ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
নীৰ ডোছা

নীৰ ডোছা, আক্ষৰিক অৰ্থত তুলু ভাষাত পানীৰ ড’ছা হৈছে চাউলৰ বেটাৰৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা ক্ৰেপ। নীৰ ডোছা ভাৰতৰ কৰ্ণাটকৰ তুলুনাডুৰ পৰা পোৱা এক সুস্বাদু খাদ্য আৰু মেংগলোৰৰ খাদ্যৰ অংশ।

অভাৰভিউ

নীৰ হৈছে তুলু আৰু কানাড়া দুয়োটা ভাষাতে পানীৰ শব্দ।

অন্যান্য ডোছাৰ দৰে নহয়, নীৰ ডোছা ইয়াৰ সৰল প্ৰস্তুতি পদ্ধতি আৰু কিম্বন কৰাৰ অভাৱৰ বাবে জনাজাত। সাধাৰণতে নীৰ দোছা নাৰিকলৰ চাটনি, সাম্বাৰ, চাগু আৰু নিৰামিষভোজী তৰকাৰী যেনে কুকুৰা, মাটন, মাছ আৰু কণীৰ তৰকাৰীৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।

উপাদানসমূহ

যদিও নীৰ ডোছা বেটাৰৰ বাবে বহুতো ভিন্নতা আছে, ইয়াৰ সকলোবোৰৰ বাবে সাধাৰণ দুটা মূল উপাদান হ'ল কেৱল তিয়াই থোৱা চাউল (বা চাউলৰ গুৰি) আৰু নিমখ।

প্ৰস্তুতি

নীৰ ডোছা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ চাউল কিম্বন কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। চাউলখিনি কমেও ২ ঘণ্টা তিয়াই থ’ব লাগে। সোনকালে ধুই নিষ্কাশন কৰাৰ পিছত চাউলখিনি পানী দি পিহিব লাগে যাতে অতি মিহি বেটাৰ এটা পোৱা যায়। বেটাৰৰ ডাঠতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি অতিৰিক্ত পৰিমাণৰ পানী দিব পাৰি আৰু তাৰ পিছত সোৱাদৰ বাবে নিমখ দিব পাৰি। শেষত বেটাৰ ব্যৱহাৰ কৰি ডোছা প্ৰস্তুত কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
গোৱিন্দ চন্দ্ৰ পাণ্ডে

]] কে কে বিৰলা ফাউণ্ডেচনে আয়োজন কৰা ১৩তম সৰস্বতী সন্মান প্ৰদান অনুষ্ঠানত উপ ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰী ভৈৰণ সিং শেখাৱতৰপৰা বঁটা গ্ৰহণৰ মূহুৰ্তত গোৱিন্দ প্ৰসাদ পাণ্ডে
গোৱিন্দ প্ৰসাদ পাণ্ডে (; জন্ম: ৩০ জুলাই, ১৯২৩ – ২১ মে’, ২০১১) এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত ভাৰতীয় পণ্ডিত, দাৰ্শনিক আৰু বুৰঞ্জীবিদ। তেওঁৰ সৃষ্টিশীল সাহিত্য সম্ভাৰে বৈদিক আৰু বৌদ্ধ যুগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ প্ৰাচীন ইতিহাসৰ অধ্যাপক আৰু উপাচাৰ্য হিচাপে জয়পুৰ আৰু এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ কেইবা বছৰ ধৰি ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্সড ষ্টাডি, চিমলাৰ অধ্যক্ষ; এলাহাবাদ মিউজিয়াম চ’ছাইটিৰ অধ্যক্ষ আৰু সাৰনাথ বাৰাণসীৰ কেন্দ্ৰীয় তিব্বতীয় সমাজৰ অধ্যক্ষ আছিল।

ইয়াৰ উপৰিও বৰ্ড অৱ গভৰ্ণৰচ, চেণ্ট্ৰেল ইনষ্টিটিউট অৱ হায়াৰ টিব্ৰিটেন ষ্টাডিজ, সাৰনাথ (১৯৯৬ চনলৈকে); কাৰ্যবাহী পৰিষদ, বাৰাণসী হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয় (১৯৮২-৮৫); আইচিএইচআৰ (১৯৮৭-৯৩); আইচিপিআৰ (১৯৮৮-৯১); চ’ছাইটি এছিয়াটিক ডি পেৰিছ, ভাৰতীয় ঐতিহাসিক ৰেকৰ্ড আয়োগ, ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব পৰিষদ, ইউ.পি. গাজটাৰ্ছৰ সম্পাদকীয় পৰিষদ, শাস্ত্ৰী পৰিষদ, ভাৰত-কানাডিয়ান প্ৰতিষ্ঠান আৰু আমেৰিকান ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়ান ষ্টাডিজৰ সদস্য পদত অধিষ্ঠিত আছিল।

তেওঁ ১৯৪৭ চনত এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা হিচাপে পেছাদাৰী কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৫৭ চনলৈকে তেওঁ প্ৰাচীন ইতিহাস, সংস্কৃতি আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ ৰিডাৰ আছিল আৰু কলা অনুষদৰ ডীন হিচাপে পদোন্নতি লাভ কৰিছিল। ১৯৬২ চনত তেওঁ ইতিহাস আৰু ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ টেগৰ অধ্যাপক হিচাপে ৰাজস্থান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাস আৰু সংস্কৃতি বিভাগত যোগদান কৰিছিল। তেওঁৰ বিদ্বান আৰু আকৰ্ষণীয় নেতৃত্বত, বিভাগটোৱে ক্ৰমান্বয়ে ইতিহাসত ধাৰণা আৰু আন্দোলনৰ অধ্যয়নৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি এক স্বকীয় চৰিত্ৰ অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৪-১৯৭৭ চনলৈ ৰাজস্থান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। পাণ্ডেয়ে ২০ বছৰৰ ব্যৱধানৰ পিছত ১৯৭৮ চনত এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ত উপাচাৰ্য হিচাপে পুনৰ যোগদান কৰে আৰু ১৯৮৪ চনত অৱসৰ গ্ৰহণৰ সময়লৈকে সেই পদত অধিষ্ঠিত হৈ থাকে।

তেওঁ ভাৰতীয় বিজ্ঞান, দৰ্শন আৰু সংস্কৃতিৰ ইতিহাস বিষয়ক প্ৰকল্পত প্ৰাচীন ইতিহাসৰ কেইবাটাও খণ্ড সম্পাদনা কৰিছিল।

গ্ৰন্থপঞ্জী

লাইফ এণ্ড থট অৱ শংকৰাচাৰ্য্য (১৯৯৮)
বৌদ্ধ ধৰ্ম কে বিকাশ কা ইতিহাস
অপোহাসিদ্ধি
ন্যায়বিন্দু
মূল্য মীমাংসা (২০০৫)
বৈদিক সংস্কৃতি
ষ্টাডিজ ইন দ্য অৰিজিনচ্‌ অৱ বৌদ্ধিজিম
দ্য মিনিং এণ্ড প্ৰচেছ অৱ কালচাৰ
ঋগবেদ (২০০৮)
ভাগীৰথী (পুৰস্কাৰ: কবীৰ সন্মান আৰু সৰস্বতী সন্মান)
মহিলায়েঁ (হিন্দী)
সৌন্দৰ্য দৰ্শন বিমৰ্ষ
অগ্নি বীজ (কবিতা)
হংসিকা (কবিতা)
জয়া (কবিতা)
য়ক্ষ প্ৰশ্ন (কবিতা)
Ekam Sad Vipra Bahuda Vadanti
Kshan Lakshan (কবিতা)
কনচিয়াচনেছ ভেল্যু কালচাৰ

স্বীকৃতি

তেওঁক বিভিন্ন সন্মানীয় ডিগ্ৰী আৰু বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল যেনে;
ডি.লিট. ( বি.এইচ.ইউয়ে প্ৰদান কৰা সন্মান ২০০১);
বিদ্যা বৰিধি, (নৱেস নালন্দা মহাবিহাৰ, ১৯৮১) ডি লিটৰ সমতুল্য;
সাহিত্য ভাষাপতি (হিন্দী সাহিত্য সন্মিলন, এলাহাবাদ);
মহা মহোপাধ্যায় (লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰী ৰাষ্ট্ৰীয় সংস্কৃত বিদ্যাপীঠ, নতুন দিল্লী ১৯৯৯);
বাকপতি, কেন্দ্ৰীয় উচ্চতৰ তিব্বতীয় অধ্যয়ন প্ৰতিষ্ঠান, সাৰনাথ, ১৯৯৮;
সংস্থান সন্মান (হিন্দী সংস্থান, লক্ষ্ণৌ);
মনীষা সন্মান, (ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ, কলকাতা);
মঙ্গলা প্ৰসাদ বঁটা, (হিন্দী সাহিত্য সন্মিলন, এলাহাবাদ);
দৰ্শন বিজ্ঞান বঁটা;
নৰেশ মেহতা বঁটা,
পদ্মশ্ৰী বঁটা (২০১০)।

২০০৩ চনত এলাহাবাদৰ ৰাকা প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰা ভাগীৰথীৰ বাবে তেওঁক সৰস্বতী সন্মান প্ৰদান কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সৰস্বতী সন্মান বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ইতিহাসবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
কুম্পো নৃত্য

|জোলা সম্প্ৰদায়ৰ পৌৰাণিক চৰিত্ৰ “কুম্পো’’|
কুম্পো নৃত্য আফ্ৰিকা মহাদেশৰ এক লোকনৃত্য৷ আফ্ৰিকা মহাদেশৰ ’চেনেগাল’ আৰু ’গাম্বিয়া’ প্ৰদেশৰ “কাচামেন্সা’’ নৈৰ উপত্যকা নিবাসী “জোলা জনগোষ্ঠী’’ৰ মানুহৰ পৰম্পৰাগত পৌৰাণিক কাহিনীৰ তিনিটা চৰিত্ৰ কুম্পো, সময় আৰু নিয়াছে৷ এইসকলক কেন্দ্ৰ কৰি বছৰত একাধিকবাৰ অনুষ্ঠিত হোৱা লোকউৎসৱ Journees Culturellesৰ সময়ত গাঁওবাসী একত্ৰিত হয়৷ সময়ৰ দ্বাৰা গাঁওবাসীক একত্ৰিত হ’বলৈ আহ্বান জনোৱা হয়৷

এই নৃত্যৰ প্ৰদৰ্শন কৰোঁতাজনে অৰ্থাৎ কুম্পোই তাল গছৰ শুকান পাতেৰে তৈয়াৰী পোছাক পিন্ধি, মূৰত লাঠি লৈ থাকে, যিডাল পাতেৰে তৈয়াৰী পোছাকৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই থাকে। পাতেৰে সজা পোছাকটি তেওঁৰ মূৰৰ পৰা ভৰিৰ আঙুলি পৰ্যন্ত ঢাক খাই থাকে৷ পাতেৰে তৈয়াৰী পোছাকটো প্ৰতীকী অৰ্থত পিন্ধা হয়৷ ইয়াৰ অৰ্থ অমংগলজনক সম্ভাৱনীয়তাৰ পৰা গাঁওখন বৰ্তি থকা৷ নৃত্যৰ আৰম্ভণিতে এগৰাকী যুৱতীয়ে লাঠিডালত এখন ৰঙীন পতাকা বান্ধি দিয়ে। লাঠিডাল আৰু মূৰত পতাকাখন লৈ কুম্পোই ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ধৰি ঘূৰি ঘূৰি নাচি থাকে। নৃত্যৰ সময়ত তেওঁ তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰচলিত গোপন ভাষাৰ দ্বাৰা কথা কয় আৰু দৰ্শকৰ সৈতে দোভাষীৰ জৰিয়তে ভাব বিনিময় কৰে।

কুম্পোই সমাজৰ মানুহক গাঁৱৰ ভাল মানুহ হিচাপে সমাজৰ হৈ কাম কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে। তেওঁ সকলোকে সামূহিক জীৱনত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান কৰে আৰু সকলো মানুহে একেলগে মিলি ভোজ খোৱাটো কামনা কৰে। এই মহোৎসৱ আফ্ৰিকাৰ সমাজ জীৱনৰ বাবে এক উদ্দীপনা। ভোজত অংশগ্ৰহণ নকৰাটো অসামাজিক আচৰণ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। উৎসৱৰ সময়ত কোনো অকলশৰীয়াকৈ থকাৰ অধিকাৰ কাৰো নাই। উৎসৱৰ সময়ত গোটেই সমাজখনে উপ-চাহাৰা আফ্ৰিকা অঞ্চলৰ ছন্দময় সংগীত পৰিৱেশন কৰি আৰু নাচি ভাল পায়।

পৰম্পৰা অনুসৰি কুম্পো এগৰাকী ব্যক্তি নহয়; বৰঞ্চ ভূত বা আত্মা। তেওঁৰ পবিত্ৰ বাগিচা(bois sacré)ৰ সৈতে এক শক্তিশালী সম্পৰ্ক আছে। কুম্পোৰ প্ৰকৃত পৰিচয় জানিবলৈ দৰ্শকৰ দ্বাৰা চেষ্টা কৰা নহয়। প্ৰায়ে তেওঁক স্পৰ্শ কৰা সম্ভৱ নহয় আৰু তালপাতৰ পোছাকৰ ভিতৰলৈ কোনোবাই জুমি চোৱাটো ’মৰ্যাদা হানিকৰ’ কাম বুলি গণ্য কৰা হয়। সেয়ে তেওঁ নিজৰ লাঠিডালেৰে হনা-খোঁচাৰ দৰে কৰি অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰে৷

উৎসৱৰ শেষত সকলোৱে ভোজ খোৱাৰ পিছত তেওঁ সম্প্ৰদায়টোৰ পৰা বিদায় লয় আৰু পৱিত্ৰ বাগিচা(bois sacré) উঠাই পেলোৱা হয়৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
চুলেইমান খান কাৰাণী

চুলাইমান খান কাৰাণী (১৫৬৫–১৫৭২) বংগৰ এজন আফগান চুলতান আছিল। ভাতৃ তাজ খান কাৰাণীৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে।

চুলাইমান, তেওঁৰ ভাতৃ তাজ আৰু চুলাইমানৰ পুত্ৰ বায়াজিদ আৰু দাউদ খান কাৰাণীয়ে বংগত মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ এখন অল্পকালীন আফগান অধীনস্থ ৰাজ্য চলাইছিল। তেওঁলোকে অঞ্চলটোত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰাৰ সময়তে চুলেমানে আকবৰক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনায়। আকবৰৰ হাতত পৰাস্ত হোৱা আফগানসকলে তেওঁৰ পতাকাৰ তলত ভিৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। আফগানসকল কাৰিকৰীভাৱে বংগৰ শাসক নাছিল, প্ৰকৃততে তেওঁলোক নামমাত্ৰ শাসকহে আছিল।

আকবৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক

চুলেমান খান কাৰাণীয়ে তেওঁৰ ৰাজত্বকালত নিজাকৈ মুদ্ৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা নাছিল,কাৰণ সেই কাৰ্যৰে শাসকীয় মোগলসকলৰ ৰাষ্ট্ৰ ঘোষণা কৰাৰ সমান হ’লহেঁতেন।

ওড়িশা বিজয়

মুছলমান শাসকসকলে ওড়িশা জয় কৰাৰ আগতে উত্তৰ ভাৰত আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছু অংশ শাসন কৰিছিল। ১৫৬৮ চনত চুলেইমান খানে উৎকল ওড়িশাৰ ৰজা মুকুন্দ দেৱৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ পুত্ৰ বায়াজিদ খান কাৰাণী আৰু সেনাপতি কালা পাহাৰ (কালা পাহাৰ)ক পঠিয়াই দিয়ে। ওডিয়াসকলৰ বিৰুদ্ধে কেইখনমান ডাঙৰ যুদ্ধৰ পিছত, আৰু ওড়িশাৰ অন্যান্য ঠাইত গৃহ-যুদ্ধৰ সহায়ত চুলাইমানে সমগ্ৰ অঞ্চলটো নিজৰ শাসনৰ অধীনলৈ আনিবলৈ সক্ষম হয়। কালা পাহাৰে জগন্নাথ মন্দিৰ লুট-পাত কৰি পুৰীক নিয়ন্ত্ৰণত লয়। চুলেইমান কাৰাণীয়ে ক্ৰমে ইছমাইল খান লোধীক ওড়িশাৰ গৱৰ্ণৰ আৰু কুতলু খান লোহানীক পুৰীৰ গৱৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।

ধৰ্ম

চুলাইমান এজন ধাৰ্মিক মুছলমান আছিল আৰু তেওঁ পুৰণি মালদহত সোণা মছজিদ নিৰ্মাণ কৰিছিল।

মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ

১৫৭২ চনৰ ১১ অক্টোবৰত চুলেইমান কাৰাণীৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁৰ সাম্ৰাজ্য তেওঁৰ পুত্ৰ বায়াজিদ খান কাৰাণীৰ হাতত এৰি দিয়ে। তেওঁৰ চুলতানী ৰাজ্যৰ ৰাজধানী তান্দাত তেওঁক সমাধিস্থ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজতন্ত্ৰ
ব্ৰুছ লী

সম্পাদনা দ্বন্দলী জুন-ফেন (২৭ নৱেম্বৰ, ১৯৪০ – ২০ জুলাই, ১৯৭৩) বা পেছাদাৰীভাৱৰ ব্ৰুছ লী এজন হংকং আমেৰিকান মাৰ্চিয়েল শিল্পী, অভিনেতা, পৰিচালক, সমৰ কলা প্ৰশিক্ষক আৰু দাৰ্শনিক আছিল। তেওঁ বিভিন্ন সমৰকলা শাখাৰ পৰা আহৰণ কৰি অনা এক হাইব্ৰিড মাৰ্চিয়েল আৰ্ট দৰ্শন জিত কুনে দোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল যাক প্ৰায়ে আধুনিক মিশ্ৰিত সমৰ কলাৰ (এমএমএ) পথ প্ৰশস্ত কৰাৰো কৃতিত্ব দিয়া হয়। লীক ভাষ্যকাৰ, সমালোচক, সংবাদ মাধ্যম আৰু অন্যান্য সমৰকলা শিল্পীসকলে সৰ্বকালৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী সমৰকলা শিল্পী আৰু পূব আৰু পশ্চিমৰ মাজৰ ব্যৱধান দূৰ কৰা বিংশ শতিকাৰ পপ সংস্কৃতিৰ আদৰ্শ ব্যক্তি বুলি গণ্য কৰে। আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰত এছিয়ান লোকসকলক উপস্থাপন কৰাৰ ধৰণ সলনি কৰাত সহায় কৰাৰ কৃতিত্বও তেওঁক দিয়া হয়।

উদ্ধৃতি

যদি আপুনি জীৱনক ভাল পায়, সময় অপচয় নকৰিব৷ কিয়নো জীৱন হৈছে সময়ৰ দ্বাৰা গঠিত৷
“সহজতা হৈছে উৎকৃষ্টতাৰ চাবিকাঠি।”
“জীৱনটো অপেক্ষা নহয়—ই এক অবিৰত গতি।”
“জ্ঞানেই শক্তি নহয়—জ্ঞান ব্যৱহাৰ কৰাটোহে শক্তি।”

উৎস

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:হংকঙৰ ব্যক্তি
কলন মছজিদ

কলন মছজিদ বা কালান মছজিদ ভাৰতৰ পুৰণি দিল্লীৰ চতুৰ্দশ শতিকাৰ এটা মছজিদ। খান-ই-জাহান তিলাংগানীয়ে নিৰ্মাণ কৰা সাতটা মছজিদৰ ভিতৰত ই অন্যতম।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

মছজিদটোৰ নাম কলন মছজিদ অৰ্থাৎ মুখ্য মছজিদ। ইয়াক কালি মছজিদ বা ক'লা মছজিদ বুলিও কোৱা হয় যদিও ই কালান শব্দৰ অপভ্ৰংশও হ'ব পাৰে।

স্থাপত্য

এই মছজিদটো বালিশিলেৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ই ৪৩ মিটাৰ (১৪০ ফুট) দীঘল আৰু ৩৭ মিটাৰ (১২০ ফুট) বহল এটা দীঘলীয়া গঠন। ইয়াৰ দুটা মহলা, সৰ্বোচ্চ উচ্চতা ২০ মিটাৰ (৬৬ ফুট)।

এটা চিৰি প্ৰথম মহলাৰ দুৱাৰমুখলৈ যায়, যাৰ মাজেৰে মছজিদত প্ৰৱেশ কৰিব লাগে। দুৱাৰমুখৰ ওপৰত এটা নিম্ন গম্বুজ আছে, যাৰ দুয়োফালে দুটা শংকু আকৃতিৰ স্তম্ভ আছে। দুৱাৰমুখৰ ওপৰত মাৰ্বলৰ ফলক এখন আছে য’ত নাছখ লিপিৰে লিখা আছে। এই শিলালিপিত মছজিদটো নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ তাৰিখ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু ফিৰোজ শ্বাহৰ ৰাজত্বকালত খান জাহানে ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিছিল।

মছজিদটোৰ বৰ্গক্ষেত্ৰৰ পৰিকল্পনা আছে, আৰু ইয়াক চাৰিটা চতুৰ্থাংশত ভাগ কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মছজিদ
শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
নাগৰহ'লে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

নাগৰহ'লে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান কৰ্ণাটকৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ মহীশূৰ (মাইচৰ) আৰু কডাগু জিলাৰ সীমাত পাহাৰৰ নামনিত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। নাগৰহ'লে অৰ্থ হৈছে snake river, মানে যিখন নদী নাগৰহ'লেৰ মাজেদি বৈ গৈছে সেইখন সাপৰ নিচিনা একা-বেঁকা। নাহৰফুটুকী, চিতা বাঘ আৰু লেপাৰ্ডৰ ঘন আবাদীৰ বাবে পিছলৈ উদ্যানখনক "ব্যাঘ প্ৰকল্প" হিচাবে ঘোষনা কৰা হৈছিল। বাঘৰ উপৰিও ইয়াত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ হৰিণা, হাতী, বনৰীয়া ম'হ, বিষাক্ত সাপ, নানা ধৰনৰ চৰাই, সোণালী বান্দৰ, ভালুক, ঘঁৰিয়াল ইত্যাদি পোৱা যায়।

ইতিহাস

এই বনানিখনৰ ওপৰত বহুত প্ৰবাদ পঢ়িবলৈ পোৱা যায়। লক্ষ্মনতীৰ্থ নামৰ নদীখনতেই সৃষ্টি হৈছে এই জলপ্ৰপাতটো,আখ্যানত লিখামতে ৰাম-লক্ষমন বন-বাসত থাঁকোতে এই পাহাৰটোতে কেইদিন মান আছিল আৰু সীতা দেৱীৰ পিঁয়াহ লগাৰ বাবে হেনো মাটিত বাণ মাৰি এই নদীখনৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তাৰ পৰাই নদীখনৰ নাম লক্ষ্মনতীৰ্থ হ'ল বুলি জনা যায়।

তিনিখন সংৰক্ষিত বনাঞ্চল আৰ্কেৰি, হাত্গাত আৰু নালকেৰিক একেলগ কৰি এই নাগৰহ'লে সংৰক্ষিত বনাঞ্চল গঠন কৰা হৈছিল। ১৯৮৩ চনত নাগৰহ'লেই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ মৰ্য্যদা পায়। উদ্যানখনৰ মাটিকালি প্ৰায় ৬৪৩ বৰ্গ কিঃমিঃ লৈ আগুৰি আছে।।

ভৌগোলিক বিৱৰণ

নাগৰহ'লে বনাঞ্চলখন সমতলীয়।মাটিকালি প্ৰায় ৬৪৩ বৰ্গ কিঃমিঃ। বনাঞ্চল খন য'ৰপৰা আৰম্ভ হৈছে তাৰ পৰা মূল গেটলৈ প্ৰায় ২৫ কিঃমিঃ দূৰ, এই দূৰত্ব্খিনিত প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য জীৱ-জন্তুবোৰ উপভোগ কৰিব পৰা যায় ।মূল গেটৰ পৰা ১৮কিঃমিঃ আৰু ভিতৰত আছে এটি সৰু জলপ্ৰপাত, ইৰপু। লক্ষমনতীৰ্থ নামৰ নদীখনতেই সৃষ্টি হৈছে এই জলপ্ৰপাতটো।

জলবায়ু

নাগৰহ'লেৰ জলবায়ু শুকান। গ্ৰীষ্ম কালত সৰ্ব্বোচ তাপমাত্ৰা প্ৰায় ৩৫ ডিঃচেঃ আৰু শীতকালৰ সৰ্ব্বনিম্ন তাপমাত্ৰা প্ৰায় ১২ ডিঃচঃ

প্ৰাণীকুল

জন্তু: বাঘ, হৰিণা, বনৰীয়া ম'হ, হাতী, সোণালী বান্দৰ, কেটেলা পহু, ভালুক ইত্যাদি
চৰাই: ময়ুৰ পক্ষী, বগলী, ফেঁচা আৰু বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ পৰিভ্ৰমী চৰাই
অন্যান্য: বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ সাঁপ, ঘঁৰিয়াল, বিষাক্ত কীট-পতঙ্গ ইত্যাদি

পৰ্যটন

এই অৰণ্যৰ নৈসৰ্গিক সৌন্দৰ্য্য আৰু সুন্দৰ পাৰিপাৰ্শ্বিকতাৰ বাবে ই প্ৰকৃতিপ্ৰেমী আৰু ফ'ট'গ্ৰাফাৰ সকলৰ বাবে অন্যতম পৰ্যটনস্থলী৷ ওখ-ওখ গছৰ উপস্থিতি আৰু কঁহুৱা-খাগৰিৰ নিচিনা জুপুহা গছৰ অনুপস্থিতিৰ বাবে জীৱ-জন্তুৰ ফ'ট লবলৈ বহুত সুবিধা আৰু বেছি depth of field পোৱাত সহায় কৰে। কম আৰ্দ্ৰতা আৰু ধুলি-বালিয়েও এইক্ষেত্ৰত সহায় কৰে৷

এই উদ্যানত পৰ্য্যটকসকলৰ বাবে জীপ আৰু বাছ চাফাৰীৰ ব্যৱস্থা আছে৷ জীপ চাফাৰীৰ বাবে আগতীয়াকৈ বাংগালোৰ বা মহীশূৰত থকা বন বিভাগৰ কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা অনুমুদন উলিওৱাৰ প্ৰয়োজন৷ তাৰোপৰি ইয়াত কম খৰছতে থকাৰ সু-ব্যৱস্থা আছে।

জানুৱৰীৰ পৰা এপ্ৰিললৈকে নাগৰহ'লে উপভোগ কৰাৰ উৎকৃষ্ট সময় বুলি জনা যায়।

যাতায়ত ব্যৱস্থা

নাগৰহ'লেলৈ যাবলৈ বাট-পথ যথেষ্ঠ উন্নত। মহীশূৰৰ পৰা ইয়ালৈ প্ৰায় ৮০ কিঃমিঃ ৰাস্তা।
কেনেকৈ যাব পাৰি-
নাগৰহ'লেলৈ বাংগালোৰৰ পৰা প্ৰায় ২৫৫কিঃমিঃ,আৰু মহীশূৰৰ পৰা প্ৰায় ৮০কিঃমিঃ হয়।বাংগালোৰৰ পৰা ব্যক্তিগত বাহন নতুবা গাড়ী ভাড়া কৰি গ'লে বেছি সুবিধা হয়
থাকিবৰ বাবে-
ইৰপু গেষ্ট হাউছ
(০৯৪৮০৩০৮৬১১/০৮২৭৪-২০১৩২৪)

চিত্ৰভঁৰাল

লগতে চাওক

কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
ফ্লৰেন্স ভ্যান লিয়াৰ আৰ্ল কোটছ

ফ্ল'ৰেন্স ভ্যান লিয়াৰ নিকোলছন কোটছ (, ১ জুলাই, ১৮৫০ – ৬ এপ্ৰিল, ১৯২৭) আছিল এগৰাকী আমেৰিকান কবি, আৰু মহিলা অধিকাৰৰ সমৰ্থক যাৰ সৃষ্টিৰাজি বহু সাহিত্যিক আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছিল৷ ইয়াৰে কিছুমান সংগীতৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ পাইছিল। ইংৰাজ কবি মেথিউ আৰ্নল্ডে তেওঁক মেণ্টৰ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সৈতে তেওঁ আজীৱন বন্ধুত্ব বজাই ৰাখিছিল। তেওঁ বাস কৰা এডিৰণ্ডেকৰ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ বহুতো প্ৰকৃতিবিষয়ক কবিতা লিখিছিল আৰু বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। তেওঁ নাৰী আৰু সমতাৰ পোষকতাও আছিল। ১৯১৫ চনত ৰাজ্যিক ফেডাৰেচন অৱ ৱমেনছ ক্লাবে তেওঁক পেনচিলভেনিয়াৰ কবি বঁটা বিজয়ী হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে।

জীৱনী

পেনচিলভেনিয়াৰ ফিলাডেলফিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰা ফ্ল'ৰেন্স ভ্যান লিয়াৰ আৰ্লৰ জন্ম হৈছিল উকীল জৰ্জ হাছি আৰ্ল ছিনিয়ৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী "ফেনি"ৰ ঘৰত৷ তেওঁ তেওঁলোকৰৰ ​​জ্যেষ্ঠ কন্যা আছিল। তেওঁৰ কবিতা ৰচনাৰ বাবে দেশ-বিদেশ উভয়তে খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল৷ ইয়াৰে প্ৰায় তিনিশটা আটলাণ্টিক মান্থলী, স্ক্ৰিবনাৰ মেগাজিন, দ্য লিটাৰেৰী ডাইজেষ্ট, লিপিনকটছ, দ্য চেঞ্চুৰী মেগাজিন, হাৰ্পাৰৰ দৰে সাহিত্য আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছিল। তেওঁৰ বহু কবিতা এমি বিচৰ দৰে উল্লেখযোগ্য সুৰকাৰে সংগীতৰ ৰূপ দিছিল। বিলোপবাদী আৰু শিক্ষক থিয়ডৰ ড্ৱাইট ৱেল্ডৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁ নিউ ইংলেণ্ডত স্কুলত পঢ়িছিল আৰু বিদেশত পেৰিছৰ কনভেণ্ট অৱ দ্য ছেক্ৰেড হাৰ্ট (ৰু ডি ভাৰেন)ত অধিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু ব্ৰাছেলছত সেই সময়ৰ বিখ্যাত প্ৰশিক্ষকৰ অধীনত সংগীত অধ্যয়ন কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আমেৰিকান কবি
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
লোৰা এবৰ্ণ

লোৰা এবৰ্ণ বাস্ক এগৰাকী আমেৰিকান সুৰকাৰ আছিল। তেওঁৰ জন্ম: ৩০ মে', ১৯০৭ চন আৰু মৃত্যু: ২৫ আগষ্ট, ২০০৫ চন।

জীৱনী

নিউয়ৰ্ক চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা লোৰা এবৰ্ণে এফা এলিছ পাৰফিল্ড স্কুল অৱ মিউজিকত পিয়ানো, সংগীত তত্ত্ব আৰু সুৰ-ৰচনা অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে। কেলিফৰ্ণিয়াত পিয়ানো আৰু কণ্ঠৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি জাজ বেণ্ডত বজাইছিল।
তেওঁ অবেৰলিন কনজাৰ্ভেটৰীত পঢ়িছিল আৰু ড° জৰ্জ ডব্লিউ এণ্ড্ৰুজৰ অধীনত কম্পোজিচনৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিছিল।

জন পামৰৰ অধীনত চিকাগোৰ আমেৰিকান কনজাৰ্ভেটৰীত অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখিছিল আৰু স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ সময়ত তেওঁ তেওঁৰ কম্পোজিচনৰ বাবে সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ কেইবাটাও কমিচনপ্ৰাপ্ত ৰচনা ৰচনা কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ সংগীত আমেৰিকা, চীন আৰু ইউৰোপত বজোৱা আৰু ৰেকৰ্ডিং কৰা হৈছে। আমেৰিকাৰ শীৰ্ষ মহিলা সুৰকাৰৰ তালিকাত তেওঁক সন্মান জনোৱা হৈছিল।

বহু বছৰ ধৰি এবৰ্ণ আছিল ফ্ৰেংক লয়ড ৰাইটৰ ইউনিটি টেম্পলৰ ইউনিটেৰিয়ান ইউনিভাৰ্চেলিষ্ট চাৰ্চৰ অৰ্গেনিষ্ট, সংগীতৰ পৰিচালক আৰু সুৰকাৰ-ইন-ৰেচিডেন্স। ১৯৯৯ চনত মৃত্যু হোৱা প্ৰাচীন গ্ৰন্থ বিক্ৰেতা হেৰী বাস্কক বিয়া কৰায়, আৰু দুগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে। ২০০৫ চনৰ ২৫ আগষ্টত চিকাগোত এবৰ্ণৰ মৃত্যু হয়।

তেওঁৰ সন্মানত এটা প্ৰজাতিৰ মহক লোৰা অবৰ্ণৰ মথ নাম দিয়া হৈছিল।

কৰ্ম

এবৰ্ণে পাঁচটা সম্পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ বেলেট, দুখন অপেৰা, চেম্বাৰ কোৱাৰৰ বাবে ৰচনা, একক কণ্ঠ আৰু সমবেত সংগীতৰ সুৰ ৰচনা কৰিছিল।

বাহ্যিক সংযোগ

Interview with Lora Aborn, May 17, 1999

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংগীতজ্ঞ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ আৰু লোকগাথা ২০২৫
বোকাখাত মহকুমা

বোকাখাত মহকুমা হৈছে গোলাঘাট জিলাৰ তিনিটা মহকুমাৰ ভিতৰত অন্যতম। ১৯৯২ চনত গোলাঘাট মহকুমাৰ পৰা ফালি আনি প্ৰথমতে ৰঙামাটি, মহুৰা, খুমটাই মৌজাৰ একাংশ, বোকাখাত আৰু কাজিৰঙা মৌজাক লৈ এই মহকুমাৰ গঠন কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত খুমটাই আৰু ৰঙামাটি মৌজাক পূৰ্বৰ গোলাঘাট জিলাত চামিল কৰাত মহুৰা, বোকাখাত আৰু কাজিৰঙা এই তিনিটা মৌজাক লৈয়ে বোকাখাত মহকুমা। এই মহকুমাত দুটা ৰাজহ চক্ৰ খুমটাই আৰু বোকাখাতে তিনিওটা মৌজাক সামৰিছে। ৰঙামাটি মৌজা বোকাখাত বিধান সভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।

ইতিহাস

ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ধনশিৰি নৈৰ এক বিশাল উপত্যকা অঞ্চল। ১৮৩৮ চনলৈকে আহোম স্বৰ্গদেউ পুৰন্দৰ সিংহৰ ৰাজ্যৰ পশ্চিমৰ এটা অংশ আছিল। আহোম ৰাজত্বকালত এই অঞ্চলটো বৰ্তমানৰ বোকাখাতৰ পৰা মৰঙী মৌজা সামৰি নামদৈয়াং নামে প্ৰখ্যাত আছিল।

বোকাখাত নামটোৱে ব্ৰিটিছ শাসনৰ আগতে প্ৰাধান্যলাভ কৰে। নুমলীগড়ৰ পৰা বাগৰিলৈকে ব্ৰিটিছসকলৰ শাসনৰ প্ৰথম অৱস্থাত খাগৰিজান (নগাঁও) জিলাৰ ভিতৰুৱা আছিল। পৰৱৰ্তী সময়তহে শিৱসাগৰ জিলাৰ লগত শাসনৰ সুবিধাৰ্থে সংযোগ কৰা হ’ল। স্বৰ্গদেউ চুহুংমুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাৰ দিনত মুছলমান সেনাপতি তুৰ্বকে অসম আক্ৰমণ কৰোঁতে কনচেং বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ হাতত তুৰ্বকৰ মৃত্যু হোৱাত বন্দী হিচাপে অনা এহেজাৰ মুছলমান সৈন্যক লখৌগড়ৰ (ৰাজগড়) মূৰত বসতি কৰিবলৈ দিয়ে আৰু হাতী ঘাঁহী কামত নিয়োগ কৰে। সিহঁতৰ অকৰ্মণ্যতাৰ বাবে গড়মূৰ খাতত খেতি কৰিবলৈ লগায়। বন্দী পাঠানহঁতে লুইত আৰু দিহিঙৰ সংগমস্থলৰ হোলাৰ পৰা বোকা আনি শুকান মাটিত কঠীয়া ৰুই খেতি কৰে। এবছৰ খেতি কৰি মাত্ৰ ছশ ডাঙৰী পোৱাত সিহঁতক নিষ্কৰ্মাবুলি ভাবি এৰি দিয়ে। হোলাৰ পৰা বোকা আনি খেতি কৰাৰ বাবে ঠাইখণ্ডৰ নাম বোকাখাত হ’ল। কোঁচ, গোসাঁই, আহোম, চুতীয়া আদিৰ লগতে মিচিং জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে গেলাবিল,দিচৈ আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ আশে-পাশে বসবাস কৰে। ওপৰ টেমেৰাৰ পৰা ধনশ্ৰীমুখলৈকে এই ঠাইখণ্ডত প্ৰায় দুকুৰিমান গাঁও মিচিং জনগোষ্ঠীৰ বাসস্থান। এই মিচিংসকলৰ দতিয়ালসকলৰ মাজত মিচিং ভাষাৰ প্ৰচলন মত। টেমেৰাসকলে মিচিং ভাষা পৰিহাৰ কৰি কেইবা শতিকাৰ আগতেই অসমীয়া ভাষাকে মাতৃভাষা ৰূপে গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁলোকে হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া ৰীতি-নীতি, আচাৰ ব্যৱহাৰ আৰু দৈনন্দিন জীৱন যাত্ৰাত সম্পূৰ্ণ অসমীয়া হৈ মূল সুঁতিৰ লগত মিলি গৈছে।

গেলাবিল আৰু ধনী নদীৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলত কৈবৰ্তসকলৰ বসতি। চাহ বাগিচাসমূহত বসবাস কৰা জনগোষ্ঠীসকল হৈছে - তাঁতী, কুৰ্মী, গাজলু, চবৰ, কৰ্মকাৰ, বাউৰী, ৰবিদাস, টেলেঙা, বৰাইক, মুণ্ডা, উৰাং, ভুইয়া, প্ৰজা, ভূমিজ, ঘাটোৱাৰ, ভক্তা, খেৰীয়া, দুচাদ, ৰাজপুত, মহান্তি, হাড়ী, কৈৰী, গড়, তুৰি, আদি। চাহ জনগোষ্ঠীসকলৰ সকলোৱে জনজাতি নহ'লেও অধিকাংশই জনজাতি। জনজাতিসকলৰ পিন্ধন-উৰণ, ধৰণ কৰণত পূৰ্বৰে পাৰ্থক্য থাকিলেও বৰ্তমান সকলোৱে এই অঞ্চলত বসবাস কৰি থলুৱা সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি সু-সংবদ্ধ সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিছে।

কাঠৰ পৰা নিৰ্মিত বিভিন্ন পশু-পক্ষী আদিৰ মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰিও এচাম লোকে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছে। বোকাখাত, নুমলীগড় আদিত হোটেল ব্যৱসায় এচাম বাহিৰৰ পৰা অহা লোকে চলাই আছে। বাদুলীপাৰ, ৰঙামাটি, নুমলীগড়, ৰঙাগড়া আদি ঠাইত দুকুৰিমান ইটাভাতাত শ্ৰমিক হিচাপে নিয়োজিত হৈয়ো ভালেমান লোকে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছে।

কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানক কেন্দ্ৰ কৰি অঞ্চলটোত পৰ্যটন কেন্দ্ৰও গঢ় লৈ উঠিছে। কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, নুমলীগড়ৰ দেওপাহাৰ পৰ্যটকৰ মুখ্য আকৰ্ষণৰ থলী। কাজিৰঙাৰ পৰ্যটন ইতিহাস আৰম্ভ হয় ১৯৩৭ চনৰ পৰা। ১৯৫০ চনত কাজিৰঙাত গড়কাপ্তানি বিভাগে পৰিদৰ্শন বঙালী আৰু বাগৰিত ফৰেষ্ট ৰেষ্ট হাউছ স্থাপনৰ লগে লগে দৰ্শনাৰ্থীৰ সোঁত ববলৈ আৰম্ভ হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Historical Monuments of Bokakhat Sub-Division
About Bokakhat Sub-division

শ্ৰেণী:গোলাঘাট জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ মহকুমা
মহিলা সংৰক্ষণ বিধেয়ক

মহিলা সংৰক্ষণ বিধেয়ক বা সংবিধান (১০৮ সংশোধনী) বিধেয়ক, ৯ মাৰ্চ, ২০১০ ভাৰতৰ সংসদত গৃহীত হোৱা এখন বিধেয়ক। এই বিধেয়েকত কোৱা হৈছে যে ভাৰতৰ সংবিধান সংশোধন কৰি সংসদৰ নিম্ন সদনৰ সকলো আসনৰ ১/৩ ভাগ মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰিব লাগে। অনুসূচিত জাতি আৰু অনুসূচিত জনজাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত মুঠ আসনৰ এক তৃতীয়াংশ লোকসভা আৰু বিধানসভাত সেই গোটসমূহৰ মহিলাসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত হ’ব।

সংৰক্ষিত আসন ৰাজ্য বা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ বিভিন্ন সমষ্টিলৈ ঘূৰণীয়াকৈ আবণ্টন দিব পাৰি। লট ড্ৰ’ৰ দ্বাৰা এই সংৰক্ষণ এনেদৰে নিৰ্ধাৰণ কৰা হ’লহেঁতেন যাতে একেৰাহে তিনিটা সাধাৰণ নিৰ্বাচনত এবাৰহে এই নিৰিখত আসন সংৰক্ষিত হ’লহেঁতেন।

এই সংশোধনী আইন আৰম্ভ হোৱাৰ ১৫ বছৰৰ পাছত মহিলাৰ বাবে আসন সংৰক্ষণৰ অস্তিত্ব বন্ধ হৈ যাব।

ৰাজ্যসভাই ২০১০ চনৰ ৯ মাৰ্চত এই বিধেয়কখন গৃহীত কৰে। অৱশ্যে লোকসভাই এই বিধেয়কখনৰ ওপৰত ভোটদান কৰা নাছিল। যিহেতু বিধেয়কখন তেতিয়াও লোকসভাত বিচাৰাধীন হৈ আছিল আৰু এই সময়ছোৱাত ২০১৪ আৰু ২০১৯ চনত দুবাৰকৈ লোকসভাৰ ম্যাদ উকলি গৈছিল।

মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষণ

এই বিধেয়কখনৰ মূল ধাৰণাটো ১৯৯৩ চনত গৃহীত হোৱা সাংবিধানিক সংশোধনীৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছিল। ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত থকা লিংগ ব্যৱধান নোহোৱা কৰিবলৈ, আৰু মহিলা নেত্ৰীসকলে ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্তত প্ৰভাৱ পেলাবলৈ তথা জাতি গঠনত অৰিহণা যোগাবলৈ মহিলাসকল অনুপ্ৰাণিত কৰিবলৈ এই আইন প্ৰণয়ন কৰা হয়। ১৯৯৩ চনত ভাৰতত সাংবিধানিক সংশোধনী গৃহীত হয় য'ত গাঁও পঞ্চায়তত গাঁও পৰিষদৰ নেতা বা গাৱঁৰ মুখিয়াল পদৰ এক তৃতীয়াংশ যাদৃচ্ছিকভাৱে মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হয়।

এই সংৰক্ষণ সংসদ আৰু বিধানসভালৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰাৰ দীৰ্ঘম্যাদী পৰিকল্পনা কৰা হৈছে।

সমস্যা

বিধেয়ক খনৰ কেতবোৰ সমস্যা হৈছে এই যে ইয়াৰ দ্বাৰা মহিলাসকলৰ অসম মৰ্যাদা স্থায়ী হ’ব যিহেতু তেওঁলোকক যোগ্যতাৰ ভিত্তিত প্ৰতিযোগিতাত অৱতীৰ্ণ হোৱা বুলি ধৰা নহ’ব।
ইয়াৰ উপৰিও এই নীতিয়ে ৰাজনীতিক অপৰাধমূলকতা আৰু অভ্যন্তৰীণ দলীয় গণতন্ত্ৰৰ দৰে নিৰ্বাচনী সংস্কাৰৰ বৃহত্তৰ বিষয়সমূহৰ পৰা দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে।
ইয়াত ভোটাৰৰ বাছনি কেৱল মহিলা প্ৰাৰ্থীৰ মাজত সীমাবদ্ধ কৰি ৰখা হৈছে।
প্ৰতিটো নিৰ্বাচনতে সংৰক্ষিত সমষ্টিৰ ঘূৰণীয়াকৰণে এজন সাংসদৰ বাবে নিজৰ সমষ্টিৰ বাবে কাম কৰাৰ প্ৰৰোচনা হ্ৰাস কৰিব পাৰে কাৰণ তেওঁ সেই সমষ্টিৰ পৰা পুনৰ নিৰ্বাচন বিচৰাৰ বাবে অযোগ্য বিবেচিত হ’ব পাৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন
পাৰ্থেনিয়াম

পাৰ্থেনিয়াম উত্তৰ আমেৰিকাৰ এবিধ থলুৱা বাৰ্ষিক, দ্বিবাৰ্ষিক, বহুবৰ্ষজীৱী, হেলিয়ান্থী(Heliantheae) গোত্ৰৰ এষ্টাৰেছী(Asteraceae) জাতিৰ এষ্টাৰোডী(Asteroideae) উপজাতিৰ জোপোহা উদ্ভিদ৷ শব্দটো সম্ভৱতঃ গ্ৰীক শব্দ parthenosৰ পৰা উদ্ভূত, যাৰ অৰ্থ “কুমাৰী’’৷

প্ৰজাতি

পাৰ্থেনিয়ামৰ কেইবাটিও প্ৰজাতি আছে৷ সেইবোৰ হ’ল:
পাৰ্থেনিয়াম আলপিনাম (Parthenium alpinum)
পাৰ্থেনিয়াম আৰ্গেনটাটাম (Parthenium argentatum)
পাৰ্থেনিয়াম চিনেৰেছিয়াম(Parthenium cineraceum)
পাৰ্থেনিয়াম কনফেৰটাম (Parthenium confertum)
পাৰ্থেনিয়াম ফ্ৰুটিক’ছাম (Parthenium fruticosum)
পাৰ্থেনিয়াম হাইষ্টেৰ'ফ'ৰাছ (Parthenium hysterophorus)
পাৰ্থেনিয়াম ইনকেনাম (Parthenium incanum)
পাৰ্থেনিয়াম ইন্টেগ্ৰিফ’লিয়াম (Parthenium integrifolium)
পাৰ্থেনিয়াম লিগুলেটাম (Parthenium ligulatum)
পাৰ্থেনিয়াম ৰ’লিনছিয়ানাম (Parthenium rollinsianum)
পাৰ্থেনিয়াম স্ক’টি (Parthenium schottii)
পাৰ্থেনিয়াম ট’মেণ্ট’ছাম (Parthenium tomentosum)
এই উপজাতিবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিষাক্ত প্ৰজাতিটো হৈছে পাৰ্থেনিয়াম হাইষ্টেৰ'ফ'ৰাছ

গুৰুত্ব

উত্তৰ আমেৰিকাত জিকাৰিলা আপাচি জাতিৰ লোকসকলে ঔষধৰ বাবে পাৰ্থেনিয়াম ইনকানাম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। গুয়ায়ুল (P. argentatum)ৰ ৰস প্ৰাকৃতিক ৰবৰৰ উৎস। . ভাৰত, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু আফ্ৰিকাৰ কিছু অংশত পাৰ্থেনিয়াম হাইষ্টেৰ'ফ'ৰাছ এবিধ সাধাৰণ আক্ৰমণাত্মক প্ৰজাতি। ইয়াৰ পৰাগ ৰেণুই এলাৰ্জীৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে আৰু ইয়াৰ আঠা অতি বিষাক্ত।

চিত্ৰ

তথ্য সূত্ৰ
খোৱাং (বিধানসভা সমষ্টি)

পূৰ্ৱতে এই সমষ্টিৰ নাম মৰাণ আছিল, ২০২৩ চনত খোৱাং হিচাপে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়৷

বিধান সভাৰ সদস্য

বছৰ
নাম
দল
১৯৫১
ঘন কান্ত গগৈ

নিৰ্দলীয়
১৯৫৭
পদ্মা কুমাৰী গোহাঁই

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ
১৯৬২

১৯৬৭

১৯৭২
তৰুণ চন্দ্ৰ চুতীয়া

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ
১৯৭৮
জয় চন্দ্ৰ নাগবংশী

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (আই)
১৯৮৩
জয় চন্দ্ৰ নাগবংশী

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ
১৯৮৫
কিৰণ কুমাৰ গগৈ

নিৰ্দলীয়
১৯৯১
জয় চন্দ্ৰ নাগবংশী

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ
১৯৯৬

২০০১
সৰ্বানন্দ সোণোৱাল

অসম গণ পৰিষদ
২০০৪^
জীৱনতাৰা ঘাটোৱাৰ

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ
২০০৬

২০১১

২০১৬
চক্ৰধৰ গগৈ

ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি
২০২১

২০২৬

^ উপ-নিৰ্বাচন

নিৰ্বাচনৰ ফলাফল

২০২৬

২০২১

২০১৬

২০১১

২০০৬

লগতে চাওক

ডিব্ৰুগড়
অসম বিধানসভাৰ সমষ্টিসমূহৰ তালিকা

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা সমষ্টি
ত্ৰৈলোক্য ভট্টাচাৰ্য্য

ত্ৰৈলোক্য ভট্টাচাৰ্য্য বিংশ শতিকাৰ সত্তৰৰ দশকৰ অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ এগৰাকী অন্যতম ঔপন্যাসিক। তেওঁৰ দুখন উপন্যাস হ'ল 'সাঁচিপাতৰ পুথি'(১৯৭৩) আৰু 'চৰাইদেও'(১৯৭৭)। দুয়োখনেই ঐতিহাসিক উপন্যাস।
'সাঁচিপাতৰ পুথি' উপন্যাসখন তিনিটা খণ্ডত ৰচিত। প্ৰথম খণ্ডত আছে ব্ৰিটিছ কালীন সময়ত অসমলৈ মিছনেৰী সকলৰ আগমন, মৃতপ্ৰায় অসমীয়া ভাষাৰ পুনৰুজ্জীৱন আৰু উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাবে কৰা তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টা। দ্বিতীয় খণ্ডত আছে মিছনেৰী সকলৰ অৰুণোদই আলোচনী প্ৰকাশ আৰু লগে লগে আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ দৰে স্থানীয় বুদ্ধিজীৱীৰ আৱিৰ্ভাব আৰু ভূমিকা। তৃতীয় খণ্ডত আছে মিছনেৰী সকলৰ অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা সেৱাই স্থানীয় লোকক অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ সময়তে ব্ৰিটিছৰ অসমীয়া ভাষা বিৰোধী কাৰ্যই অসমীয়া ৰাইজক ব্ৰিটিছৰ প্ৰতি অসন্তুষ্ট কৰাৰ ইতিহাস। ইয়াৰ পৰিণতিত চিপাহী বিদ্ৰোহ যে হ'ল তাৰো আভাস উপন্যাস খনে দিছে।
'চৰাইদেও' উপন্যাসখন আহোম ৰজাৰ দিনত মিৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণৰ পটভূমিত ৰচনা কৰিছে।

ভট্টাচাৰ্য্যৰ আন এখন উপন্যাস হৈছে উত্তৰাকাণ্ড। ‘সাঁচিপাতৰ পুথি’ আৰু ‘উত্তৰাকাণ্ড’ সাহিত্য প্ৰকাশে প্ৰকাশ কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী