সীতাই ৰাৱণক ৰ্ভতসনা কৰে

১৮ অধ্যায়

সীতাই ৰাৱণক ভৰ্ত্সনা

পদ ।

কদাচিতো তোৰ বচনক ন ধৰিবোঁ ।

নুহি মই নিৰাহাৰে পৰাণে মৰিবোঁ ॥১

দুৰাচাৰ ৰাৱণ হোৱস তই তপী ।

অধৰ্ম্মক ডৰে তোক ন মাৰোহোঁ শাপি ॥২

শান্তী সীতা মোক বলে ধৰিবাক চাস ।

ত্বৰিতে মাৰিতে লাগি লস গল পাশ ॥৩

গুচ গুচ নিশাচৰ সন্নিত ন চাপ ।

কৰিবোহোঁ ভস্ম নুহি দিয়া চণ্ডশাপ ॥৪

সীতাৰ বচন শুনি নৃপতি ৰাৱণ ।

ৰাক্ষসিনী লোকক বুলিলা তেতিক্ষণ ॥৫

স্বামীৰ সন্তাপ যেৱে নুগুচৈ মনত ।

ৰাখিয়া থাকাহা নিয়া অশোকবনত ॥৬

জনকৰ জীউ যেন হোৱয় সৰস ।

প্ৰতি টনকে যেন কাৰ্য্য হোৱে বশ ॥৭

ৰাৱণৰ বাক্য সবে শিৰে তুলি লৈল ।

সীতা মাজ কৰিয়া ৰাক্ষসী লৰি গৈল ॥৮

ত্ৰিভুৱনে সাৰ আতি অশোকৰ বন ।

স্বৰ্গত যেহেন দেৱৰাজৰ ভুৱন ॥৯

কল্পতৰু পাৰিজাত মন্দাৰ সন্তান ।

সুৱৰ্ণৰ বৃক্ষ সব জ্বলে থানে থান ॥১০

ত্ৰৈলোক্যত সাৰ যত বৃক্ষ নিৰন্তৰ ।

সুনিৰ্ম্মল জলে শোভে দিব্য সৰোবৰ ॥১১

সুৱৰ্ণৰ খাট খড়ি সুশোভিত ঘাট ।

পুষ্পৰ সুৰভি গন্ধে সুশোভিত বাট ॥১২

ৰাৱণৰ বন যত স্বৰ্গতো উপাম ।

তাৰ মাজে বৃক্ষ এক শিংশপা যে সাম ॥১৩

সুৱৰ্ণ মাণিক ভূমি তাহাৰ গুৰিত ।

ৰাক্ষসিনী মাজে সীতা ভৈলা উপস্থিত ॥১৪

সীতাৰ হৰণে চিত্ত সৱাৰ ভাগিল ।

কণাকণি কথা সবে লঙ্কাত লাগিল ॥১৫

ৰামৰ ভাৰ্য্যাক হৰি নকৰিল ভাল ।

ৰাক্ষসগণৰ হৃদয়ত দিল শাল ॥১৬

কেহোঁ বোলে ৰামে সবে সাধিবন্ত কায ।

হৰুৱাইলে লঙ্কেশ্বৰে লঙ্কা হেন ৰাজ ॥১৭

কতো বোলে ভায়া তই ভয় পৰিহৰ ।

ৰাৱণক ৰাঘৱে নোহয় সমসৰ ॥১৮

ব্ৰহ্মায়ে বোলন্ত শুনিয়োক দেৱৰাজ ।

নিৰাহাৰে জানেকী আছন্ত লঙ্কা মাজ ॥১৯

বাৰ্ত্তা নাপাই ৰাঘৱৰ হৈবন্ত বিনাশ ।

আমৰা সৱৰ হৈব নিষ্ফল প্ৰয়াস ॥২০

ঝাণ্টে কৰি ইন্দ্ৰ তুমি লঙ্কা চলি যাহা ।

ৰাঘৱৰ বাৰ্ত্তা জানকীত জনাবাহা ॥২১

পায়স দিয়োক জানকীৰ বিদ্যমান ।

পতিব্ৰতা নাৰীৰ তেৱেসে ৰহে প্ৰাণ ॥২২

ব্ৰহ্মাৰ আজ্ঞাক ইন্দ্ৰে শিৰত লৈলন্ত ।

হাতত পায়স লৈয়া লঙ্কাত গৈলন্ত ॥২৩

নিদ্ৰাবাণ ৰাক্ষসিনীগণক হানিল ।

অচেতনে পৰিগৈল কিছো ন জানিল ॥২৪

চিন্তা শোকে থিৰ ভৈলা জনকৰ জীৱ ।

হাতত পায়সে ইন্দ্ৰ আগে ভৈলা থিৱ ॥২৫

দেখিয়োক সীতা হেৰ আমি দেৱৰাজ ।

সমস্তে কুশল ৰাম লক্ষ্মণৰ কায ॥২৬

ভুঞ্জিয়ো পায়স শোক কৰাঁ পৰিহাৰ ।

শত বৰিষতো ক্ষুধা ন লাগিবে আৰ ॥২৭

গুচিব পিয়াস সব শৰীৰ জুৰাইব ।

অবিলম্বে তুমিয়ে ৰামৰ কোল পাইব ॥২৮

ৰাৱণক ৰামে আসি ত্বৰিতে মাৰিব ।

আমি সব সহায় তোমাক নিস্তাৰিব ॥২৯

শঙ্কা এৰি মোৰ বাক্য বেদ পৰিমাণ ।

ৰাক্ষসী লোকক হানি আছোঁ নিদ্ৰাবাণ ॥৩০

সীতায়ে বোলন্ত তেৱে বাক্য জানোঁ সত ।

তুমি যএৱে ইন্দ্ৰ মই জানোঁ কেনে মত ॥৩১

ৰামে কহি আছে দেৱৰাজ স্বৰূপ ।

ছদ্ম পৰিহৰি ধৰাঁ আপোনাৰ ৰূপ ॥৩২

শুনি ইন্দ্ৰে ধৰিলন্ত আপোন স্বভাৱ ।

জাজ্বল্য সমান ভূমি নো চোৱয় পাৱ ॥৩৩

চক্ষুত নিমেষ নাহি দিব্য বস্ত্ৰ গাৱে ।

হাতে বজ্ৰ ধৰি থিত অন্তৰীক্ষ ভাৱে ॥৩৪

জানকীএ বোলন্ত জনক যেন বাপ ।

তোমাক দেখিয়া মোৰ গুচিল সন্তাপ ॥৩৫

জানিলোঁ তুমিসি ভৈলা স্বামীৰ সনাথ ।

এতমান অনুগ্ৰহ আছয় আমাত ॥৩৬

বাসৱে পায়স থৈলা জানকীৰ আগ ।

জনকৰ জীৱে কৰিলন্ত তিনি ভাগ ॥৩৭

ৰাম লক্ষ্মণক লাগি দুই ভাগ বঢ়াইলা ।

এক ভাগ পৰমান্ন আপুনিয়ো খাইলা ॥৩৮

জনকৰ জীউ যেবে পায়স খাইলন্ত ।

সীতাক সম্বুধি ইন্দ্ৰে স্বৰ্গক গৈলন্ত ॥৩৯

সীতা শান্ত ভৈলা কিছু ইন্দ্ৰৰ বচনে ।

ৰামৰ কাহিনী কহোঁ দণ্ডকাৰ বনে ॥৪০

মৃগৰূপ ৰাক্ষসক মাৰি ৰঘুবৰ ।

উতপাত মন ৰাৱ শুনি ৰাক্ষসৰ ॥৪১

আথে বেথে চলিলন্ত আপোনাৰ থাৱ ।

পাচত শৃগালে কাঢ়িলেক চণ্ডৰাৱ ॥৪২

ৰাঘৱে বোলন্ত মোৰ পোৰে সৰ্ব্ব গাৱ ।

কাঢ়িলেক মায়া মৃগে মোৰ থানে ৰাৱ ॥৪৩

শৃগালৰ নাদ শুনি বিয়াকুল চিত্ত ।

লখাই এৰি আছে জানোঁ সীতাৰ সন্নিত ॥৪৪

চিন্তা কৰি ৰাম দেৱে শীঘ্ৰে বহি যান্ত ।

পথত লক্ষ্মণ আসে তাক দেখিলন্ত ॥৪৫

হা হা লখাই কিনোঁ তুমি কৰিলা অকায ।

সীতাক এৰিয়া আইলে ঘোৰ বন মাজ ॥৪৬

কি কায কৰিলি তই লক্ষ্মণ ৰে বাপ ।

সহিতে ন পাৰোঁ আউৰ হৃদয়ৰ তাপ ॥৪৭

কি কাৰণে বাপি তই আইলে মোৰ ভিতা ।

ঘোৰ অৰণ্যৰ মাজে জানোঁ মৰে সীতা ॥৪৮

আশেষ বিলাপে নিজ থান গৈলা চলি ।

সীতাক নেদেখি তাপে পৰিলন্ত ঢলি ॥৪৯

হৰি হৰি কত দুঃখ দিলে মোক বিধি ।

জনকৰ জীউ ভৈল সপোনৰ নিধি ॥৫০

কৈক গৈলে বান্ধৈ সীতা মোৰ প্ৰাণেশ্বৰী ।

আমাক অনাথ কৰি গৈলে পৰিহৰি ॥৫১

জানেকীৰ শোকে মোৰ প্ৰাণ খানি যাউক ।

দণ্ডকাৰ বনত শৃগালে বেঢ়ি খাউক ॥৫২

কতেক কৰিলোঁ মই ইটো ঘোৰ পাপ ।

ৰাজ্য নাশ ভৈল আৰো মৰিলন্ত বাপ ॥৫৩

বন্ধুজন এৰিয়া বনক আইলো তিনি ।

হৰাইলোঁ সীতাক ঐতো মিলিল বিঘিনী ॥৫৪

কহি গৈলে সীতা মোৰ দুঃখৰ সৈতৰী ।

ঝাণ্টে মাত মোৰ হেৰা প্ৰাণ যাই হৰি ॥৫৫

সৰ্ব্বাঙ্গ সুন্দৰী বান্ধৈ সুবদনী সীতা ।

যক্ষে বা ৰাক্ষসে হৰি নিলে কোন ভিতা ॥৫৬

হেন বুলি কান্দিলন্ত ধৰণীত লুটি ।

হা সীতা বোলন্তে পৰাণ যাই ফুটি ॥৫৭

হৰি হৰি লখাই তই কি কৰিলি মোক ।

অগনি লগাইলে গাৱে কি কৰিবোঁ তোক ॥৫৮

সীতাক এৰিয়া গৈলে দহে শোকে মোক ।

খাণ্ডা হানি মৰোঁ মই তোৰ সুখ হৌক ॥৫৯

সীতা অবিহনে নলাগয় ৰাজ্য ভাৰ ।

বিষ প্ৰায় দেখোঁ মই সকলে সংসাৰ ॥৬০

প্ৰাণেশ্বৰী বিনে মই মৰিবোঁ বনত ।

এবে কৈকেয়ীৰ হৌক কৌতুক মনত ॥৬১

ৰাঘৱৰ শোকে লক্ষ্মণক মাৰে পুলি ।

দুই হাতে ৰামক ধৰিলা বীৰে তুলি ॥৬২

শুনিয়ো সমাজে ইতো ৰামায়ণ কথা ।

ইতো সংসাৰত সুখ নাহিকো সৰ্ব্বথা ॥৬৩

ইহাকে ঈশ্বৰ ৰামে কৰিলা বিদিত ।

তেসম্বে লভিলা দুঃখ এৰা ইতো ভিত ॥৬৪

পৰম ঈশ্বৰ ৰাম সীতা জগন্মাৱ ।

দেখাইলন্ত বিষয়ী জনৰ ইতো ভাৱ ॥৬৫

মহাধৰ্ম্মী যিতো অধৰ্ম্মৰ নাহি লেখ ।

সিয়ো জনে সংসাৰত ভুঞ্জে মহাক্লেশ ॥৬৬

ঈশ্বৰ ঈশ্বৰী দুইয়ো দেখাইলন্ত ভাক ।

তাসম্বাৰ নাহি দুঃখ জানা নিষ্ট বাক ॥৬৭

হেন জানি বিষয়ৰ আশা দূৰ কৰি ।

নিৰন্তৰে নৰে ডাকি বোলা হৰি হৰি ॥৬৮