এছিয়ান সাহিত্য

এছিয়ান সাহিত্য হৈছে এছিয়াত ৰচিত হোৱা সাহিত্যসমূহ।

পূব এছিয়াৰ সাহিত্য

চীনা সাহিত্য

চীনা সাহিত্যৰ ইতিহাস হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি বিস্তৃত, আৰু আৰম্ভণিতে আটাইতকৈ প্ৰাচীন লিপিবদ্ধ শিলালিপি, দৰবাৰৰ আৰ্কাইভৰ পৰা আৰম্ভ হয়, অক্ষীয় যুগত লিখা দৰ্শন আৰু ইতিহাসৰ প্ৰধান গ্ৰন্থসমূহৰ পৰা আৰম্ভ হয় । হান (২০২ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব – ২২০ খ্ৰীষ্টাব্দ) আৰু টাং (৬১৮–৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দ) বংশক কবিতাৰ সোণালী যুগ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, আনহাতে ছং (৯৬০–১২৭৯) আৰু ইউয়ান (১২৭১–১৩৬৮) গীতৰ কথা, ৰচনা, নাটক আৰু নাটকৰ বাবে উল্লেখযোগ্য আছিল। মিং আৰু চিঙৰ সময়ত পৰিপক্ক উপন্যাস লিখিত স্থানীয় ভাষাৰ চীনা ভাষাত লিখা হৈছিল, যিটো চীনা ধ্ৰুপদী ভাষাৰ আৰ্হিত সাহিত্যিক চীনা ভাষাৰ প্ৰাধান্যৰ পৰা বিৱৰ্তন ঘটিছিল। টাঙৰ সময়ত ব্যাপক কাঠৰ ব্লক ছপাৰ প্ৰৱৰ্তন আৰু ছঙৰ সময়ত বি শ্বেঙে ( ৯৯০–১০৫১) চলনশীল ধৰণৰ ছপাৰ আৱিষ্কাৰে সমগ্ৰ চীনত লিখিত জ্ঞান দ্ৰুতগতিত বিয়পাই দিয়ে। ২০ শতিকাৰ প্ৰান্তিকৰ আশে-পাশে লেখক লু জুন (১৮৮১–১৯৩৬)ক স্থানীয় চীনা সাহিত্যৰ এজন প্ৰভাৱশালী কণ্ঠ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

জাপানী সাহিত্য

জাপানী সাহিত্যৰ ইতিহাসৰ বেছিভাগ সময়েই চুবুৰীয়া এছিয়ান সাহিত্যৰ সৈতে সাংস্কৃতিক সংস্পৰ্শৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে, বিশেষকৈ চীন আৰু ইয়াৰ সাহিত্য। প্ৰাথমিক গ্ৰন্থসমূহ প্ৰায়ে বিশুদ্ধ ধ্ৰুপদী চীনাত লিখা হৈছিল।

কোৰিয়ান সাহিত্য

কোৰিয়ান সাহিত্য হৈছে কোৰিয়ানসকলে সৃষ্টি কৰা সাহিত্য, যাৰ বেছিভাগেই কোৰিয়ান ভাষাত আৰু কেতিয়াবা ধ্ৰুপদী চীনা ভাষাত লিখা হৈছিল। কোৰিয়াৰ ১৫০০ বছৰীয়া সাহিত্য ইতিহাসৰ বেছিভাগ সময়ৰ বাবে ইয়াক হাঞ্জা ভাষাত লিখা হৈছিল। ইয়াক সাধাৰণতে ধ্ৰুপদী আৰু আধুনিক যুগত বিভক্ত কৰা হয় যদিও এই পাৰ্থক্য কেতিয়াবা অস্পষ্ট।

টাইৱানীজ সাহিত্য

টাইৱানীজ সাহিত্য বুলিলে টাইৱানত ব্যৱহৃত যিকোনো ভাষাত টাইৱানীজসকলে লিখা সাহিত্যক বুজায়, য'ত জাপানী, টাইৱানীজ হান (Hokkien, Hakka আৰু Mandarin) আৰু অষ্ট্ৰ'নেছিয়ান ভাষাও অন্তৰ্ভুক্ত।

ভিয়েটনামী সাহিত্য

ভিয়েটনামী সাহিত্য হৈছে ভিয়েটনামীসকলে প্ৰধানকৈ সৃষ্টি কৰা মৌখিক আৰু লিখিত সাহিত্য। প্ৰাথমিক ভিয়েটনামী সাহিত্য চীনা সাহিত্যৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছে৷ যিহেতু সাহিত্যিক চীনা ভাষা চৰকাৰী নথিপত্ৰৰ আনুষ্ঠানিক লিখিত ভাষা আছিল, সেয়েহে সাহিত্যিক গ্ৰন্থসমূহৰ অধিকাংশই হান ভান বা ভানংগন হিচাপে ৰচনা কৰা হৈছিল।

দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ সাহিত্য

বাৰ্মিজ সাহিত্য

বাৰ্মিজ সাহিত্য হ'ল পূৰ্বৰ ব্ৰহ্মদেশ তথা বৰ্তমানৰ ম্যানমাৰ দেশৰ সাহিত্য, য'ত স্থানীয় লোককথা আৰু সংস্কৃতি প্ৰতিফলিত হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে।

কম্বোডিয়ান সাহিত্য

কম্বোডিয়ান সাহিত্য হ'ল কম্বোডিয়া দেশৰ সাহিত্য, য'ত দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বেছিভাগ জাতীয় সাহিত্যৰ দৰেই ইয়াৰ পৰম্পৰাগত কৰ্পাছৰ দুটা সুকীয়া দিশ বা স্তৰ আছে:

লিখিত সাহিত্য: বেছিভাগেই ৰাজদৰবাৰ বা বৌদ্ধ মঠত সীমাবদ্ধ ।
স্থানীয় লোককথাৰ ওপৰত আধাৰিত মৌখিক সাহিত্য৷ ই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগতে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত।

ইণ্ডোনেছিয়ান সাহিত্য

ইণ্ডোনেছিয়ান সাহিত্য হ'ল ইণ্ডোনেছিয়াৰ ইণ্ডোনেছিয়ান, মালয়, বালি আদি ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

লাওচীয়া সাহিত্য

লাওছৰ জনসাধাৰণৰ চহকী সাহিত্য পৰম্পৰা কমেও ছশ বছৰ আগৰ, ইয়াৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ মৌখিক আৰু গল্প কোৱা পৰম্পৰা বহু আগৰ। লাও সাহিত্যই লাওচীয়া জনগোষ্ঠী, ইয়াৰ প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ লিখিত প্ৰডাকচন আৰু লাও ভাষাৰ ৰচনাক বুজায়। লাওছত আজি সাতাল্লিশটাতকৈও অধিক স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত জনগোষ্ঠী আছে, য'ত লাও ল'মে সংখ্যাগৰিষ্ঠ গোটটোকে সামৰি লৈছে।

মালয়েছিয়ান সাহিত্য

মালয়েছিয়ান সাহিত্য হ'ল ১৯৬৩ চনলৈকে মালয় উপদ্বীপত আৰু তাৰ পিছত মালয়েছিয়াত সৃষ্টি হোৱা সাহিত্যৰাজি। মালয়েছিয়ান সাহিত্যই মালয়েছিয়াত ৰচিত সাহিত্যৰাজিক বুজায়, যি মালয়েছিয়াৰ চাৰিটা প্ৰধান ভাষা ক্ৰমে মালয়, ইংৰাজী, চীনা আৰু তামিল ভাষাত ৰচিত। মালয়েছিয়ান সাহিত্যই মালয়েছিয়াৰ জন-জীৱনৰ বিভিন্ন দিশক চিত্ৰিত কৰে আৰু ইয়ে মালয়েছিয়াৰ সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশক সামৰি লয়।

ফিলিপাইনছৰ সাহিত্য

ফিলিপাইনছৰ সাহিত্য হ'ল ফিলিপাইনছ দেশত সৃষ্টি হোৱা সাহিত্য।

ছিংগাপুৰৰ সাহিত্য

ছিংগাপুৰৰ সাহিত্য ছিংগাপুৰ দেশৰ চাৰিটা চৰকাৰী ভাষাত লিখা সাহিত্য। ভাষাকেইটা হ'ল — ইংৰাজী, মালয়, মন্দাৰীন চীনা আৰু তামিল।

থাই সাহিত্য

থাই সাহিত্য হৈছে থাইলেণ্ডৰ জনসাধাৰণৰ সাহিত্য, যিবোৰ থাই ভাষাত লিখা।

দক্ষিণ এছিয়াৰ সাহিত্য

অসমীয়া সাহিত্য

অসমীয়া সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ অসমীয়া ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

বাংলা সাহিত্য

বাংলা সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ আৰু ত্ৰিপুৰা ৰাজ্য তথা বাংলাদেশৰ বাংলা ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

বাংলাদেশী লোক সাহিত্য

বাংলাদেশী লোক সাহিত্যই বাংলা সাহিত্য, সংস্কৃতি, পৰম্পৰা আৰু ঐতিহ্যৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। যদিও ইয়াক গ্ৰাম্য জনগোষ্ঠীৰ সৃষ্টি কৰি প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ মৌখিকভাৱে বিয়পি পৰিছে, তথাপিও এই লোক সাহিত্যই বাংলা সাহিত্যক সমৃদ্ধ আৰু সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে। ব্যক্তিগত ব্যক্তিৰ সৃষ্টি সমাজৰ পৰম্পৰাত পৰিণত হৈছে, যাৰ জৰিয়তে প্ৰেম, আৱেগ, অনুভূতি, চিন্তা প্ৰকাশ পাইছে।

ভূটানী সাহিত্য

ভূটানী সাহিত্য হ'ল ভূটানত প্ৰচলিত জোংখা, নেপালী আদি বিভিন্ন ভাষাত লিখা সাহিত্য। আধুনিক ভূটানী সাহিত্য চৰ্চা ১৯৫০ চনৰ পৰা আৰম্ভ হয়। আগতে ভূটানী সাহিত্য ধৰ্মীয় শিক্ষাক কেন্দ্ৰ কৰি আছিল। আধুনিক ভূটানী সাহিত্য লোককথাৰ ওপৰত অধিক কেন্দ্ৰিত।

গুজৰাটী সাহিত্য

গুজৰাটী সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যৰ গুজৰাটী ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

ভাৰতীয় সাহিত্য

ভাৰতীয় সাহিত্যই ১৯৪৭ চনলৈকে ভাৰতীয় উপমহাদেশত আৰু তাৰ পিছত ভাৰত গণৰাজ্যত সৃষ্টি হোৱা সাহিত্যক বুজায়। ভাৰতীয় সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত ২২টা আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাষা আছে। ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্যিক সংস্থা সাহিত্য অকাডেমীৰো ২৪টা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সাহিত্য ভাষা আছে। ভাৰতীয় সাহিত্যৰ আদিম গ্ৰন্থসমূহ মৌখিকভাৱে প্ৰচাৰিত হৈছিল।

কন্নড় সাহিত্য

কন্নড় সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ কন্নড় ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

মালয়ালম সাহিত্য

মালয়ালম সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ মালয়ালম ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

মাৰাঠী সাহিত্য

মাৰাঠী সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ মাৰাঠী ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

ওড়িয়া সাহিত্য

ওড়িয়া সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ ওড়িশা ৰাজ্যৰ ওড়িয়া ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

পাকিস্তানী সাহিত্য

পাকিস্তানী সাহিত্য হ'ল পাকিস্তানত ৰচিত উৰ্দু, ইংৰাজী, পঞ্জাবী, পশতু, বেলুচি, সিন্ধী আদি ভাষাৰ সাহিত্য।

শ্ৰীলংকান সাহিত্য

শ্ৰীলংকান সাহিত্য হৈছে শ্ৰীলংকাৰ সাহিত্যিক পৰম্পৰা৷ শ্ৰীলংকাৰ সাহিত্যৰ সৰ্বাধিক অংশ সিংহল ভাষাত লিখা হৈছিল যদিও শ্ৰীলংকাত তামিল, পালি, ইংৰাজী আদি ভাষাৰো যথেষ্ট সংখ্যক গ্ৰন্থ আছে। কিন্তু প্ৰাচীন কালত ব্যৱহৃত ভাষাসমূহ বৰ্তমান শ্ৰীলংকাত ব্যৱহাৰ কৰা ভাষাতকৈ বহু বেলেগ আছিল।

তামিল সাহিত্য

তামিল সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্য আৰু শ্ৰীলংকাৰ তামিল ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

তেলুগু সাহিত্য

তেলুগু সাহিত্য হ'ল ভাৰতৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ তেলুগু ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

তিব্বতী সাহিত্য

তিব্বতী সাহিত্যই সাধাৰণতে তিব্বতী ভাষাত লিখা বা তিব্বতী সংস্কৃতিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা সাহিত্যক বুজায়। ঐতিহাসিকভাৱে তিব্বতী ভাষাই আঞ্চলিক অতিক্ৰমণীয় সাহিত্যিক ভাষা হিচাপে কাম কৰি আহিছে যিটো বিভিন্ন সময়ত তিব্বতৰ পৰা মংগোলিয়া, ৰাছিয়া আৰু বৰ্তমানৰ ভূটান, নেপাল, ভাৰত আৰু পাকিস্তানলৈকে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। আজি তিব্বতী সাহিত্য শব্দটো কোনো জনগোষ্ঠীয় তিব্বতী ব্যক্তিৰ বা তিব্বতী লোকসংস্কৃতিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা যিকোনো ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি; সমসাময়িক তিব্বতী লেখকসকলে তেওঁলোকৰ ৰচনা ৰচনা কৰিবলৈ কেতিয়াবা চীনা, ইংৰাজী বা অন্যান্য ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।

মধ্য এছিয়াৰ সাহিত্য

কাজাখ সাহিত্য

কাজাখ সাহিত্য হ'ল কাজাখাস্তানৰ জনসাধাৰণে কাজাখ ভাষাত ৰচনা কৰা মৌখিক আৰু লিখিত সাহিত্য।

কিৰগিজ সাহিত্য

কিৰগিজ সাহিত্যৰ ইতিহাস ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই আৰম্ভ হয়। ই কিৰগিজস্তান ৰ সংস্কৃতিৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ। কিৰগিজ সাহিত্য কেৱল লিখাই নহয়, কথিত আৰু প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ চলি থাকে। কিৰগিজস্তানৰ সাহিত্যৰ অধিকাংশই কবিতা।

মংগোলীয় সাহিত্য

মংগোলীয় সাহিত্য মংগোলিয়াৰ মংগোলীয় ভাষাত লিখা সাহিত্য । ইয়াৰ যাযাবৰী মৌখিক গল্প কোৱা পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত আৰু বিকশিত হৈছিল আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি ত্ৰয়োদশ শতিকাত হৈছিল।

পশতু সাহিত্য

পশতু সাহিত্য হ'ল পশতু ভাষাত ৰচিত সাহিত্য।

তাজিক সাহিত্য

তাজিক সাহিত্য আৰু ইয়াৰ ইতিহাস তাজিক ভাষাৰ প্ৰামাণিককৰণৰ সৈতে বান্ধ খাই আছে। তাজিক ভাষা উজবেকিস্তান আৰু আফগানিস্তানত প্ৰচলিত।

তুৰ্কমেন সাহিত্য

তুৰ্কমেন সাহিত্য পুৰণি অগুজ তুৰ্কী আৰু তুৰ্কমেন ভাষাৰ মৌখিক ৰচনা আৰু লিখিত গ্ৰন্থসমূহ সামৰি লয়। তুৰ্কমেনসকল অঘুজ তুৰ্কীসকলৰ প্ৰত্যক্ষ বংশধৰ, যিসকল পশ্চিমীয়া তুৰ্কী জনগোষ্ঠী আছিল, যিসকলে তুৰ্কী ভাষা পৰিয়ালৰ অঘুজ শাখা গঠন কৰিছিল৷

উজবেক সাহিত্য

উজবেক সাহিত্যই মধ্য এছিয়াৰ আফগানিস্তান, তাজিকিস্তান আৰু কিৰগিজস্তানৰ জনসাধাৰণে অৱদান আগবঢ়োৱা অতিৰিক্ত সাহিত্যিক ৰচনাৰ সৈতে উজবেকিস্তান গণৰাজ্যত সৃষ্টি আৰু বিকশিত হোৱা সাহিত্যক বুজায়। ৰাছিয়ান আৰু তুৰ্কী সাহিত্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত উজবেক ভাষা প্ৰধানকৈ উজবেক ভাষাত লিখা হয় আৰু ইয়াৰ শিপা চাগাটাই ভাষাত হয়, যিটো চতুৰ্দশ শতিকাৰ পৰা বিংশ শতিকাৰ এই অঞ্চলৰ অন্যতম বহুলভাৱে সুলভ ভাষা।

উইঘুৰ সাহিত্য

উইঘুৰ সাহিত্যত উইঘুৰ ভাষাৰ মৌখিক ৰচনা আৰু লিখিত গ্ৰন্থ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে, যিটো তুৰ্কী ভাষা চীনৰ গণৰাজ্যৰ জিনজিয়াং উইঘুৰ স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলৰ উইঘুৰ লোকসকলে মূলতঃ ব্যৱহাৰ কৰে।

পশ্চিম এছিয়াৰ সাহিত্য

ধ্ৰুপদী পশ্চিম এছিয়ান সাহিত্য

পাৰ্চী সাহিত্য

'পাৰ্চী সাহিত্য হ'ল পাৰ্চী ভাষাৰ মৌখিক ৰচনা আৰু লিখিত গ্ৰন্থ সন্নিবিষ্ট কৰা বিশ্বৰ অন্যতম পুৰণি সাহিত্য।

আৰবী সাহিত্য

আৰবী সাহিত্য হৈছে গদ্য আৰু কবিতা দুয়োটা ৰূপতে আৰবী ভাষাৰ লেখকসকলে প্ৰস্তুত কৰা লেখা। সাহিত্যৰ বাবে ব্যৱহৃত আৰবী শব্দটো হৈছে আদাব, যিটো শিষ্টাচাৰৰ অৰ্থৰ পৰা আহিছে, আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ভদ্ৰতা, সংস্কৃতি আৰু সমৃদ্ধি।

মূলতঃ মৌখিকভাৱে প্ৰচাৰিত আৰবী সাহিত্যৰ লিখিত ৰূপত সপ্তম শতিকাত নথিভুক্ত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰা হয়, তাৰ আগতে মাত্ৰ লিখিত আৰবীৰ খণ্ডবোৰহে প্ৰকাশ পাইছিল।

ইহুদী সাহিত্য

ইহুদী সাহিত্যৰ ভিতৰত ইহুদীসকলে ইহুদী বিষয়বস্তুৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থ, ইহুদী ভাষাত বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত লিখা সাহিত্যিক গ্ৰন্থ আৰু ইহুদী লেখকে লিখা যিকোনো ভাষাৰ সাহিত্যিক গ্ৰন্থ আদি অন্তৰ্ভুক্ত।

তুৰ্কী সাহিত্য

তুৰ্কী সাহিত্য হ'ল তুৰ্কী ভাষাৰ মৌখিক ৰচনা আৰু লিখিত গ্ৰন্থসমূহেৰে গঠিত। তুৰ্কী ভাষাৰ অট্টোমান ৰূপ, যিটো লিখিত কৰ্পাছৰ বহুখিনিৰ ভিত্তি হিচাপে কাম কৰে, পাৰ্চী আৰু আৰবী সাহিত্যৰ দ্বাৰা অত্যন্ত প্ৰভাৱিত হৈছিল, আৰু অট্টোমান তুৰ্কী বৰ্ণমালা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

উত্তৰ এছিয়ান সাহিত্য

ৰাছিয়ান সাহিত্য

ৰাছিয়ান সাহিত্যই ৰাছিয়াত ৰচিত ৰাছিয়ান ভাষাৰ সাহিত্যক বুজায়।

ধ্ৰুপদী চীনা আৰু জাপানী সাহিত্য

টাং আৰু ছং বংশ চীনত লি বাইৰ দৰে বিখ্যাত কবিসকলে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁলোকে শ্বি [詩) কবিতা লিখিছিল, য'ত সমান সংখ্যক আখৰৰ শাৰী আছে, লগতে মিশ্ৰিত শাৰীৰ জাতৰ চি (詞) কবিতাও লিখিছিল। প্ৰাচীন-আধুনিক জাপানী সাহিত্যই (১৭–১৯ শতিকা) তুলনামূলক উদ্ভাৱন যেনে হাইকু , প্ৰাচীন হোক্কু (発句) ধৰণৰ পৰা বিকশিত হোৱা জাপানী কবিতাৰ এটা প্ৰকাৰ বিকশিত কৰে। হাইকু তিনিটা খণ্ডৰে গঠিত।

ধ্ৰুপদী ভাৰতীয় সাহিত্য

ভাৰতীয় সাহিত্যই ১৯৪৭ চনলৈকে ভাৰতীয় উপমহাদেশত আৰু তাৰ পিছত ভাৰত গণৰাজ্যত সৃষ্টি হোৱা সাহিত্যক বুজায়। ভাৰতীয় সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত ২২টা আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাষা আছে। ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্যিক সংস্থা সাহিত্য অকাডেমীৰো ২৪টা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সাহিত্য ভাষা আছে।

আধুনিক এছিয়ান সাহিত্য

ভাৰতীয় সাহিত্যিক ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ এগৰাকী বঙালী কবি, নাট্যকাৰ, লেখক, যিয়ে ১৯১৩ চনত এছিয়াৰ পৰা প্ৰথমজন নোবেল বিজয়ী হোৱাৰ সন্মান লাভ কৰে৷ তেওঁৰ গদ্য ৰচনা আৰু কাব্যিক চিন্তাই ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাৰ ইংৰাজী, ফৰাচী আৰু অন্যান্য জাতীয় সাহিত্যত উল্লেখযোগ্য প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ বাবে তেওঁ সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে৷ পিছলৈ এছিয়াৰ আন লেখকসকলে সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে। ইয়াছুনাৰী কাৱাবাটা (জাপান, ১৯৬৬), আৰু কেনজাবুৰো অ' (জাপান, ১৯৯৪) আদিয়েও সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে। ইয়াছুনাৰী কাৱাবাটাই উপন্যাস আৰু চুটিগল্প লিখিছিল যিবোৰৰ মাৰ্জিত আৰু স্পাৰ্টান অভিধানৰ দ্বাৰা পৃথক আছিল যেনে উপন্যাস স্নো কান্ট্ৰী আৰু দ্য মাষ্টাৰ অৱ গ'।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:এছিয়া
শ্ৰেণী:সাহিত্য