ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
দ্বাদশ মহাজন

দ্বাদশ মহাজন হৈছে ভগৱান বিষ্ণুৰ বাৰজন বিশেষ আৰু বিশ্বস্ত প্ৰতিনিধি। মানৱ সমাজক ভক্তিমূলক সেৱাসমূহৰ প্ৰতি উদ্বুদ্ধ কৰিবলৈ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰাটো হৈছে এই প্ৰতিনিধিসকলৰ কৰ্তব্য। মহাজন শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে 'মহৎ-লোক'। উল্লেখনীয় যে, প্ৰাশ্চ্য চালুক্যৰ ৰজাসকলৰ অধীনস্থ প্ৰশাসক আৰু বিষয়াসকলক বুজাবৰ বাবেও মহাজন শব্দ প্ৰচলিত হৈছিল। ভাগৱত পুৰাণ (৬.৩.২০-২১)-ত বাৰজন মহাজনৰ উল্লেখ আছিল। এই দ্বাদশ মহাজন হৈছে ভগৱান বিষ্ণুৰ শ্ৰেষ্ঠতম সেৱক। তেওঁলোকৰ ভাগৱত-ধৰ্মত সম্পৰ্কে জ্ঞান সৰ্বোৎকৃষ্ট।

দ্বাদশ মহাজনৰ তালিকা

ব্ৰহ্মা
দেৱৰ্ষি নাৰদ
শম্ভু (বিষ্ণুভক্ত ধ্ৰুৱৰ পুত্ৰ শম্ভু, তেওঁ ভগৱান শিৱ নহয়, এজন সাধাৰণ মানৱহে)
চতুষ্কুমাৰ
কপিল- দেৱাহুতিৰ পুত্ৰ
স্বয়ম্ভূৱ মনু
প্ৰহ্লাদ
জনক
ভীষ্ম
বলি
শুকদেৱ
যম

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
অনুপম মিশ্ৰ

অনুপম মিশ্ৰ (; ১৯৪৮ৰপৰা – ১৯ ডিচেম্বৰ, ২০১৬) এগৰাকী গান্ধীবাদী, লেখক, পৰিৱেশবিদ, টেড বক্তা আৰু পানী সংৰক্ষক; যি পানী সংৰক্ষণ, ইয়াৰ ব্যৱস্থাপনা আৰু পৰম্পৰাগত বৰষুণৰ পানী সংগ্ৰহ আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ বিভিন্ন কৌশলৰ প্ৰচাৰ ভিত্তিক কাম কৰে।১৯৯৬ চনত, ভাৰত চৰকাৰৰ পৰিৱেশ আৰু বন মন্ত্ৰালয়ে অনুপম মিশ্ৰক ‘ইন্দিৰা গান্ধী পৰিৱেশ বঁটা’ (Indira Gandhi Paryavaran Puraskar (IGPP)) প্ৰদান কৰে। পানী সংগ্ৰহৰ সময়-পৰীক্ষিত প্ৰণালীৰ গুৰুত্ব বৰ্ণনা কৰি মিশ্ৰই ভাৰতৰ বহুকেইখন ৰাজ্যৰ গাওঁসমূহ, বিশেষকৈ ৰাজস্থান, মধ্য প্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ আদি ভ্ৰমণ কৰিছে। তেওঁ ভাৰতৰ লগতে বিদেশতো পৰম্পৰাগত পানীৰ গাঁথনি সংৰক্ষণৰ পোষকতা কৰিছিল। তেওঁ আজ ভী খাড়ে হ্যে তালাব (পণ্ডচ্‌ আৰ ষ্টিল ৰিলিভেণ্ট, ১৯৯৩) আৰু ৰাজস্থান কী ৰজত বুন্দে (ৰেডিয়েণ্ট ৰেইনড্ৰ’পচ্‌ অৱ ৰাজস্থান, ১৯৯৫) আদি গ্ৰন্থ লিখিছে, যি সমূহ গ্ৰন্থ জল সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত এক যুগান্তকাৰী সংযোগ। মিশ্ৰৰ সৈতে যমুনা নদীৰ ইতিহাস আৰু ভৱিষ্যত সম্পৰ্কে হোৱা এক বিস্তৃত সাক্ষাৎকাৰে ৰাণা দাসগুপ্তৰ কিতাপ কেপিটেল: দ্য এৰাপচন অৱ দেল্‌হি'ৰ অন্তিম অধ্যায়টো দখল কৰিছে।

কেৱল দৰ্শনতে নহয়, অনুশীলনতো মিশ্ৰ এগৰাকী প্ৰকৃত গান্ধীবাদী। উষ্ম আৰু আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্বৰ বাবে মিশ্ৰ জনাজাত আছিল। গোটেই জীৱনজুৰি তেওঁৰ নীতিবোৰ বজাই ৰখা মিশ্ৰ বহুজনৰ বাবে আছিল আদৰ্শ স্বৰূপ । কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে ১০ মাহৰ যুঁজৰ পিছত ২০১৬ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁ ‘গান্ধী শান্তি সংস্থা’ (গান্ধী পিচ ফাউণ্ডেচন)ই প্ৰকাশ কৰা পষেকীয়া গান্ধী মাৰ্গৰ সম্পাদক আছিল।

নিৰ্বাচিত কৰ্ম

আজ ভী খাড়ে হ্যে তালাব (পণ্ডচ্‌ আৰ ষ্টিল ৰিলিভেণ্ট), ১৯৯৩ চনত নতুন দিল্লীৰ গান্ধী শান্তি প্ৰতিষ্ঠানে প্ৰকাশ কৰিছে।
ৰাজস্থান কী ৰজত বুন্দে (ৰেডিয়েণ্ট ৰেইনড্ৰ’পচ্‌ অৱ ৰাজস্থান), ১৯৯৫ চনত শ্ৰীমতী মীৰা জানিৰ দ্বাৰা অনুবাদিত
চিপকো মুভমেণ্ট: উত্তৰাখণ্ড ৱুমেনচ্‌ বিড টু চেইভ ফৰেষ্ট ৱেল্‌থ, ১৯৭৮ চনত সত্যেন্দ্ৰ ত্ৰিপাঠীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে
Safa Mathe Ka Samaja , পেংগুইন ইণ্ডিয়া (৩ অক্টোবৰ, ২০০৬)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পৰিৱেশ কৰ্মী
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
ছিমিছাংগা

ছিমিছাংগা বা চিমিনিগাগুয়া বা চিমিস্কাভাই আছিল মুইস্কা ধৰ্মত পৰম সত্তা, সৰ্বশক্তিমান দেৱতা আৰু জগতৰ সৃষ্টিকৰ্তা। মুইস্কা আৰু তেওঁলোকৰ সংঘ আমেৰিকাৰ চাৰিটা উন্নত সভ্যতাৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল আৰু এণ্ডিজৰ আলটিপ্লানো কুণ্ডিব’য়াচেন্সত নিজৰ ধৰ্ম গঢ়ি তুলিছিল।

