ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
সুশীল কৌৰ

চৰ্দাৰনী বিবি সুশীল কৌৰক মাতা সুশীল কৌৰ বুলিও কোৱা হয়৷ জন্ম তাৰিখ অজ্ঞাত৷ তেওঁৰ মৃত্যু হয় ১৭১৬ চনত৷ তেওঁ প্ৰথম শিখ ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰা শিখ সেনা জেনেৰেল বান্দা সিং বাহাদুৰৰ পত্নী আৰু তেওঁ একমাত্ৰ পুত্ৰ অজয় সিঙৰ মাতৃ। সুশীল কৌৰ চাম্বাৰ মহাৰাজা উদয় সিংহৰ একমাত্ৰ কন্যা আছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু বিবাহ

সুশীল কৌৰৰ জন্ম হৈছিল চাম্বাৰ ৰজা মহাৰাজা উদয় সিঙৰ ঘৰত, ৰাজকুমাৰী সুশীল কানৱাৰ নামেৰে। সেই সময়ৰ আন আন ৰাজকুমাৰীসকলৰ দৰেই তেৱোঁ তৰোৱাল যুদ্ধ, অশ্বাৰোহণৰ লগতে কলা আৰু শিল্পৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল; তেওঁ চাম্বা ৰুমালৰ এম্ব্ৰয়ডাৰী হস্তশিল্পত তেওঁ পাকৈত আছিল। তেওঁৰ পৰিচিত শাৰীৰিক আৰু ব্যক্তিগত বৈশিষ্ট্যসমূহে তেওঁ অত্যন্ত সুন্দৰী, ৰূপৱতী আৰু মনোমোহা শৰীৰৰ আছিল বুলি বুজা যায়।

মহাৰাজা উদয় সিঙে বান্দা সিংহক চাম্বালৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি আনে আৰু ভাতৃ লক্ষ্মণ সিঙে দিয়া পৰামৰ্শ অনুসৰি তেওঁৰ আগত বৈবাহিক সম্পৰ্কৰে মিত্ৰতাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। “সহজধাৰী’’ হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল হৈ ৰাজকুমাৰী চাম্বাই বান্দা সিংহৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ লগে লগে সুশীল কৌৰ হৈ পৰে। ১৭১২ চনত তেওঁলোকৰ পুত্ৰ অজয় সিংহৰ জন্ম হয়।

গুৰুদাস নংগলৰ কব্জা আৰু বন্দীত্ব

সুশীল কৌৰ আৰু তেওঁৰ কেঁচুৱা পুত্ৰৰ সৈতে বান্দা সিঙে সৈন্যৰ সৈতে গুৰদাস নংগললৈ যোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ লগত গৈছিল। শিখসকলে ৮ মাহ ধৰি দুৰ্গটো ৰক্ষা কৰিছিল যদিও অৱশেষত ১৭১৫ চনৰ ৭ ডিচেম্বৰত মোগল সেনাই আব্দ আল-ছামাদ খানৰ অধীনত দুৰ্গটো ঘেৰাও কৰি বান্দা সিং, সুশীল কৌৰ আৰু পুত্ৰ অজয়ৰ সৈতে অন্য শিখসকলক বন্দী কৰি লৈ যায়। বান্দা সিঙক লোহাৰ পিঞ্জৰাত আৱদ্ধ কৰা হৈছিল আৰু বাকী শিখসকলক শিকলিৰে বান্ধি দিল্লীলৈ লৈ যোৱা হৈছিল। দিল্লীত সুশীল কৌৰক স্বামী আৰু পুত্ৰৰ পৰা পৃথক কৰি কাৰাগাৰলৈ লৈ যোৱা হৈছিল। কিন্তু তেওঁক যিমানেই ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰলোভন দিয়া নহওক কিয়, ঠিক আন আন শিখ বন্দীসকলৰ দৰেই তেৱোঁ নিজৰ দৃঢ় বিশ্বাসৰ ওপৰত স্থিৰ হৈ থাকিল৷ ৭ দিনত প্ৰতিটো দিনতেই ১০০ জনকৈ শিখ সৈনিকক দুৰ্গৰ পৰা উলিয়াই আনি ৰাজহুৱা স্থানত নিৰ্মম ভাৱে হত্যা কৰা হৈছিল। ১৭১৬ চনৰ ৯ জুনত তেওঁৰ চাৰি বছৰীয়া পুত্ৰ অজয় আৰু স্বামী বান্দা সিঙক নিষ্ঠুৰভাৱে মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। অজয় সিঙৰ কলিজাটো ঘুকুটি পেলোৱা হৈছিল আৰু পিতৃৰ কোলালৈ দলিয়াই দিয়া হৈছিল। বান্দা সিঙৰ শৰীৰৰ অংগ-প্ৰত্যংগত আঘাত কৰি, চকু উলিয়াই, ছাল বখলিয়াই, অংগ কাটি আৰু তাৰ পিছত মূৰটো কাটি পেলোৱাৰ সময়তে অজয় সিঙৰ পিতৃৰ কোলাত মৃত্যু হয়। শেহতীয়া গৱেষণা আৰু ৰয়েল চাম্বা পৰিয়ালত মজুত থকা তথ্যত উল্লেখ আছে যে, ১৭১৬ চনৰ ২০ জুন মাহত স্বামী আৰু পুত্ৰক নিষ্ঠুৰভাৱে মৃত্যুদণ্ড দিয়াৰ পিছত সুশীল কৌৰে নিজে আত্মহত্যা কৰিছিল। দৰবাৰৰ সাংবাদিক মহম্মদ ছুফীৰ মতে, তেওঁ নিজকে ছুৰীৰে আঘাত কৰি হত্যা কৰিছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
জাকিৰ হুছেইন (সংগীতজ্ঞ)

জাকিৰ হুছেইন আল্লাৰাখা কুৰেশ্বি, (৯ মাৰ্চ ১৯৫১ - ১৫ ডিচেম্বৰ ২০২৪) এগৰাকী ভাৰতীয় তবলা বাদক, সুৰকাৰ, পাৰ্কাচনিষ্ট, সংগীত প্ৰযোজক আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা। তেওঁ তবলা বাদক আল্লা ৰাখাৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ। তেওঁ সৰ্বকালৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ তবলাবাদক হিচাপে সৰ্বজনস্বীকৃত। তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা ১৯৮৮ চনত পদ্মশ্ৰী, ২০০২ চনত পদ্মভূষণ আৰু ২০২৩ চনত পদ্ম বিভূষণ বঁটাৰে সন্মানিত। ২০০৯ চনৰ ৮ ফেব্ৰুৱাৰীত হুছেইনে তেওঁৰ গ্ল'বেল ড্ৰাম প্ৰজেক্টৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সমসাময়িক বিশ্ব সংগীত এলবামৰ গ্ৰেমী বঁটা শিতানত ৫১ সংখ্যক গ্ৰেমী বঁটা লাভ কৰে। এই এলবামটোত তেওঁক সহযোগ কৰিছিল মিকি হাৰ্ট আৰু জিঅ’ভানি হিডালগ’ই। তেওঁ ১৯৯০ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা আৰু ২০১৮ চনত সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপেৰেও সন্মানিত হৈছে। হুছেইনক ১৯৯৯ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত পৰম্পৰাগত শিল্পী আৰু সংগীতজ্ঞসকলক দিয়া সৰ্বোচ্চ বঁটা নেচনেল হেৰিটেজ ফেলোশ্বিপেৰে সন্মানিত কৰা হয়। তেওঁ সাতটা গ্ৰেমী বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰিছিল আৰু চাৰিটা জয় কৰিছিল। ২০২৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত তেওঁ তিনিটা গ্ৰেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।

উদ্ধৃতি

মোক ঘৰলৈ আনি যেতিয়া মোৰ দেউতাৰ কোলাত গতাই দিয়া হ’ল, পৰম্পৰামতে পিতৃয়ে কেঁচুৱাটোৰ কাণত এটা প্ৰাৰ্থনা গাই, কেঁচুৱাটোক আদৰণি জনাই আৰু কিছু ভাল কথা ক’ব লাগে। গতিকে তেওঁ মোক কোলাত লৈ মোৰ কাণত ওঁঠ দুটা থৈ মোৰ কাণত তবলাৰ ছন্দবোৰ আবৃত্তি কৰে। মা আচৰিত হৈ পৰিছিল। তেওঁ কৈছিল, কি কৰি আছা? তুমি কোৱাৰ কথা, জানেনে, ই প্ৰাৰ্থনা, ছন্দ নহয়। আৰু তেওঁ ক’লে, “এইবোৰ মোৰ প্ৰাৰ্থনা। মই এইদৰেই প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ। তেওঁ ক’লে, মই দেৱী সৰস্বতী আৰু ভগৱান গণেশৰ উপাসক।’’ এইজন আছিল এজন ইছলাম ধৰ্মৰ ভক্তই কোৱা কথা। তেওঁ ক’লে যে, এইটো তেওঁৰ শিক্ষকৰ পৰা পোৱা জ্ঞান আৰু পুত্ৰক দিব বিচাৰিছে।

সাধাৰণতে কাৰোবাৰ লগত কাম কৰাৰ আগতে তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰো; অৰ্থাৎ মই তেওঁলোকৰ কনচাৰ্টৰ বাদ্য পৰিৱেশন শুনিবলৈ যাওঁ, তেওঁলোকৰ সংগীত, টেপ, যিয়েই নহওক কিয়, শুনিবলৈ যাওঁ, যাতে তেওঁলোকৰ লগত বহিলে তেওঁলোকৰ স্বভাৱ কি আৰু তেওঁলোকে কেনেধৰণৰ সংগীতৰ আৰ্হি বজাই ভাল পায়, মোৰ এটা মোটামুটি ধাৰণা হয়। অকলে, মই জাহাজৰ কেপ্তেইন, আৰু মই কি কৰিম সেইটো সিদ্ধান্ত লওঁ আৰু শ্ব’টোৰ গতি নিৰ্ধাৰণ কৰোঁ।

মই ভাবো যে দীৰ্ঘকালীনভাৱে বাণিজ্যিকীকৰণে সংগীতৰ অখণ্ডতাত কোনো প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰে। সংগীত বা আন প্ৰতিটো উদ্যোগতে আপোনাৰ ভাল বেয়া সদায় থাকিব। ইয়াতো একেই কথা।

মন্তব্য

উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:শিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰাপ্ত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্ম বিভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
আবিদ আজাদ

আবিদ আজাদ (; ১৬ নৱেম্বৰ ১৯৫২ - ২২ মাৰ্চ ২০০৫) বাংলাদেশৰ এজন আগশাৰীৰ কবি, সমালোচক আৰু সাহিত্য সম্পাদক আছিল। আজাদ ১৯খন কাব্যগ্ৰন্থৰ ৰচক। সেই গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত আছে - ঘাসেৰ ঘটনা (১৯৭৬), আমাৰ মন কেমন কৰে (১৯৮০), বনতৰুদেৰ মৰ্ম (১৯৮২) আৰু শীতেৰ ৰচনাৱলি (১৯৮৩)।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

আবিদ আজাদৰ জন্মৰ সময়ত পিতৃ-মাতৃয়ে নামকৰণ কৰিছিল হবিবুৰ। তেওঁৰ ছদ্মনাম আছি‍ল ৰেণু। এঘাৰজন সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল দ্বিতীয় সন্তান। তেওঁ ৰেণু আৰু সুমন অল ইউছুফ নামেৰে‍ কবিতা লিখিছিল। তেওঁৰ প্ৰথমখন কাব্যগ্ৰন্থ ১৯৭৬ চনত ঘাসেৰ ঘটনা নামেৰে প্ৰকাশিত হৈছিল। তেওঁ আজিমুদ্দিন স্কুল, গুৰুদয়াল কলেজ আৰু ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৮৭ চনত আজাদৰ পত্নীৰ মৃত্যু হৈছিল। ১৯৮২ চনত তেওঁলোকৰ প্ৰথম পুত্ৰ টাইমুৰ ৰছিদৰ জন্ম।

তথ্যসূত্ৰ
আজৰাইল

শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
মালক আল-মাউত বা আজৰাইল হ'ল এক দেৱদূত বা ফৰিষ্টা; যাৰ কাম হ'ল ঈশ্বৰৰ নিৰ্দেশনা অনুযায়ী জীৱৰ প্ৰাণ সংহাৰ কৰা।ইছলামৰ বিশ্বাস মতে মৃত্যুকালত আজৰাইলে, ব্যক্তিৰ পৃথিৱীৰ আমল বা কৃতকৰ্ম অনুযায়ী ভাল মানুহৰ ওচৰত পৱিত্ৰৰূপে আৰু পাপীসকলৰ ওচৰত ভয়ংকৰৰূপে আবিৰ্ভূত হয় আৰু মানুহৰ মৃত্যু ঘটায় (জান কবজ কৰে)।

নবী মুহাম্মদে (ছাঃ) মৃত্যুকালৰ ভয়াবহতা বৰ্ণনা কৰি কৈছে, ' মালাক আল-মাউত (তথা আজৰাইল ফেৰেস্তা) ক চোৱা এক হাজাৰবাৰ তৰোৱালেৰে আঘাত খোৱাতকৈ বেছি কষ্টদায়ক।'

নামকৰণ

লগতে চাওক

তথ্যসূত্ৰ
শ্বাক্ৰেইন

শ্বাক্ৰেইন উৎসৱ বা চিলা উৎসৱ বাংলাদেশৰ ঢাকাত চিলা বা বাংলা ভাষাত ঘূৰি উৰুৱাই পালন কৰা বাৰ্ষিক উদ্‌যাপন। এই দিনটোক পৌষ সংক্ৰান্তি নামেৰে জনা যায়।

