ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
মুৰ্কট্টা

মুৰ্কট্টা (নেপালী: मुर्कट्टा, ইংৰাজী: Murkatta) চকু আৰু মুখ বুকুত থকা আৰু বাহুৰ তলত মূৰ থকা এবিধ মুণ্ডহীন ভূত। বিভিন্ন নেপালী সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাত মুৰ্কত্তৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। ইহঁতক মৃত্যুৰ পৰা অহা আত্মা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

কেতিয়াবা কেতিয়াবা মুৰ্কটাক মূৰ কাটি পেলোৱা এজন ব্যক্তি বুলিও ব্যাখ্যা কৰা হয়৷ মুৰ্কট্টাক পৰাজয় বা বুদ্ধিমত্তাৰ ক্ষতিৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়।

সমসাময়িক সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মত

মুৰ্কত্তাৰ ধাৰণাই সমসাময়িক সংস্কৃতি, কলা আৰু সাহিত্যৰ বিভিন্ন ৰচনাত অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছে। নেপালৰ কাঠমাণ্ডুত মুৰ্কট্টাৰ ভয় দূৰ কৰিবলৈ আৰু শিশুসকলৰ ওপৰত পৰা কুদৃষ্টি ৰোধ কৰিবলৈ ঘোড়ে যাত্ৰাৰ দিনা এটা উৎসৱ পালন কৰা হয়। ভাৰতৰ বাৰাণসীত পঞ্চম শতিকাৰ বুদ্ধৰ মূৰবিহীন ভাস্কৰ্য্যক মুৰ্কট্টা বাবা বুলি পূজা কৰা হয়। ৰুকুম জিলাৰ সিস্নে পৰ্বতক (নেপালী:सिस्ने हिमाल) স্থানীয় ভাষাত মুৰ্কট্টা বুলি উপনাম দিয়া হৈছে। মুৰ্কট্টা লাছ (Murkatta Lass) দিৰ্গবাহুৰ এখন নেপালী গ্ৰন্থ।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
গোকুল

ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ মথুৰা জিলাৰ এখন চহৰ গোকুল। মথুৰাৰপৰা ১৫ কিলোমিটাৰ (৯.৩ মাইল) দক্ষিণ-পূবে অৱস্থিত।

ইতিহাস

বিষ্ণু পুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণত “গোকুল’’ শব্দটোৱে কোনো নিৰ্দিষ্ট স্থানক বুজোৱা নাছিল, বৰঞ্চ কেৱল "গৰু জাক" বা অস্থায়ী গোপালকৰ শিবিৰক বুজাইছিল। ভাগৱত পুৰাণৰ মতে গোকুলত কৃষ্ণই শৈশৱৰ বেছিভাগ সময় লীলা কৰিছিল।

ষোড়শ শতিকাৰ পূৰ্বৰ গ্ৰন্থসমূহত মহাবন আৰু গোকুল একে, কিন্তু ষোড়শ শতিকাৰ শেষৰফালৰপৰা দুয়োটা স্থান পৃথক হৈ পৰে। পুষ্টিমাৰ্গৰ ভৰ্ত অনুসৰি ১৫৫০ চনত বল্লভ ব্ৰজত উপস্থিত হৈ গোকুল আৰু মহাবনক বিচাৰি বিফল হয়, যিবোৰক সেই সময়ত হেৰুওৱা/অদৃশ্য হোৱা স্থান বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। তাত দেৱী যমুনা বল্লভৰ আগত উপস্থিত হৈ চোমকাৰ/শমি গছৰ কাষত থকা গোকুলাৰ হেৰাই যোৱা ঠাইখন তেওঁক আঙুলিয়াই দিলে।

বল্লভৰ পুত্ৰ বিত্থলনাথে গোকুলত নিজৰ বাসগৃহ স্থাপন কৰিছিল, আৰু চহৰখন সম্প্ৰসাৰণ কৰি ধৰ্মীয় কেন্দ্ৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
তেওঁ আকবৰৰ নামত সাম্ৰাজ্যিক ফৰমান লাভ কৰিছিল যিয়ে গোকুলত বিত্থলনাথৰ মাটিৰ মালিকীস্বত্বক ৰাষ্ট্ৰৰ সুৰক্ষাৰ সৈতে কৰমুক্ত কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ গৰুবোৰক ৰাষ্ট্ৰৰ সম্পত্তি আৰু সম্ভ্ৰান্ত লোকৰ বাগিছাৰ মাজেৰে ঘূৰি ফুৰাৰ স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিছিল। গোকুল পূৰ্বতে নৱনীতপ্ৰিয়া আৰু সাতটা পুষ্টিমৰ্গ স্বৰূপৰ ঘৰ আছিল।

যাতায়াত

উৎস:

হিন্দুসকলৰ সুপৰিচিত তীৰ্থস্থান মথুৰাৰপৰা দহ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত গোকুল সুবিধাজনকভাৱে অৱস্থিত। এই তীৰ্থস্থান ভাৰতৰ প্ৰতিখন উল্লেখযোগ্য চহৰৰ সৈতে বিমান, ৰেল, আৰু পথৰদ্বাৰা ভালদৰে সংযুক্ত।

পথ

গোকুলৰ পথ সংযোগ উৎকৃষ্ট। উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যিক পথ পৰিবহণ নিগমে মথুৰা আৰু গোকুললৈ অহা-যোৱা কৰি অসংখ্য বাছ চলায়।
ইয়াৰ উপৰি চহৰখনত ৰাজ্যিক আৰু ফেডাৰেল ঘাইপথৰ এক মান্য নেটৱৰ্ক আছে যিবোৰ গোকুলৰ ওচৰৰপৰা পাৰ হৈ যায়, যমুনা এক্সপ্ৰেছৱে আৰু তাজ এক্সপ্ৰেছৱেকে ধৰি।

ৰেল

চহৰৰপৰা ৭ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত থকা মথুৰাত আটাইতকৈ ওচৰৰ ৰেলৱে ষ্টেচন আছে। ৰেল ষ্টেচনৰপৰা গোকুললৈ নিবলৈ কেব ৰিজাৰ্ভ কৰিব পাৰি। দিল্লী, লক্ষ্ণৌ, মুম্বাইকে ধৰি ভাৰতৰ অন্যান্য চহৰসমূহ মথুৰা ৰেলহেডৰপৰা সহজে যাব পাৰি।

আকাশীপথ

গোকুলৰপৰা ৫৪ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত আগ্ৰাৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ বিমানবন্দৰ। আগ্ৰা বিমানবন্দৰৰপৰা গোকুললৈ যাবলৈ টেক্সিৰ ব্যৱস্থা কৰিব পাৰি। কম বিমান সেৱাৰ বাবে আগ্ৰা বিমানবন্দৰৰ বিমান সংযোগ আটাইতকৈ উন্নত নহয়। বিকল্প হিচাপে জয়পুৰৰ বিমানবন্দৰৰপৰা ২৩২ কিলোমিটাৰ বা দিল্লীৰ ইন্দিৰা গান্ধী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰৰপৰা ১৮৬ কিলোমিটাৰ যাত্ৰা কৰি ইয়ালৈ যাব পাৰি। যিকোনো এটা বিমানবন্দৰৰপৰা গোকুললৈ যাবলৈ কেব ৰিজাৰ্ভ কৰিব পাৰি।

জনগাঁথনি

২০০১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গোকুলৰ জনসংখ্যা ৪০৪১ জন। জনসংখ্যাৰ ৫৫% পুৰুষ আৰু ৪৫% মহিলা। গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ৬০%, যিটো ৰাষ্ট্ৰীয় গড় ৫৯.৫%তকৈ বেছি: পুৰুষৰ সাক্ষৰতা আছিল ৬৮%, আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতা আছিল ৪৯%। ১৮% জনসংখ্যাৰ বয়স ৮ বছৰৰ তলৰ আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভৌগোলিক অঞ্চল
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অঞ্চলসমূহ
চৰাচৰ

চৰাচৰ ১৯৯৩ চনত বুদ্ধদেৱ দাসগুপ্তৰ পৰিচালনা আৰু প্ৰফুল্ল ৰায়ৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত এখন বঙালী ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ।

অভিনয় শিল্পী

শংকৰ চক্ৰৱৰ্তী
ইন্দ্ৰানী হালদাৰ (গৌৰী)
ৰজিত কাপুৰ (লক্ষীন্দৰ)
সাধু মেহেৰ (ভূষণ)
মনোজ মিত্ৰ
লাৱনী চৰকাৰ (শৰি)

বঁটা

১৯৯৩ – শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ ৪১তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
১৯৯৪ – গোল্ডন বিয়েৰ (মনোনয়ন)- ৪৪তম বাৰ্লিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

ইউটিৱবত চৰাচৰ

শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:১৯৯৩ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
অংগলা দেৱী

অংগলা দেৱীক অংগলম্মান আৰু অংগলা পৰমেশ্বৰী বুলিও কোৱা হয়। তেওঁ হিন্দু দেৱী পাৰ্বতীৰ এটা স্বৰূপ। তেওঁ‌ক মূলতঃ দক্ষিণ ভাৰতত কাৱল দেৱম অৰ্থাৎ ৰক্ষক দেৱতা হিচাপে পূজা কৰা হয়। এই গৰাকী দেৱীক প্ৰায়ে অতিৰিক্তভাৱে মাত্ৰিকাসকলৰ এগৰাকী বুলি গণ্য কৰা হয় ৷

কিংবদন্তী

অংগলম্মান দেৱী পাৰ্বতীৰ প্ৰকাশ। মাতৃ দেৱীৰ এই প্ৰকাশ দক্ষিণ ভাৰতত অধিক জনপ্ৰিয়। এয়া দেৱী শক্তিৰ উগ্ৰ ৰূপ আৰু বহু গাঁৱৰ ৰক্ষক দেৱতা হিচাপেও পূজিত।

কোৱা হৈছে যে ব্ৰ্হ্মাৰ পঞ্চম মূৰ কাটি পেলোৱাৰ পিছত শিৱক এই কোপৰ পৰা মুক্ত কৰাত সহায় কৰিবলৈ দেৱী পাৰ্বতীয়ে অংগলা আম্মানৰ ৰূপ লৈছিল।

কিংবদন্তি অনুসৰি শিৱই ভৈৰৱৰ ৰূপ লৈ ব্ৰহ্মাৰ সৃষ্টিৰ প্ৰতি অহংকাৰী হোৱাৰ বাবেই ব্ৰহ্মাৰ পঞ্চম মূৰটো কাটি পেলাইছিল। পৃথিৱীত জীৱই যি দুখ-কষ্ট পাইছিল, সেই দুখ-কষ্টক লৈ ব্ৰহ্মাৰ কোনো অনুশোচনা নাছিল।

কিন্তু অতি সোনকালেই শিৱই তেওঁৰ কৰ্মৰ অনুশোচনা অনুভৱ কৰিলে আৰু পাপৰ মুক্তিৰ বাবে ব্ৰহ্মাই শিৱক বিচৰণকাৰী তপস্বী (ভিক্ষতন) হৈ মূৰৰ খুলিত খাদ্য ভিক্ষা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে।

অংগলম্মানৰ কাহিনী অনুসৰি ব্ৰহ্মাৰ পঞ্চম মূৰটোৱে শিৱক পিছে পিছে অনুসৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইয়াৰোপৰি মূৰটোৱে শিৱৰ কোলাতে থাকিবলৈ লৈ শিৱই ভিক্ষাৰ পৰা যি পাইছিল, তাকেই খাবলৈ ধৰিলে।

দেৱী পাৰ্বতীয়ে এই মুণ্ডটোৰ অন্ত পেলোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। বিষ্ণুৰ পৰামৰ্শ মতে দেৱীয়ে অংগিকুলা তীৰ্থৰ ওচৰৰ থাণ্ডকাৰুণ্যম তীৰ্থত শিৱৰ বাবে খাদ্য প্ৰস্তুত কৰিছিল। শিৱ যেতিয়া সেইস্থানত খাদ্য খাবলৈ আহিছিল, তেতিয়া দেৱী পাৰ্বতীয়ে ইচ্ছাকৃতভাৱে সেই ঠাইৰ চাৰিওফালে খাদ্য সিঁচৰতি কৰি দিয়ে আৰু ব্ৰহ্মাৰ পঞ্চমটো মুণ্ডই শিৱৰ হাত এৰি সেইবোৰ খাবলৈ নামি আহে। এই সুযোগ গ্ৰহণ কৰি দেৱী পাৰ্বতীয়ে অংগলম্মানৰ উগ্ৰ ৰূপ লৈ সোঁ ভৰিখন ব্যৱহাৰ কৰি মুণ্ডিটোৰ কপালত হেচামাৰি ধৰি মাৰিলে।

অংগলম্মানৰ নামত উৎসৰ্গিত আটাইতকৈ বিখ্যাত মন্দিৰটো হ’ল তামিলনাডুৰ ভিল্লুপুৰম জিলাৰ জিংগী তালুকৰ মেলমালয়ানুৰত থকা শ্ৰী আংগলা পৰমেশ্বৰী মন্দিৰ।

লগতে চাওক

ইছাক্কি
মাতৃকা
শীতলা

টোকাসমূহ

তথ্যসূত্ৰসমূহ

W.T. Elmore, Dravidian Gods in Modern Hinduism.
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শংকৰদেৱ (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)

এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। শংকৰদেৱ শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:

ব্যক্তি
শংকৰদেৱ, অসমৰ এগৰাকী মহাপুৰুষ আৰু নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক।

অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান
শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘ, অসমৰ এটা বেচৰকাৰী সামাজিক তথা ধাৰ্মিক অনুষ্ঠান
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ, গুৱাহাটীত অৱস্থিত অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিৰ সংগ্ৰহালয়
শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয়, অসমৰ গুৱাহাটী অৱস্থিত এখন স্বাস্থ্য বিজ্ঞানৰ বিশ্ববিদ্যালয়
মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়, অসমৰ নগাঁওত অৱস্থিত এখন বিশ্ববিদ্যালয়
শংকৰদেৱ শিশু/বিদ্যা নিকেতন, বিদ্যা ভাৰতীৰ সংবদ্ধ শিশু শিক্ষা সমিতি, অসমৰ দ্বাৰা সঞ্চালিত এক শ্ৰেণীৰ বিদ্যালয়
চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ (চলচ্চিত্ৰ), সূৰ্য কান্ত হাজৰিকাৰদ্বাৰা পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ
সৰ্বগুণাকাৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, মঞ্জু বৰাৰদ্বাৰা পৰিচালিত এখন এনিমেছন চলচ্চিত্ৰ
বঁটা
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা, অসম চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্ৰদান কৰা বঁটা
গ্ৰন্থ
শঙ্কৰদেৱ (গ্ৰন্থ), লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৰচিত গ্ৰন্থ

শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
মাচেত্তিৰা ৰাজু পুভাম্মা

মাচেত্তিৰা ৰাজু পুভাম্মা (জন্মঃ ৫ জুন ১৯৯০) এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা দৌৰবিদ। তেওঁ ৪০০ মিটাৰ দৌৰ প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ ২০০৮ চনৰ বেইজিং অলিম্পিকত অংশগ্ৰহন কৰিছিল। বৰ্তমান এছিয়াত পুভাম্মাৰ স্থান হল দ্বিতীয়। ক্ৰীড়াবিদ হিচাপে উল্লেখ্যযোগ্য অৱদানৰ বাবে তেওঁ ২০১৫ চনত অৰ্জুন বঁটা লাভ কৰিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

পুভাম্মা ১৯৯০ চনৰ ৫ জুনত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ এম.জি. ৰাজু আৰু জাজি'ৰ কন্যা সন্তান। তেওঁ মেংগালোৰৰ পৰা প্ৰাথমিক আৰু উচ্চমাধ্যমিক শিক্ষা সম্পন্ন কৰে। তাৰপিছত তেওঁ মেংগালোৰৰ এচ.ডি.এম কলেজ অফ বিজনেচ মেনেজমেন্টৰ পৰা ব্যৱসায় ব্যৱস্থাপনা বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

প্ৰতিযোগিতাৰ বিৱৰণ

Representing
২০০৬
বিশ্ব জুনিয়ৰ চেম্পিয়নশ্বিপ
বেইজিং , চীন
সপ্তম (h)
৪০০ মিটাৰ
৫৬.৩৯
২০০৭
বিশ্ব যুৱ চেম্পিয়নশ্বিপ
অস্ত্ৰাভা, চেক গণতন্ত্ৰ
সপ্তম
৪০০ মিটাৰ
৫৫.৪৯
২০০৮
বিশ্ব জুনিয়ৰ চেম্পিয়নশ্বিপ
ব্যদগছজকজ, পোলেণ্ড
অষ্টম (h)
৪০০ মিটাৰ
৫৭.৯৪
কমনৱেলথ যুৱ ক্ৰীড়া ২০০৮
পুনে, ভাৰত
দ্বিতীয়
৪০০ মিটাৰ
৫৫.১৭
প্ৰথম
৪x৪০০ মিটাৰ ৰিলে
৩:৪২.০২
২০১৩
এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপ
পুনে, ভাৰত
দ্বিতীয়
৪০০ মিটাৰ
৫৩.৩৭
প্ৰথম
৪x৪০০ মিটাৰ ৰিলে
৩:৩২.২৬
২০১৩ বিশ্ব এথলেটিকচ চেম্পিয়নশ্বিপ
মস্কো, ৰাছিয়া
পঞ্চম (h)
৪x৪০০ মিটাৰ ৰিলে
৩:৩৮.৮১
২০১৪
এছিয়ান গেমচ
ইনচিয়ন, দক্ষিণ কোৰিয়া
তৃতীয়
৪০০ মিটাৰ
৫২.৩৬
প্ৰথম
৪x৪০০ মিটাৰ ৰিলে
৩:২৮.৬৮
২০১৫
বিশ্ব এথলেটিকচ চেম্পিয়নশ্বিপ ২০১৫
বেইজিং, চীন
চতুৰ্থদশ (h)
৪×৪০০ মিটাৰ ৰিলে
৩:২৯.০৮

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী‎
শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
দেহাল পূজা

দেহাল পূজা বা দেওশাল পূজা কাৰ্বিসকলে পালন কৰা এটি লোক উৎসৱ। গাঁৱৰ উন্নতিৰ বাবে গাঁওবাসীয়ে এই পূজা আয়োজন কৰি দেৱ-দেৱীসকলক প্ৰাৰ্থনা কৰে।

উদযাপন

দেওধনী নৃত্য এই পূজাৰ প্ৰধান অংশ। দেওধনীৰ নিৰ্দ্দেশমতে পূজাৰ কাম-কাজ হয়। সাধাৰণতে ফাগুন মাহৰ দেও আৰু সোমবাৰে এই পূজা হয়। পূজাৰ এক সপ্তাহ আগৰপৰা ৰাইজে গোট-পিত খাই আৰনাম আমোল অৰ্থাৎ ভগৱানৰ মেল পাতে আৰু এজন তালুকদাৰ নিৰ্বাচন কৰে। গাঁৱৰ ঘৰে-ঘৰে পূজাৰ বাবে ভাত আৰু মদৰ চাউল প্ৰস্তুত কৰে আৰু পূজাৰ উদ্যোক্তাই এয়া পূজাৰ বাবে প্ৰতি ঘৰৰপাৰা সংগ্ৰহ কৰে। পূজাৰ বাবে গাঁৱৰ ঘৰসমূহ মচি-কাচি পৰিষ্কাৰ কৰি শুদ্ধি কৰা হয়। এইদৰে ছদিন যোৱাৰ পাছত সোমবাৰে জগানক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়। জগানক মতাৰ দিনাৰেপৰা দেওধনী, তালুকদাৰ, হজা আদি লঘোণে থাকি পূজাৰ থাপনা পাতে। মঙলবাৰৰ দিনা মূল পূজা ভাগ হয়। সকলোৱে পৱিত্ৰ দেহ-মনেৰে পূজাত অংশ লয় আৰু বুধবাৰে বলিৰ শেষত সকলোৱে সমূহীয়াকৈ ভোজ-ভাত খায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:কাৰ্বি জনগোষ্ঠী
পাব্লো পিকাছো

পাব্লো পিকাছো (১৮৮১–১৯৭৩) আছিল এজন স্পেনীয় চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ,
আৰু আধুনিক শিল্পকলাৰ অন্যতম প্ৰধান ব্যক্তিত্ব।

— পাব্লো পিকাছো

উক্তিসমূহ

মই অঁকা চিত্ৰবোৰৰ পিছত বিগত ত্ৰিশ বছৰৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু ত্যাগ আছে।
১.
শিল্প কেৱল ঘৰ সজোৱাৰ বাবে সৃষ্টি কৰা নহয়; ই শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামত ব্যৱহাৰ হোৱা এক আক্ৰমণাত্মক অস্ত্ৰ।
La peinture n'est pas faite pour décorer des appartements. C'est un instrument de guerre offensive et défensive contre l'ennemi.
La pintura no se ha inventado para adornar las habitaciones. La pintura es un arma ofensiva, en la defensa contra el enemigo.
Les lettres françaises (1943-03-24).

২.
শৈশৱত মোৰ আয়ে মোক কৈছিল—‘তুমি যদি সৈনিক হোৱা, তেন্তে সেনাপতি হ’বা; আৰু যদি সন্ন্যাসী হোৱা, তেন্তে পোপ হ’বা।’ কিন্তু মই চিত্ৰকৰ হ’লোঁ—আৰু পিকাছো হৈ উঠিলোঁ।
ফ্ৰেংকো গিলটৰ " লাইফ উইথ পিকাছো (Life with Picasso) ত উদ্ধৃত, ১৯৬৪, পৃ ৬০

৩.
মই চিত্ৰকলাক আন বস্তুৰ দৰে একে ব্যৱহাৰ কৰোঁ। মই এখন খিৰিকী আঁকো ঠিক তেনেকৈ, যেনেকৈ মই খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাওঁ। যদি এখন খোলা খিৰিকী এখন চিত্ৰত বেয়া দেখা যায়, তেন্তে মই পৰ্দা টানি বন্ধ কৰি দিওঁ, ঠিক মোৰ নিজৰ কোঠাত কৰাৰ দৰে। চিত্ৰকলাত, জীৱনৰ দৰে, তুমি প্ৰত্যক্ষভাবে কাৰ্য কৰিব লাগে।
ফ্ৰেংকো গিলটৰ " লাইফ উইথ পিকাছো" (১৯৬৪, পৃষ্ঠা ৬০) ত উদ্ধৃত।

৪.
সৌন্দৰ্যৰ বিষয়ে একাডেমিক প্ৰশিক্ষণ এটা প্ৰতাৰণা। আমাক প্ৰতাৰিত কৰা হৈছে... পাৰ্থেননৰ সৌন্দৰ্য, ভেনাছ, অপ্সৰা, নাৰ্চিছাছ — এইবোৰ সকলো মিছা। কলা সৌন্দৰ্যৰ কোনো ধৰা-বন্ধা সূত্ৰৰ অধীন নহয়, বৰঞ্চ সহজাত প্ৰবৃত্তি আৰু মগজুৱে নীতি-নিয়মৰ ঊৰ্দ্ধত গৈ কৰা কল্পনা।
হাৰ্চ্ছেল ব্ৰাউনিং চিপ(১৯৬৮,পৃ ২৭১)

৫

যেতিয়া আমি কিউবিষ্ট চিত্ৰ আঁকিছিলোঁ [পিকাছো আৰু জৰ্জ ব্ৰাক, তেওঁলোকৰ প্ৰাৰম্ভিক কিউবিষ্ট সময়ত, পেৰিছত], আমাৰ উদ্দেশ্য আছিল কিউবিষ্ট চিত্ৰ উৎপাদন কৰা নহয়, বৰঞ্চ আমাৰ ভিতৰত যি আছিল সেয়া প্ৰকাশ কৰা। কোনেও আমাক কোনো পথ নিৰ্দেশনা দিয়া নাছিল, আৰু আমাৰ বন্ধু কবিসকলে [যেনে অপ্পলিনেয়াৰ আৰু চেণ্ড্ৰেল] আমাৰ প্ৰয়াসক মনোযোগেৰে অনুসৰণ কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে কেতিয়াও আমাক নিৰ্দেশ দিয়া নাছিল।(বোয়িছগেলুপ, শীতকাল ১৯৩৪)
অট্টিঞ্জাৰৰ সম্পাদনাত ওলোৱা ফিউচাৰিজম, চেণ্টাৰ পম্পিড',/৫ কণ্টিনেণ্টচ সংস্কৰণ, মিলান,২০০৮ত উদ্ধৃত।
৬

সকলোৱে পেইণ্টিং বুজিবলৈ বিচাৰে। কিয় তেওঁলোকে চৰাইৰ গান বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰে? কিয় তেওঁলোকে ৰাতি, ফুল, মানুহৰ চৌপাশে থকা সকলো বস্তু ভাল পায়, কিন্তু সেইবোৰ বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰে? অথচ চিত্ৰৰ কথা আহিলে তেওঁলোকে বুজিবলৈ বিচাৰে। তেওঁলোকে প্ৰথমতে এয়া বুজক যে শিল্পীয়ে কাম কৰে প্ৰয়োজনৰ তাগিদাত, তেৱোঁ পৃথিৱীৰ এক সৰু অংশ মাথোঁ। প্ৰকৃতিৰ যিমানবোৰ বস্তুৱে আমাক মোহিত কৰে,অথচ আমি সিহঁতৰ ব্যাখ্যা নকৰোঁ সেইবোৰতকৈ অধিক গুৰুত্ব শিল্পীক দিব নালাগে। যিসকলে এখন চিত্ৰ ব্যাখ্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেওঁলোক সাধাৰণতে ভুল পথত থাকে।জাৰ্মেইন ষ্টাইনে আনন্দেৰে মোক ক'লে যে তেওঁ অৱশেষত বুজি পাইছে মোৰ চিত্ৰখনত কি আছে: তিনিজন সংগীতকাৰ। কিন্তু সেয়া আছিল এটা স্থিৰ জীৱনৰ চিত্ৰ!বোয়িছগেলুপ, শীতকাল ১৯৩৪]
অট্টিঞ্জাৰৰ সম্পাদনাত ওলোৱা ফিউচাৰিজম, চেণ্টাৰ পম্পিড',/৫ কণ্টিনেণ্টচ সংস্কৰণ, মিলান,২০০৮ত উদ্ধৃত।

শ্ৰেণী: ভাস্কৰ্যশিল্পী
শ্ৰেণী: নক্সাকাৰ
শ্ৰেণী: ১৮৮১ত জন্ম
শ্ৰেণী: ১৯৭৩ত মৃত্যু
শ্ৰেণী: লেনিন শান্তি বঁটা প্ৰাপক
শ্ৰেণী: চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী: নাস্তিক
শ্ৰেণী: সমাজবাদী
শ্ৰেণী: স্পেইনৰ চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী: কলা আন্দোলন
সামাজিক দূৰত্ব স্থাপন

সামাজিক দূৰত্ব স্থাপন বা শাৰীৰিক দূৰত্ব স্থাপন হৈছে সংক্ৰামক ৰোগ বিস্তাৰ প্ৰতিৰোধৰ বাবে সংক্ৰমণ নিয়ন্ত্ৰণৰ এক প্ৰকাৰৰ ঔষধবিহীন পদক্ষেপ। সামাজিক দূৰত্ব স্থাপনৰ উদ্দেশ্য হ'ল সংক্ৰামক ৰোগ বহনকাৰী ব্যক্তিৰ সংস্পৰ্শৰ দ্বাৰা ৰোগৰ সংক্ৰামণৰ সম্ভাৱনা হ্ৰাস কৰা আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা আৰু মৃত্যুহাৰ হ্ৰাস কৰা।

সামাজিক দূৰত্ব স্থাপন আটাইতকৈ কাৰ্যকৰ তেতিয়া হয়, যেতিয়া সংক্ৰমণ হয় পানী-কণা সঞ্চালনেৰে (হাঁচি-কাহ); যৌন সংস্পৰ্শসহ প্ৰত্যক্ষ শাৰীৰিক সংস্পৰ্শেৰে; পৰোক্ষ শাৰীৰিক স্পৰ্শেৰে (যেনে দূষিত সমতল বা স্থান স্পৰ্শ কৰিলে) অথবা বায়ুবাহিত সঞ্চালনেৰে (যদি জীবাণু বায়ুত দীৰ্ঘসময় ধৰি বাঁচি থাকিব পাৰে)।

সামাজিক দূৰত্ব স্থাপন সেইক্ষেত্ৰত খুব এটা কাম নকৰে যেতিয়া সংক্ৰামণ হয় দূষিত পানী বা খাদ্যৰ মাধ্যমেৰে অথবা মহ বা অন্য পতংগৰ মাধ্যমেৰে অথবা কদাচিৎ মানুহৰ পৰা মানুহলৈ বিয়পে। সামাজিক দূৰত্ব স্থাপনৰ ঋণাত্মক দিশসমূহৰ মাজত মূল হৈছে নিঃসঙ্গতা, হ্ৰাসমান উৎপাদনশীলতা আৰু মানৱ ভাব-বিনিময়ৰ সৈতে সংযুক্ত সুফলৰ অভাৱ।

ঐতিহাসিকভাবে লেপাৰ ক'ল'নী আৰু লাজাৰেট্ট' নামৰ অঞ্চল কুষ্ঠ ৰোগ আৰু আন সংক্ৰামক ৰোগৰ সংক্ৰামণ ৰোধ কৰাৰ বাবে সামাজিক দূৰত্ব স্থাপন কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সংক্ৰামক ৰোগ
শ্ৰেণী:ৰোগ প্ৰতিৰোধ
এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা

এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা, লক্ষীপ্ৰিয়া বৰা/ প্ৰথম প্ৰকাশ ২০২৫, অক্টোবৰ

উদ্ধৃতি

"জানু পৰ্যন্ত লম্বিত হাৰ- ললন্তিকা"
"মৃত্যু কামনা কৰি কৰা উপবাস-প্ৰয়োপৱেশন"
"জ্যোৎস্নাময়ী ৰাতি- বিভাৱৰী"
সুৰেশ শৰ্মা

সুৰেশ শৰ্মা হৈছে অসমৰ এগৰাকী লেখক, সাহিত্যিক আৰু কবি।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

১৯৫৫ চনৰ ৫ জুলাই তাৰিখে গোৱালপাৰা জিলাৰ দৰংগিৰি অঞ্চলত সুৰেশ শৰ্মাৰ জন্ম হয়।

সাহিত্যৰাজি

তেওঁ দুখন ইংৰাজী পুথি অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

তেওঁ ২০১১ চন ত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা বিজয়ী
খোজকাঢ়ি যোৱা মাছ

খোজকাঢ়ি যোৱা মাছ, এনে এবিধ মাছ, যি দীৰ্ঘসময় ধৰি স্থলপথেৰে যাত্ৰা কৰিবলৈ সক্ষম। আন কিছুমান নন-ষ্টেণ্ডাৰ্ড মাছৰ গতিবিধিৰ ভিতৰত সাগৰৰ তলত "খোজ" কঢ়া মাছ, যেনে, হেণ্ডফিছ বা ফ্ৰগফিছত দেখা যায়।

ধৰণ

সাধাৰণতে খোজকাঢ়ি যোৱা মাছবোৰ উভচৰ মাছ। পানীৰ বাহিৰত অধিক সময় কটাব পৰা এই মাছবোৰে গতিবিধিৰ কেইবাটাও উপায় ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, যেনে হঠাৎ জঁপিওৱা, সাপৰ দৰে অকাই-পকাই যোৱা,আৰু ভেকুলীৰ দৰে জঁপিয়াই যোৱা। মাডস্কিপাৰ সম্ভৱতঃ সমসাময়িক মাছৰ ভিতৰত সৰ্বোত্তমভাৱে ভূমিভাগত খাপ খোৱা আৰু পানীৰ বাহিৰত ঘূৰি ফুৰি দিন কটাব পাৰে আৰু আনকি মাত্ৰ সামান্য উচ্চতাত মেংগ্ৰোভতো ই বগাব পাৰে। বগাই যোৱা গৌৰামী মাছক প্ৰায়ে বিশেষভাৱে "খোজ কাঢ়ি যোৱা মাছ" বুলি কোৱা হয়, যদিও ই প্ৰকৃততে "খোজ কাঢ়ি যোৱা" নহয়, বৰঞ্চ ইয়াৰ গিল প্লেটৰ বৰ্ধিত প্ৰান্তত নিজকে থিয় কৰি আৰু নিজৰ পাখি আৰু ঠেঙৰ দ্বাৰা ঠেলি দি জোকাৰণিৰ দৰে গতি কৰে। কিছুমান প্ৰতিবেদনে এয়া ইংগিতো দিয়ে যে, ই গছত উঠিব পাৰে।

ইপ'লেট চাৰ্কৰ (Hemiscyllium ocellatum) অগভীৰ পানীত বাস কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে, য'ত সাঁতোৰা কঠিন হয় আৰু ইয়াৰ পেশীবহুল পেক্টৰেল পাখি ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰায়ে শিল আৰু বালিৰ ওপৰেৰে খোজ কাঢ়ি থকা দেখা যায়। ই পানীৰ গভীৰতাৰ বহু তাৰতম্য থকা অঞ্চলত বাস কৰে, সাধাৰণতে য’ত জোৱাৰ নিজৰ অৱস্থানৰ তলত পৰে। যদি ই নিজকে পানীৰ পৰা আঁতৰি যায়, তেন্তে ই কেইবা ঘণ্টা ধৰি জীয়াই থাকিব পাৰে আৰু পানীৰ ওচৰলৈ যাবলৈ মাটিৰ ওপৰেৰে খোজ কাঢ়ি যাব পাৰে। অৰ্থাৎ ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক পৰিসৰত বিচ্ছুৰিত লোকসকলে ইয়াক সহজেই পৰ্যবেক্ষণ কৰে।

সঁচা অৰ্থত খোজ কঢ়াত কম পাকৈত কেইবাটাও মাছ আছে, যেনে খোজকাঢ়ি যোৱা কেটফিছ। "স্থলভাগত খোজ কঢ়া"ৰ বাবে পৰিচিত হোৱাৰ পিছতো এই মাছটোৱে সাধাৰণতে কুটিল আৰু ইয়াৰ গতিবিধি সহায় কৰিবলৈ ইয়াৰ পেক্টৰেল পাখি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। খোজকাঢ়ি যোৱা কেটফিছৰ শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ তন্ত্ৰ থাকে, যাৰ সহায়ত কেইবাদিনো পানীৰ বাহিৰত জীয়াই থাকিবলৈ সক্ষম হয়। কিছুমান আক্ৰমণাত্মক প্ৰজাতি আছে, উদাহৰণস্বৰূপে, আমেৰিকাত থকা নৰ্দাৰ্ন স্নেক হেড। পলিপ্টেৰিডৰ হাওঁফাওঁ আদিম আৰু ই স্থলভাগতো যথেষ্ট সাধাৰণভাৱে ঘূৰি ফুৰিব পাৰে। মেংগ্ৰোভ ৰিভুলাছ পানীৰ বাহিৰত মাহৰ পিছত মাহ ধৰি জীয়াই থাকিব পাৰে আৰু বন্ধ গাঁতৰ দৰে ঠাইলৈ যাব পাৰে।
]] of Tiktaalik roseae
কিছুমান প্ৰজাতিৰ মাছে সাগৰৰ তলত “খোজ কাঢ়িব’’ পাৰে, কিন্তু স্থলভাগত নোৱাৰে। তেনে এটা প্ৰাণী হ’ল, উৰন্ত গুৰনাৰ্ড (ই প্ৰকৃততে উৰি নাযায়, আৰু উৰন্ত মাছৰ লগত বিভ্ৰান্ত হ’ব নালাগে)। Ogcocephalidae পৰিয়ালৰ বেটফিছ (Ephippidae ৰ বেটফিছৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত নহ’ব)ও সাগৰৰ তলত খোজ কাঢ়িব পাৰে। বেথিপটেৰ'ইছ গ্ৰেলেটৰ, যাক "ট্ৰাইপডফিছ" বুলিও কোৱা হয়, সাগৰৰ তলত তিনিটা পাখিত থিয় হৈ খাদ্যৰ বাবে চিকাৰ কৰে। আফ্ৰিকান হাওঁফাওঁৰ মাছ (P. annectens)-এ নিজৰ টেংকৰ তলৰ ফালে "খোজ" কৰিবলৈ নিজৰ পাখি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, যিদৰে উভচৰ আৰু স্থলভাগৰ মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীয়ে স্থলভাগত নিজৰ অংগ-প্ৰত্যংগ ব্যৱহাৰ কৰে।

লগতে চাওক

সাপ
মাছ
অসমত দেখা চৰাইবোৰ

চিত্ৰশালা

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:প্ৰাণী আচৰণ বিজ্ঞান
শ্ৰেণী:জলচৰ প্ৰাণী
জয়নুল আবেদিন

জয়নুল আবেদিন (,(২৯ ডিচেম্বৰ ১৯১৪ – ২৮ মে' ১৯৭৬)) হৈছে বাংলাদেশৰ এজন পৰিচিত চিত্ৰশিল্পী। ১৯৪৪ চনত ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক কালত বংগৰ কিছুমান দুৰ্ভিক্ষক চিত্ৰিত কৰা বাবে জয়নুল আবেদিন সুপৰিচিত হৈছিল। তেওঁ শিল্পাচাৰ্য হিচাপে সুপৰিচিত। ভাৰতীয় উপমহাদেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁ পূব পাকিস্তান (বৰ্তমান বাংলাদেশ)লৈ গুচি যায়। ১৯৪৮ চনত তেওঁ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত ইনষ্টিটিউট অৱ আৰ্টছ এণ্ড ক্ৰাফ্টছ (বৰ্তমান ফাইন আৰ্টছ অনুষদ) স্থাপন কৰাত সহায় কৰে।ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছত তেওঁক এজন কিংবদন্তি বাংলাদেশী চিত্ৰশিল্পী আৰু কৰ্মী বুলি অভিহিত কৰিছে। ১৯৪৩ চনৰ বংগৰ দুৰ্ভিক্ষ-বিষয়ক চিত্ৰকলাক তেওঁৰ আটাইতকৈ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ৰচনা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেখেতৰ গৃহভূমিয়ে তেখেতৰ কলাত্মক আৰু দূৰদৰ্শী বৈশিষ্ট্যৰ বাবে "শিল্পাচাৰ্য" (বাংলা: শিল্পাচাৰ্য, কলাৰ মহান শিক্ষক) উপাধিৰে সন্মানিত কৰে।তেওঁ বাংলাদেশৰ আধুনিক শিল্প আন্দোলনৰ পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে পৰিগণিত। .

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯১৪ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত কিশোৰগঞ্জত জয়নুল আবেদিনৰ জন্ম হৈছিল। . শৈশৱৰ বহুখিনি সময় তেওঁ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ মনোমোহা পাৰৰ ওচৰতে কটায়। ব্ৰহ্মপুত্ৰক পিছলৈ তেওঁৰ বহু চিত্ৰত দেখা যায়।

১৯৩৩ চনত জয়নুল আবেদিনে কলিকতাৰ চৰকাৰী কলা বিদ্যালয়ত (বৰ্তমান ভাৰতৰ কলকাতা চৰকাৰী আৰ্ট এণ্ড ক্ৰাফ্ট মহাবিদ্যালয়) নামভৰ্তি কৰে। ইয়াত পাঁচ বছৰ ধৰি তেওঁ ব্ৰিটিছ/ ইউৰোপীয় শৈক্ষিক শৈলী শিকিছিল আৰু পিছলৈ তেওঁ স্নাতক হোৱাৰ পিছত একেখন বিদ্যালয়ৰ অধ্যাপকৰ পদত যোগদান কৰিছিল। বিদ্যালয়খনৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ডিষ্টিংছন লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথমজন মুছলমান ছাত্ৰ। . ১৯৪৮ চনত তেওঁ দুই-এজন সহকৰ্মীৰ সহায়ত ঢাকাত এখন কলা প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেতিয়া চহৰখনত কোনো কলা প্ৰতিষ্ঠান নাছিল। খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে প্ৰতিষ্ঠানটোক পাকিস্তানৰ শ্ৰেষ্ঠ কলা প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ কিছুদিন পাকিস্তান চৰকাৰৰ লগত কাম কৰিছিল। তেওঁ প্ৰতিষ্ঠানত অধ্যাপনাও কৰিছিল। তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ভিতৰত আছিল পাকিস্তানী শিল্পী মনছুৰ ৰাহি, আৰু বাংলাদেশী শিল্পী মনিৰুল ইছলাম, মহম্মদ কিব্ৰিয়া আদি।

লণ্ডনৰ স্লেড স্কুল অৱ ফাইন আৰ্টৰ পৰা দুবছৰীয়া প্ৰশিক্ষণ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ নতুন শৈলী আৰম্ভ কৰে। এই শৈলীৰ নাম আছিল-‘বাঙালী শৈলী’, যাৰ মূল বৈশিষ্ট্য আছিল: জ্যামিতীয় আকৃতিৰ সৈতে লোকৰূপ, কেতিয়াবা অৰ্ধ-বিমূৰ্ত প্ৰতিনিধিত্ব, আৰু প্ৰাথমিক ৰঙৰ ব্যৱহাৰ।

চিত্ৰকলা

জয়নুল আবেদিনৰ সকলো সৃষ্টিৰ ভিতৰত ১৯৪০ চনৰ দুৰ্ভিক্ষৰ অংকনবোৰ সবাতোকৈ উল্লেখযোগ্য। ১৯৪৪ চনত প্ৰদৰ্শিত তেওঁৰ দুৰ্ভিক্ষৰ চিত্ৰকলাসমূহে তেওঁলৈ অধিক প্ৰশংসা কঢ়িয়াই আনিছিল। ১৯৪৩ চনত বংগৰ মহা দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত অনাহাৰে থকা জনসাধাৰণৰ দুৰ্বিষহ পৰিস্থিতিয়ে তেওঁৰ হৃদয় চুই গৈছিল। তেওঁ পথৰ কাষত মৃত্যুমুখত পৰা অনাহাৰে থকা লোকসকলক চিত্ৰিত কৰিছিল।

তেওঁ সান্তাল মানুহৰ আধুনিকতাবাদী চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে "দুগৰাকী সান্তালী মহিলা।"

১৯৭০ চনত তেওঁ ছিৰিয়া আৰু জৰ্ডানৰ পেলেষ্টাইনী শিবিৰসমূহ পৰিদৰ্শন কৰে আৰু তাত থকা শৰণাৰ্থীসকলৰ ৬০–৭০খন চিত্ৰ অংকন কৰে। ১৯৭০ চনত পূব পাকিস্তানক বিধ্বস্ত কৰা ভোলা ঘূৰ্ণীবতাহৰ ছবিও তেওঁ অংকন কৰিছিল। ১৯৭৫ চনত তেওঁ নাৰায়ণগঞ্জৰ সোণাৰগাঁৱত লোক কলা সংগ্ৰহালয় আৰু মৈমেনসিংহত নিজৰ কৰ্মৰাজিৰ এখন গেলেৰী জয়নুল আবেদিন সংগ্ৰহশালা প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৯৮২ চনত জয়নুল আবেদিন সংগ্ৰহশালাত ৰখা ৭০খন ছবিৰ ভিতৰত ১৭খন ছবি চুৰি হৈছিল। পিছত মাত্ৰ ১০খনহে উদ্ধাৰ হয়।

ব্যক্তিগত জীৱন আৰু মৃত্যু

জয়নুল আবেদিনে জাহানাৰা আবেদিনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল।

জয়নুল আবেদিনৰ চিত্ৰকৰ্ম

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
ষ্টিফেন হকিং

ষ্টিফেন হকিং (, ৮ জানুৱাৰী ১৯৪২ – ১৪ মাৰ্চ ২০১৮) হৈছে এজন তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিদ, ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানী আৰু লেখক। তেওঁৰ বৈজ্ঞানিক তথ্যসমৃদ্ধ গ্ৰন্থসমূহে তেওঁক জীৱনকালতেই এক অনন্য কিংবদন্তীত পৰিণত কৰিছিল। মটৰ নিউৰন ৰোগৰ দৰে এক মাৰাত্মক ব্যাধিৰ সৈতে সহবাস কৰিও নিজস্ব ইচ্ছাশক্তি আৰু অধ্যৱসায়েৰে বিজ্ঞান জগতত এক চমৎকাৰী সত্তা হিচাপে নিজকে তেওঁ উপস্থাপন কৰিব পাৰিছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

জীৱনটো যিমানেই কঠিন নহওক কিয়, আপুনি কৰিব পৰা তথা সফল হ'ব পৰা সদায় কিবা এটা থাকিবই।
মোৰ শাৰীৰিক অক্ষমতাই মোক জনাজাত কৰাত কিছু অৰিহণা নিশ্চয় যোগাইছে৷ মোৰ পংগুত্ব আৰু মই গৱেষণা কৰা ক্ষেত্ৰখনৰ বিশালতা দুয়োটা পৰস্পৰৰ বিপৰীত৷ মই হয়তো মহীৰুহসদৃশ শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম মনীষী অথবা শাৰীৰিকভাৱে প্ৰত্যাহ্বানৰ সম্মুখীন হোৱা প্ৰজ্ঞ৷ সত্যটো হ’ল যে, মই দৈহিক অক্ষমতা প্ৰত্যাহ্বানৰ সম্মুখীন হৈছোঁ, মই প্ৰজ্ঞ হয় নে নহয় নাজানো৷

লগতে চাওক

ৰিচাৰ্ড ফাইনমেন
সত্যেন্দ্ৰনাথ বসু

উৎস

Category:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
Category:তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানী
Category:ব্ৰহ্মাণ্ড বিজ্ঞানী
Category:লেখক
Category:মৃত ব্যক্তি
শান্তনু কৌশিক বৰুৱা

শান্তনু কৌশিক বৰুৱা অসমৰ এজন লেখক আৰু সাংবাদিক। ১৯৮৬ চনত "নতুন অসম বিলাসিনী" সংবাদ পত্ৰৰ সহ-সম্পাদক হিচাপে সাংবাদিক জীৱন আৰম্ভ কৰি তেওঁ বৰ্তমান "এদিনৰ সংবাদ" বাতৰিকাকতৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী সম্পাদকৰূপে কৰ্মৰত। জনপ্ৰিয় শিশু আলোচনী "মৌচাক"ৰ লগতো তেওঁ প্ৰায় ছবছৰ জড়িত আছিল। অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতলৈকো তেখেতে বহুকেইখন গ্ৰন্থ অৱদান দিছে। তাৰ ভিতৰত প্ৰথমখন পূৰ্ণাঙ্গ অসমীয়া সাধাৰণ বিশ্বকোষ দুটা খণ্ডৰ সংক্ষিপ্ত অসমীয়া বিশ্বকোষ তৰুণ চন্দ্ৰ বৰুৱা আছিল যোৰহাটৰ স্নাতকোত্তৰ প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক আৰু তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন অতিথি অধ্যাপক।

যোৰহাটতে পঢ়াশলীয়া শিক্ষা আৰম্ভ কৰা বৰুৱা ১৯৮০ চনত গোৱালপাৰাৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৯০ চনত তেখেতে জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৯৫ চনত তেওঁ প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। সঞ্জীৱন নামৰ তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ সন্তান আছে।

সাংবাদিক জীৱন

১৯৮৬ চনত শান্তনু কৌশিক বৰুৱাই সাংবাদিক জগদীশ ফুকনৰ ওচৰত শিক্ষানবীচ হিচাপে সাংবাদিকতাৰ আদিপাঠ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ অন্যান্য সাহিত্য কৰ্মসমূহ হ'ল:

বিশ্বকোষ আৰু তথ্যকোষ
সংক্ষিপ্ত অসমীয়া বিশ্বকোষ -দুটা খণ্ডত বিভক্ত (২০০১-২০০২)
অসম অভিধান (গ্ৰন্থ) (২০০১)
সংজ্ঞা অভিধান (২০১০)
তথ্যকোষত ভূপেন হাজৰিকা (২০১১)
সহস্ৰাব্দৰ বিশ্ব (গ্ৰন্থ) (২০০৪)
বিশ্ব ইতিহাসৰ স্মৰণীয় ৩৬৬ দিন (২০০৯)
বিশ্ব ঐতিহ্য
সাহিত্যৰ জ্ঞানকোষ
অসম বুৰঞ্জীৰ জনিবলগীয়া কথা
সংক্ষিপ্ত অসম বিশ্বকোষ

সাধাৰণ জ্ঞান আৰু কুইজ
নতুন জানানে (১৯৯৭)
পৃথিৱী পৰিক্ৰমা (২০০৪)
জ্যোতি কুইজ (২০০৯)

বিজ্ঞান
আমাৰ শৰীৰ এক আচৰিত যন্ত্ৰ (১৯৯৫)
বিজ্ঞানৰ কি কিয় কেনেকৈ কোন আৰু কেতিয়া (১৯৯৮)
২৫১ কি কিয় কেনেকৈ (২০০৪)

ইয়েৰ বুক, ৰেকৰ্ড বুক
Assam Year Book (২০০০)
সাহিত্যৰ ইয়েৰ বুক (২০০৩)
অসমীয়া বুক অব্‌ ৰেকৰ্ডছ (২০০৬)

জীৱনী
মেঘনাদ সাহা (১৯৯৫)
বিশ্বৰ বৰেণ্য বিজ্ঞানী (১৯৯৭)

শিশু সাহিত্য
অকণিৰ বৰ্ণমালাৰ অ আ ক খ (১৯৯৮)
ৰং-বিৰঙৰ এমুঠি সাধু (সহযোগী: মৃদুস্মিতা ফুকন)
50 favorite stories for you (সহযোগী: কৃষ্ণমণি ভাগৱতী)

সম্পাদিত গ্ৰন্থ
গাঁৱলৈ আহিলোঁ ঘূৰি (লেখক-জগদীশ ফুকন, ১৯৯৯)
বৰগীত (১৯৯৯)
আধুনিক অসমীয়া ৰচনা সমগ্ৰ (২০০৯)

অন্যান্য
লেখক-সাংবাদিকৰ গাইড (সহ লেখক- শাংকব কৌশিক বৰুৱা, ১৯৯৮)
কোনে কেনেকৈ ক'ত কেতিয়া কি আৱিষ্কাৰ কৰিছিল (২০০০)
বনলতা নলেজ বেংক - ছটা খণ্ডত (২০০৩)
জ্ঞানকোষ গ্ৰন্থমালা - পঁচিশটা খণ্ডত (২০০৫)
কিতাপ
সভ্যতা
ৰে'ল গাড়ী
সময়
নদ- নদী

ইয়াৰ উপৰি অসমৰ বিভিন্ন বাতৰি কাকত-আলোচনীত তেওঁৰ এহাজাৰতকৈও অধিক সংবাদ লেখা আৰু প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছে। যোৰহাটৰ ঐক্যন বিনোদন কেন্দ্ৰই আয়োজন কৰা সদৌ অসম আলোক চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনীৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ "আলোছায়া", অসম নাট্য সমিতিৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ "নাটকম" আদিৰো পূৰ্বৰ সংখ্যাৰ তেখেতে সম্পাদনা কৰিছিল। শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ তথ্যসমৃদ্ধ গ্ৰন্থসমূহে ৰাইজৰ লগতে বুদ্ধিজীৱীসকলৰো সমাদৰ লাভ কৰিছে।

অনুষ্ঠান

শান্তনু কৌশিক বৰুৱা অসমৰ বিভিন্ন সামাজিক-সাহিত্যিক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ লগতো জড়িত। তাৰে কেইটামান হ'ল:

ঐক্যন বিনোদন কেন্দ্ৰ- শিশুৰ বিকাশৰ বাবে কাম কৰা শৈক্ষিক-সামাজিক অনুষ্ঠানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক (১৯৮৯ লৈকে)
অসম নাট্য সমিতি
কামৰূপ ছিণ্ডিকেট- শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাব
সহায়- শিক্ষাৰ্থী আৰু যুৱসমাজৰ শৈক্ষিক কেন্দ্ৰৰ অধ্যক্ষ

বঁটা আৰু সন্মান

আমাৰ শৰীৰৰ আচৰিত যন্ত্ৰ-পাতিবোৰৰ কথাৰ পাণ্ডুলিপিৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ 'অনিল কুমাৰ শৰ্মা সোঁৱৰণী বঁটা' (২০০৫)।
মায়া মিডিয়া এৱাৰ্ডছ, সাহিত্য শিতান, 2 ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৭

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৱিকিমিডিয়ান