ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ক্ৰু কাই কাউ

ক্ৰু কাই কাউ হৈছে কৰ্ম আৰু জীৱনত সৌভাগ্য আৰু সৌভাগ্যৰ বাবে পূজা কৰা থাই দেৱতা। কোনোৱে তেওঁক ধনৰ দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰে, আনহাতে আন কোনোৱে তেওঁক অৰ্ধজন্তু, অৰ্ধ-দানৱ স্বভাৱৰ বাবে প্ৰকৃত বৌদ্ধ শিক্ষাৰ পৰা বিচ্যুত হোৱা অন্ধবিশ্বাসৰ আকৃতি হিচাপে লয়।

উৎপত্তি

ক্ৰু কাই কাউৰ উৎপত্তি এতিয়াও স্পষ্ট নহয়। তেওঁ বায়ন মন্দিৰ নিৰ্মাতা খ্মেৰ ৰজা সপ্তম জয়বৰ্মনৰ এজন শ্ৰদ্ধাৰ শিক্ষক আছিল বুলি দাবী কৰা হয় যদিও ক্ৰু কাই কাউৰ নাম উল্লেখ কৰা কোনো ঐতিহাসিক তথ্য পোৱা নাযায়। তেওঁ ৰহস্যময় কলাৰ এজন মহান শিক্ষক আছিল যিয়ে মোহৰ সৈতে পুণ্যৰ কাম কৰিছিল, শেষত এজন অসুৰমুখী দেৱতা হৈ পৰিছিল। তেওঁক ক'লা ছাল, দুখন ডেউকা, সোণালী দাঁত আৰু ৰঙা ৰঙৰ ঠেংৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে, ভয়ংকৰভাৱে তললৈ চাই আছে।
সমালোচকসকলে দাবী কৰিছিল যে ক্ৰু কাই কাউৰ আবিৰ্ভাৱে সন্মানৰ পৰিৱৰ্তে ভয়ৰ প্ৰেৰণা যোগাইছিল, যাৰ ফলত তেওঁক উপকাৰী দেৱতাতকৈ দুষ্ট সত্তাৰ দৰে দেখা গৈছিল।

আন এটা কিংবদন্তি অনুসৰি ক্ৰু কাই কাউৰ উৎপত্তিৰ সূত্ৰপাত হৈছে লামফাং প্ৰদেশৰ এজন থাই সন্ন্যাসীয়ে যিয়ে কম্বোডিয়াৰ আংকোৰ ৱাটত ধ্যান যাত্ৰাৰ সময়ত ক্ৰু কাই কাউৰ আত্মাৰ সন্মুখীন হোৱা বুলি দাবী কৰিছিল।
সন্ন্যাসীজনে এই আত্মাক চিত্ৰিত কৰিবলৈ এটা মূৰ্তি তৈয়াৰ কৰি তেওঁৰ ছাত্ৰ থাউইল মিলিন্থাজিন্দা নামৰ থাই লোকগায়কক দিয়ে। তাৰ পিছত থাউইলে তেওঁৰ ছাত্ৰ সুচত ৰত্ত্নাসুকলৈ আগবঢ়ায় আৰু তেওঁ নিজৰ কল্পনাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ দেৱতাৰ ৰূপ গঢ় দিয়ে। থাইলেণ্ডত ক্ৰু কাই কায়েউৰ প্ৰথম মূৰ্তি নিৰ্মাণৰ কৃতিত্ব তেওঁক দিয়া হৈছিল। এই ৰূপটো প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি চলি আহিছে।

ক্ৰু কাই কাউৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে ইতিহাসবিদ আৰু ধৰ্মীয় পণ্ডিতসকলৰ মাজত বহুলভাৱে আলোচনা আৰু বিতৰ্ক হৈছে।

অধ্যাপক থংটং চন্দ্ৰনছু নামৰ এজন ইতিহাসবিদে কৈছে যে ক্ৰু কাই কাউ ৰজা সপ্তম জয়বৰ্মনৰ শিক্ষক আছিল বুলি কৰা দাবীত বৈধ ঐতিহাসিক প্ৰমাণৰ অভাৱ।

বিখ্যাত ইতিহাসবিদ থেপমন্ট্ৰি লিম্পাফায়মৰ মতে, ক্ৰু কাই কাউ হৈছে ইউৰোপীয় দুৰ্গ আৰু প্ৰাচীন গীৰ্জাসমূহৰ নালাসমূহ শোভা বঢ়োৱা গাৰ্গোইলসমূহৰ গ্ৰহণ কৰা আৰু ইয়াৰ কোনো প্ৰাচীন খ্মেৰ ৰজাৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নাই।

বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পণ্ডিত জাতুৰং চোংগাছাৰ মতে ক্ৰু কাই কায়েউক উপাসকসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা ‘নতুন কাল্ট’ হিচাপে দেখা যায়। কিন্তু তেওঁ লক্ষ্য কৰে যে ইয়াৰ পৰম্পৰাগত বৌদ্ধ প্ৰথাৰ সৈতে নূন্যতম সম্পৰ্ক আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:এছিয়া
শ্ৰেণী:থাইলেণ্ড
নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞান

নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞান (ইংৰাজী: Nuclear physics) পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ এটা শাখা য'ত পাৰমাণৱিক নিউক্লিয়াছ আৰু সিহঁতৰ উপাদান তথা আন্তঃক্ৰিয়া সম্বন্ধে অধ্যয়ন কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি নিউক্লীয় পদাৰ্থৰ অন্য ৰূপসমূহো ইয়াত অধ্যয়ন কৰা হয়। নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞান পাৰমাণৱিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ সৈতে খেলিমেলি কৰাটো উচিত নহয় কিয়নো পাৰমাণৱিক পদাৰ্থবিজ্ঞানত পৰমাণু আৰু তাৰ ইলেকট্ৰন সম্বন্ধে বিষদভাৱে অধ্যয়ন কৰা হয়।

নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰসমূহ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, নিউক্লীয় শক্তি, নিউক্লীয় মাৰণাস্ত্ৰ, নিউক্লীয় চিকিৎসা তথা এম আৰ আই (MRI), ঔদ্যোগিক তথা কৃষি সম্বন্ধীয় আইছ'ট'প, পদাৰ্থ অভিযান্ত্ৰিকীত আয়ন সংৰোপণ আৰু ভূবিজ্ঞান তথা পুৰাতত্ত্বত ৰেডিঅ'কাৰ্বন ডেটিং। এই প্ৰয়োগসমূহ নিউক্লীয় অভিযান্ত্ৰিকী ক্ষেত্ৰত অধ্যয়ন কৰা হয়।

কণা পদাৰ্থবিজ্ঞান নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ পৰাই বিকশিত হৈছে আৰু এই দুয়ো ক্ষেত্ৰকে সাধাৰণতে ঘনিষ্ঠ সম্বন্ধত শিকোৱা হয়। নিউক্লীয় জ্যোতি পদাৰ্থবিজ্ঞান (জ্যোতি পদাৰ্থবিজ্ঞানত নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ প্ৰয়োগ) নক্ষত্ৰসমূহৰ অভ্যন্তৰীণ কাৰ্যপ্ৰণালী আৰু ৰাসায়নিক মৌলৰ উৎপত্তি ব্যাখ্যা কৰাত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।

ইতিহাস

১৮৯৬ চনত হেনৰি বেকেৰেল নামৰ ফৰাচী পদাৰ্থবিদ এগৰাকীয়ে তেজস্ক্ৰিয়তা নামৰ এটা পৰিঘটনা আৱিষ্কাৰ কৰে। তেতিয়াই পাৰমাণৱিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ পৰা পৃথক অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপে নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ ইতিহাস আৰম্ভ হয়। সেই সময়ছোৱাত বেকেৰেলে ইউৰিনিয়াম লৱণত সৃষ্টি হোৱা অনুপ্ৰভা আৰু প্ৰতিপ্ৰভাৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি আছিল। জে. জে. থমছনে ইলেকট্ৰন আৱিষ্কাৰ কৰাৰ এবছৰ পাছত এই আৱিষ্কাৰে ইংগিত দিয়ে যে পৰমাণুৰ এক অভ্যন্তৰীণ গঠন আছে। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে জে. জে. থমছনৰ পৰমাণু আৰ্হি, অৰ্থাৎ "প্লাম পুডিং" আৰ্হি গৃহীত হয়। প্লাম পুডিং আৰ্হি মতে পৰমাণু এটা ধনাত্মকভাৱে আহিত গোলক যাৰ মাজত ধনাত্মক আধানবোৰৰ লগতে ঋণাত্মকভাৱে আহিত ইলেকট্ৰনসমূহো সুষমভাৱে সিঁচৰতি হৈ থাকে।

ইয়াৰ পাছৰ বৰ্ষৰ পৰা তেজস্ক্ৰিয়তাৰ ওপৰত ব্যাপকভাৱে অনুসন্ধান চলোৱা হৈছিল। বিশেষকৈ মেৰী কুৰী, পীয়েৰ কুৰী, আৰ্নেষ্ট ৰাডাৰফ'ৰ্ড আৰু আন বিজ্ঞানীসকলে এইক্ষেত্ৰত যথেষ্ট অৰিহণা আগবঢ়াইছিল। শতাব্দীৰ শেষলৈ পদাৰ্থবিদসকলে পৰমাণুৰ পৰা ওলোৱা তিনি ধৰণৰ বিকিৰণ আৱিষ্কাৰ কৰে। এই বিকিৰণ তিনিবিধক আলফা, বিটা আৰু গামা বিকিৰণ হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছে। ১৯১১ চনত অট্ট' হান আৰু ১৯১২ চনত জেমছ চাডৱিকৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাত আৱিষ্কাৰ হয় যে বিটা অৱক্ষয় বৰ্ণালী বিচ্ছিন্ন নহয়, বৰং ই অবিচ্ছিন্নহে।

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

General Chemistry by Linus Pauling (Dover 1970)
Introductory Nuclear Physics by Kenneth S. Krane (3rd edition, 1987) [Undergraduate textbook]
Theoretical Nuclear And Subnuclear Physics by John D. Walecka (2nd edition, 2004) [Graduate textbook]
Nuclear Physics in a Nutshell by Carlos A. Bertulani (Princeton Press 2007)

শ্ৰেণী:নিউক্লীয় পদাৰ্থবিজ্ঞান
১৫১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (ভাৰত)

১৫১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (, চমুকৈ NH 151) হৈছে ভাৰতৰ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ। এই ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটো অসমৰ কৰিমগঞ্জত আৰম্ভ হৈ ভাৰত-বাংলাদেশত গৈ শেষ হৈছে। এই ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য হৈছে ।

লগতে চাওক

List of National Highways in India

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

NH network map of India

শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ
ডেণ্ড্ৰ'বিয়াম ফুগাক্স

ডেণ্ড্ৰ'বিয়াম ফুগাক্স বা ফেডিং ডেণ্ড্ৰ'বিয়াম হৈছে এবিধ পৰাশ্ৰয়ী অৰ্কিডৰ প্ৰজাতি। এই অৰ্কিডবিধ হিমালয় আৰু ইণ্ডো-চীন অঞ্চলত পোৱা যায়। ই অসম, ভূটান, ছিকিম, ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড, লাওছ আৰু ভিয়েটনামৰ থলুৱা প্ৰজাতি। গছৰ ডালত এই অৰ্কিডবিধে প্ৰাকৃতিকভাৱে আশ্ৰয় লয়।

বিৱৰণ

এই অৰ্কিডবিধ শীত, বসন্ত আৰু গ্ৰীষ্মকালত ফুলে। পাতৰ গুৰিৰ ওচৰৰ পৰা ওলোৱা চুটি, একক পুষ্পদণ্ডত ইয়াৰ ফুল ফুলে। ফুলৰ ৰং বগা।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অৰ্কিড
শ্ৰেণী:অসমত পোৱা অৰ্কিডসমূহ
শ্ৰেণী:সপুষ্পক উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
দেৱী সাৰতিকা

দেৱী সাৰতিকা (ইংৰাজী: Dewi Sartika; ৪ ডিচেম্বৰ ১৮৮৪ — ১১ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪৭) আছিল ইণ্ডোনেছিয়াৰ মহিলা শিক্ষাৰ এগৰাকী অধিবক্তা আৰু অগ্ৰণী। তেওঁ ডাচ ইষ্ট ইণ্ডিজত মহিলাৰ বাবে প্ৰথমখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল। ১৯৬৬ চনত তেওঁক ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বীৰ হিচাপে সন্মানিত কৰা হয়।

জীৱনী

দেৱী সাৰতিকা ১৮৮৪ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত চিচালেংকাত চুণ্ডানীজ অভিজাত পিতৃ-মাতৃ আৰ. ৰংগা চোমানাংগাৰা আৰু আৰ. এ. ৰাজাপৰমাছৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। সৰু কালত স্কুলৰ ছুটীৰ পিছত বন্ধু-বান্ধৱীৰ লগত খেলাৰ সময়ত তেওঁ প্ৰায়েই শিক্ষয়িত্ৰী হোৱাৰ ভাও জুৰিছিল। পিতৃৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁ খুৰাকৰ লগত থাকিবলৈ লয়। খুৰাকৰ তত্ত্বাৱধানত থাকোঁতে তেওঁ চুণ্ডানীজ সংস্কৃতিৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল, আনহাতে পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ জ্ঞান এজন আৱাসিক সহায়কৰ পত্নীৰপৰা তেওঁলৈ বৈ আহিছিল। ১৮৯৯ চনত তেওঁ বাণ্ডুঙলৈ গুচি যায়। ১৯১২ চনলৈকে পশ্চিম জাভাৰ চহৰ বা ৰিজেন্সীসমূহত নখন 'চাকোলা কাউটামান ইস্ত্ৰী' আছিল আৰু ১৯২০ চনৰ ভিতৰত সকলোবোৰ চহৰ আৰু ৰিজেন্সীতে এখনকৈ বিদ্যালয় গঢ়ি উঠিছিল। শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা সেৱাৰ প্ৰতি সন্মান জনাই 'চাকোলা কাউটামান ইস্ত্ৰী'ৰ ৩৫সংখ্যক বৰ্ষপূৰ্তিত তেওঁক 'অৰ্ডাৰ অৱ অৰেঞ্জ-নাচাউ' বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। ১৯৬৬ চনৰ ১ ডিচেম্বৰত তেওঁ 'ৰাষ্ট্ৰীয় আন্দোলনৰ বীৰাংগনা' উপাধি লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়ান নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
গাং শালিকা

গাং শালিকা ( , বৈজ্ঞানিক নাম- Acridotheres ginginianus) দক্ষিণ এছিয়াত দেখা পোৱা শালিকাৰ এটা প্ৰজাতি। ই দেখাত ঘৰশালিকা ৰ দৰে প্ৰায় একেই যদিও আকাৰত সৰু। তাৰোপৰি ইয়াৰ চকুৰ তলতে হালধীয়াৰ সলনি ৰঙচুৱা বৰণ দেখা যায়। উত্তৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় ভাৰতত ইয়াৰ জাক দেখা পোৱা যায়। ইয়াৰ বিতৰণ ক্ৰমান্বয়ে দক্ষিণ ভাৰতৰ দিশে বিয়পি যোৱাৰ তথ্য পোৱা গৈছে। নদীৰ পাৰত গাঁত খান্দি বৃহৎ গোটত বাহ সজাৰ বাবে ইয়াৰ ইংৰাজী নাম "Bank Myna" ৰখা হয়। .

বিৱৰণ

গাং শালিকাৰ মূৰটো ক'লা বৰণৰ আৰু দেহৰ ৰং ডাঠ মটিয়া হয়। দেহৰ তলৰ অংশ পাতল মুগা বৰণৰ যদিও পেটৰ ফালে কিছু গুলপীয়া বৰণৰ হোৱা দেখা যায়। ইয়াৰ ডেউকা ক'লা বৰণৰ হয়। চকুৰ তলত থকা নোমবিহীন ছালৰ ৰং ইটাবৰণৰ , ঠেং হালধীয়া আৰু চকুৰ মণি ডাঠ ৰঙা হয়। গাং শালিকাৰ মতা-মাইকী উভয়ে দেখাত একে হয়। পোৱালী গাং শালিকাৰ মূৰ আৰু ডিঙি মুগা ৰঙৰ হোৱা দেখা যায়।

গাং শালিকা ক্ৰমবিৱৰ্ত্তনৰ নিয়ম অনুসৰি ঘৰশালিকা ৰ খুবেই ওচৰ সম্পৰ্কীয়।

বিতৰণ

গাং শালিকাৰ বিস্তৃতি ভাৰত উপমহাদেশতে সীমিত।প্ৰধানকৈ থলুৱা চৰাইৰ প্ৰজাতি যদিও গাং শালিকাই খাদ্য আৰু বতৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিছু প্ৰব্ৰজনো কৰে। গাং শালিকাৰ প্ৰজননকাৰী কলনি অসমতো আৱিষ্কাৰ হৈছে।

গাং শালিকাক কুৱেইটত নতুনকৈ সংস্থাপিত (Introduce) কৰা হৈছে আৰু ইতিমধ্যেই তাৰ বনাঞ্চল সমূহত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈ উঠিছে।তেনেদৰে মালদ্বীপ, টাইৱান আৰু জাপানতো গাং শালিকাৰ জাক পোৱা গৈছে।

বাসস্থান

গাং শালিকা সাধাৰণতে মুকলি জলাশয় বা অন্য পানীৰ উৎসৰ ওচৰে পাজৰে দেখা যায়। ই খেতিপথাৰৰ মুকলি অঞ্চলতো প্ৰায়ে চৰি ফুৰা দেখা যায়। তাৰোপৰি গাং শালিকাৰ জাক নগৰীয়া অঞ্চলৰ বজাৰ সমাৰ বা ৰেল ষ্টেচনতো প্ৰায়ে দেখা পোৱা যায়।

আচৰণ

গাং শালিকাই ডাঙৰ গোটত বাস কৰে। ইহঁতে একেলগে গছৰ ডালত জিৰণি লয় আৰু কলনি গঠন কৰি বাহ সাজে। ইহঁতে ঘৰচীয়া জন্তুৰ গাত বহে আৰু জনবসতি পূৰ্ণ অঞ্চলত বজাৰৰ অৱশিষ্ট খাদ্য বা জাৱৰৰ দ'মত খাদ্যৰ সন্ধান কৰাত পাকৈত।

গাং শালিকাই সাধাৰণতে গুটি, পোক-পৰুৱা আৰু ফল-মূল খাই জীয়াই থাকে। ঘৰ শালিকাৰ দৰেই ইহঁতেও কেতিয়াবা চৰি থকা জন্তুৰ গাৰ বিভিন্ন পোক আদি খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। বিভিন্ন ফল-মূল যেনে আঙুৰ, Sorghum আদিৰ পকা ফল খায়। ইহঁতে খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা পোক-পৰুৱাৰ ভিতৰত শস্যত হোৱা বিভিন্ন কীট যেনে Achaea janataও উল্লেখযোগ্য।

গাং শালিকাই সাধাৰণতে এপ্ৰিলৰ পৰা জুলাই বা আগষ্ট মাহৰ ভিতৰত বাহ সাজে। ই মে-জুন মাহত কণী পাৰি পোৱালী জগায়। ই প্ৰায়ে নৈৰ পাৰত মাটিত গাত খান্দি বা মথাউৰিৰ বেৰত বাহ সাজে। কেতিয়াবা ইটাৰ দেৱালত থকা ফুটাতো গাং শালিকাই বাহ সজা দেখা যায়। ই মাটি বা ফুটাত ৪-৭ ফুট দকৈ খান্দি বাহটো সাজে। বাহত বিভিন্ন ঘাঁহ-বন, পাখি আৰু কেতিয়া সাপৰ মোট ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।সাধাৰণতে এবাৰত প্ৰায় শেঁতা নীলা বৰণৰ চাৰিৰ পৰা পাঁচটা পোৱালী জন্মে।

তথ্য সংগ্ৰহ

অন্যান্য উৎস

শ্ৰেণী:শালিকা
শ্ৰেণী:অসমৰ চৰাই
দন্তবক্ৰ

দন্তবক্ৰ (সংস্কৃত: दन्तवक्र) হিন্দু ধৰ্মত কৰুষৰ ৰজা। দন্তবক্ৰ বিষ্ণুৰ দুৱাৰ ৰক্ষক বিজয়ৰ তৃতীয় আৰু শেষ জন্ম, আনহাতে তেওঁৰ ভাতৃ জয় হৈছিল শিশুপাল।

কিম্বদন্তি

পুৰাণ

পদ্ম পুৰাণ (VI.274.16-7) অনুসৰি তেওঁ চৈদ্য বংশৰ।

বিষ্ণু পুৰাণ (IV.XIV.40), আৰু ভাগৱত পুৰাণৰ কিছু সংস্কৰণ (X.78.5-6) অনুসৰি তেওঁ বৃদ্ধশৰ্মান আৰু শ্ৰুতদেৱ (বা শ্ৰুতদেৱ)ৰ পুত্ৰ, যি কুন্তী আৰু বাসুদেৱৰ ভগ্নী। জন্মৰ পিছত তেওঁৰ দাঁত বেঁকা হৈ পৰাত তেওঁৰ নাম "দন্তৱক্ৰ" ৰখা হৈছে। বিদুৰথ তেওঁৰ ভাতৃ। তেওঁ জৰাসন্ধ, কংস, শিশুপাল আৰু পৌণ্ড্ৰকৰ মিত্ৰ আৰু বসুদেৱ কৃষ্ণৰ শত্ৰু।

হৰিবংশ পুৰাণত দন্তবক্ৰক অধিক সহানুভূতিশীলতাৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। কৃষ্ণই ৰাজকুমাৰী ৰুক্মিণীৰ স্বয়ম্বৰৰ সময়ত পলায়ন কৰাৰ উদ্দেশ্য জানিব পাৰি কুণ্ডিনা চহৰত নিজৰ মিত্ৰসকলৰ সৈতে আলোচনা কৰে আৰু তেওঁ নিজেই ঈশ্বৰ বুলি উপলব্ধি কৰি দেৱতাৰ সৈতে বন্ধুত্বৰ চুক্তিবদ্ধ হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে।

মহাভাৰত

মহাভাৰত ২:৩০ পদত তেওঁক অধিৰাজৰ ৰজা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। পাণ্ডৱ সেনাপতি সহদেৱে তেওঁক পৰাস্ত কৰি তেওঁক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি দিবলৈ বাধ্য কৰাই তেওঁক পুনৰ সিংহাসনত অধিষ্ঠিত কৰা হয়। শিশুপাল আৰু তেওঁৰ বন্ধু শাল্ৱৰ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ তেওঁ ৰাজসুয় যজ্ঞৰ পিছত (য’ত দন্তবক্ৰ উপস্থিত নাছিল, জৰাসন্ধৰ বধৰ প্ৰতিবাদত) দ্বাৰকালৈ যোৱা কৃষ্ণক আক্ৰমণ কৰে।
নিজৰ উদ্দেশ্য ঘোষণা কৰাৰ পিছত গদাৰে শাল্বৰ মূৰত আঘাত কৰে। অবিচলিত হৈ কৃষ্ণই কৌমোদকীৰে তেওঁৰ বুকুত আঘাত কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ মুখেৰে তেজবমি কৰে আৰু গদাযুদ্ধত বিনষ্ট হয়। তেওঁৰ ভাতৃ বিদুৰথৰো একে যুদ্ধতে মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন যুগৰ ৰজা
বন্দৰ, কামিজ, বেলুন (গ্ৰন্থ)

বন্দৰ, কামিজ, বেলুন চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ দ্বাৰা ৰচিত এখনি সৰু উপন্যাস৷ ১৯৯১ চনত প্ৰকাশিত উপন্যাসখনৰ প্ৰকাশক আছিল উমা বৰঠাকুৰ৷ তিনিখন সৰু উপন্যাস একেলগে-তিনিওখনৰে নামকেইটা ওচৰ চপাই কিতাপখনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে বন্দৰ, কামিজ, বেলুন৷ এটা প্ৰাচীন কাহিনী, বাইবেল আৰু কোৰানৰ এটা আখ্যান, আন দুটা আজিৰ যুগৰ আখ্যানক লৈ উপন্যাসখন লিখি উলিওৱা হৈছে৷

উদ্ধৃতি

এটা ডেকা ল'ৰাৰ, এটা বেহেলা বজোৱা ল'ৰাৰ চকু ইমান তীব্ৰভাৱে কৰুণ হয় কিয়? কি ক'বলৈ বিচাৰে সেই অজলা চকুহালে? মোক একো নালাগে, মই একো নিবিচাৰোঁ। মই তোমাক চাই থাকিবলৈ বিচাৰোঁ। তোমালৈ চাই চাই মই নিজক পাহৰি থাকিবলৈ বিচাৰোঁ। তুমি মোৰ বেহেলাৰ তাঁৰত বজা এটা সুৰৰ মূৰ্চ্ছনা। তুমি মোৰ সুৰে ৰচনা কৰা এটা ধুনীয়া সপোন- যি সপোনৰ কোনো অৰ্থ নাই, কোনো বাস্তৱ নাই।
সঁচা জীৱনত ধুনীয়া হ'লেও, ধুনীয়া হোৱাৰ কোনো সাৰ্থকতা নাই। ছবিৰ কাৰণে মই যি আগবঢ়াও, সি মোৰ দৈহিক সৌন্দৰ্য নহয়, সেইটো গৌণ, মই আগবঢ়াও মোৰ অকৃত্ৰিম অভিনয়, মোৰ শিল্পী হিচাপে থকা দক্ষতা আৰু পাৰদৰ্শিতা।
তুমি তুমি কিজানি নেজানা, বিয়া কৰোৱাৰ আগলৈকে ল'ৰাবোৰে কিছুদূৰ নিজে নিজে চলিব পাৰে, বিয়াৰ পিছতহে বুজা যায় মতা মানুহবোৰ কিমান অসহায়, নিজ ভাৰ্য্যাৰ ওপৰত কিমান নিৰ্ভৰশীল। সচাকৈয়েনে বাৰু? বিয়াৰ পিছত তুমি নিজেই বুজিব পাৰিবা। বিয়াৰ পিছত ভদ্ৰ- লোকে পৰিবাৰ গৰাকীৰ নিজৰ কাপোৰকানি, টকাপইচা, জোতা- মোজাৰে নহয়, নিজ সুখ-দুঃখ, নিজৰ ৰুচি-বিৰুচি সকলোৰে কাষ্টডিয়ান কৰি, নিজৰ মুৰ কামোৰনিটোও পত্নীক সমৰ্পন কৰি, এটা সৰু ল'ৰাৰ নিচিনাকৈ থাকি যাবলৈ বিচাৰে।
মই গোটেই পৃথিৱীখনকে ভাল পাব নেজানো। মোৰ দুয়ো হাত-মেলি যাকে বুকুৰ মাজলৈ চপাই ল'ব পাৰোঁ, তাকে মোৰ নিজৰ বুলি ভাল পাম
লাৱন্যই হাত দি পৰাশৰ ফুকনৰ মুখখন জপাই ধৰিলে। আৰু সৰু সৰুকৈ ক'লে, "সাগৰখনৰ ৰংটো কেনেকুৱা হৈছে চাওকচোন। হৃদয়ৰ ৰং, মানুহৰ মৰমৰ ৰঙো বাৰু ৰাতিৰ সাগৰৰ ৰঙৰ নিচিনাই নেকি? দুয়ো ক্ৰমে গভীৰ ৰহস্যৰ ধূসৰতাৰ বুকুত সোমাই পৰা সাগৰখনৰ ফালে নিৰবে চাই থাকিল। আকাশ আৰু সাগৰৰ সীমাৰেখাডাল নোহোৱা হৈ গৈছে। বিয়পি পৰিছে এটা কজলা ৰং। সেই ৰংটো যেন মানুহৰ কলিজাৰ ৰং৷
জীৱনৰ লক্ষ্যস্থলত সৌভাগ্যবানে পায় প্ৰশস্ত ৰাজপথ, কোনোবা দুৰ্ভগীয়াই পায় কণ্টকাকীৰ্ণ, ভয়াল অৰণ্যপথ। সংঘাত সঙ্কটময় পথকে ইউচুফে বাছি ল’লে- আনন্দ মনেৰে৷
দৰিদ্ৰই সপোন দেখে, ভিখাৰীয়ে সপোন দেখে, ৰজা-সম্ৰাটেও কেতিয়াবা সপোন দেখে। সপোন ৰাজ্যখনৰ দুৱাৰ সকলোৰে কাৰণে সদায় মুকলি৷
আকাশৰ বুকত এজাক নতুন পোহৰৰ জিকমিকনি জিলিকি উঠিল। তাৰ পোহৰত ইউচুফৰ অপৰূপ ধুনীয়া চকু-মুখ উজ্জ্বল হৈ উঠিল। আৰু দীপ্ত হৈ উঠিল বৃদ্ধ হজৰত ইয়াকুবৰ মুখ, য'ত এটা জীৱন-স্বপ্ন পূৰ্ণ হোৱাৰ তৃপ্তি বিৰিঙি উঠিছিল।
দেৱেনে ক'লে, “আমাৰ অসমীয়া মানুহ নাম ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত পৃথিৱীৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ এডভান্সড। ধৰি লোৱা, এখন ঠাইৰ নাম এটা দিব লাগে। ইফালে সিফালে চালে দেখিলে এজোপা বুঢ়া আমগছ থিয়হৈ আছে। চিন্তা কৰিবৰ কি আছে, গাঁওখনৰ নাম হওক- আমগুৰি। কঠাল গছ আছে যদি কঠালগুৰি, আঁহত গছ আছে যদি আঁহতগুৰি, বাঁহনি আছে যদি বাঁহগুৰি, চাম গছ আছে যদি চামগুৰি, টেপৰ গছ যদি টেপৰ-তলি, কেন্দু আছে যদি কেন্দুগুৰি, তেনেকৈ শিলিখাগুৰি, জৰাগুৰি, নেমুগুৰি, ভলুকাগুৰি গছজোপা আছে আৰু নাম বিচাৰি অন্য ক'ৰবালৈ যাবৰ কি দৰকাৰ? নহ’লে গুৰি, তল, আগ এইবোৰ নিবিচাৰি কৈ দিয়া-শালনী, নাহৰনি, কৰৈয়নী, বিৰিঙানি, পিতনি,...”

লগতে চাওক

চৈয়দ আব্দুল মালিক

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
ছাৰা মনছুৰ

ছাৰা মনছুৰ (; জন্মঃ ৩০ জানুৱাৰী ১৯৮৮) এগৰাকী পাকিস্তানী টেনিছ খেলুৱৈ। ফেড কাপত পাকিস্তানৰ হৈ খেলি ৬ – ২৩ স্কৰত মনছুৰে জয়-পৰাজয়ৰ অভিলেখ গঢ়িছিল।

১৯৮৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰিত পাকিস্তানৰ ৰাউলপিণ্ডিত মনছুৰৰ জন্ম। তেওঁ ১৩ বছৰ বয়সৰ পৰাই টেনিছ খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

২০১১ চনত মনছুৰে ছাৰা মাহবুব খান, উষ্ণা চুহেইল আৰু চাবা আজিজৰ সৈতে দশকজোৰা অনুপস্থিতিৰ পিছত পাকিস্তানৰ হৈ ফেড কাপ প্ৰতিযোগিতাত পুনৰ প্ৰৱেশ কৰি ইতিহাস ৰচনা কৰে।

২০১৬ চনত ভাৰতৰ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত দক্ষিণ এছিয়ান গেমছত টেনিছৰ একক শাখাত মনছুৰে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ খেলুৱৈ
মৌখিক ইতিহাস

মৌখিক ইতিহাস হ'ল ব্যক্তি, পৰিয়াল, গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা, বা দৈনন্দিন জীৱনৰ বিষয়ে ঐতিহাসিক তথ্যৰ সংগ্ৰহ আৰু অধ্যয়ন, য'ত অডিঅ' ট্ৰেপ, ভিডিঅ' ট্ৰেপি, বা পৰিকল্পিত সাক্ষাৎকাৰৰ প্ৰতিলিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই সাক্ষাৎকাৰবোৰ অতীতৰ ঘটনাসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰা বা পৰ্যবেক্ষণ কৰা লোকসকলৰ সৈতে কৰা হয় আৰু তেওঁলোকৰ স্মৃতি আৰু উপলব্ধিসমূহ ভৱিষ্যতৰ প্ৰজন্মৰ বাবে এক শ্ৰৱণ ৰেকৰ্ড হিচাপে সংৰক্ষণ কৰা হ'ব। মৌখিক ইতিহাসে বিভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ পৰা তথ্য আহৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু ইয়াৰ অধিকাংশই লিখিত উৎসত পোৱা নাযায়। মৌখিক ইতিহাস এই ধৰণে সংগ্ৰহ কৰা তথ্য আৰু এনে তথ্যৰ ওপৰত আধাৰিত লিখিত কাম (প্ৰকাশিত বা অপ্ৰকাশিত ) বুলিও উল্লেখ কৰে, যি প্ৰায়ে আৰ্কাইভ (লেখ্যাগাৰ)আৰু বৃহৎ পুথিভঁৰাল সমূহত সংৰক্ষণ কৰা হয়। Oral History (OH) ৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শন কৰা জ্ঞান অনন্য, কিয়নো ই প্ৰাথমিক ৰূপত সাক্ষাৎকাৰকাৰৰ অস্পষ্ট দৃষ্টিভংগী, চিন্তা, মতামত আৰু বুজা বুজিৰ ভাগ বতৰা কৰে।

এই শব্দটো কেতিয়াবা সাধাৰণ অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, য'ত সাক্ষীসকলে আন কোনো ব্যক্তিক কৈছিল অতীতৰ ঘটনাৰ বিষয়ে যিকোনো তথ্যৰ কথা উল্লেখ কৰে, কিন্তু পেছাদাৰী বুৰঞ্জীবিদসকলে ইয়াক সাধাৰণতে মৌখিক পৰম্পৰা বুলি গণ্য কৰে। অৱশ্যে, কলম্বিয়া এনচাইক্ল'পিডিয়াৰ ব্যাখ্যা অনুসৰিঃ

প্ৰাচীন সমাজসমূহে লিখিত ইতিহাসৰ অভাৱত অতীতৰ ৰেকৰ্ড সংৰক্ষণৰ বাবে দীৰ্ঘদিন ধৰি মৌখিক পৰম্পৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আহিছে। পশ্চিমীয়া সমাজত, প্ৰাৰম্ভিক গ্ৰীক বুৰঞ্জীবিদ হেৰোদোদোদ আৰু থুচিদিদেছৰ পৰা মুখৰ পৰা সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিয়ে সাক্ষাৎকাৰ সকলৰ মৌখিক প্ৰতিবেদন বিস্তৃতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৯৪০ৰ দশকত এলান নেভিনছ আৰু তেওঁৰ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগীসকলে মৌখিক ইতিহাসৰ আধুনিক ধাৰণাটো বিকশিত কৰিছিল।
সাধাৰণ অৰ্থত এনেদৰে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি যে মৌখিক ইতিহাস বুলি ক'লে অতীতৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা বা পৰিঘটনাৰ দৃশ্য-শ্ৰাব্য নাইবা কেৱল শ্ৰব্যযন্ত্ৰৰ সহায়ত সংগৃহীত একৰূপ আৰু ইয়াৰ অধ্যয়ণ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইতিহাস
শ্ৰেণী:সমাজ বিজ্ঞান
নিবাটকৱচ

নিবাটকৱচ হৈছে হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত অসুৰ জাতিৰ অন্তৰ্গত কাশ্যপ আৰু দিতিৰ সন্তান দৈত্যৰ এটা পন্থা। ৰাৱণ আৰু অৰ্জুনৰ বিৰুদ্ধে কৰা যুদ্ধৰ বাবে তেওঁলোক বেছিকৈ পৰিচিত, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ বিনাশ ঘটিছিল।[1]

দৈত্য বংশত ত্ৰিশ নিযুত নিবাটকৱচৰ জন্ম হৈছিল। কালকেয়ৰ লগত মিত্ৰ হৈ যুদ্ধত দেৱতাসকলৰ ওপৰত জয়লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকে যাদু আৰু যুদ্ধত পাকৈত আছিল, শত্ৰুক পৰাস্ত কৰিবলৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

সাহিত্যত

ৰামায়ণ

নিবাটকৱচসকলে জগতক আতংকিত কৰি সাগৰৰ গভীৰ তলত বাস কৰিছিল আৰু ব্ৰহ্মৰ পৰা বৰ লাভ কৰি মণিমাটি নগৰত বাস কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। ৰামায়ণত ৰাৱণে পুত্ৰ মেঘনাদ, অতিকায় আৰু সৈন্যবাহিনীৰে এই দৈত্যক আক্ৰমণ কৰিছিল যদিও তেওঁ অসুৰসকলক পৰাস্ত কৰিছিল, ব্ৰহ্মাৰ বৰৰ বাবে তেওঁ তেওঁলোকক বধ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল। ব্ৰহ্মই হস্তক্ষেপ কৰাৰ পিছত অৱশেষত দুয়োপক্ষই মিত্ৰতা কৰে

মহাভাৰত

মহাভাৰতত ইন্দ্ৰই নিজৰ দক্ষিণা হিচাপে পুত্ৰ অৰ্জুনৰ পৰা নিবাটকৱচ ধ্বংস বিচাৰিছিল। এই পন্থাটোক নিজৰ শত্ৰু বুলি বৰ্ণনা কৰি তেওঁ কয় যে, নিবাটকৱচসকল সাগৰৰ তলৰ এটা দুৰ্গত বাস কৰে, তেওঁলোকৰ সংখ্যা ত্ৰিশ নিযুত আৰু আকৃতি, আকাৰ আৰু শক্তি একে। এই কাম সাধন কৰিবলৈ ইন্দ্ৰই অৰ্জুনক শত্ৰুৰ স্থানলৈ খেদি পঠিয়াবলৈ নিজৰ ৰথী মাতলিক পঠিয়াই দিলে।
দেৱসকলে অৰ্জুনক দেৱদত্ত নামৰ শংখ এটা আগবঢ়াইছিল আৰু মাতলিয়ে অৰ্জুনক তেওঁ পিন্ধাৰ দৰে একে অলংকাৰ আগবঢ়াইছিল।
দৈত্যৰ নগৰ পাওঁতে, নিবাটকৱচসকলে ইন্দ্ৰই নিজেই তেওঁলোকক বধ কৰিবলৈ আবিৰ্ভাৱ হ’ল বুলি ভয় কৰি নিজৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলে।৷ অৰ্জুনে শংখ বজাই নিবাটকৱচসকলে তেওঁৰ ওপৰত ত্ৰিশূল, বল্লম আৰু কাঁড় নিক্ষেপ কৰি তেওঁক আক্ৰমণ কৰে।
অৰ্জুনে নিজৰ গাণ্ডীৱৰ পৰা কাঁড় এৰি হাজাৰ হাজাৰ দৈত্যক বধ কৰিলে। নিবাটকৱচসকলে নিজকে অদৃশ্য কৰিলে, আৰু অৰ্জুনৰ ওপৰত আঁৰৰ পৰা আক্ৰমণ কৰিলে। তেওঁলোকৰ আসুৰিক শক্তি আৰু বৰদানৰ পৰা পোৱা তীব্ৰ শক্তিৰ বাবে তেওঁলোকৰ আক্ৰমণৰ প্ৰতিহত কৰিব নোৱাৰা বুলি বুজি পাই ৰাজকুমাৰজন হতাশ হৈ পৰিল। মাতলিয়ে তেওঁক লগত লৈ অহা বজ্ৰপাত ক্ষেপণাস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, যিয়ে দৈত্যক ধ্বংস কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰিছিল। অৰ্জুনে মণিমাটি প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে দৈত্য মহিলাসকলে নিজৰ ঘৰত আশ্ৰয় বিচাৰিছিল, এইখন দেৱ নগৰতকৈ ভাল দেখা যায় বুলি ভাবি। ৰথীজনে বুজাই দিলে যে এই নগৰখন পূৰ্বতে দেৱতাৰ আছিল, কিন্তু ব্ৰহ্মই দিয়া বৰদানৰ পিছত দৈত্যই দখল কৰিছিল। ব্ৰহ্মাই ইন্দ্ৰক আশ্বাস দিলে যে ইন্দ্ৰই নিজেই আন এটা ৰূপত দৈত্যসকলক পৰাস্ত কৰিব। তেওঁ অৰ্জুনক উৎসাহিত কৰিছিল যে তেওঁ হিৰণ্যপুৰকো ধ্বংস কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যিখন দানৱসকলৰ চুবুৰীয়া চহৰ আছিল; যিয়ে তেওঁৰ পিতৃৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, যিটো অৰ্জুনে কৰিছিল।

জাভানী ৰামায়ণ

জাভানীজ কাকৱিন ৰামায়ণৰ অৰ্জুনৱিৱাহা (অৰ্জুনৰ বিবাহ) নামৰ এটা খণ্ড আছে, যিটো অৰ্জুনৰ নিবাটকৱচ নিধনৰ কৃতিত্বক কেন্দ্ৰ কৰি সংঘটিত হোৱা পৰিঘটনাসমূহৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হৈছে। এই কবিতাত দানৱ নগৰ মণিমন্তক নামেৰে জনাজাত। নায়ক অৰ্জুনৰ বাহিৰেও কবিতাটোৰ আন মূল চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে দেৱৰ ৰজা শক্ৰ আৰু অৰ্জুনক তেওঁৰ অভিযানত সহায় কৰা স্বৰ্গৰ অপেশ্বৰী সুপ্ৰভা।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
নগেন শইকীয়া

ড° নগেন শইকীয়া (জন্ম:১৯৩৯) একাধাৰে গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, শিক্ষাবিদ, সমালোচক, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক। 'মিত-ভাষ' নামৰ এক শ্ৰেণীৰ নতুন ৰচনাশৈলীৰে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যক নতুনত্ব প্ৰদান কৰে। তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৯৭ চনৰ বিলাসীপাৰা অধিৱেশন আৰু ১৯৯৮ চনৰ হাওৰাঘাট অধিৱেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল। তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰপৰা অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷

উক্তি

ভাষা থাকিলেহে জাতি থাকিব, মুখৰ মাতষাৰ হেৰালে পেটৰ ভাতে আমাক বচাব নোৱাৰে বা জাতি ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰে৷
কোনোবাই ক’ৰবাত এনে এটা কাম আৰম্ভ কৰিবই লাগিব৷ এনে কামে যদি এক শতাংশ উদ্দেশ্যহে পূৰণ কৰে, বাকী নিৰান্নব্বৈ শতাংশ পূৰণ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা ই বঢ়াই তুলিব; যদি ই কোনো উদ্দেশ্য পূৰণ নকৰে বিদগ্ধজনৰ বাবে আমাৰ এই অসাফল্য নিজেই এটি প্ৰত্যাহ্বান হ’ব৷
মই আচলতে নিজকে শিক্ষাবিদ বুলি নাভাবোঁ, শিক্ষক বুলিহে ভাবোঁ। শিক্ষাবিদসকলে শিক্ষা সম্পৰ্কে জানে আৰু মই শিক্ষা সম্পৰ্কে জনাতকৈ শিক্ষক হিচাপে নিজকে পৰিচয় দি ভাল পাওঁ।
আমাৰ পুৰণিকলীয়া শিক্ষা বুলি কথা নাই, ভাৰতবৰ্ষৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাত মূল্যবোধৰ শিক্ষাই এক আগস্থান পাই আহিছে। কিন্তু কিছুদিনৰ পৰা পৰীক্ষামূলকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা শিক্ষানীতিসমূহত মূল্যবোধৰ ওপৰত যেন কম গুৰুত্ব দিয়া হৈছে, সেয়া পৰিলক্ষিত হৈছে। ইয়াৰ ফলত আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালীসমূহৰ যিটো ব্যক্তিত্ব সেয়া যেন সঠিকভাৱে সমাজে বিচৰাধৰণে গঢ় লৈ উঠা নাই। আমাৰ যিবিলাক অসামাজিক ঘটনা ঘটিবলৈ ধৰিছে, এই ঘটনাবিলাকৰ মূলতে মই মূল্যবোধৰ শিক্ষাৰ নাটনিকে ঘাই কাৰণ বুলি মই ভাবোঁ৷
মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ পৰা শিকি আহিছোঁ অনন্ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্ৰষ্টা, কৰ্তা আৰু বিধাতাস্বৰূপ এক অবিনাশী শক্তিক শ্ৰদ্ধা কৰিবলৈ। মই জাতি-বৰ্ণ-ধৰ্ম-ভাষা-সম্প্ৰদায় নিৰ্বিশেষে সকলোকে সমান জ্ঞান কৰিবলৈ সৰুৰে পৰাই শিক্ষক পিতৃৰ পৰা শিকি আহিছোঁ। সাহিত্যৰথী বেজবৰুৱাৰ পৰা শিকি আহিছোঁ 'অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ' বুলি দেশক বন্দনা কৰিবলৈ আৰু নিজকে দূবৰি বনতকৈয়ো সৰু বুলি ভাবিবলৈ, অসম কেশৰীৰ পৰা শিকি আহিছোঁ অসমীয়া জাতীয়তাবাদ, ভাৰতীয় মহাজাতীয়তাবাদ আৰু বিশ্ব মানবতাবাদৰ আদৰ্শ, জ্যোতিপ্ৰসাদৰ পৰা শিকি আহিছোঁ ’সুন্দৰৰ আৰাধনা জীৱনৰ খেল’ বুলি ভাবিবলৈ আৰু জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীৰ পৰা শিকি আহিছোঁ "India is one in many and many in one" বুলি ভাবিবলৈ-এয়ে ভাৰতবৰ্ষ।

উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
কালিয়দমন নাট

কালিয়দমন নাটখন শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰ ষোড়শ-সপ্তদশ অধ্যায়ৰ ভেটিত ৰচনা কৰিছিল। শংকৰদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন জনপ্ৰিয় নাট। পুত্ৰস্নেহী যশোদা আৰু কাণাইপ্ৰেমী গোপীসকলৰ উপৰিও নাগ পত্নীসকল এই নাটৰ নাৰীৰ চৰিত্ৰ আছিল।

চৰিত্ৰ

কৃষ্ণ
যশোদা
কালিনাগ

নাটৰ বিশ্লেষণ

কালি হ্ৰদৰ বিষজল পান কৰি অচেতন হৈ পৰা ভক্ত গোপবালক সকলক কৃষ্ণই অমৃতৰ হাত ফুৰাই জীৱন প্ৰদান কৰিলে আৰু দম্ভ কালিনাগক দমন কৰাৰ বাবে কৃষ্ণই কালি হ্ৰদত অৱতৰন কৰি সাময়িক ভাৱে অচেতন হৈ পৰে।গকুলত নানা অপায়-অমঙ্গলে দেখা দিয়াত বৃন্দাবনত প্ৰানৰ পুত্ৰৰ কিবা অমঙ্গল ঘটিছে বুলি পিতৃ নন্দ আৰু মাতৃ যশোদা আৰু গোপী সকল ঢপলিয়াই আহি মৃত ভাৱে কৃষ্ণক কালি হ্ৰদত পৰি থকা দেখি ইনাই বিনাই কান্দিকুটি যশোদা শোকত মূৰ্ছিত হৈ পৰিল। পুত্ৰ শ্নেহত আতুৰ মাতৃ গৰাকীৰ চকুত শোকৰ বন্যা নাট্যকাৰে যশোদা চৰিত্ৰৰ মাজেদি পুত্ৰহাৰা মাতৃৰ স্বৰূপটো সুন্দৰকৈ ফুটাই তুলিছে।

কত তপসাইলোঃ তোক পুত্ৰ পাইলোঃ হাততে হৰাইলোঃ কোনে মোক মাতিবেক আই বুলিঃ কাক ধূলা মাৰি বুকে লৈবা তুলি।

এই বুলি শোকদগ্ধা যশোদাই জলত জাপ দিবলৈ লোৱা বৰ্ণনাই নাটখনি তীব্ৰ কৰুণ ৰসৰ সঞ্চাৰণ ঘটাইছে। কালিয়দমনত শঙ্কৰদেৱে ভক্তা নাৰীৰ ৰূপটৌও মনোৰমকৈ প্ৰকাশ কৰিছে। কালিনাগে কৃষ্ণৰ পদৰ ভৰ সহিব নোৱাৰি মৃতপ্ৰায় অৱস্থা লক্ষ্য কৰি কালিনাগৰ পত্নী সকলে কৃষ্ণক স্তুতি কৰি স্বামীৰ প্ৰাণ ভিক্ষা কৰিছে।ভক্ত পত্নীসকলৰ প্ৰাৰ্থনাত সন্তুষ্ট হৈ কৃষ্ণই কালিক ক্ষমা কৰি সপৰিয়ালে ৰমণ দ্বীপলৈ পঠাইছে। নাগনাৰী চৰিত্ৰৰ অৱতাৰণাই নাতকৰ বিষয়বস্তু আগবঢ়াই নিয়াত সহায় কৰাৰ বাহিৰে কালিয় দমন নাটত নাৰী চৰিত্ৰৰ যোগেদি বিৰোধ বা সংঘাত সৃষ্টি হোৱা দেখা নাযায়। আনহাতে কালিনাগক কৃষ্ণই বধ কৰি অহাৰ পিছত যশোদাৰ আৱেগবিহ্বল চিত্ৰ মহাপুৰুষ জনাই ফুটাই তুলি মূল নাৰী চৰিত্ৰবোৰক অধিক ৰমণীয় কৰি তুলিছে।

লগতে চাওক

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ
ৰাম বিজয় নাট
ৰুক্মিণী হৰণ নাট

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

কালিয়দমন নাটখনৰ বিষয়ে

শ্ৰেণী:শংকৰদেৱৰ নাট
এৰিগন (এজিষ্টাছ কন্যা)

এৰিগন (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Ἠριγόνη, ইংৰাজী: সৰহ) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি মাইচেনিয়াৰ শাসক এজিষ্টাছ আৰু ক্লাইটেমনেষ্ট্ৰাৰ কন্যা আছিল। কিছুমান বিৱৰণীত কোৱা হৈছে যে তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃ অৰেষ্টেছৰ তৰফৰ পৰা পেন্থিলাছ আৰু টিছামেনাছৰ মাতৃ হৈছিল।

কিংবদন্তি

এৰিগনক তেওঁৰ ভাতৃ আলেটেছৰ সৈতে অৰেষ্টেছে হত্যা কৰিলেহেঁতেন যদিহে আৰ্টিমিচে হস্তক্ষেপ নকৰিলেহেঁতেন, যিয়ে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰি আটিকাত পুৰোহিত হিচাপে নিযুক্ত কৰে। কিছুমান কাহিনীত সন্তান জন্ম হোৱাৰ পিছত তাই নিজকে ফাঁচী দিয়ে যদিও এই কাহিনীটো ইকাৰিয়াছৰ কন্যা এৰিগনৰ সৈতে বিভ্ৰান্তি হৈ উৎপত্তি হ’বও পাৰে। লগতে হাৰ্মাইনীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ অৰেষ্টেছক বিয়া কৰাই পেন্থিলাছক জন্ম দিয়া বুলিও কোৱা হয়। বা কোৱা হয় যে তাই অৰেষ্টেছৰ বিৰুদ্ধে পিতৃ-মাতৃক হত্যা কৰাৰ বাবে বিদ্ৰোহ কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project.
Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Online version at the Perseus Digital Library
Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি