ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
দো-পিঁয়াজা

দো-পিঁয়াজা দুখন ঠাইৰ দুটা পৃথক খাদ্যৰ নাম, এটা বৃহত্তৰ ইৰাণ অঞ্চলৰ আৰু এটা দক্ষিণ এছিয়াৰ। ইয়াৰ দ্বাৰা সাধাৰণতে মাংস ভিত্তিক ৰেচিপিৰ এটা পৰিয়ালক বুজোৱা হয়, য'ত পিঁয়াজ প্ৰধান উপাদান হিচাপে থাকে। ইয়াৰ নামৰ দুটা বিকল্প ব্যুৎপত্তিগত ব্যাখ্যা আছে।

পিঁয়াজ ৰন্ধা দুটা পৰ্যায়ত যোগ কৰা হয়: মেৰিনেড/গ্ৰেভিত কাটি বা পিহি লোৱা আৰু গাৰ্নিচ/টপিং হিচাপে আচাৰ বা গাঢ়কৈ ভাজি কৰি। ৰেচিপিত পিঁয়াজ আৰু মাংস ২:১ অনুপাতত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

এই খাদ্যত সাধাৰণতে মাংস, সাধাৰণতে গৰুৰ মাংস, কুকুৰাৰ মাংস, ভেৰা পোৱালি, মাটন বা মিছামাছৰ লগতো প্ৰস্তুত কৰা হয়;

ইতিহাস

এই খাদ্যৰ উৎপত্তি খোৰাছান (বৰ্তমানৰ ইৰাণ আৰু আফগানিস্তান)ত হৈছিল। মোগলে (১৫২৬-১৮৫৭) ইয়াক দক্ষিণ এছিয়াত প্ৰৱৰ্তন কৰি দক্ষিণ এছিয়াৰ বাকী দেশসমূহলৈ বিয়পি পৰিছে। হায়দৰাবাদ, ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ কেইবাটাও অঞ্চলত আঞ্চলিক ৰূপৰ দো-পিঁয়াজী বিকশিত হৈছে।

এটা বিকল্প মোগল কিংবদন্তি অনুসৰি, মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ দৰবাৰী মোল্লা দো-পিঁয়াজাই— ভুলবশতঃ এটা খাদ্যত বৃহৎ পৰিমাণৰ পিঁয়াজ যোগ কৰোঁতেই এই খাদ্যৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই কিংবদন্তিটোক কাল্পনিক বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো মোগল যুগৰ কোনো ৰেকৰ্ডত এই নামৰ কোনো দৰবাৰীৰ কথা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই আৰু তেওঁৰ জীৱন আৰু কৌতুক সম্পৰ্কে হাস্যৰসময়ী উপাখ্যান ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালেহে প্ৰকাশ পাইছিল।

ইৰাণী দো-পিঁয়াজা

দো-পিঁয়াজেহ শিৰাজৰ পৰা অহা এটা পৰম্পৰাগত খাদ্য আৰু ইয়াক ঘন বা পিহি লোৱা মেৰ পোৱালি/গো-মাংস, কুকুৰা, মিছামাছ, আলু আৰু প্ৰচুৰ পৰিমাণৰ টুকুৰা কৰা পিঁয়াজৰ সৈতে বনাব পাৰি।

উপকৰণ

হায়দৰাবাদৰ আন বহু খাদ্যৰ দৰেই টেঙা উপাদান যোগ কৰাটো দো-পিঁয়াজাৰ এটা মূল অংশ। বেছিভাগ সময়তে কেঁচা আম ব্যৱহাৰ কৰা হয়; কিন্তু নেমুৰ ৰস বা ক্ৰেনবেৰীও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। দো-পিঁয়াজাৰ মূল উপাদানসমূহ হ’ল কুকুৰা বা অন্যান্য মাংস, পিঁয়াজ, আদা আৰু নহৰুৰ পেষ্ট, গোটা গৰম মছলা (ক’লা ইলাচি, লৱণ আৰু জলকীয়াৰ গুৰি), নিমখ আৰু জলকীয়াৰ গুড়ি।

আলু, পিঁয়াজ, হালধি গুড়ি, টমেটোৰ পেষ্ট, শুকান মেথি পাত, মছলা আদি ব্যৱহাৰ কৰি ইৰাণী দো-পিঁয়াজা প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:আমিষ খাদ্য
শান্তম

শান্তম জয়ৰাজৰ পৰিচালিত এখন মালয়ালম পূ্ৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ। ইয়াত অভিনয় কৰিছে আগশাৰীৰ ভাৰতীয় ফুটবল খেলুৱৈ আই এম বিজয়ন, এম জি শশী, সীমা বিশ্বাস আৰু কে পি এ চি ললিতা। প্ৰখ্যাত কথকলী শিল্পী কলামণ্ডলম গোপী আৰু মালয়ালম সাহিত্যিক মাদাম্বু কুঞ্জুকুট্টনেও এই ছবিখনত অভিনয় কৰিছে। ২০০১ চনত মুক্তি পোৱা এই ছবিখনে ২০০১ চনৰ ৪৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ শিতানত স্বৰ্ণকমল লাভ কৰে।[1] ছবিখনৰ প্ৰযোজক পি ভি গংগাধৰন। জুৰীৰ উদ্ধৃতিত উল্লেখ কৰা হৈছে, ‘শান্তমে আমাৰ সমাজত ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আৰু হিংসাৰ সমকালীন বিষয়টোক অসামান্য ৰূপত কল্পনাশীলভাবে সম্বোধন কৰিছে। ছবিখনৰ ভাষা, পাৰম্পৰিক কথাৰ উৰ্দ্ধলৈ গৈ শান্তি আৰু সদ্বুদ্ধিৰ বাবে আবেদন কৰিছে।' [2] ‘শান্তম‘ পৰিচালক জয়ৰাজৰ "নৱৰস ছিৰিজ"ৰ প্ৰথম নিবেদন।

শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ উপৰিও ছবিখনৰ অভিনেত্ৰী কে পি এ চি ললিতা শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়।

‘শান্তম‘ৰ যোগেদি জয়ৰাজে তৃতীয়টো ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁৰ ছবি ‘দেশদানম’-এ শ্ৰেষ্ঠ মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ আৰু পিছৰ বছৰটোত শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক হিচাপে পুৰস্কৃত হয়।

অভিনয় শিল্পী

কে পি এ চি ললিতা (নাৰায়ণী)
আই.এম. বিজয়ন (বেলায়ুধন)
লেনা (ৰাঘৱনৰ পত্নী)
সীমা বিশ্বাস (কাৰ্থিয়ায়ানী)

বঁটা

৪৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (২০০০)
শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ বঁটা- স্বৰ্ণকমল
শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰী- কে পি এ চি ললিতা

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:২০০১ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:মালায়লম চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
কহোদা

কহোদা প্ৰাচীন ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মিথিলা ৰাজ্যৰ এজন বৈদিক ঋষি আছিল। তেওঁ আছিল মিথিলা অঞ্চলৰ বেদৰ আচাৰ্য। ভাৰতীয় বিখ্যাত দাৰ্শনিক অষ্টবক্ৰৰ পিতৃ।

প্ৰাথমিক জীৱন

শতপথ ব্ৰাহ্মণ আৰু মহাভাৰত গ্ৰন্থ অনুসৰি কহোদা কৌশিতকি বা কৌষীতকেয়ৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল বিদেহ ৰাজ্যৰ দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত। তেওঁ বৈদিক ঋষি উদ্দালক আৰুণিৰ আশ্ৰমত বেদ অধ্যয়ন কৰিছিল।

উত্তৰাধিকাৰ

কিংবদন্তি অনুসৰি ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ ভাগলপুৰ জিলাৰ কহলগাঁও চহৰৰ নাম কহোলা ঋষিৰ নামেৰে ৰখা হৈছিল, যিটো কহোদা ঋষিৰ আন এটা নাম।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
ভোজ

ভোজ মৃত্যুৰ আগলৈকে, ১০১০ চনৰ পৰা ১০৫৫ চনলৈ মালৱা পৰমৰা ৰজা আছিল। তেওঁ ধৰা (বৰ্তমান ধৰ)ৰ পৰা শাসন কৰিছিল, আৰু নিজৰ ৰাজ্য বৃদ্ধিৰ প্ৰয়াসত প্ৰায় সকলো ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিছিল, বিভিন্ন মাত্ৰাত সফলতা লাভ কৰিছিল। শিখৰত উপনীত হোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ সাম্ৰাজ্য উত্তৰে চিত্তৰৰ পৰা দক্ষিণে ওপৰৰ কোংকনলৈকে, আৰু পশ্চিমে সবৰমতী নদীৰ পৰা পূবে বিদিশালৈকে বিস্তৃত আছিল।

পণ্ডিতসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবেই ভোজ ভাৰতীয় ইতিহাসৰ অন্যতম প্ৰখ্যাত ৰজা হিচাপে পৰিগণিত হয়। মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ কেইবাটাও কিংবদন্তিত এজন সৎ পণ্ডিত-ৰজা হিচাপে উল্লেখ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ চাৰিওফালে গোট খোৱা কিংবদন্তিৰ শৰীৰ সম্ৰাট বিক্ৰমাদিত্যৰ সৈতে তুলনাযোগ্য৷

কলা, সাহিত্য, বিজ্ঞানৰ পৃষ্ঠপোষক হিচাপে ভোজ বেছিকৈ পৰিচিত।

প্ৰায় একাদশ শতিকাত মধ্য ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ মধ্যপ্ৰদেশ অঞ্চলত পৰমৰা বংশত শাসন কৰা ৰজা ভোজ কেৱল এজন শাসকেই নহয়, তেওঁ আছিল অতি খ্যাতিসম্পন্ন পণ্ডিত। তেওঁৰ ৰাজত্বকালক প্ৰায়ে হিন্দু ৰাজত্বৰ অধীনত কলা আৰু বিজ্ঞানৰ বাবে সোণালী যুগ বুলি গণ্য কৰা হয়। ভোজ এজন প্ৰচুৰ লেখক আৰু চিন্তাবিদ আছিল আৰু তেওঁৰ ৰচনাসমূহে কবিতা আৰু নাটকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চিকিৎসা আৰু স্থাপত্যলৈকে বিভিন্ন বিষয় সামৰি লৈছে।

গ্ৰন্থসমূহ

ভূজাবালা-ভীম (Bhujabalabhīma): জ্যোতিষ গ্ৰন্থ।
চম্পূ ৰামায়ণ বা ভোজ-চাম্পু (Campūrāmāyaṇa): গদ্য আৰু কবিতাৰ মিশ্ৰণেৰে ৰামায়ণৰ পুনৰাবৃত্তি, যি চম্পূ ধাৰাটোৰ বৈশিষ্ট্য। প্ৰথম পাঁচটা কাণ্ড ভোজৰ দ্বাৰা ৰচিত। ষষ্ঠ আৰু সপ্তম অধ্যায় ক্ৰমে লক্ষ্মণ আৰু ভেংকটধ্বৰীণে সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
চাৰুচাৰ্য (Cārucārya), ব্যক্তিগত পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ গ্ৰন্থ।
গোবিন্দ-বিলাস: কবিতা
নামমালিকা: অভিধানবিজ্ঞানৰ ওপৰত এখন সংকলিত গ্ৰন্থ।
ৰাজ-মৰ্তণ্ড (Rājamārtanḍa) বা পতঞ্জলি-যোগসূত্ৰ-ভাষ্য, পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰৰ এটা প্ৰধান টীকা; বিভিন্ন ধৰণৰ ধ্যান-ধাৰণাৰ ব্যাখ্যা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
ৰাজা-মৃগংকা-কৰণ (Rājamrigankaraṅa): বিশেষকৈ অক্সিজেনৰ পৰা ধাতু নিষ্কাশন আৰু বিভিন্ন ঔষধ উৎপাদনৰ বিষয়ে ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ গ্ৰন্থ।
চৌখম্ভা: সংস্কৃত ধাৰাবাহিক, বাৰাণসীৰ দ্বাৰা ৰাজমাৰ্তণ্ডৰ সৈতে প্ৰকাশিত (২০১১)। হিন্দী অনুবাদৰ সৈতে সংস্কৃত সংস্কৰণ ড° শ্ৰী কৃষ্ণ 'জুগ্নু', অধ্যাপক ভনৱৰ শৰ্মাৰ।
সমৰংগন-সূত্ৰধৰা (Samarāṇgaṇasutradhāra): স্থাপত্য আৰু প্ৰতিমূৰ্তিৰ ওপৰত এখন গ্ৰন্থ। ইয়াত অট্টালিকা, দুৰ্গ, মন্দিৰ, দেৱতাৰ মূৰ্তি আৰু তথাকথিত উৰণীয়া মেচিন বা গ্লাইডাৰকে ধৰি যান্ত্ৰিক যন্ত্ৰনিৰ্মাণৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে।
সৰস্বতী-কান্তভাৰনা (Sarasvatīkaṇṭhabharaṇa): কাব্য আৰু অলংকাৰিক ৰচনাৰ বাবে সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ গ্ৰন্থ। ইয়াৰ অধিকাংশই আন লেখকৰ ৰচনাৰ সংকলন। এই গ্ৰন্থত তেওঁ আগবঢ়োৱা কিছুমান কাব্যিক উদাহৰণ আজিও সংস্কৃত কবিতাৰ সৰ্বোচ্চ ক্ৰীম হিচাপে প্ৰশংসা কৰা হয়।
শলিহোত্ৰ (Śālihotra): ঘোঁৰা, ইয়াৰ ৰোগ আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকাৰৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থ।
শৃংগাৰ-প্ৰকাশ (Śṛṅgāraprakaśa): কাব্য আৰু নাট্য বিজ্ঞানৰ গ্ৰন্থ।
শৃংগাৰ-মঞ্জৰী-কথা (Śṛṅgāramanjarīkathā): কবিতা।
তত্ত্ব-প্ৰকাশ (Tattvaprākaśa): শৈৱ দৰ্শনৰ গ্ৰন্থ। ইয়াত সিদ্ধান্ত তন্ত্ৰসমূহৰ বিস্তৃত সাহিত্যৰ সংশ্লেষণ পোৱা যায়।
বিদ্বজ্জন-বল্লাভা: জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ গ্ৰন্থ।
ব্যাৱহাৰ-মঞ্জৰী (Vyavahāramanjarī): ধৰ্মশাস্ত্ৰ বা হিন্দু আইন সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ
যুক্তিকল্পতৰু: ৰাষ্ট্ৰশিল্প, ৰাজনীতি, নগৰ-নিৰ্মাণ, ৰত্ন-পৰীক্ষা, কিতাপৰ বৈশিষ্ট্য, জাহাজ নিৰ্মাণ আদিকে ধৰি কেইবাটাও বিষয়ৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ৰজা ভোজ ৰচিত গ্ৰন্থ
লিপিড

লিপিড হৈছে চৰ্বী, মম, ষ্টেৰ'ল, স্নেহ-দ্ৰাব্য খাদ্যপ্ৰাণ (যেনে ভিটামিন এ, ডি, ই, আৰু কে) মনগ্লিচেৰাইড, ডাইগ্লিচেৰাইড, ট্ৰাইগ্লিচেৰাইড, ফছফ'লিপিড আৰু অন্য কিছুমানকে সাঙুৰিলোৱা এক শ্ৰেণীৰ প্ৰাকৃতিক অনু। লিপিডে প্ৰধানত শক্তিৰ সংৰক্ষণ, সংকেতন, আৰু কোষাৱৰণৰ গাঠনীয় উপাদান হিচাপে কাৰ্য কৰে। প্ৰসাধন সামগ্ৰী, আৰু খাদ্য উদ্যোগৰ লগতে নেন'টেকনলজিত লিপিডৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

বৈশিষ্ট

লিপিড পানীত অদ্ৰবণীয়।
ই বৰণহীন, স্বাদহীন আৰু গন্ধহীন।
ই ইথাৰ, এলকহ'ল, বেনজিন, ক্লোৰ'ফৰ্ম, এচিটন, পেট্ৰ'লিয়াম ইত্যাদি দ্ৰৱণত দ্ৰৱণীয়।
ইয়াক ফেটি এচিডৰ এষ্টাৰ হিচাপে পোৱা যায়।
ই পানীতকৈ পাতল বাবে পানীত উপঙে।
জল অপসাৰণৰ শেষত ই ফেটি এচিড আৰু গ্লিচাৰললৈ পৰিণত হয়।
আনৱিক ওজন বৃদ্ধিৰ লগে লগে ইয়াৰ গলনাংকও বৃদ্ধি পায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জৈৱিক ৰসায়ন
আমুন

আমুন মিচৰৰ পৌৰাণিক কাহিনীত পূজা কৰা এক অতি শক্তিশালী দেৱতা, প্ৰায়ে ৰাৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ আমুন-ৰা দেৱতা গঠন কৰা হৈছিল। মিচৰৰ ইতিহাসৰ এটা সময়ত তেওঁক "দেৱতাসকলৰ ৰজা" বুলি জনা গৈছিল।

আমুন (আম্মোন বুলিও বানান কৰা হয়) প্ৰাচীন মিচৰৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা হৈ পৰে আৰু পিছৰ বছৰবোৰত হ'ৰাছৰ সৈতে মিলি এক দেৱতাত পৰিণত হয়।

তেওঁ থেবান বতাহ আৰু উৰ্বৰতা দেৱতা হিচাপে আৰম্ভ কৰিছিল, তাৰ আগতে তেওঁ পৰম দেৱতা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল, মিচৰৰ বিশাল সম্পদৰ বেছিভাগেই তেওঁৰ মন্দিৰৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰিছিল।

খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় সহস্ৰাব্দৰ আশে-পাশে থিবিছৰ আমুনৰ পূজা ইমানেই শক্তিশালী হৈ উঠিছিল যে তেতিয়াৰ প্ৰাথমিক সূৰ্য্য দেৱতা ৰাৰ পূজাৰ প্ৰতি ভাবুকি আহিছিল, যাৰ ফলত শেষত এই দুজন দেৱতাকো এক দেৱতা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।

আমুন-ৰাক জাতীয় দেৱতা, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা, ফেৰাউনৰ ব্যক্তিগত ৰক্ষক আৰু যুদ্ধৰ দেৱতা হিচাপে প্ৰশংসা কৰা হৈছিল।

নামৰ উৎপত্তি

আমুনৰ নাম প্ৰথমে ইমন বুলি লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে, অৰ্থাৎ "লুকাই থকা(এজন)।" ইজিপ্তৰ হাইৰ’গ্লিফিক্সত স্বৰবৰ্ণ লিখা হোৱা নাছিল যদিও ইজিপ্তবিজ্ঞানীসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই নামটো কপটিক ভাষাত আমৌন হিচাপে জীয়াই আছে।

আৰম্ভণি আৰু ঐতিহাসিক প্ৰভাৱ

আমুনৰ উপাসকসকলে তেওঁলোকৰ গ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ কৰিছিল যে, তেওঁ নিজেই নিজক সৃষ্টি কৰিছিল, তাৰ পিছত বাকী সকলো সৃষ্টি কৰিছিল, আনহাতে পৃথিৱীৰ বাকী অংশৰ পৰা আঁতৰত আছিল। আমুন সম্ভাৱনাময়ভাৱে মানৱ ধৰ্মৰ অন্যতম আদি সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা হ’ব পাৰে।

আমুনক মানুহৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল, সিংহাসনত বহি, গভীৰ মুকুট পিন্ধিছিল আৰু তাৰ ওপৰত দুটা পোন সমান্তৰালভাৱে থকা সাধাৰণ পাখি, যিবোৰে পিতৃবিহীন হোৱাৰ প্ৰতীক হিচাপে কাম কৰিব পাৰে, আৰু প্ৰায় নিশ্চিতভাৱে তেওঁৰ পূৰ্বৰ বতাহৰ দেৱতা হিচাপে মৰ্যাদাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।

যেতিয়া আমুন মেণ্টুতকৈ সাংস্কৃতিকভাৱে অধিক তাৎপৰ্যপূৰ্ণ হৈ পৰিছিল, তেতিয়া পিছৰজন আমুনৰ পুত্ৰ হিচাপে পৰিচিত হৈছিল। কিন্তু মুট বন্ধ্যা হোৱাৰ বাবে বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে, তাই আৰু আমুনে মেন্থুক গৰ্ভধাৰণ কৰাতকৈ দত্তক লৈছে।

গ্ৰীচত আমুন সৃষ্টিকৰ্তা পূজাৰ প্ৰৱৰ্তন হৈছিল আৰম্ভণিতে, সম্ভৱতঃ চাইৰিনত থকা গ্ৰীক উপনিবেশৰ মাধ্যমেৰে, যিটোৱে নিশ্চয় প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছতেই অ’এছিছত থকা আম্মোনৰ মহান অৰেকলৰ সৈতে সংযোগ গঢ়ি তুলিছিল।

খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৩২ চনত যেতিয়া মহান আলেকজেণ্ডাৰে মিচৰ আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁক আমুনৰ ৰূপক পুত্ৰ বুলি উচ্চাৰণ কৰা হৈছিল, এইদৰে তেওঁ যুদ্ধ নোহোৱাকৈ মিচৰ জয় কৰিছিল আৰু মুদ্ৰাত আলেকজেণ্ডাৰক আম্মোনৰ শিংৰে সজোৱা বুলি চিত্ৰিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

এই পৰম্পৰা শতিকাজুৰি চলি থাকিল, কোৰআনত আলেকজেণ্ডাৰক "ধু আল-কাৰণাইন (দুটা শিংযুক্ত)" বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো মধ্যপ্ৰাচ্যৰ মুদ্ৰাৰ ওপৰত তেওঁৰ চিত্ৰণৰ উল্লেখ।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ইজিপ্টৰ দেৱী
২৭ আগষ্ট

এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-

ঘটনাৱলী

১৬০৪ - শিখ গুৰু অৰ্জুনদেৱৰ উদ্যোগত ‘গ্ৰন্থ চাহেব’ সংকলন আৰু সংগৃহীত হয়। সেই বছৰৰে সেই দিনটোত অমৃতসৰৰ স্বৰ্ণ মন্দিৰত ইয়াক সংৰক্ষণ কৰা হয়।
১৭৮১ - হায়দৰ আলীয়ে ব্ৰিটিছৰ লগত পল্লিলোৰ যুদ্ধত লিপ্ত হৈছিল।
১৮৫৯ - আমেৰিকাৰ পেনছিলভেনিয়াত খাৰুৱা তেলৰ সন্ধান পোৱা হয়।
১৮৮৩ - ইন্দোনেছিয়াৰ ক্ৰাকেটোৱাত সৰ্ববৃহৎ আগ্নেয়গিৰিটো উদ্গীৰণ হৈছিল। ৩৬,৬০০জন লোকৰ হানি হৈছিল।
১৯৩৯ - জাৰ্মানীৰ ডন অহাইনে নিৰ্মাণ কৰা জেট ইঞ্জিনেৰে সজ্জিত উৰাজাহাজ পৰীক্ষামূলক উৰণ সম্পন্ন হয়।
১৯৪৭ - ভাৰতৰ বৃহত্তম সংবাদ সংস্থা প্ৰেছ ট্ৰাষ্ট অব ইণ্ডিয়া, সংক্ষেপে পি. টি. আই. গঠন হয়।
১৯৭৬ - ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ প্ৰথম মহিলা মেজৰ জেনেৰেল গাৰ্টুদে আলী ৰামক মিলিটেৰি নাৰ্চিং চাৰ্ভিচেছ ডিৰেক্টৰ হিচাপে নিয়োগ কৰা হয়।
১৯৯৯ - সোণালী বেনাৰ্জী প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা সামুদ্ৰিক অভিযন্তা হয়।
২০০৩ - প্ৰায় ৬০ হাজাৰ বছৰৰ অন্তত মংগল গ্ৰহ পৃথিৱীৰ নিকটতম স্থানত অৱস্থিত হয়।

জন্ম

১৭৭০ - জৰ্জ ৱিলহেল্ম ফ্ৰেইড্ৰিক হেগেল, জাৰ্মান দাৰ্শনিক।
১৮৫৮ - জুজেপে পেয়ান', ইটালিয়ান গণিতজ্ঞ।
১৮৫৯ - ডোৰাবজী টাটা, উদ্যোগপতি, ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ প্ৰথম সভাপতি।
১৮৬৯ - কাৰ্ল হাউছ'ফাৰ (Karl Haushofer), জাৰ্মান ভূগোল বিজ্ঞানী আৰু ভূ-ৰাজনীতিবিদ। (মৃঃ ১০ মাৰ্চ, ১৯৪৬)
১৯০৮ - ছাৰ ডন ব্ৰেডমেন, অষ্ট্ৰেলিয়াৰ কিংবদন্তী ক্ৰিকেট খেলুৱৈ।
১৯০৮ - লিণ্ডন বি জনছন, আমেৰিকাৰ ৩৬তম ৰাষ্ট্ৰপতি।
১৯১৯ - এ ললিতা, ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা বৈদ্যুতিক অভিযন্তা।
১৯৫৭ - নুথালাপতি ভেংকট ৰমনা, ভাৰতৰ ৪৮তম মুখ্য ন্যায়াধীশ।
১৯৭০ - সুচিত্ৰা পিল্লাই, ভাৰতীয় গায়িকা, অভিনেত্ৰী, মডেল, অভিযন্তা আৰু ধাৰাভাষ্যকাৰ।
১৯৭২ - দলীপ সিং ৰানা (Dalip Singh Rana) বা দা গ্ৰেট খালি, ভাৰতীয় ডব্লিউ ডব্লিউ ইৰ মল্লযুঁজাৰু।
১৯৭৯ - এৰ'ন প'ল, হলীউডৰ অভিনেতা।
১৯৮০ - শিবানী দাণ্ডেকাৰ, ভাৰতীয়-অষ্টেলিয়ান গায়িকা, অভিনেত্ৰী, ঘোষিকা, আৰু মডেল।
১৯৮৩ - দীপামণি হালৈ মহন্ত, এগৰাকী অসমীয়া লেখক, অধ্যাপক।
১৯৯৩ - চি. এ. ভৱানী দেৱী, অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় ফে'ঞ্চাৰ (তৰোৱাল খেলুৱৈ)।

মৃত্যু

১৮৯৮ - জন হ'পকিনছন, ইংৰাজ পদাৰ্থ বিজ্ঞানী, হ'পকিনছন সূত্ৰৰ বাবে জনাজাত।
১৯১৯ - লুইছ ব'থা, দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী।
১৯৬৩ - ৱিলিয়াম এডৱাৰ্ড বাৰ্গাহাৰ্ট ডু ব'ই (William Edward Burghardt Du Bois), আমেৰিকাৰ সমাজবিজ্ঞানী।
১৯৬৫ - লী ক'ৰবাজিয়ে, ফ্ৰান্সৰ এগৰাকী খ্যাতনামা স্থপতিবিদ, শিল্পী আৰু লেখক।
১৯৭৬ - মুকেশ, ভাৰতীয় গায়ক।
১৯৭৯ - লৰ্ড মাউণ্টবেটেনৰ মৃত্যু হয়। ভাৰতৰ অন্তিম ভাইচৰয়।
১৯৮২ - নিৰ্মলা সুন্দৰী, সাধ্বী আৰু যোগ গুৰু।
২০০৬ - ঋষিকেশ মুখাৰ্জী, ভাৰতীয় বোলছবিৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ পৰিচালক।
২০১০ - ৰবীন্দ্ৰ কেলকৰ, কোংকণী ভাষাৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ ভাৰতীয় লেখক।
২০১৮ - গুণ মহন্ত, অসমীয়া অভিনেতা।
২০২০ - অৰ্চনা মহন্ত, অসমৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী। তেখেতে অসমীয়া আধুনিক গীতত, ভক্তিমূলক গীতত, বিহুগীতত আৰ অসমীয়া কথাছবিত কণ্ঠদান কৰিছিল। আকাশবাণীৰ পৰা 'বি হাই গ্ৰেড' স্বীকৃতি লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী শিল্পী। (জন্ম: ১৮ মাৰ্চ, ১৯৪৯)

দিৱস

স্বাধীনতা দিৱস (মলদোভা)।

অন্যান্য

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা

শ্ৰেণী:আগষ্ট
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন

তথ্যসূত্ৰ
গম্ভৰী দেৱী

গম্ভৰী দেৱী (১৯২২ – ৮ জানুৱাৰী ২০১৩) এগৰাকী ভাৰতীয় লোক সংগীতশিল্পী, লোকনৃত্যশিল্পী, লোকসংস্কৃতিবিদ। হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ জিলাত জন্ম গ্ৰহণ কৰা গম্ভৰী দেৱী হিমাচলী লোকসংস্কৃতিৰ পুৰোধা ব্যক্তি। তেওঁ হিমাচল প্ৰদেশৰ লোকসংগীত, লোকনৃত্য আৰু লোক সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বিখ্যাত। ২০১১ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমীৰ পৰা ঠাকুৰ একাডেমী পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ১৫০তম জন্মবাৰ্ষিকীৰ লগত সংগতি ৰাখি দেশৰ ১০০ গৰাকী শিল্পীলৈ আগবঢ়োৱা এই বঁটা গম্ভৰী দেৱীয়ে পৰিৱেশ্য কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লাভ কৰিছিল। ২০০১ চনত তেওঁ হিমাচল কলা একাডেমীৰ পৰা হিমাচল কলা একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ ৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ৯১ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯২২ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ জিলাৰ বান্দলা গাঁৱত গম্ভৰী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ মাত্ৰ আঠ বছৰ বয়সতে লোকনৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সেইসময়ত প্ৰচলিত ৰীতি মতে তেওঁৰ কম বয়সতে বিয়া হৈছিল। সাধাৰণতে তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ ছোৱালীসকলৰ নৃত্য-গীতৰ লগত জড়িত হোৱা নিষেধ আছিল। কিন্তু বিৰোধীতাৰ সত্বেও তেওঁ লোকসংগীত আৰু নৃত্যৰ চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিছিল।

ৰাজহুৱা জীৱন

অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে গম্ভৰী দেৱীৰ পাৰদৰ্শিতাৰ বাবে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। সমাজত ছোৱালীৰ নৃত্যগীত নিষেধ থকা সত্বেও তেওঁক বিভিন্ন অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল। পিছলৈ যিকোনো উৎসৱ তেওঁৰ পৰিবেশনৰ অবিহনে সম্পূৰ্ণ নোহোৱাৰ পৰ্যায় লাভ কৰিছিল। লাহে লাহে তেওঁক প্ৰেমৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা আৰম্ভ হৈছিল। তেওঁৰ নৃত্য-গীতৰ অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিবলৈ বহু দূৰৰ পৰা মানুহ উপস্থিত হৈছিল। তেওঁৰ লগত এজন ঢোলবাদক আৰু মুষ্টিযুদ্ধবিদ পিস্তু ওৰফে বসন্ত পেহেলৱানে পৰিবেশনত বাদ্য বজাইছিল। তেৱোঁ গম্ভৰী দেৱীৰ দৰে বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোক একেলগে বহুবছৰ থকাৰ পিছতো বিয়া পতা নাছিল। সেয়ে তেওঁলোকে সমাজৰ পৰা ভাল ব্যৱহাৰ পোৱা নাছিল। সমাজৰ লোকে তেওঁৰ পৰিবেশনত আমোদ লাভ কৰিলেও তেওঁৰ মুকলিমূৰীয়া ব্যৱহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ অপাৰগ আছিল। পিছলৈ গম্ভৰী দেৱীয়ে পিছলৈ নিজৰ প্ৰেম বিসৰ্জন দি বসন্ত পেহেলৱানক আন এগৰাকী মহিলাৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।

তেওঁ জীৱৰ শেষৰ কালছোৱাৰ সময়লৈকে ৰাজহুৱা মঞ্চত লোকসংগীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। পিছলৈ বাৰ্ধক্য আৰু স্বাস্থ্যজনীত কাৰণত জীৱৰ শেষৰ মাহ কেইটাত ৰাজহুৱা জীৱন ত্যাগ কৰিছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

তেওঁ লোকসংগীত, লোকনৃত্য আৰু লোকসংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। ২০১১ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমীৰ পৰা ঠাকুৰ একাডেমী পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ১৫০তম জন্মবাৰ্ষিকীৰ লগত সংগতি ৰাখি দেশৰ ১০০ গৰাকী শিল্পীলৈ আগবঢ়োৱা এই বঁটা গম্ভৰী দেৱীয়ে পৰিৱেশ্য কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লাভ কৰিছিল। ২০০১ চনত তেওঁ হিমাচল কলা একাডেমীৰ পৰা হিমাচল কলা একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।

মৃত্যু

২০১৩ চনৰ ৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ৯১ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
দ্য ৰূম অন দ্য ৰূফ

দ্য ৰুম অন দ্য ৰূফ হৈছে সাহিত্য অকাডেমী বঁ‌টা বিজয়ী ভাৰতীয় ইংৰাজ সাহিত্যিক ৰাস্কিন বণ্ডে ৰচনা কৰা এখন উপন্যাস। এই গ্ৰন্থখন আছিল বণ্ডৰ প্ৰথমটো সাহিত্য ৰচনা। বণ্ডে সোতৰ বছৰ বয়সতে উপন্যাসখন লিখি উলিয়াইছিল আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁ ১৯৫৭ চনত জন লেৱেলিন ৰাইছ বঁটা লাভ কৰিছিল। উপন্যাসখনত ডেৰাডুনত বাস কৰা সোতৰ বছৰীয়া ভাৰতীয়-ইংৰাজ ল'ৰা ৰাষ্টিক কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ হিচাপে লোৱা হৈছে। ৰাষ্টিয়ে তেওঁৰ অভিভাৱক শ্ৰীযুত হেৰিছনৰ কঠোৰ শাসনৰ বাবে তেওঁ নিজৰ ভাৰতীয় বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে থাকিবলৈ ঘৰৰ পৰা পলাই যায়।

উদ্ধৃতি

যেতিয়া আমি কমবয়সীয়া হৈ থাকোঁ‌, আমি সপোন এটা অনুসৰণ কৰিবলৈ যথেষ্ট অস্বস্তি সহ্য কৰিব পাৰোঁ। যদি পঁয়ত্ৰিশ বছৰৰ পিছতো, মই এতিয়াও মোৰ নিজৰ কাম কৰি আছোঁ, ইয়াৰ কাৰণ হৈছে মই সপোনটো পাহৰি যোৱা নাই। কোনো মানুহক আপোনাৰ সপোনটো কাঢ়ি নিবলৈ নিদিব। ই আপোনাক অন্তিম সময়লৈকে বাহাল ৰাখিব।
যদিহে আপুনি সত্যটো কেনেদৰে ৰখাই থ'ব লাগে জানে তেন্তে আপুনি মিছা মাতিব লগা নহয়।

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ
জীৱন

জীৱন হৈছে এক বিশেষ ধৰণৰ জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়া সংঘটিত কৰা ভৌতিক দেহ। এই প্ৰক্ৰিয়াবোৰৰ অবিহনে বা বন্ধহৈ গ'লে ইহঁতক মৃত বুলি কোৱা হয়। পৃথিৱীত উদ্ভিদ, প্ৰাণী, ভেঁকুৰ, শেলাই, প্ৰটিষ্ট­, আৰ্কিয়া আৰু বেক্টেৰিয়া আদি ভিন্ন প্ৰকাৰৰ জীৱন দেখা পোৱা যায়। ভাইৰাছবোৰক জীৱিত বুলি গণ্য কৰা নহয়। জীৱবিজ্ঞানত জীৱন সম্পৰ্কে অধ্যয়ন কৰা হয়। জীৱনৰ আটাইতকৈ ক্ষুদ্ৰ গোট হৈছে জীৱ। জীৱবোৰ এক বা একাধিক কোষৰ দ্বাৰা গঠিত, বিপাক ক্ৰিয়া সংঘটিত কৰে, বৃদ্ধি হয়, প্ৰজনন (যৌন বা অযৌন) কৰে, আৰু নতুন প্ৰজন্মবোৰ পৰিৱেশৰ লগত খাপ খাব পৰাকৈ বিৱৰ্তিত হয়।

পৃথিৱীত জীৱনৰ বিচিত্ৰ প্ৰয়োভৰ দেখা পোৱা যায়। এই জীৱবোৰ- উদ্ভিদ, প্ৰাণী, ভেঁকুৰ, প্ৰটিষ্ট, আৰ্কিয়া আৰু বেক্টেৰিয়া- কাৰ্বন আৰু পানী আধাৰিত কোষীয় ৰূপৰ জটিল সংগঠন আৰু জিনীয় তথ্যৰে সমৃদ্ধ। সাধাৰণ জৈৱ যোগৰ দৰে জীৱহীন পদাৰ্থৰ পৰা এই জীৱবোৰ সৃষ্টি হয়। পৃথিৱীৰ বয়স প্ৰায় ৪৫৪০ নিযুত বছৰ। পৃথিৱীত প্ৰথম জীৱৰ আৱিৰ্ভাব হৈছিল প্ৰায় ৩৫০০ নিযুত বছৰ আগেয়ে। পশ্চিম গ্ৰীনলেণ্ডত প্ৰায় ৩৭০০ নিযুত বছৰ আগেয়ে মেটাছেডিমেণ্টেৰি শিলাৰ বায়'জেনিক গ্ৰেফাইট হৈছে পৃথিৱীত আবৃস্কিত প্ৰথম জীৱনৰ শাৰীৰিক প্ৰমাণ। এনে প্ৰমাণৰ অন্য এটা উদাহৰণ হৈছে পশ্চিম অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ৩৪৮০ নিযুত বছৰ পুৰণি বালিশিলাৰ মাইক্ৰ'বিয়েল মেট জীৱাশ্ম। কিন্তু ইয়াতকৈও বহু আগেয়ে প্ৰায় ৪২৫০ নিযুত বছৰ আগেয়ে পৃথিৱীত জীৱন আৰম্ভ হৈছিল বুলি বিশেষজ্ঞ সকলে কয়, আৰু অন্য কিছুমানৰ মতে প্ৰায় ৪৪০০ নিযুত বছৰ আগেয়ে। পৃথিৱীত জীৱন আৰম্ভৰ ৰহস্য আজিও অজ্ঞাত, যদিও বহু লোকে বহু তত্ত্ব ব্যাখ্যা কৰে।
জীৱন বিভিন্ন ৰূপত বিৱৰ্তন ঘটিছে, যিবোৰক বিভিন্ন গোটত শ্ৰেণীবিভাজন কৰা হৈছে। পৃথিৱাৰ সৰ্বমুঠ জীৱনৰ প্ৰায় ৯৯% প্ৰজাতি, প্ৰায় ৫০০ নিযুত প্ৰজাতি, বিলুপ্ত হৈ গ'ল বুলি অনুমান কৰা হৈছে। বৰ্তমান পৃথিৱীত প্ৰায় ১০ ৰ পৰা ১৪ নিযুত প্ৰজাতিৰ জীৱ আছে বুলি অনুমান কৰা হয়। ইয়াৰে প্ৰায় ১.২ নিযুত প্ৰজাতিৰ তথ্য বিজ্ঞানীৰ ওচৰত আছে আৰু প্ৰায় ৮৬%ত কৈয়ো অধিক প্ৰজাতিৰ কোনো তথ্য আজিও আহৰণ কৰিব পৰা হোৱা নাই।
সম্ভৱতঃ মহানাদৰ পিছৰে পৰা জীৱনৰ ৰসায়ন আৰম্ভ হৈছিল, প্ৰায় ১৩,৮০০ নিযুত বছৰ আগেয়ে, আৱাস যোগ্য পৰিৱেশত যেতিয়া বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বয়স মাত্ৰ ১০-১৭ নিযুত বছৰ আছিল। পাঞ্চপাৰ্মিয়া মতবাদ অনুহৰি, আনুবীক্ষণিক জীৱন -মেটেঅ'ৰইড, এষ্টেৰ'ইড আৰু অন্য সূক্ষ্ম সৌৰজাগতিক কণাৰ ৰূপত সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডলৈ বিস্তাৰিত হৈছিল। যদিও কেৱল পৃথিৱীতহে জীৱন নিশ্চিত হৈছে, বহুলোকে ভাৱে যে বহিঃজগতৰ জীৱ কেৱল সম্ভৱেই নহয়, হয়তো বিদ্যমানো। সৌৰজগতৰ অন্য গ্ৰহ আৰু উপগ্ৰহ আৰু অন্য গ্ৰহপ্ৰণালীত জীৱনৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কে পৰীক্ষা কৰি থকা হৈছে। কোনো অজ্ঞাত এলিয়েন সভ্যতাই পঠাব পৰা অনাতাঁৰ সংকেত চিনাক্তকৰণৰ বাবে ছেটি (SETI)ৰ দৰে প্ৰকল্প লোৱা হৈছে।
জীৱনৰ অৰ্থ -অতি বৈশিষ্টপূৰ্ণ, উৎপত্তি, উদ্দেশ্য, আৰু পৰম লক্ষ -দৰ্শন আৰু ধৰ্মৰ এটা কেন্দ্ৰীয় ধাৰণা আৰু প্ৰশ্ন।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
*
সিংহাসন

সিংহসন বা সিংহৰ ভংগিমা হৈছে হঠযোগ আৰু আধুনিক যোগৰ ব্যায়াম হিচাপে এক আসন।

ব্যুৎপত্তি আৰু উৎপত্তি

এই নামটো সংস্কৃত শব্দ সিংহৰপৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "সিংহ", আৰু আসন, যাৰ অৰ্থ হৈছে "ভংগিমা" বা "আসন।" সংস্কৃত নৰসিংহ, বিষ্ণু দেৱতাৰ নৰ আৰু সিংহৰ অৱতাৰৰপৰা ১৯ শতিকাৰ যোগ-প্ৰদীপিকাৰ দৰে এই ভংগিমাৰ নামো নৰসিংহসন ৰখা হৈছে। দশম শতিকাৰ বিমানৰ্চনাকল্পত এই ভংগিমাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

বিৱৰণ

অনুশীলনকাৰীয়ে ভৰি ভাঁজ কৰি তাৰ ওপৰত নিতম্ব ৰাখি আঁঠু লৈ হাত দুখন আগলৈ টানি মাটিৰ পৰা ঠিক আঁতৰত হাত দুখন মেলি দিয়ে আৰু মুখখন বহলকৈ মেলি জিভাখন উলিয়াই সিংহৰ দৰে কৰি মুখৰ ভাব দেখুৱায়। যোগগুৰু বি কে এছ আয়েংগাৰে ১৯৬৬ চনত তেওঁৰ লাইট অন যোগত উল্লেখ কৰিছে যে এইটোৱেই পৰম্পৰাগত ভংগিমা; তেওঁ ইয়াক প্ৰথম সিংহাসন বুলি কয়।

তাৰতম্য

আয়েংগাৰৰ দ্বিতীয় সিংহাসন পদ্মৰ অৱস্থানৰ পৰা (পদ্মাসন) আৰম্ভ হয়। তাৰ পিছত অনুশীলনকাৰীয়ে আঁঠু লৈ বহি শৰীৰটোৰ সম্মুখভাগ আগলৈ লৈ যায়, মজিয়াৰ পোনে পোনে, কান্ধ দুটা হাতৰ পোনে পোনে ওপৰত থাকে, হাত দুখন পোন। মুখৰ ভাব আগৰ দৰেই।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:যোগাসন
শ্ৰেণী:স্বাস্থ্য
ঘৰ সংসাৰ (চলচ্চিত্ৰ)

ঘৰ সংসাৰ ১৯৮৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন পাৰিবাৰিক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰ আছিল ছবিখনৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল আৰ বি মেহতা আৰু এন পি এন নায়াৰ। ছবিখনে বাণিজ্যিক ভাৱে যথেষ্ট সফলতা লাভ‌ কৰিছিল।

কাহিনী

অভিনয় শিল্পী

বিজয় শঙ্কৰ
বিজু ফুকন
বিদ্যা ৰাও
নিপন গোস্বামী

সংগীত

ছবিখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল বসন্ত-মাণিকে।
ক্ৰমিক নং
গীতৰ শীৰ্ষক
গীতিকাৰ
কণ্ঠ
১ নাহৰ ফুলে বসন্ত বৰদলৈ সমৰ হাজৰিকা, নমিতা গোস্বামী
২ তোমাৰ কপালতে বসন্ত বৰদলৈ সমৰ হাজৰিকা, মালবিকা বৰা
৩ জীৱনৰ ৰংবোৰ বসন্ত বৰদলৈ সমৰ হাজৰিকা, মালবিকা বৰা
৪ গাঁৱলৈ তই আহিলি বসন্ত বৰদলৈ সমৰ হাজৰিকা, অৰুণ দাস
৫ বহুতকে বহু দিও বসন্ত বৰদলৈ নমিতা গোস্বামী, ইনা মুখাৰ্জী

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৮৩ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
ভূৱনেশ্বৰী আই

ভূৱনেশ্বৰী আই বা কমলপ্ৰিয়া কোচ সেনাপতি চিলাৰায় বা শুক্লধ্বজৰ পত্নী আৰু শংকৰদেৱৰ ভতিজী আছিল৷ তেওঁৰ মুখত শংকৰদেৱ বিৰচিত বৰগীত শুনিয়েই চিলাৰায়ে শংকৰদেৱৰ ভক্ত হৈ পৰিছিল আৰু শংকৰদেৱক কোচ ৰাজদৰবাৰত গুৰুৰ সন্মান দেখুৱাইছিল৷ আনুমানিক ১৬শ শতিকাত জন্ম হোৱা ভূৱনেশ্বৰীৰ পিতৃৰ নাম আছিল, ৰামৰায় বা জগতানন্দ৷ তেওঁ শংকৰদেৱৰ জ্ঞাতিভাই আছিল৷ সমসাময়িক কালৰ আন এগৰাকী ভূৱনেশ্বৰী আছিল বৈষ্ণৱ গুৰু হৰিদেৱৰ কন্যা৷ তেওঁ অসমৰ প্ৰথম মহিলা সত্ৰাধিকাৰ৷ পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত হৰিদেৱে এইগৰাকী ভূৱনেশ্বৰীক “মানেৰী’’ সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পাতে৷

চিলাৰায়ৰ শৰণ

এবাৰ চিলাৰায়ে মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ উভতি আহি কুঁৱৰীসকলে “তামুলী চ’ৰা’’ত ভূৱনেশ্বৰীক বেঢ়ি ধৰি গীত গাই থকা দেখি আৰু গীতৰ ভাষা-সুৰত মোহিত হৈ কাৰ গীত জানিব খোজাত চাৰেঙ্গী বজাই গীত গাই থকা ভূৱনেশ্বৰীয়ে সেয়া “বৰ আতা’’ই কৰা বুলি জনালে৷ পিছত শুবলৈ গৈয়ো পুনৰ গীতটি শুনি তাৰ অৰ্থ বুজি মোহিত হৈ ডিঙ্গা নগৰলৈ আহি শংকৰদেৱক বহু যত্নে নিজ হাউলিলৈ নিলে আৰু এদিন উপবাসে থাকি দহ টকা আৰু কাপোৰ এসাজ দি শৰণ ল’লে৷ তাৰপিছত তেওঁ গুৰুজনাক থাকিবলৈ ঘৰ সজাই নিজৰ হাউলীতে ৰাখিলে৷

ভূৱনেশ্বৰীয়ে গোৱা গীতটি ধনশ্ৰী ৰাগৰ আছিল৷

পামৰু মন ৰাম চৰণে চিত্ত দেহু৷ অথিৰ জীৱন ৰাম, মাধৱ কেৰি নাম, মৰণ সমল লেহু৷.....

ইয়াৰ পিছতে কোচ ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা পাই শংকৰদেৱে বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰ বৈ উলিয়াইছিল আৰু নানা শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী
থেমিষ্টো (ইনাকাছৰ কন্যা)

থেমিষ্টো (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Θεμιστώ) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি নদী দেৱতা ইনাকাছৰ কন্যা আৰু জিউছৰ দ্বাৰা আৰ্কাছৰ মাতৃ আছিল। কিছুমান বিৱৰণ অনুসৰি তেওঁক কেলিষ্টোৰ আন এটা ৰূপ, জিউছৰ দ্বাৰা আৰ্কাছৰ মাতৃ মেগিষ্টো বুলিও কোৱা হৈছে। থেমিষ্টো আন কিছুমান বিৱৰণীত আৰ্কাছৰ সাধাৰণ জন্মদাত্ৰী মাতৃৰ নাম লাইকানৰ কন্যা কেলিষ্টো নাইবা চেটিয়াছৰ কন্যা মেগিষ্টো বুলি কোৱা হৈছিল, দুয়োগৰাকী মহিলা আৰ্কাডিয়ান ৰাজকীয় পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল।

পৰিয়াল

মেগিষ্টো ৰাজকীয় তেজৰ আছিল কাৰণ তেওঁৰ পিতৃ আৰ্কাডিয়াৰ ৰজা লাইকায়নৰ পুত্ৰ চেটিয়াছ আছিল।

শ্ৰুতিকথা

কেলিষ্টোৰ দৰেই মেগিষ্টোৱেও তেওঁৰ দৰেই ভাগ্যৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল য’ত তাইও ভালুকলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল। তাইৰ পিতৃ চেটিয়াছক আকাশত আঁঠু লোৱা মানুহ হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছে কাৰণ তেওঁ যেন এটা আঁঠুত ভৰ দি তেওঁৰ কন্যাৰ ভাগ্যৰ বাবে বিলাপ কৰি আছে আৰু হাত দুখন মেলি স্বৰ্গলৈ তুলি লৈ দেৱতাসকলক তাইক নিজৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই পঠিয়াবলৈ অনুৰোধ কৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

Smith, William. (1870). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. London: Taylor, Walton, and Maberly.
শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি