ভাৰতৰ বিভাজন

১৯৪৭ চনত ভাৰতৰ বিভাজনৰ জৰিয়তে ব্ৰিটিছ ভাৰতক দুখন স্বতন্ত্ৰ ডমিনিয়ন ৰাষ্ট্ৰ, ইউনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া আৰু ডমিনিয়ন অৱ পাকিস্তানত বিভক্ত কৰা হয়। ভাৰতীয় সংঘ ভাৰতীয় গণৰাজ্য, আৰু পাকিস্তানৰ আধিপত্য হৈছে ইছলামিক ৰিপাব্লিক অৱ পাকিস্তান আৰু পিপলছ ৰিপাব্লিক অৱ বাংলাদেশ। এই বিভাজনত জিলাভিত্তিক হিন্দু বা মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ ভিত্তিত বংগ আৰু পঞ্জাৱ নামৰ দুখন প্ৰদেশ বিভাজন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়ান আৰ্মী, ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভি, ইণ্ডিয়ান চিভিল চাৰ্ভিচ, ৰেলৱে, আৰু কেন্দ্ৰীয় কোষাগাৰ, দুটা নতুন ডমিনিয়নৰ মাজত বিভাজন কৰাটোও জড়িত আছিল। ভাৰতীয় স্বাধীনতা আইন ১৯৪৭ত এই বিভাজনৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলত ভাৰতত ব্ৰিটিছ ৰাজ বা ঔপনিৱেশিক শাসন ভংগ হৈছিল। ১৯৪৭ চনৰ ১৪–১৫ আগষ্টৰ মাজনিশা ভাৰত আৰু পাকিস্তান স্বায়ত্ব শাসিত দেশ দুখন আইনগতভাৱে অস্তিত্ব লাভ কৰে।

বিভাজনে ধৰ্মীয় ৰেখাৰে ১কোটি ২০ লাখ-২ কোটি লোকক স্থানচ্যুত কৰি নতুনকৈ গঠিত ডমিনিয়নসমূহত শৰণাৰ্থীৰ সংকটৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ বৃহৎ পৰিসৰৰ হিংসা সংঘটিত হৈছিল৷ কেইবা লাখৰ পৰা ২০ লাখৰ ভিতৰত মানুহ ভিন্ন আছিল। বিভাজনৰ হিংসাত্মক প্ৰকৃতিয়ে ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ মাজত শত্ৰুতা আৰু সন্দেহৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিছিল যিয়ে বৰ্তমান সময়তো দেশ দুখনক প্ৰভাৱিত কৰি ৰাখিছে৷

ভাৰত বিভাজন শব্দটোৱে ১৯৭১ চনত পাকিস্তানৰ পৰা বাংলাদেশ বিচ্ছিন্ন হোৱাৰ কথাও সামৰি লোৱা নাই৷ বাৰ্মা (বৰ্তমান ম্যানমাৰ) আৰু চিলন (বৰ্তমান শ্ৰীলংকা)ক ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰশাসনৰ পৰা পূৰ্বৰ বিচ্ছিন্নতাকো সামৰি লোৱা নাই। এই শব্দটোৱে নতুন ডমিনিয়ন দুটাত ৰাজকীয় ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাজনৈতিক সংহতিৰ কথাও সামৰি লোৱা নাই৷ হায়দৰাবাদ, জুনাগড়, জম্মু-কাশ্মীৰ ৰাজকীয় ৰাজ্যত উদ্ভৱ হোৱা সংলগ্ন বা বিভাজনৰ বিবাদকো সামৰি লোৱা নাই যদিও বিভাজনৰ সময়ত কিছুমান ৰাজকীয় ৰাজ্যত ধৰ্মীয় ৰেখাৰে হিংসাৰ সৃষ্টি হৈছিল। ১৯৪৭–১৯৫৪ চনৰ সময়ছোৱাত ফৰাচী ভাৰতৰ এনক্লেভসমূহক ভাৰতত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা, নতুবা ১৯৬১ চনত ভাৰতে গোৱা আৰু পৰ্তুগীজ ভাৰতৰ অন্যান্য জিলাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাটোও সামৰি লোৱা নাই। ১৯৪৭ চনত অঞ্চলটোৰ অন্যান্য সমসাময়িক ৰাজনৈতিক সত্তা যেনে-ছিকিম, ভূটান, নেপাল, মালদ্বীপ আদি এই বিভাজনৰ কোনো প্ৰভাৱ পৰা নাছিল।

পৃষ্ঠভূমি

১৯০৫ চনত ভাৰতৰ ভাইচৰয় হিচাপে দ্বিতীয় কাৰ্যকালত লৰ্ড কাৰ্জনে বংগৰ প্ৰদেশক মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ প্ৰদেশ পূৰ্ব বংগ, অসম আৰু হিন্দু সংখ্যাগৰিষ্ঠ বংগ প্ৰদেশ (বৰ্তমানৰ ভাৰতীয় পশ্চিম বংগ, বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু ওড়িশা ৰাজ্য) বুলি বিভক্ত কৰে। কাৰ্জনৰ এই কাৰ্য্য, বংগ বিভাজনক লৰ্ড উইলিয়াম বেণ্টিংকৰ সময়ৰ পৰাই বিভিন্ন ঔপনিৱেশিক প্ৰশাসনে চিন্তা কৰিছিল যদিও কেতিয়াও কাৰ্য্যকৰী কৰা হোৱা নাছিল৷ হিংসাত্মক পৰিস্থিতি অকাৰ্যকৰী আছিল, কাৰণ বেছিভাগ পৰিকল্পিত আক্ৰমণ হয় ব্ৰিটিছে বাধা দিছিল নহয় বিফল হৈছিল। কলিকতাৰ পৰা বংগৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চললৈ এই অশান্তি বিয়পি পৰে যেতিয়া কলিকতাৰ ইংৰাজী শিক্ষিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে নিজৰ গাঁও আৰু চহৰলৈ ঘৰলৈ উভতি যায়। শ্লোগানৰ ধৰ্মীয় আলোড়ন আৰু বিভাজনক লৈ ৰাজনৈতিক ক্ষোভৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছিল যেতিয়া জুগন্তৰৰ দৰে গোটৰ যুৱকসকলে ৰাজহুৱা ভৱনত বোমা বিস্ফোৰণ, অস্ত্ৰৰে ডকাইতি আৰু ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলক হত্যা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত ভাৰতৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিচ্ছবি বৃদ্ধি পাইছিল আৰু ১৯২০ চনলৈকে ইয়াৰ প্ৰভাৱ দেখা গৈছিল।

১৯১৬ চনৰ কংগ্ৰেছৰ লক্ষ্ণৌ অধিৱেশনতো কংগ্ৰেছ আৰু মুছলিম লীগৰ এক অভাৱনীয় পাৰস্পৰিক প্ৰচেষ্টাৰ স্থান আছিল, যাৰ বাবে জাৰ্মানী আৰু তুৰস্কৰ যুদ্ধকালীন অংশীদাৰিত্বই এই অনুষ্ঠানৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। যিহেতু অট্টোমান চুলতানে ইছলামিক পবিত্ৰ স্থান মক্কা, মদিনা আৰু জেৰুজালেমৰ ৰক্ষকতাও লাভ কৰিছিল আৰু যিহেতু ব্ৰিটিছ আৰু তেওঁলোকৰ মিত্ৰ দেশসমূহ এতিয়া অট্টোমান সাম্ৰাজ্যৰ সৈতে সংঘাতত লিপ্ত হৈছিল, সেয়েহে কিছুমান ভাৰতীয় মুছলমানৰ মাজত ব্ৰিটিছৰ "ধৰ্মীয় নিৰপেক্ষতা" সম্পৰ্কে সন্দেহ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে৷ ১৯১১ চনত বংগৰ পুনৰ একত্ৰীকৰণৰ ফলত ইতিমধ্যে সন্দেহৰ সৃষ্টি হৈছিল, যিটো সিদ্ধান্ত হিচাপে দেখা গৈছিল মুছলমানসকলৰ প্ৰতি অসুস্থতা। লক্ষ্ণৌ চুক্তিত তিলক আৰু তেওঁৰ সমৰ্থকসকলে প্ৰচাৰ চলোৱা বৃহত্তৰ আত্মশাসনৰ প্ৰস্তাৱত লীগে কংগ্ৰেছৰ সৈতে যোগদান কৰে; বিনিময়ত কংগ্ৰেছে প্ৰাদেশিক বিধানসভাৰ লগতে ইম্পেৰিয়েল বিধান পৰিষদত মুছলমানসকলৰ বাবে পৃথক ভোটাৰ গ্ৰহণ কৰে। ১৯১৬ চনত মুছলিম লীগৰ সদস্য আছিল ৫০০ৰ পৰা ৮০০ৰ ভিতৰত আৰু পিছৰ বছৰবোৰৰ ভাৰতীয় মুছলমানসকলৰ মাজত এতিয়াও ইয়াৰ বহল অনুগামী নাছিল৷

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:ভাৰত-পাক সম্পৰ্ক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ইতিহাস
শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ ভাৰত
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনীতি