৰ দ্বাৰা জয়পুৰ চহৰ স্থাপন কৰা হয়, যাৰ নামত চহৰখনৰ নাম ৰখা হ'ল। ইয়াক আধুনিক নগৰ পৰিকল্পনাবিদসকলৰ দ্বাৰা সুপৰিকল্পিত আৰু সুসংগঠিত নগৰসমূহৰ মাজত গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ পৰিকল্পনা বিদ্যাধৰ ভট্টাচাৰ্যৰ দ্বাৰা কৰা হৈছে। ঔপনিৱেশিক কালত ই জয়পুৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী হিচাপে কাম কৰিছে। ১৯৪৭ চনত স্বাধীনতাৰ পাছত ইয়াক নৱগঠিত ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ ৰাজধানী চহৰ কৰা হয়।

জয়পুৰ ভাৰতৰ এক জনপ্ৰিয় পৰ্যটন স্থল আৰু ই দিল্লী আৰু আগ্ৰাসহ পশ্চিমীয়া গ'ল্ডেন ট্ৰায়েংগেল টুৰিষ্ট চাৰ্কিটৰ এক অংশ। ই ৰাজস্থানৰ অন্য পৰ্যটন স্থল যেনে- যোধপুৰ, জয়শালমেৰ, উদয়পুৰ, কোটা, আবু পৰ্বত আদিৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপেও কাম কৰে। জয়পুৰ ছিমলাৰ পৰা ৬১৬ কি:মি: দূৰৈত অৱস্থিত।

২০১৯ চনৰ ৬ জুলাই তাৰিখে ইউনেস্কো ঐতিহ্যবাহী স্থান সমিতিয়ে “ভাৰতৰ গোলাপী নগৰ” জয়পুৰক বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানসমূহৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। ইয়াত ইউনেস্কো ঐতিহ্যবাহী স্থান আমেৰ কিল্লা আৰু যন্তৰ মন্তৰো অৱস্থিত।

বুৰঞ্জী

]]
আমেৰত ১৬৯৯ চনৰ পৰা ১৭৪৩ চনলৈ শাসন কৰা দ্বিতীয় জয় সিঙৰ দ্বাৰা ১৭২৭ চনত জয়পুৰ চহৰ স্থাপন কৰা হয়। জনসংখ্যা আৰু পানীৰ নাটনি বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবে জয় সিঙে তেওঁৰ ৰাজধানী আমেৰৰ পৰা ১১ কিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত জয়পুৰলৈ স্থানান্তৰ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে। প্ৰাচীন ভাৰতীয় শিল্পশাত্ৰ আৰু বাস্তুশাত্ৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্মিত এই চহৰখনৰ প্ৰধান স্থপিতবিদ আছিল বিদ্যাধৰ ভট্টাচাৰ্য। চহৰখনৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য ১৭২৬ চনত আৰম্ভ হয় আৰু প্ৰধান পথ, কাৰ্য্যালয় আৰু ভৱনসমূহৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য প্ৰায় চাৰি বছৰত সম্পূৰ্ণ হয়। চহৰখনক নটা খণ্ডত বিভক্ত কৰা হয়। তাৰে দুটা খণ্ডত ৰাজ্যিক ভৱনসমূহ আছিল আৰু বাকীকেইটা আছিল জনসাধাৰণৰ বাবে।

১৮৭৬ চনত ৱেইল্‌চৰ ৰাজকোঁৱৰ এইচ আৰ এইচ এলবাৰ্ট এডৱাৰ্ডৰ আগমনৰ পূৰ্বে চহৰখনক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিবলৈ ছৱাই ৰাম সিঙে সমগ্ৰ চহৰখনক গুলপীয়া ৰং দিবলৈ আদেশ দিয়ে। তেতিয়াৰে চহৰখনক ‘গোলাপী নগৰ’ৰ নামেৰে জনা যায়।

১৯ শতিকাত জয়পুৰ চহৰৰ জনসংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায় আৰু ১৯০০ চনলৈ ইয়াৰ জনসংখ্যা হ'লগৈ ১৬০,০০০জন। ১৮৬৮ চনত এই চহৰখনত কলা বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। দ্বিতীয় মহাৰাজ ৰাম সিঙৰ শাসনকালত সংস্কৃত মহাবিদ্যালয়কে ধৰি তিনিখন মহাবিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়।

ভৌগোলিক বিৱৰণ

জনগাঁথনি

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি জয়পুৰৰ জনসংখ্যা ৩,০৭৩,৩৫০জন। সাক্ষৰতাৰ হাৰ হৈছে ৮৪.৩৪%। পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ক্ৰমে ৯০.৬১% আৰু ৭৭.৪১%।

আন্তঃগাথঁনি

উল্লেখযোগ্য ঠাই

মঠ-মন্দিৰ

উদ্যান

সংস্কৃতি

=জাতীয় খাদ্য

=

জাতীয় উৎসৱ

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান

তথ্য-সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজধানী নগৰ
ডোৰা চেটাৰ্জী

ডোৰা চেটাৰ্জী হ'ল পেনচিলভেনিয়াৰ মহিলা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক হোৱা তৃতীয়গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা আৰু পঞ্জাৱৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা। তেওঁ হোছিয়াৰপুৰত ডেনি হস্পিতাল ফৰ উইমেন এণ্ড চিলড্ৰেন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। শিশু অৱস্থাত তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে ১৮৮৭ চনত নিউয়ৰ্কত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মিছন সভালৈ গৈছিল।

পাঁচজন ভাই-ভনীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সৰু ডোৰা চেটাৰ্জীয়ে ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অধ্যয়নৰ বাবে আমেৰিকালৈ উভতি আহে। ১৯০১ চনত ফিলাডেলফিয়াৰ উইমেন মেডিকেল কলেজ অৱ পেনচিলভেনিয়াৰ পৰা বৰ্তমানৰ ড্ৰেক্সেল ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ অৱ মেডিচিনৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি বিদ্যালয়খনৰ পৰা স্নাতক হোৱা তৃতীয়গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা আৰু পঞ্জাৱৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।

চেটাৰ্জীয়ে ভাৰতলৈ উভতি আহি হোছিয়াৰপুৰত মহিলা আৰু শিশুৰ বাবে ডেনি হাস্পতাল স্থাপন কৰে। তেওঁ উত্তৰ-পশ্চিম সীমান্ত প্ৰদেশত বাস কৰা চৰকাৰী চাকৰিয়াল ৰাই চাহাব মংঘাট ৰাইৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ দুগৰাকী কন্যা হ'ল প্ৰিয়বালা আৰু লীনা শ্বিলাৰানী আৰু দুজন পুত্ৰ ক্ৰমে‍ এডৱাৰ্ড নিৰ্মল মংগত ৰায় আৰু চাৰ্লছ ৰাজিন্দৰ মংগত ৰাই।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
হৰি সেন

হৰি সেন ( জন্ম,১৫ আগষ্ট ১৯৫৫ – মৃত্যু, ৩০ মাৰ্চ ২০২৪) হিমাচল প্ৰদেশৰ এজন ভাৰতীয় একাডেমিক বুৰঞ্জীবিদ। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত ইতিহাসৰ অধ্যাপনা কৰাৰ লগতে ঔপনিৱেশিক ৰাজস্থানৰ ভীলসকলৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল। তেওঁ পূৰ্বৰ ৰাজকীয় ৰাজ্য চুকেটৰ উপাধি ৰজাও আছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৫৫ চনত সুকেটৰ ৰাজ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা হৰি সেনৰ জন্ম হৈছিল। সুকেট পূৰ্বতে ১১ বন্দুকৰ চেলুট ৰাজকীয় ৰাজ্য আছিল, ইয়াৰ ৰাজধানী বৰ্তমানৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ সুন্দৰ নগৰত আছিল। সেনৰ পিতৃ মাণ্ডী সমষ্টিৰ দুবাৰ সংসদ সদস্য ললিত সেন (১৯৩২–১৯৮৫) আৰু দাদা আছিল সুকেটৰ শেষ শাসক ৰজা ৰাজা লক্ষ্মণ সেন বাহাদূৰ (১৮৯৫–১৯৭০)। সেনৰ মাতৃ আছিল মহাৰাৱাল ছাৰ লক্ষ্মণ সিং (ডুংগৰপুৰৰ শেষ শাসক ৰজা)ৰ দ্বিতীয় পত্নীৰ কন্যা কৃষ্ণ কুমাৰী। সেনে ১৯৮৫ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত সুকেটৰ ৫২সংখ্যক ৰজা চাহাব হিচাপে সুকেটৰ নামমাত্ৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে। তেওঁৰ নামমাত্ৰ উপাধি আছিল সুকেটৰ মহামহিম ৰাজা হৰি সেন বাহাদুৰ। ভাৰতৰ এগৰাকী সুপৰিচিত সমাজবিজ্ঞানী আৰু সাংবাদিক প্ৰাণ চোপ্ৰাৰ কন্যা ডা° ৰাধিকা চোপ্ৰাৰ সৈতে সেনৰ বিবাহপাশত আবদ্ধ।

সেন সুন্দৰ নগৰৰ মহাৰাজ লক্ষ্মণ সেন সোঁৱৰণী মহাবিদ্যালয়ৰ ট্ৰাষ্টী আৰু সভাপতি আছিল।

লেখক অমিতাভ ঘোষৰ বন্ধু সেন ১৯৮৪ চনত দিল্লীত সংঘটিত শিখ বিৰোধী দাঙ্গাৰ ওপৰত ঘোষৰ সততে পুনৰ ছপা হোৱা ৰচনা 'মিচেছ গান্ধীৰ ভূত'(The Ghost of Mrs Gandhi)ত বিশিষ্টভাৱে উল্লেখ আছে।

২০২৪ চনৰ ৩০ মাৰ্চত নতুন দিল্লীত ৬৮ বছৰ বয়সত সেনৰ মৃত্যু হয়

শৈক্ষিক কেৰিয়াৰ

শিক্ষা

সেনে দিল্লীৰ ছেইণ্ট কলম্বা স্কুলৰপৰা স্কুলীয়া শিক্ষা, দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেন কলেজৰপৰা ইতিহাসত এম এ আৰু দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাস বিভাগৰপৰা পি এইচ ডি কৰিছিল।

শিক্ষাদান

সেনে ১৯৯১ চনৰ অক্টোবৰৰপৰা ২০২০ চনৰ আগষ্ট মাহত অৱসৰ লোৱালৈকে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰামজাছ কলেজত ইতিহাসৰ অধ্যাপনা কৰিছিল। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাসৰ শিক্ষক হিচাপে তেওঁ বহুলভাৱে পৰিচিত আছিল। ৰামচন্দ্ৰ গুহা (২০০০), প্ৰকাশ কুমাৰ (২০১২), মনিকা সক্সেনা (২০১৮), পংকজ ঝা (২০১৮), ৰাধিকা চোপ্ৰা (২০১৮), আৰু নিখিল মেনন (২০২২) আদি দক্ষিণ এছিয়াৰ কেইবাজনো ইতিহাসবিদ আৰু অন্যান্য পণ্ডিতৰ ৰচনাত তেওঁৰ প্ৰভাৱৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।

গ্ৰন্থতালিকা

কিতাপৰ অধ্যায়

Sen, Hari. "The Bhil rebellion of 1881". In Issues in Modern Indian History: for Sumit Sarkar. Popular Prakashan, 2000.
Sen, Hari. "The Bhils in Colonial Mewar." In Negotiating India’s Past: Essays in Memory of Partha Sarathi Gupta. Tulika Books, 2003.
Sen, Hari. "The Maharana and the Bhils: The ‘Eki’ movement in Mewar, 1921–22." In India's Princely States, pp. 157-172. Routledge, 2007.

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:ইতিহাসবিদ
শ্ৰেণী:হিমাচল প্ৰদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
হাগ্ৰামায়াও জিনাহাৰি

হাগ্ৰামায়াও জিনাহাৰি জাংদাও বডোচা পৰিচালিত ১৯৯৬ চনত মুক্তি পোৱা এখন বড়ো ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। এইখন বডোচাই পৰিচালনা কৰা দ্বিতীয় কাহিনী ছবি। পৰিচালনাৰ উপৰিও তেওঁ ছবিৰ প্ৰযোজনা আৰু সম্পাদনা কৰাৰ উপৰিও চিত্ৰনাট্যও লিখিছে। পৰিবেশ, সংৰক্ষণ, পৰিৰক্ষণ শিতানত ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ১৯৯৫ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। বনধ্বংসৰ বাবে ছবিখনৰ যোগেদি বডোচাই চৰকাৰী যন্ত্ৰটোক প্ৰত্যক্ষভাবে জগৰীয়া কৰিছে। প্ৰশাসন আৰু অসাধু কাঠ ব্যৱসায়ীসকলৰ অবৈধ চক্ৰটোৱে যে বনধ্বংসৰ মূল কাৰণ তাক উদঙাই দিছে।

নিৰ্মাণ

ধনৰ অভাৱত অতি কম বাজেটেৰে ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এটা পুৰণি ধৰণৰ বোলেক্স কেমেৰা আৰু পেলাই থোৱা ফুজি কালাৰ ফিল্মেৰে ছবিৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। অপেছাদাৰী অভিনেতা আৰু ন-শিকাৰু প্ৰডাকচন ইউনিটেৰে ছবিৰ সমস্ত চিত্ৰনাট্যৰ দৃশ্যগ্ৰহণ মাথো দহদিনত সামৰা হয়। কেমেৰা আৰু সম্পাদনাৰ কাম পৰিচালক বডোচাই নিজে চম্ভালিছিল।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

অৰণ্যৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল বুদাঙে হাবিৰ পৰা মনেমনে খৰি, কাঠ আনি বাহিৰৰ মানুহক বিক্ৰী কৰে। তেওঁৰ একমাত্ৰ জীয়েক মিথিংগা বিবাহোপযোগ্য হৈছে। তাইক বিয়া দিবলৈ বহু ধনৰ প্ৰয়োজন। সেই ধন গোটাবলৈ তেওঁ বেছিকৈ চৌৰ্যবৃত্তি চলাই গ’ল আৰু এদিন ধৰা পৰি শাস্তিৰ সন্মুখীন হ’ল।
ভৱিষ্যতে আৰু যাতে অধিক শাস্তিৰ সন্মুখীন নহয়, তাৰবাবে তেওঁ গছ কাটি হাবিৰ ভিতৰতে কাঠৰ চোৰাং কাৰবাৰীক বিক্ৰী কৰিবলৈ ধৰিলে। এই চোৰাং কাৰবাৰীবোৰে এদিন সুবিধা বুজি মিথিংগাক দলবদ্ধভাবে বলাৎকাৰ কৰে। কুমাৰী অৰণ্যৰ ওপৰত অসৎ লোকবোৰে গছ-বন কাটি যি অত্যাচাৰ চলাইছে, মিথিংগাক কৰা বলাৎকাৰ যেন তাৰেই প্ৰতীক।

অভিনয় শিল্পী

টিকেন্দ্ৰজিৎ নাৰ্জাৰী (বুদাং)
অঞ্জলি বসুমতাৰী (মিথিংগা)

বঁটা

“এটা জনজাতীয় গোষ্ঠীৰ জীৱন সংগ্ৰাম আৰু ইয়াৰ আঁৰত থকা মূল অপৰাধীৰ স্বৰূপ উন্মোচনৰ যোগেদি বনধ্বংসৰ সমস্যাটোৰ প্ৰভাৱশালী চিত্ৰায়ণ”ৰ বাবে হাগ্ৰামায়ও জিনাহাৰিয়ে পৰিবেশ, সংৰক্ষণ, পৰিৰক্ষণ শিতানত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৪৩তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৯৫) লাভ কৰে। এই বঁটাত প্ৰযোজক আৰু পৰিচালকলৈ ৰজত কমলৰ সৈতে নগদ ৩০,০০০ টকাকৈ আগবঢ়োৱা হৈছিল।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বড়ো চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:পৰিবেশ সংৰক্ষণ/পৰিৰক্ষণ শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেষ্ঠ ছবি
ৰাগ ভীমসেন

ভীমসেন হৈছে কৰ্ণাটকী সংগীত আৰু হিন্দুঃস্থানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতত এটা ৰাগ (ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ স্কেল) যি সংগীত সুৰকাৰ ৰদ্বাৰা সৃষ্ট। এই ৰাগৰ নামকৰণ কৰা হৈছে ‘ভাৰত ৰত্ন’ পণ্ডিত ভীমসেন যোশী (BHIM) আৰু মিয়া তানসেন (SEN)ৰ নামেৰে। এইটো কাৰ্ণাটক সংগীতৰ ৭২ মেলকৰ্তা ৰাগম পদ্ধতিৰ ১১তম মেলকৰ্তা ৰাগম কোকিলপ্ৰিয়াৰ জন্য ৰাগ। ই দুটা হিন্দুঃস্থানী বন্দিশ ৰচনা কৰি এই ৰাগ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।

গঠন আৰু লক্ষণ

ভীমসেন হৈছে এটা অসম্পূৰ্ণ ৰাগ (অসমতৰ স্কেল) য’ত আৰোহণত ঋষভ আৰু ধৈৱত নাথাকে। এইটো এটা ঔড়ৱ-সম্পূৰ্ণ ৰাগ (অৰ্থাৎ আৰোহণত পঞ্চটোনিক স্কেল)। এই ৰাগৰ তলত দিয়া ধৰণৰ।

:
:

ৰচনাসমূহ

গিৰিধৰ গোপাল শ্যাম ৰূপক তাল, বিলম্বিত আৰু মধ্যলয় বন্দিশ ৰদ্বাৰা ৰচিত আৰু সুৰাৰোপিত, জয়তীৰ্থ মেভুন্দিৰদ্বাৰা গীত।

মন কে মন্দিৰ আয়োৰে তিনতাল দ্ৰুত বন্দিশ ৰদ্বাৰা ৰচিত আৰু সুৰাৰোপিত, জয়তীৰ্থ মেভুন্দিৰদ্বাৰা গীত।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

Category:জন্যা ৰাগ
Category:হিন্দুঃস্থানী ৰাগ
মিঠু বৰুৱা

মিঠু বৰুৱা অসমৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰীয় সাঁতোৰবিদ। তিনিবছৰ বয়সতে দীঘলীপুখুৰীৰ দুয়োপাৰ সাতুৰিবলৈ সক্ষম হোৱা মিঠু বৰুৱাই ৫০ মিটাৰ ফ্ৰিষ্টাইল শাখাত ৰাষ্ট্ৰীয় ৰেকৰ্ড গঢ়াৰ লগতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত বিশেষ খ্যাতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁ এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপ আৰু ছাফ গেমছত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ১৯৯৩ চনত হংকংত অনুষ্ঠিত সপ্তম এছিয়া পেচিফিক চেম্পিয়নশ্বিপত মিঠু বৰুৱাই ভাৰতৰ হৈ ২টা সোণৰ পদক, ২টা ৰূপৰ পদক আৰু এটা ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯৯৮ চনত মিঠু বৰুৱাই সাঁতোৰৰ কেৰিয়াৰৰ সামৰণি মাৰে। তেওঁ বৰ্তমান উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেৰ এগৰাকী শীৰ্ষ বিষয়া।

ব্যক্তিগত জীৱন

মিঠু বৰুৱা সমসাময়িক ৰঞ্জী ট্ৰফী ক্ৰিকেট খেলুৱৈ পৰাগ দাসৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। ২০০১ চনত তেওঁলোকৰ পুত্ৰ, ভাৰতীয় ক্ৰিকেট খেলুৱৈ ৰিয়ান পৰাগৰ জন্ম হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাঁতোৰবিদ