ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
জৰ্জ বেকাৰ

জৰ্জ বেকাৰ (, জন্মː ২৮ অক্টোবৰ ১৯৪৬) এজন ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু ৰাজনৈতিক নেতা। তেওঁক মূলতঃ অসমীয়া আৰু বঙালী চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে জনা যায়। তেওঁ ২০১৪ত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীত ভৰ্তি হয় আৰু হাওৰা লোকসভা আসনৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয়। নিৰ্বাচনত তেওঁ পৰাজয় বৰণ কৰে। ইয়াৰ পিছত সংবিধানৰ ৩৩১ ধাৰা অনুসৰি ইংগ-ভাৰতীয় সদস্যৰ বাবে সংৰক্ষিত লোকসভা আসনৰ সদস্যৰূপে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁক মনোনীত কৰে।

জীৱন পৰিক্ৰমা

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৪৫ চনৰ ২৮ অক্টোবৰত অসমৰ তেজপুৰত এটা গ্ৰীক পৰিয়ালত বেকাৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ লক্ষ্ণৌৰ লা মাৰ্টিনিয়েৰ কলেজত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ পিছত অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে যদিও দেউতাকৰ মৃত্যু হোৱাত আধাতে এৰি দিয়ে। তেওঁ ৰেলৱেৰ পাৰ্মানেণ্ট ৱে ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ এটা দুবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰি উত্তৰ পূব সীমান্ত ৰেলৰ অভিযান্ত্ৰিক বিভাগত চাকৰিত সোমায়। তেওঁ ৰেলত দুবছৰ আছিল আৰু তাৰপিছত নিজৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে।

অভিনয় জীৱন

বেকাৰে ১৯৭৪ চনত অসমীয়া ছবি চামেলি মেমচা'বৰ মূল চৰিত্ৰ বাৰ্কলে চাহাবৰ অভিনয়ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে। ২৩তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত এই ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ বঁটা পাইছিল। ইয়াক বঙালী আৰু হিন্দী ভাষাতো ৰিমেক কৰা হৈছিল। বঙালী সংস্কৰণটোত এই একেটা চৰিত্ৰতে বেকাৰে অভিনয় কৰিছিল।

তেওঁ অসমীয়া, বঙালী, ইংৰাজী, হিন্দী আৰু চাঁওতালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও অসংখ্য বঙালী যাত্ৰা, টেলিফিল্ম, ধাৰাবাহিক আদিত বিশেষকৈ ব্ৰিটিছ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। তেওঁ ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যগোষ্ঠীৰ সৈতেও জড়িত আছিল।

শেহতীয়াকৈ তেওঁ পৰিণীতাত (২০০৫ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ) চাৰ উইলিয়াম একহাৰ্ট আৰু ভুতেৰ ভৱিষ্যতত (২০১২ বঙালী চলচ্চিত্ৰ) মিষ্টাৰ ৰামচেৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

ৰাজনৈতিক জীৱন

২০১৪ চনত বেকাৰে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ টিকটত হাওৰা লোকসভা আসনৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয় যদিও তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থীৰ ওচৰত হাৰে।

২০১৫ৰ ২৩ জুলাইত ষোড়শ লোকসভাৰ ইঙ্গ-ভাৰতীয় সদস্যৰ বাবে সংৰক্ষিত দুখন আসনৰ এখনত ৰিচাৰ্ড হে আৰু আনখন অসনত তেওঁক মনোনীত কৰা হয়।

২০১৭ চনৰ ২৪ জুনত সংঘটিত হোৱা এক আক্ৰমণত তেওঁক হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰাবলগীয়া হয়। এই আক্ৰমণ তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ সদস্যই কৰা বুলি অভিযোগ উঠিছিল।

চলচ্চিত্ৰপঞ্জী

বৰ্ষ ছবি ভূমিকা ভাষা পৰিচালক টোকা
১৯৭৫ চামেলি মেমচা'ব বাৰ্কলে অসমীয়া আব্দুল মজিদ
১৯৭৬ আদালত অসমীয়া দিলীপ ডেকা
১৯৭৯ চামেলী মেমচাহেব বাৰ্কলে বঙালী ইন্দৰ সেন
১৯৮২ অমৃত কুম্ভেৰ সন্ধানে বঙালী দিলীপ ৰয়
১৯৮৩ অমৰ গীতি বঙালী তৰুণ মজুমদাৰ
১৯৮৪ দেৱী অসমীয়া শম্ভু গুপ্তা, দাৰা আহমেদ
১৯৮৮ প্ৰতিপক্ষ বঙালী ৰথিস দে চৰকাৰ
১৯৮৮ বোবা সানাই বঙালী আজিত গাঙ্গুলী
১৯৮৮ অঞ্জলি বঙালী অঞ্জন চৌধুৰী
১৯৯৩ প্ৰিয়জন অসমীয়া ৱাইচকুৰ্ণী বৰা
২০০২ দেশ বঙালী ৰাজা সেন
২০০৪ Bow Barracks Forever ইংৰাজী অঞ্জন দত্ত
২০০৫ পৰিণীতা চাৰ উইলিয়াম একহাৰ্ট হিন্দী প্ৰদীপ চৰকাৰ
২০০৭ মিনিষ্টাৰ ফাটাকেষ্ট' বঙালী স্বপন সাহা
২০০৮ লভ বঙালী ৰিঙ্গো বেনাৰ্জী
২০১২ ভুতেৰ ভৱিষ্যত মিঃ ৰামচে বঙালী অনিক দত্ত
২০১৩ স্বভূমি বঙালী উজ্জ্বল চেতাৰ্জী

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
নতুন কবিতা

নতুন কবিতা অসমীয়া কবিতাৰ নিৰ্বাচিত সঙ্কলন। সম্পাদক মহেন্দ্ৰ বৰা। সঙ্কলনটোৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ১৯৫৬ চনত। গ্ৰন্থখন মূলতঃ যুদ্ধোত্তৰ যুগৰ অসমীয়া কবিতাৰ নিৰ্বাচিত সংকলন।

গ্ৰন্থ বিৱৰণ

নতুন কবিতা পুথিখনত সৰ্বমুঠ ২০জন অসমীয়া নিৰ্বাচিত কবিৰ কবিতা সংকলিত হৈছে। আগকথা লিখিছে মহেন্দ্ৰ বৰাই। গ্ৰন্থখনৰ নিৰ্বাচিত কবিসকল হৈছে- দেৱকান্ত বৰুৱা, হেম বৰুৱা, নৱকান্ত বৰুৱা, হৰি বৰকাকতি, অজিত বৰুৱা, বীৰেন্দ্ৰকুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, কেশৱ মহন্ত, মহেন্দ্ৰ বৰা, অমলেন্দু গুহ, হোমেন বৰগোহাঞি, বীৰেশ্বৰ বৰুৱা, দিনেশ গোস্বামী, ৰাম গগৈ, পবিন্দ্ৰ বৰা, প্ৰফুল্ল ভূঞা, নীলমণি ফুকন, বীৰেন বৰগোহাঞি, মাণিক গগৈ, সুশীল শৰ্মা, চৈইদুদ্দিন আহমদ। প্ৰতিজন নিৰ্বাচিত কবিৰ তিনিটাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৮, ৯টা পৰ্যন্ত কবিতা সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।

নতুন কবিতাই পঞ্চাশৰ দশকৰ আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ ধাৰাটোক প্ৰতিফলিত কৰিছিল। এই ধাৰাটোৱে মুকলি কৰা পথতেই আছে ফুল তৰা গান’ৰ কবি আৰু কাব্যকৃতিৰ আলোচনা। দৰাচলতে নিজ দেশৰ ভৌগোলিক পৰিধি পাৰ হৈ বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ প্ৰাচীন (ওমৰ, হাফেজ, মোগল ৰাজদৰবাৰৰ কবিসকল) আৰু আধুনিক (ৰাইনাৰ মাৰিয়া ৰিল্কে, ডাইলান টমাছ) কবিসকলৰ কাব্য ধাৰণাৰ সৰস বৰ্ণনা দি মহেন্দ্ৰ বৰাই তেওঁৰ অধ্যয়নৰ বিশালতা আৰু গভীৰতাৰ পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হৈছে। পাতনিত লেখকে নিজেই কৈছে ‘ফুল তৰা গান’ ‘মোৰ পাৰ-বাগৰ যৌৱনৰ ৰচনা। সেয়ে উচ্ছাসপ্ৰৱণ ভাবানুভূতিৰ বাবে প্ৰবন্ধসমূহৰ সকলোটিত সমান পৰিপূৰ্ণ গভীৰতা নাই। ঠায়ে ঠায়ে ৰম্য ৰচনাৰ ভঙ্গিমাও আছে। যিসময়ত এই পুথিখন ৰচিত হৈছিল সেই সময়ত অসমীয়া পাঠক সমাজক বিশ্ব কাব্যসাহিত্যৰ আভাস দিব পৰা গ্ৰন্থ প্ৰায় নাছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:সংকলন
শ্ৰেণী:কবিতা
জীৱনৰ বাটে বাটে

জীৱনৰ বাটে বাটে অসমীয়া ভাষাত বিপিনপাল দাসে ৰচনা কৰা এখন গ্ৰন্থ।

উদ্ধৃতি সমুহ

অকল বিদ্যা লাভ কৰাটোৱেই শিক্ষাৰ এক মাত্ৰ উদ্দেশ্য নহয়। নিজৰ জাতিটো, নিজৰ সমাজ খন চিনি পাব পৰাটোও শিক্ষাৰ অন্যতম মূল লক্ষ্য। সমাজখনৰ পৰা সাংস্কৃতিকভাৱে, মানসিকভাৱে আৰু আধ্যাত্মিকভাৱে বিচ্ছিন্ন হৈ লাভ কৰা উচ্চ শিক্ষাৰ কোনো মূল্য নাই বুলি মই ভাবো।
ছাত্ৰই ৰাজনীতিত অংশ লোৱাত মই বাধা দিবলৈ নিবিচাৰো, কিন্তু দলীয় ৰাজনীতি শিক্ষানুস্থানত প্ৰৱেশ কৰাটো মুঠেই সমৰ্থন নকৰো।
যদি সততা আৰু কৰ্মদক্ষতাৰ মাজত যিকোনো এটা বাছিলবলগীয়া হয় তেতিয়া মই সদায় সততাৰ পক্ষেহে ভোট দিম।
নীতি আৰু কাৰ্য্যসূচীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আদৰ্শৰ মিল থকা দলৰ লগত মৰ্চা গঠন কৰা সমৰ্থন যোগ্য। কিন্তু অকল শাসকসকলক গাদীচ্যুত কৰিবলৈ নীতি-আদৰ্শ বাদ দি যাৰে-তাৰে লগত হাত মিলাবলৈ যোৱাটো বা সেইদৰে প্ৰতক্ষ বা পৰোক্ষভাবে যাৰে-তাৰে সমৰ্থন লৈ ক্ষমতাৰ গাদীত বহিবলৈ যোৱাটো নৈতিকতাহীন ৰাজনীতি বুলি মই ভাবো।
বেছিভাগ ৰাজনৈতিক নেতাক দুৰ্নীতিলৈ ঠেলি দিয়ে এফালে নিজৰ পৰিয়ালে আৰু আনফালে তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু-বান্ধৱ আৰু ব্যক্তিগত সেৱাত নিয়োজিত বিষয়াবৰ্গই। এই দুটাৰ পৰা সুৰক্ষিত হৈ থাকিব পাৰিলে এজন ৰাজনৈতিক নেতা সহজে দূৰ্নীতিৰ কবলত নপৰে।
নীতিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ন্যায়নিষ্ঠ,নিৰপেক্ষ কামবিলাকৰ ফল সদায় মিঠা আৰু সৰ্বজনপ্ৰিয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
জিন

জিন হৈছে প্ৰাক-ইছলামিক আৰব আৰু পিছলৈ ইছলামিক সংস্কৃতি আৰু বিশ্বাসত আদিম ধৰ্মৰ এক অদৃশ্য প্ৰাণী। মানুহৰ দৰে জিনবোৰো নিজৰ কামৰ বাবে জবাবদিহি। ঈশ্বৰৰ নিৰ্দেশনা গ্ৰহণ কৰে নে নকৰে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এইবোৰ হয় মুমিন নাইবা কাফিৰ হ’ব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। জিনবোৰ জন্মগতভাৱে বেয়া বা ভাল বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰা নাযায়। ইছলামে অন্য ধৰ্মৰ আত্মাক স্বীকাৰ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ সম্প্ৰসাৰণৰ সময়ত সেইবোৰক খাপ খুৱাবলৈ সক্ষম হৈছিল। জিন কোনো কঠোৰ ইছলামিক ধাৰণা নহয়; ইছলামৰ সৈতে সংযুক্ত কেইবাটাও পৌত্তলিক বিশ্বাসক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পাৰে।

ব্যুৎপত্তি আৰু অনুবাদ

জিন হৈছে চেমিটিক মূল jnn (; jann)ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰবী জাতিবাচক বিশেষ্য, যাৰ প্ৰধান অৰ্থ হৈছে 'লুকাই থকা' বা 'অনুকূলন'। কিছুমান লেখকে শব্দটোৰ অৰ্থ আক্ষৰিক অৰ্থত 'ইন্দ্ৰিয়ৰ পৰা লুকাই থকা সত্তা' বুলি ব্যাখ্যা কৰে। সম্পৰ্কীয় শব্দসমূহৰ ভিতৰত আৰবী মাজনুন (مَجْنُون, 'অধিগ্ৰহণ কৰা' বা সাধাৰণতে 'উন্মাদ'), জান্নাহ (جَنَّة, 'বাগিচা', 'ইডেন' বা 'স্বৰ্গ'), আৰু জানিন (جَنِين, 'ভ্ৰূণ') আদি অন্তৰ্ভুক্ত। জিনক সঠিকভাৱে বহুবচন হিচাপে গণ্য কৰা হয় (কিন্তু ধ্ৰুপদী আৰবীত, jānn, جَانّ হিচাপেও দেখা দিব পাৰে) আৰু ইয়াৰ একবচনটো হ'ল jinnī (جِنِّيّ)।

জিন শব্দটোৰ উৎপত্তি বৰ্তমানো অনিশ্চিত হৈয়ে আছে।

ইংৰাজী ৰূপ জিনি ফৰাচী জেনি আৰু লেটিন শব্দ জিনিয়াছৰ পৰা আহিছে। ই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮ শতিকাৰ ফৰাচী ভাষাৰ এহেজাৰ এনিশাৰ অনুবাদত প্ৰকাশ পাইছিল য'ত শব্দ আৰু অৰ্থৰ মোটামুটি সাদৃশ্যৰ বাবে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে উপকাৰী মধ্যস্থতাকাৰী আত্মাৰ ক্ষেত্ৰত অধিক প্ৰযোজ্য সাহিত্যত 'দানৱ' আৰু 'স্বৰ্গীয় স্বৰ্গদূত' বুলি কোৱা দুষ্ট আত্মাক বুজোৱা হৈছিল। অচূৰৰ শিল্পত মানুহ আৰু দেৱতাৰ মাজৰ অন্তৰ্নিহিতভাৱে জীৱক জিন বুলিও কোৱা হয়।

সঠিক মিল নাথাকিলেও, পশ্চিমীয়া চিন্তাধাৰাত এই সত্তাসমূহৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা বৰ্ণনাত্মক উপমাসমূহৰ ভিতৰত উৎসৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি দানৱ, আত্মা আৰু পৰী আদি অন্তৰ্ভুক্ত।

তথ্য সংগ্ৰহ

টোকা
কবীৰ

কবীৰ বা কবীৰ দাস ভাৰতৰ এগৰাকী কবি, সন্ত আৰু ধৰ্মগুৰু আছিল। কবীৰৰ লিখনিয়ে হিন্দু ধৰ্মৰ ভক্তি আন্দোলনত প্ৰভাৱিত কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পদ বা দোহাসমূহ শিখ ধৰ্মৰ ধৰ্মগ্ৰন্থত গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব পোৱা যায়। উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাণসী নগৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতে সংগঠিত ধৰ্মসমূহৰ সমালোচনা কৰাৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ সকলো ধৰ্মৰ অৰ্থহীন আৰু অনৈতিক প্ৰথা আৰু মূলতঃ হিন্দু আৰু মুছলমান ধৰ্মৰ ভুল প্ৰথাক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছিল।
যিয়ে সকলো মানুহকে সমানভাৱে দেখে, তেৱেঁই ধৰ্মপৰায়ণ৷
ভগৱান যদি মুছলমানৰ মছজিদত ৰ'ল নাইবা হিন্দুৰ মন্দিৰতেই ৰ'ল, তেন্তে বাহিৰৰ এই মহা বিশ্বত কোন থাকিব?
হে মন, সকলো কাম ধীৰে ধীৰে হয়;মালিয়ে বহু পানী ঢালিলেও, সময় আহিলে হে ফল লাগে।(মূল দোহা:“धीरे-धीरे रे मना, धीरे सब कुछ होय,माली सींचे सौ घड़ा, ऋतु आए फल होय।”)
যি কাম কাইলৈ কৰিম বুলি ভাবিছা, আজি কৰা;আজি কৰিবলগীয়া কাম এতিয়াই কৰা, সময় গ’লেই সুযোগ নাথাকে।(মূল দোহা:“काल करे सो आज कर, आज करे सो अब,पल में प्रलय होएगी, बहुरि करेगा कब।”)
দুখত সকলোয়ে ঈশ্বৰক স্মৰণ কৰে, সুখত কেও নকৰে;যদি সুখতো স্মৰণ কৰে, তেন্তে দুখ কিয় আহিব?(মূল দোহা:“दुख में सुमिरन सब करे, सुख में करे न कोय,जो सुख में सुमिरन करे, दुख काहे को होय।”)

কবীৰৰ বিষয়ে উদ্ধৃতি

জয়সি, ​​ৰহিম, ৰাসখান আদি কবি বিৰল পৰিঘটনা। কবীৰ, নানক আৰু ঘৰিব দাসৰ দৰে সন্তসকলো তেনেকুৱাই। সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনত সাংস্কৃতিক ধাৰা দুটাৰ সংশ্লেষণৰ প্ৰয়াস তেওঁলোকে নিজস্ব ধৰণেৰে কৰিছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টা বহু পৰিমাণে সীমিত আৰু অল্পকালীন আছিল। তেওঁলোকে মুছলমানসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰাত আৰু প্ৰভাৱিত কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিল -হৰ্ষ নাৰায়ণ।
কবীৰৰ চিন্তাধাৰা সৰ্বত্ৰ হিন্দু। কবীৰে ইছলাম আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ মাজত সংশ্লেষণ আনিছিল বুলি কোৱা উপকথাটো, তেওঁৰ ৰচনা আৰু কোৰআনৰ মাজত তুলনা কৰিলেও জীয়াই নাথাকে। কবীৰ যে এজন সাধাৰণ তাঁতী আছিল যিয়ে ঠিক তেনেকৈয়ে উচ্চমানৰ কবিতা ৰচনা কৰিছিল, সেয়া সমাজবাদীসকলৰ সন্তানৰ বাবে আন এক উপকথা: কবীৰ ভালদৰে পঢ়া-শুনা আছিল আৰু তেওঁৰ ধ্ৰুপদীসমূহক জানিছিল। কবীৰপান্থত প্ৰায়েই মুছলমান নাথাকে, তেওঁক কেৱল হিন্দুসকলেহে শ্ৰদ্ধা কৰে। ভাৰতীয় সংস্কৃতিলৈ তেওঁৰ অৱদান যে অ-ইছলামিক আছিল তাৰ আটাইতকৈ সহজ প্ৰমাণ হ’ল মুছলমান শাসক ছিকন্দৰ লোডীয়ে তেওঁৰ কাফিৰ ধাৰণাসমূহৰ বাবে তেওঁক অত্যাচাৰ কৰিছিল। -কোনৰাড এল্স্ট (১৯৯৩)।।
জীৱনকালত হিন্দু আৰু মুছলমান উভয়েই কবীৰক শাৰীৰিকভাৱে আক্ৰমণ কৰিবলৈ সাজু আছিল বুলি প্ৰমাণ পোৱা গৈছে যদিও তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছৰে পৰা কবীৰক নিজৰ বুলি দাবী কৰাৰ বিশেষাধিকাৰৰ বাবে তেওঁলোকে ইজনে সিজনক আক্ৰমণ কৰিবলৈ সাজু হৈ আছে। -

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

কবীৰৰ কবিতা
কবীৰৰ দোহা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
শ্ৰেণী:ধৰ্ম প্ৰচাৰক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ৰতি অগ্নিহোত্ৰী

ৰতি অগ্নিহোত্ৰী (; জন্ম: ১০ ডিচেম্বৰ ১৯৬০) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ হিন্দী ভাষাৰ লগতে তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিত অভিনয়ৰ বাবেও পৰিচিত। কাল্ট-ট্ৰেজেডী ছবি এক দুজে কে লিয়ে (১৯৮১) আৰু নাট্যধৰ্মী ছবি তৱাইফত (১৯৮৫) কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে দুটা মনোনয়ন লাভ কৰিছিল।

চলচ্চিত্ৰীয় জীৱন

দহ বছৰ বয়সৰ পৰাই তেওঁ মডেলিং আৰম্ভ কৰে। অগ্নিহোত্ৰীৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ ভূমিকা আছিল তামিল ভাষাৰ ছবি পুঠিয়া ৱাৰপুগল আৰু নিৰম মৰাঠা পুক্কল (১৯৭৯)।

আশীৰ দশকত তেওঁ কেইবাখনো হিন্দী ছবিত তেওঁ অভিনয় কৰে। ১৯৭৯ চনৰ তেলেগু ছবি ‘মাৰো চৰিত্ৰ’ৰ হিন্দী পুনৰ্নিৰ্মাণ ‘এক দুজে কে লিয়ে’ (১৯৮১) ছবিৰ বাবে তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন লাভ কৰে। এই সময়ৰ আন আন হিন্দী ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে- ফৰ্জ ঔৰ কানুন (১৯৮২), কুলি (১৯৮৩), টৱাইফ (১৯৮৫) আপ কে সাথ (১৯৮৬) আৰু হুকুমত (১৯৮৭)।

১৬ বছৰীয়া অনুপস্থিতিৰ পিছত ২০০১ চনত হিন্দী ছবি কুচ খট্টি কুচ মিথি আৰু তামিল ছবি মজুনু যোগে অভিনয়লৈ ঘূৰি আহে। অন্যাৰ (২০০৩) ছবিৰে তেওঁৰ মালয়ালম ছবিত অভিষেক ঘটে। এন অ'ড টু লাষ্ট লাভ (২০০৩) আৰু আয়না (২০০৮) এই ছবি দুখনৰ যোগেদি তেওঁ ক্ৰমে ইংৰাজী আৰু বাংলা ভাষাৰ ছবিতো প্ৰবেশ কৰে।

প্লিজ ডিভ’ৰ্চ মি ডাৰ্লিং (২০০৫) আদি মঞ্চনাট আৰু ছিক্সাৰ আদি টেলিভিছন ধাৰাবাহিক আদিতো অভিনয় কৰিছে। অগ্নিহোত্ৰীয়ে পোলেণ্ডত বহু দিন কটাইছে, য'ত তেওঁৰ ভনীয়েক অনিতাৰ সৈতে এখন ভাৰতীয় ৰেষ্টুৰেণ্টৰ গৰাকী।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Rati Agnihotri's Profile
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:মালায়লম চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী
ঢেকীয়াখোৱা বৰনামঘৰ

ঢেকীয়াখোৱা বৰনামঘৰ অসমৰ যোৰহাট নগৰৰ পৰা প্ৰায় ১২ কিলোমিটাৰ পূবত অৱস্থিত। ই ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা প্ৰায় ৩.৫ কিঃমিঃ দূৰৰ ঢেকীয়াখোৱা গাঁৱত অৱস্থিত। ভাদ মাহৰ অখণ্ড নাম-কীৰ্ত্তনৰ বাবে নামঘৰলৈ অগনণ ভক্তৰ ভীৰ হোৱা দেখা যায়। জনশ্ৰুতি অনুসৰি ১৫২৮ চনত(১৪৫০ শক) মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে এই নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

অভিলেখ

ঢেকীয়াখোৱা বৰ নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সময়ত মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে এই স্থানতে এগছি বন্তি জ্বলাইছিল। এই বন্তিগছি সুদীৰ্ঘ চাৰে চাৰিশ বছৰ ধৰ্মপ্ৰাণ ৰাইজে এতিয়াও জ্বলাই ৰাখিছে। যোৱা ৪৮৫ বছৰ ধৰি ঢেকীয়াখোৱা বৰ নামঘৰ এইগছি বন্তি জ্বলি আছে। এই বন্তি গছা এছিয়া বুক অফ ৰেকৰ্ডছ আৰু ইণ্ডিয়া বুক অফ ৰেকৰ্ডছ-এ "দীৰ্ঘতম সময়ৰ বাবে প্ৰজ্বলিত বন্তি" বুলি স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

প্ৰসঙ্গ পুথি

বিশ্ব ঐতিহ্য, শান্তনু কৌশিক বৰুৱা

বাহ্যিক সংযোগ

ঢেঁকীয়াখোৱা বৰনামঘৰ
Dhekiakhowa Bornamghar at mobshare.in
onlineassam.blogspot.in ত থকা ঢেকীয়াখোৱা বৰনামঘৰ সম্পৰ্কে বিশদ বৰ্ণনা
BorAxom ত থকা ঢেকীয়াখোৱা বৰনামঘৰ সম্পৰ্কে বিশদ বৰ্ণনা

শ্ৰেণী:নামঘৰ
শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
মিচিং আলোচনী

মিচিং আলোচনী (ইংৰাজী: Mising Magazine, Mising: Mising Lusar) বুলিলে মূলতঃ অসমৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম জনজাতি মিচিং জনগোষ্ঠীৰ ভাষা, সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু সমাজ জীৱনক প্ৰতিফলিত কৰি প্ৰকাশ পোৱা বিভিন্ন বাৰ্তালোচনী, সাহিত্যালোচনী বা সাময়িক পত্ৰিকাসমূহক বুজায়।

শ্ৰেণী:বিশেষ সংশোধনৰ প্ৰয়োজন থকা প্ৰবন্ধ
মাহ চুচাক বেগম

মাহ চুচাক বেগম ( অৰ্থাৎ চন্দ্ৰ ফুল; মৃত্যু ২৮ মাৰ্চ ১৫৬৪) দ্বিতীয় মোগল সম্ৰাট হুমায়ুনৰ পত্নী আছিল। তেওঁ আছিল এগৰাকী উচ্চাভিলাষী ভদ্ৰমহিলা যিয়ে নাইব চুবাদাৰক বাহিৰ কৰি নিজাববীয়াকৈ কাবুল শাসন কৰিছিল, এবাৰ তেওঁৰ সেনাবাহিনীক ব্যক্তিগতভাৱে তেওঁ নেতৃত্ব দিছিল আৰু জালালাবাদত সম্ৰাট আকবৰে মাহ চুচাকৰ আগ্ৰাসী অতিক্ৰমৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰা মোগল সেনাপতি মুনিম খানক পৰাস্ত কৰিছিল।

প্ৰথম বছৰবোৰ

সমসাময়িক কোনো বুৰঞ্জীত মাহ চুচাক বেগমৰ পিতৃ-মাতৃৰ কথা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। তেওঁ অৰ্ঘুনৰ বৈৰাম ওঘলান আৰু ফৰিদুন খান কাবুলীৰ ভগ্নী। ১৫৪৬ চনত হুমায়ুনে মাহ চুচাকৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ মিৰ্জা মহম্মদ হাকিম আৰু ফাৰৰুখ ফাল মিৰ্জা আৰু তিনিগৰাকী কন্যা বখট-উন-নিছা বেগম, ছাকিনা বানু বেগম আৰু আমিনা বানু বেগম।

বিধৱা হিচাপে

আকবৰৰ ৰাজত্বকালৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত বহু অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰা মোগল মহিলাসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম আছিল। ১৫৫৪ চনত হুমায়ুনে তেওঁৰ সৈতে তেওঁৰ পুত্ৰ মিৰ্জা মহম্মদ হাকিম, তেতিয়াৰ তিনিবছৰীয়া, মুনিম খানৰ তত্ত্বাৱধানত কাবুলৰ গৱৰ্ণৰ হিচাপে মনোনীত কৰে। ১৫৬৬ চনত আকবৰে এই নিযুক্তি নিশ্চিত কৰে। ১৫৬১ চনত মুনিম খান আকবৰৰ দৰবাৰলৈ উভতি আহে আৰু তেওঁৰ ঠাইত তেওঁৰ পুত্ৰ ঘানীয়ে আকবৰৰ দৰবাৰলৈ আহে। ৰাজনৈতিকভাৱে উচ্চাভিলাষী আছিল মাহ চুচাক। ঘনী খানক ঘৃণা কৰা ফজলী বেগ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ আব্দুলফাথে তাইক কাবুলৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল, যেতিয়া ঘনী খান এসময়ত ফালিজত সাময়িকভাৱে অনুপস্থিত আছিল। ঘনী খান, তেওঁৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ অনুগামী বিচাৰি নাপাই ভাৰতলৈ গ’ল। তাৰ পিছত মাহ চুচাক বেগমে ফাজলী বেগক বকিল আৰু আব্দুলফাথক নাইব (ৰিজেণ্ট) নিযুক্তি দিয়ে, কিন্তু তেওঁলোকৰ ওপৰত অসন্তুষ্ট হৈ তেওঁ দুয়োকে হত্যা কৰে, তেওঁৰ এজন সম্ভ্ৰান্ত শ্বাহ ৱালীৰ পৰামৰ্শত। এই কথা শুনি আকবৰে মাহ চুচাকৰ বিৰুদ্ধে সৈন্যবাহিনী লৈ মুনিম খানক পঠিয়াই দিলে। মাহ চুচাকে তেওঁক লগ ধৰি জালালাবাদত মুনিম খানক পৰাস্ত কৰে। তিনিজন উপদেষ্টাৰ সহায়ত মাহ চুচাকে কাবুলত শাসন কৰিছিল, ইয়াৰে দুজনক পূৰ্বে হত্যা কৰা হৈছিল। এতিয়া তৃতীয়জনকো হত্যা কৰা হ’ল। তেওঁলোকৰ ঠাইত হায়দাৰ কাছিম কোহবুৰ আহিল, যাক মাহ চুচাক বেগমে বকিল কৰি তুলিছিল।। মুনিমে ঘক'হাৰসকলৰ ওচৰলৈ পলাই গ'ল আৰু লাজ আৰু দ্বিধাবোধ কৰি তেওঁ আকবৰৰ লগত যোগ দিলে, যিয়ে তেওঁক আগ্ৰাৰ দুৰ্গত সেনাপতি নিযুক্তি দিলে।

এই সময়ৰ আশে-পাশে লাহোৰৰ কাৰাগাৰৰপৰা পলায়ন কৰা তৰ্মেজৰ (বৰ্তমানৰ উজবেকিস্তান) মহান ছায়িদসকলৰপৰা অহা পৰিয়ালটোৰ এজন নিৰ্দিষ্ট শ্বাহ আবুল-মালি কাবুলত উপস্থিত হৈ আশ্ৰয় বিচাৰি মাহ চুচাক বেগমৰ ওচৰ পালেগৈ।
বেগমে তেওঁক আদৰি লৈছিল, তেওঁৰ প্ৰতি উদাৰ আছিল আৰু তেওঁৰ কন্যা বাখত-উন-নিছা বেগমক তেওঁৰ লগত বিয়া দিছিল।

মৃত্যু আৰু তাৰ পিছৰ পৰিণতি

শ্বাহ আবুল মালি অতি সোনকালেই মাহ চুচাক বেগমৰ আধিপত্যশীল আৰু হস্তক্ষেপকাৰী পদ্ধতিত ভাগৰি পৰিল। তেওঁ নিজৰ বাবে কাবুল বিচাৰিছিল। গতিকে, তেওঁ ১৫৬৪ চনত মাহ চুচাক আৰু হাইদাৰ কাছিমক হত্যা কৰে।আকবৰৰ সতীয়া ভাতৃ আৰু মাহ চুচাকৰ পুত্ৰ মিৰ্জা হাকিমক ভাগ্য ভাল যে বদাক্সানৰ মিৰ্জা চুলাইমানে উদ্ধাৰ কৰে, যিয়ে আবুল মালিক পৰাস্ত কৰি মিৰ্জা হাকিমক কাবুলৰ ওপৰত নিজৰ দখল ৰখাত সহায় কৰে। মাহ চুচাক বেগমৰ কাৰ্যকলাপ আৰু তেওঁৰ ৰাজনৈতিক উচ্চাকাংক্ষাই নিশ্চয় আকবৰৰ বাবে মূৰৰ বিষ বুলি প্ৰমাণিত হ’ল আৰু তেওঁক বুঢ়া আঙুলিৰ বিষৰ দৰে অশান্তি দিলে, ঠিক যেতিয়া তেওঁ নিজৰ পিতৃৰ উত্তৰাধিকাৰী, হেৰুৱা আৰু অৱশেষত লাভ কৰা সাম্ৰাজ্যক ভাৰতত সুদৃঢ় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু অতি সোনকালেই তেওঁ মাহ চুচাক বেগম আৰু তাইৰ অভিলাষী পদ্ধতিৰপৰা মুক্ত হ'ল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী
শ্ৰেণী:ৰাজতন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
সত্যা

সত্যা মাধবদেৱৰ শিষ্য হৰিহৰ আতাৰ পত্নী৷ কম বয়সতে বিয়া হোৱা সত্যাই জীৱনত নানা দুখ-কষ্ট সহিবলগীয়া হৈছিল৷

হৰিহৰৰ সৈতে বিবাহ

কোচৰজা লক্ষীনাৰায়ণৰ পৃষ্ঠপোষকতাত থকাকালত ৰজাই মাধবদেৱক উদাসীন ভকতসকলে সংসাৰ ধৰ্ম পালন কৰি বিয়া হ’ব লাগে বুলি মত প্ৰকাশ কৰাত মাধবদেৱে তেওঁৰ শিষ্য হৰিহৰ আতা, জনাৰ্দন আতৈ আৰু মুকুন্দ আতৈক বিয়া কৰাবলৈ কয়৷ হৰিহৰে সজ ছোৱালী চাই দিলে বিয়া হ’বলৈ সন্মত হয়৷ সেইমতে লক্ষীনাৰায়ণৰ মাতৃ আইধায়ে তেওঁৰ বাবে কেইবাঠাইতো ছোৱালী চাই শেষত সত্য বৰদলৈৰ কন্যা সত্যাক হৰিহৰলৈ ঠিক কৰে৷ মায়াত আবদ্ধ হৈ পৰে বুলি কেইবাজনী সুন্দৰী কন্যা নাকচ কৰা বাবে সুন্দৰী সত্যাক আইধায়ে “ফেদেলী’’ বুলি কোৱাইছিল৷ হৰিহৰ সন্মত হোৱাত আইধায়ে ছকুৰি টকাৰ অলংকাৰ গঢ়াই বিয়া দিয়ে৷ হৰিহৰৰ তিনিটি বাক্য আছিল, পৰপুৰুষৰ মুখ চাব নোৱাৰে, পৰৰ বস্তু গ্ৰহণ কৰিব বা খাব নোৱাৰে আৰু ভৰি দেখাকৈ মেখেলা দাঙিব নোৱাৰে৷ সত্যা সুন্দৰী আছিল৷ আ-অলংকাৰ পিন্ধিলে সত্যাৰ ৰূপ পাৰ্বতীৰ সমান হৈছিল কিন্তু হৰিহৰে তেওঁক “কাণী’’ বুলিহে মাতিছিল আৰু এই লৈ সত্যা বা আইধাইৰ আপত্তি আছিল৷ হৰিহৰে তেওঁলোকৰ আপত্তি মনা নাছিল৷

সত্যাৰ অপৰাধ

বিয়াৰ পিছত সত্যাই অসাৱধানবশতঃ হৰিহৰে দিয়া ’বচন’ ভংগ কৰিছিল৷ এদিন ঘৰৰ আগেৰে ঢোলে-দগৰে বিয়াৰ সমদল এটা পাৰ হৈ যাওঁতে সত্যাই বেৰৰ ফাঁকেৰে জুমি চাইছিল৷ হৰিহৰে দিয়া প্ৰথম বচন ভংগ হ’ল৷ ইয়াৰ কিছুদিন পিছত এবাৰ সত্যা পেহীয়েকৰ ঘৰলৈ গৈছিল৷ যাওঁতে বাটত এটা সুঁতি পাৰ হ’ব লাগে৷ উভতি অহা সত্যাক হৰিহৰে সুধিলে, “কাণী, পানী কিমান আছিল?’’ সত্যাই আঁঠুলৈকে আছিল বুলি ক’লে৷ তই মোৰ বাক্য মনা নাই, সুঁতি পাৰ হ’লি কিন্তু কাপোৰ তিতা নাই, তাৰমানে তই কাপোৰ দাঙিছিলি৷ দ্বিতীয়বাৰলৈ ক্ষমা কৰিলোঁ৷ তৃতীয়বাৰ মোৰ বচন ভংগ কৰিলে তোক এৰি দিম বুলি হৰিহৰে খং কৰিলে৷ তাৰপিছত ব’হাগৰ বিহুত সত্যা মাকৰ ঘৰলৈ গৈ মাকৰ কথা পেলাব নোৱাৰি জলপান খালে৷ হৰিহৰে গৈ দেখি ককৰ্থনা কৰিলে, আৰু লগে লগে তেওঁৰ তিনিওটা বচন ভংগ কৰা বুলি সত্যাক তাতেই ত্যাগ কৰি গুচি আহিল৷

শেষ পৰিণতি

স্বামীয়ে এৰি থৈ অহা সত্যাক খুৰাক সত্যধৰ বৰদলৈয়ে আনি হৰিহৰৰ ঘৰ পোৱালেও তেওঁ সত্যাক ঘৰ সুমাবলৈ নিদি এজন অচিনাকী মানুহৰ হাতত দান কৰিলে৷ মানুহজনে সত্যাক লৈ গৈ ৰাতি এটা ঘৰত থাকিবলৈ লৈ সত্যাৰ গুণৰ বলত তেওঁৰ শৰীৰ চুব নোৱাৰি আচৰিত হৈ পিছদিনা পুৱা তেওঁ সত্যাক হৰিহৰক ওভোতাই দি গ’ল৷ কিন্তু হৰিহৰে ঘৰ সোমাব নিদি ঘৰৰ বাহিৰতে চালি এখন দি দিনত ’নখেৰে ধান ফালি যি চাউল উলিয়ায়’ সেই চাউলকে সিজাই খাই স্বামীক “গুৰুবোধে’’ ভাবিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে৷ এনেদৰে কিছুকাল থাকি সত্যাৰ মৃত্যু হ’ল৷ সত্যাৰ মৃত্যুৰ পিছত সত্যাৰ গহণা আৰু কাপোৰ-কানি নৈত পেলাই দি হৰিহৰ সেই ঠাইৰ পৰা গুচি গ’ল৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী
অশান্ত প্ৰহৰ

অশান্ত প্ৰহৰ কাঞ্চন বৰুৱাৰ এখন উল্লেখযোগ্য উপন্যাস। জল, স্থল, অন্তৰীক্ষ ছাটি পৃথিৱীৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈকে কঁপাই তোলা দ্বিতীয় মহাসমৰৰ প্ৰচণ্ড বা-মাৰলিৰ মাজতো আৰু বেছি উতপ্ত আৰু দুৰ্বাৰ হৈ উঠা অসম তথা ভাৰতৰ কোটি কোটি নিষ্পেষিত জনতাৰ অপৰিসীম ত্যাগেৰে ভৰা দেশৰ মুক্তি-আন্দোলনৰ পটভূমিত ৰচিত উপন্যাসখন প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ১৯৭৭ চনৰ অক্টোবৰত গুৱাহাটী বুক ষ্টল প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা।

উদ্ধৃতি

"যুদ্ধ-কেৱল যুদ্ধ। চাৰিওফালে জীৱন-মৰণ পণ কৰি উন্মাদ হৈ উঠা সমগ্ৰ বিশ্ব-মানৱতাৰ ৰক্তক্ষয়ী যুদ্ধ। সি চলিছে সমগ্ৰ ইউৰোপত, এছিয়াৰ ৰণাঙ্গনত, আফ্ৰিকাৰ মৰুভূমিত, পূৰ্ব সীমান্তৰ দ্বীপে দ্বীপে।"
"আমাৰ পাখি নাথাকিলেও ভৰি আছে, হাত আছে, নাই মাথো উইজদম।"
"ত্যাগৰ মাজেৰে, মানৱতাৰ সেৱাৰ মাজেৰে, দেশৰ এই মুক্তি-যজ্ঞত আমাৰ প্ৰত্যেকজন ডেকা-গাভৰু, কিশোৰ-কিশোৰীয়ে জীৱন পণ কৰি ইয়াত যোগ দিয়াই হ'ল আজি আমাৰ একমাত্ৰ কৰ্তব্য- একমাত্ৰ ধৰ্ম।"

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
মহচেন য়াজদানী

মহচেন য়াজদানী (ফাৰ্চী: محسن یزدانی; জন্ম ১ আগষ্ট ১৯৬৯) হৈছে এগৰাকী ইৰানী বডিবিল্ডিং চেম্পিয়ন। তেওঁ ১৯৯৯ চনত বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰা প্ৰথমজন ইৰানী বডিবিল্ডাৰ আছিল আৰু একে বছৰতে তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বডিবিল্ডিং আৰু ফিটনেছ ফেডাৰেচনৰপৰা বছৰটোৰ আটাইতকৈ উন্নত বডিবিল্ডাৰৰ বঁটাও লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি য়াজদানী হৈছে আইএফবিবি প্ৰ'ত যোগদান কৰা সৰ্বপ্ৰথম ইৰানী বডিবিল্ডাৰ। বৰ্তমান তেওঁ হিৰবড চেইন জিমৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে সক্ৰিয় হৈ আছে।

জীৱনী

মহচেন য়াজদানীৰ জন্ম ১৯৬৯ চনৰ ১ আগষ্টত তেহৰানত হৈছিল। তেওঁ ১২ বছৰ বয়সতে মল্লযুঁজৰ জৰিয়তে নিজৰ ক্ৰীড়া জীৱন আৰম্ভ কৰে আৰু একে বছৰতে তেহৰান যুৱ কাপত ৰূপৰ পদক লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ১৬ বছৰ বয়সত তেওঁ বক্সিং খেলত প্ৰৱেশ কৰে আৰু ইৰানত বাধ্যতামূলক সামৰিক সেৱা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ বন্ধু হামিদ গেইছাৰী আৰু হাদী গাদিৰৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি বডিবিল্ডিং কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৯৯১ চনত অলিম্পিক জিমত নিজৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় কাপত তৃতীয় স্থান লাভ কৰি তেওঁ জীৱনৰ প্ৰথমটো পদক অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ কেইমাহমানৰ পিছতে তেওঁ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় কাপত প্ৰতিযোগিতা আগবঢ়ায় আৰু এইবাৰ স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Official website

শ্ৰেণী:ইৰানৰ ব্যক্তি
বৰখা (চলচ্চিত্ৰ)

বৰখা (; ) হʼল ১৯৫৯ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, কৃষ্ণন–পাঞ্জুৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু এ. ভি. মেইয়াপ্পানৰ প্ৰযোজিত, ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। ই তামিল ছবি থাই পিৰান্ধল ৱাজি পিৰাক্কুম (১৯৫৮)ৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ। অভিনেতা জগদীপ আৰু অভিনেত্ৰী নন্দাই ছবিখনত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ছবিখনে ব্যৱসায়িকভাৱে সফলতা লাভ কৰিছিল।

কাহিনী

অজিত এজন দুখীয়া কৃষক, যিয়ে নিজৰ খেতি মাটি জমিদাৰ হৰিদাসৰ ওচৰত বন্ধকত ৰখে। কিছুমান কাৰণত অজিত হৰিদাসৰ কৃপাৰ পৰা বঞ্চিত হয় আৰু ফলস্বৰূপে, ঠিক তেওঁৰ ভনীয়েক পাৰ্বতীৰ বিয়াৰ দিনাই তেওঁ নিজৰ ঘৰ আৰু সকলো সম্পত্তি হেৰুৱায়। এই গভীৰ সংকটত অজিতে খঙতে হৰিদাসৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰে, আৰু তৎক্ষণাত গ্ৰেপ্তাৰ হৈ কাৰাগাৰলৈ নিক্ষিপ্ত হয়।

কাৰাগাৰত থাকোঁতে অজিতৰ ভনীয়েক পাৰ্বতী সমাজত নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়। ভাগ্যক্ৰমে, ঠিক সময়তে হৰিদাসৰ পুত্ৰ ডাঃ মনোহৰে তাইক উদ্ধাৰ কৰে আৰু অৱশেষত তাইক বিয়া কৰে। এই বিবাহ হৰিদাসৰ কঠোৰ আপত্তিৰ সন্মুখীন হয়, কিন্তু মনোহৰে নিজৰ সিদ্ধান্তত অটল থাকে।

কাৰাগাৰৰ শাস্তি শেষ কৰি অজিত ঘূৰি আহে আৰু প্ৰতিশোধ লোৱাৰ দৃঢ় সংকল্প কৰে। হৰিদাসৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'বলৈ তেওঁ চোকা দা হাতত লৈ হৰিদাসৰ ঘৰলৈ আগবাঢ়ে। কিন্তু তেওঁ গম পোৱা নাছিল যে তেওঁৰ প্ৰিয় ভনীয়েক এতিয়া সেই পৰিয়ালৰ অংশ, যাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ ওলাইছে।

অভিনয় শিল্পী

অজিতৰ চৰিত্ৰত জগদীপ কৃষ্ণন–পাঞ্জু যুটিয়ে ছবিখনৰ পৰিচালনা কৰিছিল, আৰু এভিএম প্ৰডাকশ্যনছৰ অধীনত এ. ভি. মেইয়াপ্পানে ইয়াৰ প্ৰযোজনা কৰিছিল। এই ছবিখনত ম’হৰ যুঁজৰ দৃশ্য এটাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল যদিও মূল ছবিখনত এই দৃশ্যটি নাছিল। মুখ্য অভিনেতা জগদীপক মাহিলী দৰমহা হিচাপে টকা দিয়া হৈছিল, আৰু মুখ্য অভিনেত্ৰী নন্দাক টকা দিয়া হৈছিল।

সংগীত

ছবিখনৰ চাউণ্ডট্ৰেকটি ৰচনা কৰিছিল সুৰকাৰ চিত্ৰগুপ্তই। ছবিখনৰ আটাইবোৰ গীত লিখিছিল গীতিকাৰ ৰাজেন্দ্ৰ কৃষ্ণই। "এক ৰাত মেই দো দো চান্দ খিলে" শীৰ্ষক গীতটিয়ে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে।
গীত
কণ্ঠশিল্পী
"বৰখা বাহাৰ আয়ী"
লতা মংগেশকাৰ
"পূছুংগী এক দিন"
লতা মংগেশকাৰ
"তড়পাঅʼগে তড়পা লো"
লতা মংগেশকাৰ
"উঁচে পৰ্বত গেহৰে সাগৰ"
লতা মংগেশকাৰ
"এক ৰাত মেই দো দো চান্দ খিলে"
লতা মংগেশকাৰ, মুকেশ
"ৱহ দূৰ জো নদিয়া বেহতি হায়, ৱাহা এক আলবেলি ৰেহতি হায়"
লতা মংগেশকাৰ, মহম্মদ ৰফি
"সুৰ বদলে কেইছে কেইছে দেখো"
মহম্মদ ৰফি
"পিয়াৰ কিয়া নেহি জাতা"
মহম্মদ ৰফি
"আদমী চিৰাগ হায়"
মহম্মদ ৰফি

সঁহাৰি

মেইয়াপ্পানৰ পুত্ৰ সৰৱননৰ হিচাপ অনুসৰি, বৰখা ছবিখন বাণিজ্যিকভাৱে সফল আছিল। কিয়নো, টকা বাজেটত নিৰ্মিত ছবিখনে টকা উপাৰ্জন কৰিছিল

তথ্য উৎস

গ্ৰন্থপঞ্জি

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ নাট্য চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৬০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ ঢকুৱাখনা অধিৱেশন (২০১৫)

শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ (৮৪-তম) অধিৱেশন লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত ৫ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৫ তাৰিখৰপৰা ৮ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৫ তাৰিখলৈ নৰহৰি আতা ক্ষেত্ৰত ঢকুৱাখনা জিলা শাখাৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত হয়।

কাৰ্য্যসূচী

৫ ফেব্ৰুৱাৰী

ঢকুৱাখনাৰ সৰলা পথাৰত আৰম্ভ হোৱা শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ ৮৪ সংখ্যক বাৰ্ষিক অধিৱেশন ভাগি আৰম্ভ হ্য় পুৱা প্ৰাতঃ প্ৰসঙ্গ আৰু পৰিৱেশ নিকাকৰণ কাৰ্য্যসূচীৰে। অধিৱেশনস্থলীৰ নামঘৰ মুকলি কৰে ৰমাকান্ত টাইডে। অধিৱেশনস্থলীলৈ যোৱা "মহেন্দ্ৰ কন্দলি" পথটো মুকলি কৰে লখিমপুৰ জিলাৰ উপায়ুক্ত গৌৰৱ বথ্ৰাই। তেওঁ লগতে প্ৰৱেশ পথৰ এখন তোৰণো মুকলি কৰে। ধেমাজী জিলাৰ উপায়ুক্ত অজিত বৰদলৈয়ে অধিৱেশন স্থলীৰ মূল তোৰণ ভাগি মুকলি কৰে। মূল মণ্ডপ ভাগি মুকলি কৰে অসম নাট্য সন্মিলনৰ উপ-সভাপতি ছৈয়দ নাজিম আহমেদ ডাঙৰীয়াই। তাৰ পৰৱৰ্তী কাৰ্য্যসূচী হিচাপে নাম সমাৰোহ আৰু সজাতীয় সাংস্কৃতিক সমাৰূহ অনুষ্ঠিত হ্য়। এই অনুষ্ঠানটো মুকলি কৰে বিশিষ্ট অভিনেতা নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে।

৬ ফেব্ৰুৱাৰী

৭ ফেব্ৰুৱাৰী

৮ ফেব্ৰুৱাৰী

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সন্মিলন