ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
নিং বাইজুৰা

নিং বাইজুৰা বিণ্টি শ্বেখ হামজাহ ডাল্টন (আগতে নিং বাইজুৰা বিণ্টি শ্বেখ হামজাহ; জন্ম: ২৮ জুন ১৯৭৫), তেওঁৰ মঞ্চ নাম নিং বাইজুৰা নামেৰেই অধিক পৰিচিত। তেওঁ এগৰাকী মালয়েছিয়াৰ পপ আৰু আৰ এণ্ড বি গায়িকা তথা অভিনেত্ৰী। তেওঁ মালয়, ইংৰাজী, জাপানীজ, ইটালিয়ান, ফৰাচী, মেণ্ডেৰিন আৰু কেণ্টোনিজ ভাষাত গীত গায়।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

তেওঁৰ জন্ম মালয়েছিয়াৰ কাজাঙত হৈছিল। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষসকল আছিল আৰব, মালয়, ওলন্দাজ, ভাৰতীয়, চীনা আৰু জাভানীজ মূলৰ। নিঙে তেওঁৰ এই অনন্য নামটো এটা দুৰ্ঘটনাৰ ফলত লাভ কৰিছিল: জন্মৰ কিছুসময়ৰ পাছতেই তেওঁ 'য়েলো ফিভাৰ'ত (মালয় ভাষাত demam kuning) আক্ৰান্ত হৈছিল। ইয়াৰ বাবেই তেওঁৰ পিতৃয়ে তেওঁক 'নিং' (মালয় শব্দ 'কুনিং'ৰ চুটি ৰূপ, যাৰ অৰ্থ হালধীয়া) নামটো দিছিল। তেওঁ কনভেণ্ট কাজাং চেকেণ্ডাৰী স্কুলৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন ছাত্ৰী। ১৯৯২ চনত বাণিজ্যিক জগতত খোজ পেলায় আৰু চনী, বিএমজি, এএমএছ ৰেকৰ্ডছ জাপান আৰু ৱাৰ্নাৰ মিউজিক গ্ৰুপ আদিকে ধৰি বিভিন্ন আন্তৰ্জাতিক লেবেলৰ অধীনত এগৰাকী ৰেকৰ্ডিং শিল্পী হিচাপে পৰিগণিত হয়। ২০০৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰপৰা তেওঁ নিজৰ সংগীত লেবেল 'হেপেনিংছ ৰেকৰ্ডছ'ৰ বাবে পপ, চোল আৰু আৰ এণ্ড বি ধাৰাৰ গীত ৰেকৰ্ডিং কৰি আহিছে। তেওঁৰ ডিস্ক’গ্ৰাফীত দহটা পূৰ্ণাংগ ষ্টুডিঅ’ এলবাম (যাৰ ভিতৰত তিনিটা সম্পূৰ্ণ ইংৰাজী এলবাম) আৰু বহুতো সংকলিত গীত অন্তৰ্ভুক্ত আছে।

ব্যক্তিগত জীৱন

বাইজুৰা ওমৰ শ্বৰীফ ক্ৰিষ্টোফাৰ লেটন ডাল্টনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ডাল্টন এজন ইংৰাজ ব্যক্তি আৰু তেওঁৰ পূৰ্বৰ বিবাহৰ দুটা সন্তান আছে। ২০০৮ চনৰ ৩১ জানুৱাৰীত কুৱালালামপুৰৰ বাংসাৰত থকা চাইদিনা আবু বকৰ আছ-চিদ্দিক মছজিদত তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। তেওঁলোকৰ এটা সন্তান আছে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:গায়িকা
শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
আডি

আডি (সংস্কৃত: आडि) মৎস্য পুৰাণত উল্লেখ থকা পৌৰাণিক কাহিনীৰ এক অসুৰ। এওঁ শিৱই বধ কৰা অন্ধকাসুৰৰ পুত্ৰ।

কাহিনী

পাৰ্বতীয়ে অৰণ্যত তপস্যা কৰি আছে বুলি জনাৰ পিছত তেওঁ শিৱৰ হাতত পিতৃৰ মৃত্যুৰ কথা মনত পেলালে। দেৱতাৰ লগত তেওঁৰ কোনো তুলনা নহয় বুলি জানিও তেওঁ শিৱক হত্যা কৰি পিতৃৰ প্ৰতিশোধ লোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে।

পিতৃৰ মৃত্যুৰ সময়ত আডিয়ে ব্ৰহ্মাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তপস্যা কৰিছিল যিয়ে তেওঁৰ সম্মুখত উপস্থিত হৈ তেওঁৰ কি কামনা সুধিছিল।
আডিয়ে উত্তৰ দিলে যে তেওঁ অমৰত্ব বিচাৰিছে, যাৰ উত্তৰত ব্ৰহ্মাই স্পষ্ট কৰি দিলে যে সকলো জীৱই অৱশেষত মৃত্যুবৰণ কৰিব লাগিব। আডিয়ে নিজৰ অনুৰোধ স্পষ্ট কৰি কয় যে তেওঁৰ ৰূপ সলনি হ’লেহে যাতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়। এই চালাকিৰ সুযোগ লৈ ব্ৰহ্মাই তেওঁক ৰূপ ৰূপান্তৰৰ শক্তি প্ৰদান কৰিলে।

আডি শিৱৰ মুখামুখি হ’বলৈ সাজু হৈছিল। ব্ৰহ্মাৰ পৰা পোৱা এই নতুন শক্তিৰে সজ্জিত হৈ তেওঁ শিৱৰ পৰিচাৰক বীৰভদ্ৰৰ প্ৰহৰী পৰিহাৰ কৰি সাপৰ বেশত শিৱৰ ব্যক্তিগত স্থানত প্ৰৱেশ কৰে। পাৰ্বতীৰ বেশত শিৱৰ কাষ চাপিবলৈ চেষ্টা কৰিলে শিৱই মৰমেৰে সম্ভাষণ জনালে। অৱশ্যে তেওঁ অতি সোনকালেই সন্দেহবশতঃ আৰু যোগৰ জৰিয়তে তেওঁৰ প্ৰকৃত ৰূপটো শিৱই চিনি পালে।

অসুৰৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ উপলব্ধি কৰি শিৱই তেওঁক বজ্ৰৰে তেওঁৰ যৌনাংগত আঘাত কৰিলে, যাৰ ফলত তেওঁ নিমিষতে মৃত্যু হ’ল।

