ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
মাকপা লৌইপা

মাকপা লৌইপা (ꯃꯥꯛꯄꯥ ꯂꯧꯑꯣꯏꯄꯥ), (মাকপা লৌইবা (ꯃꯥꯛꯄ ꯂꯧꯑꯣꯏꯕ) বুলিও জনা যায়) মেইটেই পৌৰাণিক কাহিনী, লোককথা আৰু ধৰ্মৰ এটা সৰু দেৱতা। নুংপান পনপি লুৱাওপাৰ ধ্ৰুপদী মেইটেই সাহিত্যিক গ্ৰন্থত তেওঁৰ উল্লেখ উল্লেখযোগ্য। তেওঁ মৃতকৰ দেৱতা লেইনুং থংগালেনৰ সেৱাত ঐশ্বৰিক দূত বা কুৰিয়ৰ হিচাপে কাম কৰে। তেওঁৰ ঐশ্বৰিক কাৰ্য্যই কাহিনীটোৰ আৱেগিক আৰু অলৌকিক টাৰ্নিং পইণ্টত মূল ভূমিকা পালন কৰে, বিশেষকৈ কৌব্ৰু নামোইনুৰ মৃত্যুৰ সৈতে জড়িত দৃশ্যটোত। সপোন, আত্মা আৰু ঐশ্বৰিকতাৰ মাজৰ সংযোগৰ বিষয়ে প্ৰাচীন মেইটেই বিশ্বাসত মৃত্যুৰ দূত হিচাপে তেওঁৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ। স্মৃতি আৰু আত্মা আঁতৰাবলৈ তেওঁৰ সপোনৰ বস্তু এটাৰ ব্যৱহাৰে দেখুৱাইছে যে কেনেকৈ মৃত্যুক কেৱল শাৰীৰিকভাৱে নহয়, আৱেগিক আৰু আধ্যাত্মিক হিচাপেও কল্পনা কৰা হয়।

ভূমিকা

আখ্যানৰ আটাইতকৈ কৰুণ মুহূৰ্তটোৰ সময়ত মাকপা লৌইপাৰ আবিৰ্ভাৱ হয়। লুৱাপাৰ প্ৰিয় পত্নী নামোইনুৱে মৰ্ত্যলোক হিচাপে সুখেৰে জীয়াই থকাৰ পিছত মৃত্যুৰ দেৱতা লেইনুং থংগাৰেনে ঈৰ্ষা কৰি মাকপা লৌইপাক এটা গোপন কাম কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে। লৌইপাৰ মিছন হৈছে নামোইনুৰ আত্মাক উদ্ধাৰ কৰি পাতাললৈ ঘূৰাই অনা।

তেওঁ শাৰীৰিক বা হিংস্ৰ ৰূপত দেখা নাযায় বৰঞ্চ নামোইনুৰ সপোনত প্ৰৱেশ কৰে। সপোনত তেওঁ তাইক এটা যাদুকৰী ফল দিয়ে যিয়ে তাইৰ পাৰ্থিৱ জীৱন আৰু আপোনজনৰ স্মৃতিবোৰ মচি পেলায়। সপোন দেখাৰ পিছত নমোইনুৱে দুৰ্বল আৰু অসুস্থ অনুভৱ কৰি সাৰ পায়। তাইৰ অৱস্থা বেয়া হৈ যায় আৰু যদিও তাই নিজৰ প্ৰেমৰ খাতিৰত মৃত্যুক প্ৰতিহত কৰে, তথাপিও শেষত তাইৰ মৃত্যু হয় লুৱাওপাৰ কোলাত।

প্ৰতীকবাদ

মাকপা লৌইপাই মৃত্যুৰ নিস্তব্ধ, অনিবাৰ্য ঢৌৰ প্ৰতীক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ তেওঁ এক সূক্ষ্ম আৰু যাদুকৰী পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে দেখুৱাইছে যে মৃত্যু কেনেকৈ লাহে লাহে কিন্তু চূড়ান্ত প্ৰভাৱৰ সৈতে কাষ চাপিব পাৰে। তেওঁক নিষ্ঠুৰ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হোৱা নাই, বৰঞ্চ ঈশ্বৰৰ আদেশ পালন কৰা এজন দাস হিচাপেহে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। তেওঁৰ এই কাৰ্য্যই দুখ কঢ়িয়াই আনে যদিও প্ৰয়োজনীয় পৰিঘটনা হিচাপেও কাম কৰে যিয়ে লুৱাওপা আৰু দেৱতাসকলৰ মাজত নাটকীয় সংঘাতৰ সূচনা কৰে আৰু শেষত নামোইনুৰ পুনৰুত্থানৰ সূচনা কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মেইটেই পৌৰাণিক কাহিনী
জিমখানা

জিমখানা ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনকালৰ এটা শব্দ যাৰ দ্বাৰা প্ৰথমে জনসমাগমস্থলক বুজোৱা হৈছিল। তাৰ পিছত শব্দটোৰ অৰ্থটো সলনি কৰি দক্ষতাভিত্তিক প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হোৱা ঠাইক বুজাবলৈ আৰম্ভ কৰা হয়। "জিমখানা" হৈছে এংলো-ভাৰতীয় অভিব্যক্তি, যিটো পাৰ্চী শব্দ "জামাত-খানা"ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। প্ৰায়বোৰ জিমখানাৰ সৈতে একোটাকৈ "জিমখানা ক্লাব" জড়িত হৈ থাকে। আচলতে, এই উক্তিটো ব্ৰিটিছ শাসনকালত "ভদ্ৰলোকৰ ক্লাব" বুজাবলৈ উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল।

অধিক সাধাৰণভাৱে ক’বলৈ গ’লে ভাৰতীয় উপমহাদেশকে ধৰি দক্ষিণ-পূব এছিয়া (মালয়েছিয়া, থাইলেণ্ড, বাৰ্মা, আৰু ছিংগাপুৰ) আৰু পূব আফ্ৰিকাত জিমখানাই তাত থকা সামাজিক আৰু ক্ৰীড়া ক্লাবসমূহক বুজায়।

ব্যুৎপত্তি

জিমখানা শব্দটোৰ প্ৰথম উপাদানটো হিন্দুস্তানী ভাষাৰ শব্দ গেন্দ অৰ্থাৎ বলৰ পৰা আহিছে। এই উপাদানটো ইংৰাজী শব্দ জিমনেছিয়াম আৰু জিমনাষ্টিকছৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ জিমৰ পৰা পৃথক। ইয়াৰ উৎপত্তিস্থল গ্ৰীক আৰু লেটিন ভাষা। দ্বিতীয় উপাদানটো পাৰ্চী ভাষাৰ শব্দ খানাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। পাৰ্চী ভাষাত ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল ঘৰ বা বাসস্থান। মোগল সাম্ৰাজ্যৰ দৰবাৰী ভাষা আছিল পাৰ্চী।

লগতে চাওক

ভাৰতৰ ভদ্ৰলোকৰ ক্লাবসমূহৰ তালিকা
হিন্দু জিমখানা
বম্বে জিমখানা, মুম্বাই
দক্ষিণ জিমখানা, পুনে
দিল্লী জিমখানা, দিল্লী
গোলাঘাট জিমখানা, অসম
মাদ্ৰাজ জিমখানা ক্লাব, চেন্নাই
জিমখানা খেলপথাৰ, ৰেংগুন, ম্যানমাৰ
জামালপুৰ জিমখানা, বিহাৰ
যোৰহাট জিমখানা ক্লাব, অসম
কৰাচি জিমখানা ক্লাব, পাকিস্তান
লাহোৰ জিমখানা ক্লাব, পাকিস্তান
নাইৰ'বি জিমখানা ক্লাব, কেনিয়া

লগতে পঢ়ক

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:উৰ্দু শব্দ আৰু বাক্যাংশ
শ্ৰেণী:হিন্দী শব্দ আৰু বাক্যাংশ
শ্ৰেণী:বাংলা শব্দ আৰু বাক্যাংশ
শ্ৰেণী:ক্ৰীড়াৰ স্থান
চিণ্ডেৰেলা

চিণ্ডেৰেলা (জাৰ্মান: Aschenputtel) হ’ল ১৯৫৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন পশ্চিম জাৰ্মান পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক চলচ্চিত্ৰ। ফ্ৰিটজ জেনচোৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই ছবিখনত ৰীতা-মাৰিয়া নৱোটনি, ৰেনী ষ্টোব্ৰাৱা আৰু ৱাৰ্নাৰ ষ্টকে অভিনয় কৰিছে। এইখন চাৰ্লছ পেৰল্ট আৰু ব্ৰাদাৰ্ছ গ্ৰিমৰ একে নামৰ সাধুকথাৰ ওপৰত আধাৰিত।

কাহিনী

এখন সুদূৰ ৰাজ্যত মাৰ্গাৰেট নামৰ এগৰাকী ধুনীয়া গাভৰুৱে তাইৰ নিষ্ঠুৰ মাহী মাক আৰু দুগৰাকী নষ্ট চৰিত্ৰৰ মাহী-ভনীৰ সৈতে বাস কৰে। ৰাজ্যৰ ৰাজকুমাৰে পত্নী বিচাৰি এটা বল ডান্সৰ আয়োজন কৰে। মাৰ্গাৰেটে তাত অংশগ্ৰহণ কৰিব বিচাৰে, কিন্তু তাইৰ পৰিয়ালৰ লোকে তাইক অতি কুৎসিত আৰু মূৰ্খ বুলি ভাবে আৰু তাইক কেৱল এজনী “চিণ্ডেৰেলা” বুলিহে মাতে। অৱশ্যে, এগৰাকী দয়ালু পৰীৰ হস্তক্ষেপে মাৰ্গাৰেটক ৰাজকুমাৰৰ সেই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ সহায় কৰে। ৰাজকুমাৰ মাৰ্গাৰেটক লগ পাই বিমোহিত হৈ পৰে, কাৰণ তাই আছিল ৰাজ্যৰ একমাত্ৰ মহিলা যাৰ মাজত অন্তৰৰ সৌন্দৰ্যৰ আধ্যাত্মিক গুণ আছিল। ৰাজকুমাৰে নিজৰ ইচ্ছা ঘোষণা কৰাৰ আগতেই মাৰ্গাৰেটে তাৰ পৰা পলাই যায়; তাই কেৱল নিজৰ পাদুকাযোৰ (slipper) এৰি থৈ যায়। ৰাজকুমাৰে গোটেই ৰাজ্যজুৰি সেই সৰু ভৰিখনৰ সন্ধান কৰে যাৰ সৈতে পাদুকাযোৰ খাপ খায়; আনকি কিছুমান মহিলাই ৰাজকুমাৰক প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ নিজৰ ডাঙৰ ভৰি দুখন কাটিবলৈও কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। অৱশেষত ৰাজকুমাৰে মাৰ্গাৰেটক বিচাৰি পায় আৰু তাইক নিজৰ “চিণ্ডেৰেলা” হ’বলৈ কয়। ইয়াৰ পিছত এক বিশাল বিবাহ অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয় আৰু সাধুকথাৰ সেই দম্পতীটোৱে আজীৱন সুখী জীৱন অতিবাহিত কৰে।

পটভূমি

১৯৫৫ চনৰ ১১ জুলাইৰ পৰা ৮ আগষ্টলৈ বাৰ্লিন-ৱানচিৰ এটা ষ্টুডিঅ'ত ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। ৰাজকুমাৰৰ দুৰ্গটো পিকক আইলেণ্ডত অৱস্থিত। আনহাতে চাৰ্লটেনবাৰ্গ পেলেচ, গ্ৰুনেৱাল্ড চিকাৰ শিবিৰ, গ্লিনিক ভল্কচপাৰ্ক আৰু ইমানুৱেল হাস্পতালত অন্যান্য আউটডোৰ শ্বট লোৱা হৈছিল। ৱালডেমৰ ভল্কমাৰে চলচ্চিত্ৰখনৰ চেটসমূহ নিৰ্মাণ কৰিছিল। প্ৰযোজক, পৰিচালক তথা লেখক ফ্ৰিটজ জেনচো নিজেই প্ৰডাকচন মেনেজাৰো আছিল।

অভিনয় শিল্পী

ৰীতা-মাৰিয়া নৱোটনি: অচেনপুটেল / চিণ্ডেৰেলাৰ চৰিত্ৰত
ৰেনী ষ্টোব্ৰাৱা: গুটে ফী / ধৰ্মমাতা পৰীৰ চৰিত্ৰত
এনে ব্ৰুক: মাহী মাকৰ চৰিত্ৰত
ৰেনেট ফিচাৰ: মাহী-ভনীৰ চৰিত্ৰত
ফ্ৰিটজ জেনচো: দেউতাকৰ চৰিত্ৰত
ৰুডিগাৰ লিচটি: ৰাজকুমাৰৰ চৰিত্ৰত
ৱাৰ্নাৰ ষ্টক
হাৰ্বাৰ্ট ৱাইচবাচ
জোয়াচিম ৰডেল
জিচেলা শ্বাউৰথ
এৰিকা পেট্ৰিক
আন্নি মাৰ্লে
আলী ৱনকা
ৰেজিন বিৰ্কনাৰ
হেনিং শ্লুটাৰ
জুগেণ্ডচৰ ডেৰ হোচচুলে ফুৰ মিউজিক: যুৱ গায়ক দল হিচাপে
মাৰিয়া অক্সট: মাহী-ভনীৰ চৰিত্ৰত

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

জেক জাইপছ। The Enchanted Screen: The Unknown History of Fairy-Tale Films। ৰাউটলেজ, ২০১১।

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:১৯৫৫ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:জাৰ্মানী
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:সাধুকথা
শ্ৰেণী:এনিমেছন চলচ্চিত্ৰ
নিশা চৌধুৰী

নিশা চৌধুৰী (,১৯৫২–২০০১) এগৰাকী সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক সমাজকৰ্মী আছিল৷ তেওঁ ১৯৯০ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যৰ সবৰকান্ত সমষ্টিৰ পৰা তিনিবাৰকৈ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

নিশা চৌধুৰীৰ ১৯৫২ চনৰ ১০ ছেপ্টেম্বৰত ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ ডুংগৰপুৰ জিলাৰ ছাক্লাৱাড়াত জন্মগ্ৰহণ হৈছিল। ১৯৯০ চনত স্বামীৰ লগত তেওঁৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। তেওঁলোকৰ দুটি সন্তান আছিল। আশীৰ দশকৰ শেষৰ ফালে তেওঁ আছিল প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী অমৰসিং বি চৌধুৰীৰ সংগী। ১৯৯১ চনৰ ১৩ জুলাইত দম্পতীৰ বিবাহ হয়। এই বিয়াখনে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰে কাৰণ অমৰসিং চৌধাৰী এতিয়াও তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী গজৰাবেনৰ সৈতে বিবাহিত আছিল যাৰ সৈতে তেওঁৰ ৩টা সন্তান আছিল। ১৯৯৬, ১৯৯৮ আৰু ১৯৯৯ চনত নিশা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।

শিক্ষা আৰু আগ্ৰহ

নিশা সমাজবিজ্ঞানত এম.এ. পিলানীৰ বিৰলা ইনষ্টিটিউট আৰু জয়পুৰৰ ৰাজস্থান বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। নিশাৰ চখৰ ভিতৰত আছিল গায়ন-বায়ন, সংগীত আৰু শাস্ত্ৰীয় নৃত্য। নিশা এগৰাকী ক্ৰীড়াবিদ। হকী, টেনিছ আৰু বেডমিণ্টনৰ দৰে কেইবাটাও খেলত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতে নেচনেল কেডেট কৰ্পছৰ সদস্যও আছিল আৰু বহু বছৰ ধৰি নতুন দিল্লীত গণৰাজ্য দিৱসৰ কণ্টিজেণ্ট কেম্পতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

কৰ্মজীৱন

নিশাই জয়পুৰৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ত ৰেডিঅ’ আৰ্টিষ্ট হিচাপে কাম কৰিছিল। ৰাজ্যিক সমাজ কল্যাণ উপদেষ্টা ব’ৰ্ডৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিশাই মহিলা আৰু শিশু কল্যাণৰ বাবে আৰু পিছপৰা শ্ৰেণী বিশেষকৈ জনজাতীয় লোকসকলৰ উন্নতিৰ দিশত তেওঁ কাম কৰিছিল। গোটেই কেৰিয়াৰত তেওঁ কেইবাটাও সামাজিক আৰু শিক্ষানুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে আৰু অসুবিধাগ্ৰস্তসকলৰ বাবে কাম কৰি আহিছে।

লোকসভাৰ সাংসদ পদত অধিষ্ঠিত হৈ থাকোঁতেই ২০০১ চনত নিশা চৌধাৰীৰ মৃত্যু হয়। ইয়াৰ পৰিণতিত সম্পন্ন হোৱা উপ-নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছৰ মধুসুদন মিষ্ট্ৰীয়ে জয়লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী
দশৰথৰ মনত দুখ

৭ অধ্যায়

দশপথৰ মনত দুখ

পদ

বাপৰ ইন্দ্ৰক প্ৰতি ভৈল ক্ৰোধ মন ।

বান্ধিয়া আগত আনি দিবো এতিক্ষণ ॥১

দশ দিক পাল পূব খোজা নৃপবৰ ।

বশ্য কৰি দিবো আজি ধৰি ধনুশৰ ॥২

পিতৃপুৰ পয়ান কৰিবো একেশ্বৰ ।

বন্দি কৰি আনিবো যমৰ পৰিকৰ ॥৩

ক্ষত্ৰ বীৰ যতেক আছয় ৰবিতলে ।

কেহো নোহে শকত মোহোক বাহুবলে ॥৪

কাহাকো মাৰিবো কাকো কমৰত ধৰি ।

বাপৰ আগত বান্ধি দিবো জড় কৰি ॥৫

গজ কন্ধে বীৰ মোক নাহি সমসৰ ।

ঘোঁড়াৰ পিঠিত মই অজয় পাথৰ ॥৬

ৰথে বা পয়দে মোক কেহো নোহে সম ।

অৰি বিমৰ্দ্দন সাক্ষাতে মই যম ॥৭

ত্ৰিভুবন বীৰ সমে একেশ্বৰ যোড়োঁ ।

দুৰ্জ্জয় মালক সবে ধৰি ঘাৰ মোড়োঁ ॥৮

মহা মহা বীৰৰ হৃদয় কোণ্ডে ফোড়োঁ ।

খাণ্ডাৰ প্ৰহাৰে আজি ৰিপুশিৰ তোড়োঁ ॥৯

সাতে দ্বিপা পৃথিবী ৰুধিৰ ময় কৰি ।

তিনি সাত বাৰ ফুৰি ক্ষত্ৰিয় সংহৰি ॥১০

হেন যমদগ্নি ৰাম দুৰ্জ্জয় শৰীৰ ।

কান্ধত কুঠাৰে মোৰ আগে ভৈল থিৰ ॥১১

জিনিলোহো তাহাক বাপৰ বিদ্যমান ।

নিষ্প্ৰভ হুয়া গৈলা আপোনাৰ থান ॥১২

দেখিলন্ত আপুনি নৃপতি দশৰথ ।

শৰে হানি নিৰুধিলো তান স্বৰ্গ পথ ॥১৩

দেৱৰাজ হৈবাক বাপৰ আছে মন ।

ইন্দ্ৰক খেদায়া থাপিবোহোঁ এতিক্ষণে ॥১৪

সুৰগণ বন্দীকৰি দিবোহোঁ সকলে ।

স্বৰ্গ ভোগ ভুঞ্জন্তোক মোৰ বাহুবলে ॥১৫

অভিলাষ আছে যেবে চৌদান্ত নাগত ।

দিগ্গজক বন্দী কৰি দিবোহো আগত ॥১৬

বহুতৰ বিতক বাপৰ মন জানি ।

মেৰু গিৰি উপাৰি আগত দিওঁ আনি ॥১৭

মোহোৰ আগত কিছু নোহে দেৱাসুৰ ।

মুঠিৰ প্ৰহাৰে পৰ্ব্বতক কৰোঁ চূৰ ॥১৮

আজ্ঞা বাধে আসি যেবে নৃপতি নিকৰ ।

জিনিয়া আনিবো আজি ৰণৰ ভিতৰ ॥১৯

হাতত নৰাচ ধৰি পৃথিবীক ভেদোঁ ।

মুখ্য মুখ্য নাগৰ ফনাক সবে ছেদোঁ ॥২০

আজ্ঞা পাই বাপৰ পাতাল পুৰে যাওঁ ।

সৰ্পৰাজ বাসুকীক বান্ধিয়া ভেটাও ॥২১

নিৰন্তৰে নাগক অন্তক লাগি নিবো ।

শৰৰ সন্ধানে সাত সাগৰ শুষিবো ॥২২

ৰত্ন সৱ দিয়া মন বাপৰ পূৰিবো ।

তিনি ভুবনক নুহি একত্ৰ কৰিবো ॥২৩

ব্যাঘ্ৰ মুখ চন্দ্ৰ মুখ চন্দ্ৰ জেতাপন ।

দীৰ্ঘবাহু সুবাহু প্ৰচণ্ড সমৰ্দ্দন ॥২৪

সমভন নতাসন সমুদ্ৰ সমান ।

ত্ৰিভুবন কম্পন সৱ পাতাল নাশন ॥২৫

ধেনুক প্ৰলম্ব বাণ নৰক সমুৰ ।

অনুহ্ৰাদ হ্ৰাদ এক নয়ন প্ৰবৰ ॥২৬

এহি আদি কৰিয়া দুৰ্জ্জয় মহাসুৰ ।

একো একো বীৰে দেৱ দৰ্প কৰে চূৰ ॥২৭

দেৱগণ গজ যেন অসুৰ কেশৰী ।

লোমৰ সন্ধানে কাঁপে নাগৰ নগৰী ॥২৮

বাপৰ আজ্ঞায়ে এসম্বাত মান ছাৰোঁ ।

সকলে দানব মুণ্ডে মুণ্ডে হানি মাৰোঁ ॥২৯

তিনিয়ো ভুবনে মোক নাহি সমসৰ ।

বাপক কৰিবো তিনি ভুৱন ঈশ্বৰ ॥৩০

যুবত হৈবাক ইছা বাপৰ মনত ।

তান বৃদ্ধ ভাৰ লৈয়া কৰোঁ পৰিৱৰ্ত্ত ॥৩১

ঘোৰ পাপ কৰি কোনে জনিল তৰাস ।

তান পৰিবৰ্ত্তে নৰকত দিবো বাস ॥৩২

পুত্ৰ হুয়া নকৰয় পিতৃক নিস্তাৰ ।

সিটো পুত্ৰ ভৈল পৃথিবীৰ মহাভাৰ ॥৩৩

জীয়ন্তে নোপোষে মৰিবাক বাট চাই ।

নৰক ভুঞ্জিতে সিটো কৰয় উপাই ॥৩৪

বাপৰ আজ্ঞাক বাধে আছো তাক ধিক ।

আজ্ঞা কৰাঁ যেবে ঘৰে ঘৰে মাগোঁ ভিখ ॥৩৫

দেশান্তৰ কৰোঁ নোহেহাতে খাণ্ডা ধৰোঁ ।

হৃদয়ত খাণ্ডা হানি প্ৰাণ পৰিহৰোঁ ॥৩৬

নিষ্ঠে বোলোঁ যদ্যপি বাপৰ আজ্ঞা পাওঁ ।

ৰাজ্য পৰিহৰি তেবে বনবাসে যাওঁ ॥৩৭

যেহি বোলাঁ পিতৃ তাকে কৰিবাক পাৰোঁ ।

নোবোলন্ত কিছু পিতৃ আত মই হাৰোঁ ॥৩৮

মৰিব বচন শুনি প্ৰগুণ স্বভাৱ ।

নিষ্ঠুৰ বুলিতে লৈল ভৰতৰ মাৱ ॥৩৯
ৰামকৃষ্ণ মিচন স্বামী বিবেকানন্দৰ পৈতৃক গৃহ আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ

ৰামকৃষ্ণ মিচন স্বামী বিবেকানন্দৰ পৈতৃক গৃহ আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ ভাৰতৰ কলকাতাৰ ১০৫ বিবেকানন্দ ৰোডত অৱস্থিত। এই ঘৰতে স্বামী বিবেকানন্দৰ (তেতিয়া নৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত বুলি কোৱা হৈছিল) ১৮৬৩ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত জন্মগ্ৰহণ কৰে। সমগ্ৰ শৈশৱ আৰু যুৱাৱস্থা তেওঁ ইয়াতে কটাইছিল। এই গৃহটো সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ ৰূপে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামে উদ্বোধন কৰে।

ইতিহাস

১৮৮৪ চনত পিতৃ বিশ্বনাথ দত্তৰ মৃত্যুৰ পিছত সেই ঘৰত তেওঁলোকৰ সৈতে থকা নৰেন্দ্ৰনাথৰ খুৰীয়েকে সম্পত্তিৰ সম্পূৰ্ণ দখল দাবী কৰে। তেওঁ নৰেন্দ্ৰনাথৰ মাতৃ ভুৱনেশ্বৰী দেৱী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ তৰে। নিম্ন আদালতত বিবেকানন্দই এই গোচৰত জয়ী হয় যদিও গোচৰটোৰ বিৰুদ্ধে উচ্চ ন্যায়ালয়ত আবেদন কৰা হয়। উচ্চ ন্যায়ালয়ত বহু বছৰ ধৰি এই গোচৰ চলি থাকিল। ১৯০২ চনত বিবেকানন্দৰ মৃত্যুৰ মাত্ৰ কেইদিনমান আগতেই ইয়াৰ সামৰণি পৰে। এই গোচৰৰ চূড়ান্ত ৰায় অনুসৰি বিবেকানন্দক তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰৰ সম্পূৰ্ণ আইনী অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হয়।

সংস্কাৰ

সময়ৰ লগে লগে বিবেকানন্দৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰখন জৰাজীৰ্ণ হৈ পৰে। ১৯৬২ চনত ৰামকৃষ্ণ মিছন কৰ্তৃপক্ষই এই সম্পত্তি অধিগ্ৰহণ কৰি সংগ্ৰহালয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ১৯৯৯ চনৰ মে’ মাহত ৰামকৃষ্ণ মিছনে পশ্চিম বংগ চৰকাৰৰ জৰিয়তে সেই মাটি আৰু কাষৰীয়া ভূমিখণ্ড অধিগ্ৰহণ কৰে। এই প্ৰকল্পৰ বাবে এখন সমিতি গঠন কৰা হৈছিল। এই সমিতিখনে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু ৰাজহুৱা দানৰ পৰা ২০ কোটি ₹ (২৩ লাখ মাৰ্কিন ডলাৰ) ধন সংগ্ৰহ কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু ইয়াৰে ৯৯ মিলিয়ন ₹ (১১ লাখ মাৰ্কিন ডলাৰ) কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে প্ৰদান কৰে। ২০০৪ চনত সংস্কাৰৰ পিছত ঘৰটোক সংগ্ৰহালয় আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়।

গেলাৰী

>

প্ৰসংগ

শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ সংগ্ৰহালয়
শ্ৰেণী:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
ভৱানন্দ দত্ত

ভৱানন্দ দত্ত (১৯১৯-১৯৫৯) একাধাৰে গৱেষক, প্ৰৱক্তা আৰু সাহিত্য সমালোচক। নচিকেতা ছদ্মনামেৰে তেওঁ অসমীয়া কবিতা লিখিছিল আৰু বাটকটীয়া হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।

জন্ম

তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯১৯ চনৰ জুন মাহৰ ২ তাৰিখে যোৰহাটত। পিতৃৰ নাম সৰ্বানন্দ দত্ত আৰু মাতৃৰ নাম মনোমোহিনী দত্ত।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
কোচ বিহাৰ ৰাজ্য

কোচ বিহাৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত এখন প্ৰিন্সলি ষ্টেট বা কৰতলীয়া ৰাজ্য আছিল। এই ৰাজ্য বেংগল প্ৰেচিডেন্সীৰ ইষ্টাৰ্ণ ষ্টেটছ এজেঞ্চিৰ বেংগল ষ্টেট এজেঞ্চিৰ অংশ আছিল। এই ৰাজ্য হিমালয়ৰ ভূটানৰ দক্ষিণত বৰ্তমান ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ ৰাজ্যত অৱস্থিত।

১৫৮৬ চনত কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণৰ মৃত্যুৰ বয়সত কোচ ৰাজবংশৰ মাজত ফাঁট মেলিছিল। ইয়াৰ ফলত কমতা ৰাজ্য কোচ বিহাৰ আৰু কোচ হাজো এই দুই ভাগত বিভক্ত হয়। পূব ফালে থকা কোচ হাজোৰ দুৰ্বল শাসনতন্ত্ৰৰ সুযোগ লৈ আহোমে নিজৰ অধীনলৈ এনে। পশ্চিম ভাগৰ কোচ বিহাৰ মোগলৰ পিছত ভূটান ৰাজ্যৰ আগ্ৰাসনৰ বলি হৈছিল। ভূটানী আৰু তিব্বতীয় সকলৰ লগত কেইবাবাৰো যুদ্ধ লগাৰ পিছত উত্তৰৰ শত্ৰু সমূহক পিছলৈ ঘূৰি যাবলৈ বাধ্য হৈছিল। কিন্তু এগৰাকী ভূটানৰ কটকী কোচ বিহাৰৰ ৰাজ হাউলিত থাকি গৈছিল। কোচ বিহাৰৰ শাসক সকলে ব্ৰিটিছ সহায় বিচাৰিলে আৰু ব্ৰিটিছৰ পৰা সামৰিক সাহায্য লাভ কৰা পিছত কোচ বিহাৰৰ শত্ৰু নাশ হয়। পিছলৈ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে সন্ধিৰ জৰিয়তে কোচ বিহাৰৰ ৰাজ ক্ষমতা বহু পৰিমাণে লাঘৱ কৰে। ব্ৰিটিছৰ অধীনত কোচ বিহাৰে প্ৰিন্সলি ষ্টেট বা কৰতলীয়া ৰাজ্য হিচাপে পৰিগণিত হয়। ভাৰতে ব্ৰিটিছৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৪৯ চনত কোচ বিহাৰ ৰাজ্য ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ ৰাজ্যৰ সৈতে মিলিত হয়। এই ৰাজ্যৰ নামেৰে পশ্চিম বংগৰ কোচ বিহাৰ জিলাৰ নাম ৰখা হৈছে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

কোচ বিহাৰৰ ৰাজ ইতিহাস
কোচ বিহাৰৰ বিষয়ে তথ্য

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ দেশীয় ৰাজ্য
শ্ৰেণী:তোপ চালামী দেশীয় ৰাজ্য
হিজাব

হিজাব (আৰবী: حجاب, ৰোমানীকৃত: ḥijāb, ) হৈছে মুছলমান মহিলাই পৰিধান কৰা এবিধ পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ। এই বস্ত্ৰ মূৰৰ আৱৰণ হিচাপে পৰিধান কৰা হয়। এই বস্ত্ৰৰ সৈতে পৰম্পৰাগত ইহুদী মহিলাসকলে পিন্ধা টিচেল (tichel) বা স্নোড (snood), কিছুমান খ্ৰীষ্টান মহিলাই পিন্ধা মেণ্টীলা (mantilla), এপষ্টলনিক (apostolnik) আৰু উইম্পল (wimple), আৰু বহু হিন্দু আৰু শিখ মহিলাই পিন্ধা দুপাট্টাৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে। হিজাব বহু ৰূপত পোৱা যায় যদিও ই প্ৰায়ে বিশেষভাৱে মূৰত মেৰিয়াই চুলি, ডিঙি আৰু কাণ ঢাকি পৰিধান কৰা হয় আৰু হিজাব পিন্ধোতে মুখখন ঢাকি ৰখা নহয়। ১৯৭০ চনৰ পৰাই বিশ্বজুৰি হিজাবৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পাইছে আৰু বহু মুছলমানে ইয়াক পৰিধান কৰিলে “বিনয় আৰু বিশ্বাস প্ৰকাশ কৰা হয়” বুলি ভাবে; বহু মহিলাই সৌন্দৰ্যবৰ্ধনৰ বাবেও হিজাব পৰিধান কৰে। মহিলাসকলে মূৰ ঢাকি ৰখাটো বাধ্যতামূলক নহয় যদিও অতি প্ৰয়োজনীয় আৰু অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া উচিত বুলি ইছলামিক ধৰ্মীয় পণ্ডিতসকলে মত পোষণ কৰে।

হিজাব শব্দটো প্ৰথমে বিভাজন বা পৰ্দাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু কেতিয়াবা ইছলামিক শালীনতাবোধৰ নীতিৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কোৰানৰ আয়াতসমূহত এই শব্দটোৱে মুহাম্মাদৰ মূল ঘৰলৈ অহা দৰ্শনাৰ্থীসকল আৰু তেওঁৰ পত্নীসকলৰ বাসস্থানৰ মাজত থকা পৰ্দাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সেইবাবে কিছুলোকে দাবী কৰে যে হিজাব সম্পৰ্কীয় কোৰানৰ আদেশ কেৱল মুহাম্মাদৰ পত্নীৰ ক্ষেত্ৰতহে প্ৰযোজ্য আছিল আৰু সকলো মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত নহয়। আন এক ব্যাখ্যামতে ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰত পুৰুষৰ পৰা নাৰীক পৃথক কৰা কাৰ্যক হিজাব বুলিব পাৰে, আনহাতে আধ্যাত্মিক দিশত হিজাব হৈছে “মানুহক বা জগতখনক ঈশ্বৰৰ পৰা পৃথক কৰা ওৰণি।” কিছুমানৰমতে কোৰানত মূৰত লোৱা বস্ত্ৰখনৰ বাবে খিমাৰ (আৰবী: خِمار) শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

ওৰণি এখন কিমান প্ৰয়োজনীয় সেই সম্পৰ্কে সকলোৱে ভিন্ন মত পোষণ কৰে। কিছুমান আইনী ব্যৱস্থাই হিজাবক মুখ আৰু হাতৰ বাহিৰে সকলো ঢাকি ৰখাৰ আদেশ হিচাপে, আনহাতে আন কিছুমানে মুখ আৰু হাতকে ধৰি গোটেই শৰীৰটো ঢাকি ৰখাৰ আদেশ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। কোৰানৰ পিছত বিকশিত হোৱা হাদীছ আৰু ফিকহৰ গ্ৰন্থসমূহত এই নিৰ্দেশনাসমূহ পোৱা যায়। কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে এই নীতিবোৰ কোৰানত হিজাবক উল্লেখ কৰা আয়াতসমূহৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে আৰু আন কিছুমানৰ মতে কোৰানত মহিলাসকলে বাধ্যতামূলকভাবে হিজাব পিন্ধিব লাগিব বুলি কোনো নিৰ্দেশ দিয়া হোৱা নাই। আৰু আফগানিস্তানত তালিবান চৰকাৰে মহিলাসকলে হিজাব পিন্ধা বাধ্যতামূলক কৰিছে। ২০১৮ চনৰ পৰা চৌদি আৰৱৰ আইনমতে হিজাব পিন্ধাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। ইউৰোপ আৰু মুছলমান বিশ্বৰ আন বহু দেশত ৰাজহুৱাভাৱে বা কিছুমান বিশেষ স্থানত কিছুমান বা সকলো ধৰণৰ হিজাব নিষিদ্ধ কৰি আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছে। আজিও বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মহিলাসকলৰ ওপৰত হিজাব পৰিধান কৰা বা নকৰাৰ ক্ষেত্ৰত বেচৰকাৰী হেঁচা প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
মৰিগাঁও

মৰিগাঁও নগৰ মৰিগাঁও জিলাৰ সদৰ ঠাই। মৰিগাঁও নগৰ 26.379 উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু 92.341 পুৱ দ্ৰাঘিমাংশত অৱস্থিত। মৰিগাঁও নগৰখনত বৰ্তমান ১০ ওৱাৰ্ড আছে।

ৰাজনীতি

মৰিগাঁও নগাঁও (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্গত।

পৰিবহণ

৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপেথ মৰিগাঁও জিলাক ৰাজ্যৰ অন্যান্য ঠাই সমূহৰ লগত যোগাযোগ স্থাপন কৰিছে। এই ঘাইপথ মৰিগাঁও নগৰৰ সমীপৰ জাগীৰোডৰ মাজেদি পাৰ হৈ গৈছে। মৰিগাঁও ৰোডে মৰিগাঁও নগৰক জাগীৰোডৰ লগত সংযুক্ত কৰিছে। আনহাতে নগৰৰ নিকটৱৰ্ত্তী ৰেলৱে ষ্টেচন দুটা চাপৰমুখ আৰু জাগীৰোডত অৱস্থিত।

শিক্ষা

মৰিগাঁও নগৰত কেইবাখনো উল্লেখযোগ্য শিক্ষানুষ্ঠান আছে।
বিদ্যালয়
মৰিগাঁও জাতীয় বিদ্যালয়
মহিলা হ'ম মডেল স্কুল
ছেণ্ট টেৰেছা স্কুল
শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতন ভূৰাগাঁও
মৰিগাঁও শংকৰ মাধৱ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
মহাবিদ্যালয়
মৰিগাঁও মহাবিদ্যালয়
ঘনকান্ত বৰুৱা মহাবিদ্যালয়
জাগীৰোড মহাবিদ্যালয়
লাহৰীঘাট মহাবিদ্যালয়
ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়

চিত্ৰ ভঁৰাল

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
শ্ৰেণী:মৰিগাঁও জিলা
ৰোগন জোশ

ৰোগন জোশ (; ) কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ এবিধ সুগন্ধি মাংসৰ তৰকাৰী। ইয়াক ৰঙা মাংসৰে, পৰম্পৰাগতভাবে ভেৰা বা ছাগলীৰ মাংসৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। ৰতন জোটৰ মূল আৰু কাশ্মিৰী জলকীয়াৰে ইয়াক ৰং দিয়া আৰু সুগন্ধিত কৰা হয়। ৰোগন জোশ কাশ্মিৰৰ এক বিশিষ্ট ৰন্ধনশৈলী।

মূল

ৰোগান জোছ এবিধ মুখ্য কাশ্মীৰী ব্যঞ্জন। প্ৰথমে এই ৰন্ধনশৈলী কাশ্মীৰলৈ আনিছিল মোগলসকলে। মোগলৰ ৰন্ধনশৈলী পাৰ্চী শৈলীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আছিল। মধ্য ভাৰতৰ সমভূমিৰ অদম্য গ্ৰীষ্মকালীন উত্তাপৰ বাবে মোগলসকলক সঘনাই দেশৰ উত্তৰ অঞ্চল, শীতল জলবায়ুৰ কাশ্মীৰত বাহৰ পাতিছিল।

প্ৰস্তুতি

ৰোগন জোশ ভেৰা বা ছাগলীৰ মাংসৰে গ্ৰেভীৰ ৰূপত প্ৰস্তুত কৰা মাংসৰ তৰকাৰী। তাত কাশ্মীৰী জলকীয়া হালধী, আদাৰ লগতে সুগন্ধিত কৰাৰ বাবে লং, বে পাত, ইলাচি আৰু দালচেনি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমানে পিয়াজ আৰু দৈয়ো ব্যৱহাৰো কৰে। ইয়াক ঢাকনি দি কম জুইত সিজোৱা হয়। ইয়াৰ ডাঠ ৰঙা ৰঙটো ৰতন জোট নামৰ উদ্ভিদৰ শিপা আৰু কাশ্মীৰী জলকীয়াৰ পৰা আহে। জ্বলা কম কৰিবলৈ জলকীয়াৰ গুটিবোৰ উলিয়াই পেলোৱা হয়। কাশ্মীৰী জলকীয়াৰ জ্বলা গুণটো আন ভাৰতীয় জলকীয়াতকৈ সাধাৰণতে কম। এই ৰন্ধনশৈলীত মচলাৰ উষ্ণতাতকৈ সুগন্ধিৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব দিয়া হয়। কেশৰো কিছুমান পৰম্পৰাগত ৰন্ধনশৈলীৰ অংশবিশেষ।
কাশ্মীৰত হিন্দু আৰু মুছলমান খাদ্য প্ৰস্তুত প্ৰণালীৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট পাৰ্থক্য দেখা যায়। মুছলমানসকলে ৰং কৰাৰ বাবে প্ৰাণ নামৰ এবিধ স্থানীয় পিয়াজ আৰু ককচ-ক’ম্ব ফুলৰ পাহি ব্যৱহাৰ কৰে। হিন্দুসকলে হালধি আৰু পিঁয়াজৰ লগতে এইবোৰ পৰিহাৰ কৰে, কিন্তু সোৱাদ বঢ়াবলৈ কেতিয়াবা দৈ যোগ কৰে।

অভিযোজনা

পৰম্পৰাগত প্ৰস্তুতিত গোটা শুকান কাশ্মীৰী জলকীয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জলকীয়াবোৰৰ প্ৰথমে বীজখিনি বাহিৰ কৰি পানীত তিয়াই বটি লোৱা হয়। ৰন্ধন প্ৰক্ৰিয়া চমু কৰাৰ বাবে দোকানত উপলব্ধ কাশ্মীৰী জলকীয়া বা অন্য সাধাৰণ ভাৰতীয় প্ৰজাতিৰ (প্ৰধানকৈ পেপৰিকা আৰু কেয়ন) জলকীয়াৰ গুৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মধুৰ জাফ্ৰিৰ ৰেচিপিত পেপৰিকা আৰু কেয়ন প্ৰজাতিৰ জলকীয়া ৪:১ অনুপাতত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সঞ্জীৱ কাপুৰৰ ৰেষ্টুৰেণ্টত পৰিবেশন কৰা ৰোগন জোশৰ এটা আপডেটেড ৰেচিপিত বগা আৰু ক'লা ইলাচী, চ’ফ আৰু বে পাত (bay leaves) ব্যৱহাৰ কৰে।

ভাৰতীয় খাদ্যত পশ্চিমীয়া প্ৰভাৱৰ বাবে বিলাহীৰ ব্যৱহাৰ বাঢ়ি আহিছে। বিলাহী অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ সত্যতা অৱশ্যে বিতৰ্কিত। কিছুমান লেখকে কয় যে বিলাহী পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় খাদ্যৰ অংশ নহয় আৰু ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা উচিত নহয়। কিন্তু আন লেখকসকলে বিশেষভাৱে ৰোগন জোশক মাংস আৰু বিলাহীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰী খাদ্য বুলি উল্লেখ কৰিছে। আনহাতে আন কিছুমানে বিলাহীক কাশ্মীৰীৰ বিপৰীতে পাঞ্জাবী সংস্কৰণৰ ৰোগন জোশৰ সৈতেহে সম্পৰ্কিত বুলি মন্তব্য কৰে।

গো-মাংসৰে ৰোগন জোশ

ছাগলী বা ভেৰাৰ মাংসৰ বাদেও গো-মাংসৰেও ৰোগন জোশ প্ৰস্তুত কৰা হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:ৰন্ধনপ্ৰণালী
শ্ৰেণী:মাংস
মুকাদাছা আহমদজাই

মুকাদাছা আহমদজাই ,(জন্ম-১৯৯২/১৯৯৩) ২০১৮ চনৰ আফগান সংসদীয় নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰা এগৰাকী আফগান সমাজ কৰ্মী, ৰাজনীতিবিদ আৰু কবি। N-Peace বঁটা লাভ কৰা মুকাদাছাই ২০২১ চনত বিবিচিৰ ১০০ গৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।

জীৱনী

২০১৭ চনত আহমদজাইৰ বয়স আছিল ২৪ বছৰ। আফগানিস্তানৰ নাংগাৰহৰৰ তেওঁ এগৰাকী সমাজ কৰ্মী আৰু কবি। প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁৰ পৰিয়ালে তেওঁৰ সক্ৰিয়তাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ তেওঁ শাৰীৰিক শাস্তিও সহ্য কৰিছিল। ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ সময়ত তেওঁ মহিলা আৰু সম্প্ৰদায়সমূহক ভুল তথ্যৰ বিৰুদ্ধে সহায় কৰিবলৈ কাম কৰিছিল।

বঁটা

আহমদজাইক ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন কাৰ্যসূচীৰ দ্বাৰা এন-পিচ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ২০২১ চনত বিবিচিৰ ১০০ গৰাকী মহিলাৰ তালিকাত তেওঁ স্থান লাভ কৰে৷

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফগান মহিলা সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
ডাণ্ডামিচ

ডাণ্ডামিচ (সম্ভৱতঃ "দণ্ডায়ন-স্বামী"ৰ গ্ৰীক অনুবাদ) এজন দাৰ্শনিক, স্বামী আৰু নগ্ন(লেংটি পৰিধানকাৰী) ঋষি আছিল। তক্ষশীলাৰ ওচৰৰ এখন হাবিত, খৃ:পূ: চতুৰ্থ শতিকাত ভাৰত আক্ৰমণ কৰা আলেকজেণ্ডাৰে তেওঁৰ মুখা-মুখি হৈছিল। তেওঁক মাণ্ডেনেছ বুলিও কোৱা হয়। তেওঁ আলেকজেণ্ডাৰৰ লগত পাৰ্চিছলৈ যোৱা বিখ্যাত জিমনোছফিষ্ট কালানোছৰ গুৰু আছিল। যিয়ে জংঘলত বাস কৰে আৰু এটা পুখুৰীৰ পাৰত উলংগ হৈ গছৰ পাতৰ ওপৰত শয়ন কৰে।

তাৰ পিছত তেওঁ অনেস্ক্ৰাটাছক ডাণ্ডামিচক তেওঁৰ ওচৰলৈ আনিবলৈ পঠিয়াই দিলে। অনেস্ক্ৰাটাছে তেতিয়া অৰণ্যত ডাণ্ডামিচৰ সন্মুখীন হৈ তেওঁক এই বাৰ্তা দিলে, যে "জিউছৰ মহান পুত্ৰ আলেকজেণ্ডাৰে তেওঁক তেওঁৰ ওচৰলৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দিছে। তেওঁ আপোনাক সোণ আৰু অন্যান্য পুৰস্কাৰ দিব কিন্তু যদি আপুনি নাকচ কৰে তেন্তে তেওঁ আপোনাৰ মূৰ কাটিব পাৰে।"

সেই কথা শুনি ডাণ্ডামিচে মূৰটোও নদঙাকৈ পাতৰ শয্যাত পৰি থকাৰপৰাই উত্তৰ দিলে। "ভগৱানেই শ্ৰেষ্ঠ ৰজা, হিংসাৰ উৎস নহয় বৰঞ্চ পানী, খাদ্য, পোহৰ আৰু জীৱনৰ যোগানকাৰী। আপোনাৰ ৰজা হিংসা ভালপোৱা আৰু মৰ্ত্যলোকৰ ঈশ্বৰ হ'ব নোৱাৰে। মোৰ মূৰটো কাঢ়ি নিলেও মোৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিব নোৱাৰে, যিটো মোৰ ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ গুচি যাব আৰু আমি পুৰণি কাপোৰ পেলোৱাৰ দৰে এই শৰীৰটো এৰি যাম। আমি, ব্ৰাহ্মণ সোণ ভাল নাপাওঁ, মৃত্যুৰ ভয়ও নকৰোঁ। গতিকে তোমাৰ ৰজাৰ একোৱেই নাই, যিটো মোৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে। তুমি গৈ তোমাৰ ৰজাক কোৱা: ডাণ্ডামিচ, সেয়ে তোমাৰ ওচৰলৈ নাহে। যদি তেওঁক ডাণ্ডামিচৰ প্ৰয়োজন হয়, তেন্তে তেওঁ মোৰ ওচৰলৈ আহিব লাগিব।"

আলেকজেণ্ডাৰে ডাণ্ডামিচৰ উত্তৰ গম পাই তেওঁক লগ ধৰিবলৈ হাবিলৈ গ’ল। আলেকজেণ্ডাৰে এঘণ্টাৰো অধিক সময় হাবিত তেওঁৰ সন্মুখত বহি থাকিল। ডাণ্ডামিচে সুধিলে যে, আলেকজেণ্ডাৰ কিয় তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল, “মোৰ তোমাক আগবঢ়াব পৰা একো নাই।’’
কাৰণ আমাৰ আনন্দ বা সোণৰ কোনো চিন্তা নাই, আমি ঈশ্বৰক ভাল পাওঁ আৰু মৃত্যুক তুচ্ছজ্ঞান কৰোঁ, আনহাতে তুমি আনন্দক ভাল পোৱা, সোণক ভাল পোৱা আৰু মানুহক হত্যা কৰা, তুমি মৃত্যুক ভয় কৰা আৰু ঈশ্বৰক তুচ্ছজ্ঞান কৰা।"

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
চুৰেণ চোৰৰ পুতেক (চলচ্চিত্ৰ)

চুৰেণ চোৰৰ পুতেক হৈছে ২০০৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। বোলছবিখন পৰিচালনা কৰে চন্দ্ৰ মুদৈয়ে আৰু নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে যতীন বৰাই। আন মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে প্ৰস্তুতি পৰাশৰ আৰু নিশিতা গোস্বামীয়ে। অসমৰ যাদুশিল্প আৰু যাদুকৰসকলক কাহিনীৰ বিষয়বস্তু হিচাপে নিৰ্মিত এইখন প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। সংগীত পৰিচালনা ডা. হিতেশ বৰুৱাৰ।

কাহিনী

কাহিনীৰ মুখ্য চৰিত্ৰ চনি (যতীন বৰা)। তেওঁ চুৰেন নামৰ এজন চোৰৰ পুত্ৰ। কাহিনীৰ পাকচক্ৰত পৰি তেওঁ সাফল্য আৰু সন্মান লাভ কৰিবলৈ যাদুবিদ্যাৰ শিক্ষা লয়।

অভিনয়ত

যতীন বৰা (চৰিত্ৰ- চনি)
প্ৰস্তুতি পৰাশৰ
নিশিতা গোস্বামী
চেতনা দাস
দীনেশ দাস
প্ৰাণজিৎ দাস
ডা. ৰাজেন জয়ছোৱাল
চিৰঞ্জীৱ মহন্ত
ইমন কাশ্যপ
প্ৰবাল বৰঠাকুৰ
গাৰ্গী

সংগীত

ডা. হিতেশ বৰুৱাই চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰে।

পুৰস্কাৰ

কৌতুক চৰিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা, জ্যোতিৰূপা জইণ্ট মিডিয়া এৱাৰ্ড ফৰ এক্সচেলেঞ্চ ইন ফিল্ম টেলিভচন এণ্ড মিউজিক - যতীন বৰা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