ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ৰণাংগন

ৰণাংগন হৈছে ২০১৩ চনৰ ১৯ এপ্ৰিলত মুক্তি প্ৰাপ্ত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ডি জে ফিল্মছৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই চলচ্চিত্ৰখন প্ৰযোজনা কৰিছে মৃণাল দাসে আৰু পৰিচালনা কৰিছে প্ৰণৱ জ্যোতি ভৰালীয়ে। ইয়াত অভিনয় কৰিছে ৰবি শৰ্মা, পল্লৱী মেধি, হিৰণ্য ডেকা, ব্ৰজেন বৰা, প্ৰতুল ডেকা আদিয়ে। চলচিত্ৰখনৰ চিত্ৰনাট্য প্ৰস্তুত কৰিছে ডাঃ নয়ন জ্যোতি তালুকদাৰে আৰু সংগীত দিছে নিপন চুতীয়াই। ইয়াত প্ৰস্তুতি পৰাশৰে এটা গীতত অতিথি শিল্পীৰ হিচাপে অভিনয় কৰিছে।

কাহিনী সাৰাংশ

অভিনয়ত

ৰবি শৰ্মা
পল্লৱী মেধি
হিৰণ্য ডেকা
ব্ৰজেন বৰা
প্ৰতুল ডেকা
প্ৰস্তুতি পৰাশৰ (অতিথি শিল্পী)
ধনস্মিতা (শিশুশিল্পী)

কলা-কুশলী

পৰিচালক -	প্ৰণৱ জ্যোতি ভৰালী
প্ৰযোজক - মৃণাল দাস
চিত্ৰনাট্য - ডাঃ নয়ন জ্যোতি তালুকদাৰ
কাহিনী - ৰবি শৰ্মা
সংগীত পৰিচালক - নিপন চুতীয়া
চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী - বেদদ্যুতি দত্ত
কৰিঅ'গ্ৰাফ - উদয় শংকৰ, পংকজ ইংতি, হেমেন শৰ্মা

সংগীত

চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালক নিপন চুতীয়া।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰ'ম' ভিডিঅ'
voot.com-ত সম্পূৰ্ণ ৰণাংগন ছবিখন

শ্ৰেণী:২০১৩ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
পালক পনীৰ

পালক পানীৰ বা পালক চানা এবিধ ভাৰতীয় খাদ্য। পিহি মিহি কৰা পালেং শাকৰ পৰা তৈয়াৰী ডাঠ পেষ্টত চানা বা পনীৰেৰে ইয়াক ৰন্ধা হয়, হিন্দী, মাৰাঠী, গুজৰাটী আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষাত পালক বুলি কোৱা হয় যদিও অসমীয়াত পালেং বুলি কোৱা হয়।

এংলো-আমেৰিকাৰ ৰেষ্টুৰেণ্টত কেতিয়াবা পালক চানা আৰু সাগ চেনা(শাক চানা) শব্দ দুটা বিনিময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিন্তু সাগ চেনা পৰম্পৰাগত পালক চেনাতকৈ পৃথক কাৰণ ইয়াত অন্যান্য সেউজীয়া পাতৰ শাক-পাচলি, যেনে সৰিয়হৰ সেউজীয়া, আনহাতে পালক পনীৰত কেৱল পালেং শাকহে থাকে। ধাবাৰ ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহ প্ৰায়ে পালক চেনাৰ প্ৰস্তুত কৰাত পাৰ্গত।

প্ৰস্তুতি

প্ৰথমে পালেং শাক উতলাই পেষ্ট কৰি পালক পানীৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়। তাৰ পিছত পেষ্টখিনি ছ’টেড টমেটো আৰু পিঁয়াজৰ সৈতে মিহলাই লোৱা হয়। তাৰ পিছত পেষ্টত গ্ৰীল কৰা পানীৰৰ টুকুৰা যোগ কৰা হয়। পালক পনীৰ সাধাৰণতে আদা, নহৰু, টমেটো, গৰম মছলা, হালধি, জলকীয়া পাউদাৰ আৰু জিৰাৰ সৈতে মছলাযুক্ত কৰি ৰন্ধা হয়।

পৰিৱেশন

পালক পানীৰ গৰমে গৰমে পাৰ্শ্বীয় খাদ্য যেনে ৰুটি, নান, পৰঠা, মক্কি কি ৰোটি, বা সিজোৱা ভাতৰ লগত পৰিৱেশন কৰা হয়। অধিক পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰ বাবে কাষত পিঁয়াজৰ সৈতেও পৰিবেশন কৰিব পাৰি।

শেহতীয়া বছৰবোৰত পালক পনীৰ সংযোজনত ভিন্নতা দেখা গৈছে। ২০২০ চনৰ জুলাই মাহত বাংগালুৰুৰ এগৰাকী ফুড ব্লগাৰে তেওঁৰ পালক পনীৰ ইডলীৰ সেতে পোষ্ট কৰিছিল। এই খাদ্যই টুইটাৰ আৰু ইনষ্টাগ্ৰামত এই দুটা উত্তৰ আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় খাদ্যৰ অস্বাভাৱিক সংমিশ্ৰণৰ বিষয়ে আলোচনাৰ সূচনা কৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:নিৰামিষ আহাৰ
বৰমানৌ

বৰমানৌ (ইংৰাজী: Barmanou), বৰমানু (Barmanu) বা বড়মানুছ (Baddmanus) উত্তৰ পাকিস্তানৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত বাস কৰা এবিধ দ্বিপদ মানৱৰূপী ৰহস্যময়ী জীৱ। পাহাৰত বাস কৰা ভেড়াৰখীয়াসকলে এই জীৱবোৰ দেখা পোৱা বুলি দাবী কৰি আহিছে।

বৰমানৌ বিগফুটৰ পাকিস্তানী সংস্কৰণ বুলি ক’ব পাৰি। খোৱাৰৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা বৰমানৌ শব্দটো বৰ্তমান উৰ্দু, শ্বিনা, পাষ্টো আৰু কাশ্মীৰীকে ধৰি বহু কেইটা পাকিস্তানী ভাষাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বৰমানৌ নামৰ উপৰিও এই জীৱটোক কেইটামান স্থানীয় ভিন্ন নামো আছে।

বৰমানৌৰ প্ৰস্তাৱিত পৰিসৰ পামিৰ আৰু হিমালয়ৰ মাজৰ চিত্ৰাল আৰু কাৰাকোৰামক সামৰি লৈছে। ইয়াৰ ফলত বৰমানৌক মধ্য এছিয়াৰ আলমাছ আৰু হিমালয়ৰ য়েটি নামৰ দুটা অধিক বিখ্যাত ৰহস্যময়ী জীৱৰ পৰিসৰৰ মাজত স্থান দিয়া হয়।

অভিযোগ অনুসৰি বৰমানৌৰ মানুহ আৰু বান্দৰৰ দৰে দুয়োটা বৈশিষ্ট্য আছে আৰু নাৰীক অপহৰণ কৰি তেওঁলোকৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। জীৱটোৱে পিঠি আৰু মূৰত জন্তুৰ ছাল পিন্ধা বুলিও কোৱা হৈছে। পাকিস্তানৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ লোককথাত বৰমানৌৰ আবিৰ্ভাৱ হয় আৰু কাহিনীবোৰ ক’ৰ পৰা আহিছে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াক হয় বান্দৰ বা বনৰীয়া মানুহ বুলি বৰ্ণনা কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে।

১৯৮৭ চনৰ পৰা ১৯৯০ চনলৈকে ফ্ৰান্সত বাস কৰা এজন স্পেনিছ প্ৰাণীবিজ্ঞানী জৰ্ডি মেগ্ৰেনাৰে পাকিস্তানত বৰমানৌৰ প্ৰথম অনুসন্ধান কৰিছিল। তেওঁ পাকিস্তানী ৰহস্যময়ী প্ৰাণীবিধৰ ওপৰত লেছ হমিনিডেছ ৰেলিকেছ ডি এছি চেণ্ট্ৰেল (Les Hominidés reliques d'Asie Centrale) নামৰ এখন গৱেষণা পত্ৰ লিখিছিল।

পিছলৈ তেওঁ ১৯৯০ চনত বৰমানৌৰ ওপৰত ব্যাপক গৱেষণা কৰে যদিও ২০০২ চনত আফগানিস্তানত তেওঁক হত্যা কৰা হয়। লৰেন ক'লমেনে লিখিছে যে তেওঁ "পঞ্চাশটাতকৈও অধিক প্ৰত্যক্ষদৰ্শনৰ বিৱৰণ সংগ্ৰহ কৰিছিল, আৰু সকলো প্ৰত্যক্ষদৰ্শীয়ে হেউভেলমেনে কোৱা হোমো পংগোইডছ (homo pongoides) ["বান্দৰৰ দৰে মানুহ"—অৰ্থাৎ, এজন জীৱিত নিয়াণ্ডাৰথাল।]ৰ পুনৰ্গঠন বুলি চিনাক্ত কৰিছিল। তেওঁলোকে বান্দৰ, জীৱাশ্ম পুৰুষ, আদিবাসী, বান্দৰ আৰু মিনেছ'টা আইচমেনৰ চিত্ৰ অংকন কৰা চিনাক্তকৰণ সঁজুলিৰ (ID kit) পৰা বৰমানৌৰ সৈতে মিল হিচাপে হোমো পংগোইডছক চিনাক্ত কৰিছিল।"

১৯৯৪ চনৰ মে’ মাহত চিত্ৰালৰ শিশি কুহ উপত্যকাত অনুসন্ধানৰ সময়ত ক্ৰিপ্টোলজিষ্ট জৰ্ডি মাৰ্গ্ৰেনাৰ, এন্নে মালাছেইন আৰু আন এজন সহযোগীয়ে ৰিপ’ৰ্ট কৰিছিল যে এবাৰ এটা গভীৰ সন্ধিয়াৰ সময়ত তেওঁলোকে অস্বাভাৱিক গৰগৰণিৰ শব্দ শুনিছিল যিবোৰ কেৱল এটা আদিম কণ্ঠ-যন্ত্ৰইহে উৎপন্ন কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু শব্দটো সম্পৰ্কে আৰু কোনো অগ্ৰগতি লাভ কৰিব পৰা নগ'ল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
ন্যায় দৰ্শন

ন্যায় দৰ্শন (ইংৰাজী: Naya Philosophy) ভাৰতীয় ষড়দৰ্শনৰ অন্যতম এক প্ৰধান আৰু প্ৰাচীন শাখা। এই দৰ্শনৰ মূল প্ৰতিষ্ঠাপক হৈছে মহৰ্ষি গৌতম (যাক অক্ষপাদ গৌতম বুলিও জনা যায়)। তেওঁ ৰচনা কৰা 'ন্যায় সূত্ৰ'য়েই হৈছে এই দৰ্শনৰ মূল আধাৰ। সংস্কৃতত 'ন্যায়' শব্দৰ অৰ্থ হৈছে যুক্তি, তৰ্ক বা সঠিক পথ। সেয়েহে ন্যায় দৰ্শনক মূলতঃ যুক্তিবিদ্যা আৰু জ্ঞানতত্ত্বৰ বিজ্ঞান বুলি গণ্য কৰা হয়।

মূল ধাৰণা আৰু জ্ঞানতত্ত্ব

ন্যায় দৰ্শনৰ মূল লক্ষ্য হৈছে প্ৰকৃত জ্ঞান বা 'তত্ত্বজ্ঞান' লাভ কৰা। এই দৰ্শনে বিশ্বাস কৰে যে ভ্ৰান্ত জ্ঞান বা অজ্ঞানেই হৈছে মানুহৰ সকলো দুখ-কষ্টৰ মূল কাৰণ। প্ৰকৃত জ্ঞানেহে মানুহক মুক্তিৰ পথলৈ নিব পাৰে। সঠিক জ্ঞান লাভ কৰাৰ বাবে ন্যায় দৰ্শনত চাৰিটা 'প্ৰমাণ'ৰ (জ্ঞানাৰ্জনৰ মাধ্যম) কথা উল্লেখ কৰা হৈছে:

১. প্ৰত্যক্ষ: ইন্দ্ৰিয় (যেনে: চকু, কাণ, নাক আদি) আৰু বিষয়ৰ সংযোগৰ ফলত যি স্পষ্ট আৰু নিৰ্ভুল জ্ঞান লাভ কৰা হয়, সেয়ে প্ৰত্যক্ষ। উদাহৰণস্বৰূপে— চকুৰে দেখি এটা আপেলৰ ৰং আৰু আকৃতিৰ বিষয়ে জনা।

২. অনুমান: ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে পূৰ্বতে জনা কোনো কথাৰ ভিত্তিত নতুন কিবা এটাৰ বিষয়ে জ্ঞান লাভ কৰা। যেনে— দূৰৰ পাহাৰত ধোঁৱা দেখি তাত জুই থকাটো অনুমান কৰা, কাৰণ আমি জানো যে য'তেই ধোঁৱা থাকে, ত'তেই জুই থাকে।

৩. উপমান : দুটা বস্তুৰ মাজত থকা সাদৃশ্যৰ পৰা লাভ কৰা জ্ঞান। যেনে— 'নীলগাই' দেখাত গৰুৰ দৰে, এই কথাটো জানি হাবিৰ মাজত এটা নতুন প্ৰাণী দেখি তাক নীলগাই বুলি চিনাক্ত কৰা।

৪. শব্দ : কোনো নিৰ্ভৰযোগ্য, সত্যবাদী বা 'আপ্ত পুৰুষৰ' (যিজনে সঁচা কথা কয় আৰু প্ৰকৃত জ্ঞানৰ অধিকাৰী) বাক্য বা উপদেশৰ পৰা পোৱা জ্ঞান। বেদৰ বাক্যসমূহকো শব্দ প্ৰমাণ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়।

ষোড়শ পদাৰ্থ

মহৰ্ষি গৌতমে তেওঁৰ ন্যায় সূত্ৰত জীৱন, জগত আৰু তৰ্কশাস্ত্ৰক নিখুঁতভাৱে বুজিবৰ বাবে ১৬ টা পদাৰ্থৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধানকেইটা হ'ল— প্ৰমাণ, প্ৰমেয় (যিটো জনা উচিত), সংশয় (সন্দেহ), প্ৰয়োজন, দৃষ্টান্ত, সিদ্ধান্ত, অৱয়ৱ, তৰ্ক, নিৰ্ণয়, বাদ আদি। ন্যায় দৰ্শনৰ মতে, এই পদাৰ্থসমূহৰ সঠিক আৰু বাস্তৱ জ্ঞানেই মানুহক মুক্তিৰ পথ প্ৰশস্ত কৰে।

ঈশ্বৰ আৰু জগতৰ ধাৰণা

ন্যায় দৰ্শন ঈশ্বৰত বিশ্বাসী। এই দৰ্শনৰ মতে:

ঈশ্বৰ হৈছে এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা, পালনকৰ্তা আৰু ধ্বংসকৰ্তা।
জগতখন পৰমাণুৰ দ্বাৰা গঠিত হ'লেও, এই পৰমাণুসমূহক নিয়ন্ত্ৰণ কৰি এক নিৰ্দিষ্ট ৰূপ দিয়াৰ আঁৰত ঈশ্বৰৰেই হাত আছে।
ঈশ্বৰ হৈছে মানুহৰ কৰ্মফলৰ প্ৰদানকৰ্তা। মানুহে নিজৰ ভাল বা বেয়া কৰ্ম অনুসৰি ঈশ্বৰৰ পৰা ফল লাভ কৰে।

মোক্ষ বা অপবৰ্গ

ন্যায় দৰ্শনত মানৱ জীৱনৰ চূড়ান্ত লক্ষ্য হৈছে 'মোক্ষ' বা 'অপবৰ্গ' লাভ কৰা। যেতিয়া মানুহে ষোড়শ পদাৰ্থৰ প্ৰকৃত জ্ঞান (তত্ত্বজ্ঞান) লাভ কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ মনৰ পৰা সকলো মোহ, ভ্ৰম আৰু অহংকাৰ দূৰ হয়। অজ্ঞানতা আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগে কৰ্মবন্ধন খহি পৰে আৰু আত্মাই জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে মুক্তি লাভ কৰে। ন্যায় দৰ্শনত মোক্ষ অৱস্থাত কোনো আনন্দ নাথাকে, ই হৈছে সকলো ধৰণৰ দুখ-কষ্টৰ সম্পূৰ্ণ সমাপ্তি।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিশেষ সংশোধনৰ প্ৰয়োজন থকা প্ৰবন্ধ
চুখ্ৰাম্‌ফা

চুখ্ৰাম্‌ফা বা চ্যু-খ্ৰাম্‌-ফা আহোম ৰাজ্যৰ পঞ্চমজন স্বৰ্গদেউ (চাওফা) আছিল। তেখেত ১৩৩২ চনত ৰাজপাটত বহে।

তেওঁৰ দিনত ভাতৃ চাওপুলায়ে চাওপাংবণ্ডুক বৰগোঁহাইৰ সৈতে মিলি স্বৰ্গদেউৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰে। ৰজাৰ ভাতৃয়ে কমতাপুৰৰ ৰজাৰ সহায়ত আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে যদিও পাছত আলোচনাৰ মাজেৰে চাৰিংৰ ৰজা পাতি দিয়ে।

চুখ্ৰাংফাৰ দিনত বুঢ়াগোঁহাই পদত চাওফ্ৰংডাম আৰু বৰগোঁহাই পদত তাফ্ৰিখিন বৰগোঁহাই আছিল।

প্ৰায় ৩২ বছৰ কাল শাসনত থাকি ১৩৬৪ চনত ৰজাৰ মৃত্যু হয়।
শ্ৰেণী:টাই-আহোম শাসক
ম্যানমাৰৰ প্ৰশাসনিক বিভাগ

ম্যানমাৰক একবিংশটা প্ৰশাসনিক মহকুমাত বিভক্ত কৰা হৈছে, য'ত ৭টা অঞ্চল, ৭টা ৰাজ্য, ১টা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল, ১টা স্ব-প্ৰশাসিত বিভাগ, আৰু ৫টা স্ব-প্ৰশাসিত মণ্ডল অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। তলত বিভিন্ন অঞ্চল, ৰাজ্য, কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল, স্ব-প্ৰশাসিত বিভাগ আৰু স্ব-প্ৰশাসিত মণ্ডলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি চৰকাৰী মহকুমা আৰু ইয়াৰ সাংগঠনিক গঠনৰ তালিকা দিয়া হৈছে:

প্ৰকাৰবাৰ্মিজ নামবিভাজনৰ সংখ্যা
অঞ্চলtuing:desa.kri:taìñ deithác̱ì৭
ৰাজ্যpranynaipyine৭
কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলpranytaungcu.nai-mrepyiṯauñs̱únemyei১
স্ব-প্ৰশাসিতবিভাগkuiypuing-uphkyuphkwang.ra.tuing:koup̱aiñ ouʔhcouʔ hkwíñyá taìñ১
স্ব-প্ৰশাসিতমণ্ডলkuiypuing-uphkyuphkwang.ra.desa.koup̱aiñ ouʔhcouʔ hkwíñyá deithá৫

২০১০ চনৰ আগষ্ট মাহৰ আগতে এই অঞ্চলসমূহক বিভাগ বুলি কোৱা হৈছিল, আৰু ইয়াৰে চাৰিটাৰ নাম ইহঁতৰ ৰাজধানী চহৰৰ নামেৰে ৰখা হৈছে। ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম হৈছে ছাগাইং অঞ্চল, আয়েয়াৰৱাডী অঞ্চল আৰু তানিন্থাৰী অঞ্চল। অঞ্চলসমূহক জনগোষ্ঠীয়ভাৱে প্ৰধানকৈ বৰ্মন (বামাৰ) বুলিও কোৱা হয়,
আনহাতে ৰাজ্য, স্ব-প্ৰশাসিত বিভাগ আৰু স্ব-প্ৰশাসিত মণ্ডলত সংখ্যালঘু জনগোষ্ঠীৰ আধিপত্য আছে।

ইয়াংগুন অঞ্চলত জনসংখ্যা সৰ্বাধিক আৰু আটাইতকৈ ঘন। আটাইতকৈ কম জনসংখ্যাৰ ৰাজ্য হৈছে কায়াহ ৰাজ্য।
মাটিকালিৰ ক্ষেত্ৰত শ্বান ৰাজ্য আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু নাইপিডাউ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল আটাইতকৈ সৰু।

গাঁথনিগত স্তৰবৃত্ত

স্তৰ
১ম
২য়
৩য়
৪ৰ্থ
৫ম
বিভাজনৰপ্ৰকাৰ
কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল
জিলা
টাউনশ্বিপ*
ৱাৰ্ড
–
অঞ্চলৰাজ্য
–
গাঁৱৰ ট্ৰেক্ট
গাঁও
স্ব-প্ৰশাসিত বিভাগ
স্ব-প্ৰশাসিত অঞ্চল

কিছুমান টাউনশ্বিপক উপটাউনশ্বিপত ভাগ কৰা হয় , যিবোৰ পৃথকে পৃথকে প্ৰশাসন কৰা টাউনশ্বিপৰ অৰ্ধ-অফিচিয়েল অংশ। বহুতো প্ৰতিবেদনত উপটাউনশ্বিপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, বিশেষকৈ মূল চহৰসমূহে নিজেই ব্যৱহাৰ কৰা অধিক প্ৰতিষ্ঠিত উপটাউনশ্বিপসমূহ।

প্ৰশাসনিক বিভাগসমূহ

অঞ্চল, ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল

পতাকা
নামবাৰ্মিজৰাজধানী
ISO
অঞ্চল
জনসংখ্যা(২০১৪)
এলাকা(km2)

আয়েয়াৰৱাডী অঞ্চল

পাথেইন

দক্ষিণ
6,184,829
35,031.8

বাগো অঞ্চল

বাগো
MM-02
দক্ষিণ, মধ্য
4,867,373
39,402.3

চিন ৰাজ্য

হাখা
MM-14
দক্ষিণ, পশ্চিম
478,801
36,018.8

কাচিন ৰাজ্য

ম্যিট্কিনা
MM-11
উত্তৰ
1,689,441
89,041.8

কায়াহ ৰাজ্য

লয়কাও
MM-12
পূব
286,627
11,731.5

কায়িন ৰাজ্য

হপা-আন
MM-13
দক্ষিণ, পূব
1,574,079
30,383

মেগৱে অঞ্চল

মেগৱে
MM-03
মধ্য
3,917,055
44,820.6

মণ্ডলেই অঞ্চল

মাণ্ডলয়
MM-04
মধ্য
6,165,723
37,945.6

মন ৰাজ্য

মাউলাময়িন
MM-15
দক্ষিণ
2,054,393
12,296.6

নাইপিডাউ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল

নাইপিডাউ
MM-18
মধ্য
1,160,242
7,054

ৰাখাইন ৰাজ্য

ছিট্টৱে
MM-16
পশ্চিম
3,188,807
36,778.0

ছাগাইং অঞ্চল

মনৱা
MM-01
উত্তৰ, পশ্চিম
5,325,347
93,704.8

শ্বান ৰাজ্য

টাউংগী
MM-17
উত্তৰ, পূব
5,824,432
155,801.3

তানিন্থাৰী অঞ্চল

ডাৱেই
MM-05
দক্ষিণ
1,408,401
44,344.9

ইয়াংগুন অঞ্চল

ইয়া‍ংগুন
MM-06
মধ্য
7,360,703
10,276.7

স্ব-প্ৰশাসিত বিভাগ আৰু স্ব-প্ৰশাসিত মণ্ডল

পতাকা
নামবাৰ্মিজৰাজধানীৰাজ্য
জনসংখ্যা

Danu Self-Administered Zone

Pindaya
Shan State
161,835

Kokang Self-Administered Zone

Laukkai
Shan State
123,733

Naga Self-Administered Zone

Lahe
Sagaing Region
116,828

Pa Laung Self-Administered Zone

Namhsan
Shan State
110,805

Pa'O Self-Administered Zone

Hopong
Shan State
380,427

Wa Self-Administered Division

Hopang
Shan State
558,000

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ম্যানমাৰ
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰীক্ষণ সংস্থা

ৰাষ্ট্ৰীয় পৰীক্ষণ সংস্থা (এনটিএ) হৈছে ভাৰতীয় কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী পৰিষদৰ দ্বাৰা অনুমোদিত এটা চৰকাৰী সংস্থা। ২০১৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত দেশৰ বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠানত নামভৰ্তিৰ বাবে প্ৰৱেশ পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ এনটিএ গঠন কৰা হৈছিল ।

তথ্যসূত্ৰ
মজতবা মিৰতাহমাছব

মজতবা মিৰতাহমাছব (ফাৰ্চী: مجتبی میرطهماسب; জন্ম ১৯৭১) হৈছে এগৰাকী ইৰানী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু প্ৰযোজক। তেওঁ জাফৰ পানাহীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে দিছ ইজ নট এ ফিল্ম (২০১১) পৰিচালনা কৰিছিল।

জীৱন

মিৰতাহমাছবৰ জন্ম ১৯৭১ চনত ইৰানৰ কেৰমানত হৈছিল। ১৯৯২ চনৰপৰা ১৯৯৫ চনলৈকে তেওঁ তেহৰানৰ ইউনিভাৰ্ছিটি অৱ আৰ্ট "মজতামে-এদানেছগাহীয়েহ হোনাৰ"ত অধ্যয়ন কৰি দৃশ্যকলা আৰু হস্তশিল্পৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়ছোৱাত তেওঁ মূলতঃ শ্বিয়া ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি আৰু অনুষ্ঠানসমূহৰ প্ৰতি আগ্ৰহী আছিল, কিন্তু ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে তেওঁ ফটোগ্ৰাফী আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰো অধ্যয়ন কৰিছিল।

স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত মিৰতাহমাছবে ১৯৯৬ আৰু ১৯৯৭ চনত ইৰানী শ্বিয়াবাদৰ ইছলামিক কলা আৰু বস্তুগত সংস্কৃতিৰ ওপৰত আঠখন প্ৰামাণ্যচিত্ৰ পৰিচালনা কৰে। এই চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বিষয়-বস্তুৰ ভিতৰত কেলিকো প্ৰস্তুত কৰা, গ্লেজিঙৰ কলা, এনামেলৰ কাম, ইছলামিক টাইলছৰ কাম আৰু ইছলামিক বেজীৰ কাম অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। এই সময়ছোৱাত তেওঁ সামৰিক সেৱাত থকাৰ সময়ত তিনিটা চুটি ভিডিঅ' পৰিচালনা কৰিছিল, যাৰ নাম আছিল দ্য ষ্ট'ৰী অৱ খোৰামশ্বহৰ, মাদাৰলেণ্ড আৰু ষ্টাৰছ। তেওঁ ইৰানী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক কাম্বোজিয়া পাৰ্টোভী, মহচেন মাখমালবাফ আৰু আফগান চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা চিদ্দিক বাৰমাকৰ সৈতেও কাম কৰিছে।

২০১১ চনৰ শৰৎকালত ইৰানৰ সৰ্বোচ্চ নেতা আলী খামেনেইৰ ওপৰত বিবিচি পাৰ্চিয়ানৰ প্ৰামাণ্যচিত্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে মিৰতাহমাছব আৰু আন পাঁচজন ইৰানী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাক ইৰানী কৰ্তৃপক্ষই গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। ইৰানৰ চোৰাংচোৱা মন্ত্ৰীয়ে এই ছয়জন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাক বিবিচি নামেৰেও জনাজাত ব্ৰিটিছ চোৰাংচোৱা সংস্থাৰ মানসিক আৰু গোপন অভিযান কেন্দ্ৰৰ হৈ দেশবিৰোধী অভিযান চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। ২০১১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁ মুক্তি লাভ কৰে। ২০১২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ৮৫সংখ্যক একাডেমী বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ প্ৰামাণ্যচিত্ৰ শাখাৰ বাবে যোগ্য ১৫খন চলচ্চিত্ৰৰ চুটি তালিকাত দিছ ইজ নট এ ফিল্ম অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল।

নিৰ্বাচিত চলচ্চিত্ৰপঞ্জী

পৰিচালক
১৯৯৭: দ্য ষ্ট'ৰী অৱ খোৰামশ্বহৰ
১৯৯৭: মাদাৰলেণ্ড
১৯৯৭: ষ্টাৰছ
২০০৮: লেডী অৱ দ্য ৰোজেছ
২০১১: দিছ ইজ নট এ ফিল্ম

অন্যান্য কাম
১৯৯৬: গাবেহ (শব্দ গ্ৰহণ বিভাগ)
২০০০: ব্লেকব'ৰ্ডছ (সহকাৰী পৰিচালক)
২০০০: দ্য ডে আই বিকেম এ ৱমেন (সহকাৰী পৰিচালক)
২০০০: হাউ চ মীৰা মেড দ্য ব্লেকব'ৰ্ডছ (প্ৰামাণ্যচিত্ৰ) (শব্দ গ্ৰহণ)
২০০১: কান্দাহাৰ (সহকাৰী পৰিচালক)
২০০৩: টু এঞ্জেলছ (সহকাৰী পৰিচালক)
২০০৩: মিলকান (শব্দ গ্ৰহণ)
২০০৬: চিলড্ৰেন অৱ দ্য প্ৰফেট (লাইন প্ৰযোজক)
২০০৮: লেডী অৱ দ্য ৰোজেছ (প্ৰযোজক)
২০১০: ইম বজাৰ ডেৰ গেছলেশটাৰ (লাইন প্ৰযোজক)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইৰানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
মাৰ্কুব

মাৰ্কুব (আৰবী: مركوب; বহুবচনত মাৰাকীব) হ’ল চুদানৰ পুৰুষৰ বাবে পশুপক্ষীৰ ছালেৰে নিৰ্মিত এক বিশেষ ধৰণৰ জোতা। বগা-পাগুৰি, জিল্লাবিয়া, ৱেষ্টকোট আৰু পটলুঙৰ সৈতে মাৰ্কুব চুদানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাজ-পাৰৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। অতীতত ইয়াৰ মহিলা সংস্কৰণো আছিল যদিও বৰ্তমান ই বিৰল হৈ পৰিছে। ইয়াৰ ঐতিহাসিক বিৱৰ্তন "ক্লডো" জোতাৰপৰা আৰম্ভ হৈছিল, তাৰ পিছত "আবু আদিনা" আৰু শেষত ই বৰ্তমানৰ স্থায়ী চুদানী জোতাৰ ৰূপ লাভ কৰে।

মাৰ্কুবৰ শিল্পকৰ্ম চুদানৰ এক স্বকীয় কলা, য’ত বিভিন্ন শৈলী আৰু আকাৰৰ জোতা পোৱা যায়। ইয়াৰ উল্লেখনীয় প্ৰকাৰসমূহৰ ভিতৰত পশ্চিম চুদানৰ চহৰ আল-ফাচিৰত নিৰ্মিত 'আল-ফাচিৰ মাৰ্কুব', 'জেনেইনা মাৰ্কুব' আৰু উজ্জ্বল ৰঙা ৰঙৰ 'জাজিৰা আবা মাৰ্কুব' অন্যতম।

গৰুৰ ছালেৰে নিৰ্মিত জোতাবোৰ ইয়াৰ শক্তি আৰু সৌন্দৰ্যৰ বাবে জনাজাত। ইয়াৰ নিৰ্মাণ প্ৰণালীত চামৰাটোক শুকুৱাই ছাগলীৰ ছালৰ আৱৰণ দিয়া হয়, যাতে জোতাটো পাতল হয়। ইয়াৰ পিছত তলৰ অংশটো সাজি প্ৰাকৃতিক কপাহী সূতাৰে চিলাই কৰা হয়। নাইজেৰিয়া আৰু দক্ষিণ চুদানৰপৰা অহা প্ৰকৃত চামৰাৰে তৈয়াৰী জোতাবোৰ উচ্চ মানদণ্ডৰ আৰু অতি ব্যয়-বহুল বুলি গণ্য কৰা হয়।

হাতেৰে তৈয়াৰী চুদানী মাৰ্কুবৰ তলৰ অংশটো গৰুৰ ছালৰ আৰু ওপৰৰ অংশটো সাধাৰণতে ছাগলীৰ ছালৰ হয়। ইয়াৰ চিলাই প্ৰক্ৰিয়াটোক "ব্ৰাছিং" বুলি কোৱা হয়। চুদানী লোকসকলে বিশেষকৈ ঈদৰ নামাজ আৰু অন্যান্য বিশেষ অনুষ্ঠানত মাৰ্কুব পিন্ধিবলৈ পছন্দ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চুদান
শ্ৰেণী:পোছাক
শ্ৰেণী:জোতা
ভাগৱত গীতা (চলচ্চিত্ৰ)

ভাগৱত গীতা ১৯৯৩ চনৰ সংস্কৃত ভাষাত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ; য’ত কম পৰিমাণে হিন্দী আৰু তেলুগু ভাষাৰ সংলাপ আছে। ছবিখনৰ প্ৰযোজক চুব্বাৰামী ৰেড্ডী আৰু পৰিচালক জি ভি আয়াৰ। মহাকাব্য মহাভাৰতৰ অংশস্বৰূপ ভাগৱত গীতাৰ আধাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।

বঁটা আৰু সন্মান

হায়দৰাবাদৰ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ ফিল্ম চেম্বাৰ অৱ কমাৰ্চ আৰু ভাৰতৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত এই ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হয়। ১৯৯৩ চনত শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ ৪০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:সংস্কৃত চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:১৯৯৩ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
কুকুৰ গাঁও

কুকুৰ হৈছে মধ্য আলবেনিয়াৰ এলবাছান জিলাৰ এখন গাঁও আৰু পূৰ্বৰ এটা পৌৰসভা। ২০১৫ চনৰ স্থানীয় চৰকাৰী পুনৰ্গঠন অনুসৰি, ই গ্ৰামচ পৌৰসভাৰ এটা উপবিভাগ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ২০১১ চনৰ জনগণনাৰ অনুসৰি ইয়াৰ জনসংখ্যা আছিল ২,৫৬০ গৰাকী। এই পৌৰ এককটো স্নোচেম, চয়নিক, মুকাজ, ইৰমাথ, কালাজ, গ্ৰীবে, ভ্ৰেষ্টাচ, কুকুৰ, ৰাস্তান আৰু গ্ৰাজ্ডান গাঁৱৰ দ্বাৰা গঠিত।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভৌগোলিক অঞ্চল
গু হেংব'

গু মেই (ইংৰাজী: Gu Mei; ১৬১৯–১৬৬৪) এগৰাকী চীনা গেজী (Gējì), কবি আৰু চিত্ৰশিল্পী আছিল। তেওঁ নিজৰ শৈল্পিক নাম গু হেংব' হিচাপে অধিক পৰিচিত আছিল। বিবাহৰ পিছত তেওঁ জু শানচি আৰু জু ঝিজু নামেৰেও জনাজাত হৈছিল। তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক কিং ৰাজবংশৰ পৰা "লেডী" (furen) উপাধি লাভ কৰিছিল আৰু কিং যুগৰ লিখনীসমূহত তেওঁক প্ৰায়ে "লেডী হেংব'" বুলি সম্বোধন কৰা হয়।

গু হেংব' তেওঁৰ সৌন্দৰ্যৰ লগতে চিত্ৰকলা আৰু কবিতাৰ প্ৰতিভাক লৈ বিখ্যাত আছিল। সেইবাবেই তেওঁক ডং জিয়াওৱান, বিয়ান ইউজিন আৰু লিউ ৰুচিৰ দৰে অভিজাত গেজিসকলৰ শাৰীত স্থান দিয়া হৈছিল। অৰ্কিড ফুলৰ চিত্ৰ অংকনৰ বাবে তেওঁ সমাদৃত আছিল আৰু তেওঁৰ কবিতাৰ সংকলনসমূহেও সমালোচকৰ ভাল সঁহাৰি লাভ কৰিছিল (অৱশ্যে তেওঁৰ অতি কম সংখ্যক কামহে বৰ্তমান ৰৈ গৈছে)। তেওঁ কিং ৰাজবংশৰ বিষয়াসকলে বৰ্ণনা কৰা "কিনহুয়াইৰ আঠগৰাকী সুন্দৰী"ৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। এই গোটটোৰ আন বিখ্যাত গেজিসকল হ'ল মা জিয়াংলান, বিয়ান ইউজিন, লি জিয়াংজুন, ডং জিয়াওৱান, লিউ ৰুচি, কৌ বাইমেন আৰু চেন ইউয়ানইউয়ান।

জীৱন

গু হেংব’ৰ জন্ম ১৬১৯ চনত নানজিঙৰ ওচৰত হৈছিল। গং ডিংজিৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ আগতে গু চংঝেন সম্ৰাটৰ ৰাজত্বকালত নানজিঙত এগৰাকী গেজী আছিল। তেওঁ সাহিত্য আৰু ইতিহাসত সুপণ্ডিত আছিল আৰু কবিতা লিখাত পাকৈত আছিল। তেওঁক "নান কু-ৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ" (নান কু ডি ই) বুলি জনা গৈছিল। গু হেংব’ই অৰ্কিড আৰু প্ৰাকৃতিক দৃশ্য উভয়কে নিজা শৈলীত অংকন কৰিছিল আৰু পূৰ্বৰ প্ৰজন্মৰ চিত্ৰশৈলী অনুসৰণ কৰা নাছিল। ওঠৰ বছৰ বয়সত তেওঁ নানজিঙত য়াংঝুৰ বিশিষ্ট ব্যক্তি ঝেং ইউয়ানক্সুনৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত "লান ছ’চাইটি"ত লি জিয়াংজুন, ৱাং ইউ আৰু অন্যান্যসকলৰ সৈতে যোগদান কৰিছিল। কিনহুয়াই জিলাৰ তেওঁৰ টাৱাৰ মেইলৌত তেওঁ এটা বিখ্যাত সাহিত্য চ’ৰা পৰিচালনা কৰিছিল, য’ত চেন লিয়াং, কিয়ান লুচান আৰু মাও জিয়াং অতিথি হিচাপে আছিল। ইউ হুয়ায়ে মেইলৌক অত্যন্ত বিলাসী বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল।

গু হেংব’ই কুনকু নাটকত পুৰুষ চৰিত্ৰৰ (চেং চৰিত্ৰ) অভিনয়ো কৰিছিল। তেওঁৰ এটা উল্লেখযোগ্য ভূমিকা আছিল ডাচিপ্লিনিং দ্য চন (জিয়াওজি) নামৰ নাটকত ঝৌ ইউৰ চৰিত্ৰ। লেখক ইউ হুয়ায়ে বৰ্ণনা কৰিছে যে গু হেংব’ই এবাৰ আইনৰ মেৰপেচত পৰোঁতে তেওঁ সহায় কৰিছিল আৰু তাৰ কৃতজ্ঞতা স্বৰূপে তেওঁৰ জন্মদিনত গুৱে এখন নাটক মঞ্চস্থ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল।

তেওঁ তেওঁৰ এজন পৃষ্ঠপোষক লিউ ফাঙৰ প্ৰেমত পৰিছিল আৰু গেজী হিচাপে নিজৰ কৰ্মজীৱন সমাপ্ত কৰি তেওঁক বিয়া কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। কিন্তু পিছলৈ যেতিয়া তেওঁ নিজৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰিলে, তেতিয়া লিউ ফাঙে আত্মহত্যা কৰিছিল।

তেওঁৰ আন এজন পৃষ্ঠপোষক তথা চৰকাৰী বিষয়া গং ডিংজিয়ে তেওঁৰ সেৱাৰ বাবে ১,০০০ আউন্স ৰূপ দিছিল। ১৬৪৩ চনত তেওঁ নিজৰ পেচা এৰি গঙৰ এগৰাকী উপপত্নী হয় আৰু তেওঁৰ সৈতে ৰাজধানীত থাকিবলৈ লয়। গঙে তেওঁৰ প্ৰতি মুকলিকৈ প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰেম সেই সময়ত চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছিল, কাৰণ ই কনফুচিয়াছৰ আদৰ্শৰ পৰিপন্থী আছিল। তেওঁৰ প্ৰভাৱ কিংবদন্তি স্বৰূপ হৈ পৰিছিল। তেওঁ কবি য়ান আৰমেইক মৃত্যুদণ্ডৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল আৰু শিল্পী ঝু ইজুনৰ পৃষ্ঠপোষক আছিল বুলি জনা যায়।

১৬৫৯ চনত গু হেংব’ই এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে। পুত্ৰ সন্তানৰ আশাত গং ডিংজিয়ে এটা ব্যক্তিগত বৌদ্ধ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল য’ত দম্পতীহালে পুত্ৰ সন্তানৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চীনৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:চীনা মহিলা কবি
কচুৰি

কাচোৰি হৈছে মিঠা আৰু টেঙা তেলত ডুবাই ভজা এবিধ নিমখীয়া মুখৰোচক। ভাৰতীয় প্ৰব্ৰজনকাৰী আৰু অন্যান্য দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰব্ৰজনকাৰী থকা ঠাইত সাধাৰণ। পুৱাৰ আহাৰৰ বিকল্প নাম হৈছে কচৌৰী, কোচুৰি, কচোড়ী আৰু কটচুৰি।

ইতিহাস

কচুৰিৰ দৰেই এটা প্ৰাথমিক পৰিচিত ৰেচিপি সুশ্ৰুত সংহিতাৰ পৰা আহিছে য’ত আটা, ঘিউ আৰু গুড়ৰ পৰা তৈয়াৰী তেলত ডুবাই ভজা পিঠাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু মছলাযুক্ত মগু দালি বা কিমা কৰা মাংসৰে পূৰ কৰা হৈছে। "কচ্চাৰী" নামেৰে জনাজাত খাদ্যৰ আন এটা ৰন্ধন প্ৰকৰণ, মচুৰ দাইলেৰে পূৰ কৰি ৰখা ফুলি উঠা তেলত ডুবাই ভজা পিঠাৰ বিষয়ে সপ্তম শতিকাৰ জৈন গ্ৰন্থত উল্লেখ পোৱা যায়। মধ্যযুগীয় ৰন্ধন পুস্তক সুপা শাস্ত্ৰতো একেধৰণৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে ৷ ভাৰতৰ হিন্দী বলয় অঞ্চলত কচুৰিৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয় যদিও ইয়াৰ নিৰ্ভৰযোগ্য প্ৰমাণ পোৱা হোৱা নাই। এই অঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহত কচুৰি সাধাৰণতে মিহি আটাৰে তৈয়াৰী ঘূৰণীয়া চেপেটা গোলক, যাক হালধীয়া মগু দালি বা ৰহৰ দালি, বেচন, জালুক, ৰঙা জলকীয়াৰ গুড়ি, নিমখ আৰু অন্যান্য মছলা ব্যৱহাৰ ককৰা হয়।

জীৱনীমূলক অৰ্ধকথানকৰ লেখক বনৰসিদাসে ১৬১৩ চনত ইন্দোৰত কচুৰি ক্ৰয়ৰ কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে সাত মাহ ধৰি তেওঁ দৈনিক কচুৰি কিনিছিল, আৰু বিশ টকা দাম আছিল।

তাৰতম্য

ৰাজস্থানৰ পৰা অহা কোটা কচুৰি সম্ভৱতঃ ৰাজ্যখনৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত কচুৰি। পিয়াজি কচুৰি বা পিয়াজ কচুৰিও (পিয়াঁজৰ কচুৰি) অতি জনপ্ৰিয় ইয়াক কচুৰিৰ মাজত পিয়াজৰ পূৰ দি প্ৰস্তুত কৰা হয় । যোধপুৰৰ কচুৰিৰ আন এটা ৰূপ হ’ল প্ৰয়াত ৰাৱত দেওৰাই আৱিষ্কাৰ কৰা মাৱা কচুৰি। মাৱা হৈছে চেনিৰ ৰসতত ডুবাই থোৱা মিঠা খাদ্য।

গুজৰাটত কচুৰি সাধাৰণতে আটা আৰু পিঠাগুৰিৰে তৈয়াৰী ঘূৰণীয়া গোলক।, য'ত হালধীয়া মগু দালি, জালুক, ৰঙা জলকীয়া গুড়ি, আৰু আদাবঁ‌টা ভৰাই থোৱা হয়।

দিল্লীত ইয়াক প্ৰায়ে চাট হিচাপে পৰিবেশন কৰা হয় ৷ দিল্লীত আন এক প্ৰকাৰৰ কচুৰিও আছে, যাক ‘খস্তা কচুৰি’ বা ৰাজ কচুৰি, য’ত ছিজনিং কৰা বুটমাহ, গাজিমগু, সিজোৱা আলু ভৰাই বিভিন্ন ধৰণৰ চাটনি আৰু গাৰ্নিচ কৰা দৈ আৰু চেভৰ সৈতে কচুৰি দিয়া হয়। কচুৰি প্ৰায়ে তেতেলী, পদিনা বা ধনীয়াৰ পৰা তৈয়াৰী চাটনিৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। আন এটা প্ৰকাৰত ইয়াক দালি (বিশেষকৈ ৰহৰ আৰু মগু) ভৰাই থোৱা হয় আৰু সাধাৰণতে ইয়াক গুজৰাটৰ কুচ অঞ্চলত পোৱা যায়।

পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশত কচুৰিৰ একেবাৰে বেলেগ। পশ্চিম বংগত কচুৰি কোমল আৰু সৰু। ইয়াক অধিককৈময়দা আৰু

হিংৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। যিবোৰ প্ৰায়ে ইয়াৰ সোৱাদ বৃদ্ধি এইসমূহ যোগ কৰা হয়। ইয়াক বেছিভাগেই ৰাতিপুৱা বা গধূলি চাহৰ সময়ত জলপান হিচাপে আৰু প্ৰায়ে আলু-মটৰৰ তৰকাৰী আৰু মিঠাইৰ লগত খায়। লগতে মটৰমাহ ভৰোৱা কচুৰি ইয়াক কোৱা হয় কোৰৈশুতি কচুৰি। ই বংগৰ শীতকালীন সুস্বাদু খাদ্য। বংগৰ আন এটা ভিন্নতা যিটো বেছিভাগ মিঠাইৰ দোকানতে থাকে সেয়া হ'ল দিল্লীত পোৱাৰ দৰে কঠিন ৰূপ যাৰ ভিতৰত ‘খাস্তা কোচুৰি’ নামৰ মছলা থাকে। সাধাৰণতে কোনো তৰকাৰীৰ লগত খাস্তা কচুৰি সংস্কৰণ নাথাকে।

উত্তৰ ভাৰতৰ কিছুমান ভিন্নতাৰ ভিতৰত ৰাজস্থানীয় সংস্কৰণৰ দৰেই সংস্কৰণ আছে, যাৰ লগত আলু আৰু বিভিন্ন মছলাৰ পৰা তৈয়াৰী তৰকাৰী বা আনকি চোলে ভাতুৰেত দিয়াৰ দৰে চোলেও (কাবেলী বুটৰ আঞ্জা) থাকে।

চিত্ৰপেৰা

লগতে চাওক

ষ্টাফড ডিচৰ তালিকা
Samsa (খাদ্য)
সম্বুছা
চাত

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী ৰন্ধনশৈলী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰন্ধনশৈলী
শৈশৱতে ধেমালিতে

শৈশৱতে ধেমালিতে হৈছে ২০১৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। বিদ্যুৎ কটকীয়ে চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা কৰিছে। চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত সংগীত পৰিচালক অনুৰাগ শইকীয়াই।

কাহিনী

অভিনয়ত

নিপন গোস্বামী
ভিক্টৰ বেনাৰ্জী
দীপান্বিতা শৰ্মা
নকুল বৈদ
নাৱেদ আচলাম
নিকুমণি বৰুৱা

বঁ‌টা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
কৰম পূজা

কৰম পূজা অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠীসকলৰ মাজত এক সৰ্বজনীন, জনপ্ৰিয় আৰু তাৎপৰ্য্যপূৰ্ণ অনুষ্ঠান। মুখ্যতঃ ই এক কৃষিভিত্তিক পূজা। কৃষিকাৰ্য্যত যাতে প্ৰকৃতিৰ পৰা একো বাধা পোৱা নাযায় আৰু শস্যৰ উৎপাদন বৃদ্ধি হয় তাৰ উদ্দেশ্যে এই পূজা পালন কৰা হয়। স্থানভেদে এই পূজা সামান্য অমিল হ'লেও মূলতঃ ইয়াৰ সম্বন্ধ প্ৰকৃতিৰ সৈতে।

পূজাৰ সময়

অসমত কৰম পৰব বা কৰম পূজা বছৰৰ তিনিটা সময়ত আয়োজন কৰা হয়। ভাদ, আহিন আৰু আঘোণ মাহত কৰম পূজা পালন কৰা হয়। ক'ৰবাত তিনি দিন, ক'ৰবাত পাঁচ দিন আৰু ক'ৰবাত সাত দিন ধৰি এই পূজা পালন কৰা হয়। ভাদ মাহৰ শুক্লা-একাদশী তিথিত উদযাপন কৰা কৰম পূজাক 'ৰাজ কৰম' বা 'ৰাজি কৰম'বা 'ডাল কৰম' বোলে। আহিন মাহৰ বিজয়া দশমীৰ দিনা উদযাপন কৰা কৰমক 'বুড়ী কৰম' বোলে। আকৌ আঘোণ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত উদযাপন কৰা কৰমক 'জিতিয়া কৰম' বোলে।

কৰম জাৱা

কৰম পূজাৰ জাৱা জগোৱা নামৰ অনুষ্ঠানটোৱেই আটাইতকৈ আৱশ্যকীয় আৰু শ্ৰেষ্ঠ অনুষ্ঠান বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াত মুখ্যতঃ গাভৰুসকলে আগভাগ লয়। এওঁলোকক 'কৰমতী' আখ্যা দিয়া হয়। এই পূজাৰ পাঁচ বা সাত দিনমানৰ পৰা ব্ৰতত থাকি ঢোল, তাল, বাঁহী আদি বজাই নৈবেদ্য সহকাৰে নৈৰ ঘাটলৈ গৈ, গা ধুই, আৰতি কৰি, লগত নিয়া নতুন পাচি এটাত সকলোৱে একো আজলিকৈ বালি ভৰাই তাতে কৰমতীসকলে নিয়া মাটিমাহ, বুতমাহ, মগুমাহ, ধান, বজৰা, সৰিয়হ আদি ব্যক্তিগতভাৱে চিন ৰাখি সকলোৱে সিঁচি দিয়ে। নিৰ্দিষ্ট পূজাৰ দিনলৈ মাহ-সৰিয়হ আদিয়ে গঁজালি মেলা অৱস্থাটোক জাৱা বোলা হয়। শুক্লা একাদশী তিথিত পৰম আৰাধ্য দেৱতাক স্মৰণ কৰি পূজা আৰম্ভ কৰা হয়। এই পূজাত মূলতঃ ধৰ্ম আৰু কৰ্মৰ জৰিয়তে মানৱ জীৱনৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰিবলৈ বিচৰা হয়।

পূজাৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত বিভিন্ন ধৰণৰ 'ঝুমুই গীত' আৰু নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়।

কৰম পূজাৰ ঝুমুই গীত-নৃত্য

কৰম পূজাত, বিশেষকৈ জাৱাত ঝুমুৰ বা ঝুমুই গীত-নৃত্যৰ বিশেষ ভূমিকা আছে। কৰম জাৱাৰ প্ৰথম দিনা কৰমতী বা নাৰীসকলক প্ৰাধান্য দি ঝুমুই গোৱা হয়:

কৰম কৰম কহলে আয়ো
কৰম কৈ-দি কৈসে আয়ো
শাওন ভাদ চইলে গেল ৰে
কুমাৰী ছড়ী কৰম গাড়েৰে।

ঝুমুই গীত আৰু নৃত্যৰ আৰম্ভণিত শ্ৰীহৰি, ঢোল, মাদল, ব্ৰজনাৰী আদিৰ উদ্দেশ্যে পৰম্পৰাগতভাৱে গীত-মাত পৰিৱেশন কৰা হয়। এই গীতবোৰত শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলা-খেলা আৰু ৰামায়ণ-মহাভাৰতৰ কাহিনী বৰ্ণোৱা হয়। প্ৰহৰ অনুসৰি ঝুমুই গীতৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য থাকে। 'ৰেইসকা' সকলে এইবোৰক 'ঝিগা ফুলীয়া গীত', 'সোণাফুলীয়া গীত', গলবাৰীয়া গীত', 'ভিনচৰীয়া গীত' আদি নামেৰে নামকৰণ কৰে। কৰম পূজা হোৱাৰ আগে আগে বয়োজ্যেষ্ঠ এজনে এনেকৈ ঝুমু্‌ই আখৰা আৰম্ভ কৰে:

আখৰা বন্দনা কৰি
সৰস্বতী মা কে ধৰি
আখৰা বন্দনা কৰি
মদনে ঝুমুই লাগল ভাৰী।

পাছদিনা ৰাতিপুৱা 'ভিনচৰীয়া গীত' গাই আখৰা সমাপ্ত কৰা হয় আৰু কৰমতীসকলে সাতখন আঞ্জাৰে বাহীভাত খাই কৰম দেৱতেক নৈত উটুৱাই দিয়ে। এই মুহূৰ্তত বিষাদ মনেৰে ঝুমুইৰ গোৱা হয়:

দেহো দেহো কৰম গসাই
দেহো আশিসষে, দেহো আশিস
আৱত ভাদ মাস
আন ঘূৰাই।

শেষত ঝুমুই গীতেৰে কথা কটা-কটি কৰি ডেকা গাভৰুসকল ঘৰমুৱা হ্য় আৰু কৰম পূজাৰো সামৰণি পৰে।

আৰু চাওক

ঝুমুৰ

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