পূৰ্ণৱল্লী থায়াৰ

পূৰ্ণৱল্লী থায়াৰ এগৰাকী হিন্দু দেৱী। লক্ষ্মীৰ নাম পূৰ্ণৱল্লী। পুৰনাৱল্লীক "পুৰ্ভা দেৱী" বুলিও কোৱা হয়। হিন্দু সকলে ইয়াক ধন-সম্পত্তিৰ দেৱী বুলি বিশ্বাস কৰে।

মন্দিৰ

তেওঁ মাতৃ দেৱী, দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যৰ তিৰুচিৰাপল্লীৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলৰ উথামাৰ কোভিলত উথামাৰ কোভিলত পূজা কৰা হয় (থিৰুকাৰম্বনূৰ বা ভিক্ষন্দৰ কোভিল বুলিও জনা যায়), যি হিন্দু দেৱতা বিষ্ণু, শিৱ, ব্ৰহ্মাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত। দ্ৰাবিড় শৈলীৰ স্থাপত্যত নিৰ্মিত এই মন্দিৰটো খ্ৰীষ্টীয় ৬–৯ শতিকাৰ আলভাৰ সন্তসকলৰ আৰম্ভণিৰ মধ্যযুগীয় তামিল কেনন নালায়িৰা দিব্য প্ৰবন্ধমত মহিমামণ্ডিত কৰা হৈছে। বিষ্ণু আৰু লক্ষ্মীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত ১০৮টা দিব্যদেশৰ ভিতৰত ই অন্যতম, য'ত বিষ্ণুক পুৰুষোত্তম পেৰুমাল আৰু তেওঁৰ পত্নী লক্ষ্মীক পূৰ্ণৱল্লী থায়াৰ হিচাপে পূজা কৰা হয়।

পৌৰাণিক ইতিহাস

ব্ৰহ্মৰ মূৰৰ খুলি তেওঁৰ (শিৱৰ) তলুৱাত আবদ্ধ হৈ আছিল। শিৱই ভিক্ষাৰ বাটি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই স্থানলৈ (বিক্ষন্দৰ কোভিল) আহি থাকোঁতে বিষ্ণুৱে তেওঁৰ পত্নী লক্ষ্মীক শিৱক দান-বৰঙণি দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। শিৱৰ গ্ৰেইল দান-বৰঙণিৰে ভৰি পৰিল আৰু লক্ষ্মীক "পুৰণৱল্লী" (গ্ৰাইল ভৰাই দিয়াজন) নামেৰে জনাজাত হ'ল। শিৱৰ ভোকৰ পৰা তাই সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিত্ৰাণ পালে। যিহেতু শিৱ ভিক্ষাৰ বাটি লৈ আহিছিল আৰু তেওঁৰ ভোক সম্পূৰ্ণৰূপে পূৰণ হৈছিল, সেয়েহে তেওঁক বিকাশন্দৰ বুলি জনা যায়।

ব্ৰহ্মা আৰু শিৱ দুয়োৰে প্ৰথমে পাঁচটা মূৰ আছিল। এদিন ব্ৰহ্ম কৈলাশালৈ গ’ল। পাৰ্বতীয়ে ব্ৰহ্মক চিনিব পৰা নাছিল; তাই বিভ্ৰান্ত হৈ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ'ল যে তেওঁৰ স্বামী "শিৱ"। পাৰ্বতীয়ে পাধা পূজা (ভৰি অজু, সন্মানৰ কাম বুলি গণ্য কৰা) কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। এই কথা ব্ৰহ্মাই জানিছিল যদিও তেওঁ মৌন হৈ থাকিল। এই দেখি শিৱই বুজি পালে যে পাৰ্বতীৰ কোনো উদ্দেশ্য নাই। পাৰ্বতী অজ্ঞাত আছিল যে তাইৰ আগত থিয় হোৱাজন তাইৰ প্ৰভু নহয়, বৰঞ্চ ব্ৰহ্মাহে। ক্ৰোধত ক্ৰোধিত শিৱই ব্ৰহ্মৰ পঞ্চম মূৰটো ছিঙি পেলালে, যাৰ ফলত ব্ৰহ্মহতী দোষ (এজন নিৰীহ ব্ৰাহ্মণৰ হত্যাৰ ফলত হোৱা পাপৰ ফল)। ব্ৰহ্মৰ পঞ্চম মূৰটো শিৱৰ হাতত আবদ্ধ হৈ পৰিল। এই অভিশাপৰ পৰা সকাহ পাবলৈ সৰস্বতীয়ে এই কাম কৰিবলৈ কোৱাৰ পিছত শিৱই বিচৰণ কৰি মন্দিৰ পৰিদৰ্শন কৰিছিল অভিশাপৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ। অভিশাপৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ শিৱই ব্ৰহ্মাৰ মূৰৰ খুলিক ভিক্ষাৰ পাত্ৰ হিচাপে লৈ তীৰ্থযাত্ৰা কৰি আহাৰ ভিক্ষা কৰি পৃথিৱী ভ্ৰমণ কৰিছিল। প্ৰতিবাৰেই কোনোবাই পাত্ৰটো খাদ্যৰে ভৰাই দিলে লগে লগে অদৃশ্য হৈ গ’ল, শিৱৰ ভয়ত। উথামাৰ কোভিলত বিষ্ণু ঈশ্বৰ আৰু লক্ষ্মী দেৱীয়ে পাত্ৰটো খাদ্যৰে ভৰাই দিলে, যাৰ ফলত শিৱৰ ক্ষুধা শেষ হ’ল। অৱশ্যে শিৱৰ হতাশাৰ কাৰণে ব্ৰহ্মাৰ মূৰৰ খুলিটো তেতিয়াও তাৰ হাতত স্থিৰ হৈ পৰি আছিল। বিটচাদানাৰ কোভিলত তেওঁ পাপৰ পৰা আংশিকভাৱে মুক্ত হৈছিল। বিষ্ণুৱে শিৱক মন্দিৰৰ টেংকিত স্নান কৰি থিৰুকান্দিয়ৰত তেওঁক (বিষ্ণু) পূজা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। শিৱই থিৰুকান্দিয়ৰলৈ গৈ সেই অনুসৰি কৰিলে আৰু পাপৰ পৰা মুক্ত হ’ল। মন্দিৰৰ টেংক, তেতিয়াৰ পৰাই কপালা তীৰ্থ নামেৰে পৰিচিত হ’ল।

আন দেৱতাৰ সৈতে সাদৃশ্য

পূৰ্ণৱল্লী থায়াৰে শিৱৰ ক্ষুধা পূৰণ কৰে। এই কিংবদন্তি অন্নপূৰ্ণাৰ দৰেই৷ দেৱী পাৰ্বতীক তেওঁৰ পত্নী শিৱই কৈছিল যে জগতখন মায়া আৰু খাদ্য মায়া নামৰ এই ভ্ৰমৰ এটা অংশ। খাদ্যকে ধৰি সকলো বস্তুৰ প্ৰকাশ হিচাপে পূজা কৰা ঐশ্বৰিক মাতৃ ক্ৰোধিত হৈ পৰিল। বস্তুগত সকলো বস্তুৰ প্ৰকাশৰ গুৰুত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ তাই পৃথিৱীৰ পৰা নোহোৱা হৈ গ’ল। তাইৰ অন্তৰ্ধানে সময় স্তব্ধ কৰি পেলালে আৰু পৃথিৱীখন বন্যাৰ্ত হৈ পৰিল। ক’তো খাদ্য নাপালে, সকলো সত্তাই ভোকৰ যন্ত্ৰণাত ভুগিছিল।

সকলো দুখ-কষ্ট দেখি মা পাৰ্বতী মমতাৰে ভৰি পৰিল আৰু কাশীত পুনৰ আবিৰ্ভাৱ হৈ পাকঘৰ স্থাপন কৰিলে। তাইৰ উভতি অহাৰ কথা শুনি শিৱই দৌৰি গৈ তাইৰ ওচৰলৈ গৈ নিজৰ বাটিটো দান-বৰঙণিৰে উপহাৰ দি ক'লে, "এতিয়া মই উপলব্ধি কৰিছো যে আত্মাৰ দৰে বস্তুগত জগতখনকো ভ্ৰম বুলি উলাই কৰিব নোৱাৰি।" পাৰ্বতীয়ে হাঁহি হাঁহি নিজৰ হাতেৰে শিৱক খুৱাই দিলে।

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:লক্ষ্মী