ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ভোকাতুৰ ভূত

ভোকাতুৰ ভূত হৈছে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটা ধাৰণা আৰু চীনৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্ম, যিয়ে তীব্ৰ আৱেগিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সত্তাক পশুবাদীশৈলীৰে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। 餓鬼 èguǐ শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "ভোকাতুৰ ভূত" আৰু শব্দটো বৌদ্ধ ধৰ্মৰ preta (প্ৰেতা) শব্দটোৰ চীনা অনুবাদ। চীনা বৌদ্ধ আৰু তাও ধৰ্মৰ লগতে চীনা লোকধৰ্মতো "ভোকাতুৰ ভূতে" বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে৷ বৈশিষ্ট্যটো হ'ল যে সকলো মানুহে মৃত্যুৰ সময়ত সাধাৰণ ভূত হৈ পৰে, আৰু তাৰ পিছত ক্ৰমাৎ দুৰ্বল হৈ পৰে আৰু শেষত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে পুনৰ মৃত্যুবৰণ কৰে।

বৌদ্ধ ধৰ্মৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ লগে লগে পুনৰ্জন্ম নোহোৱালৈকে আত্মাই মহাকাশত বাস কৰিব বুলি ধাৰণাটো জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।দুয়োটাৰে ধাৰণা আছে যে পূৰ্বপুৰুষৰ অৱহেলা বা পৰিত্যাগৰ ফলত ভোকাতুৰ ভূতৰ উন্মেষ ঘটিব পাৰে। হুয়া-য়েন সূত্ৰ অনুসৰি কুকৰ্মই ছটা ভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰৰ এটাত আত্মাৰ পুনৰ্জন্মৰ সৃষ্টি কৰে।সৰ্বোচ্চ মাত্ৰাত সংঘটিত হোৱা কুকৰ্মই কোনো আত্মাক নৰকৰ বাসিন্দা হিচাপে পুনৰ্জন্ম ল'বলৈ প্ৰৰোচিত কৰে, নিম্ন মাত্ৰাৰ বেয়া কামে আত্মাক জন্তু হিচাপে আৰু সৰ্বনিম্ন মাত্ৰাৰ বেয়া কামে আত্মাক ভোকাতুৰ ভূত হিচাপে পুনৰ্জন্ম লোৱাৰ দিশে লৈ যায়৷ পৰম্পৰা অনুসৰি ভোকাতুৰ ভূতলৈ পৰিণত হোৱা কু-কৰ্ম হ’ল হত্যা, চুৰি আৰু অসৎ যৌন আচৰণ। কামনা, লোভ, ক্ৰোধ আৰু অজ্ঞানতাই আত্মাক ভোকাতুৰ ভূত হিচাপে পুন্জন্ম লোৱাৰ কাৰক৷ যিহেতু এইবোৰেই মানুহৰ কু-কৰ্ম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰেৰণা। এই কাহিনীবোৰৰ কিছুমান উদাহৰণ এনেধৰণৰ:

এটা কাহিনী হৈছে চুপাৰিৰ ৰস বিক্ৰী কৰা ভ্ৰমণকাৰী ধনী ব্যক্তিৰ। এদিন এজন সন্ন্যাসী ৰোগ নিৰাময়ৰ হেতু কিছু ৰস বিচাৰি তেওঁৰ ঘৰলৈ আহিছিল। মানুহজন যাব লগা হোৱাত তেওঁৰ অনুপস্থিতিত সন্ন্যাসীজনক পানীয়খিনি দিবলৈ তেওঁ নিজৰ পত্নীক নিৰ্দেশ দি থৈ গ'ল। পিছে পত্নীয়ে তাকে নকৰি সন্ন্যাসীৰ বাটিটোত গোপনে প্ৰস্ৰাৱ কৰি তাত কুহিয়াৰৰ ঢালি সন্ন্যাসীলৈ আগবঢ়াই দিলে। কিন্তু সন্যাসীজনে সেই ৰস নাখাই বাটিটো পেলাই গুচি গ’ল। এই মানুহজনী মৃত্যুৰ পিছত পুনৰ ভোকাতুৰ ভূত হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰে৷

এনে আন এটা কাহিনী হৈছে এজন দানশীল আৰু দয়ালু মানুহৰ। এদিন তেওঁ ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ লওঁতেই এজন সন্ন্যাসী ভিক্ষু আহিল। মানুহজনে তেওঁৰ পত্নীক সন্যাসীজনক কিছু খাদ্য দিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। মানুহজনে নিজৰ ঘৰ এৰি যোৱাৰ পিছত তেওঁৰ পত্নীক লোভে বশীভূত কৰিলে। সন্ন্যাসীজনক এশিকনি দিবলৈ তেওঁ সন্ন্যাসীজনক গোটেই দিনটো খালী কোঠা এটাত আবদ্ধ কৰি ৰাখিলে, কোনো খাদ্য নিদিয়াকৈ। এইজনী মানুহেও ভোকাতুৰ ভূত হিচাপে পুনৰ জন্ম হৈছিল।

বেছিভাগ সময়তে কিংবদন্তিবোৰত পূৰ্বৰ জীৱনত খাদ্য দিবলৈ অমান্তি হোৱা লুভীয়া মহিলাৰ কথা কোৱা হয়৷ বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ আন আন কাহিনীবোৰ কুই ৱেন মু-লিয়েন চিং ("মু-লিয়েনক প্ৰশ্ন কৰা ভূতৰ ওপৰত সূত্ৰ")ৰ পৰা আহিছে। ইয়াৰে এটা কাহিনীত এজন ভৱিষ্যতৰ কথক আছিল যিয়ে নিজৰ লোভৰ বাবে অহৰহ মানুহক বিপথে পৰিচালিত কৰিছিল আৰু সেইজন মানুহেই পাছলৈ ভোকাতুৰ ভূত হৈ পৰিছিল। "দ্য লিজেণ্ড অৱ মু-লিয়েন এণ্টাৰিং দ্য চিটি এণ্ড ছিইং ফাইভ হাণ্ড্ৰেড হাংগ্ৰী গোষ্ট"ত আন এটা কাহিনী আছে। কাহিনীটোত পাঁচশ মানুহৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে যিসকল তেওঁলোক বাস কৰা চহৰখনৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলৰ পুত্ৰ আছিল। যেতিয়া সন্ন্যাসীসকলে চহৰলৈ খাদ্যৰ বাবে ভিক্ষা কৰি আহিছিল, তেতিয়া পুত্ৰসকলে খাদ্য দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল কাৰণ তেওঁলোকে ভাবিছিল যে সন্ন্যাসীসকলে বাৰেপ্ৰতি ঘূৰি আহি থাকিব আৰু শেষত তেওঁলোকৰ সকলো খাদ্য লৈ যাব। পুত্ৰসকলৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ ভোকাতুৰ ভূত হিচাপে পুনৰ জন্ম হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
টেঙাখাত মহাবিদ্যালয়

১৯৬৭ চনত স্থাপিত টেঙাখাত মহাবিদ্যালয়খন অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ টেঙাখাত ত অৱস্থিত এখন মেজৰ আৰু সাধাৰণ ডিগ্ৰী মহাবিদ্যালয় ৷ এই মহাবিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে জড়িত ৷ এই টেঙাখাত মহাবিদ্যালয়ে স্থাপিত কালৰে পৰা টেঙাখাত অঞ্চলৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰ্ণি ভুমিকা পালন কৰি আহিছে ।

টেঙাখাত মহাবিদ্যালয়ৰ বিষয়ে

টেঙাখাত মহাবিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড় চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ পূবে আৰু দুলীয়াজান তেল চহৰৰ পৰা ১৭ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে টেঙাখাতত অৱস্থিত। টেঙাখাতৰ কেইজনমান আগশাৰীৰ শিক্ষাবিদ আৰু সমাজকৰ্মীৰ উদ্যোগত এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৬৭ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। মহাবিদ্যালয়খনক ১৯৮৬ চনত ডেফিচিট গ্ৰান্ট-ইন-এইড ব্যৱস্থাৰ অধীনলৈ অনা হয় আৰু ২০০৭ চনত UGC ৰ ২(f) আৰু ১২(B) ধাৰাৰ অধীনত স্বীকৃতি লাভ কৰে। স্থানীয় আৰু ইয়াৰ দাঁতিকাষৰীয়া গাঁও তথা চাহ বাগিচাসমূহৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক উচ্চ শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে মহাবিদ্যালয়খন স্থাপন কৰা হৈছিল। মহাবিদ্যালয়খনে ২০০৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰথম চক্ৰত NAAC ৰ পৰা "গ্ৰেড বি" স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। ২০১৬ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত দ্বিতীয় চক্ৰত NAAC ৰ পৰা গ্ৰেড বি++ (CGPA ২.৮৭) স্বীকৃতি লাভ কৰে।

আগবঢ়োৱা পাঠ্যক্ৰমসমূহ

টেঙাখাত মহাবিদ্যালয়ত কলা আৰু বাণিজ্য শাখাত উচ্চতৰ মাধ্যমিক মহলাৰ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱাৰ লগতে কলা, বাণিজ্য আৰু বৃত্তিমুখী শাখাত স্নাতক মহলাৰ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
অনঙ্গৰঙ্গ

অনঙ্গৰঙ্গ (अनंगरंग) বা কমলেধিপ্লৱ (कमलेधिप्लव) হ'ল পঞ্চদশ নাইবা ষোড়শ শতিকাত কল্যাণ মল্লাই ৰচনা কৰা সংস্কৃত গ্ৰন্থ। পাণ্ডুলিপিখনৰ অনুবাদকসকলে কয় যে, ইয়াৰ উদ্দেশ্য কেৱল স্বামী-স্ত্ৰীৰ বিচ্ছেদ ৰোধ কৰা, অবাধ্যতাক উৎসাহিত কৰা নহয়।

আহমেদ খান লোডীৰ পুত্ৰ লাদ খানৰ আমোদৰ বাবে কবিয়ে এই গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল ৷ ১৪৫১ চনৰ পৰা ১৫২৬ চনলৈকে দিল্লীৰ পৰা শাসন কৰা লোডী বংশৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক আছিল৷ এই গ্ৰন্থখনক প্ৰায়ে কামসূত্ৰৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়।

১৮৮৫ চনত ছাৰ ৰিচাৰ্ড ফ্ৰান্সিছ বাৰ্টনৰ সম্পাদনাত কাম শাস্ত্ৰ ছ'চাইটিয়ে ইংৰাজী ভাষাত অনুবাদ আৰু প্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত অনুবাদৰ পাণ্ডুলিপি আৰু টোকাসমূহ তেওঁৰ পত্নী ইছাবেল বাৰ্টনে জ্বলাই দিয়ে

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংস্কৃত গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্য
শ্ৰেণী:মানৱ যৌনতা
যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মা

যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মা (১৯০৬-১৯৯৮) এজন অসমীয়া সাহিত্যিক, প্ৰবন্ধকাৰ,অনুবাদক, সাহিত্যৰ সমালোচক ,অধ্যাপক। তেখেতে ১৯৭৬ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ টিহু অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল। সাহিত্য জগতলৈ বৰঙণি আগবঢ়োৱাৰ উপৰিও শৰ্মা ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, সামাজিক দিশতো আগৰণুৱা আছিল। তেখেত নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল ।

জন্ম আৰু শিক্ষা

১৯০৬ চনত যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰৰ ওচৰৰ হামদৈ বগাৰ গাঁৱত যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম লক্ষ্মীনাথ শৰ্মা আৰু মাতৃৰ নাম কোকিলেশ্বৰী দেৱী।

যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই তিতাবৰৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯১৫ চনত ৯ বছৰ বয়সত বৃত্তি লাভ কৰি প্ৰাথমিক শিক্ষা শেষ কৰি যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চ বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে। ১৯২৩ চনত সেই বিদ্যালয়ৰ পৰাই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত চাৰিটা বিষয়ত লেটাৰ নম্বৰ লাভ কৰি প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়। অসমীয়া বিষয়ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে সৰ্ব্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰি "দত্তদেৱগোস্বামী স্বৰ্ণ পদক" লাভ কৰে। কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ পৰীক্ষাত কলা বিভাগৰ পৰীক্ষাৰ্থী সকলৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান লাভ কৰি শৰ্মাই "সাৰদা প্ৰসাদ প্ৰাইজ" আৰু "Puchete Prize" লাভ কৰে আৰু ১৯২৭ চনত ইংৰাজী বিষয়ত সন্মানসহ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। ১৯২৯ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ সন্মান লাভ কৰে।

শৰ্মা নগাঁৱৰ হাতীচোং মৌজাৰ ক্ষেত্ৰী ব্ৰাহ্মণ গাঁৱৰ আনন্দিৰাম ভট্টাচাৰ্যৰ জীয়াৰী ব্ৰজৱালা দেৱীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়।

কৰ্ম জীৱন

যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে। পাছলৈ কাশী হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপকৰ পদ বাদ দি যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনাৰ কাম আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ কেইবছৰমানৰ পাছতেই শৰ্মাই কটন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে যদিও কিছুদিন পিছত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ শ্ৰীহট্ট জিলাৰ মুৰাৰীচাঁদ মহাবিদ্যালয়লৈ বদলিসূত্ৰে যাব লগা হয়। ১৯৪৪ চনৰ জুন মাহত নগাঁৱত মহাবিদ্যালয় এখন স্থাপন কৰি তেখেতক অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব লবলৈ অনুৰোধ কৰাত তেওঁ আহি সেই দায়িত্ব লয়হি আৰু মাত্ৰ ১৫ বছৰ মানৰ ভিতৰতে নগাঁও মহাবিদ্যালয়ক পূৰ্ণ পৰ্য্যায়ৰ মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৭৬ চনৰ টিহু অধিবেশনৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হোৱাৰ উপৰিও ১৯৮৮ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ পৰা সাহিত্যাচাৰ্য সন্মান লাভ কৰে।

মৃত্যু

জীৱনৰ শেষ দহবছৰত শ্ৰৱণ শক্তি আৰু দৃষ্টি শক্তি হেৰুৱাই পেলোৱা সত্ত্বেও প্ৰখৰ স্মৃতি শক্তিৰ দ্বাৰা যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই সাহিত্য চৰ্চা কৰিছিল। ১৯৯৮ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই পৰলোকলৈ গমন কৰে।

সাহিত্য কৰ্ম

কাব্যপুথি-
লেফাফা (১৯৭২),
আজি দুপৰীয়া (১৯৮০),
সেই বাবুটো কত (১৯৮০),
অনুবাদমূলক ৰচনা -
এৰিষ্টটলৰ কাব্যজিজ্ঞাসা
গুলেস্তাৰ সাধু (১৯৭৫),
নিগ্ৰ' জাতিৰ উদ্ধাৰকৰ্তা
স্বাস্থ্য নীতি
গীতিসাহিত্যৰ সংকলন-
শতপত্ৰ
প্ৰথম প্ৰবন্ধ
লোকমান্য তিলক ( হাতে লিখা আলোচনী চুপহিত প্ৰকাশিত )

প্ৰবন্ধ পুথি -
সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰবাহ (১ম, ২য়, ৩য় খণ্ড)
ফুল আৰু জুই,
কাব্য, দেৱতা আৰু মানুহ,
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু গাঁৱলীয়া জীৱন,
জীৱনীমূলক ৰচনা
শ্বেক্সপীয়েৰ
অৰবিন্দ,
মদনমোহন মালব্য,
দেশবন্ধু চিত্তৰঞ্জন দাস,
জৰ্জ ৱাশ্বিংটন,

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি
ভূপেন্দ্ৰ সংগীত

ভূপেন হাজৰিকাই নিজে লিখা আৰু কণ্ঠদান কৰা গীতসমূহকে ভূপেন্দ্ৰ সংগীত বোলে। এজন গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, গায়ক আৰু সংগীত পৰিচালক হিচাবে সংগীত জগতলৈ ড॰ ভূপেন হাজৰিকাই বিপুল অৱদান দি গৈছে। সংগীতজ্ঞ হিচাবে তেখেতৰ জনপ্ৰিয়তা তেখেতৰ নিজৰ ৰাজ্য অসম, ওচৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিমবংগ আৰু নিজ দেশ ভাৰতৰ উপৰিয়ো বাংলাদেশতো অভিলেখকাৰী। লোকশিল্পী ভাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ড॰ হাজৰিকাই সংগীতৰ বিশেষ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নোহোৱাকৈয়ে নিজৰ প্ৰতিভাৰ বলতে ১৫০০-তকৈও অধিক গান ৰচনা কৰি শ্ৰোতাৰ বিপুল সঁহাৰি লাভ কৰিছিল। অসমীয়া, বঙালী, হিন্দী, ইংৰাজী আৰু অসম আৰু ওচৰ চুবুৰীয়া জনজাতিসকলৰ ভাষাত সংগীত ৰচনা কৰি, সুৰ দি আৰু গাই গৈছে। তেখেতৰ সংগীতে বয়স, সময়, স্থান আৰু জাতি-ধৰ্মৰো বাধা চেৰাই এক সৰ্বজনীন জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। সেয়ে অনেকে তেওঁক "গণশিল্পী"ৰ মৰ্য্যদা দিয়ে।

অনুপ্ৰেৰণা

ল'ৰালিৰ প্ৰথম গীত পৰিৱেশন কৰা মঞ্চতে সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পৰা আশীৰ্বাদপুষ্ট আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ-বিষ্ণুৰাভাৰ দৰে ব্যক্তিত্বৰ নিকট সান্নিধ্য লাভ কৰা ভূপেন হাজৰিকা হৈছে এজন আন্তৰ্জাতিক খ্যাতিসম্পন্ন শিল্পী। তেজপুৰত থকা কালছোৱাতে ভূপেন হাজৰিকাই লগ পাইছিল অসমীয়া সংস্কৃতি জগতৰ অন্যতম খনিকৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা আৰু নটসূৰ্য ফণী শৰ্মাক। এখেতসকলৰ সান্নিধ্যই হাজৰিকাৰো সাংস্কৃতিক জীৱনৰ বৰভেটি গঢ়ে।

বাহ্যিক সংযোগ

ভূপেন হাজৰিকাৰ আনুষ্ঠানিক ৱেবছাইট
A Digital Archive of Lyrics of Dr. Bhupen Hazarika, stored in UNICODE format
ভূপেন্দ্ৰ সঙ্গীতৰ জন্মলগ্নৰ কথা , নীলাচৰাই ডট কম ৱেবছাইটত
বিপুলজ্যোতি ডট ইনত থকা ভূপেন হাজৰিকাৰ বিস্তৃত তথ্য
The Golden Voice of Bhupen Hazarika
The song of Bhupen Hazarika, The Times of India, 07/11/2011]
About Bhupen Hazarika 07/11/2011
Bloomberg, 09/11/2011

শ্ৰেণী:সংগীত
শ্ৰেণী:ভূপেন হাজৰিকা
লক্ষণো বনলৈ ওলায়

১৩ অধ্যায়

লক্ষ্মণো বনলৈ যাবলৈ ওলায়

ৰাঘৱে বোলন্ত লক্ষ্মণৰ হাতে ধৰি ।

পালটা উমল বাপু গ্ৰহ পৰিহৰি ॥১

দুখী দুই মাৱ মোৰ বৰ শোক পাইব ।

কৈকেয়ীত মান সাৰি লঘনক পাইব ॥২

শুনিয়া লক্ষ্মণে পাচে বুলিলন্ত বাণী ।

লক্ষক পুষিতে পাবে কৌশল্যা গোঁসানী ॥৩

ধন জন সমন্বিতে গ্ৰাম দশ শত ।

তোমাত গৌৰবে তাঙ্ক পালিব ভৰত ॥৪

তুলত যাইবাক মোক নিৰোধাহা কিক ।

কিনো মন্দ চিন্তিলোঁ মোহোৰ আছোঁ ধিক ॥৫

প্ৰাণ মোৰ দহে আতি এতমান স্নেহ ।

হৃদয়ত খাণ্ডা হানি তেজিবোঁহো দেহ ॥৬

যেন অভিমত কৰ ভৈয়াই লক্ষ্মণ ।

শুযজ্ঞ দ্বিজক গৈয়া আন এতিক্ষণ ॥৭

বশিষ্ঠৰ পুত্ৰ তেহোঁ ৰাঘৱৰ মিত্ৰ ।

তেখনে লক্ষ্মণে আনি কৰিলা উপস্থিত ॥৮

সুযজ্ঞক ৰামদেৱে অৰ্চ্চনা কৰিলা ।

আপোনাৰ অলঙ্কাৰ তাঙ্ক দান দিলা ॥৯

ৰাঘৱক দেখিয়া সীতাৰ অভিমত ।

মিতিনীক আনি দিলা অলঙ্কাৰ যত ॥১০

শয়ন কমলি আৰু সিংহাসন খাট ।

ৰত্নৰ বাহুতি দিলা চতুৰ্ষষ্টি পাট ॥১১

পাট পট কুণ্ডল কঙ্কণ মণিহাৰ ।

নূপুৰ পাগুৰি দিলা নানা অলঙ্কাৰ ॥১২

কৌশল্যা সুমিত্ৰা আদি মাৱগণ যত ।

ব্ৰাহ্মণ প্ৰমুখ্যে আনো যত অনুগত ॥১৩

বন্ধুজন নট ভাট দাস দাসী জন ।

মনোৰথ পূৰি ৰামে বিলাইলন্ত ধন ॥১৪

পাচে বৃদ্ধ ব্ৰাহ্মণে ৰামক পাইলে ভেট ।

আমি পাঞ্চ বৰিষে ৰাজাত কৰি জ্যেষ্ঠ ॥১৫

শিশু সুত মোহোৰ বিস্তৰ পৰিজন ।

পুষিতে নপাৰি মোক কিছু দিয়া ধন ॥১৬

ৰাঘৱে বোলন্ত ধন আগে দিয়া গৈল ।

সহস্ৰেক চৰু তাৰ অৱশেষ ৰৈল ॥১৭

ৰাখিতে পাৰিবা যত আপুনি লৈয়োক ।

বিলম্ব নকৰি ঝাণ্টে লৈয়ো ধৰিয়োক ॥১৮

শুকাই গৈল চৰ্ম্মসম পাঞ্জি হেন কেশ ।

দৃঢ় কৰি গাঠি বান্ধি আগত প্ৰবেশ ॥১৯

হাতে চাৰু ধৰি চলিলাহা দ্বিজবৰ ।

পাৱ থিৰ নোহয় কাম্পয় কলেবৰ ॥২০

বাহুৰিয়ো গোঁসাই বুলি ৰামে দিলা ৰাৱ ।

পৰিহাস বুলিলোঁ লখিলোঁ কুট ভাৱ ॥২১

গোৰক্ষে সহিতে গোসকল নিয়োক ।

আৰো যত ধন লাগে মোত মাগিয়োক ॥২২

যজ্ঞ কৰিবোঁহো বুলি মাগি লৈয়া ধন ।

ৰামক আশীষ কৰি চলিলা ব্ৰাহ্মণ ॥২৩

যত ধন দিয়া ৰামে কৰিলন্ত শেষ ।

অস্ত্ৰ আন লক্ষ্মণক কৰিলা আদেশ ॥২৪

বৰুণে পিতৃক দিলা ধনু দুই খান ।

তূণ দুই অক্ষয় সম্পূৰ্ণ যত বাণ ॥২৫

আৰো দিলা অভেদ কৱচ দুইখান ।

বিমল কৱচ দুই ঝাণ্টে গৈয়া আন ॥২৬

দিব্য ধনু মোহোৰ আছয় গুৰু ঘৰে ।

তাহাক আনিয়ো গৈয়া লক্ষ্মণ সত্বৰে ॥২৭

ৰাঘৱৰ আদেশ শিৰত কৰি লৈয়া ।

ত্বৰিতে লক্ষ্মণে ধনু আনিলন্ত গৈয়া ॥২৮

ৰাম সীতা লক্ষ্মণ ধনুক দান কৰি ।

ৰাজাক দেখিতে যান্ত থান পৰিহৰি ॥২৯

ওৱাৰিৰ নাৰী কান্দে সীতা পাৱে পৰি ।

কৈক যাহা মাৱ আমাসাক পৰিহৰি ॥৩০

নকৰিলোঁ পাপ অকালত মৃত্যু নাই ।

অন্তেষ পুৰৰ লক্ষ্মী এৰি কৈক যায় ॥৩১

পূৰুব কালত আছোঁ খণ্ড তপ কৰি ।

তাৰ ফলে সীতা মাৱ যান্ত পৰিহৰি ॥৩২

ধৱলীৱৰত পৰি কান্দে নাৰীজন ।

যেন হিম গিৰিত পৰিল তাৰাগণ ॥৩৩

ৰাজ পথে প্ৰজা যত আদি অন্ত নাই ।

চতুৰ্ভিতি বেঢ়িয়া ক্ৰন্দন কৰি যাই ॥৩৪

নিৰন্তৰে প্ৰজা যত কান্দয় চৌপথে ।

কিনো কৰ্ম্ম কৰিলে নৃপতি দশৰথে ॥৩৫

জানিলোঁহো ইহাঙ্ক আপদে আসি পাইল ।

সি কাৰণে প্ৰিয় পুত্ৰ বনক পঠাইল ॥৩৬

আমি সব ৰামৰ লগতে চলি যাইবোঁ ।

ইহান পাশতে গৈয়া নগৰী বসাইবোঁ ॥৩৭

নিৰন্তৰে লৈয়া যাইবোঁ পুত্ৰ পৰিবাৰ ।

ইতো শূন্য নগৰী কৈকেয়ীৰ হৌক সাৰ ॥৩৮

ৰাজাৰ কুমাৰী তুলিলন্ত বাপে মাৱে ।

প্ৰজাগণে দেখে সীতা যান্ত ভূমি পাৱে ॥৩৯

সুকোমলী সীতা দেৱী ভূমিত চৰণ ।

কিসক নভৈল বিধি আমাৰ মৰণ ॥৪০

নগৰী জনৰ বাক্য শুনি হেন কাণে ।

সিংহদ্বাৰ পাইলন্ত মনত অভিমানে ॥৪১

সুমন্ত্ৰক বোলন্ত জনোৱা মহাৰাজে ।

বাপৰ চৰণ দেখোঁ যাইবো বনমাজে ॥৪২

সংক্ষেপ কৰিয়া কহিলোঁহো ইটো কথা ।

দশৰথ নৃপতিৰ শুনিয়ো ব্যৱস্থা ॥৪৩
বিমল বৰা

বিমল বৰা ভাৰত অসমৰ এজন ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ ৰাজনীতিবিদ। ২০১৬ আৰু ২০২১ চনত টিংখাং সমষ্টিৰ নিৰ্বাচিত বিধায়ক। বৰ্তমান অসম চৰকাৰৰ এজন কেবিনেট পৰ্যায়ৰ মন্ত্ৰী।২০২১ চনৰ ১০ মে’ত তেওঁ অসম চৰকাৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন আৰু শিক্ষা

বিমল বৰাৰ পিতৃ আছিল স্বৰ্গীয় হৰিপ্ৰসাদ বৰা। ১৯৯৬ চনত যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক সম্পূৰ্ণ কৰে।

তথ্যসূত্ৰসমূহ

শ্ৰেণী:অসম চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
কংগনা ৰাণাৱত

কংগনা অমৰদ্বীপ ৰানাৱত (; জন্ম: ২৩ মাৰ্চ ১৯৮৭) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, যিয়ে প্ৰধানকৈ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে। নাৰী কেন্দ্ৰিক চলচ্চিত্ৰত দৃঢ়মনৰ অগতানুগতিক নাৰী চৰিত্ৰ চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে বিশেষভাবে পৰিচিত, ৰাণাৱতে চাৰিটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু পাঁচটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছে। লগতে ফৰ্বছ ইণ্ডিয়াৰ ‘চেলিব্ৰিটি ১০০’ তালিকাত তেওঁ ছবাৰকৈ স্থান পাইছে। ২০২০ চনত ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা তেওঁক পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰে।

ষোল্ল বছৰ বয়সত নাট্ পৰিচালক অৰবিন্দ গৌৰৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লোৱাৰ পূৰ্বে ৰাণাৱটে কম সময়ৰ বাবে মডেলিঙতো জড়িত হৈ পৰিছিল। ২০০৬ চনৰ থ্ৰিলাৰ ছবি গেংষ্টাৰৰ যোগে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰবেশ কৰে। ছবিখনে তেওঁলৈ প্ৰথম ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী শিতানত ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে। ৱো লমহে (২০০৬),লাইফ ইন এ মেট্ৰো (২০০৭) আৰু ফেশ্বনত (২০০৮) তীব্ৰ সংবেদনশীল নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি প্ৰশংসিত হয়। ইয়াৰে শেষৰখন ছবিৰে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আজুৰি আনে। ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবি ৰাজ: দ্য মিষ্ট্ৰী কন্টিনিউজ (২০০৯) আৰু ওৱানছ্ আপন এ টাইম ইন মুম্বাই (২০১০) ছবিত অভিনয় কৰিছিল যদিও নিউৰ’টিক চৰিত্ৰত একঘেয়েমী অভিনয়ৰ বাবে সমালোচিতও হৈছিল। তনু ৱেডছ মনুত (২০১১) এটা কমিক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি ভাল সমাদৰ পাইছিল। অৱশ্যে ইয়াৰ পিছত চমু সময়ৰ বাবে গ্লেমাৰাছ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিও কেৰিয়াৰৰ ধাৰাবাহিকতা অক্ষুণ্ণ ৰাখিব নোৱাৰিলে।

ভাৰতৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী ছবিৰ ভিতৰত অন্যতম কল্পবিজ্ঞান ছবি কৃষ ৩-ত মিউটেণ্টৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ গ্ৰাফ উৰ্দ্ধমুখী হোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখা যায়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কমেডী ছবি কুইনত (২০১৪) এজনী পৰিত্যক্ত কইনাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে একেধাৰে দুটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ২০১৫-ত কমেডী ছিকুৱেল তনু ৱেডছ মনু ৰিটাৰ্নছ মুক্তি পায়; সৰ্বোচ্চ উপাৰ্জনকাৰী নাৰী প্ৰধান এই ছবিখনত তেওঁ দ্বৈত চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেওঁ ব্যৱসায়িক ভাবে বিফল হ’বলৈ ধৰে আৰু তাৰকাৰ মৰ্যদা অৱনমিত হয়। এই সময়ছোৱাত তেওঁৰ একমাত্ৰ সফল উদ্যম আছিল জীৱনীভিত্তিক ছবি মণিকৰ্ণিকা: দ্য কুইন অৱ ঝান্সি (২০১৯); যিখন ছবিৰ তেওঁ সহ-পৰিচালকো আছিল। মণিকৰ্ণিকা: দ্য কুইন অৱ ঝান্সি আৰু পাংগাত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ যৌথভাবে চতুৰ্থটো ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়। পাংগাত তেওঁ এগৰাকী খেলুৱৈৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল।

২০২০ চনত ৰাণাৱতে মণিকৰ্ণিকা ফিল্মছ নামেৰে নিজাকৈ প্ৰডাকচন কোম্পানী আৰম্ভ কৰে; যিটো প্ৰডাকচনত তেওঁ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক হিচাপে কাম কৰি আছে। প্ৰচাৰ মাধ্যমত তেওঁক অন্যতম উত্তম সাজ-পোছাক পৰিধান কৰা চেলিব্ৰিটি হিচাপে কৃতিত্ব দিয়া হৈছে। সোঁপন্থী মতাদৰ্শৰ সৈতে মিল থকা তেওঁৰ বক্তব্যসমূহৰ লগতে, তেওঁৰ ব্যক্তিগত আৰু পেছাদাৰী সম্পৰ্কৰ মাজত সঘনাই হোৱা সংঘৰ্ষই বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছে।

তথ্যউৎস

গ্ৰন্থপঞ্জী

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰুতিমালা দুৱৰা

শ্ৰুতিমালা দুৱৰা এগৰাকী অসমৰ লেখিকা আৰু গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকা । লগতে শ্ৰুতিমালা দুৱৰা হৈছে এগৰাকী আবৃত্তিকাৰ আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত সাহিত্য-চৰ্চা কৰা ভাৰতীয় লেখকসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী। শ্ৰুতিমালা দুৱৰাই অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে সাহিত্য চৰ্চা কৰে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰা বহুকেইখন উপন্যাস, চুটিগল্প তথা শিশু গ্ৰন্থৰ লেখক। দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া, দ্য হিন্দু আৰু দ্য আছাম ট্ৰিবিউন কাকতত তেওঁ লিখা-মেলা কৰে।১৯৯৫ চনত শিশুসকলক উদ্দেশ্যি ৰচনা কৰা সাধুকথাৰ দেশ শীৰ্ষক তেওঁৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়। ইফালে ১৯৯৬ চনত প্ৰকাশ পোৱা তেওঁৰ সাধুকথাৰ টোপোলা নামৰ গ্ৰন্থখন নেছনেল বুক ট্ৰাষ্টে ১৯৯০ ৰ পৰা ১৯৯৮ বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় শিশু সাহিত্য হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে। ২০১৫ চনত লায়ন্স ক্লাবে নাৰীশক্তি বঁটা আৰু ২০১৬ চনত ইণ্টাৰনেচনেল হিউমেন ৰাইটছ কাউন্সিল, অসম শাখাই ৱমেন অৱ দ্য ইয়েৰ বঁটাৰে শ্ৰুতিমালা দুৱৰাক বিভূষিত কৰে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰা দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ, গুৱাহাটীৰ এগৰাকী ভাষ্যকাৰ।

জন্ম পৰিচয় আৰু ব্যক্তিগত জীৱন

কৰ্মজীৱন আৰু সাহিত্যিক জীৱন

শ্ৰুতিমালা দুৱৰাই অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে সাহিত্য চৰ্চা কৰে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰাৰ প্ৰকাশিত ইংৰাজী চুটিগল্পৰ সংকলনসমূহৰ ভিতৰত দ্য ছানছেট এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিজ হৈছে প্ৰথম সংকলন। এই গ্ৰন্থখন ১৯৯৮ চনত প্ৰকাশ পায়। যথাক্ৰমে ১৯৯৯ আৰু ২০০৪ চনত প্ৰকাশ পোৱা ৱেইটিং ফৰ দ্য লাষ্ট ব্ৰেথ আৰু দ্য ঝুলন ইভিনিং তেওঁৰ আন দুখন গল্প সংকলন।
দুৱৰাই ২০০১ চনত তেওঁৰ প্ৰথমখন ইংৰাজী উপন্যাস ট্ৰেভেলিং উইথ ড্ৰীমছ প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়। ২০০৩ চনত তেওঁৰ দুখনকৈ উপন্যাস ক্ৰমে মায়াজ পাৰ্টি আৰু এছেজ ইন দ্য ছীজ প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ লগতে সাধুকথাৰ দেশ, সাধুকথাৰ বাগিচা আদি অসমীয়াত শিশু গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰা বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকাৰূপে কৰ্মৰত।

তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত এ ভিজিট টু কাজিৰঙা এণ্ড শিৱসাগৰ শীৰ্ষক এটি প্ৰবন্ধ নৱম শ্ৰেণীৰ Beehive পুথিত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। তেওঁ দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ, গুৱাহাটীৰ এগৰাকী ভাষ্যকাৰ হিচাপেও পৰিচিত।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
চৈতি ঘোঁৰা

চৈতি ঘোঁৰা নৃত্য ভাৰতৰ ওড়িশাৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় লোকনৃত্য। এই নৃত্য কেওট (কৈৱত্ত)ৰ দৰে আদিবাসী মাছমৰীয়া জনগোষ্ঠীয়ে কৰে। চৈতিয়ে হিন্দু পঞ্জিকা বৰ্ষত চৈত্ৰ মাহক মাৰ্চৰ পৰা এপ্ৰিললৈ আৰু বৈশাখৰ পূৰ্ণিমা, এপ্ৰিলৰ পৰা মে’লৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

ইতিহাস

মহাকাব্যিক কিংবদন্তি ৰামায়ণৰ এটা কাহিনীত কোৱা হৈছে যে যেতিয়া প্ৰভু ৰামে আদিবাসী কেওট মাছমৰীয়াৰ সহায়ত সৰযু নদী পাৰ হৈছিল আৰু তেতিয়া প্ৰভু ৰামে মাছমৰীয়াসকলক বিনিময়ত এটা ঘোঁৰা উপহাৰ দিছিল।

এই লোকনৃত্য বাছেলী দেৱীৰ পূজাৰ লগত জড়িত। পঞ্চদশ শতিকাত ওড়িয়া কবি অচ্যুতানন্দ দাসে তেওঁৰ কৈবৰ্ত গীতা নামৰ গ্ৰন্থখনত এই পূজাৰ সবিশেষ বৰ্ণনা কৰিছে। বাছেলী পূজা নামেৰেও পৰিচিত এই দেৱীক হিন্দু ধৰ্মৰ শাক্ত পৰম্পৰাৰ মাছমৰীয়া সমাজে পূজা কৰে। দাসে তেওঁৰ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে এই পূজা দশম শতিকাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল।

ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম আন্দোলনতো এই নৃত্যই কিছু ভূমিকা পালন কৰিছিল। পণ্ডিতসকলে কয় যে স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলে এই উপলক্ষে মাছমৰীয়া সমাজখনক একত্ৰিত কৰি ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কিছুমান বিৱৰণীত কোৱা হৈছে যে কুজাংগা অঞ্চলৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ে ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভৰ বাবে এই নৃত্য ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

২০২০ চনত ওড়িশাৰ চৌদ্বাৰ চহৰৰ পৰা অহা উৎসৱ চৰণ দাসক চৈতী ঘোৰাঁ নৃত্য শিল্পকলাক জীয়াই ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত ছটা দশকজুৰি কৰা প্ৰচেষ্টাৰ বাবে পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত এই লোকশিল্পৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছে, নতুন গৱেষণাৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বৃদ্ধি পাইছে আৰু বিভিন্ন সামাজিক বিষয়ৰ প্ৰতি সজাগতা বৃদ্ধিৰ মাধ্যম হিচাপে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

কাৰ্য্যক্ষমতা

এই লোক উৎসৱ চৈত্ৰা (চ'ত)পূৰ্ণিমাৰ পৰা বৈশাখা (বহাগ) পূৰ্ণিমালৈকে এমাহ ধৰি চলি থাকে। চৈত্ৰা পূৰ্ণিমাৰ দিনাৰ পৰা মাছমৰীয়াসকলে বাঁহৰ ওপৰত চাকিৰ পেষ্ট, ভেৰমিলিয়ন, ঘিউৰ লেম্প ৰাখি তাৰ পিছত বাৰটা টুকুৰাত ভাগ কৰি ভুৱা ঘোঁৰাৰ ফ্ৰেম গঠন কৰে। ভুৱা ঘোঁৰাৰ ফ্ৰেমটো ৰঙা মাটিৰে ৰং কৰা হয় আৰু ফ্ৰেমত কাঠৰ ঘোঁৰাৰ মূৰ এটা লগোৱা হয়, লগতে জবা ফুলৰ মালাও লগোৱা হয়।

ফ্ৰেমটোক আঠ দিন পূজা কৰা হয়, আৰু তাৰ পিছত ঘোঁৰাৰ নৃত্যৰ বাবে উলিয়াই দিয়া হয়। নৃত্যশিল্পীসকলে মাহুৰী আৰু ঢোল (ঢোল) আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ তালত নৃত্য কৰে। মাত্ৰ দুজন নৃত্যশিল্পী: এজন পুৰুষ (ৰৌতা বুলি কোৱা হয়) আৰু আনজন পুৰুষ মহিলাৰ সাজ-পোছাক পিন্ধা (ৰৌতনি বুলি কোৱা হয়)। লোকগীতৰ সুৰত নৃত্য কৰে। উৎসৱ শেষ হ'লে কাঠৰ ঘোঁৰাৰ মূৰটো ফ্ৰেমৰ পৰা আঁতৰাই স্থানীয় মন্দিৰত ৰখা হয় যাতে পিছৰ বছৰত পুনৰ উলিয়াই নিয়া হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:ওড়িশা
ভৱপ্ৰসাদ চলিহা

ভৱপ্ৰসাদ চলিহা (; জন্ম ২০ আগষ্ট ১৯৩৪)ৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ নাহৰকটীয়াত জন্ম হয়। তেওঁ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক-অধ্যাপক। তেওঁ বৰ্তমানলৈ অসমীয়া, ইংৰাজী আৰু সংস্কৃত ভাষাত ৪০খনৰো অধিক গ্ৰন্থ ৰচনা, সম্পাদনা আৰু অনুবাদ কৰিছে। অসম চৰকাৰে তেওঁলৈ ২০২০ চনৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা প্ৰদান কৰে।

প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ

শংকৰী সংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন,
শংকৰী সাহিত্যৰ সমীক্ষা,
মাধৱদেৱৰ সাহিত্য,
মাধৱদেৱ অধ্যয়নৰ ভূমিকা,
মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম,
ৰুক্মিণী হৰণ নাট ইত্যাদি

লাভ কৰা বঁটা

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা (২০২০)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী
অনিল ৰায়চৌধুৰী

অনিল ৰায়চৌধুৰী এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক, সমাজবিজ্ঞানী, গীতিকাৰ, মুক্তিযোদ্ধা আৰু সাম্যবাদী আদৰ্শৰে উদ্বুদ্ধ প্ৰগতিশীল বুদ্ধিজীৱী। ১৯২৬ চনত বৰপেটাত জন্মলাভ কৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে স্কুলীয়া দিনতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশ লৈছিল। পৰৱৰ্তী কালত সাহিত্যিক হিচাপে সুনাম অৰ্জন কৰা ৰায়চৌধুৰী আকাশবাণীৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত গীতিকাৰ আছিল আৰু প্ৰায় ডেৰশ গীত ৰচনা কৰিছিল। অসম সচিবালয়, শিক্ষকতা, কেন্দ্ৰীয় আবকাৰী পৰিদৰ্শক আদি কৰি প্ৰায় আঠটা চাকৰি বাদ দি ১৯৫১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনীয় বিভাগৰ কৰ্মচাৰী হিচাপে নিযুক্ত হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৮৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। বিশ্ববিদ্যালয় কৰ্মীসংঘৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ উপৰি তেওঁ কাৰ্যকৰী সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ১৯৬২, ১৯৬৫ আৰু ১৯৭৫ চনত গ্ৰেপ্তাৰ হৈ কাৰাবাস খাটিছিল। প্ৰায় ৩৭ বছৰ ৬ মাহ চাকৰি কৰি ১৯৮৮ চনৰ ৩০ জুনত তেওঁ চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ এজন বামপণ্ঠী নেতা আছিল।

ৰায়চৌধুৰীয়ে অসম আত্মৰক্ষী ফৌজ আৰু অসম জাতীয় সভাৰো নেতৃত্ব লৈছিল। কৃষক শ্ৰমিক আন্দোলনতো তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰবাবে তেওঁ কেইবাবাৰো জেললৈ যাব লগা হৈছিল। ১৯৭১ চনৰপৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে নতুন পৃথিৱী নামৰ এখন আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল। নতুন সাহিত্য পৰিষদৰো তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ পৰিষদৰ সম্পাদক হোৱাৰ লগতে ১৯৯৮চনত সভাপতিও হৈছিল। ৯৪ বছৰ বয়সত তেওঁ শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।

জন্ম

বৰপেটাৰ দক্ষিণহাটীৰ ৰায়পাৰা গাঁৱৰ বিখ্যাত ৰায়চৌধুৰী পৰিয়ালত ১৯২৬ চনত অনিল ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম হয়। দেউতাক প্ৰয়াত দেৱেন্দ্ৰ নাথ ৰায়চৌধুৰী আৰু মাক প্ৰয়াত গৌৰীবালা ৰায়চৌধুৰী। স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বাবে তেখেতে ১৯৪২/৪৩ চনত স্কুল বৰ্জন কৰিছিল যদিও পুনৰ ১৯৪৪ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাৰ আগমুহূৰ্তত বিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। ১৯৪৪ চনত তেখেত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অৱত্তীৰ্ণ হয় যদিও পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৪৫ চনত তেখেতে বৰপেটা বিদ্যাপীঠ হাইস্কুলৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে। ১৯৪৭ চনত তেখেতে আই এ পৰীক্ষা পাছ কৰি যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত বি কম পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৪৯ চনত বি কম পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। চাকৰিৰ সন্ধান আৰু এম কম পাঠ্যক্ৰম অধ্যয়নৰ মানসেৰে তেখেতে কলিকতালৈ যাত্ৰা কৰে যদিও বিফল হয় আৰু পুনৰ ১৯৭১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিচলৈ এম কম পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰে যদিও পৰীক্ষাত নবহাকৈ থাকে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
ছিৰোহি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

ছিৰোহি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মণিপুৰ ৰাজ্যত অৱস্থিত। ভাৰত-ম্যানমাৰ সীমান্তৰ ওচৰত অৱস্থিত এইখন সৰু সংৰক্ষিত অঞ্চল। ১৯৮২ চনত ইয়াক ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল। ভূখণ্ড পাহাৰীয়া আৰু ইয়াৰ মাজতে উপত্যকা আছে। নিকটতম চহৰ-উখৰুল (৫ কিলোমিটাৰ)। ৰেলহেড-ডিমাপুৰ (২৫০ কি.মি.)।

উদ্ভিদ

ইয়াৰ চাৰিওফালে ঘন গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় অৰণ্য আৰু পাহাৰৰ শৃংগত নাতিশীতোষ্ণ অৰণ্য আছে।

প্ৰাণীজগত

এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনত বাঘ, নাহৰফুটুকী, বনৰীয়া গাহৰি, হৰিণ, এণ্টিলপ আৰু বহুতো চৰাইৰ বাসস্থান যিবোৰৰ ভিতৰত ঈগল, শগুন, টিট, ৱাৰ্বলাৰ, উইচ্ছু আৰু ফেজেণ্ট আদি অন্তৰ্ভুক্ত।

লগতে চাওক

কেইবুল লামজাও ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান