লেপচা

লেপচা ভাৰতৰ চিকিম ৰাজ্যৰ আদিবাসী জনগোষ্ঠীসমূহৰ অন্যতম আৰু লগতে পশ্চিমবংগৰ সীমান্তৰ দাৰ্জিলিং আৰু কলিম্পঙত আৰু চুবুৰীয়া দেশ নেপালতো তেওঁলোক বাস কৰে। লেপচা লোকসকলৰ সংখ্যা প্ৰায় ৮০,০০০ বুলি অনুমান কৰা হয়। এওঁলোকে তিব্বত-বৰ্মী ভাষা কয়, আন কিছুমানে এই ভাষা টোক হিমালয়িশ ভাষা বুলি শ্ৰেণীবদ্ধ কৰে। বহুতৰ মতে লেপচাসকলে এক জটিল প্ৰব্ৰজন কৰি, প্ৰথমে কম্বোডিয়ালৈ,তাৰ পিছত আয়েয়াৰৱাদী নদী আৰু চিন্দউইন নদীৰে নৌ যাত্ৰা কৰি, পশ্চিমলৈ ঘূৰি পাটকায়ই পৰ্বতমালা পাৰ হৈ অৱশেষত প্ৰাচীন ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰা বুলি মত পুষন কৰে। এই ধাৰণাটো অষ্ট্ৰোএছিয়াটিক ভাষাৰ উপস্তৰে তেওঁলোকৰ শব্দভাণ্ডাৰত সমৰ্থন কৰে। ভাৰতৰ মাজেৰে পশ্চিম দিশে প্ৰব্ৰজন কৰাৰ সময়ত, তেওঁলোকে কাঞ্চনজংঘাৰ ওচৰত তেওঁলোকৰ অন্তিম গন্তব্যস্থানত উপনীত হোৱাৰ আগতে দক্ষিণ ভূটানৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। লেপচা লোকসকলৰ নিজৰ প্ৰব্ৰজনৰ কোনো পৰম্পৰা নাই, আৰু সেয়েহে তেওঁলোকে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে তেওঁলোক বৰ্তমান ছিকিম ৰাজ্য, পশ্চিম বংগৰ দাৰ্জিলিং জিলা, পূব নেপাল আৰু ভূটানৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশৰ অন্তৰ্গত।

নেপালৰ কোশী প্ৰদেশত লেপচাসকলে ইলাম জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৭%, পাঞ্চথাৰ জিলাত ২%, আৰু টাপ্লেজুং জিলাত প্ৰায় ১০% গঠন কৰে। ভাৰতৰ চিকিম ৰাজ্যত ৰাজ্যখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১৫% বুলি গণ্য কৰা হয়। .

লেপচা জনগোষ্ঠী আগতে পানো অৰ্থাৎ ৰজা গাইবু আচ্যোক ৰদ্বাৰা শাসিত হৈছিল। গাইবু আচ্যোকে লেপচা লোকসকলক একত্ৰিত কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ এই অৱদানক সন্মান জনাই লেপচা জনগোষ্ঠীয়ে প্ৰতি বছৰৰ ২০ ডিচেম্বৰ তাৰিখটো গাইবু আচ্যোক দিৱস হিচাপে পালন কৰে।

গাইবু আচ্যোকে লেপচা ৰাজ্যৰ সীমা পূব দিশত ভূটানৰপৰা পশ্চিমে নেপালৰ ইলামলৈ, আৰু উত্তৰে ছিক্কিমৰপৰা দক্ষিণে বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ উত্তৰ প্ৰান্তলৈ বিস্তাৰ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।

ভাষা

লেপচাই নিজৰ ভাষা আছে, যাক লেপচা বুলি কোৱা হয়। এইটো টিবেটো-বাৰ্মান ভাষাৰ বডিশ-হিমালয়িশ গোটত পৰে। লেপচাই নিজৰ ভাষা নিজৰ লিপিত লিখে, যাক ৰঙ বা লেপচা লিপি বুলি কোৱা হয়, আৰু এই লিপি টিবেটান লিপিৰপৰা উদ্ভৱ হৈছে। এইটো ১৭ম আৰু ১৮শ শতিকাৰ মাজত বিকাশ ঘটে, সম্ভৱতঃ লেপচা পণ্ডিত থিকুঁং মুন্সুলং নামৰ এজন পণ্ডিতৰদ্বাৰা, যিসময়ত সিকিমৰ তৃতীয় চোগিয়াল (টিবেটান ৰজা)ৰ শাসনকাল চলিছিল।

গোট

লেপচা লোকসকল বহুতো গোত্ৰত (লেপচা ভাষাত: পুট্ছো / putsho) বিভক্ত। প্ৰতিটো গোত্ৰে নিজৰ নিজৰ পৱিত্ৰ হ্ৰদ আৰু পৰ্বত শিখৰক (লেপচা ভাষাত: দাঁ (dâ) আৰু চু (cú)) পূজা-সন্মান কৰে, আৰু সেই পৱিত্ৰ হ্ৰদ আৰু পৰ্বত শিখৰৰ নামৰপৰাই গোত্ৰটোৱে নিজৰ নাম লাভ কৰে। যদিও অধিকাংশ লেপচা লোকেই নিজৰ গোত্ৰ চিনাক্ত কৰিব পাৰে, তথাপি লেপচা গোত্ৰৰ নামসমূহ যথেষ্ট দীঘল আৰু জটিল হোৱাৰ বাবে সাধাৰণতে সেইবোৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ধৰ্ম

অধিকাংশ লেপচা লোক বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী, যদিও বৰ্তমান বহুসংখ্যক লেপচাই খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছে। কিছুমান লেপচাই এতিয়াও নিজৰ শামানবাদী ধৰ্ম ত্যাগ কৰা নাই; এই ধৰ্মটোক মুন বুলি কোৱা হয়। বাস্তৱিক জীৱনত কিছুমান লেপচাৰ মাজত মুন আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আচাৰ-অনুষ্ঠান একেলগে পালন কৰা দেখা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে, পূৰ্বপুৰুষসকলৰ সৈতে জড়িত পৰ্বত শিখৰসমূহক নিয়মিতভাৱে টাণ্ডং ল’ ৰুমফাত (tandong lho rumfát) নামৰ অনুষ্ঠানত সন্মান জনোৱা হয়। বহুতো আচাৰ-অনুষ্ঠান স্থানীয় প্ৰাণী, ছত্ৰাক আৰু উদ্ভিদ প্ৰজাতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।

চিকিমত লেপচাসকলে ৩৭০-ৰো অধিক প্ৰজাতিৰ প্ৰাণী, ছত্ৰাক আৰু উদ্ভিদ ব্যৱহাৰ কৰে বুলি জনা যায়। ২০০১ চনৰ নেপালৰ জনগণনা অনুসাৰে, নেপালত থকা ৩,৬৬০ জন লেপচাৰ ভিতৰত ৮৮.৮০% বৌদ্ধ আৰু ৭.৬২% হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী আছিল। চিকিমৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলসমূহ, দাৰ্জিলিং আৰু কালিম্পঙত বাস কৰা বহু লেপচা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী।

সাজ-সজ্জা

লেপচা মহিলাসকলৰ পৰম্পৰাগত পোছাক হ'ল গোৰোহালৈকে ধকা ডামভুন, যাক ডামডিয়াম বা গাদা ("মহিলাৰ পোছাক") বুলিও কোৱা হয়। ই হৈছে মসৃণ কপাহী বা ৰেচমৰ এটা ডাঙৰ টুকুৰা, সাধাৰণতে এক গোটা ৰঙৰ। যেতিয়া ইয়াক পিন্ধা হয়, ইয়াক এখন কান্ধত ভাঁজ কৰা হয়, আনখন কান্ধত পিন লগোৱা হয়, আৰু কঁকালৰ বেণ্ড বা টেগোৰদ্বাৰা বান্ধি ৰখা হয়, যাৰ ওপৰত অতিৰিক্ত সামগ্ৰী আবৃত হৈ থাকে। তলত এক বিপৰীত দীঘল হাতৰ ব্লাউজ পিন্ধিব পাৰি।

পুৰুষৰ বাবে পৰম্পৰাগত লেপচা পোছাক হৈছে থাক্ৰ' ("পুৰুষৰ পোছাক")। ই হৈছে এক বহুৰঙী, হাতেৰে বোৱা কাপোৰ যাক এখন কান্ধত পিন লগোৱা হয় আৰু কঁকালৰ বেণ্ডেৰে ঠাইত ধৰি ৰখা হয়, সাধাৰণতে বগা চাৰ্ট আৰু ট্ৰাউজাৰৰ ওপৰত পিন্ধা হয়। পুৰুষসকলে থিয়াকটুক নামৰ চেপেটা ঘূৰণীয়া টুপী পিন্ধে, কঠিন ক’লা মখমলৰ কাষ আৰু বহুৰঙী টপৰ ওপৰত মংগোলীয়সকলৰ দৰে গাঁঠি থাকে। বিৰলভাৱে, পৰম্পৰাগত শংকু আকৃতিৰ বাঁহ আৰু বেতৰ টুপী পিন্ধা হয়।

আৱাস

পৰম্পৰাগতভাৱে লেপচা লোকসকলে লি বুলি কোৱা স্থানীয় ঘৰতে বাস কৰে। এটা পৰম্পৰাগত লেপচা ঘৰ কাঠৰ গঁছ আৰু বাঁহেৰে নিৰ্মিত হয় আৰু মাটিৰ ওপৰত প্ৰায় ৪ৰপৰা ৫ ফুট (প্ৰায় ১.২ মিটাৰৰপৰা ১.৫ মিটাৰ) উচ্চতাত খুঁটিৰ ওপৰত স্থাপন কৰা থাকে। খেৰছাওনি থকা কাঠৰ এই ঘৰটো প্ৰাকৃতিকভাৱে বায়ু চলাচলযোগ্য হোৱাত ই এক প্ৰাকৃতিক এয়াৰ কণ্ডিচনাৰৰ দৰে কাম কৰে আৰু পৰিৱেশ-অনুকূল।

পৰম্পৰাগত লেপচা ঘৰৰ নিৰ্মাণত কোনো ধৰণৰ গজাল ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। ঘৰটোৰ খোটা মাটিত নোপোঁতি ডাঙৰ ডাঙৰ শিলৰ ফলকৰ ওপৰত ৰখা হয়; সেইবাবে এই ঘৰসমূহ ভূমিকম্পজনিত দুৰ্য্যোগৰ সময়ত অধিক সুৰক্ষিত আৰু উপযোগী হৈ থাকে।

জীৱিকা

লেপচা লোকসকল মূলতঃ কৃষিজীৱী। তেওঁলোকে কমলা, ধান, ইলাচি আৰু আন আন খাদ্যশস্য খেতি কৰে।

লেপচাসকলে ব্যৱহাৰ কৰা বাদ্যযন্ত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে চাংগা (ঢোল), য়াংজেই (তাৰবাদ্য), ফাংগাল, ইয়াৰ্কা, বাঁহী আৰু টুংবুক।। ২০১১ চনৰ নেপালৰ জনগণনাৰ সময়ত ৩,৪৪৫ জন লোকে নিজকে লেপচা বুলি চিনাক্ত কৰিছিল, যি নেপালৰ মুঠ জনসংখ্যা (২৬,৪৯৪,৫০৪)ৰ ভিতৰত প্ৰতি ৭,৬৯০ জনত এজনৰ সমান।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভূটান
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:নেপালৰ জনগোষ্ঠী