ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
বাচেন্দ্ৰী পাল

বাচেন্দ্ৰী পাল এভাৰেষ্ট বিজয় কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা। ১৯৮৪ চনৰ ২৩ মে’ত তেখেতে সফলতাৰে এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰে। তেখেতৰ আত্মজীৱনী 'My Journey To Top' নেচনেল বুক ট্ৰাষ্টে প্ৰকাশ কৰিছিল। তেখেতে ১৯৮৪ চনত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পৰ্বতাৰোহণকাৰীৰ বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে একেটা বছৰতে 'পদ্মশ্ৰী ' সম্মানেৰে অলংকৃত হৈছিল। তেখেতে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা অৰ্জুন বঁটা লাভ কৰিছিল।

জন্ম আৰু শিক্ষা

গাঢ়ৱাল জিলা নাকুৰি গাঁৱত ১৯৫৪ চনৰ ২৪ মে'ত বাচেন্দ্ৰী পালৰ জন্ম হয়। ১২ বছৰ বয়সত এবাৰ বনভোজ খাবলৈ যাওঁতে তেখেতেৰ পৰ্বতাৰোহণৰ লগত পৰিচয় হয়। সংস্কৃতত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ নেহৰু পৰ্বতাৰোহণ প্ৰতিষ্ঠান (NIM-Nehru Institute of Mountaineering)-ত যোগদান কৰে। হানচা দেৱী আৰু শ্ৰী কিশান সিং পালৰ সাতোটি সন্তানৰ মাজৰ এটি সন্তান আছিল বাচেন্দ্ৰী পাল। তেওঁ টেনজিং নৰ্গে আৰু এডমাণ্ড হিলাৰীয়ে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰাৰ পাঁচদিন আগতে জন্ম হৈছিল। তেওঁ এম.এ আৰু বি.এড ডিগ্ৰী সম্পন্ন কৰিছিল ডেৰাডুনৰ ডি.এ.ভি. পোষ্ট গ্ৰেজুৱেট কলেজৰ পৰা। ১২ বছৰ বয়সতেই তেওঁ প্ৰথম পৰ্বতাৰোহণৰ দৰে ৰোমাঞ্চকৰে কাম আৰম্ভ কৰে। আনকি তেওঁ তেওঁৰ বন্ধু সকলৰ সৈতে বণভোজৰ বাবে গৈ প্ৰায় ১৩,১২৩ ফুট উচ্চতাৰ পৰ্বত আৰোহণ কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ স্কুলৰ অধ্যক্ষৰ আগ্ৰহত তেওঁ উচ্চতৰ গৱেষণাৰ বাবে যায়। নেহেৰু পৰ্বতাৰোহণ ইনষ্টিটিউটত অধ্যয়ন কৰি থকাৰ সময়তেই তেওঁ গঙ্গোত্ৰী (২১,৯০০ ফুট বা ৬,৬৭৫.১ মি) আৰু ৰুদ্ৰগৰিয়া (১৯০৯১ ফুট বা ৫,৮১৮.৯ মি) পৰ্বত আৰোহণ কৰে। সেইসময়তেই তেওঁ নেচনেল এডভাইজাৰ ফাউণ্ডেশনৰ (এন.এ.এফ) প্ৰশিক্ষকৰ চাকৰি লাভ কৰিছিল। যি নাৰী সকলৰ বাবে পৰ্বত আৰোহণৰ প্ৰশিক্ষণ লোৱা এখন স্কুল স্থাপন কৰিছিল।

এভাৰেষ্ট আৰোহণ

১৯৮৪ চনত ভাৰতে নিজৰ চতুৰ্থ এভাৰেষ্ট অভিযানৰ বাবে বাচন্দ্ৰীকে ধৰি ছগৰাকী মহিলা আৰোহণকাৰী সহ এটা অভিযাত্ৰী দল নিৰ্বাচন কৰে। এই অভিযানৰ নাম আছিল "এভাৰেষ্ট ৮৪।" নেপালৰ ৰাজধানী কাঠমাণ্ডুৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰা এই দলটোৱে অনেক বাধা-বিঘিনি আৰু দুৰ্ঘটনাৰ সন্মুখীন হয়। বাচেন্দ্ৰী পালেও মুৰত আঘাত পায়। ২২ মে'ত এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিবলৈ চূড়ান্ত ভাবে নিৰ্বাচন কৰা দলটোৰ একমাত্ৰ মহিলা সদস্যা আছিল বাচেন্দ্ৰী। ঋনাত্মক ৩০-৪০ ডিগ্ৰী উষ্ণতা আৰু ১০০ কি.মি. বেগেৰে বৈ থকা ধুমুহাৰ মাজতে ২৩ মে'ৰ দিনা দুপৰীয়া এক বাজি সাত মিনিটত বাচেন্দ্ৰী পালে এভাৰেষ্ট শিখৰত পদাৰ্পণ কৰে। তেও ৪৩ মিনিট সময় শিখৰত কটায় আৰু ভাৰতৰ প্ৰথম তথা বিশ্বৰ পঞ্চম মহিলা এভাৰেষ্ট বিজয়ী ৰূপে পৰিগণিত হয়। তেওঁৰ এই সফলতাত ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী, জে আৰি ডি টাটা আদিয়ে ব্যক্তিগত ভাৱে অভিনন্দন জনায়।

অন্য সফলতা

১৯৮৫ চনত বাচেন্দ্ৰী পালে কেৱল মহিলাৰে গঠিত এটা নেপাল-ভাৰত যুটীয়া এভাৰেষ্ট অভিযানৰ নেতৃত্ব বহন কৰে। এভাৰেষ্টৰ বাদেও তেখেতে গংগোত্ৰী (২১,৯০০ ফুট), ৰুদ্ৰগৰিয়া(১৯,০৯১ ফুট) আদি শৃংগ সফলতাৰে আৰোহণ কৰিছিল।
১৯৮৬ চনত অৰ্জুন বঁটা
২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মভূষণ পুৰস্কাৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

On Tata Group's page
Indian Autograph's profile

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা পৰ্বতাৰোহী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
বেলতলা

গুৱাহাটী মহানগৰীৰ প্ৰায় দক্ষিণ স্থিত বেলতলা মহানগৰীৰ আটাইতকৈ ঐতিহাসিকভাৱে পুৰণি অঞ্চল। ই মহানগৰীৰ আন্তগাথনিত উল্লেখযোগ্য অঞ্চল।

