ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
নুশ্ৰট ভাৰুচ্চা

নুশ্ৰট ভাৰুচ্চা (; জন্ম: ১৭ মে' ১৯৮৫) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী যি হিন্দী চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে। শিল্পীগৰাকীয়ে লভ চেক্স ঔৰ ধোখা, প্যাৰ কা পঞ্চনামা, প্যাৰ কা পঞ্চনামা ২, সোণু কে টিটু কি ছুইটি, ড্ৰিম গাৰ্ল, চোৰী, অজীব দাস্তানছ, জানহিত মেইন জাৰি আদি ছবিত অভিনয় কৰিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৮৫ চনৰ ১৭ মে’ত বম্বেৰ এটা দাউদী বহৰা পৰিয়ালত নুশ্ৰত ভাৰুচাৰ জন্ম হৈছিল। ব্যৱসায়ী পিতৃ তনবীৰ ভাৰুচা আৰু গৃহিণী মাতৃ তস্নীম ভাৰুচাৰ একমাত্ৰ সন্তান নুশ্ৰত। নুশ্ৰতে মুম্বাইৰ জয় হিন্দ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা সূক্ষ্ম কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।

কেৰিয়াৰ

২০০২–২০১৪: প্ৰাৰম্ভিক কেৰিয়াৰ আৰু সংগ্ৰাম

২০০২ চনৰ টেলিভিছন ধাৰাবাহিক কিটি পাৰ্টিত অভিনয় কৰি ভাৰুচ্চাই অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।জয় সন্তোষী মা (২০০৬) তেওঁৰ প্ৰথম হিন্দী ছবি আছিল। ইয়াৰ পিছত ২০০৭ চনত জুবিন গাৰ্গৰ মিউজিক ভিডিঅ' "জিন্দগী কহিন গুম হায়"ত অভিনয় কৰে। কাল কিছনে দেখা (২০০৯)ত তেওঁৰ কেমিঅ' ভূমিকা আছিল আৰু ২০১০ চনত নুশ্ৰটে তেলেগু ভাষাৰ ছবি তাজমহল" (২০১০)ত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁৰ অন্তিম টেলিভিছন ভূমিকা আছিল সাত ত দৃষিকা কাশ্যপৰ চৰিত্ৰত।

ভাৰুচ্চাৰ প্ৰথম মুখ্য চৰিত্ৰ আছিল দিবাকৰ বেনাৰ্জী আৰু একতা কাপুৰৰ এন্থলজি লাভ চেক্স ঔৰ ধোখা(২০১০)ত, যিয়ে মধ্যমীয়াভাৱে ভাল কাম কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কাৰ্তিক আৰিয়ানৰ সৈতে লাভ ৰঞ্জনৰ ছবি প্যাৰ কা পুঞ্চনামা (২০১১) আৰু "আকাশ ভানি (২০১৩)ত অভিনয় কৰে।তাৰ পিছত নুছৰাটে জিমি শ্বাৰগিলৰ সৈতে ডাৰ এট দ্য মল (২০১৪)ত অভিনয় কৰে।এই ছবিবোৰে ভাল সঁহাৰি নাপালে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অভিনয় শিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
ভাৰতৰ ধ্ৰুপদী ভাষা

ভাৰতৰ ধ্ৰুপদী ভাষা বা শাস্ত্ৰীয় ভাষা বুলিলে প্ৰাচীন, মূল্যৱান, মৌলিক আৰু সুকীয়া সাহিত্যিক ঐতিহ্য থকা ভাৰতীয় ভাষাসমূহক বুজায়৷ ভাৰত চৰকাৰে এঘাৰটা ভাষাক ভাৰতৰ ধ্ৰুপদী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিছে। ২০০৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে ঘোষণা কৰে যে কিছুমান কঠোৰ আৰু নিৰ্দিষ্ট মানদণ্ড পূৰণ কৰা ভাষাসমূহক ভাৰতৰ ধ্ৰুপদী ভাষা" হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হ'ব। এই নীতিক সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰালয়ে ভাষা বিশেষজ্ঞ সমিতিৰ সৈতে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই সমিতিখন ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা গঠন কৰা হৈছিল যাতে পৰম্পৰাগত ভাষাসমূহক শ্ৰেণীবিভাজনৰ দাবীসমূহ বিবেচনা কৰিব পৰা যায়।

চৰ্তসমূহ

২০০৪ চনত, “ধ্ৰুপদী ভাষা’’ৰ প্ৰাচীন কালৰ প্ৰাৰম্ভিক মানদণ্ড কমেও ১০০০ বছৰীয়া বুলি ধৰা হৈছিল।
নিউ ৱমেন (আলোচনী)

নিউ ৱমেন হৈছে ভাৰতীয় জীৱন-শৈলী বিষয়ক এখন ইংৰাজী সাময়িকী, যিখন পাইয়নিয়াৰ বুক কোম্পানী প্ৰাইভেট লিমিটেডে প্ৰকাশ কৰে। এই সাময়িকীখন ভাৰতৰ মুম্বাইৰ পৰা প্ৰকাশিত হয়, আৰু ইয়াৰ সম্পাদক হ'ল হেমা মালিনী।

ইতিহাস আৰু পৰিচয়

নিউ ৱমেনৰ প্ৰথম সংখ্যা ১৯৯৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ পাইছিল।

এই সাময়িকীখনে ৰূপচৰ্চা, ফেশ্বন, কস্মেটিক্স, পৰিধান, গহনা, নতুন সামগ্ৰী, স্বাস্থ্য, আৰোগ্য, অৰ্থনীতি, ব্যৱসায়, আত্মউন্নয়ন, সম্পৰ্ক, যৌনতা, পিতৃত্ব-মাতৃত্ব, ভ্ৰমণ, শিল্প, সংগীত, গ্ৰন্থ, চলচ্চিত্ৰ, সামাজিক সমস্যা, আইনগত বিষয় আৰু খাদ্য আদি ক্ষেত্ৰসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে। ইয়াৰ মুখ্য বৈশিষ্ট্য হৈছে গভীৰ প্ৰবন্ধ, আকৰ্ষণীয় ফটো চিত্ৰণ, ফেশ্বন আৰু বিউটি স্প্ৰেড, কল্পকাহিনী আৰু অনুপ্ৰেৰণাদায়ক সাক্ষাৎকাৰ। ইয়াত আধুনিক আৰু যৌৱনসুলভ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

২০১৩ চনৰ ১২ জুন সংখ্যাৰপৰা হেমা মালিনী ইয়াৰ সম্পাদক।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতত প্ৰকাশিত আলোচনী
শ্ৰেণী:মহিলা আলোচনী
শ্ৰেণী:ইংৰাজী আলোচনী
চাৰো হাঁচদা

চাৰো হাঁচদা ঝাৰখণ্ডৰ এগৰাকী ভাৰতীয় চাঁওতালি অনুবাদক আৰু শিক্ষয়িত্ৰী। শৰৎ চন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ উপন্যাস দেৱদাসৰ চাঁওতালি অনুবাদৰ বাবে তেওঁ অধিক পৰিচিত। এই কৰ্মৰ বাবে তেওঁ ২০১৪ চনত সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা লাভ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

চাৰো হাঁচদাৰ জন্ম ভাৰতৰ ঝাৰখণ্ড ৰাজ্যৰ বোকাৰো জিলাৰ বহাগল-বাঁশগোদা গাঁৱত হৈছিল। তেওঁ চাৰিজন ভাই-ভনীৰ ভিতৰত কনিষ্ঠতম। তেওঁৰ পিতৃ প্ৰয়াত পিথো হাঁচদা বোকাৰো তীখা কাৰখানাত কৰ্মৰত আছিল আৰু অৱসৰৰ পিছত জামছেদপুৰত নিগাজিকৈ থাকিবলৈ লৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

বীৰমালিৰ ৱেবচাইটত লেখিকাৰ পৰিচয়

শ্ৰেণী:চাঁওতালি লেখিকা
ভীম সিংহ

মহাৰাণা ভীম সিংহ (১০ মাৰ্চ ১৭৬৮ – ৩০ মাৰ্চ ১৮২৮) মেৱাৰ ৰাজ্যৰ ২৬ সংখ্যক ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক (ৰাজত্ব ১৭৭৮–১৮২৮) আছিল, যি উদয়পুৰ ৰাজ্যৰ প্ৰথম মহাৰাণা হৈছিল। তেওঁ দ্বিতীয় মহাৰাণা আৰি সিংহৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ আৰু পূৰ্বৰ মহাৰাণা হাম্মীৰ সিংহ দ্বিতীয়ৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ আছিল।

দহ বছৰ বয়সত মহাৰাণা ভীম সিঙে তেওঁৰ ভাতৃ মহাৰাণা হাম্মীৰ সিংহ দ্বিতীয়ৰ উত্তৰাধিকাৰী হয়, যিজনৰ হাতত ৰাইফলৰ গুলী ফুটি ১৬ বছৰ বয়সত অকাল মৃত্যু হৈছিল। মহাৰাজ হাম্মীৰ সিংহই বাগ সিং আৰু অৰ্জুন সিঙে তেওঁৰ খুৰা-ককাক আৰু বিধৱা মাতৃ ঝলিজী চৰ্দাৰ কানৱৰজীৰ ৰিজেন্সিৰ অধীনত খালী কোষাগাৰেৰে এখন অস্থিৰ ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। মহাৰাণা ভীম সিঙে এই অস্থিৰ অৱস্থা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল, তাৰ অবৈতনিক মাৰাঠা সৈন্যই মেৱাৰৰ পূৰ্বৰ ৰাজধানী চিত্তোৰ লুটপাত কৰাৰ পিছত। ভীম সিংহৰ শাসনকালত সৈন্যসকলৰ লুণ্ঠন চলি থাকিল আৰু অধিক ভূখণ্ড হেৰুৱাই পেলালে। তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য পৰিঘটনা হ’ল ১৮১০ চনত তেওঁৰ বংশক বচাবলৈ আৰু ৰাজপুতনাৰ ৰাজপুত ঘৰসমূহৰ মাজত হোৱা ব্যাপক গৃহযুদ্ধ ৰোধ কৰিবলৈ তেওঁৰ কন্যা কৃষ্ণ কুমাৰীয়ে ১৬ বছৰ বয়সত বিষ পান কৰি মৃত্যুবৰণ কৰে।

মহাৰাণা ভীম সিংহই নিজৰ বিখ্যাত আৰু ফলপ্ৰসূ পূৰ্বপুৰুষৰ দৰে ৰাজপুতনাত ৰাজনৈতিক শক্তি হিচাপে নিজৰ ঘৰ মেৱাৰক নেতৃত্ব দিব পৰা নাছিল। বিদেশী সম্ৰাটসকলৰ বিৰুদ্ধে দীৰ্ঘদিনীয়া প্ৰতিৰোধৰ বাবে মেৱাৰক এসময়ত আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰাজপুত ঘৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল যদিও ১৮১৮ চনৰ ১৩ জানুৱাৰীলৈকে মহাৰাণা ভীম সিংহই ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীক তেওঁলোকৰ সুৰক্ষা গ্ৰহণ কৰি চুক্তিবদ্ধ হ'বলগীয়া হৈছিল।

ৰাণী ৰাথোৰজী গুলাব কানৱৰজীয়ে উত্তৰাধিকাৰী যুৱৰাজ অমৰ সিংহৰ জন্মৰ লগে লগে ভীম সিঙে তেওঁৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ সৈতে খোজকাঢ়ি একলিংগজী মন্দিৰ দৰ্শন কৰে। তেওঁ মন্দিৰত এটা শিলালিপি খোদিত কৰিছিল, য'ত চাৰণ আৰু ব্ৰাহ্মণৰ পৰা কিছুমান কৰ বিলুপ্ত কৰাৰ নিৰ্দেশ জাৰি কৰা হৈছিল।

১৮২৮ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ চাৰিগৰাকী ৰাণী আৰু চাৰিগৰাকী উপপত্নীয়ে প্ৰচলিত ৰাজপুত পৰম্পৰাৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি সতী গমন কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
ঙাপি

ঙাপি ব্ৰহ্মদেশৰ বৰ্মা জাতিৰ এবিধ পৰম্পৰাগত জনপ্ৰিয় খাদ্য। ঙাপি শব্দৰ অৰ্থ “হেঁচা দি থোৱা মাছ’’। কেঁচা মাছ বিভিন্ন কৌশলেৰে গেলাই ঙাপি প্ৰস্তুত কৰা হয়। ই তিনিপ্ৰকাৰৰ। সাধাৰণতে,
মাছ বা মিছামাছৰ পৰা তৈয়াৰী ই এটা তিতা পেষ্ট। ঙাপি সাধাৰণতে যিকোনো ডাঙৰ মাছ, সৰু মাছ বা মিছামাছৰ পৰা কিম্বন কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়। ঙাপি শব্দটো থাই, লাওচ আৰু খেমৰ ভাষাৰ “কাপি’’ৰ পৰা উদ্ভূত।১১০০ চনৰ পৰা ১৪০০ চনলৈ বাৰ্মিজ শিল আৰু মাৰ্বলৰ শিলালিপিসমূহত ঙাপি নিৰ্মাতাসকলকো তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। মনসকলে ১৪০০ চনৰ ভিতৰত ঙাপিৰ বাবে ব্যৱসায়ৰ কৌশল স্থাপন কৰিছিল। তেওঁলোকে ৰুবিৰ বিনিময়ত ঙাপি, নিমখ আৰু চাউলৰ ব্যৱসায় কৰিছিল।

প্ৰথম বিধ ঙাপি প্ৰস্তুত কৰোঁতে মাছবিলাক ভালকৈ ধুই ৰ’দত তিনিদিনমান শুকাই লয়। তাৰপিছত মিহিকৈ কুটি নিমখ সানি এটা পাত্ৰত হেঁচি হেঁচি ভৰাই পাত্ৰটোৰ মুখখন বন্ধ কৰি থোৱা হয়। ই আমাৰ থেকেৰাৰ দৰে যিমানে পুৰণি হয়, সিমানেই ভাল বুলি গণ্য কৰা হয়। পিছত ইয়াৰে অকণমান উলিয়াই গৰম পানীত গুলি চাকি লৈ ৰসখিনি আন আঞ্জাত পেলাই দি খোৱা হয় অথবা ইয়াৰ লগত জলকীয়া দি পিটিকা কৰিও খোৱা হয়।

দ্বিতীয়বিধ ঙাপিক স্থানীয় ভাষাত ঙাপাইয়ে বোলা হয়। এইবিধো সাধাৰণ ঙাপিৰ দৰেই প্ৰস্তুত কৰা হয়। মাছবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰি নিমখ সানি ডাঙৰ ডাঙৰ কলহত ভৰাই মুখ বন্ধ কৰি কেইবাদিনলৈ থৈ দিয়ে। তাৰপিছত মাছবোৰ গেলিলে এটা নলী লগোৱা পাত্ৰৰ ওপৰত বাঁহৰ খৰাহিত ঢালি দিয়ে আৰু পানী ঢালি লৰাই লৰাই ৰস সৰুৱাই থাকে। ৰসবোৰ নলীৰে গৈ আন এটা বহল পাত্ৰত জমা হয়। চহকী মানুহে এই প্ৰকাৰৰ ঙাপি ব্যৱসাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰস্তুত কৰা দেখা যায়। এই বিধ ঙাপি টিং বা কলহত ভৰাই আন ঠাইলৈ পঠিয়ায়।

তৃতীয়বিধ ঙাপি সাধাৰণ গাঁৱলীয়া লোকে তৈয়াৰ কৰে। মাছবোৰ নিমখ সানি কলহ বা চুঙাত ভৰাই থৈ গেলাই সেই ৰসৰ লগত চাউলৰ গুড়ি মিহলি কৰি কলহত ভৰাই থয়। তাত পোক লাগি পোকৰ পৰা মাখি হৈ উৰি যোৱালৈ ই খাদ্য হিচাপে তৈয়াৰ হৈ নুঠে। সাধাৰণ মানুহে ঘৰতে এইবিধ ঙাপি প্ৰস্তুত কৰি লয়।

বাৰ্মাত ঙাপিৰ এক বৃহৎ ব্যৱসায় আছে। বাৰ্মা ৰে’ল কোম্পানীয়ে ঙাপি আমদানি-ৰপ্তানি কৰিবলৈ বিশেষ ৰে’লৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। বাৰ্মাসকলৰ বাদে দেশৰ তাই জাতিৰ লোকেও ঙাপি খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:ম্যানমাৰ
অনিতা অগ্নিহোত্ৰী

অনিতা অগ্নিহোত্ৰী ; জন্ম: ২৪ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৫৬) এগৰাকী ভাৰতীয় বাংলা লেখিকা আৰু কবি। তেওঁৰ ৰচনাসমূহ ইংৰাজী, ছুইডিছ আৰু জাৰ্মানকে ধৰি কেইবাটাও প্ৰধান ভাৰতীয় আৰু বিদেশী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। তেখেত এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত চৰকাৰী কৰ্মচাৰীও (ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱা ১৯৮০ বেচ)।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ

অনিতা অগ্নিহোত্ৰী (জন্ম চেটাৰ্জী)ৰ জন্ম আৰু শৈশৱ কলকাতাত কটায়।
কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

১৯৯১ চনত ব্ৰিটেইনৰ এংলিয়া ৰাস্কিন বিশ্ববিদ্যালয়ত গ্ৰাম্য উন্নয়নৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিবলৈ আই এ এছৰ পৰা ছেবাটিকেলত তেওঁ উড়িষ্যাৰ মহুলদিহাত প্ৰশাসক হিচাপে সন্মুখীন হোৱা কাণ্ডবোৰ ধৰি ৰাখি 'মহুলদিহা ডেজ' উপন্যাসখন লিখিছিল।

২০১৫ চনত অনিতাৰ মহানদী গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়। মহানদী নদীৰ সৈতে প্ৰথম ব্যক্তিৰ সৈতে লিখা হৈছে ইপোনিমছ গ্ৰন্থখন। ইয়াত চত্তীগড় আৰু উড়িষ্যা কিছুমান অতি কম উন্নত (আৰু দৰিদ্ৰ) অঞ্চলৰ মাজেৰে বৈ যোৱা এখন নদীৰ কাহিনী আৰু অঞ্চল সমাজ, সংস্কৃতি আৰু অৰ্থনীতিৰ ওপৰত নদীখনৰ গভীৰ প্ৰভাৱৰ কাহিনী কোৱা হৈছে।
২০২১ চনত নিয়গী বুকছে থৰ্নবাৰ্ড ছাপেৰে মহানদীৰ ইংৰাজী অনুবাদ প্ৰকাশ কৰে।

সন্মান

তপসি বসু স্মৃতিপুৰস্কাৰ ১৪২৯, বঙিয়া সাহিত্য পৰিষদৰ দ্বাৰা পুৰস্কৃত (২০২২)
খোঞ্জ সাহিত্য পুৰস্কাৰ ২০২২, খোঞ্জ সাহিত্য পত্ৰিকা, ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ দ্বাৰা সন্মানিত।
প্ৰতিভা বসু স্মৃতিপুৰস্কাৰ (২০১৬, দময়ন্তী বসু সিংহৰ দ্বাৰা বঁটা)
শৈলাজানন্দ স্মাৰক সাহিত্য সন্মান ২০১৪, পাছিম্বাংগা বাংলা একাডেমীৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা
অনিতাৰ গল্প সংকলন সোতৰৰ বাবে অৰ্থনীতিবিদ-ক্ৰছৱৰ্ড বঁটা, ২০১১ চনত অৰুণাৱ সিনহাই বাংলা ভাষাৰ পৰা অনুবাদ কৰা
গজেন্দ্ৰ কুমাৰ মিত্ৰ স্মৃতিপুৰস্কাৰ (২০১০, মিত্ৰ আৰু ঘোষ প্ৰকাশকৰ দ্বাৰা বঁটা)
বাংলা সাহিত্যলৈ অৱদানৰ বাবে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা ভূবন মোহিনী দাসী স্বৰ্ণ পদক, ২০১০ চনত প্ৰদান কৰা
গালপামেলা পুৰস্কাৰ ২০০৭, চন্দনগুৰৰ গালপামেলাৰ দ্বাৰা বঁটা
শৰৎ পুৰস্কাৰ ২০০৪, Sarat শতবৰ্ষিকী সমিতি, ভাগলপুৰৰ দ্বাৰা পুৰস্কৃত
ইন্দু বসু স্মৃতি বঁটা (১৯৯৮)
সাহিত্য সেতু পুৰস্কাৰ, সাহিত্য সেতু গোট, বান্সবেৰিয়াৰ দ্বাৰা পুৰস্কৃত
বাংলা একাডেমী সোমেন চন্দ পুৰস্কাৰ, পাছিম্বাংগা বাংলা একাডেমী দ্বাৰা পুৰস্কৃত (নন্দিগ্ৰামত নিৰীহ লোকক হত্যা কৰাৰ প্ৰতিবাদত অনিতাই এই বঁটা ঘূৰাই দিছিল)

গ্ৰন্থতালিকা

কবিতা সংকলন

চন্দন গাছ (১৯৮৭)
বৃষ্টি আছবে (১৯৯২)
স্নাজোৱা বাহিনী জয় (১৯৯৫)
নিৰ্বচিতা কবিতা (১৯৯৬)
ব্ৰেইল (২০০২)
কৃতঞ্জলি মেঘ (২০০৮)
কবিতা সমগ্ৰা (২০০৯)
মালিমহাৰ্বাৰ (২০১৫)
আয়না মাতিছামা (২০১৬)
শ্ৰেষ্ঠ কবিতা (২০১৯)

উপন্যাস

মহুলদিহাৰ দীন (১৯৯৬)
জাৰা ভালবেছেচ্হিলো (১৯৯৮, নতুন সোপান সংস্কৰণ ২০১৯)
অকলবোধন (২০০৩)
আলিক জিবান (২০০৬)
সুখাবাসী (২০০৯)
অয়নয় মনুষ নাই (২০১৩)
মহানদী (২০১৫)
উপন্য সমগ্ৰ (২০১৮)
কাষ্টে (২০১৯)
মহাকান্তৰ (২০২১)
লাবানাকতা (২০২২)
অয়নয় মানুষ নাই (২০২৩)

গল্পৰ সংকলন

চন্দন ৰেখা (১৯৯৩)
প্ৰতিক্ষান গলপা শংকলন (১৯৯৭)
তৰাণী (২০০০)
অটল স্পৰ্শ (২০০৬)
শ্ৰেষ্ঠ গালপা (২০০৩, বৰ্ধিত ২০১৮)
পঞ্চস্তি গালপা (২০১২)
দষ্টি গালপা (২০০৯)
ভালোবাছৰ গালপা (২০১৮)
ছেৰা পঞ্চস্তি গালপা (২০১৮)
পঞ্চস্তি গালপা (২০১৯)
পলাশ্বাৰ আয়ু (২০২২)

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:লেখিকা
টানবাজাৰ

টানবাজাৰ (; ) মধ্য বাংলাদেশৰ নাৰায়নগঞ্জৰ ২০০০ কোঠাযুক্ত এখন পতিতালয় আছিল, যিখন ১৯৯৯ চনত বন্ধ কৰি দিয়া হৈছে। ৩৫০০জনী পতিতা বাস কৰা এইখনে দেশখনৰ বৃহত্তম পতিতালয় আছিল।

ইতিহাস

এই পতিতালয়খন ১৮৮৮ চনত ব্ৰিটিছ শাসন কালত স্থাপিত হৈছিল। সেই সময়ত নাৰায়ণগঞ্জ এছিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ শুল্ক-মুক্ত নদী বন্দৰ আছিল। তাত বাস কৰা ব্ৰিটিছখিনিৰ উপভোগৰ বাবে বলপূৰ্বকভাৱে গাঁৱৰ পৰা মহিলাসকলক অনা হয়। পিছলৈ এই মহিলাখিনি সামাজিকভাৱে পৰিত্যক্ত হৈ পৰে। ক’তো যাবলৈ সুবিধা নথকাত মহিলাখিনি টানবাজাৰ এলেকাত গোট খায় আৰু এনেকৈয়ে পতিতালয়খন গঢ় লৈ উঠে।

চাব মেহেৰ নামৰ এজনী চৈধ্য বছৰীয়া ছোৱালীক এখন দুখীয়া গাঁৱৰ পৰা কামৰ প্ৰলোভনেৰে নাৰায়ণগঞ্জলৈ মাতি আনে আৰু টানবাজাৰৰ পতিতালয়ৰ চৰ্দাৰনীৰ ওচৰত বিক্ৰি কৰি দিয়ে। তাই পতিতা বৃত্তিত জড়িত হ’ব নিবিচৰাত তাইৰ ওপৰত শাৰীৰিক নিৰ্যাতন চলায়। গুৰুত্বৰভাৱে আহত ছোৱালীজনীক ঢাকা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰা হয় যদিও ১৯৮৫ চনৰ ৯ এপ্ৰিলত তাইৰ মৃত্যু হয়। ছোৱালীজনীৰ মৃত্যুৱে চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰে আৰু প্ৰচাৰ মাধ্যমত পতিতালয়খনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচুৰ লিখালিখি হয়। এটা আৰক্ষী অভিযানত টানবাজাৰত ৫৫জনী অপ্ৰাপ্তবয়স্ক ছোৱালী উদ্ধাৰ হয়। আৰক্ষীয়ে ১৫জনী চৰ্দাৰনীক বলেৰে এই ছোৱালীখিনিত ব্যৱসায়ত লিপ্ত কৰোৱাৰ অপৰাধত গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।

যৌনকৰ্মীসকলে তেওঁলোকৰ সুৰক্ষাৰ বাবে আৰক্ষী আৰু সুৰক্ষাকৰ্মীক ধনৰ উপৰিও বিনামূলীয়াকৈ যৌনকৰ্মৰ সুবিধা দিব লাগিছিল। তেওঁলোকে স্থানীয় বিষয়া আৰু ৰাজনৈতিক দলবোৰকো অবৈধভাৱে ধন আদায় দিব লাগিছিল।

উচ্ছেদ

১৯৯৯ চনৰ ২৫ জুনৰ স্থানীয় আৱামী লীগৰ সাংসদ শামিম ওচমানে পতিতালয়খন বন্ধ কৰা আৰু যৌনকৰ্মীসকলৰ পুনৰ সংস্থাপনৰ বাবে ৫০জন সদস্যৰ এখন কমিটি গঠন কৰে। সেই বছৰৰে ২৯ জুনত ১৬ গৰাকী স্বত্বাধিকাৰীৰ ১৩ গৰাকীয়ে পতিতালয়খন বন্ধ কৰাত সন্মতি দিয়ে।

৩০ জুনৰ নিশা আৰক্ষীয়ে অভিযান চলাই ১৬জন গ্ৰাহকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। পিছদিনাখন দোকমোকালিতে এগৰাকী যৌনকৰ্মীক হত্যা কৰা হয় আৰু পতিতালয়খন ভিতৰে-বাহিৰে উত্তেজনা বিয়পি পৰে।

স্থানীয় প্ৰশাসনৰ হেঁচাত স্বত্বাধিকাৰীসকলে পতিতালয়খন ১৯৯৯ চনৰ ১২ জুলাইত বন্ধ কৰি দিয়ে। কিন্তু যৌনকৰ্মীসকলে সেই ঠাই এৰিবলৈ অমান্তি হয়। বিদ্যুৎ আৰু পানীৰ সংযোগ বন্ধ কৰি দিয়াৰ উপৰিও এটা আৰক্ষীৰ দল সেই স্থানত মোতায়েন কৰা হয়, যাতে তাত কোনো গ্ৰাহকে প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে।

পতিতালয়ৰ নেতাবোৰে ১৪ জুলাইত এখন প্ৰেছমেল পাতি তেওঁলোকক উচ্ছেদ নকৰিবলৈ চৰকাৰক আহ্বান জনায়। বহু কেইটা বেচৰকাৰী অনুষ্ঠানে তেওঁলোকক সহযোগিতা আগবঢ়ায়।

২৪ জুলাইত ১৪০জন আৰক্ষী আৰু ৩৪জন দণ্ডাধীশে পতিতালয়খনত অভিযান চলায়। বহু কেইজন যৌনকৰ্মীৰ নেতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় আৰু বহুতে গ্ৰেপ্তাৰৰ ভয়ত পলাই যায়। ২৬৭ গৰাকী যৌনকৰ্মীক কৰায়ত্ব কৰি তেওঁলোকক গাজীপুৰৰ কেন্দ্ৰ এটালৈ পঠিয়াই দিয়ে।

তথ্য উৎস

গ্ৰন্থপঞ্জী

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ নিষিদ্ধ অঞ্চল
শ্ৰেণী:পতিতাবৃত্তি
কোচ জনগোষ্ঠী

কোচ জনগোষ্ঠী (ইংৰাজী: Koch people) বা কোচসকল ভাৰতৰ অসম আৰু মেঘালয় আৰু উত্তৰ বাংলাদেশৰ এটা সীমান্তত বাস কৰা এটা সৰু জনগোষ্ঠী। এই জাতিৰ কিছুলোকে বড়ো-গাৰো ভাষা পৰিয়ালাৰ কোচ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে, আনহাতে আন কিছুমানে স্থানীয় প্ৰজাতিৰ ভাৰত-আৰ্য্য ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। ই ভাৰতৰ মেঘালয়ৰ এটা অনুসূচিত জনজাতি। কোচ সকলে নিজৰ ভাষা, সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্য সংৰক্ষণ কৰিব বিচাৰে।

কোচ লোকসকলে নিজৰ ভাষা, নিজৰ জীৱবাদী ধৰ্ম সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে আৰু অহিন্দু ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰা অনুসৰণ কৰে।

ব্যুৎপত্তি

তবাকাত-ই-নাছিৰীৰ (Tabaqat-i-Nasiri) মতে, পশ্চিম কামৰুদ (কামৰূপ)ত কোচ, মেচ আৰু থাৰুসকলে বসবাস কৰিছিল। যোগিনী তন্ত্ৰত কোচক কোৱাচ বুলি কোৱা হৈছিল। ১৬৬১ চনৰ পৰা ১৬৬৩ চনৰ ভিতৰত ৰচিত ফাতিয়াহ-ই-ইব্ৰিয়াত (Fatiyah-i-Ibriah) কোৱা হৈছে যে কোচ বিহাৰত কোচৰ বসতি আছিল।

ভাষিক গোষ্ঠী আৰু বংশ

কোচসকল নটা নৃতাত্ত্বিক-ভাষিক গোষ্ঠীৰে গঠিত: তিন্তেকীয়া, ৱানাং, কোচ-ৰাভা/কোচা, হৰিগয়া, মৰগান, চাপৰা, সাতপাৰি, শংকৰ আৰু বনাই। এই গোটসমূহত সাধাৰণতে আন্তঃবিবাহ প্ৰচলিত যদিও শেহতীয়াকৈ আন্তঃবিবাহৰ হাৰ কমি আহিছে। এই নটা গোষ্ঠীৰ প্ৰতিটোৱে মাতৃপ্ৰধান আৰু গোটসমূহৰ বহিঃবিবাহী বংশক নিকিনি বোলা হয়। কোচসকলৰ মাতৃপ্ৰধান নিয়ম গাৰো আৰু খাচী জনগোষ্ঠীৰ দৰে কঠোৰ নহয়।

অসমৰ ধুবুৰী আৰু কোকৰাঝাৰ জিলাত বাস কৰা কোচা নামেৰে পৰিচিত৷ যিহেতু অসমৰ কোচ নামটো কোচ সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে জড়িত আৰু কোচ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে কিছুমাৱ ৰাজ্যিক সুবিধা লাভ নকৰে কিন্তু ৰাভাসকলে কৰে, সেয়ে কোচ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে নিজকে ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ বুলি পৰিচয় দিয়ে, আৰু নিজকে কোচ-ৰাভা বুলি কয়। কোচ উন্নয়ন পৰিষদৰ উপদেষ্টা, সাহিত্যিক তথা সমাজকৰ্মী ইন্দ্ৰমোহন কোচে কয় যে মেঘালয় চৰকাৰে কোচ মানুহক অনুসূচীত জনজাতিৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰাৰ বিপৰীতে অসম চৰকাৰে তেওঁলোকক স্বীকৃতি দিয়া নাছিল যদিও ৰাভাৰ নামত অনুসূচীত জনজাতিৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছে।

ভাষা

ইউনেস্কোৰ প্ৰতিবেদনত কোচ ভাষাক "নিশ্চিতভাৱে বিপন্ন" বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। কোচ ভাষা অসম (গোৱালপাৰা, নগোৱা, ধুবুৰী, কোকৰাঝাৰ, চিৰাং, বঙাইগাঁও, বৰপেটা, বাকছা, উদালগুৰি, কাৰ্বি আংলং, গোলাঘাট জিলা) আৰু মেঘালয় (পশ্চিম গাৰো পাহাৰ, দক্ষিণ-পশ্চিম গাৰো পাহাৰ, দক্ষিণ গাৰো পাহাৰ আৰু পূব খাছি পাহাৰ জিলা) ৰাজ্যত কোৱা হয়। উত্তৰ বংগৰ কিছুমান অঞ্চলত আৰু বাংলাদেশতো এই ভাষা প্ৰচলিত।—ঘৰত আৰু নিজৰ গোষ্ঠীৰ মাজত তেওঁলোকে নিজৰ মাতৃভাষা ব্যৱহাৰ কৰে; কোচ গোষ্ঠীসমূহৰ মাজত তেওঁলোকে সাধাৰণতে কোচ ভাষাৰ হৰিগয়া প্ৰকাৰ ব্যৱহাৰ কৰে যিটো প্ৰায় সকলো কোচ গোষ্ঠীৰ লোকে বুজি পায়; আৰু নিজৰ সমাজৰ বাহিৰত তেওঁলোকে হাজং, অসমীয়া, বাংলা, গাৰো, হিন্দী আৰু ইংৰাজী ব্যৱহাৰ কৰে। কোচ ভাষাৰ ছটা প্ৰকাৰ আছে৷ এই প্ৰকাৰ কেইটাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক যথেষ্ট জটিল। এই ভাষাই উত্তৰে কোচ-ৰাভাৰ পৰা দক্ষিণে তিন্তেকিয়া কোচলৈকে বিস্তৃত এটা উপভাষা শৃংখলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ইয়াক জনগাঁঠনিৰ ভিত্তিত এনেদৰে দেখুওৱা হৈছে — কোচ-ৰাভা (কোচা)→ ৱানাং→ হৰিগয়া→ মৰগান→ চাপৰা→ তিন্তেকিয়া, য'ত কাষৰীয়া উপভাষাবোৰে শেষৰ উপভাষাবোৰতকৈ অধিক আভিধানিক সাদৃশ্য প্ৰদৰ্শন কৰে। পাৰ্চী ইতিহাসত উল্লেখ আছে যে জনগোষ্ঠীৰ (কোচ, মেচ, থাৰু) মুখাকৃতি আৰু তুৰ্কী আৰু মংগোলীয়সকলৰ দৰে আছিল আৰু তেওঁলোকৰ ভাষা উপমহাদেশৰ বাকী অংশতকৈ পৃথক আছিল।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:কামতাপুৰ
কেথলিন মেকমেহন

কেথলিন মেকমেহন এগৰাকী আইৰিছ লেখিকা আৰু প্ৰাক্তন ৰেডিঅ' আৰু টেলিভিছন সাংবাদিক যিয়ে আয়াৰলেণ্ডৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সম্প্ৰচাৰক আৰ টি ইৰ সৈতে কাম কৰিছিল।

শৈশৱ আৰু পৰিয়াল

কিলকেনিত জন্মগ্ৰহণ কৰা মেকমেহন লেখিকা মেৰী লেভিনৰ নাতিনী আৰু দ্য আইৰিছ টাইমছৰ সাহিত্য সম্পাদিকা কেৰ’লিন ৱালছৰ ভতিজী। তেওঁৰ পিতৃ ডেছ মেকমেহন আৰু মাতৃৰ নাম ভালডি ৱালছ, যি ২০১০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত মৃত্যুবৰণ কৰে। মেকমেহনৰ এজন ভাতৃ-ভগ্নী কেভিন আৰু মেগ আছে। নিকাৰাগুয়া আৰু ব্ৰাজিলৰপৰা পৰিয়াল আয়াৰলেণ্ডলৈ উভতি অহাৰ পাছত মেকমেহনে ডাবলিনৰ মাউণ্ট এনভিল মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত পঢ়িছিল। তাৰ পিছত তেওঁ ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ ডাবলিন আৰু কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কেৰিয়াৰ

প্ৰথমখন কিতাপ প্ৰকাশ পোৱাৰ পূৰ্বে ১৫ বছৰ ধৰি আৰ টি ইত ৰেডিঅ’ আৰু টেলিভিছনৰ সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰিছিল।
মৰ্নিং আয়াৰলেণ্ডত কাম কৰাৰ সময়ত মেকমেহনে নিউজ এণ্ড কাৰেণ্ট এফেয়াৰ্ছৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় মিডিয়া বঁটা লাভ কৰে। ৰেডিঅ’ত তেওঁৰ পাঁচ বছৰ আৰ টি ই নিউজ এট ৱান অনুষ্ঠানৰ বাবে ৰিপ’ৰ্ট কৰি কটায়। প্ৰকাশক লিটল, ব্ৰাউনে তেওঁৰ প্ৰথম দুখন কিতাপৰ ইংৰাজী অধিকাৰৰ বাবে ৬ লাখ পাউণ্ড দিলে তেওঁ নিজেই এই খবৰটো দিছিল।

মেকমেহনৰ প্ৰথমখন কিতাপ ডিছ ইজ হাউ ইট এণ্ডছ (২০১২) ২০টা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হয় আৰু কেৰী গ্ৰুপ আইৰিছ বুক অৱ দ্য য়েৰ বঁটা, দুটা বৰ্ড গেছ এনাৰ্জী আইৰিছ বুক বঁটা আৰু ২০১২ চনৰ বুক অৱ দ্য য়েৰৰ বাবে আৰ টি ই লাইভলাইনৰ শ্ৰোতাৰ সমীক্ষাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটাৰ বাবে চৰ্টলিষ্ট কৰা হয়। ব্ৰিটেইনত ৰিচাৰ্ড আৰু জুডিৰ পছন্দও আছিল। তেওঁৰ দ্বিতীয়খন কিতাপ দ্য লং হট ছামাৰ (২০১৫)ও বেষ্টচেলাৰ আছিল। ২০২০ চনত পেংগুইন বুকছৰ ছেণ্ডিক’ভ প্ৰেছৰ ছাপত তেওঁৰ তৃতীয়খন উপন্যাস নথিং বাট ব্লু স্কাই প্ৰকাশ পাইছিল। ২০২১ চনৰ মাৰ্চ মাহত ঘোষণা কৰা হয় যে নথিং বাট ব্লু স্কাইক কল্পকাহিনীৰ মহিলা বঁটাৰ বাবে লংলিষ্ট কৰা হৈছে।

ব্যক্তিগত জীৱন

মেকমেহনে তেওঁৰ স্বামী মাৰ্ক আৰু তেওঁলোকৰ যমজ কন্যাৰ সৈতে ডাবলিনত থাকে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আয়াৰলেণ্ডৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
লাম্প্ৰাইচ

লাম্প্ৰাইচ (Lamprais), যাক "লামপ্ৰাইচ" বা "লাম্প্ৰাইজ" বুলিও লিখা হয়, হৈছে শ্ৰীলংকাৰ এবিধ বিশেষ ব্যঞ্জন যিটো দেশখনৰ ওলন্দাজ বা ডাটচ বাৰ্ঘাৰসকলে পৰিচয় কৰাই দিছিল। লাম্প্ৰাইচ শব্দটো ওলন্দাজ শব্দ lomprijst-ৰ পৰা অহা ইংৰাজী অপভ্ৰংশ, যাৰ অৰ্থ হৈছে এক টোপোলা বা এমুঠি ভাত। বিশ্বাস কৰা হয় যে এই খাদ্যবিধৰ শিপা ইণ্ডোনেছিয়াৰ ব্যঞ্জন লেম্পাৰৰ সৈতে জড়িত।

ইতিহাস

১৬৫৮ চনৰ পৰা ১৭৯৬ চনলৈকে শ্ৰীলংকাৰ উপকূলীয় অঞ্চল ওলন্দাজ শাসনৰ অধীনত আছিল। ডাটচ বাৰ্ঘাৰসকলে (ওলন্দাজ, পৰ্তুগীজ আৰু শ্ৰীলংকান বংশোদ্ভৱ এক মিশ্ৰিত জনগোষ্ঠী) এই খাদ্যবিধৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। এই ব্যঞ্জনবিধ নেদাৰলেণ্ডৰ থলুৱা খাদ্য নহয়, বৰঞ্চ ই জাভানিজ আহাৰ লেম্পাৰৰ ওপৰত আধাৰিত। লেম্পাৰ হৈছে কলপাতত মেৰিওৱা সোৱাদযুক্ত মাংস আৰু আঠাজাতীয় চাউলৰ এবিধ লঘু আহাৰ। ওলন্দাজসকলে সম্ভৱতঃ ১৬ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ওলন্দাজ ইষ্ট ইণ্ডিজৰ পৰা এই খাদ্যবিধ অভিযোজন কৰিছিল।

লাম্প্ৰাইচৰ বিষয়ে প্ৰথম সাহিত্যিক উল্লেখ পোৱা যায় ১৯২৯ চনত প্ৰকাশিত হিল্ডা ডিউট্ৰোমৰ চিলন ডেইলী নিউজ কুকাৰী বুক নামৰ কিতাপখনত।

গঠন

ইয়াত দুবিধ বিশেষ তৰকাৰী (এবিধ তিনিবিধ মাংসৰ মিশ্ৰিত তৰকাৰী য’ত প্ৰায়ে গৰু, গাহৰি আৰু কুকুৰা চৰাইৰ মাংস থাকে আৰু আনবিধ বেঙেনাৰ সৈতে কেঁচাকল), 'চিনী চাম্বল', মিছা মাছৰ পেষ্ট বা বেলাচান, 'ফ্ৰিকাডেলা' মিটবল আৰু মাংসৰ ষ্টকত সিজোৱা ভাত থাকে। এই গোটেইখিনি কলপাতত মেৰিয়াই অভেনত বেক কৰা হয়। কেঁচা চুটি দানাৰ চাউলখিনি মাখন বা ঘিঁউত পিয়াঁজ আৰু মচলাৰ সৈতে ভাজি তাৰ পিছত মাংসৰ ষ্টকত সিজাই ভাতখিনি প্ৰস্তুত কৰা হয়। এটা কঠিনকৈ সিজোৱা কণী তেলত গভীৰভাৱে ভাজি যোগ কৰাটো এক জনপ্ৰিয় কিন্তু অপৰম্পৰাগত সংযোজন।

পৰম্পৰাগত ৰেচিপিত সদায় তিনিবিধ মাংস থাকে; অৱশ্যে আধুনিক সংস্কৰণত কেৱল এবিধ মাংস যেনে মাছ বা কুকুৰা চৰাইৰ মাংস থাকিব পাৰে অথবা ই নিৰামিষো হ’ব পাৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় ব্যঞ্জন
বিশ্ব বৌদ্ধিক সম্পত্তি দিৱস

বিশ্ব বৌদ্ধিক সম্পত্তি দিৱস প্ৰতি বছৰে ২৬ এপ্ৰিল তাৰিখে পালন কৰা হয়। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বিশেষ সংস্থা বিশ্ব বৌদ্ধিক সম্পত্তি সংস্থায়ে ২০০০ চনত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই দিৱসৰ পালন কৰিছিল। বৌদ্ধিক সম্পত্তিৰ পেটেণ্ট, কপিৰাইট, ট্ৰেডমাৰ্ক আৰু ঔদ্যোগিক ডিজাইনৰ দৈনন্দিন জীৱনত পেলোৱা প্ৰভাৱৰ বিষয়ে সজাগতাৰ সৃষ্টি কৰা এই দিৱসৰ মূল উদ্দেশ্য। ইয়াৰ লগতে সৃষ্টিশীল প্ৰতিভাৰ উদযাপন কৰা আৰু সৃষ্টিকৰ্তা আৰু উদ্ভাৱক সকল সমাজৰ উন্নয়নত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বিষয়ে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰা ইয়াৰ অন্যতম উদ্দেশ্য। ১৯৭০ ২৬ এপ্ৰিল তাৰিখে বিশ্ব বৌদ্ধিক সংস্থাৰ স্থাপনৰ বাবে অভিবৰ্তন কাৰ্যকৰী হৈছিল। সেয়ে ২৬ এপ্ৰিল তাৰিখে এই দিৱস উদযাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

বিশ্ব বৌদ্ধিক সম্পত্তি দিৱস

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
ধুন্দুলীফেঁটী সাপ

ধুন্দুলী ফেঁটী (, বা ) হৈছে কলুব্ৰিডি পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এবিধ বিষহীন সাপৰ প্ৰজাতি। ফেঁটীসাপৰ দৰে ফেঁট তুলি ই শত্ৰুৰ ফালে খেদা মাৰি আহে। কৃষকৰ বন্ধু সদৃশ এই সাপ সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ বাবে উপকাৰী, কাৰণ ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্য হৈছে নিগনি।

প্ৰকৃতি

ধুন্দুলী ফেঁটী সাধাৰণতে অতি আক্ৰমাণাত্মক প্ৰক়তিৰ। ইহঁতে নিজকে সুৰক্ষিত কৰাৰ সামৰ্থ্যৰ প্ৰতি অতি আত্মবিশ্বাসী। ফেঁটী আৰু অন্যান্য বিষধৰ সাপ ধৰিব বিচৰাসকলৰ বাবেও ইহঁত এক ভাল প্ৰশিক্ষক সৰ্প।

বিতৰণ

ইণ্ডোনেছিয়া (সুমাত্ৰা, বাংকা, বৰ্নিও/ক'লমাণ্টন, জাভা),
মালয়েছিয়া আৰু ব্ৰুণেই (মালয় আৰু পূৱ মালয়েছিয়া); বৰ্নিও,
চিংগাপুৰ দ্বীপ,
বাৰ্মা (মাৰ্মাৰ),
থাইলেণ্ড
লাউচ, কম্বোডিয়া, ভিয়েটনাম,
জাপান (ৰয়ুকু দ্বীপপুঞ্জ),
ভাৰত (অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ (মিয়াও - চাংলাং জিলা, চেঁচা, চিম্পু, ইটানগৰ - পাপুম পাৰে জিলা),
বাংলাদেশ,
দক্ষিণ চীন (ফজিয়ান, য়ুনান, গয়াংক্সি, ডংডং, হংকং),
নেপাল

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সাপ
উইডজি থুকুল

উইডজি থুকুল (ইংৰাজী: Widji Thukul; জন্ম: ২৬ আগষ্ট ১৯৬৩) এজন ইণ্ডোনেছিয়ান কবি আৰু সমাজকৰ্মী। তেওঁৰ ৰচনা ৰাজনৈতিক সমালোচনাত্মক আছিল। তেওঁ প্ৰায়েই ইণ্ডোনেছিয়া চৰকাৰ আৰু দেশৰ সামাজিক অৱস্থাৰ সমালোচনা কৰিছিল। ১৯৯৮ চনৰপৰা তেওঁ নিৰুদ্দেশ হৈ আছে।

জীৱন

১৯৬৩ চনৰ ২৬ আগষ্টত জন্মগ্ৰহণ কৰা থুকুল জুনিয়ৰ হাইস্কুলত পঢ়িছিল যদিও পৰিয়ালৰ আৰ্থিক অভাৱৰ বাবে ১৯৮২ চনত মধ্যবিদ্যালয় এৰিছিল। থুকুল আছিল তিনিজন ভাতৃৰ ভিতৰত ডাঙৰ। সামান্য আৰ্থিক পৰিস্থিতিৰ সৈতে কেথলিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। দেউতাক ৰিক্সাচালক, মাকে কেতিয়াবা মছলাযুক্ত কুকুৰাৰ মাংস বিক্ৰী কৰি পৰিয়ালটোৰ আৰ্থিক সাহায্য চলাবলৈ সহায় কৰিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ বাতৰি কাকত বিক্ৰেতা, টিকট বিক্ৰেতা, আচ-বাবৰ দোকানৰ কৰ্মচাৰী আদি কাম কৰিছিল।

থুকুলে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰাই কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু জুনিয়ৰ হাইস্কুলত পঢ়ি থাকোঁতে নাট্য জগতখনৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ পৰিছিল। কবি হোৱাৰ লগতে থুকুল এজন সংগীতজ্ঞও আছিল আৰু ছ'লোৰ আশে-পাশে থিয়েটাৰ জগত নামৰ নাট্যদল এটাৰ লগতো সংগ দিছিল।

তেখেতৰ এটা কবিতা, "ছাজাক ইবু" সংগীতত স্থাপন কৰিছিল বিশ্ববিখ্যাত সুৰকাৰ আৰু পিয়ানোবাদক আনন্দ সুকাৰলানে, যি ইণ্ডোনেছিয়াৰ শিল্প গীতৰ আগশাৰীৰ ব্যক্তি।

১৯৮৮ চনত থুকুলে দ্যাহ সুজিৰা ওৰফে ছিপনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ দুটা সন্তান আছিল আৰু দুয়ো মিলি সাংগাৰ চুকা বঞ্জিৰ (Frequent Flooding Studio) নামৰ এটা কলা গোট প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰথম সন্তানৰ নাম ফিত্ৰী ঙান্থী ৱানী। ১৯৯৩ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত তেওঁলোকৰ দ্বিতীয় সন্তানৰ জন্ম হয়, যাৰ নাম ফাজাৰ মেৰা।

থুকুলে শ্ৰমিক বিক্ষোভ আয়োজন কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু পাৰ্টাই ৰক্যত ডেম’ক্ৰেটিক (পিপলছ ডেম’ক্ৰেটিক পাৰ্টি)ৰ সদস্য আছিল। ১৯৯৫ চনত শ্ৰমিকৰ বিক্ষোভত থুকুলৰ চকুত ৰাইফলৰ গুটিৰ আঘাতৰ ফলত তেওঁৰ দৃষ্টিশক্তিৰ স্থায়ী ক্ষতি হয়।

১৯৯৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত তেওঁৰ পত্নীৰ সৈতে শেষ যোগাযোগ হৈছিল। চুহাৰ্টো বিৰোধী বিক্ষোভৰ সময়ত চৰকাৰী বাহিনীয়ে অপহৰণ কৰা বহু চৰকাৰ বিৰোধী প্ৰতিবাদকাৰীৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম বুলি সন্দেহ কৰা হৈছে। ২০১৪ চনত ৰাজনীতিবিদ এণ্ডি আৰিফে উল্লেখ কৰিছিল যে থুকুল এতিয়াও জীয়াই আছে আৰু প্ৰবোও চুবিয়ানটো আৰু তেওঁৰ সামৰিক দলটোৱে তেওঁক অপহৰণ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁৰ পত্নী দ্যাহৰ ২০২৩ চনত মৃত্যু হয়।

প্ৰকাশন

পুইচি পেলো (লিছপিং পয়েট্ৰি), তমন বুদয়া সুৰাকতাৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত, একক, ১৯৮৪।
ডাৰমান ডান লাইন-লাইন (ডাৰ্মন আৰু অন্যান্য), তমন বুদয়া সুৰাকাটাৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত, একক, ১৯৯৪।
মেনকাৰী তানাহ লাপাং (লুকিং ফৰ এ অ'পেন প্লট অৱ লেণ্ড), মানুছ আমিচিৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত, ১৯৯৪।
আকু ইংগিন জাডি পেলুৰু (আই ৱাণ্ট টু বি এ বুলেট), ইণ্ডোনেছিয়াটেৰাৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত, মেগেলাং, ২০০০।

বঁটা

থুকুলৰ লুকিং ফৰ এণ অ’পেন প্লট অৱ লেণ্ডে নেদাৰলেণ্ডৰ ৱেৰথাইম ফাউণ্ডেশ্যনৰপৰা ‘উদ্দীপনা বঁটা’ লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নিৰুদ্দিষ্ট ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:কবি
কৈলা মৈলা গাওঁ

কৈলা মৈলা অসমৰ চিৰাং জিলাৰ এখন ৰাজহ গাঁও। এইখন জিলা সদৰ কাজলগাঁৱৰপৰা প্ৰায় ৩১ কিলোমিটাৰ আৰু ৰাজ্যৰ ৰাজধানী দিছপুৰৰপৰা প্ৰায় ২০২ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।

শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান

এছ টি পিটাৰৰ ই.এম হাইস্কুল।
জিয়ন ইংৰাজী বিদ্যালয়।
কইলা মইলা জুনিয়ৰ কলেজ।
মাউণ্ট এভাৰেষ্ট ইংৰাজী স্কুল।

চহৰ

বিজনী আৰু বঙাইগাঁও টাউন হৈছে কৈলা মৈলাৰ নিকটৱৰ্তী চহৰ।

তথ্যসূত্ৰ
দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলা

]]ৰ এক হিন্দু মন্দিৰ
দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ এখন জিলা। এই জিলা ১৯৭০ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। জিলাখনৰ মাটিকালি ২১৫২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। জিলাখনৰ সদৰঠাই বেল’নিয়াত অৱস্থিত।

ইতিহাস

দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলাখন ১৯৭০ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰত সৃষ্টি কৰা হৈছিল।

ভৌগোলিক অৱস্থান

এই জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ২১৫২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। জিলাখন সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা গড়ে ২৬ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ সদৰ ঠাই বেল’নিয়া নগৰ।

প্ৰশাসনিক বিভাগ

দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ তিনিটা মহকুমা আছে- বেল’নিয়া, চাবৰুম (Sabroom) আৰু শান্তিৰবাজাৰ (Santirbazar)।

এই জিলা পশ্চিম ত্ৰিপুৰা আৰু পূব ত্ৰিপুৰা লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত।

জনসংখ্যা

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ জনসংখ্যা ৮৭৫,১৪৪ জন। জনসংখ্যাৰ ফলাৰ পৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৪৭১ তম। তদুপৰি এই জিলাত ১৯৮৮ চনত ৩৯০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ জুৰি গোমটি বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য নামেৰে দ্বিতীয়খন সংৰক্ষিত বনাঞ্চল প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰাৰ জিলা