শ্বানে নুজুল

প্ৰকাশৰ অনুষ্ঠান বা পৰিস্থিতিয়ে (asbāb al-nuzūl, ) পৰম্পৰাগত ইছলামৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা কোৰআনৰ আয়াতসমূহ অৱতীৰ্ণ হোৱা ঐতিহাসিক প্ৰসংগৰ নাম দিয়ে। কোৰআনৰ ঐতিহাসিকতা পুনৰ্গঠনত কিছু ব্যৱহাৰ হ'লেও আছবাব স্বভাৱতে ইতিহাসৰ ধাৰাতকৈ ব্যাখ্যাত্মক ধাৰা, আৰু সেইবাবেই ইয়াত ব্যাখ্যা কৰা আয়াতসমূহক সাধাৰণতে নিৰ্দিষ্ট পৰিঘটনাৰ পৰিৱৰ্তে সাধাৰণ পৰিস্থিতিৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়। শ্বানে নুজুলৰ অধ্যয়ন তফছিৰ (কোৰআনৰ ব্যাখ্যা) অধ্যয়নৰ অংশ।

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

Asbāb أَسْبَابْ হৈছে আৰবী শব্দ sabab سَبَبْ ৰ বহুবচন, যাৰ অৰ্থ হৈছে "কাৰণ", বা "উপস্থিতি", আৰু nuzūl نُزُولْ হৈছে ক্ৰিয়াৰ মূল nzl ن ز ل, যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "অৱতৰণ কৰা" বা "নমাই পঠোৱা", আৰু এইদৰে (ৰূপকভাৱে) "অভিযোগ কৰা", ঈশ্বৰে (আল্লাহ) তেওঁৰ নবীসকলৰ ওচৰলৈ এটা ওৱাহ পঠোৱা বুলি বুজায়।

যদিও কোৰআনৰ ব্যাখ্যাৰ ভিতৰত কাৰিকৰী শব্দৰ উৎপত্তি প্ৰায়ে কিতাপখনৰ পৰাই হয় (যেনে নাচখ), ছাবাব/আছবাবৰ এনে নহয়: কোৰআনৰ ১১ গুণতকৈ অধিক sbb কাণ্ডৰ আবিৰ্ভাৱ হোৱাৰ পিছতো (কোৰআন-২:১৬৬, কোৰআন১৮-:৮৪, কোৰআন-১৮:৮৫ কোৰআন-১৮:৮৯, কোৰআন-২২:১৫, কোৰআন-৩৮:১০, কোৰআন-৪০:৩৬-৩৭), কোনো আয়াতেই প্ৰকাশৰ অনুষ্ঠান সম্পৰ্কীয় কোনো বক্তব্যৰ সৈতে অলপো জড়িত যেন নালাগে .

ব্যাখ্যাত্মক সাহিত্যৰ ভিতৰত কাৰিকৰী অৰ্থত ছাবাবৰ ব্যৱহাৰ তুলনামূলকভাৱে দেৰিলৈকে হোৱা নাছিল: যিটো সামগ্ৰীক পিছলৈ আছবাব লেখকসকলে বুলি ক'ব, সেইবোৰে তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেদনৰ পৰিচয় দিবলৈ বিকল্প বাক্যাংশ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, যেনে আল-আয়া নাজালাত ফী হাধা- "পদটো আছিল।" অমুক আৰু তেনেকুৱা সম্পৰ্কে প্ৰকাশ কৰা হৈছে"- বা ফা-আনজালা আল্লাহ- "তেনেকৈ আল্লাহে অৱতীৰ্ণ/নমন কৰিলে।" কাৰিকৰী অৰ্থত "ছাবাব" শব্দটোৱে (অৰ্থাৎ "অৱহীৰ অনুষ্ঠান") তাবাৰী (মৃত্যু ৯২২ খ্ৰীষ্টাব্দ) আৰু আল-নাহাছ (মৃত্যু ৯৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ)ৰ গ্ৰন্থত নিজৰ আবিৰ্ভাৱ হ'বলৈ আৰম্ভ কৰা যেন লাগে। আল-জাছাছে (মৃত্যু ৯৮১) প্ৰথমে কোৰআন অৱতীৰ্ণৰ বিষয়ে প্ৰতিবেদন প্ৰৱৰ্তনত এই শব্দটো নিয়মিতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আনহাতেজন ৱান্সব্ৰ’ৱে তেওঁলোকৰ ন্যায়িক কাৰ্য্য লক্ষ্য কৰিছিল, বিশেষকৈ নাছখৰ দৰে ব্যৱস্থাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰকাশৰ কালক্ৰম স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত। ৰিপিনে এই কথা নাকচ কৰিছিল, যুক্তি দিছিল যে ছাবাবৰ প্ৰধান কাৰ্য্য হাগাডিক/কিছাইক ব্যাখ্যাত, আৰু ইয়াৰ উৎপত্তিৰ ইংগিত পোৱা যায়:

ৰুবিনে সেই সিদ্ধান্তটো আংশিকভাৱে কোৰআনৰ আয়াতক প্ৰতিবেদনত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ "লিংকিং শব্দ" ব্যৱহাৰ কৰা অতি কু-সংস্কাৰপূৰ্ণ ধৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লয়। কিন্তু বেছিভাগেই তেওঁ বেছিভাগ আছবাবৰ বাবে আখ্যানৰ একাধিক সমান্তৰাল অকোৰআন ৰূপৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। এবাৰ প্ৰতিষ্ঠা হ’লে প্ৰতিবেদনৰ শাস্ত্ৰৰ সৈতে সংযোগ আঁতৰোৱা নহ’ব বুলি ধৰি ল’লে, প্ৰতিবেদনৰ অ-কোৰআন (আৰু সেয়েহে অ-এক্সেজেটিক) সংস্কৰণটোৱেই আচলতে মূল সংস্কৰণ। ৰিপিনে এই শেষ ধাৰণাটোৰ সৈতে বিতৰ্ক কৰে যদিও এই যুক্তি দি যে প্ৰমাণে কথিতভাৱে "কৰ্তৃত্বশীল" কোৰআনৰ আখ্যান প্ৰচাৰৰ পিছতো সমান্তৰাল ছিৰা আখ্যান সৃষ্টি কৰাত বাধা নিদিয়ে।

ৰূপৰেখা আৰু কাৰ্য্য

প্ৰায় তেত্ৰিশ বছৰৰ ভিতৰত কোৰআন অৱতীৰ্ণ হৈছিল। মুছলমান পণ্ডিতসকলে এই কথাত একমত যে কোৰআনৰ প্ৰকাশক দুটা বহল প্ৰকাৰত ভাগ কৰিব পাৰি: এটা প্ৰকাৰত কোৰআনৰ এনে অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিবোৰ মুহাম্মাদৰ ওচৰত উত্থাপন কৰা নিৰ্দিষ্ট পৰিঘটনা, কাণ্ড বা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। দ্বিতীয় প্ৰকাৰত কোৰআনৰ এনে কিছুমান অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিবোৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ জীৱনৰ কোনো ঐতিহাসিক বা সামাজিক বিকাশৰ প্ৰত্যক্ষ সঁহাৰি নাছিল। প্ৰথম প্ৰকাৰৰ অংশবোৰৰ বিষয়ে ভালদৰে বুজাটো সেয়েহে সেইবোৰৰ কাৰণ হোৱা পৰিঘটনাবোৰৰ পৰিস্থিতি জনাটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। এই ধৰণৰ কোৰআনৰ আয়াতৰ অৰ্থ ব্যাখ্যাৰ বাবে এনে জ্ঞান এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আহিলা।

ছাবাব প্ৰতিবেদনৰ এটা কাম হৈছে ধৰ্মতত্ত্ব। ৰিপিনে লক্ষ্য কৰা মতে: