মূৰহীন খচ্চৰ

মূৰহীন খচ্চৰ ব্ৰাজিলৰ লোককথাৰ এটা পৌৰাণিক চৰিত্ৰ।

উৎপত্তি আৰু সংঘটন

"মূৰবিহীন খচ্চৰ" শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৪০ চনত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল।যদিও এই মিথটোৰ উৎপত্তি মধ্যযুগীয় (প্ৰায় দ্বাদশ শতিকা) বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু ইয়াক ঔপনিৱেশিক যুগৰ আৰম্ভণিতে (ষোড়শ শতিকা বা তাৰ পিছৰ) ব্ৰাজিললৈ অনা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

গ’য়াছ, মিনাছ গেৰাইছ, চাও পাওলো, পাৰানা আৰু মাটো গ্ৰ’ছ’ ৰাজ্যত এই কাহিনীটো আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় যদিও সমগ্ৰ দেশতে ই সুপৰিচিত। একেধৰণৰ মিথ (মুলাডোনা আৰু আলমামুলা) চাৰিওফালৰ হিস্পানিক দেশসমূহত দেখা যায়।

ৰূপ

অঞ্চলভেদে খচ্চৰৰ ৰূপ বহু বেলেগ বেলেগ। ইয়াৰ ৰং বেছিকৈ বাদামী, কেতিয়াবা ক’লা বুলিও বৰ্ণনা কৰা হয়। ইয়াৰ ৰূপালী (বা লোহাৰ) ঘোঁৰাৰ নাল থাকে যিয়ে এটা জঘন্য ট্ৰটিং উৎপন্ন কৰে, যিটো যিকোনো ঘোঁৰাই উৎপাদন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাতকৈও বেছি জোৰেৰে।

মূৰহীন হোৱাৰ পিছতো খচ্চৰটোৱে লেকাম বান্ধি থোৱা মুখেৰে আৰাও কাঢ়িছে (সাধাৰণতে অতি জোৰেৰে), আৰু কেতিয়াবা কান্দি থকা মহিলাৰ দৰে হুমুনিয়াহ কাঢ়িছে। ইয়াৰ অস্তিত্বহীন মুখত এটা লজ্জাৰ আৱৰণ থাকে, আৰু ইয়াৰ অস্তিত্বহীন নাকৰ ফুটাৰে (বা কিছুমান সংস্কৰণত ইয়াৰ কটা ডিঙিৰ পৰা) জুই উলিয়াই দিয়ে।

অভিশাপ

বেছিভাগ বাতৰি অনুসৰি, খচ্চৰক প্ৰতি নিশা সাতটা পেৰিছৰ ভূ-খণ্ডৰ ওপৰেৰে লৰচৰ কৰিবলৈ নিন্দা কৰা হয় (ঠিক ওৱেৰওল্ফৰ ব্ৰাজিলৰ সংস্কৰণৰ দৰেই)। কিছুমানৰ মতে ইয়াৰ ভ্ৰমণ আৰম্ভ হয় আৰু শেষ হয় সেই ঠাইত য’ত পাপ কৰা হৈছিল।

সাধাৰণতে এটা চৌহদত ৰূপান্তৰ ঘটে। উৎসৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মূৰবিহীন খচ্চৰটোৰ এটা প্লেচহোল্ডাৰ মূৰ আৰু চুলি থাকিব পাৰে, যিটো ই উলিওৱা জুইৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়, যাৰ লগত ৰঙা গৰম লোহাৰ লেকাম বান্ধি থোৱা থাকে।

মূৰহীন খচ্চৰৰ অভিশাপ সংক্ৰমিত কৰিব নোৱাৰি (ভেম্পায়াৰ অভিশাপৰ দৰে নহয়), কাৰণ অভিশপ্ত মহিলাগৰাকীয়ে ইচ্ছাকৃতভাৱে কৰা পাপৰ ফলত ই আহৰণ কৰা হয়।

খচ্চৰৰ তেজ বেজীৰে খুচি বা ক্ৰুচত বান্ধি সাময়িকভাৱে ওলোটাব পাৰি। প্ৰথম ক্ষেত্ৰত উপকাৰীজন জীয়াই থকাৰ সময়তে আৰু যিখন ঠাইত তেওঁৰ এই কৃতিত্ব সম্পন্ন হৈছিল, সেইখন ঠাইতে বাস কৰাৰ সময়ত ৰূপান্তৰ ৰোধ কৰা হ’ব। দ্বিতীয় ক্ষেত্ৰত মহিলাগৰাকীয়ে সূৰ্য্য উদয় নোহোৱালৈকে মানুহৰ ৰূপত থাকিব, কিন্তু পিছৰবাৰ পুনৰ ৰূপান্তৰিত হ’ব।

লেকাম আঁতৰাই অভিশাপৰ অধিক সুস্থিৰ আঁতৰোৱা সম্ভৱ, এনে ক্ষেত্ৰত উপকাৰীজন জীয়াই থকাৰ সময়ত মহিলাগৰাকীয়ে পুনৰ শ্বিফ্টৰ আকৃতি নিদিয়ে। লেকামটো পুনৰ মহিলাগৰাকীৰ মুখত বান্ধিলে অভিশাপটো ঘূৰি আহিব।

অভিশাপ আঁতৰোৱাটো মহিলাগৰাকীৰ বাবে এক বৃহৎ সকাহ কাৰণ অভিশাপত বহুতো পৰীক্ষা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, গতিকে কৃতজ্ঞ মহিলাগৰাকীয়ে সাধাৰণতে নিজৰ পাপৰপৰা অনুতাপ কৰি উপকাৰীজনক বিয়া কৰাব। যিকোনো ক্ষেত্ৰতে যেতিয়া খচ্চৰটো পুনৰ মানুহৰ ৰূপলৈ সলনি হ’ব তেতিয়া অভিশপ্ত মহিলাগৰাকী সম্পূৰ্ণ উলংগ হ’ব, ঘামচি ওলাব আৰু চালফাৰৰ গোন্ধ পাব।

খচ্চৰৰ মুখা-মুখি হোৱা ব্যক্তিয়ে তাৰ বাট পাৰ হ’ব নালাগে, নহ’লে খচ্চৰটোৱে অপৰাধীক পিছে পিছে গৈ ভৰিৰে গচকি পেলায়।
বৰঞ্চ হয় লেকামটো আঁতৰাই পেলাবলৈ সাহস কৰিব লাগে নহয় তাৰ তেজ ছিটিকাব লাগে, নহ’লে মাত্ৰ মাটিত মুখ থৈ তললৈ শুই থাকিব লাগে, দাঁত আৰু নখ (লগতে জিলিকি থকা যিকোনো বস্তু) ঢাকি ৰাখিব লাগে, আৰু খচ্চৰটোৱে আশাকৰোঁ অচিনাকি মানুহজনৰ উপস্থিতি লক্ষ্য কৰি ট্ৰট কৰি আঁতৰি যাব (কাৰণ ইয়াৰ দৃষ্টিশক্তি বেয়া)।

মূৰহীন পুৰোহিত

একেধৰণৰ, যদিও বহুত কম পৰিচিত, লোককথাও আছে য'ত অভিশাপ পাপী পুৰোহিতৰ ওপৰত পৰিছিল। এই কাহিনীটোত ৱাশ্বিংটন আৰভিঙৰ কাহিনী দ্য লিজেণ্ড অৱ স্লিপি হোলোৰ মূৰবিহীন ঘোঁৰাচালকজনৰ দৰেই পুৰোহিতৰ মূৰবিহীন ভূতটোৱেও স্বাভাৱিক ঘোঁৰাত উঠি ৰাতিটো চলাই থাকে। সঁচাকৈয়ে, মিথটোৰ এই ভিন্নতা হয়তো সেই ১৯ শতিকাৰ কাহিনীটোৰ আধুনিক আমদানি মাথোঁ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ব্ৰাজিলৰ শ্ৰুতিকথা