ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
আকাশ কুসুম

আকাশ কুসুম ১৯৬৫ চনত সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক মৃণাল সেনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় বঙালী ছবি।

কাহিনী

অজয় এজন স্নাতক, কিন্তু তেওঁ দুখীয়া পৰিয়ালৰ ল’ৰা। এদিন এখন বিয়াত মণিকা নামৰ ছোৱালী এজনীক লগ পায় আৰু অজয়ৰ তাইক ভাল লাগি যায়। অজয়ে মনিকাৰ ওচৰত এজন ধনী পৰিয়ালৰ সন্তান আৰু সামাজিকভাবে প্ৰতিষ্ঠিত এজন উচ্চ পৰ্যায়ৰ ব্যক্তি সাজে। কাৰণ মণিকা ধনী পৰিয়ালৰ ছোৱালী। অজয় আৰু মণিকা দুয়ো দুয়োৰে প্ৰেমত পৰি যায়। কিন্তু যেতিয়া অজয়ৰ প্ৰকৃত পৰিচয় উন্মোচিত হয়, তেতিয়া মণিকাৰ পৰিয়ালে অজয়ক মানি নলয় আৰু মণিকায়ো অজয়ৰ লগত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক অব্যাহত নৰখাৰ সিদ্ধান্ত লয়, যদিও মণিকা অতিকৈ ব্যথিত হয়।

অভিনয় শিল্পী

সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী - অজয়
অপৰ্ণা সেন - মণিকা
শুভেন্দু চেটাৰ্জী - সত্যেন
হাৰাধন বেনাৰ্জী - মণিকাৰ দেউতাক
শোভা সেন - মণিকাৰ মাক

বঁটা

ত্ৰয়োদশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৬৫)
বঙালী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰূপৰ পদক।

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:১৯৬৫ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ বঙালী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
মধুপুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

মধুপুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হৈছে বাংলাদেশৰ এখন প্ৰধান ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। ই দেশখনৰ প্ৰাচীন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।

বিৱৰণ

মধুপুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান প্ৰায় ৮,৪৩৬ হেক্টৰ (২০,৮৫০ একৰ) এলেকাজুৰি বিস্তৃত। ১৯৬২ চনত পাকিস্তান চৰকাৰে এই বনাঞ্চলখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল যদিও, ১৯৪৭ চনৰ বাংলাদেশ বন্যপ্ৰাণী (সংৰক্ষণ) সংশোধনী আইন অনুসৰি, ১৯৮২ চনতহে ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। উদ্যানখন বাংলাদেশৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ টাঙ্গাইল জিলাৰ মধুপুৰ উপজিলাত অৱস্থিত। ৰাজধানী চহৰ ঢাকাৰ পৰা ই প্ৰায় ১২৫ কিলোমিটাৰ (৭৮ মাইল) দূৰৈত অৱস্থিত। স্থানীয় ভূ-প্ৰকৃতি মূলতঃ সমতল-শিখৰযুক্ত শৈলশিৰাৰে গঠিত।

জলবায়ু

সাধাৰণতে উদ্যানখনৰ জলবায়ু মধ্যমীয়া। মে’ মাহত ৩৭ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছলৈ উষ্ণতা বৃদ্ধি পায় আৰু জানুৱাৰী মাহত ন্যূনতম ১০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছলৈ নামি যায়। উদ্যানখনে প্ৰতি বছৰে জুন মাহৰ পৰা ছেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় মৌচুমী উপভোগ কৰে। ইয়াৰ মাটি ঠাইভেদে পলসুৱা, বোকা আৰু বালিচহীয়া হয়। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতা প্ৰায় ১৫ মিটাৰ (৪৯ ফুট)।

জৈৱ বৈচিত্ৰ্য

উদ্ভিদকুল

সমতল ভূখণ্ড হোৱাৰ বাবে হাবিখনৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি যোৱাটো সহজ। প্ৰায় ৪০% বনাঞ্চল শাল (Shorea robusta) গছৰ দ্বাৰা আচ্ছাদিত। মধুপুৰৰ বনাঞ্চলক সমগ্ৰ বাংলাদেশৰ ভিতৰতে অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ শাল অৰণ্য বুলি গণ্য কৰা হয়। শাল গছৰ লগতে আন কিছুমান গছো হয়, যেনে- ডিলেনিয়া পেণ্টাগাইনা (Dillenia pentagyna), লেগাৰষ্ট্ৰ'মিয়া পাৰ্ভিফ্ল'ৰা (Lagerstroemia parviflora), এডিনা কৰ্ডিফ'লিয়া (Adina cordifolia), মিলিউছা ভেলুটিনা (Miliusa velutina), লেনিয়া গ্ৰেণ্ডিছ (Lannea grandis), এলবিজিয়া এছপিপি. (Albizia spp.), বগা কাঞ্চন (Bauhinia variegata), অমৰা (Spondias mangifera), পলাশ (Butea frondosa) আৰু হিজল (Barringtonia acutangula)। তলৰ গছবোৰ জোপোহা জাতীয়, য’ত ইউপাটৰিয়ান অড’ৰেটাম (Eupatoriun odoratum), পেনিচেটাম চেট’ছাম (Pennisetum setosum), এছপাৰাগাছ ৰেচেম’ছাছ (Asparagus racemosus) আৰু সৰ্পগন্ধা (Rauvolfia serpentina) আদি অন্তৰ্ভুক্ত। উদ্যান অঞ্চলত চেগুন (Tectona grandis), কেছিয়া ছিয়ামিয়া (Cassia siamea), নুনী (Morus spp.), অৰ্জুন গছ (Terminalia arjuna) আৰু জামু (Syzygium cumini)ৰ বাগিচা কৰা হৈছিল। উদ্যানখনত ১৭৬টা উদ্ভিদ প্ৰজাতি চিনাক্ত কৰা হৈছে, য’ত আছে ৭৩টা বৃক্ষ প্ৰজাতি, ২২টা গুল্ম প্ৰজাতি, ২৭টা আৰোহী-লতা, ৪৫টা ঔষধি উদ্ভিদ, ৮টা তৃণ আৰু ১টা তাল প্ৰজাতি।

