আত্মা (হিন্দু ধৰ্ম)

হিন্দু ধৰ্মত আত্মা হৈছে কোনো জীৱৰ প্ৰকৃত, অন্তৰ্নিহিত সত্তা বা আত্মা, যাক চিৰন্তন আৰু অপৰিৱৰ্তিত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আত্মাটো ধাৰণাগতভাৱে ব্যক্তিগত আত্মা, জীৱাত্মৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত, যি একাধিক শৰীৰ আৰু জীৱনকালৰ মাজেৰে স্থায়ী হৈ থাকে, কিন্তু ই আত্ম-বুদ্ধি বা অহংকাৰ (আহমকাৰ), মনৰ আৱেগিক দিশ (চিত্ত), আৰু শাৰীৰিক বা প্ৰাকৃতিক দিশ (প্ৰকৃতি)ৰ পৰা পৃথক। এই শব্দটোক প্ৰায়ে আত্মা বুলি অনুবাদ কৰা হয়, কিন্তু "আত্মা" বা সত্তা বুলি অনুবাদ কৰাটো ভাল। মোক্ষ (মুক্তি) লাভ কৰিবলৈ মানুহে আত্মজ্ঞান (আত্মজ্ঞান বা ব্ৰহ্মজ্ঞান) আহৰণ কৰিব লাগিব।

ভাৰতীয় দৰ্শনৰ ছয়খন গতানুগতিক বিদ্যালয়ৰ এই আত্মা কি সেই সম্পৰ্কে ভিন্ন মতামত আছে। সাংখ্য আৰু যোগত সত্তাক পুৰুষ বুলি কোৱা হয় আৰু অদ্বৈত বেদান্তত সত্তা হৈছে বিশুদ্ধ চেতনা বা সাক্ষী-চেতনা (সাক্ষী), যিটো পৰিঘটনাৰ সৈতে চিনাক্তকৰণৰ বাহিৰত। সাংখ্যা আৰু যোগত অগণন আত্মা আছে, আনহাতে অদ্বৈত বেদান্তত মাত্ৰ এজন আত্মা আছে। বেদান্তত আত্মা (জীৱ) আৰু পৰম আত্মা (পৰমাত্মা) বা নিৰপেক্ষ বাস্তৱ (ব্ৰহ্ম)ৰ মাজৰ সম্পৰ্ক সম্পৰ্কে প্ৰধান মতামতসমূহ হ'ল যে আত্মা আৰু ব্ৰহ্ম একেলগে সুকীয়া আৰু অবিচ্ছিন্ন (ভেদাভেদ), অবিচ্ছিন্ন (অদ্বৈত, 'দুটা নহয়'), নিৰ্ভৰশীলতাৰ সৈতে সুকীয়া (দ্বৈত, 'দ্বৈতবাদ'), বা অস্পষ্ট কিন্তু নিৰ্ভৰশীলতাৰে (বিশিষ্টদ্বৈত, যোগ্য এককতা )।

ব্যুৎপত্তি আৰু অৰ্থ

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

আত্মা হৈছে সংস্কৃত শব্দ যাৰ অৰ্থ হৈছে "সাৰ, উশাহ, আত্মা।" আত্মাই বস্তুগত জগতত বাস কৰা অহৰহ পৰিৱৰ্তিত মূৰ্ত ব্যক্তি (জীৱ)ৰ পৰা পৃথক হিচাপে পৰিৱৰ্তনৰ মাজেৰে স্থায়ী হোৱা মানুহৰ সত্তাক বুজায়। মূৰ্ত ব্যক্তিত্ব সলনি হ'ব পাৰে, আনহাতে আত্মা সলনি নহয়।
অদ্বৈত বেদান্তত ই হৈছে বিশুদ্ধ পৰ্যবেক্ষক চেতনা বা সাক্ষী-চেতনা, "বিশুদ্ধ, অবিভক্ত, আত্ম-আলোকময় চেতনা," আনহাতে নৱ-অদ্বৈতত ই হৈছে 'সত্তা'ক শব্দ বা কৰ্মত ধৰিব নোৱাৰা ধাৰণাগত অন্তৰ্দৃষ্টিও।

ধাৰণাৰ বিকাশ

বেদ

ভাৰতীয় গ্ৰন্থত আত্মা শব্দৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন ব্যৱহাৰ ঋকবেদত পোৱা যায় (RV X.97.11)। প্ৰাচীন ভাৰতীয় ব্যাকৰণবিদ যস্কা এই ঋকবেদিক পদটোৰ ওপৰত মন্তব্য কৰি আত্মাৰ তলত দিয়া অৰ্থসমূহ গ্ৰহণ কৰিছে: ব্যাপক নীতি, অন্যান্য উপাদানসমূহ একত্ৰিত হোৱা জীৱ আৰু চূড়ান্ত জ্ঞানমূলক নীতি।

উপনিষদ

উপনিষদৰ সকলোবোৰতে আত্মা এটা কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু আৰু "নিজৰ আত্মাক চিনি লওক" তেওঁলোকৰ অন্যতম মূল বিষয়বস্তু। উপনিষদত কোৱা হৈছে যে আত্মাই "ব্ৰহ্মাণ্ডৰ চূড়ান্ত সত্তা"ৰ লগতে "মানুহৰ জীৱনদায়ক উশাহ"কো প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিটো হৈছে "অক্ষয় ঐশ্বৰিক উপাদান" যিটো জন্ম নহয় আৰু মৃত্যুও নহয়।

বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ

বৃহদাৰণ্যক উপনিষদত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮০০-৬০০) আত্মক এনেদৰে বৰ্ণনা কৰা হৈছে য'ত সকলো বস্তুৰ অস্তিত্ব আছে, যিটো সৰ্বোচ্চ মূল্যৰ, যিটোৱে সকলোকে ব্যাপকভাৱে বিয়পি আছে, যিটো সকলোৰে সত্তা, যিটো আনন্দময় আৰু যিটো বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰি।

চন্দোগ্য উপনিষদ

চন্দোগ্য উপনিষদ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব সপ্তম–ষষ্ঠ শতিকা)ত আত্মাক সেই বস্তু বুলি ব্যাখ্যা কৰা হৈছে যিটো দুটা জীৱৰ মাজত বেলেগ যেন লাগে কিন্তু বাস্তৱত বেলেগ নহয়, সেই সত্তা আৰু অন্তৰ্নিহিত, সত্য, উজ্জ্বল প্ৰকৃতি যিয়ে সকলো ব্যক্তিকে সংযোগ আৰু একত্ৰিত কৰে। ৬.১০ পদত নদীৰ উদাহৰণেৰে ইয়াক ব্যাখ্যা কৰা হৈছে, যাৰ কিছুমান পূব দিশলৈ আৰু কিছুমান পশ্চিম দিশলৈ বৈ যায়, কিন্তু শেষত সকলোবোৰ সাগৰত একত্ৰিত হৈ এক হৈ পৰে। একেদৰে চন্দোগ্য উপনিষদত ব্যক্তিগত আত্মা বিশুদ্ধ অস্তিত্ব বুলি উল্লেখ আছে; ব্যক্তিগত আত্মা হৈছে বিশুদ্ধ সত্য আৰু ব্যক্তিগত আত্মা হৈছে এক সাৰ্বজনীন আত্মাৰ সাগৰৰ প্ৰকাশ।

কথা উপনিষদ

বৃহদাৰণ্যকৰ লগতে সকলো আদিম আৰু মধ্য উপনিষদে মানুহে কেনেকৈ মুক্তি, স্বাধীনতা, আনন্দ লাভ কৰিব পাৰে এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ নিজৰ তত্ত্ব গঢ়ি তোলাৰ সময়ত আত্মাৰ কথা কয়। কথা উপনিষদত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫ম শতিকাৰ পৰা ১ম শতিকা) আত্মাক প্ৰতিজন মানুহ আৰু জীৱৰ আগতীয়া আৰু অতিক্ৰমণীয় অন্তৰ্নিহিত সত্তা হিচাপে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে, যে এইটো এটা, যদিও জীৱৰ বাহ্যিক ৰূপ বিভিন্ন ৰূপত প্ৰকাশ পায়। ২.২.৯ পদত কোৱা হৈছে:

ভাগৱত গীতা

ভাগৱত গীতাৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ৰ ১০-৩০ পদত কৃষ্ণই অৰ্জুনক আত্মাৰ অবিনাশী স্বৰূপ বুজিবলৈ আহ্বান জনাইছে, আত্মাই বাস কৰা মৰ্ত্যৰ শৰীৰটোক অতিক্ৰম কৰে বুলি জোৰ দিছে। আত্মাই হত্যা নকৰে বা হত্যা কৰিবও নোৱাৰে, কিয়নো ই চিৰন্তন আৰু জন্ম-মৃত্যুৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত নহয়। কাপোৰ সলনি কৰাৰ উদাহৰণ ব্যৱহাৰ কৰি আত্মাই পুৰণি শৰীৰবোৰ নতুন শৰীৰৰ বাবে কেনেকৈ পেলাই দিয়ে, সেইটো বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। কৃষ্ণই আত্মাৰ চিৰন্তন অস্তিত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি বুজাইছে যে ই জীৱনৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈ শৰীৰ সলনি কৰিলেও ই অপ্ৰভাৱিত হৈ থাকে। ই অদৃশ্য, অকল্পনীয় আৰু অপৰিৱৰ্তিত।
হিন্দু ধৰ্মৰ সকলো প্ৰধান গতানুগতিক বিদ্যালয় – সাংখ্যা, যোগ, ন্যায়, বৈশেষীকা (Vaisesika), মীমাংসা আৰু বেদান্ত – বেদ আৰু উপনিষদৰ মৌলিক নীতিটো মানি লয় যে "আত্মাৰ অস্তিত্ব আছে।" হিন্দু দৰ্শনত বিশেষকৈ হিন্দু ধৰ্মৰ বেদান্ত বিদ্যালয়ত আত্মা প্ৰথম নীতি।

সাংখ্যা

দ্বৈতবাদৰ আটাইতকৈ পুৰণি হিন্দু দৰ্শন সাংখ্যাত সাক্ষী-চেতনা পুৰুষ হৈছে আত্মা। মন বা ইন্দ্ৰিয়ৰ কোনো অভিজ্ঞতাৰ বাহিৰত আৰু কোনো শব্দ বা ব্যাখ্যাৰ বাহিৰত ই নিৰপেক্ষ, স্বতন্ত্ৰ, মুক্ত, অলক্ষ্য, আন কোনো উপায়েৰে জানিব নোৱাৰা। ই বিশুদ্ধ, "অবৈশিষ্ট্যমূলক চেতনা" হৈয়েই থাকে। পুৰুষৰ উত্থান নহয়, একো উৎপন্নও নহয়। কোনো নামেই পুৰুষক যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব নোৱাৰে, ইয়াক গুৰুত্বপূৰ্ণ বা বস্তুনিষ্ঠ কৰিব নোৱাৰে। ইয়াক "অৰ্জন কৰিব নোৱাৰি, 'নিষ্পত্তি' কৰিব নোৱাৰি।" পুৰুষৰ যিকোনো নাম প্ৰকৃতিৰ পৰা আহিছে, আৰু ই এটা সীমাবদ্ধতা।
অদ্বৈত বেদান্তৰ দৰে নহয়, আৰু পূৰ্ব-মীমাংসৰ দৰে সাংখ্যাই পুৰুষৰ বহুত্বত বিশ্বাস কৰে।

হিন্দু নৈতিকতাৰ ওপৰত আত্মধাৰণাৰ প্ৰভাৱ

উপনিষদৰ আত্মা তত্ত্বই প্ৰাচীন নৈতিক তত্ত্ব আৰু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল যিবোৰ বৰ্তমান হিন্দু ধৰ্ম নামেৰে জনাজাত। হিন্দুসকলৰ আদিম ধৰ্মসূত্ৰসমূহত বৈদিক গ্ৰন্থ আৰু উপনিষদৰ পৰা আত্মাৰ মতবাদৰ উল্লেখ কৰা হৈছে, আৰু এই ভেটিৰ ওপৰত ধৰ্ম, নিয়ম আৰু নৈতিকতাৰ নীতি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। আত্মাৰ মতবাদে বিশেষকৈ অদ্বৈত বেদান্ত আৰু যোগ সংস্কৰণে অহিংসা (সকলো জীৱৰ প্ৰতি অহিংসা), নিৰামিষ সংস্কৃতি আৰু নৈতিক আৰু ধৰ্মীয় জীৱনৰ অন্যান্য নীতিৰ উত্থানত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

উৎসসমূহ

ৱেব-উৎস

শ্ৰেণী:আধ্যাত্মিকতা
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:হিন্দু দাৰ্শনিক ধাৰণা
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক