ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
অমিতাভ বচ্চন

অমিতাভ হৰিবংশ বচ্চন হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা। তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ১১ অক্টোবৰ, ১৯৪২ চনত। ১৯৭০-ৰ দশকত তেখেতে অভিনীত বোলছবিৰ জৰিয়তে খ্যাতি অৰ্জন কৰে 'খঙাল যুৱক' (Angry Young Man) হিচাপে। তেওঁ ভাৰতীয় বোলছবি ইতিহাসৰ আটাইতকৈ প্ৰখ্যাত তাৰকা।

অভিনয়ৰ বাহিৰেও তেখেতে দূৰদৰ্শনত অনুষ্ঠানৰ পৰিবেশনা কৰিছে। কেইখন মান বোলছবিত গান গোৱাৰ উপৰিও তেখেতে অলপ সময়ৰ বাবে ৰাজনীতিত যোগদান কৰি সংসদলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।

উদ্ধৃতি

মই এনেকুৱা এজন মূৰ্খ।
উৎস: টাইমছ অফ ইণ্ডিয়া
যেতিয়ালৈকে আপুনি সামাজিক স্বাধীনতা লাভ নকৰে, তেতিয়ালৈকে আইনে যি স্বাধীনতা প্ৰদান কৰে, আপোনাৰ বাবে কোনো লাভ নাই।
উৎস: অপইণ্ডিয়া
মই ইংৰাজীত কথা কব পাৰো, ইংৰাজীত খোজ কাঢ়িব পাৰো, ইংৰাজীত হাঁহিব পাৰো। কাৰণ, ইংৰাজী এটা ধেমেলীয়া ভাষা।
উৎস: ইণ্ডিয়া টিভি
“এজন পাৰ্চী, এজন মুছলমান, এজন শিখ আৰু এজন হিন্দুৰ ২০২৪ চনত মৃত্যু হয় আৰু সমগ্ৰ দেশে শোক অনুভৱ কৰে আৰু তেওঁলোকক সকলোৱে এজন ভাৰতীয় হিচাপে মনত ৰাখে।"
উৎস:
“ঐতিহাসিক ২০২৪ চনলৈ ধন্যবাদ!! মোৰ জীৱন সলনি কৰা এটা বছৰ। আপোনালোকক সদায় মনত ৰাখিম!! কৃতজ্ঞতা। আপোনালোক সকলোকে বিশেষ ধন্যবাদ আপোনালোকৰ আলিংগনমূলক মৰমেৰে মোক শক্তিশালী কৰাৰ বাবে।’’
উৎস:

মন্তব্য

"অমিতাভ বচ্চন জীক ৮০ তম জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা জনাইছোঁ। তেওঁ ভাৰতৰ সবাতোকৈ অনন্য চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্ববোৰৰ মাজৰ এগৰাকী, যিয়ে দৰ্শকসকলক প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰি ৰাখিছে, মনোৰঞ্জন দি আহিছে। তেওঁৰ দীৰ্ঘায়ু আৰু সুস্বাস্থ্য কামনা কৰিছোঁ। (নৰেন্দ্ৰ মোদী)
অমিতাভৰ গুৰু-গম্ভীৰ কণ্ঠ আৰু তেওঁৰ চাৱনিৰ বাবে মই তেওঁক নিৰ্বাচন কৰিছিলোঁ। আমই ক’বলৈ কোনো দ্বিধাবোধ নকৰোঁ যে এই ছবি( আনন্দ)ত অমিতাভে ৰাজেশ খান্নাতকৈয়ো ভাল অভিনয় কৰিছিল।"(হৃষিকেশ মুখাৰ্জী)
মই বিজি উঠিছিলোঁ, গম্ভীৰ কণ্ঠস্বৰ আৰু চকুৰ চাৱনিৰেই যিকোনো চৰিত্ৰক শক্তিশালী কৰি তোলাৰ এক আশ্চৰ্য ক্ষমতা ছিল তেওঁৰ। সেইকাৰণেই মই “নমকহাৰাম’’ ছবিত তেওঁৰ চৰিত্ৰটো 'এংৰি ইয়ং মেন'ৰ ৰূপ দিছিলোঁ।"(হৃষিকেশ মুখাৰ্জী)

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
নাগিনা মছজিদ

নাগিনা মছজিদ, যাক ৰত্ন মছজিদ আৰু জুৱেল মছজিদ বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ আগ্ৰাত অৱস্থিত আৰু ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে স্বীকৃত। ১৬২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত জাহাংগীৰৰ উত্তৰাধিকাৰী মোগল নেতা শ্বাহজাহানে এই মছজিদটো নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু দুৰ্গ কমপ্লেক্সৰ ভিতৰত তিনিটা মাৰ্বলৰ মছজিদ নিৰ্মাণ কৰিছিল- মোতি মছজিদ, নাগিনা মছজিদ আৰু মিনা মছজিদ।

১৬৩১-১৬৪০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত নাগিনা মছজিদ শ্বাহজাহানৰ ব্যক্তিগত ব্যৱহাৰ আৰু ৰাজপৰিয়ালৰ মহিলাসকলৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

১৬৪৮ চনত শ্বাহজাহানে ৰাজধানী শ্বাহজাহানাবাদ (পুৰণি দিল্লী)লৈ স্থানান্তৰিত কৰাৰ লগতে আগ্ৰা দুৰ্গ ক্ষমতাৰ প্ৰাথমিক আসন হোৱা বন্ধ কৰি দিয়াৰ বাবে ই আগ্ৰা দুৰ্গত নিৰ্মাণ কৰা শেষ গঠনসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।

ভাৰতীয় প্ৰত্নতাত্ত্বিক জৰীপৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই মছজিদটো ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ স্মৃতিসৌধ।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
শ্ৰেণী:মছজিদ
নাকফুলি

নাকফুলি হৈছে এক প্ৰকাৰৰ নাকত পিন্ধা গহণা যিটো কেইবা শতিকা আগতে সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতাত ভাৰতৰ মহিলাৰ অলংকাৰৰ এটা প্ৰকাৰ হিচাপে উৎপত্তি হৈছিল বুলি প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ নাকত পিন্ধা অলংকাৰৰ কেইবাটাও প্ৰকাৰ পোৱা যায়৷ অসমত প্ৰচলিত কেইবিধমান পুৰণি নাকৰ অলংকাৰ হ’ল, নথ(nose ring), নাক চবি(nose bead), নাকফুল(flower shaped nose ornament), নাকবালি(a nose ring worn on the side of nose), আৰু নোলক(a nose pendant hanging from nasal partition)৷ নাকফুলি সোণ, ৰূপ, পিতল আদিৰ উপৰিও বৰ্তমান বিভিন্ন সংকৰ ধাতুৰে তৈয়াৰ কৰা হয়৷ প্ৰাচীন কালত সোণ আৰু ৰূপেৰেই অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ কালিকা পুৰাণমতে ডিঙিৰ ওপৰত ৰূপৰ অলংকাৰ পৰিধান কৰা নহৈছিল৷ লো আৰু কাঁহৰ অলংকাৰ পিন্ধাটো নীতি-বিৰুদ্ধ আছিল৷

ইতিহাস

নাকফুলি সাধাৰণতে দক্ষিণ এছিয়া আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকা (চুডান)ৰ মহিলাসকলে যুগ যুগ ধৰি পিন্ধি আহিছে। ভাৰতৰ মহিলাসকলে ষষ্ঠ শতিকাৰ আগৰ পৰাই এইবোৰ পিন্ধি আহিছে। ইয়াক বহুতো ভাৰতীয় ভাস্কৰ্য্যত স্পষ্টভাৱে দেখা যায়।বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সময়ত ই বিশেষভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। হিন্দু পৰম্পৰা অনুসৰি বিয়াৰ নিশা কইনাই নাকৰ শিকলিৰ দৰে অলংকাৰ পিন্ধে যিটো কাণফুলি বা চুলিৰ শিকলিৰে বান্ধি থোৱা হয়। নাকৰ শিকলি মহিলাসকলে দেৱী পাৰ্বতীক বিবাহৰ দেৱী বুলি গণ্য কৰা বাবে সন্মান আৰু ভক্তি দেখুৱাবলৈ পিন্ধে।

অসমৰ মুছলমান সমাজত নাকৰ অলংকাৰ

অসমৰ চৰ-চাপৰিত বাস কৰা মুছলমান সমাজত নাকৰ অলংকাৰৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে৷ বিয়াৰ সময়ত দৰাঘৰৰ পৰা নাকৰ অলংকাৰ কইনাক দিয়াটো বাধ্যতামূলক৷ স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে বিবাহিতা মহিলাই নাকৰ অলংকাৰ খুলি পেলোৱাটো পৰম্পৰা৷ এই সমাজত নাকত অলংকাৰ পিন্ধাবলৈ ছোৱালীবোৰ সৰু কালতে কিছুমান নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে নাকত ফুটা কৰা হয়৷ প্ৰথমে মিহি বেজী-সূতাৰে নাকত ফুটা কৰি সূতা গাঁথি থোৱা হয়৷ কিছুদিন পিছত ঘাঁ শুকালে শুকান কাঠি ভৰাই থোৱা হয়৷ পিছত শুভদিনত “বিছমিল্লাহ’’ বুলি কৈ সোণৰ বা ৰূপৰ নাকফুলি পিন্ধাই দিয়া হয়৷ এই সমাজত নাকফুলিৰ বিভিন্ন আকৃতিৰ পোৱা যায়৷ আকৃতিভেদে এইবোৰৰ নামো বেলেগ বেলেগ৷ যেনে, ডাইল- এটা গোটা মচুৰ দালিৰ আকৃতিত এটা নলী লগোৱা থাকে; তাৰাফুল-তৰাৰ আকৃতিৰ আৰু মাজত এটা পাথৰ লগোৱা থাকে; এছফুল- ইংৰাজী এছ আখৰটোৰ দৰে; সাতদানা- নাৰ্জীফুলৰ আকৃতিৰ; চিতিফুল-পখিলাৰ আকৃতিৰ; পালিশপাত-গোলাকৃতিৰ ৰিং এটাত মটৰমাহ বা চিৰাৰ আকৃতিৰ দানা ওলোমাই; নলক বা বেল্লাক- বালি বা ৰিঙৰ লগত চিৰা বা ডালিম ফুলৰ আকৃতিৰ; নাকঠশা-দুটা ডাঙৰ আকাৰৰ দালি এডাল সৰু নলীৰে সংযুক্ত কৰা৷ এটা নাকৰ বাহিৰত আৰু আনটো ভিতৰত নলীৰে সংযোগ কৰা থাকে৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:গহনা
দণ্ডিনাথ কলিতা

দণ্ডিনাথ কলিতা এজন অসমীয়া কবি, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ তথা ব্যঙ্গ সাহিত্যিক। পঁচিশখনৰো অধিক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে তেখেতে এলানি পাঠ্যপুথিও ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্যলৈ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। 'সাধনা' উপন্যাসৰ বাবে তেখেতে ১৯২৮ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ উপন্যাস প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল।

জন্ম

১৮৯০ চনৰ ৩০ জুনত শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰৰ ওচৰৰ কেতেকীবাৰী গাঁৱত দণ্ডিনাথ কলিতাৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতাকৰ নাম আছিল মংগলৰাম আৰু মাকৰ নাম জানকীবালা। তেওঁলোকৰ আদি পুৰুষ আছিল উজনি অসমৰ। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত তাৰ পৰা আহি কেতেকীবাৰীতে স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লয়। তেওঁলোকৰ বংশৰ উপাধি পোনতে 'শইকীয়া'হে আছিল বুলি জনা যায়। পিছলৈ 'কলিতা' উপাধি গ্ৰহণ কৰে। দণ্ডিনাথ কলিতাৰ পিতৃদত্ত নাম দণ্ডিৰাম কলিতাহে আছিল।

শিক্ষা

দণ্ডিনাথ কলিতাই কাঁহদল প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯০২ চনত তেখেতে তেজপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। ইয়াৰ পৰাই ১৯১১ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পিছত তেখেতে গুৱাহাটীৰ কটন মহাবিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ লয়। কিন্তু পৰীক্ষাৰ সময়ত হাতৰ আঙুলিৰ গাঁঠিৰ পাবত বিষ হোৱা বাবে তেখেতে বি.এ. পৰীক্ষা দিব নোৱাৰিলে আৰু শিক্ষা অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয়। পিছত ঢাকাৰ পৰা এবছৰীয়া প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি এল.টি. উত্তীৰ্ণ হয়।

সাহিত্যিক অৱদান

উপন্যাস
ফুল (১৯০৮)
সাধনা (১৯২৮)
গণ-বিপ্লৱ (১৯৪০)
হত্যাকাৰী কোন (১৯৪৭)
অদৃষ্ট (১৯৪৮)
আৱিষ্কাৰ (১৯৫১)

কবিতা পুথি
ৰহঘৰা (১৯১৬)
ৰগৰ (১৯২২)
বহুৰূপী (১৯২৬)
অসম সন্ধ্যা (১৯৪৯)
বীণাৰ ঝংকাৰ (১৯৫১)

গল্প সংকলন
সাতসৰী (১৯২৩)

ব্যঙ্গ কাহিনী
আত্মানন্দৰ আত্মকাহিনী

সাধু
সংস্কৃত নাটকৰ সাধু (দুটা খণ্ডত)
সতী-কাহিনী
অকণিৰ ৰামায়ণ

নাটক
সতীৰ তেজ (১৯৩১)
পৰাচিত (১৯৪৬)
কীচক বধ (১৯৫০)
মুক্তিৰ অভিযান (১৯৪১)
অগ্নিপৰীক্ষা (১৯৪৬)
পোহনীয়া কুকুৰ (১৯৪৬)
নগৰৰ বিহুতলী (১৯৪৬)

জীৱনী গ্ৰন্থ
কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ (১৯২৪)
গোহাঞিবৰুৱা (১৯৪৬)

পাঠ্যপুথি
প্ৰদীপ (সম্পাদনা)
সাহিত্য মুক্তাৱলী (সম্পাদনা)
সংস্কৃত ব্যাকৰণাদৰ্শ
Anglo Sanskrit Word Book

মৃত্যু

১৯৫৫ চনৰ ১৫ মে'ত তেজপুৰৰ লম্বোদৰ বৰা পথৰ নিজা বাসভৱনত দণ্ডিনাথ কলিতাৰ মৃত্যু হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
জলছবি

জলছবি অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী সাহিত্যিক অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন উপন্যাস। ২০১৪ চনত প্ৰকাশ হোৱা এই উপন্যাসখন মূলতঃ এগৰাকী এলঝাইমাৰ ৰোগী আৰু তেওঁক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হোৱা ঘটনা-পৰিঘটনাৰ ঔপন্যাসিক বিৱৰণ।

উপন্যাসখনৰ চৰিত্ৰ

সুৱৰ্ণজ্যোতি: উপন্যাসৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ এগৰাকী নাৰী সুৱৰ্ণজ্যোতিৰ জীৱন কাহিনীৰ আধাৰত নিৰ্মাণ হৈছে জলছবি। ৰক্ষণশীল ব্ৰাহ্মণ সমাজৰ নিয়ম অনুসৰি পঢ়া-শুনাত যথেষ্ট ৰাপ থকা পাছতো পুষ্পিতা হোৱাৰ আগতেই বাগানৰ মেনেজাৰ “ৰমেশ” ৰ সৈতে বিয়াত বহিছিল “সুৱৰ্ণজ্যোতি”। দুয়ো পতি-পত্নীৰ মাজত এক যথেষ্ট বুজা-বুজিৰ পৰিবেশৰ ছবি দেখা পোৱা যায় য’ত ৰমেশে নিজ পত্নীক সকলো প্ৰকাৰে শিক্ষিত তথা জ্ঞানী কৰিবলৈ কিতাপ পঢ়িবলৈ উদগনি দিছিল।

প্ৰত্যেক পৰিয়ালত সুখ-দুখ থাকে। দুখৰ মুখামুখি নহ’লে মানুহে সুখক পাব নোৱাৰে। ঠিক তেনেদৰেই  সুৱৰ্ণজ্যোতি জীৱনৰ দুখ যন্ত্ৰণাবোৰে পাঠকক মুহি ৰাখিছে। স্বামী ৰমেশ ৰ এক দুৰ্ঘটনাৰ পিছত সুৱৰ্ণজ্যোতিয়ে নিজৰ ফুলকুমলীয়া সন্তানক বুকুৰ গাখীৰৰ পৰা আঁতৰাই আইতাকৰ ওচৰত থৈ যোৱা ঘটনাই পাঠকক দুখ দিয়ে। সেইগৰাকী ধৈৰ্যশীল পত্নীয়ে যেতিয়া স্বামীক সম্পূৰ্ণ সুস্থ ৰূপত ঘূৰাই আনিবলৈ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হৈ পৰে তেতিয়া সেই পত্নীক কোনোৱে ৰখাব পৰা নাই, আৰু বংগোপ সাগৰেদি সুৱৰ্ণজ্যোতিয়ে স্বামীক লৈ অকলেই যাত্ৰা কৰিছে যি সেই সময়ৰ ৰক্ষণশীল সমাজৰ বাবে এক অতি স্পৰ্শকাতৰ কথা। এই সময়খিনিত সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন পৰিবেশ পৰিস্থিতিৰ কথা অৱগত কৰা একমাত্ৰ ডায়েৰী খনেই আছিল সুৱৰ্ণজ্যোতিৰ একমাত্ৰ সংগী।

এনেদৰেই অযুত জীৱনৰ যুদ্ধৰ অন্তত যেতিয়া সেইগৰাকী নাৰীয়ে নিজৰ লগত তথা নিজ বাৰ্ধক্যৰ লগতো যুদ্ধ কৰিবলগীয়া হৈছে তেতিয়া সেই যুদ্ধ হৈ পৰিছে অতি কষ্টদায়ক। মৃত্যুক কেতিয়াও আশা নকৰা পাছতো বৃদ্ধগৰাকী লাহে লাহে হৈ পৰিছে এগৰাকী মনোৰোগী। অতীতত হৈ যোৱা বহুতো মনোকষ্ট আৰু বিশ্বাসঘাতকতাৰ ফলত সূৱৰ্ণজ্যেতি লাহে লাহে শাৰীৰিক আৰু মানসিক ৰোগী হৈ পৰে আৰু অবশেষত তেওঁ মৃত্যুৰ ওচৰত হাৰ মানে।

মানি: মানি সূৱৰ্ণজ্যোতিৰ জী, উপন্যাসৰ আন এক চৰিত্ৰ। জীৱনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্য এক স্তৰ বাৰ্ধক্যত ব্যক্তিয়ে সদায় মৰম,স্নেহ বিচাৰে তথা বৃদ্ধ লোকসকলক প্ৰয়োজন হয় মৰমৰ হাতৰ। তেওঁলোকক পৰিয়ালৰ বোজা বুলি যাতে ভাবি নলৈ সদায় যে আন্তৰিকতা যাছিব লাগে, তাৰে এক উদাহৰণ হিচাবে মানি চৰিত্ৰটোক চিহ্নিত কৰিব পাৰো। লগতে মানিৰ স্বামী ৰিদিপেও শাহুৱেকৰ শুশ্ৰূষা কৰিবলৈ যত্নপৰ হৈছে, বৃদ্ধা শাহুৱেকৰ অস্বাভাৱিক কাৰ্যত চিন্তিত হৈছে। মানিয়ে মাক সূৱৰ্ণজ্যোতিৰ মানসিক অৱস্থা দেখি নিজৰ সাধ্যানুসাৰে মাকৰ কষ্ট লাঘৱ কৰিবলৈ যত্ন কৰিছে,মাকৰ অতীতৰ জীৱনৰ কথা খুচৰি বিচাৰিছে, অথচ মাকৰ কষ্ট দেখি মনে নিবিচৰা সত্ত্বেও মাকৰ মৃত্যুক কামনা কৰিছে। মাকে ভয় কৰি থকা এই মৃত্যুতেই যেন মাকে শান্তি পাব মানিৰ ভাৱ হৈছে। শেষত মাকৰ মৃত্যুত তাই মৌন হৈ পৰিছে, আৰু একান্তই অকলশৰে মাকৰ স্মৃতি সোৱৰিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰেণী:অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ উপন্যাস
আজাদী টাৱাৰ

আজাদী টাৱাৰ হ'ল ইৰানৰ ৰাজধানী চহৰ তেহৰানত অৱস্থিত এটা স্মৃতিসৌধ। ইয়াক স্থানীয়ভাৱে বৰ্জ-ই আজাদি বা ফ্ৰিডম টাৱাৰনামেৰে জনা যায়। ইয়াৰ পুৰণি নাম, শ্বাহ্যাদ টাৱাৰ পৰিচিত। এই স্মৃতিসৌধটো তেহৰানৰ অন্যতম প্ৰধান কীৰ্তীচিহ্ন বুলিব পাৰি। এসময়ত চহৰখনৰ আটাইতকৈ পশ্চিম প্ৰৱেশদ্বাৰ চিহ্নিত কৰিছিল আৰু ই আজাদি সাংস্কৃতিক কমপ্লেক্সৰ অংশ, য'ত এটা মাটিৰ তলৰ সংগ্ৰহালয়ো আছে। পাৰ্চী স্থাপত্যৰপৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ এই টাৱাৰটো প্ৰায় ৪৫ মিটাৰ (১৪৮ ফুট) উচ্চতা আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে খোদিত মাৰ্বলৰদ্বাৰা আবৃত। ইৰাণৰ শেষৰজন শ্বাহ মহম্মদ ৰেজা পাহলৱীয়ে পাৰ্চী সাম্ৰাজ্যৰ ২৫০০বছৰীয়া জয়ন্তী উপলক্ষ্যে ইয়াৰ নিৰ্মাণৰ নিৰ্দেশ দিছিল আৰু ১৯৭১ চনত ইয়াৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হয়।

এখন প্ৰতিযোগিতাত জয়ী হোৱাৰ পিছত স্থপতি হোছেইন আমানতক মিনাৰখনৰ ডিজাইনৰ বাবে নিযুক্তি দিয়া হয়। তেওঁৰ ধাৰণাসমূহ ইৰাণৰ ধ্ৰুপদী আৰু উত্তৰ-ধ্ৰুপদী স্থাপত্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছিল আৰু 'শ্বেত বিপ্লৱ'ৰ পিছত ১৯৬০ চনত শিল্পৰ ওপৰত জনপ্ৰিয় প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছিল।

ইতিহাস

নাম

এই স্মৃতিসৌধটোৰ সৈতে জড়িত প্ৰথম নামটো আছিল দৰভাজেহ-য়ে কৌৰোছ অৰ্থাৎচাইৰাছৰ দুৱাৰ, আৰু শতবাৰ্ষিকী উদ্‌যাপনৰ সময়ত আছাদোল্লাহ আলমে উদ্‌যাপন পৰিষদৰ অধ্যক্ষই স্মৃতিসৌধটোক দৰভাজেহ-য়ে শ্বাহানশ্বাহী অৰ্থাৎ ৰজাৰ দুৱাৰ বুলি উল্লেখ কৰিছিল। ১৯৬৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত এই স্মৃতিসৌধৰ চূড়ান্ত আনুষ্ঠানিক নাম চূড়ান্ত কৰা হয়, ইয়াৰ পূৰ্বে কীৰ্তিচিহ্নটোৰ ডিজাইনৰ প্ৰতিযোগিতা ঘোষণা কৰা হয়। বাহৰাম ফাৰাহৱাছি আছিল প্ৰাচীন ইৰাণী ভাষাৰ পণ্ডিত আৰু অধ্যাপক। তেওঁ কাউন্সিল অৱ চেলিব্ৰেচনৰ সৈতে কাম কৰিছিল আৰু তেওঁ আনুষ্ঠানিকভাৱে শ্বাহ্যাদ আৰ্যমেহৰ নামটোৰ পৰামৰ্শ দিছিল। চনত পাৰ্চী সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠাৰ ২৫০০বছৰীয়া জয়ন্তীৰ স্মৃতিত নিৰ্মিত এই তেহৰাণৰ দুৱাৰমুখক শ্বাহ মহম্মদ ৰেজা পাহলৱীৰ সন্মানত শ্বাহ্যাদ ("শ্বাহৰ স্মৃতিসৌধ") নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল; কিন্তু ১৯৭৯ চনৰ বিপ্লৱৰ পিছত ইয়াৰ নাম আজাদী তথা স্বাধীনতা ৰখা হয়।

নিৰ্মাণ

১৯৬০ চনৰ ভিতৰত ইৰাণ এখন প্ৰধান তেল ৰপ্তানিকাৰী দেশত পৰিণত হয় আৰু এই নতুনকৈ পোৱা সম্পদ ব্যৱহাৰ কৰি শ্বাহে দেশখনক আধুনিকীকৰণ আৰু উদ্যোগীকৰণৰ বাবে কেইবাটাও কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ পিছত সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধিশালী হয়, যাক স্থপতি হোছেইন অমনাতে "এটা সৰু নৱ-জাগৰণ" বুলি বৰ্ণনা কৰে। ১৯৬৬ চনত অমনাটে ভৱনটোৰ ডিজাইনৰ প্ৰতিযোগিতাত জয়ী হয়।

ইছফাহান প্ৰদেশৰ বগা মাৰ্বলৰে নিৰ্মিত এই স্মৃতিসৌধটোত ৮ হাজাৰ শিলৰ ব্লক আছে। এই সকলোবোৰ শিল ঘনবৰ ৰহিমীয়ে উৎস আৰু যোগান ধৰিছিল; তেখেতে শিলৰ শিলৰ গভীৰ জ্ঞানৰ বাবে বিখ্যাত আছিল আৰু তেওঁক প্ৰায়ে "ইৰাণৰ শিলৰ চুলতান" (সোলতান-ই চাং-ই ইৰাণ) বুলি জনাজাত। ইয়াৰ নিপুন শৈলীৰে কৰা পৃষ্ঠভাগৰ আকৃতি তৈয়াৰত কম্পিউটাৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সেই সময়ত কম্পিউটাৰৰ ব্যৱহাৰ এক নতুন প্ৰযুক্তিগত পদ্ধতি আছিল। টাৱাৰ নিৰ্মাণৰ মূল চুক্তিখন এমএপি কোম্পানীক দিয়া হৈছিল, যাৰ তত্ত্বাৱধানত আছিল ইৰাণৰ এজন প্ৰখ্যাত শিল কাটিব পৰা গফ্ফাৰ দাভাৰপানাহ বৰ্ণোছফাদেৰানি। এই প্ৰকল্পটোৰ বাবে মূলতঃ ৫০০ জন ইৰাণী উদ্যোগপতিৰ এটা দলে ধন আগবঢ়াইছিল। MEED ৰ প্ৰতিৱেদন অনুসৰি ইয়াৰ নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰায় ছয় মিলিয়ন ডলাৰ খৰচ হৈছিল।

১৯৭১ চনৰ ১৬ অক্টোবৰত টাৱাৰটোৰ উদ্বোধন কৰা হয়। কিন্তু ১৯৭২ চনৰ ১৪ জানুৱাৰীতহে এই টাৱাৰটো জনসাধাৰণৰ বাবে মুকলি কৰা হয়।

আজাদী টাৱাৰ সংগ্ৰহালয়

চিত্ৰসমূহ

জংচনসমূহ

ছাইদি এক্সপ্ৰেছৱে
কাৰাজ বিশেষ পথ
মহম্মদ আলী জিন্না এক্সপ্ৰেছৱে
আজাদী ষ্ট্ৰীট

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

German artist lights up Tehran's freedom arch – in pictures (Images)

শ্ৰেণী:ইৰান
ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ

ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ (১৮৮৭-১৯৬১) অসমৰ এগৰাকী অভিনেতা, কবি, নাট্যকাৰ, চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ, সঙ্গীতজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদ। অসমৰ নাট্যজগতলৈ অৱদানৰ বাবে তেখেতক "নাট্যাচাৰ্য্য" বুলি অভিহিত কৰা হয়। শিৱসাগৰত জন্মলাভ কৰি তেখেতে সৰুতেই নানান বাদ্যৰ জ্ঞান লাভ কৰিছিল। শিক্ষকতা কৰা কালছোৱাত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত তেখেতে নাটক অভিনীত কৰায় আৰু বহু লোকক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে। মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ আধাৰত তেখেতে অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত লিখা "শ্ৰীবৎস-চিন্তা" নাটকখন অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এক উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি। অসমৰ বহু ঠাইৰ শৈল ভাস্কৰ্য্য অধ্যয়ন কৰাৰ লগতে তেখেতে কেইবাবছৰ ধৰি সৰস্বতী আৰু দূৰ্গা পূজাৰ প্ৰতিমা গঢ়িছিল। নলবাৰী নাট্য মন্দিৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ব্যক্তিসকলৰ অন্যতম আছিল বৰঠাকুৰ । বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত তেওঁ নলবাৰীৰ গৰ্ডন স্কুলত প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে আত্ম নিয়োগ কৰিছিল । নলবাৰীত আধুনিক নাটকৰ শুভাৰম্ভক আছিল ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ ।

শৈশৱ আৰু শিক্ষা

১৮৮৭ চনত শিৱসাগৰত ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃ শশীপ্ৰভা দেবী। মাতৃগৰ্ভত তিনিমাহ হওঁতেই দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ অকাল বিয়োগ হৈছিল। অলপ ডাঙৰ হোৱাত তেখেতে লগৰীয়াৰ সৈতে মিলি শিৱসাগৰৰ শিৱ, বিষ্ণু আৰু দেৱীদৌল দৰ্শন কৰিবলৈ অহা অসমৰ আৰু বাহিৰৰ সাধু-সন্যাসী, পণ্ডিতসকলৰ থকা-খোৱাৰ দায়িত্ব লৈছিল। ভাল ঘৰৰ লোকৰ সঙ্গীত শিক্ষা নিষিদ্ধ হোৱাত তেখেতে মনে মনে বেহেলা, তবলা আৰু পাখোৱাজৰ জ্ঞান আহৰণ কৰে। শিৱসাগৰ উচ্চ ইংৰাজী স্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ঊত্তীণ হৈ তেখেতে গুৱাহাটীৰ কলেজলৈ বি এ পঢ়িবলৈ যায় আৰু ১৯০৭ চনত ঊত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ লগে লগে তেখেতে চিত্ৰাংকন, মূৰ্ত্তি গঢ়ন, ভাস্কৰ্য আদি জ্ঞানো আহৰণ কৰে।

কৰ্মজীৱন

কলেজৰ শিক্ষা সাং কৰি তেখেতে শিৱসাগৰৰ কেইবাখনো বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰে। ১৯১৮ চনত তেখেতে যোৰহাটত বেপ্তিষ্ট স্কুলত শিক্ষক পদত যোগদান কৰে। "ক্ৰিচেনথিমাম" তেখেতৰ ৭০টা কবিতাৰ সংকলন। ১৯৫৪ চনত তেখেতে সংগীত বিষয়ক "গীতালী" পুথি ৰচে। সমালোচনাত্মক লেখাৰ সংকলন "সপ্তপৰ্ণ" ১৯৫৫ চনত প্ৰকাশ পায়। উপন্যাস "কেতেকী" (১৯৪৬), "মালিচী" (১৯৪৭), কবিতা পুথি "চিন্তামণি" আৰু "চন্দ্ৰমল্লিকা" (১৯৫০), "অসমীয়া ভাষা প্ৰশিক্ষণ" (১৯৫৫) আদি তেখেতৰ অন্যান্য গ্ৰন্থ।

নাট্য আৰু সংগীত চৰ্চা

যোৰহাটত চাকৰি কৰা অৱস্থাতে তেখেতে নাট্যজগতৰ লগত জড়িত হৈ পৰে আৰু মিত্ৰদেৱ মহন্ত, হৰিহৰ বৰপূজাৰী আদিৰ সৈতে বহু নাটকত অভিনয় কৰে। ১৯১৮ চনত তেখেতৰ প্ৰচেষ্টাত যোৰহাটত বঙাল পুখুৰী অঞ্চলত সংগীত বিদ্যালয় স্থাপন হয়। "শ্ৰীবৎস চিন্তা" নাটক ৰচি তেখেতে যোৰহাটত নাট ঘৰত অভিনীত কৰাইছিল। শ্বিলং, গোৱালপাৰা আৰু লখিমপুৰতো তেখেতৰ নাট্য আৰু অভিনয় চৰ্চা অব্যাহত আছিল। ১৯৫০ চনত তেখেতৰ তৃতীয় পুত্ৰ ভুবন ৰঞ্জন বৰঠাকুৰৰ প্ৰচেষ্টাত "মিলিত শিল্পী সমাজ" গঠিত হয় আৰু ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰে ইয়াত "নাট-গুৰু"ৰ দায়িত্ব পালন কৰে। তেখেত ১৯৫২ চনৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ৰুণুমীতো অভিনয় কৰিছিল।

১৯২৭ চনত সঙ্গীতানুৰাগীসকলৰ সৈতে মিলি তেখেতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ "অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ" গীতটোক ইংৰাজী সুৰেৰে সজায়। এই গীতটোক অসম সাহিত্য সভাই অসমৰ জাতীয় গীতৰূপে গ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৮ চনত মিলিত শিল্পী সমাজে তেখেতক "নাট্যাচাৰ্য্য" উপাধি প্ৰদান কৰে আৰু অসমৰ নাট্য সমাজে এই সন্মানক স্বীকৃতি দিয়ে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
পেলে

এড্‌ছন আৰাণ্টিছ ড' নাচিমেণ্ট' (Edson Arantes do Nascimento) , বা Pelé (, জন্মৰ প্ৰমাণপত্ৰত নামটো "এডিছন" বুলি দিয়া হৈছিল, জন্ম ২১ অক্টোবৰ ১৯৪০- কিন্তু পেলেৰ মতে তেওঁৰ জন্ম ২৩ অক্টোবৰতহে হৈছিল), এজন প্ৰাক্তন ব্ৰাজিলিয়ান ফুটবলাৰ। তেওঁক বহু কুশলী ব্যক্তি, সমালোচক, পূৰ্বৰ বা বৰ্তমানৰ খেলুৱৈ আৰু গুণগ্ৰাহীয়ে সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ ফুটবল খেলুৱৈ হিচাপে গণ্য কৰে। ১৯৯৯ চনত International Federation of Football History & Statistics সংস্থাই তেওঁক শতিকাৰ বিশ্ব খেলুৱৈ (World Player of the Century) উপাধি প্ৰদান কৰে। একে বছৰতে প্ৰভাৱশালী France Football আলোচনীয়ে পূৰ্বৰ বেলন ডিঅ'ৰ বিজয়ীসকলক শতিকাৰ শ্ৰেষ্ঠ ফুটবল খেলুৱৈ বাছনি কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। পেলে‌ই ইয়াত প্ৰথম স্থান দখল কৰে। ১৯৯৯ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিয়ে পেলেক "শতিকাৰ এথলীট" আখ্যা দিয়ে আৰু তেওঁ টাইম (আলোচনী)ৰ বিংশ শতিকাৰ ১০০ জন প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ তালিকাতো স্থান পায়।২০১৩ চনত তেওঁ কেৰিয়াৰ আৰু সফলতাৰ বাবে ফিফা বেলন ডিঅ'ৰ সন্মান লাভ কৰে।

IFFHS-ৰ মতে ৫৪১টা লীগ গ'লেৰে পেলে বিশ্বৰ সকলোতকৈ সফল লীগ গ'ল স্ক'ৰাৰ। পেলে‌ই মুঠ ১৩৬৩ খন খেলত ১২৮১টা গ'ল কৰিছিল যাৰ বাবে গিনিজ বিশ্ব ৰেকৰ্ডৰ তৰফৰ পৰা ফুটবলৰ সৰ্বোচ্চ কেৰিয়াৰ গ'ল দিওঁতা হিচাপে তেওঁক সন্মান জনোৱা হয়। খেলুৱৈ কালত কিছু সময়ৰ বাবে পেলে পৃথিৱীৰ সৰ্বাধিক প্ৰাৰিশ্ৰমিক লাভ কৰা এথলীত আছিল। ফুটবলত লাভ কৰা সফলতাৰ বাবে আৰু দুখীয়াৰ সামাজিক অৱস্থা উন্নত কৰিবলৈ তেওঁৰ সমৰ্থনৰ বাবে ব্ৰাজিলত তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় নায়কৰূপে গণ্য কৰা হয়। ১৯৬১ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি জেনিঅ' কোৱাড্ৰ'ছে পেলেক "ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পদ" বুলি ঘোষণা কৰিছিল।

পেলে‌ই ছেণ্ট'ছ ক্লাবৰ হৈ ১৫ বছৰ আৰু ব্ৰাজিল ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দলৰ হৈ ১৬ বছৰ বয়সত খেলা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৯৫৮, ১৯৬২ আৰু ১৯৭০ চনত তিনিটা ফিফা বিশ্বকাপ লাভ কৰিছিল। এনে সফলতা পোৱা তেওঁ বিশ্বৰ একমাত্ৰ খেলুৱৈ। জাতীয় দলৰ তেওঁ সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ গ'লস্ক'ৰাৰো। ছেণ্ট'ছ দলৰ হৈও তেওঁ অভিলেখ সংখ্যক গ'ল দিছিল আৰু ১৯৬২ আৰু ১৯৬৩ দলটোৱে ক'পা লিবাৰ্টাড'ৰ্ছ খিতাপ দখলত সহায় কৰিছিল। পেলেৰ তড়িৎ গতিৰ খেল আৰু দৃষ্টিনন্দন গ'লে তেওঁক পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে তাৰকা কৰি তুলিছিল। তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তাৰ সুযোগ লৈ ছেণ্ট'ছ দলে প্ৰায়েই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰমণ কৰি বিভিন্ন খেলত অংশ লৈছিল।

১৯৭৭ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত পেলেই বিশ্বজুৰি ফুটবলৰ ৰাজ-দূত (ambassador) হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু বিভিন্ন অভিনয় আৰু বাণিজ্যিক কামত হাত দিছিল। ২০১০ চনত তেওঁক নিউ য়ৰ্ক ক'ছম'ছ দলৰ সন্মানীয় সভাপতি নিৰ্বাচিত কৰা হয়।

মৃত্যু

২০২২ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত তেখেত 'ক'ল'ন কেন্সাৰ' ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ পৰলোকপ্ৰাপ্তি ঘটে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

National Soccer Hall of Fame – Pelé
Pelé: A Legend Looks Back – slideshow by Life magazine
List of Goals for Brazil

Play Soccer with Pele
Santos Official Website - Pelé
International Football Hall of Fame
Planet World Cup

শ্ৰেণী:ফুটবল খেলুৱৈ
শ্ৰেণী:ব্ৰাজিলৰ ব্যক্তি
আজি (অসমীয়া দৈনিক)

আজি আছিল গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত এখন অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকত৷ এই বাতৰি কাকতখন ২০০০ চনৰ মাৰ্চ মাহত ৰামধেনু প্ৰকাশন প্ৰাইভেট লিমিটেডে উন্মোচন কৰিছিল। প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য সম্পাদক আছিল অজিত কুমাৰ ভূঞা।

২০০৯ চনৰ ২৪ মাৰ্চত কাকতখনৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক অনিল মজুমদাৰক অজ্ঞাত ব্যক্তিয়ে গুলীয়াই হত্যা কৰে। মজুমদাৰক লক্ষ্য কৰি লোৱাৰ সম্ভাৱ্য কাৰণ আছিল তেওঁৰ নেতৃত্বত চলি থকা কাকতখনে "আলফা আৰু চৰকাৰৰ মাজত আলোচনাৰ পোষকতা কৰি আহিছিল।"

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংবাদ পত্ৰ
দ্বি জাতি তত্ত্ব

দ্বি জাতি তত্ত্ব হৈছে এনে এক মতাদৰ্শ, য’ত ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মুছলমানসকলক মূলতঃ তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ জৰিয়তেহে চিনাক্ত কৰা হয়। ইয়াৰ যোগেদি ভাৰতীয় হিন্দু আৰু মুছলমানৰ বাবে দুটা পৃথক জাতীয়তা চিনাক্ত কৰা হ'ল। য'ত ভাষা, জাতি আৰু অন্যান্য বৈশিষ্ট্যতকৈ ধৰ্মক অধিক গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। এই দুটা জাতিৰ তত্ত্বই ১৯৪৭ চনত পাকিস্তান আন্দোলন আৰু ভাৰত বিভাজনৰ অন্যতম কাৰণ আছিল।

ইতিহাস

দ্বিজাতি শব্দৰ অৰ্থ দুটা জাতি। ভাৰত উপমহাদেশক হিন্দু আৰু মুছলমান বুলি দুটা ভাগত বিভক্ত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ মূল কাৰণ আছিল সেই সময়ত হিন্দু আৰু মুছলমানৰ মাজত থকা বহু সংঘাত আৰু বৈষম্য। ইয়াৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ১৯৪০ চনৰ মাৰ্চ মাহত পঞ্জাৱৰ ৰাজধানী লাহোৰত অনুষ্ঠিত মুছলিম লীগৰ কাউন্সিল চেচনৰ প্ৰথম দিনাই হিন্দু আৰু মুছলমানক দুটা পৃথক জাতি আৰু ৰাজ্যত বিভক্ত কৰাৰ বাবে দুটা জাতি তত্ত্ব উপস্থাপন কৰা হৈছিল। আৰু এই তত্ত্বটো উপস্থাপন কৰাত মহম্মদ আলী জিন্নাই যথেষ্ট সহায় কৰিছিল। বহুতে বিশ্বাস কৰে যে মুহাম্মাদ আলী জিন্নাৰ দুটা জাতিৰ তত্ত্বৰ আধাৰত লাহোৰ প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰা হৈছিল আৰু মুছলমান জাতীয়তাবাদে সম্পূৰ্ণ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। ১৯৪০ চনৰ মাৰ্চ মাহত পঞ্জাৱৰ ৰাজধানী লাহোৰত অনুষ্ঠিত মুছলিম লীগৰ কাউন্সিল অধিবেশনৰ প্ৰথম দিনাই মহম্মদ আলী জিন্নাই এই বিখ্যাত দুটা জাতিৰ তত্ত্বৰ কথা ঘোষণা কৰে। উক্ত ঘোষণাত তেওঁ কয় যে ভাৰতৰ সমস্যা দুটা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত নহয়, দুটা জাতিৰ মাজতহে। ইয়াৰ দ্বাৰা মূলতঃ ভাৰতৰ মুছলমান আৰু হিন্দুৰ মাজত থকা বৰ্ণগত পাৰ্থক্য আৰু বৈষম্যক বুজোৱা হৈছে।

তথ্য সংগ্ৰহ
পশ্চিম ৰহমানপুৰ জামালিয়া মুক্তব

alt=পশ্চিম ৰহমানপুৰ জামালিয়া মুক্তবৰ ছবি |
পশ্চিম ৰহমানপুৰ জামালিয়া মুক্তব (ইংৰাজী : West Rahmanpur Jamalia Muktab) হ'ল আৰবী আৰু উৰ্দু ভাষীক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান। এই প্ৰতিষ্ঠানটো ঢেকীয়াজুলি, চক্ৰবিয়া।

ইয়াত প্ৰাথমিক শিক্ষা , সামাজিক শিক্ষা, লিখন আৰু পঠন পদ্ধতি চৰ্চিত । এই প্ৰতিষ্ঠানটো ২০০৫ চনত স্থাপিত কৰা হয়। ৰহমানপুৰ অঞ্চলখনত শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ অভাৱত এইখন মুক্তব প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰা হয়। এই মুক্তটো আল্লাহৰ নামত দান কৰে আল-হজ্জ জামাল উদ্দিন শ্বেখ ।

তথ্য উৎস
ধৰ্ম

ধৰ্ম মানুহৰ আধ্যাত্মিকতাৰ দৃষ্টিভংগীক বুজোৱা এটা শব্দ। ইয়ে সাধাৰণতে আখ্যান, প্ৰতীক, বিশ্বাস আৰু অনুশীলনৰ এটা গোট সামৰি লয়, প্ৰায়ে অলৌকিক বা অতিক্ৰমণীয় গুণৰ সৈতে, যিয়ে কোনো উচ্চ শক্তি বা সত্যৰ উল্লেখৰ জৰিয়তে অনুশীলনকাৰীৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতাক অৰ্থ আৰু পথ প্ৰদৰ্শন কৰে। ইয়াক প্ৰাৰ্থনা, অনুষ্ঠান, ধ্যান, সংগীত আৰু শিল্পৰ লগতে অন্যান্য বিষয়ৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি। ই বাস্তৱৰ বিষয়ে নিৰ্দিষ্ট অতিপ্ৰাকৃতিক, আধ্যাত্মিক আৰু নৈতিক দাবীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব পাৰে (ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু মানৱ প্ৰকৃতি) যিয়ে ধৰ্মীয় নিয়ম, নৈতিকতা আৰু এটা বিশেষ জীৱনশৈলীৰ এটা গোটৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ধৰ্মই পূৰ্বপুৰুষ বা সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা, লেখা, ইতিহাস, পৌৰাণিক কাহিনীৰ লগতে ব্যক্তিগত বিশ্বাস আৰু ধৰ্মীয় অভিজ্ঞতাকো সামৰি লয়। "ধৰ্ম" শব্দটোৱে সাম্প্ৰদায়িক বিশ্বাসৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিগত পদ্ধতি আৰু ভাগ-বতৰা কৰা প্ৰত্যয়ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা গোটৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু যোগাযোগ দুয়োটাকে বুজায়।

উদ্ধৃতি

মোৰ পলমকৈ পঢ়াৰ কালছোৱাত বিশবাৰ মই ব্ৰেক আউট হোৱাৰ দিশত আগবাঢ়িছোঁ, "এইখন সম্ভৱপৰ সকলো জগতৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ হ’লহেঁতেন, যদি ইয়াত ধৰ্ম নাথাকিলহেঁতেন!" কিন্তু এই উচ্চাৰণত মই ব্ৰায়াণ্ট বা ক্লিভাৰলিৰ দৰেই ধৰ্মান্ধ হ’ব লাগিছিল৷ ধৰ্ম অবিহনে পৃথিৱীখন ভদ্ৰ সমাজত উল্লেখ কৰিব নোৱাৰা বস্তু হ’লহেঁতেন, মানে নৰক।
জন আডামছৰ দ্বাৰা টমাছ জেফাৰচনলৈ লিখা চিঠি, (original manuscript at the Library of Congress), ১৯ এপ্ৰিল ১৮১৭ চনত। বিবৃতিটোৰ ভিতৰৰ ইটালিক কৰা অংশটো প্ৰায়ে প্ৰসংগৰ বাহিৰত উদ্ধৃত কৰা হৈছে। ইয়াৰ পূৰ্বে চিঠিখনত এডামছে বুজাই দিছিল যে ব্ৰায়াণ্ট তেওঁৰ "পেৰিছ প্ৰিষ্ট" আৰু ক্লিভাৰলি তেওঁৰ "লেটিন স্কুল মাষ্টাৰ"।
"ধৰ্ম হয়তো সামাজিক বৈষম্যৰ লগত জড়িত যদিহে পালন কৰা ধৰ্মটো কোনো বিশেষ সংস্কৃতি বা সমাজত প্ৰধান ধৰ্ম নহয়"।

ধৰ্ম ইমান মতামত ভিত্তিক বিষয় সেয়ে মোৰ নিজৰ কাৰ্ড টেবুলত থৈ দিয়াটোৱেই ভাল আছিল। মই কেথলিক ধৰ্মত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিলোঁ আৰু ২১ বছৰ বয়সলৈকে এজন দৃঢ় বিশ্বাসী আছিলোঁ। আন ধৰ্মত সন্ধান কৰাৰ পিছত মই যে “একোৱেই নহয়” আৰু তাৰ পিছত এজন অজ্ঞানী হৈ পৰিলোঁ--বিশ্বাসী ব্যক্তিয়ে এইখিনিতে ক’ব নোৱাৰে যে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখনৰ কোনো সৃষ্টিকৰ্তা আছিল নেকি, আৰু যদি আছে তেন্তে সেই সৃষ্টিকৰ্তাৰ গুণ কি হ’ব পাৰে (SAT-Math পৰীক্ষাত সৰ্বকালৰ সৰ্বোচ্চ নম্বৰৰ বাহিৰত)। ধৰ্মৰ লগত মোৰ যথেষ্ট পৰিচিতি আছে যে বিষয়টোৰ বিষয়ে একো নজনা মানুহৰ মাজত পণ্ডিত হিচাপে পাছ কৰিব পাৰোঁ। একেদৰে মই বাইবেলৰ বিষয়ে যথেষ্ট জানো যে কেতিয়াও কিতাপখন খুলি নোলোৱা মানুহৰ কোঠা এটাত ভালদৰে অৱগত যেন লাগে। এইবোৰৰ কোনোটোৱেই মোৰ সমীক্ষাৰ প্ৰতি মানুহে দিয়া উত্তৰত প্ৰভাৱ পেলোৱা নাই বুলি মই ভাবোঁ, যিটোৰ বিষয়ে এই অধ্যায়টোত কোৱা হৈছে। কিন্তু সদায় হোৱাৰ দৰেই সেইটোৰ বিচাৰকো আপুনি হ’ব।
বব আলটেমেয়াৰ, দ্য অটোৰিটেৰিয়ানছ (২০০৬), পৃ. ১৪১

উৎস

শ্ৰেণী:ধৰ্ম
দৰ্শন ৰাৱল

দৰ্শন ৰাৱল (; জন্ম ১৮ অক্টোবৰ ১৯৯৪) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়ক, ৰচয়িতা, গীতিকাৰ আৰু অভিনেতা। ১৯৯৪ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত ভাৰতৰ আহমেদাবাদত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁক টেলিভিশ্যনৰ পৰ্দাত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইণ্ডিয়াছ ৰ' ষ্টাৰ নামৰ এটা ৰিয়েলিটী শ্ব'ত দেখা গৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
অগ্নিগড় (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)

অগ্নিগড় নামে তলৰ প্ৰবন্ধসমূহ বুজাব পাৰে:
অগ্নিগড়: তেজপুৰত অৱস্থিত ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ স্থান।
অগ্নিগড় (ভাওনা): ভাওনাত শিল্পীসকল পাৰ হোৱা তোৰণ।
অগ্নিগড় (চলচ্চিত্ৰ): এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ।