অনুৰাধাৰ দেশ

অনুৰাধাৰ দেশ ফণীন্দ্ৰকুমাৰ দেৱচৌধুৰীৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন উপন্যাস। উপন্যাসখন ১৯৮৯ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হয়। গ্ৰন্থখনে অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৯৩ চনৰ “বিষ্ণুৰাভা বঁটা’’ লাভ কৰিছিল।

উদ্ধৃতি

বিজ্ঞানৰ উদ্দেশ্যই হ'ল বোলে মানুহৰ জীৱনলৈ অফুৰন্ত অৱসৰ সময় কঢ়িয়াই অনা, যাতে মানুহে সুখ আৰু স্বাচ্ছন্দ্যৰে নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি সময় কটাবলৈ সুবিধা পায়। ক'তা? অস্তিত্বৰ তাগিদাত জীৱন সংগ্ৰামৰ গতি দেখোন দ্ৰুতৰপৰা দ্ৰুততৰ হোৱাৰহে পথত। সকলোৱে যেন লক্ষ্য,এজনক পিছ পেলাই অগ্ৰসৰ হোৱাৰ।তুলনাই কিজানি মানুহক অসুখী কৰে। হয়তো কোনো নিশ্চিত নহয় অলপ সুখেৰে জীৱনটো পাৰ কৰিবলৈ মানুহক কিহৰ প্ৰয়োজন!
আকাশ আৰু সমুদ্ৰৰ মাজত কি অদ্ভুত মিল। একেই ৰং, উদাৰ আৰু বহল, যেন পৃথিৱীৰ সকলোকে বুকুৰ মাজত সাবটি ল'বলৈ সদা উৎসুক।
কিছুমান হাঁহিত কলিজাৰ ৰং সনা থাকে।
কিছুমান মানুহে বুকুত সাঁফৰ লগাই সকলোৰে অগোচৰত মনৰ নিভৃত কোণত সযতনে সাঁচি ৰাখে এৰি অহা অতীতৰ একান্ত ব্যক্তিগত কিবা এক অসামান্য আনন্দ আৰু বেদনাৰ উৎস।
কাৰোবাক পাহৰিবৰ বাবে কাৰোবাক প্ৰয়োজন। ৰূপালীক স্মৃতিৰ বন্ধ কোঠালিৰপৰা আঁতৰাই পঠাবৰ বাবেই অৰুণাভে ভাবিলে কজিৰঙাৰ গভীৰ অৰণ্যৰ মাজত দেখা সেই মায়া-মমতাময় চকুহালিৰ কথা। স্নেহময় মুগ্ধতাৰে ভৰা দুচকুৰ চুম্বকে ধীৰে ধীৰে সাগৰ, নদী, অৰণ্য পাৰ কৰি অৰুণাভক লৈ গ'ল অন্য এক পৃথিৱীলৈ, য'ত অৰুণাভে প্ৰশান্তি অনুভৱ কৰে।শেষ ৰাতি অৰুণাভে সপোন দেখিলে দুটা চকুৰ সপোন। সপোনতে অৰুণাভৰ হৃদয়ত অনুৰণিত হ'ল কেপ্টেইনৰ মুখত শুনা সেইষাৰ কথা মানুহক মানুহৰ স্পৰ্শৰ প্ৰয়োজন।
কেতিয়াবা নিজৰপৰা পলায়নেই মানুহক জীয়াই থকাৰ প্ৰেৰণা দিয়ে।
অৰুণাভৰ কিয় জানো এটা ভাব আহিল,- কেতিয়াবা পৃথিৱীলৈ এনেকুৱা এটা দিন আহিব নে যেতিয়া মানুহৰ পৰিচয় অকল মানুহেই হব? এনেকুৱা কথা চিন্তা কৰা মানুহক আগতে দাৰ্শনিক বুলি কোৱা হৈছিল; আজিকালি পোনে পোনে বলীয়া অথবা মতলবী বুলি কোৱা হয়।
প্ৰতিজনী নাৰীয়ে কিজানি জীৱনত এজন পুৰুষৰ মাজতেই দুজন মানুহ বিচাৰে এজনৰপৰা বিচাৰে আশ্ৰয় আৰু এজনৰপৰা প্ৰেম, আৰু বেছিভাগ নাৰীৰ জীৱনত আটাইতকৈ ডাঙৰ ট্ৰেজেডী হ'ল মনেবিচৰা সেই দুজন মানুহক নাৰীয়ে একেজন পুৰুষৰ মাজত কেতিয়াও বিচাৰি নাপায়।
কিছুমান মানুহ ছাগে জন্ম লোৱাৰ সময়ৰপৰা ব্যতিক্ৰম; এনেকুৱা অদ্ভুত হৃদয়াবেগেৰে ভৰা মানুহেই সময়ৰ বিন্দুতম মুহূৰ্তৰ এটা হাঁহিৰ বাবে হাঁহি হাঁহি সোণৰ মুকুট দলিয়াই দিব পাৰে।
এজনৰ সান্নিধ্যই আন এজনৰ স্মৃতিৰ ভিৰ পাতল কৰি দিয়ে।
প্ৰেম পৃথিৱীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভাষা।
কোনো কোনো মানুহৰ দৃষ্টি শাণিত অস্ত্ৰৰ দৰে, সি সকলো বাধা, প্ৰতিবাদ অতিক্ৰম কৰি কলিজাৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে।
যিজনে হদয়ৰ স্পৰ্শ পোৱা নাই, তেনেকুৱা মানুহেহে শৰীৰৰ বাবে হাহাকাৰ কৰে।
কোনো কোনো মানুহক স্নেহ, মমতা আৰু প্ৰেমৰ স্পৰ্শই কেনেকৈ এজন নতুন মানুহলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। অন্ধকাৰ পৃথিৱী সুৰুযৰ কিৰণে উদ্ভাসিত কৰাৰ দৰে প্ৰেমময় স্পৰ্শই কেতিয়াবা মানুহৰ দুখ আৰু বিষাদৰ স্মৃতি হৃদয়ৰপৰা মচি হৃদয় আলোকিত কৰে আশাভৰা ভবিষ্যতৰ মধুৰ স্বপ্নেৰে।
কিয় জানো অৰুণাভৰ হঠাৎ অনুভৱ হ'ল সি যি প্ৰেম বিচাৰে,সেই প্ৰেম ৰূপালীৰ শৰীৰত নাই। কোনে জানো কৈছিল দেহৰ সমস্ত প্ৰয়োজন পুৰ হৈ যোৱাৰ পিছতো বা দেহৰ সমস্ত প্ৰয়োজন অস্বীকাৰ কৰিয়ো মনৰ মাজত যিখিনি প্ৰয়োজন অপূৰ্ণ হৈ ৰোৱা যেন অনুভৱ হয়, তাক পূৰ্ণ কৰিব পৰা বস্তুটোৱেই হ'ল প্ৰেম।
হৃদয় দেখা পোৱাকৈ কোন দিনা মানুহে কথা ক'বলৈ শিকিব? অতনুৱে এতিয়া কাৰো সৈতে কথা নাপাতে। থাকক। সি অপেক্ষা কৰিব কাৰোবাৰ বাবে - যাৰ ওচৰত কোনো দ্বিধা-সংকোচ নোহোৱাকৈ পৰম বিশ্বাস আৰু নিৰ্ভৰতাৰে হৃদয়ৰ প্ৰতিটো কোঠালিৰ প্ৰতিখন দুৱাৰ খুলি দিব পৰা যায়। জীয়াই থাকিবলৈ কেতিয়াবা মুক্ত বতাহৰ প্ৰয়োজন।
ভালপোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো বৈধতাৰ প্ৰশ্ন নুঠে। ভালপোৱা পৰিকল্পিত অনুভূতি নহয়, আৰু পৰিকল্পিত হ'লেই সেই ভালপোৱা ভালপোৱা হৈ নাথাকে। চেষ্টা কৰি, ইচ্ছা কৰি হৃদয়ত কাৰোবাৰ প্ৰতি ভালপোৱা জগাই তুলিব নোৱাৰি আৰু যেতিয়া জাগিব তাক ৰোধ কৰিব নোৱাৰি।
পৃথিৱীত খুব কম মানুহেই থাকে যাৰ কথা মনলৈ আহিলেই হৃদয়ৰ গভীৰৰে এক শান্ত, সুন্দৰ, সুগন্ধি বতাহ ধীৰে ধীৰে বৈ যায়। কোনো পোৱা- নোপোৱা, দিয়া-নিদিয়াৰ তাগিদাবিহীন মুহূৰ্তৰ এটা দৃষ্টি, বাংময় নীৰৱতা- সেইখিনিয়েই যথেষ্ট হৃদয় মন ভৰাই তুলিবলৈ। সমাজৰ সীমাবদ্ধতাই জানো বিশালতাৰে ভৰা এই অনুভূতিক কেতিয়াবা ৰোধ কৰিব পাৰে?
জীৱনৰ কিছুমান দিশহাৰা মুহূৰ্ত থাকে,সেইবোৰ সেই ধ্ৰুৱতৰায়ো পথৰ নিৰ্দেশ দিয়াত বিফল হয়।এনেকুৱা কঠিন পৰীক্ষাৰ মুহূৰ্তত নিজকে সম্বল কৰি মানুহে পথৰ সন্ধান কৰিবলগীয়া হয়।
যন্ত্ৰণাময় হৃদয়ৰ বাবে যুক্তিবহিৰ্ভূত বিশ্বাসো কেতিয়াবা শাস্তিৰ প্ৰলেপ। সেই কাৰণেই ছাগে' পৃথিৱীত এতিয়াও ভগৱান জীয়াই আছে।
এজনে আনজনৰ মনত জগাই তোলা বিশ্বাস আৰু প্ৰত্যাশাই যুগে যুগে সৃষ্টি কৰি আহিছে মানৱীয় সকলো জটিলতা, সকলো যন্ত্ৰণা; অথচ এই আশা আৰু বিশ্বাসক ভেঁটি হিচাপে লৈয়ে আজিও থিয় হৈ আছে মানুহৰ পৰিয়াল,সমাজ।
পোৱা নোপোৱাই জীৱনৰ শেষ হিচাপ নহয়। পাৰ হৈ অহা প্ৰতিটো মুহূৰ্ত কেনেকৈ পাৰ হ'ল, আন্তৰিকতাৰে কাক আমি কি দিলো- সেই অভিজ্ঞতায়েইতো ভৱিষ্যতৰ বাবে বৰ্ণময় সম্পদ।
সুখ আৰু দুখ, হাঁহি আৰু কান্দোন দুয়োটাই সংক্ৰামক। অনুৰাধাৰ মুখ শিশুৰ সাৰল্যৰে ভৰা, পৃথিৱী পবিত্ৰ কৰা হাঁহিত এনেকুৱা কিবা এটা আছে যাৰ সংস্পৰ্শই ধুই নিয়ে হৃদয়ৰপৰা দুখ আৰু বিষাদৰ ছাঁ। যিকোনো নাৰীয়ে যিকোনো পুৰুষৰ হৃদয়-তন্ত্ৰীত ঝংকাৰৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে সেই নাৰী যিমানেই ধুনীয়া নহওঁক কিয়। প্ৰত্যেক পুৰুষে অকল নিজৰ প্ৰকৃত পছন্দৰ নাৰীৰ সংস্পৰ্শতহে নিজৰ বিদ্যুৎবাহী তাঁৰত হঠাৎ চৌম্বকত্বৰ উমান পায়।
জীৱনৰ ভিতৰত থাকি কেতিয়াবা জীৱনক নিবিড়ভাবে চোৱাৰ অৱকাশ নাথাকে, সেই কাৰণেই বহিৰ্বিশ্বৰ জীৱন কেতিয়াবা চলন্ত ট্ৰেইনৰ বন্ধ কোঠাৰপৰা আৰু অধিক গভীৰভাৱে অনুভূত হয়। সেই একেই কাৰণতে ছাগৈ জীৱনক বুজিবৰ বাবেই কোনো কোনোৱে জীৱন এৰি সন্ন্যাসৰ পথ লয়।
পৃথিৱীৰ বেছিভাগ মানুহে এতিয়াও ঐশ্বৰ্য আৰু আৰামকে বাৰে বাৰে সুখ বুলি ভুল কৰে। সেয়েহে মানুহে সমস্ত জাগতিক ঐশ্বৰ্যৰ অধিকাৰী হৈয়ো, সুখী হোৱাৰ স্বপ্ন দেখিয়ো সুখী হব নোৱাৰে। সুখে যদি ৰাতিৰ জোনাকৰ স্নিগ্ধতাৰে জীৱন ভৰাই তোলে, ঐশ্বৰ্যই মাথোঁ আনি দিয়ে এটাৰ প্ৰতি লোভ আৰু কামনা।
প্ৰতিজন পুৰুষৰ হৃদয়ৰ গভীৰতে কিজানি কোনো নাৰী থাকে। ৰক্তমাংসৰ শৰীৰবিহীন এই নাৰী, কৈশোৰত সেই প্ৰথম প্ৰেম-বোধৰ দিনৰপৰাই কল্পনাৰ তুলিকাৰে তিলতিলকৈ গঢ়ি তোলে পুৰুষে এই মানস প্ৰতিমা; - নদী, পাহাৰ আৰু পৃথিৱীৰ দৰেই সেই নাৰীৰ অশৰীৰী গোন্ধ।
কেতিয়াবাহে হঠাৎ কোনো এক মুখে মানুহৰ সমস্ত সত্তাক চুম্বকৰ দৰে আকৰ্ষণ কৰে; জীৱনৰ সকলো প্ৰাপ্তিকে এই আকৰ্ষণে অপ্ৰাপ্তি, অপূৰ্ণতাত পৰিণত কৰে। তথাপি কি যে এক আকৰ্ষণ।সাৱধানী মানুহে কেতিয়াও এই আকৰ্ষণক স্বীকাৰ নকৰে, যাৰ হেৰুওৱাৰ একো ভয় নাই, অকল সেইজনেহে প্ৰেমৰ বাবে সকলো হেৰুৱাব পাৰে। আৰু অনুৰাধা।কোনো কোনো নাৰীৰ সান্নিধ্যই পৃথিৱীৰ সকলোতে আস্থা, সৌন্দৰ্য আৰু আশা আৰোপিত কৰে।
আকাশলৈ মাজে মাজে মূৰ তুলি চাবি। পৃথিৱীৰ সকলো তোৰ নিচেই আপোন যেন ভাব হ'ব। আমি এই ডাঙৰ মানুহবোৰে সমাজ, দেশ, সম্বন্ধ পাতি পৃথিৱীখন ভাগ ভাগ কৰিছোঁ। শিশুৰ যেতিয়া জন্ম হয় তাৰ কোনো দেশ, সমাজ নাথাকে। প্ৰতিটো শিশুৰেই এই পৃথিৱীৰ মানুহৰ সন্ধান।বিশালতাৰে ভৰা আকাশে কোনো কোনো মানুহক এইদৰে জীৱনবোধ শিকায়।
জীৱনৰ মধুৰতম স্বপ্নৰ মুখামুখি হোৱাৰ সময় সমাগত ৰূপালীৰ।তলপেটত ৰৈ ৰৈ হোৱা অসহ্য যন্ত্ৰণা শেষ মুহূৰ্তলৈ ৰূপালীয়ে অকলে নীৰৱে সহ্য কৰি যোৱাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল। নাই, ৰূপালীৰ কাৰো সহায়ৰ প্ৰয়োজন নাই। নিজৰ শৰীৰৰ ভিতৰত সেই নাড়ীলগ্ন প্ৰাণৰ জন্ম দিব ৰূপালীয়ে অকলে নিজে। এই এটা মাত্ৰ স্বপ্নময় মুহূৰ্তৰ বাবেইতো তিলতিলকৈ যোৱা কেইবাটাও মাহ অপৰিসীম সাহসেৰে ৰূপালীয়ে নিজকে প্ৰস্তুত কৰিছে।আকৌ যন্ত্ৰণা।শৰীৰৰ ভিতৰত সেই অসূৰ্য স্পৰ্শিত প্ৰাণময় টুকুৰাটোৱে হয়তো পৃথিৱীৰ পোহৰ চাবৰ বাবে উত্ৰাৱল হৈ উঠিছে।
পৃথিৱীৰ কোনো সম্বন্ধয়েই ছাগে' কেতিয়াও যুগমীয়া নহয়। অথচ সকলো মানুহৰ এনেকুৱা কিছুমান সময় থাকে, তেতিয়া এনেকুৱা লাগে যেন কাৰোবাৰ ওচৰত জীৱনভৰ নাথাকিলেই এই পৃথিৱী অৰ্থহীন হৈ যাব।
অনুৰাধাৰ সেই হৃদয়ৰ পৃথিৱীতো আছে নেকি কোনোবা, যি স্নেহ, আন্তৰিকতা আৰু বিশ্বাসৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে সুৰভিত কৰি ৰাখিব তাইৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো পল-অনুপল? নাই, যি আছে থাকক, তাই কোনোদিনে কাৰো আগত ক'বলৈ নাযায়, পৃথিৱীৰ কোনেও নজনাকৈ জীৱনৰ সুগন্ধি ক্ষণত তাই হৃদয়ৰ গভীৰত অনুভৱ কৰিব অকলে সেই একান্ত আপোনজনৰ প্ৰেম আৰু উষ্ণতাৰ পৰশ।
আপাতভাৱে শক্তিমান হ'লেও প্ৰতিজন পুৰুষে কিজানি এদিন আশ্ৰয় বিচাৰে নিজৰ প্ৰিয় নাৰীৰ বুকুত। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশ-মহাদেশৰ বন্দৰে বন্দৰে এটা অস্থিৰ, অশান্ত, ঠিকনাবিহীন মন লৈ ঘুৰি ফুৰা ডেনিছ ছিলভিয়াই অৱশেষত ডালভিৰ মাজতে পাইছে ইমানদিনে অৱচেতন মনৰে বিচাৰি ফুৰা বন্দৰৰ শান্ত, নিৰিবিলি আশ্ৰয়।
কিছুমান স্বপ্ন থাকে মানুহৰ, যিবোৰ হয়তো মৃত্যুলৈকে বুকুৰ গভীৰত গোট মাৰি বৰফৰ দৰে ৰৈ যায়। সুখ আৰু আনন্দই জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত উচ্ছলতাৰে যিমানেই প্লাৱিত কৰি নাৰাখক কিয়, এনেকুৱা কোনো কোনো মুহূৰ্ত আহে, যি মুহূৰ্তত গোট মাৰি বৰফ হৈ ৰোৱা স্বপ্নও গলি গলি বিষণ্ণতাৰ টোপাল হৈ হৃদয়ৰ গভীৰৰপৰা ওলাই আহিব খোজে। চুলিৰ দৰে সূক্ষ্ম এই বিষণ্ণ অনুভূতি হয়তো বাহিৰৰপৰা দ্বিতীয়জনৰ দৃষ্টিগোচৰ নহয়, কিন্তু নিঃসংগ পৰত কেতিয়াবা অনুভৱ কৰা যায়, কেনেকৈ এটা ছিৰিঞ্জৰ দৰে কলিজাৰ মাজেৰে সূক্ষ্ম তীক্ষ্ণ এটা অনুভূতিয়ে অহা-যোৱা কৰি ভিতৰখন ৰক্তাক্ত কৰি তোলে।
অপেক্ষাও কেতিয়াবা হৈ পৰে জীয়াই থকাৰ বাবে মানুহৰ প্ৰেৰণা।কাৰোবাৰ প্ৰেমময় অপেক্ষাই এটা জীৱনৰ ৰুক্ষ, ধূসৰ ৰং মচি দি কেনেকৈ তাক সজীৱ, উজ্জ্বলতাৰে বৰ্ণময় কৰি তুলিব পাৰে, সেই কথা ডেনিছৰ দৰে মানুহজনেও ধীৰে ধীৰে উপলব্ধি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
মানুহৰ সৈতে মানুহৰ ধীৰে ধীৰে গঢ় লৈ উঠা মানৱীয় সম্বন্ধৰ তীব্ৰতাৰ উমান সকলো সময়তো পোৱা নাযায়, বিদায়ৰ কোনো মুহূৰ্ততে অনুভৱ হয় মানৱীয় সম্পৰ্কৰ গাঢ়তাৰ কথা।
পুৰুষৰ জীৱনলৈ কিজানি কোনো নাৰী আহে কেতিয়াবা, যাক কেনেকৈ মনে বিচাৰে সেই সম্পৰ্কে পুৰুষ নিজেই নিশ্চিত নহয়। অৰুণিমা বাইদেৱো ছাগে অৰুণাভৰ বাবে ঠিক তেনে এক নাৰী, যাৰ বাবে কোনো কামনা- বাসনা নোহোৱাকৈয়ে, কিবা এক অনিৰ্বচনীয় পবিত্ৰ অনুভূতিৰ তাগিদাত অৰুণাভে অৱচেতন মনেৰে বাট চাই ৰ'ব, যদিওবা অৰুণাভে জানে, অতৃপ্তি আছে বাবেই মানুহ তৃষিত। অপূৰ্ণতা আছে বাবেই প্ৰেম মধুৰ। নাৰীও কেতিয়াবা প্ৰেমৰ দৰে; মাধুৰ্য আৰু অতৃপ্তিৰ প্ৰতীক।
মানুহে হয়তো মানুহৰ মাজতেই দেৱতা বিচাৰিব পাৰে, কিন্তু মানুহ হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ মন এটা লৈহে মই তোমাৰ ওচৰত থিয় হৈছোঁহি।

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য