জনকৰ ঘৰত সীতাৰ জন্ম

২৬ অধ্যায়

    জনকৰ ঘৰত সীতাৰ জন্ম

জগতৰে হিত চিন্তি হুয়া চাৰি জন ।

দশৰথ ঘৰে উপজিলা নাৰায়ণ ॥১

যেতিক্ষণ ৰামৰূপে উপজিলা হৰি ।

ত্ৰিজগতত সুখী ভৈল সেহি দিন ধৰি ॥২

মিলিল হৰিষ আতি মহন্তৰ মনে ।

পদ্মাৰ প্ৰকাশ যেন সূৰ্য্য দৰশনে ॥৩

পৰিল নিজম যত দুৰ্জ্জন সকল ।

আদিত্যৰ তাপে যেন ঝাঁৱে উতপল ॥৪

অধৰ্ম্ম বিনাশি ভৈল ধৰ্ম্মৰ উদয় ।

সূৰ্য্যৰ প্ৰকাশ যেন গুচি তমোময় ॥৫

ৰাৱণ বধিতে হৰি ভৈলা অৱতাৰ ।

দেখিয়া কৌতুক বৰ ভৈলা দেৱতাৰ ॥৬

পাচে আসি ব্ৰহ্মাৰ আদেশে দেৱগণ ।

অংশে সবে ভৈল বানৰত উতপন ॥৭

পৰম দুৰ্জ্জয় বলে বীৰ্য্যে আতি চাৰ ।

পৰ্ব্বতক উপাৰিয়া কৰন্ত প্ৰহাৰ ॥৮

ব্ৰহ্মা আদি কৰিয়া দেৱতা নিৰন্তৰ ।

কতোহো ভালুক ভৈলা বানৰ বিস্তৰ ॥৯

দেৱতো অধিক বলে তেজ পৰাক্ৰম ।

সংসাৰতো নাহি বীৰ বানকৰ সম ॥১০

বিপৰীত লীলা কেনে দেখা ঈশ্বৰৰ ।

দেৱতা সবকো আনি কৰিলা বানৰ ॥১১

বিষয়ত আশা যাৰ নুগুচে সৰ্ব্বথা ।

সিজনৰ নুহি জানা কোননো অৱস্থা ॥১২

জানিয়া বিষয় সুখ যত্নে দূৰ কৰি ।

একান্ত শৰণে নিতে ভজিয়োক হৰি ॥১৩

ঈশ্বৰৰ ভকতি সে জীৱৰ কুশল ।

আত অনন্তৰে কথা শুনিয়ো সকল ॥১৪

ৰামৰ জন্মৰ কথা অমৃত সমান ।

মতি অনুসাৰে বিৰচিলোঁ কিছু মান ॥১৫

সীতাৰ জন্মৰ কথা কহাঁ আত পৰে ।

যিমতে জন্মিলা দেবী জনকৰ ঘৰে ॥১৬

দশৰথ ঘৰে উপজিলা ভগৱন্ত ।

পৰম ঈশ্বৰী লক্ষ্মী দেবী দেখিলন্ত ॥১৭

আপোনাৰ ৰূপ আতি কৰিয়া সুবেশ ।

পৰ্ব্বতে আছন্ত বসি মুক্ত কৰি কেশ ॥১৮

সেহি বেলা ৰথে চড়ি ফুৰে লঙ্কেশ্বৰ ।

গোসানীক দেখিলেক পৰ্ব্বত উপৰ ॥১৯

ত্ৰৈলোক্য মোহন ৰূপ দেখি চমত্কাৰ ।

ভৈল আতি মোহিত ৰাৱণ দুৰাচাৰ ॥২০

তাৰে বধ চিন্তি মনে আছন্ত গোসানী ।

সিতো পাপী নিশাচৰে তাহাক নাজানি ॥২১

ৰথত তুলিল আনি তাক বলে ধৰি ।

লক্ষ্মী মাৱে তেখনে জানিলা ধ্যান কৰি ॥২২

কোপে শপি ৰাৱণক দিলন্ত উত্তৰ ।

মোক নিচিনস তই শুনৰে বৰ্ব্বৰ ॥২৩

জন্মিবাক যাওঁ তোৰ বধৰ কাৰণে ।

উপজিলা হৰি তোক মাৰিবাক মনে ॥২৪

ভৈল অন্তৰ্দ্ধান এহি বুলি ৰাৱণক ।

শুনি ৰাৱণৰ মনে লাগিল চমক ॥২৫

মহাভয়ে ভৈল আতি কম্পিত স্বভাৱ ।

পাচে আপোনাৰ জন্ম চিন্তি লক্ষ্মী মাৱ ॥২৬

সাগৰত জাম্প দেৱী দিলা বিদ্যমান ।

শতেক যোজন তথা ভৈল দ্বীপ খান ॥২৭

পাচে বসুমতী গৈয়া লক্ষ্মীক সাদৰি ।

তথাতে বহিলা তাঙ্ক উদৰত ধৰি ॥২৮

বহিলন্ত লক্ষ্মী পৃথিবীৰ উদৰত ।

কৰন্ত প্ৰকাশ ৰক্ত পিণ্ড যেন মত ॥২৯

তাহাৰ নিকটে আছে মিথিলা নগৰ ।

আছে সেহি নগৰে জনক নৰেশ্বৰ ॥৩০

মহাতপশীল ৰাজা ৰাজঋষিবৰ ।

পুত্ৰৱতে পালে প্ৰজা ধৰ্ম্মত তত্পৰ ॥৩১

যজ্ঞ কৰিবাক মনে জনক নৃপতি ।

কৰিলা জিজ্ঞাস পাচে স্থান মহামতি ॥৩২

চাষিবাক লাগে ভূমি দ্বাদশ বত্সৰ ।

তেবেসে পবিত্ৰ স্থান হোৱয় যজ্ঞৰ ॥৩৩

গৰ্ভৱতী হুয়া মহী আছয় যথাত ।

অনেক লাঙ্গল নিয়া জুৰিল তথাত ॥৩৪

উঠিলেক ডিম্ব সূৰ্য্য গোট বজিয়া লাঙ্গলে ।

ৰক্তময় ডিম্ব সূৰ্য্য গোট যেন জ্বলে ॥৩৫

হালোৱা সকলে পাচে যুকুতি কৰিয়া ।

জনকৰ আগে ডিম্ব গোট দিল নিয়া ॥৩৬

পৰম সুন্দৰ ডিমা দেখি মহামানী ।

ভাঙ্গি চাহে ভিতৰত আছে কন্যাখানি ॥৩৭

উপজিয়া কান্দে আতি আৰ্ত্তৰাৱ কৰি ।

ভুৱন দুৰ্ল্লভ কন্যা পৰমা সুন্দৰী ॥৩৮

জনক নৃপতি মনে হৰষিত ভৈলা ।

মহা সুলক্ষণী কন্যা কোলে তুলি লৈলা ॥৩৯

অন্তঃপুৰে গৈলা ৰাজা হুয়া ৰঙ্গমন ।

দেখিলা কন্যাক পাচে মহাদই গণ ॥৪০

স্বামীক চাহিয়া পাচে হাসিয়া বুলিলা ।

কাহাৰ কন্যাক প্ৰভু কাঢ়িয়া আনিলা ॥৪১

ইতো সুলক্ষণী কন্যা বৰ ৰূপবতী ।

আতি অদ্ভূত লক্ষ্মী যেন মূৰ্ত্তিমতী ॥৪২

ৰাজা বোলে যজ্ঞ ভূমে পালোঁ কন্যাখানি ।

মুখ্য মহাদৈক দিয়া বুলিলন্ত বাণী ॥৪৩

তোমাক দিলোঁহো তুলিবাহা কৰি যত্ন ।

ভৈলন্ত হৰিষ দেবী পায়া কন্যা ৰত্ন ॥৪৪

পৰম দৰিদ্ৰে যেন পাইল নৱ নিধি ।

কৰাইলন্ত সংস্কাৰ যেন বেদ বিধি ॥৪৫

নাম থৈতে বিচাৰ কৰিলা মুনি যত ।

উপজিলা কন্যা লাঙ্গলৰ সীৰলত ॥৪৬

এতেকেসে তান সবে সীতা নাম থৈলা ।

এহিমতে সীতা গোসানীৰ জন্ম ভৈলা ॥৪৭

জনক নৃপতি আতি তুলিলা যতনে ।

তাহান দুহিতা সীতা বোলে সৰ্ব্বজনে ॥৪৮

সীতা নাম ধৰি লক্ষ্মী জগত জননী ।

যেন চন্দ্ৰকলা বাঢ়ি যান্ত সুবদনী ॥৪৯

একচিত্ত মনে সদা বিষ্ণুক ধিয়ান্ত ।

হৰিক নিচিন্তি সতী একোক নখান্ত ॥৫০

পৰম বৈষ্ণবী কন্যা দেখি সৰ্ব্বজনে ।

জন্মিল লক্ষ্মীৰ অংশ জানিলেক মনে ॥৫১

সীতাৰ চৰিত্ৰ যত এতিক্ষণ থওঁ ।

সম্প্ৰতিকে প্ৰভু ৰাঘৱৰ কথা কওঁ ॥৫২