বৰ্ণনা

ছিমিনিগাগুয়া আছিল এক সৰ্বজনীনভাৱে ভাল দেৱতা আৰু ই ৰাতিৰ সময়ত থকা একমাত্ৰ পোহৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। যেতিয়া পৃথিৱীখন সৃষ্টি হৈছিল তেতিয়া কেৱল আন্ধাৰ আছিল আৰু একমাত্ৰ পোহৰ দিছিল ছিমিনিগাগুয়াই। যেতিয়া ছিমিনিগাগুয়াই সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত পোহৰ জিলিকাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল, তেতিয়া তেওঁ প্ৰথমে পোহৰ জিলিকি থকা ঠাইৰ পৰাই নিজৰ বিশাল পেটটো মুকলি কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ দুটা ডাঙৰ ক’লা চৰাই সৃষ্টি কৰি মহাকাশলৈ নিক্ষেপ কৰিলে। চৰাইবোৰে ঠোঁটৰ পৰা পোহৰ বিয়পাইছিল যিয়ে মহাবিশ্বত পোহৰ উৎপন্ন কৰিছিল। এইদৰে তেওঁ পোহৰ আৰু পৃথিৱীৰ সকলো বস্তু সৃষ্টি কৰিলে। ছিমিনিগাগুয়াই তেওঁৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা ছিয়া (চন্দ্ৰ), ছুয়ে (সূৰ্য্য) আৰু কুচাভিৰা (ৰামধেনু)ৰ গুৰুত্ব দেখুৱাইছিল। মুইস্কাৰ বাবে চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্য্যক পূজা কৰাটো চিমিনিগাগুয়াৰ প্ৰশংসা আছিল।

সৌৰ পূজা আৰু পৰম সত্তাৰ ওপৰত বিশ্বাস আমেৰিকা আৰু বিশ্বৰ অন্যান্য ঠাইৰ অন্যান্য খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ সৈতে তুলনাযোগ্য। টেজকাটলিপোকা এজটেকৰ বাবে একেধৰণৰ দেৱতা আছিল আৰু ভিৰাকোচা ইনকাসকলৰ বাবে তেওঁৰ সমকক্ষ আছিল। কুৱেটজালকোয়াটল আৰু হুইটজিলোপচ্টলিয়ে এজটেকৰ বাবে সূৰ্য্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু মায়াসকলে কিনিচ আহাউক প্ৰশংসা কৰিছিল, আনহাতে ইনকাসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে ইণ্টিয়ে সূৰ্য্যৰ প্ৰতীক আৰু ইংকা সভ্যতাৰ সৃষ্টি কৰে।

প্ৰাক-কলম্বিয়ান কলম্বিয়াত স্থাপিত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অভয়াৰণ্যসমূহ চুগামুক্সি, (বৰ্তমানৰ ছ’গামোছ’), গুয়াটাভিটা, বাকাটা (বৰ্তমান কলম্বিয়াৰ ৰাজধানী বগোটা) আৰু গুয়াচেটাত স্থাপন কৰা হৈছিল। জেকে গ’ৰাঞ্চাচাই হুঞ্জাত এটা মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যিটো আজি টুঞ্জা নামেৰে জনাজাত আৰু তেওঁক সন্মান জনাই মানুহে তাত একেটা শিলৰ পৰা নিৰ্মিত দুটা বৃত্তাকাৰ শিল কোজিনেছ ডেল জাক ("জেক গাৰু") ৰাখিছিল।
প্ৰত্নতাত্ত্বিক বা নৃতত্ত্ববিদ্যাৰ প্ৰমাণ নথকা কিংবদন্তি আৰু মৌখিক বিৱৰণী অনুসৰি, অনুষ্ঠানবোৰ প্ৰতিদিনে সূৰ্য উদয়ৰ আগতেই হৈছিল: জেকে তেওঁৰ পুৰোহিত আৰু কিছুমান খিলঞ্জীয়া লোকৰ সৈতে গোট খাই পূব দিশত সূৰ্য উদয় হ’বলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত সূৰ্যগ্ৰহণৰ সময়ত কৃষকৰ ওপৰত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী শ্ৰেণীৰ ক্ষমতা লাভ কৰিছিল। মুইস্কাৰ শাসকে গাৰুৰ ওপৰত আঁঠু লৈছিল আৰু মানুহে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, গান গাইছিল আৰু নাচিছিল। ছ’গামোছ’ৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক সংগ্ৰহালয়ত সূৰ্য্য মন্দিৰটো পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, ছবিখন চাওক।

ষোড়শ শতিকাৰ শেষৰ ফালে স্পেনিছ বুৰঞ্জীবিদ পেড্ৰ' ছিমন আৰু জুয়ান ডি কেষ্টেলানোছে চিমিনিগাগুয়াৰ বৰ্ণনা কৰিছে।

মুইস্কাৰ পৰম সত্তা আছিল শৰীৰহীন স্থিৰ দেৱতা যিয়ে আন সকলো দেৱতাৰ ওপৰত শাসন কৰিছিল। তেওঁক অৱশ্যে কেতিয়াও প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰশংসা কৰা হোৱা নাছিল, তথাপিও তেওঁ সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ আৰু উৰ্বৰতাৰ ক্ষুদ্ৰ দেৱতাৰ জৰিয়তে সন্তান লাভ কৰিছিল, চিয়া, ছুয়ে আৰু চাকুৱেন। ছিমিনিগাগুয়াৰ দূত দেৱতা আছিল বচিকা। যেতিয়া স্পেনিছসকলে মুইস্কা ভূখণ্ডত উপস্থিত হয় তেতিয়া তেওঁলোকক "সূৰ্য্যৰ সন্তান" বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ধৰ্ম
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
বিজয়লক্ষ্মী সিং

বিজয়লক্ষ্মী সিং (ইংৰাজী: Vijayalakshmi Singh) এগৰাকী ভাৰতীয় কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী, পৰিচালক, সাজ-পোছাক ডিজাইনাৰ আৰু প্ৰযোজক। তেওঁ বহু কানাড়া ছবিত অভিনয় কৰিছে আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰকল্পৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

বিজয়লক্ষ্মীৰ জন্ম হৈছিল মহীশূৰত চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্ব ডি. শংকৰ সিং আৰু প্ৰতিমা দেৱীৰ ঘৰত। চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ৰাজেন্দ্ৰ সিং বাবু তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ।

কৰ্মজীৱন

১৯৮১ চনত নায়িকা হিচাপে অভিষেক ঘটা বিজয়লক্ষ্মীয়ে সেই সময়ৰ শীৰ্ষ কানাড় অভিনেতা বিষ্ণুবৰ্ধন, অনন্ত নাগ, ৰবিচন্দ্ৰন, জয় জগদীশ আৰু ৰামকৃষ্ণৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰে। পুট্টন্না কনগাল, কে. বালাচন্দৰ, গীতাপ্ৰিয়া, কে. এছ. এল. স্বামী আৰু নগাতিহল্লী চন্দ্ৰশেখৰকে ধৰি সেই সময়ৰ কেইবাগৰাকীও শীৰ্ষ পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰিছিল।

বিজয়লক্ষ্মী ৰাজেন্দ্ৰ সিং বাবুৰ বহুকেইখন ছবি যেনে ভাৰী ভৰজাৰী বেটে, বন্ধনা, হুভু হান্নু আদি ছবিৰ সাজ-পোছাক ডিজাইনাৰ আছিল। তেওঁ ৰাণী মহাৰাণীত প্ৰডাকচন কন্ট্ৰ'লাৰ হিচাপে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ২০২০ চনত কানাড়া ধাৰাবাহিক জোথে জোথেয়ালিৰ জৰিয়তে তেওঁ দূৰদৰ্শনত প্ৰৱেশ কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

বিজয়লক্ষ্মীয়ে কানাড়া অভিনেতা জয় জগদীশৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনয় শিল্পী
ভালুক আৰু মালী

ভালুক আৰু মালী হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতীয় গ্ৰন্থ পঞ্চতন্ত্ৰৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা এক উপকথা যিয়ে মূৰ্খ বন্ধুত্ব গঢ়ি তোলাৰ পৰা সতৰ্ক কৰি দিয়ে। সমগ্ৰ বিশ্বতে সাহিত্যিক আৰু মৌখিক উভয় ধৰণৰ কেইবাটাও ভিন্ন সংস্কৰণ আছে আৰু ইয়াৰ লোক উপাদানসমূহক আৰ্নে-থম্পছন-উথাৰ টাইপ ১৫৮৬ হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে।লা ফণ্টেইন সংস্কৰণটোক বিভিন্ন দাৰ্শনিক পাঠ প্ৰদৰ্শন কৰা বুলি ধৰা হৈছে।

কাহিনী

লা ফণ্টেইনৰ ফেবলছ (VIII.10)ত এই কাহিনীটো পশ্চিমীয়া পাঠকৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়া হৈছিল।
ইয়াত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে কেনেকৈ এজন অকলশৰীয়া মালীয়ে এটা অকলশৰীয়া ভালুক লগ পায় আৰু তেওঁলোকে সংগী হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ভালুকটোৰ এটা কৰ্তব্য হ’ল বন্ধুৱে টোপনি যোৱাৰ সময়ত মাখিবোৰ আঁতৰাই ৰখা। স্থায়ী মাখি এটাক খেদি পঠিয়াব নোৱাৰি ভালুকটোৱে এটা শিল ধৰি তাক চেপি ধৰে আৰু মালীজনকো হত্যা কৰে। লা ফণ্টেইনে বন্ধুত্ব গঢ়ি তোলাকে ধৰি সকলো কামতে পৰিমাপ থাকিব লাগে বুলি ষ্ট'ইক উপদেশৰ উদাহৰণ দিছিল বুলি ধৰা হয়। ব্যৱহাৰিক দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত ভালুকটোৱে তাৎক্ষণিক ভাল, এই ক্ষেত্ৰত মাখিবোৰক বন্ধুৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা আৰু নিজৰ কল্যাণ ৰক্ষাৰ চূড়ান্ত মংগলৰ মাজত উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ পাৰ্থক্যটোও কাহিনীটোৱে দেখুৱাইছে।

কবিতাটোত ঘটা কেইবাটাও শাৰীক ইয়াৰ নৈতিকতা হিচাপে লোৱা হৈছে। মাজভাগত আছে ‘মোৰ মতে ই এটা সোণালী নিয়ম/মূৰ্খৰ লগত থকাতকৈ অকলশৰীয়া হোৱাই ভাল’, যিটো কাহিনীৰ বাকী অংশত বুজি পোৱা যায়। শেষৰ সাৰাংশটোৱে পূবৰ লেখকসকলে দিয়া ধাৰাবাহিকটো কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে যে মূৰ্খ বন্ধুতকৈ জ্ঞানী শত্ৰু থকাটোৱেই ভাল।

১৮ শতিকাৰ পৰাই ইংলেণ্ডত লা ফণ্টেইনৰ অনুবাদ বা অনুকৰণৰ জৰিয়তে এই কাহিনীয়ে মুদ্ৰা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক আবিৰ্ভাৱসমূহৰ ভিতৰত এটা আছিল ৰবাৰ্ট ডডছলীৰ ছলেক্ট ফেবলছ অৱ ইছপ এণ্ড অন্যান্য ফেবুলিষ্ট (১৭৬৪)ত, য'ত ইয়াক "দ্য হাৰমিট এণ্ড দ্য বিয়াৰ" উপাধি দিয়া হৈছে আৰু নৈতিক "অবিবেচক বন্ধুৰ এৰাব নোৱাৰা উদ্যম প্ৰায়ে শত্ৰুৰ ক্ৰোধৰ দৰেই আঘাতজনক" প্ৰদান কৰা হৈছে। এই সংস্কৰণত এজন সন্ন্যাসীয়ে ভালুকটোক ভাল পাক দিছে; পিছলৈও ইয়াক ইয়াৰ পাখিৰ পৰা কাঁইট এটা লোৱাৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হৈছিল, এণ্ড্ৰক্লিছ আৰু সিংহৰ কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত। তাৰ পিছত কৃতজ্ঞতাৰ বাবে সন্ন্যাসীজনক সেৱা আগবঢ়াই ভালুকটোৱে মাখি এটা উলিয়াই নিয়াৰ সময়তহে তেওঁৰ মুখত আঘাত কৰে আৰু তাৰ পিছত দুয়োৰে মাজত বিচ্ছেদ হয়। এই মৃদু সংস্কৰণটোৱেই ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ শিশুৰ বাবে ছন্দযুক্ত সংস্কৰণত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ভিতৰত মেৰী এন্নে ডেভিছৰ ফেবলছ ইন ভাৰ্ছ: বাই ইছপ, লা ফণ্টেইন আৰু অন্যান্য, প্ৰথম প্ৰকাশ প্ৰায় ১৮১৮ চনত, আৰু জেফ্ৰিছ টেইলৰৰ ইছপ ইন ৰাইম (১৮২০)। শতিকাৰ পিছৰ ফালে ইংলেণ্ডত কাহিনীটোৰ উৎপত্তি পাহৰি যোৱা হয় আৰু ইয়াক ইছপৰ অন্যতম উপকথা হিচাপে লোৱা হয়।

প্ৰবচন

এই উপকথাই ফৰাচী ভাষাক le pavé de l'ours (ভালুকৰ পকী শিল)।
আৰু জাৰ্মান Bärendienst (ভালুকৰ সেৱা)
এই প্ৰবচন দিছে,
দুয়োটাকে কাৰোবাৰ বা কিবা এটাক অসৎ বা বেয়া পাক কৰাৰ বাবে আৰু কেতিয়াবা যিকোনো দুৰ্ভাগ্যজনক ফলাফলৰ সৈতে যিকোনো দুৰ্ভাগ্যজনক কাৰ্য্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ডেনিছ আৰু নৰৱেজিয়ান শব্দ bjørnetjeneste (ভালুক-সেৱা)ৰ অৰ্থ একে
আৰু এই প্ৰবচনটো ইউৰোপৰ অন্যান্য ভাষাতো দেখা যায়

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:লোকসাহিত্য
শ্ৰেণী:সাধু
শ্ৰেণী:সাধুকথা
শ্ৰেণী:কিংবদন্তি
আলজেমাৰ ৰোগ

আলজেমাৰ ৰোগ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ স্নায়বিক ৰোগ। ৰোগৰ প্ৰাৱল্য বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে ভাষাৰ সমস্যা, উৎসাহ হেৰাই যোৱা, আচৰণগত সমস্যা আদিয়েও দেখা দিয়ে। যদিও ৰোগ বৃদ্ধিৰ হাৰ ভিন্ন, গড় হিতাপে ৰোগী নৰ পৰা দহ বছৰৰ ভিতৰত মৃত্যুমুখত পৰে।

আলজেমাৰ ৰোগৰ কাৰকসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে বুজা গৈছে। ৰোগৰ ইতিহাস আৰু মেডিকেল ইমেজিং আৰু ৰক্ত পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা অন্য সম্ভাৱনীয় কাৰক নিৰ্ধাৰণৰ সংজ্ঞানাত্মক অভীক্ষা ভিত্তিত ইয়াৰ চিকিৎসা কৰা হয়। মগজুৰ কলা পৰীক্ষা কৰি ৰোগ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। নিয়মিত মানসিক আৰু শাৰীৰিক ব্যায়াম কৰিলে আৰু মেদবহুলতাৰ পৰা আঁতৰত থাকিলে এই ৰোগৰ সম্ভাৱনা বহু হ্ৰাস পায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰোগ
বাল গঙ্গাধৰ তিলক

বাল গঙ্গাধৰ তিলক (; জুলাই ২৩, ১৮৫৬ – আগষ্ট ১, ১৯২০) এগৰাকী ভাৰতীয়, শিক্ষক, সাংবাদিক, উকীল, সমাজ সংস্কাৰক তথা ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰে জড়িত সক্ৰিয় ব্যক্তি। তেওঁৰ জন্মগত নাম কেশৱ গঙ্গাধৰ তিলক। তেওঁ লাল-বাল-পাল ত্ৰিমূৰ্তিৰ এজন। তিলক ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ প্ৰথমজন প্ৰতিনিধি। ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিক প্ৰাধিকাৰীয়ে তেওঁক ‘ভাৰতীয় অশান্তিৰ পিতৃ’ বুলি পৰিচিতি প্ৰদান কৰে। ভাৰতীয় লোকসকলে তেওঁক তেওঁলোকৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰাৰ হেতু তেওঁক ‘লোকমান্য’ উপাধি প্ৰদান কৰা হয়।

উদ্ধৃতিসমূহ

স্বৰাজ আমাৰ জন্মগত অধিকাৰ৷
স্বাধীনতা আমাৰ জন্ম স্বত্ব৷
ৰাজনীতিত দয়া দাক্ষিণ্যৰ স্থান নাই৷ দয়া-মায়া কেৱল স্বাৰ্থৰ প্ৰকাশৰ ওপৰত দিয়া এবিধ ৰহণ৷
বৰষুণৰ অভাৱে সঁচাকৈয়ে দুৰ্ভিক্ষৰ সৃষ্টি কৰে কিন্তু এইটোও সত্য যে ভাৰতৰ জনসাধাৰণৰ অশুভৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ শক্তি নাই। ভাৰতৰ দৰিদ্ৰতা সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্তমানৰ শাসনৰ বাবেই। কেৱল কংকাল বাকী থকালৈকে ভাৰতৰ তেজ ওলাইছে...ৰাইজৰ সকলো সজীৱতা ক্ষয় হৈ গৈ আছে আৰু আমি দাসত্বৰ ক্ষীণ অৱস্থাত ৰৈছো।
প্ৰগতি স্বাধীনতাত নিহিত হৈ আছে। স্বশাসন অবিহনে কোনো উদ্যোগিক অগ্ৰগতি সম্ভৱ নহয়, শৈক্ষিক পৰিকল্পনাও জাতিটোৰ বাবে উপযোগী বুলি প্ৰমাণিত নহ’ব... ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে চেষ্টা কৰাটো সমাজ সংস্কাৰতকৈ বহু বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
যদি ভগৱানে অস্পৃশ্যতাক সহ্য কৰে তেন্তে মই তেওঁক ঈশ্বৰ বুলি নকওঁ।

উৎস

Category:ভাৰতৰ ব্যক্তি
Category:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
Category:মৃত ব্যক্তি
ক্ষুধিত পাষাণ

ক্ষুধিত পাষাণ ১৮৯৫ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ দ্বাৰা ৰচিত একে নামৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত তপন সিনহাই পৰিচালনা কৰা এখন বঙালী নাট্যধৰ্মী ছবি। প্ৰযোজনা কৰিছে হেমেন গাংগুলীয়ে। ১৯৬০ চনত মুক্তি পোৱা এই ছবিখনে দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ক্ষুধিত পাষাণৰ সংগীত পৰিচালনা ওস্তাদ আলী আকবৰ খানৰ।

কাহিনীসাৰ

সৰু চহৰ এখনত এজন যুৱ টেক্স কালেক্টৰ চাকৰিত নিযুক্ত হৈছে। তেওঁ এটা পৰিত্যক্ত পুৰণি ৰাজপ্ৰসাদত বাস কৰিবলৈ লয়, য’ত ভূতৰ উপদ্ৰৱ হয় বুলি উৰাবাতৰি প্ৰচলিত। স্থানীয় লোকে তেওঁক সকীয়াই দিবলৈ চেষ্টা কৰে যে প্ৰাসাদটোৰ ক্ষুধিত পাষাণৰ বাবে যিয়েই তাত থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিছে তেওঁ হয় উন্মাদ হৈ পৰিছে নহয় মৃত্যুমুখত পৰিছে। তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে ৰাতি প্ৰাসাদত এগৰাকী ৰহস্যময়ী সুন্দৰী নাৰী ঘূৰি ফুৰে।

অভিনয় শিল্পী

অৰুন্ধতী মুখাৰ্জী
সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী
ছবি বিশ্বাস
দিলীপ ৰায়
পদ্মা দেৱী
ৰবীন বেনাৰ্জী
অৰুণ মুখাৰ্জী
ৰাধামোহন ভট্টাচাৰ্য

বঁটা

অষ্টম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৬০)
দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি (অল ইণ্ডিয়া চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট)
কৰ্ক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, আয়াৰলেণ্ড
শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:১৯৬০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
আঁচল ঠাকুৰ

আঁচল ঠাকুৰ (, জন্ম: ২৮ আগষ্ট ১৯৯৬) এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা আলপাইন স্কিয়াৰ। তেওঁ বিভিন্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্কিকিং প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্কিয়িং প্ৰতিযোগিতাত পদক অৰ্জন কৰা তেওঁ হৈছে প্ৰথম ভাৰতীয় স্কিয়াৰ। ২০১২ চনৰ শীতকালীন যুৱ অলিম্পিকত তেওঁ আলপাইন স্কিয়িং - ছোৱালীৰ স্লাল'ম আৰু ছোৱালীৰ জায়েণ্ট স্লাল'ম ইভেণ্টত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

২০১৭ এছিয়ান শীতকালীন ক্ৰীড়াৰ বাবে আঁচল ঠাকুৰক ২০১৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত ভাৰতীয় দলত স্থান দিয়া হৈছিল। ২০১৮ চনত তেওঁ তুৰস্কত অনুষ্ঠিত হোৱা আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্কি ফেডাৰেচনৰ দ্বাৰা আয়োজিত ২০১৮ আলপাইন এজডাৰ ৩২০০ কাপত তেওঁ ব্ৰঞ্জৰ পদক জয় কৰে। ফলস্বৰূপে তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্কিয়িং ইভেণ্টত পদক অৰ্জন কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় স্কিয়াৰ ৰূপে পৰিগণিত হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্কিয়াৰ
৭ জানুৱাৰী

৭ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৭ম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৫৮টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৫৯টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -

ঘটনাৰাজী

১৯২৭ খৃঃ - নিউ য়ৰ্ক আৰু লণ্ডনৰ মাজত "ট্ৰেন্স আটলাণ্টিক" বাণিজ্যিক টেলিফোন সেৱাৰ মুকলি।
১৯৭৯ খৃঃ - ভিয়েটনামৰ সৈন্যই কম্বোডিয়াৰ ৰাজধানী ফনম পেনঃ দখল কৰিছিল।

জন্ম

১৮৯৩ - জানকী দেৱী বাজাজ, ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী।
১৯৩৮ - বি. সৰোজা দেৱী, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
১৯৪৮ - শোভা দে, ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক আৰু প্ৰবন্ধকাৰ৷
১৯৫০ - জনী লিভাৰ, বলীউডৰ প্ৰখ্যাত কৌতুক অভিনেতা।
১৯৫৭ - ৰীণা ৰয়, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
১৯৬১ - সুপ্ৰিয়া কাপুৰ, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
১৯৬৭ - ইৰফান খান, ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক।
১৯৭৯ - বিপাশা বসু, বলীউডৰ অভিনেত্ৰী।
১৯৮৫ - প্ৰিয়ংকা বৰা, ভাৰতীয় ভলীবল খেলুৱৈ৷
২০০৪ - শৈলী সিং, ভাৰতীয় এথলীট।

মৃত্যু

১৯৪৩ - নিক'লা টেছলা, বিখ্যাত ছাৰ্বিয়া-আমেৰিকান পদাৰ্থ বিজ্ঞানী , উদ্ভাৱক তথা বৈদ্যুতিক অভিযন্তা।
২০১৬ - গুণাৰাম খনিকৰ, প্ৰসিদ্ধ বনৌষধি বিশেষজ্ঞ। (জন্ম: ২২ মাৰ্চ, ১৯৪৯)

দিৱস

তিৰংগ দিৱস (ইটালী)।

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমচ‌, এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা

শ্ৰেণী:জানুৱাৰী
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ধনলক্ষ্মী পূজাৰী

ধনলক্ষ্মী পূজাৰী (জন্ম: ২০০৪) এগৰাকী ভাৰতীয় কাবাডী খেলুৱৈ। তেওঁ ভাৰতীয় মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় কাবাডী দলৰ হৈ আৰু ঘৰুৱা প্ৰতিযোগিতাত কৰ্ণাটকৰ হৈ খেলে। তেওঁ এগৰাকী অলৰাউণ্ডাৰ। কাবাডীত তেওঁ ৰেইড আৰু ডিফেন্স দুয়োটা ক্ষেত্ৰতে দক্ষতা দেখুৱাইছে আৰু ৰাজ্যিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত নিজৰ পাৰদৰ্শিতা প্ৰমাণ কৰিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

পূজাৰী কৰ্ণাটকৰ দক্ষিণ কন্নড় জিলাৰ মংগালুৰু চহৰৰ সুৰতকল ইদ্যা অঞ্চলৰ বাসিন্দা। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ হ'ল নাৰায়ণ পূজাৰী আৰু শশীকলা। তেওঁ মুদাবিদ্ৰীৰ আলভাছ কলেজত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। এই মহাবিদ্যালয়খন আলভাছ এডুকেচন ফাউণ্ডেশ্যনৰ অংশ আৰু তেওঁ আলভাছ স্পৰ্টছ ক্লাব কাৰ্যসূচীৰ এগৰাকী প্ৰতিভা আছিল। কলেজ পৰ্যায়তেই তেওঁ কাবাডীত উল্লেখযোগ্য প্ৰদৰ্শন দেখুৱাই বিভিন্ন ৰাজ্যিক প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰে।

কেৰিয়াৰ

পূজাৰীয়ে বিভিন্ন জুনিয়ৰ আৰু ছিনিয়ৰ স্তৰৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি ধীৰে ধীৰে নিজকে প্ৰতিভাশালী কাবাডী খেলুৱৈ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ ৰাজ্যিক প্ৰতিযোগিতাসমূহত কৰ্ণাটকৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ লগতে বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাতো অংশগ্ৰহণ কৰিছে।

২০২৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত বাংলাদেশৰ ঢাকাত অনুষ্ঠিত মহিলা কাবাডী বিশ্বকাপত সোণৰ পদক জয় কৰা ভাৰতীয় মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় কাবাডী দলটোৰ তেওঁ অংশ আছিল। বিশ্বকাপৰ পূৰ্বে ৰাষ্ট্ৰীয় শিবিৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ গুজৰাটৰ গান্ধীনগৰৰ স্পৰ্টছ অথৰিটি অৱ ইণ্ডিয়া (SAI) কেন্দ্ৰত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। সৰ্বভাৰতীয় আন্তঃবিশ্ববিদ্যালয় ক্ৰীড়াত তেওঁ মংগালুৰু বিশ্ববিদ্যালয়কো প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:মহিলা খেলুৱৈ
গৰখীয়া সবাহ

গৰখীয়া সবাহ প্ৰধানকৈ উজনি অসমত প্ৰচলিত এটা অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠান ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ কৰা হয়। অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত এই উৎসৱ ৰাজহুৱাভাৱে পালন কৰা হয়।

পালন

এই উৎসৱত গাঁৱৰ মানুহে গৰখীয়াসকলক নিজ ঘৰলৈ নিমন্ত্ৰন কৰে আৰু সভক্তিৰে নানাবিধ খাদ্যসম্ভাৰেৰে আপ্যায়িত কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধান হ’ল চাউলগুৰি, কল, গুড় আদিৰে তৈয়াৰী ঘোল বা মোহনভোগ। হিন্দু ধৰ্মমতে গৰুক ভগৱানৰূপে জ্ঞান কৰা হয় আৰু যিহেতু গৰু ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ লগত সততে থাকে, গতিকে গৰখীয়াসকলক আপ্যায়িত কৰা মানেই ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণকো আপ্যায়িত কৰা হয় বুলি মানুহে বিশ্বাস কৰে। অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত এই উৎসৱ পালন কৰাৰ ধৰণ কিছু বেলেগ হোৱা দেখা যায়। সাধাৰণতে বাৰজন গৰখীয়াক নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়। আপ্যায়নৰ পিছত তেওঁলোকৰ প্ৰতিজনকে এডালকৈ সৰু লাঠি, এখনকৈ কটাৰী, নতুন কাপোৰ আৰ একোটাকৈ সিকি উপহাৰ দিয়াটো এক প্ৰকাৰৰ নিয়ম।

কাৰণ

নিঃসন্তান দম্পতীয়ে পুত্ৰ সন্তান কামনাৰ্থে গৰখীয়া সেৱাৰ আয়োজন কৰে।
গো-জাতিৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ কামনাত কোনোৱে গোপাল পূজা আগবঢ়ায়।
সৰু ল'ৰাৰ অসুখ-বিসুখ হলে বা বয়স অনুযায়ী বাঢ়িব নোৱাৰিলে ল’ৰাৰ আৰোগ্য কামনাৰে অথবা গৰু-গাই হেৰাই পোৱাৰ পাছত বহুতে গৰখীয়া সেৱা পাতে।
এজন প্ৰখ্যাত জ্যোতিষীৰ মন্তব্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ড° ভৃগুমোহন গোস্বামীয়ে লিখিছে যে, শনিৰ কোপ দৃষ্টিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ মানুহে গৰখীয়া সেৱা পাতে।

পৰম্পৰা

অঞ্চলভেদে গৰখীয়া সবাহৰ পৰম্পৰাৰ মাজত সাদৃশ্য বৈসাদৃশ্য পৰিলক্ষিত হয়। এই সবাহ নিজা ঘৰত অথবা ৰাজহুৱাকৈ আয়োজন কৰা হয়। এই সকামত পোন প্ৰথমে কেইজনক নিজ গৃহলৈ আমন্ত্ৰণ কৰা হয়, তেওঁলোকক ঘৰৰ চোতালখন হাৰি-মচি ঢাৰি পাৰি ধূপ-চাকি জ্বলাই তাত বহিবলৈ দিয়া হয়। তাৰ পাছত সেৱা জনাই খাবলৈ দিয়া হয়। শেষত তেওঁলোকক পুনৰ সা-সন্মানেৰে সেৱা জনাই বিদায় দিয়া হয়।

গৰখীয়া সকলক আপ্যায়ন কৰোঁতে কোনো কোনোৱে ভীম কল, পিঠাগুৰ, গাখীৰ, গুৰেৰে আপ্যায়ন কৰে। আকৌ কেনোৱে লাড়ু, পিঠা, পায়সেৰে আপ্যায়ন কৰে। যদিহে সবাহখন ৰাজহুৱাকৈ আয়োজন কৰে তেতিয়া গোটেই সমাজখন একগোট হৈ ৰাজহুৱাকৈ খোৱা-লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি গৰখীয়াক আপ্যায়িত কৰি ৰাইজে খাদ্য গ্ৰহণ কৰে। কামৰূপ জিলাৰ বৰকুৰিহা সৰুবুঢ়া আতা সচঙত প্ৰতিবছৰে পৰম্পৰাগতভাবে এই সবাহৰ আয়োজন কৰে। কামৰূপৰ ডিমৰীয়া অঞ্চলত যেতিয়া ৰাজহুৱাকৈ ইয়াক আয়োজন কৰে, তেতিয়া সবাহৰ আগদিনা গাঁৱৰ পুৰুষ- স্ত্ৰীয়ে উপবাসে থাকি সবাহৰ দিনা সকলোৱে মিলি নাম লয় আৰু খেতিৰ মংগল কামনা কৰে। ভোগৰ বাবে লাড়ু- পিঠা, পায়স-পৰমান আয়োজন কৰে। অঞ্চল ভেদে অথবা জাতিভেদে বেলেগ বেলেগ সময়ত এই সবাহৰ আয়োজন কৰা হয়। কোনোৱে কাতি, কোনোৱে মাঘ আকৌ কোনোৱে বহাগ মাহত।

লোক-বিশ্বাস

গৰখীয়া সবাহত গৰখীয়াক সন্তুষ্ট কৰিব নোৱাৰিলে গৃহস্থৰ অপায়- অমংগল হব বুলি বিশ্বাস কৰে।
গাঁৱৰ নিৰক্ষৰ লোকসকলৰ কোনো নিঃসন্তান হ’লে গৰখীয়া সবাহ পাতি গৰখীয়াক খুৱাই সন্তুষ্ট কৰি কাপোৰ আৰু এডাল এচাৰি দান কৰিলে সন্তানসম্ভৱা হয় বুলি বিশ্বাস কৰে।
এই সবাহ পাতিলে গৰু-গাইৰ বেমাৰ-আজাৰ নহয় আৰু লগতে খেতি ভাল হয় বুলি জনবিশ্বাসৰ প্ৰচলন আছে।
কোনো ল’ৰা-ছোৱালী যদি খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে, বিভিন্ন বেমাৰ-আজাৰ হৈ থাকে বা কথা ক’ব নোৱাৰা হয় সেয়া গৰখীয়া লেথাত পৰা বুলি বিশ্বাস কৰি গৰখীয়া সবাহৰ আয়োজন কৰে। গৰখীয়াহঁতক সন্তুষ্ট কৰিলে এই দুখবোৰ দূৰ হয় বুলি বিশ্বাস কৰে।
শনিগ্ৰহৰ কোপদৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ গৰখীয়া সবাহ পাতে।

সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী

অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিৰ আভাস- ড০ নবীনচন্দ্ৰ শৰ্মা,(পৃ-২৬৩)
অসমৰ সংস্কৃতি-কোষ, মুখ্য সম্পাদনা- ড০ নাৰায়ণ দাস, সম্পা- পৰমানন্দ ৰাজবংশী,(পৃ- ১৭৪)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
ডেনিছ লোকনৃত্য

ডেনিছ লোকনৃত্য (ইংৰাজী: Danish folk dance) ইয়াৰ সহজ-সৰল, মৃদু আৰু তুলনামূলকভাৱে শিকাটো সহজ হোৱা বৈশিষ্ট্যৰ বাবে পৰিচিত। ডেনিছ লোকনৃত্য মূলতঃ এক সামাজিক নৃত্য য'ত নৃত্যশিল্পীৰ গোট বা দম্পতীৰ গোট জড়িত থাকে আৰু ইয়াক প্ৰায়ে বৃহৎ সমাৱেশৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই নৃত্যবোৰ সকলোৱে অংশগ্ৰহণ কৰিব পৰাকৈ যথেষ্ট সৰল হ'ব লাগে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল। ডেনিছ লোকনৃত্যসমূহ সামাজিক আৰু শিক্ষামূলক উদ্দেশ্যত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, সাধাৰণতে ক'বলৈ গ'লে প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে নহয়।

ডেনিছ লোকনৃত্যৰ স্বীকৃত ইতিহাসত ১৮৯৯ চনত ক'পেনহেগেনত ফিলোকোৰোছৰ দ্বাৰা কৰা এটা প্ৰদৰ্শনক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয়, য'ত দৰ্শকৰ মাজত কিছুমান ডেনিছ ছাত্ৰও আছিল। ছাত্ৰসকল লগে লগে ইমান অনুপ্ৰাণিত হৈছিল যে তেওঁলোকে এটা লোকনৃত্য ক্লাব আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯০১ চনত, সেই একেসকল ছাত্ৰৰ ভিতৰৰে একাংশই যি তেতিয়া জিমনাষ্টিকৰ ছাত্ৰ আছিল, তেওঁলোকে এটা আনুষ্ঠানিক সংগঠন 'ডেনিছ এছ'চিয়েশ্যন ফৰ দ্য প্ৰম'চন অৱ ফ'ক-ডান্সিং' প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

পৰৱৰ্তী দুটা দশকত সমগ্ৰ ডেনমাৰ্কত লোকনৃত্য সংগঠন আৰু সমাজৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাই থাকে। ১৯২৯ চনত 'ডেনিছ ফ'ক-ডেন্সাৰ্ছ' প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয় আৰু ই এটা এনে সংগঠন যিয়ে আজিও লোকনৃত্যশিল্পীসকলৰ বাবে পাঠ্যক্ৰমৰ ব্যৱস্থা কৰে আৰু প্ৰতি বছৰে লোকনৃত্য উৎসৱৰ আয়োজন কৰে।

এই সকলোবোৰৰ প্ৰভাৱে ডেনিছ লোকনৃত্যৰ পৰিৱেশনত এক নিৰ্দিষ্ট একৰূপতা আনিছে, যাৰ ফলত ডেনমাৰ্কৰ ভিতৰত স্থানীয় নৃত্য আৰু পৰম্পৰাৰ মাজত আঞ্চলিক পাৰ্থক্য হ্ৰাস পাইছে। এই সমাজ আৰু সংগঠনবোৰে ডেনিছ পৰম্পৰাগত পোছাকৰ লগতে লোকনৃত্য সংৰক্ষণ কৰাতো অৰিহণা যোগাইছিল। এই গোটবোৰে জাৰ্ণাল, কিতাপ, আলোকচিত্ৰ, ৰেচিপি, পোছাক, প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী আৰু অন্যান্য সাংস্কৃতিক শিল্পকৰ্মও প্ৰস্তুত কৰে। তেওঁলোকে প্ৰদৰ্শনমূলক অনুষ্ঠান, থিয়েটাৰ প্ৰদৰ্শনী, উৎসৱ, নৃত্যৰ বাবে মুকলি অনুষ্ঠান আৰু অন্যান্য সামাজিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
লিংগ (জৈৱিক)

]]) স্ত্ৰী জননকোষক (ডিম্বাণু) নিষেচিত কৰে।
বহু জীৱৰ প্ৰজাতিবোৰৰ মাজত পুং আৰু স্ত্ৰী নামৰ দুটা প্ৰকাৰ থাকে, ইয়াকেই লিংগ বোলে। যৌন প্ৰজননৰ ফলত জিনীয় লক্ষণসমূহৰ মিশ্ৰণ আৰু যোজন হয়: অপত্য সৃষ্টি কৰিবৰ বাবে বিশেষভাৱে বিভাজিত জননকোষে পিতৃ-মাতৃৰ জিনীয় লক্ষণবোৰ অপত্যলৈ পৰিবহণ কৰে। কিছুমান জননকোষ গঠন আৰু কাৰ্যত একে হোৱা দেখা যায় (isogamy বোলে), কিন্তু বহু ক্ষেত্ৰত জীৱৰ লিংগভেদে জননকোষৰ গঠন আৰু কাৰ্য একে নহয় (anisogamy)। পুং জননকোষবোৰ সৰু, চলনক্ষম, আৰু জিনীয় তথ্যবোৰ বহু দূৰলৈ কঢ়িয়াই নিব পাৰে, আনহাতে স্ত্ৰী জননকোষবোৰ ডাঙৰ, চলনক্ষম নহয় আৰু আৰু নতুনকৈ সৃষ্টি হবলহা জীৱটোৰ প্ৰাৰম্ভিক বিকাশৰ বাবে প্ৰযোজনীয় পুষ্টিৰ যোগান ধৰে। মানুহ আৰু অন্য স্তন্যপায়ীৰ, পুং লিংগই XY লিংগ-নিৰ্ধাৰণ পদ্ধতিৰ XY ক্ৰম'জম, আনহাতে স্ত্ৰী লিংগই XX ক্ৰম'জম বহন কৰে।

জীৱই উৎপাদন কৰা বীজকোষে ইয়াৰ লিংগ নিৰ্ধাৰণ কৰে: পুং জীৱই পুং জননকোষ (spermatozoa, বা স্তন্যপায়ীৰ শুক্ৰাণু; উদ্ভিদৰ পৰাগ) আনহাতে স্ত্ৰীয়ে স্ত্ৰী জনন কোষ সৃষ্টি কৰে (ডিম্বাণু, বা কণী); কিছুমান জীৱই পুং আৰু স্ত্ৰী উভয় জননকোষৰ উৎপাদন কৰে (hermaphroditic)। সাধাৰণতে, জীৱৰ লিংগভেদে শাৰীৰিক ভিন্নতা পৰিলক্ষিত হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
শ্ৰেণী:শৰীৰতত্ত্ব
শ্ৰেণী:মানৱ বিজ্ঞান
মিনিমি

নীলোৎপল লহকৰ (; পেছাগতভাৱে মিনিমি বা মিনিমি এন.এল. নামেৰে পৰিচিত) হৈছে ভাৰতৰ এজন ভাৰতীয় ৰেপাৰ, গায়ক তথা অভিনেতা। ১৯৯৫ চনৰ ১১ জুন তাৰিখে তেওঁ নলবাৰীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৯৫ চনৰ ১১ জুনত জন্মগ্ৰহণ কৰা মিনিমিৰ ঘৰ নলবাৰী জিলাৰ পাণ্ডুলা নামৰ এখন সৰু গাঁৱত। তেওঁৰ পিতৃ প্ৰবীন্দ্ৰ চন্দ্ৰ লহকৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত চৰকাৰী কৰ্মচাৰী আৰু মাতৃ অনু লহকৰ এগৰাকী গৃহিণী।

কৰ্মজীৱন

গায়ক হিচাপে

নং
বোলছবি
গীত(সমূহ)
সহ-শিল্পী(সকল)
তথ্যসূত্ৰ
১
কানীন - এ ছিক্ৰেট ছাৰ্চ
কানীন
বে’ছহ’ল

২
গৰু (২০২১)
গৰু
দীপলিনা ডেকা

৩
ৰাজনীতি (২০২২)
ইনকিলাব
জুবিন গাৰ্গ

৪
ব্লেক এণ্ড হোৱাইট (২০২৩)
ক’লা-বগা
ৰাজদ্বীপ ঘোষ

৫
বুৰ্বকৰ খেল - গে’ম অৱ ফুল্‌ছ
মুনলাইট, হোৱাট্‌ছ ইয়ৰ নে’ম , বন্ধ কৰ, গে’ম অৱ ফুল্‌ছ
কে’ছী

বিতৰ্ক

অসমত কা-বিৰোধী আন্দোলনৰ সময়ত অসংখ্য শিল্পীয়ে ৰাজপথলৈ ওলাই আহি শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিবাদত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। কিন্তু মিনিমিকে ধৰি কিছু মুষ্টিমেয় ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ "বাংলাদেশী" গীতৰ কথা গাইছিল, যিবোৰক বিদেশী-ভীত আৰু হিংসাত্মক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ফলত সমগ্ৰ ৰাজ্যতে বিতৰ্কৰ ঢৌৰ সৃষ্টি হৈছিল, যাৰ ফলত কৰ্তৃপক্ষই গীতটো ৰাজহুৱাকৈ বজোৱাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰে। অৱশেষত উত্তেজনা কমি অহাৰ লগে-লগে গীতটোৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞা উঠাই লোৱা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ
ৰেমা মেনন

ৰেমা মেনন এগৰাকী কেৰালাৰ ভাৰতীয় মালয়ালম ভাষাৰ লেখিকা আৰু অনুবাদক। তেওঁ পাউলো কোয়েলহোৰ উপন্যাস দ্য এলকেমিষ্টৰ মালায়ালম অনুবাদৰ জৰিয়তে বিশেষভাৱে পৰিচিত। এই অনুবাদখন যিকোনো ভাৰতীয় ভাষালৈ কৰা প্ৰথম অনুবাদ আছিল। খালেদ হোছেইনিৰ And the Mountains Echoed উপন্যাসখনৰ মালয়ালম অনুবাদৰ বাবে তেওঁ ২০১৭ চনত কেৰালা সাহিত্য একাডেমী অনুবাদ বঁটা লাভ কৰে।

জীৱনী

ৰেমা মেননৰ জন্ম ১৯৪৪ চনৰ ১০ ছেপ্টেম্বৰত বৰ্তমানৰ কেৰালাৰ ত্ৰিচুৰ জিলাত হয়। তেওঁ প্ৰখ্যাত মালায়ালম সাহিত্যিক আৰু কেৰালা সাহিত্য একাডেমীৰ প্ৰাক্তন সভাপতি পুঠেঝাথ ৰামন মেননৰ কন্যা।

ত্ৰিচুৰৰ মালায়ালম মাধ্যম বিদ্যালয়ত তেওঁ শিক্ষালাভ কৰে। পিতৃৰ সমৃদ্ধ পুথিভঁৰালৰ বাবে তেওঁ অতি কম বয়সতেই সাহিত্য পঢ়াত আগ্ৰহী হৈ উঠে আৰু পিছলৈ গৈ লিখনিত মনোনিবেশ কৰে। প্ৰথমে তেওঁ চুটি গল্প লিখিছিল।

তেওঁ বস্ত্ৰ অভিযন্তা নাৰায়ণ মেননৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈ গুজৰাটৰ আহমেদাবাদলৈ যায়।

এই গ্ৰন্থখন যিকোনো ভাৰতীয় ভাষালৈ কৰা The Alchemist-ৰ প্ৰথম অনুবাদ আছিল আৰু বৰ্তমানলৈকে ইয়াৰ ৪৮টা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে। ইয়াৰ ভিতৰত খালেদ হোছেইনি, হাৰমান হেচে, ই. এম. ফ’ৰ্ষ্টাৰ, স্বেতলানা আলেক্সিয়েভিচ আদি বিশ্বখ্যাত লেখকৰ গ্ৰন্থসমূহ উল্লেখযোগ্য।

বৰ্তমান তেওঁ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ উপন্যাস A River in Darkness-ৰ মালায়ালম অনুবাদত নিয়োজিত আছে।

বঁটা আৰু সন্মান

কেৰালা সাহিত্য একাডেমী অনুবাদ বঁটা (২০১৭) — Parvathangalum Matolikollukunnu গ্ৰন্থৰ বাবে

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অনুবাদক
শ্ৰেণী:কেৰালাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি