ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
কুৰ্দিচ নৃত্য

]]
কুৰ্দিচ নৃত্য (ইংৰাজী: Kurdish dances) হ’ল কুৰ্দিচসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এক ধৰণৰ পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। ই এক প্ৰকাৰৰ বৃত্তাকাৰ নৃত্য, য’ত প্ৰায়ে নৃত্যৰ বৃত্তটোৰ জ্যামিতিক কেন্দ্ৰত এজন বা এহাল মুখ্য নৃত্যশিল্পী থাকে। কেতিয়াবা ঢোল বা জুৰ্না নামৰ এবিধ বাঁহী সদৃশ বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা সংগীতশিল্পীয়ে নৃত্যশিল্পীসকলক সংগত কৰে। প্ৰায়ে ৰুমাল ঘূৰাই থকা নৃত্যশিল্পীয়ে অৰ্ধ-বৃত্তাকাৰ নৃত্যশিল্পীৰ দলটোক নেতৃত্ব দিয়ে। কুৰ্দিচসকলে কুৰ্দিচ উৎসৱ, জন্মদিন, নৱবৰ্ষ, নৱৰোজ, বিবাহ আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানত নৃত্য কৰে। এই নৃত্যসমূহৰ কেইবাটো নাম আছে যিবোৰ প্ৰায়ে স্থানীয় নাম আৰু পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত। ২০২৩ চনৰ ৩ মাৰ্চত ইৰাণৰ আৰক্ষীয়ে পুৰুষ-মহিলাৰ মিশ্ৰিত কুৰ্দিচ নৃত্যৰ বাবে এটা ক্ৰীড়া কেন্দ্ৰ বন্ধ কৰি দিছিল।

প্ৰতিটো কুৰ্দিচ নৃত্য এক নিৰ্দিষ্ট সুৰ আৰু শৈলীৰে পৰিৱেশন কৰা হয়, যাৰ ভিতৰত কিছুমানৰ নাম তলত উল্লেখ কৰা হ’ল:

শ্বেইখানী
বাগীয়ে
শামিৰানে
টিল মৰজান
লোৰ্কে
এভডিশ্বো
কোচেৰী
ৰেৱেন্দী
বেৰিয়োকে
মিলানে
আখিষ্টে (চেৰহেড অঞ্চল)
ডিম ডিমে (উৰ্মিয়াৰ পৰা ডুহোকলৈ)
আকমেলী
লো মিৰো
বাচো
লে গুলে
হিচ্ৰোকে
নাভচেলিয়ে
চোখো
আইশ্বোকে
মিৰকুট
গেলিয়ে বাছকালা
জেৰিনে
ৰেহানী
সূৰচিয়ানী
হেৰকিয়ানী
হে বৰী
ৱেলাটো
এমেৰ আখায়ো
চিয়াৰ্কী
হয় নাৰে
হে ডিলান
মেৰান আখা
কুৰ্টে
হেলিজে
নালবেন্দান
চে পে
ৰয়নে
দাক্ষে
গেৰিয়ান
চেপী
চে কাৰ

ইতিহাস

সংৰক্ষিত হোৱা অন্যতম পুৰণি টোকা আৰু ধ্বংসাৱশেষ অনুসৰি এই নৃত্যসমূহ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় সহস্ৰাব্দৰ পৰাই আৰম্ভ হয়। হেপিৰ দুৰ্গত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ পৰা শিলৰ শিলালিপি আছে। এই শিলালিপিত শিলটোত চেৰেনা আৰু ঢোল আৰু ছন্দময় গতি কৰা যেন লগা এটা দলৰ ছবি খোদিত কৰা হৈছে। এই প্ৰাচীন শিলালিপি কুৰ্দিস্তানৰ ছন্দময় নৃত্যসমূহৰ ইতিহাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ নথি। ওমৰ খায়ামে তেওঁৰ নৌৰুজ চিঠি "ফ্ৰেইডুন কুৰ্দ"ত লিখিছে: "যিদিনা তেওঁ জাহাকক বন্দী কৰি ইৰাণক তেওঁৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল, সেইদিনা কুৰ্দিচ জনসাধাৰণে ইয়াক উদযাপন কৰিছিল। আৰু এইটোৱেই সেই জনগোষ্ঠীৰ ঐক্য আৰু তেওঁলোকৰ মাজত সামূহিক উদযাপনৰ আন এটা কাৰণ।

ফটো গেলাৰী

]]ত কুৰ্দিচ নৃত্য

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
দিলৱালে দুলহনিয়া লে জায়েংগে

দিলৱালে দুলহনিয়া লে জায়েংগে (DDLJ) হৈছে আদিত্য চোপ্ৰাৰ পৰিচালনাত ১৯৯৫ চনৰ ২০ অক্টোবৰত মুক্তি পোৱা এখন হিন্দী ছবি। প্ৰযোজক যশ চোপ্ৰা৷ এই ছবিখনত শ্বাহৰুখ খান আৰু কাজল মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে৷ দিলৱালে দুলহনিয়া লে জায়েংগে ভাৰতৰ অন্যতম সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী ছবি। হাজাৰ সপ্তাহৰ অন্তত ২০১৪ চনৰ ১২ ডিচেম্বৰত মুম্বাইৰ মাৰাঠা মন্দিৰ থিয়েটাৰত এই ছবিখনে ইতিহাস ৰচনা কৰে। শ্ব’টো এতিয়াও চলি আছে।

১৯৯৫ চনৰ ২০ অক্টোবৰত মুক্তি পোৱা ছবিখনে ভাৰতত ১.০৬ বিলিয়ন ₹ আৰু বহিঃৰাজ্যত ১৬ কোটি ₹ উপাৰ্জন কৰি সেই বছৰৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা বলীউড ছবি আৰু ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসৰ অন্যতম সফল ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়। ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ ছবি আৰু শ্ৰেষ্ঠ স্বাস্থ্যকৰ মনোৰঞ্জনৰ জনপ্ৰিয় ছবিৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাকে ধৰি ১০টা শাখাত ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে ৷ ছবিখনৰ মিউজিক এলবামটো নব্বৈৰ দশকৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় এলবাম।

ৰাজ (শ্বাহৰুখ) আৰু ছিমৰাণ (কাজল) পৰিয়ালসহ বহিঃৰাজ্যত বাস কৰা ভাৰতীয়। বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে ইউৰোপ ভ্ৰমণত লগ হয় আৰু প্ৰেমত পৰে। স্থানীয় বন্ধু এজনৰ পুত্ৰৰ লগত চিমৰনৰ দেউতাকে বিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। বিয়াৰ বাবে ঘৰলৈ যোৱা ছিমৰনৰ পিছে পিছে ৰাজও ভাৰতলৈ আহে। দেউতাকৰ সন্মতি সাপেক্ষে ৰাজে ছিমৰণক ধৰিবলৈ কৰা প্ৰচেষ্টাক কেন্দ্ৰ কৰি ছবিখন আবদ্ধ। ভাৰত, লণ্ডন আৰু ছুইজাৰলেণ্ডত ডিডিএলজেৰ শ্বুটিং হৈছিল।

অভিনয়

শ্বাহৰুখ খান - ৰাজ মালহোত্ৰা
কাজল - ছিমৰণ "চিমি" সিং
অমৰিশ পুৰী - চৌধুৰী বলদেৱ সিং
ফৰিদা জালাল - লাজৱনতী "লাজো" সিং
অনুপম খেৰ - ধৰম্ভীৰ মালহোত্ৰা
অনুমতি ছেঠী - কুলজীত সিং
সতীশ শ্বাহ - অজিত সিং
হিমানী শিৱপুৰী - কাম্মা কৌৰ
পূজা ৰূপৰেল - ৰাজেশ্বৰী "চুটকী" সিং
আচালা সচদেৱ - ছিমৰণৰ আইতা
মন্দিৰা বেদী - প্ৰীতি সিং
কৰণ জোহৰ - ৰকি
অনিতা শ্ৰফ আদাজানিয়া - সীনা

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
পল্লৱ ৰাজবংশ

পল্লৱ ৰাজবংশ দাক্ষিণাত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য অংশৰ বা টোণ্ডাইমণ্ডলমৰ শাসক আছিল। ২৭৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৮৯৭ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে এই ৰাজবংশৰ অস্তিত্ব আছিল। সাতবাহন ৰাজবংশৰ পতনৰ পিছত এই বংশটোৱে প্ৰাধান্য লাভ কৰে। ইয়াৰ পূৰ্বে পল্লৱসকল সাতবাহন ৰাজবংশৰ সামন্ত আছিল।

প্ৰথম মহেন্দ্ৰবৰ্মন (৬০০–৬৩০ খ্ৰীষ্টাব্দ) আৰু প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মনৰ (৬৩০–৬৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দ) ৰাজত্বকালত পল্লৱসকলে দক্ষিণ ভাৰতৰ এটা প্ৰধান শক্তিত পৰিণত হয় আৰু প্ৰায় ৬০০ বছৰ ধৰি নৱম শতিকাৰ শেষলৈ দক্ষিণ অন্ধ্ৰ আৰু তামিল অঞ্চলৰ উত্তৰ অংশত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। সমগ্ৰ ৰাজত্বকালত তেওঁলোকে উত্তৰত বাদামীৰ চালুক্য, আৰু দক্ষিণত চোল আৰু পাণ্ডিয়াসকলৰ তামিল ৰাজ্যৰ সৈতে অহৰহ সংঘাতত লিপ্ত হৈ আছিল। শেষত গৈ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব নৱম শতিকাত চোল শাসক প্ৰথম আদিত্যৰ হাতত পল্লৱসকল পৰাস্ত হয়।

পল্লৱসকল হিন্দু মন্দিৰৰ স্থাপত্যৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবে আটাইতকৈ বিখ্যাত। ইয়াৰ উত্তম উদাহৰণ হ’ল মামল্লাপুৰম বা মহাৱলীপুৰমৰ ইউনেস্ক’ৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান তটীয় মন্দিৰ। পল্লৱ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল কাঞ্চীপুৰম। এই ৰাজবংশই বহুতো সুন্দৰ ভাস্কৰ্য্য আৰু মন্দিৰ তৈয়াৰ কৰি গৈছে। তেওঁলোকক মধ্যযুগীয় দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যৰ ভেটি স্থাপন কৰা বুলি স্বীকৃতি দিয়া হয়; যাক কিছুমান পণ্ডিতে প্ৰাচীন হিন্দু গ্ৰন্থ মানসাৰাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত বুলি বিশ্বাস কৰে। তেওঁলোকে পল্লৱ লিপি বিকশিত কৰিছিল। এই লিপিয়ে আন বহু লিপিৰ, যেনে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ খ্মেৰ আদি লিপিৰ জন্ম দিয়ে। চীনা ভ্ৰমণকাৰী জুয়ানজাঙে পল্লৱ শাসনৰ সময়ত কাঞ্চিপুৰম ভ্ৰমণ কৰি তেওঁলোকৰ সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ শাসনৰ প্ৰশংসা কৰি গৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজবংশ
ছিলঠীয়া নাগৰী

ছিলঠীয়া নাগৰী লিপি বা জালালাবাদী নাগৰী লিপি (, Silôṭi Nagôri, ছিলটি নাগৰী) হৈছে ছিলঠীয়া ভাষা লিখাৰ বিলাকৰ মাজৰ এবিধ লিপি। এই লিপিবিধ বিলুপ্তপ্ৰায়, ইয়াৰ কাৰণ হৈছে বঙালী বৰ্ণমালাৰ প্ৰসাৰ। বিশেষকৈ বাংলাদেশৰ স্বাধীনতাৰ পিছত ইয়াক বঙালী ভাষাৰ এবিধ উপভাষা বুলি ধৰা হৈছিল আৰু সেইবাবে ইয়াৰ বাবে নিজা কোনো লিপি থকাৰ প্ৰয়োজন বোধ কৰা হোৱা নাছিল। সেইবাবে ছিলঠীয়া ভাষাৰ বাবে পূৰ্বী নাগৰী লিপি (বঙালী-অসমীয়া লিপি) গ্ৰহণ কৰা হৈছিল যি বিধ অসমীয়া আৰু বঙালী ভাষাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ছিলঠীয়া নাগৰী লিপিক জালালাবাদী নাগৰী, মছলমানী নাগৰী আৰু ফুল নাগৰী বুলিও জনা যায়।

বৰ্ণমালা

ছিলঠীয়া নাগৰী লিপিত মুঠ ৩২টা আখৰ চিনাক্ত কৰা হৈছে। ইয়াৰে ৫টা স্বৰবৰ্ণ আৰু আৰু ২৭টা ব্যঞ্জনবৰ্ণ।

স্বৰবৰ্ণ

ছিলঠীয়া নাগৰী লিপিৰ সৰ্বসম্মত স্বৰবৰ্ণ সংখ্যা আছিল ৫টা। যদিও বিভিন্ন গ্ৰন্থত আৰু কেইটামান স্বৰবৰ্ণৰ উল্লেখ পোৱা যায়। যেনেদৰে, শ্ৰী অচ্যুতচৰণ চৌধুৰীৰ শ্ৰীহট্টেৰ ইতিবৃত্ত (শ্ৰীহট্টৰ/ছিলঠৰ ইতিবৃত্ত) কিতাপৰ পৰিশিষ্টত "শ্ৰীহট্টেৰ মোছলমানী নাগৰাক্ষৰ" শিৰোনামত উল্লেখ কৰা নাগৰী বৰ্ণমালাত স্বৰবৰ্ণ দেখা যায় ৬টা। তাত সৰ্বসম্মত ৫টা বৰ্ণৰ লগতে "ঐ" উচ্চাৰণৰ আৰু এটা চিহ্নৰ উল্লেখ আছে। উল্লেখ্য যে, বৰ্ণমালাৰ স্বৰবৰ্ণৰ আশ্ৰসমূহৰ ধাৰাবাহিকতা হুবহু অসমীয়া বৰ্ণমালা আৰু বঙালী বৰ্ণমালাৰ ধাৰাবাহিকতাৰ অনুসৰণ নকৰে।
ছিলঠীয়া নাগৰী লিপি ꠀ ꠁ ꠃ ꠄ ꠅ
অসমীয়া লিপ্যন্তৰ আ ই উ এ অ

ব্যঞ্জনবৰ্ণ

ছিলঠীয়া নাগৰী লিপিত ২৭টা ব্যঞ্জনবৰ্ণ আছে। ইয়াৰ বাহিৰেও বিভিন্ন প্ৰতীক এই লিপিত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
ছিলঠীয়া নাগৰী লিপি ꠇ ꠈ ꠉ ꠊ ꠌ ꠍ ꠎ ꠏ ꠐ ꠑ ꠒ ꠓ ꠔ ꠕ ꠖ ꠗ ꠘ ꠙ ꠚ ꠛ ꠜ ꠝ ꠞ ꠟ ꠠ ꠡ ꠢ
অসমীয়া লিপ্যন্তৰ ক খ গ ঘ চ ছ জ ঝ ট ঠ ড ঢ ত থ দ ধ ন প ফ ব ভ ম ৰ ল ড় স হ

স্বৰচিহ্ন আৰু অন্যান্য বৰ্ণ

ছিলঠীয়া নাগৰী লিপি ꠣ ꠤ ꠥ ꠦ ꠂ ꠧ ꠋ
অসমীয়া লিপ্যন্তৰ া ি ু ে ৈ ো ং

সংখ্যা

ছিলঠীয়া নাগৰী সংখ্যা
অসমীয়া সংখ্যা ০ ১ ২ ৩ ৪ ৫ ৬ ৭ ৮ ৯

নমুনা পাঠ

ছিলঠীয়া নাগৰী লিপিত ছিলঠীয়া ভাষা
ꠗꠣꠞꠣ ১: ꠢꠇꠟ ꠝꠣꠘꠥ ꠡꠣꠗꠤꠘꠜꠣꠛꠦ ꠢꠝꠣꠘ ꠁꠎ꠆ꠎꠔ ꠀꠞ ꠢꠇ ꠟꠁꠀ ꠙꠄꠖꠣ ‘ꠅꠄ। ꠔꠣꠞꠣꠞ ꠛꠤꠛꠦꠇ ꠀꠞ ꠀꠇꠟ ꠀꠍꠦ। ꠅꠔꠣꠞ ꠟꠣꠉꠤ ꠢꠇꠟꠞ ꠄꠇꠎꠘꠦ ꠀꠞꠇꠎꠘꠞ ꠟꠉꠦ ꠛꠤꠞꠣꠖꠞꠤꠞ ꠝꠘ ꠟꠁꠀ ꠀꠌꠞꠘ ꠇꠞꠣ ꠃꠌꠤꠔ।
বঙালী লিপিত ছিলঠীয়া ভাষা
ধাব়া ১: হকল মানু স্বাধীনভাবে হমান ইজ্জত আব় হক লইয়া পয়দা ‘অয়। তাব়াব় বিবেক আব় আকল আছে। অতাব় লাগি হকলব় একজনে আব়কজনব় লগে বিব়াদব়িৰ মন লইয়া আচব়ণ কব়া উচিত।
অসমীয়া অনুবাদ

ইউনিক’ড

ইউনিক’ডৰ ২০০৫ চনৰ মাৰ্চত প্ৰকাশিত ৪.১ সংস্কৰণত ছিলঠীয়া নাগৰী লিপিক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ছিলঠীয়া নাগৰীৰ ইউনিক’ড ব্লকটো U+A800 ৰ পৰা U+A82F ক'ড বিন্দুলৈ বিয়পি আছে।

শ্ৰেণী:লিপি
শ্ৰেণী:ছিলেটী
তানাজী মালুচাৰে

তানাজী মালুচাৰে মাৰাঠা শাসক শিৱাজীৰ এজন সামৰিক সহায়ক আছিল। এজন স্থানীয় কবি তুলসীদাসে সিনহাগড়ৰ যুদ্ধত তানাজীৰ বীৰত্ব আৰু জীৱন ত্যাগৰ বৰ্ণনা কৰি এটা পোৱাদা লিখিছিল। যিয়ে তেতিয়াৰ পৰা তেওঁক মাৰাঠী লোককাহিনীত জনপ্ৰিয় ব্যক্তি কৰি তুলিছে। তেওঁ এটা হিন্দু কলি পৰিয়ালৰ পৰা আহিছিল।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

তানাজী মালুচাৰেৰ জন্ম হয় ১৬২৬ চনত গোদাৱলী,জাৱালি তালুকাৰ মহাৰাষ্ট্ৰত। তেওঁৰ পিতৃ নাম হ'ল কালোজি মালুচাৰে আৰু মাতৃৰ নাম পাৰ্বতীবাই। তেওঁৰ পত্নীৰ নাম হ'ল সাবিত্ৰী।

সিনহাগড়ৰ যুদ্ধ

সিনহাগড় (পূৰ্বতে কোন্ধনা নামেৰে জনাজাত) আছিল মোগল সাম্ৰাজ্যৰ পৰা ছত্ৰপতি শিৱাজীৰে দখল কৰা প্ৰথম দুৰ্গবোৰৰ ভিতৰত এটা। ৰচীৰে নিৰ্মিত জখলাৰে ৰাতি দেৱালবোৰ স্কেল কৰি বন্দী কৰাটো সম্ভৱ হৈছিল। তাৰ পিছত এটা কাজিয়া হৈছিল য'ত তানাজীক হত্যা কৰা হৈছিল কিন্তু কিংবদন্তি জিকিছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

হিন্দুত্ববাদী চিন্তাবিদ ভি.ডি. সাভাৰকাৰে তেওঁৰ ওপৰত এটা গান লিখিছিল, যাক ঔপনিৱেশিক ব্ৰিটিছ চৰকাৰে নিষিদ্ধ কৰিছিল।
গদ আলা পান সিন্ধ গেলা (गड आला पण सिंह गेला) হৰি নাৰায়ণ আপ্তেৰ এখন মাৰাঠী উপন্যাস ১৯০৩ চনত লিখা হৈছিল, তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত।
১৯৩৩ চনৰ মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ সিনহাগড় ১৯০৩ চনৰ উপন্যাসৰ আধাৰত বাবুৰাও পেইণ্টাৰে প্ৰযোজনা কৰিছিল।
বাঙালী লেখক শৰদিন্দু বন্দোপাধ্যায়ে সাদশীব শৃংখলা লিখিছিল য'ত তানাজীৰ সৰু সংস্কৰণটো শিৱাজীৰ ঘনিষ্ঠ সহযোগী হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছিল।
১৯৭১ চনত অমৰ চিত্ৰ কথাই তানাজী নামৰ এখন কমিক কিতাপ মুকলি কৰে, যিখন মীনা তালিমে লিখিছিল আৰু বসন্ত বি হালবেৰ দ্বাৰা চিত্ৰিত।
2018 চনৰ মাৰাঠী ভাষাৰ মহাকাব্য ফাৰ্জান্দত, তানাজী মালুচাৰেগণেশ যাদৱে চিত্ৰিত কৰিছে।
2019 চনৰ মাৰাঠী ভাষাৰ মহাকাব্য ফাত্তেশিকাষ্টত, তানাজী মালুচাৰেঅজয় পুৰকাৰে চিত্ৰিত কৰিছে।
বলীউডৰ অভিনেতা-প্ৰযোজক অজয় দেৱগণে ২০২০ চনৰ ১০ জানুৱাৰীত মুক্তি লাভ কৰা তানহাজী শীৰ্ষক তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত এখন চলচ্চিত্ৰপ্ৰযোজনা আৰু শিৰোনাম দখল কৰে।

মৃত্যু

১৬৭০ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত সিনহাগড়ত তানাজী মালুচাৰেৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ
লী ইয়াকুকা

উদ্ধৃতিসমূহ

সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ অৰ্থ হ’ল আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কামখিনি বাছি উলিওৱা, উচিত মতে কাম কৰি যোৱা৷

উৎস

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:উদ্যোগপতি
শ্ৰেণী:পৰিচয় অংশৰ প্ৰয়োজন থকা পৃষ্ঠা
লিহাফ

লিহাফ হৈছে ইস্মত চুগতাইয়ে লিখা ১৯৪২ চনৰ উৰ্দু ভাষাৰ চুটিগল্প। উৰ্দু সাহিত্যিক আলোচনী অদব-ই-লতিফত প্ৰকাশিত এই গল্পটোৰ ফলত বহু বিতৰ্ক, উৎকট আৰু এক অশ্ৰাব্য অশ্লীলতাৰ মুকদ্দমাৰ বিচাৰ হৈছিল, য'ত ইস্মতে নিজকে পাকিস্তানৰ লাহোৰ চহৰৰ আদালতত এই কামৰ বাবে ৰক্ষা কৰিব লগা হৈছিল। তেওঁক এই গল্পটো লিখাৰ বাবেও ৰাজহুৱাকৈ ক্ষমা বিচাৰিবলৈ কোৱা হৈছিল কিন্তু তেওঁ যিটো কৰিবলৈ কোনো পধ্যেই সাজু নাছিল আৰু লগতে মুকদ্দমাও জিকিছিল। কাৰণ তেওঁৰ উকীলে এইটো সাব্যস্ত কৰি দেখুৱালে যে এই গল্পটোত কোনো ধৰণৰ যৌন কৰ্মৰ পৰামৰ্শ বা বিৱৰণ বিচাৰি পোৱা নাযায় আৰু লগতে প্ৰসিকিউচন সাক্ষীসকলেও কোনোধৰণৰ অশ্লীল শব্দৰ ব্যৱহাৰ গল্পটোত দেখুৱাব নোৱাৰিলে। অৱশেষত ৰায় শুনোৱা হয় যে গল্পটো এটা পৰামৰ্শমূলক গল্পহে যিটো এজনী সাত-আঠ বছৰীয়া সৰু ছোৱালীৰ দৃষ্টিকোণৰ ফালৰ পৰাহে কোৱা হৈছে।

"লিহাফ" নামৰ চুটিগল্পটোত চুগতাইয়ে তেওঁৰ কথাকাৰ বা বাচক হিচাপে এগৰাকী আঠ বছৰীয়া শিশুক বাছি লৈছে, আৰু তেওঁ এই কাহিনীটো বা গল্পটো বিভাজনৰ আগতে থকা উপনিৱেশিক ভাৰতৰ পৃষ্ঠভূমিত স্থাপন কৰিছে, অৰ্থাৎ যেতিয়া ভাৰত, পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশ – সকলো একেখন দেশৰে মাথোঁ এক অভিন্ন অংশ আছিল। বেগম জানৰ (মহাৰাণী জান) পৃথিৱীখনো সম্ভৱতঃ সেই 'বিভাজন'ৰ ফলস্বৰূপে সৃষ্টি হোৱা বিপত্তিজনক পৰিস্থিতি আৰু দুৰ্যোগৰ সৈতে হেৰাই গৈছিল – আধুনিক মানৱ জাতিৰ ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত লিখিত সৰ্ববৃহৎ গণ প্ৰব্ৰজনৰ বাবে ব্যৱহিত এক ৰক্তহীন শব্দ, আৰু হয়তো এইটোয়েই সেই কালিকা লগোৱা যুগ, যেতিয়া লাখ-লাখ নিৰীহ আৰু নিষ্পাপ লোকে নিজৰ আপোন ঘৰখনৰ লগতে আপুৰুগীয়া জীৱনটোও হেৰুৱাবলৈ বাধ্য হৈছিল।

গ্ৰন্থসূচী

The Quilt and Other Stories, New Delhi, Kali for Women, 1996.

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Dossier 18: Lihaf* (The Quilt)

Ismat Chughtai's Short Stories
Ismat Chughtai (1915-1991)

শ্ৰেণী:সাহিত্য
যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱ

চুবেদাৰ মেজৰ আৰু কেপ্টেইন যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱ পি.ভি.চি ভাৰতীয় সেনাৰ এগৰাকী অৱসৰী মান্যতাপ্ৰাপ্ত বিষয়া, যাক কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা সাহস আৰু কৰ্তব্যবোধৰ বাবে সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। পৰম বীৰ চক্ৰ সন্মান লাভ কৰা তেৱেঁই আটাইতকৈ কম বয়সীয়া সামৰিক বিষয়া, যি ঊনৈশ বছৰ বয়সতে এই সন্মান লাভ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৮০ চনৰ ১০ মে তাৰিখে তেওঁৰ পিতৃ কৰণ সিং যাদৱে কুমাওঁ ৰেজিমেণ্টত সেৱা আগবঢ়াইছিল আৰু ১৯৬৫ তথা ১৯৭১ চনৰ ইণ্ডো-পাকিস্তান যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

কৰ্মজীৱন

কাৰ্গিল যুদ্ধ

১৯৯৯ চনৰ ৪ জুলাই তাৰিখে পুৱাৰ ভাগত ঘাটক ফৰ্চৰ এটি কমাণ্ডো প্লেটুনক টাইগাৰ হিলত তিনিটা কৌশলগত ভাৱে স্থাপন কৰা বাংকাৰ দখল কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। যাদৱ ১৮ জন গ্ৰেনেডিয়াৰেৰে গঠিত এই দলটোৰ এজন আছিল। বাংকাৰবোৰ বৰফেৰে আবৃত এটা ১০০০ ফুট ওখ উলম্ব শিলৰ শীৰ্ষত আছিল। যাদৱে স্বেচ্ছাই এই আক্ৰমণৰ নেতৃত্ব লয় আৰু বগাই গৈ আক্ৰমণৰ সুবিধা হোৱাকৈ শিলৰ মুখত ৰছী স্থাপন কৰে। আধা ৰাস্তা উঠি যাওঁতেই শত্ৰুৱে মেচিন গান আৰু ৰকেট লাঞ্চাৰেৰে আক্ৰমণ কৰে আৰু ই অন্য দুজন জোৱানৰ সৈতে প্লেটুন কমাণ্ডাৰৰ প্ৰাণ লয়। এই আক্ৰমণত যাদৱৰ কঁকাল আৰু বাহুত কেইবাটাও গুলী লাগে, কিন্তু তথাপি তেওঁ পিছ হুহকি নাহি ৬০ ফুট উচ্চতা আৰোহণ কৰে। গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাৱে আহত হোৱা সত্ত্বেও তেওঁ প্ৰথম বাংকাৰটোৰ ফালে আগুৱাই গৈ গ্ৰেনেড দলিয়াই ৪ জন শত্ৰুৰ প্ৰাণ লয়। ফলত শত্ৰু শিৱিৰৰ গুলীচালনা বন্ধ হয় আৰু ভাৰতীয় সৈন্যসকল আগবাঢ়ি যাবলৈ সফল হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতীয় সৈন্যৰ এই দলটোৱে টাইগাৰ হিল দখল কৰে। ১২ টা গুলীৰে ধৰাশায়ী হৈও যাদৱে এই আক্ৰমণত মুখ্য ভূমিকা লৈছিল।

এই বীৰত্বৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি মৰণোত্তৰ ভাৱে যাদৱলৈ পৰম বীৰ চক্ৰ আগবঢ়োৱা হয় যদিও পিছত গম পোৱা গল যে তেওঁ এখন চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাধীন হৈ আছে আৰু তেওঁৰ সৈতে একে নামৰ আন এজনহে এই যুদ্ধত পতিত হৈছে।

পিছৰ জীৱন

২০২১ চনৰ স্বাধীনতা দিৱসত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে যাদৱক কেপ্টেইনৰ সন্মানীয় পদবী প্ৰদান কৰে আৰু সামৰিক সচিব আৰু গ্ৰেনেডিয়াৰ কৰ্ণেল লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল ৰাজীৱ চিৰোহীয়ে ৰেংক বেজ পিন্ধায়। এই পদবীতে থাকি ২০২১ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত তেওঁ সেনাৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

চলচ্চিত্ৰ আৰু গণমাধ্যমত যাদৱ

]] আৰু সঞ্জয় কুমাৰ

২০০৪ চনত, টাইগাৰ হিলৰ যুদ্ধৰ ওপৰত আধাৰিত হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ ‘লক্ষ্য’ আছিল যাদৱৰ প্লেটুনৰ বীৰত্বপূৰ্ণ কাৰ্যসমূহৰ চিনেমেটিক ভিউ। ইয়াত জনপ্ৰিয় বলিউডী অভিনেতা হৃত্বিক ৰৌচনে যুদ্ধৰ নায়ক কৰণ শ্বেৰগিলৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ই টাইগাৰ হিলত কৌশলগতভাৱে স্থাপন কৰা বাংকাৰবোৰ দখল কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ কষ্টকৰ যাত্ৰাৰ বিতং বিৱৰণ প্ৰদান কৰে।

একেটা ৰেজিমেণ্টে ট’ল’লিঙত কৰা ঘাটক আক্ৰমণক হিন্দী চলচ্চিত্ৰ ‘এল অ চি কাৰ্গিল’ত অন্যতম বিশিষ্ট যুদ্ধ দৃশ্য হিচাপে অভিযোজন কৰা হৈছে। ইয়াত অভিনেতা মনোজ বাজপেয়ীয়ে যাদৱৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।

অন্যান্য সন্মান

তেওঁ ২০২০ চনত বিশেষ নিমন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰি, সহকৰ্মী পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক চুবেদাৰ সঞ্জয় কুমাৰৰ সৈতে অমিতাভ বচ্চন পৰিচালিত ‘কৌন বনেগা কৰৌড়পতি’ অনুষ্ঠানটোত যোগদান কৰে আৰু এই অনুষ্ঠানত লাভ কৰা সমূহ ধনৰাশি (২.৫ নিযুত) সেনা কল্যাণ পুঁজিলৈ দান কৰে। ২০১৫ চনত, দেশৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা তেওঁৰ সেৱাৰ বাবে উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰে তেওঁক ৰাজ্যৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা য়শ ভাৰতী প্ৰদান কৰে।.

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
জয়শংকৰ প্ৰসাদ

জয়শংকৰ প্ৰসাদ (৩০ জানুৱাৰী ১৮৮৯ আধুনিক হিন্দী সাহিত্য আৰু হিন্দী নাট্যশালাৰ প্ৰধান ব্যক্তিত্ব আছিল। প্ৰসাদ আছিল তেওঁৰ ছদ্মনাম। তেওঁক ছায়াবাদী কবি বুলিও জনা যায়।

কবিতাৰ শৈলী

প্ৰসাদে ‘কামায়নী’ নামৰ ছদ্মনামেৰে কবিতা লিখা আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম কাব্যসংগ্ৰহ চিত্ৰধাৰ ব্ৰজ ভাষাত ৰচিত হৈছিল, যি হিন্দী ভাষাৰ এখন উপভাষা। যদিও তেওঁৰ পাছৰ ৰচনাসমূহ সাধাৰণতে খড়ীবোলী বা সংস্কৃতনিষ্ঠ হিন্দীত লিখা হৈছিল।

নাটক আৰু অন্যান্য লেখা

তেওঁৰ নাটকসমূহ হিন্দী ভাষাৰ আটাইতকৈ অগ্ৰণী নাটক বুলি গণ্য কৰা হয়। প্ৰসাদৰ বিখ্যাত নাটকসমূহৰ ভিতৰত আছে স্কন্দ গুপ্ত, চন্দ্ৰ গুপ্ত আৰু ধ্ৰুৱ স্বামী। ইয়াৰে অধিকাংশই প্ৰাচীন ভাৰতৰ ঐতিহাসিক কাহিনীৰ আশে-পাশে ঘূৰি থাকে। কিছুমান পৌৰাণিক কাহিনীৰ ওপৰতো আধাৰিত আছিল।

১৯৬০ চনত প্ৰাচীন ভাৰতীয় নাট্যৰ অধ্যাপক শান্ত গান্ধীয়ে নেচনেল স্কুল অৱ ড্ৰামাত থকাৰ সময়ত জয়শংকৰ প্ৰসাদৰ নাটকৰ প্ৰতি আগ্ৰহ পুনৰ জগাই তুলিছিল, ১৯২৮ চনত ৰচিত তেওঁৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নাট স্কন্দ গুপ্তাক সফলতাৰে মঞ্চস্থ কৰি, মূল চিত্ৰনাট্যৰ সামান্য পৰিৱৰ্তন কৰি।

মুখ্য কৃতিসমূহ

কবিতা

কানন কুসুম (১৯১৩)
মহাৰানা কা মহত্ত্ব (১৯১৪)
ঝৰ্ণা (১৯১৮)
আঁসু (১৯২৫)
লহৰ (১৯৩৩)
কামায়নী (১৯৩৫/৩৬)
প্ৰেম পথিক (১৯১৪)
আত্মকথ্যা

নাটক

এক ঘূণ্ট
স্কন্দগুপ্ত
চন্দ্ৰগুপ্ত
ধ্ৰুৱস্বামিনী
ৰাজ্যশ্ৰী
অজাতশত্ৰু

গল্পসংগ্ৰহ

আন্ধি
প্ৰতিধ্বনি
ইন্দ্ৰজাল
সন্দেহ
দাসী
চিত্ৰ মন্দিৰ
ৰস্যা বালম

সমালোচনামূলক মূল্যায়ন

কবি-সমালোচক মহাদেৱী বৰ্মাই জয়শংকৰ প্ৰসাদৰ বিষয়ে তেওঁৰ এক প্ৰশংসাসূচক স্মৃতিত লিখিছিল—

"যেতিয়া মই আমাৰ মহান কবিজনক মনত পেলাওঁ, তেতিয়া এটা বিশেষ প্ৰতিচ্ছবি মোৰ মনলৈ আহে। হিমালয়ৰ গাঁথিপথাৰত এখন ফাৰ গছ, যি সোজাকৈয়ে ঠিয় হৈ থাকে—যেনেকৈ গৰ্বিত পাহাৰশৃংগবোৰ। ইয়াৰ উচ্চ মুৰটো বৰফ, বৰষুণ আৰু ৰ’দৰ তাপলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাই থাকে। প্ৰচণ্ড ধুমুহাই ইয়াৰ ডালপালা জোকাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, আৰু ইয়াৰ মূৰৰ তলত এটা চিকুণ পানীৰ ধাৰা লুকুৱাচুৰি খেলি থাকে। বৰফৰ ভাৰ, উষ্ণতা বা বৰষুণৰ বাবেও ই কেতিয়াও নমি পৰে নে! সেয়া নহয়। যিকোনো ধুমুহা বা তুষাৰপাতৰ মাজতো ই স্থিৰ আৰু অকপট।"

ভাৰতীয় সাহিত্যত তেওঁৰ প্ৰভাৱৰ সন্দৰ্ভত, প্ৰখ্যাত অধ্যাপক ডেভিড ৰুবিনে]ঋ তেওঁৰ দ্য ৰিটাৰ্ণ অৱ সৰস্বতী (অক্সফৰ্ড, ১৯৯৩) গ্ৰন্থত লিখিছিল—"খড়ীবোলীত কাব্যচৰ্চাৰ প্ৰকৃত বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথম সফল পদক্ষেপখিনি জয়শংকৰ প্ৰসাদে লৈছিল আৰু তেওঁৰ 'আঁসু' কাব্যখন খড়ীবোলীত লিখা প্ৰথম উৎকৃষ্ট ৰচনা হিচাপে স্বীকৃত।"

ৰুবিনৰ মতে, প্ৰসাদৰ প্ৰকৃতি আৰু মানৱীয় প্ৰেমসম্পৰ্কীয় কবিতাসমূহে ছায়াবাদ আন্দোলনক সংজ্ঞা দিছিল। তেওঁৰ অন্তৰ্মুখী স্বভাৱ আৰু পঢ়াৰ লগতে সংগীতৰ প্ৰতি গভীৰ ভালপোৱা তেওঁৰ ৰচনাবোৰত প্ৰতিফলিত হৈছে।

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী কবি
শ্ৰেণী:হিন্দী সাহিত্যিক
ভাইকম সত্যাগ্ৰহ

ভাইকম সত্যাগ্ৰহ হ’ল, ১৯২৪ চনৰ ৩০ মাৰ্চৰ পৰা ১৯২৫ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰলৈকে ট্ৰাভাঙ্কোৰ ৰাজ্যৰ ভাইকম মন্দিৰত ৰাজহুৱা প্ৰৱেশাধিকাৰৰ বাবে হোৱা এক অহিংস আন্দোলন। ট্ৰাভাঙ্কোৰ ৰাজ্য ইয়াৰ কঠোৰ আৰু দমনমূলক বৰ্ণ ব্যৱস্থাৰ বাবে জনাজাত আছিল। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ শীৰ্ষস্থানীয় নেতা টি কে মাধৱন, কে কেলাপ্পন, কে পি কেশৱ মেনন, জৰ্জ য’চেফ, ই ভি ৰামস্বামী পেৰিয়াৰ আদিয়ে এই সত্যাগ্ৰহটোৰ নেতৃত্ব লৈছিল আৰু বিভিন্ন সম্প্ৰদায় আৰু বিভিন্ন সমাজকৰ্মীয়ে সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণেৰে এই আন্দোলনলৈ সমৰ্থন আগবঢ়াই ইয়াক সফল কৰিছিল। স্বামী শ্ৰী নাৰায়ণ গুৰুৰ অনুগামী এঝাৱা কংগ্ৰেছ নেতা কে মাধৱনে এই আন্দোলনৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। ই এঝাৱা আৰু অস্পৃশ্যসকলৰ বাবে ভাইকম মন্দিৰৰ চাৰিওফালৰ ৰাস্তা ব্যৱহাৰ কৰাৰ অধিকাৰ দাবী কৰিছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ হস্তক্ষেপৰ পিছত, ৰাজ অধিকাৰী সেতু লক্ষ্মী বাঈৰ সৈতে এক বুজাবুজি কৰা হৈছিল; যাৰ ফলত আন্দোলনত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা সকলোকে মুকলি কৰি দিয়া হয় আৰু সকলো জাতিৰ বাবে ভাইকম মহাদেৱ মন্দিৰলৈ যোৱা উত্তৰ, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম ৰাজহুৱা পথ মুকলি কৰা হয়। বাঈয়ে পূব পথটো খুলিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। এই আপোচক ই ভি ৰামাস্বামী "পেৰিয়াৰ" আৰু আন কিছুৱে সমালোচনা কৰিছিল। কেৱল ১৯৩৬ চনত, মহাৰাজা চিথিৰা থিৰুনাল বলৰাম বৰ্মাই স্বাক্ষৰ কৰা মন্দিৰ প্ৰৱেশ ঘোষণাপত্ৰৰ পিছত, পূৱ পথটো প্ৰৱেশৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়া হৈছিল আৰু নিম্ন বৰ্ণৰ লোকসকলকো মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। ভাইকম সত্যাগ্ৰহে স্পষ্টভাৱে কেৰালালৈ অহিংস জনপ্ৰতিবাদৰ পদ্ধতি কঢ়িয়াই আনিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আন্দোলন
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামী

ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামী (; জন্ম :২১ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৫১ চন) অসমৰ এগৰাকী লেখক, সমালোচক, অধ্যাপক আৰু প্ৰাৱন্ধিক। সত্তৰৰ দশকত শংকৰদেৱৰ হৰমোহনৰ আলোচনাৰে তেওঁ বিদ্ব সমাজৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। তাৰ পিছত অসমৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু বৌদ্ধিক ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰেক্ষাপটত তেওঁ যথেষ্ট আলোচনা আৰু সমালোচনা আগবঢ়াইছে। দেৱ গোস্বামীৰ দুখন গ্ৰন্থ ‘বাণীকান্ত কাকতি আৰু অসমৰ বৌদ্ধিক ইতিহাস’ আৰু ‘ৰিডিং শংকৰদেৱ : মাৰজিনেলিটি এণ্ড ইণ্ডিয়াননেছ’ ক্ৰমে ১৯৯৫ আৰু ২০০৫ চনত প্ৰকাশ পায়। তেওঁৰ ৰচনা সমগ্ৰ ‘প্ৰবন্ধ’ (২০১৫) অসমীয়া সাহিত্যক্ষেত্ৰলৈ এক উল্লেখযোগ্য অৱদান। ৰচনা সমগ্ৰখনৰ পৰিৱৰ্ধিত দ্বিতীয় সংস্কৰণ ২০১৯ চনত প্ৰকাশ পায়। গোস্বামী আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে শংকৰদেৱ চৰ্চাৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠান ‘শংকৰদেৱ অধ্যয়ন ক্ষেত্ৰৰ’ সভাপতি। সাহিত্য আলোচনী ‘কথা’ আৰু ‘কথা গুৱাহাটী’ৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য সম্পাদক। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক আছিল আৰু এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ পুথিভঁৰালৰ গ্ৰন্থাগাৰিক ৰূপেও কাৰ্যবিৰ্বাহ কৰিছিল। ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামীয়ে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আসন অলংকৃত কৰিছিল।

উদ্ধৃতি

প্ৰবন্ধ
ঐশী স্পৰ্শৰ বিদ্যুতেৰে সঞ্জীৱিত এই পৃথিৱীৰ জয়গানেই শংকৰদেৱ-প্ৰচাৰিত ভক্তিৰ মৰ্ম। আৰু ভক্তি মানে কেৱল ইংৰাজী devotion শব্দই সূচোৱা একপক্ষীয় এটা গতিয়েই নহয়, এয়া সংলাপধৰ্মী এক কল্পনা, পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধা, ভাব-বিনিময়, অন্তৰৰ স্নেহানুভূতিৰ পবিত্ৰতা, ছোৱে'ৎজাৰ-কথিত reverence for life: "সকলো প্ৰাণীকে দেখিবেক আত্মসম” ('শ্ৰীকৃষ্ণৰ বৈকুণ্ঠ-প্ৰয়াণ')।
শংকৰদেৱৰ বিস্ময়কৰ, অনন্য প্ৰতিভাৰ বিচাৰত ধৰ্মীয় আৱেগে সততে আহুকাল কৰে। কিন্তু পুৰণি শৈৱ, শাক্ত বা বামাচাৰী তন্ত্ৰ সাধনাক ব্যভিচাৰৰ নামান্তৰ বোলাটো যিদৰে আধুনিক নৃতত্ত্বৰ পৰিপন্থী ভকতীয়া মত, সিবিলাকৰ তুলনাত নৱবৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ সামাজিক- সাংস্কৃতিক অৱদান আওপাকে নুই কৰাৰ ভঙ্গীও একেই দেউলীয়া আদৰ্শৰ পৰিচায়ক। শংকৰদেৱ এটা বিশেষ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থাৰ সৃষ্টি, পৰিৱৰ্তনৰ সাক্ষী আৰু পুৰোধা-তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ মূল্যায়নো সেই দৃষ্টিকোণৰপৰাই হোৱাটো যুগুত॥
অসমীয়া সংস্কৃতিৰ দুটা ব্যৱহাৰযোগ্য-আৰু সততে ব্যৱহৃত-অতীত ক্ৰমে নৱ- বৈষ্ণৱ যুগ আৰু ঊনবিংশ শতিকা। পোন্ধৰ-ষোল্ল শতিকাৰ অসম আৰু আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ঊনবিংশ শতিকাৰ অসমৰ যোগসূত্ৰ এক অনন্য অনুভূতি-বিস্ময়ভাব। আগৰটো যুগত যদি অসমীয়াই ৰ-লাগি, তধা লাগি নিৰীক্ষণ কৰিছিল অনন্ত কৌটি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ অধিকাৰী হৰিৰ বিস্ময়াৱহ বিভিন্ন ৰূপ, ঊনবিংশ শতিকাৰ আনন্দৰামে নিৰীক্ষণ কৰিলে শ্ৰম আৰু জ্ঞানৰ জৰিয়তে দেশৰ প্ৰগতিৰ বাট সুচল কৰা দূৰৈৰ এক "সভ্যতা”ৰ জাগতিক বিস্ময়॥
হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মদ খাই অসমত আধুনিকতা প্ৰৱৰ্তন কৰা নাছিল। জনজাতি-প্ৰধান অসমত বহু শ বছৰৰ আগৰেপৰাই মদ, সি যি কি বিধৰেই নহওক কিয়, প্ৰচলিত আছিল। তথাকথিত উচ্চ বংশজাত হিন্দুৱে তাৰপৰা সম্পূৰ্ণৰূপে বিৰত থকাৰ বিশেষ প্ৰমাণতো আমাৰ হাতত নায়েই, খুচৰিলে বৰং ওলোটাটোহে উকমুককৈ মূৰ দাঙি উঠাৰ সম্ভাবনা। ইংৰাজ অহাৰ পাছত মদ খোৱাটো একপ্ৰকাৰ সামাজিক সম্ভ্ৰমৰ পৰিচায়কৰূপেই গণ্য হৈ আহিবলৈ ধৰিছিল॥
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্বৰ্ণযুগৰ কৃতী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ অন্যতম বাণীকান্ত কাকতিয়ে সেই কালৰ শৈক্ষিক পৰিৱেশৰপৰা আহৰণ কৰিছিল প্ৰায় ৰিনেইছন্সধৰ্মী এক উদগ্ৰ জ্ঞানপিপাসা আৰু ডাৰৱিন-উত্তৰ প্ৰতীচ্যৰ সমন্বয় দৰ্শন কিম্বা তুলনামূলক ঐতিহাসিক বিচাৰৰ সমকালীন আদৰ্শ। অসমীয়া পঢ়ুৱৈক থোৰতে এই সাৰ্বভৌম জ্ঞান-সাধনাৰ আদৰ্শৰ কিছু আভাস দিছিল কাকতিৰ কনিষ্ঠ সমসাময়িক কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈয়ে, ১৯১৮ চনত॥

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমালোচক
সুধা চন্দ্ৰন

সুধা চন্দ্ৰন এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল চেন্নাইৰ এটা পৰিয়ালত । ১৯৮১ চনত তেওঁ মুম্বাইৰ মিঠিভাই কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে । তেওঁক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ মাজত এগৰাকী প্ৰতিভাৱান ছাত্ৰীৰুপে জনা গৈছিল। কিন্ত এদিন তেওঁ মুম্বাইৰ পৰা চেন্নাইলৈ উভতি অহাৰ পথত দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ সোঁভৰি হেৰুৱাবলগীয়া হয়। কিছুদিনৰ সফল পৰিচৰ্যাৰ পাছত তেওঁক এটা কৃত্ৰিম ভৰি সংস্থাপিত কৰোৱা হয়। তেওঁ নিজৰ শাৰীৰিক অক্ষমতাক নেওচি ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক জগতত এক অনন্য প্ৰতিভাৰ নৃত্যাঙ্গনা ৰূপে খ্যাতি লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

সুধা চন্দ্ৰনে তেলেগু চলচ্চিত্ৰ "ময়ুৰী"ৰ জৰিয়তে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। এই ছবিখন তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল। পাছলৈ চলচ্চিত্ৰখন তামিল আৰু মালায়ালম ভাষালৈও ডাব্‌ হৈছিল। চিনেমাখন "নাছে ময়ুৰী" নামেৰে হিন্দীত পুনৰ নিৰ্মিত হৈছিল। তেওঁক উক্ত চলচ্চিত্ৰখনৰ কাৰণে ১৯৮৬ চনত বিশেষ জুৰী বঁটাৰে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত সন্মানিত কৰা হৈছিল।

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
এলিন’ৰ ৰুজভেল্ট

আন্না এলিন’ৰ ৰুজভেল্ট (জন্ম:১১ অক্টোবৰ, ১৮৮৪ – মৃত্যু:৭ নৱেম্বৰ, ১৯৬২) এজনী আমেৰিকান ৰাজনৈতিক ব্যক্তি, কূটনীতিবিদ, সামাজিক কৰ্মী, আৰু প্ৰথম মহিলা (আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ফ্ৰেংকলিন ডেলানো ৰুজভেল্টৰ পত্নী হিচাপে) আছিল।

উদ্ধৃতি

অস! তোমাক দুবাহুৰে ধৰি ৰাখিব বিচাৰোঁ, তোমাক মোৰ ওচৰত ৰাখিবলৈ মোৰ হাঁহাকাৰ। তুমি মোক দিয়া আঙঠিটোৱেই সহায়। মই চাই ভাবোঁ তুমি মোক সঁচাকৈয়ে ভাল পোৱা— নহ’লে মোৰ আঙুলিত এই আঙঠিটো কিয় থাকিব!
- লৰেনা হিককলৈ লিখা এখন চিঠিৰ পৰা, ১৯৩৩ চনৰ ৭ মাৰ্চ।

বুজাবুজি এটা দুমুখীয়া পথ।
- আৰ্থাৰ ৰিচমণ্ডৰ ‘মডাৰ্ণ কোটেচনছ ফৰ ৰেডি ৰেফাৰেন্স’ (১৯৪৭) নামৰ গ্ৰন্থখনৰ ৪৫৫ নং পৃষ্ঠাত উদ্ধৃত কৰা অনুসৰি।

কেৱল শান্তিৰ কথা ক’লেই নহ’ব। বিশ্বাসো কৰিব লাগিব। আৰু কেৱল বিশ্বাস কৰিলেই নহ’ব। ইয়াৰ বাবে এজনে কামো কৰিব লাগিব।
- ভইচ অৱ আমেৰিকা সম্প্ৰচাৰ (১১ নৱেম্বৰ, ১৯৫১)

আমি সত্যৰ সম্মুখীন হ’ব লাগিব: হয় আমি সকলোৱে একেলগে মৰিম, নহয় আমি একেলগে জীয়াই থাকিবলৈ শিকিম; আৰু যদি আমি একেলগে থাকিব লাগে তেন্তে ইজনে সিজনৰ লগত কথা পাতিব লাগিব।
- ৰোজালি মেজিঅ’ৰ কিতাপ দ্য বিকন বুক অৱ কোটেচনছ বাই উইমেন (১৯৯২), পৃষ্ঠা ১৫৬ত উদ্ধৃত কৰা অনুসৰি দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছ (১৯৬০)।

বাহ্যিক সংযোগ

Eleanor Roosevelt Tribute Site
Eleanor Roosevelt National Historic Site
The Eleanor Roosevelt at Val-Kill
The Eleanor Roosevelt Papers

শ্ৰেণী: ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:কূটনীতিবিদ
শ্ৰেণী:নাৰী