প্ৰাণীকুল

বহু আগৰে পৰা মধুপুৰ বনাঞ্চল বন্যপ্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত চহকী আছিল আৰু বাঘৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। বাঘ, এতিয়া অঞ্চলটোৰ এক বিলুপ্ত প্ৰাণী। বৰ্তমান এই উদ্যানখনত সৰ্বমুঠ ১৯০টা প্ৰাণীৰ প্ৰজাতি আছে, য'ত ২১টা স্তন্যপায়ী প্ৰাণী, ১৪০টা চৰাই, আৰু ২৯টা সাপ অন্তৰ্ভুক্ত।

মানৱ বসতি

ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান এলেকাৰ ভিতৰত আৰু আশে-পাশে এক বিশাল মানৱ বসতি আছে। ১৯৬৮ চনত, গাৰো জনজাতিৰ প্ৰায় ৪৫০০ লোকক উদ্যানখনৰ ভিতৰত বসতি স্থাপনৰ বাবে অনুমতি দিয়া হৈছিল। ১৯৮৯ চনত, অঞ্চলটোৰ মানৱ জনসংখ্যা আছিল প্ৰায় ১৪,০০০। মূলতঃ ভৈয়ামত ধানৰ খেতি কৰা হয় আৰু ওখ মাটিত ব্যৱসায়িক শস্য হিচাপে আনাৰস আৰু কচুৰ খেতি কৰা হয়।

লগতে চাওক

বাংলাদেশৰ সংৰক্ষিত অঞ্চলসমূহৰ তালিকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অৰণ্য
মাউংদাও জিলা

মাউংদাও জিলা পশ্চিম ম্যানমাৰ (বাৰ্মা)ৰ ৰাখাইন ৰাজ্যৰ এখন জিলা। ইয়াৰ ৰাজধানী চহৰ মাউংদাও আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত প্ৰায় ২৯৫ জন। মাউংদাও জিলাৰ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৯১ শতাংশ মুছলমান, যাৰ ফলত ই ম্যানমাৰৰ সৰ্বাধিক মুছলমান থকা জিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। চুবুৰীয়া ছিট্টৱে জিলাৰ কিছু অংশৰ লগতে মাউংডাও জিলাকো অনানুষ্ঠানিকভাৱে উত্তৰ ৰাখাইন ৰাজ্য বুলিও কোৱা হয়।

শেহতীয়াকৈ বহু মুছলমান এই অঞ্চলৰ পৰা শৰণাৰ্থী হিচাপে চুবুৰীয়া বাংলাদেশলৈ পলায়ন কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ম্যানমাৰৰ জিলা
দৰ পূজা

দৰ-পূজা হৈছে একপ্ৰকাৰৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ পূজন। নাট্যসমল যুক্ত দৰ-পূজা, ‘শস্ত্ৰ -পূজন’ পৰম্পৰাৰ প্ৰত্যক্ষ ধাৰক আৰু বাহকৰূপে গণ্য কৰা হয়। পুৰণি কালত কোচ-ৰজাসকলে ৰণ-যাত্ৰাৰ প্ৰাক মুহূৰ্তত দৰ পূজা উদযাপন কৰিছিল। কিন্তু ইয়াৰ দৰে বৰ্তমান দৰঙী ৰজাৰ বংশধৰসকলে দৰ-পূজা নকৰে। দৰ-পূজাৰ জৰিয়তে শক্তিৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দুৰ্গা দেৱী নাইবা ৰণচণ্ডীক শাস্ত্ৰীয় পদ্ধতিৰে পূজা নিবেদন কৰা হয়। ৰজা দিনীয়া অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, যাঠি-জোং, পতাকা-নিচান আদি পূজাস্থলীলৈ উলিয়াই আনে। দৰঙী ৰজাসকলৰ বংশধৰসকলে সেই অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰবোৰ হাতত লৈ শাৰী পাতি ৰণ যাত্ৰা কৰাৰ নিচিনাকৈ থিয় হয় আৰু যুদ্ধত প্ৰবৃত্ত হোৱাৰ ভাও প্ৰদৰ্শন কৰে। যুদ্ধ-বাদ্য ঢেপা ঢোল, বৰতাল, বৰকাঁহ, শিঙা, শংখ, নাগাৰা আদিৰ বাদ্য-বাজনাত সমগ্ৰ পূজাস্থলীখনত যুদ্ধৰ পৰিৱেশ এটাৰ সৃষ্টি হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:পোখালি (উৎসৱ)
শ্ৰেণী:পৰিবেশ্য কলা
গ (বঙালী)

গ (বঙালী লিপিত গ, আই-পি-এ:/gɔ/) বঙালী ব্যঞ্জনবৰ্ণমালাৰ ৩য় আখৰ। ই এটি ব্যঞ্জনবৰ্ণ, অৰ্থাৎ গ উচ্চাৰণ কৰোঁতে হাওঁফাওঁৰ পৰা অহা বায়ু মুখত ক'ৰবাত নহয় ক'ৰবাত বাধিত হৈছে।

স্বৰববৰ্ণৰ সৈতে যোগ হ'লে

আ-- গা

ই-- গি

ঈ-- গী

উ-- গু

ঊ-- গূ

ঋ-- গৃ

এ-- গে

ঐ-- গৈ

ও-- গো

ঔ-- গৌ

গৰে আৰম্ভ শব্দ

গৰল (বিহ)
গঙ্গা (গংগা)

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যঞ্জনবৰ্ণ
খুজিস্তা আখতাৰ বানু

খুজিস্তা আখতাৰ বানু ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এগৰাকী সাহিত্যিক, বঙালী সমাজবাদী, শিক্ষাবিদ আৰু সমাজ সংস্কাৰক। খুজিস্তা আছিল ১৮৮৭ চনত ছিনিয়ৰ কেম্ব্ৰিজৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা। ইয়াৰ উপৰিও কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে পৰীক্ষক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা। তেওঁ বংগৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী হুছেইন শ্বহীদ চুহৰাৱাৰ্ডীৰ মাতৃ আছিল।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৮৭২ চনত বংগৰ বিখ্যাত ছুহৰাৱাৰ্ডী পৰিয়ালত উবৈদুল্লাহ আল উবাইদি ছুহৰাৱাৰ্ডি আৰু তেওঁৰ পত্নী মাকবুলান নিছা বেগমৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা হিচাপে খুজিস্তাই জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল৷ এইদৰে তেওঁ শ্বিহাব আল-দিন উমৰ আল-ছুহৰাৱাৰ্ডি আৰু বাহাউদ্দিন জাকাৰিয়া চুহৰাৱাৰ্ডিৰ প্ৰত্যক্ষ বংশধৰ আছিল। খুজিস্তাৰ দাদা শ্বাহ আমিনুদ্দিন চুহৰাৱাৰ্ডীক বংগৰ চুহৰাৱৰ্দিয়া অৰ্ডাৰৰ শেষ চুফী পীৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ ভাতৃসকলৰ ভিতৰত আব্দুল্লা আল-মামুন চুহৰাৱাৰ্ডি আৰু হাছান চুহৰাৱাৰ্ডী অন্যতম।

পৰিয়ালৰ বহু মহিলা পূৰ্বপুৰুষৰ দৰে তেওঁৱো প্ৰথম বছৰবোৰত ঘৰতে পঢ়া-শুনা কৰিছিল৷ কাৰণ, সেই সময়ত ছোৱালীৰ স্কুল খোলা নাছিল। দেউতাকৰ পৰা পাৰ্চী, আৰবী, ইংৰাজী আৰু উৰ্দু ভাষা শিকিছিল। পিছলৈ ১৮৮৭ চনত ভাৰতীয় পৰীক্ষা ব'ৰ্ডৰ পৰা গণিত আৰু পাৰ্চী সাহিত্যত সন্মানেৰে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

খুজিস্তা এগৰাকী মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল, তেওঁ মহিলা শিক্ষাৰ এগৰাকী প্ৰবল সমৰ্থক আছিল।১৯০৯ চনত তেওঁ কলিকতাত চুহৰাৱাৰ্ডিয়া গাৰ্লছ স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ভাইচৰয় গিলবাৰ্ট ইলিয়ট-মাৰে-কিননমাউণ্ড, মিণ্টোৰ প্ৰথম আৰ্ল লৰ্ড মিণ্টো নামেৰে বেছি পৰিচিত লেডী মিণ্টো আন্না মাৰিয়া আম্যাণ্ডে এই বিদ্যালয়খন উদ্বোধন কৰে।

খুজিষ্টাই দৰিদ্ৰসকলৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল আছিল আৰু সেয়েহে সেই সময়ত কলেৰা আৰু ইনফ্লুৱেঞ্জাৰ দৰে মহামাৰীৰ সৃষ্টি হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত অসুবিধাগ্ৰস্ত লোকসকলক স্বাস্থ্য আৰু অনাময়ৰ বিষয়ে জ্ঞান দিবলৈ অতি সঘনাই বস্তিবোৰলৈ গৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
এথলেটিকছ

এথলেটিকছ হৈছে প্ৰতিযোগিতামূলক দৌৰ, জাম্প আৰু নিক্ষেপ কৰা ক্ৰীড়া অনুষ্ঠানৰ এটা গোট। এথলেটিকছ প্ৰতিযোগিতাসমূহৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ প্ৰকাৰসমূহ হ'ল ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ড, ৰোড ৰান, ক্ৰছ-কাণ্টি দৌৰ আৰু ৰেচৱাকিং।

ৰেচিং ইভেণ্টৰ ফলাফল ফিনিচিং পজিচনৰ দ্বাৰা (বা সময়, য'ত জুখিব পৰা যায়) নিৰ্ণয় কৰা হয়, আনহাতে জাম্প আৰু থ্ৰ'ত সেই খেলুৱৈয়ে জয়ী হয় যিয়ে ধাৰাবাহিক প্ৰচেষ্টাৰ পৰা সৰ্বোচ্চ বা দূৰৈৰ জোখ-মাখ লাভ কৰে। প্ৰতিযোগিতাসমূহৰ সৰলতা, আৰু দামী সঁজুলিৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ অভাৱৰ বাবে এথলেটিকছক বিশ্বৰ অন্যতম সাধাৰণ ধৰণৰ খেল হিচাপে পৰিগণিত কৰা হৈছে। এথলেটিকছ বেছিভাগেই ব্যক্তিগত খেল, ৰিলে দৌৰ আৰু প্ৰতিযোগিতাসমূহৰ বাহিৰে যিয়ে খেলুৱৈসকলৰ প্ৰদৰ্শনক দলীয় স্ক'ৰৰ বাবে একত্ৰিত কৰে, যেনে ক্ৰছ কাণ্টি।

সংগঠিত এথলেটিকছৰ সূত্ৰপাত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭৭৬ চনৰ পৰা প্ৰাচীন অলিম্পিক গেমছৰ পৰাই পোৱা যায়। এথলেটিকছৰ আধুনিক ইভেণ্টৰ নিয়ম আৰু ফৰ্মেট ঊনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে পশ্চিম ইউৰোপ আৰু উত্তৰ আমেৰিকাত সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছিল, আৰু তাৰ পিছত বিশ্বৰ অন্যান্য অঞ্চললৈও বিয়পি পৰিছিল। আধুনিক শীৰ্ষ পৰ্যায়ৰ বেছিভাগ সভাই বিশ্ব এথলেটিকছ, এথলেটিকছৰ ক্ৰীড়াৰ বাবে বিশ্ব শাসক সংস্থা বা ইয়াৰ সদস্য মহাদেশীয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ফেডাৰেচনৰ তত্ত্বাৱধানত অনুষ্ঠিত হয়।

এই এথলেটিকছ বৈঠকে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক আৰু অন্যান্য বেছিভাগ ডাঙৰ বহু-ক্ৰিড়া ইভেণ্টৰ মেৰুদণ্ড গঠন কৰে। অগ্ৰণী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় এথলেটিকছ সভাখন হৈছে বিশ্ব এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপ, য'ত ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ড, মাৰাথন দৌৰ আৰু ৰেচ ৱাকিং অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। এথলেটিকছৰ অন্যান্য শীৰ্ষ পৰ্যায়ৰ প্ৰতিযোগিতাসমূহৰ ভিতৰত আছে বিশ্ব এথলেটিকছ ইনড'ৰ চেম্পিয়নশ্বিপ, বিশ্ব এথলেটিকছ ক্ৰছ কাণ্টি চেম্পিয়নশ্বিপ আৰু বিশ্ব এথলেটিকছ ৰোড ৰানিং চেম্পিয়নশ্বিপ। শাৰীৰিক অক্ষম খেলুৱৈসকলে গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিক আৰু বিশ্ব পেৰা এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰে।

এই ক্ৰীড়াৰ আটাইতকৈ সন্মানীয় বিশ্বব্যাপী ছিজন দীঘলীয়া লীগসমূহ হ’ল ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ড খেলুৱৈৰ বাবে ডাইমণ্ড লীগ, আৰু মাৰাথন দৌৰত বিশ্ব মাৰাথন মেজৰ।

এথলেটিকছ শব্দটো প্ৰাচীন গ্ৰীক ἀθλητής ( athlētēs, "ৰাজহুৱা খেলত যুঁজাৰু") ৰ পৰা ἆθλον ( athlon, "পুৰস্কাৰ") বা ἆθλος ( athlos, "প্ৰতিযোগিতা")ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। প্ৰথম অৱস্থাত এই শব্দটোৱে সাধাৰণতে এথলেটিক প্ৰতিযোগিতাক বৰ্ণনা কৰিছিল – অৰ্থাৎ প্ৰধানকৈ মানুহৰ শাৰীৰিক কৃতিত্বৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা। ১৯ শতিকাত ইউৰোপত এথলেটিকছ শব্দটোৱে অধিক সংকীৰ্ণ সংজ্ঞা লাভ কৰি প্ৰতিযোগিতামূলক দৌৰ, খোজ কঢ়া, জাম্প আৰু নিক্ষেপৰ সৈতে জড়িত খেলক বুজাবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই সংজ্ঞা যুক্তৰাজ্য আৰু পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যত বিশিষ্ট হৈয়েই আছে। জাৰ্মাণিক আৰু ৰোমান ভাষাৰ আনুষংগিক শব্দৰ অৰ্থও একে।

উত্তৰ আমেৰিকাৰ বহু ঠাইত এথলেটিকছক সাধাৰণতে ক্ৰীড়াক সামৰি লোৱা বুলি বুজা যায়, ইয়াৰ ঐতিহাসিক ব্যৱহাৰৰ সৈতে মিল খায়। এই অঞ্চলৰ এথলেটিকছৰ খেলক বুজাবলৈ "এথলেটিকছ" শব্দটো বিশেষভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে, "ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ড" হৈছে আমেৰিকা আৰু কানাডাত এথলেটিকছ ইভেণ্টসমূহক বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহৃত পছন্দৰ শব্দ, য'ত ৰেচ-ৱাকিং আৰু মাৰাথন দৌৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় (যদিও ক্ৰছ-কাণ্টি দৌৰক সাধাৰণতে এটা সুকীয়া খেল হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়)।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:খেল
শ্ৰেণী:বিনোদন
মেজেঙা (উদ্ভিদ)

​
মেজেঙা বা মেজেঙা পাত (বৈজ্ঞানিক নাম: Zanthoxylum oxyphyllum) এবিধ সুগন্ধি মচলাজাতীয় সপুষ্পক উদ্ভিদ। মিচিং ভাষাত ইয়াক অঙেৰ নামেৰে জনা যায়। এই উদ্ভিদবিধ বনৰীয়া হিচাপে পোৱা যায় যদিও ঠাইবিশেষে ইয়াৰ খেতিও কৰা হয়। মেজেঙা ঘাইকৈ গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ যদিও কেতিয়াবা ইয়াৰ লতাৰ দৰে বগাই যোৱাৰ প্ৰৱণতাও দেখা যায়। পূব এচিয়াৰ দেশসমূহ যেনে দক্ষিণ চীন, ভাৰত, ভূটান, নেপাল, ম্যানমাৰ আদি দেশত মেজেঙা প্ৰাকৃতিকভাৱে হয়। মেজেঙাৰ পাত আৰু ফল ৰন্ধন প্ৰকৰণত সোৱাদ বৃদ্ধি কৰিবলৈ আৰু ঔষধি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

বিৱৰণ

মেজেঙা গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ আৰু ইয়াৰ ঠেঙুলিসমূহ বগাই যোৱাও দেখা যায়। সেমেকা আৰু গ্ৰীষ্মপ্ৰধান ঠাইত এই উদ্ভিদবিধ পৰিলক্ষিত হয়। ইয়াৰ পাতসমূহ দীঘলীয়া আকাৰৰ আৰু মূৰ অংশ জোঙা। পাতত এডাল মুখ্যশিৰাৰ লগতে কেইবাডালো উপশিৰা থাকে। কুমলীয়া পাতসমূহ ৰঙচুৱা বৰণৰ। মেজেঙাৰ ফুলসমূহত পুং আৰু স্ত্ৰী উভয় বিধৰ পুষ্পদণ্ড থাকে আৰু পতংগৰ দ্বাৰা ইয়াৰ পৰাগসংযোগ ঘটে। ফলসমূহ জালুকৰ সমান আকাৰৰ আৰু থোকা হিচাপে লাগে। পূৰঠ ফলসমূহত ৰঙা বৰণ ধৰে। মেজেঙাৰ কাঠ হালধীয়া-বগা ৰঙৰ হয়। চীনা জালুক বা চিছুৱান পিপাৰৰ সৈতে ইয়াৰ ওচৰ-সম্পৰ্ক আছে।

ব্যৱহাৰ

মেজেঙাৰ কুমলীয়া পাতসমূহ শাক হিচাপে বা জন্তু আদিৰ মঙহৰ লগত ৰান্ধি খোৱা হয়। ইয়াৰ ফলসমূহো ব্যঞ্জনৰ সোৱাদ বৃদ্ধিৰ বাবে ৰন্ধন প্ৰকৰণত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ফলসমূহ বিভিন্ন ঔষধি গুণসম্পন্ন বুলি গণ্য কৰা হয়। বহু লোকে দাঁ‌তৰ বিষ, হজম নোহোৱা, বাতবিষ আদিৰ উপশম পাবলৈ ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শ্ৰেণী:গুল্ম
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
তিব্বতী লিপি

ছপা ৰূপটোক uchen লিপি বুলি কোৱা হয় আনহাতে দৈনন্দিন লিখনিত ব্যৱহৃত হাতেৰে লিখা কাৰ্চিভ ৰূপটোক umê লিপি বোলা হয়। এই লেখা পদ্ধতি হিমালয়, আৰু তিব্বতত ব্যৱহাৰ কৰা হয় ৷
এই লিপি ভাৰত, নেপাল, ভূটান আৰু তিব্বতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিস্তৃত এক বহল জনগোষ্ঠীয় তিব্বতী পৰিচয়ৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত। তিব্বতী লিপি গুপ্ত লিপিৰ পৰা ব্ৰাহ্মিক মূলৰ আৰু মেইটেই, লেপচা, মাৰ্চেন আৰু বহুভাষিক ʼফাগছ-পা লিপিৰ দৰে লিপিৰ পূৰ্বপুৰুষ।

বৰ্ণমালা

স্বৰবৰ্ণ

অসমীয়া
IAST
তিব্বতী
স্বৰচিহ্ন
 
অসমীয়া
IAST
তিব্বতী
স্বৰচিহ্ন
অཨ ঔཨཽཽ
আཨཱཱঋརྀྲྀ
ইཨིིৠརཱྀཷ
ঈཨཱཱིི৯ལྀླྀ
উཨུུৡལཱྀཹ
ঊཨཱཱུུঅংཨཾཾ
এཨེེঅঁཨྃྃ
ঐཨཻཻঅঃཨཿཿ
ওཨོོ 

ব্যঞ্জনবৰ্ণ

অসমীয়া
IAST
তিব্বতী
 
অসমীয়া
IAST
তিব্বতী
কཀদད
খཁধདྷ
গགনན
ঘགྷপཔ
ঙངফཕ
চཙবབ
ছཚভབྷ
জཛমམ
ঝཛྷয়ཡ
ঞཉৰར
টཊলལ
ঠཋৱཝ
ডཌশཤ
ঢཌྷষཥ
ণཎসས
তཏহཧ
থཐক্ষཀྵ

সংখ্যা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী: লিপি
শিখ ধৰ্ম

শিখ ধৰ্ম এটা একেশ্বৰবাদী ধৰ্ম। এই ধৰ্মৰ অনুসৰণকাৰী সকলক শিখ বুলি কোৱা হয়। খৃষ্টীয় পঞ্চদশ শতাব্দীত পঞ্জাবত এই ধৰ্ম প্ৰৱৰ্তিত হয়। এই ধৰ্মৰ মূল ভিত্তি গুৰু নানক দেৱ আৰু এখেতৰ উত্তৰসূৰী ১০জন শিখ গুৰুৰ (পবিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব এওঁলোকৰ মাজৰ দশমজন হিচাপে বিবেচিত হয়) ধৰ্মোপদেশ। শিখ ধৰ্ম বিশ্বৰ পঞ্চম বৃহত্তম ধৰ্মীয় গোষ্ঠী। শিখ ধৰ্মমত আৰু দৰ্শন 'গুৰমত' (অৰ্থাৎ 'গুৰুৰ উপদেশ') নামেৰেও পৰিচিত। 'শিখ ধৰ্ম' কথাটিৰ উৎস নিহিত আছে'শিখ' শব্দটোৰ মাজত; যিটো সংস্কৃত মূলশব্দ 'শিষ্য' বা 'শিক্ষা' পৰা আহিছে।

শিখ ধৰ্মৰ প্ৰধান বক্তৱ্য হ’ল 'ৱাহেগুৰু' অৰ্থাৎ সৰ্বব্যাপী ঈশ্বৰৰ প্ৰতীক 'এক ওঙ্কাৰ'-ৰ প্ৰতিভূ 'ৱাহেগুৰু'-ত বিশ্বাসী। এই ধৰ্ম ঈশ্বৰৰ নাম আৰু বাণীৰ নিয়মবদ্ধ আৰু ব্যক্তিগত ধ্যানৰ মাধ্যমত মোক্ষলাভৰ কথা কয়। শিখ ধৰ্মৰ এটা বিশিষ্টতা হ’ল এই যে, এই ধৰ্মত ঈশ্বৰৰ অৱতাৰতত্ত্ব স্বীকৃত নহয়। বৰ শিখসকলৰ মতে ঈশ্বৰেই এই ব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্বৰূপ। শিখসকলে ১০জন শিখ গুৰুৰ উপদেশ আৰু 'গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব' নামক পবিত্ৰ ধৰ্ম গ্ৰন্থৰ অনুশাসন মানি চলে। উক্ত ধৰ্ম গ্ৰন্থত ১০জন শিখ গুৰুৰ ৬ জনৰ বাণী আৰু নানান আৰ্থ-সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় ব্যক্তিত্বসকলৰ বক্তব্য লিপিবদ্ধ আছে। গুৰু গোবিন্দ সিং এই গ্ৰন্থটিকে দশম গুৰু বা খালচা পন্থৰ সৰ্বশেষ গুৰু হিচাপে ঘোষণা কৰি গৈছে। পঞ্জাবৰ ইতিহাস, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ লগত শিখ ধৰ্মৰ ঐতিহ্য আৰু শিক্ষা ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে। পৃথিৱীত শিখসকলৰ সংখ্যা ৩০ মিলিয়নৰ ওচৰা ওচৰি। শিখসকল মূলত পঞ্জাব আৰু ভাৰতৰ অনান্য ৰাজ্যত বাস কৰে। আধুনিক পাকিস্তানৰ পঞ্জাব প্ৰদেশতো দেশ বিভাজনৰ আগেয়ে লক্ষাধিক শিখলোকে বসবাস কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

DhanGuruNanak.com
PunjabiJunction.com - শাবাদ গুৰুবাণী কিৰতান
Sikhs.org
Sikh-History.com
All-About-Sikhs.com
SriGranth.org - শ্ৰীগ্ৰন্থ ডট অৰ্গত গুৰুগ্ৰন্থচাহেব আৰু পবিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ বিষয়ক তথ্য
SikhNet.com - সম্প্ৰদায়ৰ ৱেবছাইইট
SikhismGuide.org - শিখ ধৰ্মৰ গাইড
GGSSC.org - গুৰু গোবিন্দ সিং অধ্যয়ন কেন্দ্ৰ- অব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান

*
শ্ৰেণী:ধৰ্ম
সুৰজাপুৰী ভাষা

Category:Ill-formatted infobox-language images
Category:ISO language articles citing sources other than Ethnologue

সুৰজাপুৰী এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি অসমীয়া-বাঙালী উপ-গোটৰ অন্তৰ্গত। এই ভাষা মুখ্যতঃ ভাৰতৰ পূব দিশে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, উত্তৰ বংগ, পশ্চিমবংগ আৰু বিহাৰৰ পূব ভাগৰ বংগাঞ্চল বা পূৰ্ণিয়াত। তদুপৰি, নেপালৰ ঝাপা জিলা আৰু অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাতো এই ভাষা কোৱা হয়। এই ভাষা ভাষী লোকে কেতিয়াবা এই ভাষাক দেশী ভাষা বুলিও অভিহিত কৰে।

অসমীয়া-বাঙালী উপগোটৰ ভিতৰতো এই ভাষা কামৰূপী ভাগত পৰে, অৰ্থাৎ বাঙালী ভাষাতকৈ সুৰজাপুৰী অসমীয়া ভাষাৰহে অধিক নিকটৱৰ্তী।

ভৌগোলিক বিতৰণ

সুৰজাপুৰী ভাষা কোৱা সৰু জনসংখ্যা তিনিখন দেশত বিভক্ত: ভাৰত (বিশেষকৈ পশ্চিম বংগ আৰু বিহাৰ), বাংলাদেশ আৰু নেপাল। সুৰজাপুৰী মুখ্যতঃ সুৰজাপুৰী বাঙালী নামেৰে বিহাৰত কোৱা হয় পূৰ্ণিয়া বিভাগত (কিষণগঞ্জ, কটিহাৰ, পূৰ্ণিয়া আৰু আৰাৰিয়া)। পশ্চিম বংগত এই ভাষা কোৱা হয় উত্তৰ দিনাজপুৰ, দক্ষিণ দিনাজপুৰ, উত্তৰ মালদা আৰু শিলিগুৰিত। বাংলাদেশত এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হয় ঠাকুৰগাঁৱত। নেপালৰ ঝাপা আৰু মৰোং জিলাতো এই ভাষা কোৱা হয়।

সম্পৰ্কিত ভাষাসমূহ

বৰ্তমানে এই ভাষাৰ বিকাশ সীমিত হোৱাৰ বাবে এই ভাষা ভাষী লোকে চুবুৰীয়া অধিক বিকশিত ভাষা গ্ৰহণ কৰিব ধৰিছে, যেনে বিহাৰত হিন্দী ভাষা আৰু পশ্চিম বংগত বাংলা ভাষা। বাংলাদেশত বাংলা আৰু উৰ্দু ভাষাই এই ভাষাৰ স্থান লৈছে। এই ভাষা কোনো আনুষ্ঠানিক বা শিক্ষাগত কৰ্মত ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। এই ভাষাৰ কোনো আধুনিক ব্যাকৰণ, অভিধান আদিও প্ৰস্তুত কৰা হোৱা নাই। ভাষাটোৰ সুৰ আৰু বাক্য গাঁথনি অঞ্চলভেদে সলনি হয়।

সূৰজাপুৰী ভাষা অসমীয়া, বাংলা আৰু মৈথিলীৰ দৰে বৃহৎ জনসংখ্যা থকা ভাষাৰ উপৰিও চুবুৰীয়া কমতাপুৰী (কোচ ৰাজবংশী আৰু ৰংপুৰী) ভাষাৰ সৈতে বহু দূৰ মিল থকা ভাষা।

উপনামসমূহ

Singular
Plural
nominative
oblique
nominative
oblique
1st person
mũi
mo-
hāmrā
hāmsā-, hāmcā-
2nd person
tũi
to-
tumrā, tomrā
tumsā-, tomsā-
3rd person
proximal
yāhāy
yahā-
emrā, erā
ismā-, isā-
distal
wahā̃y
wahā-
amrā, worā
usmā-, usā-

সুৰজাপুৰী ভাষাত হেলনীয়া প্ৰত্যয় দেখা যায়: যেনে সা (হামসা-, তোমসা-) আৰু স্মা (যেনে ইস্মা-, উস্মা-)। এই বিশেষত্ব পুৰণি অসমীয়া ভাষাতো দেখা গৈছিল, যেনে সা (আমাসা-, তোমাসা-) আৰু সম্ব (এসম্ব-, তেসম্ব-)। এই প্ৰত্যয়সমূহৰ ব্যৱহাৰো পুৰণি অসমীয়া আৰু সুৰজাপুৰীত একেধৰণৰ।

টোকা

প্ৰবন্ধসমূহ

 

অধিক পঢ়া

আজাদ ইণ্ডিয়া ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা অনুবাদ কৰা আৰু প্ৰথাম বুকছৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত ছুৰ্জাপুৰিত আলোকচিত্ৰিত শিশুৰ গল্পৰ বিনামূলীয়া সংৰক্ষণ

বিহাৰ ৰাজ্যৰ চুৰজাপুৰি মাতৃভাষাৰ এখন স্কটচ গ্ৰামাৰ (২০২১)
শ্ৰেণী:Harv and Sfn no-target errors
অতনু দাস

অতনু দাস (; জন্ম: ৫ এপ্ৰিল ১৯৯২) হৈছে এজন ভাৰতীয় ধনুৰ্বিদ। তেওঁ আৰ্চাৰীৰ ল'ৰাৰ একক, দলগত ৰিকাৰ্ভ আৰু মিশ্ৰ ইভেণ্টত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ ২০০৮ চনত প্ৰথম আন্তৰ্জাতিক খেলত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। বৰ্তমান বিশ্ব আৰ্চাৰীত তেওঁৰ ২২ তম স্থান দখল কৰি আছে। ২০২০ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে অৰ্জুন বঁটা প্ৰদান কৰে।

উল্লেখযোগ্য ঘটনা সমূহ

২০১৩ চনত কলম্বিয়াত অনুষ্ঠিত বিশ্বকাপ মিশ্ৰ দল ইভেণ্টত অতনুৱে দীপিকা কুমাৰীৰ লগত এটি ব্ৰঞ্জ পদক পাইছিল। বৰ্তমান তেওঁ কলিকতাস্থিত ভাৰত পেট্ৰ'লিয়াম কৰ্পৰেচন লিমিটেডত চাকৰি কৰে।

অতনু ভাৰতৰ এজন আশাপ্ৰদ প্ৰতিভা, তেওঁ মাত্ৰ ১৪ বছৰ বয়সৰ পৰাই ধনুৰ্বিদ্যাৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল। ২০০৮ চনত তেওঁ টাটা আৰ্চিৰী একাডেমিত ভৰ্ত্তি হয় আৰু তাত তেওঁক কোৰিয়ান প্ৰশিক্ষক লিম চাই উঙে প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল।

অন্যান্য সাফল্য

পুৰুষৰ একক ৰিকাৰ্ভ বিভাগ, ছিনিয়ৰ নেচনেল আৰ্চাৰী চেম্পিয়নশ্বিপ, ভাৰত, ২০১৪
পুুৰুষৰ দলগত ৰিকাৰ্ভ বিভাগ, এছিয়ান আৰ্চাৰী গ্ৰেণ্ড প্ৰিস্ক, থাইলেণ্ড, ২০১৩ [সংগী ৰাহুল বন্দ্যোপাধ্যায় আৰু বিনোদ ছউয়ান্সি]
ৰিকাৰ্ভ মিশ্ৰ দল বিভাগ, এছিয়ান আৰ্চাৰী গ্ৰেণ্ড প্ৰিস্ক, থাইলেণ্ড ২০১১ [সংগী বোম্বাইলা দেৱী লাইশ্ৰাম]
পুৰুষৰ দলগত ৰিকাৰ্ভ বিভাগ, তৃতীয় এছিয়ান গ্ৰেণ্ড প্ৰিস্ক, ঢাকা, বাংলাদেশ, ২০১১
পুৰুষৰ দলগত ৰিকাৰ্ভ বিভাগ, ৩৪তম নেচনেল গেমছ, জামছেদপুৰ, ভাৰত ২০১১
পুৰুষৰ দলগত ৰিকাৰ্ভ বিভাগ, ৩১ তম ছাহাৰা ছিনিয়ৰ নেচনেল আৰ্চাৰী চেম্পিয়নশ্বিপ, বিজয়উৰা, ভাৰত, ২০১১
জুনিয়ৰ ল'ৰাৰ দলগত ৰিকাৰ্ভ বিভাগ, য়ুথ ৱৰ্ল্ড চেম্পিয়নশ্বিপ, পোলেণ্ড, ২০১১
ল'ৰাৰ দলগত ৰিকাৰ্ভ বিভাগ, ৩৩ তম জুনিয়ৰ নেচনেল আৰ্চাৰী চেম্পিয়নশ্বিপ, নতুন দিল্লী, ভাৰত ২০১০

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধনুৰ্বিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী
শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
ক (ইণ্ডিক)

ক ইণ্ডিক ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ প্ৰথম আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাঁওফাঁওৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক'ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ'বও পাৰে বা নহ'বও পাৰে। 'ক'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ক' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।

গণিত ক (क)

আৰ্যভট্টৰ ব্যবহাৰ

क = ১ (१)
कि = ১০০ (१००)
कु = ১০,০০০ (१० ०००)
कृ = ১,০০০,০০০ (१० ०० ०००)
कॢ = ১ (१०८)
के = ১ (१०१०)
कै = ১ (१०१२)
को = ১ (१०१४)
कौ = ১ (१०१६)

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বৰ্ণমালা
পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ

পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ হৈছে এটা নিৰ্দিষ্ট শাখাৰ ভিতৰত এটা বিষয়ৰ ওপৰত বৰ্তমানৰ বুজাবুজিৰ অৱস্থাৰ সাৰাংশ দাঙি ধৰা এটা প্ৰবন্ধ। পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ এটাক সাধাৰণতে গৌণ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয় কাৰণ ইয়াত পূৰ্বতে প্ৰকাশিত অধ্যয়নসমূহৰ পদ্ধতি আৰু সিদ্ধান্তসমূহ বিশ্লেষণ আৰু আলোচনা কৰিব পাৰি। ইয়াৰ এটা জৰীপৰ প্ৰবন্ধ বা বাতৰি প্ৰকাশৰ সাৰাংশসূচক প্ৰবন্ধৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে, যিয়ে নতুন তথ্য আৰু ফলাফলৰ ৰিপৰ্ট দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে পূৰ্বতে প্ৰকাশিত প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক উৎসসমূহৰ জৰীপ আৰু সাৰাংশও কৰে। জৰীপৰ প্ৰবন্ধসমূহক অৱশ্যে তৃতীয় পৰ্যায়ৰ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয়, যিহেতু ই নতুন সিদ্ধান্তৰ অতিৰিক্ত বিশ্লেষণ আৰু সংশ্লেষণ প্ৰদান নকৰে। এনে উৎসৰ পৰ্যালোচনাক প্ৰায়ে তৃতীয় পৰ্যায়ৰ পৰ্যালোচনা বুলি কোৱা হয়।

পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধৰ বিশেষজ্ঞ বিদ্যায়তনিক প্ৰকাশনসমূহক পৰ্যালোচনামূলক আলোচনী বুলি জনা যায়। পৰ্যালোচনামূলক আলোচনীসমূহে গ্ৰহণ কৰা পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহৰ বাবে নিজস্ব প্ৰয়োজনীয়তা থাকে, গতিকে পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহ জমা দিয়া আলোচনীখনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সামান্য ভিন্ন হ’ব পাৰে।

পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহে নিম্নোক্ত বিষয়সমূহ শিকায়:

(ক) এটা ক্ষেত্ৰত কাম কৰা মূল লোকসকল
(খ) শেহতীয়া বৃহৎ অগ্ৰগতি আৰু আৱিষ্কাৰসমূহ
(গ) গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ব্যৱধান
(ঘ) বৰ্তমানৰ বিতৰ্কসমূহ
(ঙ) গৱেষণা ইয়াৰ পিছত ক’লৈ যাব পাৰে তাৰ পৰামৰ্শ

এটা মেটা-অধ্যয়নে ইতিমধ্যে প্ৰকাশিত বৃহৎ সংখ্যক পৰীক্ষামূলক বা মহামাৰীবিজ্ঞান অধ্যয়নৰ সাৰাংশ দাঙি ধৰে আৰু ইয়াৰ ফলাফলৰ পৰিসংখ্যাগত বিশ্লেষণ প্ৰদান কৰে।

সংশ্লেষণ কৰিবলগীয়া গৱেষণাৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহৰ প্ৰভাৱ আৰু প্ৰাসংগিকতা বৃদ্ধি পাইছে। প্ৰকাশ হৈ থকা মৌলিক গৱেষণাৰ অসংখ্য পঢ়িব নোৱাৰা অনুশীলনকাৰী বা শিক্ষাবিদসকলৰ বাবে তথ্য একত্ৰিত কৰাৰ এক সংক্ষিপ্ত উপায়।

আখ্যানমূলক পৰ্যালোচনা, পদ্ধতিগত পৰ্যালোচনা, মেটা-বিশ্লেষণ আদি বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ আছে। পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহে নতুন ফলাফলৰ পৰিচয় নিদিয়ে, বৰঞ্চ উপস্থাপন কৰা ফলাফলৰ ওপৰত সিদ্ধান্ত লোৱা, বৰ্তমানৰ ফলাফলসমূহ উল্লেখ কৰে। পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহক একেটা ক্ষেত্ৰ, অন্তৰ্নিহিত তত্ত্ব বা গৱেষণা পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।

আখ্যানমূলক পৰ্যালোচনাই কোনো বিষয়বস্তু বা বিষয়ৰ ওপৰত প্ৰকাশিত তথ্যৰ বৰ্ণনা কৰে, কিন্তু বিষয়টোৰ ওপৰত গৱেষণা কৰাৰ লগত জড়িত পদ্ধতিগত প্ৰক্ৰিয়াটো প্ৰায়ে অন্তৰ্ভুক্ত নকৰে। ইয়াৰ ফলত আখ্যানমূলক পৰ্যালোচনা প্ৰবন্ধসমূহ পক্ষপাতমূলক হ’ব পাৰে, মূল গৱেষণাৰ সৈতে জড়িত গুৰুত্বপূৰ্ণ তাত্ত্বিক বিৱৰণ হেৰুৱাব পাৰে, আৰু অধিক অধ্যয়নৰ জৰিয়তে ক্ষেত্ৰখনক অধিক বিকশিত কৰাৰ বাবে উদ্ভাৱনীমূলক পৰামৰ্শ দিব পাৰে।

তথ্যসূত্ৰ
সুনীতা দেৱী (ৰাজমিস্ত্ৰী)

সুনীতা দেৱী ( জন্ম ১৯৮০) ; এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজমিস্ত্ৰী যিয়ে শৌচাগাৰ নিৰ্মাণৰ বাবে সন্মানিত হয়। তেওঁৰ গাঁৱত ৯০% মহিলাৰ শৌচাগাৰৰ সুবিধা নাছিল। তেওঁৰ পৰিশ্ৰমৰ ফলত, এতিয়া সকলোৰে বাবে শৌচালয়ৰ সুবিধা উপলব্ধ হৈছে। ২০১৯ চনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁক নাৰী শক্তিপুৰস্কাৰ বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।

জীৱন

১৯৮০ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা দেৱীয়ে ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ গাঁও উদয়পুৰা ৰাজ্যৰ ৰাজধানী ৰাঞ্চিৰ পৰা ১১৫ কিলোমিটাৰ দূৰত আছিল।

যেতিয়া ২০১৫ চনত স্বচ্ছ ভাৰত মিছন-গ্ৰামীণ (এছ বি এম-জি)কে ধৰি আনসকলে তেওঁৰ গাঁৱত উপস্থিত হৈ শৌচাগাৰৰ কথা ক'বলৈ আৰম্ভ কৰে।

নাৰী শক্তিৰ প্ৰাপক সকল। পিছৰ শাৰীৰ মাজত দেৱী
দেৱীয়ে এই কামৰ বাবে আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে। তেওঁ ৰাজমিস্ত্ৰী হ’বলৈ প্ৰশিক্ষণ ল’ব বিচাৰিছিল যদিও তেওঁ মহিলা হোৱাৰ বাবে শহুৰেকে আপত্তি কৰিছিল। ৰাজমিস্ত্ৰী হোৱাৰ কামটো পুৰুষে কৰিছিল যদিও বহু ৰাজমিস্ত্ৰীয়ে শৌচাগাৰ সৃষ্টিৰ কামটোক বিশেষ মনোযোগ দিয়া নাছিল আৰু অতি সৰু কাম বুলি গণ্য কৰিছিল। অৱশেষত স্বামীৰ সমৰ্থনত তেওঁ অধ্যৱসায়ী হৈ "ৰাণী মিষ্ট্ৰিছ" (মহিলা ৰাজমিস্ত্ৰী) হৈ পৰে। এবছৰৰ পিছত ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে আন এগৰাকী মহিলা কলাৱতী দেৱীক সন্মান জনায় যিয়ে কানপুৰত শৌচাগাৰ নিৰ্মাণৰ বাবেও ৰাজমিস্ত্ৰীৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে স্বচ্ছ ভাৰত অভিযানৰ কামক এককভাৱে উল্লেখ কৰে যিয়ে দেৱীক বিশেষ প্ৰশংসাৰ বাবে তেওঁৰ কামৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