ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
১৯ অক্টোবৰ

ঘটনাৱলী

১৩৮৬ - জাৰ্মানীৰ আটাইতকৈ পুৰণি উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান হাইডেলবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
১৩৮৬ - অট্টোমান বাহিনীয়ে বুলগেৰিয়াৰ ৰাজধানী ছফিয়া দখল কৰে।
১৭৮১ - আমেৰিকাত ব্ৰিটিছ সেনাৰ মুৰব্বী লৰ্ড কৰ্ণৱালিছে আমেৰিকান সেনাৰ মুৰব্বী জৰ্জ ৱাশ্বিংটনৰ হাতত আত্মসমৰ্পণ কৰে আৰু আমেৰিকাৰ স্বাধীনতা যুদ্ধৰ অন্ত পৰে।
১৮১২ - প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ বাবে নেপোলিয়নে মস্কো এৰি যাবলৈ বাধ্য হয়।
১৮৮৮ - ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে শান্তিনিকেতন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৯২৩ - কেমল পাছাৰ নেতৃত্বত তুৰস্ক গণৰাজ্যৰ আধুনিক ধৰ্মনিৰপেক্ষ ৰাষ্ট্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
১৯৪৪ - ফিলিপাইনছত জাপানী সৈন্যৰ সৈতে আমেৰিকান সৈন্যৰ সংঘৰ্ষ হয়।
১৯৫০ - ৰাষ্ট্ৰসংঘ বাহিনীয়ে উত্তৰ কোৰিয়াৰ ৰাজধানী পিয়ংইয়াং দখল কৰে।
১৯৫১ - ব্ৰিটেইনে ছুয়েজ খান অঞ্চল অধিগ্ৰহণ কৰে।
১৯৫৪ - অষ্ট্ৰেলিয়াৰ এদল অভিযাত্ৰীয়ে বিশ্বৰ ষষ্ঠ সৰ্বোচ্চ পৰ্বত চো অয়ু জয় কৰে।
১৯৬২ - ভাৰত-চীন সীমান্তত সংঘাত আৰম্ভ হয়।
১৯৬৫ - চীন-নেপাল চৰকাৰী ডাইৰেক্ট মেইল ​​ব্যৱস্থা আৰম্ভ হয়।
১৯৭২ - হণ্ডুৰাছে বাংলাদেশক এখন স্বাধীন দেশ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে।
১৯৭২ - বাংলাদেশ ইউনেস্কোৰ সদস্য হয়।
১৯৭৩ - স্পেইনত বানপানীৰ ফলত ২০০ জন লোকৰ মৃত্যু হয়।
১৯৭৬ - লেবাননত জায়নিষ্ট ইজৰাইলৰ মোছাদ চোৰাংচোৱা সংস্থাৰ ষড়যন্ত্ৰৰ কথা স্বীকাৰ কৰি পেলেষ্টাইন মুক্তি সংগঠনৰ জ্যেষ্ঠ বিষয়া আলী হাছান চালামাহ শ্বহীদ হয়।
১৯৭৭ - দক্ষিণ আফ্ৰিকাত ১৮টা বৰ্ণবাদ বিৰোধী সংগঠন নিষিদ্ধ কৰা হয়।
১৯৮৩ - বাওঁপন্থী সামৰিক অভ্যুত্থানত গ্ৰেনাডাৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোবিছ নিহত হয়।
১৯৮৬ - দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ সীমান্তত বিমান দুৰ্ঘটনাত ৩০ জন যাত্ৰীৰ সৈতে মোজাম্বিকৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ছামোৰ মিচেলৰ মৃত্যু হয়।
১৯৮৮ - ভাৰতত পৃথক পৃথক বিমান দুৰ্ঘটনাত ১৬৪ জন নিহত হয়।
১৯৯১ - বাংলাদেশত ৰাষ্ট্ৰপতি শাসনৰ অন্ত পৰে।
১৯৯৩ - পিপলছ পাৰ্টিৰ নেতা বেনজিৰ ভুট্টো দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে পাকিস্তানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
১৯৯৬ - বাংলাদেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে সোণাৰগাঁৱত শিলপাচাৰ্য জৈনুল লোক-শিল্প সংগ্ৰহালয় উদ্বোধন কৰে।
১৯৯৬ - চীনৰ প্ৰথমখন হট এয়াৰশ্বিপ “চীন নং ১”ই বেইজিঙত সফলতাৰে উৰা মাৰে।

জন্ম

১৯১০ - সুব্ৰহ্মণ্যন চন্দ্ৰশেখৰ, ভাৰতীয় মূলৰ আমেৰিকান জ্যোতিৰ্পদাৰ্থবিজ্ঞানী।
১৯২৯ - নিৰ্মলা দেশপাণ্ডে, ভাৰতীয় গান্ধী দৰ্শনৰ সমাজকৰ্মী।
১৯৪০ - বসন্ত দাস, অসমীয়া ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, চিত্ৰনাট্যকাৰ, কাহিনীকাৰ আৰু ৰহস্য সাহিত্যিক।
১৯৮২ - নিশিতা গোস্বামী, অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী।
১৯৮৬ - প্ৰসেনজিৎ চৌধুৰী, অসমীয়া যুক্তিবাদী লেখক, অধ্যাপক আৰু ইতিহাসৰ বস্তুনিষ্ঠ বিশ্লেষক।

মৃত্যু

১৯৩৭ - আৰ্নেষ্ট ৰাডাৰফ'ৰ্ড, নিউজিলেণ্ডত জন্ম গ্ৰহণ কৰা প্ৰসিদ্ধ ব্ৰিটিছ পদাৰ্থবিদ।
২০১৩ - মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়, বঙালীভাষী ভাৰতীয় সঙ্গীত শিল্পী।
২০১৯ - জাকিৰ খান, বাংলাদেশৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আছিল।
২০২০ - জয়ন্ত মাধৱ, অসমৰ অৰ্থনীতিবিদ।
২০২০ - প্ৰভাত চন্দ্ৰ হাজং, দৰং জিলাৰ বিশিষ্ট ব্যক্তি। তেওঁ হাজং উন্নয়ণ সমিতি, পাৰ্বত্য জনজাতি পৰিষদ আৰু অসম হাজং জাতীয় পৰিষদৰ মূখ্য উপদেষ্টা আছিল। লগতে ওৰাং, পাউৰিপোটা, ধনশিৰি, শিলবৰী, কপাটী অঞ্চলৰ বিশিষ্ট সমাজ কৰ্মী তথা অভিভাৱক হিচাপে আছিল।

দিৱস

সংবিধান দিৱস (নিউই)।
অক্সোফ'ৰ্ডশ্বায়াৰ দিৱস।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনত
মনিকা আমেকোৱাফিয়া

মনিকা আমেকোৱাফিয়া (৩০ জুন ১৯৩৪ – ২৪ জুন ১৯৯০) এগৰাকী ঘানীয় মহিলা আৰু ১৯৫৭ চনত ট্ৰেন্স-ভল্টা টোগোলেণ্ডক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম সংস্কৰণৰ মিছ ঘানা প্ৰতিযোগিতাৰ বিজয়ী আছিল। তেওঁ ৯ নম্বৰ প্ৰতিযোগী আছিল। তেওঁৰ এই নম্বৰটোৰ বাবেই ভল্টা অঞ্চলৰ লোকসকলক নম্বৰ ৯ বুলি কোৱা হয়।

১৯৩৪ চনৰ জুন মাহত গোল্ড ক’ষ্টৰ ট্ৰেন্স-ভল্টা টোগোলেণ্ডৰ আলাভানিঅ’ত আগষ্টাচ আমেকোৱাফিয়া আৰু আনাস্তাচিয়া আপাউৰ ঘৰত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ যুক্তৰাজ্যৰ লণ্ডনত হেনৰী কফি মাৰা নামৰ এজন ঘানীয় কূটনীতিবিদৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। বিবাহৰ সময়ত মনিকাৰ পূৰ্বৰ সম্পৰ্কৰপৰা দুজন পুত্ৰ সন্তান আছিল। তেওঁলোকৰ দম্পতীৰ চাৰিটা সন্তান আছিল। ১৯৬১ চনত তেওঁৰ স্বামী চেক’স্লোভাকিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে নিযুক্তি পোৱাৰ পিছত সেই বছৰতে মাৰা পৰিয়ালটো প্ৰাগলৈ স্থানান্তৰিত হয়। ১৯৬৩ চনত মনিকাৰ স্বামীক হাংগেৰীত নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু তাত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে ১৯৬৬ চনলৈকে বাস কৰে। ১৯৬৬ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীত সামৰিক নেশ্যনেল লিবাৰেচন কাউঞ্চিলে এনক্ৰুমাহ চৰকাৰক উৎখাত কৰি কৰা সামৰিক অভ্যুত্থানৰ পিছত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে ঘানালৈ উভতি আহে। মনিকাই ঘানাত স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লয় আৰু ঘৰৰ কাম-কাজৰ লগতে তেওঁ ঘৰৰপৰাই বিভিন্ন ব্যৱসায়ত নিয়োজিত হয়। তেওঁৰ মূল ব্যৱসায় আছিল দৰ্জীৰ কাম (dressmaking), ইয়াৰ উপৰি তেওঁ টাই এণ্ড ডাই ব্যৱসায় আৰু চাবোন প্ৰস্তুত কৰা কাৰ্যৰ সৈতেও জড়িত আছিল।

কূটনৈতিক কেৰিয়াৰৰ পিছত ব্যক্তিগত ব্যৱসায়ত মনোনিৱেশ কৰা তেওঁৰ স্বামী হেনৰীৰ ১৯৮৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মৃত্যু হয়। ১৯৯০ চনৰ ২৪ জুনত হাপানী (asthma attack) ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মনিকাৰ মৃত্যু হয়।

ঘানাৰ ভল্টা অঞ্চলৰ হোহোৱত তেওঁৰ সন্মানত এখন মূৰ্তিও উন্মোচন কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঘানাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগী
মুছলিম কাহাৰ

কাহাৰ উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু বাংলাদেশত পোৱা এটা সম্প্ৰদায়। পৰম্পৰাগতভাৱে তেওঁলোক পাল্কী বাহক আৰু কৃষক আছিল, আৰু তেওঁলোক হিন্দু কাহাৰ জাতিৰ আছিল। কিছুমান অঞ্চলত বিশেষকৈ পশ্চিম বংগৰ মুৰ্ছিদাবাদ জিলাত তেওঁলোকক চৰ্দাৰ বুলিও কোৱা হয়।

মূল

মুছলমান কাহাৰসকলে প্ৰাথমিক মধ্যযুগত বংগত উপস্থিত হোৱা পষ্টুন বসতিপ্ৰধান লোকৰপৰা বংশধৰ বুলি দাবী কৰে। ঐতিহাসিকভাৱে তেওঁলোক আছিল পাল্কী বাহকৰ এটা সম্প্ৰদায়, যদিও এই বৃত্তি এতিয়া প্ৰচলিত নহয়। কাহাৰ নামটো সংস্কৃত শন্ধ-কাৰ শব্দৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যাৰ অৰ্থ হৈছে "যিসকলে কান্ধত বোজা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।" বিশেষকৈ মুৰ্ছিদাবাদ, ২৪ পৰগনা, আৰু নাদিয়া জিলাত এই সম্প্ৰদায়টো সমগ্ৰ পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশত ব্যাপকভাৱে বিস্তৃত। তেওঁলোকে বাংলা ভাষা কয় আৰু চুন্নী ইছলাম অনুসৰণ কৰে।

বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি

কাহাৰসকলে নিজৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তিটো বহুলাংশে পৰিত্যাগ কৰি এতিয়া মূলতঃ কৃষক হৈ পৰিছে। ধান, ঘেঁহু, পাট, শাক-পাচলি আদি শস্যৰ খেতি কৰে। যথেষ্টসংখ্যক কাহাৰ ব্যক্তিও দৈনিক মজুৰি শ্ৰমিক হিচাপে নিয়োজিত হয়।

কাহাৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে বহুজাতিক গাঁৱত বাস কৰে, য'ত তেওঁলোকে সাধাৰণতে নিজৰ নিজৰ বাসগৃহত বাস কৰে, যাক চৰ্দাৰ পাৰা বুলি জনা যায়। বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে কঠোৰভাবে নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। প্ৰতিখন কাহাৰ বসতিতে এটা অনানুষ্ঠানিক জাতি পৰিষদ থাকে, যাক পঞ্চায়ত বোলা হয়, যিয়ে প্ৰশাসনিক সংস্থা হিচাপে কাম কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়
মণ্ডপত কৃষ্ণ আৰু ৰাধা

মণ্ডপত কৃষ্ণ আৰু ৰাধা হৈছে ১৮ শতিকাৰ এখন ৰাজপুত চিত্ৰ য'ত হিন্দু দেৱতা কৃষ্ণ আৰু ৰাধা যৌন ঘনিষ্ঠতাত নিয়োজিত হৈ আছে।

বিৱৰণ

এই ছবিখন পাহাৰীয়া চিত্ৰকলাৰ উদাহৰণ, যিটো গাৰ্ডনাৰৰ আৰ্ট থ্ৰু দ্য এজেজত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। ইয়াত উল্লেখ আছে:

শিল্প পণ্ডিত ষ্টুয়াৰ্ট কেৰী ৱেলচে ইয়াক "স্থানীয় পৰম্পৰা আৰু বৈষ্ণৱ কবিতাৰ কোমল গীতিকলাৰ সৈতে মোগল প্ৰকৃতিৰ এক উজ্জ্বল সংমিশ্ৰণ" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰসমূহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশৈলী
শ্ৰেণী:শিল্পত হিন্দু দেৱী
হাঁচতি

|
হাঁচতি বা হাঁচটি এখন ক্ষুদ্ৰ বস্ত্ৰ৷ হাঁচতি অসমীয়া গীতিসাহিত্যৰ সমল আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ অংগ স্বৰূপ। আগৰ দিনত তামোল-পাণ বান্ধি নিবলৈ হাঁচতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ সোণোৱাল জনগোষ্ঠীৰ লোকে পছন্দ হোৱা ছোৱালী খোজা-বঢ়া কৰিবলৈ দৰাৰ মাক-বাপেক আৰু গাঁৱৰ বয়সীয়াল লোক এজনে ডেৰফুট দৈৰ্ঘ আৰু একফুট বহল হাঁচতি(পৰখুটং)ত তামোল-পাণ, ৰূপৰ টেমী, ডাব কটাৰী আৰু চূণ আদি বান্ধি নিব লাগে৷ এই হাঁচতিখন ৰঙা ৰঙৰ আৰু পদুম ফুল বছা হ’ব লাগে৷ সোণোৱাৰ সমাজত পৰখুটঙৰ টোপোলা নহ’লে কন্যা খুজিবলৈ যোৱাত বাধা আছে৷অসমীয়া সমাজত বোৱা-কটাত পাকৈত অসমীয়া শিপিনীয়ে তাঁতত নানা-বৰণীয়া হাঁচতি বৈ নিজৰ লগতে প্ৰিয়জনকো উপহাৰ দিছিল৷ হাঁচতিৰ নতুন নাম ৰুমাল৷ ৰুমাল মানে মুখ মচা সৰু কাপোৰ৷ সেয়ে, অনেকে হাঁচতি শব্দৰ সৈতে হাঁচি মৰা কাৰ্যক সঙুৰি ’হাঁচি মাৰোঁতে নাক-মুখত সোপা দিয়া কাপোৰ’ বুলি ক’ব খোজে৷ প্ৰকৃততে, হাঁচতি কৃষিজীৱী অসমীয়া পুৰুষ-মহিলাই কামৰ মাজে মাজে খাবলৈ তামোল-পাণ বান্ধি নিবলৈহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু তামোল দিয়াৰ চলেৰে ডেকা-গাভৰুৰ মাজত প্ৰেম-পীৰিতি চলাৰ ইঙ্গিতো লোকগীতিসমূহত পোৱা যায়৷ বিহুসুৰীয়া আধুনিক গীতত আছে-

বিহুৰ সাজ

হাঁচতি বিহুৱা ডেকা-গাভৰুবোৰে এতিয়াও গুৰুত্বসহকাৰে লয়৷ কাৰণ, বিহুৱা ডেকা-গাভৰুৰ বিহু নাচিবলৈ পিন্ধা সাজযোৰত হাঁচতি এক অনবদ্য বস্ত্ৰ৷ নাচনীয়ে কঁকালত এখন তামোল কটাৰীৰে সৈতে হাঁচতিখন গুজি লয়৷ ডেকাসকলে দুই হাতৰ মণিবন্ধত দুখন হাঁচতি বান্ধি লয়৷ এই হাঁচতি দুখনে অলংকাৰৰ দৰে বিহুৱা ডেকাৰ হাত শুৱনী কৰে৷

হুঁচৰিত হাঁচতিৰ প্ৰয়োগ

ৰঙালী বিহুৰ গৰু বিহুৰ দিনা গধূলিৰ পৰাই ঘৰে ঘৰ হুঁচৰি গোৱা হয়৷ হুঁচৰি গোৱা বিহুৱা ৰাইজক তামোল-পাণৰ সৈতে ধনৰ মাননি আগবঢ়োৱাৰ পিছত শিপিনীয়ে নিজহাতে বোৱা গামোচাখনো উপহাৰ স্বৰূপে আগবঢ়ায়৷ হুঁচৰি দলত অহা কম বয়সীয়া ডেকা বিহুৱাই ন-গৃহিণীৰ হাতৰ পৰা নিজাববীয়াকৈ একোখন হাঁচতি আশা কৰি গায়,

আকৌ,

ইমানতো শিপিনী গৃহিণীয়ে আদৰেৰে হাঁচতি উলিয়াই নিদিলে, হুঁচৰিৰ ডেকাই গায়,

বিহুত শিপিনীয়ে বৈ দিয়া ফুলাম ন-কাপোৰখনকে বিহুৱান বোলে৷ এইক্ষেত্ৰত হাঁচতিকো বিহুৱান বোলা হয়৷

অন্যান্য কামত হাঁচতি

হাঁচতি বা ৰুমাল অনেক কামত ব্যৱহাৰ হয়৷ ঘৰৰ মাংগলিক কামৰ আৰম্ভণিতে হাঁচতিত তামোল-পাণ আৰু অৰিহণা বান্ধি গোঁসাই ঘৰৰ থাপনাৰ আগত থৈ দিয়া হয়৷ গাভৰুসকলে বিহুত প্ৰিয়জনক দিবলৈ গামোচাৰ লগত হাঁচতি এখনো দিয়ে৷ বিয়াৰ দৰা-কইনাই হাঁচতিত তামোল আৰু কটাৰী বান্ধি হাতত বা কঁকালৰ খোচনি থোৱাটো অসমীয়া সমাজৰ ৰীতি৷ বিয়াৰ দিনা দৰাই কইনাঘৰত মুখত এখন হাঁচতি লৈ থাকিব লাগে৷ বিয়াৰ পিছত কইনাই দৰাঘৰৰ সৰুবোৰক আদৰ জনাবলৈ হাঁচতি দিয়া হয়৷ খেল-ধেমালিতো হাঁচতিৰ ব্যৱহাৰ হয়৷ ৰুমাল চুৰি খেল বোলা খেলাবিধত ৰুমাল বা হাঁচতিৰ বৰ দৰ্কাৰ৷

জ্যোতিষীৰ বিধানত হাঁচতি

জ্যোতিষীৰ বিধি-বিধানতো হাঁচতিৰ গুৰুত্ব আছে৷ কোনো ব্যক্তিৰ ওপৰত গ্ৰহ দোষ থাকিলে, গ্ৰহদোষ খণ্ডাবলৈ জ্যোতিষীয়ে গ্ৰহ অনুসৰি ৰঙা, নীলা, হালধীয়া আদি নানা ৰঙৰ ৰুমাল বা হাঁচতি দান দিয়াৰ বিধান দিয়ে৷ গ্ৰহদোষ খণ্ডাবলৈ নানা ৰঙৰ হাঁচতি ব্যক্তিগৰাকীক লৈ থকাৰো বিধান দিয়া হয়৷

হাঁচতি প্ৰস্তুতকৰণ

অসমীয়া শিপিনীয়ে তাঁতত বৈ নানা ৰঙৰ হাঁচতি প্ৰস্তুত কৰে৷ তদুপৰি, আজিকালি বজাৰৰ পৰা অনা মিহি কাপোৰতো নানাৰঙী সূতাৰে ফুল তুলি হাঁচতি তৈয়াৰ কৰা হয়৷ হাঁচতি সাধাৰণতে দীঘলে-বহলে এফুট জোখৰ হয় যদিও ইয়াতকৈ সৰুজোখৰো হাঁচতি থাকে৷ সৰুবোৰ সাধাৰণতে মহিলাই ব্যৱহাৰ কৰে৷

হাঁচতিৰ প্ৰকাৰ

হাঁচতি কেইবাপ্ৰকাৰৰ আছে৷ সোণৰ সূতা দিয়া হাঁচতি, মূৰ হাঁচতি, পখৰুতং, তামোল বন্ধা হাঁচতি, তালুত সেন্দূৰ ফুল দিয়া হাঁচতি আদি৷

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
পৰী বিবি

পৰী বিবি (সুন্দৰী ভদ্ৰমহিলা), আনুষ্ঠানিক নাম ইৰাণ দুখট ৰহমত বাণু নামেৰে জনাজাত, যি ১৬৭৮ চনত মৃত্যুবৰণ কৰে। তেওঁ শায়েস্তা খানৰ কন্যা আছিল। শায়েস্তা খান চতুৰ্থ আছফ খানৰ পুত্ৰ আৰু মুমতাজ মহলৰ ভাতৃ আছিল।
পৰী বিবিৰ মৃত্যুৰ সময়ত, তেওঁৰ বাগ্দান হৈছিল ৰাজকুমাৰ আজমৰ সৈতে আৰু যিজন ভৱিষ্যতৰ মোগল সম্ৰাট মহম্মদ আজম শ্বাহ হৈছিল। তেওঁ মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ মূল পত্নী নুৰজাহানৰ নাতিনী আছিল।

জীৱনী

পৰী বিবি শায়েস্তা খানৰ কন্যা আৰু তেওঁ ইৰাণ দুখট ৰহমত বানু নামেৰেও পৰিচিত আছিল। ১৬৬৮ চনৰ ৩ মে’ত মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেবৰ পুত্ৰ মহম্মদ আজমৰ লগত তেওঁৰ বাগ্দান সম্পন্ন হয়। তেওঁ বংগ চুবহ (প্ৰদেশ)ৰ ঢাকাত বাস কৰিছিল আৰু পিতৃ সেই প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপাল আছিল। সেই যুগৰ মোগলৰ তথ্যই দেখুৱাইছে যে তেওঁ ৰাজ্যপালৰ ঘৰ আৰু প্ৰদেশখনৰ ৰাজনীতিত প্ৰভাৱশালী ভূমিকা পালন কৰিছিল।

মৃত্যু আৰু সমাধি

১৬৭৮ চনত পৰী বিবিৰ অকাল মৃত্যু হয় আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৱে পিতৃৰ হৃদয় থানবান কৰি থৈ যায়। সেই সময়ত শায়েস্তা খানে ঢাকাত লালবাগ দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰি আছিল, যাৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য তেওঁৰ হবলগীয়া মিতিৰ ৰাজকুমাৰ মহম্মদ আজমৰ অধীনত আৰম্ভ হৈছিল। শায়েস্তা খানে কন্যাৰ মৃত্যুৰ পিছত দুৰ্গটোক অশুভ বুলি ভাবিবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁ গড় নিৰ্মাণ বন্ধ কৰি দিলে। তেওঁ দুৰ্গৰ চৌহদৰ মাজত নিজৰ কন্যাৰ সমাধি নিৰ্মাণ কৰিছিল। বৰ্তমান পৰী বিবিৰ সমাধি বাংলাদেশৰ ঢাকাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থাপত্য স্থান হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ১৯৭৪ চনৰ পৰা এই সমাধি আৰু দুৰ্গটো প্ৰত্নতত্ত্ব বিভাগে পৰিচালনা কৰি আহিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী
শ্ৰেণী:ৰাজতন্ত্ৰ
হেনৰী ৰলিন্স

হেনৰী লৰেন্স গাৰ্ফিল্ড (; জন্ম: ১৩ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৬১), হেনৰী ৰলিন্স নামেৰে বেছি পৰিচিত, এজন আমেৰিকান সংগীতজ্ঞ, গায়ক, অভিনেতা, উপস্থাপক, কমেডিয়ান আৰু কৰ্মী।

উদ্ধৃতি

কাপুৰুষৰ লক্ষণবোৰ আপুনি সদায় জানিব। স্বাধীনতাৰ আঁৰত লুকাই থাকে এজন কাপুৰুষ। এজন সাহসী মানুহে স্বাধীনতাৰ সন্মুখত থিয় হৈ আনৰ বাবে ৰক্ষা কৰে।
- টক ইজ চিপ, ভলিউম ১ (১৯৯৮)
কেতিয়াবা সত্যই কষ্ট দিয়ে। আৰু কেতিয়াবা সঁচাকৈয়ে ভাল লাগে।
চিনাকি মানুহ যেতিয়া নজনা মানুহ হৈ পৰে তেতিয়া দুখ লাগে।
মই ভাগ্য বা ভাগ্যত বিশ্বাস নকৰো। মই বিভিন্ন মাত্ৰাৰ ঘৃণা, মোহ আৰু নিসংগতাত বিশ্বাস কৰোঁ। ইয়াৰ যিমানেই আপোনাৰ ওপৰত ঠেলি দিয়া নহওক কিয়, গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল আপুনি কিমান সহ্য কৰিব পাৰে আৰু ই আপোনাক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে।
মোৰ বাবে অভিজ্ঞতা অবিহনে জ্ঞান বেয়া কথা।
-হেনৰী ৰলিন্সৰ সৈতে, হাউচ অৱ ব্লুজ, নিউ অৰলিন্স, ২১ ছেপ্টেম্বৰ, ২০০৭
সত্য নিজেই যুদ্ধবিৰোধী বক্তব্য।

উৎস

শ্ৰেণী:সঙ্গীতজ্ঞ
শ্ৰেণী:অভিনেতা
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
সেৱাব্ৰত বৰুৱা

সেৱাব্ৰত বৰুৱা (; ১৯৪৮–২০২১) অসমৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰসিদ্ধ নাট্যকাৰ, পৰিচালক আৰু অভিনেতা আছিল। অসম নাট্য সন্মিলনৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি আৰু উপদেষ্টাৰ দায়িত্ব বহন কৰা বৰুৱাই সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ অমূল্য কাকতি স্মাৰক বঁটা, অসম সাহিত্য সভাৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ বঁটা (২০১৯), অসম সাংস্কৃতিক মহাসভাৰ বঁটা (২০১৯) ইত্যাদি বঁটাৰে, আৰু 'নাট্য প্ৰভাকৰ' আৰু 'নাট্য শিৰোমণি' উপাধিৰে সন্মানিত হৈছিল।

জন্ম আৰু শিক্ষা

সেৱাব্ৰত বৰুৱাৰ ১৯৪৮ চনৰ ১৬ জুলাই তাৰিখে লখিমপুৰ জিলাৰ বিহপুৰীয়াৰ গোঁসাইপথাৰত জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ যোগেশ্বৰ বৰুৱা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ মুক্তিযোদ্ধা আছিল, আৰু মাতৃ আছিল কমলা বৰুৱা। তেওঁ মাত্ৰ ১০ বছৰ বয়সতে এক শোকাবহ দুৰ্ঘটনাত পিতৃক হেৰুৱায়। বিহপুৰীয়া মজলীয়া বিদ্যালয় আৰু লোহিত ডিক্ৰং উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰাৰ পিছত তেওঁ উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত কলেজীয়া শিক্ষা লাভ কৰিছিল।

নাট্যজীৱন

সেৱাব্ৰত বৰুৱাই অষ্টম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে প্ৰথম নাট্যশিল্পৰ সৈতে জড়িত হৈছিল। উল্লেখ্য যে, ২০১৯ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ তৰফৰ পৰা ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ বঁটা প্ৰদান কৰাৰ সময়ত, তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত সমদল বা সাৱঁৰণি সভা অনুষ্ঠিত নকৰিবলৈ তেওঁ ৰাজহুৱা আহ্বান জনাইছিল। তেওঁৰ ইচ্ছা অনুযায়ী সমদলৰ পৰিৱৰ্ত্তে তেওঁৰেই নাট্য চৰ্চাৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ সন্মিলিত নাট্য সমাজৰ প্ৰেক্ষাগৃহ যোগ বৰুৱা স্মৃতি ভৱনৰ সন্মুখত বিহপুৰীয়াৰ শতাধিক অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানে ৰাজহুৱাভাৱে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰে। বিহপুৰীয়াৰ গোঁসাইপথাৰস্থিত বাসগৃহত তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
গোৱিন্দ মিশ্ৰ

গোৱিন্দ মিশ্ৰ (জন্ম ১ আগষ্ট ১৯৩৯) এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক। তেওঁ ৫৩ খনতকৈও অধিক কিতাপ লিখিছে। তেওঁ ভাৰতীয় ৰাজহ সেৱা (আইআৰএছ)ৰ এজন অসামৰিক কৰ্মচাৰী আছিল আৰু ১৯৯৭ চনত কেন্দ্ৰীয় প্ৰত্যক্ষ কৰ পৰিষদৰ অধ্যক্ষ হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। বিগত বছৰবোৰত, তেওঁ ১১খন উপন্যাস, ১৪খন চুটি গল্প সংকলন, পাঁচখন ভ্ৰমণকাহিনী, পাঁচখন সাহিত্য আলোচনা গ্ৰন্থ, এটা কবিতা সংকলন আৰু শিশুসকলৰ বাবে দুখন গল্প কিতাপ লিখিছে।

জীৱনী

১৯৩৯ চনৰ ১ আগষ্টত ইউনাইটেড প্ৰভিনেন্সচৰ (বৰ্তমান উত্তৰ প্ৰদেশ) বান্দাৰ আটাৰাত গোৱিন্দ মিশ্ৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ মাক দেউতাক প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক আছিল। তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা উত্তৰ প্ৰদেশৰ বান্দাত সম্পূৰ্ণ হৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁ এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিএ আৰু এমএ (ইংৰাজী) কৰিছিল। সেইসময়ত এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ক পূৱৰ অক্সফৰ্ড বুলি জনা গৈছিল। তেওঁ দুবছৰ স্নাতক শ্ৰেণীত অধ্যাপনা কৰিছিল আৰু ১৯৬২ চনত ভাৰতীয় ৰাজহ সেৱাত যোগদান কৰিছিল । ইয়াৰপৰাই তেওঁ ১৯৯৭ চনত কেন্দ্ৰীয় প্ৰত্যক্ষ কৰ পৰিষদৰ অধ্যক্ষ হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ ভূপাললৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।ৰ বাবে ১৯৯৮ চনত ব্যাস সন্মানেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। কিতাপখন পিছলৈ বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুবাদ হোৱাৰ লগতে হাউচ উইথ ফাইভ কৰ্টয়াৰ্ডচ নামেৰে ইংৰাজীলৈ অনূদিত হৈছিল আৰু পেংগুইন বুকচে ইয়াক প্ৰকাশ কৰিছিল।

২০০৮ চনত কোহৰে ম্যে কেইদ ৰং গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁক নতুন দিল্লীৰ ৰবীন্দ্ৰ ভৱনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।কিতাপখন সাহিত্য অকাডেমিৰ দ্বাৰা বিভিন্ন আঞ্চলিক ভাষা আৰু ইংৰাজীলৈ অনূদিত হৈছে। তেওঁৰ মুখ্য প্ৰকাশক সকল হৈছে দিল্লীৰ ৰাজকমল প্ৰকাশন, বাণী প্ৰকাশন আৰু কিতাপ ঘৰ। ড° চন্দ্ৰকান্ত ৱন্দীৱাদেকাৰৰ দ্বাৰা সম্পাদিত আৰু তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ সমালোচনাৰে সংকলিত গোবিন্দ মিশ্ৰ: শ্ৰজন কে আয়াম শীৰ্ষক কিতাপখন বাণী প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰিছে। গোবিন্দ মিশ্ৰ কা ৰচনা লোক শীৰ্ষক তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ওপৰত সমালোচনাৰ আন এখন কিতাপ ড° কৃষ্ণদত্ত পালিৱালে সম্পাদনা কৰিছে আৰু কিতাপ ঘৰে প্ৰকাশ কৰিছে। প্ৰকাশৰ পথত থকা তেওঁৰ আন এখন কিতাপ হৈছে; ড° উৰ্মিলা সিৰিশে লিখা তেওঁৰ জীৱনী গ্ৰন্থ বিয়ানবা মে বাহাৰ। কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিব দিল্লীৰ কিতাপ ঘৰে।

গোবিন্দ মিশ্ৰক ২০১১ বৰ্ষৰ বাবে ভাৰত ভাৰতী সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছিল; এইটো হৈছে উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰে প্ৰদান কৰা সৰ্বোচ্চ সাহিত্য বঁটা।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সৰস্বতী সন্মান বিজয়ী
অধিনায়ক (চলচ্চিত্ৰ)

অধিনায়ক হৈছে ২০০৬ চনৰ ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। অভিনেতা যতীন বৰাই এইখন ছবিৰ জৰিয়তে প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাত হাত দিয়াৰ লগতে নিজে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয়ো কৰে। কাহিনী মুনিন বৰুৱাৰ আৰু কাৰিকৰী উপদেষ্টা হিচাপে থাকে ৰাজেশ ভূঞা।

কাহিনী

ৰাজা (যতীন বৰা) নামৰ এজন মেকানিক আৰু বাকী চৰিত্ৰসমূহৰ লগত গঢ়ি উঠা তেওঁৰ সম্পৰ্কৰ আধাৰত কাহিনীটো নিৰ্মিত।

অভিনয়-শিল্পী

যতীন বৰা
অৰূপ বৰা
নিশিতা গোস্বামী
ৰিম্পী দাস
নিকুমণি বৰুৱা
গুণ মহন্ত
দিলীপ বৰুৱা
বাসবী ভূঞা
হিৰণ্য ডেকা
অৰুণ হাজৰিকা
ভবেশ দাস
জোৱান দত্ত
সুৰেন বৰা
জিষ্ণু কাকতী (শিশুশিল্পী)
চেতনা দাস (অতিথি শিল্পী)
প্ৰস্তুতি পৰাশৰ (অতিথি শিল্পী)
জয়ন্ত দাস (অতিথি শিল্পী)
উপকূল বৰদলৈ (অতিথি শিল্পী)
দেবজিত মজুমদাৰ (অতিথি শিল্পী)
অৱতোষ ভূঞা (অতিথি শিল্পী)

সংগীত

বোলছবিখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মাচিলোট ভগৱতী

মাচিলোট ভগৱতী উত্তৰ মালাবাৰৰ ভানিয়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ টিউটেলাৰী দেৱতা ।

শিৱালয় ষ্টোথ্ৰামত উল্লেখ কৰা ১০৮টা শিৱ মন্দিৰৰ সৈতে মিল থকা উত্তৰ কেৰালা ত বিস্তৃত ১০৮টা মাচিলোট মন্দিৰ আছে। সকলো সৌন্দৰ্য্যৰে সজ্জিত মাচিলোট ভগৱতী সৌন্দৰ্য্যৰ দেৱীৰ দৰে আৰু বহুলভাৱে তেওঁক আটাইতকৈ বিশৃংখল আৰু ৰূপৱতী থেয়ম বুলি গণ্য কৰা হয়।
স্বতিকা ভৱত থকাৰ বাবে মাচিলোট ভগৱতীৰ কেৱল অতি মৃদু গতিবিধি। কলিয়ত্তম উৎসৱৰ সময়ত মাচিলোট ভগৱতী মন্দিৰত আন্না ধনম (খাদ্য পৰিবেশন) অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।

কিংবদন্তি

মাচিলোট ভগৱতীৰ উৎপত্তিৰ বিভিন্ন কিংবদন্তি তেওঁৰ পৰাই আৰম্ভ হয় কেৰেলাৰ তালিপৰম্বাৰ ওচৰৰ পেৰিংগেলুৰ গাঁৱৰ উচ্চতম জাতিৰ সৈতে জড়িত ঘৰ মণিয়োট্টু মানত এগৰাকী ব্ৰাহ্মণ মহিলা হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

জনপ্ৰিয় মৌখিক জ্ঞানত কোৱা হৈছে যে পঢ়া-শুনাৰ অন্ত পৰাৰ পিছত আৰু বাগ্দানৰ আগতে পেৰিংগেলুৰৰ জ্যেষ্ঠ গুৰু (পেৰিংগেলুৰ মুতা গুৰুক্কাল, এজন ব্ৰাহ্মণ) আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলে বৈদিক বিষয়ত তেওঁৰ কৰ্তৃত্বক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। তাই তেওঁলোকক সকলো ধৰণৰ বিতৰ্কত পৰাস্ত কৰিছিল আৰু পিছত তেওঁৰ জ্ঞানক লৈ ঈৰ্ষা কৰি তেওঁলোকে ছোৱালীজনীক সুধিছিল যে আটাইতকৈ বেছি কষ্ট আৰু আটাইতকৈ বেছি আনন্দ কি? তাই উত্তৰ দিলে যে সিহঁতে ক্ৰমে সন্তান জন্ম দিছে আৰু প্ৰেমৰ সৃষ্টি কৰিছে।
তাৰ পিছত গুৰুক্কে তাইৰ কুমাৰীত্বক প্ৰত্যাহ্বান জনাই যুক্তি দিছিল যে তাই এই কথা অনুভৱ নকৰাকৈ জানিব নোৱাৰে। ঘৰৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰি কৰিভেল্লুৰ মন্দিৰত আশ্ৰয় লৈ তৎক্ষণাত মহান দেৱতা শিৱক আত্মহত্যাৰ জৰিয়তে লগ পোৱাৰ সংকল্প লয়। জ্বলি থকা কয়লাৰ বিচনাত থিয় হৈ থাকোঁতে বানীয়া জাতিৰ এজন সদস্যই ৰায়ৰমংগলম মন্দিৰত তেল যোগান ধৰাৰ বাবে থুথিকা(তেলৰ পাত্ৰ) লৈ গৈ আছিল, তাই তেওঁক অনুৰোধ কৰিলে যে তাইৰ ওপৰত নাৰিকল তেল ঢালি দি তাইক দাহ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। শিৱৰ আশীৰ্বাদত তেওঁ দেৱী হিচাপে জগতলৈ ঘূৰি আহি পৃথিৱীত বিচৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে।
পদনায়াৰৰ পত্নীয়ে ঘৰৰ কুঁৱাৰ পৰা পানী উলিয়াই থাকোঁতে কুঁৱাটোত মাচিলোট ভগৱতীৰ আবিৰ্ভাৱ দেখিলে। ইয়াৰ পিছত ছোৱালীজনীক জ্বলাই দিয়া তেলখিনি ৰখা পাত্ৰটো উৰিবলৈ ধৰিলে। পিছদিনা মুচিলোট পদনায়াৰে দেখিলে যে তেওঁৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ কলগছজোপা মৰি গৈছে; যেতিয়া তেওঁ গছজোপা কাটি অস্ত্ৰ বনাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল, তেতিয়া দেৱীয়ে তেওঁৰ উপস্থিতি তেওঁৰ আগত দৃশ্যমান কৰি তুলিছিল। তেতিয়া পদনায়াৰৰ দৰ্শন হ’ল যে কুমাৰীৰ আত্মাক ভগৱান শিৱই তেওঁৰ মাজত বাস কৰিবলৈ উভতাই পঠিয়াইছে। তেওঁলোকে দেৱীক ঘৰৰ পশ্চিম কোঠাৰ ৰূপৰ বুকুত ৰাখিছিল,
সেয়েহে বাণী সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে জড়িত আছিল। মাচিলোট্টু ৱানিয়ান আৰু তেওঁৰ সমাজৰ আন লোকসকলে দেৱীক নিজৰ পৰিয়ালৰ দেৱতা হিচাপে পূজা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। এইদৰে দেৱীগৰাকীক মাচিলোট ভগৱতী নামেৰে জনাজাত হয়।

কিন্তু স্থানীয় মৌখিক কিংবদন্তিতকৈ অধিক কৰ্তৃত্বশীল মাচিলোট ভগৱতীৰ পবিত্ৰ পাণ্ডুলিপি (পট্টোলা) অনুসৰি মুচিলোট ভাগৱতী হৈছে ত্ৰেতাযুগৰ সীতা দেৱী, দ্বাৰাপ যুগৰ মায়া দেৱী আৰু বিশ্বামিত্ৰ মহাঋষিৰ আগত উপস্থিত হোৱা গায়ত্ৰী দেৱীৰ কলিযুগ অৱতাৰ। ভগৱান শিৱই মানুহৰ মংগলৰ বাবে এই শক্তিশালী দেৱীক সৃষ্টি কৰি "অটা থাণ্ডেন" নামৰ সোণালী ৰথত উঠি পৃথিৱীলৈ পঠিয়াইছিল। পৃথিৱী ভ্ৰমণ কৰি থাকোঁতে তেওঁ মুচিলোট পদা নাইৰৰ পডিপ্পুৰাত জিৰণি লৈছিল, যিজন বাণীৰ মাজত মুচিলোট বংশৰ এজন সৈনিক আছিল।

উত্তৰ কেৰালাত বিস্তৃত ১০৮টাতকৈও অধিক মাচিলোট মন্দিৰ আছে, ইয়াৰে অধিকাংশই কান্নুৰ জিলাত। এই ১০৮টা মন্দিৰৰ ভিতৰত প্ৰথম সাতটা মন্দিৰক "আৰুদাম" বা Most revered বুলি গণ্য কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
ন' লেণ্ড'ছ ছং

ন' লেণ্ড'ছ ছং (; / Âvâz-e Bi-Sarzamin) হ'ল ২০১৪ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত আয়াত নাজাফিৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু পৰিচালিত এখন ইৰানী তথ্যচিত্ৰ। ইয়াত অভিনয় কৰিছে ক্ৰমে‍ ছাৰা নাজাফি, পাৰভিন নামাজি, ছায়েহ ছডেফি, এমেল মাথলুথি, এলিজ কেৰন আৰু জিন চেৰহালে।

সংক্ষিপ্তসাৰ

১৯৭৯ চনৰ বিপ্লৱৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত, নতুন শাসন কালত ইৰাণত মহিলাসকলক পুৰুষৰ সন্মুখত একক শিল্পী হিচাপে ৰাজহুৱাভাৱে গান গাবলৈ বাধা নিষেধ কৰা হৈছিল।

ছাৰা নাজাফি নামৰ এগৰাকী যুৱ সুৰকাৰে চেন্সৰশ্বিপ আৰু সাংস্কৃতিক, ধৰ্মীয় আৰু আইনী নিষিদ্ধকৰণক অমান্য কৰি মহিলা একক গায়কসকলৰ বাবে এক সংগীতানুষ্ঠান আয়োজন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।

নাজাফিয়ে আনসকলকো তালিকাভুক্ত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। আন দুগৰাকী ইৰানী গায়ক ক্ৰমে‍ পাৰভিন নামাজী আৰু ছায়েহ ছডেইফিক তেওঁৰ লগত যোগদান কৰিবলৈ নিযুক্তি দিয়ে। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে, নামাজী আৰু ছডেইফিয়ে পেৰিছৰ পৰা তিনিগৰাকী মহিলা গায়কক আমন্ত্ৰণ জনায়। তেওেঁলাক ক্ৰমে‍ এলিজ কেৰন, জিন চেৰহাল আৰু এমেল মাথলুথী। তেওঁলোকৰ ঘোষিত অভিপ্ৰায় হৈছে তেহৰাণত অনুষ্ঠিত হ'বলগীয়া এক অনুষ্ঠানত একক শিল্পী হিচাপে একেলগে প্ৰদৰ্শন কৰা। ইৰাণৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত কোৱা অনুসৰি, এই সংগীতৰ সহযোগিতাই ফ্ৰান্স আৰু ইৰাণক একত্ৰিত কৰা এটা "সংগীতৰ দলং" পুনৰ মুকলি কৰিব।

কোৱা হয় যে তথ্যচিত্ৰখন চৰকাৰৰ মহিলা বিদ্বেষী অতিৰিক্ততাৰ প্ৰতিৰোধ। নাজাফিয়ে দাবী কৰে, "মহিলাৰ কণ্ঠ ম্লান হৈ গৈ আছে।" দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে, চৰকাৰী নিপীড়নৰ পৰা মুক্তি অস্থায়ী বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল - হাৰ্ড লাইনাৰে আনকি নেপথ্য গায়ক হিচাপেও মহিলাসকলৰ প্ৰদৰ্শন নিষিদ্ধ কৰিছিল।
মিডল ইষ্ট মনিটৰঃ অন্তহীন বাধাৰ সন্মুখীন হৈ দলটোৱে নিজৰ অবাধ্য আৰু বিজয়ী সিদ্ধান্তত উপনীত হ'বলৈ সংগ্ৰাম কৰে। "বলচী মহিলা ইৰানী গায়িকা কামৰ-অল-মোলুক ভাজিৰীৰ স্মৃতিত অনুপ্ৰাণিত হৈ, যিগৰাকীয়ে‍ ১৯২৪ চনত পুৰুষৰ সন্মুখত হিজাব অবিহনে প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হৈছিল, তেওঁলোক আশাবাদী হৈ থাকে। ... কনচাৰ্টত তেওঁলোকে‍ নিজৰ একক গীত টিউনিছিয়ান যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰে। মহিলা কণ্ঠৰ উদযাপনৰ পৰিৱৰ্তে, এইটো বিদ্ৰোহৰ এক অধিক স্পষ্ট কাৰ্য হৈ পৰিছে যেন লাগে যিয়ে‍ তেওঁলোকৰ আৱে‍গ প্ৰকাশ কৰে।"
নিউয়ৰ্ক টাইমছঃ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণত স্পষ্টভাৱে সাহস দেখুৱাছে‍ আৰু সেয়ে‍ হিউমেন ৰাইটছ ৱাচ ইণ্টাৰনেশ্যনেল নেষ্টাৰ আলমেণ্ড্ৰছ বঁটাৰ যোগ্য, ই "মহিলাৰ প্ৰতি ইৰাণ চৰকাৰৰ মনোভাৱৰ বিষয়ে ইয়াত মতামত স্পষ্ট, ই ইয়াৰ নায়কৰ কাহিনীটো কলাত্মক প্ৰতিৰোধ, হাস্যৰস, বন্ধুত্ব, আৰু অৱশেষত, মহিলাৰ অধিকাৰ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে কুখ্যাত এখন দেশত বিজয়ৰ বৰ্ণনাৰ সৈতে দৰ্শকৰ হৃদয়ত প্ৰৱেশ কৰে।"

বঁটা আৰু মনোনয়ন

ছবিখন এক ডজনৰো অধিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ব্যাপকভাৱে প্ৰদৰ্শিত হৈছে আৰু যথেষ্ট সমাদৰ লাভ কৰিছে। ইতিমধ্য‍ে মনোনীত হৈ বহুতো বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে‍।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
বৰ্ষ
উৎসৱ
বঁটা
বিজয়ী
ফলাফল
২০১৪
মণ্ট্ৰিয়েল বিশ্ব চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
শ্ৰেষ্ঠ তথ্যচিত্ৰ
আয়াত নাজাফি

নুৰ ইৰাণৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
দৰ্শক বঁটা
আয়াত নাজাফি

পেৰিছত অনুষ্ঠিত মানৱ অধিকাৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
বিশেষ উল্লেখ পুৰস্কাৰ নিৰ্মূল
আয়াত নাজাফি

ক্ৰাকৌ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
বিশেষ জুৰী ড'কফিল্ম মিউজিক উল্লেখ
আয়াত নাজাফি

মানৱ অধিকাৰ নিৰীক্ষণ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
মহিলাৰ অধিকাৰ বিষয়ক শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ
আয়াত নাজাফি

তথ্যসূত্ৰ

টোকা

উদ্ধৃতি

বাহ্যিক সংযোগ

(US)

No Land's Song excerpt via YouTube

শ্ৰেণী:ইৰানৰ চলচ্চিত্ৰ
চম্পাৱতী

চম্পাৱতী অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ এটি চিনাকি নাম৷ সাধুকথা, নাটক, কবিতা, মালিতা, কথাছবি সকলোতে চম্পাৱতী নামৰ এক চৰিত্ৰই স্থান লাভ কৰি আহিছে৷ চম্পাৱতী লোককথাৰ নায়িকা৷ চম্পাৱতীৰ প্ৰকৃত অৱস্থিতি কোনেও নাজানে৷ অসমীয়া লোককথাৰ নাৰী “চম্পাৱতী’’ক পোনতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংগ্ৰহ কৰি ছপাৰূপত প্ৰকাশ কৰে৷ অসমীয়া লোককথাত চম্পাৱতী এক সাউদৰ জীয়েক৷ সাউদৰ দুজনী পত্নী আছিল৷ দুয়োৰে দুজনী ছোৱালী আছিল৷ সাউদৰ লাগী ঘৈণীয়েকৰ কুমন্ত্ৰণাত চম্পাৱতী আৰু মাকক ঘৰৰ বাজ কৰি বাৰীচুকতে এটা ঘৰ সাজি থাকিবলৈ দিছিল৷ মাহীমাকৰ অত্যাচাৰত চম্পাৱতী আৰু মাকে বৰ কষ্টেৰে জীৱন যাপন কৰিছিল৷ মাক-জীয়েক দুয়ো আছিল সৎ প্ৰকৃতিৰ৷

এবাৰ পিতৃ সাউদে চম্পাৱতীক পথাৰত ধান ৰখিবলৈ পঠিয়ালে৷ বতা চৰায়ে পকা ধান খাই অনিষ্ট কৰিছিল৷ চম্পাৱতী পথাৰলৈ গ’ল আৰু বতা চৰাইবোৰ খেদিবলৈ কাকূতি কৰি গাবলৈ ধৰিলে;

হুৰ হুৰ বতা চৰাই, মোৰে ধান নাখাবি, তোক দিম গোটেকৰাই৷

তাইৰ গীত শুনি ধাননিৰ মাজৰ পৰা কোনো মধুৰ কণ্ঠই উত্তৰ দিলে,

ধানো খাম চাউলো খাম চম্পাৱতীক বিয়া কৰাই ঘৰলৈ যাম৷

আৰু চাওক

চম্পাৱতী (সাধু)
সৰ্প ৰাজকুমাৰ (পঞ্জাবী সাধুকথা)
সৰ্প ৰাজকুমাৰ (হাংগেৰিয়ান লোককথা)
সৰ্প ৰাজকুমাৰৰ টোপনি যোৱা মূৰ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:লোকগাথা
শ্ৰেণী:বুঢ়ী আইৰ সাধু