ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
কৌতুক

nail|up=1.25|বৰিছ য়েল্টচিন আৰু বিল ক্লিণ্টনে এটা কৌতুক উপভোগ কৰি থকাৰ দৃশ্য
কৌতুক হ’ল হাস্যৰসৰ প্ৰদৰ্শন য’ত শব্দবোৰক এটা নিৰ্দিষ্ট আৰু সুনিৰ্দিষ্ট আখ্যান গাঁথনিৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ কৰি মানুহক হাঁহিবলৈ উপস্থাপন কৰা হয়। সাধাৰণতে কৌতুক সমূহৰ উদ্দেশ্য ইয়াৰ বিষয়বস্তুক গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা নহয়। সাধাৰণতে কৌতুকত অন্তৰ্ভুক্ত সংলাপৰ সমূহৰবাবে ই এক কাহিনীৰ ৰূপ লয়, আৰু শেষ হয় এটা 'পাঞ্চ লাইনত'। পাঞ্চ লাইনতেই দৰ্শক সচেতন হৈ পৰে যে কাহিনীটোৰ দ্বিতীয় একো পৰস্পৰ বিৰোধী অৰ্থ নাই। এই কৌতুক কৰাটো প্ৰকৃততে এক শব্দৰ খেল। যেনে: বিদ্ৰূপ বা কটূক্তি, যুক্তিসংগত অসামঞ্জস্য, আজেবাজে কথা বা অন্যান্য উপায় ব্যৱহাৰ কৰি কৰিব পাৰি।

ভাষাবিদ ৰবাৰ্ট হেটজ্ৰনে কৌতুকৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে:

সাধাৰণতে ধাৰণা কৰা হয় যে কৌতুকবোৰ সংক্ষিপ্ততাৰে পৰিৱেশন কৰা হয়, শেষত পাঞ্চলাইনৰ বাবে দৃশ্যপট স্থাপনৰ প্ৰয়োজনীয়তাতকৈ বেছি বিৱৰণ নাথাকে। সাঁথৰ মূলক কৌতুক বা এক লাইানৰ ক্ষেত্ৰত পৰিৱেশটো অন্তৰ্নিহিতভাৱে বুজি পোৱা যায়, কেৱল সংলাপ আৰু পাঞ্চলাইনটোহে মৌখিকভাৱে কোৱাৰ বাবে ৰৈ যায়। কিন্তু এইবোৰ আৰু অন্যান্য সাধাৰণ নিৰ্দেশনাবোৰক ওফৰাই পেলোৱাটোও হাস্যৰসৰ উৎস হ’ব পাৰে। কৌতুক হাস্যৰসৰ এটা প্ৰকাৰ, কিন্তু সকলো হাস্যৰস কৌতুক নহয়। কিছুমান হাস্যৰসময়ী ৰূপ যিবোৰ মৌখিক কৌতুক নহয় সেইবোৰ হ’ল: অনাকাংক্ষিত হাস্যৰস, পৰিস্থিতিগত হাস্যৰস, ব্যৱহাৰিক কৌতুক, স্লেপষ্টিক আৰু উপাখ্যান।

ডাচ ভাষাবিদ আন্দ্ৰে জলেছে মৌখিক সাহিত্যৰ অন্যতম সহজ ৰূপ হিচাপে চিহ্নিত কৰা কৌতুকবোৰ কোনো পৰিস্থিতিতে বেনামীভাৱে পাৰ হৈ যাব পাৰে। ব্যক্তিগত আৰু ৰাজহুৱা দুয়োটা পৰিৱেশতে কৌতুক কোৱা হয়; এজন অকলশৰীয়া ব্যক্তিয়ে কথোপকথনৰ স্বাভাৱিক প্ৰবাহত বন্ধুক এটা কৌতুক ক'ব পাৰে, বা চিত্ৰনাট্যযুক্ত মনোৰঞ্জনৰ অংশ হিচাপে এটা গোটক কৌতুকৰ এটা গোট বোলা হয়। কৌতুকবোৰো লিখিত ৰূপত বা শেহতীয়াকৈ ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তেও প্ৰেৰণ কৰা হয়।

ষ্টেণ্ড-আপ কমিক্স, কমেডিয়ান আৰু স্লেপষ্টিকে তেওঁলোকৰ অভিনয়ত কমিক টাইমিং আৰু ৰিদমৰ সৈতে কাম কৰে, আৰু হাঁহিৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ কৰ্মৰ লগতে মৌখিক পাঞ্চলাইনৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে। এই পাৰ্থক্যটো জনপ্ৰিয় উক্তি এটাত প্ৰণয়ন কৰা হৈছে: "এজন কমিকে ধেমেলীয়া কথা কয়; এজন কমেডিয়ানে কোৱা কথাবোৰ ধেমেলীয়া হয়।"

কৌতুক কোৱা

কৌতুক কোৱাটো এটা সহযোগিতামূলক প্ৰচেষ্টা; ইয়াৰ বাবে কৌতুক হিচাপে অনুসৰণ কৰা আখ্যানটো বুজিবলৈ কৌতুক আৰু দৰ্শকে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত পাৰস্পৰিকভাৱে একমত হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়। কথোপকথন বিশ্লেষণৰ এক অধ্যয়নত সমাজবিজ্ঞানী হাৰ্ভি চেক্সে এটা কৌতুক কোৱাত ক্ৰমিক সংগঠনৰ বিষয়ে বিতংভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। "এই কৌতুক কোৱাটো গল্পৰ দৰেই তিনিটা ক্ৰমত ক্ৰমবদ্ধ যেনে: প্ৰস্তাৱনা, কোৱা আৰু সঁহাৰিৰ ক্ৰম।"

লোককথাবিদসকলে ইয়াত কৌতুকৰ প্ৰসংগকো সামৰি লৈ কোনে কাক কি ধেমালি কৰিছে? আৰু তেওঁ তেওঁলোকক কেতিয়া কৈছে, কিয় কৈছে ইত্যাদি বিষয়ৰ ওপৰত লিৰ্ভৰ কৰি লোককথাক সম্প্ৰসাৰিত কৰিছে। কৌতুক কোৱাৰ প্ৰসংগটোৱে পাছলৈ ধেমেলীয়া সম্পৰ্ক বিষয়টোৰ অধ্যয়নৰ প্ৰাসংগিকতাক গুৰুত্ব দিয়া দেখা যায়। যিটো শব্দ নৃতত্ত্ববিদসকলে প্ৰতিষ্ঠানিকভাৱে ঠাট্টা-মস্কৰা আৰু কৌতুকত লিপ্ত হোৱা সংস্কৃতিৰ ভিতৰৰ সামাজিক গোটসমূহক বুজাবলৈ উদ্ভাৱন কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
উৰ্বশী বুটালিয়া

উৰ্বশী বুটালিয়া (; জন্ম: ১৯৫২) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক, প্ৰকাশক আৰু সমাজ-কৰ্মী। তেওঁ 'দি আডাৰ চাইড অৱ চাইলেঞ্চ: ভইচেচ ফ্ৰ'ম দ্য পাৰ্টিচন অৱ ইণ্ডিয়া' আৰু 'স্পীকিং পিচ: ৱুইমেনচ্‌ ভইচেচ ফ্ৰ'ম কাশ্মীৰ' দৰে মাৰ্গদৰ্শী কিতাপ আৰু মহিলাৰ উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত।

১৯৮৪ত বুটালিয়াই ৰিতু মেননৰ সৈতে লগ-লাগি ভাৰতৰ প্ৰথমটো একচেতীয়া নাৰীবাদী প্ৰকাশন 'কালী ফ'ৰ ৱুইমেন' প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ২০০৩ চনত তেওঁ আনটো প্ৰকাশন 'ঝুবান বুকচ্‌' প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

শিক্ষা আৰু সাহিত্য ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা তেওঁলোকৰ অৱদানৰ বাবে, ২০১১ চনত বুটালিয়া আৰু মেননলৈ যুটীয়াভাৱে পদ্মশ্ৰী আগবঢ়োৱা হয়।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

হাৰিয়ানা পঞ্জাবৰ, পঞ্জাবী ঐতিহ্যৰ এটা সমৃদ্ধ, প্ৰগতিশীল আৰু নাস্তিক পৰিয়ালত উৰ্ব্বশী বুটালিয়াৰ জন্ম হৈছিল। শুভদ্ৰা আৰু যোগিন্দৰ সিং বুটালিয়াৰ তেওঁ চতুৰ্থটি সন্তান। তেওঁৰ মাক শুভদ্ৰা আছিল নাৰীবাদী, যি মহিলাক দিহা-পৰামৰ্শ দিয়া সংস্থা এটা পৰিচালনা কৰিছিল। বুটালিয়াৰ এগৰাকী বায়েক আছিল, যাৰ নাম বেলা আৰু পংকজ আৰু ৰাহুল নামৰ দুজন ভাতৃ আছিল। পংকজ বুটালিয়া এগৰাকী বাওঁপন্থী তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা। তেওঁ বৃন্দাৱনৰ বিধবাসকলৰ দুৰ্দশাগ্ৰস্ত জীৱনৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা এখন তথ্যচিত্ৰৰ বাবে সুপৰিচিত।

বুটালিয়াই ১৯৭১ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মিৰাণ্ডা হাউচৰপৰা সাহিত্যত স্নাতক আৰু ১৯৭৩ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰাই সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনত, লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা দক্ষিণ এছিয়াৰ অধ্যয়নত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। তেওঁ হিন্দী, পঞ্জাবী, বঙালীৰ উপৰিও ইংৰাজী, ফৰাছী আৰু ইটালিয়ান ভাষা জানে।

কেৰিয়াৰ

দিল্লীৰ অক্সফৰ্ড ইউনিভাৰচিটি প্ৰেছত কাম কৰি বুটালিয়াই তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৮২ চনত লণ্ডনত অৱস্থিত 'জেদ বুকচ্‌'ৰ সম্পাদক ৰূপে কাম কৰাৰ আগতে তেওঁ এবছৰৰ বাবে অক্সফৰ্ডৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত

তেওঁৰ অধ্যয়নৰ পৰিসৰ নাৰী, সমাজ আৰু পৰিৱৰ্তিত ভাৰতৰ অন্তৰ্গত, বুটালিয়াই অশোকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় 'ইয়ং ইণ্ডিয়া ফেলোশ্বিপ'ত শিক্ষাদান কৰিছিল।

নাৰীবাদী আৰু বাওঁপন্থী দৃষ্টিকোণৰ পৰা দেশ বিভাজন আৰু মৌখিক ইতিহাস হৈছে বুটালিয়াৰ আগ্ৰহৰ মুখ্য ক্ষেত্ৰ। তেওঁ লিংগ, সাম্প্ৰদায়িকতা, মৌলবাদ আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ ওপৰত লিখিছে। তেওঁৰ লেখাবোৰ দ্য গাৰ্জিয়ান, নিউ ইণ্টাৰনেচনেলিষ্ট, দ্য ষ্টেটচ্‌মেন, দ্য টাইমচ্‌ অৱ ইণ্ডিয়া, আউটলুক আৰু ইণ্ডিয়া টুডেকে ধৰি বিভিন্ন বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছে।

তেওঁ বাওঁপন্থী তেহেলকা আৰু ইণ্ডিয়ান প্ৰিণ্টাৰ এণ্ড পাবলিচাৰ ছপা আৰু প্ৰকাশন উদ্যোগৰ সৈতে কাম কৰা বি২বি প্ৰকাশনৰ এগৰাকী নিয়মীয়া স্তম্ভকাৰ।

বুটালিয়া 'অক্সফাম ইণ্ডিয়া'ৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলেজ অৱ ভকেচনেল ষ্টাডিজৰ ৰিডাৰৰ পদত আছে।
২০১১ চনত পদ্মশ্ৰী বঁটা
২০১৭ চনত 'জাৰ্মান ফেডাৰেল ৰিপাবলিক'ৰ গ'থ মেডেল

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী লেখক
আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰী

আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰী এগৰাকী ভাৰতীয় প্ৰকৃতিবিদ আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰাণী বিশেষজ্ঞ। তেওঁ এগৰাকী পক্ষীবিদ, স্তন্যপায়ীবিদ, অসামৰিক সেৱা বিষয়া, ফটোগ্ৰাফাৰ আৰু লেখক। তেওঁ ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বন্যপ্ৰাণী সমূহৰ অধ্যয়ন কৰাৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁ উত্তৰ পূব ভাৰতৰ ৰাইন ফাউণ্ডেচনৰ সন্মানীয় মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া। তেওঁৰ গৱেষণা আৰু অধ্যয়নে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰাণীসমূহৰ সংৰক্ষণ আৰু সচেতনতা বৃদ্ধিত সহায়ক হৈছে। তেওঁ বৰ্তমানলৈকে ২৬ খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে আৰু তেওঁৰ ৬৮৬ টা প্ৰবন্ধ আৰু গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশিত হৈছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৫৯ চনত মেঘালয়ত আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি.বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৮১ চনত ভূগোল বিষয়ত সন্মানসহ কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৮৫ চনত গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ভূগোল বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰায়ে ১৯৮৯ চনত প্ৰাইমেট প্ৰাণীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ২০০৮ চনত তেওঁ স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডিএছচি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডিএছচি ডিগ্ৰী লাভ তেওঁ দ্বিতীয় গৰাকী ব্যক্তি।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৯৪ চনত তেওঁ বিলকিছ বেগম মজুমদাৰৰ লগত বিবাহ হয়। ১৯৯৭ চনত তেওঁলোকৰ কন্যা ডনাৰ জন্ম হয়। ২০০৫ চনত তেওঁলোকৰ পুত্ৰ ডিন'ৰ জন্ম হয়।

কৰ্মজীৱন

সৰুৰে পৰা চৌধুৰীয়ে বন্যপ্ৰাণীৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল। ১৯৮৩ চনত তেওঁ অসম অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে নিযুক্ত হয়। পিছলৈ তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱালৈ পদোন্নতি লাভ কৰিছিল। প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে তেওঁ বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবী যেনে কাৰ্যবাহী দণ্ডাধীশ, গৱেষণা বিষয়া, মহকুমাধিপতি, গ্ৰামোন্নয়নৰ প্ৰকল্প নিৰ্দেশক,ঝুম খেতি নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰকল্পৰ সহ-ব্যৱস্থাপক, পৰিৱেশ আৰু বন আৰু পৰ্যটন বিভাগৰ যুটীয়া সচিব, চাহৰ নিৰ্দেশক, উপযুক্ত আৰু জিলা দণ্ডাধীশ আৰু সচিব আদিৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰীয়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তেওঁক অসমৰ পক্ষী মানৱ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভৌগোলিক সমাজে পদক আগবঢ়াইছিল। তেওঁ অৰিয়েণ্টেল বাৰ্ড ক্লাৱৰ ফোৰ্কটেইল-লেইকা এৱাৰ্ড ফৰ মিছেছ হিউমছ পিচেণ্ট ষ্টাডি লাভ কৰিছিল। তেওঁ নাগালেণ্ডত কৰা সংৰক্ষণমূলক কামৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে যুক্তৰাজ্যৰ অ'বিচি-উৱাইল্ডউইংছ কনজাৰ্ভেছন বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ইআৰডি ফাউণ্ডেচনৰ পৰিৱেশৰ ক্ষেত্ৰত কমিউনিটি লিডাৰশ্বিপ বঁটা লাভ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ বালিপাৰা ফাউণ্ডেচনৰ পূৱ হিমালয় সংৰক্ষণ বঁটা আৰু টেলিগ্ৰাফ গ্ৰুপৰ ট্ৰু লেজেণ্ড বঁটা লাভ কৰিছিল।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:প্ৰকৃতিবিদ
মাইৰা ডায়াছ গোমছ

মাইৰা ডায়াছ গোমছ (জন্ম: ১৫ ডিচেম্বৰ ১৯৮৭) এগৰাকী ব্ৰাজিলিয়ান লেখিকা, প্ৰতিবেদক, সংবাদ ব্যক্তিত্ব, মডেল আৰু পেচাদাৰী মল্লযুঁজ ব্যক্তিত্ব। তেওঁ ‘এনডব্লিউএ পাৱাৰ’ত মাই ভেলেণ্টাইন নামৰ মঞ্চ নামেৰে অভিনয় কৰে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

মাইৰা ডায়াছ গোমছ এগৰাকী ব্ৰাজিলিয়ান লেখিকা। তেওঁ ৰিঅ' ডি জেনেইৰোত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পোন্ধৰ বছৰ বয়সলৈকে ৰিঅ' ডি জেনেইৰোৰ আমেৰিকান স্কুলত পঢ়িছিল, য’ত তেওঁ ইংৰাজীত কথা ক’বলৈ আৰু লিখিবলৈ শিকিছিল। তেওঁ প্ৰখ্যাত নাট্যকাৰ ডায়াছ গোমছ আৰু অভিনেত্ৰী বাৰ্নাডেথ লিজিনোৰ জ্যেষ্ঠা কন্যা, আৰু লেখক জৰ্জ আমাডো আৰু জেলিয়া গাট্টাইৰ ধৰ্মকন্যা। মাইৰা সাহিত্য, থিয়েটাৰ আৰু টেলিভিছনৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত এক কলাত্মক পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আৰু শিশু অৱস্থাৰ পৰাই লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। আঠ বছৰ বয়সৰ পৰাই তেওঁ ডায়েৰীত নিজৰ দৈনিক জীৱনৰ সবিশেষ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সৰু থাকোঁতে তেওঁৰ প্ৰিয় কামবোৰৰ ভিতৰত আছিল চিত্ৰনাট্য আৰু নাটক লিখা আৰু প্ৰযোজনা কৰা, লগতে সংগীত ৰচনা কৰা।

মডেলিং

২০০৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মাইৰাই ‘ভিআইপি’ মেগাজিনৰ বাবে ফটো তুলিছিল। ২০০৯ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁ ‘প্লেবয়’ মেগাজিনৰ এটা ফটো শ্বুটত অংশ লৈছিল। ২০০৯ চনত তেওঁ ‘চেক্সি’ মেগাজিনৰ কভাৰ গাৰ্ল আৰু চেণ্টাৰফ’ল্ড আছিল। ২০১১ চনত লছ এঞ্জেলছ ব্ৰাজিলিয়ান ফিল্ম ফেষ্টিভালৰ তেওঁ পষ্টাৰ গাৰ্ল আছিল। ২০২৩ চনত তেওঁ প্লেবয় ডেনমাৰ্কৰ ফেব্ৰুৱাৰী সংখ্যাৰ কভাৰ আৰু চেণ্টাৰফ’ল্ড হিচাপে স্থান লাভ কৰে। প্লেবয়ৰ পিছত তেওঁৰ মডেলিং কেৰিয়াৰ দ্ৰুতগতিত আগবাঢ়ে আৰু তেওঁ এফএইচএম ইউএছ, এফএইচএম কানাডা, কচমোপলিটান মিডল ইষ্ট, ফৰ্বছ মৰক্কো আৰু ভ’গ চুইডেনৰ দৰে কেইবাখনো মেগাজিনৰ বেটুপাতত স্থান লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহিলা খেলুৱৈ
মালিকপুৰথাম্মা

মালিকপুৰথাম্মা (মালয়ালম: മാളികപ്പുറത്തമ്മ) হৈছে সবৰীমালা আয়াপ্পা মন্দিৰৰ এটা সৰু মন্দিৰত সন্নিৱিষ্ট এগৰাকী হিন্দু দেৱী। মূল আয়াপ্পা মন্দিৰৰ পিছত মালিকাপুৰাথম্মা মন্দিৰ দৰ্শন কৰা হয়। মন্দিৰ কমপ্লেক্সৰ মণিমন্দপামৰ সন্মুখত মালিকপুৰথাম্মা মন্দিৰ।

কিংবদন্তী

মালিকাপুৰাথম্মা বুলি কোৱা হয় অয়্যাপ্পাক কলাৰিপায়ত্তু শিকোৱা চিৰাপ্পাঞ্চিৰা পনিকৰৰ কন্যা। আলাপ্পুজা জিলাৰ মুহাম্মাত থকা কালাৰীৰ বাবে বিখ্যাত এটা সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়াল। কিংবদন্তি অনুসৰি ভগৱান অয়্যাপ্প্ন ইয়ালৈ আহিছিল কলাৰিপায়াত্টু শিকিবলৈ। সবৰীমালা মন্দিৰত চিৰাপ্পাঞ্চিৰা পৰিয়ালৰ বহু অধিকাৰ আছে, যেনে আতচবাজী চলোৱা, মালিকাপুৰথম্মা মন্দিৰত নীলাভিলক জ্বলোৱা আৰু আনুষ্ঠানিক দীপ জ্বলোৱা, মলিকাপুৰাথম্মা মন্দিৰত ভক্তই দিয়া নাৰিকলৰ আধা সংগ্ৰহ। চিৰাপ্পাঞ্চিৰাত এটা সৰু মুক্কালভেট্টি আয়্যাপ্পা মন্দিৰ আছে যিয়ে আয়াপ্পাৰ ৩/৪ শক্তি ধৰি ৰাখে আৰু সবৰীমালাত জিৰণি লয়।

প্ৰসাদ

থেংগা উৰুট (নাৰিকলৰ গুড়ি) এই মন্দিৰত কৰা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান। নাৰিকল মাটিত গুড়ি কৰিহে আগবঢ়োৱা হয়। মালিকাপুৰাথম্মালৈ আন প্ৰধান প্ৰসাদ হ’ল থাম্বুলাম, কেশৰ গুড়ি (কুমকুমম পোডি), মঞ্জল পডি (হলুদ গুড়ি), কেৰেলা (কদলি পাঝাম), ঝাগ্ৰী (শৰ্কৰা), ৰঙা ৰেচম আৰু মৌ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
মিনাক্ষী লেখী

মীনাক্ষী লেখী ( ; জন্ম: ৩০ এপ্ৰিল ১৯৬৭) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ৷ তেওঁ ২০২১ চনৰ ৭ জুলাইৰ পৰা ২০২৪ চনৰ ১০ জুনলৈকে ভাৰতৰ বৈদেশিক পৰিক্ৰমা আৰু সংস্কৃতিৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ অধিবক্তাও।

২০১৪ চনৰ নিৰ্বাচনত বিজেপিৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নতুন দিল্লী সংসদীয় সমষ্টিত জয়লাভ কৰি তেওঁ ২০১৯ চনত পুনৰ নিৰ্বাচিত হয়।২০১৬ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁক সংসদত লোকসভাৰ বিশেষাধিকাৰ সমিতিৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। ২০১৯ চনৰ ২৬ জুলাইত লোকসভাৰ অধ্যক্ষ ওম বিৰলাই লেখীক ৰাজহুৱা উদ্যোগৰ সংসদীয় সমিতিৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ সেই পদত অব্যাহত আছে।

শিক্ষা

মীনাক্ষী লেখীয়ে দিল্লীৰ হিন্দু কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।পৰৱৰ্তী সময়ত লেখীয়ে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন অনুষদৰ কেম্পাছ ল চেণ্টাৰত যোগদান কৰে আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ আইন ডিগ্ৰী (এল এল বি) লাভ কৰে।

আইনৰ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ১৯৯০ চনত তেওঁ দিল্লী বাৰ কাউন্সিলত নামভৰ্তি কৰে৷ তাৰপিছত তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়, দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়, আৰু দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ আন কেইবাখনো আদালত, ন্যায়াধিকৰণ আৰু মঞ্চত প্ৰেকটিছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

আইনী কেৰিয়াৰ

তেওঁ কেইবাখনো ন্যায়াধিকৰণ, দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়কে ধৰি বিভিন্ন আদালতত অনুশীলন কৰি আহিছে। সমগ্ৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন মঞ্চত অনুশীলন কৰি আদালতত মহিলা সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন বিষয় যেনে-ঘৰুৱা হিংসা, পৰিয়াল আইন বিবাদ আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ হিচাপে বিবেচিত সশস্ত্ৰ বাহিনীত মহিলা বিষয়াসকলৰ স্থায়ী কমিচনৰ বিষয়টোও চম্ভালিছে। তেওঁ এগৰাকী সমাজ কৰ্মী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ, সাক্ষী, এনআইপিচিডি আৰু অন্যান্য কেইবাটাও সংস্থাৰ সৈতে তেওঁ জড়িত হৈ আছে৷

ৰাজনৈতিক জীৱন

ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিত যোগদান কৰি লেখীয়ে ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। তেখেতে দ্ৰুতগতিৰে পদবীত উন্নীত হৈছিল আৰু ২০১০ চনত তেতিয়াৰ দলৰ সভাপতি নীতিন গাডকাৰীয়ে বিজেপিৰ মহিলা শাখা মৰ্চাৰ অন্যতম উপ-সভানেত্ৰী হিচাপে লেখীক নিযুক্তি দিয়ে। পিছলৈ লেখীক ২০১৩ চনত দলটোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মুখপাত্ৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। লেখীক দলৰ ভিতৰত গুজৰাটৰ তেতিয়াৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ প্ৰবল সমৰ্থক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। তেওঁ কমনৱেলথ মহিলা সংসদ সদস্যৰ (ভাৰত অধ্যায়) পদমৰ্যাদাৰ অধ্যক্ষ আৰু লোকসভাৰ অধ্যক্ষই ভাৰতীয় প্ৰেছ কাউন্সিলৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত কৰিছে। ২০১৬ চনৰ জুলাই মাহত লোকসভাৰ বিশেষাধিকাৰ সমিতিৰ অধ্যক্ষ হিচাপে তেওঁ নিযুক্তি লাভ কৰিছে৷ তেখেত বৰ্তমান নগৰ উন্নয়নৰ স্থায়ী সমিতি, কৰ্মচাৰী, আইন আৰু ন্যায় সমিতি, বাণিজ্যৰ পৰামৰ্শদাতা সমিতি আৰু গৃহ নিৰ্মাণ সমিতিৰ সক্ৰিয় সদস্য।.

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:মহিলা ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:অধিবক্তা
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
অসমীয়া বৰ্ণ প্ৰকাশ

অসমীয়া বৰ্ণ প্ৰকাশ (ইংৰাজী: Assamese Phonology) হৈছে গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন অসমীয়া ধ্বনিতত্ত্বৰ গ্ৰন্থ। ১৯৬৯ চনৰ এই ধ্বনিতত্ত্বৰ গ্ৰন্থখন বীণা লাইব্ৰেৰী প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰে। ব্যাকৰণখনত মুঠ ২৫টা অধ্যায় আছে।

অধ্যায়সমূহ

বৰ্ণ আৰু বৰ্ণমালা
ব্যঞ্জনমালা
বৰ্ণমালাৰ প্ৰয়োগ
ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ সাধাৰণ উপধ্বনি
ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ বিশদ আলোচনা
উষ্ম বৰ্গ
নাসিক্য বৰ্গ
পাৰ্শ্বিক বৰ্ণ
লুঠিত বৰ্ণ
অন্তঃস্থ বৰ্ণ
সংযুক্ত ব্যঞ্জন
মহাপ্ৰাণ বৰ্ণমালাৰ বৰ্ণমালাৰ বৰ্ণত্ব বিচাৰ
স্বৰ বৰ্ণমালা
স্বৰবৰ্ণৰ বিৰোধ বিচাৰ তালিকা
স্বৰবৰ্ণৰ প্ৰয়োগ বিশ্লেষণ
স্বৰবৰ্ণৰ উপধ্বনিঃ বিভিন্ন প্ৰভাৱ
স্বৰবৰ্ণৰ ধ্বনিগুণ আৰু প্ৰয়োগ
স্বৰসংযুতি
অনুনাসিক বৰ্ণ চন্দ্ৰবিন্দু
অক্ষৰৰ ৰূপ চানেকি
শ্বাসাঘাত বৰ্গ
সন্ধি বা যতিবৰ্গ
প্ৰসিদ্ধ লেখকৰ উদ্ধৃতি
সন্ধি পৰিৱৰ্তন
ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ পৰিৱৰ্তন

লেখকৰ চমু পৰিচয়

গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামী (১৯২৩-২০২০) এজন অসমীয়া শিক্ষাবিদ আৰু ভাষাতত্ত্ববিদ। অসমীয়া ভাষাৰ ৰূপতত্ত্ব, ধ্বনিতত্ত্ব বিষয়ত তেওঁৰ অৱদান অতুলনীয়। তেওঁ ১৯৫৪ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনলৈকে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপনা কৰিছিল। ১৯৬৬ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ গ্ৰন্থ "An Introduction to Assamese Phonology"ক অসমীয়া ভাষাতত্ত্বলৈ এক আপুৰুগীয়া অৱদান হিচাপে গণ্য কৰা হয়। জীৱনকালত ড॰ গোস্বামীয়ে প্ৰায় ৬০ খনৰো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ, শতাধিক প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰি গৈছে। ২০২০ চনৰ ২৪ আগষ্টত ৯৬ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

আনুষঙ্গিক গ্ৰন্থ

ধ্বনিবিজ্ঞানৰ ভূমিকা, ১৯৬৬
অসমীয়া ব্যাকৰণ প্ৰৱেশ, ২০০০
অসমীয়া আখৰ-জোটনি, ১৯৭২
অসমীয়া ব্যাকৰণৰ মৌলিক বিচাৰ, ১৯৮৭
অসমীয়া গোলোক ব্যাকৰণ, প্ৰবোধ ভাগ, ১৯৭২ আৰু সুবোধ ভাগ, ১৯৭৪;
ভাষা-ভাষণিকা, ১৯৯২

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যাকৰণ
স্কটীয় ৱিকিপিডিয়া

স্কটীয় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ স্কটীয় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।

পৰিসংখ্যা

চনত স্কটীয় ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক, গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।

বাহ্যিক সংযোগ

স্কটছ ভাষা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
শ্ৰেণী:স্কটলেণ্ড
মই ভাল শিক্ষক হ'ব নোৱাৰিলোঁ (গ্ৰন্থ)

মই ভাল শিক্ষক হ'ব নোৱাৰিলোঁ হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ মইনা গোস্বামীয়ে ৰচনা কৰা এখন প্ৰবন্ধ আৰু উপন্যাসৰ সমন্বয়পূৰ্ণ গ্ৰন্থ। পৰম্পৰাগত আসোঁৱাহযুক্ত শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বিকল্প পদ্ধতি এটাৰে কৰা বিদ্যালয় এখনৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে কিতাপখনত। প্ৰবন্ধ আৰু উপন্যাস দুয়োবিধৰ ছাঁ থকাৰ বিষয়ে লেখকে 'আত্মকথা' শীৰ্ষক কলমত লিখিছে, "কথাবোৰ লিখি গ'লে এখন ৰচনা হ'ব। ৰচনাখন শেষ কৰি পঢ়িব পৰাকৈ সোৱাদ ল'গা হ'ব জানো? এতেকে অকণমান উপন্যাসৰ কৌশল ল'ব লাগিব।" কিতাপখনৰ প্ৰাক্‌-কথন লিখিছে ড° পৰমানন্দ মহন্ত আৰু ড° অৰ্পনা মহন্তই।আঁক-বাঁক প্ৰকাশনে ২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰা কিতাপখনৰ একেটা বছৰৰে ডিচেম্বৰ মাহলৈ দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ হয়। ২০১৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তৃতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ পোৱা ৯৬ পৃষ্ঠাৰ কিতাপখনৰ মূল্য ১১০ টকা। তৃতীয় সংস্কৰণত অশ্বিনী কলিতাৰ "'মই ভাল শিক্ষক হ'ব নোৱাৰিলোঁ'ৰ পাণ্ডুলিপি পঢ়ি" শিৰোনামেৰে এটি আলোচনা সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। "শিক্ষাৰ স'তে জড়িত সহৃদয় সতীৰ্থ, শ্ৰদ্ধেয় অভিভাৱক আৰু হেঁপাহৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ হাতত" লেখকে কিতাপখন আগবঢ়াইছে।

বিৱৰণ

কিতাপখনৰ প্ৰাক্‌-কথনত ড° পৰমানন্দ মহন্ত আৰু ড° অৰ্পনা মহন্তই লিখিছে, "শিক্ষাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য যে শিশুৰ মানৱীয় গুণবোৰ বিকশাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক 'সামাজিক সম্পদ' হিচাপে গঢ়ি তোলা, এই বিষয়ে শ্ৰীগোস্বামী সজাগ। তেখেতে অনুভৱ কৰে যে, প্ৰতিজন শিক্ষকেই শিক্ষকতাৰ মাজেৰে 'নিজকে পূৰ্ণ মানুহ হোৱাৰ অনুশীলন' কৰিব পাৰে।" সুলেখক মইনা গোস্বামী দীৰ্ঘদিন ধৰি শিক্ষকতাৰ লগত জড়িত । শিক্ষকতাৰ কালছোৱাত তেখেতে অৰ্জন কৰিছিল বিচিত্ৰ-বৰ্ণিল অভিজ্ঞতা আৰু উপলব্ধি৷ তেওঁ সচেতন সতীৰ্থ আৰু কঠীয়া আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ সৈতে জড়িত। কেইবাখনো নাটক, শিশুগ্ৰন্থকে ধৰি তেওঁৰ মুঠ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ চৈধ্যখন। সংস্কৃতি মানুহৰ সংগ্ৰামৰ অস্ত্ৰ, গণবোধ সৃষ্টিৰ অমোঘ মন্ত্ৰ, মোক বন্ধু কৰি লোৱা, সূৰ্য এদিন সকলোৰে বাবে উদয় হ'ব আদি তেওঁৰ কেইখনমান গ্ৰন্থ।

তথ্যৰ উৎস

লগতে চাওক

মই ভাল দেউতা হ'ব নোৱাৰিলোঁ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
বিহু নৃত্য

বিহু নৃত্য হৈছে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৱ দিশৰ অসম ৰাজ্যৰ এক থলুৱা লোকনৃত্য যি ৰাজ্যখনৰ প্ৰধান উৎসৱ বিহু আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। পৰম্পৰাগতভাৱে খাটী অসমীয়া ৰঙীন মুগাৰ সাজ পিন্ধি হাত-ভৰিৰ সুকীয়া মুদ্ৰাৰে এই নৃত্য কৰা হয়।

ইতিহাস

অসমীয়া জাতিৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ থকা এই নৃত্যৰ উৎসৰ বিষয়ে সঠিক উমান পোৱা নগ'লেও আহোমসকলৰ পূৰ্বৰে পৰা অসমত বসবাস কৰি অহা চুতীয়া,মৰাণ,দেউৰী, সোণোৱাল, ঠেঙাল আদি জনজাতীয় লোকৰ মাজত বিহু নৃত্যৰ প্ৰচলন আছিল বুলি জনা যায়। প্ৰায় ১৬ শ (খ্ৰীষ্ঠাব্দ) শতিকাত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত ৰংঘৰৰ বাকৰিত বিহু নৃত্যৰ প্ৰচলন হৈছিল বুলি তথ্য পোৱা যায়। অৱশ্যে বহু লেখক, গৱেষকে আকৌ আহোম স্বৰ্গদেউ সকলে বিহুৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰা নাছিল বুলিও মন্তব্য কৰে। এই সন্দৰ্ভত পদ্মেশ্বৰ গগৈৰ ভাষ্য এনেকুৱা, “কোনো বুৰঞ্জীত আহোম ৰজাই ৰংঘৰৰ বাকৰিত বিহু চোৱা কথাৰ উল্লেখ নাই। সাতসৰী অসম বুৰঞ্জীৰ মতে ৰংঘৰৰ ওপৰ মহলাত কোন ক’ত বহিব তাক নিৰ্দিষ্ট কৰা থাকে। সেইমতে ৰজা বহাৰ যিখন ঠাই, তাত যদি এজন মানুহ চকীটো বহে, তেওঁ ৰংঘৰৰ বাকৰিখন তাৰপৰা দেখা নেপায়। দ্বিতীয়তে, যদি ৰজাই তাত বিহু চাইছিল- এজন ৰজাই চাওক বা ধাৰাবাহিক কেইবাজনো ৰজাই চাওক- তেতিয়াহ’লে বিহুক কেন্দ্ৰ কৰি এটা বিষয়বাব সৃষ্টি হ’লহেতেন। কিন্তু তেনে কোনো শ্ৰেণী আমি নেপাও।”

নৃত্য, বাদ্য

বিহু পুৰুষ-মহিলা উভয়ে মিলিত হৈ কৰা এক সামুহিক লোকনৃত্য। পাৰম্পৰিক বিহুগীত আৰু বিভিন্ন লোকবাদ্যৰ সমাহাৰ হোৱা এই নৃত্য প্ৰদৰ্শনত ঢুলীয়াৰ ঢোলৰ চেৱত মুগাৰ মেখেলা চাদৰ পিন্ধি টাকুৰি ঘুৰাদি ঘূৰি ঘূৰি নচা নাচনীসকলকে প্ৰধান আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ বুলিব পাৰি। নাচনীসকলৰ নৃত্যমুদ্ৰাও পুৰুষ নৃত্যশিলপী সকলতকৈ বেছি।

বিহুত ব্যৱহৃত কেইটিমান লোকবাদ্য হ'ল:
ঢোল- বিহুৰ মূল অবনদ্ধ বাদ্য
ম'হৰ শিঙৰ পেঁপা বা শিঙা- মহৰ শিং আৰু বাঁহেৰে তৈয়াৰী সুষিৰ বাদ্য
গগনা - পাতল এচটি বাঁহেৰে তৈয়াৰী এবিধ হাৰ্প Jew's Harp জাতীয় ঘনবাদ্য
বাঁহী - সুষিৰ বাদ্য
বাঁহৰ টকা - বাঁহেৰ তৈয়াৰী ঘণবাদ্য
সুতুলি - মাটিৰে তৈয়াৰী সুষিৰ বাদ্য
বীণ -এডাল তন্ত্ৰীযুক্ত বেহেলাৰ দৰে এবিধ তত বাদ্য
তাল - কাঁহ, ৰূপ আদি মি‍শ্ৰিত ধাতুৰে তৈয়াৰী ঘনবাদ্য
ধুতং বা জেং টকা - বাঁহ-বেতেৰে তৈয়াৰী ঘনবাদ্য ইত্যাদি

প্ৰকাৰ

বৃহত্তৰ অসমৰ জনগোষ্ঠীৰ বিবিধতা অনুযায়ী বিহু নৃত্য বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বুলি কব পাৰি, যেনে 'দেউৰী বিহু', 'মৰান বিহু', 'মিচিং বিহু' আদি। নৃত্যমুদ্ৰাৰ কিছু বৈষম্যক বাদ দি, সাধাৰণতে প্ৰচলিত প্ৰথা অনুযায়ী বসন্তৰ আগমনত ৰঙালী বিহুৰ সময়ত কৰা এই বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বিহু নৃত্য সমূহৰ একেটি উদ্দেশ্য; উলহ মালহেৰে নৱবৰ্ষক আগমন জনোৱা।

আহোমৰ দিনৰে পৰা অবিবাহিত যুৱতীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত বিহুক 'জেং বিহু' বুলি জনা যায়। উজনি অসমৰ কিছুমান ঠাইত এতিয়াও এই বিহু প্ৰচলিত। এই প্ৰথা মতে অবিবাহিত যুৱতী সকলে বসন্ত ঋতুত/ৰঙালী বিহুত জাক-পাতি গছৰতলত ধৰিত্ৰীৰ উৰ্বৰতা কামনা কৰি আবেলি সময়ত নৃত্য গীতৰ অনুষ্ঠান কৰে। এই কথাই প্ৰমাণ কৰে এই গোষ্ঠীৰ মহিলা সকলৰ, সেই সময়ত মহিলা হিচাপে স্বাধীনতা কিমান আছিল, যি সময়ত হিন্দু মহিলাৰ ঘৰৰ বাহিৰত নৃত্য গীত কৰাত কঠোৰ বাধা নিষেধ আছিল। এই মহিলা সকলে নৃত্য গীতৰ সময়ত বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰ যেনে 'টকা', 'গগনা', 'সুতুলি' আদিও ব্যৱহাৰ কৰে।

চিত্ৰবিথিকা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:বিহু
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:অসমৰ নৃত্যসমূহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক
মানৱ শৰীৰ

মানৱ সভ্যতাৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে বিজ্ঞানৰ অভুতপূৰ্ব উন্নতি হৈছে৷ ইয়াৰ যোগেদি মানুহে আৱিষ্কাৰ কৰিছে ন ন অত্যাধুনিক যন্ত্ৰপাতি৷ উন্নতিৰ সোপানৰ শীৰ্ষস্থানত আৰোহন কৰিও মানুহে আজিলৈকে এনে এটি যন্ত্ৰ নিৰ্মান কৰিব পৰা নাই যাৰ তুলনা মানৱ দেহৰ লগত কৰিব পাৰি৷ মানৱ দেহৰ "যন্ত্ৰ-পাতি"ৰ বৈচিত্ৰৰ কথা ভাবিলে অতি আচৰিত হ'ব লাগে৷ মানুহে যন্ত্ৰ মানৱ বা ৰবট নিৰ্মান কৰিছে যদিও তেজ মঙহৰ মানুহৰ লগত তাৰ তুলনা নহয়৷
মানৱ শৰীৰটো বিভিন্ন অংগ-পত্যংগ, ২০৬ ডাল অস্থি বা হাড়, ৩২ টা দাঁত, কেইবাশ পেশী, বহু কিলোমিটাৰ দীঘল স্নায়ু আৰু কোটি কোটি কোষ আদিৰে গঠিত৷ এই অংগ-পত্যংগবোৰে সহযোগিতাৰে আমাৰ দেহটো পৰিচালনা কৰে৷ তলত আমাৰ শৰীৰৰ কিছুমান অংগ দিয়া হ'ল-

ছাল
অস্থি বা হাড়
মাংসপেশী
পাচনতন্ত্ৰ
মুখ
দাঁত
জিভা
নাক
চকু
কাণ
পাকস্থলী
ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰ
বৃহদন্ত্ৰ
যকৃৎ
তেজ
হৃদপিণ্ড বা কলিজা
হাঁওফাঁও
বৃক্ক
স্নায়ু তন্ত্ৰ
মাংসপেশী
মগজু বা মস্তিষ্ক
এপেণ্ডিক্স

শ্ৰেণী:মানৱ বিজ্ঞান
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান
কণী যুঁজ

কণী যুঁজ বিশ্বৰ বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ এক জনপ্ৰিয় খেল। অসমৰ লগতে বিশ্বৰ আন আন প্ৰান্তত, যেনে: হলেণ্ড, ৰোমানিয়া, ৰুঠেনিয়া, গ্ৰীচ আদিত এই খেল প্ৰচলিত।

অসমত কণী যুঁজ

কণী যুঁজ অসমৰ এটি প্ৰিয় খেল। ব’হাগ বিহুৰ কেইদিনমান আগৰেপৰাই ই আৰম্ভ হৈ বিহু উৰুকালৈকে কণী যুঁজ চলি থাকে। যুঁজত সাধাৰণতে পাতিহাঁহৰ কণীৰে যুঁজাই। খেলাৰুসকলে বিভিন্ন ঠাইৰপৰা টান কণী কিনি আনি যুঁজলৈ সাজু হয়। টান কণীৰ নাম সৈয়া ( বা হৈয়া)। কড়ি অথবা নখেৰে টুকুৰীয়াই কণীৰ কাঠিন্য নিৰূপণ কৰিব লাগে। কণী যুঁজৰ আগতে দুই যুঁজাৰুৰ মাজত ‘দৰ-দাম’ ঠিক কৰা প্ৰয়োজন। ‘দৰ-দাম’ৰ দ্বাৰা কণীৰ জোঙা আৰু বহল- এই ফাল দুটাৰ কোনটোৰ দ্বাৰা কণীক যুঁজোৱা হ’ব তাকেই বুজায়। দৰ-দাম ঠিক হোৱাৰ পিছত এজনে কণীৰ এটা ফালেৰে আনজনৰ কণীটোৰ নিৰ্দিষ্টকৈ দিয়া ফালটোত খুন্দা মাৰি দিয়ে। যাৰ কণী ভাগে, তেওঁ কণীটো কণী নভগাজনক দিব লাগে। কোনো কোনোৱে হাঁহ কণীৰ মাজত দুই এটা কুকুৰা অথবা গিনিফাউলৰ কণী মিহলাই কণী যুঁজায়। পিছত উল্লেখ কৰা কণীসমূহ হেনো পাতিহাঁহৰ কণীতকৈ টান। কোনো কোনোৱে সাত বিহুলৈকে বা হৈয়া কণী নভগাকৈ ৰাখি গৌৰৱৰ ভাগী হয়। এনে কণীক কোৱা হয় ‘সাত বিহুৰ সৈয়া কণী’। কণী যুঁজত আবাল-বৃদ্ধ-বনিতা সকলোৱে অংশ গ্ৰহণ কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
মৰাণ (নগৰ)

মৰাণ (Moran Town), ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ অন্তৰ্গত অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাত অৱস্থিত এখন সৰু লোকপিয়ল নগৰ। নগৰখন ঔদ্যোগিক ভাৱে উন্নত। এইখন দেশৰ এখন অন্যতম চাহ আৰু খাৰুৱা তৈল উৎপাদন হোৱা অঞ্চল। অঞ্চলটোৰ এটা প্ৰধান আকৰ্ষণ হ'ল ৰাইদঙীয়া দৌল, যিটোৱে আহোম ৰাজত্বৰ ঐতিহ্য বহন কৰিছে।

ভৌগোলিক অৱস্থান

মৰাণৰ ভৌগোলিক অৱস্থান হ'ল- সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতা । ইয়াৰ পশ্চিমে ডুলিয়াজান নগৰ,পূৱে টেঙাখাট আৰু টিংখং, উত্তৰে মোহনবাৰী আৰু শলগুৰি, দক্ষিণে মৰাণহাট আৰু সোণাৰি। জিলাৰ প্ৰধান কাৰ্যালয় ডিব্ৰুগড়, ইয়াৰ পৰা আঁতৰত অৱস্থিত।

জনসাংখ্যিকীয়

ভাৰতীয় লোকপিয়ল-২০০১ মতে, মৰাণৰ জনসংখ্য মাত্ৰ ৬,৭৮৪ জন। তাৰে, ৫৩% পুৰুষ আৰু বাকী ৪৭% মহিলা। এই নগৰখনৰ ১০% জনসংখ্যাৰ ৬ বছৰ বয়সতকৈ সৰু।

ৰাজনৈতিক

মৰাণ ডিব্ৰুগড় লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত আৰু বিধানসভা সমষ্টি হ'ল মৰাণ বিধানসভা সমষ্টি।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