বাংলাদেশৰ অন্যতম পুৰণি বাৰ্ষিক উৎসৱৰ ভিতৰত শ্বাক্ৰেইন উৎসৱ বাংলাদেশী সংস্কৃতিৰ এক বিখ্যাত আৰু উল্লেখযোগ্য অনুষ্ঠান। ই বাংলাদেশৰ ঐক্য আৰু বন্ধুত্বৰ প্ৰতীক।

কাৰ্যবিৱৰণী

শ্বাক্ৰেইন উৎসৱ বেছিভাগেই ঢাকা চহৰৰ দক্ষিণ অংশৰ আশে-পাশে উদ্‌যাপন কৰা হয়। উদ্‌যাপনৰ অংশ হিচাপে বিয়লিৰ ভাগত অঞ্চলটোৰ চাৰিওফালে থকা ঘৰৰ ছাদৰপৰা ওপৰলৈ ৰঙীন চিলা উৰুৱাই দিয়া হয়। ই প্ৰায়ে চিলা যুঁজৰ ৰূপ লয়, কাৰণ অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে ইজনে সিজনৰ চিলাৰ ৰছী ধৰিবলৈ বা কাটি পেলাবলৈ চেষ্টা কৰে।

অসমতো এসময়ত চিলা উৰুওৱা বৰ জনপ্ৰিয় খেল আছিল। বৰ্তমান ই নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত ঠাই ল’ব পৰা নাই। মাঘ-ফাগুন মাহত চিলা উৰুওৱা হৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উৎসৱ
ইছমাইল

শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম

ইছমাইল (আৰৱী: إسماعيل) কোৰআন আৰু বাইবেলত উল্লিখিত এক ঐতিহাসিক ব্যক্তি। মুছলিমসকলে বিশ্বাস কৰে যে, তেওঁ এজন নবী, আৰু তেওঁৰ সম্মানাৰ্থে তেওঁৰ নামোচ্চাৰণৰ সৈতে 'আলাইহিছ ছালাম' (সংক্ষেপে আঃ) বা 'শান্তি বৰ্ষিত হওক' উচ্চাৰণ কৰা হয়। তেওঁ ইব্ৰাহিমৰ সৰ্ৱপ্ৰথম সন্তান আৰু ইব্ৰাহিমৰ স্ত্ৰী হাজেৰাৰ গৰ্ভত তেওঁৰ জন্ম। বাইবেলৰ বৰ্ণনামতে তেওঁ ১৩৭ বছৰ বয়সত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।

বাইবেলত উল্লেখ

বাইবেলত তেওঁৰ উল্লেখ ইশ্বমায়েল নামেৰে আছে, তাত তেওঁৰ পিতাৰ নাম উচ্চাৰিত হয় 'আব্ৰাহাম' হিচাপে।

ইছলাম ধৰ্মত উল্লেখ

তথ্যসূত্ৰ

বহিঃসংযোগ

Genealogy from Adam to the Twelve Tribes
Ishmael in Islam
The Jewish Encyclopedia: Ishmael.
Biographical Study on Ishmael
Ismael
Ishmael in Bahá'í Faith

শ্ৰেণী:ইছলামৰ পয়গম্বৰ
ধোকৰা

ধোকৰা (ডোক্ৰা বুলিও বানান কৰা হয়) হৈছে অলৌহ ধাতুৰ ঢালাইত লষ্ট ৱাক্স ব্যৱহাৰ কৰাৰ কৌশল। এই ধৰণৰ ধাতুৰ ঢালাই ভাৰতত ৪,০০০ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে আৰু এতিয়াও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এনেধৰণৰ সামগ্ৰীসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে মহেঞ্জো-দাৰোৰ ডেন্সিং গাৰ্লৰ প্ৰতিমূৰ্তি। আদিম সৰলতা, মোহনীয় লোককলা আৰু শক্তিশালী ৰূপৰ বাবে ধোকৰা শিল্পৰ সামগ্ৰীৰ ঘৰুৱা আৰু বিদেশী বজাৰত যথেষ্ট চাহিদা আছে। ধোকৰা ঘোঁৰা, হাতী, ময়ূৰ, উট, ধৰ্মীয় প্ৰতিমূৰ্তি, জোখ-মাখৰ বাটি, আৰু লেম্প-কাস্কেট আদিৰ অতিশয় শলাগ লোৱা হয়। তাম ভিত্তিক মিশ্ৰণ ঢালিবলৈ লষ্ট ৱাক্স কৌশল চীন, ইজিপ্ত, মালয়েছিয়া, নাইজেৰিয়া, মধ্য আমেৰিকা আদি ঠাইতো পোৱা গৈছে।

পদ্ধতি

লষ্ট ৱাক্স ঢালাইৰ মূল দুটা প্ৰক্ৰিয়া আছে: কঠিন ঢালাই আৰু ফুটা ঢালাই। প্ৰথমটো ভাৰতৰ দক্ষিণ অংশত প্ৰধান হোৱাৰ বিপৰীতে দ্বিতীয়টো মধ্য আৰু পূব ভাৰতত বেছিকৈ দেখা যায়। কঠিন ঢালাইত মাটিৰ আৰ্হি ব্যৱহাৰ কৰা নহয় বৰঞ্চ গলিত উপাদান সৃষ্টি কৰিবলৈ কঠিন মমৰ টুকুৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয়; ফুটা ঢালাই কৰাটো অধিক পৰম্পৰাগত পদ্ধতি আৰু ইয়াত মাটিৰ আৰ্হি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

আৰ্হি

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শিল্প
শ্ৰেণী:ভৌগোলিক স্বীকৃতি
গুৰুডংমাৰ হ্ৰদ

গুৰুডংমাৰ হ্ৰদ বিশ্ব তথা ভাৰতৰ অন্যতম উচ্চ হ্ৰদ, ছিকিম চৰকাৰৰ মতে ৫,৪৩০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। ভাৰতৰ চিকিম ৰাজ্যৰ মংগন জিলাৰ মহান হিমালয়ত অৱস্থিত আৰু বৌদ্ধ আৰু শিখসকলে ইয়াক পৱিত্ৰ বুলি গণ্য কৰে। অষ্টম শতিকাত এই হ্ৰদলৈ অহা পদ্মসম্ভৱৰ নামেৰে এই হ্ৰদটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।

ভৌগোলিক অবয়ৱ

এই উচ্চ উচ্চতাৰ হ্ৰদটো উত্তৰ চিকিম জিলাত, গাংটকৰপৰা ১৯০ কিলোমিটাৰ (১২০ মাইল) আৰু চীন সীমান্তৰপৰা প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ (৩.১ মাইল) দক্ষিণে অৱস্থিত। চুংথাঙৰপৰা লাচেন আৰু থাংগু উপত্যকা হৈ ১০০ কিলোমিটাৰ (৬২ মাইল) ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ৩১০চি (এনএইচ৩১০চি)ৰ জৰিয়তে এই হ্ৰদটোলৈ যাব পাৰি। থাংগুৰপৰা গুৰুডংমাৰলৈ যোৱা পথটো ঠেক ভূ-খণ্ডৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যায়, য’ত ম’ৰেইন আৰু ওখ আলপাইন মেড’বোৰ অসংখ্য ৰ’ড’ডেণ্ড্ৰন গছেৰে আবৃত। এই হ্ৰদ তিব্বতৰ মালভূমিৰ কাষতে থকা উচ্চ মালভূমি খাংচেণ্ডোংগা ৰেঞ্জৰ উত্তৰত অৱস্থিত। ই ট্ছ’ লামো হ্ৰদৰ সৈতে সংযোগ হোৱা উৎস নৈসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, যিয়ে পাছলৈ টিষ্টা নদীৰ উৎস গঠন কৰে। নৱেম্বৰৰপৰা মে’ মাহলৈকে শীতকালত এই হ্ৰদটো সম্পূৰ্ণৰূপে নিথৰ হৈ থাকে।

এই হ্ৰদটোৰ আয়তন ১১৮ হেক্টৰ আৰু ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য ৫.৩৪ কিলোমিটাৰ (৩.৩২ মাইল)।

বিবাদ

চীন সীমান্তত নিয়োজিত শিখ ৰেজিমেণ্টৰ অংশ ভাৰতীয় সেনাই ১৯৯৭-১৯৯৮ চনত এই হ্ৰদটোক শিখ ধৰ্মৰ প্ৰতিষ্থাপক গুৰু নানক ভ্ৰমণ কৰা ঠাই বুলি বিশ্বাস কৰি এটা গুৰুদ্বাৰা নিৰ্মাণ কৰি বিলখনৰ পাৰত বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হয়। ইয়াৰ ফলত অঞ্চলটোৰ চিকিমৰ স্থানীয় লোকসকলে ক্ষুব্ধ হৈ পৰে, যিসকলে গুৰদ্বাৰাক অবৈধ নিৰ্মাণ বুলি গণ্য কৰিছিল, কিয়নো তেওঁলোকৰ প্ৰাচীন পৱিত্ৰ হ্ৰদটো তেওঁলোকৰ গুৰু পদ্মসম্ভৱৰ ভ্ৰমণৰ ফলত পৱিত্ৰ হৈ পৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ছিকিম চৰকাৰে বিষয়টোৰ তদন্ত কৰি প্ৰতিৱেদন দাখিল কৰিবলৈ এখন উচ্চ পৰ্যায়ৰ কমিটী গঠন কৰে। গেংটকৰ নামগ্যাল ইনষ্টিটিউট অৱ তিব্বতবিজ্ঞানে সমিতিখনক প্ৰদান কৰা নথি-পত্ৰসমূহে স্থানীয় লোকসকলে নিঃসন্দেহে বৌদ্ধ ধৰ্মীয় স্থান বুলি কৰা দাবীৰ সৈতে একমত। কমিটীয়ে এই দাবী মানি লৈছিল। ইয়াৰ পিছতে শিখ ৰেজিমেণ্টে নিৰ্মাণ কৰা ভৱনটো ২০০১ চনৰ ৬ জুলাইত উত্তৰ ছিকিমৰ চুংথাঙৰ মহকুমাধিপতিৰ উপস্থিতিত সেনাই লাচেন মঠৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। মঠটোৱে হ্ৰদটোৰ ৰক্ষণাবেক্ষণৰ দায়িত্ব দিয়া এজন লামাক প্ৰহৰী হিচাপে ৰাখিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভূগোল
মেৰী বেটী ছানী লিয়নি বননা চাহতী হ্যায়

মেৰী বেটী ছানী লিয়নি বননা চাহতী হ্যায় ২০১৭ চনৰ ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ এখন চুটি ছবি যিখনৰ পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজক আছিল ৰাম গোপাল বাৰ্মা ছবিখনত অভিনয় কৰিছে নয়না গাংগুলী, মকৰান্দ দেশপাণ্ডে আৰু দিব্যা জগদলেই।

এই ছবিখনৰ জৰিয়তে চুটি ছবিৰ ক্ষেত্ৰখনত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল ৰাম গোপাল বাৰ্মাই। এই চুটি ছবিখন নয়না গাংগুলীয়েও মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰথম চুটি ছবি। এই চলচ্চিত্ৰখন ২০১৭ চনৰ ৫ জুনত ইউটিউবত মুক্তি পাইছিল। ডেইলী নিউজ এণ্ড এনালাইচিছে ছবিখনক সমালোচনা কৰে কাৰণ পৰ্ণ ষ্টাৰ হোৱাৰ উদ্দেশ্য কোৱাটো দূৰৰ কথা, মধ্যবিত্তীয় পৰিয়ালত পিতৃ-মাতৃৰ সন্মুখত "পৰ্ণ ষ্টাৰ" শব্দটো কোৱাটো সাধাৰণ কথা নহয়। নয়না গাংগুলীৰ অভিনয়কো সমালোচনা কৰে। সমালোচনাৰ মাজতো ই এগৰাকী নাৰীৰ যৌনতাৰ লগত জড়িত কলংক আৰু দ্বৈত মানদণ্ডৰ প্ৰশংসা কৰিছিল, "মানুহে কি ক'ব" নামেৰে তেওঁক দমন কৰা আৰু কথোপকথনত কোনটো বাছি লোৱাৰ অধিকাৰক দানৱীকৰণ কৰিছিল। ফাৰ্ষ্টপোষ্টৰ পৰ্যালোচনাত ইয়াত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে ছবিখনে "নিৰ্লজ্জ সুবিধাবাদ" প্ৰতিফলিত কৰিছে। ছবিখনৰ কথোপকথনকো সমালোচনা কৰে।

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:পৰ্ণগ্ৰাফি
হিন্দু ধৰ্মত প্ৰাৰ্থনা

প্ৰাৰ্থনা হিন্দু ধৰ্মৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। হিন্দু ধৰ্মত পূজাৰ সময়ত প্ৰাৰ্থনা কৰা হয় আৰু ই হৈছে ভক্তিৰ প্ৰকাশ। হিন্দু ধৰ্মত মন্ত্ৰৰ জপ সৰ্বাধিক প্ৰচলিত পূজাৰ ধৰণ। বেদ হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ মূল গ্ৰন্থ (মন্ত্ৰ আৰু গীতৰ সমষ্টি)। স্তুতি হৈছে ধৰ্মীয় সাহিত্য সৃষ্টিৰ বাবে সৃষ্টি কৰা ছন্দময় শব্দৰ গাঁথা, কিন্তু ইয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "প্ৰশংসা"।

হিন্দু ভক্তিমূলক ভক্তি পৰম্পৰাত জপ নামেৰে জনাজাত পুনৰাবৃত্তিমূলক প্ৰাৰ্থনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়। প্ৰাৰ্থনা দেৱ-দেৱীৰ ব্যক্তিগত ৰূপ, যেনে বিষ্ণুৰ অৱতাৰ, বিশেষকৈ ৰাম আৰু কৃষ্ণ, শিৱ, বা শিৱৰ পুত্ৰ যেনে কাৰ্তিক আৰু গণেশ, লগতে মহাদেৱী, পৰম দেৱী, আৰু তেওঁৰ ৰূপ, যেনে লক্ষ্মী বা কালী আদিক কেন্দ্ৰ কৰি প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়।

মানৱ উচ্চতম সত্যৰ আকাংক্ষা, হিন্দু ধৰ্মৰ অন্তৰ্নিহিত একতাবাদ, শেষত এক ব্ৰহ্মৰ সৈতে জড়িত, আচাৰ-ব্যৱহাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ আগতেই আৰম্ভ হৈছিল, বিভিন্ন প্ৰয়োজন পূৰণৰ বাবে বিভিন্ন দেৱতাক আমন্ত্ৰণ কৰাৰ আগতে। গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ সকলো বৈদিক অনুষ্ঠানৰ অংশ আছিল আৰু আজিও সমগ্ৰ ভাৰত আৰু বিশ্বৰ অন্যান্য দেশৰ হিন্দু মন্দিৰত ইয়াৰ সাৰমৰ্মৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰিছে।

ভক্তি যোগ

ভক্তি যোগ (সংস্কৃত: भक्ति योग), যাক ভক্তি মাৰ্গ (भक्ति मार्ग) বুলিও কোৱা হয় (আক্ষৰিক অৰ্থত ‘‘ভক্তি’’-ৰ পথ), হিন্দুধৰ্মৰ এটা আধ্যাত্মিক পথ বা আধ্যাত্মিক সাধনা, যি কোনো ব্যক্তিগত দেৱতাৰ প্ৰতি প্ৰেমমূলক ভক্তিত কেন্দ্ৰিত। ই হিন্দুধৰ্মৰ মোক্ষ লাভৰ বাবে দিয়া তিনিটা শাস্ত্ৰীয় যোগ পথৰ অন্যতম; আন দুটা হৈছে জ্ঞান যোগ আৰু কৰ্ম যোগ।

মন্ত্ৰ

গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ

গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ এটি‍ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্ত্ৰ। প্ৰচলিত বিশ্বাস অনুসৰি, গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ বেদৰ আন আন মন্ত্ৰৰ দৰেই "অপৌৰষেয়" (অৰ্থাৎ কোনো মানুহৰ দ্বাৰা ৰচিত নহয়) আৰু বৈদিক হিন্দুসকলে ব্ৰহ্মৰ্ষিৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰে (গায়ত্ৰী মন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত ব্ৰহ্মৰ্ষি হ'ল বিশ্বমিত্ৰ)। এই মন্ত্ৰ বৈদিক সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত। ই ঋগ্বেদৰ এক সূক্ত (মণ্ডল ৩। ৬২। ১০)। গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ গায়ত্ৰী ছন্দত ৰচিত। হিন্দু ধৰ্মত গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ আৰু এই মন্ত্ৰত উল্লেখ কৰা দেৱতাক অভিন্ন বুলি গণ্য কৰা হয়। সেয়েহে এই মন্ত্ৰৰ দেৱীৰ নামো গায়ত্ৰী। গায়ত্ৰী মন্ত্ৰৰে‍ কেৱল পূজাই কৰা নহয়, গায়ত্ৰী মন্ত্ৰকো পূজা কৰা হয়।

গায়ত্ৰী মন্ত্ৰৰে হিন্দু দেৱতা সৱি‍ত্ৰক আৱাহন কৰা হয়। সেয়েহে গায়ত্ৰী মন্ত্ৰৰ আন এটা নাম হৈছে “সাৱি‍ত্ৰী মন্ত্ৰ”। সাৱি‍ত্ৰীৰ বিভিন্ন ব্যাখ্যা অনুসৰি এই মন্ত্ৰটি‍ সূৰ্য্য পূজা, যোগ, তন্ত্ৰ বা শাক্তধৰ্মৰ সৈতে যুক্ত হৈছে‍।

দেৱনাগৰী লিপিত গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ
অসমীয়া লিপ্যন্তৰ

ওঁ ভূৰ্ভুবঃ স্বঃ তৎ সবিতুৰ্বৰে‍ণ্যং ভৰ্গো দেৱস্য ধীমহি ধিয়ো য়ো নঃ প্ৰচোদয়াৎ॥

ভোজন মন্ত্ৰ

ভোজন মন্ত্ৰ হ'ল ভোজন কৰাৰ পূৰ্বে গোৱা এটা মন্ত্ৰ। ই প্ৰাচীন ভাৰতীয় পৰম্পৰা অনুসৰি প্ৰচলিত। ভোজন মন্ত্ৰ কেৱল ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ অংশ নহয়, বৰঞ্চ ইয়াৰ দ্বাৰা মানসিক একাগ্ৰতা, কৃতজ্ঞতা আৰু সুস্থ জীৱনশৈলী প্ৰচাৰিত হয়। আধুনিক সময়তো বহু গৃহ, মন্দিৰ, আৰু ধাৰ্মিক অনুষ্ঠানত ভোজনৰ আগতে এই মন্ত্ৰ পাঠ কৰা হয়।

আৰু চাওক

ওঁ
হৰি ঔম
ভজন
শ্ৰী ৰামচন্দ্ৰ কৃপালু
হৰ হৰ মহাদেৱ
ওঁ নমঃ শিৱায়
জপ
ব্ৰহ্মমুহূৰ্ত
যোগাসন

দৃষ্টিভংগী

মহাত্মা গান্ধীয়ে উল্লেখ কৰিছে যে:

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থতালিকা

শ্ৰেণী:হিন্দু প্ৰাৰ্থনা আৰু ধ্যান
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু মন্ত্ৰ
ওয়েগো দে মানি (নৃত্য)

ওয়েগো দে মানি ('বাদামৰ খেল')ক প্ৰায়ে সৰলভাৱে মানি বা মনি বুলি কোৱা হয় আৰু কেতিয়াবা বেইলে দি মানি ('বাদামৰ নৃত্য') বা বাম্বোচা বুলিও কোৱা হয়, ই হৈছে আফ্ৰিকান দাসসকলে কিউবাত সৃষ্টি কৰা লাঠিৰে যুঁজ দিয়া এক যুদ্ধ কলা আৰু নৃত্য। আজিও ইয়াক কিউবাত খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীয়ে জীয়াই ৰাখিছে। অনুশীলনকাৰীসকলক মেনিচেৰ' বুলি কোৱা হয়।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

মনি শব্দটোৱে (বা স্পেনিছ ভাষাত চূড়ান্ত চিলেবলত জোৰ বুজাবলৈ উচ্চাৰণযুক্ত মানি)ৰ অৰ্থ 'যুদ্ধ' বুলি কোৱা হয়, ইয়াৰ দীঘলীয়া স্পেনিছ নাম, ওয়েগো দে মানি, আৰু বেইলে দি মানি

ইতিহাস

কিছুমানে যুক্তি দিছে যে, মানিৰ খেলৰ উৎপত্তি সম্ভৱতঃ পশ্চিম আফ্ৰিকা, আন কিছুমানে কয় যে ইয়াৰ শিপা সম্ভৱতঃ কংগোত নিহিত হৈ আছে, যিটো কিউবাৰ কংগোৰ সংগীত, নৃত্য আৰু আধ্যাত্মিক পৰম্পৰাৰ সৈতে ইয়াৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্কৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হৈছে।

গঠন, কৌশল আৰু সংগীত

দৃশ্যত এযোৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীক দেখা যায়, যিয়ে এটা বৃত্তৰ মাজত নিৰ্ধাৰিত নৃত্য আৰু যুঁজৰ ধৰণ অনুসৰণ কৰে। ফুটৱৰ্ক তত্ত্বগতভাৱে ব্ৰাজিলৰ জিংগাৰ দৰেই যদিও ই অধিক ষ্টম্পিং মোচন।

মানিৰ যুদ্ধ ব্যৱস্থাত লো কিক, ফুট ছুইপ, পাঞ্চ, হেড-বাট, এলব' ষ্ট্ৰাইক, আগবাহুৰ ষ্ট্ৰাইক, আঁঠু আৰু হাতৰ তলুৱা ষ্ট্ৰাইক আদি কৌশল সামৰি লোৱা হয়। ইনত কাৰ্টচকাক এভাইচিভ কৌশল হিচাপেও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

নৃত্য/যুদ্ধৰ ছন্দ সংগীতজ্ঞসকলে বজোৱা ছন্দৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠে, আৰু সংগী সংগীতজ্ঞসকলে পৰিবেশনত ঢোলৰ উচ্চাৰণৰ সৈতে গতিৰ উচ্চাৰণৰ সমন্বয় সাধন কৰিব বুলি আশা কৰা হয়। এই ৰূপটো মাটানজাছ আৰু লাছ ভিলাছ প্ৰদেশত জনপ্ৰিয় আছিল আৰু ইয়াত চক্ৰান্তমূলক, প্ৰতিযোগিতামূলক পুৰুষ নৃত্যৰ বৈশিষ্ট্য আছিল, যিয়ে কিউবাত সৃষ্টি হোৱা অ-যুদ্ধমূলক, সামাজিক নৃত্যক প্ৰভাৱিত কৰিছিল, যেনে ৰুম্বা কলম্বিয়া।

ওয়েগো দে মানিত ব্যৱহৃত সংগীত প’ল’ মণ্টে, বা কেৱল প’ল’, এটা আফ্ৰিকান-কিউবা ধৰ্ম. আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় মানি গীতসমূহৰ ভিতৰত এটা হ'ল "ভামোছ এ লা গুয়েৰা চি মানি" ('আমি যুদ্ধলৈ যাওঁ যদি[তাত আছে] মানি')।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:নৃত্য
শ্ৰেণী:কিউবাৰ নৃত্য
ভাৱাইয়া আৰু ছতকা গীত

অসমীয়া মৌখিক প্ৰেম-প্ৰণয়মূলক গীতৰ ভিতৰত গোৱালপাৰা অঞ্চলত প্ৰচলিত ভাৱাইয়া আৰু ছতকা গীতবোৰ উল্লেখযোগ্য। লিৰিকেল সৌন্দৰ্য এই দুয়োবিধ গীতৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। আন আন লোকগীতৰ দৰে ভাৱাইয়া আৰু ছতকা কোনো ধৰণৰ ধৰ্মীয় অনুষঙ্গত গোৱা নহয়, হিন্দু-মুছলমান আদি বিভিন্ন ধৰ্মৰ লোকে এই গীতবোৰ অতি আনন্দেৰে শুনে। ভাৱাইয়া গীতবোৰ ভাবপ্ৰধান আৰু ছতকা-গীতবোৰ ব্যঙ্গপ্ৰধান। দোতোৰা, মঞ্জিৰা আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ সহায়ত এই গীতবোৰ গোৱা হয়। ভাৱাইয়া গীতত পৰিস্ফুট প্ৰেম ডেকা-গাভৰুৰ ৰোমাণ্টিক প্ৰেম নহয়, বৰং অবিবাহিতা গাভৰুৰ দৈহিক আসক্তি, বিশেষকৈ যৌন জীৱনৰ আকাঙক্ষাৰ বেদনাৰ স্ফুৰণ। উদাহৰণস্বৰূপে তলত এটি ভাৱাইয়া গীত দিয়া হ'ল—কিসেৰ মোৰ ৰান্ধন, কিসেৰ মোৰ বাঢ়ন

কিসেৰ মোৰ হলদি বাটা,

মোৰ প্ৰাণ ধন অন্যেৰ বাৰী যায়

মোৰ অঙ্গিনাই দিয়া ঘাটা।

ও সজনী কাৰবা আগে ক'ব মোৰ দুখেৰ কথা॥

মোৰ বন্ধু গান গায় মাথা তুলি না চায়,

মই নাৰী যাং জলেৰ ঘাটে॥...

চেতন হুয়া দেখং বন্ধু নাই বগলে

গাৱখান মোৰ চেংচেঙা কৰে।

ও সজনী কাৰ আগে ক'ব মোৰ দুখেৰ কথা॥

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
উদয়াদিত্য ভৰালী

উদয়াদিত্য ভৰালী অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট চিন্তাবিদ, লেখক, ইতিহাসবিদ তথা অধ্যাপক। পিতৃৰ কৰ্মসূত্ৰে তেওঁ মঙলদৈ, ওদালগুৰি, মাজবাট, গহপুৰ, শিৱসাগৰ, গুৱাহাটী, বৰমা, নলবাৰী আৰু বৰপেটাত বুনিয়াদী আৰু হাইস্কুলীয়া শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। স্কুলীয়া শিক্ষাৰ পাছতে তেওঁ কটন কলেজত কলেজীয়া শিক্ষা কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইতিহাস বিষয়ত স্বৰ্ণপদকসহ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

১৯৬৮ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰৰ পৰা ২০০৩ চনৰ ৩১ আগষ্টলৈ তেওঁ কটন কলেজৰ অধ্যাপক হিচাপে সেৱা আগবঢ়োৱাৰ লগতে‍ ২০০২-২০০৩ চনলৈ ইতিহাস বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপে কৰ্মৰত আছিল; আনহাতে ২০০৩ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ অধ্যক্ষ হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু ২০০৬ চনত কৰ্মজীৱনৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ‘বেইমানৰ ঠিকনাৰ সন্ধান’ শীৰ্ষক গল্প সংকলনখনৰ বাবে ১৯৯৬ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ ‘বিষ্ণু্প্ৰসাদ ৰাভা বঁটা’ লাভ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
ডিম্ব কোষ

ডিম্ব কোষ, ব ডিম্বাণু বেছিভাগ অসমজননকোষী প্ৰাণীৰ স্ত্ৰী জনন কোষ। অসমজননকোষী প্ৰাণীয়ে এটা ডাঙৰ "স্ত্ৰী" জননকোষ আৰু এটা "সৰু" পুং জননকোষেৰে যৌন প্ৰজনন কৰে। স্ত্ৰী জননকোষ চলনশীল নহ'লে ডিম্বাণু শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পুং জননকোষ চলনশীল হ'লে এনে যৌন প্ৰজননক "ওগেমাছ" বোলা হয়।

নিষেচন প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ডিম্বাণু আৰু শুক্ৰাণু লগ হ'লে ভ্ৰূণ নামৰ দ্বিগুণ কোষৰ সৃষ্টি হয়। এই কোষৰ বৰ্ধন হৈ নতুন জীৱ হৈ পৰে।

ইতিহাস

অস্তন্যপায়ী প্ৰাণী ডিম্বৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱাটো জনাজাত আছিল, কিন্তু ৱিলিয়াম হাৰ্ভিৰ (১৫৭৮-১৬৫৭) মতবাদ ex ovo omne vivum ("সকলো জীৱিত প্ৰাণী ডিম্বৰ পৰা আহে") প্ৰচলিত ধাৰণা স্বয়ংক্ৰিয় উৎপত্তি আৰু প্ৰাক্‌-উদ্ভৱবাদৰ বিপৰীত আছিল। কাৰ্ল আৰ্নেষ্ট ভন বাৰএ ১৮২৭ চনত স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ ডিম্ব আৱিষ্কাৰ কৰে। ১৮৭৬ চনত অস্কাৰ হাৰ্টৱিগে তৰামাছৰ শুক্ৰাণুৱে ডিম্বাণুৰ লগত যোজন কৰা প্ৰত্যক্ষ কৰে।

প্ৰাণী

প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত ডিম্বকোষক ইংৰাজীত ova (একক ovum, লেটিন শব্দ ৰ পৰা) বোলে। মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ স্ত্ৰীয়ে ডিম্বাশয় নামৰ জননাংগত ডিম্ব উৎপাদন কৰে। স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ জন্মৰেপৰাই বহুসংখ্যক ডিম্ব থাকে যিবোৰ অণ্ডজননৰ জৰিয়তে পূৰঠ হয়। হোৱাইট আৰু সহকৰ্মীসকলে সকলো ডিম্ব জন্মৰ আগৰেপৰাই থাকে বোলা বিশ্বাসটো খণ্ডন কৰে। মাছাচুছেট্‌ছৰ এই দলটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে প্ৰজননক্ষম মহিলাৰ ডিম্বাশয়ত অণ্ডক উৎপন্ন হয়। স্তন্যপায়ী স্ত্ৰীয়ে সীমিত সংখ্যক ডিম্ব লৈ জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু ৰজোনিবৃত্তিত এয়া শেষ হয় বুলি ১৯৫০ চনমানৰ পৰা চলি অহা বিশ্বাস এই প্ৰতিবেদনে নাকচ কৰে।

মানুহকে ধৰি স্তন্যপায়ী প্ৰাণী

সকলো স্তন্যপায়ী প্ৰাণীতে ডিম্বাণুৰ নিষেচন স্ত্ৰী দেহৰ ভিতৰত হয়।

মানুহৰ ডিম্বাণু ডিম্বাশয়ত থকা প্ৰাথমিক জনন কোষৰ পৰা হয়। প্ৰত্যেকটোৱেই বাৰে বাৰে বিভাজিত হৈ ব্লাষ্ট'চিষ্ট গঠন কৰে।

ডিম্বাণু মানুহৰ দেহৰ ডাঙৰ কোষবোৰৰ এটা। অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰ নোহোৱাকৈয়ে ইয়াক দেখা পোৱা যায়। মানৱ ডিম্বৰ ব্যাস প্ৰায় ০.১ মিমি (০.০০৩৯ ইঞ্চি)।

ওপ্লাজম

ওপ্লাজম (Ooplasm বা oöplasm) ডিম্বৰ পীতক কোষ য'ত কোষকেন্দ্ৰ আৰু অতিকেন্দ্ৰ থাকে।

ওপ্লাজমত সাধাৰণ কোষৰ দৰে কোষপ্ৰৰস থকাৰ লগতে ফেটী এচিড আৰু এল্‌বুমিনৰ দৰে পদাৰ্থৰে গঠিত স্প'ঞ্জিয়'প্লাজম বা গাঁথনিক পীত আৰু হায়াল'প্লাজম বা পুষ্টি পীত থাকে।

স্তন্যপায়ীৰ ডিম্বত ভ্ৰূণৰ প্ৰাৰম্ভিক বিকাশৰ বাবে সামান্য পৰিমাণৰ পুষ্টি পীত থাকে। ইয়াৰ বিপৰীতে চৰাইৰ ডিম্বত উমনিৰ গোতেই সময়ছোৱাত পোৱালিটোক পুষ্টি যোগাবৰ বাবে যথেষ্ট পীত থাকে।

ডিম্বজ প্ৰাণীত ডিম্বাণু

ডিম্বজ প্ৰাণীবোৰত (সকলো চৰাই, বেছিভাগ মাছ, উভচৰ আৰু সৰীসৃপ) ডিম্বাণুৰ সুৰক্ষা আৱৰণ গঢ় লয় আৰু ই ডিম্বনলীয়েদি শৰীৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহে। পুৰুষ শুক্ৰাণুৱে এই ডিম্ব কোষক স্ত্ৰী শৰীৰৰ ভিতৰত (চৰাইৰ ক্ষেত্ৰত) বা বাহিৰত (বহু মাছত) নিষেচন কৰে। নিষেচনৰ পাছত ডিম্বত থকা পুষ্টি দ্ৰব্যৰ সহায়ত ভ্ৰূণৰ বিকাশ হয়। তাৰ পাছত ই মাকৰ শৰীৰৰ বাহিৰত কণীৰ পৰা ওলাই আহে।

ডিম্ব কোষৰ কেৱল কোষপ্ৰৰস আৰু মাইট'কণ্ড্ৰিয়াৰ সহায়তহে ই মাইট'ছিছৰ জৰিয়তে বিভাজন কৰিব পাৰে আৰু শেষত নিষেচনৰ পাছত ব্লাষ্ট'চীষ্টলৈ ৰূপান্তৰ হয়।

আৰু চাওক

নিষেচন
ঋতুস্ৰাৱ
গৰ্ভধাৰণ

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

The Ovarian Kaleidoscope Database description of 1800 genes involved in ovarian functions

শ্ৰেণী:কোষ
শ্ৰেণী:প্ৰজনন
শ্ৰেণী:অন্তঃস্ৰাৱী বিজ্ঞান
শ্ৰেণী:শৰীৰতত্ত্ব
শ্ৰেণী:মানৱ বিজ্ঞান
দয়া (গুণ)

দয়া সংস্কৃত ভাষাৰপৰা আহৰিত এটা শব্দ, যাক সাধাৰণতে “সহানুভূতি’’ বা “কৰুণা’’ বুলি অৰ্থ কৰা হয়। ই মূল ধাতু “দা’’ৰপৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "উপহাৰ" আৰু ই হিন্দু আৰু শিখ ধৰ্মৰ এনে এটা ধাৰণাক বুজায়, যাৰ দ্বাৰা আনৰ দুখ-কষ্টৰ প্ৰতি সহানুভূতি অনুভৱ কৰা হয়।

আলোচনা

পদ্ম পুৰাণত দয়াক চেষ্টা কৰি আনৰ দুখ আৰু অসুবিধা দূৰ কৰাৰ গুণগত ইচ্ছা বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে। মৎস্য পুৰাণত দয়াক এনে এক মূল্যবোধ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে সকলো জীৱকে নিজৰ দৰে ভাবে, আন জীৱৰ কল্যাণ আৰু মংগল বিচাৰে। মৎস্য পুৰাণত দাবী কৰা হৈছে যে দয়া সুখী হোৱাৰ অন্যতম প্ৰয়োজনীয় উপায়। একাদশী তত্ত্বই ব্যাখ্যা কৰিছে যে দয়া হৈছে কোনো অচিনাকি, আত্মীয়, বন্ধু আৰু শত্ৰুক নিজৰ আত্মা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা; ইয়াত যুক্তি দিয়া হৈছে যে, দয়া হৈছে সেই অৱস্থা যেতিয়া কোনোবাই সকলো জীৱক নিজৰ নিজৰ অংশ হিচাপে দেখে, আৰু যেতিয়া সকলোৰে দুখক নিজৰ দুখ হিচাপে দেখা যায়। মহাভাৰতত ইন্দ্ৰই যুধিষ্ঠিৰক তেওঁৰ দয়া আৰু সকলো জীৱৰ প্ৰতি সহানুভূতিৰ বাবে প্ৰশংসা কৰিছিল। তুলসীদাসএ আহংকাৰক দয়াৰ সৈতে বিৰোধী বুলি দয়াক ধৰ্মীয় জীৱনৰ উৎস আৰু আহংকাৰ পাপৰ উৎস বুলি দাবী কৰে।

হিন্দু ধৰ্মত দয়া কৃপা নহয়, বা দুখীজনৰ প্ৰতি দুখ অনুভৱ কৰা নহয়, কাৰণ সেইটো লাজৰদ্বাৰা বিকৃত; দয়া হৈছে সেই দুখ সক্ৰিয়ভাৱে উপশম কৰিবলৈ নিজৰ আৰু আনৰ দুখক চিনি পোৱা। দয়া হৈছে হিন্দু দৰ্শনৰ এটা মূল গুণ আৰু দৈনন্দিন বিশ্বাস আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ প্ৰবন্ধ আহিমছাৰ ভিত্তি।

দয়াৰ দুটা ৰূপ আছে - একো ভুল নকৰাৰ পাছতো যিসকলে কষ্ট পায় আৰু কিবা ভুল কৰি কষ্ট পোৱাসকলৰ বাবে। নিৰপেক্ষ দয়া দুয়োটাৰে বাবে প্ৰযোজ্য, আনহাতে আপেক্ষিক দয়াই প্ৰথম আৰু দ্বিতীয়ৰ মাজৰ পাৰ্থক্যক সূচিত কৰে। পিছৰকেইটাৰ উদাহৰণ হ’ল যিসকলে দোষ স্বীকাৰ কৰে বা হত্যাৰ দৰে অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হয়; এই ক্ষেত্ৰত দয়াৰ গুণগত মান আৰু বিচাৰৰ গুণগত মানৰ ভৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব লাগে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মানৱ আচৰণ
পুষ্পা ললিতা

এগ্গনি পুষ্পা ললিতা জন্ম হৈছিল, ১৯৫৬ চনত দক্ষিণ ভাৰতৰ নন্দিয়াল ডাইচ চাৰ্চৰ বিচপ। তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতৰ চাৰ্চত বিচপ হোৱা তেওঁ প্ৰথম মহিলা।

এংলিকান কমিউনিয়নৰ অংশ হিচাপে থকা দক্ষিণ ভাৰতৰ চাৰ্চে ইতিহাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল যেতিয়া তেতিয়াৰ মডাৰেটৰ জি দেৱকাদশম আৰু উপ-মডাৰেটৰ জি ডিৱাচিৰ্বদামে ২০১৩ চনত পুষ্প ললিতাক পবিত্ৰ কৰি এগৰাকী মহিলা ৰেভাৰেণ্ডক বিচপ কৰি তুলিছিল। পুষ্পা ললিতা বাংগালুৰুত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা চি এছ আই অৰ্ডাৰ অৱ চিষ্টাৰছৰ সদস্য আৰু যদিও তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতৰ চাৰ্চৰ বিচপ হিচাপে পবিত্ৰ হোৱা প্ৰথম মহিলা, এছিয়াৰ যিকোনো গীৰ্জাত বিচপ হিচাপে পৱিত্ৰ হোৱা প্ৰথম মহিলাগৰাকী আছিল ভদ্ৰাচলমৰ গুড চেমাৰিটান ইভানজেলিকেল লুথাৰিয়ান চাৰ্চৰ এ কাটাক্ষম্মা । ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা পুৰোহিত বুলি কোৱা হয় ছিনিয়ৰ এলিজাবেথ পলক, যিগৰাকীও চি এছ আই অৰ্ডাৰ অৱ চিষ্টাৰছৰ সদস্য।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কুৰ্ণুল জিলাৰ ডিগুৱপাডু গাঁৱৰ কৃষক পৰিয়ালত এগ্গনি পুষ্পা ললিতাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ নিস্বাৰ্থ জীৱন যাপন কৰা প্ৰটেষ্টেণ্ট আৰু কেথলিক মিছনেৰী

মন্ত্ৰী গঠন

পুষ্পা ললিতাই জাতিৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে স্বীকৃত অন্ধ্ৰ খৃষ্টীয়ান থিয়’ল’জিকেল ক’লেজত চিনেট অৱ চিৰামপুৰ ক’লেজ (ইউনিভাৰ্চিটি), য’ত তেওঁ ১৯৭৯ৰ পৰা ১৯৮২লৈ অধ্যয়ন কৰিছিল; ওল্ড টেষ্টামেণ্ট পণ্ডিত চি এছ আই (CSI) ভিক্টৰ প্ৰেমসাগৰ আৰু চি বি চি এন চি (CBCNC) বাবু ৰাওৰ সময়ত। পুষ্পা ললিতাই ১৯৯৩–১৯৯৫ ডিকনেছ হিচাপে

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী