ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
লাংডি

লাংডি‌ (হিন্দী: लंगड़ी (লংগড়ী বা লংড়ী)। কেতিয়াবা লাংডী বা লাংদি বুলি লিখা হয়। ) হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ এটা পৰম্পৰাগত মৈদানী ক্ৰীড়া, য’ত টেগ (খেল) আৰু হপস্কচৰ উপাদানৰ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়। প্ৰথমে পাণ্ডিয়ান বংশৰ সময়ত এই খেল খেলা হৈছিল আৰু তেতিয়া ইয়াক নন্দিয়াত্তম (Nondiyaattam) বুলি কোৱা হৈছিল। খেলখনৰ ৪টা ইনিংছ থাকে, আৰু প্ৰতিটো ইনিংছ ৯ মিনিটকৈ হয়। দলসমূহে পৰ্যায়ক্ৰমে চেজিং (আক্ৰমণ) আৰু ডিফেণ্ডিং (প্ৰতিৰক্ষা) ভূমিকা পালন কৰে। চেজিং দলৰ খেলুৱৈসকলে এটা ভৰিৰে হপ কৰি নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত যিমান পাৰি সিমান ডিফেণ্ডাৰক টেগ কৰি পইণ্ট লাভ কৰাৰ চেষ্টা কৰে। মাৰাঠী জনগোষ্ঠীৰ মাজত ইয়াক মাৰাঠী ঐতিহ্যৰ সৈতে জড়িত ক্ৰীড়া বুলি অভিহিত কৰা হয়।

লাংডি খো খো, ভলীবল আৰু জিমনাষ্টিকছৰ দৰে ক্ৰীড়াৰ প্ৰশিক্ষণত সহায়ক বুলি গণ্য কৰা হয়। নেচনেল লাংডি ফেডাৰেচনে ২০১০ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি লাভ কৰে।

মহাৰাষ্ট্ৰত লাংডি শৈশৱৰ এক জনপ্ৰিয় ক্ৰীড়া হিচাপে পৰিচিত আৰু ইয়াক সকলো ক্ৰীড়াৰ ভেটি বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। লাংডি ফেডাৰেচন অৱ ইণ্ডিয়াৰ সম্পাদক সুৰেশ গান্ধীয়ে স্বীকাৰ কৰিছে যে লাংডি খেলাটো আৰ্থিকভাৱে বিশেষ লাভজনক নহয় আৰু অংশীদাৰসকলে নিজৰ সম্পদৰপৰা ধনৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।

আহমেদাবাদৰ চি. এন. বিদ্যামন্দিৰ বিদ্যালয়ে লাংডিৰ দৰে পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়াত অংশগ্ৰহণ উৎসাহিত কৰে, কিয়নো এইবোৰ খেলিবলৈ কম ধন খৰচ হয় আৰু ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যম আৰু ভিডিঅ’ গেমত আসক্ত শিশুসকলৰ বাবে মানসিক আৰু শাৰীৰিকভাৱে সতেজ। মুম্বাইৰ ইংৰাজী মাধ্যম বিদ্যালয়সমূহে লাংডিৰ দৰে পৰম্পৰাগত খেলক অৱহেলা কৰাৰ প্ৰৱণতা থকা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। চেতন চৌহানৰ নেতৃত্বত ক্ৰীড়া ভাৰতী সংগঠনে লাংডিৰ দৰে ক্ৰীড়াক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে। লগতে ইণ্ডিয়ান অলিম্পিক এছ’চিয়েচনৰপৰা স্বীকৃতি লাভৰ প্ৰচেষ্টাও অব্যাহত আছে, যাৰ ফলত ৰেহাইমূলক ৰেলযাত্ৰাৰ দৰে সুবিধা লাভ কৰিব পৰা যায়।

চমু নিয়ম

এই খেলৰ নিয়মসমূহ অখিল মহাৰাষ্ট্ৰ শাৰীৰিক শিক্ষণ মণ্ডলে মানক কৰি তুলিছে। খেলপথাৰৰ সৰ্বোচ্চ আকাৰ ১৮ মিটাৰ × ১৮ মিটাৰ, আৰু মুখ্য খেলপথাৰ প্ৰায় ১০ মিটাৰ × ১০ মিটাৰৰ বৰ্গক্ষেত্ৰ।

লাংডি হৈছে দুটা দলৰ মাজত অনুষ্ঠিত হোৱা দলীয় খেল। প্ৰতিটো দলত ১২ জন খেলুৱৈ আৰু ৩ জন বিকল্প খেলুৱৈ থাকে। এখন মেচ ৩৬ মিনিটৰ, আৰু ৯ মিনিটকৈ ৪টা ইনিংছত বিভক্ত। খেলৰ আৰম্ভণিত ক’ইন টছ কৰা হয়, আৰু টছত জয়ী হোৱা দলটোৱে ডিফেণ্ড কৰে। চেজিং দলটোৱে চেজাৰ পঠায়, যিসকলে এটা ভৰিৰে হপ কৰি ডিফেণ্ডাৰক টেগ কৰে। চেজাৰসকলে এটা ভৰিৰে থাকি খেলপথাৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই যাব পাৰে। ডিফেণ্ডাৰসকলে খেলপথাৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই গ’লে বা লাইন ফল্ট কৰিলে আউট ঘোষণা কৰা হয়। সকলো ডিফেণ্ডাৰ আউট হ’লে নতুন ডিফেণ্ডাৰৰ গোট এটাই নিৰ্দিষ্ট প্ৰৱেশ জ’নৰপৰা প্ৰৱেশ কৰে। যদি চেজাৰজনে এটা ভৰিৰে থাকিব নোৱাৰে, তেন্তে তেওঁ আউট হয় আৰু সতীৰ্থ এজনৰ সৈতে সলনি হয়। প্ৰথম চেজিং ইনিংছত সোঁ ভৰিৰে আৰু পৰৱৰ্তী চেজিং ইনিংছত বাওঁ ভৰিৰে হপ কৰিব লাগে। যিটো দলে সৰ্বাধিক ডিফেণ্ডাৰক টেগ কৰে, সেই দল বিজয়ী হয়।

প্ৰতিযোগিতা

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বক্স লাংডি চেম্পিয়নশ্বিপ

প্ৰথম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বক্স লাংডি চেম্পিয়নশ্বিপ ২০২৩ চনৰ ১৮ মে’ৰপৰা ২০ মে’লৈ পোখৰা, নেপালত অনুষ্ঠিত হয়।

লাংডি চেম্পিয়নশ্বিপ (ভাৰত)

চতুৰ্থ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰুষ আৰু মহিলা লাংডি চেম্পিয়নশ্বিপ ২০১৩ চনৰ মে’ মাহত চণ্ডীগড়ত অনুষ্ঠিত হৈছিল।

লগতে চাওক

খো খো
অট্যা পট্যা
কাবাডী
ক্ৰাতাই খাডেও

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
শ্ৰেণী:মহাৰাষ্ট্ৰ
বিপত্তাৰিণী

বিপত্তাৰিণী বা বিপদতাৰিণী এগৰাকী হিন্দু দেৱী। এইগৰাকী দেৱী বাংলাদেশ, পশ্চিম বংগ, উৰিষ্যা, অসম আৰু ইয়াৰ সমীপৱৰ্তী অঞ্চল সমূহত পূজিত। তেওঁ দেৱী সংকটতাৰিণীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। এইগৰাকী দেৱীক দুৰ্গা দেৱীৰ ১০৮টা অৱতাৰৰ মাজৰ এটা স্বৰূপ বুলি কোৱা হয়। বিপদ মুক্ত হ'বৰ বাবে ভক্তই এইগৰাকী দেৱীৰ পূজা কৰে। দেৱীৰ সৈতে সংযুক্ত বিভিন্ন আখ্যান আদি তেওঁৰ বাৰ্ষিক পূজাৰ সময়ত পাঠ কৰা হয়। মহিলা সকলে দেৱীৰ নামত দ্বিতীয়া আৰু দশমী, আষাড় মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ দ্বিতীয়ৰ পৰা দশম দিনৰ ভিতৰত বিশেষকৈ মংগল আৰু শনিবাৰে বিপদতাৰিণী ব্ৰত পালন কৰে। তেওঁৰ আখ্যান সমূহে দেৱীৰ নামক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। বিপদ-তাৰিণী শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে বিপদৰ ত্ৰাণ কৰ্তা বা বিপদ মুক্ত কৰোঁতা।

কিংবদন্তি

দেৱী বিপদতাৰিণীৰ পূজা(ৰীতি-নীতিৰ উপাসনা)ৰ এক মুখ্য অংশ হৈছে মহিলাসকলে কৰা এক ব্ৰত (শপত)। এই ব্ৰত দেৱীৰ কিংবদন্তি বৰ্ণনা কৰাৰ পিছত বা তাৰ আগতে ৰখা হয়। কিংবদন্তীটোৰ উৎপত্তি বিষ্ণুপুৰ(বৰ্তমানৰ পশ্চিম বংগত) বুলি জনা যায়। খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ পৰা ১৯ শতিকাৰ ভিতৰত মাল্লা ৰজাসকলৰ সময়ত মাল্লাহুম ৰাজ্যৰ আসন যিবাগদী জাতিৰ (বৰগা ক্ষত্ৰিয়) হাতত আছিল। ৰাণীৰ মোচি জাতিৰ এজন বন্ধু আছিল যিয়ে গোমাংস খাইছিল। ৰাণীয়ে এইকথা জানি আতংকিত হৈ পৰে, কৌতূহলৰ বশৱৰ্তী হৈ ৰাণীয়ে এই গোমাংস চাব বিচাৰিলে। এদিন ৰাণীয়ে তেওঁৰ বান্ধৱীক এই মাংস আনি তেওঁক দেখুৱাবলৈ কৈছিল। ধাৰ্মিক হিন্দু ৰজাৰ ক্ৰোধৰ ভয়ত প্ৰথমতে তেওঁ অস্বীকাৰ কৰিছিল যদিও পিছত তেওঁ ৰাণীৰ অনুৰোধ পালন কৰিছিল। ৰাণীৰ সৈতে বিশ্বাসঘাতকতা হয় আৰু ক্ৰোধত অগ্নিসম ৰজাই তেওঁক হত্যা কৰিবলৈ দৌৰি আহে। উপায়ন্তৰ হৈ ৰাণীয়ে মাংসখিনি তেওঁৰ কাপোৰ তলত লুকুৱাই ৰাখিছিল আৰু দেৱী দুৰ্গাক সহায়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত যেতিয়া ৰজাই তেওঁ কাপোৰ বোৰ ফালি তাৰ তলত কি লুকুৱাই ৰাখিছিল বুলি চাব খুজিছিল, তেতিয়া তেওঁ ৰাণীৰ কাপোৰৰ তলত দেখিছিল যে তাত এটা ৰঙা জবা ফুল আছিল। আজিও দেৱীৰ পূজা নাৰীৰ ৰীতি-নীতিৰ অংশ হৈ আছে আৰু পাৰিবাৰিক সংকটৰ সময়ত দেৱীৰ আশীৰ্বাদৰ বাবে এই পূজা কৰা হয়। এই অঞ্চলটোৰ বেছিভাগ মন্দিৰৰ ধৰ্মীয় বৰ্ষপঞ্জিৰ বাৰ্ষিক বিপদতৰিণী-পূজা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান।

পূঁজন

দেৱী পূজাৰ উদযাপন স্থান বিশেষে চাৰি দিনধৰি চলে। প্ৰথম দিনটো দেৱীৰ আৰাধনা("উপাসনা")ৰ দিন। অন্যান্য দিন সমূহত পূজা অনুষ্ঠানত বিভিন্ন শিল্পী আদিয়ে পৰম্পৰাগত বাংলা লোকগীত, ভজন আৰু কীৰ্তন পৰিবেশন কৰে। চতুৰ্থ দিনা পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে দেৱীৰ বিসৰ্জন কাৰ্য সমাপন কৰি দেৱীক পানীত নিমজ্জিত কৰা হয়।

বিপদতাৰিণী পূজাত পূজাৰ দিনা বেছিভাগ মহিলাই পালন কৰা উপবাসৰ দৰে বহুতো ৰীতি-নীতি অন্তৰ্ভুক্ত আছে। মণিবন্ধত ৰঙা ৰঙৰ সূতা বা ধাগা বান্ধি দিয়াটোও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰীতি। এই ধাগা হৈছে পূজাৰ অনুষ্ঠানত বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰ জৰিয়তে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা এক প্ৰকাৰৰ সূতা।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
এম.এছ. সুনীল

ড° এম.এছ. সুনীল (,জন্ম c.1960); এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ, মানৱতাবাদী আৰু দানবীৰ নাৰী, যি গৃহহীন লোকক বাসগৃহ নিৰ্মাণ কৰি দিয়াৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁ ২০১৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত পাঠানমথিটাত, পাঁচজন ট্ৰাষ্টৰ সদস্য আৰু ছয়জন স্বেচ্ছাসেৱকৰে সৈতে ‘ড° এম.এছ. সুনীল ফাউণ্ডেচন’ গঢ়ি তুলে। তেওঁৰ সংগঠনে দৰিদ্ৰ পৰিয়াল/সম্প্ৰদায়ৰ জীৱন-যাপনৰ অৱস্থা উন্নীত কৰাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেওঁৰ এই দানশীল আৰু অলাভজনক কাৰ্যসূচী সমূহৰ লক্ষ্য হৈছে জনজাতীয় লোকৰ মাজত নিপৰাদ বাসগৃহ আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য যোগান ধৰি সহানুভূতিসম্পন্ন সমাজ গঠন কৰা,নৱীকৰণযোগ্য শক্তি আৰু প্ৰাকৃতিক বাসস্থান সংৰক্ষণৰ প্ৰচাৰ কৰা, জনজাতি আৰু পিছপৰা সমাজৰ লোকসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰি সমাজত সাম্যতা স্থাপন কৰা। সুনীলক ২০১৭ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ মহিলাৰ বাবে সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান হিচাপে গণ্য কৰা নাৰী শক্তিপুৰস্কাৰে সন্মানিত কৰা হয় ।

জীৱন

তেওঁৰ পৰোপকাৰী মনৰ পৰিচয় স্কুলত পঢ়ি থকাৰ পৰাই দেখা গৈছিল যেতিয়া তেওঁ দৰিদ্ৰ আৰু ভিক্ষাৰী শিশুক খাবলৈ দিছিল।

সুনীলে, কেৰালাৰ মহাত্মা গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেথলিকেট কলেজ পাঠনামথিত্তাৰ প্ৰাণীবিজ্ঞানৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত অধ্যাপিকা আছিল আৰু তেওঁ প্ৰাণীবিজ্ঞান বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।

২০০৫ চনত যেতিয়া তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে তেওঁৰ এজন ছাত্ৰই স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লোৱাৰ বাবে পঢ়িবলৈ এটা উপযুক্ত ঘৰ নাই। তেওঁ কোনো সংগঠনৰ পৰা সহায় নলৈ নিজৰ বন্ধু-বান্ধৱীৰ পৰা ধন আৰু সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰি ঘৰ নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰে।

মানুহৰ পৃষ্ঠভূমি আৰু দাৰিদ্ৰ্যস্তৰৰ পৰ্যালোচনা কৰাৰ পিছত, সমাজৰ মানদন্দ উন্নত কৰাৰ লক্ষ্যৰে তেওঁ বিভিন্ন প্ৰকল্পৰ কাম কৰিছে আৰু ২০০৫ চনৰ পৰা বহুতো পৰিয়ালক সহায় আগবঢ়ায় আহিছে। ২০১৬ চনত "Dr. M.S. Sunil Foundation" ৰেজিস্টাৰ কৰে।

"Home for Homeless" হৈছে ডাঃ এম. এছ. সুনীল ফাউণ্ডেশ্বনৰ এটি সপোনৰ প্ৰকল্প, যাৰ লক্ষ্য আবশ্যকীয় ব্যক্তিসকলৰ বাবে ঘৰ নিৰ্মাণ আৰু যোগান ধৰা,বিশেষকৈ আনাথ শিশু, বিধৱা তথা ৰোগী সকলক সহায় প্ৰদান কৰা।"Poorest of the Poor" (সৰ্বাধিক দৰিদ্ৰ) পৰিয়ালৰ বাবে নিৰ্মিত ঘৰসমূহ ২০২১ চনৰ মাৰ্চ মাহলৈকে ২০০টালৈ উপনীত হয়। এই প্ৰকল্পৰ জৰিয়তে প্ৰায় ৮১০জন ব্যক্তি উপকৃত হৈছে।

ডাঃ এম. এছ. সুনীল "নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ" লাভ কৰা কেৰালাৰ তিনিজন বিজেতাৰ অন্যতম আছিল। আন কেইজন আছিল বিজ্ঞানী লিজিমল ফিলিপ'জ আৰু মন্দিৰৰ শিল্পী শ্যামালা কুমাৰী।২০১৮ চনৰ আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্রপতিয়ে তেওঁলোকক এই পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰে।

তেওঁ নিজে ঘৰ নিৰ্মাণৰ বাবে সকলো সামগ্ৰী কিনে আৰু প্ৰতিটো নতুন ঘৰৰ নিৰ্মাণ পৰ্যবেক্ষণ কৰে। অতি সহজ উপায়েৰে আৰু কম খৰচৰ ভিতৰত ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। নির্মাণৰ সময়ত পদূষণ ৰোধ কৰি পৰিবেশ সংৰক্ষণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়। ঘৰৰ বাবে মাটিৰ ৬৫০ বৰ্গফুট এলেকাত এটা ৰন্ধনঘৰ আৰু প্ৰস্ৰাৱাগাৰ থাকে। বাতাহ চলাচলৰ বাবে ৭টা বায়ু প্ৰৱাহৰ নলী থাকে। ৩৫ দিনৰ ভিতৰত ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু ছাদটো গেলভেনাইজড ষ্টীল ৰে আবৃত কৰা হয়। তেওঁৰ পুৰস্কাৰ লাভৰ সময়ত ৮০টাতকৈ অধিক ঘৰ নিৰ্মাণ কৰি দিছিল।

তথ্যসূত্ৰ
পুষ্পা গিৰিমাজী

]]ৰ পৰা নাৰী শক্তিপুৰস্কাৰ গ্ৰহণ কৰি (২০১৭)

পুষ্পা গিৰিমাজী ; এগৰাকী লেখিকা, সাংবাদিক, গ্ৰাহক অধিকাৰৰ স্তম্ভলেখক আৰু গ্ৰাহক সুৰক্ষাৰ অধিবক্তা। তিনি দশকৰো অধিক সময় ধৰি অবিৰতভাৱে সাপ্তাহিক গ্ৰাহকৰ স্তম্ভ লিখি থকা একমাত্ৰ ভাৰতীয় সাংবাদিক।

কৰ্ম জীৱন

গিৰিমাজীয়ে ১৯৭৬ চনত বাংগালুৰুৰ পৰা প্ৰকাশিত কমিউনিটি পেপাৰ চিটি টেবৰ জৰিয়তে সাংবাদিকতাত নিজৰ কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰে। চিটি টেবৰ পিছত বাংগালুৰুত ডেকান হেৰাল্ডত কাম কৰাৰ পিছত ১৯৮২ চনত দিল্লীৰ বাহিৰত দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছলৈ যায়। ১৯৮৩ চনত তেওঁ নিজৰ কনজিউমাৰ স্তম্ভ আৰু ইয়াৰ ছিণ্ডিকেচন আৰম্ভ কৰে যিটো বিভিন্ন কাকতত প্ৰকাশ পায়: দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া, গুজৰাটৰ বাহিৰৰ দিব্য ভাস্কাৰ, অমৰ উজালা, দৈনিক ভাস্কৰ, দৈনিক জাগ্ৰন, আৰু সম্যুক্ত কৰ্ণাটক আৰু বিজয়া কৰ্ণাটক, দুয়োখনেই কানাড়াৰ।

২০০০ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈকে বীমা নিয়ন্ত্ৰণ আৰু উন্নয়ন কৰ্তৃপক্ষৰ (আই আৰ ডি এ) প্ৰথম পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ সদস্য আছিল আৰু কেইবাটাও নিয়মৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাত সম্পূৰ্ণৰূপে জড়িত আছিল, বিশেষকৈ পলিচিধাৰীৰ স্বাৰ্থ সুৰক্ষাৰ নিয়মৰ সৈতে। ১৯৮৬ চনৰ গ্ৰাহক সুৰক্ষা আইন আৰু আইনখনৰ অসংখ্য সংশোধনীত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।

গ্ৰাহক সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কামৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে আমেৰিকাৰ আণ্ডাৰৰাইটাৰ্ছ লেবৰেটৰীয়ে তেওঁক ইয়াৰ গ্ৰাহক পৰামৰ্শদাতা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে গঢ়ি তুলিছে।

তেওঁৰ পেছাদাৰী কামৰ বাবে কৰ্ণাটক ৰাজ্যোৎসৱ বঁটা, দ্য সাংস্কৃতিক বঁটা, এম.আৰ, পাই বঁটা আৰু চামেলিদেৱী জৈন বঁটা আদি বহুতো বঁটাও লাভ কৰিছে।

বৰ্তমান তেওঁ প্ৰতি সপ্তাহত দুটাকৈ একচেটিয়া স্তম্ভ লিখে - এটা হিন্দুস্তান টাইমছৰ বাবে আৰু আনটো দ্য ট্ৰিবিউনৰ বাবে।[citation needed]

সমিতিৰ জড়িততা

গ্ৰাহক সুৰক্ষা আইন পুনৰীক্ষণ/সংশোধন কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় গ্ৰাহক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ে গঠন কৰা সমিতি।

কেন্দ্ৰীয় গ্ৰাহক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ে বিভ্ৰান্তিকৰ বিজ্ঞাপনৰ ওপৰত গঠন কৰা আন্তঃমন্ত্ৰালয় সমিতি।
ক্ষমতাপ্ৰাপ্ত সমিতি, কেন্দ্ৰীয় গ্ৰাহক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়।
কনজিউমাৰ এডভাইজাৰী কাউন্সিল, আণ্ডাৰৰাইটাৰ্ছ লেবৰেটৰীজ, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ।
গ্ৰাহক সুৰক্ষা নীতিৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় গ্ৰাহক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ে গঠন কৰা সমিতি।
প্ৰাক্তন সদস্য: প্ৰথম পৰামৰ্শদাতা সমিতি, ভাৰতীয় বীমা নিয়ন্ত্ৰণ আৰু উন্নয়ন কৰ্তৃপক্ষ (আই আৰ ডি এ) ২০০০–২০০৩।[1]
প্ৰাক্তন সদস্য: ব্যুৰো অৱ ইণ্ডিয়ান ষ্টেণ্ডাৰ্ডছ (বিআইএছ)ৰ কাৰ্যবাহী সমিতি ১৯৯৮–২০০৩ ।

বঁটা

গ্ৰাহক সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণী সাংবাদিকতাৰ কামৰ বাবে এম.আৰ.পাই স্মাৰক বঁটা, জুলাই ২০০৫।
সাংবাদিকতাৰ জৰিয়তে জনসেৱাৰ বাবে ২০০১ চনত কৰ্ণাটক ৰাজ্য চৰকাৰৰ বঁটা (কৰ্ণাটক ৰাজ্যোৎসৱ বঁটা)’।
১৯৯১ চনত "গ্ৰাহক সজাগতা আৰু সুৰক্ষাৰ কাৰণে উৎসৰ্গিত সাংবাদিকতামূলক কাম"ৰ বাবে অসাধাৰণ মহিলা সংবাদ মাধ্যমৰ বাবে চামেলী দেৱী জৈন বঁটা।

"গ্ৰাহকৰ বিষয়ত সামঞ্জস্যপূৰ্ণ লেখা"ৰ বাবে ১৯৯১ চনত মিডিয়া ইণ্ডিয়া বঁটা।
১৯৮৮ চনত আমেৰিকান ছ’চাইটি অৱ নিউজপেপাৰ এডিটৰছ ফেল’শ্বিপ, গ্ৰাহকৰ অধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত কৰা কামৰ বাবে।
"সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য অৱদান"ৰ বাবে ১৯৮৫ চনত সাংস্কৃতিক বঁটা।

গ্ৰন্থতালিকা

সকলোৰে বাবে গ্ৰাহকৰ অধিকাৰ, ভলিউম ১ (১৯৯৯), আই এছ বি এন ৯৭৮০১৪০২৬৫৩২৩
বিভ্ৰান্তিকৰ বিজ্ঞাপন আৰু গ্ৰাহক, ভুৱা আৰু বিভ্ৰান্তিকৰ বিজ্ঞাপন ৰোধ কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে বিভিন্ন আইনৰ অকাৰ্যকৰীতাৰ ওপৰত এখন মনোগ্ৰাফ

সাহিত্যিক অৱদান

"ৱাট আইলছ কনজিউমাৰ ৰিড্ৰেছল মেকানিজম?" গ্ৰাহক কল্যাণৰ ক্ষেত্ৰত উদীয়মান দৃষ্টিভংগীত
দ্য চামেলি দেৱী জৈন বঁটা বিজয়ীসকলৰ প্ৰবন্ধৰ সংকলন মেকিং নিউজ, ব্ৰেকিং নিউজ, হাৰ অন ৱেত "এ কনজমিং কাৰণ"

তথ্যসূত্ৰ
জৰ্জ ৱাশ্বিংটন

জৰ্জ ৱাশ্বিংটন (; ২২ ফেব্ৰুৱাৰী ১৭৩২ – ১৪ ডিচেম্বৰ ১৭৯৯) এগৰাকী আমেৰিকান সামৰিক বিষয়া, ৰাষ্ট্ৰনেতা আৰু প্ৰতিষ্ঠাপক পিতৃ; যিয়ে ১৭৮৯ চনৰ পৰা ১৭৯৭ চনলৈকে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৭৭৫ চনৰ জুন মাহত দ্বিতীয় কণ্টিনেণ্টেল কংগ্ৰেছে কণ্টিনেণ্টেল আৰ্মীৰ সেনাপতি হিচাপে নিযুক্তি প্ৰদানৰ পাছত তেওঁ দেশপ্ৰেমী বাহিনীক আমেৰিকান বিপ্লৱী যুদ্ধত বিজয়ৰ দিশে লৈ গৈছিল আৰু তাৰ পাছত ১৭৮৭ চনত সংবিধান সভাত সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল, যিয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰি ইয়াক অনুমোদন জনাইছিল আৰু আমেৰিকান যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰ স্থাপন কৰিছিল। সেয়েহে ৱাশ্বিংটনক “Father of his Country” বুলি কোৱা হয়।

উদ্ধৃতি

শিক্ষকসকলেহে ৰাষ্ট্ৰৰ মন আৰু আত্মাৰ প্ৰকৃত খনিকৰ৷
প্ৰকৃত বন্ধুত্ব হৈছে লেহেমীয়া বৃদ্ধিৰ উদ্ভিদ, আৰু ই প্ৰশংসাৰ অধিকাৰী হোৱাৰ আগতেই প্ৰতিকূলতাৰ জোকাৰণিৰ সন্মুখীন হ’ব লাগিব আৰু তাক সহিব লাগিব।

উৎস

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
বহুবিবাহ

বহুবিবাহ হৈছে একাধিক পতি বা পত্নীক বিয়া কৰোৱা প্ৰথা। যেতিয়া এজন পুৰুষে একে সময়তে এগৰাকীতকৈ অধিক পত্নীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, তেতিয়া ইয়াক বহুপত্নী (polygyny) বুলি কোৱা হয়। যেতিয়া এগৰাকী নাৰীয়ে একে সময়তে এজনতকৈ অধিক স্বামীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, তেতিয়া ইয়াক বহুপতি প্ৰথা(Polyandry) বুলি কোৱা হয়। সমাজজীৱবিজ্ঞান আৰু প্ৰাণীবিজ্ঞানত গৱেষকসকলে বহুবিবাহক বহল অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰি যিকোনো ধৰণৰ একাধিক সংগমৰ অৰ্থ বুজায়।

বহুবিবাহৰ বিপৰীতে একপত্নী বা একপতি হৈছে মাত্ৰ দুটা পক্ষৰে গঠিত বিবাহ। বহু দেশত আইনখনে কেৱল একপত্নী/পতি বিবাহকহে স্বীকৃতি দিয়ে৷ এগৰাকী ব্যক্তিৰ মাত্ৰ এজন পত্নী বা পতি থাকিব পাৰে৷ দ্বিবিবাহ অবৈধ৷ বিশ্বজুৰি বিভিন্ন সমাজে বহুবিবাহক বিভিন্ন ধৰণে উৎসাহিত, গ্ৰহণ বা নিষিদ্ধ কৰে। যিবোৰ সমাজত বহুবিবাহৰ অনুমতি দিয়া হয়, সেইবোৰ সমাজত বহুপত্নীবিবাহেই হৈছে সৰহসংখ্যক ক্ষেত্ৰতে গ্ৰহণযোগ্য ৰূপ। ইথন'গ্ৰাফিক এটলাছ ক'ডবুক অনুসৰি ১৯৬০ চনৰ পৰা ১৯৮০ চনলৈকে উল্লেখ কৰা ১২৩১খন সমাজৰ ভিতৰত ৫৮৮খন সমাজত সঘনাই বহুপত্নীবিবাহ হৈছিল, ৪৫৩খনত মাজে মাজে বহুপত্নীবিবাহ হৈছিল, ১৮৬খনত একপত্নী আছিল আৰু ৪খনত বহুপতিবিবাহ হৈছিল৷ শেহতীয়া গৱেষণাই ৫৩টা সম্প্ৰদায়ত বহুপতিবিবাহৰ কিছুমান ৰূপ পোৱা গৈছে, যিটো পূৰ্বতে ভবাতকৈ অধিক সাধাৰণ। বহুবিবাহ চৰ্চা কৰা সংস্কৃতিত সেই জনসংখ্যাৰ মাজত ইয়াৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ সামাজিক শ্ৰেণী আৰু আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থাৰ সৈতে প্ৰায়ে সম্পৰ্কিত হয়। বহুবিবাহ (বহুবিবাহৰ ৰূপ লোৱা) পশ্চিম আফ্ৰিকা আৰু মধ্য আফ্ৰিকাত "বহুবিবাহৰ বেল্ট" নামেৰে জনাজাত অঞ্চলত বেছিকৈ দেখা যায়৷ বিশ্বৰ ভিতৰতে বহুবিবাহৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ সৰ্বাধিক বুলি অনুমান কৰা দেশসমূহ হ'ল বুৰ্কিনা ফাচো, মালি, গাম্বিয়া, নাইজাৰ আৰু নাইজেৰিয়া।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিবাহ
শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচলিত প্ৰথা
সৌমেন্দু ৰায়

সৌমেন্দু ৰায় (৭ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৩৩ – ২৭ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৩) এজন প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰাহক আছিল। তেওঁ বিশেষকৈ পৰিচালক সত্যজিৎ ৰায়ৰ সৈতে কৰা দীৰ্ঘদিনীয়া সহযোগিতাৰ বাবে সুপৰিচিত। সত্যজিৎ ৰায়ৰ চলচ্চিত্ৰ তিন কন্যা (১৯৬১)ৰপৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁ বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছিল। যদিও তাৰ আগতেই তেওঁ সত্যজিৎ ৰায়ৰ তথ্যচিত্ৰ ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ (১৯৬১)ত চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পথেৰ পাঁচালিৰ পাছৰ বহু চলচ্চিত্ৰত সুব্ৰত মিত্ৰৰ সহকাৰী হিচাপে কাম কৰিছিল।

কৰ্মজীৱন

সৌমেন্দু ৰায়ে ১৯৪০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে কলিকাতাত চাৰ্লি চ্যাপলিনৰ গোল্ড ৰাছ চলচ্চিত্ৰখন চাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। ১৯৪৭–৪৮ চনৰ সময়ছোৱাত তেওঁ নিজৰ বিদ্যালয়ৰ বন্ধুৰ দাদা-মালিকানাধীন এটা ষ্টুডিঅ’ত ফটোগ্ৰাফীৰ ডাৰ্কৰুম সম্পৰ্কে শিক্ষা লয়।

১৯৫০-ৰ দশকৰ মাজভাগত তেওঁ চিত্ৰগ্ৰাহক ৰমানন্দ সেনগুপ্ত, দীনেন গুপ্ত, জগমোহন মেহৰোত্ৰা আৰু জি. কে. মেহতাৰ সহকাৰী হিচাপে পোহৰৰ কাম আৰম্ভ কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ কলিকাতাৰ টেকনিচিয়ান্স ষ্টুডিঅ’ৰ সৈতে জড়িত আছিল। আৰম্ভণিতে তেওঁ ট্ৰলি টানোতা হিচাপেও কাম কৰিছিল। ৰমানন্দ সেনগুপ্তৰ সহকাৰী হিচাপে তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে এখন ওড়িয়া চলচ্চিত্ৰত কেমেৰা চলায়।

পাছলৈ গৈ তেওঁ সত্যজিৎ ৰায়ৰ ২২খন চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে, যাৰ ভিতৰত ১৮খন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ আছে। ইয়াৰ ভিতৰত অশনি সংকেত (১৯৭৩) — যিয়ে বেৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত গোল্ডেন বেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল — আৰু অৰণ্যেৰ দিন ৰাত্ৰী (১৯৬৯) বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ তপন সিনহা, তৰুণ মজুমদাৰ, বুদ্ধদেৱ দাসগুপ্ত আৰু এম. এছ. সত্যুৰ সৈতে কাম কৰিছিল।

দীৰ্ঘ কৰ্মজীৱনত সৌমেন্দু ৰায়ে তিনিবাৰ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহকৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। লগতে তেওঁ ৰাজা সেন পৰিচালিত তথ্যচিত্ৰ সুচিত্ৰা মিত্ৰ (১৯৯৩)ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অ-পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰাহকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। ২০০০ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পাছতো তেওঁ বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানত চলচ্চিত্ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক পাঠদান কৰিছিল।

২০০৬ চনত পাপিয়া ৰায় পৰিচালিত তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্মিত ৩০ মিনিটীয়া তথ্যচিত্ৰ Portrait of a Cinematographer গোৱাত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়। ইয়াৰ পিছত অৰিন্দম সাহা চৰ্দাৰৰ পৰিচালনাত ৭০ মিনিটীয়া তথ্যচিত্ৰ Soumendu Ray নিৰ্মাণ কৰা হয়। তেওঁ পশ্চিমবংগ চৰকাৰৰ অধীনস্থ ভাৰত–ইটালী চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠান ৰূপকলা কেন্দ্ৰৰ চিত্ৰগ্ৰহণ বিভাগৰ উপদেষ্টা আছিল।

মৃত্যু

সৌমেন্দু ৰায়ৰ মৃত্যু ২৭ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৩ তাৰিখে ৯০ বছৰ বয়সত হয়।

চলচ্চিত্ৰতালিকা

ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ (১৯৬১)
তিন কন্যা (১৯৬১)
অভিযান (১৯৬২)
পলাতক (১৯৬৩)
গুপী গাইন বাঘা বাইন (১৯৬৯)
অৰণ্যেৰ দিন ৰাত্ৰী (১৯৭০)
অশনি সংকেত (১৯৭৩)
সোণাৰ কেল্লা (১৯৭৪)
জন অৰণ্য (১৯৭৬)
শত্ৰঞ্জ কে খিলাড়ি (১৯৭৭)
হীৰোক ৰাজাৰ দেশে (১৯৮০)
ঘৰে-বাহিৰে (১৯৮৫)
চৰাচৰ (১৯৯৩)
অজব গ্ৰামেৰ অজব কথা (১৯৯৮)

বঁটা আৰু সন্মান

ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
১৯৭৪ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: অশনি সংকেত
১৯৭৫ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: সোণাৰ কেল্লা
১৯৭৮ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: শত্ৰঞ্জ কে খিলাড়ি
১৯৯৩ – শ্ৰেষ্ঠ অ-পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰাহক: সুচিত্ৰা মিত্ৰ

তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা
১৯৮২ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: কণ্ণ সিৱন্থাল মান্ন সিৱাক্কুম

২০১৫ – বিশেষ চলচ্চিত্ৰ বঁটা, পশ্চিমবংগ চৰকাৰ
২০২০ – সত্যজিৎ ৰায় আজীৱন সাফল্য বঁটা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Category:সত্যজিৎ ৰায়
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক ২০১২ত ভাৰত

ভাৰতে ইংলেণ্ডৰ লণ্ডনত অনুষ্ঠিত ২০১২ অলিম্পিকত (2012 Summer Olympics) ভাগ লৈছিল। ২০১২ চনৰ ২৭ জুলাইৰ পৰা ১২ আগষ্ট লৈকে এই প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈছিল। ভাৰতীয় অলিম্পিক সংস্থাই ১৩টা বিভিন্ন শাখাত মুঠ ৮৩জন খেলুৱৈক এই প্ৰতিযোগিতাত ভাগ ল’বলৈ সুবিধা দিছিল।

২০১২ লণ্ডন অলিম্পিকৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত ভাৰতৰ পতাকা বহন সুশীল কুমাৰে কৰিছিল আৰু সামৰণি অনুষ্ঠানত মেৰি কমে কৰিছিল।

২০১২ লণ্ডন অলিম্পিক প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতে মুঠ ৬টা পদক দখল কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত দুটা ৰূপৰ আৰু ৪টা ব্ৰঞ্জৰ পদক আছিল।

পদকসমূহ

পদক
নাম
খেল
শাখা
তাৰিখ
বিজয় কুমাৰ শ্বুটিং পুৰুষৰ ২৫ মিটাৰ ৰেপিড ফায়াৰ পিষ্টল৩ আগষ্ট
সুশীল কুমাৰ মল্লযুঁজ পুৰুষৰ ৬৬ কিঃগ্ৰাঃ ফ্ৰীষ্টাইল১২ আগষ্ট
গগন নাৰং শ্বুটিং পুৰুষৰ ১০ মিটাৰ এয়াৰ ৰাইফল৩০ জুলাই
ছাইনা নেহৱাল বেডমিণ্টন মহিলাৰ ছিংগলছ৪ আগষ্ট
মেৰী কম বক্সিঙ মহিলাৰ ফ্লাইৱেইট৮ আগষ্ট
যোগেশ্বৰ দত্ত মল্লযুঁজ পুৰুষৰ ৬০ কিঃগ্ৰাঃ ফ্ৰীষ্টাইল১১ আগষ্ট

পদক বিজয়ীসকল

গগন নাৰঙে ভাৰতৰ হৈ ২০১২ লণ্ডন অলিম্পিকত প্ৰথমটো পদক দখল কৰে। ১০ মিটাৰ এয়াৰ ৰাইফল শাখাত তেওঁ ব্ৰঞ্জৰ পদক দখল কৰিছিল।

বিনয় কুমাৰে পুৰুষৰ ২৫ মিটাৰ ৰেপিড ফায়াৰ পিষ্টল শাখাত ৰূপৰ পদক দখল কৰে। নৰমান প্ৰিটচাৰ্ড আৰু ৰাজ্যৱৰ্ধন সিং ৰাথোড়ৰ পিছত বিনয় কুমাৰে হৈছে ভাৰতৰ হৈ অলিম্পিকৰ কোনো এক ব্যক্তিগত বিভাগত ৰূপৰ পদক বিজয়ী তৃতীয়জন খেলুৱৈ।.

ইয়াৰ উপৰিও, ছাইনা নেহৱালে মহিলাৰ ছিংগলছত ব্ৰঞ্জৰ পদক দখল কৰে। অলিম্পিকৰ বেডমিণ্টনত পদক জিকা ছাইনাই হৈছে প্ৰথম ভাৰতীয় খেলুৱৈ। ২০০০ ছিডনী অলিম্পিকৰ ভাৰুত্তোলনত ব্ৰঞ্জ পদক বিজয়ী কৰ্ণম মালেশ্বৰীৰ পিছত ছাইনাই হৈছে দ্বিতীয় গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা যি অলিম্পিকৰ কোনো এক ব্যক্তিগত শাখাত পদক দখল কৰিছে।

ভাৰতৰ হৈ চতুৰ্থটো পদক তথা অলিম্পিকত ব্যক্তিগত শাখাত পদক দখল কৰা তৃতীয়গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা হ’ল মেৰী কম। মহিলাৰ ফ্লাইৱেইট শাখাত মেৰী কমে ব্ৰঞ্জ পদক দখল কৰে।

৬০ কিঃগ্ৰাঃ ফ্ৰীষ্টাইল মল্লযুঁজ ইভেণ্টত যোগেশ্বৰ দত্তই ভাৰতৰ হৈ চতুৰ্থটো ব্ৰঞ্জ পদক তথা ভাৰতৰ পঞ্চমটো পদক দখল কৰে। অলিম্পিকৰ মল্লযুঁজ শাখাত এইটোৱেই হৈছে ভাৰতৰ বাবে তৃতীয়টো ব্ৰঞ্জ পদক। ইয়াৰ আগতে কে ডি যাদৱে ১৯৫২ আৰু সুশীল কুমাৰে ২০০৮ বেইজিং অলিম্পিকৰ মল্লযুঁজত ব্ৰঞ্জ পদক দখল কৰিছিল।

৬৬ কিঃগ্ৰাঃ ফ্ৰীষ্টাইল মল্লযুঁজ শাখাত সুশীল কুমাৰে ৰূপৰ পদক দখল কৰে। তেৱেঁই হৈছে প্ৰথম ভাৰতীয় যি কোনো এক ইভেণ্টৰ ব্যক্তিগত শাখাত একেৰাহে দুখন অলিম্পিকত পদক লাভ কৰিছে। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ ২০০৮ বেইজিঙ অলিম্পিকত একেটা শাখাতে ব্ৰঞ্জ পদক লাভ কৰিছিল।

তথ্য সংযোগ

বাহ্যিক সংযোগ

২০১২ লণ্ডন অলিম্পিক

শ্ৰেণী:অলিম্পিকত ভাৰত
মদন শৰ্মা

মদন শৰ্মা (জন্ম: ১৯৫২) অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত গল্পকাৰ, অনুবাদক, সাহিত্য সমালোচক আৰু অধ্যাপক। তেওঁ আজিৰ কবিতা নামৰ আলোচনীৰ সম্পাদক আৰু বিশ্বকোষ (পঞ্চম খণ্ড)ৰো সম্পাদক আছিল। তেওঁ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হিউমেনিটিজ এণ্ড ছ'চিয়েল ছায়েন্সছ বিভাগৰ মুৰব্বী তথা ডীন হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

জন্ম

১৯৫২ চনত তেজপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা মদন শৰ্মাৰ পিতৃগৃহ নলবাৰী জিলাৰ পশ্চিম চামতাত।

শিক্ষা

তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী, হায়দৰাবাদৰ Central Institute of English and Foreign Languages (CIEFL)ৰ পৰা প'ষ্টগ্ৰেজুৱেট ডিপ্ল'মা, আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি.এইচ.ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

তিনিচুকীয়া মহাবিদ্যালয় আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰাৰ পিছত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত হিউমেনিটিজ এণ্ড ছ'চিয়েল ছায়েন্সেছ বিভাগৰ মুৰব্বী আৰু ডীন হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

সাহিত্যজীৱন

গল্প সংকলন

জীৱনৰ মুখামুখি এদিন (১৯৯৬)
আৰু তোমাৰ মাত (১৯৯৮)

উপন্যাস

তেজাল স্বপ্ন (১৯৯৪)
এখন প্ৰেমৰ পৃথিৱী (২০০৩)

প্ৰবন্ধ সংকলন

বিশ্বসাহিত্য: স্ৰষ্টা আৰু সৃষ্টি (২০০৪)
অসমীয়া ভাষা শিক্ষণ পদ্ধতি (১৯৯৫)
কথা বয়ন

সম্পাদিত গ্ৰন্থ

অসমীয়া গদ্য আধুনিক যুগ ১৯৪৫–২০০০

বঁটা আৰু পুৰস্কাৰ

মাধবীলতা সাহিত্য বঁটা (২০১৯–২০) – ভাষা, সাহিত্য আৰু শিশু সাহিত্যত অৱদানৰ স্বীকৃতি
১৯৭২ চনত দৈনিক অসম-এ নতুন লেখকৰ সন্ধানত পতা প্ৰতিযোগিতাত পুৰস্কৃত।

তথ্য উৎস

কথা বৰেণ্য ১০০, সম্পাদক: শোণিত বিজয় দাস আৰু মুনীন বায়ন, কথা প্ৰকাশন, গুৱাহাটী, ২০০৬, পৃষ্ঠা ২৬০-২৬১

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া অনুবাদক
বিকল্প সাহিত্য

বিকল্প সাহিত্য (,বা Alt-lit) হৈছে ইণ্টাৰনেট সংস্কৃতি আৰু অনলাইন প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰবলভাৱে প্ৰভাৱিত এক সাহিত্যিক আন্দোলন। ইয়াত বিভিন্ন ধৰণৰ গদ্য, কবিতা, নতুন মাধ্যম আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অল্ট-লিটৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে স্ব-প্ৰকাশ আৰু ছ'চিয়েল মিডিয়া নেটৱৰ্কত উপস্থিতি।

উৎপত্তি

এই শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০১১ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত এই লেখকৰ সম্প্ৰদায়টোক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যেতিয়া ক'ৰী ষ্টিফেন্সে (@outmouth) সৃষ্টি কৰা "আল্ট লিট গছিপ" নামৰ টাম্বলাৰ আৰু টুইটাৰ একাউণ্টসমূহৰ উত্থান ঘটে। এই একাউণ্টসমূহে টিএমজেডৰ দৰে চেলিব্ৰিটি গছিপ উৎসৰ দৰে এক শৈলীৰে মুমু হাউচ, পপ ছিৰিয়েল, আৰু এইচটিএমএলজায়েণ্টৰ দৰে প্ৰেছ আৰু প্ৰকাশনৰ লেখকসকলক সামৰি লৈছিল। জোছ ছয়লকাৰে কৈছে যে অল্ট লিট "ব্লগ পোষ্ট, ভিডিঅ', জিচাট আৰু ফেচবুকৰ ষ্টেটাছ আপডেটত আছে। পিডিএফ আৰু ভাঁজ কৰা কাগজত..." আৰু আন্দোলনৰ প্ৰধান ব্যক্তি আছিল টাও লিন, নোয়া চিচেৰো আৰু ব্ৰেণ্ডন স্কট গ'ৰেল।

অল্ট লিটৰ লেখকসকলে জিমেইল চেট লগ, ইমেজ মেক্ৰ', স্ক্ৰীণশ্বট, আৰু টুইটসমূহ শ্বেয়াৰ কৰে, যিবোৰ তাৰ পিছত কবিতা কিতাপ আৰু/বা উপন্যাস হিচাপে স্ব-প্ৰকাশ কৰা হয়৷

নিউয়ৰ্কাৰৰ বাবে লিখা কেনেথ গোল্ডস্মিথে অল্ট লিটৰ লেখাটোক "প্ৰত্যক্ষ বাক্য, বিষাক্ত ইচ্ছাৰ প্ৰকাশ আৰু চকু বহল আন্তৰিকতাৰে চিহ্নিত" বুলি বৰ্ণনা কৰে।

অল্ট লিটৰ বাতৰি আৰু সৃষ্টিশীল ব্লগসমূহৰ ভিতৰত আছে: অল্ট লিট গছিপ, আই এম অল্ট লিট, ইণ্টাৰনেট পয়েট্ৰি, এইচটিএমএলজায়েন্ট, বিচ স্লথ, অলথেমেকছ, হাৰ্টক্লাউড, এফআৰএক্সটিএল, কাটি স্পট, আৰু অল্ট লিট প্ৰেছ।আৰু ৪০ লিকেলি টু ডাই বিফ'ৰ ৪০: এণ ইনট্ৰ'ডাকচন টু অল্ট লিট (২০১৪, চিভিল কপিং মেকানিজমছ)। ব্ৰুকলিনৰ বুছউইকত থকা মেলো পেজছ লাইব্ৰেৰীয়ে অল্ট লিটৰ শিৰোনামৰ এক বিস্তৃত নিৰ্বাচন আগবঢ়ায় আৰু অল্ট লিটৰ পঠন আৰু কিতাপ প্ৰকাশৰ আয়োজন কৰে।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:সাহিত্য
জনা গাভৰুৰ গীত

জনা গাভৰুৰ গীত এটি প্ৰাচীন মালিতা। গীতটিৰ কাহিনীটো যিমান প্ৰাচীন লক্ষণাক্ৰান্ত,তাৰ ৰচনা-ৰীতি সিমান অৰ্বাচীন। গীতত ব্যবহাৰ হোৱা গোটাচেৰেক শব্দলৈ চাই মান আৰু চিংফৌ ৰণৰ পিছত ৰচিত বুলি ধাৰণা হয়। কলিধন নটে গোপীচন কোঁৱৰক কৈছে—
মানৰো ৰণলৈ গ'লে সখিদেউ
হ'ব তোমাৰেই জয়,
চিংফৌ ৰণলৈ যদি তুমি যোৱা
হ'ব তোমাৰেই জয়।

জনা গাভৰু শদিয়াৰ গৰুচৰ ৰাজ্যৰ কন্যা। গোপীচন কোঁৱৰক জনাই বঙালী-কছাৰী বুলি গালি পাৰিছে। কলিধন নটেও জনা গাভৰুক "কছাৰী ল'ৰাকে তামোল দিওঁ বুলি মাতিছ ঠানুৱা" বুলি ইতিকিং কৰিছে। জনাক চাবলৈ অহা গোপীচনে শদিয়াৰ কেঁচাইখাতী শালত সেৱা কৰি যায় বুলি গীততোত উল্লেখ কৰা হৈছে।

প্ৰশ্ন বা সাঁথৰৰ জাল মাৰি ৰজাৰ জীয়েকে কোঁৱৰক বন্দী কৰি থোৱাৰ সাধুকথা প্ৰায় সকলো ভাষাতে পোৱা যায়। এনেকুৱা পুৰণি সাধুকথাৰ জুমুঠিত বুৰঞ্জীৰ যুগৰ ৰহণ সানি গীতটো ৰচনা কৰা যেন লাগে।
জনা গাভৰুৰ গীতটি কেইবাটাও দৃষ্টিকোণৰ পৰা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ । লোক-সাহিত্য সাধাৰণতে লোক বিশ্বাসৰ পটভূমিত সৃষ্টি হয়। গোপীচনৰ মাকে জনাক কু-লক্ষণী বুলি গালি দিয়া বৰ্ণনাত লোক-বিশ্বাস ফুটি ওলাইছে ৷
জনাৰ চুলিটাৰ জেঠী নেগুৰীয়া
তাইৰ মান শাখিনী নাই,
হিয়া ভাঙি ভাঙি খোজক বুলে তাই
তাইৰ মান কুলক্ষণী নাই।
জনাৰ ভৰিযোৰ খৰমযুৰীয়া
তাইৰ মান গজমূৰী নাই,
পাছক মানুহ চাই খোজক বুলে তাই
তাইৰ মান খাইমুৰী নাই।
এপুৰা চাউলক জনা গাভৰুৱে
কোঁচত লৈ গলিয়াই খায়,
জনাৰ দাঁত দুপাৰি সখা এফুলা
হাঁহিলে আপচু দেখি ।

জনা গাভৰুৰ গীতত বুৰঞ্জীৰ যুগৰ সাজ-পাৰ, কাপোৰ-কানিৰো এটি চিনাকি পোৱা যায়। গোপীচনৰ সাজ-পাৰ এই—
জোকাৰি পিন্ধিলে গোমচেঙ্গৰ চোলাটি
মাজত বাখমাৰি কৰা,
কঁকালত মাৰিলে জৰদৰ টঙালি
দেখিলে জিলমিল কৰা।
থুৰিয়াই পিন্ধি গ'ল ধলপাটৰ চুৰিয়া
মূৰত দাউকীয়া পাগ।

পিন্ধি-উৰি পেলাই গোপীচন ওলালে

যেন পূৰ্ণিমাৰে ছাই

জনাৰ সাজ-পাৰত আছে—
ভৰিত পিন্ধিলে হেজাৰী সোণৰ জোতা
কাণত গজ-মুকুতাৰ লং
গাতে পিন্ধিলে দুহেজাৰ সুণীয়া
মূৰত বালিচৰি চং।

জনা গাভৰুৰ গীতত অনেক পুৰণি ইতিহাস খুঁচৰিবলৈ সমল পোৱা যায়। পুৰণি সাধুকথাৰ জঁকা এটাত যুগৰ ৰহণ সানি জনা গাভৰুক কবিয়ে সজাই-পৰাই উলিয়াইছিল আৰু এই গীতটি সেইবাবেই অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ এটি লেখত ল'বলগীয়া সম্পত্তি।

শ্ৰেণী:অসমীয়া লোকসাহিত্য