অনেক ৰাক্ষসৰ যুদ্ধ আৰু পতন

১৫ অধ্যায় ।

অনেক ৰাক্ষসৰ যুদ্ধ আৰু পতন ।

পদ ।

প্ৰহস্তে ভঙ্গাইলা ৰণ কপিবল বধি ।

বেগে বহি যাই বৰ শোণিতৰ নদী ॥১

দেখিয়া আকুল বৰ সেনাপতি নীল ।

নাইস বুলি ভেণ্টিলন্ত হাতে ধৰি শিল ॥২

চাৰি ঘোড়া মাৰিল প্ৰহাৰ কৰি টানি ।

প্ৰহস্তৰ হৃদয়ে মাৰিলা বৃক্ষ হানি ॥৩

সেনাপতি দেখে ৰথ ভাঙ্গিলা সকল ।

ডেৱদি নামিলা হাতে ধৰিয়া মূষল ॥৪

দুই সেনাপতি লাগিলেক জৰাজৰি ।

কোলাহলে পৰিয়া ভূমিত গৰাগৰি ॥৫

আপনাৰ জয়ক দুইহান বৰ মন ।

লাঠি ভুকু চৱৰ মাৰয় ঘনে ঘন ॥৬

দান্তে দান্তে লাগি গৈলা কামোৰা কামুৰি ।

বৰ বেগে মাৰে নখে আঞ্চুৰি পিঞ্চুৰি ॥৭

হিয়ায়ে গৈ হিয়াত মাৰয় ঠাট ঠাট ।

সাগৰ মাজত যেন পৰয় নিৰ্ঘাত ॥৮

কোলাহল এৰি বীৰ প্ৰহস্ত কুশলে ।

নীলৰ কপালে কোব বৈসাইলা মূষলে ॥৯

বোম্বালে গাৱৰ সবে বহয় ৰুধিৰ ।

বৰ কোপে জ্বলিলা সংগ্ৰামে নীল বীৰ ॥১০

নীল বীৰে বৃক্ষ তুলি বৈসাইলা প্ৰহাৰ ।

মাথে পাৰ ভাঙ্গিলা কটাক্ষ নাহি তাৰ ॥১১

পৰ্ব্বতৰ সমান চৰাৱ তাৰ কায় ।

মূষলক উচ্চায়া নীলক গৈলা ধায় ॥১২

অগনিৰ পুত্ৰ নীল সমৰে প্ৰচণ্ড ।

শীঘ্ৰ কৰি তুলি লৈলা পৰ্ব্বতৰ খণ্ড ॥১৩

গাৱৰ সন্ধানে হানিলেক তাক লাগি ।

প্ৰহস্তৰ মুণ্ড খণ্ড খণ্ড ভৈলা ভাগি ॥১৪

প্ৰহস্ত ৰাক্ষস বীৰ ভূমিত পৰিল ।

টল বল কৰি আতি পৃথিবী লৰিল ॥১৫

পলাই ৰাক্ষস কতো ব্যুহ ভঙ্গে পাইল ।

বানৰে মাৰিল কতো লঙ্কাত লুকাইল ॥১৬

সেনাপতি প্ৰহস্ত পৰিলা যেবে ৰণে ।

প্ৰজঙ্ঘ ৰাক্ষস খেদি গৈলা কোপমনে ॥১৭

নীলক প্ৰবন্ধে ধাইয়া যাই হস্তী কন্ধে ।

শূল শকতিক হানে মাৰিতে প্ৰবন্ধে ॥১৮

দিগগজ সমান বীৰ সেনাপতি নীল ।

অশ্বকৰ্ণ বৃক্ষ গোট উপৰিয়া নিল ॥১৯

গজ কুম্ভস্থলে বৰটানে কোব দিল ।

আৰ্ত্তনাদ কৰি হস্তী ঢলিয়া পৰিল ॥২০

হস্তী পৰিবাৰ দেখি প্ৰজঙ্ঘ কুপিলা ।

মূষলক ধৰি পৃথিবীক জাম্প দিলা ॥২১

বল দিয়া হানিলেক নীল বীৰ লাগি ।

কপালত পৰিয়া ধূষল গৈলা ভাগি ॥২২

অসংখ্য শকতি কিবা কহিবো নীলৰে ।

প্ৰজঙ্ঘৰ মৰা হস্তী তুলি লৈলা কৰে ॥২৩

নীলৰ বীৰ্য্যৰ কথা কহিতে নজানি ।

মাৰিলেক প্ৰজঙ্ঘক মৰা হাতি হানি ॥২৪

সুপ্ৰতঘ্ন ৰাক্ষস নীলক যাই ধায়া ।

আতি ভয়ঙ্কৰ পৰিঘক তুলি লৈয়া ॥২৫

দ্বিবিদৰ হিয়াত মাৰিল এক বাৰি ।

মাৰিলেক তাহাকো পৰিঘ লৈয়া কাৰি ॥২৬

ঐৰাৱত সদৃশ হস্তীত গৈয়া চড়ি ।

কালমুখ নিশাচৰ আইল দৰদৰি ॥২৭

জাম্বৱন্ত বীৰক দিলেক অস্ত্ৰ জাক ।

বুদ্ধিসুকা বুঢ়া আজি মাৰোঁ থাক থাক ॥২৮

জাম্বৱন্ত বোলন্ত শুনৰে কালমুখ ।

আমাত বিৰোধ কৰ এতমান বুক ॥২৯

কোন বংশ হোৱস পতান যেন তুষ ।

এহি বুলি কাঢ়ি লৈলা গজৰ অঙ্কুশ ॥৩০

মাথাত অঙ্কুশ খুঞ্চি ভাঙ্গিলন্ত খুলি ।

কালমুখ গৈলা যম সদনক বুলি ॥৩১

লৈলা একে আজোৰ হস্তীৰ দান্ত কাঢ়ি ।

তাহাকো মাৰিলা সেই অঙ্কুশৰ বাৰি ॥৩২

ৰথত চড়িয়া বীৰ বৃকাসুৰ ধাইল ।

অস্ত্ৰৰ প্ৰহাৰে জাম্বৱন্তক ভঙ্গাইল ॥৩৩

ভালুক ৰাজাক যেবে বিহ্বল কৰাইল ।

আগবাঢ়ি ৰণ দিল সেনাপতি নীল ॥৩৪

বৃকক ৰথক দুইকো নীল বীৰে পাইলা ।

দুই হাতে আকাশক হাজিয়া পঠাইলা ॥৩৫

চাৰি ঘোড়া সাৰথি পৰিলা ৰথ ভাগি ।

বৃকাসুৰ মৰি আসে পৃথিবীক লাগি ॥৩৬

হেট মুণ্ড হুয়া মৰি আসে নিশাচৰে ।

লুম্ফিয়া ধৰিলা তাক শতেক বানৰে ॥৩৭

কতোহোঁ দূৰক লাগি হানিলন্ত বৰে ।

আৱৰ শতেকে তাক ধৰিলা লৱৰে ॥৩৮

বৃকাসুৰ দেহে ধোপ খেলাইবাৰ মনে ।

ইভিতিক সিভিতি হানয় দুয়ো হাতে ॥৩৯

কেহোঁ ৰথ ঘোড়াহানে কেহোঁ ৰাক্ষসক ।

কতোহোঁ চাপৰি লৰে আৱৰৰ পাশক ॥৪০

গাৱ গোট ধোপ খেলে বানৰে উমলি ।

কতোহোঁ চাপৰি লৰে আৱৰৰ পাশক ॥৪১

ৰাক্ষস বলক লাগি হানিলন্ত কুৰি ।

নিশাচৰ বল অসংখ্যাত গৈলা মৰি ॥৪২

নীলক অনেক সাদৰিলা ৰামদেৱে ।

আগে পাছে বানৰ নাচয় ছেৱে ছেৱে ॥৪৩

লক্ষ্মণ প্ৰমুখ্যে প্ৰশংসিলা বাৰে বাৰ ।

হৰিষে উজ্জ্বল মুখশ্ৰী জ্যোতিষ্কাৰ ॥৪৪

নমোঁ নমোঁ ৰাম ৰাক্ষসৰ অন্তকাৰী ।

দেৱৰ দেৱতা আদি পুৰুষ মুৰাৰি ॥৪৫

গতি মোৰ নাহি বিনে তোমাৰ চৰণে ।

বোলাঁ ৰাম ৰাম যত সভাসদগণে ॥৪৬