ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
বাংলাদেশত যৌনতা

বাংলাদেশত যৌনতা মূলতঃ ধৰ্ম আৰু সংস্কৃতিৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত। বাংলাদেশৰ সংস্কৃতি প্ৰধানকৈ ৰক্ষণশীল আৰু পিতৃতান্ত্ৰিক। যৌন শিক্ষা, ৰোমাণ্টিক সম্পৰ্ক আৰু যৌন আচৰণকে ধৰি কেইবাটাও বিষয়ক নিষিদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়।

বিবাহ

বাংলাদেশত দেখাশুনাকৈ হোৱা বিবাহ এক প্ৰচলিত সাংস্কৃতিক প্ৰথা৷ কইনাৰ পৰিয়ালে নিয়োজিত, আৰ্থিকভাৱে সুস্থিৰ, আৰু প্ৰজনন বয়সৰ দৰাৰ সৈতে বিবাহৰ ব্যৱস্থা কৰিব বিচাৰে - এই ধাৰণাটোৱেই হৈছে বাংলাদেশী পৰিয়াল ব্যৱস্থাৰ ভিত্তি। বাংলাদেশ বহুলাংশে সামাজিকভাৱে ৰক্ষণশীল হোৱাৰ বাবে প্ৰেম বিবাহৰ ওপৰত এক শক্তিশালী সামাজিক-সাংস্কৃতিক নিষেধাজ্ঞা আছে, যাৰ সমালোচনা সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোকে কৰে। কিন্তু শেহতীয়াকৈ কম পৰিমাণে হ'লেও যুৱক-যুৱতীৰ মাজত ৰোমান্টিক সম্পৰ্ক আৰু প্ৰেম বিবাহৰ প্ৰতি সম্ভাৱ্য মুকলিতা দেখা পোৱা যায়।

যৌনতা আৰু যৌনতাক কেন্দ্ৰ কৰি যিকোনো আলোচনাক নিষিদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়। বাংলাদেশ এখন পৰিয়ালমুখী মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ দেশ, যাৰ আৰ্থ-সামাজিক শ্ৰেণী গাঁথনি শক্তিশালী। ৰোমাঞ্চক কেন্দ্ৰ কৰি সাংস্কৃতিক আলোচনাক পাপ, সামাজিক অপৰাধ বা এক প্ৰকাৰৰ বিকৃত আচৰণ বুলি গণ্য কৰা হয়। কিন্তু বাংলাদেশত কিছুমান বিশেষ সামাজিক শ্ৰেণীৰ মাজত ৰোমাঞ্চৰ প্ৰতি সহনশীলতা আৰু গ্ৰহণযোগ্যতাৰ পকেট আছে।

যৌন শিক্ষা

বাংলাদেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে ব্যাপক যৌন শিক্ষা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ, কাৰণ ই তেওঁলোকক যৌন স্বাস্থ্যৰ বিষয়ে জ্ঞাত সিদ্ধান্ত ল’বলৈ প্ৰয়োজনীয় জ্ঞান আৰু দক্ষতাৰে সজ্জিত কৰে। বাংলাদেশত স্কুল-পাঠ্যক্ৰমত ৰক্ষণশীল যৌন শিক্ষা ব্যৱস্থা আছে আৰু বিদ্যালয়-শিক্ষকসকলৰ অধিকাংশই ৰক্ষণশীলভাবে অধ্যায়টো শিকায়। বহু সময়ত শিক্ষকসকলে কিতাপত থকা যৌন শিক্ষাৰ বিষয়ৰ অধ্যায়টো এৰি যায়। বিপৰীত লিংগৰ সৈতে বন্ধুত্ব সমাজত নিৰুৎসাহিত কৰা হয়। ইমানবোৰ বিদ্যালয়ত লিংগ পৃথকীকৰণ আছে য'ত আন্তঃলিংগ বন্ধুত্ব গঢ়ি তোলাটো অতি কঠিন। এই সকলোবোৰ বাধা-নিষেধৰ মাজতো মধ্যমীয়া আৰু সামান্য বন্ধুত্বক সদায় কিছুমান নগৰীয়া সমাজে গ্ৰহণ আৰু প্ৰশংসা কৰি আহিছে।

পৰ্ণগ্ৰাফী

বাংলাদেশত যিকোনো ধৰণৰ পৰ্ণগ্ৰাফী চোৱা, ৰখা বা প্ৰস্তুত কৰাটো অবৈধ। ইয়াৰ বিৰুদ্ধে ২০১২ চনত সংসদে এখন আইন গৃহীত কৰিছিল; নিয়ম অনুসৰি ২৪৪টা পৰ্ণগ্ৰাফিক চাইট আৰু প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বিষয়বস্তুৰ সৈতে সংযুক্ত চাইট ব্লক কৰা হৈছিল।

সমকামীতা

বাংলাদেশত সমকামী যৌন আচৰণ নিষিদ্ধ, কিয়নো দণ্ডবিধিৰ ৩৭৭ নং ধাৰাত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ লিংগ আৰু যৌন অভিৰুচি নিৰ্বিশেষে পায়ু বা মৌখিক যৌন সম্পৰ্ক নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। আনকি সন্মতিসূচক বিষমযৌন কাৰ্য্য যেনে ফেলেটিঅ' আৰু পায়ুপথত প্ৰৱেশ এই আইনৰ অধীনত শাস্তিযোগ্য হ'ব পাৰে। ২০০৯ আৰু ২০১৩ চনত বাংলাদেশৰ সংসদে ধাৰা ৩৭৭ বাতিল কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। ২০১৪ চনত বাংলাদেশত প্ৰথমখন এলজিবিটিকিউ আলোচনী মুকলি কৰা হয়, যাৰ নাম ৰূপবান। একেই বছৰতে বাংলাদেশে প্ৰথম ট্ৰেন্স প্ৰাইড পেৰেড অনুষ্ঠিত কৰে।

বেশ্যাবৃত্তি

২০০০ চনৰ পৰা বেশ্যাবৃত্তি বৈধ যদিও সমাজে এই প্ৰথা নাকচ কৰে। বেশ্যালয়ত নাৰী আৰু পুৰুষ উভয়ৰে বেশ্যাবৃত্তি পোৱা যায়। বাংলাদেশত বহুতো পুৰুষ বেশ্যা আছে যিয়ে নিজৰ শৰীৰ মহিলাক বিক্ৰী কৰি আছে, এই পুৰুষসকল সমাজৰ বিভিন্ন স্তৰৰ মহিলা গ্ৰাহকৰ উপৰিও এই পুৰুষ বেশ্যাসকলৰ পুৰুষ গ্ৰাহকো আছে। এই দেশত ১৪টা পঞ্জীয়নভুক্ত বেশ্যালয় আছে যিবোৰ স্থানীয় আৰক্ষী কৰ্তৃপক্ষৰ তত্বাৱধানত আইনীভাৱে চলি থাকে।

আৰু চাওক

বঙালী হিন্দু বিবাহ

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থতালিকা

শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
শ্ৰেণী:মানৱ যৌনতা
বেহাট বিবি

বেহাট বিবি, যাক বেহাট দেদ বুলিও কোৱা হয়, কাশ্মীৰৰ পৃষ্ঠপোষক সন্ত শ্বেখ নূৰ-উদ-দিন (নুন্দ ৰেছি)ৰ শিষ্য আছিল।
ভনীয়েক দেহাট বিবিৰ সৈতে তেওঁক কেতিয়াবা ছাট’আ কোৰি বুলিও কোৱা হয়, আক্ষৰিক অৰ্থত নুণ্ড ৰেছিৰ ছোৱালী শিষ্য বা ছোৱালী ছাত্ৰী। বেহাট বিবি আৰু দেহাট বিবি এজন কাশ্মীৰী পণ্ডিতৰ কন্যা আছিল যি পেছাত গাঁৱৰ পাটোৱাৰী আছিল আৰু মহান চুফী সাধুজনৰ প্ৰভাৱত ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।

তেওঁলোকৰ আধ্যাত্মিকতাৰ উচ্চ অৱস্থা, জ্ঞানৰ গভীৰতা আৰু বিস্তৃতিৰ সাক্ষ্য এইটোৱেই যে ছোৱালী দুজনী নুন্দ ৰেছিৰ একমাত্ৰ পৰিচিত নাৰী খলিফা হৈ পৰিছিল। কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ ছাৰ (চ্ৰাৰ শ্বৰীফ) গাঁৱৰপৰা কেইমাইলমান দূৰৈৰ জালছু নামৰ গাঁৱত দুয়োকে সমাধিস্থ কৰা হৈছে। শ্বেইখ নূৰ-উদ-দিন আৰু মহান ধৰ্মান্তৰক ছায়েদ মহম্মদ হামাদানীৰ মাজত অনুষ্ঠিত হোৱা এখন বৈঠকত দুয়োগৰাকী ভগ্নী উপস্থিত থাকে। এনে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সভাত দুগৰাকী মহিলা শিষ্যৰ উপস্থিতিয়ে এই কথাটো নিশ্চিত কৰে যে তেওঁলোকক মহান ৰেশীয়ে উচ্চ সন্মান লাভ কৰিছিল।

কোৱা হয় যে হামাদানীয়ে শাৰীৰিকভাৱে দুৰ্বল ৰেছীক দেখি তেওঁ (নুন্দ ৰেশীয়ে) নিজৰ ঘোঁৰাটো (তেওঁৰ শৰীৰটো) ইমান দুৰ্বল অৱস্থাত ৰাখিব নালাগে বুলি মন্তব্য কৰিছিল। এই কথাৰ উত্তৰত মহান ৰেছিয়ে কয় যে এবাৰ "নাফাছ" (শাৰীৰিক প্ৰয়োজনীয়তা) নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ অন্যথা ভালদৰে খুৱাই খোৱা ঘোঁৰাৰ দৰেই য়ো পৰিচালনা কৰিব নোৱাৰা হৈ পৰিব পাৰে।
দেহাত বিবিয়ে মন্তব্য কৰা বুলি কোৱা হয়, "যিসকলে ইতিমধ্যে গন্তব্য বা লক্ষ্যত উপনীত হৈছে তেওঁলোকক ৰাইড বা চাবুকৰ প্ৰয়োজন নাই।" এই কথাত ছায়েদ হামাদানীয়ে তাইক সুধিব লাগে, তাই কোনে সেই লক্ষ্যত উপনীত হোৱা বুলি ভাবিছিল? দেহাত বিবিয়ে উত্তৰ দিছিল বুলি কোৱা হয়, "যিসকলে নিজকে আত্মৰ কবলৰপৰা মুক্ত কৰিছে।" ছোৱালী নে ল’ৰা বুলি সোধাত দেহাত বিবিৰ উত্তৰটো সহজ অথচ ইমান গভীৰ গভীৰতাৰে ভৰা যে সকলোকে বাকৰুদ্ধ কৰি পেলালে; "যদি মই অস্তিত্বহীন (পাৰ্চী ভাষাত বাহ) তেন্তে মই ছোৱালী বা ল'ৰাও নহয়; কিন্তু যদি মই অস্তিত্বহীন (পাৰ্চী ভাষাত আছে) তেন্তে মই একো নহয়।" বেহাট বিবিৰ অনেক কথাৰ ভিতৰত তলত উল্লেখ কৰা হৈছে:

তথ্যসূত্ৰ

Baba Khalil. Rauzat-ur-Riyazat, p. 481-483.
Mohammad Ishaq Khan. Sufis Of Kashmir, p. 101-102. 2011. Gulshan Books, Srinagar. .

শ্ৰেণী:কাশ্মীৰী ব্যক্তি
গোবিন্দ বল্লভ পণ্ট

গোবিন্দ বল্লভ পণ্ট (; ১৮৮৭-১৯৬১) ভাৰতৰ অৰ্থ শাস্ত্ৰ, ৰাজনীতি আৰু সমাজ সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ প্ৰতিভা দেখুওৱা বিশিষ্ট ব্যক্তি আছিল। তেওঁ দুবাৰকৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈছিল। তেওঁ স্বাধীনতা যুঁজাৰু আছিল। তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ গৃহমন্ত্ৰী হৈ কাৰ্য-নিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁৰ বিৰল প্ৰতিভাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে ১৯৫৭ চনত ভাৰত-ৰত্ন সন্মানেৰে সন্মানিত কৰিছিল।

জন্ম আৰু শিক্ষা

গোবিন্দ বল্লভ পণ্টৰ জন্ম হয় ১৮৮৭ চনৰ ১০ ছেপ্তেম্বৰ তাৰিখে, উত্তৰ প্ৰদেশৰ আলমোড়া জিলাৰ খুঁট নামৰ গাঁৱত। তেওঁৰ পিতৃ আছিল মনোৰথ পণ্ট। সৰুকালৰ শিক্ষা তেওঁ মোমায়েকৰ ঘৰতে থাকি লাভ কৰিছিল। ইণ্টাৰমিডিয়েট পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ এলাহাবাদ ম্যোৰ চেণ্ট্ৰেল কলেজৰ পৰা স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। সৰুতে তেওঁক গোখলেৰ মৰ্মস্পৰ্শী ভাষণে মুগ্ধ কৰে আৰু তেতিয়াৰে পৰাই ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছলৈ মন ঢাল খায়। তেতিয়াই তেওঁ সিদ্ধান্ত লৈছিল যে তেওঁ কেতিয়াও ব্ৰিটিছৰ তলত চাকৰি নকৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আইনৰ পৰীক্ষা দি ১৯০৯ চনত উত্তীৰ্ণ হয়। আইন পৰীক্ষা পাছ কৰি পোনতে তেওঁ আলমোড়াত আইন ব্যৱসায় কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত ৰাণীখত, পিছলৈ কাশীপুৰলৈ যায়। নাইনিতালত ওকালতি কৰাৰ পিছত তেওঁৰ যশস্যা কেউফালে বিয়পি পৰে।

ৰাজনৈতিক জীৱন

লক্ষ্ণৌ কংগ্ৰেছ অধিবেশনত গোবিন্দ বল্লভ পণ্টে কুমায়ুণৰ কংগ্ৰেছ প্ৰতিনিধি হিচাপে যোগদান কৰাৰ পিছৰে পৰা তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ হয়। ১৯২৩ চনত মতিলাল নেহেৰুৱে তেওঁক উত্তৰ প্ৰদেশ বিধান পৰিষদৰ স্বৰাজ পাৰ্টিৰ নেতৃত্বৰ দায়িত্ব দিয়ে। ১৯২৭ চনত উত্তৰ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটীৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়। ১৯২৮ চনত তেওঁ নেহেৰুৰ সৈতে চাইমন কমিচনৰ বিৰুদ্ধে বিক্ষোভ কৰি, লাঠীৰ কোব খাই চিৰদিনলৈ এখন হাত ঘুণীয়া কৰিছিল। ১৯৩০ চনত লোণ সত্যাগ্ৰহত ভাগ লৈ ছয় মাহ কাৰাবৰণ খাটিছিল। ১৯৩২ চনতো কাৰাবৰণ খাটিছিল। ১৯৩৪ চনত তেওঁ কেন্দ্ৰেীয় বিধান পৰিষদৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৩৭ চনত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিধান পৰিষদৰ নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে শপত বাক্য গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৩৯ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় কংগ্ৰেছৰ নিৰ্দেশমতে পদত্যাগ কৰিছিল। ১৯৪০-৪২ চনৰ আন্দোলনত যোগদান কৰি তেওঁ পুনৰ কাৰাবৰণ কৰিছিল। ১৯৪৬ চনত পুনৰ তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৫৪ চনত তেওঁ কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটত যোগদান কৰি, ১৯৫৫ চনত তেওঁ গৃহমন্ত্ৰী পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। তেওঁ গৃহমন্ত্ৰী হৈ থকা কালত--কাশ্মীৰ প্ৰশ্ন, নগা বিদ্ৰোহ, ৰাজ্য পুনগঠনৰ সমস্যা, ভাষা কমিচনৰ সমস্যা, ৰাজস্থানৰ সমস্যা অদিয়ে দেখা দিছিল। তেওঁ জমিদাৰী প্ৰথাৰ বিৰোধী আছিল আৰু ১৯৫০ চনৰ পৰা ভৰতবৰ্ষত থকা জমিদাৰী প্ৰথা লোপ কৰিছিল। তেওঁ সদায় খেতিয়ক, বনুৱা আৰু হৰিজন সকলৰ মঙ্গলৰ কথা বিবেচনা সহকাৰে চিন্তা কৰিছিল। তেওঁ পাহাৰীয়া অনুন্নত অঞ্চলৰ কমাও সম্প্ৰদায়ৰ কাৰণেযথেষ্ট ত্যাগ স্বীকাৰ কৰি গৈছিল। তেওঁৰ চিন্তাই আছিল জনসাধাৰণৰ মঙ্গল সাধন কৰা আৰু এই চিন্তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, সমাজিক আৰু বৌদ্ধিক মহলৰ মাজত।

পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত বঁটা

ভাৰত-ৰত্ন বঁটা (১৯৫৭ চন)

মৃত্যু

এই ৰাজনীতিজ্ঞ পণ্ডিত গোবিন্দ বল্লভ পণ্টৰ দেহাৱসান ঘটে ১৯৬১ চনত।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

View Profile/Photos and Videos of Govind Ballabh Pant
Govind Ballabh Pant University of Agriculture and Technology, named in his honor
Govind Ballabh Pant Institute of Social Sciences, named in his honor
Govind Ballabh Pant Engineering College, named in his honor
Text of a 1922 book by Pant, Forest problems in Kumaun via archive.org

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী
ক’লা নুনী

ক’লা নুনী (, বৈজ্ঞানিক নাম : Morus nigra) Moraceae পৰিয়ালৰ এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদ। ই দক্ষিণ এচিয়া আৰু আইবেৰিয়ান উপদ্বীপৰ থলুৱা উদ্ভিদ। এই দুই স্থানত ইমানেই প্ৰাচীন কালৰ পৰা ক’লা নুনীৰ খেতি কৰা হয় যে ইয়াৰ সঠিক প্ৰাকৃতিক সময় নিৰূপণ কৰাটো কঠিন। ক’লা নুনী ইয়াৰ বহুসংখ্যক ক্ৰ’মজমৰ বাবে জনাজাত।

ব্যৱহাৰ

ক'লা নুনীৰ উৎপত্তি মেচপটেমিয়া আৰু পাৰস্যৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত (অৰ্থাৎ আৰ্মেনিয়ান উচ্চভূমি) হোৱা বুলি ভবা হয়। ইউক্ৰেইনকে ধৰি ইউৰোপৰ বহু অংশত পশ্চিমে আৰু পূবে চীনলৈকে ক'লা নুনী ৰোপণ কৰা হয় আৰু প্ৰায়ে প্ৰাকৃতিককৰণ কৰা হয়। বৰ্তমান সমগ্ৰ আৰ্মেনিয়া, আফগানিস্তান, ইৰাক, ইৰাণ, ভাৰত, পাকিস্তান, ছিৰিয়া, লেবানন, জৰ্ডান, পেলেষ্টাইন, ইজৰাইল, তুৰস্কত ই ব্যাপকভাৱে বিয়পি পৰিছে।

ক’লা নুনীৰ ফল খোৱাৰ উপযোগী আৰু সেয়ে ইয়াৰ খেতি বহুদিনৰ পৰাই হৈ আহিছে। গছ আৰু ফল দুয়োটাকে পাৰ্চী ভাষাৰ পৰা উৎপন্ন টুট (নুনী) বা শ্বাহতুট (ৰজাৰ বা "উচ্চ" নুনী), বা আৰবী ভাষাত শ্বজাৰত টুক্কি নামেৰে জনা যায়। এই অঞ্চলত ফলৰ পৰা জাম আৰু চৰবেট তৈয়াৰ কৰা হয়।
ৰেচম পলুৰ বাবে উপযোগী হ’ব বুলি আশা কৰি ১৭ শতিকাত ব্ৰিটেইনলৈ ক’লা নুনী আমদানি কৰা হৈছিল। সেই উদ্যোগটোত ই সফল নহ’ল কাৰণ ৰেচমৰ পলুৱে বগা নুনীহে বেছি পছন্দ কৰে। ইয়াক ২০১৩ চনত খৰৰ চিকিৎসাত বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
তামাং চেল'

alt=Damphu|
তামাং চেল তামাং জনগোষ্ঠীৰ পাৰম্পৰিক লোকসংগীত। এই সংগীত ঘাইকৈ নেপালৰ তামাং লোকসকলে গোৱা নেপালী লোকগীতৰ এক ধাৰা। নেপাল, ভাৰত আৰু বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত সিঁচৰিত নেপালীভাষী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এই গীত ব্যাপকভাৱে জনপ্ৰিয়। তামাং চেল' লোকসংগীতৰ সৈতে সাধাৰণতে তামাং পাৰম্পৰিক বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা হয়। তেনে কিছুমান পাৰম্পৰিক তামাং বাদ্যযন্ত্ৰ হৈছে ডাম্ফু, মাদল আৰু টুংনা। চেল' গীত অতি আকৰ্ষণীয় আৰু জীৱন্ত ভাবে ধীৰ লয়ত সুৰ লগাই গোৱা হয়। সাধাৰণতে জীৱনৰ প্ৰেম, দুখ আৰু কাহিনী প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই লোকসংগীত গোৱা হয়।

উৎপত্তি

তামাং চেল'ৰ ইতিহাস তামাং সকলৰ ইতিহাসৰ দৰেই পুৰণি। সেয়েহে চেল' তামাংসকলৰ মূল পৰিচয় হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়। ইয়াৰ সংস্কৃতি সংৰক্ষণৰ পথত তামাং সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে সদায় সংৰক্ষণ কৰি আহিছে। ই তেওঁলোকৰ সাম্প্ৰদায়িক পৰিচয় হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।

শিল্পী সকল

]]
হীৰা দেৱী ৱাইবাক নেপালী লোকগীত আৰু তামাং চেল'ৰ পথিকৃৎ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ গীত "চুৰা ত হোইন অস্তুৰা" এতিয়ালৈ ৰেকৰ্ড কৰা প্ৰথম তামাং চেল' বুলি কোৱা হয়। হীৰা দেৱী ৱাইবায়ে তেওঁৰ ৪০ বছৰীয়া কেৰিয়াৰত প্ৰায় ৩০০টা গান গাইছে। তেওঁৰ সন্তান নৱনীত আদিত্য ৱাইবা আৰু সত্য আদিত্য ৱাইবায়ে তেওঁৰ পদাংক অনুসৰণ কৰি তামাং চেল'ৰ চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিছে নৱনীত আৰু সত্য নেপালী লোকসংগীত ধাৰাৰ একমাত্ৰ ব্যক্তি যিয়ে ভেজাল বা আধুনিকীকৰণ অবিহনে প্ৰামাণিক পৰম্পৰাগত নেপালী লোকগীত প্ৰদৰ্শন কৰে।

বাদ্যযন্ত্ৰ

তামাং চেল'ত ব্যৱহাৰৰ কৰা মূল বাদ্য তিনিটা হৈছে ডাম্ফু, মাদল আৰু টুংনা। ডাম্ফু এবিধ পাৰম্পৰিক নেপালী আনদ্ধ বাদ্য। লোককথা অনুসৰি ইয়াক তামাং ৰজা পেং ডৰ্জে উদ্ভাৱন কৰিছিল আৰু ইয়াক নেপালৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চৰাই ডেফনে চৰাইৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল। মাদলো এবিধ ঢোলজাতীয় পাৰম্পৰিক আনদ্ধ বাদ্য। টুংনা এবিধ তাঁৰ যুক্ত টোকাৰীজাতীয় বাদ্য।

তামাং চেল' নৃত্য

তামাং চেল' গীত আৰু বাদ্যৰ তালে তালে নৃত্য কৰা হয়। ইয়াকে তামাং চেল' নৃত্য বোলে। এই নৃত্য ধীৰ লয়ৰ পৰা ক্ৰমে বৃদ্ধি পোৱা তালত পুৰুষ মহিলা উভয়ে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। নৃত্য প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত তেওঁলোকে নিজৰ পাৰম্পৰিক সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে। এই নৃত্যৰ জৰিয়তে যুৱশিল্পী সকলে তেওঁলোকৰ জীৱন সংগী বাছনি কৰিবলৈ সুযোগ লাভ কৰে। এই নৃত্যক ডাম্ফু নৃত্য বুলিও কোৱা হয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:সংগীত
শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
কেন্দ্ৰীয় স্নায়ু তন্ত্ৰ

কেন্দ্ৰীয় স্নায়ু তন্ত্ৰ (central nervous system বা CNS) বুলিলে মগজু আৰু স্নায়ুৰজ্জুৰে গঠিত স্নায়ু তন্ত্ৰৰ অংশক বুজায়। দ্বি সমমিত প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত (bilaterally symmetric animals) বা স্প'ঞ্জ আৰু জেলীফিছৰ দৰে প্ৰাণীৰ বাহিৰে সকলো বহুকোষী প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত ই গোতেই শৰীৰৰে পৰা তথ্য গ্ৰহণ, সমন্বয়কৰণ আৰু প্ৰভাৱিত কৰা বাবে ইয়াক কেন্দ্ৰীয় স্নায়ু তন্ত্ৰ বোলা হয়। মাজত কোনো স্নায়ুগ্ৰন্থি (ganglion) নথকাকৈ মগজুৰ কলাত সংযোজিত হোৱা বাবে ৰেটিনা আৰু নেত্ৰ স্নায়ু (প্ৰথম কৰোটিক স্নায়ু)-ৰ, বহুতে কেন্দ্ৰীয় স্নায়ু তন্ত্ৰৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰে। এই মতে ঘ্ৰাণ স্নায়ু কেন্দ্ৰীয় স্নায়ু তন্ত্ৰৰ একমাত্ৰ কলা যি বাহিৰৰ পৰিবেশৰ সংস্পৰ্শত থাকে।

গঠন

কেন্দ্ৰীয় স্নায়ু তন্ত্ৰ দুটা প্ৰধান অংশৰে গঠিত: মস্তিষ্ক আৰু স্নায়ুৰজ্জু।
মস্তিষ্ক কৰোটিৰ গহ্বৰৰ ভিতৰত আবদ্ধ হৈ থাকে। আৰু ই ৰাজহাড়ৰ নলীৰ ওপৰৰ অংশ অধিকাৰ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Overview of the Central Nervous System, Neuroscience Online (electronic neuroscience textbook)
High-Resolution Cytoarchitectural Primate Brain Atlases
Explaining the human nervous system .
The Department of Neuroscience at Wikiversity

শ্ৰেণী:শৰীৰস্থান
শ্ৰেণী:শৰীৰতত্ত্ব
শ্ৰেণী:অংগ তন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:স্নায়ুতন্ত্ৰ
কলাই কোঁচ

কলাই কোঁচ (১৯১৭, - ১৯৪২) ভাৰতৰ এগৰাকী স্বাধীনতা সেনানী। তেখেতৰ জন্মস্থান নগাঁও চহৰৰ ৩ মাইল পশ্চিমে শেনচোৱা কুমাৰ গাঁৱত। ১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনে নগাঁও জিলাত তীব্ৰতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। কলাই কোঁচ আৰু হেমৰাম বৰাই এই আন্দোলনত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৪২ চনৰ ২৫ আগষ্টৰ দিনা বেবেজীয়া ৰাজপথৰ ওপৰত থকা কাঠৰ দলঙত অগ্নিসংযোগ কৰাৰ ফলত নগাঁৱৰ মাজত পথ সংযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে। এই কাৰ্যৰ ফলত ২৬ আগষ্টৰ দিনা পুলিচৰ দলে সশস্ত্ৰ মিলিটেৰী লগত লৈ বেবেজীয়ে গাৱঁত সোমাই দোষী-নিৰ্দোষী সকলোকে নিৰ্বিচাৰে বহুসংখ্যক নিৰীহ লোকৰ ওপৰত নানা ধৰণে অত্যাচাৰ কৰি তেওঁলোকক আটক কৰি ৰাখে। তাৰে ৩০ জনৰ পিছত বিচাৰত জেল হয় আৰু বাকীসকলক মুক্তি দিয়া হয়। কিন্তু আটক কৰি ৰখা লোকসকলক নগাঁৱলৈ নিয়া বাতৰি বিয়পি পৰাৰ লগে লগে এই লোকসকলৰ খবৰ ল’বলৈ দলে দলে মানুহ বেবেজীয়া কাঠৰ দলঙৰ ওচৰ আহি পাওঁতেই তলত লুকাই থকা মিলিটেৰীয়ে হঠাৎ গুলি চলাবলৈ ধৰে। এই গুলি চালনাত চাৰিজন আহত হয়, কিন্তু হেমৰাম বৰা আৰু কলাই কোঁচ গুলীৰ আঘাতত থিতাতে মৃত্যু মুখত পৰে

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
জাল খোৱা

“বৈহাগৰ জাল, তেহে থাক্পো দেহা ভাল৷’’(প্ৰচলিত প্ৰবাদ) নামনি অসমৰ ব’হাগ বিহুৰ লগত এক ওতপ্ৰোত সম্বন্ধ থকা অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আন এক প্ৰথা হ’ল, “জাল খোৱা’’৷ সকলোবিধ জ্বলাগুণ থকা সামগ্ৰী লগ লগাই তৈয়াৰ কৰা ব্যঞ্জনকে “জাল আঞ্জা’’ আৰু ইয়াক খোৱাক “জালখোৱা’’ বোলে৷ ঠাই বিশেষে ব’হাগ বিহুৰ সাতদিনৰ ভিতৰত এই ’জাল খোৱা’ পতা হয় যদিও বৰপেটা সত্ৰ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে এক ব’হাগৰ দিনা ৰাতিৰ আহাৰত এই ’জাল আঞ্জা’ ৰন্ধা হয়৷

অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত সন্তান জন্মৰ তিনি দিনৰ দিনা কচুশাক জালুকেৰে ৰান্ধি খাবলৈ দিয়া হয়, ইয়াক ’তিনিদিনীয়া জাল’ বোলে; আনহাতে নামনি অসমৰ কোনো কোনো ঠাইত পাঁচদিন বা এঘাৰ দিনৰ দিনা জলাবটা(জলকীয়া, জালুক, আদা, জিৰা, ধনীয়া, গোন্ধচানা বটি নিমখ-মিঠাতেলেৰে মিহলোৱা) বিলোৱা হয়৷

উপকৰণ

জাল আঞ্জা ৰান্ধিবলৈ জলকীয়া, জালুক, জিৰা, মিঠি, বাখৰ, কালজিৰা, ধনীয়া, আদা, পিঁয়াজ, নহৰু, আফুগুটি, গৰম মছলা, জাইফল, আজোৱান, তেজপাত, তিল, মাটিমাহ, আৰৈ চাউল, দূবৰিৰ কোমল আগ, মানিমুনি, লাইজাবৰি, গোন্ধচানা, পিপেলি জাবৰাং, পচতীয়াৰ পাত, নৰসিংহ পাত, ভেদাইলতাৰ পাত আদি৷

জনবিশ্বাস

জালখোৱাৰ লগত প্ৰচলিত জনবিশ্বাস হ’ল, ব’হাগ মাহৰ পিছতে গৰম পৰে৷ ব’হাগত জাল খালে পাকস্থলী মজবুত হয়৷ সেয়ে, জহকালি জ্বলা-মছলা দিয়া আঞ্জা খালে অপকাৰ নকৰে৷ লগতে, ঔষধিযুক্ত পাতবোৰৰ দ্বাৰা মছলাই কোনো ক্ষতি নকৰে আৰু পুৰণি ৰোগো নিৰাময় কৰে৷

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বগামাটি

বগামাটি ভাৰত-ভূটান সীমান্তৰ সমীপত বাক্সা জিলাত উত্তৰ দিশত অৱস্থিত। ঘন অৰণ্যৰে আবৃত এই ঠাইডোখৰ ভ্ৰমণকাৰী আৰু স্থানীয়লোকৰ বাবে এক বিখ্যাত পৰ্যটকস্থলী লৈ পৰিণত হৈছে। বৰনদী মুখত অৱস্থিত বগামাটি ঠাইখন বৰ ধুনীয়া। ভূটান পাহাৰৰ মনোমোহা দৃশ্যই এই ঠাইলৈ মানুহক আকৰ্ষণ কৰে। এইখনৰ নিচেই কাষত সমগ্ৰ অসমৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ তথা অন্যতম জনপ্ৰিয় পৰ্যটনস্থলী মানস ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আছে। ইয়াত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ প্ৰাণী আৰু উদ্ভিদ প্ৰচুৰ পৰিমাণে আছে। চৰাই পৰ্যবেক্ষকৰ বাবেও ই এক স্বৰ্গ আৰু শীতকালত বহুতো পৰিভ্ৰমী চৰাই এই ঠাইলৈ আহে। ইয়াত বাঘ, নাহৰফুটুকী, হাতী, বাইছন, লেংগুৰ আদিও দেখা পোৱা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পোখালি
উমা ৰামাকৃষ্ণণ

উমা ৰামাকৃষ্ণণ(Uma Ramakrishnan) এগৰাকী ভাৰতীয় পৰিস্থিতি বিজ্ঞানী (ecologist)৷ তেওঁ বৰ্তমান বেংগালুৰুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান কেন্দ্ৰত অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি আছে৷ তেওঁৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয় হ’ল ভাৰতৰ স্তন্যপায়ী জন্তুৰ সংখ্যাগত আনুবংশিক বিজ্ঞান (population genetics) আৰু ক্ৰমবিৱৰ্ত্তনৰ ইতিহাস (evolutionary history)৷ বিশেষকৈ ভাৰতত ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘৰ সংৰক্ষণৰ বাবে তেওঁ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছে৷ ২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমী (Indian National Science Academy) ৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়৷

শিক্ষা

ৰামাকৃষ্ণণে পদাৰ্থবিজ্ঞান, ৰায়ন বিজ্ঞান আৰু গণিতসহ বিজ্ঞান বিভাগত স্নাতক আৰু বায়’টেকন’লজি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ পৰৱৰ্ত্তী সময়ত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ইউনিভাৰ্ছিটি অব কেলিফৰ্ণিয়া, ছান ডিয়েগোৰ পৰা ডক্টৰেট আৰু ষ্টেনফৰ্ড ইউনিভাৰ্ছিটিৰ পৰা প’ষ্ট ডক্টৰেল ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ এইসময়ত তেওঁ প্ৰাচীন ডি এন এ ব্যৱহাৰ কৰি স্তন্যপায়ী জন্তুৰ ওপৰত জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্ত্তন অধ্যয়ন কৰে৷

কেৰিয়াৰ আৰু গৱেষণা

ৰামাকৃষ্ণণে ২০০৫ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান কেন্দ্ৰত সহকাৰী অধ্যাপিকা পদত যোগদান কৰে৷ তেওঁৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয় বংশগতি বিজ্ঞানৰ সহায়ত পৰিস্থিতিতন্ত্ৰই জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱৰ ওপৰত আলোচনা কৰা৷ তেওঁৰ অধীনত গৱেষকৰ দলে ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘৰ মলৰ নমুনা পৰীক্ষা কৰি বাঘৰ সংখ্যা আৰু জিনগত জৰীপ কৰাৰ পদ্ধতি বিকাশ কৰে৷
তাৰোপৰি তেওঁৰ গৱেষণাই বনৰীয়া নিগনি আৰু পশ্চিমঘাট পৰ্বতমালাৰ চৰাইৰ জিনগত অধ্যয়নো সামৰি লৈছে৷ কানহা পেঞ্চ কৰিড’ৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা সাত নম্বৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোৰ বহলীকৰণ ৰোধ কৰিবলৈ আদালতত হোৱা শুনানিত ৰামাকৃষ্ণণৰ কেন্দ্ৰীয় ভাৰতৰ ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘৰ সংযোগ (connectivity) ৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ তথ্য ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

ৰামানুজণ ফেল’শ্বিপ, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগ, ভাৰত চৰকাৰ; ২০১০
ফুলব্ৰাইট ভিজিটিং ফেল’শ্বিপ; ২০১৫
পাৰ্কাৰ জেন্ট্ৰি বঁঁটা, ফিল্ড মিউজিয়াম অব নেচাৰেল হিষ্ট’ৰি, চিকাগো; ২০১৬
অসাধাৰণ বিজ্ঞানী বঁটা (Outstanding Scientist Award), এট’মিক এনাৰ্জি বিভাগ; ২০১২

বাহ্যিক সংযোগ

উমা ৰামাকৃষ্ণণৰ ভাষণ: প্ৰজাতিৰ ভৌগোলিক বিস্তৃতিৰ অধ্যয়ন- প্ৰথম খণ্ড
উমা ৰামাকৃষ্ণণৰ ভাষণ: প্ৰজাতিৰ ভৌগোলিক বিস্তৃতিৰ অধ্যয়ন- দ্বিতীয় খণ্ড
উমা ৰামাকৃষ্ণণৰ ভাষণ: ডিএনএৰ সহায়ত জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ মেপিং
উমা ৰামাকৃষ্ণণৰ টেডএক্সত ভাষণ

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী
সুৱাগুৰি তোলা

সুৱাগুৰি তোলা বা “সুৱাগুড়ি তোলা’’ অসমীয়া সমাজৰ বিয়াৰ বিভিন্ন পৰ্বৰ মাজৰ এটা পৰ্ব৷ ই কেৱল নাৰীকেন্দ্ৰিক৷ এই অনুষ্ঠানত পুৰুষৰ কোনো ভূমিকা নাথাকে৷ নামনি অসমত ইয়াক “সুৱাগ জাৰা’’ বুলি কয়৷ প্ৰজনন ধৰ্মিতা বিজড়িত এই পৰ্বৰ কইনা ঘৰৰ সুৱাগুৰি তোলোতে “ধূলিৰ দৌল’’ আৰু দৰাঘৰৰ সুৱাগুৰি তোলাত “ধুলিৰ খাল’’ সজাতো এক প্ৰতীকী পৰম্পৰা৷ আয়তী পৰিৱেষ্টিত দৰা বা কইনাৰ মাকে সুৱাগুৰি তুলিবলৈ যাওঁতে আয়তীসকলে বিয়া নাম গাই দৰা বা কইনাৰ মাকক উদ্দেশ্যি অশ্লীল নৃত্য কৰা দেখা যায়৷ কোনো কোনো ঠাইত সুৱাগুৰি তোলাৰ পিছত এবুকু পানীত নামি মুখত এচলু পানী অনা নিয়ম৷ তেনে কৰিবলৈ নৈ বা পুখুৰীৰ পাৰত সুৱাগুৰি তোলা হয়৷ মুখত পানী লৈ অহা কইনা বা দৰাৰ মাকক অতীষ্ঠ কৰিবলৈ তেওঁক উদ্দেশ্যি নানা অশ্লীল ইংগিতধৰ্মী জোৰা নাম গোৱা দেখা যায়৷
সুৱাগুৰি তোলা সময়ত গোৱা এটি গীতৰ এটা অংশ:-

“হাত জোৰ কৰি জলে নামিলন্তউৰুলি মণ্ডল কৰিপাৰতে খান্দিছে ধৰমৰে দৌলদৰা-কইনাৰ নাম ধৰি৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বিবাহ
নং টানি

নং টানি বা নাং টানি থাই লোককথাৰ এক নাৰী আত্মা বা উপদেৱতা (দেৱী)। লোক পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁক বনৰীয়া কলৰ গছত বাস কৰা এগৰাকী যুৱতীৰ ৰূপত কল্পনা কৰা হয়। এই কলগছক থাই ভাষাত ক্লুয়াই টানি বুলি জনা যায়।

নাং টানি গছৰ সৈতে জড়িত এক প্ৰকাৰৰ অশৰীৰি নাৰী বা পৰী হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি। এই শ্ৰেণীৰ অশৰীৰিক সাধাৰণতে নাং মাই নামেৰে জনা যায়। কম্বোডিয়াৰ লোককথাৰ লগতে লাওছৰ জনপ্ৰিয় পৰম্পৰাতো একেধৰণৰ আত্মাৰ অস্তিত্ব আছে।

নাং টানিক ফি টানি বা ফ্ৰাই টানি বুলিও কোৱা হয়।

কিংবদন্তি

নং টানিয়ে বনৰীয়া কল গছৰ জোপাসমূহত বাস কৰে আৰু জনপ্ৰিয় চিত্ৰণত তেওঁক সেউজীয়া পৰম্পৰাগত থাই সাজ-পোছাক পিন্ধা এগৰাকী ধুনীয়া যুৱতী হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। অধিকাংশ সময়তে ফি টানিয়ে দেখা নিদিয়ে। কিন্তু বিশেষকৈ পূৰ্ণিমা ৰাতিত তেওঁক গছৰ পৰা ওলাই অহা দেখা যায়। তেওঁৰ দেহৰ বৰণ গছজোপাৰ লগত মিলি যোৱাকৈ সেউজীয়া। কিন্তু তেওঁৰ ওঁঠৰ ৰং পকা আইভি লাউৰ দৰে ৰঙা। তেওঁৰ চুলিকোছা ক’লা ৰঙৰ আৰু ই মেলি থোৱা অৱস্থাত থাকে। সাধাৰণতে তেওঁক থিয় হৈ থকা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয় আৰু ভৰি দুখনে মাটি স্পৰ্শ নকৰে। অৰ্থাৎ তেওঁ শূন্যতে ভাহি থাকে। কিছুমান আধুনিক চিত্ৰণত নং টানিৰ শৰীৰৰ তলৰ অংশটোক এক বায়ৱীয় ৰূপেৰে উপস্থাপন কৰা হৈছে। তেওঁ কঁকালৰ কাপোৰখন গছৰ ডালৰ পৰা নিৰ্গত হয়।

টানি বসবাস কৰা জোপাৰ পৰা গছ কটাটো অশুভ বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁক উদ্দেশ্যি মিঠাই, ধূপকাঠি আৰু ফুল আদি উছৰ্গা কৰা হয়। মানুহে প্ৰায়ে টানি বসবাস কৰা বুলি ধৰা কলগছজোপাৰ ডালত দীঘলীয়া ৰঙীন চাটিন কাপোৰ বান্ধি লয়। ক্লুয়াই টানি প্ৰজাতিৰ কলৰ গছ খেতি কৰা জাতৰ অন্তৰ্গত নহয়। অশৰীৰিৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে মানুহে ঘৰৰ ওচৰত এই কলগছসমূহ থকাটো পছন্দ নকৰে আৰু গাঁৱৰ চৌহদৰ ভিতৰতো ইয়াক পোৱা নাযায়। কিন্তু এই কলগছৰ জোপাসমূহ বসতিপ্ৰধান অঞ্চলৰ পৰা অলপ দূৰত, প্ৰায়ে গাঁৱৰ বাহিৰত বা পথৰ কাষত খেতি কৰা পথাৰবোৰৰ দাঁতিত পোৱা যায়। দেখাত খোৱা কলৰ দৰেই যদিও ইয়াৰ ফল খাব পৰা নহয়। থাইলেণ্ডত ইয়াৰ পাত সাধাৰণতে স্থানীয়ভাৱে উৎপাদিত মিঠাইত মেৰিয়াই লোৱা হয় আৰু পৰম্পৰাগত চিকিৎসাত আলচাৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে ফুলসমূহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

থাইলেণ্ডৰ মৌখিক কিংবদন্তি অনুসৰি এই অশৰীৰিগৰাকীয়ে পুৰুষৰ ক্ষতি কৰিব পাৰে। বিশেষকৈ যিসকলে নাৰীৰ ওপৰত অন্যায় কৰিছে তেওঁলোকক নঙ টানিয়ে ক্ষতি কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিন্তু তেওঁক সৰহভাগ সময়তে উপকাৰী বুলি গণ্য কৰা হয়। নাং টানি সাধাৰণতে কোমল স্বভাৱৰ আৰু তেওঁ পথচাৰী বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলক খাদ্যৰ যোগান ধৰিব পাৰে। বিভিন্ন আকৃতি আৰু আকাৰৰ নাং টানিৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত তাবিজ জনসাধাৰণৰ মাজত জনপ্ৰিয়। কিছুমান লোকে নাং টানিয়ে বসবাস কৰা বুলি পৰিচিত কলৰ গছৰ ডালত দীঘলীয়া ৰেচম বান্ধে।

আধুনিক অভিযোজন

থাইলেণ্ডৰ কিছুমান চলচ্চিত্ৰ যেনে নাং ফ্ৰাই টানি (১৯৬৭) আদি জনপ্ৰিয় ধ্ৰুপদী। পৰৱৰ্তী সময়ত নাং টানি টানি থি ৰাক, মন ৰাক নাং ফ্ৰাই পঠা নাং টানি আৰু ফ্ৰাই টানি (২০০০) কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰত নাং টানিয়ে মূল ভূমিকা পালন কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁক আন আন ছবি যেনে নাং ফ্ৰাই খানং ৰাক আদিতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকাত অৱতাৰণা কৰা হৈছে। থাইলেণ্ডৰ চিলভেনিয়া লাইট বাল্বৰ বিজ্ঞাপনতো টানিৰ চৰিত্ৰ দেখা যায়।

এই নাৰী আত্মা থাই জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত অতিশয় জনপ্ৰিয়।ন তেওঁৰ বিষয়ে থাই কমিক বুক আৰু সাধুৰ কিতাপত কেতিয়াবা হাস্যৰসময়ভাৱেও উপস্থাপন কৰা হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বৌদ্ধ কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
শ্ৰেণী:দেৱী
অগ্নি (দেৱতা)

অগ্নি (; ) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ জুইৰ অধিষ্ঠাতা দেৱতা। তেওঁ দক্ষিণ-পূব দিশৰ অধিকাৰী দেৱতা আৰু হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰসমূহত অগ্নিক দক্ষিণ-পূব কোণত স্থাপিত কৰা দেখা যায়। হিন্দু সৃষ্টিতত্ব অনুযায়ী অগ্নি হৈছে প্ৰকৃতিৰ পঞ্চভূতৰ অন্যতম।

বৈদিক সাহিত্যসমূহত ইন্দ্ৰ আৰু সোমৰ লগতে অগ্নিক এজন প্ৰধান দেৱতা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। অগ্নিক দেৱ-দেৱীসকলৰ মুখ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু হোমযজ্ঞত দেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত দ্ৰব্য নিবেদনৰ মাধ্যম বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। প্ৰাচীন হিন্দু ৰচনাসমূহত অগ্নিক তিনিটা স্তৰত বিদ্যমান বুলি কোৱা হৈছে: পৃথিৱীত জুই, পাৰিপাৰ্শ্বিকতাত বিজুলী আৰু আকাশত সূৰ্য। বৈদিক চিন্তা-চৰ্চাসমূহত তেওঁ এই তিনি ৰূপেৰে দেৱতা আৰু মানৱৰ মাজত বাৰ্তাবাহক বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। উপনিষদ আৰু পিছৰ সময়ছোৱাৰ সাহিত্যত অগ্নিক প্ৰতীকীভাৱে সকলো পৰিৱৰ্তনশীল শক্তি আৰু জ্ঞানক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰাচীন জৈন ধৰ্ম চিন্তা-চৰ্চাসমূহত অগ্নিয়ে আত্মা আৰু জুইৰে গঠিত দেহৰ অগ্নি কুমাৰসকলক ধাৰণ কৰে। তেওঁলোকক তেজস নামেৰেও বুজোৱা হয়।

নামৰ উৎপত্তি

সংস্কৃত ভাষাৰ অগ্নি শব্দৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে বিভিন্ন মতবাদ পোৱা যায়। লেটিন ইগনিছ, শ্লেভ'নিয়ান অ'গ্নি, ৰাছিয়ান অগন, প'লিছ অগিয়েন, শ্ল'ভেনিয়ান অগেঞ্জ, ছাৰ্বিয়ান অগাঞ্জ, আৰু লিথুৱানিয়ান উগ্নিছ আদি জুইক বুজোৱা শব্দৰ সৈতে ইয়াৰ সাদৃশ্য দেখা যায়। প্ৰাচীন ভাৰতীয় ব্যাকৰণবিদসকললে অগ্নি শব্দৰ মূল সম্পৰ্কত বিভিন্ন ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে। এইসমূহ এনেধৰণৰ:
সংস্কৃত ভাষাৰ অজ ধাতু যাৰ অৰ্থ চালিত কৰা আৰু ই চঞ্চলতা বা চপলতা বোধক ইণ্ডো ইউৰোপীয়ান শব্দৰ (লেটিন আগ, গ্ৰীক আগা) প্ৰতিফলনস্বৰূপ
অগ্ৰি শব্দৰ পৰা অগ্নিৰ উৎপত্তি যাৰ অৰ্থ প্ৰথম।

প্ৰাথমিক কালৰ বৈদিক সাহিত্যসমূহত অগ্নি শব্দৰে গ্ৰাস কৰিব পৰা, পৰিৱৰ্তন ঘটাব পৰা আৰু বহন কৰিব পৰা শক্তিক প্ৰতিফলিত কৰা দেৱতাকেই বুজোৱা হৈছে। প্ৰাচীন বৈদিক দাৰ্শনিক আএউ চিন্তাবিদসকলে অগ্নি শব্দটোৰে পঞ্চ মহাভূতৰ অন্যতম জুইক বুজাবলৈকে ব্যৱহাৰ কৰিছে।

ক্ৰমবিকাশ

জুইৰ দেৱতা অগ্নিৰ মূল সম্পৰ্কে ইণ্ডো-ইউৰোপিয়ান আৰু ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ ওপৰত আধাৰিত কেইবাটাও মতবাদ আছে।

বহুকেইটা ইণ্ডো-ইউৰোপীয়ান সংস্কৃতিত দেৱতাৰ পৰা মানৱলৈ জুই কঢ়িয়াই অনা এক পক্ষী বা পক্ষীসদৃশ জীৱৰ আখ্যান প্ৰচলিত। কোনো কোনো আখ্যানৰ মতে এই পক্ষীয়ে দেৱলোকৰ পৰা পৃথিৱীলৈ অমৃত কঢ়িয়াই আনে। ই প্ৰতিদিনে দেৱতাসকললৈ উৎসৰ্গিত সামগ্ৰী কঢ়িয়াই লৈ যায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ভাৰতীয় সাহিত্যৰ কিছুসংখ্যক শ্লোকত অগ্নিক স্বৰ্গৰ উৰণীয়া পক্ষী বুলি কোৱা হৈছে।

প্ৰাচীনতম বৈদিক সাহিত্যৰ অন্যতম কথক সংহিতা আৰু মৈত্ৰায়নী সংহিতাত উল্লেখ আছে যে ব্ৰহ্মাণ্ড আদিতে মহাশূণ্য আছিল। দিন-ৰাতি একোকে নাছিল আৰু কেৱল প্ৰজাপতিয়েহে বিৰাজ কৰিছিল। সময় বাগৰাৰ লগে লগে হিন্দুধৰ্মত সৃষ্টি-স্থিতি-প্ৰলয়ৰ হোতা হিচাপে অগ্নিৰ স্থান আৰু গুৰুত্বৰ সালসলনি ঘটে।

শতপথ ব্ৰাহ্মণৰ মতে বৰ্তমানৰ অগ্নিৰ তিনিজন পূৰ্বসূৰী অগ্নি আছিল।

টোকা

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা