ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা (২০১৩-১৪)

#
থিয়েটাৰ (প্ৰযোজক)
নাটক
নাট্যকাৰ
অভিনয়ত

১
থিয়েটাৰ ভাগ্যদেৱী (সুবোধ মজুমদাৰ)
বেইমান
চম্পক শৰ্মা
চম্পক শৰ্মা, জয়ন্ত দাস, অৰুণ বেজবৰুৱা, যোগেশ কাশ্যপ, মৃণালদীপ গোস্বামী, দীপাংকৰ বৰা, দেৱীস্মিতা, বৰ্ণালী শইকীয়া, মুন শইকীয়া, পল্লৱী মেধি আৰু অৰূপ বৈশ্য
মই উজনিৰ তুমি নামনিৰ
চম্পক শৰ্মা
মোক স্বামী নালাগে
ভবেন বৰুৱা

২
ইতিহাস থিয়েটাৰ (মহানন্দ কুমাৰ)
ডকাইত
অভিজিত ভট্টাচাৰ্য
যতীন বৰা

৩
থিয়েটাৰ বীণাপাণি (ৰামদাস বৰ্মন)
অন্ধ দেৱতা
অৱতাৰ সিং
হৰগোবিন্দ বৰ্মন, ৰাতুল শইকীয়া, দিগন্ত চৌধুৰী, জোন ডেকা, গৌতমৰাজ পাৰ্থ, ধন বৰদলৈ, টিকু, সঞ্জীৱ, লুকু, পম্পী শইকীয়া, মৌচুমী শৰ্মা, বৰ্ণালী পাঠক আদি
মাজনিশাৰ অতিথি
জিতেন বৰ্মন
সেন্দুৰৰ খেল
ৰমা বৰ্মন
(নাম স্থিৰ হোৱা নাই)
সমৰেন্দ্ৰ বৰ্মন

৪
ৰামধেনু থিয়েটাৰ (দুলুমনি কুমাৰ)
নিলাজ নিশাৰ চিঞৰ

অৰূপ বৰা, তাৰক দাস, শ্ৰীমন্ত মাধৱ, স্মাইলী বৰুৱা, মনীষা ইত্যাদি
প্ৰিয়া মিলন

মহাত্মা

৫
প্ৰাগজ্যোতিষ থিয়েটাৰ (হৰেকৃষ্ণ দাস আৰু দীপ দাস)
খলনায়ক
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
পল ফুকন, ভূপেন ডেকা, মুকিব আহমেদ, প্ৰদীপ বৰা, চম্পক শৰ্মা, আগষ্টি ফুকন, কৰবী গগৈ আদি
বেনাম বাদশ্বাহ
অৱতাৰ সিং
এখনি আলসুৱা হৃদয়
নিৰ্মল দাস

৬
বৃন্দাবন থিয়েটাৰ (গণেশ ৰায় মেধি (বংকিম))
মৰমৰ সূৰুয
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
উৎপল দাস, মৃদুল ভূঞা, চিন্ময় কটকী, পংকজ পূজাৰী, বীৰেণ ভূঞা, ৰিতুপৰ্ণ ফুকন, প্ৰিয়ংকা বৰুৱা, অৰ্চনা পূজাৰী আদি
শ্মশান যাত্ৰা
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
দেৱদাস
উজ্বল ৰবিৰাজ

৭
শংকৰদেৱ থিয়েটাৰ (বিশ্ব শইকীয়া)
কৃপণ দেউতাৰ গোপন কথা (পৰিচালনাঃ চম্পক শৰ্মা)
চম্পক শৰ্মা
অৰুণ হাজৰিকা, স্পন্দন, চিমি, পৱিত্ৰপ্ৰাণ বৰা, অবিনাশ হাজৰিকা, ৰিতুৰাজ, কাকু কাকতি, পল্লৱী বৰা, দীপালী বৈশ্য, জ্যোতিশিখা, বৰ্ণালী দত্ত (শিশুশিল্পী) আদি
চুমা (পৰিচালনাঃ ৰাজেশ ভূঞা)
সমৰেন্দ্ৰ বৰ্মন
ডাক বঙলা
ডা. আক্ৰাম হাইদৰ

৮
আৱাহন থিয়েটাৰ (কৃষ্ণ ৰয়)
তগৰ
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
শ্যামন্তিকা শৰ্মা, জেফি বক্সী, অশ্বিনী বৰুৱা, বিকাশ ভৰদ্বাজ, ঋতুৰাজ মহন্ত, যতীনজিৎ বৰা, ভূপেন মেধি, অভিজিৎ গোস্বামী, বিমল তালুকদাৰ, ৰাণা আহমেদ, জোনালী দেৱী, নীলিমা ডেকা, দীপান্বিতা লহকৰ আদি
মনালিছাৰ আজি জন্মদিন
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
নীলকণ্ঠ
ড. ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া

৯
নটসূৰ্য থিয়েটাৰ (জগদীশ গগৈ)
মন হীৰা দৈ
বলীন বৰুৱা
জিতেন কোঁৱৰ, ডালিম মেধি, ৰবীন কোঁৱৰ, চন্দন বৰা, দ্বীপ বৰা, ৰাকেশ শৰ্মা, জিতু বৰা, জোনালী শইকীয়া, মৌচুমী গগৈ, সুমিত্ৰা গগৈ, বেবী দেৱী ৰাতুল দাস আদি
কোনে জানে তোমাৰ সপোন
উগ্ৰ মেনা
অভিমানী বন্ধু
ক্ষীতিশ বৰা

১০
আশীৰ্বাদ থিয়েটাৰ (ৰবীন নেওগ)
অগ্নিপুত্ৰ
ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা
ৰবি শৰ্মা, বিনয় ডেকা, অঞ্জনজ্যোতি বেজ, জিতু বৰা, অৰুণ বৰা, জয়ন্ত, ৰাণী বেগম, আৰু অংকিতা শইকীয়া আদি
দয়ানায়ক
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
ৰণুৱা ঘোঁৰাৰ খোজ
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য

১১
কহিনুৰ থিয়েটাৰ (ৰতন লহকৰ)
দেৱদাস
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
তপন দাস
এদিন তুমি আহিবাই
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
আকাশৰ দৰে মন
হেমন্ত দত্ত

১২
ৰাজতিলক থিয়েটাৰ (দুলুমনি দাস, পৃষ্ঠপোষক: সুশান্ত বিশ্ব শৰ্মা)
অভিনেত্ৰী
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
প্ৰস্তুতি পৰাশৰ, পৰাগ শৰ্মা, অৰুণ বৰা, নিৰঞ্জন দাস, নাজিমূল ইছলাম, কৃষ্ণমণি নাথ, অৰ্চনা বৰা ইত্যাদি।
মহাৰাণী
অভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য
শিপা
সেৱাব্ৰত বৰুৱা

লগতে চাওক

২০১১ বৰ্ষৰ অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা

২০১২ বৰ্ষৰ অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
প্ৰথম ৰাগিনী

প্ৰথম ৰাগিনী ১৯৮৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, ট্ৰেঞ্চ এচিয়া ফিল্মছ ৮৬ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত আৰু ধীৰু ভূঞা পৰিচালিত এখন অসমীয়া বোলছবি। ভূঞাৰ এইখন প্ৰথম পৰিচালিত ছবি। ৰমা দাশৰ অচল টকা শীৰ্ষক এটা গল্পৰ আধাৰত প্ৰথম ৰাগিনীৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল গৌতম বৰা আৰু মহম্মদ চাদুল্লাই।

কাহিনী

মৃদুপৱন বৰুৱা এজন ইঞ্জিনিয়াৰ। উজনি অসমৰ তেওঁৰ ঘৰত নৱবিবাহিতা পত্নীক এৰি থৈ শ্বিলঙলৈ গুছি আহে; য’ত তেওঁ এটা প্ৰাইভেট কোম্পানীত চাকৰি কৰে। পত্নীক কথা দি আছে যে শ্বিলঙত থাকিবলৈ ঘৰ এটা বন্দোৱস্ত হ’লেই তেওঁক লৈ যাব।
তাত গৈ মৃদুপৱনে মিনি এণ্ড্ৰিউজ বৰবৰা নামৰ সুন্দৰী খ্ৰীষ্টিয়ান ছোৱালী এজনীক লগ পায়। মিনিয়ে স্কুল শিক্ষয়ত্ৰী বায়েক ৰুথৰ সৈতে একেলগে থাকি কলেজত পঢ়িছিল। কমদিনৰ ভিতৰতে দুয়োৰো মাজত এক প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে; অথচ মিনিয়ে নাজানিছিল যে তাই ভালপোৱা মানুহজন বিবাহিত।
এদিন মৃদুপৱনে লতিকাৰ চিঠি এখন পায়, য’ত ঘৈণীয়েকে তেওঁৰ পূৰ্বৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বিষয়ে সোঁৱাৰাই দিয়ে। এদিন তেওঁৰ অনুপস্থিতিত লতিকা আৰু মিনিৰ দেখা-সাক্ষাৎ হয় আৰু সকলো গোপনীয়তা প্ৰকাশ পায়। মিনিৰ সকলো সপোন ধুলিস্যাৎ হয়। যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ বাবে অৱশেষত তাই নাৰ্চৰ কামত যোগদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে, যাতে তাইৰ দৰে দুখ-যন্ত্ৰণাত পিষ্ট মানুহক যন্ত্ৰণাৰ পৰা উপশম পাবলৈ সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব পাৰে।

কলা-কুশলী

সংলাপ- পদ্ম বৰকটকী
গীতিকাৰ- কীৰ্তিকমল ভূঞা
কণ্ঠ- মালৱিকা বৰা
শব্দগ্ৰহণ- অনুপ মুখোপধ্যায়

অভিনয়শিল্পী

প্ৰীতম গোস্বামী
পূৰৱী শৰ্মা
বন্দনা শৰ্মা
জীমণি চৌধুৰী
ধীৰু ভূঞা
আগা আহমেদ
কীৰ্তি দাস
অৰূপ বিশ্বাস
মেৰী সিনহা।

গীত

পাহাৰৰ ভাঁজে ভাঁজে ৰ'দে মেলি দিয়া, কাৰ বাৰু ধৰাখনি সাতো বৰণীয়া।

বঁটা

“বিপৰীত পৰিস্থিতি আৰু যন্ত্ৰনাকো নেওচি এজনী গাভৰু ছোৱালীৰ সাহস আৰু আশাবাদক চিত্ৰিত কৰা” প্ৰথম ৰাগিনী ছবিয়ে ১৯৮৭ চনৰ ৩৫তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ শিতানত ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটাত নিৰ্মাতা সুৰেন্দ্ৰ নাথ বৰালৈ ৰজত কমল আৰু নগদ বিশ হাজাৰ টকা আৰু পৰিচালক ধীৰু ভূঞালৈ ৰজত কমলৰ সৈতে নগদ দহ হাজাৰ টকা আগবঢ়োৱা হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
বঙালী ৰন্ধনশৈলী

বঙালী ৰন্ধনশৈলী হৈছে ভাৰত উপমহাদেশৰ বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰাৰ লগতে অসমৰ বৰাক উপত্যকালৈ বিস্তৃত বংগীয় ৰন্ধনশৈলী। অঞ্চলটোৰ বৈচিত্ৰময় ইতিহাস আৰু জলবায়ুয়ে বঙালী খাদ্যাভাসত প্ৰভাৱ পেলাইছে।। বঙালী খাদ্যত বিভিন্ন সোৱাদৰ বাবে সৰিয়হৰ তেলকে ধৰি নানাবিধ মচলাৰ ব্যৱহাৰ আৰু লগতে বিভিন্ন মিষ্টান্নৰ বাবে জনাজাত। মূল আহাৰ ভাত আৰু মাছ। সাগৰীয় মাছতকৈ মিঠা পানীৰ ভেটকি আদি মাছ বেছি পছন্দ কৰা হয়। মাছতকৈ কম জনপ্ৰিয় হ’লেও বঙালীসকলে প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক যুগৰ পৰাই গাহৰি আৰু হৰিণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কেটেলাপহুৰ আৰু কাছলৈকে বিভিন্ন ধৰণৰ মাংস খাই আহিছে। শেহতীয়াকৈ মচুৰ দাইলে দৈনন্দিন খাদ্যাভাসত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছে। বহুতো বঙালী খাদ্য পৰম্পৰা সামাজিক কাৰ্যকলাপৰ সৈতে জড়িত, যেনে আড্ডা বা মেজবান।

প্ৰভাৱ

মোগল প্ৰভাৱ

তেৰশ শতিকাৰ মাজভাগৰ আশে-পাশে মুছলমানসকলে বংগ জয় কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সৈতেই বংগত প্ৰবেশ কৰিছিল পাৰ্চী আৰু আৰবী খাদ্য। বিৰিয়ানি, কোৰমা আৰু ভুনা আদি এসময়ত ৰাজকীয় খাদ্য আছিল যদিও মোগলৰ ৰান্ধনীসকলৰ যোগেদি এই ৰন্ধন প্ৰকৰণ নিম্ন আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ওচৰলৈ পাইছিল। ব্ৰিটিছ ৰাজৰ শাসনকালত কলকাতা বহু বিশিষ্ট নিৰ্বাসিত নবাবৰ আশ্ৰয়স্থল হৈ পৰে; বিশেষকৈ মহীশূৰৰ টিপু চুলতান আৰু অৱধৰ বহিষ্কৃত নবাব ৱাজিদ আলী শ্বাহৰ পৰিয়াল। নিৰ্বাসিতসকলে নিজৰ লগত শ শ ৰান্ধনী আৰু মাছালচি (মছলাৰ মিশ্ৰণ) লৈ আহিছিল। এই ৰান্ধনীসকলৰ আছিল অতি বিস্তৃত মছলা (বিশেষকৈ জাফ্ৰান আৰু গদা) আৰু মাংস দৈ আৰু জলকীয়াৰ সৈতে মেৰিনেট কৰাৰ জ্ঞান। তেওঁলোকৰ ঘিৰো বহুল ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

বিধবাৰ প্ৰভাৱ

হিন্দু পৰম্পৰাত বিধৱাসকলক তিতা হিচাপে শ্ৰেণীভূক্ত খাদ্যহে খাবলৈ দিয়া হৈছিল আৰু ইয়াৰ বাবে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰু উদ্ভাৱনৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। বেছিভাগ বঙালী মানুহে মাংস আৰু মাছ খাইছিল যদিও বিধৱাৰ বাবে এইটো নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। বিধৱাসকলেও পিঁয়াজ আৰু হালধিৰ দৰে গৰম খাদ্য ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিলেও কিন্তু আদাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। বিধবাৰ খাদ্যত সাধাৰণতে নিৰামিষ বংগত পোৱা পাচলিয়ে মূল স্থান পাইছিল। কেশৰ, ডালচেনি বা লঙৰ দৰে দামী মছলা অতি কমহে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বাদাম, শুকান ফল, গাখীৰ আৰু গাখীৰৰ পৰা উৎপাদিত সামগ্ৰী (যেনে ক্ৰীম, ঘিউ বা দৈ) একেদৰেই দুৰ্লভ আছিল।

বংগ বিভাজন

ধৰ্মীয় দৃষ্টিকোণেৰ হোৱা বংগৰ বিভাজনৰ ফলত ধৰ্মীয় নিষেধাজ্ঞা মানি চলাৰ ক্ষেত্ৰত খাদ্য গ্ৰহণৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। বাংলাদেশত (পূৰ্বৰ পূব বংগ আৰু পূব পাকিস্তান) মোগলাই খাদ্য সাধাৰণ আৰু ইয়াৰ ভিতৰত আছে গো মাংসৰ কাবাব, যাৰ প্ৰচলন পশ্চিম বংগত নিচেই কম। ইয়াৰ উপৰিও জাৰ্দা আৰু ফিৰ্নি-পায়স আদি মিঠাই খায়। বাংলাদেশৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত বহুতে পদুমৰ চকা ভাজি বা কেঁচাই খায়।

পশ্চিম বংগত একমাত্ৰ নিষেধাজ্ঞা থকা খাদ্য হৈছে গো-মাংস আৰু ই কেবল হিন্দুৰ ক্ষেত্ৰহে প্ৰযোজ্য। ঔপনিৱেশিক কালত কলকাতাত বহুতো পশ্চিমীয়া খাদ্যৰ দোকান স্থাপন হৈছিল, যাৰ ফলত পাফ পেষ্ট্ৰি, চানা, চকলেট, চিপছ আদি বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। লগতে প্ৰচলন হৈছিল চপ, গ্ৰেভি কাটলেট, ৰসগোল্লা, আৰু লেডিকেনি মিঠাই আদি খাদ্য। বহু-সাংস্কৃতিক সম্প্ৰদায়ৰ ফলত কলকাতা চহৰৰ খাদ্যৰ অহৰহ পৰিৱৰ্তন ঘটে আৰু চীনা আৰু মাৰোৱাৰীৰ প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ পৰে।

বৈশিষ্ট্য

বঙালী খাদ্যক চাৰিটা ভাগত ভগাব পাৰি। চৰ্ব্য (চোবাই খোৱা খাদ্য)- যেন মাছ, মাংস আদি; চোষ্য(চুহি খোৱা খাদ্য), যেনে অম্বল, টক আদি; লেহ্য (চেলেকি খোৱা খাদ্য), যেনে চাটনি আৰু পেয়(পি খোৱা খাদ্য), যেনে গাখীৰ, চৰ্বত আদি।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰন্ধনশৈলী
মুঠিখাৰু

মুঠিখাৰু হৈছে অসমীয়া নাৰীয়ে হাতৰ মণিবন্ধত পৰিধান কৰা একপ্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত অলংকাৰ। এই খাৰু কেইবাডালো চেপেতা বালা লগ লগাই সজা হয় আৰু পিন্ধাৰ সময়ত হাতখন মুঠি মাৰি লোৱা হয়। কেতিয়াবা গামখাৰুৰ সৈতে মুঠিখাৰুৰ সাদৃশ্য দেখা যায়। অতীজৰে পৰা এই খাৰু অসমীয়া জীয়ৰী-বোৱাৰীয়ে বিভিন্ন উপলক্ষত পৰিধান কৰাৰ পৰম্পৰা আছে যদিও ব'হাগ বিহুৰ সময়ত গীত-নৃত্যত ভাগ ল'বলৈ গামখাৰুহে পৰিধান কৰা হয়। পৌৰাণিক ভাস্কৰ্যসমূহত মুঠিখাৰু সদৃশ দীঘলীয়া অনেক প্ৰকাৰৰ হাতৰ আ-অলংকাৰ দেখা পোৱা যায়। আমবাৰীৰ পুৰাতাত্ত্বিক ক্ষেত্ৰত আৱিষ্কৃত হোৱা নৃত্যৰতা যুৱতীৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ হাততো খাৰু দেখিবলৈ পোৱা যায়।

বিৱৰণ

প্ৰাচীন কালত মুঠিখাৰুসমূহ সাধাৰণতে সোণেৰে সজোৱা হৈছিল। অৱশ্যে আৰ্থিক সামৰ্থ অনুযায়ী ইয়াক ৰূপেৰেও সজোৱা হৈছিল। সোণৰ মুঠিখাৰুসমূহত কেতিয়াবা বাখৰ-পতোৱা হৈছিল। বহু সময়ত সোণপাণী চৰোৱা খাৰুৰো প্ৰচলন আছিল। মুঠিখাৰুসমূহত ফুল-পাত আদিৰ আকৃতি কাৰুকাৰ্য কৰি গঢ় দিয়া হয়। বাখৰ পতাই ইয়াক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলা হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ অলংকাৰ
বৰা চাউল

বৰা চাউল ঘাইকৈ পূব আৰু দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ দেশসমূহত উৎপাদিত হোৱা এবিধ চাউল। সিজালে এই চাউলবিধ আঠাযুক্ত হয়। অসমৰ বাহিৰেও এচিয়াৰ বিভিন্ন দেশ যেনে চীন, থাইলেণ্ড, ইণ্ডোনেচিয়া, বাৰ্মা (ম্যানমাৰ), বাংলাদেশ আদিত বৰা চাউলৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণৰ বিশেষ প্ৰচলন আছে। অসমত প্ৰধানকৈ জলপান হিচাপে আৰু পিঠা পুৰিবলৈ বৰা চাউল ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অসমীয়া জনগোষ্ঠীসমূহৰ পৰম্পৰাগত পানীয় যেনে লাওপানী আদিৰ প্ৰস্তুতকৰণত বৰা চাউল এক প্ৰধান উপকৰণ হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।

উৎপাদন

বৰা চাউল লাওছ, থাইলেণ্ড, কম্বোডিয়া, ভিয়েটনাম, মালয়েচিয়া, ইণ্ডোনেচিয়া, ম্যানমাৰ, বাংলাদেশ, উত্তৰ ভাৰত, চীন, জাপান, কোৰিয়া, টাইৱান আৰু ফিলিপাইনচত উৎপাদিত হয়। লাওছত উৎপাদিত হোৱা চাউলৰ ৮৫ শতাংশই বৰাজাতীয় চাউল।

প্ৰকাৰ

বিভিন্ন দেশত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বৰা চাউলৰ খেতি কৰা হয়। অসমত উৎপাদিত হোৱা প্ৰকাৰসমূহ হৈছে বকুল বৰা, আঘোণী বৰা ইত্যাদি।

অন্যান্য ব্যৱহাৰ

]]

আহোম ৰজাৰ শাসনকালত নিৰ্মাণ কৰা পকী ভৱন যেনে কাৰেংঘৰ, ৰংঘৰ আদি সাজোঁতে কৰালৰ মিশ্ৰণত বৰা চাউল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
বিশ্ব বিখ্যাত চীনৰ প্ৰাচীৰ সাজোঁতেও বৰা চাউল ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:শস্য
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
ঝেং ইউনডুয়ান

ঝেং ইউনডুয়ান (ইংৰাজী: Zheng Yunduan; জন্ম: প্ৰায় ১৩২৭ – ১৩৫৬) ইউয়ান ৰাজবংশৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত চীনা কবি আছিল, যাৰ শৈলীগত নাম বা ছদ্মনাম আছিল ঝেংছু। তেওঁৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবে তেওঁক সেই সময়ৰ এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ মহিলা কবি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

তেওঁৰ পৰিয়ালটো চীনৰ চুঝু অঞ্চলৰ আছিল আৰু এই পৰিয়ালটো বিদগ্ধ পণ্ডিতসকলৰ বাবে জনাজাত আছিল। ঝেং ইউনডুয়ানৰ পিতৃ আৰু ভাতৃসকল সকলোৱে পেছাত শিক্ষক আছিল। সৰু কালত তেওঁৰ পিতৃয়েই তেওঁক পঢ়িবলৈ আৰু আখৰ চিনিবলৈ শিকাইছিল। বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে তেওঁৰ শিক্ষাৰ প্ৰতি ধাউতি অধিক বৃদ্ধি পায় আৰু পিতৃয়ে অলাগতিয়াল বুলি পেলাই দিয়া পুথিবোৰ বুটলি পঢ়ি তেওঁ নিজৰ জ্ঞানৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিছিল। এই সংকলনটোত তেওঁৰ সাহিত্যিক চিন্তাৰ এক অনন্য দিশ প্ৰতিফলিত হৈছে। তেওঁ সেই সময়ৰ মহিলা কবিসকলৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত পৰম্পৰাগত বিষয়সমূহ (যেনে প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণনা) অতিক্ৰম কৰি নতুন চিন্তাৰে কবিতা লিখিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ বেছিভাগ কবিতাতে সেই কালৰ শিল্পকলা, সংস্কৃতি, নৈতিক মূল্যবোধ, দৰ্শন আৰু মানুহৰ নশ্বৰতাৰ দৰে গভীৰ বিষয়বোৰ স্থান পাইছিল। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ এগৰাকী মহিলা হিচাপে সমকালীন সমাজত সন্মুখীন হোৱা বাস্তৱতাৰ বিষয়েও মুকলিকৈ লিখিছিল। বিশেষকৈ তেওঁ যিবোৰ ধুনীয়া ধুনীয়া ছবি চাইছিল, সেইবোৰত অংকিত বিখ্যাত ভূ-দৃশ্যবোৰ চাবলৈ যাব নোৱাৰা বাবে তেওঁ মনৰ ক্ষোভ ব্যক্ত কৰিছিল, কাৰণ সেই সময়ত মহিলাসকলৰ বাবে তেনে ভ্ৰমণ সহজসাধ্য নাছিল।

ইউয়ান ৰাজবংশৰ পতনৰ সময়ত হোৱা যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ ফলত তেওঁৰ জীৱনলৈ দুৰ্যোগ নামি আহিছিল। ঝাং ছিচেঙৰ বিদ্ৰোহৰ সময়ত সৈন্যবাহিনীয়ে তেওঁৰ ঘৰত লুট-পাত চলায় আৰু বাসগৃহটো জ্বলাই দিয়ে। এই ঘটনাই তেওঁক মানসিক আৰু শাৰীৰিকভাৱে ভাগি পেলাইছিল। তেওঁ ইতিমধ্যে অসুস্থ আছিল আৰু এই ঘটনাই তেওঁৰ বেমাৰ অধিক জটিল কৰি তোলে। অৱশেষত মাত্ৰ ৩০ বছৰ বয়সত এই প্ৰতিভাশালী কবিগৰাকীৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চীনা মহিলা কবি
গণনাট্য

গণনাট্য বা গণনাট্য সংঘ হ’ল ব্যাপক প্ৰভাৱ বিস্তাৰকাৰী এক নাট্যদল যিয়ে বংগৰ গ্ৰামীণ অঞ্চলত সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক নাটকক প্ৰসাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে‍ ১৯৩০ আৰু ১৯৪০-ৰ দশকত তৎকালীন ব্ৰিটিছ ভাৰতত গণনাট্য আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল। গণনাট্য সংঘ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংস্কৃতিক শাখা। ইয়াৰ আৰম্ভণি হৈছিল প্ৰগতি লেখক সমিতি সংঘৰ মাধ্যমত।

ইতিহাস

১৯৪৫ চনত দ্বিতীয় মহাসমৰ শেষ হৈছে আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম শীৰ্ষ বিন্দু পাইছেগৈ। তেনে সময়তে সাম্ৰাজ্যবাদী বৃটিছে ভাৰতীয়ৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িকতাৰ বীজ সিঁচি‍ ভাৰতৰ ইমূৰৰপৰা সিমুৰলৈকে তেজৰ নৈ বোৱাইছে। সন্দেহ, অবিশ্বাস, ঘৃণা-বিদ্বেষে মানৱতাবোধ নাইকিয়া কৰাৰ সময়তেই ভাৰতৰ কিছু শুভ বুদ্ধিসম্পন্ন লেখক, শিল্পী, সংগীতজ্ঞই অনুভৱ কৰিলে যে এই প্ৰাণান্তকৰ পৰিৱেশৰপৰা মানৱ সমাজক ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু বুৰ্জোৱা সংস্কৃতিক প্ৰত্যাহ্বান জনাই নতুন এক সাংস্কৃতিক অভিযানেৰে, শান্তি, মৈত্ৰীৰ বাণী শুনাবলৈ এক সাংস্কৃতিক আন্দোলনৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। সম্ভৱতঃ সেই সময়তেই IPTA (Indian Peoples Theatrical Association) অৰ্থাৎ ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৩৬ চনত লক্ষ্ণৌত প্ৰগতি লেখক সংঘ প্ৰতিষ্ঠা হয়, য’ত বুদ্ধদেৱ বসু বা সুধীন্দ্ৰনাথ দত্তৰ দৰে ‘পৰিচয়’ গোষ্ঠীৰ আধুনিকতাবাদীয়ে যোগদান কৰিছিল। তাৰ লগে লগে দেশৰ আগশাৰীৰ সাহিত্যিক আৰু বুদ্ধিজীৱীৰ এক বৃহৎ অংশও আহিল; সজ্জাদ জাহিৰ, হীৰেন মুখোপাধ্যায়, মূলক ৰাজ আনন্দ আদিৰ নেতৃত্বত ৰবীন্দ্ৰনাথ, প্ৰেম চান্দ, সৰোজিনী নাইডুৰ সমৰ্থনত আন্তৰ্জাতিকতাৰে‍ এফালে সমাজবাদী আৱেগ আৰু আনফালে বাস্তৱবাদ বা বাস্তৱবাদী শিল্প আদৰ্শ। ১৯৪৩ চনত বোম্বাই (বৰ্তমান মুম্বাই)ত গণনাট্য সংঘ গঠন হয়।

ভূমিকা

গণনাট্য সংঘ মূলতঃ সমাজতান্ত্ৰিক ভাবধাৰাৰ নাট্যকৰ্মীসকলৰ সমন্বয়ত গঢ় লৈ উঠিছিল, সেয়েহে ইয়াৰ মূল লক্ষ্য আছিল তৃণমূল পৰ্যায়ৰ মানুহক নাট্য কলাৰ প্ৰতি সচেতন কৰি বিভিন্ন আন্দোলনত জড়িত কৰি নিজৰ অধিকাৰ অৰ্জন কৰাৰ বাবে সচেষ্ট কৰা।

জড়িত ব্যক্তিসকল

১৯৩০ আৰু ১৯৪০ৰ দশকত গঢ় লৈ উঠা এই সাংস্কৃতিক সংগঠনটোৰ সৈতে জড়িত আছিল সেই সময়ত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক মহলৰ প্ৰায় সকলো নাট্যকৰ্মী আৰু অভিনেতা। এই সংঘৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি হ'ল - বিজন ভট্টাচাৰ্য, উৎপল দত্ত ইত্যাদি। আৰম্ভণিতে গণনাট্য সংঘৰ সদস্য আছিল ঋত্বিক ঘটক, উৎপল দত্ত, পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, বিজন ভট্টাচাৰ্য, খাজা আহমেদ আব্বাছ, সলীল চৌধুৰী, পণ্ডিত ৰবিশংকৰ, জ্যোতিৰিন্দ্ৰ মৈত্ৰ, নিৰঞ্জন সিং মান, এছ. টেৰা সিং চান, জগদীশ ফৰিয়াদি, খলিল ফৰিয়াদি, ৰাজেন্দ্ৰ ৰঘুবংশী চফদাৰ মীৰ আদি।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাটক
শ্ৰেণী:বঙালী সংস্কৃতি
মাৰ্জ পিয়েৰ্চী

উদ্ধৃতি

জীৱন হৈছে প্ৰথম উপহাৰ, প্ৰেম হৈছে দ্বিতীয় উপহাৰ আৰু তৃতীয়টো উপহাৰ হ’ল- বুজি পোৱা৷

উৎস

শ্ৰেণী:পৰিচয় অংশৰ প্ৰয়োজন থকা পৃষ্ঠা
নাজনীন বনিয়াদী

নাজনীন বনিয়াদী (ফাৰ্চী: نازنین بنیادی; জন্ম: ২২ মে’ ১৯৭৯) এগৰাকী ব্ৰিটিছ অভিনেত্ৰী আৰু মানৱাধিকাৰ কৰ্মী। তেহৰাণত জন্মগ্ৰহণ কৰা আৰু লণ্ডনত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বনিয়াদীয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাতেই তেওঁ জেনেৰেল হস্পিটেল (২০০৭–২০০৯) নামৰ ধাৰাবাহিকখনত আৰু ইয়াৰ স্পিন-অফ জেনেৰেল হস্পিটেল: নাইট শ্বিফ্ট (২০০৭)-ত লেইলা মীৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি প্ৰথম গুৰুত্বপূৰ্ণ সফলতা লাভ কৰে। তাৰ পিছৰেপৰা তেওঁ হাউ আই মেট ইউৰ মাদাৰ (২০১১) নামৰ ধাৰাবাহিকখনত নোৰা, হোমলেণ্ড (২০১৩–২০১৪) নামৰ স্পাই থ্ৰিলাৰ ধাৰাবাহিকখনত ফাৰা শেৰাজী, ঐতিহাসিক ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ বেন-হুৰ (২০১৬)-ত এষ্টাৰ, বিজ্ঞান কল্পকাহিনী ভিত্তিক থ্ৰিলাৰ ধাৰাবাহিক কাউণ্টাৰপাৰ্ট (২০১৭–২০১৮)-ত ক্লেয়াৰ কোৱেল, একচন থ্ৰিলাৰ চলচ্চিত্ৰ হোটেল মুম্বাই (২০১৮)-ত জহৰা কাশানী আৰু ফেণ্টাছী ধাৰাবাহিক দ্য লৰ্ড অৱ দ্য ৰিংছ: দ্য ৰিংছ অৱ পাৱাৰ (২০২২)-ৰ প্ৰথম সংস্কৰণত ব্ৰনৱিনৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।

তেওঁ ২০০৯ চনৰপৰা ২০১৫ চনলৈকে এমনিষ্টি ইণ্টাৰনেচনেলৰ মুখপাত্ৰ আছিল আৰু ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰৰপৰা ২০২১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে চেণ্টাৰ ফৰ হিউমেন ৰাইটছ ইন ইৰানৰবোৰ্ড সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁৰ মূল গুৰুত্ব আছিল যুৱ অধিকাৰ আৰু মহিলাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

নাজনীন বনিয়াদীৰ জন্ম ১৯৭৯ চনৰ ২২ মে’ত ইৰানী বিপ্লৱৰ ঠিক পিছৰ সময়ছোৱাত তেহৰাণত হৈছিল। জন্মৰ এমাহো নৌহওঁতেই তেওঁ আৰু তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে ইৰান এৰি লণ্ডনত ৰাজনৈতিক শৰণাৰ্থী হিচাপে আবেদন কৰিছিল।

বনিয়াদীয়ে লণ্ডনৰ হেম্পষ্টেডৰ এখন স্বতন্ত্ৰ বিদ্যালয়ত পঢ়া-শুনা কৰিছিল। সৰু ছোৱালী অৱস্থাতে তেওঁ বেহেলা বজাইছিল আৰু বেলে নৃত্য পৰিৱেশন কৰিছিল।

বনিয়াদীয়ে কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, ইৰভিন (UCI)-ৰপৰা জৈৱিক বিজ্ঞানত সন্মানেৰে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াত কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসা আৰু হৃদযন্ত্ৰ সংৰোপণ প্ৰত্যাখ্যানৰ সৈতে জড়িত আণৱিক গৱেষণাৰ বাবে তেওঁ চাং পিন-চুন আণ্ডাৰগ্ৰেজুৱেট ৰিচাৰ্চ বঁটা লাভ কৰিছিল। বনিয়াদী ইয়াৰ আণ্ডাৰগ্ৰেজুৱেট চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ বাৰীপেপাৰ মেডটাইমছ-ৰ সহকাৰী মুখ্য সম্পাদকো আছিল।

বনিয়াদীয়ে ২০০৬ চনত বিজ্ঞানৰপৰা নিজৰ কেৰিয়াৰ সলনি কৰি অভিনয় ক্ষেত্ৰখন বাছি লয়। ২০০৯ চনত তেওঁ লণ্ডনৰ ৰয়েল একাডেমী অৱ ড্ৰামেটিক আৰ্টত সমসাময়িক নাট্যৰ এক চুটি পাঠ্যক্ৰম অধ্যয়ন কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ইৰানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বৃটিছ অভিনেত্ৰী
ভৌগোলিক স্বীকৃতি

ভৌগোলিক স্বীকৃতি (বা চমুকৈ জি আই; ) হৈছে কোনো এক সামগ্ৰীত ব্যৱহাৰ কৰা বিশেষ নাম বা চিহ্ন। এই নাম বা চিহ্ন নিৰ্দিষ্ট সামগ্ৰীবিধৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতি বা মূল (যেনে- এখন দেশ, একোটা অঞ্চল বা চহৰ) অনুসাৰে নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। ভৌগোলিক স্বীকৃতিয়ে সামগ্ৰীবিধৰ নিৰ্দিষ্ট গুণগত মানদণ্ড বা নিৰ্দিষ্ট প্ৰস্তুত প্ৰণালী নাইবা বিশেষত্ব নিশ্চিত কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে- ভৌগোলিক স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত অসমৰ মুগা সূতাৰ চিহ্নই মুগা সূতাৰে নিৰ্মিত বস্ত্ৰ বা অন্যান্য সামগ্ৰীৰ গুণগত মানদণ্ডৰ নিশ্চিতি প্ৰদান কৰে। ভৌগোলিক স্বীকৃতিয়ে কোনো এবিধ সামগ্ৰী নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলটোতহে বাণিজ্যিকভাৱে উৎপাদন কৰাৰ অধিকাৰ আৰু আইনী সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে।

অসমৰ সামগ্ৰীৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি

ভৌগোলিক স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত অসমৰ সামগ্ৰীসমূহ হৈছে:
অসমৰ চাহ
অসমৰ মুগা
কাৰ্বি-আংলংৰ আদা
তেজপুৰৰ লিচু
জহা চাউল
বোকা চাউল
কাজিনেমু
চকোৱা চাউল
জুডিমা
গামোচা
মাজুলীৰ মুখা শিল্প
মাজুলীৰ সাঁচিপাতৰ চিত্ৰ
অৰুণাচল প্ৰদেশ চিংফৌ ফানাপ (অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশ যুটীয়াভাৱে)
বড়ো দখনা
বড়ো এৰী ৰেচম
বড়ো জৌমগ্ৰা
বড়ো গামচা
বড়ো কোডাপিনি
বড়ো থুড়খা
বড়ো গংগাৰ দুনিজা
বড়ো খাম
বড়ো ছেৰজা
বড়ো চিফুং
বড়ো খাৰদৈ
বড়ো গংগনা
বড়ো জথা
অসম জাপি
অসম আশাৰীকান্দি মৃৎশিল্প
অসম মিচিং বস্ত্ৰশিল্প (অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশ যুটীয়াভাৱে)
অসম বিহু ঢোল
অসমৰ পানীমেটেকা শিল্প
সৰ্থেবাৰীৰ কাঁহ শিল্প
আৰনাই
জো গৈৰান
মাইব্ৰা জো বিডেই
জো গিচি
বড়ো নাফাম
ওগুলা
বড়ো গোখা
বড়ো নাৰ্জি

ইয়াৰ উপৰিও কাৰ্বি বস্ত্ৰশিল্প আৰু গোৱালপাৰাৰ শীতল পাটীৰ বাবে ভৌগোলিক স্বীকৃতি বিচাৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ওচৰত আৱেদন কৰা হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
শ্ৰেণী:বাণিজ্য
টাঞ্জানিয়া

টাঞ্জানিয়া হৈছে পূৱ আফ্ৰিকাৰ এখন দেশ। ইয়াৰ উত্তৰে উগাণ্ডা; উত্তৰ-পূৱত কেনিয়া; পূবে ভাৰত মহাসাগৰ, দক্ষিণে মোজাম্বিক আৰু মালাৱি; দক্ষিণ-পশ্চিমে জাম্বিয়া; ৰুৱাণ্ডা, পশ্চিমে বুৰুণ্ডি আৰু কংগো গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ। মাউণ্ট কিলিমাঞ্জাৰো, আফ্ৰিকাৰ সৰ্বোচ্চ পৰ্বতখন উত্তৰ-পূব টাঞ্জানিয়াত অৱস্থিত।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ দেশ
জামালা আল-বৈধানী

জামালা আল-বৈধানী (, ১৯৭৭ – ১৫ ডিচেম্বৰ ২০১২) আছিল এগৰাকী য়েমেনৰ কৰ্মী যি মহিলা আৰু বিশেষভাৱে সক্ষম মহিলাসকলৰ নাগৰিক অধিকাৰৰ সমৰ্থন কৰিছিল। য়েমেনৰ প্ৰথমটো গোট আল-তাহাদী এছ’চিয়েশ্যন ফৰ ডিচেবলড ফিমেলছৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক, যিটো গোট বিশেষভাৱে সক্ষম ছোৱালীক সহায় কৰাৰ বাবে নিয়োজিত।

জীৱনী

য়েমেনৰ আল বাইধা অঞ্চলৰ আল এঅফ গাঁৱত আল-বৈধানীৰ জন্ম হৈছিল । সাত বছৰ বয়সত মেনিনজাইটিছত আক্ৰান্ত হোৱালৈকে তেওঁ সক্ৰিয় শিশু আছিল৷ ৰোগৰ সৈতে জড়িত জটিলতাৰ বাবে তেওঁ পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈছিল। সুস্থ হোৱাৰ পিছত আল-বৈধানীয়ে ঘূৰি ফুৰিবলৈ হুইল চেয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰে। ১৯৯৫ চনত তেওঁ সমাজ পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু কলেজলৈও যায়। আল-বৈধানীয়ে ১৯৯৮ চনত ডিপিঅ' হিচাপে আল-তাহাদী প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

২০১২ চনত শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগৰ সৈতে জড়িত জটিলতাৰ বাবে ছানাত আল-বৈধানীৰ মৃত্যু হয়। তেওঁক মাজেল আল-ডেমা কবৰস্থানত সমাধিস্থ কৰা হয়।

References

শ্ৰেণী:য়েমেনৰ মহিলা সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:য়েমেনৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰী মহিলা গৃহ উদ্যোগ লিজ্জত পাপড়

শ্ৰী মহিলা গৃহ উদ্যোগ লিজ্জত পাপড় দ্ৰুতগতিত সম্প্ৰসাৰিত বিভিন্ন উপভোক্তা সামগ্ৰীৰ উৎপাদনৰ সৈতে জড়িত মহিলা সমবায়; যাৰ জনপ্ৰিয় নাম লিজ্জত। সংস্থাটোৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে মহিলাসকলক কৰ্মসংস্থাপনৰ সুবিধা প্ৰদান কৰি সবলীকৰণ কৰা। ১৯৫৯ চনত মুম্বাইৰ সাতগৰাকী গুজৰাটী মহিলাৰ দ্বাৰা ৮০টকা মূলধনেৰে (আজিৰ হিচাপত ৮০ আমেৰিকান ডলাৰ) আৰম্ভ কৰা এই সংস্থাটোৰ বাৰ্ষিক ব্যৱসায় ২০১৯ চনত ১৬০০ কোটি টকাতকৈ অধিক। ই সমগ্ৰ দেশৰ ৪৫,০০০ (২০২১ চনৰ হিচাপ মতে) মহিলাক কৰ্মসংস্থাপন প্ৰদান কৰে।

চহৰ অঞ্চলত কুটিৰ উদ্যোগ হিচাপে লিজ্জতৰ আৰম্ভণি হৈছিল যদিও পিছলৈ ই গ্ৰাম্য অঞ্চললৈ বিয়পি পৰে। নাৰী সবলীকৰণৰ সৈতে চিহ্নিত কৰা এই সংস্থাটোক মহিলাসকলৰ উদ্যোগীকৰণৰ এক উল্লেখযোগ্য পদক্ষেপ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। সমগ্ৰ ভাৰতত ৪৫,০০০ লিজ্জতৰ ভগ্নী প্ৰকল্পই একে সোৱাদ আৰু মানদণ্ডৰ ৪.৫ বিলিয়ন পাপড় তৈয়াৰ কৰে।

ইতিহাস

মুম্বাইৰ সাতগৰাকী গুজৰাটী মহিলাই লিজ্জত আৰম্ভ কৰিছিল। এই মহিলা কেইগৰাকী গিৰগাওঁৰ পাঁচটা অট্টালিকাৰ লোহানা নিবাসত বাস কৰিছিল। তেওঁলোকে নিজৰ একমাত্ৰ দক্ষতা অৰ্থাৎ ৰন্ধনবিদ্যাৰ সু-ব্যৱহাৰ কৰি এক বহনক্ষম জীৱিকা সৃষ্টিৰ বাবে এটা উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিব বিচাৰিছিল। এই সাতগৰাকী মহিলা হৈছে যশৱন্তীবেন যমনাদাস পোপট,পাৰ্বতীবেন ৰামদাস থোদানি, উজামবেন নৰনদাস কুন্দলিয়া, ভানুবেন এন. টান্না, লাগুবেন অমৃতলাল গোকানি, জয়াবেন ভি. বিথালনী আৰু দিৱালীবেন লুক্কা।

মহিলাসকলে চাৰ্ভেণ্টছ অফ ইণ্ডিয়া ছ’চাইটিৰ সদস্য তথা সমাজকৰ্মী ছগনলাল কৰমসী পাৰেখৰ পৰা ৮০ টকা ঋণ লৈছিল। ১৯৫৯ চনৰ ১৫ মাৰ্চত তেওঁলোকে নিজৰ অট্টালিকাৰ টেৰেচত গোট খাই ৪টা পেকেট পাপড়েৰে উৎপাদন আৰম্ভ কৰে। ভূলেশ্বৰৰ এজন চিনাকি বেপাৰীৰ যোগেদি তেওঁলোকৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীখিনি বিক্ৰী কৰিবলৈ ধৰিলে। আৰম্ভণিৰে পৰাই মহিলাসকলে সিদ্ধান্ত লৈছিল যে সংস্থাটোৱে লোকচান হ'লেও তেওঁলোকে অনুদান বা সহায় বিচাৰি কাৰো ওচৰলৈ নাযায়।

ছগনলাল পাৰেখ, যাৰ জনপ্ৰিয়ভাবে চাগনবাপা নামেৰে পৰিচিত আছিল, তেওঁ এই উদ্যোগী মহিলাসকলৰ পথ প্ৰদৰ্শক হৈ পৰিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত মহিলাসকলে দুটা ভিন্ন মানৰ পাপড় বনাইছিল; কম গুণমানৰটো কম দামত বিক্ৰী কৰিবলৈ। চাগনবাপাই তেওঁলোকক এটা মানকৰ পাপড় বনাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল আৰু গুণগত মানৰ ক্ষেত্ৰত কেতিয়াও আপোচ কৰিবলৈ হাক দিছিল। তেওঁ ব্যৱসায়িক উদ্যোগ হিচাপে চলোৱা আৰু সঠিক হিচাপ ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।

লিজ্জতৰ সমবায় সংস্থা হিচাপে সম্প্ৰসাৰণ ঘটিল। প্ৰথম অৱস্থাত তাত কম বয়সীয়া ছোৱালীয়েও যোগদান কৰিব পাৰিছিল যদিও পিছলৈ ওঠৰ বছৰ প্ৰৱেশৰ নূন্যতম বয়স হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল। তিনিমাহৰ ভিতৰতে পাপড় তৈয়াৰ কৰা মহিলাৰ সংখ্যা প্ৰায় ২৫ গৰাকী হয়গৈ। কম সময়ৰ ভিতৰত মহিলাসকলে ব্যৱসায়ৰ বাবে আৰু বাচন-বৰ্তন, আলমাৰী, চৌকা আদি কিছুমান সঁজুলি কিনে। প্ৰথম বছৰত সংস্থাটোৰ বাৰ্ষিক বিক্ৰী আছিল ৬১৯৬ টকা। ভঙা পাপড়বোৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ মাজত বিতৰণ কৰি দিছিল।

ৰপ্তানি

ভাৰতৰ ১৭খন ৰাজ্যৰ ৮২টা শাখাৰ যোগেদি সমগ্ৰ দেশতে লিজ্জত পাপড়ৰ ব্যৱসায় চলি আছে। বৰ্তমান লিজ্জতে মাৰ্চেণ্ট এক্সপ’ৰ্টাৰৰ সহায়ত নিজৰ সামগ্ৰী ৰপ্তানি কৰে। তেওঁলোকে নিজৰ সামগ্ৰী আমেৰিকা, যুক্তৰাজ্য, ফ্ৰান্স, জাৰ্মানী, ইটালী, মধ্যপ্ৰাচ্যৰ দেশ, থাইলেণ্ড, ছিংগাপুৰ, হংকং (চীন), নেদাৰলেণ্ড, জাপান, কানাডা, অষ্ট্ৰেলিয়া, দক্ষিণ আফ্ৰিকাকে ধৰি ২৫খনৰো অধিক দেশলৈ ৰপ্তানি কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সংগঠন
শ্ৰেণী:উদ্যোগ
বিমল মজুমদাৰ

বিমল মজুমদাৰ একাধাৰে লেখক, সম্পাদক, ঔপন্যাসিক, অধ্যাপক৷ তেখেত বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক৷

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৬৪ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে৷ পিতৃৰ নাম খগেন মজুমদাৰ আৰু মাতৃৰ নাম সাবিত্ৰী মজুমদাৰ৷

শিক্ষা

প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে ভালুকঘাটা প্ৰাথিমক বিদ্যালয়ত
মজলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে ভালুকঘাটা মজলীয়া বিদ্যালয়ত
হাইস্কুলৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে বকো হাইস্কুলৰপৰা৷ ১৯৮৩ চনত প্ৰেৱিশকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ৷
প্ৰাক্ বিশ্বিবদ্যালয়ৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰ্য মহাবিদ্যালয়ৰপৰা,১৯৮৫
স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে আৰ্য মহাবিদ্যালয়ৰপৰা,১৯৮৮
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা, ১৯৯১
পিএইচডি ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা, ১৯৯৭

চাকৰি জীৱন

১৯৯১ চনৰপৰা ১৯৯৩ চনলৈকে দক্ষিণ কামৰূপ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়, মিৰ্জাত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে চাকৰি জীৱনৰ আৰম্ভ৷
১৯৯৩ চনৰপৰা ২০০৮ চনলৈকে নলবাৰী কলেজত প্ৰবক্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ৷
২০০৮ চনৰপৰা বৰ্তমানলৈকে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত৷

প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ

প্ৰবন্ধমূলক গ্ৰন্থ

অসমীয়া কবিতাৰ বিচাৰ, ১৯৯৮
ভক্তি সাহিত্য, ১৯৯৯
পুৰাণৰ পৰিচয়, ২০০২
জনজাতি আৰু গাৰো জনজাতি, ২০০৮
সাহিত্যৰ তত্ত্ব আৰু প্ৰয়োগ, ২০১১
Descriptive Bibliography of Sankardeva Studies,২০১৪
8সাহিত্য তত্ত্ব আৰু সমীক্ষা, ২০১৬
শঙ্কৰদেৱ চৰ্চা, ২০১৬
অসমীয়া সাহত্যত নদী, ২০১৬

উপন্যাস

কৃষ্ণচূড়াৰ লিহিৰী পাত, ২০২১

সম্পাদনা

জাতীয় সংহতিলৈ শঙ্কৰদেৱৰ অৱদান, ২০১৬
পৰিশীলন, ২০১৯
Language Literature and Culture of North East India (Jointly), ২০১৭
শ্ৰীশ্ৰী চণ্ডী, ২০১৯
অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী (প্ৰথম খণ্ড), ২০২১

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
উষা গাংগুলী

উষা গাংগুলী (; ১৯৪৫ – ২৩ এপ্ৰিল ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় নাট পৰিচালক, অভিনেত্ৰী আৰু সক্ৰিয় কৰ্মী। তেওঁ ১৯৭০ আৰু ১৯৮০ দশকত কলকাতাৰ হিন্দী থিয়েটাৰত কৰা কামৰ বাবে বেছিকৈ পৰিচিত। ১৯৭৬ চনত তেওঁ ৰংগকৰ্মী থিয়েটাৰ গ্ৰুপ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যি মহাভোজ, ৰুদালী, ক'ৰ্ট মাৰ্শ্বেল, অন্তৰযাত্ৰা আদি প্ৰযোজনাৰ বাবে পৰিচিত। পদাতিকৰ (১৯৭২ চনত প্ৰতিষ্ঠিত) অভিনেতা শ্যামানন্দ জালানৰ বাহিৰে তেওঁ আছিল কলকাতাত হিন্দী নাট চৰ্চা কৰা একমাত্ৰ আন এগৰাকী নাট্য পৰিচালক, যি গৰাকী ব্যক্তি মূলতঃ বাংলা ভাষী।

১৯৯৮ চনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত, নৃত্য আৰু নাটক একাডেমী- সংগীত নাটক একাডেমীয়েয়ে প্ৰদান কৰা সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে।[6] গুড়িয়া ঘৰ নাটকৰ বাবেও তেওঁক পশ্চিম বংগ চৰকাৰে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী হিচাপে সন্মানিত কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Rangkarmee, website

শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী