ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
চণ্ডী প্ৰসাদ ভাট

চণ্ডী প্ৰসাদ ভাট (; জন্ম ২৩ জুন ১৯৩৪) এগৰাকী ভাৰতীয় পৰিৱেশবিদ আৰু সমাজ-কৰ্মী, যিয়ে ১৯৬৪ চনত গোপেশ্বৰ দশোলী গ্ৰাম স্বৰাজ্য সংঘ (ডিজিএছএছ) প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু পাছলৈ সেই অনুষ্ঠান চিপকো আন্দোলনৰ মাতৃ-সংগঠন হৈ পৰিছিল; তেওঁ তাৰ অন্যতম পথ-প্ৰদৰ্শক আছিল। তেওঁৰ কামৰ বাবে ভাটক ১৯৮২ চনত ৰমন মেগছেছে বঁটা, তাৰ পাছত ২০০৫ চনত পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰা হৈছিল।

নিম্নবৰ্গীয় সামাজিক পৰিৱেশ বিজ্ঞানৰ ওপৰত কৰা কামৰ বাবে তেওঁ আজি‍ জনাজাত আৰু তেওঁক ভাৰতৰ প্ৰথম আধুনিক পৰিৱৰ্তনবাদী হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়।

তেওঁ ২০১৩ চনত গান্ধী শান্তি বঁটা লাভ কৰিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৩৪ চনৰ ২৩ জুনত গংগা ৰাম ভাট আৰু মহেশী দেৱী থাপলিয়ালৰ দ্বিতীয় সন্তান হিচাপে গোপেশ্বৰৰ ৰুদ্ৰনাথ মন্দিৰৰ পূজাৰী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল চণ্ডী প্ৰসাদ ভাটে‍, গোপেশ্বৰৰ ৰুদ্ৰনাথ মন্দিৰ পঞ্চ কেদাৰৰ ভিতৰৰ এটা মন্দিৰ, পঞ্চ কেদাৰ শিৱক উৎসৰ্গিত পাঁচটা হিমালয়ত অৱস্থিত মন্দিৰ, ইয়াৰ ভিতৰত আটাইতকৈ পূজনীয় মন্দিৰ হৈছে কেদাৰনাথ মন্দিৰ। কৃষকৰ লগতে গোপেশ্বৰৰ বিখ্যাত শিৱ মন্দিৰ আৰু ৰুদ্ৰনাথ মন্দিৰত পুৰোহিত হিচাপে কৰ্মৰত আছিল পিতৃ, চণ্ডী প্ৰসাদৰ কেঁচুৱা অৱস্থাতে দেউতাকৰ মৃত্যু হয় আৰু তাৰ পাছত তেওঁক মাকে ডাঙৰ-দীঘল কৰে ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ডৰ চামোলী জিলাৰ গোপেশ্বৰত, যিখন এতিয়াও এখন অতি সৰু গাঁও। স্কুলীয়া শিক্ষা ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগ আৰু পৌৰীত কৰিছিল যদিও ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ আগতেই শি‍ক্ষা সামৰি‍ দিছিল।

কেৰিয়াৰ

অতিমাত্ৰা জনবসতিপূৰ্ণ পাহাৰত কৃষিভূমিৰ অভাৱ আছিল আৰু চাকৰিও কম আছিল। অৱশেষত সমভূমিত কাম কৰিবলৈ বাধ্য হোৱাৰ আগতে পাহাৰীয়া গাঁৱৰ বেছিভাগ পুৰুষৰ দৰে চণ্ডী প্ৰসাদেও এবছৰ ধৰি মাকক পোহপাল দিবলৈ শিশুক শিল্প শিকাইছিল। তেওঁ গড়ৱাল মটৰ মালিক সংঘত বুকিং কেৰাণী হিচাপে যোগদান কৰে, ঋষিকেশ, পিপালকোটি আৰু কৰ্ণপ্ৰয়াগকে ধৰি বিভিন্ন স্থানত কৰ্ম-সূত্ৰে বদলি হয়।

১৯৫৬ চনত ভাটে সেই অঞ্চল ভ্ৰমণলৈ যোৱা গান্ধীবাদী নেতা জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণৰ ভাষণ শুনি মনত আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল। ভাট আৰু অন্যান্য যুৱক-যুৱতীসকলে নিজকে সৰ্বোদয় আন্দোলন আৰু গান্ধীবাদী অভিযানত, ভূডান আৰু গ্ৰামদানৰ আৰু সমগ্ৰ উত্তৰাখণ্ডত অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন আৰু সুৰাৰ অপব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াৰ বাবে গাঁও সংগঠিত কৰিবলৈ ল'লে।

১৯৬০ চনত তেওঁ জিএমঅ’ইউৰ চাকৰি এৰি সৰ্বোদয় কাৰ্য্যকলাপত পূৰ্ণকালীনভাৱে নিজকে নিযুক্ত কৰে আৰু ১৯৬৪ চনলৈকে ভাটে‍ গোপেশ্বৰত থকা সহযোগী গাঁওবাসীক ঘৰৰ ওচৰত বনভিত্তিক উদ্যোগত কৰ্মসংস্থাপনৰ বাবে সংগঠিত কৰিবলৈ দশোলি গ্ৰাম স্বৰাজ্য মণ্ডল (গাওঁ আত্মশাসনৰ সমাজ) প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, গছৰপৰা কাঠৰ সঁজুলি তৈয়াৰ কৰা আৰু আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসাৰ বাবে বনৌষধি সংগ্ৰহ আৰু বিপণন কৰা আৰু কু-অভ্যাস আৰু শোষণৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াই আছিল লক্ষ্য।

বঁটা আৰু সন্মান

১৯৮২: সামাজিক নেতৃত্বৰ বাবে ৰমন মেগছেছে বঁটা
২০০৫: পদ্মভূষণ
২০১৩:১৫ জুলাই ২০১৪ তাৰিখে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ২০১৩ বৰ্ষৰ বাবে গান্ধী শান্তি বঁটা প্ৰদান কৰে
২০১৬: শ্ৰীসত্য সাই লোক সেৱা ট্ৰাষ্টৰদ্বাৰা পৰিৱেশ শাখাত মানৱ উৎকৃষ্টতাৰ বাবে শ্ৰীসত্যা সাই বঁটা
২০১৭/০১৮: ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিৰ বাবে ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:গান্ধীবাদী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অপৰ্যালোচিত অনুবাদসহ পৃষ্ঠা
শ্বিফায় ইছফাহানী

শ্বিফায় ইছফাহানী (জন্ম, ১৫৪৯ বা ১৫৫৮/৫৯ – মৃত্যু,৯ মে' ১৬২৮) ১৬ আৰু ১৭ শতিকাত ছাফাৱী ইৰাণৰ এজন চিকিৎসক আৰু কবি আছিল আৰু প্ৰথম শ্বাহ আব্বাছ (১৫৮৭–১৬২৯ চনত ৰাজত্ব কৰিছিল)ৰ কবি বঁটা বিজয়ী আছিল। তেওঁৰ নৈতিক মাছনৱী নামকাদান-ই-হাকিকাতক তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰচনা বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু ইয়াক ছানাইৰ হাদিকাত আল-হাকিকাতৰ শৈলীৰ আৰ্হিত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। যদিও শ্বিফাইৰ সমসাময়িকসকলে তেওঁৰ কঠোৰ আৰু প্ৰায়ে বিদ্ৰূপপূৰ্ণ হাস্যৰসৰ সমালোচনা কৰিছিল, তথাপি তেওঁলোকে তেওঁক তেওঁৰ যুগৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ কবি বুলি গণ্য কৰিছিল।

শ্বিফাইৰ আছিল নিজৰ দেশৰ প্ৰতি অসীম ভালপোৱা। সেয়ে ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা ইৰাণীসকলক সমালোচনা কৰিছিল, কিয়নো সেই সময়ত প্ৰৱজন কৰাটো এটা সাধাৰণ প্ৰথা আছিল। তেওঁ সমসাময়িকসকলতকৈ বহু বেছি বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ শৈলীৰে লিখিছিল, য’ত সেই সময়ত ভাৰত আৰু ইৰাণ উভয়তে প্ৰচলিত ‘ভাৰতীয় শৈলী’ (যাক ‘ইছফাহানী’ বা ‘ছাফাৱী শৈলী’ বুলিও কোৱা হয়) অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।

পটভূমি

ইছফাহানৰ বাসিন্দা শ্বিফাইৰ জন্ম হৈছিল ১৫৪৯ বা ১৫৫৮/৫৯ চনত চিকিৎসকৰ পৰিয়ালত। তেওঁৰ পিতৃ হাকিম মোল্লাই পণ্ডিত গিয়াছ আল-দিন মনছুৰ দশতাকিৰ অধীনত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ইছফাহানৰ জামা মছজিদত চিকিৎসক হিচাপে কাম কৰিছিল। পিতৃ আৰু পিছলৈ ভাতৃ হাকিম নাছিৰৰ তত্ত্বাৱধানত শ্বিফাই চিকিৎসা আৰু অন্যান্য বৈজ্ঞানিক বিষয় অধ্যয়ন কৰে। তেওঁ ৰহস্যবাদৰ বিষয়েও অধ্যয়ন কৰিছিল যদিও তেওঁ মূলতঃ তেওঁৰ কবিতাৰ বাবে পৰিচিত,যাক তেওঁ চখ আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ মাধ্যম বুলি গণ্য কৰিছিল। তেওঁৰ উপাৰ্জনৰ মূল উৎস আছিল চিকিৎসক হিচাপে তেওঁ কৰা কাম।

কৰ্মজীৱন

বাবা ফিগানি শ্বিৰাজীৰ শৈলীত আৰু কেতিয়াবা হাফিজ আৰু সাদি শ্বিৰাজীৰ শৈলীত শ্বিফাই গজল ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ কাচিদাসমূহ খাকানী শৈলীৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল। তেওঁ মছনৱী কবিতাৰ বাহিৰেও আন শৈলী ৰচনা কৰিছিল। শিক্ষামূলক মাছনৱী নমাকাদন-ই হকীকাতক তেওঁৰ মাষ্টাৰপিছ বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল ছানাইৰ হাদিকাত আল-হাকিকাৰ দৰেই, যাক কেতিয়াবা ভুলতে ইয়াৰ লেখক হিচাপে কৃতিত্ব দিয়া হয়। তেওঁ নিজামী গাঞ্জাৱীৰ ক্ৰমে মাখজান উল-আছৰাৰ আৰু খুছৰো ও শ্বিৰিনৰপৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ আন তিনিজন মাছনৱী দীদাৰ-ই-বিদাৰ আৰু মেহৰ ও মহব্বত (বা মহব্বতনামে) লিখিছিল। তৃতীয়টো আছিল খাকানীৰ তুহফাত আল ইৰাকাইনৰপৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ আল বাহৰেইন (বা মাতলা আল-আনৱাৰ)। তেখেতে ১৯৬১ চনত তেহৰাণৰপৰা আহমদ গোলচিন মণিৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত ‘ছাকি-নামা’ নামৰ গ্ৰন্থখনৰ লেখক আছিল। তেওঁৰ জীৱনকালত শিফাইৰ প্ৰায় ৫ হাজাৰ দ্বৈত কবিতাৰ সংকলন ভাৰতলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। ১৬৩০/৩১ চনত মিৰ্জা মহম্মদ তাকি দৌলাতাবাদীয়ে প্ৰায় ২০ হাজাৰ পংক্তি কবিতাৰ এক বিস্তৃত সংকলন শিফাইৰ কবিতা সংকলন কৰে।

শ্বিফাইৰ জীৱনকালত ভাৰতলৈ ইৰাণীসকলৰ প্ৰব্ৰজন এক সাধাৰণ ঘটনা আছিল। কিন্তু নিজৰ দেশৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ বাবে তেওঁ ভাৰলৈ অহা ইৰানীসকলক সমালোচনা কৰিছিল। যদিও তেওঁৰ গজলত ব্যৱহৃত ভাষা আৰু চিত্ৰকল্পত ভাৰতীয় শৈলীত দেখা পোৱা অতিৰঞ্জনৰ অভাৱ, তথাপিও সেইবোৰক সেই পৰম্পৰাৰ অংশ বুলি গণ্য কৰা হয়। ভাৰতত উৎপাদিত পাৰ্চী সাহিত্যত ইয়াৰ প্ৰচলিত ভাৰতীয় শৈলী সোতৰ আৰু অষ্টাদশ শতিকাত ছাফাৱী দৰবাৰতো প্ৰচলিত আছিল আৰু সেয়েহে ইয়াক ইছফাহানী বা চফাৱী শৈলী বুলি কোৱা হয়।
ডাফাৰ

ডাফাৰ ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যৰ সৌৰাষ্ট্ৰ অঞ্চলত পোৱা এটা জন-সম্প্ৰদায়। সিন্ধৰপৰা কুচ্চৰ মাজেৰে সৌৰাষ্ট্ৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা বুলি দাবী কৰে। এইসকলৰ মাজত মুছলমান ডাফাৰ আৰু হিন্দু ডাফাৰো আছে।

ডাফাৰৰ বংশ কম, ইয়াৰে কিছুমান হ’ল: নাথৱানী, লাডাক, নাগৰী, মৰি, সোমমা, খাৰৱা, ছাৰ, কেৰ, ৰাথোৰ, লখা, খৰিয়া আদি। তেওঁলোকে কুচ্চি উপভাষা কয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
নানা বুলুকু

নানা বুলুকু, যাক নানা বুৰুকু, নানা বুকু বা নানান-বৌক্ল বুলিও কোৱা হয়, পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ ফন জনগোষ্ঠী (বেনিন, ডাহোমে) আৰু ইৱে জনগোষ্ঠী (ট'গো)ৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্মৰ নাৰী সৰ্বোচ্চ সত্তা। পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ ধৰ্মতত্ত্বৰ অন্যতম প্ৰভাৱশালী দেৱতা, আৰু ফন জনগোষ্ঠীৰ বাহিৰেও বহু জনগোষ্ঠীৰ মাজত ভাগ কৰা দেৱতা, যদিও ইয়াৰ ভিন্নতা আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, ইয়োৰুবা লোকসকলৰ মাজত তেওঁক নানা বুকু আৰু ইগবো লোকসকলৰ মাজত অলিছাবুলুৱা বুলি কোৱা হয় যদিও ইয়াৰ বৰ্ণনা বেলেগ বেলেগ, কিছুমানে তেওঁক সক্ৰিয়ভাৱে পূজা কৰাৰ বিপৰীতে কিছুমানে তেওঁক পূজা নকৰে আৰু তেওঁৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা দেৱতাসকলক পূজা কৰে।

ডাহোমে পৌৰাণিক কাহিনীত নানা বুলুকু হৈছে মাতৃ পৰম সৃষ্টিকৰ্তা যিয়ে চন্দ্ৰ আত্মা মাৱু, সূৰ্য্য আত্মা লিজা আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলোকে জন্ম দিছিল। এইবোৰ জন্ম দিয়াৰ পিছত তাই অৱসৰ ল’লে আৰু পৃথিৱীৰ কথাবোৰ মাৱু-লিজাৰ হাতত এৰি দিলে। তেওঁ প্ৰাথমিক সৃষ্টিকৰ্তা, মাউ-লিজা গৌণ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু এইবোৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ধৰ্মতত্ত্বক ভোডুন, ভুডু বা ভ'ডুন বুলি কোৱা হয়।

মায়া ডেৰেনৰ মতে, কিছুমান ভোডৌভিজানৰ মতে নানান-বৌক্লৌ পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়।

উদযাপন

আফ্ৰিকা

ফন জনগোষ্ঠীৰ ভ'ডুন ধৰ্মৰ চাৰিটা ওপৰত ওপৰত ওপৰ সোমাই থকা উপাদান আছে: ৰাজহুৱা দেৱতা, ব্যক্তিগত বা ব্যক্তিগত দেৱতা, পূৰ্বপুৰুষৰ আত্মা আৰু যাদু বা মন্ত্ৰ।

আমেৰিকা

ঔপনিৱেশিক যুগত লাখ লাখ পশ্চিম আফ্ৰিকানক বন্দী কৰি দাসত্বত ৰখা হৈছিল, তাৰ পিছত আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ সিপাৰে চুপাৰি, কপাহ আৰু ধঁপাতৰ বাগিচাত কাম কৰিবলৈ জাহাজেৰে পঠিওৱা হৈছিল, সেয়েহে তেওঁলোকে নানা বুলুকুৰ বিষয়েও নিজৰ ধৰ্মীয় ধাৰণা লৈ আহিছিল। কেণ্ডমব্লে জেজে আৰু টাম্বোৰ ডি মিনাত নানা হিচাপে আৰু কেণ্ডমব্লে কেটুত নানা বুৰুকু হিচাপে তেওঁক উদযাপন কৰা হয়, য'ত তেওঁক সৃষ্টিতকৈও বয়সীয়াল এগৰাকী অতি বৃদ্ধা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। বিশেষকৈ ফৰাচী, ডাচ আৰু ব্ৰিটিছ ৱেষ্ট ইণ্ডিজত তেওঁক পোৱা যায়, যেনে ফ্ৰেন্স গিয়ানা, চুৰিনাম, গায়ানা, ব্ৰাজিল, ট্ৰিনিদাদ, মাৰ্টিনিক, হাইটি আৰু অন্যান্য কেৰিবিয়ান দ্বীপসমূহৰ আফ্ৰিকান ঐতিহ্য সম্প্ৰদায়সমূহৰ মাজত।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
অসম আৰ্হিৰ স্থাপত্য

অসম আৰ্হিৰ স্থাপত্য ভাৰতৰ অসমত উত্তৰ-আধুনিক কালত উদ্ভৱ হোৱা স্থাপত্যশৈলী। এই স্থাপত্যশৈলীৰ স্থাপত্য ঘাইকৈ অসম আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে অৱস্থিত অঞ্চলত দেখা যায়। এই শৈলীত নিৰ্মিত ঘৰক অসম আৰ্হিৰ ঘৰ বুলি জনা যায়। সাধাৰণতে এনে আৰ্হিৰ ঘৰসমূহ এমহলীয়া বা বহুমহলীয়া হোৱা দেখা যায়। অসম আৰ্হিৰ স্থাপত্যশৈলীৰ বিশেষত্ব হ'ল এই শৈলীত নিৰ্মিত ঘৰ ভূমিকম্প প্ৰতিৰোধী। এই শৈলীত ঘাইকৈ স্থানীয় ভাবে উপলব্ধ কাঠ-বাঁহকে আদি কৰি তীখা আৰু কংক্ৰীট নিৰ্মাণ সামগ্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ইতিহাস

ব্ৰিটিছ সকল অসমত অহাৰ আগতে অসমৰ আঢ্যৱন্ত লোকসকলে দীঘলীয়া পদূলি মুখত আলহীক আদৰিবলৈ বাটচৰা, বাটচৰা পাৰ হৈ পৰ্য্যায় ক্ৰমে গোঁসাইঘৰ, চৰাঘৰ, বৰঘৰ, মাৰলঘৰ, সৰুঘৰ, শোৱনীঘৰ, ৰান্ধনি ঘৰ, ঢেঁকীঘৰ, তাঁতশাল, গোঁহালী, পুখুৰী আৰু ভড়াল, বাটচৰাৰ পাছতে আগচোঁতাল, পিছফালে এখন ভিতৰ চোতাল, সন্মুখত ফুলনি, পাছফালৰ শাকনি বাৰী আদিৰে ঘৰত বসবাস কৰিছিল। দুখীয়ালোকসকলে খেৰৰ জুপুৰি বা পোৰা মাটিৰ টালিৰ ঘৰত বাস কৰিছিল। মজিয়া কেঁচা আৰু বেৰ মাটিৰে লিপা হৈছিল। এইবোৰৰ নিৰ্মাণকাৰ্যত কাঠ, বাঁহ, আদি স্থানীয় সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ৰজা সকলে পোৰা মাটিৰ ইটা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ব্ৰিটিছ সকল অসমলৈ অহাৰ লগে লগে অসমত বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰ আগমন ঘটিল। ব্ৰিটিছ অভিযন্তা সকলে বৈজ্ঞানিক জ্ঞানৰ সহায়ত প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ সামগ্ৰীৰে এক নতুন পদ্ধতিৰ উদ্ভাৱন কৰিলে। তেওঁলোকে নতুন শৈলীৰে নিৰ্মাণ কৰা ঘৰ সমূহক বৰ্তমান অসম আৰ্হিৰ ঘৰ বুলি জনা যায়। ঔপনিবেশিক কালৰ পৰা এই স্থাপত্যশৈলীৰ উন্নীতকৰণৰ ফলত বৰ্তমান অৱস্থা লাভ কৰিছে। কোঠা সমূহত ওখকৈ চিলিং থাকে আৰু বতাহ চলাচলৰ সু ব্যৱস্থা থাকে। মজিয়াখন সাধাৰণতে কাঠৰ বা কংক্ৰীটৰ থাকে। কংক্ৰীটৰ মজিয়াত টাইল আৰু মাৰ্বলো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমান অঞ্চলত চাং ঘৰৰ আৰ্হিত তলৰ মহলা এৰি ওপৰত ওখকৈ সজা হয়।

বিন্যাস

অসম আৰ্হিৰ ঘৰৰ বিন্যাসত সাধাৰণতে বহা কোঠা, বাৰাণ্ডা, পাকঘৰ, শুৱনি কোঠা আৰু গা-ধোৱা ঘৰ থাকে। কিছুমানত প্ৰয়োজন সাপেক্ষে দীঘলীয়া হ'ল, কৰিড'ৰ আদি থাকে। এনে কৰিড'ৰ ঘাইকৈ বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয় আৰু কাৰ্যালয় আদিত দেখা পোৱা যায়।

উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ

চন্দ্ৰকান্ত সন্দিকৈ ভৱন
কটন বিশ্ববিদ্যালয়
অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়
ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:স্থাপত্য
সনামহী ধৰ্ম

সনামহী ধৰ্ম (Sanāmahīsm) বা মীতৈ লাইনীঙ বা মণিপুৰী ধৰ্ম (Manipuri religion) বা কঙলৈ ধৰ্ম (Kanglei religion) হৈছে ধৰ্মৰ উপাসনা কৰা এক প্ৰাচীন পূৰ্বপুৰুষ ধৰ্ম। এইটো মণিপুৰী জাতি আৰু মণিপুৰৰ জনজাতীয় লোকসকলৰ থলুৱা ধৰ্ম। ই এক বহু-ঈশ্বৰবাদী ধৰ্ম। সনামহী ধৰ্ম হাজাৰ হাজাৰ ঈশ্বৰক কেইবাটাও পান্থত পূজা কৰা হয়।

সম্পৰ্কিত পৃষ্ঠা

লৈমৰেল সিদবী
ইমোইনু
পান্থোইবী

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মণিপুৰ
ষ্টেলা গ্ৰীগ’ৰিয়ান

ষ্টেলা গ্ৰীগ'ৰিয়ান এগৰাকী আৰ্মেনিয়ান শিল্পী, ভাস্কৰ্য্যশিল্পী আৰু শিক্ষয়িত্ৰী। তেওঁ ৪ নৱেম্বৰ, ১৯৮৯ চনত আৰাগৎসভানত জন্ম গ্ৰহণ কৰে।

কেৰিয়াৰ

ষ্টেলা গ্ৰীগ’ৰিয়ানে ১৯৮৯ চনত আৰ্মেনিয়াৰ আৰগাটছটন প্ৰদেশৰ আৰাগৎসৱনত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ২০১০ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈকে তেওঁ ইয়েৰেভান ষ্টেট একাডেমী অৱ ফাইন আৰ্টছত ভাস্কৰ্য্য বিভাগত অধ্যয়ন কৰে।
ষ্টেট পেডাগজিকেল ইউনিভাৰ্চিটিৰ পৰা খান আবোভ্যানৰ পিছত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০১৬ চনৰ পৰা ষ্টেলাই "মুগদুছিয়ান" কলা কেন্দ্ৰত অধ্যাপনা কৰে।

প্ৰদৰ্শনী

ষ্টেলাই তেওঁৰ ভাস্কৰ্য শিল্পৰ প্ৰদৰ্শনী দেশৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত আগবঢ়ায়। সেইবোৰ হ’ল:
২০১৩ চনত যুৱ প্ৰতিযোগিতা
"ব্ৰঞ্জ আৰু ভলিউম", ২০১৩
চেণ্ট চাৰ্গিছৰ ভোজৰ বাবে উৎসৰ্গিত প্ৰদৰ্শনী-প্ৰতিযোগিতা, ২০১৪
ৰিপাব্লিকান ভাস্কৰ্য্য প্ৰদৰ্শনী, ২০১৪
আৰ্মেনিয়ান গণহত্যাৰ বাবে উৎসৰ্গিত প্ৰদৰ্শনী- «১০০ বছৰৰ পিছত», ২০১৫

বঁটা-সন্মান

তেওঁ তেওঁৰ ভাস্কৰ্য শিল্পৰ বাবে কেইবাটিও বঁটাৰে সন্মানিত হয়।
ছেইণ্ট চাৰ্গিছ বঁটা, ২০১৫
ছেইণ্ট চাৰ্গিছ বঁটা, ২০১৬
শ্ৰেষ্ঠ ভাস্কৰ্য্যৰ শিল্প কৰ্মৰ বাবে আৰ্ট ফেষ্ট ২০১৬ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ উৎসৱ বঁটা
আৰ্মেনিয়ান গণহত্যা ১০০ বছৰীয়া জয়ন্তীত দ্যা পাষ্ট ইন প্ৰেজেণ্ট প্ৰতিযোগিতাত বিজয়ীসকলৰ প্ৰদৰ্শনী।

চিত্ৰ ভাণ্ডাৰ

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:আৰ্মেনিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাস্কৰ্যশিল্পী
আপং

মিচিং লোকসকলৰ মাজত বহুলভাৱে প্ৰচলিত পানীয় বিধৰ নাম আপং। মিচিং সকলে দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰিও উছৱ-পৰৱ, ধৰ্মীয় কাম-কাজ আৰু অপদেৱতাৰ নৈৱেদ্য হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে।

ইতিহাস

উত্তৰ-পূব অঞ্চলত আপং ঐতিহ্যৰ উৎসৰ ওপৰত ঐতিহাসিক জ্ঞান লিপিবদ্ধ কৰা হোৱা নাই, কিন্তু, এই ঐতিহ্যটো চীনা আৰু মঙ্গোলয়ড বংশৰ সৈতে আহে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
বিশ্বাস কৰা হয় যে পাৰম্পৰিক চাউলৰ আপংটো প্ৰথমে অসমত মিছিং সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে বিকশিত কৰিছিল। বিভিন্ন জনগোটৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত, নিৰ্মাণ পদ্ধতিৰ কিছুমান পাৰ্থক্য আছে, কিন্তু ফাৰ্মেণ্টেচনৰ বাবে ব্যৱহৃত পদ্ধতি একেই।

প্ৰকাৰ

আপং ঘাইকৈ দুবিধ :
নগজিন বা নগিন আপং (বগা মদ)
পঃৰৱ আপং (ছাই মদ)

প্ৰস্তুত প্ৰণালী

আপং মূলত চাউলৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। বৰা, জহা, বাও আদি চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী আপং অতি উৎকৃষ্ট হয়। কোনো কোনোৱে পৰা কঁঠাল, কণীধান, ভীমকল আদিৰ পৰাও আপং প্ৰস্তুত নকৰা নহয়। আপং তৈয়াৰ কৰিবলৈ পোনতে চাউল ভাতৰ দৰে সিজাই ডলা এখনত ঠাণ্ডা হ’বলৈ মেলি দি হাবিৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ঔষধি গুণসম্পন্ন বনপাত আনি গুড়ি কৰি ৰ’দত শুকুৱাই পিঠা গুড়িত পানী মিহলাই তৈয়াৰ কৰা অৗপপ (বাখৰ) সিদ্ধ কৰি থোৱা ভাতৰ সৈতে মিহলাই শুকান কলহত ধান খেৰেৰে সোপা দি ৰখাৰ তিনি চাৰি দিনৰ পিছত সেইখিনি পকি উঠে। নিৰ্দিষ্ট দিনত পকি উঠা ভাতখিনি কলহৰ পৰা উলিয়াই পৰিমাণ মতে পানী ঢালি চেকিলে যি বগা পাতল গুলপীয়া ৰস নিসৃত হয় সেয়ে নগিন আপং।

পঃৰৱ আপঙৰ প্ৰস্তুত প্ৰণালী এনেধৰণৰ- পোনতে চাউলখিনি পানীত সিজাই কিছুসময় ডলাত মেলি দি ধানখেৰ আৰু তুঁহ গুড়িৰ ছাইৰে ভাতখিনি সানি পুনৰবাৰ ঔষধিযুক্ত অৗপপৰ গুড়িৰে মিহলাই পোৰা কলহত কেঁচা কলপাতৰ মেৰণি দি দহ-পোন্ধৰ দিন ভালকৈ বান্ধি ৰাখি পকি উঠাৰ পিছত ভাতখিনি (আৰুগ) উলিয়াই বাঁহৰ জুলকিত (তাঃচুগা) ভৰাই অলপ অলপকৈ পানী ঢালি চেকিলে যি ক’লা-কজলা-ৰঙা ৰঙৰ ৰস নিসৃত হয় সেয়ে পঃৰৱ আপং বা ছাই মদ।

আৰু চাওক

আপো

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সুৰা
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
শ্ৰেণী:মিচিং জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:মিচিং খাদ্য
ভাৰতত বনাঞ্চল ধ্বংস

]]ত বনাঞ্চল ধ্বংস।
ভাৰতত বনাঞ্চল ধ্বংসৰ অৰ্থ হৈছে ভাৰতৰ প্ৰধান বনাঞ্চলসমূহৰ ব্যাপক ধ্বংসকাৰ্য। মূলতঃ কৃষক, পশুপাম, কাঠকটিয়া আৰু কৃষিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিগত ব্যৱসায় খণ্ড আদিৰ দ্বাৰা পৰিৱেশৰ এনে অৱনতি সংঘটিত হয়। ২০০৯ চনত, বনাঞ্চল ধ্বংসৰ পৰিমাণত ভাৰত বিশ্বৰ দশম স্থানত আছিল, য'ত বিশ্বব্যাপী বাৰ্ষিক বনাঞ্চল ধ্বংসৰ পৰিমাণ আছিল প্ৰতি বছৰে আনুমানিক ১৩.৭ নিযুত হেক্টৰ।

ইতিহাস

কৃষিৰ বিকাশৰ লগে লগে বনাঞ্চল ধ্বংসৰ সূচনা হয়। কিন্তু ঊনবিংশ শতিকাত ইংৰাজৰ বাণিজ্যিক কাৰ্যকলাপে কেৰালা, তামিলনাডু আৰু কৰ্ণাটকৰ পৰ্বতীয় অঞ্চলসমূহৰ বনাঞ্চলক ধ্বংস কৰাৰ লগে লগে বিনাশৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পায়। গংগা নদীৰ উপত্যকাসমূহত কৃষিৰ বাবে প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে বনাঞ্চল ধ্বংস কৰা হৈছে।

বিভিন্ন দিশসমূহ

বনাঞ্চল ধ্বংসৰ বিভিন্ন কাৰণৰ ভিতৰত ঔপনিৱেশিকীকৰণ, কৃষি সম্প্ৰসাৰণ, খৰি আৰু কাঠৰ সংগ্ৰহ আদিকে জগৰীয়া কৰা হয়। হিমালয়ত পথ বিস্তাৰ কৰাৰ বাবে আৰু নতুন পথ নিৰ্মাণৰ বাবে অনিয়ন্ত্ৰিতভাৱে খনন যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ ফলত বনাঞ্চলৰ বিশাল অঞ্চল সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস কৰা হৈছে। সমগ্ৰ দেশতে ঔপনিবেশিকীকৰণৰ বাবে গছবোৰ ইন্ধনৰ প্ৰাথমিক উৎস হিচাপে কাটি দিয়া হৈছে। এই গছসমূহ ৰন্ধনকাৰ্য আৰু অন্যান্য দৈনন্দিন প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ফলাফল

বনাঞ্চল ধ্বংসৰ ফলত বাদুলীকে ধৰি বিভিন্ন বন্যপ্ৰাণী আৰু পক্ষী আদিৰ জীৱন ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে। বনাঞ্চল ধ্বংসৰ বাবে বিভিন্ন পক্ষী যেনে ঘৰচিৰিকা, কপৌ আৰু কাউৰী আদিৰ সংখ্যা কমি আহিছে। বনাঞ্চল ধ্বংসৰ বাবে ভাৰতৰ চহৰ আৰু গাঁওসমূহত পানীৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰিৱেশৰ সমস্যা
অনাদি পাতন

অনাদি পাতন পদবন্ধে ৰচিত শংকৰদেৱ সৃষ্ট এখনি সাহিত্য৷ এই পুথিখন ৰচোঁতাই ভাগৱতৰ তৃতীয় স্কন্ধৰ আলমত ৰচনা কৰিছে৷ পুথিখন ভাগৱতৰ কাহিনীৰ লগতে বামন পুৰাণৰ কথাৰো উল্লেখ আছে৷ লেখকে নিজেই “বামন পুৰাণৰ কিছু মিশ্ৰ দিলোঁ তাত’’ বুলি স্বীকাৰ কৰি গৈছে৷ অনাদি পাতন' পুথিখন এখন বৃহৎ শাস্ত্ৰ আৰু ইয়াত প্ৰায় ৩০০-ৰো অধিক পদ আছে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
শ্ৰেণী:শংকৰদেৱৰ সাহিত্য
নিঅ'-আৰামাইক ৱিকিপিডিয়া

নিঅ'-আৰামাইক ৱিকিপিডিয়া বা আৰামীয় ৱিকিপিডিয়া (ধ্ৰুপদী চিৰিয়াক ৱিকিপিডিয়া বুলিও জনা যায়) অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ ধ্ৰুপদী চিৰিয়াক ভাষাৰ সংস্কৰণ। ২০০৪ চনৰ জুলাই মাহত ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান টা প্ৰবন্ধ আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
দেৱী (১৯৬০ চলচ্চিত্ৰ)

দেৱী ১৯৬০ চনত মুক্তি পোৱা পৰিচালক সত্যজিৎ ৰায়ে পৰিচালনা কৰা এখন বঙালী ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। অভিনয় কৰিছে শৰ্মিলা ঠাকুৰ, সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী আৰু ছবি বিশ্বাস। প্ৰভাত কুমাৰ মুখোপাধ্যায়ৰ এটি চুটিগল্পৰ আধাৰত ছবিখনৰ কাহিনী ৰচনা কৰা হৈছে। ছবিখনত এজন জমিদাৰে তেওঁৰ বোৱাৰীয়েক দেৱীৰ অৱতাৰ ৰূপে বিশ্বাস কৰাৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। একাডেমী ফিল্ম আৰ্কাইভত ১৯৯৬ চনত দেৱীক সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।

কাহিনীৰ সাৰাংশ

ঊনবিংশ শতিকাৰ চান্দপুৰৰ জমিদাৰ কালীকিংকৰ। তেওঁ মা কালীৰ পৰম ভক্ত। এদিন সপোনত তেওঁ সৰু বোৱাৰীয়েক দয়াময়ীক কালীৰ ৰূপত দেখা পায়। দয়াময়ীক মা কালীৰ ৰূপ হিচাপে পূজা অৰ্চনা আৰম্ভ হ’ল। এনেতে এটা মৃতপ্ৰায় শিশুক কৰুণাময়ী মাতৃৰ চৰণলৈ লৈ অহা হয় আৰু শিশুটো সুস্থ হৈ উঠে। এই খবৰ চৌদিশে প্ৰচাৰ হৈ যোৱাৰ পিছত অনেক ব্যক্তি তেওঁৰ ওচৰলৈ আশীষ বিচাৰি আহে। এই ঘটনাৰ খবৰ পাই কলকাতাত পঢ়ি থকা দয়াময়ীৰ স্বামী উমাপ্ৰসাদ ঘৰলৈ উভতি আহে আৰু তেওঁক এইবোৰ ভুল প্ৰথা বুলি বুজাই কলকাতালৈ লৈ যাব বিচাৰে। কিন্তু দয়াময়ীয়েও ইতিমধ্যে নিজকে কালীৰ ৰূপ বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু সেয়েহে তেওঁ স্বামীৰ সৈতে কলকাতালৈ যাবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।

ইফালে এদিন দয়াময়ী আৰু উমাপ্ৰসাদৰ সন্তান খোকাৰ তীব্ৰ জ্বৰ উঠে। সেই জ্বৰতে দয়াময়ীৰ হাততে তাৰ মৃত্যু হয়; মা কালীৰ ৰূপ হৈয়ো মাকে তাক বচাব নোৱাৰিলে। শেষ দৃশ্যত দয়াময়ীক এখন পথাৰত দৌৰি দৌৰি গৈ অদৃশ্য হৈ পৰা দেখা যায়।

সঁহাৰি

মুক্তিৰ লগে লগে ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে। ৰিভিউ এগ্ৰিগেটৰ ৱেবছাইট ৰ’টেন টমেটোজত ছবিখনৰ ১৭ জন সমালোচকৰ সমালোচনা ৭.৭/১০ গড় ৰেটিঙেৰে ১০০% ইতিবাচক আছিল।

পৰিচালক উইলিয়াম ৱাইলাৰ আৰু ইলিয়া কাজানে ছবিখনক "চেলুলয়ডৰ কবিতা" বুলি অভিহিত কৰে। পৰিচালক ফ্ৰান্সিছ ফৰ্ড কপ'লাই দেৱীক সত্যজিতৰ শ্ৰেষ্ঠ কৃতি বুলি গণ্য কৰি ইয়াক "চলচ্চিত্ৰৰ মাইলৰ খুঁটি" বুলি উল্লেখ কৰে।

ছবিখন এলেন ছিয়েৰৰ দ্বাৰা দ্য গডেছ অপেৰালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়।

অভিনয় শিল্পী

শৰ্মিলা ঠাকুৰ (দয়াময়ী)
সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী (উমাপ্ৰসাদ)
ছবি বিশ্বাস (কালীকিংকৰ ৰায়)
কৰুণা বেনাৰ্জী (হাৰুসুন্দৰী, তাৰাপ্ৰসাদৰ পত্নী)
পূৰ্ণেন্দু মুখাৰ্জী (তাৰাপ্ৰসাদ, কালিকিংকৰৰ ডাঙৰ পুত্ৰ)
অৰ্পন চৌধুৰী (খোকা)
অনিল চেটাৰ্জী ((ভূদেৱ)
মহম্মদ ইজৰায়েল (নিবাৰণ, যাৰ পুত্ৰ সুস্থ হৈ উঠিছিল)
কালি শংকৰ (প্ৰফেচাৰ)
খগেশ চক্ৰৱৰ্তী (কবিৰাজ)
সান্তনা দেৱী (সৰলা)
নগেন্দ্ৰনাথ কাব্যব্যকৰণতীৰ্থ (পুৰোহিত)

বঁটা

৮ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৬০):বঙালী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰৌপ্য পদক

তথ্যউৎস

বাহ্যিক সংযোগ

satyajitray.org

শ্ৰেণী:১৯৬০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ বঙালী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
অখিলেশ যাদৱ

অখিলেশ যাদৱ ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ তথা সমাজবাদী পাৰ্টিৰ সভাপতি যিয়ে ২০১২ চনৰ পৰা ২০১৭ চনলৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ২১ সংখ্যক মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০১২ চনৰ ১৫ মাৰ্চত ৩৮ বছৰ বয়সত কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ এই পদত অধিষ্ঠিত হোৱা আটাইতকৈ কম বয়সীয়া ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হয়। ২০১৯ চনত ১৭ সংখ্যক লোকসভাত আজমগড়ৰ পৰা সংসদ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল যাদৱ। ৰাজনীতিত তেওঁৰ প্ৰথম উল্লেখযোগ্য সফলতা ২০০০ চনত কান্নুজ সমষ্টিৰ পৰা লোকসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। সমাজবাদী পাৰ্টিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-পৃষ্ঠপোষক, ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ তিনিবাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰবীণ ৰাজনীতিবিদ মুলায়ম সিং যাদৱৰ পুত্ৰ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
সত্যজিৎ ৰায়

সত্যজিৎ ৰায় (২ মে', ১৯২১ – ২৩ এপ্ৰিল, ১৯৯২) আছিল কুৰি‍ শতিকাৰ অন্যতম এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, পৰিচালক আৰু লেখক। তেওঁ মাণিকদা নামেৰে জনপ্ৰিয় আছিল। বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ছবি, তথ্যচিত্ৰ আৰু চুটি ছবিকে ধৰি সত্যজিৎ ৰায়‍ে সাতত্ৰিশখন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল।“অপু ট্ৰিলজি” ক্ৰমে পথেৰ পাচলি, অপৰাজিতা, অপুৰ সংসাৰ তেওঁৰ অন্যতম কীৰ্তি। ইয়াৰ ভিতৰত তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ পথেৰ পাচলি (১৯৫৫) বিশ্বজুৰি বিশেষ সন্মান লাভ কৰে আৰু ভাৰতীয় বাস্তৱধৰ্মী চিনেমাৰ নতুন যুগ আৰম্ভ কৰে। ১৯৯২ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা ভাৰতৰত্ন লাভ কৰে ৷

উক্তি‍

আটাইতকৈ মূল্যৱান আৰু একমাত্ৰ সমাধানবোৰ মানুহে নিজেই বিচাৰি উলিয়াব পাৰে।
মৌলিক কাহিনী এটা লিখোঁতে ব্যক্তিগতভাৱে চিনাকি মানুহ আৰু চিনাকি পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে লিখোঁ। মই ১৯ শতিকাৰ কোনো কাহিনী লিখা নাই।
চিত্ৰনাট্য লিখাৰ অভ্যাসক মই চখলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছো। কোনটো গল্প চিনেমা নিৰ্মাণৰ বাবেই সৃষ্টি কৰা হৈছে সেইটো বিচাৰি উলিয়াই সেই গল্পটো মই নিজস্ব শৈলীত পুনৰ লিখিছিলোঁ, তাৰ পিছত মূল কাহিনীটোৰ লগত তুলনা কৰিছিলোঁ৷
“চিনেমাৰ বিশেষ শক্তি হৈছে মানুহৰ মনৰ গভীৰ অনুভূতি ধৰি ৰাখি প্ৰকাশ কৰাৰ ক্ষমতা।”
“সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ছবিসমূহ হৈছে সেইবোৰ, যিয়ে স্থানীয় কাহিনীৰ জৰিয়তে বিশ্বজনীন কথা ক’ব পাৰে।
“শৈশৱৰ স্মৃতিসমূহে শিল্পীৰ ভিতৰখন গঢ়ি তোলে।”
“তেওঁৰ ছবিসমূহ চিনেমাৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ গভীৰ আৰু হৃদয়স্পৰ্শী।”

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা
শ্ৰেণী:লেখক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰত্ন প্ৰাপক
সুজাথা সিং

সুজাথা সিং ( ; জন্ম জুলাই ১৯৫৪) আই এফ এছ কেডাৰৰ এগৰাকী ভাৰতীয় চৰকাৰী কৰ্মচাৰী যিয়ে ২০১৩ চনৰ আগষ্টৰ পৰা ২০১৫ চনৰ জানুৱাৰীলৈকে ভাৰতৰ বৈদেশিক সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ জাৰ্মানীত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰদূত আছিল (২০১২–২০১৩)।

পৰিয়াল আৰু শিক্ষা

১৯৫৪ চনৰ জুলাই মাহত সুজাথা সিং জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ হৈছে প্ৰাক্তন চোৰাংচোৱা ব্যুৰোৰ মুৰব্বী আৰু পিছলৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ গৱৰ্ণৰ টি ভি ৰাজেশ্বৰ। তেওঁ নতুন দিল্লীৰ লেডী শ্ৰী ৰাম কলেজ ৰ পৰা শিক্ষা আৰম্ভ কৰি উঠি দিল্লী স্কুল অৱ ইকনমিক্সৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সুজাথা সিংৰ বিবাহ ভাৰতীয় বৈদেশিক সেৱাৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া সঞ্জয় সিঙৰ সৈতে বিবাহ হৈছিল।

কৰ্ম জীৱন

সিং ১৯৭৬ চনৰ ব্যাচৰ ভাৰতীয় বৈদেশিক সেৱাৰ বিষয়া। তেওঁ জাৰ্মান ভাষী আছিল। চিকৰিকালত বন, আক্ৰা, পেৰিছ, বেংককত থকা ভাৰতীয় দূতাবাসত বিভিন্ন পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০০০–০৪ চনৰ ভিতৰত মিলানত ভাৰতৰ কনছুল জেনেৰেল আছিল। অষ্ট্ৰেলিয়াত ভাৰতৰ উচ্চায়ুক্ত হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে (২০০৭–২০১২)। দিল্লীত তেওঁ মন্ত্ৰালয়ৰ অৰ্থনৈতিক সমন্বয় ইউনিটত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু নেপাল, পশ্চিম ইউৰোপ আৰু ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ সৈতে পৰিচালক, উপ-সচিব আৰু যৌথ সচিব হিচাপে কাম কৰিছিল। অষ্ট্ৰেলিয়াৰ উচ্চায়ুক্ত হিচাপে তেওঁৰ কাৰ্যকালত ভাৰতীয় ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ওপৰত বৰ্ণবাদী আক্ৰমণৰ পিছত ভাৰত-অষ্ট্ৰেলিয়াৰ সম্পৰ্কত অস্থিৰতা আৰু পিছলৈ অষ্ট্ৰেলিয়ান লেবাৰ পাৰ্টিয়ে ইউৰেনিয়াম বিক্ৰীৰ সন্দৰ্ভত ভাৰতৰ বাবে ব্যতিক্ৰম কৰাৰ সিদ্ধান্তৰ সৃষ্টি হয়। তেওঁৰ কঠোৰ স্থিতিৰ বাবে সুনাম আছে। ১৯৮৩ চনত বৰষুণৰ ফলত হোৱা কৈলাশ মানসাৰোৱৰ যাত্ৰাত যোগাযোগৰ বিষয়া হিচাপে স্বেচ্ছাসেৱী হিচাপে কাম কৰিছিল। তাত ভাৰতীয়সকলৰ বিৰুদ্ধে হোৱা বৰ্ণবাদী আক্ৰমণৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত অষ্ট্ৰেলিয়া কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতে কঠোৰ স্থিতি গ্ৰহণ কৰিছিল,

বৈদেশিক সচিব

২০১৩ চনত সুজাথা সিঙে ৰঞ্জন মথাইৰ স্থলাবিষিক্ত হৈ ভাৰতৰ বৈদেশিক সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। যদিও সিং কাৰ্যকালৰ ফালৰ পৰা জ্যেষ্ঠ আছিল, তথাপিও এছ জয়শংকৰক হে বৈদেশিক সচিব হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। কাৰণ তেওঁক এই পদত নিযুক্ত কৰাৰ সময়ত বিতর্কৰ সৃষ্টি হৈছিল, বিশেষকৈ সিংৰ অভিজ্ঞতাৰ অভাৱ বুলি বহু সমালোচনা হৈছিল। যদিও সুজাথা সিং কর্মজীৱনৰ দিশৰ পৰা জ্যেষ্ঠ আছিল, তথাপি অন্যান্য অভিজ্ঞ কূটনীতিজ্ঞৰ তুলনাত তেখেতৰ কিছু সীমাবদ্ধতা আছিল। জয়শংকৰৰ দৰে ভাৰতৰ কোনো চুবুৰীয়া ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ নকৰাটো সিংৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান হিচাপে দেখা গৈছিল।

সাধাৰণ নিয়ম অনুসৰি, সুজাতা সিঙে তেওঁৰ ৬০ বছৰৰ জন্মদিনত, অর্থাৎ জুলাই ২০১৪-ত ভাৰতীয় বৈদেশিক সেৱাৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ কথা আছিল। কিন্তু বৈদেশিক সচিব পদৰ নিয়োগ সাধাৰণতে দুবছৰীয়া কাৰ্যকালৰ বাবে কৰা হয়, আৰু তেওঁ এই নিয়মৰ অধীনতেই নিয়োগ লাভ কৰিছিল। ফলত, তেওঁক অতিৰিক্তভাবে ১৩ মাহৰ বাবে সেৱা বৃদ্ধিৰ সুবিধা দিয়া হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ দুই বছৰীয়া কাৰ্যকাল আগস্ট ২০১৫-লৈ বৃদ্ধি পায়। ঠিক সেই সময়তে, ২০১৫ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত নতুনকৈ নিৰ্বাচিত নৰেন্দ্ৰ মোদী চৰকাৰে এখন চৰকাৰী আদেশ জাৰি কৰি তেওঁৰ বৃদ্ধিকৃত সেৱা সময়কাল আগতেই সমাপ্ত কৰে আৰু নতুন বৈদেশিক সচিব নিযুক্ত কৰে। এই নতুন নিযুক্ত সচিব আছিল এছ. জয়শংকৰ, যিয়ে তেতিয়া আমেৰিকাত ভাৰতৰ ৰাজদূতৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

জয়শংকৰক এই পদত নিযুক্ত কৰাৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল, তেখেতৰ অভিজ্ঞতা আৰু বিশেষকৈ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ আমেৰিকা ভ্ৰমণ আৰু আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাৰ ভাৰত ভ্ৰমণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা। এই কৌশলগত পদক্ষেপৰ জৰিয়তে মোদী চৰকাৰে ভাৰত-আমেৰিকা সম্পৰ্কক অধিক শক্তিশালী কৰাৰ দিশত আগবাঢ়িছিল।

তথ্য সূত্ৰ