সিংহাসনত খৰম স্থাপন

৪১ অধ্যায়

সিংহাসনত খৰম স্থাপন

দুলৰি ।

প্ৰভাতে উঠিয়া,         নিত্য সমাপিয়া,

মিলিলা পাত্ৰ সমাজ ।

মধুৰ বচনে,         সম্বুধি সবাকে,

ভৰতে বুলিলা কায ॥১

ৰামৰ মন্দিৰ,         শূন্য দেখি মোৰ,

শোক নোহে উপশাম ।

অযোধ্যা নগৰী,         পৰিহৰি মই,

চলি যাইবো নন্দিগ্ৰাম ॥২

সেহি নন্দিগ্ৰামে,         থিত হুয়া কিছু,

জুৰাইবোঁ শোক ৰামৰ ।

সবে ৰাজকায,         সাধিবোঁ তথাতে,

আজ্ঞা পালি ৰাঘৱৰ ॥৩

হেন শুনি পাচে,         যত পাত্ৰ মন্ত্ৰী,

হৰিষ কৰিল মনে ।

নন্দিগ্ৰাম প্ৰতি,         চলিবাক সবে,

সাজিলন্ত তেতিক্ষণে ॥৪

কৌশল্যা প্ৰমুথ্যে,         মাতৃক প্ৰবোধি,

অযোধ্যাপুৰত থৈলা ।

প্ৰদক্ষিণ কৰি,         প্ৰণামি সবাকে,

শিৰে ধৰি তুলি লৈলা ॥৫

শত্ৰুঘন ভাতৃ,         সহিতে ভৰত,

ৰথত গৈয়া চৰিলা ।

বশিষ্ঠ প্ৰমুখ্যেস         যত গুৰুগণ,

আগত সবে লৰিলা ॥৬

সবাৰে আগত,         ভৰত লৰিলা,

পাচে যান্ত শত্ৰুঘন ।

পাত্ৰ মন্ত্ৰী যত,         সবহি লৰিল,

আনন্দিত কৰি মন ॥৭

সমদলে শীঘ্ৰ,         বেগে নন্দিগ্ৰাম,

কতো বেলি গৈয়া পাইল ।

ৰথৰ নামিয়া,         পাচে পানৈজুৰি,

ভৰতে মাথে চৰাইল ॥৮

ভৰতে বোলন্ত,         ৰাম ভৈল সিংহ,

আমি ভৈলোঁ যেন শশ ।

প্ৰাণ দাদা মোৰ,         ভৈলন্ত গৰুড়়,

তান আগে আমি যশ ॥৯

ৰাম দাদা ভৈল,         প্ৰফুল্ল পঙ্কজ,

আমি ভৈলোঁ তাত ভৃঙ্গ ।

মই ভৈলোঁ যেন,         ক্ষুদ্ৰ সৰিসৃপ,

দাদা তৈল মেৰুশৃঙ্গ ॥১০

প্ৰভু ৰাঘৱৰ,         মই সে সেৱক,

তান পদ মনে ধৰি ।

সত্য সত্য মই,         আদেশ তাহান,

পালিবোহোঁ নিষ্ঠ কৰি ॥১১

চৌধয় বৰিষ,         মোৰ প্ৰভুৰাম,

যাৱে থাকে বন মাজ ।

তাহান পাদুকা,         শিৰে ধৰি মই,

চৰ্চ্চিবোহোঁ তাৱে ৰাজ ॥১২

বশিষ্ঠ প্ৰমুখ্যে,         যত পুৰোহিত,

পঢ়িলন্ত সুমঙ্গল ।

ধৱল ছত্ৰেক,         ভৰতে ধৰিল,

প্ৰজা কৰে কৌতূহল ॥১৩

পানৈজুৰি নিয়া,         পাটত বৈসায়া,

তাঙ্কে ৰাজ্য ভাৰ দিল ।

জয় জয় ৰাম,         বুলি প্ৰজা সবে,

আনন্দ আতি কৰিল ॥১৪

ঢোল ঢাক শঙ্খ,         বাজয় অসংখ্য,

ঝমকে বাজে মাদল ।

উটত নিশান,         অনেক বিশাল,

ঘোড়াত বাজে তৰল ॥১৫

বেমুচি,খুমচি,         ডিণ্ডি মদ্গৰ,

বাজে ভাণ্ডি কাংশতাল ।

মুহুৰী দোশৰি,         ঝড় ঝড়ী ভেৰী,

শবদৰ কোলাহল ॥১৬

অনন্তৰে শত্ৰু-         ঘন কুমাৰক,

অযোধ্যাক লাগি পঠাইল ।

ভৰতে তহিতে,         পাত্ৰ সমন্বিতে,

যত ৰাজ কাৰ্য্য চাইল ॥১৭

অন্যায় তেজিয়া,         সমুচিতে যত,

ধন উপাৰ্জ্জন ভৈল ।

হুয়া অৱনত,         পানৈৰ আগত,

সমস্তে তাক যোগাইল ॥১৮

সততে ৰামৰ,         ভক্তি ততপৰ,

ভৰতএ সুবিনীত ।

ৰাজকায নিত,         কৰি সমুচিত,

নন্দিগ্ৰামে ভৈল থিত ॥১৯

যত শিষ্ট শান্ত,         জন পালিলন্ত,

দুষ্টক দণ্ডি সৰ্ব্বথা ।

এহি মানে আৰে,         ভৈলা সমাপতি,

অযোধ্যাকাণ্ডৰ কথা ॥২০

অযোধ্যা নগৰে,         দশৰথ গৃহে,

শ্ৰীৰাম অৱতাৰ ।

ৰূপে গুণে মানে,         দানে ত্ৰিভুবনে,

সমান নাহিকে যাৰ ॥২১

সনত কুমাৰ,         আদি যোগেশ্বৰ,

নজানে যাৰ ৰহস্য ।

যিটো কোটি কোটি,         ব্ৰহ্মাণ্ডৰ পতি,

তেন্তো ভকতিত বশ্য ॥২২

সকল নিগম,         গণে কহি যাৰ,

গুণৰ নপাৱে অন্ত ।

ব্ৰহ্মা হৰপুৰ-         ন্দৰ আদিদেৱ,

যাহাৰ পদ সেৱন্ত ॥২৩

অনন্ত শকতি-         ধৰ মহেশ্বৰ,

যিটোদেৱ ভগৱন্ত ।

ভকতিত বশ্য,         হুয়া ভকতৰ,

তেবেন্তো আজ্ঞা পালন্ত ॥২৪

পিতৃৰ সত্যক,         পালিয়া বনক,

গৈলা ভ্ৰাতৃ ভাৰ্য্যা সঙ্গে ।

মাধৱ কন্দলী,         ভনিলন্ত ৰাম,

ৰহিলা বনত ৰঙ্গে ॥২৫

ভকত জনৰ,         মনক পূৰণ,

কৰন্ত ৰামে নিশ্চয় ।

হেনয় পৰম,         কৃপালু দেৱতা,

আৱৰ কোন আছয় ॥২৬

হেন মহেশ্বৰ,         প্ৰভু ৰাঘৱৰ,

কৃপালু গুণক জানি ।

ৰামৰ চৰণ,         পঙ্কজক মাত্ৰ,

ভজিয়োক সবে প্ৰাণী ॥২৭

শুনা নিৰন্তৰ,         দুৰ্জ্জন জনৰ,

নকৰিবা জানি সঙ্গ ।

একেজনী দুষ্টা,         কুজীৰ নিমিত্তে,

ঈশ্বৰৰো ছত্ৰ ভঙ্গ ॥২৮

অযোধ্যা নগৰে,         আছে যত জন,

ৰামত সবে ভকত ।

মন্থৰাত হন্তে,         পাইলা যত দুখ,

কহিবে কোনে শকত ॥২৯

হেন নিষ্ঠ জানি,         দুঃসঙ্গ তেজিয়া,

লৈয়ো সঙ্গ মহন্তৰ ।

তেসম্বে সহিতি,         বসি এক প্ৰীতি,

শুনিয়ো কথা ৰামৰ ॥৩০

সকলে শাস্ত্ৰৰ,         এহি তাতপৰ্য্য,

জানিয়া তেজিয়ো হেলা ।

অথিৰ জীৱন,         যাই কেতিক্ষণ,

অপেক্ষাৰো আৰো বেলা ॥৩১

কলিৰ সম্প্ৰতি,         নাহি আন গতি,

বিনে মাধৱৰ নাম ।

মাধৱ কন্দলী,         কহে নিৰন্তৰে,

ডাকি বোলা ৰাম ৰাম ॥৩২