ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
অসমৰ বিভিন্ন বঁটা আৰু পুৰস্কাৰ

এই তালিকাত অসমৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানে সাহিত্য, কলা, সংগীত, খেল, চলচ্চিত্ৰ আদি বিভিন্ন শিতানত প্ৰদান কৰা বঁটা আৰু সন্মানসমূহৰ তালিকা দিয়া হৈছে৷

চৰকাৰী বঁটাসমূহ

তলৰ বঁটাসমূহ অসম চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাজ্যিক খ্যাতি অৰ্জন কৰা ব্যক্তি বা অনুষ্ঠানক প্ৰদান কৰে।

বঁটাৰ নাম
পৰ্যায়
প্ৰথম প্ৰদান
অন্তৰাল
১ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ১৯৮৬৩ বছৰ
২আজান পীৰ বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২০০৪২ বছৰ
৩ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদ সোঁৱৰণী বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২০০৫২ বছৰ
৪চুকাফা বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২০০৫৩ বছৰ
৫বীৰ চিলাৰায় বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২০০৬৩ বছৰ
৬কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ সোঁৱৰণী বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২০০৬২ বছৰ
৭মাধৱদেৱ বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২০০৯৩ বছৰ
৮কালিচৰণ ব্ৰহ্ম বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২০০৯২ বছৰ
৯গোপীনাথ বৰদলৈ বঁটা ৰাষ্ট্ৰীয় ২ বছৰ
১০বিষ্ণু ৰাভা বঁটা ৰাজ্যিক ১৯৯৩বাৰ্ষিক
১১শিল্পী বঁটা ৰাজ্যিক ১৯৯৯বাৰ্ষিক
১২ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা ৰাজ্যিক ১৯৯৯২ বছৰ
১৩নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা বঁটা ৰাজ্যিক ২০০৪বাৰ্ষিক
১৪অমলপ্ৰভা দাস বঁটা ৰাজ্যিক ২০০৬৩ বছৰ
১৫চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী বঁটা ৰাজ্যিক ২০০৬৩ বছৰ
১৬সাহিত্যাচাৰ্য অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকা বঁটা ৰাজ্যিক ২০০৮৩ বছৰ
১৭ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া বঁটা ৰাজ্যিক ২০০৯৩ বছৰ
১৮অসম ৰত্ন ৰাজ্যিক ২০০৮৩ বছৰ
১৯বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য বঁটা ৰাজ্যিক ২০০৯৩ বছৰ
২০গনেশ গগৈ বঁটা ৰাজ্যিক ২০০৯৩ বছৰ
২১মামণি ৰয়ছম বঁটা ৰাজ্যিক ২০১৩৩ বছৰ
২২সতী সাধনী বঁটা ৰাজ্যিক ২০১৫৩ বছৰ
২৩আহমেদ আলি বাসকান্দি বঁটা ৰাজ্যিক ২০১৫৩ বছৰ
২৪চৈয়দ আব্দুল মালিক বঁটা ৰাজ্যিক ২০১৫৩ বছৰ
২৫শোণিতকোঁৱৰ গজেন বৰুৱা বঁটা ৰাজ্যিক ২০১৭
২৬অসম ৱিভূষনৰাজ্যিক ২০২২

আন বঁটা-সন্মানসমূহ

অসম সাহিত্য সভাই প্ৰদান কৰা বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মান
অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা
আনন্দৰাম বৰুৱা বঁটা
কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা
প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা
প্ৰাগ চিনে বঁটা
প্ৰণৱ বৰুৱা শিল্পী বঁটা
প্ৰবীণা শ‍ইকীয়া বঁটা
মুনীন বৰকটকী বঁটা
ৰেনেছাঁ অসম বঁটা
লাচিত বঁটা
শিৱপ্ৰসাদ বৰুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা
সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা বঁটা

লগতে পঢ়ক

ভাৰতৰ বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মান
পৃথিৱীৰ বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মান

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
শ্ৰেণী:অসমৰ বঁটাসমূহ
অদিতি আৰ্য

অদিতি আৰ্য কোটাক (জন্ম: ১৮ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৯৩) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, মডেল, গৱেষণা বিশ্লেষক আৰু সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ খিতাপধাৰী। তেওঁ ২০১৫ চনত ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ৱৰ্ল্ডৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ মিছ ৱৰ্ল্ড ২০১৫ প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

আৰ্যৰ জন্ম চণ্ডীগড়ত হৈছিল আৰু তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰত চেক্ৰেড হাৰ্ট ছিনিয়ৰ চেকেণ্ডাৰী স্কুলত পঢ়িছিল, তাৰ পিছত গুৰগাঁৱলৈ গুচি যায়, যʼত তেওঁ এমিটি ইণ্টাৰনেচনেল স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ শ্বহীদ সুখদেৱ কলেজ অৱ বিজনেছ ষ্টাডিজৰ পৰা বিজনেছ ষ্টাডিজত ফাইনেন্স মেজৰৰ সৈতে স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁ ইয়ং লিডাৰ্ছ প্ৰʼগ্ৰামৰ জৰিয়তে ইণ্ডিয়ান স্কুল অফ বিজনেছত নামভৰ্ত্তি কৰিছিল, আনহাতে ডাঙৰ চাৰিটা অডিট ফাৰ্মৰ ভিতৰত এটা আৰ্নষ্ট এণ্ড ইয়ঙত গৱেষণা বিশ্লেষক হিচাপে কাম কৰিছিল।

তেওঁ ২০২৩ চনত ইয়েল স্কুল অফ মেনেজমেণ্টৰ এম বি এ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰে।

পেজেণ্ট্ৰী

ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ২০১৫

২০১৫ চনৰ ২৮ মাৰ্চ তাৰিখে মুম্বাইত অনুষ্ঠিত হোৱা এফবিবি ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ৱৰ্ল্ড, ২০১৫ প্ৰতিযোগিতাত অদিতি বিজয়ী হয়।

মিছ ৱৰ্ল্ড ২০১৫

ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ৱৰ্ল্ড ২০১৫-ৰ খিতাপ জয় কৰাৰ পিছত, তেওঁ মিছ ৱৰ্ল্ড ২০১৫-ত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল, যিটো মিছ ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতাৰ ৬৫তম সংস্কৰণ আছিল। তেওঁ মাল্টিমিডিয়া বঁটাত শীৰ্ষ ৫, পিপলছ চয়ছ বঁটাত শীৰ্ষ ৫, ৱৰ্ল্ড ফেশ্বন ডিজাইনাৰ ড্ৰেছ বঁটাত শীৰ্ষ ১০, বিউটি উইথ এ পাৰ্পজ বঁটাত শীৰ্ষ ২৫, প্ৰতিভা উপ-প্ৰতিযোগিতাত শীৰ্ষ ৩০ আৰু শীৰ্ষ মডেল উপ-প্ৰতিযোগিতাত শীৰ্ষ ৩০ৰ ভিতৰত আছিল।

অভিনয় জীৱন

২০১৫ চনৰ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ খিতাপ লাভ কৰাৰ পিছত অদিতি আৰ্যই পৰিচালক, পুৰী জগন্নাথৰ ছবি ইজমত অভিনেতা, নন্দমুৰী কল্যাণ ৰামৰ বিপৰীতে মুখ্য নায়িকা হিচাপে টলিউডত পদাৰ্পণ কৰে। বক্স অফিচত সফলতা লাভ কৰা এই ছবিখনে দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ মাজত যথেষ্ট সমাদৰ লাভ কৰিছিল।

ইয়াৰ পিছত তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰ নামৰ কন্নড় ছবি এখনত উত্তৰাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ছবিখন থ্ৰীডিত চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হৈছিল।

সিদ্ধান্ত সচদেৱৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু বিক্ৰম ভট্টৰ প্ৰযোজিত মুঠ ৩৬টা খণ্ডৰ হিন্দী ৱেব ধাৰাবাহিক তন্ত্ৰত তেওঁ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। একেটা দলৰ সৈতে তেওঁ আন এখন ৱেব ধাৰাবাহিক স্পটলাইট ২তো অভিনয় কৰিছে, যিখন ২০১৮ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অভাৰ-দ্য-টপ ভিডিঅ’ সেৱা ভিউত মুক্তি পায়।

তেওঁ বৰ্তমান তেওঁৰ পৰৱৰ্তী টলিউড ছবি নিন্নু ভাদিলি নেনু পোলেনুলেৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰি আছে।

অদিতি আৰ্য কোটাকৰ পঞ্জাবী চলচ্চিত্ৰ তেৰিয়াঁ মেৰিয়াঁ হেৰা ফেৰিয়াঁ ২০২৪ চনৰ ২১ জুনত মুক্তি লাভ কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

২০২৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত, তাজ ফাতেহ প্ৰকাশ পেলেচ উদয়পুৰ আৰু জিঅ’ ৱৰ্ল্ড কনভেনচন চেণ্টাৰ মুম্বাইত অনুষ্ঠিত হোৱা এক আড়ম্বৰপূৰ্ণ অনুষ্ঠানত কোটিপতি উদয় কোটকৰ পুত্ৰ জয় কোটকৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

চলচ্চিত্ৰপুঞ্জী

বৰ্ষ চলচ্চিত্ৰ চৰিত্ৰ ভাষা টোকা
২০১৬ ইজম আলিয়া খানতেলুগু
তেলুগু অভিষেক
২০১৭
তন্ত্ৰ
সুনয়না
হিন্দী
ভুটত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ৱেব ধাৰাবাহিক
২০১৮
স্পটলাইট ২
জ্যোতিকা
ভিউত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ৱেব ধাৰাবাহিক
২০১৯
চেভেন
অভিনয়া
তেলুগু / তামিল

২০১৯
কুৰুক্ষেত্ৰ
উত্তৰা
কন্নড়
কন্নড় অভিষেক
২০২০
আনলক
ঋদ্ধি
হিন্দী
জি৫-ত মুক্তি প্ৰাপ্ত চলচ্চিত্ৰ
২০২১
৮৩
ইন্দৰজিৎ ভৰদ্বাজ
হিন্দী

ত্ৰিশূলম

কন্নড়
Filming

নিন্নু ভাদিলি নেনু পলেনুলে

তেলুগু
চিত্ৰগ্ৰহণ

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Miss India 2015 Aditi Arya Could be a Next Bollywood Super Star

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মডেল
শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:হাৰিয়ানাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:দিল্লীৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰী জয়াবৰ্ধনেপুৰা কট্টে

শ্ৰী জয়াবৰ্ধনেপুৰা কট্টে (Sri Jayawardenepura Kotte বা Sri Jayewardenepura Kotte) (কট্টে বুলিও জনাজাত ) শ্ৰীলংকাৰ চৰকাৰী ৰাজধানী। ১৯৮২ চনত শ্ৰীলংকাৰ ৰাজধানী কলম্বোৰ পৰা শ্ৰী জয়াবৰ্ধনেপুৰা কট্টেলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। ই কলম্বোৰ কাষতে অৱস্থিত নাগৰিক এলেকা।

স্থাপন

শ্ৰীলংকাৰ নতুন সংসদ ১৯৮২ চনৰ ২৯ এপ্ৰিলত উদ্বোধন কৰে হয়। নতুন সংসদ ভৱন ৫০,০০০ বৰ্গ মিটাৰ এলেকাৰ দোৱা বা এখন হ্ৰদৰ মাজৰ দ্বীপত নিৰ্মাণ কৰা হয়। এই দ্বীপ পূৰ্বতে পৰ্তুগীজ সকলে কট্টেৰ শেষৰ কালৰ লৈকে অধিকাৰ কৰি ৰাখিছিল। এই ৰাজকীয় চহৰত সুৰা নিষিদ্ধ। ২৯ এপ্ৰিল ১৯৮২ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি জে. আৰ. জয়বৰ্ধনে এই সংসদ ভৱন কমপ্লেক্স উদ্বোধন কৰে।

কলম্বোৰ পৰা চৰকাৰী অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান সমূহ ইয়ালৈ স্থানান্তৰ প্ৰক্ৰিয়া এতিয়াও চলি আছে।

প্ৰশাসন

কট্টে নাগৰিক উন্নয়ন কাউন্সিল ১৯৩০ ৰ দশকত ৰাজাগিৰীয়া নামৰ আধুনিক ভৱন নিৰ্মাণৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। পিছলৈ ই কট্টে নাগৰিক কাউন্সিললৈ উন্নীত হয়। কলম্বো পৌৰনিগমৰ এক বুজন অংশৰ দ্বাৰা এই কাউন্সিল প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
১৯৯৭ চনত কট্টে নাগৰিক কাউন্সিল শ্ৰী জয়াবৰ্ধনেপুৰা কট্টে পৌৰনিগমলৈ উন্নীত হয়। চন্দ্ৰ ছিলভা ইয়াৰ প্ৰথম মেয়ৰ আছিল।

এই কাউন্সিলত ২০ জন সদস্য আছে। ইয়াৰ ১০টা ৱাৰ্ড আছে। কিন্তু এই ৱাৰ্ড সমূহৰ কোনো প্ৰতিনিধি নাই। কেৱল ভোটডাঙৰ বাবে এই ৱাৰ্ড ব্যৱহৃত হয়।

অঞ্চল

পিতা কট্টে
পিতা কট্টে চহৰ খনৰ মাজে ভাগৰে গঠিত। মালিবান আৰামায়া মন্দিৰ এই অঞ্চলৰ মুখ্য আকৰ্ষণ।
এথুল কট্টে
নাৱালা
নুগেগদা
ৰাজাগিৰীয়া

জনগাঁথনি

কট্টে এখন বহুজাতিক, বহুধাৰ্মিক চহৰ। সিংহলী সকল কট্টেৰ মূল অধিবাসী। আন আন জনগোষ্ঠী সমূহ হল তামিল, মুছলমান, মালয়, আৰু বুৰঘেৰ। বেছিভাগ মুছলমান আৰু তামিল সকল ৰাজাগিৰীয়াত বাছ কৰে। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল মতে ইয়াৰ জন গাঁথনি এনে ধৰণৰ:

সিংহলী ৮৭.৪৯% বা ১০১,৩৩১ জন,
শ্ৰীলংকান তামিল ৫.৬৮% বা ৬,৫৮৩ জন,
শ্ৰীলংকান মুৰ ৩.৪৮% বা ৪,০৩১ জন,
বুৰঘেৰ ১.১৮% বা ১,৩৬৭ জন,
মালয় ০.৭৯% বা ৯১৯ জন
ভাৰতীয় তামিল ০.৬৮% বা ৭৮৬ জন,
শ্ৰীলংকান চেত্তী ০.০৬% বা ৬৫ জন,
বাৰাথা ০.০৫% বা ৫৭ জন আৰু
অন্যান্য ০.৫৯% বা ৬৮৭ জন,
মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ১১৫,৮২৬ জন।

আনহাতে ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল মতে ইয়াৰ ধৰ্ম ভিত্তিক জন গাঁথনি এনে ধৰণৰ:

বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লোক ৯৩,৩৬৪ জন,
ৰোমান কেথলিক ৮,৬৫৯ জন,
ইছলাম ধৰ্মৰ লোক ৫,৪৬৫ জন,
হিন্দু ধৰ্মৰ লোক ৪,৫৫০ জন,
অন্যান্য খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ লোক ৩,৬১৮ জন আৰু
অন্যান্য ১৭০ জন।

ক্ৰীড়া

দেশৰ নগৰ অঞ্চল তথা গ্ৰাম্যাঞ্চলত ক্ৰিকেট অতি জনপ্ৰিয় খেল, নগৰ খনৰ প্ৰায় প্ৰতিখন খেল পথাৰত ক্ৰিকেট খেলা দেখা যায়।

এটা সময়ত কলম্বো অঞ্চসত ফুটবল জনপ্ৰিয় আছিল, ১৯৮০ চন মানৰ পৰা ইয়াৰ ঠাই ক্ৰিকেটে দখল কৰিলে। চাৰিটা পৃথক ফুটবল ক্লাবে (লিডো, ৱেলিকাড়া প্ৰগ্ৰেছ, ৱ্লিকাড়া ৰেড ষ্টাৰ আৰু ৱেলিকাড়া ইউনাইটেড) ব্যৱহাৰ কৰা ৱেলিকাড়া, ৰাজাগিৰিয়াৰ ইডব্লিউ পেৰেৰা পাৰ্কৰ খেলপছাৰত ১৯৭০ চনত এটা পেভেলিয়ন নিৰ্মাণ কৰা হয়। যিকিনহওক জেআৰ জয়াৱৰ্ধনেৰ দ্বাৰা ফেলপথাৰ ধ্বংস কৰাৰ পিছত ফুটবল ক্লাবসমূহো অন্তৰ্ধান হবলৈ ধৰিলে।

তথ্য উৎস

বহিঃসংযোগ

University of Sri Jayawardenepura
1400-1565 A. D

শ্ৰেণী:নগৰ-মহানগৰ
শ্ৰেণী:ৰাজধানী
আনন্দ আৰু বেদনাৰ সন্ধানত

আনন্দ আৰু বেদনাৰ সন্ধানত হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখনত মুঠ ৭ টা প্ৰবন্ধৰ লগত ৫ টা পৰিশিষ্ট শিতান আছে। গ্ৰন্থখনৰ পাতনি লিখিছে চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই।

বিৱৰণ

কিতাপখনত থকা প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, জৰ্জ লুই বৰ্ঝেছ; এড্‌গাৰ লী মাষ্টাৰছ্; গ্যেটে আৰু চাৰ্লট ফন্‌ ষ্টেইন; গ্যেটেৰ সৰ্বশেষ প্ৰেমৰ কবিতা; হাইন্‌ৰিখ হাইনে;ডাগ্ হেমাৰশ্বল্ড;অৰ্ধ-পশু অৰ্ধ-দেৱতা আৰু পৰিশিষ্টত সংযোগ কৰিছে - 'গ্যেটে(ফাউষ্টৰ পৰা)', 'কেইটামান কবিতা', 'হাইন্‌ৰিখ হাইনে','জৰ্জ লুই বৰ্ঝেছ' আৰু 'এড্‌গাৰ লী মাষ্টাৰছ্'।অৰ্ধ-পশু অৰ্ধ-দেৱতা প্ৰবন্ধটো হৈছে যন্ত্ৰণাৰ অতি বাস্তৱবাদী কবি আৰ্থাৰ ৰিয়াঁবোৰ বিষয়ে। চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই পাতনিতে কিতাপখনত বৰ্ণিত ব্যক্তিকেইজনৰ আলোচনাক লৈ এনেদৰে মন্তব্য দিছে, “ব্যক্তি জীৱনৰ অসম্পূৰ্ণতা, যন্ত্ৰণা, হতাশাই কবি-শিল্পীৰ মহত্তৰ স্বপ্ন আৰু সৃষ্টিৰ মাজেদি শাশ্বত, চিন্ময় ৰূপ লাভ কৰিছে। জীৱনৰ এই দ্বিমুখী ৰূপটোকে লেখকে এই গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট ভাবোদ্দীপক প্ৰবন্ধ কেইটাত আঁকিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছে।” ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।

তথ্যৰ উৎস

লগতে চাওক

আত্ম দীপো ভৱ
প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা
উচ্চাকাংক্ষা
মোৰ প্ৰিয় মানুহ ছক্ৰেটিছ
অন্তহীন প্ৰেৰণাৰ উৎস লুই পেষ্টিঅ’ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

হোমেন বৰগোহাঞিৰ আনন্দ আৰু বেদনাৰ সন্ধানত
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
জ্যোৎস্না মিলন

জ্যোৎস্না মিলন (ইংৰাজী: Jyotsna Milan; ১৯ জুলাই ১৯৪১ – ৪ মে' ২০১৪) এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক, চুটিগল্প লেখিকা, কবি আৰু সম্পাদিকা আছিল। তেওঁ দুখন উপন্যাস, কেইবাখনো চুটিগল্প সংকলন আৰু দুখন কবিতা সংকলন প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ গুজৰাটী আৰু হিন্দী দুয়োটা ভাষাতে লিখা-মেলা কৰিছিল।

জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ

১৯৪১ চনৰ ১৯ জুলাইত মুম্বাইত জ্যোৎস্না মিলনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ মূলতঃ গুজৰাটী ঐতিহ্যৰ আছিল। তেওঁ শৈশৱৰপৰাই কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃও এজন লেখক আছিল আৰু তেৱেঁই জ্যোৎস্না মিলনক উৎসাহিত কৰিছিল। তেওঁ মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা গুজৰাটী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু অৱধেশ প্ৰতাপ সিং বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

মিলন লেখক ৰমেশ চন্দ্ৰ শ্বাহৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ কন্যা ৰজুলা শ্বাহ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা। ২০১৪ চনৰ ৪ মে'ত ভূপালত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

নিৰ্বাচিত কৰ্মৰাজি

আপনে সাথ (উপন্যাস, ১৯৭৬)
চীক কে আৰ পাৰ (চুটিগল্প সংকলন, ১৯৭৯)
কাণ্ডাহাৰ তথা অন্য কহানীয়াঁ, ইংৰাজীত 'খাণ্ডাহাৰ এণ্ড আডাৰ ষ্ট'ৰীজ' নামেৰেও প্ৰকাশিত (চুটিগল্প সংকলন, ১৯৮২)
অন্ধেৰে মে ইন্তাজাৰ (কবিতা সংকলন, ১৯৯৬)
জ্যোৎস্না মিলন কী লোকপ্ৰিয় কহানীয়াঁ (চুটিগল্প সংকলন, ২০১৯)

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থপঞ্জী

বাহ্যিক সংযোগ

আনুষ্ঠানিক ৱেবছাইটৰ আৰ্কাইভ কৰা সংস্কৰণ
মিলনৰ উপন্যাস 'এ আস্তু কা'ৰ ইংৰাজী অনুবাদৰ অংশ, ৰজুলা শ্বাহৰদ্বাৰা অনূদিত
মিলনে তেওঁৰ নিজৰ কবিতা পাঠ কৰিছে, ইউটিউব ভিডিঅ' (২০০৪)

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
লিচা

ললিচা মনোবাল (থাই: ลลิษา มโนบาล; জন্ম পৰাণপৰীয়া মনোবাল, থাই: ปราณปรียา มโนบาล; ২৭ মাৰ্চ, ১৯৯৭), লিচা, কোৰিয়ান: 리사 নামেৰে জনাজাত) এগৰাকী থাই ৰেপাৰ, গায়িকা, নৃত্যশিল্পী, আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ গাৰ্ল গ্ৰুপ ব্লেকপিংকৰ সদস্য, যি ৱাইজি এণ্টাৰটেইনমেন্টৰ অধীনত আগষ্ট ২০১৬ ত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ ২০২৫ চনত HBO টেলিভিছন ছিৰিজ দ্য হোৱাইট লোটাছত অভিনয়ৰে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।

২০২১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত লিচাই তেওঁৰ প্ৰথম একক এলবাম লালিচা মুকলি কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ দক্ষিণ কোৰিয়াত প্ৰথম সপ্তাহত এটা এলবামৰ ৭৩৬,০০০ কপি বিক্ৰী কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা শিল্পী হিচাপে পৰিগণিত হয়। ইয়াৰ মুখ্য একক গীতৰ মিউজিক ভিডিঅ'টো ইউটিউবত প্ৰথম ২৪ ঘণ্টাৰ ভিতৰত এজন একক শিল্পীয়ে সৰ্বাধিক দৰ্শন কৰা মিউজিক ভিডিঅ', আনহাতে এলবামটোৰ ভাইৰেল দ্বিতীয়টো একক "মানি" স্পটিফাইত এক বিলিয়ন ষ্ট্ৰীম পোৱা কে-পপ একক শিল্পীৰ প্ৰথমটো গীত হৈ পৰে; দুয়োটা গীতেই বিলবোৰ্ড গ্ল'বেল ২০০ ৰ শীৰ্ষ দহৰ ভিতৰত স্থান লাভ কৰে। ২০২৪ চনত লিজাই লাউড নামৰ নিজাকৈ মেনেজমেণ্ট কোম্পানী স্থাপন কৰে, আৰচিএ ৰেকৰ্ডছৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয় আৰু বিলবোৰ্ড গ্ল'বেল এক্সক্ল'ত প্ৰথম নম্বৰৰ একক গীত লাভ কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম ষ্টুডিঅ' এলবাম অলটাৰ ইগো (২০২৫)ৰ মুখ্য গান "ৰকষ্টাৰ"ৰ যোগেদি তেওঁ আমেৰিকান তালিকাত স্থান লাভ কৰে।

লিচাই কেইবাটাও প্ৰশংসা লাভ কৰিছে, যাৰ ভিতৰত আছে নটা গিনিজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ড, এটা গাওন চাৰ্ট মিউজিক এৱাৰ্ড, এটা এমনেট এছিয়ান মিউজিক এৱাৰ্ড, তিনিটা এমটিভি ইউৰোপ মিউজিক এৱাৰ্ড, আৰু দুটা এমটিভি ভিডিঅ' মিউজিক এৱাৰ্ড। তেওঁ পিছৰ দুটা বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত জয়ী হোৱা প্ৰথমগৰাকী কে-পপ এককবাদ্যযন্ত্ৰবাদক হিচাপে পৰিগণিত হয়। ইনষ্টাগ্ৰামত আটাইতকৈ বেছি অনুসৰণ কৰা কে-পপ শিল্পী আৰু স্পটিফাইত আটাইতকৈ বেছি অনুসৰণ কৰা মহিলা কে-পপ একক শিল্পী। লিচাক সংস্কৃতি মন্ত্ৰালয়ে সাংস্কৃতিক ৰাষ্ট্ৰদূত নেত্ৰী হিচাপে সন্মানিত কৰে আৰু থাইলেণ্ডৰ ২৯ সংখ্যক প্ৰধানমন্ত্ৰী প্ৰায়ুত চান-ও-চাই তেওঁক বিশ্বজুৰি থাই সংস্কৃতি বিয়পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে স্বীকৃতি দিয়ে।

টেলিভিছন

বছৰ
শিৰোনাম
ভূমিকা
টোকা
উৎস
২০১৭
চাৰ্ম টিভি
অভিনেত্ৰী হিচাপে
লিছা টিভি খণ্ড; তিনি খণ্ডত অংশগ্ৰহণ

২০১৮
ৰিয়েল মেন ৩০০
কোৰিয়া আৰ্মি একাডেমী সংস্কৰণ

২০২০–২০২১
ইউথ উইথ ইউ
নৃত্য উপদেষ্টা
ঋতু ২ আৰু ৩

২০২৫
দ্য হোৱাইট লোটাছ
থিডাপন চোৰনচিন (মুক)
ঋতু ৩; লালিছা মানোবাল নামেৰে ক্ৰেডিট কৰা

বাহ্যিক সংযোগ

Official website
Lisa at Lloud

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংগীত
শ্ৰেণী:গায়িকা
শ্ৰেণী:দক্ষিণ কোৰিয়া
শ্ৰেণী:ব্লেকপিংক
শ্ৰেণী:থাই অভিনেত্ৰী
বৈদুৰ্য্য বৰুৱা

বৈদুৰ্য্য বৰুৱা হৈছে অসমৰ এজন বিশিষ্ট লেখক। বিস্ময় আলোচনীৰ জৰিয়তে তেওঁ জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।

উদ্ধৃতিসমূহ

লেখকসকলে সাধাৰণতে আত্মসন্তুষ্টিৰ বাবেই লিখে।
অন্য দৃশ্য কাব্যৰ দৰে চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰতো সকলোৰে আপ্ৰাণ প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰয়োজন।
দৃশ্যকাব্যত চৰিত্ৰসমূহৰ উক্তি-প্ৰত্যুক্তিৰ মাজেদি ঘটনাসমূহ আগবাঢ়ে আৰু পৰিসমাপ্তি লাভ কৰে। তেনে ক্ষেত্ৰত চৰিত্ৰৰ মুখত উপযুক্ত সংলাপ দিয়াৰ লগতে চৰিত্ৰসমূহৰ মাজত নিজেই সোমাই পৰিব লাগিব।তেতিয়াহে চৰিত্ৰটো সজীৱ আৰু প্ৰাণৱন্ত হ’ব। প্ৰকৃততে নাটকৰ উপাদানৰ স্পষ্ট ধাৰণাৰ আৱশ্যক।
যিবোৰ বেয়া সেইবোৰ নিজে নিজেই নাইকিয়া হ’ব! যিয়েই নিলিখক কিয় ভাল লেখা এটা সদায় ভাল বুলি থাকি যাব আৰু জনপ্ৰিয় হৈ গৈ থাকিব।
আলোচনী এখন জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ কিছুমানৰ অপ্ৰিয়ও হ’ব লাগিব।
আচলতে হাস্য-ব্যংগ লিখাটো সহজ কথা নহয়। হাস্য ব্যংগ লিখিবলৈ খুব সূক্ষ্ম দৃষ্টিভংগী লাগে।

উত্‍স

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যংগলেখক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শোভা নাইডু

শোভা নাইডু (; ১৯৫৬ – ১৪ অক্টোবৰ ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় কুচিপুডী নৃত্যশিল্পী, শিক্ষয়িত্ৰী, আৰু নৃত্য পৰিচালিকা আছিল। বিখ্যাত কুচিপুডী মাষ্ট্ৰো ভেম্পতী চিন্না সত্যমৰ শিষ্য, তেওঁ এই শিল্পৰ অন্যতম আগশাৰীৰ অনুশীলনকাৰী হৈ পৰিছিল। পৰম্পৰাগত নৃত্য নাটকত সত্যভামাৰ চৰিত্ৰৰ বাবে পৰিচিত তেওঁ হায়দৰাবাদৰ শ্ৰীনিবাস কুচিপুডী আৰ্ট একাডেমীৰ অধ্যক্ষা আছিল। কৰ্মজীৱনৰ সময়ছোৱাত শোভা নাইডুৱে হাজাৰ হাজাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰশিক্ষণ দিছিল আৰু অসংখ্য নৃত্য-নাটকৰ নৃত্য পৰিচালনা কৰিছিল। শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে শোভা নাইডুক ২০০১ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৯১ চনত সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰে।

প্ৰাথমক জীৱন

১৯৫৬ চনত ভাৰতৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ অনাকাপলেত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল শোভা নাইডুৰ। তেওঁৰ পিতৃ কে ভি নাইডুৱে প্ৰথমতে তেওঁৰ নৃত্যৰ প্ৰতি প্ৰশিক্ষণ লোৱাত বিৰোধিতা কৰিছিল, তেওঁক ডাক্তৰ হোৱাটো বিচাৰিছিল। অৱশ্যে মাতৃ সৰোজিনী দেৱীয়ে এই শিল্পৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণক সমৰ্থন কৰিছিল। মাদ্ৰাজ (বৰ্তমান চেন্নাই)ৰ বিখ্যাত কুচিপুডী গুৰু ভেম্পতী চিন্না সত্যমৰ অধীনত আগবাঢ়ি যোৱাৰ আগতে শোভাই ৰাজহমুণ্ড্ৰিত পি.এল.ৰেড্ডীৰ অধীনত নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে।

