ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
খাটু শ্যাম মন্দিৰ

খাটু শ্যাম জী মন্দিৰ ভাৰতৰ ৰাজস্থানৰ সীকৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত খাটু গাঁৱত অৱস্থিত এটি প্ৰসিদ্ধ হিন্দু মন্দিৰ। এই মন্দিৰটো মহাভাৰতৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ বৰ্বৰিকক উৎসৰ্গিত কৰা হৈছে, যিয়ে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পৰা কলিযুগত শ্যাম নামেৰে পূজিত হোৱাৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিছিল।

ইতিহাস

স্থানীয় বিশ্বাস অনুসৰি বৰ্বৰিকে যুদ্ধত অংশ লোৱাৰ পূৰ্বে স্বেচ্ছাই ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ ওচৰত মূৰ অৰ্পণ কৰিছিল। কোৱা হয় যে বৰ্তমানৰ ৰাজস্থানৰ খাটু গাঁৱত তেওঁৰ মূৰটো আবিৰ্ভাৱ হৈছিল, য’ত এজনী গাইগৰুৱে প্ৰতিদিনে এটি বিশেষ স্থানত গাখীৰ ঢালিছিল। খননৰ সময়ত পোৱা এই মূৰটো এজন ব্ৰাহ্মণৰ হাতত গতাই দিয়া হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত খাটুৰ তদানীন্তন শাসকে সপোনত মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি মূৰটো স্থাপনৰ নিৰ্দেশ পাইছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ১৭২০ খ্ৰীষ্টাব্দত, ঠাকুৰৰ দীৱান অভয় সিংহই মন্দিৰটোৰ কিছু সংস্কাৰ সাধন কৰে। তেওঁক পূজা কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ পৰা আশীৰ্বাদ বিচাৰি এই মন্দিৰলৈ প্ৰতিদিনে বহু ভক্তৰ আগমন ঘটে।

মেলা আৰু উৎসৱ

প্ৰতি বছৰে ফাগুন মাহৰ একাদশী তিথিত খাটু শ্যামজী মন্দিৰত এখন বৃহৎ মেলাৰ আয়োজন কৰা হয়, য'ত দূৰ-দূৰণিৰ পৰা লাখ লাখ ভক্তৰ সমাগম হয়। ইয়াৰ উপৰিও জন্মাষ্টমী, একাদশী তিথি, আৰু দীপাৱলীৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ হিন্দু উৎসৱ এই মন্দিৰত পালন কৰা হয়।

সুৰজগড়ৰ শ্যাম ধ্বজ

নিশান নামেৰেও পৰিচিত, খাটু শ্যাম মন্দিৰৰ ওপৰত উত্তোলন কৰা পতাকাৰ বিশেষ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য আছে। এই পতাকাখন প্ৰতি বছৰে ৰাজস্থানৰ ঝুনঝুনু জিলাৰ সুৰজগড় চহৰৰ পৰা অনা হয়। বগা কাপোৰত নীলা ঘোঁৰাৰ আকৃতিৰ এই পতাকাখন সুৰজগড়ৰ এটি প্ৰাচীন মন্দিৰত প্ৰস্তুত কৰি ফাগুন মাহত লক্ষ্মী মেলাৰ সময়ত খাটু ধামলৈ আনি মন্দিৰৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হয়। এই কমিটীয়ে মন্দিৰৰ দৈনন্দিন কাম-কাজ চোৱাচিতা কৰে, মেলা-উৎসৱৰ আয়োজন কৰে, ভক্তসকলৰ বাবে সা-সুবিধাসমূহ ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰে।

লগতে চাওক

সালাসৰ বালাজী মন্দিৰ
জীণ মাতা
ৰাণী সতী মন্দিৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মহাভাৰত
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
শ্ৰেণী:ৰাজস্থান
শ্ৰেণী:ৰাজস্থানী সংস্কৃতি
ডিমাপুৰ জিলা

ডিমাপুৰ (Pron:/ˌdɪməˈpʊə/) নাগালেণ্ডৰ এখন জিলা। ইয়াৰ সদৰ ঠাই হৈছে ডিমাপুৰ চহৰ। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই জিলা নাগালেণ্ডৰ এঘাৰখন জিলাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ জনবহুল জিলা।

জনসংখ্যা

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ডিমাপুৰ জিলাৰ জনসংখ্যা ৩৭৯,৭৬৯ জন গতিকে ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ডিমাপুৰৰ স্থান ৫৬৩তম।

শিক্ষা

ডিমাপুৰ জিলাখনত ভালেসংখ্যক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে। ইয়াৰ সৰহভাগ বিদ্যালয়তে শিক্ষাৰ মাধ্যম ইংৰাজী আৰু বিদ্যালয়সমূহ নাগালেণ্ড ব’ৰ্ড অব স্কুল এড্যুকেশ্যনৰ অধীনত পৰিচালিত হয়। নাগালেণ্ডৰ প্ৰধান বিদ্যালয়সমূৰ ভিতৰত পাটকাই বিদ্যালয় (Patkai School), হ’লি ক্ৰ’ছ বিদ্যালয় (Holy Cross School), চেইণ্ট প’ল উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (St Paul Hr Sec School), কাৰমেল উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Carmel Hr. Sec. School (Chekiye)), এছ ডি জৈন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (SDJain Higher Secondary School), প্ৰণব বিদ্যপীঠ (Pranab Vidyapith), ডিমাপুৰ ৰে’লৱে উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Dimapur Railway High School), চেইণ্ট জোছেফ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (St. Joseph's Hr Sec School) ইত্যাদি প্ৰধান।

ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, নাগালেণ্ড (National Institute of Technology Nagaland) ডিমাপুৰৰ চুমুকেডিমাত শেহতীয়াকৈ আৰম্ভ হৈছে। তাৰ উপৰিও ডিমাপুৰ জিলাত মুঠতে ১৮খন প্ৰতিষ্ঠিত মহাবিদ্যালয় আছে। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য মহাবিদ্যলয় সমূহ হৈছে, পাটকাই খ্ৰিষ্টিয়ান কলেজ (Patkai Christian College), ডিমাপুৰ চৰকাৰী মহাবিদ্যলয় (Dimapur Government College), এছ. ডি. জৈন মহাবিদ্যালয় (S.D. Jain College), প্ৰণবানন্দ মহিলা মহাবিদ্যলয় (Pranabananda Women’s College) আদি।

ক্ৰীড়া

ডিমাপুৰৰ এক উল্লেখযোগ্য ফুটবল ক্লাব হৈছে ডিমাপুৰ ইউনাইটেড (Dimapur United)। এই ক্লাবটোৱে নাগালেণ্ড প্ৰিমিয়াৰ লীগত নিয়মীয়াকৈ অংশগ্ৰহণ কৰে।

সংস্কৃতি

ডিমাপুৰৰ ডিজেফে (Diezephe) গাঁৱত কাৰুশিল্পৰ সংগ্ৰহালয় (Diezephe Craft Museum) অৱস্থিত।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:নাগালেণ্ডৰ জিলা
গন্ধৰ্ব (জনগোষ্ঠী)

গন্ধৰ্ব জাতি (নেপালী: गन्धर्व जाति) বা গাইনে (নেপালী: गाईने) নেপালৰ মধ্য, পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ ভাৰত-আৰ্য্য জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত এটা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়। এই জনগোষ্ঠীটো "পেছাদাৰী সংগীতজ্ঞৰ জাতি" আৰু "ভ্ৰমণকাৰী কবি" বুলিও কোৱা হয়। পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁলোকে গন্ধৰ্ব গীত বা গাইনে গীত নামৰ এক প্ৰকাৰৰ লোক-গীত পৰিবেশন কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে। গন্ধৰ্বসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে ভ্ৰমণকাৰী সংগীতজ্ঞ হিচাপে কাম কৰে আৰু পৰম্পৰাগত লোক আৰু ঐতিহাসিক গীত সমূহ পৰিবেশন কৰে। ২০১১ চনৰ নেপালৰ লোকপিয়লৰ সময়ত ৬,৭৯১ জন লোক (নেপালৰ জনসংখ্যাৰ ০.০%) গাইনে/গন্ধৰ্ব আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নেপালৰ জনগোষ্ঠী
চৈয়দ আব্দুল মালিক

চৈয়দ আব্দুল মালিক (, ১৯১৯-২০০০) অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ আৰু কবি। তেওঁ ২৫ খনৰো অধিক গল্প সংকলন, ৫০ খনতকৈ অধিক উপন্যাস, পাঁচখন কবিতা সংকলন, তিনিখন শিশু সাহিত্য আৰু ২০খন মঞ্চ অনাতাঁৰ নাট আৰু অলেখ প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হয়। তেওঁ “অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’’ উপন্যাসৰ বাবে ১৯৭২ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও ১৯৯২ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা, ১৯৯৯ চনত শংকৰদেৱ বঁটা আৰু পদ্মশ্ৰী, পদ্মভূষণ সন্মান লাভ কৰে।

উদ্ধৃতিসমূহ

চুটিগল্পৰ বিষয়বস্তু মানুহ, মানুহৰ কাৰ্যকলাপ আৰু চৰিত্ৰ, মানুহৰ সমাজ জীৱনত প্ৰকাশ পোৱা বিচিত্ৰ ভূমিকা৷ একোটা চুটিগল্পই কেতিয়াবা একোখন সমাজৰ, একোটা যুগৰ একোটা বিশেষ প্ৰমূল্যৰ আভাস ডাঙি ধৰিব পাৰে৷ কিন্তু এইবোৰ পৰোক্ষহে, প্ৰত্যক্ষ হ’ব নোৱাৰে৷
মই এখন পুৰণি গাঁৱৰ কৃষকৰ ল’ৰা৷ মাটি, পানী, বন, বোকাৰ লগত মোৰ আশৈশৱ সম্পৰ্ক৷ নগৰ বা নাগৰিক জীৱনৰ প্ৰতি মোৰ কোনো অশ্ৰদ্ধা বা বিৰাগ নাই৷ তথাপি গাঁৱৰ প্ৰতি মোৰ দুৰ্বলতা আছে৷
আমাক বহুত কবি লাগে আৰু বহুত ভাল কবিতা লাগে৷ আমাক বহুত চুটিগল্প লিখক লাগে আৰু বহুত ভাল চুটিগল্প লাগে৷ আমাক বহুত ঔপন্যাসিক লাগে আৰু বহুত ভাল উপন্যাস লাগে৷
এটা চুটি গল্প আকাৰত দীঘলো হ’ব পাৰে, কিন্তু এটা চুটি গল্পই যাতে তাৰ পৰিসৰ একেটা কাহিনী বা বিষয়বস্তুতে আৱদ্ধ ৰাখে তাৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰখা ভাল৷ সাধুকথাত থকাৰ দৰে চুটি গল্পৰ কোনো সাৰ কথা বা হিতোপদেশজাতীয় মন্তব্য নথকাই বাঞ্ছনীয়৷ বৰ্ণিত গলপ্টোৱাই গল্পটোৰ উদ্দেশ্য প্ৰকাশ কৰিব লাগে, গল্পটো গল্পান্তৰলৈ গ’লে ৰসভংগ হোৱাৰ আৰু চুটিগল্পৰ চৰিত্ৰ ক্ষুণ্ণ হোৱাৰ আশংকা থাকে৷
পৰাধীনতাৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰাৰ কালত ক,খ নজনা এটা ভলণ্টিয়াৰে যিমান একাগ্ৰতা আৰু ত্যাগৰ আদৰ্শ লৈ কাম কৰিছিল, আজি স্বাধীনাত পোৱা পিছত ডাঙৰ ডাঙৰ নেতাসকলেও সেইবোৰ পাহৰি গৈছে৷...ৰাজনীতি ধন ঘটা ব্যৱসায় হৈ পৰিছে৷
বৰ্তমান আমাৰ জীৱনত বহুত সঁচা ঘটনাও বিশ্বাস কৰিবলৈ আমি ভয় কৰোঁ৷ আমিসভ্য মানুহ৷
যাৰ অহাৰ বাটত মই এচপৰা মাটি দিয়া নাই, তাৰ যোৱাৰ বাটত হেঙাৰ দিয়াৰ কোনো অধিকাৰ মোৰ নাই৷
মৰা মানুহৰ জীৱনী লিখাটো টান হ’লেও বিপদজনক নহয়; কাৰণ মৰা মানুহে নিজে কোনো কথাৰে প্ৰতিবাদ নকৰে৷
জন্ম-নিয়ন্ত্ৰণ, জন্ম-নিৰোধ যি বিজ্ঞানে কৰিব পাৰে, সেই বিজ্ঞানে জন্মদান এদিন কৰিব পাৰিব৷ এই কথা শুনিবলৈ আজিৰ মানুহৰ অস্বাভাৱিক লগা অন্যায়৷
প্ৰেমে কাপুৰুষক বীৰ কৰে। কুৰূপক ধুনীয়া কৰে। পৰিচয়হীনক সন্মানেৰে গৌৰৱান্বিত কৰে। আৰু দেশপ্ৰেমে? মানৱপ্ৰেমে? দেশপ্ৰেমে নিশকতীয়াক যোদ্ধা কৰে, বনুৱাক বিপ্লৱী কৰে, পৰম স্বাৰ্থপৰক মহাত্যাগী কৰে, ক্ষুদ্ৰক অজাতশত্ৰু নেতা কৰে। অসম্ভৱ, অসম্ভৱ। ভাৱিলেও গৰ্ব হয়।

বিভিন্নজনৰ মন্তব্য

১. (অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী) লেখত ল’বলগীয়া কিতাপ। মিঠা মিঠা ভাষাৰ কিচিৰ-মিচিৰ ইয়াত নাই। আমাৰ বিপুল ফিলিষ্টিন মধ্যবিত্ত সমাজৰ অন্তৰ সুত লগাবলৈ ফৰ্মাচী ভাবাবেগ নাই। ইয়াত আছে অনলস পৰ্যবেক্ষণ, সজাগ সাধুতা আৰু পৰিমিত বস্তুনিষ্ঠ ভাষা। অপ্ৰিয় আৰু কটু সত্য প্ৰকাশ কৰিবলৈ তেওঁ ইয়াত কোঁচ খোৱা নাই। তেওঁৰ ৰাজনৈতিক মতবাদ ওপৰে ওপৰে লগাবলৈ নগৈ তেওঁ অভিজ্ঞতাৰ কষটিত সকলো পৰীক্ষা কৰিছে। আনহাতে তেওঁৰ পূৰ্বৰ সদৃদয় মন আৰু আশাবাদে এই কঠোৰ শৃংখলাত প্ৰাণ সঞ্চাৰ কৰিছে। (ড৹ হীৰেন গোহাঁই)

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:গল্পকাৰ
শ্ৰেণী:ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:গীতিকাৰ
লজ্জা (উপন্যাস)

লজ্জা বাংলাদেশী ঔপন্যাসিক তথা নাৰীবাদী লেখিকা তছলিমা নাছৰিনৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন উপন্যাস। উপন্যাসখন একাধিক ভাষালৈ অনূদিত কৰা হৈছে। ১৯৯৩ চনত প্ৰথম প্ৰকাশিত এই গ্ৰন্থখন বাংলাদেশত নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। এই উপন্যাসখনত ইছলামৰ বিভিন্ন পৱি‍ত্ৰ দিশক অসন্মান আৰু বদনাম কৰাৰ বাবে লেখক ব্যাপক সমালোচনা আৰু আন্দোলনৰ সন্মুখীন হৈছিল। পিছত তেওঁ দেশ এৰি যাবলৈ বাধ্য হয়। প্ৰথম ছমাহতে "লজ্জা"ৰ প্ৰায় পঞ্চাশ হাজাৰ কপি বিক্ৰী হৈছিল।

নাছৰীনে ভাৰতীয় উপমহাদেশত বসবাস কৰা জনসাধাৰণৰ নামত এই গ্ৰন্থখন উৎসৰ্গা কৰে। অসমীয়া ভাষালৈ এই উপন্যাসখন অনবাদ কৰিছে‍ ৰুণুমী শৰ্মাই।

সংক্ষিপ্তসাৰ

১৯৯২ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত ভাৰতৰ বাবৰি মছজিদক কেন্দ্ৰ কৰি‍ যেতিয়া হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত সংঘৰ্ষ সংঘটিত হৈছিল, তেতিয়া ইয়াৰ প্ৰভাৱ চুবুৰীয়া ৰাষ্ট্ৰ বাংলাদেশতো পৰে। লজ্জা উপন্যাসখন সেই সময়ৰ হিন্দুসকলৰ জীৱনযাত্ৰক লৈ ৰচনা কৰা হৈছিল। ধৰ্মনিৰপেক্ষতাৰ ছাঁত ধৰ্মীয়ভাৱে সংখ্যালঘু হিন্দু সম্প্ৰদায়ে সন্মুখীন হোৱা বৈষম্যৰ বিষয়ে গ্ৰন্থখনত বিশেষভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে।

সংক্ষেপে উপন্যাসৰ কাহিনীভাগ

১৯৯২ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ অযোধ্যাত বাবৰি মছজিদ ভাঙি পেলোৱাৰ খবৰে চুবুৰীয়া ৰাষ্ট্ৰ বাংলাদেশত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। সংৰ্ঘষৰ প্ৰভাৱৰ ফলত দত্ত পৰিয়াল স্থানীয় ৰাইজৰ মাজত ঘৃণাৰ পাত্ৰত পৰিণত হৈছিল। পৰিয়ালৰ প্ৰতিজন সদস্যই সেই সময়ক নিজৰ নিজৰ ধৰণেৰে, নিজৰ নিজৰ অনুভৱেৰে চায়। ইংৰাজীৰ বাহিৰেও ডাচ, জাৰ্মান, স্পেনিছ, ইটালিয়ান, ছুইডিছ, নৰৱেজিয়ান, ফিনিছ, আইচলেণ্ডিক, পাৰ্চী, আৰৱী, অসমীয়া, কানাড়া, হিন্দী, গুজৰাটী, ওডিয়া, উৰ্দু, মাৰাঠী, তেলেগু, তামিল, পাঞ্জাৱী, নেপালী, মালয়ালম আৰু সিংহলী ভাষালৈ লজ্জা অনূদিত হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উপন্যাস
শ্ৰেণী:বঙালী উপন্যাস
সোহৰাই আৰু খোভাৰ চিত্ৰকলা

সোহৰাই আৰু খোভাৰ হৈছে ভাৰতৰ পূব অংশত, বিশেষকৈ ঝাৰখণ্ড ৰাজ্যৰ হাজাৰীবাগ জিলাত প্ৰচলিত আদিবাসী দেৱাল অংকন বা মিউৰেল চিত্ৰকলাৰ পদ্ধতি। এই শিল্পকলা সোহৰাই উৎসৱৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, যি দীপাৱলীৰ পিছত শৰৎকালত উদ্‌যাপন কৰা হয়। খোভাৰ চিত্ৰকলাৰ সৈতে বিশেষকৈ অঞ্চলটোৰ জনজাতিসকলৰ বিবাহ-অনুষ্ঠান জড়িত। ই বাৰিষাৰ শেষত আৰু ধান চপোৱাৰ বতৰ আৰম্ভ হোৱাৰ সময়ত উদ্‌যাপন কৰা হয়।

বৰ্তমান সোহৰাই আৰু খোভাৰ চিত্ৰকলা কাগজ আৰু কাপোৰতো অংকন কৰা হয়, যাতে ইয়াক পৃষ্ঠপোষকসকলৰ ওচৰত বিক্ৰী কৰিব পৰা যায়।

ইতিহাস

এই শিল্পৰূপৰ উৎপত্তি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭০০০ৰপৰা ৪০০ চনৰ ভিতৰত পুৰাপাথৰ যুগলৈ অনুসৰণ কৰিব পাৰি। অঞ্চলটোত আৱিষ্কৃত গুহা-চিত্ৰসমূহত দেখা পোৱা প্ৰাণী আৰু ফুলৰ আৰ্হি অঞ্চলটোৰ বৰ্তমান দেৱাল-চিত্ৰৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ। থলুৱা লোকসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই চিত্ৰসমূহ তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে সৃষ্টি কৰিছিল। পৰিৱেশ কৰ্মী বুলু ইমামে প্ৰথমে এই সংযোগটো বহিঃবিশ্বলৈ উন্মোচিত কৰে।

“সোহৰাই” শব্দটো মুণ্ডাৰী শব্দ “সোৰোই”ৰপৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে ‘লাঠিৰে কোবোৱা’।

বৈশিষ্ট্য

সোহৰাই চিত্ৰকলাৰ চিত্ৰণ আৰু ইয়াৰ সৈতে জড়িত পৰম্পৰা মাতৃতান্ত্ৰিক স্বৰূপৰ। এই দক্ষতা মাতৃৰপৰা কন্যালৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। বেছিভাগ চিত্ৰত গৰ্ভৱতী নাৰী আৰু পোৱালিসহ প্ৰাণীৰ আকৃতি দেখা যায়। কুকুৰা আৰু পোৱালি অতি সাধাৰণ আৰ্হি। চিত্ৰসমূহত ভাৰতীয় ম'হ, ভাৰতীয় গঁড়, কুঁজীয়া গৰু, বাঘ, বনৰীয়া গাহৰি আৰু নীলগাই আদি প্ৰাণী চিত্ৰিত কৰা হয়। সোহৰাই চিত্ৰ পশুপতি, অৰ্থাৎ জীৱ-জন্তুৰ অধিপতিৰ উদ্দেশ্যে উৎসৰ্গিত।

চিত্ৰসমূহত ৰঙা আৰু ক’লা ৰেখা প্ৰধান। ৰঙা ৰেখাই পূৰ্বপুৰুষৰ তেজৰ প্ৰতীক, আৰু ক’লা ৰেখাই চিৰন্তন মৃত্যু বা শিৱক সূচায়।

খোভাৰ চিত্ৰকলাও মাতৃতান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ। “খো” মানে ঘৰ বা কোঠা, আৰু “ভাৰ” মানে দৰা। এই চিত্ৰসমূহ কইনাৰ কোঠাত তাইৰ মাকে অংকন কৰে, আৰু বিবাহিত দম্পতীয়ে প্ৰথম নিশা এই কোঠাটোতে অতিবাহিত কৰে। ইয়াৰ বিষয়-বস্তু সাধাৰণতে উৰ্বৰতা আৰু পুৰুষ-নাৰীৰ সম্পৰ্কৰ সৈতে জড়িত। বাঁহ, হাতী, কাছ, ম'ৰা চৰাই, পদুম আৰু অন্যান্য ফুলৰ আৰ্হিৰ জৰিয়তে সৃষ্টিৰ আনন্দ প্ৰকাশ কৰা হয়।

প্ৰক্ৰিয়া

দুয়োটা শিল্পৰূপৰ প্ৰক্ৰিয়া মাটি আৰু গোবৰৰ মিশ্ৰণেৰে দেৱাল আবৃত কৰাৰপৰা আৰম্ভ হয়। ২০১৮ চনত ঝাৰখণ্ড চৰকাৰে ৰেল আৰু চৰকাৰী আৱাসগৃহ সোহৰাই চিত্ৰৰে সজোৱাৰ পৰিকল্পনা ঘোষণা কৰে। সোহৰাই-খোভাৰ চিত্ৰকলাই ২০২০ চনত ভৌগোলিক সূচক স্বীকৃতি লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোকশিল্প
আও আও

দক্ষিণ আমেৰিকাৰ পৌৰাণিক কাহিনীৰপৰা অহা এটা দানৱীয় জীৱৰ নাম আও আও। টাউ আৰু কেৰানাৰ অন্যতম অভিশপ্ত পুত্ৰ হিচাপে ই গুয়াৰানি ভাষী সংস্কৃতিৰ ভিতৰত অন্যতম কেন্দ্ৰীয় পৌৰাণিক জীৱ। আও আওক প্ৰায়ে ভেড়াৰ দৰে ভোকাতুৰ জীৱ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয় আৰু ইয়াৰ দাঁতৰ বিশাল গোট থাকে। নতুবা ইয়াক ডাঙৰ, মাংসভোজী বনৰীয়া গাহৰি বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াৰ নামটো ই মুখেৰে কৰা শব্দ "আও আও আও" অনুসৰি হৈছে; এই মাত যেতিয়া ই নিজৰ চিকাৰক খেদি ফুৰে। মূল আও আওৰ প্ৰজনন ক্ষমতা গভীৰ বুলি কোৱা হয় আৰু সেয়েহে কেতিয়াবা ইয়াক উৰ্বৰতাৰ গুয়াৰানী আত্মা বুলি চিনাক্ত কৰা হয়। আও আওৱে একে ধৰণে অভিশপ্ত বহুতো সন্তান জন্ম দিছিল আৰু সামূহিকভাৱে তেওঁলোকে পাহাৰ আৰু পৰ্বতৰ প্ৰভু আৰু ৰক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল।

আও আওৰ একমাত্ৰ খাদ্যৰ উৎস হিচাপে মানুহেই হয় বুলি কোৱা হয়। যদিও বৰ্ণনাত জীৱটো স্পষ্টভাৱে মানুহ নহয়, তথাপি জন্মগতভাৱে ই অন্ততঃ অৰ্ধমানৱ, যাৰ বাবে ইয়াৰ নৃশংস। মিথটোৰ বেছিভাগ সংস্কৰণ অনুসৰি আও আওৱে পৰৱৰ্তী আহাৰ গ্ৰহণৰ বাবে ভুক্তভোগীক বিচাৰি উলিয়ালে যিকোনো দূৰত্ব আৰু যিকোনো ভূ-খণ্ডৰ ওপৰেৰে দুৰ্ভগীয়া ব্যক্তিজনক খেদি ফুৰিব, খাদ্য গ্ৰহণ নকৰালৈকে ৰৈ নাথাকিব। উদাহৰণস্বৰূপে, যদি কোনো ব্যক্তিয়ে গছত উঠি পলাবলৈ চেষ্টা কৰে, তেন্তে আও আওৱে গছজোপাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকিব, অবিৰতভাৱে হাউলি থাকিব আৰু গছজোপা নপৰালৈকে শিপাৰ গুৰিৰ মাটি খান্দিব। আচলতে মিথৰ মতে আও আওৰ পৰা সফলতাৰে পলায়নৰ একমাত্ৰ উপায় হ'ল তালগছত উঠি আশ্ৰয় লোৱা। গছজোপাত আও আওৰ বিৰুদ্ধে কিছু অজ্ঞাত শক্তি আছিল আৰু ই যদি চিকাৰ ধৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে তেনেকুৱা গছ এডালত উঠে, তেন্তে জীৱটোৱে পৰাজয়ত নতি স্বীকাৰ কৰিছিল আৰু আন এটা আহাৰ বিচাৰি গুচি গৈছিল। আও আও কাপোৰ খোৱাৰ বাবেও জনাজাত।

মিথটোৰ কিছুমান সংস্কৰণত আও আওৱে তেওঁৰ ভাতৃ জেছি জাটেৰে ইয়ালৈ অনা অবাধ্য শিশুৰ মঙহেৰে ভোজ খাইছিল। পেৰাগুৱেত প্ৰাপ্তবয়স্কসকলে শিশুসকলক আও আও তেওঁলোকৰ পিছে পিছে আহিব বুলি ভয় খুৱায়।

গ্ৰন্থপঞ্জী

COLMAN, Narciso R. (Rosicrán): Ñande Ypy Kuéra ("Nuestros antepasados"), 1929.
Mauricio Cardozo Ocampo, MUNDO FOLKLORICO PARAGUAYO 2a Parte: De la tradición oral. Mitos Leyendas y Cuentos Paraguayos,1989, 215 pgs.

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথাৰ জীৱ
শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:দক্ষিণ আমেৰিকা
বাহাৰুল ইছলাম

বাহাৰুল ইছলাম হৈছে অসমৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চ অভিনেতা আৰু নাট পৰিচালক। বাহাৰুল ইছলামে বৰ্তমানলৈ অসমীয়া, হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ প্ৰায় ৮০খন চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। চিগাল থিয়েটাৰ গোটৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু ইয়াৰ সৈতে বাহাৰুল ইছলাম জন্মলগ্নৰে পৰা ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে , চিগাল থিয়েটাৰৰ বাবে তেখেতে ৩০খন বেছি নাটক ৰচনা কৰিছে। তেখেত বৰ্তমান শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ সাধাৰণ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ লগতে নতুন দিল্লীত অৱস্থিত সংগীত নাটক একাডেমী, থিয়েটাৰ উপদেষ্টা কমিটিৰ এজন সদস্য। ইছলামে বহুকেইখন নাটকৰ লগতে অনান্য কেইখনমান গ্ৰন্থও লিখি উলিয়াইছে। তেখেতে পৰিচালনা কৰা নাটকসমূহত প্ৰায়ে নিজেই সংগীত পৰিচালনা কৰে।

চমু জীৱনী

বাহাৰুল ইছলামৰ জন্ম ১৯৬৩ চনৰ ১০ অক্টোবৰ তাৰিখে ৰংজুলীত। পিতৃ আব্দুছ ছামাদ আৰু মাতৃ আজিজা খাতুন। দেউতাকৰ কৰ্মসূত্ৰে বাহাৰুল ইছলামে ৰংজুলীৰপৰা আহি লক্ষীপুৰত ক-মান শ্ৰেণীত নাম ভৰ্তি কৰে যদিও পাছত গুৱাহাটীত বাহাৰুল ইছলামৰ শিক্ষা জীৱন অতিবাহিত হয়। গুৱাহাটীৰ ভাস্কৰ বিদ্যাপীঠত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰা বাহাৰুল ইছলামে ১৯৮৬ চনত আৰ্য বিদ্যাপীঠ কলেজৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।

১৯৮৭ চনত বাহাৰুল নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ হয়, আৰু ১৯৯০ চনত অভিনয়ৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পাছতে তেখেত অসমলৈ উভতি আহে সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰখনত জড়িত হয়। নাট্য বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়তে কৰ্ণাটকৰ ভাগীৰথী-ৰ লগত বাহাৰুল ইছলামৰ বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে, আৰু ১৯৯২ চনত দুয়ো বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। ভাগীৰথীও নাট্য আৰু সাংস্কৃতিক জগতখনত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ কৰি আহিছে।

বাহাৰুল ইছলামৰ প্ৰথম অভিনয় আছিল ১৯৭৮-৭৯ চনত জু-ৰোডৰ সৰ্বজনীন দুৰ্গা পূজা মণ্ডপত ক্ষীৰোদ চৌধুৰীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'পানীমলাৰ বিয়া' নাটকত। সেই সময়ত তেওঁ আছিল অষ্টম শ্ৰেণীত ছাত্ৰ। ইয়াৰ পাছত নাট্যকাৰ কৰুণা ডেকাৰ তত্ত্বাৱধানত বাহাৰুল ইছলামৰ অভিনয় জীৱন প্ৰতিপালন হয়। সেই সময়ত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা 'জ্যোতিৰূপা'-ৰ 'অপকেনদ্‌ৰীক' নাটকত কৰা অভিনয়ৰ যোগেদি বাহাৰুল ইছলামৰ নিয়মীয়া অভিনয় জীৱন আৰম্ভ হয়। বাহাৰুল ইছলামে পৰিচালনা কৰা প্ৰথমখন নাটক আছিল অমূল্য কাকতিৰ 'অংকুৰ'।
বিষ্ণু বসু স্মৃতি সন্মান, ব্ৰাট্যাজন থিয়েটাৰ, ২০১২, কলকাতা।
নাট্যপ্ৰবৰ বঁটা ২০১১, শাৰদাকান্ত বৰদলৈ স্মৃতি কমিটি, নগাঁও।
মনোহৰ সিং স্মৃতি পুৰস্কাৰ ২০০৫, এন এচ ডি, সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰালয়, ভাৰত চৰকাৰ।
সংস্কৃতি সন্মান, একা এবং কয়েকজন প্ৰকাশণ, গুৱাহাটী।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী
সীতাভোগ

সীতাভোগ ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ বৰ্ধমানৰ এবিধ বিখ্যাত মিঠাই। সীতাভোগ হৈছে এবিধ সুস্বাদু মিঠাই, যি দেখিবলৈ বগা ভাত বা চেৱৈৰ দৰে আৰু গোলাপ জামুনৰ সৰু সৰু টুকুৰা দি তৈয়াৰ কৰা হয়। কটেজ চীজ বা চানা, চাউল, আটা আৰু চেনিৰ পৰা তৈয়াৰী সীতাভোগ প্ৰায় পোলাওৰ ৰূপ পায়, যাক খাবলৈ মিঠা লাগে।

ইতিহাস

প্ৰয়াত নগেন্দ্ৰনাথ নাগৰ মতে, মহাৰাজ মহতাবচান্দ বাহাদুৰৰ শাসনকালত ক্ষেত্ৰনাথ নাগে বৰ্ধমানত প্ৰথমে বিশেষ সীতাভোগ আৰু মিহিদান আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। এই উদ্ভাৱনৰ বাসত্তৰ বছৰৰ পাছত লৰ্ড কাৰ্জন বৰ্ধমানলৈ আহোঁতে সীতাভোগ আৰু মিহিদানাৰ তেওঁৰ মূল্যায়নৰ পিছত সমগ্ৰ ভাৰততে এই মিঠাই দুবিধে সুনাম অৰ্জন কৰে।

ভৌগোলিক সূচক

বৰ্ধমানৰ সীতাভোগে ২০১৭ চনৰ ২৯ এপ্ৰিলত পশ্চিম বংগৰ ভৌগোলিক সূচক (GI) লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ ভৌগোলিক সূচক
শ্ৰেণী:মিঠাই
পাছিঘাট

পাছিঘাট উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত অৱস্থিত পূব ছিয়াং জিলাৰ সদৰ ঠাই৷ এই নগৰখন সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১৫৫ মিটাৰ উচ্চতাত হিমালয় পৰ্বতমালাৰ একাংশ জুৰি অৱস্থিত৷ পাছিঘাট অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ভিতৰত প্ৰাচীনতম নগৰ বুলি জনা যায়৷

ইতিহাস

ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত আবৰ পাহাৰ আৰু উত্তৰৰ সমগ্ৰ অঞ্চলৰ প্ৰাশাসনৰ সুবিধাৰ্থে ১৯১১ চনত পাছিঘাট নগৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ ইয়াৰ পূৰ্বে পাছিঘাট আদি জনজাতিৰ বিভিন্ন গাঁৱৰ সমষ্টি আছিল৷ ওঠৰশ শতিকাৰ পৰা চলি অহা এংলো-আবৰ যুদ্ধ সমূহে পাছিঘাটক প্ৰশাসনিক কেন্দ্ৰ হিচাপে বিকাশ কৰাৰ প্ৰয়োজনীতা আনি দিছিল৷ ১৯১২ চনৰ অন্তিমখন এংলো-আবৰ যুদ্ধ সংঘটিত হয়৷

ভৌগোলিক অৱস্থান

পাছিঘাটৰ ভৌগোলিক অৱস্থান . এই নগৰখন সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ১৫৩ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত৷ পাছিঘাটৰ জলবায়ু সেমেকা অৰ্ধনাতিশীতোষ্ণ (humid subtropical)৷ পাছিঘাটৰ মাজেৰে বৈ যোৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ অংশটোৰ নাম দিহাং বা ছিয়াং৷

অৰ্থনীতি

পাছিঘাটৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোকৰ জীৱিকাৰ মূল উপায় কৃষি৷ অঞ্চলটোত উৎপাদিত প্ৰধান শস্য ধান৷ তাৰোপৰি পাছিঘাটত কেইবাখনো বৃহৎ চাহবাগান আছে৷

জনসংখ্যা

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পাছিঘাটৰ জনসংখ্যা ২৪,৬৫৬ জন৷ ইয়াৰে ৫০.৬৩% পুৰুষ আৰু ৪৯.৩৭% মহিলা৷ পাছিঘাটৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৯.৬% ৷ ইয়াৰে পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৫.৩৩% আৰু মহিলাৰ ৭৩.৭৪%৷ পাছিঘাটৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১২% ছবছৰৰ অনুৰ্ধৰ৷

নগৰখনৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক আদি জনজাতিৰ৷

সংস্কৃতি

পাছিঘাফৰ অদি লোকসকলে নানা উৎসৱ যেনে চওলুং (Solung), আৰান (Aran), ইতুৰ (Etor) আদি উদযাপন কৰে৷ ইয়াৰে চওলুং আদিসকলৰ প্ৰধান উৎসৱ৷ এই উৎসৱৰ মূলত: আদিসকলৰ দেৱী Kiine-Naane ৰ আৰাধনাৰ বাবে পালন কৰা হয়৷

যাতায়ত

পাছিঘাট ১৫ নং ঘাইপথেদি অসমৰ গুৱাহাটী, লখিমপুৰ আৰু ইটানগৰৰ লগত সংযুক্ত৷ তাৰোপৰি ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীয়েদি ফেৰীৰে উৰিয়ামঘাটলৈ যাত্ৰা কৰাৰ সুবিধা আছে৷ উৰিয়ামঘাটৰ পৰা পাছিঘাট মাথোঁ ৩২ কিমি দুৰত্বত অৱস্থিত৷ পাছিঘাটৰ নিকটতম ৰে’লৱে ষ্টেচনটো মুৰ্কংচেলেকত অৱস্থিত৷ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক পৰিবহণ সেৱা (Arunachal Pradesh State Transport Services) য়ো বিভিন্ন অঞ্চললৈ নিয়মীয়া বাছ সেৱা আগবঢ়ায়৷ ২০১৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ পৰা পাছিঘাটৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ নিয়মীয়া বিমানসেৱাও আৰম্ভ হৈছে৷

জলবায়ু

পৰ্য্যটন

দায়িং এৰিং বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য (Daying Ering Wildlife Sanctuary) পাছিঘাটৰ এখন উল্লেখযোগ্য বনাঞ্চল৷
পাংগিন (Pangin) পাছিঘাটৰ পৰা ৬০ কিমি দুৰত্বত অৱস্থিত৷ এই অঞ্চলত কেইবাবিধো আপুৰুগীয়া উদ্ভিদ পোৱা যায়৷ i
ব’ডাক (Bodak) এখন বনভোজৰ বাবে জনপ্ৰিয় ঠাই৷
কেকাৰ মনিয়াং (Kekar Monying) ঐতিহাসিক স্থান য’ত ১৯১১ চনত আদি জনজাতিৰ ব্ৰিটিছৰ সৈতে সংঘৰ্ষ হৈছিল৷
কমছিং (Komsing) ঐতিহাসিক গাওঁ
ক’মলিঘাট (Komlighat) ঐতিহাসিক ব্ৰিটিছ শাসিত নগৰ কিন্তু ছিয়াং নদীয়ে গতি সলাই পেলোৱাৰ ফলত বৰ্তমান চাপৰি অঞ্চল৷
পাছিঘাট বৌদ্ধ মন্দিৰ (Pasighat Buddhist Temple) পাছিঘাটৰ একমাত্ৰ বৌদ্ধ মন্দিৰ৷
পূব ছিয়াং জিলা সংগ্ৰহালয় (East Siang District Museum)
আদি বানে কেবাং প্ৰধান কাৰ্যালয় (Adi Baane Kebang Headquarters) আদি জনজাতিৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান৷
গমচি (Gomsi) ঐতিহাসিক স্থান৷

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Town website

শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
মংগায়াৰকাৰছিয়াৰ

দক্ষিণ ভাৰতত পূজনীয় ৬৩ জন নয়নমাৰ বা পৱিত্ৰ শৈৱী সন্তৰ ভিতৰত মংগায়াৰকাৰছিয়াৰ (তামিল:மங்கையர்க்கரசியார்) অন্যতম আছিল। এই বিশিষ্টতা লাভ কৰা একমাত্ৰ তিনিগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম। ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভক্তিৰ কথা চেকিঝাৰে সংকলন কৰা হাজিঅ’গ্ৰাফিক কবিতা পেৰিয়াপুৰামৰ লগতে কবি-সাধু সুন্দৰৰে ৰচিত তিৰুথোন্দৰ থোগাইত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

জন্ম আৰু জীৱন

পাঝয়াৰাইত চোলা ৰাজকুমাৰী হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল মংগয়াৰকৰাছিয়াৰ। তাইৰ প্ৰকৃত নাম আছিল মানি। মাদুৰাই শাসন কৰা পাণ্ডিয়ান বংশৰ ৰজা কুন পাণ্ডিয়ানক বিয়া কৰাইছিল। প্ৰজাসকলৰ মাজত অতি সন্মান আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰা এগৰাকী আদৰ্শ ৰাণী হোৱাৰ বাবে তেওঁক "মংগয়াৰকৰাছিয়াৰ" (তামিল ভাষাত মহিলাসকলৰ ৰাণী) নামেৰে জনাজাত হয়।

ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি ভক্তি

ভগৱান শিৱৰ এগৰাকী উগ্ৰ ভক্ত আছিল আৰু জৈন ধৰ্মৰদ্বাৰা ক্ৰমান্বয়ে প্ৰভাবিত হৈ পৰা নিজৰ দেশত এগৰাকী কঠোৰ শৈৱী হৈয়েই আছিল। তাইৰ স্বামী পাণ্ডিয়ান ৰজাই জৈন ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ই তাইক বহুত চিন্তিত কৰি তুলিছিল। ৰজা জৈন ধৰ্মান্ধ হৈ পৰিল আৰু আনকি কপালত থিৰুনেৰু পিন্ধিবলৈও নিষেধ কৰে। হিন্দুসকলে নিৰ্যাতন ভোগ কৰিছিল আৰু ৰজাক ধৰ্মান্তৰিত কৰি জৈন সন্ন্যাসীসকলে ৰাজ্যখনত অধিক ক্ষমতা প্ৰয়োগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ আশংকা কৰিছিল যে যদি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণহীন কৰি ৰখা হয় তেন্তে জৈন ধৰ্মৰ প্ৰসাৰে মাদুৰাইৰপৰা শৈৱ ধৰ্ম সম্পূৰ্ণৰূপে মচি পেলাব। তেওঁৰ একমাত্ৰ সান্ত্বনা আছিল ৰাজ্যৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী কুলাচিৰাই নয়নাৰ যি এতিয়াও কঠোৰ শৈৱী হৈয়েই আছে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ৰাণীৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল হোৱাৰ লগতে জৈন ধৰ্মৰ প্ৰসাৰ আৰু মাদুৰাইত জৈন সন্ন্যাসীসকলে সংঘটিত কৰা অত্যাচাৰক লৈ তেওঁলোক দুয়ো গভীৰভাৱে চিন্তিত আছিল।

ৰাণী আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে জৈন ধৰ্মৰপৰা মুক্তি পাই শৈৱ ধৰ্মক ৰাজ্যত পূৰ্বৰ প্ৰাধান্যলৈ অনাৰ উপায় বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছিল। কিন্তু ৰজাৰ ধৰ্মান্ধতাৰ বাবে তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টা অসাৰ হৈ পৰিল। এই সময়তে তেওঁ খবৰ পালে যে আপ্পাৰ আৰু সম্বন্দৰে বেদাৰণ্যেশ্বৰ মন্দিৰত নিজৰ ভক্তি শ্লোকেৰে মন্দিৰৰ দুৱাৰ খুলি বন্ধ কৰি এক অলৌকিক কাৰ্য্য সংঘটিত কৰিছে। সকলো প্ৰচেষ্টাতে ব্যৰ্থ হোৱাৰ বাবে ৰাণীয়ে আপ্পাৰ আৰু সম্বন্ধৰৰ সহায় ল’বলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে। তেওঁ প্ৰধানমন্ত্ৰীক আপ্পাৰ আৰু সম্বন্দৰক মাদুৰাইলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ প্ৰেৰণ কৰে।

আপ্পাৰ আৰু সম্বন্দৰে ৰাণীৰ অনুৰোধ মানি লৈ মাদুৰাইলৈ আহিল। বাটত জৈন সন্ন্যাসীৰপৰা বহু বাধাৰ সন্মুখীন হ’লেও সফলতাৰে অতিক্ৰম কৰিলে। ৰজা কুন পাণ্ডিয়ান দীৰ্ঘদিন ধৰি দুৰাৰোগ্য ফোঁহাত অসুস্থ হৈ আছিল আৰু তেওঁৰ কুঁজো আছিল। কুঁজৰ বাবেই তেওঁ কুন পাণ্ডিয়ান নাম পালে। জৈন সন্ন্যাসীসকলে নিজৰ ঔষধেৰে ৰজাক সুস্থ কৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছিল যদিও কোনো লাভ নহ’ল। সম্বন্দৰে গীত গাই আৰু ৰজাৰ শৰীৰত থিৰুনেৰুক লগাই ৰজাৰ ফোঁহা নিৰাময় কৰিলে। ৰজাজনো কুঁজৰপৰা আৰোগ্য লাভ কৰি নিনৰা সেৰ নেদুমাৰ নয়নাৰ(তামিল ভাষাত ‘উচ্চ আৰু থিয় হৈ থিয় হোৱা’) নামেৰে পৰিচিত হ’ল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
আয়না (১৯৭৪ চলচ্চিত্ৰ)

আয়না ১৯৭৪ চনত কে বালাচন্দৰৰ ৰচিত আৰু পৰিচালিত ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ এখন নাট্যধৰ্মী ছবি। তামিল ছবি আৰংগেট্ৰামৰ (১৯৭৩) পুনৰ্নিৰ্মাণ এই ছবিখনত মুমতাজে মুখ্য চৰিত্ৰত আৰু এ কে হেংগল, নিৰুপা ৰয়, ললিতা পাৱাৰ, জয়াসুধা আৰু মদন পুৰীয়ে সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ছবিখনত ৰাজেশ খান্নাক এটা বিশেষ ভূমিকাত দেখা যায়। কাহিনীত এগৰাকী ব্ৰাহ্মণ ছোৱালীয়ে কেনেকৈ নিজৰ বৃহৎ পৰিয়াল পোহপাল দিবলৈ যৌনকৰ্মী হয়গৈ, তাক বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

অভিনয়

মুমতাজ
এ কে হেংগল
নিৰুপা ৰায়
ৰীতা ভাদুৰী
আদিল আমন
য়াচমিন
ললিতা পাৱাৰ
মনমোহন কৃষ্ণ
মদন পুৰী
জগগীপ
ৰাজেশ খান্না

নিৰ্মাণ

আইনা হৈছে প্ৰমিলা, কমল হাছান আৰু শিৱকুমাৰে অভিনয় কৰা তামিল ছবি অৰংগেত্ৰমৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ, যিখন ছবি একেজন পৰিচালকে পৰিচালনা কৰিছিল। এইখনেই আছিল প্ৰথম হিন্দী ছবি য'ত কমল হাছানে টাইটেল কাৰ্ডত নামোল্লেখ নকৰাকৈ অভিনয় কৰিছিল আৰু তেওঁ ছবিখনৰ সহকাৰী নৃত্য পৰিচালক হিচাপেও কাম কৰিছিল। বিয়াৰ পূৰ্বে নায়িকা হিচাপে মুমতাজৰ এইখনেই আছিল শেষ ছবি। পিছলৈ তেওঁ আন্ধিয়াঁ (১৯৯০) ছবিৰে পুনৰ চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ উভতি আহে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পতিতাবৃত্তি সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