ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
পন্নালাল পেটেল

পন্নালাল নানালাল পেটেল (; জন্ম:৭ মে’ ১৯১২ - মৃত্যু: ৬ এপ্ৰিল ১৯৮৯) এগৰাকী ভাৰতীয় গুজৰাটী লেখক। গুজৰাটী সাহিত্যক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁ বিশেষ ভাৱে পৰিচিত। তেওঁ ‘সুখদুখনা সাথী’ ( ১৯৪০ ) , ‘Vatrakne Kanthe’ ( ১৯৫২ ) আদিকে ধৰি ২০ খনতকৈও অধিক গল্প সংকলন ৰচনা কৰিছে আৰু ‘মালেলা জীৱ’ ( ১৯৪১ ), ‘মানৱীনী ভৱাই’ ( ১৯৪৭ ), ‘ভংয়ানা ভেৰু’( ১৯৫৭ ) আদি কৰি প্ৰায় ২০ খনতকৈ বেছি সামাজিক তথা পৌৰাণিক উপন্যাস লিখিছে। সাহিত্য ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ১৯৮৫ চনত তেওঁ জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ লেখা বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুবাদ হোৱাই নহয়; তেওঁৰ গল্প-উপন্যাসৰ আধাৰত মঞ্চনাট আৰু চলচ্চিত্ৰ ৰূপায়নো হৈছে।

জীৱন

১৯১২ চনৰ ৭ মে’ তাৰিখে, বৰ্তমান ৰাজস্থানৰ দুংগৰপুৰত অৱস্থিত মান্দলি গাঁৱত পন্নালালৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ দেউতাক নানাচা এ কে এ নানালাল আৰু মাক হীৰাবা, অঞ্জনা চৌধুৰীৰ বংশৰ লোক আছিল। পৰিয়ালৰ চাৰিটি ভাই-ভণীৰ ভিতৰত পন্নালাল আটাইতকৈ সৰু আছিল।

১৯৩৬ চনত ঘটনাক্ৰমে তেওঁ তেওঁৰ পুৰণি বন্ধু উমাশংকৰ যোশীক লগ পায় আৰু যোশীয়ে তেওঁক লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰে। যোশীৰ প্ৰেৰণাত পন্নালালে তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথমখন গল্প-সংকলন Sheth Ni Sharda ( ১৯৩৬ ) লিখি উলিয়ায়। পিছত, বহুকেইখন গুজৰাটী আলোচনীত তেওঁৰ গল্প প্ৰকাশ হৈছিল। ১৯৪০ চনত তেওঁ প্ৰথমখন উপন্যাস ভাল’মন’ৰ বাবে স্বীকৃতি লাভ কৰে। লাহেকৈ তেওঁৰ অন্যান্য উপন্যাস মালেলা জীৱ ( ১৯৪১ ), মানৱীনী ভৱাই ( ১৯৪৭ )আদিয়েও সমাদৰ লাভ কৰে। ১৯৭১ চনত তেওঁ তেওঁৰ পুত্ৰদ্বয়ৰ সৈতে লগ-লাগি আহমেদাবাদত ‘সাধনা’ নামে এটি প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰে।

মগজুৰ ৰক্তক্ষৰণ হৈ, ১৯৮৯ চনৰ ৬ এপ্ৰিল তাৰিখে আহমেদাবাদত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। পেটেলে তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ বেছিভাগ উত্তৰ গুজৰাটৰ চাবৰকান্থা জিলাৰ স্থানীয় ভাষাত লিখিছিল।

প্ৰেম, তেওঁৰ অধিকাংশ উপন্যাসৰে মূল বিষয়বস্তু। তেওঁৰ ৰচনাৰ মাজেৰে গুজৰাটৰ গ্ৰাম্য জীৱন চিত্ৰিত হৈছে। তেওঁৰ উপন্যাস মানৱীনী ভৱাইক (১৯৪৭) ১৯০০ দশকৰ আৰম্ভণিৰ গুজৰাটৰ গ্ৰাম্য জীৱন আৰু গ্ৰাম্য জীৱনৰ অন্বেষণৰ শক্তিশালী চিত্ৰায়ন ৰূপে গণ্য কৰা হয়।

গল্প আৰু উপন্যাসৰ উপৰিও পন্নালালে সফলতাৰে শিশু-সাহিত্যও ৰচনা কৰিছে।

‘আলাপজালাপ’ (১৯৭৩) হৈছে তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক ৰচনা, য’ত তেওঁৰ শৈশৱ আৰু কৈশোৰ চিত্ৰিত হৈছে। পান্নালালনী শ্ৰেষ্ঠ বৰ্তাও (১৯৫৮), পান্নালালনো বৰ্তভাইভম (১৯৬৩), বিনেলি নাভালিকাও (১৯৭৩), পূৰ্ণায়োগনু আচামন (১৯৭৮), লোকগুঞ্জন (১৯৮৪) আদি তেওঁৰ সম্পাদিত আৰু নিৰ্বাচিত সংগ্ৰহ। তেওঁৰ অন্যান্য ৰচনাসমূহ হৈছে; ‘অলকমালাক’ (১৯৮৬) আৰু ‘সৰজন্নী সুৱৰ্ণ স্মৰণিকা’ (১৯৮৬)।

অনুবাদ আৰু অভিযোজন

‘মালেলা জীৱ’ পাঞ্জাৱী, কানাড়া আদি কেইবাটাও ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। উপন্যাসখন ‘কালাছিনা জীৱীতালু’ নামেৰে ভেমুৰি অঞ্জনেয়া শৰ্মাই তেলেগু ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে। ৰাজেশ আই পেটেলে ২০১১ চনত, ইয়াক ‘দ্য ইউনাইটেড চ’লছ’ শীৰ্ষকেৰে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। ১৯৯৬ চনৰ ভাৰতীয় কানাড়া চলচ্চিত্ৰ ‘জানুমাদা জৌড়ী’ ‘মালেলা জীৱ’ৰ ওপৰত আধাৰিত। নিমেশ দেশাই পৰিচালিত এখন মঞ্চনাট ৰূপেও গুজৰাটী ভাষাত ‘মালেলা জীৱ’ পৰিৱেশিত হৈছে।

স্বীকৃতি

পেটেলে ১৯৫০ চনত ৰঞ্জিতৰাম সুৱৰ্ণ চন্দ্ৰক আৰু ১৯৮৫ চনত জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰিছিল। উমাশংকৰ যোশী ( ১৯৬৭ চন )ৰ পিছতে গুজৰাটী ভাষাত জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰা পেটেল দ্বিতীয় গৰাকী লেখক আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:গুজৰাটৰ ব্যক্তি
চম্পা শৰ্মা

অধ্যাপক চম্পা শৰ্মা এগৰাকী প্ৰখ্যাত ডোগ্ৰী ভাষাৰ লেখিকা আৰু জম্মু-কাশ্মীৰৰ লগতে হিমাচল প্ৰদেশৰ অন্যান্য ডোগ্ৰী ভাষী অঞ্চলসমূহত ড্ৰোগ্ৰী ভাষাৰ প্ৰচাৰ আৰু সংৰক্ষণত তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে জনাজাত কবি।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

অধ্যাপক চম্পা শৰ্মাৰ জন্ম জম্মু-কাশ্মীৰ ৰ চাম্বা জিলাৰ দঘোৰত এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁ ১৯৬২ চনত বি.এড., ১৯৬৪ চনত এম.এ. (সংস্কৃত) আৰু ১৯৭৫ চনত জম্মু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি.এইচ.ডি. (সংস্কৃত) ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে। তেওঁ ১৯৭৭ চনত ডোগ্ৰী ভাষাত (শিৰোমণি) এম.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
কৰ্মজীৱনৰ প্ৰাৰম্ভিক অংশত ১৯৬৯ চনত গান্ধী নগৰৰ চৰকাৰী মহিলা মহাবিদ্যালয়ত সংস্কৃত বিষয়ত তেওঁ জম্মু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃতৰ স্নাতকোত্তৰ বিভাগত জ্যেষ্ঠ ফেলো আৰু সঞ্চালক হিচাপে ডোগ্ৰী কেন্দ্ৰত যোগদান কৰাৰ আগতে পাঁচ বছৰৰ বাবে অধ্যাপনা কৰিছিল।
ডোগ্ৰী গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকোঁতে, অধ্যাপক চম্পা শৰ্মাই জম্মু বিশ্ববিদ্যালয়ত ডোগ্ৰী ভাষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ স্নাতকোত্তৰ বিভাগৰ মৰ্যাদা লাভ কৰাৰ বাবে কাম কৰিছিল আৰু ১৯৮৩ চনত জম্মু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডোগ্ৰী বিভাগৰ প্ৰথম মুৰব্বী হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল।

সাহিত্যিক জীৱন

অধ্যাপক চম্পা শৰ্মাই সংস্কৃতৰ পৰা ইংৰাজী আৰু হিন্দীৰ পৰা ডোগ্ৰীলৈকে কেইবাখনো কিতাপ অনুবাদ ৰচনাৰ লগতে ১৮খন মূল কিতাপ ৰচনা কৰিছে। তেওঁৰ বহুতো কিতাপ ইংৰাজী, হিন্দী, পাঞ্জাৱী, চাওঁতালি, মণিপুৰী, কাশ্মীৰী আৰু থাই নামৰ আন ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে।

মূল কাম

ডোগ্ৰী কবিতা অনুশীলন (১৯৬৯)
এ ঝাংক (১৯৭৬) - (লোক সাহিত্যৰ ওপৰত প্ৰবন্ধ)
ডোগৰ ধাৰ্টি (১৯৭৯) - (কবিতা)
ডোগৰ ড° ফ'ক-লাইফ (১৯৮৫) - (লোক-ল'ৰ)
অনুবাদ বিজ্ঞান (সহ-লেখক) (১৯৮৫)
গুৰহে ধুধলে চেহৰে (১৯৮৮) - (গদ্যত সাহিত্যিক স্কেচ)
কাব্য শাস্ত্ৰত ডগৰী কাব্য জৰীপ (১৯৮৮) - (সাহিত্য সমালোচনা)
ৰঘুনাথ সিং চামিয়াল (হিন্দীত মনোগ্ৰাফ)
জে জেণ্ডে জী সুৰাগ দিখনা (১৯৯১) - (ডগৰী গান)
জম্মু কে প্ৰমুখ পৰ্ব-তেওহাৰ ঔৰ মেলে
চাক সুন্না প্ৰীত ব্ৰাছ (১৯৯৬) - (চুটি গল্প)
পৰিশোধ প্ৰবন্ধ
নিহাল্প (২০০২) – (ডোগ্ৰী গাজল)
চেটেন ডি'ৰোল (২০০৪) – (দীঘল ীয়া ডোগৰী কবিতা)
গদিৰণ (২০০৭) – (ডোগ্ৰী কবিতা)
প্ৰফবেদ কুমাৰী ঘাই (২০১১) (ডোগ্ৰীত মনোগ্ৰাফ)
চাঁঝভালে - (ডোগ্ৰী কবিতা)
চোচ সাধনা - (প্ৰোচ - সাহিত্যৰ ওপৰত বিশ্লেষণাত্মক প্ৰবন্ধ)

অনুবাদ

সংস্কৃতৰ পৰা ডোগ্ৰীভাষালৈ: "Katha Saritsagar" of Somdatt of Kashmir, Part-3 published by Jammu and Kashmir Academy of Art, Culture and Languages
ইংৰাজীৰ পৰা ডোগ্ৰী ভাষালৈ: "Duaari Kabootaren Di", novel named "The Flight of the Pigeons" written by Ruskin Bond, published by Sahitya Akademi, New Delhi.
হিন্দীৰ পৰা ডোগ্ৰী ভাষালৈ : Ram Krishna Vachnamritsaar (in press)
ইংৰাজীৰ পৰা ডোগ্ৰী ভাষালৈ : "Swami Vivekanand Hundi Saral Jeevan Yatra te Unde Updesh", originally titled "Simple life of Swami Vivekananda and his teachings"
সংস্কৃতৰ পৰা ডোগ্ৰী ভাষালৈ : Commentary of Acharya Mummat's "Kavyaprakash" completed under major research project of University Grants Commission (to be published)
ইংৰাজীৰ পৰা ডোগ্ৰী ভাষালৈ: "The Monk Who Sold His Ferrari" by Robin Sharma, published by Jammu and Kashmir Academy of Art, Culture and Languages with the title in Dogri "Sanyasi Jinn Apni Ferrari Bechi Ditti"

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তিশ্ৰেণী: ভাৰতীয় ব্যক্তি
ছৌদি আৰবত নাৰীৰ অধিকাৰ

ছৌদি আৰৱত মহিলাৰ অধিকাৰ আন্তৰ্জাতিক পৰ্যায়ত উদ্বেগ আৰু বিতৰ্কৰ বিষয়। ১৯৭৯ চনৰ পৰা ধৰ্মীয় মৌলবাদী আধিপত্যৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছত ২০১৭ চনৰ পৰা ছৌদি মহিলাসকলে গুৰুত্বপূৰ্ণ অধিকাৰ সংস্কাৰৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছে।

হিউমেন ৰাইটছ ৱাচ আৰু এম্নেষ্টী ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ মতে, সংস্কাৰৰ সত্ত্বেও চৌদি আৰৱৰ মহিলাসকলে এতিয়াও বিবাহ, পৰিয়াল আৰু বিবাহ বিচ্ছেদৰ সম্পৰ্কত বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়,[13][14] আৰু চৌদি চৰকাৰে মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী আৰু আন্দোলনসমূহক লক্ষ্য কৰি দমন কৰিয়েই আছে .[15] বিশিষ্ট নাৰীবাদী অভিযানসমূহৰ ভিতৰত আছে মহিলাক ড্ৰাইভ কৰিবলৈ আন্দোলন[16] আৰু পুৰুষ-অভিভাৱিকা বিৰোধী অভিযান,[17][18] যাৰ ফলত মহিলাৰ অধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট অগ্ৰগতি হৈছে।[19]

চৌদি আৰৱত মহিলাৰ সমাজৰ ভূমিকা আৰব উপদ্বীপৰ ইছলামিক আৰু স্থানীয় পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত। চুন্নী ইছলামৰ হানবালি আৰু ৱাহাবী বিদ্যালয়ৰ লগতে আৰব উপদ্বীপৰ পৰম্পৰা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু স্থানীয় আইনসমূহে ছৌদি আৰৱত মহিলাৰ অধিকাৰত প্ৰভাৱ পেলায়।

বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চৰ গ্ল'বেল জেণ্ডাৰ গেপ ৰিপ'ৰ্ট ২০২২ত চৌদি আৰবে ১৫৩খন দেশৰ ভিতৰত ১২৭ নম্বৰ স্থান লাভ কৰিছে। বিশ্ব বেংকৰ ২০২১ চনৰ মহিলা, ব্যৱসায় আৰু আইন সূচকাংকত চৌদি আৰবে ১০০ ৰ ভিতৰত ৮০ নম্বৰ লাভ কৰে, যিটো গড় বিশ্বৰ গড় স্ক'ৰতকৈ বেছি। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক পৰিষদে (ECOSOC) চৌদি আৰবক ২০১৮ চনৰ পৰা ২০২২ চনলৈ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাৰ অৱস্থা আয়োগলৈ নিৰ্বাচিত কৰে, যিটো আন্তৰ্জাতিক সম্প্ৰদায়ে ব্যাপক সমালোচনা কৰে। বিশ্ব বেংকৰ মতে, ছৌদি আৰবে ২০১৭ চনৰ পৰা মহিলাসকলৰ কৰ্ম পৰিস্থিতিত যথেষ্ট উন্নতি সাধন কৰি আহিছে, য'ত গতিশীলতা, যৌন নিৰ্যাতন, পেঞ্চন, আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰৰ অধিকাৰৰ বিষয়সমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে, য'ত নিয়োগ-বৈষম্যৰ সুৰক্ষাও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

ছৌদি সমাজত লিংগ ভূমিকা স্থানীয় সংস্কৃতি আৰু শ্বৰীয়তৰ ব্যাখ্যাৰ পৰাই আহে। শ্বৰীয়ত আইন বা ঐশ্বৰিক ইচ্ছা হৈছে কোৰআন আৰু হাদীছৰ পণ্ডিতসকলে (মহাম্মদৰ জীৱনৰ কথা আৰু বিৱৰণী) আহৰণ কৰা ব্যাখ্যা। চৌদি সংস্কৃতিত শ্বৰীয়তৰ ব্যাখ্যা এটা কঠোৰ চুন্নী ইছলাম ৰূপ অনুসৰি কৰা হয় যিটোক চালাফ (ধাৰ্মিক পূৰ্বসূৰী) বা ৱাহাবীবাদৰ পথ বুলি জনা যায়। এই আইনখন বেছিভাগেই অলিখিত, যাৰ ফলত বিচাৰকসকলৰ হাতত উল্লেখযোগ্য বিবেচনাধীন ক্ষমতা থাকে, যিটো তেওঁলোকে সাধাৰণতে জনজাতীয় পৰম্পৰাৰ সপক্ষে ব্যৱহাৰ কৰে। ৱাজেহা আল-হুৱাইডাৰৰ দৰে কৰ্মীসকলে ছৌদি মহিলাৰ অৱস্থাক দাসত্বৰ সৈতে তুলনা কৰিছে।

দ্য ইকনমিষ্টৰ মতে ২০০৬ চনত চৌদি চৰকাৰৰ এক সমীক্ষাত দেখা গৈছে যে ৮৯% ছৌদি মহিলাই তেওঁলোকে গাড়ী চলাব নালাগে বুলি নাভাবে, আৰু ৮৬% মহিলাই মহিলাক পুৰুষৰ সৈতে কাম কৰা উচিত বুলি নাভাবে; অৱশ্যে ২০০৭ চনৰ গ্যালাপৰ সমীক্ষাই ইয়াৰ প্ৰত্যক্ষ বিৰোধিতা কৰিছিল , য'ত দেখা গৈছে যে ৬৬% চৌদি মহিলা আৰু ৫৫% ছৌদি পুৰুষে মহিলাক গাড়ী চলাবলৈ দিয়া উচিত বুলি সন্মত হৈছে। তদুপৰি সেই একেটা সমীক্ষাতে দেখা গৈছে যে ১০ গৰাকী ছৌদি মহিলাৰ ভিতৰত ৮ গৰাকীতকৈ অধিক (৮২%) আৰু তিনি চতুৰ্থাংশ ছৌদি পুৰুষ (৭৫%) এই কথাত সন্মত হৈছে যে মহিলাক যিকোনো চাকৰিৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিবলৈ দিয়া উচিত। কিন্তু ২০২১ চনৰ তথ্য অনুসৰি ২০২১ চনৰ পৰা ১৯৭০ চনৰ মাজত এক তীব্ৰ বৈপৰীত্য আছে , যেতিয়া মাত্ৰ ২% মহিলা আৰু ১৫% পুৰুষহে সাক্ষৰ আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
ললিত কলা একাডেমী

]], সংগীত নাটক একাডেমী আৰু ললিত কলা একাডেমীৰ মুখ্য কাৰ্যালয়
ললিত কলা একাডেমী বা ৰাষ্ট্ৰীয় কলা একাডেমী ভাৰতৰ চাৰু কলা বিষয়ক ৰাষ্ট্ৰীয় একাডেমী। ভাৰতীয় কলাৰ বিকাশ আৰু প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্য ভাৰত চৰকাৰে ১৯৫৪ চনত এই একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। ইয়াক সম্পূৰ্ণ স্বায়ত্ব শাসনৰ মৰ্যদা দিয়া হৈছে।

ললিত কলা একাডেমীয়ে বিভিন্ন জলপানি আৰু সদস্য পদ আগবঢ়ায়। ই দেশ বিদেশৰ বিভিন্ন স্থানত কলা বিষয়ক প্ৰদৰ্শনী আয়োজন কৰে। ই এখনি দ্বিভাষিক জাৰ্ণাল প্ৰকাশ কৰে। ললিত কলা একাডেমী ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰণালয়ৰ অন্তৰ্ভূক্ত। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় দিল্লীৰ ফিৰোজশ্বাহ মাৰ্গৰ ৰবীন্দ্ৰ ভৱনত অৱস্থিত।

কাৰ্যসূচী

২০১৪ চনৰ ১৬ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ললিত কলা একাডেমীৰ ৬০তম প্ৰতিষ্ঠা দিৱস উপলক্ষে আয়োজিত "স্প্ৰিট।অফ দিল্লী" নামৰ এলানি কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। বহুতো কলাকাৰ, শিল্পী আৰু কবিয়ে ইয়াত নিজৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

ৰাষ্ট্ৰীয় কলা বঁটা

ৰাষ্ট্ৰীয় কলা বঁটা ললিত কলা একাডেমীযে প্ৰদান কৰা সৰ্বোচ্চ বঁটা। ভাৰত তথা এছিয়া মহাদেশৰ বিখ্যাত কলাকাৰ আৰু শিল্পীক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

কেন্দ্ৰ সমূহ

ভুৱনেশ্বৰ
চেন্নাই
গাড়ী, দিল্লী
কলকাতা
লক্ষ্ণৌ
চিমলা
গুজৰাট

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ললিত কলা একাডেমী
চোকাপাৰা

চোকাপাৰা অসমৰ ধুবুৰী জিলাৰ বিলাসীপাৰা উপ-বিভাগৰ অন্তৰ্গত লক্ষীগঞ্জ গাঁও পঞ্চায়তৰ অধীনস্থ এখন গাঁও। এই গাঁওখন বিলাসীপাৰা চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৭ কিলোমিটাৰ উত্তৰে অৱস্থিত। পূৰ্বৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ অন্যতম পুৰণি ৰাজহ গাঁও হিচাপে চোকাপাৰাৰ ঐতিহাসিক গুৰুত্ব আছে। ২০০১ চনৰ ভাৰতীয় জনগণনা অনুসৰি গাঁওখনৰ জনসংখ্যা আছিল ১,১৪৮ জন আৰু মুঠ ২৫৩টা পৰিয়াল আছিল। ইয়াৰ প্ৰায় ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা।

ইতিহাস

‘‘চোকাপাৰা’’ নামটোৰ উৎস সম্পৰ্কে এক জনপ্ৰিয় লোককথা প্ৰচলিত। স্থানীয় ভাষাত ‘চোকা’ মানে তীক্ষ্ণ বা সতৰ্ক আৰু ‘পাৰা’ মানে গাঁও। লোককথা অনুসৰি, প্ৰাচীন কালত গাঁওখন ঘন জংঘলেৰে আৱৃত আছিল আৰু সন্ধিয়া সময়ত ‘ডাইনী’ নামৰ অলৌকিক শক্তিৰ ভয়ত ওচৰৰ গাঁওবাসীয়ে এই অঞ্চললৈ অহাৰ সাহস নকৰে। এই সতৰ্কতা আৰু ভয়ৰ পৰাই গাঁওখনৰ নাম চোকাপাৰা হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

মানুহ

চোকাপাৰা গাঁওখনত হিন্দু আৰু মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ প্ৰায় সমান অনুপাতত বসবাস কৰে আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি সম্প্ৰীতিৰে একেলগে বাস কৰি আহিছে। হিন্দুসকল মূলত নাথ সম্প্ৰদায়ৰ আৰু জোগী হিচাপে পৰিচিত। মুছলমানসকলে ইছলাম ধৰ্মৰ ছুন্নী শাখা অনুসৰণ কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে গাঁওখনত ‘গাঁওবুঢ়া’ প্ৰথা চলি আহিছে, যিয়ে সৰু-মজলীয়া বিবাদ নিষ্পত্তি কৰে।

ভাষা

চোকাপাৰাৰ লোকসকলে প্ৰধানকৈ গোৱালপাৰীয়া উপভাষাত কথা কয়, যি অসমীয়া ভাষাৰ এক উপভাষা। চৰকাৰী কাম-কাজ আৰু শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে অসমীয়া আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ ব্যৱহাৰ হয়।

সংস্কৃতি

চোকাপাৰাৰ সংস্কৃতি সামগ্ৰিক অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অংশ। ইয়াত হিন্দু, ইছলাম আৰু স্থানীয় লোক-সংস্কৃতিৰ সমন্বয় দেখা যায়। গামোচা, জাপি, শৰাই আদি সাংস্কৃতিক প্ৰতীকসমূহ গাঁওবাসীৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ অংশ। তামোল-পান খোৱাৰ প্ৰচলন ইয়াৰ এটা বিশেষ সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য।

অৰ্থনীতি

পৰম্পৰাগতভাৱে চোকাপাৰাৰ অৰ্থনীতি কৃষিনিৰ্ভৰ। ধান ইয়াৰ প্ৰধান শস্য। ইয়াৰ উপৰিও সৰিয়হ, পাট, তেলবীজ, শাক-পাচলি আদি খেতি কৰা হয়। বৰ্তমান নতুন প্ৰজন্মে ব্যৱসায়, শিক্ষা আৰু বিভিন্ন পেছাত আগ্ৰহ দেখুৱাইছে। আত্মসহায়ক গোটসমূহো গাঁওখনত সক্ৰিয়।

শিক্ষা

শিক্ষাই চোকাপাৰা গাঁওখনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰি আছে। গাঁওখনত ১৯৩৩ নং চোকাপাৰা নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয় (স্থাপিত ১৯৬২) আৰু এখন কন্যা উচ্চ বিদ্যালয় আছে। ইয়াৰ উপৰিও লাখিগঞ্জ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ো ইয়াত অৱস্থিত। বহু গাঁওবাসী শিক্ষক, চৰকাৰী কৰ্মচাৰী আৰু বিভিন্ন পেছাত নিযুক্ত।

ক্ৰীড়া আৰু উৎসৱ

ভলীবল, ক্ৰিকেট, ফুটবল, বেডমিণ্টন আৰু কবাডী চোকাপাৰাৰ জনপ্ৰিয় ক্ৰীড়া। কেতিয়াবা গাঁওখনৰ কবাডী দল উপ-বিভাগত বিশেষ খ্যাতি লাভ কৰিছিল। বিহু, ঈদুল ফিতৰ, ঈদুল আজহা, দুৰ্গা পূজা আদি উৎসৱসমূহ ইয়াত সমান উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

Category:ধুবুৰী জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
কাঞ্চন (উপন্যাস)

কাঞ্চন অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীয়ে ৰচনা কৰা এখন অসমীয়া উপন্যাস। এই উপন্যাসৰ কাহিনী কল্পনা আৰু বাস্তৱ জীৱনৰ সংমিশ্ৰণৰ আলমত লিখা হৈছে। এই গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ২০০১ চনত।

লেখকৰ পৰিচয়

১৯৬৪ চনত যোৰহাট জিলাত অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ এগৰাকী লেখিকা আৰু সাংবাদিক। ১৯৮৭ চনত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজ শাস্ত্ৰ বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৯৩ চনত কলিকতাৰ পৰা সাংবাদিকতাৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পিছত পশ্চিমবংগ বোলছবি কেন্দ্ৰ, তথ্য আৰু সাংস্কৃতিক দপ্তৰৰ অধীনত আৰ্ট এণ্ড ফিল্ম -এপ্ৰিছিয়েচন পাঠ্যক্ৰমৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তেখেতে কমাৰ্চিয়েল আৰ্ট এণ্ড কম্পিউটাৰ গ্ৰাফিক্সৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কলিকতাৰ একাডেমী অফ ফাইন আৰ্টচৰ অধীনৰ প্ৰতিষ্ঠানত কিছুদিন শিক্ষকতা কৰে। ইয়াৰ পিছত গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত আমাৰ অসম কাকতত কিছুদিন সাংবাদিকতা কৰি উঠি বৰ্তমান সাদিন[1] কাকত আৰু সাতসৰী নামৰ অসমীয়া মাহেকীয়া আলোচনীখনৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যৰত হৈ আছে।[2] চাহেব পুৰাৰ বৰষুণ নামৰ উপন্যাসখনৰ বাবে ২০০৩ চনত তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ কুমাৰ কিশোৰ সোঁৱৰণি বঁটা লাভ কৰে।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

১. মূল চৰিত্ৰ আৰু কাহিনীৰ পটভূমি:

​উপন্যাসখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ হ'ল কাঞ্চন, এগৰাকী সৰল, উচ্চাকাংক্ষী আৰু সপোনপ্ৰিয় যুৱতী। চৰিত্ৰটোৱে গাঁৱৰ পৰা মহানগৰলৈ (সম্ভৱতঃ গুৱাহাটী বা কোনো ডাঙৰ চহৰলৈ) আহে এখন উন্নত জীৱন আৰু ভাল চাকৰিৰ সন্ধানত।

​২. জীৱনৰ সংগ্ৰাম আৰু প্ৰতাৰণা:

​চহৰলৈ অহাৰ পিছত কাঞ্চনে এক কঠিন বাস্তৱৰ সন্মুখীন হয়। তাই সমাজৰ উচ্চ বৰ্গৰ পুৰুষৰ দ্বাৰা নিৰন্তৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক শোষণ (Sexual and Social Exploitation) আৰু প্ৰতাৰণাৰ বলি হয়। কাঞ্চনৰ সৰলতাক সকলোৱে দুৰ্বলতা হিচাপে লয় আৰু নিজৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে।

​উপন্যাসখনে দেখুৱাইছে যে কেনেকৈ এটা পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজে নাৰীৰ উচ্চাকাংক্ষাক কেৱল তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ লগত জোৰা লগাই দিয়ে। কাঞ্চনে যেতিয়া নিজৰ জীৱনটো উন্নত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেতিয়া তেওঁ সমাজৰ পৰা কোনো ধৰণৰ নৈতিক সমৰ্থন নাপায়।

​৩. পতিতালৈ পৰিৱৰ্তন (The Descent):

​ক্ৰমান্বয়ে প্ৰতাৰিত আৰু অসহায় হৈ কাঞ্চন গৈ গৈ অৱশেষত এক পতিতাৰ জীৱন বাছি ল'বলৈ বাধ্য হয়। এই পৰিৱৰ্তন কোনো স্বেচ্ছামূলক সিদ্ধান্ত নহয়, বৰঞ্চ পাৰিবাৰিক দুৰৱস্থা, আৰ্থিক সমস্যা আৰু পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজৰ নিৰ্মম শোষণৰ ফল। এই অংশত লেখিকাই সমাজৰ তথাকথিত 'ভদ্ৰ' পুৰুষসকলৰ দ্বৈত চৰিত্ৰ উন্মোচন কৰিছে।

​৪. মানসিক যন্ত্ৰণা আৰু পলাই যোৱা:

​এই যন্ত্ৰণাময় জীৱনৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ কাঞ্চনে এক গভীৰ মানসিক সংঘাতত ভোগে। তেওঁৰ মানসিক অৱস্থা ইমান বেয়ালৈ যায় যে একপ্ৰকাৰৰ স্মৃতিহীনতা (Psychogenic Amnesia) বা মনৰ পৰা সকলো পাহৰি যোৱাৰ দৰে অৱস্থাৰ সৃষ্টি হয়।

​উপন্যাসৰ শেষৰ ফালে, কাঞ্চনে চহৰৰ এই দুৰ্বিসহ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু নিজৰ শৈশৱৰ নিৰাপদ ঠাইলৈ ঘূৰি যাবলৈ বিচাৰে।

​মূল বিষয়বস্তু (Themes):

​'কাঞ্চন' উপন্যাসখনে তলত দিয়া মূল বিষয়সমূহ দাঙি ধৰিছে:

​নাৰীৰ শোষণ আৰু নিৰ্যাতন: আধুনিক সমাজত নাৰীয়ে কেনেকৈ কৰ্মক্ষেত্ৰ আৰু সামাজিক স্তৰত যৌন নিৰ্যাতনৰ বলি হয়।

​পিতৃতন্ত্ৰৰ দ্বৈত নীতি: সমাজৰ তথাকথিত 'ভদ্ৰতা'ৰ আচল ৰূপ উন্মোচন কৰা হৈছে।

​আৰ্থিক দুৰৱস্থা আৰু নিৰুপায়তা: দাৰিদ্ৰ্যই কেনেকৈ এগৰাকী নাৰীক এক অবাঞ্চিত জীৱন বাছি ল'বলৈ বাধ্য কৰে।

​মানসিক সংঘাত: জীৱনৰ নিষ্ঠুৰ বাস্তৱে চৰিত্ৰটোৰ মনত সৃষ্টি কৰা গভীৰ যন্ত্ৰণাৰ চিত্ৰণ।

​মুঠতে, 'কাঞ্চন' হ'ল আধুনিক অসমীয়া সমাজৰ এক তীক্ষ্ণ সমালোচনা, যিয়ে এগৰাকী নাৰীৰ সপোন ভংগ হোৱাৰ কৰুণ কাহিনীৰ মাধ্যমেৰে সমাজৰ গভীৰ অন্তঃসাৰশূন্যতাক প্ৰকাশ কৰিছে।

চৰিত্ৰসমূহ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
দুধমতী

দুধমতী (মৈথিলী: दूधमती) হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মিথিলা অঞ্চলৰ সমতল ভূমিত বৈ যোৱা এখন পবিত্ৰ নদী। এই নদীখনৰ উৎপত্তি নেপালৰ ক্ষীৰেশ্বৰনাথ পৌৰসভাৰ ৱাৰ্ড সংখ্যা পাঁচত অৱস্থিত অৰ্জাৱন গাঁৱত। দুধমতী নদীখন জনকপুৰধামৰ মাজেৰে বৈ যায়। জনকপুৰ নগৰত এই নদীক গংগাৰ সমতুল্য বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ই এক পবিত্ৰ নদী হিচাপে পূজা-পাঠৰ লগত জড়িত। দুধমতী নদীখন ৰামায়ণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক পুৰাণগত ঐতিহ্য হিচাপে হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়।

কিংবদন্তি

লোককথা অনুসৰি, দুধমতী দেৱী হৈছে দুধমতী নদীৰ মানৱীকৃত ৰূপ। মিথিলাত দেৱী সীতাৰ সৈতে থকা আঠগৰাকী সখীৰ ভিতৰত দুধমতী দেৱী এগৰাকী আছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আন এটা কিংবদন্তি অনুসাৰে, কামধেনু নামৰ দিৱ্য গাইগৰাকীয়ে দেৱী সীতাক দুগ্ধ পান কৰাবলৈ আহিছিল আৰু সেই সময়তে তেওঁৰ স্তনৰ পৰা ওলোৱা দুগ্ধৰ পৰা এই নদীখনৰ সৃষ্টি হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

ভৌগোলিক বিৱৰণ

দুধমতী নদীখন নেপালৰ মিথিলা অঞ্চলৰ ক্ষীৰেশ্বৰনাথ পৌৰসভাৰ ৱাৰ্ড সংখ্যা পাঁচত অৱস্থিত অৰ্জাৱন আৰু সখুৱা গাঁৱৰ ওচৰৰ পৰা উৎপন্ন হৈছে। এই নদীখন মহোত্তৰী জিলাৰ মথিহানি অঞ্চলত বিঘ্ঘি নদীৰ সৈতে মিলিত হয়, যি ভাৰত-নেপাল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমান্তৰ ওচৰত অৱস্থিত। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ই ভাৰতৰ ধৌঁস নদীৰ অংশ হিচাপে পৰিগণিত হয়। দুধমতী নদীৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ছেচল্লিশ কিলোমিটাৰ। ই মিথিলা অঞ্চলৰ অন্যতম পুৰণি নদী হিচাপে পৰিচিত।

এই নদীৰ পবিত্ৰ পানী অযোধ্যালৈও প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, যেতিয়া ৰাম মন্দিৰত প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হৈছিল। সেই সময়ত ভগৱান ৰামৰ প্ৰতিমাত জলাভিষেক কৰাৰ বাবে দুধমতী নদীৰ পানী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নদী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নদী
শ্ৰেণী:নেপাল
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
পুৰণি দিখৌ দলং

পুৰণি দিখৌ দলং অসমৰ শিৱসাগৰৰ দিখৌ নদীৰ ওপৰত নিৰ্মিত প্ৰথমখন দলং। ১৯২৯ আৰু ১৯৩৫ চনৰ কালচোৱাৰ মাজত বৃটিচ চৰকাৰে এই দলংখন নিৰ্মাণ কৰিছিল। লোহা আৰু কাঠেৰে নিৰ্মাণ কৰা এই দলংখন সেই সময়ত নদীত জাহাজ আহিলে মাজৰ অংশ ডাঙিব পৰাকৈ সজা হৈছিল। বৰ্তমান দলংখন পৰিত্য়ক্ত যদিও দলংখনৰ সংৰক্ষণৰ ব্য়ৱস্থাৰ বাবে চৰকাৰৰ ওচৰত দাবী তোলা হৈছে।

ইতিহাস

দলং নিৰ্মাণৰ আগতে সেই স্থানত নদীত থকা আমগুৰি ঘাটেৰে অসম ট্ৰাংক ৰ'ডেৰে অহা যোৱা কৰা মানুহ আৰু বস্তু-বাহানি নাওঁ দি দিখৌ নদী পাৰ কৰা হৈছিল। সেয়ে যাতায়াতৰ সুচলৰ বাবে এই স্থানত তদানীন্তন বৃটিছ চৰকাৰে উক্ত স্থানত এখন দলং নিৰ্মানৰ সিদ্ধান্ত লয়।

দলংখন সজাৰ ক্ষেত্ৰত এক জটিলতা আছিল। সেই সময়ত দিখৌ নদী এক গুৰুত্বপূৰ্ণ জলপথ আছিল। দিখৌ নদীৰ নদীপথেৰে বাণিজ্য়িক যাতায়ত আৰু নাজিৰাত থকা আসাম টী কোম্পানীৰ চাহপাতকে আদি কৰি বিভিন্ন বেহা-বেপাৰৰ সম্বল কঢ়িওৱাৰ সুবিধা ব্য়াহত নহ'বৰ বাবে লোহাৰ এই দলংখনৰ মাজৰ প্ৰায় ৩০ মিটাৰৰ এক অংশ কাঠেৰে সাজি জাহাজ আহিলে কপিকলেৰে ডাঙি দিব পৰাকৈ নিৰ্মান কৰিবলগা হয়।

নিৰ্মাণ

দলং সজাৰ দায়িত্ব ইংলেণ্ডৰ ব্ৰেথৱেইথ কোম্পানীক দিয়া হয়। এই কোম্পানীয়ে কলিকতাত ব্ৰেথৱেইথ কোং(ইণ্ডিয়া) লিমিটেড স্থাপন কৰি এই দলং নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰে । দলংখন নিৰ্মাণ কৰাৰ বাবে ব্ৰিটিছ ষ্টীল কোম্পানী আৰু টাটা আইৰণ এণ্ড ষ্টীল কোম্পানীৰ পৰা লোহা আৰু ষ্টীলৰ সামগ্ৰীসমূহ অনা হৈছিল।

মাংকি ড্ৰাইভ কৌশলেৰে খুঁটা পুতি স্ক্ৰু পাইল ড্ৰাইভিং কাৰিকৰী পদ্ধতিৰে এই দলং নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল । মাজৰ অংশ উঠোৱা-নমোৱা কৰা কপিকল চলাবৰ বাবে কৰিবৰ বাবে দলঙৰ ওপৰত এক মেচিন ঘৰ স্থাপন কৰা হৈছিল ৷

নদীয়েদি জাহাজ আহিলে জাহাজ পৰিচালকে এক মাইল দূৰৰ পৰা সংকেত দিয়ে। লগে লগে দলঙত থকা চকীদাৰে দলঙৰ দুয়োমূৰত জপনা লগাই আহ-যাহ বন্ধ কৰি দিয়ে। তাৰ পাছতে কপিকলৰ সহায়ত জাহাজৰ মাজ অংশ উঠাই দিয়া হয় আৰু জাহাজখন পাৰ হৈ গ'লে পুনৰ কপিকলৰ সহায়ত উঠোৱা অংশ নমাই দিয়ে। জিলা প্ৰশাসনৰ তথ্য আৰু শিৱসাগৰৰ বুৰঞ্জীবিদ লোকেন্দ্ৰ কুমাৰ দাসৰ লিখনিত এইসমূহ তথ্য বিদ্যমান আৰু সহজলভ্য ।

মাচুল

সেই সময়ত দলং পাৰ কৰিলে মাচুল দিব লাগিছিল । চাইকেলৰ মাচুল আছিল ১ অনা ২পইচা, মটৰ গাড়ীৰ ১ টকা, গৰু গাড়ীৰ ৬ অনা, মালভৰ্তি ট্ৰাকৰ ২ টকা, খালি ট্ৰাকৰ ১ টকা ৮ অনা । এই মাচুল সংগ্ৰহৰ ব্যৱস্থা ১৯৩৫ চনৰ পৰা ১৯৩৭ চনলৈকে বৰ্তি আছিল। এই দলংখনৰ প্ৰথম চকীদাৰকেইজন আছিল ক্ৰমে সৰুপাই, পিয়াৰ মহম্মদ, বলো কলিতা আৰু বাৰেঘৰ সত্ৰৰ এগৰাকী ব্যক্তি। মাচুল সংগ্ৰহ কৰিছিল যদুনাথ ওজা আৰু যোগানন্দ বৰুৱাই।

শেহতীয়া স্থিতি

কাষৰীয়া নৰনিৰ্মীত ডঃ মইদুল ইচলাম বৰা সেতুখন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পাচৰে পৰা দিখৌৰ পুৰণি দলংখন প্ৰায় ২০০০ চন মানৰ পৰা পৰিত্য়ক্ত অৱস্থাত আছে । অন্য়ান্য় দল-সংগঠনৰ পৰাও এই বিষয়ে দাবী উঠাই থকা হৈছে

তথ্য সংগ্ৰহ
১২ নৱেম্বৰ

এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-

ঘটনাৱলী

লোকসেৱা সম্প্ৰসাৰণ দিৱস । ১৯৪৮ চনৰ আজিৰ দিনটোতে মহাত্মা গান্ধীয়ে আবেলি ৩ বজাত আকাশবাণীৰ জৰিয়তে শৰণাৰ্থীসকলক সম্বোধন কৰিছিল ।
১৯৬৪ - সৈনিক স্কুল, গোৱালপাৰাৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰা হৈছিল।
১৯৯৬ - কবি অৱনী চক্ৰৱৰ্তী নিৰুদ্দেশ হৈছিল।
২০০৬ - বাংগালোৰ চহৰৰ নাম সলনি কৰি বাংগালুৰ কৰা হয়।

জন্ম

১৮৯৬ - চালিম আলি, এজন ভাৰতীয় পক্ষীবিদ। তেওঁক ভাৰতৰ পক্ষীমানৱ হিচাপে অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ ভাৰতত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে পক্ষীকুলৰ সংঘবদ্ধ সমীক্ষা কৰিছিল আৰু চৰাই সম্বন্ধীয় বহুতো গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰিছিল।
১৯১০ - ছিলভাৰিন স্বেৰ, ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী, শিক্ষাবিদ আৰু অসামৰিক সেৱা বিষয়া।
১৯১১ - অমলপ্ৰভা দাস, ভাৰতীয় গান্ধীবাদী সমাজ কৰ্মী। তেওঁ গুৱাহাটীৰ শৰণীয়া পাহাৰত অৱস্থিত কস্তুৰবা গান্ধী আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৫৪ চনৰ পৰা ভাৰত চৰকাৰে আৰম্ভ কৰা তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক পদ্মশ্ৰী সন্মান অমলপ্ৰভা দাসে সমাজসেৱাৰ বাবে লাভ কৰিছিল। তেৱেই পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰা প্ৰথম অসমীয়া মহিলা। ১৯৮১ চনত তেওঁ যমুনালাল বাজাজ বঁটা লাভ কৰে। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক আকৌ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ আগবঢ়াইছিল, পিছে তেওঁ এই বঁটা স্বীকাৰ নকৰিলে।
১৯১৪ - দীননাথ শৰ্মা, অসমীয়া সাহিত্য আলোচনী "আৱাহন"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আৰু এগৰাকী চিকিৎসক। (মৃত্যু: ৪ জুন, ১৯৭৮)
১৯১৮ - যতীন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী, সাহিত্যিক তথা অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি।
১৯৩৫ - মহানন্দ শৰ্মা, অসমৰ অভিনেতা, আবৃত্তিকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক।
১৯৪০ - আমজাদ খান, এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা আৰু প্ৰযোজক আছিল। আমজাদ খানে তেওঁৰ প্ৰায় বিশ বছৰৰ কেৰিয়াৰত ১৩২ খনতকৈও অধিক চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছিল। তেওঁ বেছিভাগ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত খলনায়কৰ চৰিত্ৰৰ বাবে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। এই চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিখ্যাত ১৯৭৫ চনৰ কালজয়ী হিন্দী চলচ্চিত্ৰ শোলেত "গব্বৰ সিং" আৰু ১৯৭৮ চনৰ মুকাদ্দাৰ কা সিকন্দৰত "দিলাৱাৰ" চৰিত্ৰ দুটি আছিল।
১৯৬৪ - মাইকেল ক্ৰেমাৰ, আমেৰিকান উন্নয়ন অৰ্থনীতিবিদ।

মৃত্যু

১৯৪৬ - মদন মোহন মালৱীয়, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী। ১৯১৬ চনত তেওঁ কাশী হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে। মদন মোহন মালৱীয় ১৯১৯ৰ পৰা ১৯৩৮লৈ কাশী হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য আছিল।
২০১৮ - প্ৰমোদ চন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্য, বিশিষ্ট ভাষাতত্ত্ববিদ । ১৯২৫ চনত নলবাৰীত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
২০২২ - পুলক গগৈ, প্ৰখ্যাত চিত্ৰশিল্পী তথা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক। তেখেতে মুঠ ৯খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনা কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত খোজ, শ্ৰীমতী মহিমাময়ী, সেন্দূৰ, সূৰুজ, মমতাজ আদি চিনেমা উল্লেখযোগ্য।

দিৱস

বিশ্ব নিউম'নিয়া দিৱস।

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
ডিব্ৰুগড় পৌৰ নিগম

ডিব্ৰুগড় পৌৰ নিগম' অসমৰ ডিব্ৰুগড় মহানগৰৰ প্ৰশাসনৰ বাবে স্থাপিত স্থানীয় স্বায়ত্ত্ব শাসনৰ অনুষ্ঠান। ২০২৪ চনত অসম পৌৰ নিগম (সংশোধনী) আইন, ২০২২ৰ অধীনত পূৰ্ব্বৰ ডিব্ৰুগড় পৌৰ সভাক উন্নীত কৰি ডিব্ৰুগড় পৌৰ নিগম গঠন কৰা হয়। ডিব্ৰুগড় পৌৰ নিগমক ২২টা ৱাৰ্ডত বিভক্ত কৰা হৈছে। প্ৰত্যেক ৱাৰ্ডৰ এগৰাকীকৈ ৱাৰ্ড কাউন্সিলৰ আছে। ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ডাঃ সৈকত পাত্ৰ ডিব্ৰুগড় পৌৰ নিগমৰ প্ৰথম মেয়ৰ।
১৯৭১ চনৰ ২ অক্টোবৰ তাৰিখে ডিব্ৰুগড় জিলা লখিমপুৰ জিলাৰ পৰা বিভক্ত হৈ পৃথক জিলা হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু নতুন জিলাখনৰ সদৰ হিচাপে ডিব্ৰুগড়ক বাছনি কৰা হয়।

১৮৭৩ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা ডিব্ৰুগড় পৌৰ সভা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অন্যতম পুৰণি পৌৰসভা। তেতিয়াৰ পৰা সমগ্ৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু নাগালেণ্ডক সামৰি লোৱা এক বিশাল অঞ্চলৰ ৰাজনৈতিক, প্ৰশাসনিক, সাংস্কৃতিক আৰু বাণিজ্যিক কাৰ্যকলাপৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ হিচাপে এই চহৰখন পৰিগণিত হয়। ২০২১ চনৰ অক্টোবৰ মাহত অসম চৰকাৰে ডিব্ৰুগড় পৌৰ সভাক পৌৰ নিগম হিচাপে উন্নীত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ ঘোষণা কৰে। সেইমৰ্মে ২০২২ চনৰ ১৬ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে অসম বিধানসভাই অসম পৌৰ নিগম (সংশোধনী) বিধেয়ক গৃহীত কৰে। ইয়াৰ লগে লগে শিলচৰ আৰু ডিব্ৰুগড় পৌৰসভাক পৌৰ নিগমলৈ উন্নীত কৰিবলৈ নিৰ্বাচিত কৰা হয়। ২০২৪ চনৰ ৭ মাৰ্চ তাৰিখে অসম চৰকাৰৰ নগৰ উন্নয়ন মন্ত্ৰী অশোক সিংহলে ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে পৌৰ নিগম হিচাপে ঘোষণা কৰে। ইয়াৰ ফলত ডিব্ৰুগড় পৌৰ নিগম অসমৰ দ্বিতীয়খন পৌৰ নিগম হিচাপে পৰিগণিত হয়।

গঠন

ডিব্ৰুগড় পৌৰ নিগম পূৰ্বৰ ডিব্ৰুগড় পৌৰ সভাক উন্নীত কৰি গঠন কৰা হৈছে। পূৰ্বৰ পৌৰ সভাৰ ২২টা ৱাৰ্ড পোনে পোনে নৱগঠিত পৌৰ নিগমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অসম পৌৰ নিগম (সংশোধনী) আইন, ২০২২ অনুসৰি যদি কোনো পৌৰ সভাক পৌৰ নিগমলৈ উন্নীত কৰা হয়, তেন্তে পৌৰ সভাৰ পৌৰপতি আৰু ৱাৰ্ড কমিছনাৰ সকলে পৰৱৰ্তী নিৰ্বাচন নোহোৱালৈকে মেয়ৰ আৰু ৱাৰ্ড কাউন্সিলৰ পদবী লাভ কৰি নিজৰ কাৰ্যকাল সম্পূৰ্ণ কৰে। ২০২২ চনৰ অসমৰ পৌৰ নিৰ্বাচনত ডিব্ৰুগড় পৌৰ সভাৰ ২২টা ৱাৰ্ডৰ ২১টা ৱাৰ্ড ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থী আৰু এখনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী জয়ী হৈছিল। পৰৱৰ্তী নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত নোহোৱালৈকে পৌৰসভাৰ ২২ গৰাকী ৱাৰ্ড কমিছনাৰ ৱাৰ্ড কাউন্সিলৰ হিচাপে আৰু পৌৰপতি ডাঃ সৈকত পাত্ৰয়ে প্ৰথম মেয়ৰ হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ পৌৰ নিগম