আয-যুখৰুফ

আয-যুখৰুফ (, "সোণৰ অলংকাৰ, বিলাসিতা") হৈছে ইছলাম ধৰ্মৰ মূল ধৰ্মগ্ৰন্থ কোৰআনৰ ৪৩তম অধ্যয় (ছূৰা)। ইয়াৰ ৮৯টা শ্লোক (আয়াত) আছে।

৩৫ নং আয়াত আৰু ৫৩ নং আয়াতত স্বীকৃতি পোৱা সোণৰ অলংকাৰৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা এই ছূৰাখন হজৰত মুহাম্মাদ মদিনালৈ প্ৰব্ৰজন কৰাৰ আগৰ দ্বিতীয় মক্কা যুগৰ। ছূৰাসমূহৰ নল্ডেক কালক্ৰম অনুসৰি সোণৰ অলংকাৰ অৱতীৰ্ণ হোৱা ৬১সংখ্যক ছূৰা আছিল। ষ্টেণ্ডাৰ্ড মিচৰীয় কালক্ৰমত অৱশ্যে ৬৩ নং ছূৰাত প্ৰকাশ পোৱাৰ দৰে এই কথা স্বীকাৰ কৰা হৈছে। এই ছূৰাখন যি স্থানত অৱতীৰ্ণ নহওক কিয়, এইটো স্পষ্ট যে এই ছূৰাখন দ্বিতীয় মক্কা যুগত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, যি সময়ত মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকল ক্ৰমান্বয়ে কুৰাইশ্ব জনগোষ্ঠীৰ বিৰোধিতাৰ সন্মুখীন হৈছিল।

আত-তাওবাহৰ বাহিৰে কোৰআনৰ সকলো ছূৰাৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণভাৱে সোণৰ অলংকাৰ বিছমিল্লাহ বা মানক আয়াতৰপৰা আৰম্ভ হয় ‘আল্লাহৰ নামত, দয়াৰ প্ৰভু, দয়াদাতা। ’ ওচৰত বলি হয় আৰু ই বিশ্বাসীসকলক ধন-সম্পত্তিত নহয়, আল্লাহৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাস আৰু প্ৰেমত আনন্দ ল’বলৈ উৎসাহিত কৰে। ছূৰাত এই কথাটোও বাৰে বাৰে উল্লেখ কৰা হৈছে যে ফেৰেস্তাসকল আল্লাহৰ কন্যা নহয় বৰঞ্চ তেওঁৰ বিশ্বাসী বান্দা (কোৰআন ৪৩:১৯)। যীচু আল্লাহৰ আক্ষৰিক পুত্ৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনাও ৬৩-৬৪ পদৰ ভিতৰত নাকচ কৰা হৈছে।

সাৰাংশ

১-৩ কোৰআন আৰবী ভাষাত আছে আৰু ইয়াক আলাহে মাষ্টাৰ ৰেকৰ্ডত সংৰক্ষণ কৰিছে
৪-৭ পূৰ্বৰ জাতিসমূহেও কুৰাইশ্বসকলৰ দৰে নবীসকলক অগ্ৰাহ্য কৰিছিল
৮-১৪ মূৰ্তিপূজকসকলে আল্লাহক সৃষ্টিকৰ্তা বুলি স্বীকাৰ কৰে, তথাপি সেই সৃষ্টিক পূজা কৰে
১৫-১৮ আৰবসকলে মাইকী সন্তানক ঘৃণা কৰে, আৰু তথাপি তেনেকুৱাক আল্লাহৰ বুলি কয়
১৯-২৪ মূৰ্তিপূজকসকলে নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ধৰ্ম পালন কৰিম বুলি বৃথাই নিজৰ অবিশ্বাসৰ অজুহাত দেখুৱায়
২৫-২৭ ইব্ৰাহিমে নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ মূৰ্তিপূজাক অগ্ৰাহ্য কৰিলে
২৮-২৯ আল্লাহে মূৰ্তিপূজক কুৰাইশ্বসকলক এজন নবী অহালৈকে সমৃদ্ধিশালী কৰিলে, আৰু এতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক অগ্ৰাহ্য কৰে
৩০-৩১ কাফিৰসকলে তিৰস্কাৰ কৰিলে যে তেওঁলোকে কোনোবা মহান ব্যক্তিৰপৰা কোৰআন লাভ কৰিলেহেঁতেন
৩২-৩৪ দৰিদ্ৰতাই মানুহক মূৰ্তিপূজাৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈহে অনুমতি দিয়া হৈছিল
৩৫-৩৮ চয়তানক কাফিৰৰ সংগী হিচাপে গঠিত হয়, যিয়ে তেওঁলোকক ধ্বংসৰ দিশে লৈ যায়
৩৯-৪৪ মুহাম্মাদে নিজৰ দেশবাসীৰ অবিশ্বাস সত্ত্বেও বিশ্বাসত অটল থাকিবলৈ উপদেশ দিছিল
৪৫-৫৬ মুছায়ে ফেৰাউণ আৰু মিচৰীয়াসকলে অৱজ্ঞাৰে অগ্ৰাহ্য কৰিলে, যিসকলে ডুব গ’ল
৫৭-৫৮ আৰব মূৰ্তিপূজকসকলে খ্ৰীষ্টানসকলে যীচুৰ উপাসনাৰ উল্লেখ কৰি নিজৰ মূৰ্তিপূজাক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰিছিল
৫৯-৬৪ কিন্তু যীচুৱে তেওঁক দেৱতা বুলি কোৱা নাছিল, কিন্তু আল্লাহৰ দাস আৰু ভাববাদী আছিল
৬৫-৬৭ অবিশ্বাসীসকলে বিচাৰৰ কাষ চাপি অহাৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিছিল
৬৮-৭৩ মুমিন আৰু তেওঁলোকৰ পত্নীৰ বাবে সংৰক্ষিত জান্নাতৰ আনন্দ
৭৪-৭৮ অভিশপ্ত লোকে বিনাশত অসাৰভাৱে সকাহ বিচাৰিব
৭৯-৮০ ফেৰেস্তাসকলে কাফিৰৰ গোপন ষড়যন্ত্ৰ লিপিবদ্ধ কৰে
৮১-৮২ যদি আল্লাহৰ পুত্ৰ থাকিলহেঁতেন তেন্তে মুহাম্মাদে প্ৰথমে তেওঁক পূজা কৰিলেহেঁতেন
৮৩-৮৭ আল্লাহে মূৰ্তিপূজকসকলৰ মূৰ্খামি জানে
৮৮-৮৯ মুহাম্মাদে অবিশ্বাসী কুৰাইশ্বসকলৰপৰা আঁতৰি যাবলৈ আদেশ দিলে

থিম

প্ৰকাশৰ দৃঢ়তা

ছূৰাৰ আৰম্ভণিতে ওহাইৰ শক্তিশালী দৃঢ়তা দিয়া হৈছে। ২-৪ আয়াতত শাস্ত্ৰক “স্পষ্ট” আৰু “সঁচাকৈয়ে উচ্চ আৰু কৰ্তৃত্বশীল” বুলি জোৰ দিয়া হৈছে।

আল্লাহৰ উচ্চতা আৰু কোৰআনৰ ঐশ্বৰিকতা

সোণৰ অলংকাৰৰ অন্ত পৰে আল্লাহৰ প্ৰশংসা আৰু উচ্চতাৰ ফুলনিৰে। “যি স্বৰ্গত আল্লাহ আৰু পৃথিৱীত আল্লাহ, তেওঁ সকলো জ্ঞানী, সকলো জ্ঞানী” (৮৪)। This creates a parallel between the first and third sections of the surah as it also exalts God as “the Almighty, the All Knowing” (9), In the Ornaments of Gold, verses 57 through 89 declare the imminent Judgment Day. “This Quran is knowledge for the Hour: do not doubt it, Follow Me for this is the path” (61).

Angels as daughters

Another main theme addressed throughout this surah is the role of the angels as God's servants and not God's daughters. Verses 15-19 discuss the ungrateful disbelievers who consider the angels to be more than just servants of God. "The Meccan pagans considered the angels to be daughters of God, yet they were dismissive of their own daughters". The angels are merely servants of God and the surah denounces the disbelievers who argue otherwise just to challenge believers.

Textual notes

Jesus as the Word of God

Verse 60 reads “if it had been Our will, We could have made you angels, succeeding one another one earth.” and 22 as well. This subtle reinterpretation suggests that the Qur'an is the ‘mother’ of and therefore superior to all of the books revelation. It suggests that the Quran is more reliable and possesses more truth than the Torah and the Gospels and it suggests that the Quran should be revered above all revelations that came before it. One interpretation is that this represents a pronounced declaration of the truth and certainty of the revelation and implies that the Quran is not to be worshipped as divine only orally, but also as it is ascribed on the tablets or written on the pages of the Quran. This interpretation suggests that the Quran is a heavenly book, not a human book. The way it was written is to be revered as the true word of God.

Another interpretation of this verse is that the Quran is a unique phenomenon in human history that exists beyond the mundane sphere as the eternal and immutable word of God. Through this interpretation, the Quran is considered an earthly book whose history is intimately linked human life and the history of humanity. It is regarded as “a glorious Qurʿān [preserved] in a well-guarded tablet” (21–22) The inclusion of verse 43:70 indicates that this surah was revealed in the later Meccan period at which point there existed an emphasis on family. At the time of this surah's revelation, there was less of a concern convincing Meccan pagans to convert and more of a concern developing a law-abiding community ed upon worshipping God's will.

Additionally, inscriptional evidence has been verified there were monotheists in Palmyra and the Yemen who regarded God as ar-Rahmn but there is no evidence that the name was known in Mecca.

Biblical references

Abraham

Verses 20-80 of this surah introduce Abraham by way of a narrative of salvation history- a narrative that presents “excerpts of messages from the ‘book’ which, in turn, is clearly understood to be a corpus of literature apart from the rest of the known stories currently available through known tradition." Narratives of salvation history can be clearly identified by their distinct linguistic styles, new messages of imminent catastrophe, and their unique structure, which reflects that of a monotheistic liturgical service ed around the reading of the scriptures. referring to the Hereafter or the Judgment Day.

Moses

Another narrative of salvation history is marked by lines 46-80 which introduce Moses as a messenger and servant of God bearing no “gold bracelets” (43:53) and possessing no verifiable power and who attempts to enlighten the Pharaoh and the Kingdom of Egypt to the path to God. Neither the people nor the Pharaoh were persuaded by a poor and powerless Moses and as they rejected God, they were punished and drowned and made into a lesson for following disbelievers. This narrative of salvation history reveals that worldly gains are not proof of a eous or uneous life and that wealth is more often blinding and harmful than it is helpful. The narrative suggests that these riches are bestowed upon humanity as a test for which they will ultimately be questioned for come Judgment Day. This is structured very similarly to a lesson as one would hear in a monotheistic liturgical service and additionally addresses the coming of the Hour (43:63), or the Judgment Day.

তথ্যসমূহ

বাজ্যিক লিংক

Quran 43, 2020 Khattab translation
Q43:35, a verse-by-verse comparison of various translations

শ্ৰেণী:ছূৰা
শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ
শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
শ্ৰেণী:কোৰআন