সীতাৰ আগত ৰাৱণৰ আত্ম পৰিচয়

১৩ অধ্যায় ।

সীতা আগত ৰাৱণৰ আত্ম পৰিচয় ।

বদন জ্বলয় যেন পূৰ্ণিমাৰ শশী ।

দেখি যুৱজন মৰে কামশৰ পশি ॥১

সীতায়ে বোলন্ত শুনিয়োক তপোধন ।

মৃগমাৰিবাক গৈলা শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ ॥২

খানিতেক ঋষিৰাজ কৰিয়ো বিশ্ৰাম ।

এতিক্ষণে আসিৱন্ত লক্ষ্মণ শ্ৰীৰাম ॥৩

তুমি হেন ঋষিক দেখিব কৌতুহলে ।

পূজিৱন্ত আসি যথাযোগ্য ফলে জলে ॥৪

দশস্কন্ধে বোলে বাক্য শুনাঁ মোৰ সীতা ।

মই লঙ্কেশ্বৰ আসি ভৈলোঁ তযু ভিতা ॥৫

দেশতে আছন্তে সৱে কাহিনী শুনিলোঁ ।

সাক্ষাতে দেখিয়া বৰ কৌতুক লভিলোঁ ॥৬

পাতালৰ নাগ লোকে মোকে কৰে সেৱা ।

স্বৰ্গ গৈয়া জিনিলোঁ ত্ৰিদশ কোটি দেৱ ॥৭

হৰি শঙ্কৰক আৱে মোৰ নাহি শঙ্কা ।

সাগৰ মধ্যত মোৰ স্বৰ্ণপুৰী লঙ্কা ॥৮

চৌষষ্টি কলাক জানোঁ চৌধ শাস্ত্ৰ নয় ।

যভেক পঞ্চিশ তত্ত্ব আমাত আছয় ॥৯

অৰি বীৰ দমন ৰাৱণ মত্ত গজ ।

মানুষ ৰামক এৰি সীতা মোক ভজ ॥১০

আন সব ৰাজাক যতেক পটেশ্বৰী ।

জিনি আনি দিবোঁহোঁ তোমাৰ চেড়ী কৰি ॥১১

ইহাত অধিক কিনো কৰিবোঁহোঁ তোক ।

ইন্দ্ৰৰ শচীয়ো আসি তোমাতে খাটোক ॥১২

দশদিকপালৰ নাৰীক সৱে জিনি ।

তাকো দিবোঁ আদি কৰি তোৰ সেৱকিনী ॥১৩

মন্দোদৰী মোহোৰ প্ৰধান পটেশ্বৰী ।

সবে কন্যা লৈয়া তোতে থাকোঁ সেৱা কৰি ॥১৪

আজি হন্তে দূৰ হৈব তোহোৰ দুৰ্গতি ।

কোটি কোটি ৰাক্ষসৰ মইসে অধিপতি ॥১৫

মোহোৰ বদন সীতা মাথা তুলি চাহা ।

বনফল এৰি ত্ৰিভুৱন ফল খাহা ॥১৬

তিনিয়ো ভুৱন মাজে যতেক সুন্দৰী ।

স্বামীক মাৰিয়া সবে আনি আছোঁ হৰি ॥১৭

তোকে সেৱা কৰি সবে থাকোক হৰিষি ।

তাৰাগণ মাজে তই পূৰ্ণিমাৰ শশী ॥১৮

ব্ৰহ্মাৰ বৰত কামদেৱ ৰূপ ধৰোঁ ।

তুমি আমি লঙ্কাত বসিয়া ৰাজ্য কৰোঁ ॥১৯

পৰিহৰ মানুষক মোত কৰ ভাৱ ।

গাৱ চাল সীতা ঝাণ্টে যাওঁ নিজ ঠাৱ ॥২০

মদনে দগধে মোৰ নসহে অন্তৰ ।

ত্ৰৈলোক্যৰ নাথ ৰাৱণক স্বামী বৰ ॥২১

ৰাৱণৰ বোল শুনি অন্তৰ্গতে ভয় ।

ৰাক্ষস জানিয়া তান শৰীৰ কম্পয় ॥২২

দাৰুণ বচন শুনি সীতা কুপিলন্ত ।

নিষ্ঠুৰ বচন তাক বুলিবে লৈলন্ত ॥২৩

হাওঁৰে ৰাৱণ বৰ্ব্বৰ নিশাচৰ ।

অবিলম্বে যাইবাক চাহা যমঘৰ ॥২৪

ৰামৰ ঘৰণী মোক ভজিবাক চাস ।

মৰিবাক লাগি কালকূট বিষ খাস ॥২৫

ত্ৰিশূলৰ উপৰত নাচিবাক চাস ।

মহাপাপী হুয়া তই স্বৰ্গে কৰ আশ ॥২৬

হুয়া জুই আঙনী চন্দ্ৰক ধাৰ দেস ।

জলন্ত অগ্নিক বেটা বস্ত্ৰে বান্ধি নেস ॥২৭

তিখান খাণ্ডাত জিহ্বা ঘষিবাক চাস ।

বহ্নিকুণ্ড মাজে যেন পতঙ্গৰ ঝাস ॥২৮

ৰামৰ ভাৰ্য্যাক নীচ ৰাক্ষসে বাঞ্ছস ।

শুচীৰ মুখত দিয়া নয়ন জান্তস ॥২৯

গলে শিলা বান্ধি তই তৰ সমুদ্ৰক ।

ক্ষুদ্ৰপক্ষী হুয়া ধাৰ দেহ গৰুড়ক ॥৩০

বেঙ্গ হুয়া তেৰঞ্চৰ আগত মিলস ।

এণি সাপ হুইয়া তই পৰ্ব্বত গিলস ॥৩১

বিৰাইল বাঘিনি সমে কৰ পৰিহাস ।

পৃথিবীৰ জন্তু আদিত্যৰ ধাৰে যাস ॥৩২

সিংহৰ ভাৰ্য্যাক শৃগালৰ অভিলাষ ।

শান্তী সীতা মোক তই ভজিবাক চাস ॥৩৩

সুখৰ ভিতৰে তোৰ মতি ভৈল মন্দ ।

অবিলম্বে ৰাঘৱে ছেদিবে দশ স্কন্ধ ॥৩৪

গৰুড়ৰে কাকৰে যেহেন পটন্তৰ ।

শিয়াল সিংহৰ হোৱে যেহেন অন্তৰ ॥৩৫

গিৰি নদী সমুদ্ৰে অন্তৰ হোৱে যত ।

ৰাম দেৱে তোহোৰ দেখয় সেহি মত ॥৩৬

ৰাঘৱক এৰি কেনে তোহোক ভজিবোঁ ।

গঙ্গাক এৰিয়া কেনে কুপত মজিবোঁ ॥৩৭

গাধক ভজিবোঁ কেনে সিংহক এৰিয়া ।

শুকুতাক খাইবোঁ কেনে অমৃত তেজিয়া ॥৩৮

আমাৰ আগত কিক লঘু বোল মাতি ।

আমাক জানিবি পতিব্ৰতা মহাশান্তী ॥৩৯

স্বপ্নে জ্ঞানে মনে ৰাঘৱত দৃঢ় কায়া ।

চৰণে নুচুইবোঁ পৰ পুৰুষৰ ছায়া ॥৪০

ঘৃত পৰিহৰিয়া কিসক ঘোল পিবোঁ ।

ৰামৰ আপচু কাচু তোৰ মুণ্ডে দিবোঁ ॥৪১

ৰাঘৱৰ শৰে তোৰ জিহ্বা ছিৰিবেক ।

ৰাক্ষস সকলে তোৰ কিবা কৰিবেক ॥৪২

সীতাৰ বচনে তাৰ ক্ৰোধ সম্পজিল ।

অগনিত নিয়া যেন ঘৃত দান দিল ॥৪৩

মোহোৰ বীৰত্ব সীতা তই নজানস ।

সিকাৰণে ৰামক মুনিষ বখানস ॥৪৪

নুহি ধনুৰ্দ্ধৰ ৰাম তেজবল হীন ।

নজানয় শাস্ত্ৰ নয় ধৰ্ম্মতো বিহীন ॥৪৫

এতেকেসে ৰাম পিতৃ বাক্যত থাকিল ।

নীচ জানি দশৰথে দেশৰ ডাকিল ॥৪৬

গুণৱন্ত ভৰতক দিলা সবে ৰাজ ।

নিৰ্গুণ ৰামক পঠাইলন্ত বন মাজ ॥৪৭

তোৰ স্বামী ৰাম যেৱে মুনিষ হোৱয় ।

ভায়েকক মাৰি কেনে ৰাজ্য নলৱয় ॥৪৮

ক্ষত্ৰিজাতি হুয়া বহে শিৰে জটাভাৰ ।

হেন দেখি হাস্য বৰ উঠয় আমাৰ ॥৪৯

তোৰ স্বামী মানুষ জীৱেক কত দিন ।

অলপ কালেতে তাৰ আয়ু হুইবে ক্ষীণ ॥৫০

মৃতক স্বামীৰ সীতা গৃহ পৰিহৰ ।

লঙ্কাত পশিয়া যুগে যুগে ৰাজ্য কৰ ॥৫১

ব্ৰহ্মাৰ বৰত মোৰ অবধ্য শৰীৰ ।

স্বৰ্গ মৰ্ত্ত পাতালতো মোক নাহি বীৰ ॥৫২

ত্ৰিদশক জিনিলোঁ আৱৰ নাহি শঙ্কা ।

জ্যেষ্ঠ ভাই কুবেৰৰ কাঢ়ি লৈলোঁ শঙ্কা ॥৫৩

আৰু লৈলোঁ ধন জন পুষ্পক বিমান ।

সব দেশ চলৈ সিটো মহা দিব্য যান ॥৫৪

কৈলাসক গৈয়া লৈল হৰত শৰণ ।

সিকাৰণে কুবেৰৰ নভৈল মৰণ ॥৫৫

বাসৱক জিনি লৈলোঁ বীৰত্ব মোৰ শুন ।

যমক জিনিয়া আৰু জিনিলোঁ বৰুণ ॥৫৬

সুৰগণ জিনিলোঁ জিনিলো ৰুদ্ৰগণ ।

মোক সম বীৰ নাহি ই তিনি ভুৱন ॥৫৭

লঙ্কাত খাটন্ত আসি সব দেৱলোক ।

তাক দেখি সীতা তোৰ কৌতূহল হোক ॥৫৮

ভুঞ্জিবি মানুষ হুয়া ৰাক্ষসৰ ভোগ ।

বনবাস নিকাৰ তোহোৰ নুহি যোগ ॥৫৯

আপুনি আসিয়া তোত পশিলোঁ শৰণ ।

নুহিবি সুন্দৰি তই নিকাৰুণ মন ॥৬০

এতিক্ষণ মোক যেবে স্বামী নবৰিবি ।

পাচ কালে সীতা মোক সুমৰি মৰিবি ॥৬১

পৃথিৱীৰ ৰাজা সব যুজি বশ্য কৈলোঁ ।

মহাদেৱে সহিতে কৈলাস তুলি লৈলোঁ ॥৬২

জগততে সাৰ যত আমাকেসে যোগ ।

লঙ্কাত পশিয়া সীতা কৰিয়োক ভোগ ॥৬৩

ত্ৰিভুৱন নৃপতি তোহোঁৰ ভৈলোঁ দাস ।

অনুগন্ত জন পৰিহৰিবাক চাস ॥৬৪

মোহোৰ বচন যেৱে নৈৰাশ কৰিব ।

সুধে দুঃখে তোক আজি অৱশ্য হৰিব ॥৬৫

ৰাৱণৰ বোল শুনি উৰি গৈল জীউ ।

কোপে ভয় বুলিলন্ত জনকৰ জীউ ॥৬৬

মোহোক হৰিয়া যেৱে পাতালক যাস ।

তহিতো ৰাঘৱে তোৰ চিন্তিব বিনাশ ॥৬৭

হাড়ী জাতি হুয়া পঢ়িবাক চাস বেদ ।

অবিলম্বে ৰাঘৱে কৰিব স্কন্ধ ছেদ ॥৬৮

হৰৰ ঘৰিণী হৰি জীৱাক আশস ।

ইন্দ্ৰৰ শচীক হৰি মৰণক লখ ॥৬৯

হৰিবাক পাৰস চন্দ্ৰৰ ৰোহিণীক ।

সত্যবন্ত ভাৰ্য্যা নিবে পাৰ সাবিত্ৰীক ॥৭০

বশিষ্ঠৰ অৰুন্ধতী পাৰ হৰিবাক ।

তথাপিতো নোৱাৰিবি ৰামৰ সীতাক ॥৭১

লঙ্কাৰ অগনি কুণ্ড মোক যেৱে নিবি ।

ৰামৰ হাতত মূঢ় অৱশ্য মৰিবি ॥৭২

মুনিষৰ বেটা হোস ক্ষণিক বিথান ।

প্ৰভুৰ হাতৰ সহ একগোটা বাণ ॥৭৩

কি তই সহিবি শ্ৰীৰামৰ বাণ টান ।

লক্ষ্মণৰ শৰ চোটে তেজিবি পৰাণ ॥৭৪

স্ত্ৰীৰ আগত মুনিষাই বখানস ।

মোহোৰ প্ৰভুৰ তই কথা নজানস ॥৭৫

অপকাৰ কৰিলি যতেক দেৱাসুৰ ।

ৰাঘৱৰ হাতত সকলে হুইব চুৰ ॥৭৬

কুপিল ৰাৱণ বাক্য শুনিয়া সীতাৰ ।

ঋষি বেশ এৰি ৰূপ ভৈলা আপোনাৰ ॥৭৭

কুৰি কাণ দশ নাক কুৰি খান হাত ।

ডাঙ্গৰ কপালে চিত্ৰ দশ গোটা মাথ ॥৭৮

দশমুখ মাজে কুৰি নয়ন বলয় ।

যেন কুৰি কুণ্ডা বহ্নি পৰ্ব্বতে জ্বলয় ॥৭৯

কালবৰ্ণ দেহা যেন অঞ্জন পৰ্ব্বত ।

ভয়ঙ্কৰ বেশে থিৱ ভৈ গৈল আগত ॥৮০

কৰকৰি চোবাৱয় কুৰি পাৰি দান্ত ।

একে বেলে তানে যেন কুৰি খান জান্ত ॥৮১

ক্ৰোধিয়া ৰাৱণে বোলে খৰতৰ বাক ।

হৰিবোঁ পাপিষ্ঠী ! ত্ৰিভুৱনে নাহি ৰাখ ॥৮২

হাঞোঁৰে পাপিষ্ঠী ! মোক হেনয় সিদ্ধান্ত ।

চৱৰৰ চোটে তোৰ সাৰি এৰোঁ দান্ত ॥৮৩

মোক নজানস তই ৰাৱণ বিশাল ।

অগনিৰোঁ অগনি যমৰ যমকাল ॥৮৪

ৰামক বখান মোৰ আগত মুনিষ ।

সহস্ৰেক ৰামে মোৰ কৰিবেক কিস ॥৮৫

শুনিয়োক সভাসদ ৰামৰ চৰিত ।

আত পৰে নাহি ধৰ্ম্ম দুৰ্ঘোৰ কলিত ॥৮৬

ৰাম হেন নাম ইটো সংসাৰতে সাৰ ।

বোলাঁ ৰাম ৰাম পোৰাঁ পাপৰ ভাণ্ডাৰ ॥৮৭