চেতনা প্ৰৱাহ

চেতনা প্ৰৱাহ হ'ল মানুহৰ মনৰ ভিতৰত অবিৰতভাৱে চলি থকা চিন্তা, অনুভৱ, স্মৃতি আৰু সংবেদনৰ এক নিৰৱচ্ছিন্ন সোঁত। আধুনিক মনোবিজ্ঞান আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ধাৰণা আৰু কৌশল হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। বিশেষকৈ কুৰি শতিকাৰ আধুনিকতাবাদী উপন্যাসসমূহত এই শৈলীৰ প্ৰয়োগে মানুহৰ অন্তৰজগতৰ এক নতুন দিশ উন্মোচন কৰিছিল। ‘চেতনা প্ৰৱাহ’ আধুনিক সাহিত্য আৰু মনোবিজ্ঞানৰ এক অত্যন্ত গভীৰ তথা জটিল ধাৰণা। মানুহৰ মনটো এক ৰহস্যৰ আবৰ্ত। আমাৰ মনত প্ৰতি মুহূৰ্ততে হাজাৰ হাজাৰ চিন্তা, স্মৃতি, অনুভৱ আৰু কল্পনাৰ উদয় হয়। এই চিন্তাবোৰ সদায় এটা নিৰ্দিষ্ট শৃংখলাত নাথাকে। বৰঞ্চ ই এখন তীব্ৰবেগী নদীৰ দৰে অবিৰতভাৱে বৈ থাকে। সাহিত্যৰ ভাষাত মনৰ এই বিচিত্ৰ আৰু অসংলগ্ন গতিধাৰাক প্ৰকাশ কৰা কৌশলটোকে 'চেতনা প্ৰৱাহ' (Stream of Consciousness) বোলা হয়।

উৎপত্তি আৰু মনোবৈজ্ঞানিক পটভূমি

'চেতনা প্ৰৱাহ' শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে আমেৰিকান মনোবিজ্ঞানী উইলিয়াম জেমছে (William James) তেওঁৰ ১৮৯০ চনত প্ৰকাশিত বিখ্যাত গ্ৰন্থ The Principles of Psychology-ত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। জেমছৰ মতে, মানুহৰ চেতনা কোনো বস্তুৰ খণ্ড-বিখণ্ড অংশ নহয়, বৰঞ্চ ই এক অবিৰত প্ৰৱাহ বা সোঁতৰ দৰে। তেওঁ ইয়াক এক 'নদী'ৰ সৈতে তুলনা কৰি কৈছিল যে চেতনা কেতিয়াও কটা-ছিঙা বা পৃথক হ'ব নোৱাৰে; ই সদায় প্ৰৱাহিত হৈ থাকে। জেমছে যুক্তি দিছিল যে মানুহৰ চেতনা বা জ্ঞানটো কোনো পৃথককৈ সজোৱা ইটাৰ দৰে নহয়। ইয়াক 'শৃংখল' (chain) বুলি কোৱাতকৈ 'প্ৰৱাহ' (river or stream) বুলি কোৱাটোহে অধিক যুক্তিসংগত। তেওঁৰ মতে, আমাৰ মনত চিন্তাৰ কোনো বিচ্ছেদ নাই। যদিও টোপনি বা অচেতন অৱস্থাত মাজতে যতি পৰে, সাৰ পোৱাৰ লগে লগে চেতনাৰ সেই পুৰণি সোঁতটো পুনৰ আৰম্ভ হয়। এই সোঁতটোত অতীতৰ স্মৃতি, বৰ্তমানৰ অভিজ্ঞতা আৰু ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনা সকলোবোৰ একাকাৰ হৈ থাকে।

চেতনা প্ৰৱাহধৰ্মী ৰচনাত চৰিত্ৰ বিশেষৰ অৱধাৰণা আৰু চিন্তা এনেদৰে উপস্থাপন কৰা হয়, যেন সেইবোৰ কোনো বিশেষ উদ্দেশ্যে প্ৰণোদিতন হয়  বা সেইবোৰৰ কোনো বিশেষ লক্ষ্য নাই বা সেইবোৰ দেখাত যুক্তিসিদ্ধও নহয়। আচলতে ই এক বিৱৰণাত্মক কৌশলহে আৰু ইয়াত ভাব আৰু ইন্দ্ৰিয়ানুভূতি এনেদৰে প্ৰকাশ কৰা হয় যে তাত কোনো যুক্তিসিদ্ধ ধাৰাবাহিকতা বিচাৰি পোৱা টান। বাস্তৱৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ  (যেনে চেতন, অৱস্থা, নিদ্ৰিত অৱস্থা) মাজত পাৰ্থক্য কি দেখুওৱা নহয় বা বাক্যবিন্যাসো সকলো সময়তে ঠিক ব্যাকৰণসিদ্ধ নহয়। এই কৌশলে চৰিত্ৰবিশেষৰ অন্তঃস্থ ভাৱ আৰু চিন্তাক প্ৰাত্যাহিক জগতৰ আপাতবিশৃংখল ধৰণৰ অনুগামীকৈ উপস্থাপন কৰিব খোজে।

মনোবিজ্ঞানত ই বুজায় যে মানুহৰ মনত একে সময়তে একাধিক চিন্তা আহিব পাৰে যিবোৰ সদায় যুক্তিসংগত নহ'বও পাৰে। এয়া কোনো বাহ্যিক ঘটনাৰ প্ৰতি মনৰ তৎক্ষণাত হোৱা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ এক জটিল মিশ্ৰণ।

সাহিত্যিক শৈলী হিচাপে চেতনা প্ৰৱাহ

ঊনবিংশ শতিকাৰ উপন্যাসসমূহ আছিল ঘাইকৈ ঘটনাপ্ৰধান। তাত এজন সৰ্বজ্ঞানী লেখকে (Omniscient Narrator) কাহিনীটো বৰ্ণনা কৰিছিল। কিন্তু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ফ্ৰয়েডৰ মনোবিশ্লেষণবাদ আৰু আধুনিক জীৱনৰ জটিলতাই লেখকসকলক বাহ্যিক জগততকৈ মানুহৰ অন্তৰজগতৰ প্ৰতি অধিক আকৰ্ষিত কৰিলে। সাহিত্যিক কৌশল হিচাপে চেতনা প্ৰৱাহৰ মূল লক্ষ্য হ’ল— এজন ব্যক্তিৰ মনৰ ভিতৰত যিদৰে চিন্তাবোৰ আহে, ঠিক তেনেদৰেই কোনো সম্পাদনা নকৰাকৈ পাঠকৰ আগত তুলি ধৰা। ইয়াত লেখকৰ কোনো হস্তক্ষেপ নাথাকে; চৰিত্ৰটোৰ মনৰ গোপন কোণবোৰ পাঠকৰ বাবে মুকলি হৈ পৰে। সাহিত্যত, বিশেষকৈ উপন্যাসত, এই কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি লেখকসকলে চৰিত্ৰৰ মনৰ ভিতৰত কি চলি আছে তাক অবিকলভাৱে ফুটাই তুলিবলৈ চেষ্টা কৰে। ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল চৰিত্ৰটোৰ মনৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াবোৰ কোনো ধৰণৰ সম্পাদনা বা যন্ত্ৰৱৎ শৃংখলা নোহোৱাকৈ পোনপটীয়াকৈ পাঠকৰ আগত দাঙি ধৰা।

চেতনা প্ৰৱাহৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ

এই শৈলীৰ ৰচনাসমূহৰ কিছুমান অনন্য বৈশিষ্ট্য আছে যিবোৰে ইয়াক পৰম্পৰাগত ৰচনাৰপৰা পৃথক কৰে -

বিৰামচিহ্নৰ ন্যূনতম প্ৰয়োগ - মানুহৰ চিন্তাত যিহেতু কমা বা দাড়ি নাথাকে, সেয়েহে এই শৈলীত লিখা বাক্যবোৰ কেতিয়াবা অতি দীঘল হয় আৰু ব্যাকৰণগত নিয়মবোৰ ভংগ কৰা হয়।
মুক্ত সংযোগ (Free Association) - ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল এটা সৰু ঘটনাই চৰিত্ৰটোৰ মনত কোনো এটা পুৰণি স্মৃতি জগাই তুলিব পাৰে। যেনে— বৰষুণৰ টোপাল এটা দেখি চৰিত্ৰটোৰ দহ বছৰ আগৰ কোনো এটা শোকাবহ দিনৰ কথা মনত পৰি যাব পাৰে অৰ্থাৎ এটা চিন্তাই আন এটা সম্পূৰ্ণ পৃথক চিন্তাক জগাই তুলিব পাৰে, যিটো বাহ্যিকভাৱে অযৌক্তিক যেন লাগিব পাৰে।
অ-ৰৈখিক সময় (Non-linear Time) - ইয়াত কাহিনীটো 'প্ৰথমে কি হ’ল, তাৰ পিছত কি হ’ল'— এনেদৰে আগনাবাঢ়ে। সময় ইয়াত আপেক্ষিক। চৰিত্ৰটোৱে বৰ্তমানত বহি অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ মাজত অনৱৰতে আহ-যাহ কৰি থাকে।
অন্তৰসংলাপ (Interior Monologue) - ই হ’ল চেতনা প্ৰৱাহৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। চৰিত্ৰটোৱে নিজৰ সৈতে কৰা কথা-বতৰাবোৰ ইয়াৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়।

বিশ্ব সাহিত্যত ইয়াৰ প্ৰয়োগ

চেতনা প্ৰৱাহৰ কৌশলটোক বিশ্ব সাহিত্যত প্ৰতিষ্ঠা কৰা কেইজনমান লেখক আৰু তেওঁলোকৰ কৰ্মৰাজি তলত উল্লেখ কৰা হ’ল -

জেমছ জয়েচ (James Joyce):- তেওঁৰ উপন্যাস Ulysses (১৯২২) এই শৈলীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নিদৰ্শন। উপন্যাসখনৰ শেষৰ অধ্যায়টোত মলী ব্লুম (Molly Bloom) নামৰ চৰিত্ৰটোৰ এক দীঘলীয়া স্বগতোক্তি আছে, য’ত এটাও বিৰামচিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই। ই চৰিত্ৰটোৰ সমগ্ৰ জীৱনৰ কামনা-বাসনা আৰু অনুভৱক এক তীব্ৰ সোঁতৰ দৰে প্ৰকাশ কৰিছে।
ভাৰ্জিনিয়া উল্ফ (Virginia Woolf):- উল্ফে এই শৈলীক এক কাব্যিক মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ Mrs Dalloway আৰু To the Lighthouse উপন্যাসত চৰিত্ৰৰ চেতনাৰ জৰিয়তে সময়ৰ গতি আৰু মানৱীয় সম্পৰ্কৰ গভীৰতাক বিশ্লেষণ কৰা হৈছে। তেওঁৰ মতে, লেখকে বাহ্যিক ঘটনাতকৈ 'মনৰ ওপৰত পৰা আলোকপাত'ৰ (Luminous halo) ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগে।
উইলিয়াম ফকনাৰ (William Faulkner):- আমেৰিকান লেখক ফকনাৰে তেওঁৰ উপন্যাস The Sound and the Fury-ত একেটা কাহিনীকে চাৰিজন বেলেগ বেলেগ চৰিত্ৰৰ চেতনাৰ জৰিয়তে বৰ্ণনা কৰিছে। ইয়াৰে প্ৰথম চৰিত্ৰটো এজন মানসিকভাৱে বিকাৰগ্ৰস্ত ব্যক্তি, যাৰ চেতনা প্ৰৱাহ অত্যন্ত জটিল আৰু অসংলগ্ন।

ভাৰতীয় আৰু অসমীয়া সাহিত্যত প্ৰভাৱ

ভাৰতীয় সাহিত্যত কুৰি শতিকাৰ মাজভাগৰপৰা চেতনা প্ৰৱাহৰ প্ৰভাৱ পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। অসমীয়া সাহিত্যতো আধুনিকতাবাদৰ প্ৰৱেশৰ লগে লগে এই কৌশলৰ প্ৰয়োগ আৰম্ভ হয়। যদিও ই পাশ্চাত্যৰ দৰে অতি তীব্ৰ নহয়, তথাপি কেইবাজনো লেখকে ইয়াক সাৰ্থকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছে -

ড° প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামী:- উপন্যাস কেঁচাপাতৰ কঁপনি-ত এই শৈলীৰ প্ৰথম আভাস পোৱা যায়।
চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া:- উপন্যাস এদিন-ত চৰিত্ৰৰ অন্তৰদ্বন্দ্ব আৰু চেতনাৰ সোঁতক সুন্দৰকৈ উপস্থাপন কৰা হৈছে।
বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য:- ৰাজপথে ৰিঙিয়ায় উপন্যাসত চেতনা প্ৰৱাহৰদ্বাৰা চৰিত্ৰৰ ৰাজনৈতিক আৰু ব্যক্তিগত চেতনাৰ মিশ্ৰণ দেখুওৱা হৈছে।
ভূপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভট্টাচাৰ্য:- তেওঁৰ মৰূদ্যান উপন্যাসখত এই শৈলীৰ অতি সূক্ষ্ম আৰু পৰিপক্ব প্ৰয়োগ দেখা পোৱা যায়।

সমালোচনা আৰু সীমাবদ্ধতা

চেতনা প্ৰৱাহ কৌশলটো যিদৰে বৈপ্লৱিক, তেনেদৰে ই পাঠকৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বানমূলকো।

পঠনত অসুবিধা - যিহেতু ইয়াত কোনো স্পষ্ট কাহিনীভাগ বা বিৰামচিহ্ন নাথাকে, সেয়েহে সাধাৰণ পাঠকৰ বাবে এনে উপন্যাস পঢ়া আৰু বুজি পোৱা যথেষ্ট কঠিন হৈ পৰে।
অতিমাত্ৰা ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতা - এই শৈলী কেতিয়াবা ইমানেই চৰিত্ৰৰ মনৰ ভিতৰত সোমাই পৰে যে বাহ্যিক সমাজখন বা সামাজিক সমস্যাবোৰ গৌণ হৈ পৰে।

তাৎপৰ্য আৰু প্ৰভাৱ

চেতনা প্ৰৱাহৰ কৌশলটোৱে সাহিত্যক কেৱল বাহ্যিক কাৰ্যকলাপৰপৰা চৰিত্ৰৰ মনস্তাত্ত্বিক গভীৰতালৈ লৈ গৈছে। ই পাঠকক চৰিত্ৰৰ একেবাৰে ব্যক্তিগত জগতখনৰ অংশীদাৰ কৰি তোলে। ইয়াৰ জৰিয়তে আধুনিক মানুহৰ যন্ত্ৰণা, হতাশা, অকলশৰীয়াবোধ আৰু মনৰ জটিলতাক অধিক স্পষ্টকৈ প্ৰকাশ কৰাটো সম্ভৱ হৈ উঠিছে। চেতনা প্ৰৱাহ কেৱল এটা সাহিত্যিক অলংকাৰ নহয়, ই হ’ল মানৱ মনৰ জটিলতাক সন্মান জনোৱাৰ এক মাধ্যম। ই প্ৰমাণ কৰিলে যে মানুহ কেৱল তেজ-মঙহৰ শৰীৰ নহয়, বৰঞ্চ সি তাৰ চিন্তা আৰু স্মৃতিৰ এক সমাহাৰ। আধুনিক সাহিত্যই যেতিয়া সমাজৰপৰা আঁতৰি মানুহৰ ব্যক্তি-সত্তাক গুৰুত্ব দিলে, তেতিয়া চেতনা প্ৰৱাহে সেই ব্যক্তিক সত্তাক ভাষা প্ৰদান কৰিলে। বিংশ শতিকাৰ সাহিত্যক এই ধাৰণাই যিদৰে সমৃদ্ধ কৰিলে, তাৰ প্ৰভাৱ আজিও আধুনিক কথা-সাহিত্যত বিদ্যমান। মানুহৰ মনৰ দুৰ্বোধ্য গতিক বুজি পাবলৈ চেতনা প্ৰৱাহৰ অধ্যয়ন অপৰিহাৰ্য। চেতনা প্ৰৱাহ কেৱল এটি শব্দই নহয়, ই হ’ল মানুহৰ মনৰ ৰহস্য উদ্ঘাটন কৰাৰ এক শক্তিশালী মাধ্যম। ই মনোবিজ্ঞান আৰু সাহিত্যৰ মাজত এক গভীৰ যোগ-সূত্ৰ স্থাপন কৰিছে, যাৰ ফলত মানৱীয় অভিজ্ঞতাৰ এক সঁচা আৰু বাস্তৱিক ছবি পোৱা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দৰ্শন