আন এটা সংস্কৰণ

কাহিনীটোৰ আন এটা সংস্কৰণত কোৱা হৈছে যে ব্ৰহ্মাই তেওঁক আন এক বৰদান দিছিল যে তেওঁ শিৱৰ অধীনত যুদ্ধ শিকিব পাৰে।
আডিয়ে শিৱৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে। অৱশ্যে কেইবছৰমানৰ পাছত তেওঁ কৈলাশ পৰ্বতৰ বাসিন্দাসকলক অশান্তি দিবলৈ ধৰিলে। আডিয়ে শিৱৰ সন্মুখত পাৰ্বতী হিচাপে উপস্থিত হৈ আৰু এটা সুযোগ বিচাৰিছিল। যি কি নহওক শিৱই এইজন আদি বুলি উপলব্ধি কৰি নিজৰ ত্ৰিশূলেৰে তেওঁক হত্যা কৰিলে। আডিয়ে ক্ষমা বিচাৰিলে আৰু শিৱই তেওঁক মোক্ষ দিলে।

ওপৰত উল্লেখ কৰা কাহিনীটো গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা হোৱা নাই আনহাতে পূৰ্বৰ কাহিনীটো সকলোৱে জানে।

চাব পাৰে

অসুৰৰ তালিকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
ছেৰাব

ছেৰাব (ইংৰাজী: cherub; ; হিব্ৰু: כְּרוּב) হৈছে আব্ৰাহামিক ধৰ্ম অনুসৰি ঈশ্বৰৰ প্ৰত্যক্ষভাৱে যত্ন লোৱা অপাৰ্থিৱ সত্তাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। ছেৰাবসকলৰ বিভিন্ন কলাকৃতিত ছেৰাবসকলে এদন বাগিচাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ ৰক্ষা কৰাকে আদি কৰি বহুতো ভিন্ন ভূমিকা পালন কৰাৰ দৃশ্য প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে।

পৰম্পৰা

ছেৰাবসকলক ইহুদী স্বৰ্গদূতৰ স্থান তালিকাত (Jewish angelic hierarchy) দ্বাদশ শতিকাৰ মাইমনিডেছৰ মিছনেহ টোৰাত (Maimonides' Mishneh Torah) নৱম স্থান, আৰু চতুৰ্দশ শতিকাৰ বেৰিট মেনুচাৰ (Berit Menuchah) দৰে কাবালিষ্টিক গ্ৰন্থত তৃতীয় স্থান প্ৰদান কৰা হৈছে। ডি ক'লেষ্টি হাইৰাৰ্চিয়াৰ (De Coelesti Hierarchia) দৰে খ্ৰীষ্টান গ্ৰন্থত তেওঁলোকক “চেৰাফিম” আৰু “থ্ৰ'নছ”ৰ সৈতে সৰ্বোচ্চ পদবীত স্থান দিয়া হৈছে।

ইছলামত আল-কাৰুবিয়িন (al-karubiyyin) "ছেৰাবসকল" বা আল-মুকাৰৰাবিন (al-muqarrabin) "ওচৰত থকা" বুলিলে ঈশ্বৰৰ ওচৰত থকা সৰ্বোচ্চ স্বৰ্গদূতসকলক বুজোৱা হয়, অৰ্থাৎ বাৰ্তাবাহী দূতসকলক বুজোৱা হয়। ইয়াৰ ভিতৰত সিংহাসন বাহক, সিংহাসনৰ চাৰিওফালে থকা স্বৰ্গদূত আৰু প্ৰধান স্বৰ্গদূত আদি অন্তৰ্ভুক্ত। মাইকেলৰ অধীনস্থ দয়াৰ স্বৰ্গদূতসকলকো ছেৰাব বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে। ইছমাইল ধৰ্মত সাতজন প্ৰধান স্বৰ্গদূত আছে যাক চেৰাব বুলি কোৱা হয়।

হিব্ৰু বাইবেলৰ প্ৰথম খণ্ড “এজেকিয়েল ১”ৰ (Ezekiel 1) বৰ্ণনা অনুসৰি, “প্ৰত্যেকৰে চাৰিখনকৈ মুখ আছিল, আৰু প্ৰত্যেকৰে চাৰিখন ডেউকা আছিল; প্ৰত্যেকৰে ভৰি দুটা লগলাগি এটা কঠিন ভৰিৰ হৈ পৰিছিল, আৰু প্ৰত্যেকৰে ভৰি দুখন এটা গৰু পোৱালিৰ খুৰাৰ দৰে আছিল; আৰু ইহঁতৰ ব্ৰঞ্জৰ দৰে জিলিকনি আছিল।” এজেকিয়েল আৰু অন্য কিছুমান খ্ৰীষ্টান ধৰ্মীৰ প্ৰতিমূৰ্তিত ছেৰাবসকলৰ দুযোৰ ডেউকা আৰু চাৰিখন মুখ থকা এটা হায়োথ (hayyoth, দেখাত সিংহ, ম’হ, মানুহ আৰু ঈগলৰ সংমিশ্ৰিত ৰূপৰ এটা জীৱ) বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মমতে এই প্ৰাণীৰ মুখ চাৰিখনে “চাৰিজন ইভানজেলিষ্ট”ক (Four Evangelists) প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

পিছৰ পৰম্পৰাবোৰত ছেৰাবসকলৰ বিভিন্ন শাৰীৰিক ৰূপ আৰোপ কৰা হৈছে। কিছুমান প্ৰাচীন মিদ্ৰাছ সাহিত্যত ইহঁতক শৰীৰবিহীন বুলি ধাৰণা কৰে। পশ্চিমীয়া খ্ৰীষ্টান পৰম্পৰাত ছেৰাবসকলক ধ্ৰুপদী প্ৰাচীন কালত কিউপিডৰ পৰা আহৰণ কৰা পুটোৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়, ফলস্বৰূপে ছেৰাবসকলক সৰু, ডাঠ, ডেউকাযুক্ত ল'ৰা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।

কাৰ্য

ইষ্ৰায়েলী ছেৰাবসকলে বিভিন্ন কাম পালন কৰে বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে – বেছিভাগ সময়তে, তেওঁলোকক য়াহৱেহৰ (ইষ্ৰায়েলী ভগৱান) সিংহাসনক শক্তিশালী কৰে বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ‘এজেকিয়েল’ বৰ্ণনাতো ছেৰাবসকলেও এই কাম কৰা দেখুওৱা হৈছে, কিয়নো চাৰিটা ছেৰাবৰ ডেউকাৰ সংযুক্ত ঢালখনে ঈশ্বৰৰ ৰথৰ সীমা গঠন কৰে বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

পৰম্পৰাগত হিব্ৰু বিশ্বাসমতে ছেৰাবসকলং ইডেন বাগিচাৰ ৰক্ষক হিচাপে কাম কৰে। এই ধাৰণামতে অতিমানৱীয় শক্তিৰ অধিকাৰী ছেৰাবসকলৰ কৰ্তব্য আছিল দেৱতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আৰু তেওঁলোকৰ বাগিছাৰ ৰক্ষক হিচাপে অনুপ্ৰৱেশকাৰীক বাধা দিয়া; নিমৰুদৰ (Nimrud) শিলালিপিৰ ৯ নং ফলিত পোৱা বিৱৰণৰ সৈতে এই ধাৰণাবোৰ মিল দেখা পোৱা যায়।

