ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
সীতা ঔৰ গীতা

সীতা ঔৰ গীতা ১৯৭২ চনৰ, চেলিম–জাভেদৰ (চেলিম খান আৰু জাভেদ আখতাৰ) দ্বাৰা ৰচিত আৰু ৰমেশ চিপ্পীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ এখন কমেডী নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ । ১৯৭২ চনৰ ৩ নৱেম্বৰত ভাৰতত মুক্তি পোৱা এই ছবিখনত হেমা মালিনী (দ্বৈত চৰিত্ৰত), ধৰ্মেন্দ্ৰ, সঞ্জীৱ কুমাৰ, ৰূপেশ কুমাৰ, মনোৰমা, সত্যেন কাপ্পু, হানী ইৰাণী, আৰু প্ৰতিমা দেৱীৰ শিল্পীয়ে অভিনয় কৰিছে। সংগীত ৰচনা কৰিছিল ৰাহুল দেৱ বৰ্মনে।

কাহিনীটোত জন্মৰ সময়ত পৃথক হোৱা একে ধৰণৰ যমজ সন্তানৰ বিষয়ে, যি জন্মৰ সময়তে পৃথক হৈ যায় আৰু পৃথক ব্যক্তিত্ব লৈ ডাঙৰ-দীঘল হয়। ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত এজনীয়ে আনজনীক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে ঠাই সলনি কৰে। ছবিখনত ভগ্নী দুগৰাকীৰ প্ৰেমিকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ধৰ্মেন্দ্ৰ আৰু সঞ্জীৱ কুমাৰে, আনহাতে মনোৰমাই খলনায়ক খুৰীয়েৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।

১৯৬৭ চনৰ ব্লকবাষ্টাৰ ৰাম ঔৰ শ্যামৰ কাহিনীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ চেলিম-জাভেদে সীতা ঔৰ গীতাৰ কাহিনী লিখিছিল। ৰাম ঔৰ শ্যাম নিজেই ১৯৬৪ চনৰ তেলেগু ছবি ৰামুডু ভীমুডুৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ। ছবিখনে নায়িকাগৰাকীক অৱশেষত "নায়ক"লৈ ৰূপান্তৰিত কৰি পূৰ্বৰ সূত্ৰটোক উফৰাই পেলায় আৰু পুৰুষ নায়ক দুজন বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে সহায়ক চৰিত্ৰৰ ভূমিকা লয়। ইয়াৰ আগতো একেধৰণৰ বিষয়বস্তুৰ এখন ছবি আছিল “মুকাবলা (১৯৪২), য’ত অভিনয় কৰিছিল ফিয়েৰলেচ নাদিয়াই।

ভাৰত আৰু ছোভিয়েট ইউনিয়নত এই ছবিখন ডাঙৰ হিট হৈছিল। হেমা মালিনীয়ে তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ একমাত্ৰ বঁটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰাৰ বিপৰীতে কে বৈকুণ্ঠই শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।

ছবিখন আন ভাষাত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়; যাৰ ভিতৰত আছে তেলেগু ভাষাত “গংগা মাংগা” (১৯৭৩) আৰু তামিল ভাষাত “বাণী ৰাণী” (১৯৭৪)। এই দুয়োখন ছবিতে দ্বৈত চৰিত্ৰত বাণীশ্ৰীয়ে অভিনয় কৰিছিল। কাহিনীটোৰ পৰৱৰ্তী হিন্দী পুনৰ্নিৰ্মাণো কৰা হৈছে, যাৰ ভিতৰত আছে- সাধনা অভিনীত “গীতা মেৰা নাম” (১৯৭৪), জীতেন্দ্ৰ অভিনীত “জেইছা কা তেইছা” (১৯৭৩), শ্ৰীদেৱী অভিনীত “চালবাজ” (১৯৮৯), অনিল কাপুৰ অভিনীত “কিষেন কানহাইয়া” (১৯৯০), ছলমান খান অভিনীত “জুড়ৱা” (১৯৯৭) আৰু কাজল অভিনীত “কুচ খাট্টি কুচ মিথি” (১৯৯৮)।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
মাৰৱা ঠাট

মাৰৱা বা মাৰৱা হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ হিন্দুঃস্থানী সংগীতৰ দহটা মৌলিক ঠাটৰ ভিতৰত এটা। ইয়াক এই ঠাটৰ ভিতৰত এটা ৰাগৰ নাম হিচাপেও জনা যায়।

বিৱৰণ

মাৰৱা ঠাট কল্যাণ ঠাটত |=|কোমল ঋষভ যোগ কৰি পোৱা যায়। মাৰৱা পৰিয়ালৰ ৰাগসমূহৰ মনোভাব সহজে আৰু স্পষ্টভাৱে চিনাক্ত কৰিব পৰা যায়।

ৰাগসমূহ

মাৰৱা ঠাটৰ অন্যান্য ৰাগসমূহ:
ৰাগ মাৰৱা
ৰাগ পুৰিয়া
সোহ্নী
ৰাগ ললিত (যদিও ইয়াক কেতিয়াবা পূৰ্বী ঠাটত ৰখা হয়)
ৰাগ বিভাস (বিভাসৰ আন দুটা প্ৰকাৰ ভৈৰৱ ঠাট বা পূৰ্বী ঠাটত ৰখা হয়)
ৰাগ পঞ্চম (হিন্দোল পঞ্চম)
ৰাগ মালিগৌৰা
ৰাগ পূৰ্বা (পূৰ্ব্যা)
ৰাগ পূৰ্বকল্যাণ
ৰাগ জৈত (জয়ত) (ৰাগ জৈত কল্যাণৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত নকৰিব)
ৰাগ ভাৰতী
ৰাগ ভটিয়াৰ
ৰাগ ভঙ্কাৰ
ৰাগ ললিতা গৌৰী (কেতিয়াবা পূৰ্বী ঠাটত ৰখা হয়)
ৰাগ সাজগিৰি

অ’ ঠাকুৰৰ মতে পূৰ্বা কল্যাণ হৈছে পা আৰু কোমল ৰেৰ ওপৰত কম গুৰুত্ব দিয়া মাৰৱা। ৰ’ ঝা ভটিয়াক মাৰৱা আৰু মাণ্ডৰ মিশ্ৰণ হিচাপে গণ্য কৰে। কেৱল এজন লেখক (বি’ শুভা ৰাও)ৰদ্বাৰা মাৰৱা গৌৰী নামৰ এটা ৰাগৰ উল্লেখ আছে, সেয়েহে মৌটালে ইয়াক এটা স্বতন্ত্ৰ ৰূপ বুলি নাভাবে। মাৰৱাৰ দিশসমূহ মালি গৌৰাতো সন্নিৱিষ্ট।

টোকা

উল্লেখ

Category:Hindustani music theory
কানেকো ফুমিকো

কানেকো ফুমিকো ( ২৫ জানুৱাৰী, ১৯০৩ – ২৩ জুলাই, ১৯২৬) বা খুব কমেইহে পাক ফুমিকো আৰু পাক মুঞ্জা নামে জনা, এগৰাকী জাপানী নৈৰাজ্যবাদী আৰু শূন্যবাদী আছিল। জাপানী ইম্পেৰিয়েল পৰিয়ালৰ সদস্যক হত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ অভিযোগত দোষী সাব্যস্ত হয়।

প্ৰাথমিক জীৱন

মেইজি যুগত জাপানৰ য়োকোহামাৰ কোটোবুকি জিলাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল কানেকো ফুমিকোয়ে। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল চামুৰাই পৰিয়ালৰ ফুমিকাজু ছাইকি আৰু এজন কৃষকৰ কন্যা কিকুনো কানেকো। যিহেতু দম্পতীহালৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে বিবাহ হোৱা নাছিল, সেয়েহে কানেকোক ছাইকি হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰিব পৰা নগ'ল।

প্ৰথম বছৰবোৰত কানেকোৱে নিজৰ জীৱনটোক তুলনামূলকভাৱে সুখী বুলি অভিহিত কৰিছিল। তাইৰ দেউতাকে গোয়েন্দা হিচাপে কাম কৰিছিল, সামান্য সামৰ্থ্য থকাৰ পিছতো পৰিয়ালটোৰ যোগান ধৰিছিল। কিন্তু অৱশেষত ফুমিকাজুৱে চাকৰি এৰিলে আৰু পৰিয়ালটো সঘনাই স্থানান্তৰিত হ’বলৈ ধৰিলে। তেওঁ জুৱা খেলা, মদ্যপান কৰা আৰু কিকুনোক গালি-গালাজৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিছিল।
তেওঁ আন মহিলাসকলৰ সৈতেও ৰোমাণ্টিকভাৱে জড়িত হৈ পৰে, য'ত কিকুনোৰ ভগ্নী তাকানোও আছিল, যাক তেওঁ পিছলৈ কিকুনোক এৰি যোৱাৰ পাছত বিয়া কৰাইছিল।

কানেকোৱে পঞ্জীয়নহীন মৰ্যাদাৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁ "শৈক্ষিক কৰ্তৃপক্ষৰ বাবে অগ্ৰহণীয়" হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল তাইক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্কুলত পঢ়াৰ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল। কিছুমান বিদ্যালয়ে তাইক অনানুষ্ঠানিকভাৱে শ্ৰেণীত উপস্থিত থাকিবলৈ অনুমতি দিলেও তাইক চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ ৰেকৰ্ডৰপৰা বাদ দিয়া হৈছিল, ৰিপৰ্ট কাৰ্ড লাভ কৰা নাছিল আৰু স্নাতক ডিগ্ৰী লাভৰ প্ৰমাণ-পত্ৰৰ বাবে অযোগ্য আছিল। এই বাধা আৰু শিক্ষাত বাধাৰ মাজতো কানেকোৱে শৈক্ষিকভাৱে উৎকৃষ্টতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ফুমিকাজু যোৱাৰ পাছত কিকুনোৱে কেইবাজনো পুৰুষৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে যদিও এইবোৰে তেওঁলোকৰ জীৱন-যাপনৰ অৱস্থা উন্নত কৰা নাছিল। পৰিয়ালটো দৰিদ্ৰ হৈয়েই থাকিল আৰু কিকুনোৱে কানেকোক বেশ্যালয়ত বিক্ৰী কৰাৰ কথা চিন্তা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়, যেতিয়া তেওঁ গম পালে যে কানেকোক জাপানৰ আন এটা অঞ্চললৈ পঠিওৱা হ'ব তেতিয়াহে এই ধাৰণাটো পৰিত্যাগ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত কানেকোৱে মাকৰপৰা বিচ্ছিন্নতাৰ কিছুসময় অনুভৱ কৰিছিল, য’ত মাকে পুনৰ বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ সময়ত মাতৃৰফালৰপৰা ককা-আইতাকৰ লগত কিছুসময়ৰ বাবে থকাটোও আছিল।

১৯১২ চনত কানেকোৰ পৈতৃক আইতাক মুটছু ছাইকি-ইৱাছিতাই লগ ধৰি কানেকোক কোৰিয়ালৈ যোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰে আৰু তাতেই তেওঁক সন্তানহীন পেহীয়েকে দত্তক লয়। কানেকোৰ যোৱাৰ আগতে তেওঁক আনুষ্ঠানিকভাৱে মাকৰ ভনীয়েক হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল—সেই সময়ত বিবাহৰ বাহিৰত জন্ম হোৱা সন্তানৰ বাবে এটা সাধাৰণ প্ৰথা আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত্যুুদণ্ডপ্ৰাপ্ত মহিলা
খৰিকাজাঁই

খৰিকাজাঁ‌ই হৈছে Oleaceae পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এবিধ লতা জাতীয় সপুষ্পক উদ্ভিদৰ প্ৰজাতি। ডাঠ হাবিত সাধাৰণতে পোৱা যায়। থোপা থোপাকৈ লাগে। ফুলবোৰৰ গোন্ধ তীব্ৰ আৰু বহু দুৰলৈ বিয়পি পৰে। বহাগৰ সময়ত ফুলে। ইংৰাজীত ইয়াক মালাবাৰ জেছমিন (Malabar jasmine) আৰু ৱাইল্ড জেছমিন (wild jasmine) বুলি কয়। খৰিকাজাই ফুল অসমৰ গৌৰৱ। ই ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাৰ দক্ষিণ অংশত অৱস্থিত অলিয়াচিয়াপৰিয়ালৰএটা ফুল ফুলা উদ্ভিদ।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

‘জেচমিনিয়াম’ হৈছে পাৰ্চী শব্দৰ লেটিনকৃত ৰূপ, ‘য়াচেমিন’ মিঠা সুগন্ধিযুক্ত উদ্ভিদৰ বাবে।

সাধাৰণ নাম

ইংৰাজী: Malabar jasmine মালাবাৰ জেছমিন wild jasmine ৱাইল্ড জেছমিন
মাৰাঠী: कुसर কুছৰ, रान मोगरा ৰান মুগ্ৰা
সিংহলি: পিচ্ছা
তামিল: கொடிவகை কটিভাকাই
কানাড়া: কাডু মালিগে
সংস্কৃত: मुद्गर মুডগৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ফুল
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
মটক ৰাজ্য

মটক ৰাজ্য বা মটক সাম্ৰাজ্য অসমৰ আহোম ৰাজ্যৰ ভিতৰত ১৯ শতিকাৰ স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চল। ইয়াক বৰসেনাপতি ("গ্ৰেট জেনেৰেল") দ্বাৰা পৰিচালিত কৰিছিল।

ইতিহাস

এই স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলটো ১৮০৫ চনত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁই আৰু বেংমৰা (বৰ্তমানৰ তিনিচুকীয়া চহৰ)ৰ মোৱামৰীয়াৰ নেতা সৰ্বানন্দ সিংহৰ মাজত হোৱা চুক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। য'ত আহোম ৰাজ্যই বৰসেনাপতি ("মহান সেনাপতি")ৰ নেতৃত্বত অঞ্চলটোক মটক ৰাজ্য ("মটক সাম্ৰাজ্য") হিচাপে স্বীকৃতি দিব আৰু সৰ্বানন্দ সিংহই বাৰ্ষিক কৰ দিব বুলি সহমতত উপনীত হৈছিল।
এই চুক্তিৰ ফল মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ আৰু দুৰ্বল হৈ পৰা আহোম ৰাজ্যই বিভিন্ন দিশৰ পৰা সন্মুখীন হোৱা বিপদৰ ফল—আৰু স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চল প্ৰতিষ্ঠাৰ ফলত আহোমৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ আৰু মোৱামৰীয়া বিৰোধৰ অন্ত পৰিল।

১৮২৬ চনত যেতিয়া আহোম ৰাজ্য বাৰ্মিজ কনবাউং বংশৰ হাতত পৰে, তেতিয়া একমাত্ৰ মটক ৰাজ্যই স্বাধীনতা বজাই ৰাখিছিল।

পিছলৈ ই ব্ৰিটিছ শাসনৰ সুৰক্ষাৰ অধীনলৈ আহে আৰু অৱশেষত ১৮৩৯ চনত ব্ৰিটিছে সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰে।

চৰকাৰ

বৰসেনাপতি এই অঞ্চলৰ নামমাত্ৰ মুৰব্বী আছিল, প্ৰকৃত ক্ষমতা গাঁওবুঢ়াৰ পৰিষদৰ ("বয়োজ্যেষ্ঠ পৰিষদ")ৰ ওপৰত আছিল। ৰাইজে কোনো কৰ আদায় নিদিলে কিন্তু ব্যক্তিগত সেৱাহে দিলে – পুৰন্দৰ সিংহৰ অধীনত থকা অঞ্চলটোৰ পৰা অনুপ্ৰৱেশৰ এক প্ৰধান কাৰণ।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
শ্ৰেণী:প্ৰশাসনিক অঞ্চল
ৰাগ ললিত

ললিত (ইংৰাজীত Lalat নামেৰেও জনা যায়) হৈছে হিন্দুস্থানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এটা প্ৰমুখ ৰাগ। ইয়াক সাধাৰণতে শান্ত আৰু ভক্তিমূলক বুলি বৰ্ণনা কৰা হয় আৰু ইয়াক দিনৰ প্ৰভাতৰ সময়ত পৰিবেশন কৰা হয়।

ললিতৰ স্বৰ (ভাৰতীয় সংগীতৰ স্কেলৰ নোট)বোৰে কোমল দ্বিতীয় (ৰে) আৰু কোমল ষষ্ঠ (ধ Dryer) তীব্ৰতা দিয়ে, আৰু ইয়াত স্বাভাৱিক আৰু তীক্ষ্ণ চতুৰ্থ (মা) অন্তৰ্ভুক্ত কৰে, কিন্তু সাধাৰণতে ব্যৱহৃত নিখুঁত পঞ্চম (পা) বাদ দিয়ে। লেখক পিটাৰ লাভেজলীয়ে কৈছিল যে এই ৰাগৰ স্কেলৰ বাবে পশ্চিমীয়া শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞসকলৰ বাবে ইয়াক বজোৱাটো কঠিন। ১৬ শতিকাত ভিন্ন স্কেলৰ সৈতে ললিত চিনাক্ত কৰা হৈছিল, আৰু তাৰ আগতে ললিতা নামৰ এটা ৰাগ আছিল।
-
শুভা মুদগল (গায়িকা)
কেহৰৱা তাল
নয়নন লগি
}

ৰাগমালা চিত্ৰকলা

উল্লেখ

বাহিৰা সংযোগ

ললিত ৰাগৰ বিষয়ে অধিক তথ্য

শ্ৰেণী:সংগীত
অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংক

অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংক হৈছে অসমৰ এটা ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান। ২০০৬ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এক অধিসূচনা যোগে অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংক গঠন কৰা হয়। আঞ্চলিক বেংকটোৰ মুখ্য কাৰ্যালয় গুৱাহাটীত অৱস্থিত।

ইতিহাস

গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিৰ আকাংক্ষিত উন্নয়নৰ বাবে ১৯৭৫ চনত ভাৰত চৰকাৰে আঞ্চলিক গ্ৰামীণ বেংকৰ ধাৰণাৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰে আৰু সেই অনুসৰি এক অধ্যাদেশ জাৰী কৰে; আৰু পৰৱৰ্তী বছৰটোত সংসদত আঞ্চলিক গ্ৰামীণ বেংক আইন, ১৯৭৬ গৃহীত হয়।

অসমত প্ৰাগজ্যোতিষ গাঁৱলীয়া বেংকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিভিন্ন সময়ত পাঁচটা আঞ্চলিক গ্ৰামীণ বেংক খোলা হৈছিল। এই বেংকবোৰৰ সক্ৰিয় মনোভাৱ আৰু গ্ৰাম্যাঞ্চলৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ পৰিণতিত গাঁৱলীয়া জনসাধাৰণৰ মাজত মিতব্যয়ী অভ্যাস সৃষ্টি কৰাই নহয়, লগতে এনে লোকসকলক বিশেষকৈ, অগ্ৰাধিকাৰ খণ্ডৰ কাৰ্যকলাপৰ বাবে ঋণ প্ৰদানো কৰিছিল।

১২ জানুৱাৰী ২০০৬ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰৰ এখন অধিসূচনা যোগে ইউনাইটেড বেংক অফ ইণ্ডিয়াই পৃষ্ঠপোষকতা কৰা চাৰিটা আঞ্চলিক গ্ৰামীণ বেংকক একত্ৰিত কৰি অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংক গঠন কৰা হয়।এই বেংককেইটা আছিল- প্ৰাগজ্যোতিষ গাঁৱলীয়া বেংক (প্ৰতিষ্ঠা ১৯৭৬), লখিমী গাঁৱলীয়া বেংক (প্ৰতিষ্ঠা ১৯৮০), কাছাৰ গ্ৰামীণ বেংক (প্ৰতিষ্ঠা ১৯৮১) আৰু সোৱণশিৰি গাঁৱলীয়া বেংক (প্ৰতিষ্ঠা ১৯৮২)।

২২ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৯ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰৰ আন এখন অধিসূচনা যোগে ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকে পৃষ্ঠপোষকতা কৰা লাংপী দেহাংগী গাঁৱলীয়া বেংকক অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংকৰ সৈতে একত্ৰীকৰণ কৰা হয়। পূৰ্বে অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংকৰ পৃষ্ঠপোষক বেংক আছিল ইউনাইটেড বেংক। ২০২০ চনত এই বেংকটো পঞ্জাৱ নেচনেল বেংকৰ
সৈতে একত্ৰীকৰণ হোৱাৰ পিছত পৃষ্ঠপোষক বেংক হয়গৈ পঞ্জাৱ নেচনেল বেংক।

পৰিচালনা

অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংকৰ ব’ৰ্ড অফ ডাইৰেক্টৰ্ছ বৰ্তমান (২০২১ চন) ৭ জনীয়া সদস্যৰে গঠিত। এজন চেয়াৰমেন আৰু দুজন মনোনীত সদস্যক পাঞ্জাব নেচনেল বেংকে নিযুক্তি দিয়ে। বাকী চাৰিজন সদস্যৰ এজন ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ, এজন নাবাৰ্ডৰ আৰু দুজন সদস্য অসম চৰকাৰৰ বিত্ত বিভাগৰ প্ৰতিনিধি। অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংকক ৯ টা আঞ্চলিক ক্ষেত্ৰত ভাগ কৰা হৈছে- শিলচৰ, ডিফু, গোলাঘাট, গুৱাহাটী, কোকৰাঝাৰ, লক্ষীমপুৰ, নলবাৰী, ডিব্ৰুগড় আৰু তেজপুৰ। এই ক্ষেত্ৰসমূহৰ অধীনত থকা ইয়াৰ ৪৭৩ টা শাখাৰ যোগেদি অসমৰ আটাইকেইখন জিলাক বেংকটোৱে নিজৰ কাৰ্যসূচীৰ পৰিসৰত সামৰি লৈছে।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:বেংক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান
শ্ৰেণী:আঞ্চলিক বেংক
চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম

চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম ১৯৬২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, আব্ৰাৰ আলভি পৰিচালিত আৰু গুৰু দত্ত প্ৰযোজিত এখন ক'লা-বগা হিন্দী বোলছবি। বিমল মিত্ৰৰ বঙালী উপন্যাস 'চাহেব বিবি গোলাম'ৰ আধাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ঊনবিংশ শতিকাৰ বংগৰ পতনমুখী জমিদাৰী প্ৰথাৰ এখন দলিল-স্বৰূপ 'চাহিব বিবি ঔৰ গোলাম'ত এজন জমিদাৰৰ (চাহেব) নিসংগ সুন্দৰী পত্নীৰ (বিবি) আৰু দুখ-যন্ত্ৰণা আৰু তেওঁৰ প্ৰতি এটা সেন্দূৰ কাৰখানাত কাম কৰা এজন সাধাৰণ যুৱকৰ (গোলাম) অন্তৰত গঢ় লৈ উঠা যৌনতাবিহীন অনুৰাগৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।

উদ্ধৃতিসমূহ

উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
যোগী ভাষা

যোগী ভাষা হ'ল ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ যোগী সম্প্ৰদায়ৰ কিছুসংখ্যক ব্যক্তিয়ে কোৱা ভাৰত-আৰ্য ভাষা৷ সাধাৰণতে এই ভাষাটোক মাৰোৱাৰীৰ উপভাষা বুলি গণ্য কৰা হয়, কিন্তু এই ভাষাৰ সৰ্বনামবোৰ মাৰোৱাৰী ভাষাতকৈ সুকীয়া হয়। সিন্ধু প্ৰদেশৰ বহু হিন্দুৰ লগতে মুছলমান যোগীয়েও সিন্ধীকে ধৰি নিজৰ স্থানীয় হিচাপে যোগী ভাষা কয়; আনহাতে পাকিস্তানৰ আন অঞ্চলৰ যোগীসকলৰ বেছিভাগেই যোগী ভাষা কয়। অৱশ্যে সিন্ধু প্ৰদেশৰ থাৰি মিৰৱাহ অঞ্চলত বসবাস কৰা যোগীসকলৰ উপজাতি ৰাজপাৰ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকৰ মাতৃভাষা সিন্ধী আৰু তেওঁলোকে যোগী ভাষা ক’ব নোৱাৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাষা
শ্ৰেণী: ভাৰতৰ ভাষা
হৰিছ(খাদ্য)

হৰিছ বা জৰীছ (আৰবী: هريس), বকো বকো বা হাৰিছা (আৰ্মেনিয়ান: հարիսա, ৰোমানীকৃত: হাৰিছা) হৈছে সিজোৱা, ফাটি যোৱা বা মোটাকৈ পিহি লোৱা ঘেঁহু বা বুলগুৰৰ সৈতে মাংস মিহলাই তৈয়াৰ কৰা সুস্বাদু খাদ্য। ইয়াৰ ঘনত্ব লুথুৰী আৰু আঞ্জাৰ মাজত বেলেগ হয়। হৰিছ সমগ্ৰ আৰব দেশসমূহতে পৰিচিত জনপ্ৰিয় খাদ্য, আৰু ৰমজান মাহত পাৰ্চী উপসাগৰীয় আৰব ৰাষ্ট্ৰসমূহত আৰু আছুৰাৰ সময়ত ইৰাক, লেবানন আৰু বাহৰেইনত ছিয়া মুছলমানসকলে ইয়াক সাধাৰণতে খায়৷

ব্যুৎপত্তি

“হৰিছ’’ক “হাৰিছা’’ বুলিও অনুবাদ কৰা হয়, যি ছেমিটিক শব্দ “হাৰাছ’’ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে “ভাঙি যোৱা’’ অৰ্থাৎ যাৰ দ্বাৰা শস্যবোৰ পানীত মিহলাই দাইল সৃষ্টি কৰাৰ আগতে ভাঙি গুড়ি কৰা ক্ৰিয়াক বৰ্ণনা কৰা হয়। আৰ্মেনিয়াত প্ৰচলিত বিশ্বাস অনুসৰি আৰ্মেনিয়াৰ পৃষ্ঠপোষক “সাধু গ্ৰেগৰী দ্য ইলুমিনেটৰে’’ দুখীয়াসকলক মৰম কৰিছিল আৰু দান-বৰঙণি আগবঢ়াইছিল। তেওঁলোকক খুৱাব পৰাকৈ তেওঁৰ ওচৰত পৰ্যাপ্ত ভেড়া নথকাৰ বাবে ৰন্ধা পাত্ৰত ঘেঁহু যোগ কৰা হ’ল। ৰন্ধনৰ সময়ত তেওঁলোকে লক্ষ্য কৰিলে যে ঘেঁহুবোৰ কলহৰ তলত লাগি গৈছে। চেন্ট গ্ৰেগৰীয়ে পৰামৰ্শ দিলে, “হাৰেখ! লৰচৰ কৰক!’’ এইদৰে সেই সাধুজনৰ উক্তিৰ পৰাই এই ব্যঞ্জনৰ নাম হৰিছা হ’ল। তেতিয়াৰ পৰাই হাৰিছক পৱিত্ৰ খাদ্য হিচাপে আগবঢ়োৱা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে ইষ্টাৰৰ দিনা এই খাদ্য পৰিৱেশন কৰা হয়। এতিয়াও বিশ্বৰ বহু আৰ্মেনিয়ানে এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে আৰু ইয়াক আৰ্মেনিয়াৰ জাতীয় খাদ্য হিচাপেও গণ্য কৰে।

ইতিহাস

সপ্তম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ইবনে আল কৰিমৰ গ্ৰন্থ “আল-তাবিখ’’ত হাৰিছাৰ কথাৰ উল্লেখ কৰিছে।আখ্যানমূলক ৰন্ধন-প্ৰকৰণৰ গ্ৰন্থখনত উমাইয়াদ খলিফা মুআৱিয়া ই আৰবৰ বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমণ কৰি নিজৰ নতুনকৈ লাভ কৰা পাৰ্চী ভূমিলৈ উভতি আহিছে৷ কাহিনীটোৰ কিছুমান সংস্কৰণত মু’আৱিয়াই কিছুমান য়েমেনী ইহুদীক লগ পায়, যিসকলক তেওঁ বিদেশত সোৱাদ লোৱা দাইল প্ৰস্তুত কৰিবলৈ কয়৷ আনহাতে আন কিছুমান সংস্কৰণত তেওঁ স্থানীয় লোকৰ কাষ চাপে। এই কাহিনীটো নিমখৰ দানা এটাৰ দৰে সোৱাদ ল’ব লাগে কাৰণ লেখকে কাহিনীটো কথিতভাৱে প্ৰচলিত হোৱাৰ তিনি শতিকাৰ পিছত লিখিছিল। মুঠতে, লেভান্টাইন খাদ্য হিচাপে হৰিছা সেইসময়ত প্ৰচলিত আছিল।

দশম শতিকাৰ ইবন-এ-ছায়াৰ আল-ৱাৰাকৰ ৰন্ধন-প্ৰকৰণৰ গ্ৰন্থ “কিতাব-আল-তাবিখ’’ৰ লগতে আল-বাগদাদীৰ ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ ৰন্ধন-প্ৰকৰণৰ গ্ৰন্থ “কিতাব-আল-তাবিখ’’ আৰু ইবন-এ-ৰাজিন আল-তুজিবীৰ ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আন্দালুছিয়ান ৰন্ধন-প্ৰকৰণৰ গ্ৰন্থ “কিতাব ফাদালাত আল-খিৱান’ ফি টায়িবত আল-তা-আম ৱাল-আলৱান’’ত হাৰিছৰ কথাৰ লিপিবদ্ধ কৰিছে। হৰিছৰ উদ্ভৱ হালিম, আৰু চোলেণ্টৰ পৰাও হৈছে।

প্ৰস্তুতকৰণ পদ্ধতি

হৰিছৰ বাবে ঘেঁহুখিনি ৰাতিটো তিয়াই থোৱা হয়, তাৰ পিছত মাংস আৰু মাখন বা ভেড়াৰ ঠেঙৰ চৰ্বিৰ সৈতে পানীত উতলাই লোৱা হয়। বাকী থকা তৰল পদাৰ্থখিনি চেকি লোৱা হয় আৰু মিশ্ৰণটো খুন্দি সংৰক্ষণ কৰা হয়। হৰিছক ডালচেনি, চেনি, আৰু শুদ্ধ মাখনেৰে সজাই ল’ব পাৰি।

পৰিৱেশন

হৰিছ পৰম্পৰাগতভাৱে ইষ্টাৰৰ দিনা পৰিৱেশন কৰা হয় আৰু ইয়াক আৰ্মেনিয়াৰ জাতীয় খাদ্য বুলি গণ্য কৰা হয়। ই হৈছে কুকুৰা বা ভেঁৰাৰ চৰ্বিযুক্ত মাংসৰ সৈতে কোৰকোট (শুকান বা পোৰা ফাটি যোৱা ঘেঁহু) তৈয়াৰ কৰা ডাঠ দাইল। আৰ্মেনিয়ান ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় উপবাস আৰু ধ্যানৰ সময়ত হৰিছত মাংসৰ সলনি বনৌষধি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। হৰিচৰ অতি দীঘলীয়া ৰন্ধন প্ৰক্ৰিয়াটো হৰিছ পৰম্পৰাৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ। আন আন পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ দৰেই হৰিছৰ প্ৰস্তুতি পৰ্বৰ পৰম্পৰাগত আচাৰ-আচৰণৰ বাবে মূল্যবান।
১৯১৫ চনৰ অৱৰোধৰ সময়ত মুছা লেৰ(আধুনিক তুৰস্ক)ত থকা আৰ্মেনিয়ানসকলক জীয়াই থকাত এই হৰিছে সহায় কৰা বুলি জনা যায়৷
​

তথ্য সূত্ৰ

​

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:এছিয়া
শ্ৰেণী:মাংস
ভিক্টোৰিয়া গৌৰী

লেক্ষ্মনা চন্দ্ৰ ভিক্টোৰিয়া গৌৰী মাদ্ৰাজ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ অতিৰিক্ত ন্যায়াধীশ। নিযুক্তিৰ পূৰ্বে তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাজনীতিবিদ আছিল। ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুৰ বিৰুদ্ধে ঘৃণামূলক ভাষণ দিয়াৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰি ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত নিযুক্তি প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ অধিবক্তাসকলে অসফল আবেদন জনোৱাৰ পিছত সম্পন্ন হোৱা তেওঁৰ নিৰ্বাচনে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

শিক্ষা

গৌৰীয়ে মাদুৰাইৰ চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু মাদাৰ টেৰেছা মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

২০২৩ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰীত ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে প্ৰায় এসপ্তাহৰ পিছত এই বিষয়ত সিদ্ধান্ত ল'বলৈ দুজনীয়া বিচাৰপীঠ গঠন কৰে। শুনানি পুনৰ নিৰ্ধাৰণ কৰি ভূষণ ৰামকৃষ্ণ গাৱৈ আৰু সঞ্জয় কিষাণ কৌলৰ বিচাৰপীঠৰ সন্মুখত ৭ জানুৱাৰীৰ পুৱা অনুষ্ঠিত হয়। তেওঁলোকে মৌখিক শুনানিৰ সময়ত গোচৰটো খাৰিজ কৰে আৰু এজন ন্যায়াধীশৰ "যোগ্যতা"ৰ বিচাৰ কৰি কলেজিয়ামৰ জ্ঞানক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

গৌৰী বিবাহিত৷ তেওঁৰ দুগৰাকী কন্যা আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ন্যায়াধীশ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা ন্যায়াধীশ
আশিস শ্বাহ

আশিস শ্বাহ হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় স্থপতিবিদ আৰু ডিজাইনাৰ। ২০১৪, ২০১৫ আৰু ২০১৬ বৰ্ষৰ বাবে আৰ্কিটেক্সাৰেল ডাইজেষ্টে তেওঁক দেশৰ শীৰ্ষ ৫০ গৰাকী অভ্যন্তৰীণ ডিজাইনাৰৰ ভিতৰত এজন হিচাপে মনোনীত কৰিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

শ্বাহ মুম্বাইৰ বাসিন্দা। তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ পাৰ্চনছ স্কুল অৱ ডিজাইনৰ পৰা অভ্যন্তৰীণ স্থাপত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

কেৰিয়াৰ

চৌধ্য বছৰ বয়সৰ পৰাই শ্বাহে কলা সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

বঁটা প্ৰদান

২০১৪, ২০১৫ আৰু ২০১৬ বৰ্ষৰ বাবে আৰ্কিটেক্চাৰেল ডাইজেষ্টে শ্বাহক দেশৰ শীৰ্ষ ৫০ গৰাকী অভ্যন্তৰীণ ডিজাইনাৰৰ ভিতৰত এজন হিচাপে মনোনীত কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
২০ জানুৱাৰী

২০ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ২০ তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৪৫টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৪৬টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -

ঘটনাৰাজী

১৯৫৭ - ভাৰতৰ প্ৰথম এটমিক ৰিয়েক্টৰ অপ্সৰাৰ উদ্বোধন হৈছিল।
১৯৭২ - মেঘালয়ে পূৰ্ণ ৰাজ্যৰ স্বীকৃতি লাভ কৰে।
২০১৩ - শ্ৰী শ্ৰী আঠখেলীয়া নামঘৰটো আঠখেলৰ ৰাইজ, অসম চৰকাৰ, দেশৰ বিভিন্ন স্থানৰ ৰাইজৰ দান-বৰঙণিৰে পুনঃ নিৰ্মাণ কৰি, গোলাঘাট পৌৰসভাৰ পৌৰপতি ডাঃ অজিত বৰুৱা দেৱৰ দ্বাৰা উদ্বোধন কৰা হয়।
২০০৯ - বাৰাক হুছেইন অ'বামা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৪৪ তম ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্য্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদত অধিষ্ঠিত হোৱা বাৰাক হুছেইন অ'বামাই হ'ল প্ৰথমজন আফ্ৰিকীয় মূলৰ ব্যক্তি।

জন্ম

১৮৭৯ - ৰঘুনাথ চৌধাৰী বিহগী কবি খ্যাত অসমীয়া কবি।
১৯২০ - ফেডেৰিকো ফেলিনিৰ, ইটালীৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক।
১৯২৬ - কেশৱ মহন্ত, কবি, গীতিকাৰ আৰু শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ।
১৯২৭ - কুৰটোলেইন হাইদৰ, ভাৰতীয় উৰ্দু ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, শিক্ষাবিদ আৰু সাংবদিক।
১৭৭৫ - আণ্ড্ৰেমেৰী এম্পিয়েৰ, ফৰাচী পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু গণিতজ্ঞ।

মৃত্যু

১৯৭৮ - নীলমণি ফুকন, অসমীয়া সাহিত্যত ককা উপনামেৰে জনাজাত সাহিত্যিক, তথা ৰাজনীতিবিদ, সুবক্তা, কবি, কথা-সাহিত্যক, সম্পাদক আৰু ব্যৱসায়ী।
১৯৮৬ - প্ৰসন্নলাল চৌধুৰী, বিশিষ্ট কবি, নাট্যকাৰ, সাহিত্যিক, প্ৰধানকৈ বিদ্ৰোহী কবি নামেৰে খ্যাত।
১৯৮৮ - খাঁন আব্দুল গফৰ খানজী, সীমান্ত গান্ধী নামেৰে জনাজাত ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী তথা ভাৰত ৰত্ন বিজয়ী।
১৯৯৩ - কৰম সিং, পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰোতা ভাৰতীয় সেনা বিষয়া।

দিৱস

সেনা দিৱস (লাওছ)।
শ্বহীদ দিৱস (আজেৰবাইজান)।

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমচ‌, এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা

শ্ৰেণী:জানুৱাৰী
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
নাথ-যোগী সম্প্ৰদায়

নাথ-যোগী ভাৰতবৰ্ষৰ এক ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়। সাধনাৰ জৰিয়তে শিৱক লাভ কৰাত এই সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বিশ্বাস ৰাখে। শিৱ এই সম্প্ৰদায়ৰ আদি গুৰু। ইয়াৰোপৰি নাথসকলৰ বহুজন গুৰু আছে। এইসকলৰ ভিতৰত ৯-১০ শতাব্দীৰ মৎসেন্দ্ৰনাথ আৰু গোৰক্ষনাথৰ দ্বাৰা বিকশিত বিচাৰ আৰু সংগঠনসমূহ মহত্ত্বপূৰ্ণ। গোৰক্ষনাথক নাথ পন্থাৰ প্ৰৱৰ্তক বুলি কোৱা হয়৷ অৰ্থাৎ য'ৰ পৰা ঐশ্বৰ্য, আৰ্শীবাদ, কল্যাণ আদি প্ৰাপ্তি হয় সেয়ে 'নাথ'।

নাথ ঐতিহ্যৰ নিজস্ব শৈৱধৰ্ম সম্পৰ্কিত তাত্ত্বিক সাহিত্য আছে, যাৰ বেছিভাগেই খ্ৰীষ্টীয় একাদশ শতাব্দী বা পৰৱৰ্তী সময়ৰ৷ ইয়াৰ মূল বুলিলে অতি প্ৰাচীন সিদ্ধ ঐতিহ্যক বুজা যায়। নাথ ধৰ্ম অনুশীলনৰ এক উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল প্ৰত্যক্ষতা তথা যোগৰ ব্যৱহাৰ, বিশেষভাৱে হঠ যোগ, যোগশাস্ত্ৰৰ লগত তেখেতৰ সম্পৰ্কৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততে তেওঁক মহাযোগী নামেৰে অভিহিত কৰা হয়। বৈদিক ধৰ্মত যজ্ঞৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হ’লেও, মহাকাব্যিক যুগত তপস্যা, যোগ আৰু কৃচ্ছ্ৰসাধনাই অধিকতৰ গুৰুত্ব পাবলৈ আৰম্ভ কৰে। যোগীবেশত শিৱৰ কল্পনাৰ আবিৰ্ভাৱ সেইবাবে অপেক্ষাকৃতভাবে পৰৱৰ্তীকালতহে ঘটিছিল।

গৃহস্থী ৰূপত তেওঁ পাৰ্বতীৰ স্বামী আৰু গণেশ আৰু কাৰ্তিক নামৰ দুই পুত্ৰৰ জনক। পাৰ্বতী বা উমা তেখেতৰ স্ত্ৰী বুলিয়েই তেওঁক উমাপতি, উমাকান্ত বা উমাধব নামেৰেও অভিহিত কৰা হয়। শিৱৰ স্ত্ৰী পাৰ্বতী বিশ্বজননী বা মহাশক্তি। গৃহস্থী ৰূপত শিৱই নিজ পত্নীক ভালপায় আৰু শ্ৰদ্ধা কৰে। শিৱ এজন হিন্দু দেৱতা। তিনি ত্ৰিমূৰ্তিৰ (হিন্দুসকলৰ মতে তিনিটা বিশেষ প্ৰাথমিক দৈৱসত্তা) অন্যতম। ত্ৰিমূৰ্তিৰ শিৱ হৈছে ধ্বংসৰ প্ৰতীক। হিন্দুধৰ্মৰ শৈৱ শাখা সম্প্ৰদায়ৰ মতে, শিৱই হ’ল সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ।

মৎস্যেন্দ্ৰনাথ

মৎস্যেন্দ্ৰনাথ,(পূৰ্ব দহ শতিকা) হিন্দু আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এগৰাকী সাধু আৰু যোগী আছিল। ঐতিহাসিক ভাৱে তেওঁক হঠ যোগ আৰু বহু সংখ্যক পুৰণি গ্ৰন্থৰ লেখক হিচাপেও জনা যায়। তেওঁক নাথ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা সকলৰ মাজৰে এজন বুলিও কোৱা হয়। তেওঁ বিশেষকৈ কৌল শৈৱ ধৰ্মৰ সৈতে সংযুক্ত। তেওঁক ৮৪ মহাসিদ্ধৰ মাজৰ এজন বুলি ধৰা হয় আৰু গোৰক্ষনাথৰ গুৰু বুলি জনা যায়। মীননাথক হিন্দু আৰু বৌদ্ধ উভয় ধৰ্মৰে সাধু বুলি কোৱা হয়। কোনো কোনোৱে তেওঁক অবলোকিতেশ্বৰৰ অৱতাৰ বুলি বিশ্বাস কৰে।

গোৰক্ষনাথ

গোৰক্ষনাথ বা গোৰখনাথ, এগৰাকী হিন্দু যোগী, সন্ন্যাসী আছিল। তেওঁ ভাৰতত নাথ পন্থৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। গোৰক্ষনাথক মৎস্যেন্দ্ৰনাথৰ দুগৰাকী প্ৰধান শিষ্যৰ মাজৰ এগৰাকী বুলি ধৰা হয়। তেওঁৰ অনুৰাগী সকল ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ গৰ্ভগিৰী নামৰ অঞ্চলত বসবাস কৰি আহিছে। এই সকলক যোগী বা গোৰখনাথী, দৰ্শনি বা কাণফটা, সিদ্ধযোগী বুলি জনা যায়। নগৰাকী যোগগুৰু বা নৱনাথৰ মাজৰ এগৰাকী হিচাপে গোৰক্ষনাথৰ নাম লোৱা হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
চেও-চাপৰি নাম

চেও-চাপৰি নাম হৈছে অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এবিধ দলীয় পৰিৱেশ্য কলা।। এই চেও চাপৰি নাম প্ৰধানকৈ দৰং জিলাৰ মঙ্গলদৈ অঞ্চলত প্ৰচলিত।

উৎপত্তি

চেও-চাপৰি নামৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে সঠিককৈ জানিব পৰা নাযায়। অৱশ্যে কোনো কোনো লোকৰ মতে মহাপুৰুষীয়া খটৰা সত্ৰই ইয়াৰ উৎপত্তি স্থল।

বিৱৰণ

বিষয়বস্তু
চেও-চাপৰি নামৰ বিষয়বস্তু ৰামায়ণ, মহাভাৰত, কীৰ্ত্তন-দশম কেন্দ্ৰিক। ৰামায়ণ, মহাভাৰত অথবা কীৰ্ত্তন-দশমৰ পৰা তেওঁলোকে গোৱাৰ উপযোগীকৈ গীত-পদ উলিয়াই লয়।

ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰ
চেও-চাপৰি নাম পৰিৱেশন কৰিবলৈ এযোৰ নাগাৰা আৰু কমেও দুযোৰ ভোৰতালৰ প্ৰয়োজন হয়।

পৰিৱেশন শৈলী
চেও-চাপৰি নাম এবিধ দলীয় পৰিৱেশ্য কলা। এইবিধ নামৰ দলত এজন পাঠক থাকে। পাঠকে এটা সুৰত নাম লগাই দিয়ে আৰু সংগী সকলে সেই সুৰ ধৰি নাম গাই যায়।পাঠক জনে নৃত্যৰ ভংগীত পদচালনা কৰি যায় আৰু সমান্তৰালভাৱে হাতেৰেও বিভিন্ন মুদ্ৰা বা ভংগী দেখুৱাই যায়।নামৰ মাজতে তালুৱৈ সকলে প্ৰদৰ্শন কৰা বিভিন্ন চং আৰু ঘূৰণে দৰ্শকক আনন্দ প্ৰদান কৰে। চেও-চাপৰি নামত চাৰিৰ পৰা আঠজনীয়া এটা দলে অবিৰাম ভাৱে 'খেদা নাচন', 'সৰকি নাচন', আদি পৰিৱেশন কৰি দৰ্শকক মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰে। চেও-চাপৰি নামৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আৰু আকৰ্ষণীয় দিশটো হ'ল- নামৰ যুঁজ। ঠাই বিশেষে দুটা দলে চেও চাপৰি নাম পৰিৱেশন কৰে। তেতিয়া দুয়োটা দলৰ মাজত সুৰৰ বৈচিত্ৰ্য, তাল আদিৰ ভিত্তিত নামৰ যুঁজ বা প্ৰতিযোগিতা হয়।এইক্ষেত্ৰত দৰ্শক বা ৰাইজেই বিচাৰকৰ ভূমিকা পালন কৰে।
বৰ্তমানেও দৰং জিলাৰ মঙ্গলদৈ অঞ্চলত এই চেও- চাপৰি নামৰ প্ৰচলন আছে। বৰ্তমান এই সম্পদবিধৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
সয়ম্বৰ ঘৰফলীয়া

উদ্ধৃতি

নিজে আৰ্জি আনক পৰিপূৰ্ণ ৰূপত ভগাব পৰাটো শিক্ষকৰ কৃতিত্ব৷

লগতে চাওক

ৰমেশ পাঠক
সীতানাথ লহকৰ

উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পৰিচয় অংশৰ প্ৰয়োজন থকা পৃষ্ঠা
শিঙৰীঘৰত উঠা

শিঙৰীঘৰত উঠা আহোম ৰজাসকলৰ ৰাজ্যাভিষেক অনুষ্ঠান। আহোম ৰজাসকলৰ ৰাজ অভিষেক উৎসৱ এক বিশেষ পৰম্পৰাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। আহোম ৰজাসকলে অভিষেকৰ সময়ত মূলতঃ আহোম টাই পৰম্পৰা মানিছিল, হিন্দু নিয়মেৰে হিন্দু নাম উপধি পিছলৈ গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও সেয়া আছিল টাই নামৰ অনুবাদ মাত্ৰ। শক্তি বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে আহোম ৰজাসকলে অভিষেকৰ সময়ত ৰাজমোহৰ প্ৰচলন কৰিছিল নতুন স্বৰ্গদেৱৰ নামত। আনুষ্ঠানিক ভাবে চোম-ছেং বা চোমদেৱৰ মূৰ্তি ডিঙিত পিন্ধি হলুং ঘৰত প্ৰৱেশ কৰি ৰাজ অভিষেক আনুষ্ঠানিক ভাৱে নকৰা পৰ্যন্ত স্বৰ্গদেৱে মান্য ৰজাৰ সম্মান নাপাইছিল। ৰজা হলেও হলুং ঘৰত অভিষেক নোহোৱা পৰ্যন্ত তেওঁ আছিল চুলুং ৰজা।

আনুষ্ঠানিকতা

আহোম ৰজাসকলৰ অভিষেক অনুষ্ঠানৰ বিৱৰণ শেষ ভাগলৈ বিস্তৃত ৰূপত ৰখা হৈছিল। স্বৰ্গদেৱ প্ৰথম হাতীত উঠি চোমঘৰ বা চুম ঘৰলৈ যায়। চোমঘৰ বা চুমঘৰত পবিত্ৰ চোম-ছেং মূৰ্তি ৰখা হয়। চোম দেৱৰ মূৰ্তি ডিঙিত পিন্ধি ৰজাই হলুং ঘৰত প্ৰৱেশ কৰে। ৰাজ অভিষেকৰ বাবে নিৰ্মিত ঘৰ শিঙৰি কাঠৰে নিৰ্মিত আছিল বাবে শিঙৰি ঘৰ বুলিও জনা যায়। নীতিমতে স্নান কৰি ৰজাই ৰাজ সাজ-পাৰ পিন্ধি সোণৰ পীৰাত বহে। ৰজাৰ এই সময়তে আহোম মতে নাম থয় আহোম পুৰোহিত (দেওধাই, মহন,বাইলুঙ পৰিয়ালৰ এজনে)। হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰাধান্য থকা বাবে আহোম নামৰ লগতে হিন্দু নামো ৰখা হয়। ৰাজ অভিষেকৰ এই অনুষ্ঠান সাতদিন, সাত ৰাতি চলে। এই অনুষ্ঠানত সকলো সন্ত-মহন্ত, ডা-ডাঙৰীয়া তথা সন্মানিত ব্যক্তি উপস্থিত থকা নিয়ম। সাত দিন সাত ৰাতি ঢোল, পেপা, কাঁহ বজাই প্ৰজাই আনন্দ উৎসৱ কৰে। ডা-ডাঙৰীয়া সকলক ভোজ-ভাত খুওৱা হয়। তেওঁলোকক মান্যতা অনুসৰি সোণৰ কেৰু, খাৰু, সোণালী চাদৰ, টঙালি, সোণ, কপ আদি দান দিয়া হয়। ৰজাই সাত দিনৰ অন্তত চোমদেৱৰ মূৰ্তি হাতীত উঠি গৈ পুনৰ চোমঘৰত থৈ আহে। ৰাজ অভিষেকৰ পিছত আয়ু বৰ ৰোপণ কৰাটোও এটা বিশেষ অনুষ্ঠান। চুম-ছেং পূজা টাইসকলৰ পবিত্ৰ অনুষ্ঠান। ৰাজ পৰিয়ালৰ শেষ আৰু পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক এই চোম-ছেং মূৰ্তি ৰাজ অভিষেকৰ সময়ত কেৱল ৰজাই পিন্ধে আৰু ৰজাই পূজা কৰে। চোম-ছে বা চুম-ছেং মূৰ্তি চীন আৰু দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত ভিন ভিন নামেৰে জনাজাত। পৰম্পৰাগত ড্ৰেগনৰ সমপৰ্যায়ৰ। কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে ই নটা ভিন ভিন জন্তুৰ সমাহাৰ প্ৰতীক। সাধাৰণ ৰূপত ইয়াৰ মূৰটো ঘোঁৰাৰ, নেজডাল সাপ। দুয়োকাষ পাখিযুক্ত। ইচাৰিঠেঙীয়া আৰু পাঁচনখযুক্ত। মতভেদে চোমনে মূৰ্তি বা কিম্বা লগলীন সৰু মূৰ্তিৰ দৰে বুলিও জনা যায়। আহোম যুগৰ মুদ্ৰা, স্থাপত্য, তামৰ ফলি,চিত্ৰ, হস্তশিল্প আদিত এই ড্ৰেগন-সদৃশ কাল্পনিক মূৰ্তি প্ৰতীক দেখা যায়।

বুৰঞ্জীবিদৰ মতামত

ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ সিংহাসনত উঠা উৎসৱৰ বৰ্ণনা বুৰঞ্জীবিদ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই এইদৰে দিছে-

এই মোহৰত প্ৰথম টাই ভৰা আৰু পিছলৈ বিনিময়ৰ সুবিধাৰ বাবে অসমীয়া, নাগেৰী আৰু পাটা- এই তিনিটা ভাবা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৰ্থাৎ, মুদ্ৰাত বিনিময়ৰ সুবিধাৰ বাবে ৰজাই চতুৰ্তাসূত্ৰ অনুসৰণ কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:টাই আহোম