ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
মীনা আগৰৱালা

মীনা আগৰৱালা (১৫ ডিচেম্বৰ, ১৯২৪ – ১৪ জুলাই, ২০১৪) এগৰাকী অসমীয়া সমাজকৰ্মী আৰু নাৰী সবলীকৰণ আন্দোলনৰ উল্লেখযোগ্য মুখপাত্ৰ আছিল। তেজপুৰ মহিলা সমিতিৰ হৈ পঞ্চাশ বছৰতকৈও অধিক কাল তেখেতে নানা সামাজিক কাম-কাজত অংশ লৈছিল। ১৯৫০ৰ দশকত তেখেত জিলা সামাজিক উন্নয়ন সমিতিৰ অধ্যক্ষা আছিল। ১৯৬২ চনত চীনা আক্ৰমণৰ সময়ছোৱাত তেখেতৰ দলে অশেষ পৰিশ্ৰমেৰে ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা পুঁজিৰ বাবে বৰঙণি তুলিছিল। তেখেতে মুছলমান মহিলাৰ হকেও মাত মাতি তিনি তালাক, মেহেৰ আদিৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। তেখেতে আজীৱন গ্ৰাম্যাঞ্চলৰ মহিলাৰ শিক্ষাৰ বাবে নানা ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯২৪ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত তেজপুৰত মীনা আগৰৱালাৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ আছিল নগেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱা আৰু মাতৃ হেমলতা বৰুৱা। কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ সংস্পৰ্শলৈ আহি তেখেতে সৰুতে সংগীত আৰু নৃত্যৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৫ বছৰ বয়সত তেখেত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ সৰু ভায়েক কমলা প্ৰসাদ আগৰৱালালৈ বিয়া হয়। তেখেতে উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়লৈকে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। পাছত পতিয়ে ইংৰাজী শিক্ষাৰ বাবে ঘৰুৱা শিক্ষকৰ ব্যৱস্থা কৰিলেও অন্য ব্যস্ততাৰ বাবে বেছিদিন এয়া অব্যাহত ৰাখিব নোৱাৰিলে।

সামাজিক অৱদান

১৯১৯ চনত চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীয়ে "তেজপুৰ মহিলা সমিতি" প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই সমিতি পুনৰ্গঠন কৰি মীনা আগৰৱালাই ১৯৪৬ চনৰ পৰা নাৰী অধিকাৰ, নাৰী সবলীকৰণ আদিৰ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰে। ২০০৪ চনলৈকে তেখেত এই সমিতিৰ অধ্যক্ষা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। বিশেষকৈ গ্ৰাম্যাঞ্চলৰ নাৰীসকলৰ মাজত শিক্ষা আৰু স্বনিৰ্ভৰশীলতাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে সমিতিয়ে চেষ্টা কৰিছিল। সমিতিৰ জৰিয়তে এক পুঁজি আৰম্ভ কৰি ঘৰুৱা হিংসা, বিবাহ বিচ্ছেদ আদি সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱা মহিলাসকলক সাহায্য প্ৰদান কৰা হৈছিল। ১৯৫৯ চনত চীনৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা পলাই অহা তিব্বতৰ শৰনাৰ্থীসকলক তেওঁলোকে আশ্ৰয় দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰে। ১৯৬২ চনত চীনা আক্ৰমণৰ সময়ত ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা পুঁজিৰ বাবে সমিতিয়ে বৰঙণি গোটায়। ২০০২ চনত মীনা আগৰৱালাই অসমত মুছলমান মহিলাৰ স্থিতিৰ হকে মাত মাতিবলৈ "Giving the Voiceless A Voice" নামৰ এক ৰাজহুৱা সভাৰ আয়োজন কৰিছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

অমল প্ৰভা দাস সোঁৱৰণি বঁটা
জানকি দেৱী বাজাজ বঁটা
নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ

মৃত্যু

দীৰ্ঘদিন ধৰি বাৰ্ধক্যজনিত ৰোগত ভুগি থকা মীনা আগৰৱালাই ২০১৪ চনৰ ১৪ জুলাইৰ পুৱাতে তেজপুৰৰ পৰোৱা চাৰিআলিৰ নিজা বাসভৱনত ৯০ বছৰ বয়সত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। তেখেতে এজন পুত্ৰ আৰু দুগৰাকী জী ইহ সংসাৰত এৰি যায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী
মুক্তাগাছাৰ মণ্ডা

মুক্তাগাছাৰ মণ্ডা হʼল গাখীৰ আৰু চেনিক মূল উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি তৈয়াৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ মিঠাই। ইয়াৰ প্ৰস্তুতিৰ ক্ষেত্ৰত কেইবাটাও অতিৰিক্ত উপাদান ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ১৮২৪ চনত বাংলাদেশৰ ময়মনসিংহ জিলাৰ মুক্তাগাছা উপজিলাত এই মিঠাইৰ প্ৰথম প্ৰচলন হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰস্তুতপ্ৰণালী মণ্ডাৰ আৱিষ্কাৰক গোপাল পালৰ বংশধৰসকলে প্ৰকাশ কৰা নাই। ২০২৪ চনৰ ১২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে বাংলাদেশ চৰকাৰে মণ্ডাক ভৌগোলিক সূচক (জি আই) সামগ্ৰী হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে।

ইতিহাস

১২৩১ বঙ্গাব্দ (১৮২৪ খ্ৰীষ্টাব্দ)ত ৰাম গোপাল পালে সপোনত এই মিঠাই বনোৱাৰ ৰেচিপি লাভ কৰিছিল। তেওঁ এই মিঠাই প্ৰস্তুত কৰি মুক্তাগাছাৰ অন্যতম ডাঙৰ জমিদাৰ, মহাৰাজ সূৰ্য্যকান্ত আচাৰ্য চৌধুৰীক উপহাৰ দিয়ে। বৰ্তমান গোপাল পাল পৰিয়ালৰ পঞ্চম বংশধৰ শ্ৰী ৰামেন্দ্ৰনাথ পাল ভ্ৰাতৃদ্বয়ে এই মিঠাইৰ ব্যৱসায় চলায়। ৰামেন্দ্ৰনাথ কয়, জমিদাৰজনে বিভিন্ন ধৰণৰ সাংস্কৃতিক আৰু আলোচনা অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছিল। তালৈ অহা অতিথিসকলক এই মণ্ডাৰেই আপ্যায়ন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে শ্বেৰপুৰতো মণ্ডা উৎপাদিত হয়।

অতিথি আপ্যায়ন

ওস্তাদ আলাউদ্দিন খাঁ, পশ্চিমবংগৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী ড° বিধানচন্দ্ৰ ৰায়, নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ দৰে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰখ্যাত ব্যক্তিসকলক মুক্তাগাছাৰ জমিদাৰ ভৱনত এই মণ্ডাৰেই আপ্যায়ন কৰা হৈছিল। ৰাছিয়াৰ যোছেফ ষ্টালিনক যেতিয়া মণ্ডা পঠিওৱা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ মুগ্ধ হৈছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। পাকিস্তানৰ আইয়ুব খানে ইয়াক "পূৰ্ব পাকিস্তানকা মেৱা" বুলি কৈছিল। আব্দুল হামিদ খান ভাসানী এই মণ্ডাৰ সোৱাদত মুগ্ধ হৈ পৰিছিল, আৰু তেওঁ এই মণ্ডাচীনৰ মাও ৎসে-তুঙলৈও লৈ গৈছিল। মাও ৎসে-তুঙে ইয়াৰ সোৱাদৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।

প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি আবু সাঈদ চৌধুৰী আৰু বঙ্গবন্ধু শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানেও ইয়াৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছিল। ইন্দিৰা গান্ধী, দ্বিতীয় এলিজাবেথকো এই মণ্ডাৰেই আপ্যায়ন কৰা হৈছিল।

জিয়াউৰ ৰহমান, কাদেৰ সিদ্দিকী আৰু কামাল হোসেনৰ প্ৰিয় খাদ্যৰ তালিকাত আছিল মণ্ডা।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মিঠাই
শ্ৰেণী:বঙালী ৰন্ধনশৈলী
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰন্ধনশৈলী
গাদ্দাম পদ্মজা ৰেড্ডী

গাদ্দাম পদ্মজা ৰেড্ডী ( ; জন্ম: ১ জানুৱাৰী ১৯৬৭) এগৰাকী আগশাৰীৰ কুচিপুড়ি নৃত্যশিল্পী আৰু সংগীত শিক্ষক। তেওঁ পৌৰাণিক আৰু সমসাময়িক সামাজিক বিষয়ৰ আধাৰত বেলেও পৰিবেশন কৰে। তেওঁ কুচিপুড়িৰ এটা ৰূপ কাকতিয়ামৰ নৃত্য ৰচনা কৰিছিল। ২০০৬ চনত কলা ৰত্ন, ২০১৫ চনত ভাৰতৰ কলাৰ ক্ষেত্ৰখনৰ সৰ্বোচ্চ সন্মাম সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০২২ চনত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰীৰে তেওঁক সন্মানিত কৰা হয়।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৬৭ চনৰ ১ জানুৱাৰীত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কৃষ্ণা জিলাৰ পামাৰুত এটা ৰেড্ডী পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হয়। দেউতাক আৰু মাকৰ নাম আছিল ক্ৰমে জি ভি ৰেড্ডী আৰু স্বৰাজ্যলক্ষ্মী। তেওঁ পামাৰুৰ ককাক-আইতাকৰ ঘৰত ডাঙৰ-দীঘল হয়। পিছলৈ তেওঁ হায়দৰাবাদলৈ গুচি যায়। তেওঁৰ পৰিয়ালটো ইউছুফগুড়াত বাস কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথমে চেণ্ট থেৰেছা স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ আৰু তাৰ পিছত ৰেড্ডী কলেজৰ পৰা কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লয়।

কুচিপুড়ি নৃত্য

ৰেড্ডীয়ে শোভা নাইডুৰ পৰা কুচিপুড়িৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। সামাজিক বিষয়ৰ উপৰিও তেওঁ পৌৰাণিক কাহিনীৰ সৈতে জড়িত বেলে পৰিবেশন কৰে। তেওঁৰ কিছুমান পৌৰাণিক কৰ্মৰ ভিতৰত আছে- ভামকলপম, মহিষাসুৰ মৰ্দিনী, নৱদুৰ্গালু আৰু কাকতীয়ম আদি অন্যতম।

কাকতিয়ম

ৰেড্ডীয়ে এক সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল যে তেওঁ তেলেংগানাৰ সংস্কৃতিৰ আধাৰত এটা শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ ৰূপ গঢ়ি তুলিব বিচাৰে। কাকতীয় বংশৰ সময়ছোৱাত ৰামাপ্পা মন্দিৰৰ ইতিহাস আৰু বিষয়বস্তু, ভাস্কৰ্য্য আৰু নৃত্যৰ ৰূপৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দুটা খণ্ডৰ কুচিপুড়ি নৃত্যৰ এটা ৰূপ কাকতিয়ম বিকশিত কৰে। নৃত্যৰ ৰূপটোৰ গঠনৰ ক্ষেত্ৰত ৰামাপ্পা মন্দিৰ, সহস্ৰ স্তম্ভ মন্দিৰ আৰু ৱাৰংগল দুৰ্গৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ ভিত্তিত ধাৰণাটো লোৱা হৈছে বুলিও তেওঁ কৈছিল।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:তেলংগানাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
ব্ৰিজ (অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ)

ব্ৰিজ ২০২২ চনত মুক্তি পোৱা এখন নাট্যধৰ্মী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনৰ ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৃপাল কলিতাৰ। ছবিখন বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয়, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ উপৰিও ই শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ৬৮তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাও (২০২০) লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

ছবিৰ কাহিনীটো বানে ধোৱা গাঁও এখনৰ দুখীয়া কৃষক পৰিয়ালৰ জোনাকী নামৰ এজনী কিশোৰীৰ সংগ্ৰামৰ কাহিনী, যিয়ে পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত ঘৰখনৰ অন্ন সংস্থানৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হয়। উপাৰ্জনৰ অন্য পথ নথকাত তায়ো পিতৃৰ পথ অনুসৰণ কৰি পুৰুষৰ দৰে কান্ধত নাঙল লৈ কৃষিকৰ্মত প্ৰবৃত্ত হয়। লগতে ছবিখনত দেখুওৱা হৈছে যে এখন উপনৈৰ দুপাৰে থকা দুখন গাঁৱক কেনেকৈ কলগছেৰে সজা ভুৰেৰে সংযোগ কৰি ৰাখিছে। ইয়াত যিখন উপনৈ দেখুওৱা হৈছে, সেইখন এখন ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈ, যিয়ে প্ৰতি বছৰে প্ৰলয়ংকৰী বানৰ সৃষ্টি কৰি জনজীৱন বিপৰ্যস্ত কৰি পেলায়।

অভিনয় শিল্পী

শিৱাৰাণী কলিতা
কৃপাল কলিতা
পাৰ্থ প্ৰতীম বৰা
স্বপ্নিল নাথ
অনিন্দিতা দাস

সন্মান

শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ ৬৮তম (২০২০) ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা। এই বঁটাত আছে ৰজত কমল আৰু নগদ একলাখ টকা।
৫১তম গোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত জুৰীৰ বিশেষ উল্লেখ।
অটৱা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত (কানাডা) শিৱাৰাণী কলিতালৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা।

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:২০২০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০২২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
পিছাং চকোলেট

পিছাং ক'কেলাট বা ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত, চকলেট কল বা কেতিয়াবা কথিত ভাষাত পিস্কক বুলি সংক্ষিপ্তকৰণো কৰা হয়, হ’ল গলি যোৱা চকলেট বা চকলেট চিৰাপৰ সৈতে কলৰ টুকুৰাৰে তৈয়াৰী ইণ্ডোনেছিয়ান মিঠা জলপান। ইয়াক পাতল ক্ৰেপৰ দৰে পেষ্ট্ৰিৰ বাকলিৰ ভিতৰত মেৰিয়াই গাঢ়কৈ ভাজি লোৱা হয়। পিছাং ক'কেলেটক প্ৰায়ে কেৱল "চ'কো কলৰ স্প্ৰিং ৰোল" বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।ইণ্ডোনেছিয়াত পিছাং ক'কেলেটক পিছাং গেৰেঙৰ এটা ভিন্নতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়, আৰু ইয়াক গোৰেংগান (ইণ্ডোনেছিয়ান এছৰ্টেড ফ্ৰিটাৰ)ৰ অধীনত শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয় আৰু কিছুমান জনপ্ৰিয় ভজা বস্তুৰ সৈতে একেলগে বিক্ৰী কৰা হয়; যেনে ভজা টেম্পেহ, তাহু গোৰেং আৰু পিছাং গেৰেং। ৰাস্তাৰ কাষৰ নম্ৰ কাকিলিমা গাড়ীৰ পৰা কেফে আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণ ৰেষ্টুৰেণ্টলৈকে ই এটা জনপ্ৰিয় জলপান।

এই ইণ্ডোনেছিয়ান সংস্কৰণত চকলেটৰ পৰিমাণ এটা আৱশ্যকীয় উপাদান। ই ঐচ্ছিক নহয়, বাদে পিছাং ক'কেলেট ফিলিপাইনছৰ টুৰণৰ সৈতে প্ৰায় একে, যিটো আচলতে এটা কলৰ লুম্পিয়া বা ৰোল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ খাদ্য
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ
হাইলাকান্দি

হাইলাকান্দি (উচ্চাৰণ:ˈhaɪləˌkʌndi) অসমৰ হাইলাকান্দি জিলাৰ এখন চহৰ আৰু হাইলাকান্দি জিলাৰ সদৰ ঠাই। হাইলাকান্দি অসমৰ তিনিখন বঙালী ভাষী জিলাৰ ভিতৰত অন্যতম। ই বৰাক উপত্যকা সংমণ্ডলত অৱস্থিত। বাঙালী আৰু মেইতেই (মণিপুৰী) এই অঞ্চলৰ চৰকাৰী ভাষা।

হাইলাকান্দি নগৰ সমিতিৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ মৌলৱী আব্দুল মাতলিব ডাঙৰীয়া ভাৰতৰ স্থানীয় প্ৰশাসনিক গোটৰ প্ৰথম ভাৰতীয় অধ্যক্ষ। ১৯৪৬ চনত অসম চৰকাৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰীৰ পদত থাকোঁতে তেওঁ এই পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল।

নামৰ উৎপত্তি

হাইলাকান্দি নামটোৰ সমন্ধে কেইবাটাও প্ৰবাদ আছে। কিছুমানৰ মতে বৰাক নদীৰ বানৰ পৰা বাচিবলৈ বন্ধা মঠাউৰিৰ স্থানীয় নাম "আইল" বা "হাইল" আৰু বড়ো-কছাৰী ভাষাৰ "কান্দি" অৰ্থাৎ কঠিয়া তলী, ধাননি পথাৰৰ পৰা "হাইলাকান্দি" নামৰ উৎপত্তি হৈছে। অন্য কিছুৰ মতে, জিলাখনৰ নামটো কুকি শব্দ "হালাম" অৰ্থাৎ সৰু ৰাজ্য, ক্ষেত্ৰ বা অঞ্চল আৰু "কুন্দিয়া" মানে হালোৱা তলীৰ পৰা আহিছে। আন এক প্ৰবাদ অনুসৰি ইয়াত প্ৰচুৰ পৰিমানে উৎপন্ন হোৱা শালি ধানৰ খেতিৰ প্ৰসংগ ধৰি "শাইল কান্দি" আৰু কালক্ৰমত ইয়াৰ পৰা হাইলাকান্দি হয়।

ভূগোল

হাইলাকান্দিৰ অৱস্থান হ'ল । ই বৰাক উপত্যকাৰ সোঁমাজত অৱস্থিত। ভৌগোলিক বাবে হাইলাকান্দি চাৰিওফালে পৰ্বতশ্ৰেণীৰ মাজৰ সমতল ভূমিত অৱস্থিত। ই ভাৰত আৰু দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ মাজৰ সংস্কৃতিক সংযোগস্থলী।

প্ৰশাসন

হাইলাকান্দি পৌৰসভায়ে হাইলাকান্দি চহৰ পৰিচালনা কৰে। প্ৰশাসনৰ সুবিধাৰ বাবে চহৰ খনক ১৬টা ৱাৰ্ডত ভাগ কৰা হৈছে। হাইলাকান্দি হাইলাকান্দি বিধানসভা সমষ্টি আৰু কৰিমগঞ্জ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।

জনবসতি

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে হাইলাকান্দিৰ মুঠ জনসংখ্যা ৩৩,৬৩৭ জন। ইয়াৰে ১৬,৮৪৩ জন পুৰুষ আৰু ১৬,৭৯৪ গৰাকী মহিলা। ইয়াৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৯.৮৪% অৰ্থাৎ ৩,৩০৯ জন ছয়বছৰৰ তলৰ শিশু। হাইলাকান্দিত লিংগ অনুপাত প্ৰতি ১০০০ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে ৯৯৭ গৰাকী মহিলা আছে। ইয়াৰ সাক্ষৰতা হাৰ ৯২.০৮%, তাৰে ৯৪.৬১% পুৰুষ আৰু ৮৯.৫৫% মহিলা সাক্ষৰ।

ধৰ্ম

হাইলাকান্দি জিলাত ইছলাম ধৰ্মালম্বী মানুহ সংখ্যাগৰিষ্ঠ হলেও হাইলাকান্দি চহৰত হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী মানুহ সংখ্যা গৰিষ্ঠ। ধৰ্ম ভিত্তিত হাইলাকান্দিৰ তালিকা হ'ল:

ভাষা

অসমৰ ৰাজ্যভাষা অসমীয়া আৰু ইংৰাজী হলেও বঙালী ভাষাক বৰাক উপত্যকাৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। এই অঞ্চলৰ বেছিভাগ লোকে ছিলঠীয়া ভাষা কয়। ইয়াৰ লগতে বিভিন্ন স্থানীয় জনগোষ্ঠী সমূহে নিজৰ ভাষা কয়। এই অঞ্চলত অসমীয়া ভাষী লোকৰ সংখ্যা কম।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

হাইলাকান্দিৰ মানচিত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
থুনুকী দাস

থুনুকী দাস ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী৷ ১৯৪২ চনৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰত ঢেকিয়াজুলি থানাত পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ যোৱা হাজাৰ হাজাৰ জনতাৰ সমদলত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰি আগুৱাই গৈছিল৷ পিছত এই সমদলৰ দতি ৰুদ্ধ কৰিবলৈ পুলিচে লাঠিচালনা কৰে আৰু সেই লাঠিচালনাত গুৰুতৰভাবে আঘাতপ্ৰাপ্ত থুনুকী দাসৰ কিছুদিন পিছতেই মৃত্যু ঘটে৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:অসম
অৰ্জুন

অৰ্জুন হ'ল মহাভাৰতৰ এটি কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। পঞ্চ-পাণ্ডৱৰ তৃতীয়জন অৰ্জুন। অৰ্জুনৰ পিতৃৰ নাম পাণ্ডু আৰু মাতৃৰ নাম কুন্তী। মহাভাৰতীয় সাহিত্যত অৰ্জুনক অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ধনুৰ্ধৰ যোদ্ধা হিচাপে দাঙি ধৰা হৈছে। শ্ৰী কৃষ্ণক ৰথৰ সাৰথি হিচাপে লৈ তেওঁ কৌৰৱৰ বিৰুদ্ধে মহাভাৰতৰ কুৰুক্ষেত্ৰ ৰণত পাণ্ডৱৰ জয়ত মুখ্য ভূমিকা লৈছিল। অৰ্জুন আছিল দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ মানস সন্তান। গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ তত্ত্বাৱধানত অৰ্জুনে বিশেষভাৱে শিক্ষাগ্ৰহণৰ সুবিধা পাইছিল আচাৰ্য্যপুত্ৰ অশ্বত্থামাৰ লগত। সেয়েহে তেওঁ আন ৰাজকুমাৰ সকলোতকৈ বেছি আগুৱাই যোৱাৰ পথ প্ৰশস্ত হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত এই বিদ্যাৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি অৰ্জুনে নিজকে বিশ্বপ্ৰসিদ্ধ ধনুৰ্দ্ধৰ যোদ্ধা হিচাপে পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। অৰ্জুন এজন অতিমহাৰথী আছিল যি অকলে ১২জন মহাৰথীৰ সমান।

অৰ্জুনে দ্ৰৌপদীৰ লগতে পত্নী হিচাপে কৃষ্ণভগ্নী সুভদ্ৰা, মণিপুৰৰ ৰাজকন্যা চিত্ৰাংগদা আৰু চিত্ৰাংগদাৰ সখী উলূপীক গ্ৰহণ কৰিছিল। সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ অভিমন্যুৱে কুৰুক্ষেত্ৰ যুঁজত বীৰত্বৰে যুঁজি মৃত্যুক আঁকোৱালি লোৱাৰ পিছত অভিমন্যুৰ সন্তান পৰীক্ষিত পৰৱৰ্তী সময়ত পাণ্ডৱৰ মহাপ্ৰয়াণৰ পিছত ৰাজসিংহাসনত অধিষ্ঠিত হৈছিল।

কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত

কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত সন্মুখত নিজৰ আত্মীয় তথা গুৰুক দেখি অৰ্জুনে যুদ্ধ নকৰোঁ বুলি গাণ্ডীৱ ধনু ৰাখি থ’লে। তেতিয়া তেওঁৰ সাৰথি ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পৰা গীতাৰ জ্ঞান লাভ কৰিলে।

যুদ্ধত অৰ্জুনে কেইবাজনো মহাবীৰ যোদ্ধাক পৰাস্ত তথা বধ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত ভীষ্ম, কৰ্ণ, জয়দ্ৰথ, ভগদত্ত আদি প্ৰধান।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:কৃষ্ণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ব্যক্তি
অষ্টলক্ষ্মী

অষ্ট লক্ষ্মী ( "আঠগৰাকী লক্ষ্মী") বা অষ্টলক্ষ্মী হৈছে সম্পদৰ হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ আঠটা স্বৰূপ। তেওঁ সম্পদৰ আঠটা উৎসক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। অষ্ট লক্ষ্মীৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত "সম্পদ"ৰ অৰ্থ হৈছে সমৃদ্ধি, উৰ্বৰতা, সৌভাগ্য, সুস্বাস্থ্য, জ্ঞান, ধৈৰ্য, সন্তান আৰু শক্তি।

ব্যুৎপত্তি আৰু চিত্ৰণ

"শ্ৰী অষ্ট লক্ষ্মী স্ত্ৰোতম" শীৰ্ষক প্ৰাৰ্থনাত অষ্ট লক্ষ্মীৰ প্ৰতিগৰাকীৰে বৰ্ণনা আছে
হাতীৰ সৈতে থকা এইগৰাকী লক্ষ্মী, হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ অষ্টলক্ষ্মী ৰূপ বোৰৰ ভিতৰত এটা। এই দিশত, দেৱীক পদুমৰ ওপৰত বহি থকা আৰু তেওঁৰ দুয়োফালে দুটা হাতীৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। তেওঁক পদ্মাসনেৰে যোগিক ভঙ্গীত বহি থকা বুলি দেখুওৱা হয়, ইয়াৰোপৰি তেওঁ চতুৰ্ভূজা। দেৱীয়ে ওপৰৰ দুয়োখন হাতৰে দুটা পদুম ধাৰণ কৰে, আৰু তলৰ হাত দুখন সাধাৰণতে অভয় আৰু বৰদা মুদ্ৰা ভঙ্গীত পৰিৱেশিত হয়। দেৱীৰ কাষত থকা হাতী দুটাই দেৱীক শুদ্ধিকাৰণ কৰে। হাতী দুটাই দেৱীৰ ওপৰত শুঁড়ৰে পানী ঢালি থাকে। লক্ষ্মীৰ অন্যান্য দিশৰ দৰে এই দিশটোৱে সমৃদ্ধি, সৌভাগ্য আৰু প্ৰাচুৰ্যৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। গজলক্ষ্মীৰ এই স্বৰূপ হিন্দু আৰু বৌদ্ধ মূৰ্তিবিদ্যাত সচৰাচৰ দেখা যায়।

সন্তান লক্ষ্মী

সন্তান লক্ষ্মী হৈছে সন্তান প্ৰদান কৰাৰ দেৱী।
তেওঁ ষড়ভূজা। দুটা কলহ (আমৰ পাত আৰু নাৰিকলৰ সৈতে পানীৰ কলহ), তৰোৱাল, ঢাল, আৰু দেৱীৰ কোলাত এটা শিশু, অভয় মুদ্ৰাত এখন হাত আৰু আনটোৱে শিশুটোক ধৰি আছে। দেৱীৰ হাতত থকা তৰোৱাল আৰু ঢালে এগৰাকী মাতৃৰ নিজৰ সন্তানক বচাবলৈ কাৰোবাক হত্যা কৰাৰ সামৰ্থ্যৰ প্ৰতীক। শিশুটোৱে এটা পদুম ধৰি ৰাখে।

বীৰ/ধৈৰ্য লক্ষ্মী

বীৰ লক্ষ্মী বা ধৈৰ্য লক্ষ্মী ("সাহস লক্ষ্মী") হৈছে সেই গৰাকী দেৱী যি যুদ্ধৰ সময়ত বীৰত্ব প্ৰদান কৰে আৰু জীৱনৰ অসুবিধাবোৰ অতিক্ৰম কৰাৰ বাবে সাহস আৰু শক্তি প্ৰদান কৰে।
দেৱী অষ্টভূজা। ৰঙা পোছাকৰে দেৱীয়ে তেওঁৰ হাতত চক্ৰ, শংখ, ধনু, তীৰ, ত্ৰিশূল (বা তৰোৱাল), তাল পাতৰ শাস্ত্ৰ ধাৰণ কৰে, আন দুখন হাত অভয় মুদ্ৰা আৰু বৰদামুদ্ৰা ভঙ্গীমাত থকা দেখুওৱা হয়।

জয়/বিজয় লক্ষ্মী

বিজয় লক্ষ্মী বা জয় লক্ষ্মী হৈছে বিজয় দাতা দেৱী। কেৱল যুদ্ধতেই নহয় সফলতা অৰ্জনৰ বাবে বাধা জয় কৰাৰ বাবেও তেওঁ আশীৰ্বাদ দিয়ে।
তেওঁ অষ্টভূজা। ৰঙা পোছাকৰে দেৱীয়ে হাতত চক্ৰ, শংখ, তৰোৱাল, ঢাল, পদুম, পাশা ধাৰণ কৰে আৰু আন দুখন হাত ক্ৰমে অভয় মুদ্ৰা আৰু বৰদা মুদ্ৰা ভংগীমাৰে দেখুওৱা হয়।

বিদ্যা লক্ষ্মী

বিদ্যা লক্ষ্মী ("জ্ঞান লক্ষ্মী") হৈছে কলা আৰু বিজ্ঞানৰ জ্ঞানৰ দেৱী। তেওঁ বগা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে আৰু সৰস্বতী দেৱীৰ সৈতে তেওঁৰ সাদৃশ্য আছে। দেৱীয়ে বেদ, কলম হিচাপে এটা ময়ূৰৰ পাখি ধাৰণ কৰে, আন দুখন হাত বৰদা মুদ্ৰা আৰু অভয় মুদ্ৰাত থাকে।

অন্যান্য স্বৰূপ

কিছুমান অষ্ট লক্ষ্মী তালিকাত, লক্ষ্মীৰ অন্যান্য প্ৰকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে,

ঐশ্বৰ্য লক্ষ্মী ("সমৃদ্ধি লক্ষ্মী") : ধনৰ দেৱী। একমাত্ৰ লক্ষ্মীৰ ৰূপ যি গৰাকীৰ বাহন হৈছে এটি ঘোঁৰা। তেওঁ সাধাৰণতে বিদ্যা লক্ষ্মীৰ পৰিৱৰ্তে অষ্টলক্ষ্মী তালিকাত স্থান পায়।
সৌভাগ্য লক্ষ্মী ("সৌভাগ্যৰ দাতা") : সাধাৰণতে সমৃদ্ধি প্ৰদানকাৰী।
ৰাজ্য লক্ষ্মী ("ৰাজকীয় লক্ষ্মী") : তেওঁ যি শাসকসকলক (ক্ষমতাৰে) আশীৰ্বাদ কৰে"
বৰ লক্ষ্মী ("বুন লক্ষ্মী") : বৰদান প্ৰদান কৰা দেৱী।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:ভাগ্য দেৱী
শ্ৰেণী:লক্ষ্মী
অশোকা গুপ্তা

অশোকা গুপ্তা (; ১৯১২ নৱেম্বৰ – ৮ জুলাই ২০০৮) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজকৰ্মী আছিল। তেওঁ মহিলা সেৱা সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলনৰ সদস্য আৰু ইণ্ডিয়ান ছ'চাইটি ফৰ স্পনছৰশ্বিপ এণ্ড এডপচনৰ সভানেত্ৰী আছিল। নোৱাখালি গণহত্যাৰ সময়ত উদ্ধাৰ আৰু সাহায্য অভিযানত অংশ লৈছিল।

প্ৰাথমিক জীৱন

কিৰণ চন্দ্ৰ সেন আৰু জ্যোতিৰ্ময়ী দেৱীৰ ঘৰত অশোকা গুপ্তাই জন্ম লৈছিল৷ তেওঁ ছয় সন্তানৰ ভিতৰত চতুৰ্থ আৰু দ্বিতীয় কন্যা সন্তান আছিল। ছয় বছৰ বয়সত তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হয় আৰু মাকে তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰে৷ তেওঁ কলকাতাৰ ছেইণ্ট মাৰ্গাৰেট স্কুলত পঢ়িছিল। মেট্ৰিক পৰীক্ষাত ছোৱালীৰ ভিতৰত তেওঁ প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল। বেথুন কলেজৰ পৰা গণিত বিষয়ত সন্মানেৰে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০ বছৰ বয়সত শৈবাল গুপ্তা নামৰ আই.চি.এছ. বিষয়াৰ লগত বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সমাজকৰ্মী
ইলাৰাম দাস

আচাৰ্য ইলাৰাম দাস (১৯২৯ - ২০০৩) মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ একান্ত অনুগামী একশৰণ নাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক, বক্তা, সাধক পণ্ডিত আৰু সমাজ সংস্কাৰক। তেওঁ এক শৰণ ভাগৱতী সমাজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। ২০০১ চনত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে অসম চৰকাৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯২৯ চনৰ ২৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অবিভক্ত নগাঁও জিলাৰ (বৰ্তমান মৰিগাঁও জিলা) জালুগুটি নামৰ সৰু গাঁও এখনৰ কৈৱৰ্ত পৰিয়ালত ইলাৰাম দাসৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কালিৰাম দাস আৰু মাতৃ খোপাদৈ দাস। পাঁচ সন্তানৰ পৰিয়ালৰ তাৰো জ্যেষ্ঠ সন্তান আছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁ বৈষ্ণৱ ভাৱধাৰাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট আছিল।

তেওঁ ১৯৪৫ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। জালুগুটি অঞ্চলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা ইলাৰাম প্ৰথম ব্যক্তি আছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৪৭ চনত নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই. এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।

ধৰ্মীয় জীৱন

ইলাৰাম দাসে নগাঁও জিলাৰ নন্দীৰাম আতাৰ একশৰণ নামধৰ্ম পালনাম সমাজত যোগদান কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৪ বছৰ কাল মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ ধৰ্মীয় দৰ্শন অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ পালনাম সমাজত বৰগীত, ঘোষ, লেছাৰী আদি পৰিবেশন কৰি বহুতো মানুহক ইয়াৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কৰিছিল। তেওঁ নগাঁও জিলাৰ ১৪টা প্ৰাথমিক পালনাম সমাজৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ পদৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৫০ চনত তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘত যোগদান কৰে। তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ ৰাজ্যিক আয়োজক, শৰণ কমিটিৰ সদস্য আৰু ১৯৬৮ চনৰ পৰা দুটা কাৰ্যকাল উপ-পদাধিকাৰ আছিল। তেওঁ নগাঁও শংকৰ মিছনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক লোকসেৱক হলধৰ ভূঞা আৰু ৰামকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাৰ সহযোগী আছিল। তেওঁ ১৯৭৩ চনৰ ৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে "এক শৰণ ভাগৱতী সমাজ" নামেৰে সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

সমাজ সংস্কাৰ

আচাৰ্য ইলাৰাম দাসে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘ আৰু এক শৰণ ভাগৱতী সমাজ দুয়ো সংগঠনৰ লগত জড়িত থাকোঁতে সমাজ সংস্কাৰৰ কাম হাতত লৈছিল। তেওঁ বিশেষকৈ অনুসূচীত জাতি, জনজাতি আৰু অন্যান্য পিছপৰা জাতিৰ অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সচেতনতা বৃদ্ধি কৰাত আগভাগ লৈছিল। তদুপৰি পিছপৰা সমাজত শিপাই থকা বিভিন্ন ধৰণৰ মাদক দ্ৰৱ্য, জুৱা আদিৰ দৰে সামাজিক ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ যুঁজঁ দিছিল। তেওঁ মহাপুৰুষীয়া আদৰ্শৰে চৰকাৰক সদায় সহযোগ আগবঢ়াইছিল। সমাজত অস্পৃশ্যতা ৰোধ কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ ভিন ভিন বৰ্ণ আৰু জাতিৰ মাজত বিবাহ অনুষ্ঠিত কৰিছিল। তেওঁ জনজাতি আৰু চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিক সকলৰ সৰ্বাংগীণ উন্নয়নৰ বাবে বিদ্যালয়, চিকিৎসালয়, দক্ষতা বিকাশ কেন্দ্ৰ আদি স্থাপন কৰিছিল। নাৰী শিক্ষাৰ বাবেও আচাৰ্য ইলাৰাম দাসে কাৰ্য হাতত লৈছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ সতী ৰাধিকা শান্তি মাতৃ সেৱা সমাজ গঠন কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ গ্ৰামোদ্যোগ আৰু সামাজিক বনানিকৰণৰ বাবেও অৱদান আগবঢ়াইছিল।

সাহিত্য কীৰ্তি

নামঘোষা ৰসামৃত
মহাপুৰুষ ধৰ্ম আৰু কৰ্মকাণ্ড (বৰপেটাৰ মনোৰঞ্জন দাসৰ সৈতে)
যুৱ সমাজ, তৰুণ বিদ্যাৰ্থী সমাজৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য
পালনাম তত্ত্ব
নিত্য প্ৰসংগৰ আৰ্হি
মহাপুৰুষীয়া বিবাহ প্ৰণালী
যুৱ সমাজৰ প্ৰাৰ্থনা পুস্তিকা
বিশ্বজ্যোতি

মৃত্যু

২০০৩ চনৰ ১৯ অক্টোবৰ অৰ্থাৎ ১ কাতি তাৰিখে আচাৰ্য ইলাৰাম দাসৰ মহাপ্ৰয়াণ ঘটে। তেওঁৰ স্মৃতিত অসম চৰকাৰে মৰিগাঁও জিলাত ১১ কোটি টকাৰে এক সাংস্কৃতিক প্ৰকল্প নিৰ্মাণৰ কাৰ্যসূচী হাতত লৈছে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ধৰ্ম প্ৰচাৰক
শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী
ৱাং কিংহুই

ৱাং কিংহুই (চীনা: 王清惠; ১২৬৪–১২৮৮) ছং ৰাজবংশৰ সম্ৰাট ডু়জোঙৰ উপপত্নী আছিল আৰু একে সময়তে এগৰাকী দক্ষ কবি আৰু গীতিকাৰ হিচাপে পৰিচিত আছিল। তেওঁ ৰাজদৰবাৰৰ অন্তঃপুৰত থাকিও সাহিত্য আৰু সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

জীৱন আৰু সাহিত্য

ৱাং কিংহুই ১৩শ শতিকাৰ চীনত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ছং ৰাজবংশৰ ৰাজদৰবাৰত উপপত্নী হিচাপে প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছত তেওঁ ৰাজদৰবাৰৰ সাংস্কৃতিক পৰিৱেশৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত হয়। সেই সময়ত ৰাজদৰবাৰত কবিতা, সংগীত আৰু কনফুসীয়ান শিক্ষাৰ বিশেষ প্ৰাধান্য আছিল, আৰু তেওঁ এই সকলো ক্ষেত্ৰতেই নিজা দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰে।

তেওঁৰ ৰচনাসমূহত ব্যক্তিগত বেদনাবোধ, দেশহানিৰ অনুভূতি আৰু ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ ছাঁ স্পষ্টভাৱে প্ৰতিফলিত হয়। বিশেষকৈ গীতিধৰ্মী কবিতাত তেওঁ সংবেদনশীলতা আৰু সুকুমাৰ ভাষাশৈলীৰ বাবে সমাদৃত হৈছিল। “মানজিয়াংহোং” সুৰত ৰচিত তেওঁৰ গীতটো চীনৰ সাহিত্য ঐতিহ্যত উল্লেখযোগ্য স্থান অধিকাৰ কৰে।

ইউয়ান আক্ৰমণ আৰু বন্দী জীৱন

১২৭৬ চনত ইউয়ান সাম্ৰাজ্যে লিনআন (বৰ্তমান হাংঝৌ) দখল কৰাৰ পাছত ছং ৰাজবংশৰ পতন ঘটে। এই ঘটনাৰ পিছতে ৱাং কিংহুইক উত্তৰৰ ইউয়ান ৰাজধানী দাডু (খানবালিক) লৈ যোৱা হয়। এই যাত্ৰা তেওঁৰ বাবে অত্যন্ত কষ্টকৰ আৰু অপমানজনক আছিল। যাত্ৰাপথত তেওঁ দেশচ্যুতিৰ বেদনাৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ “মানজিয়াংহোং” সুৰত এটি হৃদয়স্পৰ্শী গীত ৰচনা কৰে।

উত্তৰত থকাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ শিশুসাম্ৰাট গংডিক কনফুসীয়ান শাস্ত্ৰ আৰু কবিতা শিক্ষা দিছিল। ইয়াৰদ্বাৰা তেওঁৰ শিক্ষাগত যোগ্যতা আৰু বিদ্যাবত্তা স্পষ্ট হৈ উঠে।

আধ্যাত্মিক পথ আৰু অন্তিম জীৱন

উত্তৰত অৱস্থান কৰাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ নিজৰ প্ৰাক্তন ৰাজদৰবাৰী সঙ্গী ৱাং ইউয়ানলিয়াঙৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ বন্ধুত্ব স্থাপন কৰে। সেই সময়ত তেওঁ “ৱাং ঝাওই” (王昭儀) নামেৰে পৰিচিত হৈছিল, যাৰ অৰ্থ “প্ৰতিভাশালী সঙ্গিনী”।

ৱাং ইউয়ানলিয়াঙ বাৰ বছৰ পাছত মুক্তি লাভ কৰাৰ পাছত, ৱাং কিংহুই তেওঁক অনুসৰণ কৰি দক্ষিণ চীনলৈ উভতি যায়। পাছত তেওঁ দাওবাদ গ্ৰহণ কৰি আধ্যাত্মিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। ৰাজদৰবাৰৰ জীৱনৰপৰা আধ্যাত্মিক পথলৈ এই পৰিৱৰ্তনে তেওঁৰ জীৱনৰ এক নতুন অধ্যায় সূচনা কৰে। ১২৮৮ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয় বুলি জনা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:চীনা মহিলা কবি
কাৰ্টেল

কাৰ্টেল হৈছে স্বতন্ত্ৰ বজাৰ-অংশগ্ৰহণকাৰীৰ এটা গোট যি তেওঁলোকৰ লাভৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিবলৈ আৰু বজাৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিবলৈ ইজনে সিজনৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰে। কাৰ্টেল সাধাৰণতে একে ব্যৱসায়িক ক্ষেত্ৰৰ সংগঠন অৰ্থাৎ প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলৰ মিত্ৰতা। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে ইয়াক প্ৰতিযোগিতাবিৰোধী আচৰণ বুলি বিবেচনা কৰা হয় আৰু এনে ধৰণৰ প্ৰথাক অবৈধ ঘোষণা কৰে। কাৰ্টেলত মূল্য নিৰ্ধাৰণ, নিবিদা ৰিগিং, আৰু উৎপাদন হ্ৰাস অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে। কাৰ্টেলৰ বিশ্লেষণ কৰা অৰ্থনীতিৰ মতবাদক কাৰ্টেল তত্ত্ব বুলি জনা যায়। কাৰ্টেলন অন্যান্য প্ৰকাৰৰ মিত্ৰতা বা যেনে কৰ্পোৰেট মাৰ্জাৰ বা ব্যৱসায় সংগঠনৰ একত্ৰীকৰণৰ পৰা পৃথক।

ব্যুৎপত্তি

কাৰ্টেল শব্দটো ইটালিয়ান শব্দ কাৰ্টেলোৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "কাগজৰ পাত" বা "প্লেকাৰ্ড", আৰু এই শব্দটো লেটিন ভাষাৰ চাৰ্টা শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে "কাৰ্ড।" ইটালিয়ান শব্দটো মধ্য ফৰাচী ভাষাত কাৰ্টেল হৈ পৰিছিল আৰু ইয়াক ইংৰাজীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি লোৱা হৈছিল। ইংৰাজীত এই শব্দটো মূলতঃ যুদ্ধৰত ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মাজত ১৬৯০ৰ দশকৰ পৰা বন্দীসকলৰ চিকিৎসা আৰু আদান-প্ৰদান নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ বাবে লিখিত চুক্তিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৮৯৯ চনৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মাজত যিকোনো আন্তঃচৰকাৰী চুক্তিৰ অৰ্থত এই শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ সাধাৰণীকৰণ হৈ পৰে।

আন্তৰ্জাতিক চুক্তিৰ সলনি এটা অৰ্থনৈতিক গোটৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ ইংৰাজী শব্দ কাৰ্টেলৰ ব্যৱহাৰ ১৮০০ৰ দশকৰ বহু পিছত জাৰ্মান শব্দ কাৰ্টেলৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছি আৰু ইয়াৰ মূল আছিল ফৰাচী শব্দ কাৰ্টেল। ১৮৪৬ চনত জাৰ্মান ৰেল কোম্পানীসমূহৰ মাজত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শুল্ক আৰু কাৰিকৰী মানকৰণৰ প্ৰচেষ্টা বৰ্ণনা কৰিবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বাণিজ্য