হিব্ৰু বাইবেল

হিব্ৰু বাইবেলত বৰ্ণনা কৰা স্বৰ্গীয় জাৱবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছিকৈ বৰ্ণিত জীৱ হৈছে ছেৰাবসকল। ছেৰাবৰ হিব্ৰু শব্দটো বাইবেলখনত ৯১ বাৰ দেখা পোৱা যায়।

ইহুদী ধৰ্ম

ইহুদী ধৰ্মতো ছেৰাবকে ধৰি বহুতো স্বৰ্গদূতৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত বিশ্বাস অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
ছৈয়দা ৱাহিদা ছাবৰিনা

ছৈয়দা ৱাহিদা ছাবৰিনা (জন্ম: ১১ ছেপ্টেম্বৰ ২০০০) এগৰাকী বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী। তেওঁ দুবাৰকৈ বাংলাদেশ জাতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ অধীনত শ্ৰেষ্ঠ শিশুশিল্পীৰ খিতাপ লাভ কৰিছে—চলচ্চিত্ৰ গঙ্গাযাত্ৰা (২০০৯) আৰু অন্তৰ্ধান (২০১২)-ৰ বাবে। অভিনয়ৰ উপৰি তেওঁ অন্তৰ্ধান (২০১২), শেষ কথা (২০১৭) আৰু ৰোহিঙ্গ্যা (মুক্তিৰ অপেক্ষাত) আদি চলচ্চিত্ৰৰ উপশীৰ্ষক (subtitle) লিখিছে। চলচ্চিত্ৰ আৰু নাট্যক্ষেত্ৰত সহকাৰী হিচাপে কাম কৰাৰ লগতে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু ভাষাবিজ্ঞানৰ প্ৰতিও তেওঁৰ গভীৰ আগ্ৰহ আছে। ২০২৫ চনত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ব্যাৱসায়িক প্ৰতিযোগিতা ‘‘Ad Maker Bangladesh 2025’’-ত তেওঁ দ্বিতীয় ৰানাৰ-আপ উপাধি লাভ কৰে।

শিশুশিল্পী হিচাপে সাফল্য লাভ কৰাৰ পিছত ছৈয়দা ৱাহিদা ছাবৰিনাই শিক্ষাৰ লগতে সৃজনশীল ক্ষেত্ৰত নিজকে বিকশিত কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। অভিনয়ৰ উপৰিও চলচ্চিত্ৰৰ উপশীৰ্ষক ৰচনা, ভাষা ব্যৱহাৰ আৰু দৃশ্য-শ্ৰাব্য কাহিনী বিন্যাসৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ আগ্ৰহ স্পষ্ট। এই বহুমুখী আগ্ৰহে তেওঁক আধুনিক বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰৰ এক সম্ভাৱনাময় মুখ হিচাপে পৰিচিত কৰাইছে। ভৱিষ্যতে পৰিচালনা আৰু চিত্ৰনাট্য ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰতো সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰাৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছে। লগতে নতুন প্ৰজন্মৰ চলচ্চিত্ৰকাৰসকলৰ সৈতে কাম কৰাৰ ইচ্ছাও তেওঁ প্ৰকাশ কৰিছে।

নিৰ্বাচিত চলচ্চিত্ৰ

গঙ্গাযাত্ৰা – ২০০৯
অন্তৰ্ধান – ২০১২
শেষ কথা – ২০১৭
ৰোহিঙ্গ্যা – ২০২২

টেলিভিছন

ছৈয়দা ৱাহিদা ছাবৰিনাই ২০০৮ চনত সম্প্ৰচাৰিত ছৈয়দ ৱাহিদুজ্জামান ডায়মণ্ড পৰিচালিত নাটক ‘‘অগ্নিদান’’-ত অভিনয় কৰিছিল। এই নাটকখনত সুমনা শোমাই মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

বঁটা আৰু মনোনয়ন

Ad Maker Bangladesh 2025 প্ৰতিযোগিতাত আইবিএ, ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘‘ShahbADies’’ দলৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ দ্বিতীয় ৰানাৰ-আপ বঁটা লাভ কৰে।

জাতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
বছৰ বঁটা শ্ৰেণী চলচ্চিত্ৰ ফলাফল
২০০৯ জাতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা শ্ৰেষ্ঠ শিশুশিল্পী গঙ্গাযাত্ৰা
২০১৩ জাতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা শ্ৰেষ্ঠ শিশুশিল্পী অন্তৰ্ধান

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
কনকেশ্বৰ নাৰ্জাৰী

কনকেশ্বৰ নাৰ্জাৰী (২ জানুৱাৰী ১৯৪৩ – ১২ অক্টোৱৰ ২০০৩) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু সদৌ বড়ো ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সাধাৰণ সম্পাদক।

জন্ম

১৯৪৩ চনৰ ২ জানুৱাৰীত অসমৰ কোকৰাঝাৰ জিলাৰ ছেৰফাংগুৰি থানাৰ অন্তৰ্গত টেঙাইগাঁও (গমৌবিল) নামৰ গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম নাৰায়ণ নাৰ্জাৰী আৰু মাতৃ দুইছলুং নাৰ্জাৰী আছিল। ২০০৩ চনৰ ১২ অক্টোবৰত কলিকতাৰ এখন ব্যক্তিগত নাৰ্চিংহোমত মৃত্যু হয়।

প্ৰাথমিক শিক্ষা

তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গোসাঁইনিচিনা গাঁৱৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল। তাত এম. ভি. স্কুল চূড়ান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত সাপটগ্ৰাম এমালগেমেটেড একাডেমী পৰা ১৯৬৪ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষা আৰু ১৯৬৫ চনত পি.ইউ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।

ছাত্ৰনেতা আৰু ৰাজনৈতিক জীৱন

স্কুলীয়া দিনৰে পৰা কনকেশ্বৰ নাৰ্জাৰী ছাত্ৰ সংগঠনৰ সক্ৰিয় সদস্য আছিল। তেওঁ ১৯৬৭ চনত এবছু গঠনৰ বাবে বিভিন্ন সভাত জড়িত হৈ পৰে।
একে বছৰতে সদৌ বড়ো ছাত্ৰ সন্থা আনুষ্ঠানিকভাৱে গঠন হয় আৰু তেওঁ সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ অসমৰ ইয়ং প্লেইনছ ট্ৰাইবেল কাউন্সিলৰ আহ্বায়ক হয়। তেওঁ অসমৰ প্ৰগতিশীল সমভূমি জনজাতি পৰিষদৰ আহ্বায়ক হয়। তেওঁ পিছতলৈ ইউনাইটেড ট্ৰাইবেল নেচনেলিষ্ট লিবাৰেচন ফ্ৰণ্টৰ আহ্বায়ক হয়।
১৯৯৬ চনৰ ১৯ জুনত বড়োলেণ্ড স্বায়ত্তশাসিত পৰিষদৰ মুৰব্বী হয়। ১৯৯৯ চনৰ ১৮ মাৰ্চত তেওঁক গ্ল’বেল ইকনমিক কাউন্সিলৰ দ্বাৰা জৱাহৰলাল নেহৰু লাইফ টাইম এচিভমেণ্ট বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। তেওঁ মৃত্যুৰ সময়লৈকে ইউ. বি. এন. এল. এফ.ৰ অধ্যক্ষ আছিল।

তথ্যসূত্ৰ
ভাস্কৰাচাৰ্য

ভাস্কৰাচাৰ্য (১১১৪-১১৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দ) এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী। তেওঁ কৰ্ণাটকৰ বিজাপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ "সিদ্ধান্ত শিৰোমণি" (১১৫০ খ্ৰী:) আৰু "কৰণ কৌতুহল" (১১৭০ খ্ৰী:) নামৰ দুখন বিখ্যাত গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। সিদ্ধান্ত শিৰোমণি চাৰিটা ভাগত বিভক্ত আছিল- লীলাৱতী, বীজগণিত, গ্ৰহগণিত আৰু গোলাধ্যায়।পাটীগণিত, বীজগণিত আদিৰ কিছুমান বুনিয়াদী সূত্ৰ, অসীম সংখ্যাৰ ধাৰণা আৰু তাৎপৰ্য, সৰল আৰু দ্বিঘাত সমীকৰণৰ চৰ্চা, গোলক সম্পৰ্কীয় অধ্যয়ন আদি এওঁৰ উল্লেখযোগ্য অৱদান। তেওঁক মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গণিতজ্ঞ বুলি অভিহিত কৰা হয়।

ভাস্কৰাচাৰ্যই আইজাক নিউটন আৰু লেইব্‌নিজতকৈ প্ৰায় পাঁচশ বছৰ আগতেই কলন গণিতৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছিল। কলন গণিতৰ সূত্ৰৰ ব্যৱহাৰেৰে তেওঁ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান গাণিতিক সমস্যা সমাধানৰ চেষ্টা কৰিছিল।

ভাস্কৰাচাৰ্য আৰু প্ৰাচীন ভাৰতৰ আন এজন গণিতজ্ঞ ভাস্কৰৰ সন্মানাৰ্থে ১৯৮১ চনৰ ২০ নৱেম্বৰত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাই ভাস্কৰ ২ নামৰ কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ নিক্ষেপ কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ
ঘুগুহা দৌল

ঘুগুহা দৌল অসমৰ চিল-কং-মুখৰ ওচৰৰ গঙমুখ গাওঁ (বৰ্তমানৰ ধেমাজি জিলাৰ ঘুগুহা)ত অৱস্থিত এক মধ্যযুগীয় দৌল। অসম পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ অনুসৰি এই দৌল আহোম ৰজা শিৱসিংহই (১৭১৪-১৭৪৪) নিজৰ ৰাণী অম্বিকা দেৱীৰ কাৰণে নিৰ্মাণ কৰিছিল।

কিছু লোকে ক'বলৈ খোজে যে এই দৌল চাওফা চ্যু-ডাং-ফাই নিজৰ মাতৃ নাং ঘুগু কুঁৱৰীৰ স্মৃতিত তেওঁক ডাঙৰ দীঘল কৰা হাবুং অঞ্চলত স্থাপন কৰিছিল। কিন্তু পুৰাতাত্ত্বিক সমল সমূহৰ পৰা জনা‌ যায় যে সেই সময়ত (চ্যুডাংফাৰ ৰাজত্বকাল: ১৩৯৭-১৪০৭) ঐতিহাসিক হাবুং আৰু ধেমাজি দুয়ো অঞ্চল চুতীয়া ৰাজ্যৰ অধীনত আছিল য'ত কেইবাজনো চুতীয়া ৰজাই ১৩৯২-১৪২৮ৰ মাজত ব্ৰাহ্মণক ভূমি দান কৰিছিল বুলি জনা যায়। এই‌ অঞ্চল ১৫২৪ চনত‌ হে আহোম ৰাজ্যত অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু ১৫২৫ত কনচেং ধনুধৰিয়া গোহাঁইক প্ৰথমতে ভটিয়লিয়া গোহাঁই আৰু পাছলৈ বৰপাত্ৰ গোহাঁই হিচাপে নিযুক্তি দি হাবুঙত নিয়োজিত কৰা হয়। ইয়াৰ ওপৰিও জনা যায় যে "ঘুগুহা" গাঁৱৰ ওচৰতে "আজুহা" নামৰো আন এখন গাঁও লাগি আছে।

ধেমাজি জিলাৰ সদৰৰপৰা তেইশ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে এই দৌল অৱস্থিত। লখিমপুৰৰ পৰা ধেমাজি সদৰ পোৱাৰ আগেয়ে ১৫নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰপৰা চমজান-নৰোৱাথান সংযোগী পথেৰে প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ সোমাই গ’লে দৌলটো পোৱা যায়। আনহাতে ধেমাজিন গৰৰপৰা বুটিকোৰ-নৰোৱাথান হৈ ঘিলামৰা সংযোগী পথেৰেও তালৈ যাব পাৰি।

ইতিহাস

লীলা গগৈয়ে আহোম যুগৰ দৌল দেৱালয়সমূহৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি তেওঁৰ টাই সংস্কৃতিৰ ৰূপৰেখা নামৰ গ্ৰন্থত যি সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিছে, তাত কিছুসংখ্যত দৌল-দেৱালয় আৰু পুখুৰীৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব পৰা নাযায় বুলি উল্লেখ কৰিছে। ঘুগুহা দৌলৰ নাম উক্ত সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱৰা তালিকাখনতে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অসম পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ অনুসৰি এই দৌল আহোম ৰজা শিৱসিংহই নিজৰ ৰাণী অম্বিকা দেৱীৰ কাৰণে নিৰ্মাণ কৰিছিল

স্থাপত্য

দৌলটোৰ বাহিৰৰ বেৰসমূহ যথেষ্ট নষ্ট হৈছে। বেৰত কোনো ভাস্কৰ্য বৰ্তমান নাই। দৌলটো আঠকোণীয়াকৈ নিৰ্মিত। আনকি দৌলটো ওপৰলৈকে আঠকোণীয়াকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। উচ্চতা প্ৰায় ৪৩ ফুট। মূল দৌলৰ লগতে লাগি থকা মণ্ডপটো ভাগিছে যদিও পুৰাতত্ত্ব বিভাগে কিছু মেৰামতি কৰিছে। দৌলটোৰ চৌহদত কেইবাটাও পুখুৰী আছে। প্ৰায় এশ বিঘাজোৰা এলেকাৰ চৌহদটোত গড় মৰাৰ চিনো ৰক্ষিত হৈ আছে। দৌলটো বহুকাল ধৰিহাবিয়ে আৱৰি থকাৰ বাবে অধিক ক্ষয়প্ৰাপ্ত হ’ল। দৌলত থকা মূৰ্তি মানে নি হাবিত পেলালে বুলি অনুমান কৰা হয়। ঘুগুহা দৌল যথেষ্ট ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে। ইয়াৰ বেৰত ভাস্কৰ্যআছিল যদিও সম্পূৰ্ণ ধ্বংস হৈছে। কিন্তু মূল দৌলটো অক্ষত অৱস্থাত আছে। দৌলৰ ভিতৰভাগো চাব পাৰি। আঠকোণীয়া দৌলটোৰ কলচি এখন শৰাইৰ দৰে।

বৰ্তমান অৱস্থা

১৯৫০ চন মানৰপৰা ইয়াত শিৱপূজা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে। বৰ্তমান অসম চৰকাৰ পুৰাতত্ত্ব বিভাগে ঘুগুহা দৌলক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰলৈ উন্নীত কৰিবৰ বাবে কিছুমান ব্যৱস্থা হাতত হৈছে। এটা সুন্দৰ বাটচ'ৰাকে ধৰি অতিথিশালা, ভোজনশালা আদি নিৰ্মাণ কৰি ঘুগুহা দৌলৰ সৌন্দৰ্য আৰু সুবিধা বৃদ্ধি কৰিছে। এই দৌলত শিৱ পূজাৰ ইতিহাস যুক্ত হৈ আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
খাৰখোৱা

খাৰখোৱা এটা অসমীয়া শব্দ যাৰ দ্বাৰা এনে এজন লোকক বুজোৱা হয় যিজন আৱশ্যকীয়ভাৱে অসমীয়া নৃগোষ্ঠীয় মূলৰ আৰু মধ্যযুগীয় অসম মুলুকৰ বাসিন্দাৰ বংশধৰ।

খাৰখোৱা শব্দটি অসমীয়া ব্যংগাত্মক, বিদ্ৰূপাত্মক আৰু কেতিয়াবা গহীন সাহিত্যত আৰু লগতে সাধাৰণ কথা-বতৰাত এজন খাঁটি অসমীয়া সাধাৰণ লোকক বুজাবলৈ সততে ব্যৱহাৰ কৰা হৈ আহিছে। শব্দটি কিছু পৰিমাণে মৰ্যাদা হানিকৰ অৰ্থত অসমীয়া সাধাৰণ লোকক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ হয় যদিও এই ব্যৱহাৰ অশালীন নহয় আৰু সেয়ে কোনো প্ৰকৃত অসমীয়াৰ গাত নালাগে। দৰাচলতে এজন খাঁটি অসমীয়া লোকে নিজকে খাৰখোৱা বুলি পৰিচয় দি প্ৰকৃত অসমীয়া নৃগোষ্ঠীয় মূলৰ, অসমীয়াভাষী হোৱাৰ বিশেষাধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ বিচাৰে।

অৰ্থ

খাৰখোৱা শব্দটিয়ে আক্ষৰিক অৰ্থত সেইজনক বুজাইছে যি খাৰ খায়। নপকা অমিতা, ভীমকলৰ বাকলি ইত্যাদি খাৰৰ প্ৰাকৃতিক উৎসৰ পৰা খাৰ বা খাৰণি নামেৰে অসমীয়া ৰন্ধন প্ৰকৰণৰ এই সুপৰিচিত ব্যঞ্জনবিধ অসমীয়াৰ ঘৰে-ঘৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। খাৰখোৱা শব্দটি বিশেষ্য আৰু বিশেষণ পদ হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়। বিশেষণ হিচাপে ব্যৱহাৰ হ’লে অসমীয়া শব্দটো লগতে লগাই দি সম্বোধিতজনক অসমীয়া লোক বুলি নিৰ্দিষ্ট কৰি দিয়া দেখা যায়।

ঐতিহাসিক ভাৱাৰ্থ

অসমীয়া নৃগোষ্ঠীয় মূলৰ, অসমীয়াভাষীক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ হোৱা খাৰখোৱা শব্দটিৰ উৎপত্তিৰ উৎস বিচাৰিলে দেখা যায় যে অতীজৰে পৰা এই লোকসকলৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণত খাৰৰ ব্যাপক প্ৰয়োগ হৈছে আৰু এই খাৰ মধ্যযুগীয় অসম মুলুকত নিমখৰ পৰিৱৰ্তে ব্যৱহৃত হৈছিল আৰু তাৰো কাৰণ হৈছে সেইসময়ত নিমখ এক মহা মূল্যবান সামগ্ৰী আছিল। নগা আৰু মিচিমি লোকসকলে পাহাৰৰ লৱণযুক্ত শিলাখণ্ডৰ পৰা নিমখ সংগ্ৰহ কৰি অসমলৈ লৈ আনিছিল। কিন্তু ৰজাঘৰীয়াসকলৰ তেওঁলোকৰ লগত সঘনাই যুদ্ধ-বিগ্ৰহ চলি থকাৰ ফলত নিমখৰ আমদানি সততে বাধাপ্ৰাপ্ত হৈছিল আৰু যাৰ ফলত সাধাৰণ লোকসকলে লোণহীন ব্যঞ্জনকে খাবলগীয়া হৈছিল। ৰজাঘৰীয়া আৰু বৰমূৰীয়াসকলেহে খাদ্যত নিমখৰ জুতি ল’ব পাৰিছিল। খাৰখোৱা শব্দটিৰ মৰ্য্যদা হানিকৰ অৰ্থত ব্যৱহাৰৰ কাৰণ সেয়ে এয়ে বুলিব পাৰি যে শব্দটিয়ে সৰ্ব-সাধাৰণ ৰাইজক ৰজাঘৰীয়া-বৰমূৰীয়াসকলৰ আগত নিঃকিন ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছিল। লোণে-সোণে সমান, শাকত নাখায় লোণ, পিতিকাত যায় তিনিগুন ইত্যাদি ফকৰা যোজনাৰ পৰাও অতীজতে নিমখৰ দুৰ্লভতাৰ অনুধাৱন কৰিব পাৰি।

কালক্ৰমত অসমত ৰাজ্য, ৰজাঘৰীয়া, বৰমূৰীয়া সকলো নোহোৱা হৈ একাকাৰ হ’ল, নিমখৰ আমদানিও বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা হোৱাত নিমখ সৰ্ব-সাধাৰণৰ বাবে সহজলভ্য আৰু সস্তা হৈ পৰিল। কিন্তু অসমীয়া ৰন্ধন প্ৰকৰণত খাৰৰ ব্যৱহাৰ স্থায়ী হৈ ৰ’ল আৰু খাৰখোৱা শব্দটিয়ে অসমীয়া লোকসকলৰ এই বিশেষ খাদ্যাভ্যাসক জাতীয় পৰিচয় হিচাপে দাঙি ধৰিলে।

অসমীয়াৰ জাতীয় সহ-মৰ্মিতা

খাৰখোৱা বুলি পৰিচয় দিয়াৰ বিশেষাধিকাৰ আৱশ্যকীয়ভাৱে অসমীয়া নৃগোষ্ঠীয় মূলৰ আৰু মধ্যযুগীয় অসম মুলুকৰ বাসিন্দাৰ বংশধৰ বুলি এতিয়াৰ সকলো অসমীয়া মাতৃভাষীয়ে পায় আৰু কাৰ পূৰ্ব-পুৰুষ ৰজাঘৰীয়া, বৰমূৰীয়া অথবা কাৰ সাধাৰণ জনতা আছিল সেইকথা এতিয়া বিচাৰ্য্য নহয়। ব্যংগাত্মক-বিদ্ৰূপাত্মক অৰ্থত খাৰখোৱা শব্দটি কোনো অসমীয়াই আন এজন অসমীয়া বা নিজৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰি দৰাচলতে তলে-তলে তেওঁৰ লগত সহ-মৰ্মিতা প্ৰকাশ কৰে অথবা খাঁটি অসমীয়া হোৱাৰ গৌৰৱ অনুভৱ কৰে। সঁচা অৰ্থত চাবলৈ গ’লে যিসকল শেহতীয়াভাৱে ভাৰতৰ বা বাহিৰৰ অন্যান্য অংশৰ পৰা আহি অসমত স্থায়ী হৈছে আৰু অসমীয়া ভাষাও ক’বলৈ লৈছে কিন্তু যাৰ পূৰ্ব-পুৰুষসকলে অসমত লোণৰ অভাৱত অতীজৰ খাৰখোৱা দিনবোৰ পাৰ কৰা নাই, তেওঁলোক খাৰখোৱা হ’ব নোৱাৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জাতি পৰিচায়ক উপনাম
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শকুনি

শকুনি হৈছে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পত্নী গান্ধাৰীৰ ভায়েক আৰু দুৰ্যোধন ৰজাৰ মোমায়েক। শকুনি বেচি সময় হস্তিনাপুৰত থাকি দুৰ্যোধনৰ মন্ত্ৰিত্ব কৰে। তেওঁ উলূক আৰু বৃকাসুৰৰ পিতৃ তথা আৰশীৰ স্বামী আছিল।

বংশলতা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
ওড়িয়া ভাষা

ওড়িয়া বা উৰিয়া ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ভাষা পৰিয়ালৰ ইণ্ডো-আৰ্য শাখাৰ এটি ভাষা। অসমীয়া আৰু বাংলা ভাষাৰ লগত এই ভাষাটোৰ যথেষ্ট মিল আছে। এই ভাষাটো প্ৰায় ৩ কোটি ১০ লাখ (১৯৯৬ চনৰ হিচাব অনুযায়ী) লোকৰ মাতৃভাষা, যাৰ ভিতৰত অধিকাংশই ওড়িশা ৰাজ্যৰ অধিবাসী। ইয়াৰ উপৰিও পশ্চিমবঙ্গ আৰু ঝাড়খণ্ড ৰাজ্যতো ওড়িয়া ভাষা প্ৰচলিত। ওড়িয়া ভাৰতৰ ২২টা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাষাৰ মাজত এটা; ই ওড়িশাৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু ঝাৰখণ্ডৰ দ্বিতীয় চৰকাৰী ভাষা।

ইতিহাস

ওদিয়া ভাৰত-আৰ্য্য ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত পূবৰ ভাৰত-আৰ্য্য ভাষা। ই ওদ্ৰা প্ৰাকৃতৰ পৰা বংশধৰ যি নিজেই মগধি প্ৰাকৃতৰ পৰা বিকশিত হৈছে৷ অন্যান্য প্ৰধান ভাৰত-আৰ্য্য ভাষাৰ তুলনাত ওড়িয়া ভাষাত পাৰ্চী আৰু আৰবী ভাষাৰ প্ৰভাৱ তুলনামূলকভাৱে কম হোৱা যেন লাগে।

শ্ৰেণী বিভাজন

প্ৰাচীন ওড়িয়া ১০ম শতাব্দী-১৩০০),
প্ৰাৰম্ভিক মধ্য ওড়িয়া (১৩০০-১৫০০),
মধ্য ওড়িয়া (১৫০০-১৭০০),
নতুন মধ্য ওড়িয়া (১৭০০-১৮৫০), আৰু
আধুনিক ওড়িয়া (১৮৫০-বৰ্তমান)।

উপভাষা

ওড়িয়া ভাষাৰ মূল উপভাষাবিলাক হ'ল:
মুঘলবন্দী; ইয়াক মান্য ওড়িয়া-ও বোলা হয়।
দক্ষিণীয় ওড়িয়া
উত্তৰ-পশ্চিমীয় ওড়িয়া
পশ্চিমীয় ওড়িয়া
বালেশ্বৰী ওড়িয়া
মেদিনীপুৰী ওড়িয়া
হালবি
সিংহভূমীয় ওড়িয়া
গঞ্জামী ওড়িয়া
কালাহাণ্ডী ভাষা
দেশিয়া ওড়িয়া
সম্বলপুৰী
ভাত্ৰী

শব্দ-ভাণ্ডাৰ

ওড়িয়া ভাষাৰ অধিকাংশ শব্দভাণ্ডাৰ সংস্কৃত ভাষাৰ পৰাই আহিছে। এই ভাষাত আৰবী, পাৰ্চী ভাষাৰ পৰাও ধাৰলৈ লোৱা শব্দ আছে। প্ৰাচীন কলিংগ ৰাজ্যত (যিখনে বৰ্তমানৰ সমগ্ৰ ওড়িশা আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কিছু অংশ সামৰি লৈছিল) কথিত অষ্ট্ৰনেছিয়ান শব্দও ওড়িয়া ভাষাত পোৱা যায়।

ধ্বনি-সংশ্ৰয়

উড়িয়াত ২৮টা ব্যঞ্জনধ্বনি আৰু ৬টা স্বৰধ্বনি আছে।

+স্বৰধ্বনি
  সম্মুখপশ্চাৎ
উচ্চ

মধ্য

নিম্ন

+ব্যঞ্জনধ্বনি
  ওষ্ঠ্যদন্ত্যদন্তমূলীয়মূৰ্ধন্যতালব্যকণ্ঠ্যকণ্ঠনালীয়
অঘোষ স্পৰ্শধ্বনি
   
ঘোষ স্পৰ্শধ্বনি
   
অঘোষ উষ্মধ্বনি
         
নাসিক্যধ্বনি
       
তৰল
    ,      

শ্বাসাঘাত

উড়িয়াত সাধাৰণতে শব্দৰ শেষ আখৰৰ আগৰ আখৰত শ্বাসাঘাত পৰে।

লিখন পদ্ধতি

ওড়িয়া ভাষা নিজস্ব ওড়িয়া লিপিত লিখা হয়৷ ই আবুগিদা লিপি যি বাওঁফালৰ পৰা সোঁফাললৈ লিখা হৈছে। ওড়িয়া লিপি ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ওড়িয়া লিপিৰ আখৰবোৰ ঘূৰণীয়া হোৱাৰ কাৰণ বুলি কোৱা হয় যে, কলমৰ দৰে চোকা বস্তুৰে কলপাতত লিখিলে পাতবোৰ ফালি যোৱাৰ ভয় আছে বাবে ওড়িয়া লিখকে পোন ৰেখা আৰু কৌণিক আখৰ ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল।

+ Vowels (স্বৰবৰ্ণ)
অ
আ
ই
ঈ
উ
ঊ
ঋ
ৠ
৯
ৡ
এ
ঐ
ও
ঔ

+ Consonants (ব্যঞ্জনবৰ্ণ)

ক

খ

গ

ঘ

ঙ

চ

ছ

জ

ঝ

ঞ

ট

ঠ

ড

ঢ

ণ

ত

থ

দ

ধ

ন

প

ফ

ব

ভ

ম

য

ৰ

ল

ৱ

শ

ষ

স

হ

য়

ল

ড়

ঢ়

ক্ষ

ব

+ Diacritics
া
ি
ী
ু
ূ
ৃ
ৄ
ৢ
ৣ
ে
ৈ
ো
ৌ

+ Signs, Punctuation
ং
ঃ
ঁ
্
়
।
॥

৺

+ Numbers
০
১
২
৩
৪
৫
৬
৭
৮
৯

ইউনিক'ড

১৯৯১ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ১.০ সংস্কৰণৰ মুক্তিৰ লগে লগে ইউনিক'ড ষ্টেণ্ডাৰ্ডত ওড়িয়া লিপি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।

ওড়িয়াৰ বাবে ইউনিকোড ব্লক হৈছে U+0B00–U+0B7F:

ছ’ফ্টৱেৰ

গুগলে ২০২০ চনত ওডিয়াৰ বাবে প্ৰথমটো স্বয়ংক্ৰিয় অনুবাদক প্ৰৱৰ্তন কৰে। মাইক্ৰ'ছফটেও সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে ওডিয়াক নিজৰ স্বয়ংক্ৰিয় অনুবাদকত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Odia Wikipedia
Praharaj, G.C. Purnachandra Odia Bhashakosha (Odia-English dictionary). Cuttack: Utkal Sahitya Press, 1931–1940.
A Comprehensive English-Oriya Dictionary (1916–1922)

শ্ৰেণী:ভাষা
শ্ৰেণী: ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধ্ৰুপদী ভাষা
শ্ৰেণী:ওড়িয়া ভাষা
আশা ভুষাল

আশা ভুষাল (নেপালী: आशा भुषाल; জন্ম ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৮৯) এগৰাকী নেপালী অভিনেত্ৰী আৰু মডেল, যি মূলত নেপালী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে।

কৰ্মজীৱন

ভুষালে তেওঁৰ অভিনয় জীৱন সুনৌলো বিহানী নামৰ টেলিভিছন ধাৰাবাহিকৰ জৰিয়তে আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ আছিল দুশমনি নেপালী।

তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ সুনপানী অস্কাৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল। তদুপৰি, তেওঁ জাতীয় ৰাজধানী বঁটা আৰু হিমালয় আন্তৰ্জাতিক বঁটা লাভ কৰিছে।

চলচ্চিত্ৰ তালিকা

+
SN
বছৰ
চলচ্চিত্ৰ
ভূমিকা

1
২০১৫
সুনপানী
অভিনেত্ৰী

2
২০২৪
উপহাৰ
অভিনেত্ৰী

3

সমৰ্পণ
অভিনেত্ৰী

4

দুশমনি
অভিনেত্ৰী

5

গ্নিম্গেদাউ
অভিনেত্ৰী

বঁটা

SN
বঁটাৰ শিৰোনাম
বঁটা শ্ৰেণী
মনোনীত কৰ্ম
ফলাফল
ref
1
হিমালয় আন্তৰ্জাতিক বঁটা
জুৰি বঁটা
সমৰ্পণ

2
বিৰাট সংগীত বঁটা
টিভি ধাৰাবাহিকত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী
ভদ্ৰগোল

3
এএনপি ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা - ২০২১
টেলিফিল্ম অভিনেত্ৰী বঁটা

সন্মান

SN
সন্মান শিৰোনাম
তাৰিখ
Ref
1
বিশেষ নাগৰিক সন্মান

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নেপালী অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:নেপালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
সুৰিন্দৰ কৌৰ

সুৰিন্দৰ কৌৰ (; ২৫ নৱেম্বৰ ১৯২৯ - ১৪ জুন ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী তথা গীতিকাৰ আছিল। তেওঁ মুলত পঞ্জাবী লোকসংগীত গাইছিল, য'ত তেওঁৰ সোঁতক অগ্ৰগামী আৰু জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ কৃতিত্ব দিয়া হৈছিল, কৌৰ ১৯৪৮-ৰ পৰা ১৯৫২ চনৰ মাজৰ সময়চোৱাত হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গীত ৰিকোৰ্ড কৰিছিল। পঞ্জাবী সংগীতত তেওঁৰ অবদানৰ বাবে, তেওঁ 'পঞ্জাবৰ নাইটিঙ্গেল' উপাধি অৰ্জন কৰিছিল, ১৯৮৪ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী বটাঁ লাভ কৰিছিল।

প্ৰায় ছয় দহক লৈকে এটা কেৰিয়াৰত তেওঁৰ গ্ৰন্থখনত 'বুলিহ শাহৰ' পঞ্জাবী 'চুফি কাফিছ' আৰু 'নন্দলাল নূৰপুৰী', 'অমৃতা প্ৰীতম', 'মোহন সিং' আৰু 'শিৱ কুমাৰ বাতলভীৰ' নিচিনা সমসাময়িক কবিসকলোৰ কবিতা, "'মাৱান' 'তে ধীয়ান'", "'জুট্টিৰ' নিচিনা স্মৰণীয় গীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। 'কাসুৰি","মাধনিয়াণ","এহনা আখিয়ান 'চ পাভান কিভেন কাজৰা" আৰু "ঘমন দি ৰাত"'। কালক্ৰমত তেওঁৰ বিবাহৰ গীতসমূহ, উল্লেখযোগ্যভাবে "'লেথে দি চাদৰ'", "'সুহে ভেৰি চিলে ৱালিয়া'" আৰু "'কালা দোৰিয়া'" পঞ্জাবী সংস্কৃতিৰ এটা অনিবাৰ্য অঙ্গ হৈ পৰিছে।

কৌৰৰ বিবাহ হৈছিল দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক জোগিন্দাৰ সিং সোধিৰৰ লগত। এই দম্পতীৰ তিনিগৰাকী জীয়েক আছিল, যাৰ মাজত ডাঙৰজন এগৰাকী পঞ্জাবী লোক গায়িকা।

দীৰ্ঘ এখন অসুস্থতাৰ পিছত ২০০৬ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউ জাৰ্চিত সুৰিন্দৰ কৌৰৰ মৃত্যু হয়।

প্ৰাথমিক জীৱন

সু্ৰিন্দৰ কৌৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাবৰ ৰাজধানী লাহোৰত এখন পঞ্জাবী শিখ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ উভয়ত প্ৰখ্যাত পঞ্জাবী গায়িকা 'প্ৰকাশ কৌৰৰ' ভনী আৰু 'ডলি গুলেৰিয়াৰ' মাক আছিল। তেওঁৰ তিনি গৰাকী জীয়েক আছিল যাৰ ভিতৰত ডলি আটাইতকৈ ডাঙৰ।

পেচা

সুৰিন্দৰ কৌৰ ১৯৪৩ চনৰ আগভাগত লাহোৰ ৰেডিঅ'ত লাইভ পাৰফৰ্মেঞ্চৰ মাধ্যমেত তেওঁৰ পেচাগত আত্মপ্ৰকাশ পায় আৰু পিছত সেই বছৰৰ ৩১ আগষ্টত তেওঁ আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভনী, 'প্ৰকাশ কৌৰ' তেওঁৰ প্ৰথম দ্বৈতসংগীত "'মাওয়ান তে ধীণ ৰাল ৱাইথিয়ান'" গাইছিল। এইচএমভি (HMV) লেবেল, গোটেই ভাৰত উপমহাদেশ জুৰি চুপাৰষ্টাৰ হিচাপে হৈ উঠিছিল।

বটাঁ আৰু মান্যতা

ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত, নৃত্য তথা থিয়েটাৰ, সংগীত নাটক একাদেমী, ১৯৮৪ চনত তেওঁক পঞ্জাবী লোক সংগীতৰ বাবে সংগীত নাটক আকাদেমী পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল, 'মিলেনিয়াম পঞ্জাবী চিঙ্গাৰ পুৰস্কাৰ', আৰ্টচ (Arts)-ত তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী বটাঁ। গুৰু নানক দেৱ বিশ্ববিদ্যালয় ২০০২ চনত তেওঁক ডক্টৰেট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে।

তথ্যউৎস্য

বহিঃ সংযোগ

সুৰিন্দৰ কৌৰৰ প্ৰ’ফাইল at LastFM, Retrieved 18 Aug 2016
ডাউনলোড গীত @ FolkPunjab.com, Retrieved 18 Aug 2016

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
ৱিলিয়াম ফ্ৰান্সিছ গেনং কনিষ্ঠ

ৱিলিয়াম ফ্ৰান্সিছ গেনং কনিষ্ঠ (July 6, 1924 – December 23, 2007) এজন আমেৰিকান শৰীৰতত্ত্ববিদ। মগজুৱে কেনেকৈ শৰীৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অভ্যন্তৰীণ কামবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে সেয়া আৱিষ্কাৰ কৰা বিজ্ঞানীসকলৰ ভিতৰত তেখেত অন্যতম। তেখেতৰ দেউতাক আছিল বিখ্যাত উদ্ভিদ বিজ্ঞানী আৰু স্মিথ কলেজৰ অধ্যাপক ৱিলিয়াম ফ্ৰান্সিছ গেনং জ্যেষ্ঠ।

হাৰ্ভাৰ্ড মেডিকেল স্কুলৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰি তেখেতে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰু কোৰিয়ান যুদ্ধত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সেনা বিভাগত কাম কৰিছিল।

নিউৰ'এণ্ড'ক্ৰাইন'ল'জিষ্ট বিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈ তেখেতে কেলিফ'ৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শৰীৰতত্ত্বৰ লেঞ্জ আসনৰ অধ্যাপক আছিল। তেখেতে ১৯৭৭-৭৮ চনত আমেৰিকান ফিজিঅ'ল'জিকেল চ'ছাইটীৰ ৫০তম সভাপতি হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। গৱেষণাকলত তেখেতে আৱিষ্কাৰ কৰে যে ৰক্তচাপ আৰু ফ্লুইডৰ ভাৰসাম্যতা বা শৰীৰৰ লৱণ আৰু পানীৰ স্তৰ এড্ৰিনেল গ্ৰন্থি আৰু বৃক্কই নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। এই আৱিষ্কাৰে উচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসাৰ বিকাশত প্ৰভুত সহায় কৰে। হৃদয়ৰ তালত প্ৰভাৱ পেলোৱা "ল'ন-গেনং-লেভাইন ছীন্দ্ৰ'ম" আৱিষ্কাৰতো তেখেতে ভূমিকা পালন কৰিছিল।

তেখেতে লিখা শৰীৰতত্ত্বৰ কিতাপ Review of Medical Physiology ছাত্ৰ-শিক্ষকসকলৰ মাজত বহুলভাৱে জনপ্ৰিয়। ১৯৬৩ চনত প্ৰথম প্ৰকাশিত এই কিতাপৰ বৰ্তমান ২৫তম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে আৰু ১৮টা ভাষালৈ অনূদিত হৈছে।

২০০৭ চনৰ ২৩ ডিচেম্বৰত কলিফ'ৰ্নিয়াৰ আলবাণী তেখেতে মৃত্যুবৰণ কৰে।

তথ্য উৎস

W.F. Ganong Obituary at The American Physiological Society

শ্ৰেণী:বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি