ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
মেহৰাংগিজ কৰ

মেহৰাংগিজ কৰ (জন্ম-১০ অক্টোবৰ ১৯৪৪) ইৰাণৰ এগৰাকী মানৱ অধিকাৰৰ অধিবক্তা৷ তেওঁ সমগ্ৰ ইছলামিক বিশ্বতে মহিলা আৰু মানৱ অধিকাৰৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ পোষকতা কৰা এগৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত লেখক, বক্তা আৰু কৰ্মী। তেওঁৰ ৰচনাৰ এটা সাধাৰণ বিষয়বস্তু হৈছে ইৰাণৰ আইন আৰু মানৱ অধিকাৰ আৰু মানৱ মৰ্যাদাৰ মূল নীতিৰ মাজৰ উত্তেজনা। ক্ৰছিং দ্য ৰেড লাইন নামৰ কিতাপখনৰ তেওঁ লেখিকা৷ লগতে তেওঁ ইৰাণৰ মহিলা অধিকাৰৰ কৰ্মী। ১৯৪৪ চনত দক্ষিণ ইৰাণৰ আহভাজত জন্মগ্ৰহণ কৰা কৰে তেহেৰাণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল। স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ ছাজমান-ই তা’মিন-ই এজটেমাই (সামাজিক সুৰক্ষা প্ৰতিষ্ঠান)ত কাম কৰিছিল আৰু সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক বিষয়ত ১০০ৰো অধিক প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল।

১৯৭৯ চনৰ ইৰাণী বিপ্লৱৰ পিছত লিংগ সম্পৰ্ক ইছলামকৰণৰ বিৰোধিতা কৰা প্ৰথম মহিলা অধিবক্তাসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম আছিল। কৰ ইৰাণৰ দেৱানী আৰু অপৰাধমূলক আদালতত সক্ৰিয় জনপ্ৰতিৰক্ষক হিচাপে কাম কৰি আহিছে আৰু ইৰাণ আৰু বিদেশ উভয়তে ৰাজনৈতিক, আইনী আৰু সাংবিধানিক সংস্কাৰ, নাগৰিক সমাজ আৰু গণতন্ত্ৰৰ প্ৰসাৰ, মহিলা আৰু শিশুৰ আইনী বাধাসমূহ ভাঙি পেলোৱাৰ ওপৰত বিস্তৃতভাৱে বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছে।

২০০০ চনৰ ২৯ এপ্ৰিলত ইৰাণৰ আগশাৰীৰ লেখক আৰু বুদ্ধিজীৱীসকলৰ সৈতে ইৰাণৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ ওপৰত বাৰ্লিনৰ একাডেমিক সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়। অধিবক্তাৰ কোনো অধিকাৰ নোহোৱাকৈয়ে তেওঁক বন্ধ দুৱাৰৰ আঁৰত বিচাৰ কৰা হয় আৰু "ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ বিপৰীত কাম" আৰু "ইছলামিক সাজ-পোছাক উলংঘা কৰা" আদি বিচিত্ৰ আৰু স্বেচ্ছাচাৰী অভিযোগত চাৰি বছৰৰ কাৰাদণ্ড বিহা হয়।

চিকিৎসাজনিত চৰ্তত বিচাৰলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে জামিনত মুকলি কৰি দিয়াৰ পিছত তেওঁ স্তন কেন্সাৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে আমেৰিকালৈ যায়। শাসন ​​ব্যৱস্থাৰ স্পষ্টবাদী সমালোচক তেওঁৰ স্বামী ছিয়ামক পৌৰজাণ্ড তেওঁ যোৱাৰ পিছত অদৃশ্য হৈ পৰে আৰু মেহৰাংগিজক মনে মনে থাকিবলৈ তেহৰানৰ পৰা তীব্ৰ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰে। চৰকাৰী সংস্থা আৰু মানৱ অধিকাৰ সংগঠনৰ জৰিয়তে স্বামীৰ বিষয়ে তথ্য আহৰণৰ চেষ্টা কৰাৰ লগতে তেওঁ,তেওঁৰ কন্যা লেইলা আৰু আজাদেহৰ বিদেশী ৰেডিঅ’ আৰু টেলিভিছন নেটৱৰ্কলৈ কৰা আবেদন সফল নহ’ল। পৌৰজাণ্ড নিৰুদ্দেশৰ কিছু সপ্তাহৰ পিছত ইছলামিক ৰিপাব্লিকৰ কাৰাগাৰত চোৰাংচোৱাগিৰি আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ ক্ষতি কৰাৰ অভিযোগত উদ্ধাৰ হৈছিল। ২০০২ চনৰ ৩ মে’ত তেহৰাণ প্ৰেছ ক’ৰ্টে তেওঁক ৮ বছৰৰ কাৰাদণ্ডৰ শাস্তি প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ মাজতে ২০০২ চনৰ ৮ জানুৱাৰীত মেহৰাংগিজ কৰৰ চূড়ান্ত শাস্তি ছমাহৰ কাৰাদণ্ডলৈ হ্ৰাস কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইৰানীয় নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
উত্তৰ-মধ্য মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ

উত্তৰ-মধ্যাঞ্চলীয় সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ (NCZCC) হৈছে ভাৰতৰ সাতখন আঞ্চলিক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ এটা, যাক ভাৰত চৰকাৰৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰণালয়ে ১১ মাৰ্চ ১৯৮৬ তাৰিখে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰয়াগৰাজত অৱস্থিত। কেন্দ্ৰটোৰ অধ্যক্ষ হৈছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপাল আনন্দীবেন পটেল।

উদ্দেশ্য

অন্য ছয়টা সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ দৰে, উত্তৰ-মধ্যাঞ্চলীয় সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ উদ্দেশ্য হৈছে বিহাৰ, দিল্লী, হাৰিয়ানা, মধ্য প্ৰদেশ, ৰাজস্থান, উত্তৰাখণ্ড আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ কলা, শিল্প, পৰম্পৰা আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰচাৰ আৰু সংৰক্ষণ কৰা। কেন্দ্ৰটোৱে সংগীত, নাটক, চিত্ৰকলা আৰু সাহিত্য আদি ক্ষেত্ৰত কাৰ্য কৰে।

ভাৰতৰ অন্যান্য আঞ্চলিক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰসমূহ

পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, কলকাতা
উত্তৰ মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, পটিয়ালা, পঞ্জাব
উত্তৰ-পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, চুমৌকেদিমা, নাগালেণ্ড
পশ্চিম মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, প্ৰয়াগৰাজ
দক্ষিণ মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, থাঞ্জাৱুৰ
দক্ষিণ-মধ্য মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, নাগপুৰ

বাহ্যিক সংযোগ

উত্তৰ-মধ্যাঞ্চলীয় সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ অধিকাৰিক ৱেবচাইট

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শিক্ষা
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
ইদ্ৰিছ আলি

ইদ্ৰিছ আলি (; জন্ম: ১৯৪১ ) অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক আৰু প্ৰসিদ্ধ গীতিকাৰ। তফজ্জুল আলিৰ প্ৰেৰণাৰে তেওঁ সাহিত্য আৰু সংগীত জগতত প্ৰৱেশ কৰিছিল যদিও ঘাইকৈ তেওঁ গীতিকাৰ ৰূপে পৰিচিত।চাকৰিসূত্ৰে তেওঁ এগৰাকী অধ্যাপক আছিল।

সংক্ষিপ্ত জীৱনী

১৯৪১ চনৰ ১ মে' তাৰিখে [[দৰং জিলা|দৰং জিলাৰ শিঙিমাৰীত ইদ্ৰিছ আলিৰ জন্ম হয়। ১৯৬৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। কিছু বছৰ অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সহায়ক ৰূপে কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ মঙলদৈ মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা ৰূপে যোগদান কৰে। ১৯৮৭ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ তেওঁ এই মহাবিদ্যালয়ত চাকৰি কৰি ইয়াৰ পৰাই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। গীত ৰচনাৰ উপৰিও ইদ্ৰিছ আলিয়ে বহুসংখ্যক কবিতা আৰু প্ৰৱন্ধ, কেইবাখনো উপন্যাস আৰু শিশু গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। ‘নিৰিবিলি’ আৰু ‘সুৰনিতা’ ইদ্ৰিছ আলিৰ দুখন প্ৰকাশিত গীতৰ পুথি। লিখা-মেলাৰ উপৰিও আলি বিভিন্ন সাহিত্য-সংস্কৃতিমূলক অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত আছিল। ২০০৫ চনত তেওঁ অসম চৰকাৰে প্ৰদান কৰা সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰে। ২০২৫ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাই প্ৰদান কৰা সাহিত্যাচাৰ্য সন্মান লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
প্ৰহস্ত

হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ অনুসৰি প্ৰহস্ত (, ) আছিল লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ সেনাৰ মুখ্য কমাণ্ডাৰ তথা এগৰাকী শক্তিশালী ৰাক্ষস যোদ্ধা। তেওঁ সুমালী আৰু কেতুমতীৰ পুত্ৰ আছিল। পৰজনমত তেওঁ মহাভাৰতৰ দুৰ্যোধনৰ বিশ্বস্ত সহযোগী পুৰোচন নামেৰে জন্মলাভ কৰে, যিয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত দুৰ্যোধন আৰু তেওঁৰ দুষ্ট পৰামৰ্শদাতা শকুনিৰ আদেশত লক্ষগ্ৰাহ সৃষ্টি কৰিছিল।

কিংবদন্তি

প্ৰহস্ত সুমালী আৰু কেতুমতীৰ দহজন পুত্ৰৰ ভিতৰৰ এজন আছিল। তেওঁৰ চাৰিজন ভনীও আছিল। তেওঁলোকৰ ভিতৰত এজন আছিল ৰাৱণৰ মাতৃ কৈকেষী।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস
মৃণালিনী দেৱী পুৱাৰ

মৃণালিনী দেৱী পুৱাৰ (; ২৫ জুন ১৯৩১ – ২ জানুৱাৰী ২০১৫) এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ আৰু ৩৫,০০০ তকৈ অধিক ছাত্ৰ-ছাত্ৰী থকা এখন স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আচাৰ্য আছিল।

জীৱনী

পুৱাৰ আছিল এজন শিক্ষাবিদ আৰু ধৰ ৰাজ্যৰ মহাৰাণী। তেওঁ বৰোদা ৰাজ্যৰ পূৰ্বৰ শাসক বংশ গায়কোৱাড় বংশৰ সদস্য আৰু ধৰৰ পুৱাৰ বংশৰ সদস্যও আছিল, দুয়োখন পূৰ্বৰ মাৰাঠা ৰাজকীয় ৰাজ্য। তেওঁ ধৰ ৰাজ্যৰ মহাৰাজ আনন্দ ৰাও চতুৰ্থ পুৱাৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁ বৰোদাৰ মহাৰাজ ছায়াজিৰাও বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আচাৰ্য আছিল। ১৯৮৮ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃ, বৰোদাৰ মহাৰাজ ফতেহসিংৰাও গায়কোৱাড়ৰ পাছত আচাৰ্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত এগৰাকী ডায়েটিচিয়ান পুৱাৰ বি. এছ. চি. আছিল। তেওঁ বৰোদা মহাৰাজ ছায়াজিৰাও বিশ্ববিদ্যালয় পৰা গৃহ বিজ্ঞানৰ অনুষদৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ আইৱা ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি অৱ ছায়েন্স এণ্ড টেকন'লজিৰ পৰা এম. এছ. (খাদ্য আৰু পুষ্টি) ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

পিছত তেওঁ ভাৰতৰ বদোদৰালৈ ঘূৰি আহি বৰোদা মহাৰাজ ছায়াজিৰাও বিশ্ববিদ্যালয় পৰা খাদ্য আৰু পুষ্টি বিষয়ত পি. এইচ. ডি সম্পূৰ্ণ কৰে।

পুৱাৰে এম এছ ইউৰ চ্যান্সেল হিচাপে শিক্ষাৰ জৰিয়তে গায়েকৱাড পৰিয়ালৰ গৌৰৱময় সেৱাৰ পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিছিল। ৮৩ বছৰীয়া পুৱাৰে ১৯৮৮ চনত এমএছইউৰ আচাৰ্য হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। ৩৫,০০০তকৈও অধিক শিক্ষাৰ্থীৰ সৈতে তেওঁ এখন স্বীকৃত ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা আচাৰ্য আছিল।

তেওঁ ছুইজাৰলেণ্ডৰ আন্তৰ্জাতিক প্ৰকৃতি আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদ সংৰক্ষণ সংঘৰ (IUCNNR) শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ আয়োগৰ সদস্য হিচাপে আৰু ফ্ৰান্সৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফেডাৰেচন ফৰ হোম ইকনমিক্স (আই এফ এইচ এম)ৰ খাদ্য আৰু পুষ্টি কাৰ্যসূচী সমিতিৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ পুষ্টি, পৰিকল্পনা আয়োগৰ ষ্টিয়াৰিং গ্ৰুপ আৰু নতুন দিল্লীৰ ইনষ্টিটিউট অৱ হোম ইকনমিক্সৰ গভৰ্নিং বডিৰ সদস্যও আছিল। তেওঁ ৰাজীৱ গান্ধী ইনষ্টিটিউট ফৰ কনটেম্পেৰাৰী ষ্টাডিজ, ৰাজীৱ গান্ধী ফাউণ্ডেশ্যন, নতুন দিল্লী আৰু অন্যান্য বিভিন্ন সংস্থাৰ উপদেষ্টা সমিতিৰ সদস্য আছিল।

তেওঁ বৰোদা মহাৰাজ ছায়াজিৰাও বিশ্ববিদ্যালয় আচাৰ্য হোৱাৰ আগতে প্ৰায় ১২ বছৰ ধৰি ইয়াত অধ্যাপনাও কৰিছিল। হৰি সিং আৰু অৰ্জুন সিং মৃণালিনী দেৱী পুৱাৰৰ সম্পৰ্কীয়। তেওঁলোকৰ মাতৃ শশীপ্ৰভা ৰাজে ধৰৰ আৰু ধৰৰ ধৈৰ্য্যশীল ৰাও পুৱাৰৰ কন্যা।

কিছু দিনৰ অসুস্থতাৰ পাছত ২০১৫ চনৰ ২ জানুৱাৰীত পুৱাৰৰ মৃত্যু হয়। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স আছিল ৮৩ বছৰ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
আলবেনিয়াৰ নাৰী

১৯০৯ চনত আলবেনিয়াত প্ৰথম মহিলা সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। উত্তৰ ঘেগ অঞ্চলৰ আলবেনিয়ান মহিলাসকলে ৰক্ষণশীল আৰু পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজৰ ভিতৰত বাস কৰে। এনে পৰম্পৰাগত সমাজত "পুৰুষ প্ৰাধান্য" বুলি বিশ্বাস কৰা ঘেগ সম্প্ৰদায়ত মহিলাসকলৰ অধীনত কিছুমান ভূমিকা থাকে। কমিউনিষ্ট পাৰ্টি অৱ লেবাৰৰ অধীনত থকা সময়ছোৱাৰ পিছত আলবেনিয়াত গণতন্ত্ৰৰ আগমন আৰু মুক্ত বজাৰ অৰ্থনীতি গ্ৰহণৰ পিছতো এই কথা ঘটিছে। গেগ আলবেনিয়ান সংস্কৃতি লেকে ডুকাগজিনিৰ ৫০০ বছৰীয়া আইনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছে,যি হৈছে পৰম্পৰাগত গেগ আচৰণ বিধি আৰু য’ত মহিলাৰ মূল ভূমিকা হ’ল শিশুৰ যত্ন লোৱা আৰু ঘৰৰ যত্ন লোৱা।

১৯২০ চনত উৰানি ৰুম্বো আৰু আনসকলে জিৰ'কাষ্টাৰত লিধজা ই গ্ৰুয়াছ (মহিলা সংঘ) প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যিটো আলবেনিয়ান মহিলাৰ মুক্তি আৰু অধ্যয়নৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰ ঘটোৱা অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ নাৰীবাদী সংগঠন। নাৰীৰ প্ৰতি থকা বৈষম্য আৰু সামাজিক অৱস্থাৰ প্ৰতিবাদত তেওঁলোকে দৃতা কাকতত এক ঘোষণা প্ৰকাশ কৰে। ১৯২৩ চনত ৰুম্বোৱে ছোৱালীক জিৰ'কাষ্টেৰৰ "ল'ৰা" লাইচিয়ামত উপস্থিত থাকিবলৈ অনুমতি দিয়াও অভিযানৰ অংশ আছিল। আলবেনিয়ান মহিলা আন্দোলনক সমৰ্থন কৰিছিল শিক্ষিত নগৰীয়া অভিজাত মহিলাসকলে যিসকল কেমাল আটাতুৰ্কৰ অধীনত তুৰস্কৰ ৰাষ্ট্ৰ নাৰীবাদৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।আনহাতে প্ৰতিষ্ঠাপনৰ হাৰ হৈছে ২.১। গৰ্ভনিৰোধক ঔষধৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ হাৰ যথেষ্ট বেছি: ৬৯.৩% (২০০৮/০৯)।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
এখন নেদেখা নদীৰ সিপাৰে

এখন নেদেখা নদীৰ সিপাৰে (, ইংৰাজী শিৰোনাম As the River Flows) হৈছে ২০১২ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। 'ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বিকাশ নিগমে (National Film Development Corporation, চমুকৈ NFDC) বোলছবিখন প্ৰযোজনা কৰে। চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালক মুম্বাই চহৰৰ বাসিন্দা অসমীয়া পৰিচালক বিদ্যুত কটকী।

কাহিনী

অসমৰ বৃহত্তম নদীদ্বীপ মাজুলীত নব্বৈৰ দশকত উগ্ৰপন্থীয়ে সন্ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল, আৰু ১৯৯৭ চনত সমাজকৰ্মী সঞ্জয় ঘোষক অপহৰণ কৰি পাছত হত্যা কৰিছিল। এই ঘটনাৰ আধাৰতে এই ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। পৰিচালক বিদ্যুত কটকীয়ে কয়,

অভিনয়

ভিক্টৰ বেনাৰ্জী
সঞ্জয় চুৰী
বিদিতা বাগ
ৰাজ জুটছী
নকুল বৈদ
নৱীদ আচলাম

বিতৰ্ক

চেন্সৰ বোৰ্ডে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ বুলি স্বীকৃতি দিয়াৰ পাছতো ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ বিচাৰকমণ্ডলীয়ে এইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নহয় বুলি বঁটাৰ কাৰণে অযোগ্য ঘোষণা কৰে আৰু ইয়াৰ ফলত চলচ্চিত্ৰখন বাতৰিৰ শিৰোনামলৈ আহে।

সন্মান/পুৰস্কাৰ

শ্ৰেষ্ঠ কাহিনীৰ পুৰস্কাৰ : অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

মিউজিক ইণ্ডিয়া অনলাইন ৱেবছাইটত বোলছবিখনৰ গীতসমূহ

শ্ৰেণী:২০১২ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
আৰ. এছ. সুব্বলক্ষ্মী

আৰ. এছ. সুব্বলক্ষ্মী (; ১৮ আগষ্ট ১৮৮৬ - ২০ ডিচেম্বৰ ১৯৬৯) (কেতিয়াবা সুব্বলক্ষ্মী বা শুভলক্ষ্মী বুলি লিখা হয়) আছিল ভাৰতৰ এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰক আৰু শিক্ষাবিদ।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

ৰিচিউৰৰ দূৰৱৰ্তী থাঞ্জাভুৰ গাঁৱত সুব্বলক্ষ্মীৰ জন্ম হৈছিল, মাদ্ৰাজ মাইলাপুৰ বিশালক্ষ্মী আৰু আৰ. ভি. সুব্ৰমনিয়া আয়াৰৰ (এজন অসামৰিক অভিযন্তা) প্ৰথম কন্যা হিচাপে তেওঁৰ জন্ম। তেওঁৰ পিতৃ আৰ. ভি. সুব্ৰৰমনিয়া আয়াৰ মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ ৰাজহুৱা নিৰ্মাণ বিভাগত নিয়োজিত আছিল।

তেওঁলোক থাঞ্জাভুৰ জিলাৰ এক গোঁড়া তামিল ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ লোক আছিল। সুব্বলক্ষ্মীয়ে ৯ বছৰ বয়সত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ চিংলপুট জিলাত ৰাজহুৱা পৰীক্ষাত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল। প্ৰথা অনুসৰি তেওঁ অতি কম বয়সতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল, অৱশ্যে তাৰ কিছু দিনৰ পিছতেই তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হৈছিল। ১৯১১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী হিন্দু মহিলা হয় আৰু মাদ্ৰাজ প্ৰেছিডেন্সি কলেজৰ পৰাই প্ৰথম শ্ৰেণীসহ সন্মান লাভ কৰে। পিছলৈ ১৯২১ চনত বা ১৯২৭ চনত তেওঁ সৰদা মহিলা সংঘৰ পৃষ্ঠপোষকতাত সৰদা বিদ্যালয় স্থাপন কৰে। ১৯৪২ চনত মাইলাপুৰত প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলাৰ বাবে শ্ৰীবিদ্যা কলানিলায়াম বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে, আৰু মাইলাপুৰৰ মহিলা ক্লাৱৰ সভাপতি হৈ থকাৰ সময়ত ১৯৫৬ চনত মাইলাপুৰৰ মহিলা ক্লাৱ স্কুল ছ'চাইটি গঠন কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, তাম্বৰামৰ ওচৰৰ মাদামবক্কম গাঁৱত ১৯৫৪ চনত তেওঁ মহিলা আৰু শিশুৰ বাবে এক সমাজকল্যাণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কাৰ্যৰ সৈ‍তেও জড়িত আছিল৷

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

১৯২০ চনত ব্ৰিটিছ ৰাজ চৰকাৰে তেওঁক জনসেৱাৰ বাবে কৈছাৰ-ই-হিন্দ স্বৰ্ণ পদকেৰে সম্বৰ্ধনা জনায় আৰু ১৯৫৮ চনত ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী সন্মান প্ৰদান কৰে।

ৰাজনৈতিক জীৱন

লেডী উইলিংডন ট্ৰেইনিং কলেজৰ প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী আৰু আইচ হাউচ হোষ্টেলৰ অধীক্ষক হিচাপে চৰকাৰী সেৱাত থকাৰ সময়তে সুব্বলক্ষ্মীক মহিলা ভাৰতীয় সন্থাত যোগদান কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হৈছিল। এই সভাত অংশগ্ৰহণ কৰা আঠাৱনজন বিশিষ্ট প্ৰতিনিধিৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল সুব্বলক্ষ্মী। ১৯৩০ চনত গৃহীত হোৱা শিশু বিবাহ সংযম আইনখনক তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে সমৰ্থন কৰিছিল আৰু যোশী সমিতিৰ আগত হাজিৰ হৈছিল যিয়ে ছোৱালীৰ বিবাহযোগ্য বয়স চৈধ্য আৰু ল'ৰাৰ বিবাহযোগ্য বয়স ষোল্ল বছৰলৈ বৃদ্ধি কৰাত সহায়ক হোৱাকৈ আইনখন প্ৰণয়ন কৰিছিল। অৱসৰৰ পিছত মহিলা ভাৰতীয় সন্থাৰ কাম-কাজত জড়িত হৈ পৰে, যাৰ জৰিয়তে তেওঁ এনি বেছাণ্ট আদিৰ লগত বন্ধুত্ব গঢ়ি তুলিছিল। ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৫৬ চনলৈকে তেওঁ মাদ্ৰাজ বিধান পৰিষদৰ মনোনীত সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

মৃত্যু

১৯৬৯ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰত একাদশী দিনা সুব্বলক্ষ্মীৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
নেপাল নাগ

নেপাল নাগ বা নেপালচন্দ্ৰ নাগ ভাৰতৰ বৃটিছ বিৰোধী স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এক ব্যক্তিত্ব, অগ্নিযুগৰ বিপ্লৱী আৰু কমিউনিষ্ট কৰ্মী আছিল। তেওঁৰ জন্ম ১৯০৫ চনৰ ১৯ ছেপ্তেম্বৰ আৰু মৃত্যু ১৯৭৮ চনৰ ৫ অক্টোবৰ।

জন্ম আৰু শিক্ষা

নেপাল নাগৰ জন্ম হৈছিল ঢাকাৰ তেজগাঁও নামে ঠাইত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম সুৰেশচন্দ্ৰ নাগ। তেওঁৰ পোছাকী নাম শৈলেশচন্দ্ৰ হ’লেও নেপাল নামেই তেওঁ পৰিচিত আছিলে। কম বয়সৰ পৰাই তেওঁ দেশপ্ৰমিক মনোভাবৰ আছিল। আই.এ. পাছ কৰাৰ পিছৰ পৰাই তেওঁ বিপ্লবী কাজকৰ্মত সক্ৰিয় হয়ে উঠে। ১৯৪০ চনত তেওঁ পুনৰ গ্ৰেপ্তাৰ হয়। সেইবছৰতে মুক্তিলাভ কৰি ঢাকাৰ নিজাগৃহত গৃহবন্দী হৈ থাকে। কিছুদিনৰ পিছতেই গৃহবন্দীত্বৰ জাল ফালি নাৰায়ণগঞ্জৰ সূতা মিল এলেকালৈ যায় আৰু আত্মগোপন কৰি থাকিয়েই শ্ৰমিক আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিয়ে।

ৰাজনৈতিক জীৱন

দেশ বিভাজনৰ পিছত ১৯৪৮-১৯৬২ চন পৰ্যন্ত তেওঁ “ৰহমান ভাই’’ নামে আত্মগোপন কৰি পূব-পাকিস্তানৰ প্ৰাদেশিক কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপ পৰিচালনা কৰে। ১৯৪৭ চনত ট্ৰেড ইউনিয়ন ফেডাৰেচনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক উপ-সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৫০ চনত পূব পাকিস্তান প্ৰাদেশিক কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাধাৰণ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয়।

১৯৬০ চনত মস্কোত অনুষ্ঠিত হোৱা বিশ্ব কমিউনিষ্ট মহাসম্মিলনত পূব পাকিস্তান প্ৰাদেশিক কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ হৈ গোপনে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। পিছৰ বছৰ ১৯৬১ চনত সোভিয়েত ইউনিয়নৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ ২২তম কংগ্ৰেছতো পূব পাকিস্তান কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ হৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এইসময়ত হো চি মিন, চৌ এন লাই প্ৰমুখ্যে ব্যক্তিৰ লগত পূব বাংলাৰ স্বাধীনতা সম্বন্ধে আলোচনা কৰে।

১৯৪৯ চনত ৰেল ধৰ্মঘটৰ প্ৰয়াস, ১৯৫২ চনত ভাষাৰ দাবীত ছাত্ৰ-জনতাৰ বিপ্লবী অভ্যুত্থান আৰু ১৯৫৪ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত সংযুক্ত ফ্ৰণ্টৰ বিজয়ৰ ক্ষেত্ৰত নেপাল নাগৰ উদ্যোগ আৰু সক্ৰিয়তা স্মৰণীয়।

মৃত্যু

দুৰাৰোগ্য ডায়বেটিছ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ১৯৬২ চনত ৰাজনীতিৰ পৰা তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। কলকাতাত ৪ অক্টোবৰ ১৯৭৮ চনত মৃত্যুবৰণ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
উজুণ্ডাৰা

উজুণ্ডাৰা বা অউজৌণ্ডাৰা পৰম্পৰাগতভাৱে আৰ্মেনিয়ান আৰু আজাৰবাইজানী এই নৃত্যৰ উৎপত্তি আৰ্মেনিয়ান আৰু আজাৰবাইজান, উভয়েই দাবী কৰে, কাৰণ দুয়োটা জাতিয়ে উজুণ্ডাৰা উপত্যকাত অৱস্থিত কাৰাবাখত বাস কৰিছিল। আজাৰবাইজানৰ পণ্ডিতসকলৰ মতে, এই নৃত্যৰ উৎপত্তি কাৰাবাখ অঞ্চলৰ আঘদাম আৰু বাছ কাৰ্ভাণ্ডৰ মাজৰ উজুণ্ডাৰা উপত্যকাত হয়। আন এটা ব্যাখ্যা অনুসৰি, ১৮২৮ চনত ৰাছিয়া-তুৰ্কী যুদ্ধৰ সময়ত অট্টোমান সাম্ৰাজ্যৰ পৰা পলায়ন কৰা এৰজুৰুমৰ আৰ্মেনিয়ানসকলে এই নৃত্যটো এই অঞ্চললৈ আনিছিল।

আজাৰবাইজানৰ পৰা অনুবাদ কৰা হৈছে, উজুণ্ডাৰা শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে "দীঘল গৰ্জ" বা "দীঘল উপত্যকা।" উজুণ্ডাৰা শব্দটো নিজেই "উজুন" শব্দৰ পৰা আহিছে, যিটো পুৰণি তুৰ্কী মূলৰ আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "দীঘল", আৰু "দাৰা" শব্দটো, যিটো পাৰ্চী মূলৰ আৰু ইয়াৰ অৰ্থ "গৰ্জ।" আৰ্মেনিয়ান নৃতাত্ত্বিক স্ৰবুহি লিচিচিয়ানে মত প্ৰকাশ কৰিছে যে "দাৰা"ৰ অৰ্থ "গৰ্জ"ৰ উপৰিও "গাঁত"ও হ'ব পাৰে।

পৰিৱেশন

নৃত্যটো সহজে, মসৃণভাৱে পৰিবেশন কৰা হয়। বৃত্তাকাৰ ষ্ট্ৰ'ক আৰু সৰু পাৰ্শ্বীয় খোজবোৰ কোমল গতিৰ সৈতে সমন্বিত হয়। ইয়াৰ গঠন ৩টা, বাহিৰৰ অংশত অধিক সক্ৰিয় গতি আৰু মাজত মসৃণ। সুৰীয়া বিকাশৰ এটা সাধাৰণ পদ্ধতি হ'ল দুটা, তিনিটা আৰু চাৰিটা বাৰৰ উদ্দেশ্যৰ তাৰতম্য। লগতে আঙুলিয়াই দিছিল যে "চিজমে" "আৰ্মেনিয়ান নৃত্যৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ।" ট্কাচেংকোৱে এইটোও লক্ষ্য কৰিছিল যে আৰ্মেনিয়াত কইনাৰ গীতিময় নৃত্য "উজুণ্ডাৰা", "নুনুফাৰ" বা "ৰংগি"ৰ সুৰত মেচমেকাৰ, পিতৃ-মাতৃ আৰু দৰাৰ গম্ভীৰ নৃত্যৰ পিছত পৰিবেশন কৰা হৈছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:আৰ্মেনিয়াৰ নৃত্য
বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে

বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে গীতটো ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি। তেওঁ আন্তৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন শিল্পী পল ৰবচনৰ দ্বাৰা যথেষ্ট অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। প’ল ৰবচনৰ অল্ড মেন ৰিভাৰ গীতটোৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ তেওঁ "বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে" গীতটি ৰচনা কৰিছিল। এই গানটোততেখেতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। পাছত ইয়াৰ বাংলা আৰু হিন্দী অনুবাদো প্ৰকাশ কৰা হয়।

অনুপ্ৰেৰণা

ভূপেন হাজৰিকাই কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত পল ৰ'বচন লগ পাইছিল। ১৯৩৬ চনৰ চলচ্চিত্ৰ শ্ব’ ব’ট (Show Boat)ত ৰবছনে অল্ড মেন ৰিভাৰ গানটোত কণ্ঠদান কৰিছিল। এই গানটোৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ ভূপেন হাজৰিকাই বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে গীতটো লিখি উলিয়াইছিল। মূল গানটোত মিছিছিপি নদীৰ কথা উল্লেখ কৰা আছে। মিছিছিপি নদীৰ সলনি এই গানটোত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। আনহাতে, বাংলা আৰু হিন্দী সংস্কৰণটোত গংগা নদীৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।

মূল গান

অন্যান্য ভাষালৈ অনুবাদ

বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে গানটোৰ হিন্দী, বাংলা ভাষাটো গোৱা হৈছে। এই আটাইকেইটা গান ভূপেন হাজৰিকাই গাইছে। বাংলা ভাষাৰ গানটো হৈছে বিস্তীৰ্ণ দুপাৰে আৰু হিন্দী ভাষাৰ গানটো হৈছে গংগা বেহটী হ’ কিঁউ।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে গীতটোৰ কথা
ইউ টিউবত বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে গীতটো
ইউ টিউবত প’ল ৰবচনৰ অল্ড মেন ৰিভাৰ গীতটো

শ্ৰেণী:অসমীয়া গীত
শ্ৰেণী:ভূপেন হাজৰিকা
সিন্ধৰ সমাধি চিত্ৰ

সিন্ধৰ সমাধি চিত্ৰ হৈছে পাকিস্তানৰ সিন্ধ প্ৰদেশৰ সমাধিৰ মাজত সিঁচৰতি হৈ থকা চিত্ৰ।

দেৱাল চিত্ৰসমূহ মূলতঃ কাম্বাৰ-ছাহদাদকোট জিলাৰ শ্বাহদাদকোট তহচিলত পোৱা যায় যদিও দাদু আৰু সংঘৰ আৰু সিন্ধৰ অন্যান্য জিলাতো পোৱা যায়।

জামালি সমাধি লাৰকানা আৰু কাম্বাৰ-ছাহদাদকোট এই চিত্ৰসমূহৰ বাবে বিখ্যাত, য’ত ছাছুই পুন্নহুন, মোমল ৰানো, ছুহনী মেহাৰ, লায়লা আৰু মজনুৰ ৰোমাঞ্চ আৰু নুৰী জাম তামাচিৰ ৰোমাঞ্চ চিত্ৰিত কৰা হৈছে।

সিন্ধী কলাৰ শিপা মহেঞ্জোদাৰো আৰু আমৰি সভ্যতাৰ চিত্ৰকলা আৰু ডিজাইনৰ ইতিহাসৰ সৈতে‍ সম্পৰ্কিত। পূৰ্বতে কালহোৰা যুগ বুলি জনাজাত সিন্ধত কীৰ্তিচিহ্নৰ দেৱালত চিত্ৰ অংকনৰ কলা বিকশিত হৈ‍ উঠিছিল। কালহোৰাসকলে ১৭৮২ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে সিন্ধত শাসন কৰিছিল আৰু তালপুৰৰ আমিৰসকল উত্তৰাধিকাৰী হৈছিল যিয়ে ১৮৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে শাসন কৰে। দুয়োটা শাসক জনগোষ্ঠীয়েই স্থাপত্য আৰু স্মাৰক ভৱনৰ দেৱালৰ চিত্ৰকৰণৰ প্ৰতি অধিক আগ্ৰহী আছিল।

কলহোৰাৰ শাসক মিয়ান নূৰ মহম্মদ কালহোৰোৰ সমাধিটো সিন্ধিয়ান চিত্ৰকৰৰ গোৰ্জিয়াছ শিল্পকৰ্মৰ অন্যতম গৌৰৱময় উদাহৰণ। অঅন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ কীৰ্তিচিহ্নসমূহৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্য হ’ল তাত চিৰামিক আৰু মিউৰেল চিত্ৰৰ ব্যৱহাৰ (কালহোৰো ২০০২, ২০০৩, ২০০৪)। উজনি‍ সিন্ধত অৱস্থিত সমাধিবোৰ (লাৰকানা আৰু দাদু জিলাৰে গঠিত) মূলতঃ চিত্ৰকলাৰে অলংকৃত। তথাপিও, কেইটামান সমাধি মৃৎশিল্পৰে সজোৱা হৈছে। মধ্য সিন্ধৰ সংঘৰ আৰু নৱাব শ্বাহ জিলাত অৱস্থিত কেইটামান সমাধি ভিত্তি চিত্ৰেৰে সজোৱা হৈছে যিবোৰে মূলতঃ লোক ৰোমাঞ্চক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। লোক-ৰোমাঞ্চ চিত্ৰেৰে সজোৱাৰ এই পৰম্পৰা দাদু আৰু লাৰকানা জিলাৰ পৰা নৱাবশ্বাহ আৰু সংঘৰলৈকে বিয়পি পৰিছিল।

সমাধিস্থলত সমাধিস্থ কৰা ব্যক্তিজনৰ জীৱন উদযাপন কৰা হয় আৰু চিত্ৰসমূহে নায়কসকলৰ সৈতে স্পষ্ট সাদৃশ্য বহন কৰে। ইয়াত চিকাৰৰ দৃশ্য, যুদ্ধৰ দৃশ্য, ঘৰুৱা জীৱনৰ প্ৰতি চকু ফুৰোৱা আৰু যিকোনো সিন্ধীয়ে কল্পনা কৰা বহুতো প্ৰেম কাহিনীৰ প্ৰতিনিধিত্ব আছে। কলহোৰাসকলে নিজৰ আৰু তেওঁলোকৰ সৈন্যসকলৰ বাবে বহুতো সমাধি নিৰ্মাণ কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। কলহোৰা শাসকসকলৰ সমাধিস্থলত ফুল আৰু জ্যামিতিক ডিজাইনৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে আনহাতে সৈনিকসকলৰ সমাধিস্থলত আলংকাৰিক প্ৰতিনিধিত্ব আছে।

সিন্ধী সমাধিবোৰত কেৱল ছুহনী আৰু মেহাৰৰেই নহয়, ছাছুই আৰু পুনহুন, লীলা আৰু চানেছাৰ, লাইলা আৰু মজনু, মূমল আৰু ৰানো, উমৰ আৰু মাৰভি আৰু নুৰি আৰু জাম তামাচিৰ লোকৰোমাঞ্চৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। কিন্তু সুহনী আৰু মেহৰৰ লগত জড়িত লোককথাৰ মিউৰেল চিত্ৰকলা কলহৰা আৰু তালপুৰ যুগৰ সমাধিস্থল য’তেই নাথাকক কিয় সিন্ধৰ প্ৰতিটো ‘চুক কোণ’তে এক সুকীয়া সাধাৰণ দৃশ্যগত বৈশিষ্ট্য। ইয়াৰ দ্বাৰা দেৱাল চিত্ৰ সৃষ্টিৰ কলাৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰা শাসকসকলৰ উদাৰ মনোভাৱ প্ৰতিফলিত হয়।

মিয়ান নাছিৰ মহম্মদ কালহোৰো (১৬৫৭-১৬৯২)ৰ সমাধিস্থলত আমি প্ৰাচীন চিত্ৰসমূহ পাওঁ। ইয়াত নাহৰফুটুকী আৰু হৰিণ চিকাৰৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। দাদু জিলাৰ জোহীৰ মুৰিদানি জামালি নেক্ৰ’পলিছত থকা দুটা সমাধি বিশেষভাৱে দৰ্শনীয়। এটা সমাধিক্ষেত্ৰত তিনিটা ফলক আছে য'ত ঘোঁৰাৰ পিঠিত উঠি‍ চিকাৰ কৰা হৰিণ চিকাৰীসকলক দেখুওৱা হৈছে আৰু চিকাৰীসকলক শ্বটগানৰ সৈতে দেখুওৱা হয়।

গেলেৰী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশৈলী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোকশিল্প
ৰত্না দত্ত

ৰত্না দত্ত (১৯৬৩-২০১৯) অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক আৰু নাট্যকৰ্মী। তেখেতে টিংখাং মহাবিদ্যালয়তে সৰ্বপ্ৰথম প্ৰবক্তা হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰাৰ পাছত চাবুৱা ডি.ডি.আৰ মহাবিদ্যালয়ত কিছুদিন আৰু তাৰ পাছত ডিব্ৰুগড় মনোহৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা (অসমীয়া বিভাগ) হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেখেত ডিব্ৰুগড় অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ নাট্যকৰ্মীও আছিল।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়

ৰত্না দত্তৰ জন্ম হয় ডিব্ৰুগড় জিলাৰ উদয়পুৰত, ২২ অক্টোবৰ, ১৯৬৩ চনত। তেখেতৰ দেউতাকৰ নাম শিৱশংকৰ দত্ত আৰু মাকৰ নাম মিনতি দত্ত।

শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন

তেখেতে ১৯৮৩ চনত মনোহৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক আৰু ১৯৮৫ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
টিংখাং মহাবিদ্যালয়তে সৰ্বপ্ৰথম প্ৰবক্তা হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে আৰু তাৰ পাছত চাবুৱা ডি.ডি.আৰ মহাবিদ্যালয়ত কিছুদিন আৰু শেষত ডিব্ৰুগড় মনোহাৰী দেৱী কানৈ মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা (অসমীয়া বিভাগ) হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ৰত্না দত্ত ডিব্ৰুগড় অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ এগৰাকী নাট্যকৰ্মীও আছিল।

বঁটা আৰু সন্মান

অতীক সাংস্কৃতিক গোষ্ঠী, ডিব্ৰুগড়; আকাশবাণী ডিব্ৰুগড়ত নাট্যশিল্পী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। আৰু অসম লেখিকা সংস্থাৰ সদস্যা হিচাপে তেওঁ কাম কৰিছিল।

সাহিত্য চৰ্চা

উপন্যাস

মধুৰতম সময় (সপোনজ্যোতি ঠাকুৰৰ ৰেডিঅ’ নাটকৰ আধাৰত ৰচনা কৰা)
দ্বিতীয়া (তেজীমলাৰ মাহীমাকৰ নিষ্ঠুৰতাৰ লোমহৰ্ষক কাহিনীৰ আধাৰত ৰচনা কৰা উপন্যাস)
ৰূপালী পৃথিৱী (ভাৰতৰ বোলছবিৰ আধাৰত লিখা)
কাৰেঙৰ লিগিৰী (জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ নাটকৰ আধাৰত ৰচনা কৰা)

উপন্যাসিকা

আনন্দৰ সন্ধানত বাসৱী
গুলঞ্চী ফুলৰ মায়া

সমালোচনামূলক পুথি

বিষয় কবিতা (কবিতা বিষয়ক সমালোচনা)
প্ৰসঙ্গ নাৰী (নাৰী বিষয়ক ৰচনা)
ডাইনী প্ৰসঙ্গ (যুটীয়াভাৱে)
মৃত্যুঞ্জয় এটি বিশ্লেষণ
নাৰীবাদঃ তত্ত্বকথা আৰু সাহিত্য প্ৰসংগ(নাৰীবাদ সম্পৰ্কীয় তত্ত্ব আৰু সাহিত্য আলোচনাৰ সংকলন)
প্ৰেমৰ সপোন আৰু ৰ'দে পোৰা মানুহ (মৃত্যুৰ পিছত প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধ সংকলন,সম্পাদিত)

কবিতাপুথি

ৰূপালী ৰাতি (কুসুম গগৈৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে)
নীলাঞ্জনা (ৰীতা কোঁৱৰৰ সৈতে যুুটীয়াভাৱে)
ৰঞ্জনৰ মধুৰতম সময় (কবিতা পুথি)

নাটক

ৰাজবধূ আৰু অন্যান্য (ৰত্না দত্ত আৰু স্বপ্না দত্ত ডেকাৰ নাটকৰ যুটীয়া সংকলন)

অনুবাদ

মৃগনয়নী(হিন্দীৰ পৰা অনূদিত উপন্যাস, মূল লেখকঃ বৃন্দাবনলাল বাৰ্মা)

ৰত্না দত্ত সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ

শব্দৰ বৰণীয়া ছাঁ(সম্পাদিত)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
চুৰিদাৰ

চুৰিদাৰ, যাক চুৰিদাৰ পায়জামা বুলিও কোৱা হয়, দক্ষিণ এছিয়াত পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়েই পৰিধান কৰা আঁঠুৰ লগত লগ থকা পেণ্ট। চুৰিদাৰ হৈছে সাধাৰণ ছালোৱাৰৰ এটা ৰূপভেদ। ছালোৱাৰ ওপৰত বহল আৰু তলত সৰু হয়। চুৰিদাৰ আৰু বেছি সোনকালে সৰু হৈ পৰে, যাৰ ফলত ভৰিৰ গঠন প্ৰকাশ পায়। এইবোৰ সাধাৰণতে বায়াছ কাট কৰা হয়, যাৰ ফলত এইবোৰ প্ৰাকৃতিকভাৱে কিছু লচকীয়া হয়, যি আঁঠুৰ লগত লগ থকা পেণ্টৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ। এইবোৰ ভৰিতকৈ দীঘল হয় আৰু কেতিয়াবা গৰদি লগোৱা গোট খোৱা মোখলিৰে শেষ হয়। অতিৰিক্ত দীঘল অংশবোৰ ভাঁজ হয় আৰু ভৰিৰ ওপৰত অলঙ্কাৰৰ দৰে দেখিবলৈ পোৱা যায়। বহি থাকোতে এই অতিৰিক্ত বস্ত্ৰ অংশবোৰই খোলা ঠাইৰূপে কাম কৰে, যাৰ ফলত সহজে ভাঁজ খাই বহিব পৰা যায়।

'চুৰিদাৰ' শব্দটো হিন্দীৰ পৰা আহিছে আৰু বিংশ শতিকাত ইংৰাজীত প্ৰবেশ কৰিছে। আগতে ভাৰতত পৰিধান কৰা আঁঠুৰ লগত লগ থকা চুৰিদাৰ সদৃশ পেণ্টবোৰক ব্ৰিটিছসকলে মোগল ব্ৰীচেছ, লং-ড্ৰ'ৱাৰ্ছ বা মছকুইটো ড্ৰ'ৱাৰ্ছ হিচাপে অভিহিত কৰিছিল।

চুৰিদাৰ সাধাৰণতে মহিলা সকলে কামিজ (দীঘল কুৰ্তা) বা পুৰুষ সকলে কুৰ্তাৰ সৈতে পৰিধান কৰে, অথবা কেতিয়াবা বডিচ আৰু স্কাৰ্টৰ সৈতে যোৰা হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।

চিত্ৰশালা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পোচাক
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
জেমিমাহ কাৰিউকি

জেমিমাহ কাৰিউকি কেনিয়াৰ এগৰাকী চিকিৎসক যি প্ৰতিৰোধমূলক চিকিৎসা, মাতৃ আৰু শিশুৰ স্বাস্থ্যৰ বিশেষজ্ঞ। ক’ভিড-১৯ মহামাৰীৰ সময়ত তেওঁ এম্বুলেন্স সেৱাৰ আয়োজন কৰিছিল যাৰ ফলত গৰ্ভৱতী মহিলাসকলে প্ৰসূতিৰ যত্ন ল’ব পাৰিছিল। ২০২০ চনত বিবিচিৰ ১০০ গৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে তালিকাভুক্ত হৈছিল ছানীয়ে।

কৰ্মজীৱন

কাৰিউকি নাইৰোবি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেনিয়াটা ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসালয়ৰ প্ৰসূতি আৰু স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞৰ আৱাসী চিকিৎসক। ২০০৭ চনত নিৰ্বাচনৰ পিছৰ হিংসাৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই আৰম্ভ হোৱা পিছ ক্লাব আৰু ছাৰ্ভাইকেল কেন্সাৰ প্ৰতিৰোধ আৰু সজাগতাৰ বাবে উৎসৰ্গিত জনস্বাস্থ্য ক্লাবৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক।

কেনিয়াত ক'ভিড১৯ মহামাৰীৰ সময়ত প্ৰসূতি চিকিৎসক হিচাপে তেওঁ মাতৃৰ ৰোগীৰ তীব্ৰ হ্ৰাস লক্ষ্য কৰিছিল, কিন্তু বিশেষকৈ কাৰ্ফিউৰ সময়ত জটিলতা বৃদ্ধি হোৱা লক্ষ্য কৰিছিল। বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে কেনিয়া হৈছে মাতৃ আৰু শিশু উভয়ৰে মৃত্যুৰ হাৰ সৰ্বাধিক হোৱা দেশসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, যিটো কাৰফিউৰ ফলত বৃদ্ধি পাইছে।[5] কাৰিউকিয়ে উপলব্ধি কৰিছিল যে পৰিবহণৰ বিকল্প সীমিত হোৱাৰ বাবে স্বাস্থ্যসেৱাৰ সুবিধা লাভ কৰাত পলম হৈছে। প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ ছ'চিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্ম টুইটাৰ ব্যৱহাৰ কৰি গৰ্ভৱতী পিতৃ-মাতৃক চিকিৎসালয়লৈ লৈ যোৱাৰ বাবে চৰকাৰী সংস্থা আৰু ব্যক্তিগত কোম্পানীসমূহৰ পৰা সহায় বিচাৰিছিল। এই ধাৰণাটোৰ ফলত হুইলছ ফৰ লাইফ নামৰ বিনামূলীয়া এম্বুলেন্স সেৱাৰ সৃষ্টি হয়।

বঁটা

২০২০ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰত কাৰিউকি বিবিচিৰ বছৰৰ ১০০ গৰাকী প্ৰভাৱশালী মহিলাৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হয়।

২৫ মে' ২০২১ - বিশ্ব স্বাস্থ্যৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ সঞ্চালক প্ৰধানৰ বঁটা, ২০২১

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
বাণাসুৰ (ৰামায়ণ)

বাণাসুৰ (সংস্কৃত:बाणासुर) মিথিলা ৰাজ্যত সীতা স্বয়ম্বৰ সভা উপলক্ষে হোৱা ৰজা জনকৰ দৰবাৰৰ সভাপতি আছিল।
জনক ৰজাৰ দৰবাৰত অসুৰ ৰজা ৰাৱণৰ সৈতে হোৱা সংলাপৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত। বাণাসুৰ আৰু ৰাৱণৰ সংলাপক ৰাৱণ-বাণাসুৰ সংবাদ নামেৰে জনা যায়। ভাৰত উপমহাদেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত অভিনয় কৰা ৰামলীলা নাটকত ই অতি জনপ্ৰিয়। ৰামলীলা নাটকত ৰাৱণৰ বাবে এটা বিশেষ খণ্ড - বাণাসুৰ সংবাদ।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