ইতিহাস

প্ৰাচীন কালৰে পৰা বেলতলা কামৰূপৰ এক ৰাজনৈতিকভাৱে সক্ৰিয় অঞ্চল। প্ৰাচীনকালত ই ঐতিহাসিক কামৰূপ সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আৰু পিছলৈ কোচ-কমতা সাম্ৰাজ্যৰ অধীন হয়। পিছলৈ মোগল শাসনৰ সময়ত এক কৰতলীয়া ৰাজ্যলৈ পৰিৱৰ্তিত হয়। কোচ সাম্ৰাজ্যৰ পিছৰে পৰা বেলতলাই কৰতলীয়া আৰু সময়ে সময়ে স্বাধীন হৈ উঠিছিল। বেলতলাৰ আশে পাশে থকা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজ্য যেনে ৰাণী, লুকী, গোভা আদি একে মৰ্যাদাত পৰিছিল। এই ঠাইৰ পৰাই সময়ে সময়ে পাহাৰৰ খাচী, গাৰো আৰু জয়ন্তীয়া ৰাজ্যলৈ অভিযান চলিছিল। উল্লেখ্য যে, আজিৰ বেলতলা ঐতিহাসিক বেলতলাৰ এক ক্ষুদ্ৰ সংস্কৰণ।
তেনে অভিযানবোৰৰ বৰ্ণনা দৰং ৰাজবংশাৱলীত পোৱা যায়।

যদিও বা এই অঞ্চল ৰাজনৈতিকভাৱে সক্ৰিয় তথা বিভিন্ন জাতিৰ বাসভূমি তথাপিও ইয়াত মৈত্ৰীভাৱ চালে চকুতলগা। তেনে এক নিদৰ্শন "বেলতলা হাট"। প্ৰাচীন কালৰে পৰা এই ঠাইত যিহেতু জনসমাগমৰ এক ধাৰা আছিল সেইবাবে বেহা-বেপাৰো গঢ লৈ উঠিছিল প্ৰথমে বিনিময় প্ৰথা আৰু পিছলৈ সিকা-ৰূপ-টকাৰ যোগেদি। বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ বাবে ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ আছিল। ইয়াৰ ভিতৰত মুখ্যত খাচী, গাৰো, তিৱা, ৰাভা, কোচ, কাৰ্বি আৰু বৰ্ণহিন্দু অসমীয়া। সমান্তৰাল এক ধাৰা বৰ্তমান মৰিগাঁৱৰ জোনবিলত দেখা যায়।

ব্ৰিটিছ ৰাজৰ লগে লগে ই এক কৰতলীয়া ৰাজ্য আৰু জমিদাৰীলৈ সলনি হয় আৰু পৰিধিও হ্ৰাস পায়। পিছলৈ স্বাধীন ভাৰতৰ সময়ত ই মৌজালৈ সলনি হয়। বৰ্তমান এই সমগ্ৰ এলেকা গুৱাহাটী পৌৰনিগমৰ অধীনত।

বেলতলা হাট

বেলতলাৰ প্ৰায় কেন্দ্ৰস্থলত থকা বেলতলা হাট সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৱৰ ভিতৰত আটাইতকৈ পুৰণি হাট বা বজাৰ। ইয়াত বিভিন্ন দুষ্প্ৰাপ্য সা-সামগ্ৰী যেনে- বনশাক, পাহাৰীয়া উদ্ভিদ, কেকোৰা, শামুক, মাছ, বনৰীয়া ফল-মূল, অৰ্কিড আদি পোৱা যায়। হাটখনৰ এটা অংশক গাৰোকুছি বুলি জনা যায় যিখন বজাৰ কেৱল মাংসৰ বাবে বিখ্যাত। বৰ্তমান এইখন বজাৰত বহু দুৰৰ পৰা অহা ক্ৰেতা-বিক্ৰেতাৰ ভিৰ লাগে। হাজো, নলবাৰী, বকো, ছয়গাঁও আদিৰ পৰা পুৱা তিনি বজাতে বেপাৰী আহি পাইহি। এই বজাৰৰ আন এটি চকুত লগা কথা হ'ল ইয়াত জনজাতীয় মহিলাসকলৰ অংশগ্ৰহণ। তেখেতসকলে ইয়াত বিভিন্ন গ্ৰাম্য তথা পাহাৰীয়া সামগ্ৰী আনি বেচি উভতি যাওঁতে আন লাগতিয়াল সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰি লৈ যায়। লগতে পাব পৰা বস্তুৰ তালিকাও ক্ৰমান্বয়ে বাঢি আহিছে। কিন্তু বেছিভাগ সামগ্ৰীয়ে জৈৱিক বুলি এক ধাৰণা আছে। গুৱাহাটীৰ এই অংশত প্ৰায়ে পৰ্যটক আহে।
এই হাটখন প্ৰতি ৰবিবাৰ আৰু বৃহস্পতিবাৰে বহে। বৰ্তমান পৌৰ নিগমে সময়সূচী নিৰ্ধাৰণ কৰি দিছে মহানগৰীৰ যান-জট হ্ৰাস কৰিবলৈ।

বিখ্যাত ভৱনসমূহ

বেলতলা হাইস্কুল, ভৱেন্দ্ৰ আলয়, আৰোহণ, বি.এচ.এন.এল কাৰ্যালয়, শংকৰদেৱ নেত্ৰালয়, খটৰা সত্ৰ, এজাইল হস্পিতাল, ৰিলায়েঞ্চ মাৰ্কেট আদি।

অভিজাত পথসমূহ

অজন্তা পথ, ইলোৰা পথ, চন্দন নগৰ, লখিমী পথ আদি।

শ্ৰেণী:গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
শ্ৰেণী:কোচ ৰাজ্য
ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ

ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ (, জন্ম: ১৯৬২) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, উদ্যোগী আৰু প্ৰযোজক। তেখেতে তামিল, তেলুগু ছবি উদ্যোগৰ লগত জড়িত। ইয়াৰ লগতে মালয়ালম, হিন্দী আৰু কন্নড় ভাষাৰ ছবিতো তেখেতে প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াইছে। ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ নিজৰ কেৰিয়াৰত প্ৰায় ৩৫০খন ছবিত অভিনয় কৰিছে। তেখেত 'ৰাদান মিডিয়াৱৰ্কছ ইণ্ডিয়া লিমিটেড'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। তেখেতে বহুতো দক্ষিণ ভাৰতীয় ধাৰাবাহিকতো কাম কৰিছে।

পৰিচয় আৰু পৰিয়াল

ৰাধিকা হৈছে প্ৰয়াত তামিল অভিনেতা আৰু কমেডিয়ান এম.আৰ. ৰাধাৰ জীয়েক। মাতৃ হৈছে গীতা। মাতৃৰ ঘৰ শ্ৰীলংকাত। ৰাধিকাই নিজৰ পঢ়াশালীয়া শিক্ষা শ্ৰীলংকা, ভাৰত আৰু যুক্তৰাজ্যত সম্পন্ন কৰে। ৰাধিকাৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী হৈছে নিৰোশা। নিৰোশা এগৰাকী অভিনেত্ৰী। ৰাধিকাৰ দুগৰাকী কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ হৈছে ৰাজু আৰু মোহন। তেখেতৰ এজন জ্যেষ্ঠ সতীয়া ককায়েকো আছে। তেওঁৰ নাম হৈছে ৰাধা ৰৱী।

ছবি জগতত

১৯৭৮ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত তামিল ভাষাৰ ছবি 'Kizhakke Pogum Rail'ৰ জৰিয়তে ৰাধিকাই ছবিৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে। ইয়াৰ পিছৰপৰাই তেখেতে তামিল, তেলুগু, মালয়ালম, হিন্দী, কন্নড় ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

১৯৮৫ চনত ৰাধিকাই এখন ছবি প্ৰযোজন কৰে। ছবিখনৰ নাম হৈছে 'Meendum Oru Kaathal Kathai'। এইখন ছবিয়ে শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত পৰিচালকৰ ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।

১৯৮১ চনত মুক্তিলাভ কৰা তেলুগু ভাষাৰ ছবি 'Nyayam Kavali'ত আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ বাবে ৰাধিকাই শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে। ১৯৮৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা তামিল ভাষাৰ ছবি 'Dharma Devathai'ৰ বাবে পুনৰবাৰ উক্ত সন্মানৰ পাত্ৰী হয়। ১৯৮৭ আৰু ১৯৯০ চনত যথাক্ৰমে 'Neethikku Thandanai' আৰু 'Keladi Kanmani' ছবি দুখনৰ বাবে ৰাধিকাই ফিল্মফেয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে।

অন্যান্য কৰ্ম

উদ্যোগী হিচাপে

ছবিজগতত লাভ কৰা সফলতাৰ পাছত ৰাধিকাই এক ব্যতিক্ৰমী কাম কৰাৰ চিন্তা কৰে। ইয়াৰ পৰিণতিস্বৰূপে তেখেতে নিজাকৈ টিভি ছফ্টৱেৰ প্ৰযোজনা কৰে, যিটো 'ৰাদান মিডিয়াৱৰ্কছ'ৰ অধীনত নিৰ্মিত হহয়। প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ খলাবমাৰ পাছত, তেখেতৰ এই নতুনে উদ্যমে সফলতা লাভ কৰে আৰু ব্যৱসায়িক দিশৰ পৰাও লাভান্বিত হয়।

বিচাৰক হিচাপে

বিজয় টিভিত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা 'জোড়ি নাম্বাৰ ওৱান-চিজন ৪'ত ৰাধিকাই বিচাৰক হিচাপে দায়িত্ব চম্ভালে।

ধাৰাবাহিক

ৰাধিকাই তেলুগু ভাষাত প্ৰযোজনা কৰা কেইখনমান ধাৰাবাহিক হৈছে- 'Idi Katha Kadu' 'Chithi' (টিভি চিৰিজ), 'Annamalai' (২০০২ৰ টিভি চিৰিজ), 'Selvi', 'Arasi', 'Chellamay', 'Vani Rani' (টিভি চিৰিজ), 'Thamarai' (টিভি চিৰিজ) আৰু 'Chithi - 2'..

ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ

তেওঁ 2006 বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে তেওঁৰ স্বামী আৰ শৰৎকুমাৰৰ সৈতে এআইএডিএমকেত যোগদান কৰিবলৈ যোগদান কৰিছিল। ২০০৬ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত, তেওঁক দল বিৰোধী কাৰ্যকলাপৰ বাবে এআইএডিএমকেৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰা হৈছিল। ২০০৭ চনৰ পৰা তেওঁ নিখিল ভাৰত সমথুৱ মক্কল কট্চিৰ উপ-সাধাৰণ সম্পাদক আছিল।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

২০১৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত 'মাৰ্কেট ৰাজা এমবিবিএছ'ৰ শ্ৰাব্যগীত উদ্বোধনৰ সময়ত ৰাধিকাই "নদীগাৱেল ছেলভি" সন্মান লাভ কৰে।

ৰাধিকা শৰৎকুমাৰে এটা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা (প্ৰযোজক), ৬টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা-দাক্ষিণাত্য, ৩টা তামিল ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, এটা চিনেমা এক্সপ্ৰেছ বঁটা আৰু এটা নন্দী বঁটা লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ৰাষ্ট্ৰীয় কথক নৃত্য প্ৰতিষ্ঠান

ৰাষ্ট্ৰীয় কথক নৃত্য প্ৰতিষ্ঠান কথকৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ প্ৰধান নৃত্য প্ৰতিষ্ঠান। নতুন দিল্লীত অৱস্থিত এই প্ৰতিষ্ঠানখনক কথক কেন্দ্ৰ হিচাপেও জনা যায়। ভাৰতৰ সংগীত, নৃত্য, নাটকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাডেমী “সংগীত নাটক একাডেমী”ৰ ই এক গোট। ১৯৬৪ চনত স্থাপিত এই প্ৰতিষ্ঠানটো মূলতঃ কথকৰ বাবে উৎসৰ্গিত যদিও ইয়াত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীত (কণ্ঠ) আৰু পাখোৱাজ আৰু তবলাৰ পাঠ্যক্ৰমো প্ৰদান কৰা হয়।

ইতিহাস

১৯৪৭ চনৰ পিছত স্বাধীনতাৰ পিছৰ সময়ছোৱাত দেশীয় ৰাজ্যৰ অন্ত পৰাৰ ফলত কথক প্ৰতিষ্ঠাপকসকলৰ লগতে গুৰুসকলৰো ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতাৰ অন্ত পৰিল। বহুতে ব্যক্তিগতভাৱে পাঠদান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। পূৰ্বে অৱধ ৰাজ্যৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰা লাচু মহাৰাজ বম্বেলৈ গুচি যায়। আনহাতে তেওঁৰ ভাতৃ শম্ভু মহাৰাজ আৰু ভতিজাক ১৯৫৫ চনত দিল্লীলৈ যায়। কথক কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠা মূলতঃ¬ শ্ৰীৰাম ভাৰতীয় কলা কেন্দ্ৰ কথক শাখাৰ ৰূপক সংগীত নাটক একাডেমীৰ প্ৰথম সচিব নিৰ্মলা যোশীৰ প্ৰচেষ্টা আৰু শ্ৰীৰাম গ্ৰুপৰ উদ্যোগপতি লালা চৰত ৰামৰ পত্নী সুমিত্ৰা চৰত ৰামৰ পৃষ্ঠপোষকতাত হয়। ইয়াত কথকৰ লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ বিখ্যাত গুৰু পণ্ডিত শম্ভু মহাৰাজ বিভাগৰ মুৰব্বী আছিল। ১৯৬৪ চনত অনুষ্ঠানটো সংগীত নাটক অকাডেমীৰ অংশ হৈ পৰে। ১৯৬৯ চনৰ জুলাই মাহত একাডেমীয়ে ইয়াৰ কাম-কাজৰ দায়িত্বও গ্ৰহণ কৰে আৰু ইয়াক ওচৰৰ পূৰ্বৰ বাহাৱালপুৰ হাউচত নতুন স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰে, য’ত ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয় অৱস্থিত। শম্ভু মহাৰাজ আছিল ভাৱ অংগ (ভাৱাত্মক ভাগ)ৰ এজন বিখ্যাত প্ৰতিপাদক আছিল আৰু আগন্তুক বছৰবোৰত কেইবাটাও ধ্ৰুপদী থুমৰি আৰু ভজন পুনৰুজ্জীৱিত কৰি কথকৰ প্ৰদৰ্শন সূচীত সংযোজন কৰিছিল। তেওঁ কেইবাজনো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰশিক্ষণ দিছিল যিয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত নিজৰ নাম উজলায়। তাৰ ভিতৰত আছে- কুমুদিনী লখিয়া, দময়ন্তী যোশী, ভাৰতী গুপ্ত, গোপী কৃষ্ণ, মায়া ৰাও আৰু সীতাৰা।

শম্ভু মহাৰাজে সংগীত নাটক অকাডেমীৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা, সংগীত নাটক অকাডেমী ফেল’শ্বিপ ১৯৬৭ চনত লাভ কৰে। ১৯৭০ চনত শম্ভু মহাৰাজৰ মৃত্যুৰ পিছত প্ৰতিষ্ঠানটোৰ আৰম্ভণিৰে পৰা জড়িত তেওঁৰ ভতিজাক, এজন বিখ্যাত কথক নৃত্যশিল্পী আৰু গুৰু অনুষদৰ মুৰব্বী হৈছিল আৰু লগতে বহু বছৰ ধৰি প্ৰতিষ্ঠানটোৰ সঞ্চালক হৈ আছিল। বীৰজু মহাৰাজে মন্দিৰৰ প্ৰাংগনত বা মেহফিলত সৰু সৰু সমাৱেশৰ বাবে মঞ্চস্থ কৰা নৃত্যটোক আধুনিক প্ৰচেনিয়াম থিয়েটাৰক বৃহৎ সমাৱেশৰ বাবে মঞ্চস্থ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। লাহেলাহে যিটো মূল ৰূপত একক নৃত্য আছিল, তাক সমূহীয়া ৰূপত অভিযোজিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু কেইবাটাও উল্লেখযোগ্য বেলেট সৃষ্টি কৰে। পিছৰ কিছু বছৰত পূৰ্বতে 'বেলেট ইউনিট' নামেৰে জনাজাত ৰেপাৰ্টৰী উইঙে বিকশিত মঞ্চ আৰু সাজ-পোছাকৰ ডিজাইনৰ লগতে বিশদ সংগীতৰ সৈতে কথক বেলেৰ উল্লেখনীয় প্ৰযোজনা কৰিছিল। ‘তাজ কি কাহানী’ৰ (১৯৬৬) নৃত্য ৰচনা কৃষ্ণ কুমাৰে কৰিছিল আৰু সংগীত আছিল আমজাদ আলীৰ; ‘চান-ই-অৱধ’ (১৯৬৮), ‘কুমাৰ সম্ভৱ’ আৰু ‘দলিয়া’ আটাইকেইখনৰ নৃত্য ৰচনা কৰিছিল বীৰজুয়ে মহাৰাজে, সংগীত ডাগাৰ ব্ৰাদাৰ্ছৰ। বীৰজু মহাৰাজে এই বেলেট প্ৰযোজনাসমূহ সমগ্ৰ বিশ্বতে পৰিবেশন কৰিছিল আৰু পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ ৰূপটোক সমগ্ৰ বিশ্বক চিনাকি কৰাই দিছিল। কেন্দ্ৰৰ বহু প্ৰাক্তন ছাত্ৰইও ৰেপাৰ্টৰী উইঙত পঞ্জীয়নভুক্ত কৰ্মচাৰী হিচাপে যোগদান কৰে।

অৱলোকন

বাহাৱালপুৰ হাউচত থকা মূল কেন্দ্ৰৰ উপৰিও প্ৰতিষ্ঠানখনে চহৰখনত অতিৰিক্ত দুটা কেন্দ্ৰও চলাই আছে, এটা উত্তৰ দিল্লীত আৰু আনটো দক্ষিণ দিল্লীত। কেন্দ্ৰৰ এটা ৰেপাৰ্টৰী উইঙো আছে যিয়ে বহু ঠাইত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে, আৰু পৰীক্ষামূলক কামৰ জৰিয়তে কথক নৃত্যৰ কৌশল বিকশিত কৰাৰ দিশত কাম কৰে।

টোকা

প্ৰসংগ

বাহ্যিক সংযোগ

Kathak Kendra, Official website

Category:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
গোটা (সূচিশিল্প)

গোটা পট্টি বা গোটা কাৰ্য্য হ'ল এক প্ৰকাৰৰ ভাৰতীয় সূচিকৰ্ম যাৰ উৎপত্তি ভাৰতৰ ৰাজস্থানত। ইয়াত এপ্লিক কৌশল ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিস্তৃত আৰ্হি সৃষ্টি কৰিবলৈ কাপোৰখনত জাৰী ৰিবনৰ সৰু সৰু টুকুৰা লগোৱা হয় আৰু কাষবোৰ চিলাই কৰা হয়। দক্ষিণ এছিয়াৰ বিবাহ আৰু আনুষ্ঠানিক সাজ-পাৰত গোটা এম্ব্ৰইডাৰী ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ

গোটা হ'ল লক্ষ্ণৌৰ পৰা অহা সোণ বা ৰূপৰ ফিতা আৰু জৰী। চেটিন বা টুইল বয়ত বোৱা বিভিন্ন প্ৰস্থৰ আন বিভিন্ন ৰঙীন ফিতাকো গোটা বুলি কোৱা হয়। কিনাৰীৰ কামৰ লগতো ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গোটা কাম থকা সাজ-পোছাক বিশেষ অনুষ্ঠান বা ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পাগুৰি, টুপি, পৰম্পৰাগত ওৰণি, স্কাৰ্ট, কুশ্বন কভাৰ, পৰম্পৰাগত হেণ্ডফেন কভাৰ, "আখিয়ো" নামৰ পৰম্পৰাগত কইনাৰ মুখ ঢকা কাপোৰত কৰা হয়। কেতিয়াবা কাপোৰ আৰু অন্যান্য বস্তুত গোটা পট্টিৰে তৈয়াৰী সৰু সৰু ফুল আৰু তৰা চিলাই কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ
চুজান ওৱিকি

চুজান ওৱিকি এগৰাকী কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানী, এছ'চিয়েচন ফৰ কম্পিউটিং মেচিনেৰী (এচিএম) ফেলো আৰু কম্পিউটিঙত মহিলাসকলৰ বাবে চিষ্টাৰ্চ মেইলিং লিষ্টৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য। ২০০০ চনৰ আৰম্ভণিতে কেৰিয়াৰ সলনি কৰি অনুজ্ঞাপত্ৰপ্ৰাপ্ত বিবাহ আৰু পৰিয়াল থেৰাপিষ্ট হয়।

শৈক্ষিক জীৱন

১৯৭৫ চনত কৰ্নেল বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানত পি এইচ ডি লাভ কৰে ওৱিকিয়ে। তেওঁৰ গাইড আছিল ডেভিদ গ্ৰীছ।
তেওঁৰ থিছিছত তেওঁ ইণ্টাৰফেৰেন্স ফ্ৰিডম উদ্ভাৱন কৰিছিল, যিটো সমকালীন কাৰ্যসূচীসমূহ শুদ্ধ বুলি প্ৰমাণ কৰাৰ পদ্ধতি, যিটো অংশীদাৰী চলকসমূহৰ সৈতে সমান্তৰাল প্ৰগ্ৰেমসমূহ বিকশিত কৰা আৰু সেইবোৰ শুদ্ধ প্ৰমাণ কৰাৰ ওপৰত পৰৱৰ্তী কামৰ বহুখিনিৰ ভিত্তি। তেওঁৰ থিছিছৰপৰা পোনপটীয়াকৈ দুখন গৱেষণা পত্ৰৰ ফল।

ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইলেক্ট্ৰিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিং আৰু কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান বিভাগৰ বাবে ১০ বছৰ ধৰি অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰিছিল।
তেওঁৰ গৱেষণামূলক আগ্ৰহৰ ভিতৰত বিতৰিত ব্যৱস্থা, পৰিৱেশন বিশ্লেষণ আৰু ইলেক্ট্ৰনিক বাণিজ্যৰ বাবে বিশ্বাসযোগ্য ব্যৱস্থা আদি অন্তৰ্ভুক্ত আৰু তেওঁৰ গৱেষণাৰ ওপৰত বহুতো প্ৰবন্ধ আৰু পেটেণ্ট প্ৰকাশ কৰে।

১৯৯৪ চনত ওৱিকিয়ে তেওঁৰ গৱেষণা পত্ৰৰ বাবে এচিএম ফেলো হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।

উদ্যোগ কেৰিয়াৰ

ষ্টেনফৰ্ডৰ পিছত চুজান ওৱিকিক ডিজিটেল ইকুইপমেণ্ট কৰ্প’ৰেশ্যন (ডিইচি)ত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।

পিছলৈ তেওঁ ষ্ট্ৰেটেজিক টেকন’লজিছ এণ্ড আৰ্কিটেকচাৰেল ৰিচাৰ্চ লেবৰেটৰী (STAR lab)ত কাম কৰে য’ত তেওঁ সহযোগী সঞ্চালক হিচাপে ভূমিকা পালন কৰে। ডিজিটেল অধিকাৰ ব্যৱস্থাপনা আৰু আনুষংগিক ইলেক্ট্ৰনিক বাণিজ্য প্ৰযুক্তিৰ গৱেষণাৰ বাবে নিবেদিত প্ৰথমটো পৰীক্ষাগাৰ আছিল ষ্টাৰ লেব। তেওঁ এটা ব্যক্তিগত প্ৰেকটিছ বজাই ৰাখে আৰু ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক আৰু কৰ্মচাৰী সহায় কেন্দ্ৰৰ কৰ্মচাৰীৰ ভিতৰত আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানী
সত্য দেও সিং

সত্য দেও সিং (২৭ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪৫ – ১৭ ডিচেম্বৰ ২০২০) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি বিভিন্ন দায়িত্বত আছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

সিংহ সৰোজ ৰাণীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, যাৰ সৈতে তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ আৰু তিনিগৰাকী কন্যা সন্তান আছে। কনিষ্ঠ পুত্ৰ বৈভৱ সিং ভাৰতীয় জনতা যুৱ মৰ্চাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদক।

ৰাজনৈতিক জীৱন

জনসংঘৰ পৰাই সত্য দেও সিঙে ৰাজনৈতিক জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।জনসংঘই ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ লগে লগে ১৯৮০ চনত ভাৰতীয় জনতা যুৱ মৰ্চাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি হয়।১৯৯১ আৰু ১৯৯৬ চনত পুনৰ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।

মৃত্যু

সত্য দেও সিঙৰ ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ সময়ত হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
সৰোজ খাপাৰ্ডে

সৰোজ খাপাৰ্ডে মহাৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ। খাপাৰ্ডে ৰাজ্যসভাত পাঁচটাকৈ কাৰ্যকাল নিৰ্বাহ কৰা দ্বিতীয় সৰ্বাধিক দীৰ্ঘদিনীয়া সংসদৰ সদস্য; ছটা কাৰ্যকাল নিৰ্বাহ কৰা নাজমা হেপতুল্লাৰ প্ৰথম স্থানত আছিল। তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীৰ ঘনিষ্ঠ সহযোগী আছিল, আৰু গান্ধীৰ সকলো ভ্ৰমণতে তেওঁ সংগ দিছিল।

কৰ্মজীৱন

খাপাৰ্ডে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ সদস্য আছিল। ৰাজ্যসভাত তেওঁ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা পাঁচটা কাৰ্যকাল আছিল ১৯৭২–১৯৭৪, ১৯৭৬–১৯৮২, ১৯৮২–১৯৮৮, ১৯৮৮-১৯৯৪ আৰু ১৯৯৪–২০০০। ১৯৮৬ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈকে তেওঁ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ আৰু বস্ত্ৰশিল্প মন্ত্ৰালয়ৰ কেন্দ্ৰীয় ৰাজ্যমন্ত্ৰী আছিল। ১৯৯৪–২০০০ কাৰ্যকালচোৱাত তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ উপাধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁৰ কাৰ্যকালত তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ কেইবাটাও ব’ৰ্ডৰ অধ্যক্ষতাও কৰিছিল। হাউছ কমিটি, চৰকাৰী নিশ্চয়তা সমিতি আৰু আইন সমিতিৰ তেওঁ অধ্যক্ষ আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
দ্ৰোণ ভূঞা

দ্ৰোণ ভূঞা (, জন্ম: ১ জানুৱাৰী ১৯৫৬) অসমৰ এগৰাকী ওজাপালি শিল্পী। তেওঁ বিশেষকৈ সুকনানি ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট শিল্পী হিচাপে জনাজাত। ২০২১ চনত তেওঁ অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ পৰা বিষ্ণুৰাভা বঁটা লাভ কৰে। ২০২৪ চনত অসম চৰকাৰে কলা ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃৰ্তি স্বৰূপে তেওঁক ২০২৩ বৰ্ষৰ বাবে অসমৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান অসম গৌৰৱ প্ৰদান কৰে। ২০২৪ তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী লাভ কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৫৬ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে দৰং জিলাৰ ছিপাঝাৰ অঞ্চলৰ সাতঘৰীয়া গাঁৱৰ এটি দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত দ্ৰোণ ভূঞাৰ জন্ম হয়। আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভতেই তেওঁৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ অন্ত পৰিছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁৰ সুকনানি সংগীত আৰু দেওধনী নৃত্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ অতি আগ্ৰহ আছিল। মাত্ৰ ৭/৮ বছৰ বয়সতে তেওঁ “যাত্ৰা পাৰ্টী”ত যোগদান কৰি দেউতাকৰ সৈতে ঘূৰি ফুৰিছিল। কৈশোৰকালতে সমাজে তেওঁৰ সু-অভিনয়ৰ শলাগ লৈছিল। তেওঁ ‘ভিলেজ গাৰ্ল', ‘চন্দ্ৰ হংস’, ‘লালসাৰ বেলি’ আদি ভিন্ন নাটকত অভিনয় কৰিছিল। সুকনানি সংগীতৰ প্ৰতি তেওঁৰ অতিশয় আগ্ৰহ আছিল। সেয়ে দেউতাকে তেওঁক শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে সুকনানি ওজাপালিৰ ওজা ৰত্নেশ্বৰ বৰাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল। এইদৰে তেওঁ ওজাপালি সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ পৰে।

কৰ্মজীৱন

তেওঁ সুকনান্নী ওজাপালিৰ বিশিষ্ট শিল্পী চন্দ্ৰ কান্ত নাথ ওজাৰ নেতৃত্বত ওজাপালি চৰ্চা আৰম্ভ কৰে। ১৯৭২ চনত তেওঁ নতুন দিল্লীৰ প্ৰগতি ময়দানত সুকনানি ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। দ্ৰোণ ভূঞা ঢোল বাদনতো বিশাৰদ। সুকনানি সংগীত আৰু দেওধনী নৃত্যৰ এগৰাকী সফল শিল্পী হিচাপে তেওঁ দৰং জিলাত পৰিবেশ্য কলাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে অসামান্য অৱদান আগবঢ়াই আছে। তেওঁ আকাশবাণী গুৱাহাটী আৰু সংগীত নাটক একাডেমীৰ নিয়মীয়া শিল্পী হিচাপে ওজাপালি প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। তেওঁ দিল্লীত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়, তেজপুৰ কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয় আদিত পৰিবেশ্য কলাৰ কৰ্মশালাসমূহত এগৰাকী সমল ব্যক্তি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰি আহিছে। তেওঁ শিষ্যসকলক দীক্ষা প্ৰদানৰ জৰিয়তে “গুৰু” উপাধি লাভ কৰিছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ বিভিন্ন নামঘৰ, সংঘ, শিক্ষানুষ্ঠান আদি ভিন্ন সামাজিক অনুষ্ঠানত সুকনানি সংগীত পৰিবেশন কৰি আহিছে। ২০০৯ চনত তেওঁ নিজা বাসগৃহতে এটা প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ স্থাপনেৰে আগ্ৰহী শিল্পীসকলক ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এতিয়া ইয়াত সময়ে-সময়ে ভিন্ন ধৰণৰ পৰিবেশ্য কলা সম্পৰ্কে চৰ্চা কৰা হয়। এই কেন্দ্ৰটো পৰম্পৰাগত পৰিবেশ্য কলা কেন্দ্ৰ বুলি জনাজাত।

বঁটা আৰু সন্মান

লোকশিল্পৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ অসামান্য অৱদান আগবঢ়োৱাৰ বাবে দ্ৰোণ ভূঞাই একাধিক বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। ২০০৯ চনত তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰালয়ৰ “গুৰু সন্মান” লাভ কৰে। উত্তৰ প্ৰদেশৰ আগ্ৰাত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য আৰু লোক কলা মহোৎসৱত তেওঁ ২০১২ বৰ্ষৰ মীৰা বঁটা লাভ কৰে। ২০২১ চনত তেওঁ অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ পৰা বিষ্ণুৰাভা বঁটা লাভ কৰে। ২০২৪ চনত অসম চৰকাৰে কলা ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃৰ্তি স্বৰূপে তেওঁক ২০২৩ বৰ্ষৰ বাবে অসমৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান অসম গৌৰৱ প্ৰদান কৰে। ২০২৪ তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী লাভ কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ লোকশিল্পী
শ্ৰেণী:অসম গৌৰৱ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
কবিতা কেইন

কবিতা কেইন (, জন্ম: ৫ আগষ্ট, ১৯৬৬) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক। পৌৰাণিক কল্পকাহিনী লেখক ৰূপে তেওঁ পৰিচিত। তেওঁৰ সকলো কিতাপ ভাৰতীয় পুৰাকথাৰ ওপৰত আধাৰিত। 'দ্য কৰ্ণ'চ ৱাইফ: দি আউটকাষ্ট কুইন' হ'ল তেওঁৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা কিতাপ। তেওঁ পুনৰ কথনৰ এগৰাকী নতুন যুগৰ লেখক।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

মুম্বাইত জন্ম হৈ কবিতা পাটনা, দিল্লী আৰু পুনাৰ দৰে মহানগৰবোৰত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ পুনাৰ ফাৰ্গাচন কলেজৰ মহিলা শিক্ষাৰ্থী আৰু পুনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা কবিতাই ইংৰাজী সাহিত্য আৰু গণমাধ্যম, এই দুয়োটা বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে। যদিও আৰম্ভণিতে তেওঁ প্ৰশাসনিক সেৱাত কাম কৰিব খুজিছিল, তেওঁ সাংবাদিকতাৰেহে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে; কাৰণ তেওঁ লিখিব খুজিছিল আৰু ইয়াৰ বাবে সাংবাদিকতা আছিল একমাত্ৰ বাস্তৱিক আৰু সংবেদনশীল কৰ্ম বিকল্প। বিশ বছৰ তেওঁ 'মেগনা পাব্লিকেচন', 'ডেইলি নিউজ এণ্ড এনালাইছিচ' আৰু 'দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া' আদিৰ দৰে বিভিন্নটা মিডিয়া হাউচত কাম কৰে। তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস 'কৰ্ণ'চ ৱাইফ'ৰ সফলতাৰ পাছত তেওঁ পূৰ্ণকালীন লেখক হৈ উঠে।

'দ্য কৰ্ণ'চ ৱাইফ: দি আউটকাষ্ট কুইন'

'দ্য কৰ্ণ'চ ৱাইফ: দি আউটকাষ্ট কুইন' কিতাপখনত তেওঁ কৰ্ণৰ পত্নীক এক সাধাৰণ চৰিত্ৰ ৰূপে অংকন কৰিছে আৰু তেওঁৰ মুখেদি কৰ্ণৰ জীৱন বৃত্তান্ত বৰ্ণনা কৰিছে। 'দ্য হিন্দু' কাকতৰ এটি সাক্ষাৎকাৰত কবিতাই কয় যে, প্ৰথমে তেওঁ কৰ্ণৰ মাকৰ মুখেৰে এই কাহিনী বৰ্ণনা কৰিম বুলি ভাবিলেও পিছত জীৱন সংগীৰ মুখেদি কাহিনীটো বৰ্ণিত হ'লে বেছি ভাল হ'ব বুলি ভাৱে; কাৰণ পত্নীয়ে লগত থাকি প্ৰকৃত মানুহজনক দেখিছিল। পত্নীৰ চকুত কৰ্ণ কেৱল পতি নাছিল। তেওঁ আছিল এজন ৰাজনীতিজ্ঞ, এজন নায়ক, এগৰাকী যোদ্ধা, এগৰাকী নিন্দিত, বিৰোধপূৰ্ণ, জৰ্জৰিত মানুহ; দোষ-গুণেৰে পূৰ্ণ এটা দুখলগা মানৱ চৰিত্ৰ। তেওঁ কৰ্ণক প্ৰথম পুৰুষ ৰূপে লৈ উপন্যাসখন লিখাৰ পৰিকল্পনাও কৰিছিল। কিন্তু নিৰপেক্ষ নহ'ব বুলি ভাৱি এই পৰিকল্পনা পৰিহাৰ কৰে।

নিজৰ প্ৰথমখন উপন্যাস কবিতাই সীতাৰ ভণীয়েক আৰু লক্ষ্মণৰ পত্নী উৰ্মিলাক লৈ লিখিম বুলি ভাৱিছিল। কিন্তু সাহসৰ অভাৱৰ বাবে তেওঁ এই চিন্তা সিমানতে এৰে। কবিতা কেইনৰ মতে, পৌৰাণিক কাহিনীৰ পটভূমিত উপন্যাস লিখিবলৈ যথেষ্ট অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন।

ব্যক্তিগত জীৱন

তেওঁ সম্পূৰ্ণ শৈশৱ পাটনা, দিল্লী আৰু পুনাত তেওঁৰ মাক-দেউতাক আৰু বাই-ভনীৰ সৈতে পাৰ কৰিছিল। তেওঁ কৈছে যে, কেৱল তেওঁলোক পৰস্পৰেই নহয়, কিতাপো আছিল তেওঁলোকৰ পৰম মিত্ৰ। কবিতাৰ মতে তেওঁৰ দেউতাকৰ ব্যক্তিগত সংগ্ৰহত দহ হাজাৰতকৈও অধিক কিতাপ আছিল আৰু এইবোৰ নপঢ়াজনক আচহুৱা বা বিচিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। চিনেমা আৰু থিয়েটাৰৰ এগৰাকী একচেতীয়া প্ৰশংসক হিচাপে কবিতাৰ অনুৰাগ পঢ়া আৰু পৰিয়ালতে সীমিত আছিল। প্ৰকাশ কেইন নামৰ এগৰাকী নৌসেনাৰ সৈতে বিয়া হৈ কবিতা তেওঁলোকৰ জীয়ৰী কিমায়া আৰু অমিয়া আৰু দুটা পোহনীয়া কুকুৰেৰে সৈতে পুনাত থাকে।

গ্ৰন্থপঞ্জী

দ্য কৰ্ণ'চ ৱাইফ: দি আউটকাষ্ট কুইন
সীতাজ চিষ্টাৰ
মেনকাজ চইচ
লংকাচ প্ৰিঞ্চেচ
দ্য ফিচাৰ কুইনচ্‌ ডাইনেষ্টি
অহল্যাজ এৱেকনিং

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
এ এইচ হুইলাৰ এণ্ড কোম্পানী

এ এইচ হুইলাৰ এণ্ড কোম্পানী (প্ৰাইভেট) লিমিটেড এটা ভাৰতীয় মালিকানাধীন কোম্পানী। এইটো এটা গ্ৰন্থ বিপনীৰ শৃংখলা। ১৮৭৭ চনত এলাহাবাদ ৰেল ষ্টেচনত ইয়াৰ আৰম্ভণি কৰিছিল ফৰাচী দেশীয় লেখক Émile Moreau, ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী টি. কে. বেনাৰ্জী আদি কেইজনমান ব্যক্তিয়ে।

এ এইচ হুইলাৰ এণ্ড কোম্পানীৰ গ্ৰন্থ বিপনী শৃংখলাই ভাৰতৰ, বিশেষকৈ উত্তৰ মধ্য ভাৰতৰ প্ৰায়বোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰেল ষ্টেচনক সামৰি লৈছিল। ১৯৫০ চনত বেনাৰ্জী পৰিয়াললৈ ইয়াৰ মালিকীস্বত্ব যায়। ২০০৪ চনত ২৫৮টা ৰেল ষ্টেচনত হুইলাৰ শৃংখলাৰ গ্ৰন্থ বিপনী আছিল। গ্ৰন্থ বিক্ৰীৰ যোগেদি ভাৰতীয় ৰেলে লাভ কৰা ৰাজহৰ ৮০ শতাংশ অৱদান এই কোম্পানীটোৱে আগবঢ়াইছিল। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় এলাহাবাদত অৱস্থিত আৰু এলাহাবাদৰ পৰাই সমগ্ৰ বিতৰণ ব্যৱস্থা পৰিচালিত হয়।

টি.কে.বেনাৰ্জী, Emile Moreau আৰু তিনিজন অন্য ব্যক্তিয়ে (ইয়াৰ দুজন ব্ৰিটিছ) এটা কোম্পানী গঠন কৰি ১৮৭৭ চনত এলাহাবাদ ষ্টেচন এখন বিপনী মুকলি কৰিলে। অচিৰেই অন্যান্য ষ্টেচনলৈয়ো তেওঁলোকৰ বিপনী সম্প্ৰসাৰিত হ'ল। ১৯০৫ চনত হুইলাৰ কোম্পানীয়ে হাওৰা ষ্টেচনৰ বিপনীখন ব্ৰহ্মদেশীয় চেগুন কাঠেৰে ইংলেণ্ডত তৈয়াৰ কৰাই আনিছিল। এই বিপনীখনৰ নমুনা এটা বৰ্তমান কোম্পানীৰ কাৰ্যালয়ত সজাই ৰখা হৈছে।

নামকৰণ

হুইলাৰ কোম্পানীৰ নামটো ধাৰ কৰিছিল লণ্ডনৰ বিখ্যাত আৰু সফল গ্ৰন্থ বিপনী "আৰ্থাৰ হেনৰী হুইলাৰ"ৰ পৰা। কিন্তু এই বিপনীৰ সৈতে এ এইচ হুইলাৰ কোম্পানীৰ কোনো ধৰণৰ ব্যৱসায়িক বা আন সম্পৰ্ক নাছিল।

একছত্ৰিতা বিলোপন

ব্ৰিটিছৰ দিনৰে পৰা এ এইচ হুইলাৰ এণ্ড কোম্পানী ৰেল ষ্টেচনৰ প্ৰায় একচ্ছত্ৰী গ্ৰন্থ বিক্ৰেতা আছিল। দক্ষিণ ৰেলৱে আৰু দক্ষিণ মধ্য ৰেলৱেৰ কিছু অংশ বাদ দি আটাইবোৰ জ'নেল ৰেলৱেত এই কোম্পানীটোৱে গ্ৰন্থ বিপনী চলাই আহিছিল। কিন্তু ২০০২ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে হুইলাৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ মুখামুখি হয়, যেতিয়া সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চা চৰকাৰে হুইলাৰ কোম্পানীৰ কিতাপ বিক্ৰীৰ চুক্তি নবীকৰণ নকৰিলে। ২০০৪ চনত ভাৰতীয় ৰেল মন্ত্ৰালয়ে ৰেল ষ্টেচনসমূহৰ বাবে নতুন গ্ৰন্থ-নীতি গ্ৰহণ কৰে। ৰেল মন্ত্ৰালয়ৰ চাৰ্কুলাৰ এখনত কোৱা হয় যে মেচাৰ্চ এ এইচ হুইলাৰ এণ্ড কোম্পানীয়ে একক বিক্ৰীৰ অধিকাৰ লাভ নকৰিব আৰু তেওঁলোকে লাভ কৰিবলগীয়া অধিকাৰ অন্যসকলৰ দৰে হব।

ৰুডিয়াৰ্ড কিপলিং আৰু হুইলাৰ কোম্পানী

ইংগ-ভাৰতীয় লেখক ৰুডিয়াৰ্ড কিপলিঙৰ গ্ৰন্থৰ প্ৰথম প্ৰকাশক আছিল এ এইচ হুইলাৰ এণ্ড কোম্পানী। তেখেতৰ "প্লেইন টেলচ্ ফ্ৰম দি হিলচ্" আৰু অন্য ৬খন গল্প-পুথি "ইণ্ডিয়ান ৰেলৱে লাইব্ৰেৰী চিৰিজ" শিতানত হুইলাৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। এই গ্ৰন্থবোৰ ৰেলৱে ষ্টেচনত থকা হুইলাৰৰ নিজস্ব গ্ৰন্থ বিপনীৰ যোগে বিক্ৰীৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। গ্ৰন্থবোৰৰ দাম আছিল এটকা বা এক পাউণ্ডৰ পোন্ধৰ ভাগৰ এভাগ। ৰিচাৰ্ড জাফাই কিপলিঙৰ এই গ্ৰন্থসমূহক আৰম্ভণি পৰ্যায়ৰ পেপাৰবেক সংস্কৰণ বুলি মন্তব্য কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ গ্ৰন্থ বিপনী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল পৰিবহণ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশন কোম্পানী