কৰ্ম জীৱন

শোভা নাইডুৱে ভেম্পতী চিন্না সত্যমৰ অধীনত ব্যতিক্ৰমী ছাত্ৰী হিচাপে দ্ৰুতগতিত স্বীকৃতি লাভ কৰে আৰু তেওঁৰ প্ৰথম অভিনয় (এৰেঞ্জেট্ৰাম)ই এক সফল কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণি কৰে। শোভাই কুচিপুডি নৃত্যত সত্যভামা, পদ্মাৱতী আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ "চণ্ডালিকা" নাটকৰ মুখ্য চৰিত্ৰ আদি ভূমিকাৰে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।

১৯৮০ চনত হায়দৰাবাদত শ্ৰীনিবাস কুচিপুডী আৰ্ট একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা কৰি ৪০ বছৰ ধৰি ইয়াৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি ভাৰত আৰু বিদেশৰ ১৫০০ৰো অধিক নৃত্যশিল্পীক গ্ৰুমিং কৰিছিল, যাৰ বহুতেই কুচিপুডীত তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ অব্যাহত ৰাখিছে। তেওঁৰ কাৰ্যকালত তেওঁ ৮০টাতকৈও অধিক একক পৰিবেশন আৰু ১৫টা বেলেটৰ নৃত্য পৰিচালনা কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

শোভা নাইডুৰ সম্পৰ্ক আছিল বিশিষ্ট কৰ্ণাটক ভায়লিনবাদক দ্বাৰাম ভেংকটস্বামী নাইডুৰ সৈতে। ২০২০ চনৰ ১৪ অক্টোবৰত হায়দৰাবাদত ৬৪ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

উত্তৰাধিকাৰ

কুচিপুডীৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ নাইডুৰ অৱদানে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যত এক অমলিন সাঁচ ৰাখিছে। কাৰিকৰী নিখুঁততাৰ সৈতে গল্প কোৱাৰ প্ৰকাশভংগী সংমিশ্ৰণৰ বাবে তেওঁক স্মৰণ কৰা হয়, যাৰ ফলত তেওঁৰ অভিনয় ভাৰত আৰু বিদেশ উভয়তে অতিশয় প্ৰশংসিত। পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ নৃত্যশিল্পীক প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ বাবে তেওঁৰ দায়বদ্ধতাই তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ অব্যাহত থকাটো নিশ্চিত কৰে।
নৃত্য চূদামণি (১৯৮২)
সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা (১৯৯১)
নৃত্য কলা ছিৰোমণি (১৯৯৬)
এন টি আৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা (১৯৯৮)
অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ চৰকাৰৰ পৰা হামছা বঁটা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
অসমৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়

উত্তৰ-পূব ভাৰতত বেছিভাগ সম্প্ৰদায় মাছ ধৰাত জড়িত। কিন্তু মাত্ৰ কেইটামান খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীয়েহে ব্যৱসায়িক মাছ ধৰাৰ কামত নিয়োজিত। ইয়াৰে অধিকাংশই ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ,আৰু অভ্যন্তৰীণ নদীৰ মাছৰ উদ্যোগত জড়িত। এই মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ বহুতেই মাছ ধৰা সামগ্ৰী নিৰ্মাণ আৰু মেৰামতি, চপোৱা, চপোৱাৰ পিছত প্ৰক্ৰিয়াকৰণ আৰু মাছৰ বিপণন আদি কাম কৰে। অসমৰ বহু সম্প্ৰদায়ত মহিলাসকলে মাছ ধৰে। তেওঁলোকে প্ৰয়োজনীয়তা অনুসৰি বিভিন্ন ধৰণৰ মাছ ধৰা সঁজুলি আৰু স্থানীয় প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰে যিবোৰ তেওঁলোকৰ জীৱনশৈলীৰ অংশ। বিশেষ অনুষ্ঠানত সামূহিক-মাছ ধৰা, মাছ ধৰাৰ লগত জড়িত গীত আৰু ৰীতি-নীতি অসমীয়া লোকসংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত। গৱেষণাৰ তথ্য অনুসৰি ১৯৯০-৯১ চনত, অসমত ৭৬,০০০ টনৰ পৰা ১৯৯৪-৯৫ চনত ১৫৩,০০০ টনলৈ মাছৰ উৎপাদন দুগুণতকৈও অধিক বৃদ্ধি কৰিছিল। কিন্তু,তাৰ পিছত বৃদ্ধিৰ হাৰ হ্ৰাস পাইছে আৰু হ্ৰাসৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হৈছে, অনুপযুক্ত মাছ ধৰা পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ, মহৰ জাল, বিষক্ৰিয়া আৰু বিস্ফোৰণৰ দৰে মাছ ধৰা পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ।
অসমত,প্ৰায় ২০-২৫ শতাংশ মহিলাই জলজ কৃষি আৰু মীনপালনত নিয়োজিত। অভ্যন্তৰীণ মীনপালন অসমৰ দৰে ভূ-অৱচ্ছিন্ন ৰাজ্য বিশেষকৈ খাদ্য সুৰক্ষাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ বেছিভাগ মাছৰ উৎপাদন মানুহৰ খাদ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অৰ্থনৈতিকভাৱে দুৰ্বল জনসংখ্যাৰ বাবে মাছৰ বিশেষ গুৰুত্ব কিয়নো ই সস্তা আৰু সুলভ প্ৰটিন আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য প্ৰদান কৰে।
মাছ ধৰা ব্যৱসায় আৰু মাছ পালনে বৃহৎ সংক্ষক লোকক কৰ্মসংস্থাপন আৰু জীৱিকা প্ৰদান কৰে, মূলতঃ মহিলাসকলক।

উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
সিদ্দাৱেশা

সিদ্দাৱেশা একপ্ৰকাৰৰ ধৰ্মীয় আৰু পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। চুলিয়াৰ আৰেভাহছে লোকসকলে তুলু পঞ্জিকাত সুগ্গী মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ সময়ত এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। এই মাহত চুগী নালিকেও পৰিৱেশন কৰা হয়। সন্ধিয়াৰপৰা ৰাতিপুৱালৈকে সিদ্দাৱেশা অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়, নৃত্যশিল্পীসকলে সকলো সামাজিক স্তৰৰ লোকৰ ঘৰলৈ যায়।

বিৱৰণ

সিদ্দাৱেশা নাথ পন্থাৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত। ইয়াত পৌৰাণিক অনুকৰণ, অভিনয়, গায়ন-বায়ন আৰু নৃত্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। সিদ্দাৱেশাত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে বিভিন্ন চৰিত্ৰক মূৰ্ত কৰি ৰাখে, প্ৰণয়নৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত ইজনে সিজনৰ সৈতে আৰু জনসাধাৰণৰ সৈতে মত বিনিময় কৰে। সিদ্দাৱেশাৰ তিনিটা মূল পৌৰাণিক প্ৰহসন চৰিত্ৰ হ'ল সন্ন্যাসী, ভাত্ৰু আৰু দাসায়।

সাজ-পোছাক আৰু আভৰণ

সিদ্দাৱেশাৰ অভিনয়ত কেইবাটাও ভিন্ন চৰিত্ৰক চিত্ৰিত কৰা হৈছে, য’ত দাসায়, ভাত্ৰু, সংস্যাসী, কোৰাগা, কোটি চেন্নয়া, বিটল পুৰ্বু, ব্যাৰী, আৰু পিলিয়েছা আদিকে ধৰি কেইবাটাও ভিন্ন চৰিত্ৰক চিত্ৰিত কৰা হৈছে।

বগা ধূতি আৰু ৰঙা চাদৰ পিন্ধি শংখ আৰু ঢোল লৈ দাসায় আবিৰ্ভাব হয়। তেওঁৰ মূৰটো মুণ্ডাছুৱে আবৃত, আৰু কপালত দীঘলীয়া নাম চিহ্নিত কৰা হৈছে।

ভাতৰু, গাঁৱৰ পুৰোহিতে ডাঙৰ গাঁঠি থকা পৱিত্ৰ সূতা (জনীভাৰ) পিন্ধে, বগা ধূতি পিন্ধি শৰীৰত চন্দনৰ প্ৰলেপ লগায়, কপালত চন্দন আৰু কুমকুম লগায়।

সন্যাসী, এই পৌৰাণিক নৃত্যৰ কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিজনে শুকান ছদ্মবেশৰ পাতৰপৰা নিৰ্মিত এক অস্বাভাৱিক সাজ-পোছাক পিন্ধে। তেওঁ কঁকালৰপৰা ওলাই থকা ৪-৫টা কাঠৰ লাঠিৰে বান্ধি থোৱা এটা ডাঙৰ, প্ৰতীকী ফেলাছ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।

কোৰাগাই নিজৰ গোটেই শৰীৰটো গাঢ় ৰঙেৰে ঢাকি ৰাখে।

ব্যাৰীয়ে বগা বনিয়ন, মাটি স্পৰ্শ নকৰিবলৈ কঁকালৰ অলপ ওপৰত বান্ধি থোৱা বহুৰঙী চেকযুক্ত ধূতি আৰু পৰম্পৰাগত টুপী (টপ্পি) পিন্ধে।

প্ৰদৰ্শন

সূৰ্যাস্তৰ পিছত পৰিৱেশনকাৰী শিল্পীসকলে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত পৱিত্ৰ স্থানত গোট খায়, সাধাৰণতে দৈৱ্ৰাধনে চাৱাড়ী বা গুট্টু ঘৰৰ সন্মুখত।
প্ৰাৰ্থনা চলোৱাৰ পাছত তেওঁলোকে স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে, এই সময়ত গোটৰ জ্যেষ্ঠ সদস্যসকলে কাদ্ৰী মঞ্জুনাথ, স্থানীয় আত্মা আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰে। তাৰ পিছত গোটটোৱে নিজৰ অঞ্চলৰ ভিতৰতে ঘৰে ঘৰে গৈ প্ৰতিখন চোতালত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে। পৰিৱেশন এলেকাৰ মাজত বা তুলসী গছৰ ওচৰত এটা লেম্প জ্বলোৱা হয়।

যেতিয়া দলটোৱে প্ৰথম প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ঘৰত উপস্থিত হয়, তেতিয়া তেওঁলোকে সন্ন্যাসীজনক ঘৰৰ কাষত আত্মগোপন কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে। বাকী দলটোৱে চোতালত সোমাই বাসিন্দাসকলক জগাই দিয়ে। চোতালৰ মাজত জ্বলোৱা লেম্প এটা লগাই তাৰ চাৰিওফালে নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সকলো ভাৱৰীয়াই নিজৰ নিজৰ ভূমিকা অনুসৰি কাম কৰে, যিবোৰ দলৰ মুৰব্বীয়ে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত কৰে, সাধাৰণতে জ্যেষ্ঠ সদস্যই। সিদ্দাৱেশাৰ অভিনয়ৰ সময়ত মঞ্চত অকলে এৰি দিয়া হয় সন্ন্যাসীজনক, ৪-৫ টা কাঠৰ লাঠিৰে নিৰ্মিত নিজৰ প্ৰতীকী ফেলাছটো ধৰি ৰাখি চোতালত ঘূৰি ফুৰে। তেওঁ অস্বাভাৱিক আৰু উত্তেজক ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
ৰামখাপীঠ দেওশাল

ৰামখাপীঠ দেৱালয় বা দেওশাল শিৱসাগৰ জিলাৰ দিখৌমুখৰ দেওঘৰীয়াস্থিত এখন প্ৰাচীন ক্ষেত্ৰ৷ জনশ্ৰুতি মতে কালিকা পুৰাণ, দেৱী পুৰাণ আদিত উল্লেখ কৰা সতীৰ শৱদেহ খণ্ড-খণ্ড কৰাৰ ফলত এই শৱদেহৰ ৫১ টা খণ্ড ভাৰতৰ ৫১ খন ঠাইত পৰি যিসমূহ শক্তিপীঠৰ সৃষ্টি হৈছিল তাৰে এখন হ’ল ৰামখাপীঠ৷ পিছে পুৰাণত উল্লেখ কৰা ৫১ খন শক্তিপীঠত ৰামখাপীঠৰ কোনো উল্লেখ নাই৷ কিন্তু বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰী দেৱৰ “কালিকা পুৰাণ আৰু প্ৰাচীন অসম” নামৰ প্ৰৱন্ধত উল্লেখ কৰামতে দেৱীৰ দিক্কৰ বাসিনীৰ পীঠস্থলেই হ”ল ৰামখা পীঠ৷ আন এক তথ্যমতে “ভাটিৰ কামাখ্যা, উজানৰ তাম্ৰেশ্বৰী আৰু মাজৰ ৰামখা একেজনাই দেৱী”৷ সঠিকভাৱে ঐতিহাসিক সমল নোহোৱাৰ বাবেই এই কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ অসুবিধা আছে যে এইখন আচলতে সেই ৫১খন শক্তিপীঠৰ মাজৰে এখন হয়নে নহয়৷

ইতিহাস

ৰামখা দেওশালখন আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ আগৰেপৰা আছে৷ ১১৯০ শকত ৰজা হৈয়েই আহোম স্বৰ্গদেও চুতেওফা এই স্থানত ফুৰিবলৈ আহি এই দেওশালৰ আধ্যাত্মিকতা উপলব্ধি কৰি বৰ দেউৰী, সৰু দেউৰী, দেওঘৰীয়া, আঠপৰীয়া, তেলী, মালি, নাপিত, কমাৰ, বলিকটীয়া, বাৰিচোৱা, বেলিচোৱা, চাউলকৰা মানীতোলা ইত্যাদিবোৰ পদবীৰে দেওশালৰ ওচৰৰ মানুহখিনিক লৈ পূজা-অৰ্চনাৰ কাম পুণৰ আৰম্ভ কৰে (নাওবৈচা ফুকনৰ বুৰঞ্জী)৷ আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ বহু আগৰেপৰা ভালেসংখ্যক দেওশাল অসমত আছিল৷ তাম্ৰেশ্বৰী, বৰগঞা, টেঙ্গাপনীয়া, দোৱন্ধিয়া ইত্যাদিসমুহ এনে দেওশালৰ উদাহৰণ৷

বহুতৰ মতে এই ৰামখা দেওশাল কছাৰী, চুতীয়া আৰু বৰাহীসকলৰ দিনতে স্থাপন হোৱা৷ তাৰ পাছৰ বুৰঞ্জীমতে কেইশমান বছৰৰ পাছত দিখৌ নৈয়ে সেই দেওশাল খহাই জলগৰ্ভলৈ সোমোৱাই লৈ যায় যদিও স্বৰ্গদেউ লক্ষীসিংহৰ দিনত এই পীঠস্থান পুনৰ উদ্ধাৰ হয়৷ সেই বৰ্ণনা অনুযায়ী এদিন স্বৰ্গদেও লক্ষীসিংহই ৰংপুৰৰ কাৰেঙৰ পৰা ৰূপহীজানেদি দিখৌ নদী হৈ ব্ৰহ্মপূত্ৰ লৈ বুলি গৈছিল৷ কথিত আছে যে যি ঠাইত ৰামখা দেওশালখন জলগৰ্ভত আছিল সেই ঠাইৰপৰা ৰজাঘৰীয়া নাওবোৰ আগপিচ নোহোৱা হ’ল আৰু নাওবৈচাসকলৰ মাজত হাহাকাৰ লাগিল৷ সেইদিনা ৰাতি স্বৰ্গদেৱে সপোনত দেখিলে যে দিখৌৰ গৰ্ভত দেৱীৰ জাগ্ৰত বিগ্ৰহ আছে৷ পাছদিনা স্বৰ্গদেৱে পূজা-বলিবিধান উচৰ্গা কৰি দেৱীৰ বিগ্ৰহ উদ্ধাৰ কৰি নতুন মন্দিৰ এটা সজাৰ মানস কৰাত নাও লৰিল৷ জলগৰ্ভৰ সমলবোৰ উদ্ধাৰ কৰি এই ঠাইৰ ওচৰতে ৰজাই নতুনকৈ দেওশালখন প্ৰতিস্থা কৰি ১০ পুৰা মাটি নিস্কৰ কৰি দিয়ে৷ পিছে মোৱামৰা মৰাণৰ বিদ্ৰোহৰ সময়ত এই দেওশালখনৰ ভালেখিনি আচবাব নষ্ট হয় আৰু ইয়াৰ সকলোবোৰ ধন-সোণ মোৱামৰীয়াসকলে লুটি লৈ যায়৷ তাৰ পাছতো যি কিছু সম্পদ থাকি গ’ল সেইখিনি মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত ধ্বংস হ’ল৷ কিছুদিনৰ পাছতে এই দেওশালকে ধৰি এটা বৃহৎ এলেকা পুণৰ দিখৌৱে সামৰি লয়৷

পূজা-অৰ্চনা

এতিয়ালৈকে যিখিনি সম্পত্তি উদ্ধাৰ কৰা হ’ল সেইখিনিৰেই নতুনকৈ সজা মন্দিৰত ৰাইজে পূজা অৰ্চনা কৰি আছে৷ এইসমুহৰ ভিতৰত ১০ ফুটৰ এক শিলৰ গহ্বৰ য’ত দেৱীৰ পীঠ (জনস্ৰোতি মতে কঁকাল অংশ) আৰু শিৱলিঙ্গ আছে৷ ডেৰ-দুফুট উচ্চতাৰ বিষ্ণু, লক্ষী আৰু সৰস্বতীৰ তিনিটা মুৰ্তিও ইয়াত আছে৷ ইয়াৰ উপৰিও এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হৈছে এটা তিনিফুট ওখ শিলৰ কলচী, শিলৰ খুটা আৰু ৪ খন বলি কটা দা৷ ইয়াৰোপৰি দা ধৰোৱা শিল, গণেশৰ মূৰ্তি থকা খুটা ইত্যাদিবোৰো শেহতীয়াকৈ উদ্ধাৰ হৈছে৷

ৰামখা দেৱালয়খন এতিয়াও সকলোৱে জাগ্ৰত বুলিয়েই অভিহিত কৰে আৰু অশোকাষ্টমী, দুৰ্গাষ্টমী, শিৱৰাত্ৰি ইত্যাদিসমূহত যোৱা আঢ়ৈশ বছৰৰো অধিক কাল হাজাৰ হাজাৰ ভক্তই পূজা অৰ্চনা নিয়মিতভাৱে কৰি আছে৷

প্ৰসংগ পুথি

ত্ৰিবেণী সঙ্গম (প্ৰবীন চন্দ্ৰ দত্ত)
দিখৌমুখ- প্ৰাচীন আৰু অৰ্বাচীনৰ অৱতৰণিকা (ড০ সৰ্বেশ্বৰ ৰাজগুৰু) আৰু
বিষয় সন্দৰ্ভত প্ৰকাশিত কিছু প্ৰবন্ধ-পাতি৷

শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান