ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
পিতৃপক্ষ

পিতৃপক্ষ (সংস্কৃত: पितृ पक्ष) হিন্দুধৰ্ম অনুসৰি, পূৰ্বপুৰুষৰ তৰ্পণাদিৰ বাবে প্ৰশস্ত এক বিশেষ পক্ষ। এই পক্ষ পিত্ৰুপক্ষ, ষোলা শ্ৰাদ্ধ, কানাগাত, জিতিয়া, মহালয়া পক্ষ আৰু অপৰপক্ষ নামেৰেও পৰিচিত।।

হিন্দু মহাকাব্য ( হিন্দুশাস্ত্ৰৰ মাজত যি ইতিহাস নামেৰে পৰিচিত) অনুযায়ী, সূৰ্য কন্যাৰাশিত প্ৰৱেশ কৰিলে পিতৃপক্ষ সূচিত হয়। লোকবিশ্বাস অনুযায়ী, এই সময়তে পূৰ্বপুৰুষগণে পিতৃলোক পৰিত্যাগ কৰি তেওঁসৱৰ উত্তৰপুৰুষসকলৰ ঘৰত অৱস্থান কৰে। ইয়াৰ পিছত সূৰ্য বৃশ্চিক ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰিলে, তেখেতসকল পুনৰায় পিতৃলোকলৈ ঘূৰি যায়। পিতৃগণৰ অৱস্থানৰ প্ৰথম পক্ষত হিন্দুসকলে পিতৃপুৰুষগণৰ উদ্দেশ্যে তৰ্পণাদি কৰিব লাগে।

মহাভাৰত অনুযায়ী, প্ৰসিদ্ধ দাতা কৰ্ণৰ মৃত্যুৰ পিছত তেখেতৰ আত্মাই স্বৰ্গ গমন কৰে। স্বৰ্গত তেওঁক স্বৰ্ণ আৰু ৰত্ন খাদ্য হিচাপে প্ৰদান কৰা হয়। কৰ্ণই ইন্দ্ৰক ইয়াৰ কাৰণ সোধাত ইন্দ্ৰই কৈছিল যে কৰ্ণই গোটেই জীৱন স্বৰ্ণই দান কৰিছে, তেওঁ পিতৃগণৰ উদ্দেশ্যে কোনোদিন খাদ্য প্ৰদান কৰা নাই। এতেকে স্বৰ্গত তেওঁক স্বৰ্ণহে খাদ্য হিচাপে প্ৰদান কৰা হৈছে। কৰ্ণই কৈছিল, তেওঁ যিহেতু তেখেতৰ পিতৃগণৰ সম্পৰ্কে অৱগত নাছিল, গতিকে তেওঁ ইচ্ছাকৃতভাৱে পিতৃগণক স্বৰ্ণ প্ৰদান কৰা নাছিল। এই কাৰণে কৰ্ণক ষোল্ল দিনেৰ বাবে মৰ্ত্যলৈ গৈ পিতৃলোকৰ উদ্দেশ্যে অন্ন আৰু জল প্ৰদান কৰাৰ অনুমতি দিয়া হয়। এই পক্ষই পিতৃপক্ষ নামেৰে পৰিচিত হয়। এই কাহিনীৰ কোনো কোনো পাঠত, ইন্দ্ৰৰ সলনি যমৰ উল্লেখ দেখা যায়।

মহালয়া পক্ষৰ পোন্ধৰটা তিথিৰ নাম হ’ল প্ৰতিপদ, দ্বিতীয়া, তৃতীয়া, চতুৰ্থী, পঞ্চমী, ষষ্ঠী, সপ্তমী, অষ্টমী, নৱমী, দশমী, একাদশী, দ্বাদশী, ত্ৰয়োদশী, চতুৰ্দশী আৰু অমাৱস্যা। হিন্দু বিশ্বাস অনুযায়ী, যি ব্যক্তি তৰ্পণত ইচ্ছুক, তেওঁ তেওঁৰ পিতৃৰ মৃত্যু তিথিত তৰ্পণ কৰিব লাগে।

গুৰুত্ব

পিতৃপক্ষত পুত্ৰ দ্বাৰা শ্ৰাদ্ধানুষ্ঠান হিন্দুধৰ্মত অৱশ্যেই কৰণীয় এটা অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠানৰ ফলত মৃতকৰ আত্মাই স্বৰ্গত প্ৰৱেশাধিকাৰ পায়। এই প্ৰসংগত গৰুড় পুৰাণ গ্ৰন্থত কোৱা হৈছে, "পুত্ৰ বিনা মুক্তি নাই। "।

বাৎসৰিক শ্ৰাদ্ধানুষ্ঠান পাতিবলৈ অপাৰগ হ'লে সৰ্বপিতৃ অমাৱস্যা পালন কৰি পিতৃদায়ৰপৰা মুক্ত হ'ব পাৰি। শ্ৰাদ্ধ বংশৰ প্ৰধান ধৰ্মানুষ্ঠান বুলি অভিহিত কৰা হয়।

শ্ৰাদ্ধৰ নিয়ম

কাল আৰু স্থান

জীৱিত ব্যক্তিৰ পিতা বা পিতামহৰ যি তিথিত মৃত্যু হয়, পিতৃপক্ষৰ সেই তিথিতে তেখেতৰ শ্ৰাদ্ধানুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়। এই নিয়মৰ কিছু ব্যতিক্ৰমো হয়। পূৰ্বৱৰ্তী বছৰে মৃত ব্যক্তিৰ শ্ৰাদ্ধ হয় চতুৰ্থী (চৌথা ভৰণী) বা পঞ্চমী (ভৰণী পঞ্চমী) তিথিত। সধবা নাৰীৰ মৃত্যু হ’লে তেখেতৰ শ্ৰাদ্ধ হয় নৱমী (অবিধবা নৱমী) তিথিত। বিপত্নীক ব্যক্তি ব্ৰাহ্মণী নাৰীসকলৰ শ্ৰাদ্ধ নিমন্ত্ৰণ কৰে। শিশু বা সন্ন্যাসীৰ শ্ৰাদ্ধ হয় চতুৰ্দশী (ঘট চতুৰ্দশী) তিথিত। অস্ত্ৰাঘাতে বা অপঘাতত মৃত ব্যক্তিসকলৰও শ্ৰাদ্ধ হয় এই তিথিতেই মহালয়াৰ দিনা দুৰ্গাপূজাৰ সূচনা হয়। লোকবিশ্বাস অনুযায়ী, এই দিনত দেৱী দুৰ্গা মৰ্ত্যলোকত আৱিৰ্ভাৱ হয়। মহালয়াৰ দিনা অতি পুৱাই চণ্ডীপাঠ কৰাৰ ৰীতি আছে।

মহালয়াৰ দিনা পিতৃপুৰুষৰ শ্ৰাদ্ধ অনুষ্ঠিত হয় দ্বিপ্ৰহৰত নদী বা শ্ৰাদ্ধকৰ্তাৰ গৃহত।

পূৰ্বপুৰুষ আৰু শ্ৰাদ্ধকৰ্তা

মৃত ব্যক্তিৰ পুত্ৰ (বহুপুত্ৰক হ’লে জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ) বা পিতৃকুলৰ কোনো পুৰুষ আত্মীয়ই শ্ৰাদ্ধানুষ্ঠানৰ অধিকাৰী আৰু শ্ৰাদ্ধ কেৱল পূৰ্বৱৰ্তী তিনি পুৰুষৰেই হৈ থাকে। মাতৃৰ কুলত পুৰুষ সদস্য নাথাকিলে সৰ্বপিতৃ অমাৱস্যাত দৌহিত্ৰ মাতামহৰ শ্ৰাদ্ধ কৰিব পাৰি। অনেকে পূৰ্বপুৰুষৰ মঙ্গল কামনাত ব্ৰাহ্মণসকলক বয় বস্তু দান কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
ভাৰতী পাৱাৰ

ভাৰতী প্ৰবীণ পাৱাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। ২০২১ চনৰ ৭ জুলাইৰ পৰা ২০২৪ চনৰ ১১ জুনলৈ তেওঁ ভাৰতৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ বিভাগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰিছে৷ পুনৰ ২০২৩ চনৰ ৭ ডিচেম্বৰৰ পৰা ২০২৪ চনৰ ১১ জুনলৈ জনজাতি পৰিক্ৰমা ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য৷

২০১৯ চনত তেওঁ লোকমত মিডিয়া গোষ্ঠীৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ মহিলা সংসদ সদস্যৰ সন্মান লাভ কৰিছে৷

প্ৰাথমিক জীৱন

১৯৭৮ চনৰ ১৩ ছেপ্টেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ নাশিকৰ আদিবাসী অঞ্চলৰ নাৰুল-কালৱানত ভাৰতী পাৱাৰৰ জন্ম হৈছিল ।

শিক্ষা

পাৱাৰে ২০০২ চনত এন.ডি.এম.ভি.পি.ৰ মেডিকেল কলেজ, নাচিকৰ পৰা এম বি বি এছ লাভ কৰে।

ৰাজনৈতিক জীৱন

ভাৰতী পাৱাৰে জিলা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে নিজৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। ২০১৯ চনত পুনৰ প্ৰাৰ্থীত্বৰ বাবে অনুৰোধ জনাইছিল যদিও জাতীয়তাবাদী কংগ্ৰেছ দলে তেওঁৰ অনুৰোধ নাকচ কৰে। ২০১৯ চনত তেওঁ বিজেপিত যোগদান কৰে। ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিত যোগদান কৰাৰ পিছত তেওঁ নিৰ্বাচনত জয়ী হয়।

তেওঁৰ শহুৰেক একে অঞ্চলৰ পৰা ৮ বাৰৰ বিধায়ক আছিল আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ প্ৰথম দেশমুখ মন্ত্ৰালয়ত জনজাতীয় কল্যাণৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
অসমৰ জনজাতি (গ্ৰন্থ)

অসমৰ জনজাতি প্ৰমোদচন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্য লিখিত এখন গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনত অসম, নগাভূমি আৰু উত্তৰ পূব সীমান্ত অঞ্চলৰ জনজাতিসমূহৰ বিৱৰণ আছে৷ সেইদৰে পাহাৰ আৰু ভৈয়ামৰ অন্যান্য জনজাতিসকলৰ বিষয়েও চমু পৰিচয় আছে৷

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধ সংকলন
কুণ্ডৱাই পিৰাটিয়াৰ

কুণ্ডৱাই পিৰাটিয়াৰ, সাধাৰণতে একনামেৰে কুণ্ডৱৈ নামেৰে জনাজাত, দশম শতিকাত দক্ষিণ ভাৰতত বাস কৰা এগৰাকী চোল বংশৰ ভাৰতীয় ৰাজকুমাৰী আছিল। তেওঁ দ্বিতীয় পৰন্তক আৰু বনাবন মহাদেৱীৰ কন্যা আছিল। তিৰুকোইলুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা চোলা সম্ৰাট প্ৰথম ৰাজৰাজৰ জ্যেষ্ঠ ভগ্নী। ইলাইয়াপিৰাট্টি কুণ্ডৱৈ নাচিয়াৰ উপাধি আছিল।

কিন্তু যেতিয়া তেওঁৰ স্বামী বল্লৱৰাইয়ান ভাণ্ডিয়াদেৱনক তেওঁৰ গৃহ চহৰ বানা ৰাজ্যত ৰজাৰ মুকুট পিন্ধোৱা হয়, তেতিয়া তেওঁ ৰাজ্যৰ ৰাণী হোৱাৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ নকৰি তাঞ্জোৰৰ ৰাজকুমাৰী হিচাপে থাকিল। চোল শিলালিপিত তেওঁৰ বৈশিষ্ট্য আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
নাগৰিকত্ব

নাগৰিকত্ব হৈছে এজন ব্যক্তিক এখন সাৰ্বভৌম দেশে ইয়াৰ নিজস্ব আইনৰ অধীনত প্ৰদান কৰা সদস্যপদ। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মতে নাগৰিকত্ব হৈছে "এখন দেশৰ ৰাজনীতিত অংশ গ্ৰহণ কৰাৰ অধিকাৰৰ প্ৰতি স্বীকৃতি"। টি.এইচ. মাৰ্চালে নাগৰিকত্বৰ সম্পৰ্কে কৈছে, "নাগৰিকত্ব সেইসকল ব্যক্তিক প্ৰদান কৰা হয় যি সকল এখন ৰাষ্ট্ৰৰ স্থায়ী বাসিন্দা আৰু যিসকলে ৰাষ্ট্ৰই প্ৰদান কৰা সকলো অধিকাৰৰ যোগ্য উপভোক্তা আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ব পালন কৰিব পাৰে। "

এজন ব্যক্তিৰ নাগৰিকত্ব কেইবাটাও থাকিব পাৰে। ঠাইভেদে আৰু ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰভেদে ইয়াৰ প্ৰকাৰ বিভিন্ন। উদাহৰণস্বৰূপে ইংলেণ্ড বা ইংলেণ্ডৰ দৰে এককেন্দ্ৰিক চৰকাৰ ব্যৱস্থাত নাগৰিকত্ব আৰু জাতীয়তা একেই ধাৰণা, কিন্তু আমেৰিকাৰ দৰে যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰ ব্যৱস্থাৰ বাবে নাগৰিকত্ব আৰু জাতীয়তা দুটা পৃথক বিষয়। নাগৰিকত্ব নথকা ব্যক্তিসকলক "ৰাষ্ট্ৰহীন ব্যক্তি" (Stateless) বুলি কোৱা হয়।

নাগৰিকত্ব লাভ কৰাৰ ভিত্তি

নাগৰিকত্বৰ ভিত্তি ৰাষ্ট্ৰভেদে নাগৰিকত্ব লাভ কৰাৰ ভিত্তিসমূহ পৃথক-পৃথক। তলত এই ভিত্তিসমূহ আলোচনা কৰা হৈছে:

জন্মসূত্ৰে (Jus sanguinis)
যদিহে এজন ব্যক্তিৰ পিতৃ বা মাতৃ যিকোনো এজন কোনো এখন দেশৰ নাগৰিক, তেন্তে সেই ব্যক্তিজনে দেশখনৰ নাগৰিকত্ব জন্মসূত্ৰে লাভ কৰে। যদিহে এজন ব্যক্তিৰ পিতৃ বা মাতৃৰ যিকোনো এজন এখন দেশৰ নাগৰিক তেনে ক্ষেত্ৰটো সাধাৰণ অৱস্থাত ব্যক্তিজনে সম্পৰ্কিত দেশখনৰ নাগৰিকত্ব লাভ কৰিব পাৰে।
বিবাহসূত্ৰে (Jus matrimonii)
বহু দেশৰ স্বাভাৱিকীকৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ এটা অংশ হৈছে বিবাহসূত্ৰে প্ৰদান কৰা নাগৰিকত্ব। এই ভিত্তিৰ অনুসৰি এজন ব্যক্তিয়ে বৈবাহিক সম্পৰ্কৰ সূত্ৰে তেওঁৰ পত্নী বা স্বামীৰ দেশৰ নাগৰিকত্ব দাবী কৰিব পাৰে। ইংলেণ্ড, জাৰ্মানী, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডাৰ দৰে দেশসমূহত অৱশ্যে বিবাহসূত্ৰে নাগৰিকত্ব লাভ কৰিবলৈ ব্যক্তিজনে বহু বছৰ ধৰি দেশখনত বাস কৰি থাকিব লাগিব।
স্বাভাৱিকীকৰণ
দেশভেদে স্বাভাৱিকীকৰণ পদ্ধতিৰে নাগৰিকত্ব প্ৰদান কৰাৰ সময়সীমা আৰু চৰ্তাৱলী ভিন্ন-ভিন্ন। সাধাৰণতে স্বাভাৱিকীকৰণৰ যোগেদি দেশখনে ইয়াৰ ভূমিলৈ আইনসংগতভাৱে প্ৰৱেশ কৰা শৰণাৰ্থী বা ৰাজনৈতিক আশ্ৰয়গ্ৰহণকাৰীসকলক নিৰ্দিষ্ট সময়সীমাৰ পাছত নিৰ্দিষ্ট চৰ্তসাপেক্ষে নাগৰিকত্ব প্ৰদান কৰে।
অৰ্থনৈতিক বিনিয়োগৰ জৰিয়তে
নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ ধনৰ বিনিয়োগৰ জৰিয়তে কিছুসংখ্যক দেশৰ নাগৰিকত্ব লাভ কৰিব পাৰি। এই আঁচনিখন অৱশ্যে যথেষ্ট বিতৰ্কপূৰ্ণ। কানাডা, নিউজিলেণ্ড, লটিভিয়া, বুলগেৰিয়া, স্পেইন, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, গ্ৰীচ, মালটা আদি দেশত এইদৰে নাগৰিকত্ব লাভ কৰিব পাৰি।

নাগৰিকত্ব হেৰুৱাৰ ভিত্তি

ঠিক সেইদৰে বিভিন্ন কাৰণত এজন ব্যক্তিয়ে নাগৰিকত্ব হেৰুৱাবও পাৰে। নাগৰিকত্ব হেৰুওৱাৰ কাৰণসমূহ তলত দিয়াধৰণৰ:
অন্য দেশৰ নাগৰিকত্ব গ্ৰহণ কৰিলে
স্থায়ীভাৱে বিদেশত বসবাস কৰিলে
ভুৱা স্বাভাৱিকীকৰণ পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিলে (বিশেষকৈ কিছুসংখ্যক দেশত নাগৰিকত্ব দাবী কৰিবলৈ সুবিধা হোৱাকৈ ভুৱা বিবাহ কৰে)
অন্য দেশৰ সামৰিক বাহিনীত চাকৰি কৰিলে
শিশুজনৰ পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে হোৱা সম্পৰ্কৰ পৰিৱৰ্তন হ'লে
নাগৰিকত্বৰ চৰ্তাৱলী পূৰণ কৰিব নোৱাৰিলে
ইচ্ছাকৃতভাৱে নাগৰিকত্ব প্ৰত্যাহাৰ

তথ্যসূত্ৰ

নাগৰিকত্ব project সামৰণি

ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব আইন

শ্ৰেণী:ৰাজনীতি বিজ্ঞান
শ্ৰেণী:সমাজ বিজ্ঞান
সুৰদাস

সুৰদাস আছিল ষোড়শ শতিকাৰ এজন অন্ধ হিন্দু ভক্তি কবি আৰু গায়ক, যি কৃষ্ণৰ প্ৰশংসাত ৰচিত ৰচনাৰ বাবে পৰিচিত আছিল৷ তেওঁৰ ৰচনাসমূহে তেওঁৰ কৃষ্ণৰ প্ৰতি থকা ভক্তিক ধৰি ৰাখিছিল। তেওঁৰ অধিকাংশ কবিতা ব্ৰজ ভাষাত ৰচনা হোৱাৰ বিপৰীতে কিছুমান মধ্যযুগীয় হিন্দীৰ আন উপভাষাতো ৰচনা কৰা হৈছিল, যেনে অৱধী।

সুৰ সাগৰ নামৰ গ্ৰন্থখন পৰম্পৰাগতভাৱে সুৰদাসৰ বুলি কোৱা হয়। অৱশ্যে গ্ৰন্থখনৰ বহু কবিতা পিছৰ কবিসকলে সুৰৰ নামত লিখা যেন লাগে। বৰ্তমানৰ ৰূপত সুৰসাগৰখনে গোকুল আৰু ব্ৰজৰ মৰমলগা সন্তান হিচাপে কৃষ্ণক গোপীসকলৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা লিখা বৰ্ণনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।

জীৱনী

ভাৰতীয় সাহিত্য বিশ্বকোষৰ মতে ১২৫৮ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত সুৰদাসৰ জন্ম হৈছিল। আনহাতে বিশ্বকোষ ব্ৰিটানিকাৰ মতে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৪৮৩ চনত আৰু মৃত্যু হৈছিল ১৫৬৩ চনত।

সুৰদাসৰ নাম "সূৰ্য্যৰ দাস" বুলি অনুবাদ কৰা হয়, ব্ৰজ ভাষাত কাব্যিক শিল্পকলাৰ শিখৰ হিচাপে উদযাপন কৰা হয়। এই ভাষা ব্ৰজ অঞ্চলৰ সৈতে জড়িত, য'ত কৃষ্ণই শৈশৱ পাৰ কৰা বুলি কোৱা হয়। হাজিঅ'গ্ৰাফাৰ নভা দাসে তেওঁৰ ভক্তমালত সুৰদাসৰ কাব্যিক দক্ষতাৰ বাবে প্ৰশংসা কৰিছিল, বিশেষকৈ "হৰিৰ চঞ্চল কাৰ্য্য" চিত্ৰিত কৰাত, যিটো কৃষ্ণৰ ঐশ্বৰিক কাৰ্য্যকলাপৰ উল্লেখ। সুৰদাসে ৰাম আৰু সীতাৰ বিষয়েও কবিতা ৰচনা কৰিছিল যদিও মূলতঃ কৃষ্ণৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।

সুৰদাসৰ কবিতা

সুৰদাসৰ কবিতা ব্ৰজ ভাষা নামৰ হিন্দীৰ উপভাষাত ৰচনা কৰা হৈছিল , যিটো তেতিয়ালৈকে অতি সাধাৰণ ভাষা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, কিয়নো প্ৰচলিত সাহিত্যিক ভাষাবোৰ হয় পাৰ্চী বা সংস্কৃত আছিল । তেওঁৰ এই ৰচনাই ব্ৰজ ভাষাৰ মৰ্যাদা অখাদ্য ভাষাৰ পৰা সাহিত্যিক ভাষালৈ উন্নীত কৰিছিল।

সুৰদাসৰ নামত আৰোপ কৰা কবিতাৰ বৃহৎ পৰিমাণৰ বাবে সুৰদাসৰ কবিতাসমূহক সামূহিকভাৱে সুৰসাগৰ বা "সুৰৰ সাগৰ" বুলি জনা যায়। হিন্দু শাস্ত্ৰ ভাগৱত পুৰাণৰ দৰেই সুৰসাগৰৰ পৰম্পৰাগত আৰ্হি বাৰটা ভাগত বিভক্ত । ভাগৱত পুৰাণত যিদৰে কৃষ্ণৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে , সুৰসাগৰেও কৃষ্ণৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত কবিতাৰ গৰিষ্ঠসংখ্যকেৰে একেধৰণৰ কৃতিত্ব গ্ৰহণ কৰিছে। সুৰসাগৰত পোৱা বহু কবিতা পেড, ছয়ৰ পৰা দহটা ছন্দযুক্ত পদ। আন আন বিষয়সমূহ সামৰি লোৱা হৈছে ৰাম আৰু সীতা , বিষ্ণু , শিৱ , হিন্দু ধৰ্মৰ ভিতৰৰ গজেন্দ্ৰ আৰু ৰজা বালিৰ দৰে বীৰ , কবিৰ আধ্যাত্মিক সংগ্ৰাম।

দৰ্শন

বল্লভ আচাৰ্যৰ আঠজন শিষ্যক অষ্টাচাপ , (হিন্দীত আঠটা ছীল) বুলি কোৱা হয় , সাহিত্যিক ৰচনাৰ সামৰণিত লিখা মৌখিক স্বাক্ষৰ চপৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। তাৰ ভিতৰত সুৰক আগশাৰীৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।

চলচ্চিত্ৰ

কবি সুৰদাসৰ জীৱনক লৈ কেইবাখনো ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে: কৃষ্ণ দেৱ মেহৰাৰ সুৰদাস (১৯৩৯), চতুৰ্ভুজ দোষীৰ ভক্ত সুৰদাস (১৯৪২), ৰবীন্দ্ৰ দৱেৰ সন্ত সুৰদাস (১৯৭৫), ৰাম পাহৱাৰ চিন্তামণি সুৰদাস (১৯৮৮)।

অন্ধ কবি বিলৱামংগলা (সুৰদাসৰ সৈতে পৰিচয়) আৰু চিন্তামণিৰ কিংবদন্তি ভাৰতীয় চিনেমাতো কেইবাবাৰো অভিযোজিত হৈছে। এই ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে: ৰুস্তমজী ধোতিৱালাৰ বিল্বমঙ্গল অথবা ভগত ছুৰদাস (১৯১৯), বিল্বমঙ্গল (১৯৩২), কল্লাকুৰি সদাচিৱ ৰাওৰ চিন্তামণি (১৯৩৩), ৱাই ভি ৰাওৰ চিন্তামণি (১৯৩৭) , শান্তি কুমাৰৰ ভক্ত বিল্বমঙ্গল (১৯৪৮), বিল্বমঙ্গল (১৯৫৪), ডি এন মাধোকৰ ভক্ত বিল্বমঙ্গল (১৯৫৪) পিনাকি ভূষণ মুখাৰ্জীৰ চিন্তামণি (১৯৫৬), পি এছ ৰামকৃষ্ণ ৰাওৰ চিন্তামণি (১৯৫৭), এম এন বাসৱৰাজৈয়াৰ চিলাম্বলী (১৯৬৩), জি কে ৰামুৰ বিল্বমঙ্গল (১৯৭৬), গোবিন্দ ৰয়ৰ বিল্বমঙ্গল, সঞ্জয় বীৰ্মানীৰ বিল্বমঙ্গল কী প্ৰতিজ্ঞা (১৯৯৬)।

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
বাগৰু প্ৰিণ্ট

বাগৰু প্ৰিণ্ট হ’ল ভাৰতৰ ৰাজস্থানৰ জয়পুৰৰ সমীপৱৰ্তী বাগৰু চহৰৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা হস্তনিৰ্মিত ব্লক প্ৰিণ্টিঙৰ এক পৰম্পৰাগত ৰূপ। এই শিল্পটো ৰং কৰা আৰু ব্লক প্ৰিণ্টিং কৰাত পাকৈত হিচাপে পৰিচিত চিপ্পা সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা চৰ্চা কৰা হয়। ই ৪০০ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি ৰাজস্থানৰ বস্ত্ৰ ইতিহাসৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ আহিছে।

ইতিহাস

বাগৰু প্ৰিণ্টিঙৰ পৰম্পৰা বাগৰু অঞ্চল আৰু ইয়াৰ স্থানীয় সম্প্ৰদায় চিপ্পাসকলৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। এই কলাৰূপটো স্থানীয় সংস্কৃতিত দকৈ শিপাই আছে আৰু শিল্পীসকলৰ প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্মই ইয়াক চৰ্চা কৰি আহিছে। এই কাৰিকৰসকলে কপাহী কাপোৰত জটিল নক্সা ছপা কৰিবলৈ হাতেৰে খোদিত কৰা কাঠৰ ব্লক ব্যৱহাৰ কৰে, যিটো কৌশল শতিকা ধৰি চলি আহিছে।

"চিপ্পা" শব্দটোৱে ৰং কৰা আৰু ব্লক প্ৰিণ্টিং — এই উভয় কাৰ্যৰ সৈতে জড়িত শিল্পীসকলক বুজায়, যিবোৰ বাগৰু প্ৰিণ্টিং প্ৰক্ৰিয়াৰ অপৰিহাৰ্য উপাদান।

কৌশল আৰু বৈশিষ্ট্যসমূহ

বাগৰু প্ৰিণ্টৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হ’ল প্ৰাকৃতিক ৰঙৰ ব্যৱহাৰ, যিবোৰ উদ্ভিদ আৰু খনিজ পদাৰ্থৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। এই ৰঙবোৰৰ ভিতৰত আছে নীল (নীলা ৰঙৰ বাবে), মেডাৰ শিপা (ৰঙা ৰঙৰ বাবে), আৰু লোৰ গুড়ি (কলা ৰঙৰ বাবে)। পৰম্পৰাগত প্ৰিণ্টিং কৌশলত "ডাবু" পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰা হয়, যিটো বোকা-প্ৰতিৰোধক প্ৰক্ৰিয়া। ইয়াত কাপোৰৰ ওপৰত প্ৰতিৰোধক নক্সা তৈয়াৰ কৰিবলৈ মাটি, আঠা আৰু বাজৰাৰ তুঁহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

কাঠৰ ব্লকবোৰ চিচম বা চেগুনৰ দৰে টান কাঠৰ পৰা কটা হয়, যিবোৰৰ স্থায়িত্ব আৰু জটিল নক্সা ধৰি ৰখাৰ ক্ষমতাৰ বাবে বাছনি কৰা হয়। এই প্ৰক্ৰিয়াত বিশেষ সঁজুলিৰে ব্লকটো খোদিত কৰা হয় আৰু ইয়াক কাপোৰত নক্সা স্থানান্তৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা নক্সাসম্মূহত প্ৰায়ে ফুলৰ আৰ্হি, জ্যামিতিক আকৃতি আৰু প্ৰকৃতিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত মোটিফ দেখা পোৱা যায়।

সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব

বাগৰু প্ৰিণ্টে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি লাভ কৰিছে আৰু এই শিল্পজাত সামগ্ৰীসমূহ যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, জাৰ্মানী, জাপান আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দৰে দেশলৈ ৰপ্তানি কৰা হয়। এই শিল্পটো ৰাজস্থানৰ স্থানীয় অৰ্থনীতিৰ বাবে অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিছে, যিয়ে অগণন শিল্পী আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালক পোহপাল দি আহিছে।

এই শিল্পটো ৰাজস্থানত এক গৌৰৱৰ বিষয় হিচাপেও পৰিগণিত হৈছে, যি সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ সৈতে জড়িত। প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীকে ধৰি বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলে বাগৰু প্ৰিণ্টৰ শাৰী পৰিধান কৰা বুলি জনা যায়, যিয়ে এই কলাৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাইছিল।

বাগৰু প্ৰিণ্ট জিআই টেগ

২০২৪ চনত বাগৰু প্ৰিণ্টক ভৌগোলিক স্বীকৃতি (GI) টেগ প্ৰদান কৰা হয়, যিয়ে চৰকাৰীভাৱে এই শিল্পৰ অনন্য আৰু স্বকীয় প্ৰকৃতি স্বীকাৰ কৰে। এই পদবিয়ে পৰম্পৰাগত কৌশলসমূহক নকলৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰাত সহায় কৰে আৰু বাগৰু প্ৰিণ্টেৰে নিৰ্মিত সামগ্ৰীসমূহ সঠিকভাৱে চিনাক্ত কৰি নিজৰ উৎপত্তিৰ অঞ্চলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰাটো নিশ্চিত কৰে।

প্ৰত্যাহ্বানসমূহ

বাগৰু প্ৰিণ্ট উদ্যোগে কেইবাটাও প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে, যাৰ ভিতৰত আছে মেচিনত তৈয়াৰী বস্ত্ৰৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা আৰু সাংশ্লেষিক ৰঙৰ উত্থান, যিয়ে পৰম্পৰাগত পদ্ধতিসমূহ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত ভাবুকিৰ সৃষ্টি কৰিছে। তদুপৰি, ক’ভিড-১৯ মহামাৰীয়ে বাগৰু প্ৰিণ্ট কৰা বস্ত্ৰৰ গোলকীয় চাহিদা ব্যাহত কৰি স্থানীয় শিল্পীসকলক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছিল। অৱশ্যে অনলাইন বিক্ৰী বৃদ্ধি কৰি আৰু প্ৰদৰ্শনীৰ আয়োজন কৰি এই শিল্পটো সংৰক্ষণৰ বাবে চেষ্টা চলাই থকা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:কলা সামগ্ৰী
শ্ৰেণী:হস্তশিল্প
ডাইন’চৰ

ডাইন’চৰ বা (, ) হৈছে প্ৰায় ২৩১.৪ নিযুত বছৰ আগতে ট্ৰায়াছিক যুগত পৃথিৱীত থকা Dinosauria গোত্ৰৰ কিছুমান জীৱ। এই স্থলজ মেৰুদণ্ডীবোৰে জুৰাছিক যুগৰ আৰম্ভণিৰ পৰা (প্ৰায় ২০০ নিযুত বছৰ আগতে) ক্ৰিটাচিয়াছ যুগৰ সামৰণিলৈকে (৬৬ নিযুত বছৰ আগতে) প্ৰায় ১৩৫ নিযুত বছৰ কাল পৃথিৱীত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। ক্ৰিটাচিয়াছ–পেল'জিন বিলুপ্তিকৰণ পৰিঘটনাৰ দ্বাৰা মেছ'জইক যুগৰ সমাপ্তিৰ লগতে বহু ডাইন’চৰৰ গোট (আৰু পৃথিৱীৰ তিনি-চতুৰ্থাংশ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী প্ৰজাতি)পৃথিৱীৰ পৰা বিলুপ্ত হৈ যায়। জীৱাশ্মৰ সাক্ষ্যৰ ভিত্তিত চৰাইবোৰ জুৰাছিক যুগত থেৰ'পদ ডাইন’চৰৰ পৰা বিৱৰ্তিত হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়, সেইবাবে ইহঁতক আধুনিক বৈশিষ্টপূৰ্ণ ডাইন’চৰ বুলি বিবেচনা কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বিলুপ্ত প্ৰাণী
শ্ৰেণী:সৰীসৃপ
লীলা গগৈ

ড॰ লীলা গগৈ (; ১৯৩০-১৯৯৪) অসমৰ এজন বিশিষ্ট সাহিত্যিক, বুৰঞ্জীবিদ, গ্ৰন্থকাৰ, শিক্ষাবিদ আছিল। গগৈ অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক, উপ-সভাপতি, কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ সদস্য, অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু কাৰ্যকৰী সমিতিৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পৰিভাষা প্ৰণয়ন সমিতিৰ সদস্য, অসম পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশন নিগমৰ সঞ্চালক আছিল। ১৯৯৪ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ মৰিগাঁও বাৰ্ষিক অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল।

উদ্ধৃতি

আমাক এখন আধুনিক বিজ্ঞানসন্মত বুৰঞ্জী লাগে। অসমৰ বুৰঞ্জী। কোনখন অসমৰ? আজিৰ ৰাজনীতিয়ে ভেটা মাৰি দিয়া জকাইচুকীয়া অসম নে তাহানিৰ উত্তৰে হিমালয় পৰ্বত, দক্ষিণে সাগৰৰ পাৰ, পূৰ্বে পাটকাই পৰ্বত আৰু পশ্চিমে আজিৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰো এছোৱা সামৰি থকা প্ৰাগজ্যোতিষ কামৰূপ অসম? ভৌগোলিক অসম নে সাংস্কৃতিক অসম?আজিৰ অসমৰ বুৰঞ্জী লিখিবলৈ হলে তাহানিৰ প্ৰাগজ্যোতিষ কামৰূপৰ সীমা ধৰি বিষয়-বস্তু বিচাৰ কৰিব লাগিব। সেইদৰে ৰজাৰ বা ৰজা ঘৰৰ বুৰঞ্জী নহৈ দেশৰ মানুহৰ বুৰঞ্জী লিখিব খুজিলেও সকলো জাতি-গোষ্ঠীৰ মানুহৰ জীৱনৰ সম্যক বাতৰি দিব লাগিব।
ৰংঘৰ ৰংৰ সফুঁ‌ৰা। শেনচোৱাৰ বহৰী শেনে কণুৱা মাৰি আকাশ তোলপাল কৰিছিল। হাতী-ম'হৰ যুঁ‌জৰ দপ্‌দপনিত ৰূপহিও পথাৰত সৰু-সুৰা ভূইকঁ‌প হৈছিল, প্ৰজাৰ কিৰিলিত ৰংঘৰৰ বুকু ৰজন্‌জনাই গৈছিল। গছতলৰ বিহুৱা আহি ৰংঘৰৰ পথাৰত ঢোলৰ চাপৰ মাৰি নাচনিৰ গাত দেওধনি তুলিছিল।

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Category:অসমীয়া সাহিত্যিক
Category:অসমৰ ব্যক্তি
দি আদাৰ চং

দি আদাৰ চং হ'ল সাবা দেৱান দ্বাৰা পৰিচালিত ২০০৯ চনৰ এখন তথ্যচিত্ৰ যাৰ কাহিনীভাগ ভাৰতৰ বাৰাণসী, লক্ষ্ণৌ আৰু মুজাফৰপুৰত ভ্ৰমণ কৰে। বিশেষকৈ ৰছুলন বাইৰ এটা গীত, লগাট কাৰেজৱা মা চোট, ফুল গেণ্ডৱা না মাৰ আৰু ইয়াৰ কম পৰিচিত, পূৰ্বৰ সংস্কৰণ লগাট জবনৱা মা চোট, ফুল গেণ্ডৱা না মাৰ ১৯৩৫ চনত গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডিঙত ৰেকৰ্ডিং কৰা গীতটোৰ জৰিয়তে ছবিখনে হেৰাই যোৱা পৰম্পৰা আৰু তাৱাইফ (উত্তৰ ভাৰতৰ কৰ্টেছান) সংস্কৃতিৰ সন্ধান কৰে।

নিৰ্মাণ

ছাবা দেৱানে আঠ বছৰ গৱেষণা কৰি ব্যক্তিগত আৰু প্ৰতিষ্ঠানিক আৰ্কাইভৰ পৰা তথ্য সংগ্ৰহ কৰি দি আদাৰ চং নিৰ্মাণ কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰখন এনে এক স্থানত অগ্ৰণী হৈ পৰিছিল য 'ত কম বা কোনো গৱেষণা কৰা হোৱা নাছিল। ছবিখনৰ এক সুকীয়া আখ্যান শৈলী আছে আৰু ইতিহাসত হেৰাই যোৱা এটা পৰম্পৰা আৰু এটা সম্প্ৰদায়ৰ কাহিনীক যথেষ্ট কাব্যিকভাৱে ধৰি ৰাখিছে, পৃষ্ঠপোষক, সংগ্ৰাহক, সংগীতজ্ঞ আৰু নিজেই তৱাইফৰ শেষৰজনৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰৰ জৰিয়তে, ইয়াৰ মাজতে, কোথি আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ, গালিছ আৰু মন্দিৰ, যিবোৰে ভূ-প্ৰকৃতিত বিন্দু বিন্দুকৈ বিয়পি আছে।

সংক্ষিপ্তসাৰ

ছবিখন ব্যক্তিগত কাহিনীৰ মাজত বিস্তৃত হৈ আছে কাৰণ ই ঐতিহাসিক পৰিঘটনাৰ সৈতে যোগাযোগ কৰে, শেষত, যাৰ ফলত এটা মহান শিল্পৰ অৱনতি ঘটে। বৰ্তমানৰ সৈতে অতীতক বৈ, চলচ্চিত্ৰখনে ভাৰতীয় স্বাধীনতাৰ সময়ত কলা আৰু সম্প্ৰদায়ৰ পতন দেখুৱাইছে, কিয়নো দেশৰ পৰিচয় অধিক পৰিমাণে উচ্চ-জাতি, সতীত্ব, মাতৃ-আকৃতি, দেৱী বা ভাৰত মাতাৰ বিষয়ে হিন্দু ধাৰণাসমূহৰ দ্বাৰা গঢ় লৈ আছিল। ভাৰতীয় বুৰ্জুৱাসকলে উদযাপন কৰা এই নতুন পৰিচয়ৰ তাৱাইফ আৰু তেওঁলোকৰ কলাৰ ৰূপক যৌনতা আৰু যৌনতাৰ প্ৰতীক আৰু অভিব্যক্তি হিচাপে কলংকিত আৰু শাস্তি দিছিল। আখ্যানটোৱে হিন্দুস্তানী বা শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় সংগীত, যেনে ঠুমৰী, দাদৰা আৰু লোকসংগীতৰ জৰিয়তে সংগীত আৰু নীৰৱতাৰ মাজত ভাৰসাম্য বজাই ৰাখে, যি হৈছে তাৱাইফসকলৰ দক্ষতাৰ ক্ষেত্ৰ আৰু ইয়াক নীৰৱতাটোৰ সৈতে তুলনা কৰি ইয়াৰ ধীৰ গতিত দমন আৰু অন্তৰ্ধানৰ সন্ধান কৰে। এটা বিশেষ দৃশ্যত হঠাৎ এই নীৰৱতা ভংগ হয় য'ত এটা নিমজ্জন শোভাযাত্ৰাৰ সময়ত ডাঙৰকৈ হিন্দী-চলচ্চিত্ৰ সংগীতৰ সৈতে উদযাপন কৰা ল'ৰাৰ এটা দলে সমাজ আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ বৰ্ধিত মাচোচিষ্টিক আৰু উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী ভাৱনাক প্ৰতীক কৰে যাৰ ফলত তাৱাইফ পৰম্পৰাৰ অৱসান ঘটিছিল কিয়নো ই সেই পৰিচয়ৰ পৰা আঁতৰি গৈছিল।

বঁটা

মেচেনেট বঁটা 'শ্ৰেষ্ঠ তথ্যচিত্ৰ' বুছান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ২০০৯।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:২০০৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:তথ্যচিত্ৰ
নহুষ

নহুষ (, ) ৩,৬৯৮,২৫৬ তম (পদত) চন্দ্ৰ বংশী ৰজা আছিল। তেওঁ পুৰূৰৱাৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ আয়ু আৰু স্বৰভানুৰ জীয়ৰী প্ৰভাৰ পুত্ৰ আছিল। নহুষৰ বিষয়ে ঋষবেদৰ মান্দালয় ১-ৰ আৰম্ভণিত উল্লেখ কৰা হয়। তেওঁ প্ৰতিষ্ঠানা (Pratishthana) -ৰ পৰা ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁ পিতৃ (Pitrs, )-ৰ জীয়াৰী বিৰজা (Viraja) -ক বিয়া কৰাইছিল৷ বিভিন্ন পুৰাণৰ মতে, তেওঁৰ ছয়/সাতগৰাকী পুত্ৰ আছিল৷ তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ যতি এজন মুনি (তপস্বী) হৈছিল। বিষ্ণু পুৰাণত উল্লেখ থকা মতে, তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ যতিয়ে ৰাজ্য পালন কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰাত তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ যযাতিয়ে ৰজা হৈ ৰাজ্য শাসন কৰিছিল৷ বহুলভাৱে জনপ্ৰিয় অন্য এটি কাহিনীৰ মতে, তেওঁ শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ কন্যা দেৱী অশোকসুন্দৰীক বিয়া কৰাইছিল৷ অশোকসুন্দৰী যযাতি আৰু ১০০ গৰাকী কন্যা সন্তানৰ মাতৃ আছিল৷

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Hindu Mythology Stories, Facts, and Information

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
যুগাগ্ৰগামীৰ দস্তাবেজ (গ্ৰন্থ)

যুগাগ্ৰগামীৰ দস্তাবেজ মৰিয়নি মহাবিদ্যালয়ৰ ভূগোল বিজ্ঞান বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত মুৰব্বী অধ্যাপক ড° ভূপেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীৰ দৈনিক জনমভূমি, নতুন পদাতিক আদি কাকত, আলোচনীত ভিন ভিন সময়ত প্ৰকাশিত কুৰিটা প্ৰবন্ধৰ একত্ৰ সঙ্কলন। আগষ্ট, ২০২২ চনত প্ৰথম প্ৰকাশিত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকাশক যোৰহাটৰ সংস্কৃতি প্ৰকাশন। 'প্ৰস্তাৱনা/পাতনি'ৰ প্ৰথম অংশতে লেখকে আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰিছে এনেদৰে - "গাঁও-চহৰ সমগ্ৰতে এতিয়া ছানি ধৰিছে প্ৰযুক্তিপ্ৰদত্ত বিভিন্ন আমোদ-প্ৰমোদৰ সা-সঁজুলিয়ে। আজৰি সময়ত গ্ৰন্থ অধ্যয়নৰ এটা পৰিক্ৰমা প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ সত্তৰ-আশী দশকৰ কালছোৱাত। কিন্তু আজিৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক যদি সোধা হয় বন্ধৰ সময়ত কোনকেইখন গ্ৰন্থ পঢ়িলা বুলি তেনেক্ষেত্ৰত মুষ্টিমেয় দুই-এজনৰ বাহিৰে সৰহ সংখ্যকৰ পৰা নঞৰ্থক উত্তৰহে পোৱা যায়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কথা বাদেই আনকি জ্ঞানৰ আধাৰ হিচাপে বিবেচিত শিক্ষক শ্ৰেণীৰো গ্ৰন্থ অধ্যয়নৰ বিষয়টো তথৈবচ হৈ পৰিছে।" লেখকৰ কথাখিনি চিন্তনীয়। লেখকে 'প্ৰস্তাৱনা/পাতনি'ৰ আন এঠাইত উল্লেখ কৰিছে এনেদৰে,"বাংলা কথা সাহিত্যিক শৰৎ চন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ সাহিত্য সৃষ্টি যে অনুপম অনন্য, সেই কথা বিৰোধহীনভাৱে বংগীয় সাহিত্য মণ্ডলত সৰ্বজনস্বীকৃত। শৰৎ চন্দ্ৰৰ সাহিত্য সৃষ্টিৰ বুনিয়াদ আছিল জীৱন আৰু জগতৰ বাস্তৱতাৰ সৈতে গভীৰ অন্তৰংগতা। এইজন শৰৎ চন্দ্ৰই কৈছিল - "যেতিয়া অন্য কোনো কাম নেথাকে, তেতিয়া কেনেকৈ নাম-যশস্যা অৰ্জন কৰিব পাৰি, টকা কেনেকৈ উপাৰ্জন কৰিব পাৰি এই চিন্তা লৈয়েই বহুতে সাহিত্য ৰচনাত নামি পৰে। কিন্তু যিসকলে এইটো নকৰে বা নাভাবে, যিসকল সঁচা অৰ্থতে প্ৰকৃত সাহিত্যিক সেইসকলে ভাবিবৰ সময় হ'ল - সাহিত্য কোন পথে যোৱা উচিত। ফৰমাছৰ দ্বাৰা সাহিত্য ৰচনা নহয়। বংকিমচন্দ্ৰই প্ৰতিভাৰ বলতে এক নতুন ধাৰা সৃষ্টি কৰি থৈ গ'ল। ৰবীন্দ্ৰ ধাৰা আজিও অব্যাহত। এতিয়া ভাবিছোঁ - কি কৰিম? যিসকলে কয় - "আৰ্ট ফৰ আৰ্ট চে'ক," মই সেইসকলৰ দলত নাই। দেশৰ আৰ্থিক অৱস্থা শোচনীয়, যুৱকসকলো নিবনুৱা, মহিলাসকলৰো দুখ-দুৰ্দশাৰ অন্ত নাই। এই অৱস্থাত লেখাৰ ধাৰাই কোন পথেৰে গতি কৰিব তাক ভাবি চোৱাৰ সময় সমুপস্থিত।" 'প্ৰস্তাৱনা/পাতনি'ৰ পৰা তুলি দিয়া এই দীঘলীয়া উদ্ধৃতিয়ে কিতাপখনৰ ভিতৰ চ'ৰাৰ কিছু আভাস দিয়ে।

বিষয়সূচী

"মোৰ ৰাজদণ্ড নাই, মোৰ হাতত কলম আছে" - ভল্টেয়াৰ
মই নিজিৰাওঁ - ৰোমা ৰলা
মানৱ মননৰ অপূৰ্ব ভাস্কৰ ডষ্টৱেভস্কি
বায়ৰণ বন্ধ কৰ, গ্যেটেক স্মৰণ কৰা
সংগ্ৰামী শিল্পী ব্ৰেখট, ব্ৰেখটৰ নাটক আৰু এপিক থিয়েটাৰ
বিশ্ববন্দীত কথাশিল্পী মেক্সিম গৰ্কী আৰু গৰ্কীৰ অনৱদ্য সৃষ্টি 'মা'
বাৰট্ৰাণ্ড ৰাছেল : ঘাট-মাউৰা ল'ৰা হ'লগৈ বিশ্ববিশ্ৰুত দাৰ্শনিক
সাম্যবাদী বাৰ্ণাড শ্বৰ জীৱন দৰ্শন
ইঞ্জিনিয়াৰিং চৌহদৰ পৰা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ পৰি‍ক্ষেত্ৰলৈ‍ আইজেনষ্টাইন
পাবলো নেৰুদা : তেমুকোৰ পৰা আশ্চৰ্যময় চহৰ ষ্টকহ'ম অভিমুখে‍
ক্ৰিষ্টোফাৰ কডৱেলৰ দৃষ্টিত সমাজ আৰু সংস্কৃতি‍
নিপীডি়ত জনতাৰ প্ৰতিবাদী কণ্ঠ 'নিগ্ৰো ভাই আমাৰ পল ৰবচন'
মুন্সী প্ৰেমচান্দ : শৈশৱৰ চূড়ান্ত উদণ্ড ল'ৰাটো হ'লগৈ অবিস্মৰণীয় সংগ্ৰামী সাহিত্যিক সত্তা
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ বহুমাত্ৰিক কাব্যকৰ্মত সমাজবোধ
সংগ্ৰামী শিল্পী সাধক বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কৰ্ম আৰু দৰ্শনৰ পটভূমি‍
ড° ভূপেন হাজৰিকা বিমৃশ্যকাৰী যুগন্ধৰৰ যুগজয়ী কীৰ্তি‍
সংগ্ৰামী গুৱাটেমালাৰ মুক্তিযুদ্ধৰ সাহসী সৈনিক ৰিগোবাৰ্তা মেচুঁ
'মাডাম কোৱাত' - ভিয়েটনামৰ মুক্তি সংগ্ৰামৰ ৰণাংগনত সংগ্ৰামী নাৰীৰ বিস্ময়কৰ কাহিনী
নোবেল পুৰস্কাৰ বিজয়ী কবি চালভাতোৰ কোৱাচিমোদো

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
ধিময়

ধিময়, ধীমায়া, বা (নেৱাৰ ভাষাত: धिमय्) নেৱাৰ জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত নেপালী ঢোল। বাদ্যৰ শ্ৰেণীবিভাজন অনুসৰি ই অনৱদ্ধ বাদ্য, ইয়াৰ নলাকাৰ মূল গঠনটোৰ দুয়োমূৰে চামৰাৰে ঢকা।

বিৱৰণ

নেপালৰ নেৱাৰসকলে বজোৱা আন ঢোলৰ তুলনাত এই ঢোলটো যথেষ্ট ডাঙৰ। এই বাদ্যযন্ত্ৰৰ আকাৰ ৪০ ইঞ্চিৰপৰা ৫১ ইঞ্চি আৰু দৈৰ্ঘ্য ১৭ ইঞ্চিৰপৰা ২১ ইঞ্চিলৈকে ভিন্ন হয়। ঢোলৰ খোলা কাঠ বা ধাতুৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। কেতিয়াবা কাঠৰ ঢোলবোৰ আংশিকভাৱে ধাতুৰ ফয়েলেৰে আবৃত কৰা হয়। পুৰণি ধিময় ঢোলৰ আকৃতি বেছিভাগেই অনিয়মিত, ঢোলৰ দেহ বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা কাঠৰ টুকুৰাটোৰ প্ৰাকৃতিক আকৃতিৰদ্বাৰা গঠিত। আধুনিক ড্ৰামবোৰ হয় নলাকাৰ বা সামান্য বেৰেল আকৃতিৰ। দুয়োটা মূৰ ছাগলীৰ ছালেৰে ঘেৰা হয়। বাওঁ পৰ্দাৰ ভিতৰত, যাক মানখাহ (ভক্তপুৰত হাইমা) বুলি কোৱা হয়, তাত ৰঙা টিউনিং পেষ্ট (কাৰ্য্যত শ্যাহিৰ দৰেই) প্ৰয়োগ কৰা হয়, যাৰ ফলত গভীৰ শব্দ পোৱা যায়।

ধিময় দুবিধ। সৰুবোৰক "ধাচা ধিময়" আৰু ডাঙৰ ধিময়বোৰক "মা ধিময়" বোলে।

বজোৱাৰ কৌশল

ঢোলৰ বাঁওফালটোক মানখাহ বোলে আৰু পৰ্দাৰ ওপৰৰ অংশত (ঘে) হাতেৰে বজাই পোনপটীয়াকৈ বজাই হয় দীঘলীয়া অনুৰণিত শব্দ উৎপন্ন কৰা হয়, নহয় তললৈ ষ্ট্ৰ’ক (খা) কৰি চোকা কুটিল শব্দ উৎপন্ন হয়। সোঁফালৰ পৰ্দা, যাক নাছাহ বোলা হয়, বেতৰপৰা তৈয়াৰী এমূৰে সামান্য বেঁকা পাতল লাঠিৰে বজোৱা হয়। এই তিনিটা মূল ষ্ট্ৰ'কৰ উপৰি চতুৰ্থ ধৰণৰ ষ্ট্ৰ'ক (dha) বজোৱা হয়, য'ত বাঁওহাতৰ কম অনুনাদী শব্দ অৰ্থাৎ ওপৰৰ অংশত আৰু সোঁহাতৰ ষ্ট্ৰ'ক সংযুক্ত কৰা হয়।

ইতিহাস

স্থানীয় কিংবদন্তি অনুসৰি এই বাদ্যটো মহাদেৱৰ আৱিষ্কাৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিৰাট ৰাজ্যৰপৰাই এই ঢোল বজোৱা হৈছে। ঢোলটো বেছিভাগেই বজায় জ্যাপু সম্প্ৰদায়ে; জ্যাপু সম্প্ৰদায় নেৱাৰসকলৰ ভিতৰুৱা, যাৰ বৃত্তি হৈছে খেতি। অৱশ্যে আন জাতিবোৰেও ইয়াক বজায় কাৰণ নেপাল এক ঐক্যবদ্ধ জাতিলৈ গঢ় লৈ উঠিছে য’ত সকলো জাতিয়ে যিকোনো সাংস্কৃতিক বাদ্যযন্ত্ৰ বজাব পাৰে।

প্ৰদৰ্শন

পৰম্পৰাগত প্ৰেক্ষাপটত স্থানীয় পৰম্পৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ধিময়ক অন্যান্য বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে একেলগে বজোৱা হয়, বেছিভাগেই বিভিন্ন ধৰণৰ ইডিয়ফোন। ধিময়বাজা বুলি কোৱা ধিময়-সংগীতত ঢোলৰ লগত ভূচ্যয়, সিঁচ্যায়ৰ দৰে তাল বাদ্য আৰু কেতিয়াবা টাই-নাই নামৰ গং সদৃশ বাদ্যযন্ত্ৰও থাকে। বিশেষ অনুষ্ঠানত আনকি দৰ্জী আৰু পেছাদাৰী সংগীতজ্ঞৰ জাতি কাপালী (মাননীয়) বা জুগী (কল.)ৰ শ্বাউম সংগীতজ্ঞসকলকো কোৱা হ’ব পাৰে। বৌদ্ধ নৱবাজা (বা নৌবাজা)-এনচেম্বলতো ধিময় বজোৱা হয়। শেহতীয়াকৈ সংগীতজ্ঞসকলে পৰম্পৰাগত সংগীতৰ শিপাৰে জনপ্ৰিয় সংগীত গঢ়ি তোলাৰ নতুন উপায় বিচাৰিছে, ধিময়ক গীটাৰৰ দৰে পশ্চিমীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে একপ্ৰকাৰৰ বেছ ড্ৰাম হিচাপে বজোৱা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:নেপাল