ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
শক্তি (দেৱী)

হিন্দু ধৰ্মত শক্তি (দেৱনাগৰী: शक्ति; আক্ষৰিক অৰ্থ: 'শক্তি, ক্ষমতা, প্ৰচেষ্টা, বল, সামৰ্থ্য') হৈছে সকলো অস্তিত্বৰ অন্তৰ্নিহিত আৰু আধাৰস্বৰূপ "সাৰ্বজনীন শক্তি"। মূলতঃ নাৰীসুলভ বুলি ধাৰণা কৰা শক্তিয়ে পুৰুষ দেৱতাৰ ব্যক্তিত্ব বা শক্তিক বুজায় আৰু প্ৰায়ে হিন্দু দেৱতাৰ পত্নী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

তান্ত্ৰিক শক্তিবাদত শক্তি হৈছে ব্ৰহ্মৰ সৈতে মিল থকা অগ্ৰণী দেৱী। পৌৰাণিক হিন্দু ধৰ্মত শিৱ আৰু শক্তি হৈছে এজন আনজনৰ পৰিপূৰক পুৰুষ আৰু নাৰী। বিশুদ্ধ চেতনা স্বৰূপ পুৰুষ দেৱতািু শক্তি স্বৰূপা নাৰী দেৱী প্ৰকৃতিৰ সৈতে সন্মিলিত হৈ সৃষ্টিশীল শক্তিৰ জৰিয়তে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি কৰে।

শক্তি পূজাৰ লগত জড়িত লোকৰ বৰ্ণনাৰ বাবে শাক্ত শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শাক্ত পীঠবোৰ হৈছে তীৰ্থ, যিবোৰ শক্তিৰ পবিত্ৰ স্থান বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

পৌৰাণিক বিশ্বাস

পৌৰাণিক হিন্দু ধৰ্মত শক্তি হৈছে হিন্দু দেৱতাসকলৰ "শক্তিশালী পাৰ্থিৱ শক্তি"। "ঈশ্বৰ আৰু তেওঁৰ শক্তি একেলগে নিৰপেক্ষতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, দেৱতাসকল অসক্ৰিয় অনন্তকাল, দেৱীসকল সক্ৰিয় কালৰ প্ৰতীক।" শক্তিক সাধাৰণতে কোনো নিৰ্দিষ্ট হিন্দু দেৱতা বিশেষকৈ শিৱৰ পত্নী হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয়, বিভিন্ন সময়ত শক্তিয়ে দুৰ্গা, কালি আৰু পাৰ্বতী হিচাপে অৱতাৰ লয়। "বিষ্ণুৰ সৈতে মিল থকা ঐশ্বৰিক শক্তিৰ প্ৰকাশ হিচাপে শক্তিৰ এটা ৰূপ হৈছে লক্ষ্মী।" হিন্দু প্ৰথাত পুৰুষৰ পত্নীক তেওঁৰ শক্তি বুলি গণ্য কৰা হয়। ৰামায়ণত ৰামৰ পত্নী সীতা আছিল তেওঁৰ শক্তি; মহাভাৰতত দ্ৰৌপদী পাণ্ডৱসকলৰ শক্তি আছিল।

পুৰাণসমূহত শক্তি দেৱীক গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণত শক্তিক সৃষ্টি, পালন আৰু ধ্বংসৰ তদাৰক কৰা "বিশুদ্ধ চেতনা" হিচাপে ধাৰণা কৰা হৈছে; আৰু শক্তিক প্ৰকৃতিৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছে।

দেৱী ভাগৱত পুৰাণত ব্ৰহ্মক পুৰুষ আৰু নাৰী উভয়, পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতি, শিৱ আৰু দেৱী হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে। দেৱী ভাগৱত পুৰাণত প্ৰকৃতিৰ শক্তিক তিনিটা গুণ: সত্ত্ব (শান্ত আৰু সুষম), ৰজ (আবেগিক আৰু সক্ৰিয়), আৰু তম (অলস আৰু নিষ্ক্ৰিয়) আৰোপ কৰা হৈছে।

দেৱী ভাগৱত পুৰাণ, কালিকা পুৰাণ, মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণ, মহাভাগৱত পুৰাণ আদি শাস্ত্ৰসমূহে শক্তিক সকলো দেৱতাৰ ওপৰত সৰ্বোচ্চ স্থান দিছিল আৰু তেওঁৰ পূজাৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
কেলান্থে অ'ডোৰা

কেলান্থে অ'ডোৰা হৈছে মাটিত হোৱা এবিধ অৰ্কিডৰ প্ৰজাতি। ইংৰাজীত ইয়াক ফ্ৰেগৰেণ্ট কেলান্থে নামেৰে জনা যায়। এই অৰ্কিডবিধ বাংলাদেশ, ভূটান, কম্বোডিয়া, উত্তৰ-পূব ভাৰত, লাওছ, উত্তৰ থাইলেণ্ড আৰু ভিয়েটনামত পোৱা যায়। অসমতো কেলান্থে অ'ডোৰা থলুৱাভাৱে পোৱা যায়।

বিৱৰণ

অৰ্কিডজোপাৰ উচ্চতা ২৫-৫০ চেণ্টিমিটাৰ হ'ব পাৰে। ইয়াৰ দুখিলা বা তিনিখিলা পাত থাকে আৰু ফুলাৰ সময়ত ই ভালদৰে বিকশিত নহয়। পাতৰ মূৰটো জোঙা। ফুলৰ ঠাৰিডাল আগৰ বছৰৰ পত্ৰহীন মূলৰ পৰা ওলায়। ফুলৰ ৰং বগা আৰু একোপাহ ফুল ১-১.৪ চেণ্টিমিটাৰ দীঘল হ'ব পাৰে। অৰ্কিডজোপা সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ ৭০০-১৩০০ মিটাৰ উচ্চতাত গজে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অৰ্কিড
শ্ৰেণী:অসমত পোৱা অৰ্কিডসমূহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
সীতাংশু য়শচন্দ্ৰ

সীতাংশু য়শচন্দ্ৰ মেহতা (জন্ম ১৯ আগষ্ট ১৯৪১), যাক সীতাংশু য়শচন্দ্ৰ বুলি জনা যায়, এগৰাকী গুজৰাটী ভাষাৰ কবি, নাট্যকাৰ, অনুবাদক আৰু ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ।

তেওঁ গুজৰাটী সাহিত্য পৰিষদৰ সভাপতি আছিল। ১৯৮৭ চনত সাহিত্য অকাডেমি, ইণ্ডিয়ান একাডেমি অৱ লেটাৰচে তেওঁৰ কবিতা সংকলন জটায়ুৰ বাবে তেওঁক সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত, তেওঁক ২০০৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে। বাখৰ কাব্য সংকলনৰ বাবে তেওঁ সৰস্বতী সন্মান লাভ কৰিছিল।

চমু জীৱনী

১৯৪১ চনৰ ১৯ আগষ্টত, কুচ ৰাজ্যৰ ভুজত (বৰ্তমান ভাৰতৰ গুজৰাটৰ কচ্ছত) তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালটো গুজৰাটৰ পেটলাদৰ আছিল। তেওঁৰ দেউতাক এজন চৰকাৰী বিষয়া আছিল। তেওঁ মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্চ কলেজৰ পৰা গুজৰাটী আৰু সংস্কৃতত বি এ আৰু পিছত ১৯৬৫ চনত বোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম এ সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁ ১৯৬৫ চনৰ পৰা ১৯৬৮ চনলৈ গুজৰাটী পঢ়ুৱাইছিল। ১৯৭০ চনত, তেওঁ ফুলব্ৰাইট স্ক’লাৰশ্বিপৰ অধীনত আমেৰিকালৈ যায় আৰু ইণ্ডিয়ানা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নান্দনিকতা আৰু তুলনামূলক সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। পিছত, ১৯৭৫ চনত তেওঁ পি এইচ ডি সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁ ফৰ্ড ৱেষ্ট ইউৰোপিয়ান ফেলোশ্বিপৰ অধীনত এবছৰৰ বাবে ফ্ৰান্সলৈ গৈছিল, য’ত তেওঁ পঢ়া-শুনাৰ লগতে গুজৰাটীত অনুবাদ কৰিছিল আৰু Eugène Ionesco'ৰ মেকবেথ আৰু শ্বেকছপীয়েৰৰ মেকবেথৰ মাজত তুলনামূলক অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনত ৰামপ্ৰসাদ বক্সীৰ অধীনত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি এইচ ডি সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।

য়শচন্দ্ৰই ১৯৬৬ চনৰ ৮ মে’ তাৰিখে অঞ্জানিবেনক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁলোকৰ জীয়ৰী বিপাশাৰ ১৯৭১ চনত আৰু পুত্ৰ আৰণিয়াৰ ১৯৭৮ চনত জন্ম হৈছিল।

কৰ্মজীৱন

তেওঁ ১৯৭২ চনৰ পৰা ১৯৭৫ চনলৈ মিথিবাই মহাবিদ্যালয়ত আৰু পিছত ১৯৮৩ চনৰপৰা বৰোদাৰ মহাৰাজা ছায়াজিৰাও বিশ্ববিদ্যালয়ত গুজৰাটী ভাষা পঢ়ুৱাইছিল। সীতাংশু য়শচন্দ্ৰই তিনি বছৰ ৰাজকোটৰ সৌৰাষ্ট্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ চৰবোন বিশ্ববিদ্যালয়, লয়োলা মেৰিমাউণ্ট বিশ্ববিদ্যালয় আৰু যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত অতিথি অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ এজন এমিৰিটাছ অধ্যাপক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰবক্তা আছিল। ১৯৭৭ চনত দিল্লীৰ সাহিত্য অকাডেমিয়ে প্ৰকাশ কৰা ভাৰতীয় সাহিত্যৰ বিশ্বকোষৰ মুখ্য সম্পাদক হিচাপে তেওঁক নিযুক্তি দিয়া হৈছিল ।

সাহিত্য কৃতি

য়শচন্দ্ৰই প্ৰধানকৈ গুজৰাটী ভাষাত লিখিছিল। তেওঁৰ ৰচনাসমূহ হিন্দী আৰু অন্যান্য ভাষালৈ অনূদিত হৈছে। তেওঁ কবিতা, নাটক আৰু সমালোচনাত্মক কিছু ৰচনা ইংৰাজীৰপৰা গুজৰাটীলৈ অনুবাদ কৰিছে।

তেওঁৰ কবিতা সংকলনসমূহ হৈছে; Odysseus nu Halesu (১৯৭৪), জটায়ু (১৯৮৬) আৰু বাখৰ (২০০৮)। মহেন-জো-দাদো হৈছে তেওঁৰ ১৯৭০ চনৰ আগষ্টত ‘সংস্কৃতি’ আলোচনীত প্ৰকাশিত এটি কবিতা সংকলন। পিছত, ১৯৭৮ চনত, এইটো অডিঅ’ কেছেট হিচাপে মুকলি হৈছিল। তেওঁ মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় কবীৰ সন্মান (১৯৯৮), ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় থিয়েটাৰ – গুজৰাট সমাছাৰ এৱাৰ্ড, নানালাল বঁটা আৰু গুজৰাট ৰাজ্য চৰকাৰৰ কবিতা বঁটা (পয়েট্ৰি এৱাৰ্ড) লাভ কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গুজৰাটৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:গুজৰাটী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সৰস্বতী সন্মান বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
দেৱী চৌধুৰানী (উপন্যাস)

দেৱী চৌধুৰানী বংকিমচন্দ্ৰ চেটাৰ্জী দ্বাৰা ৰচিত আৰু প্ৰকাশিত এখন বঙালী উপন্যাস। এই কিতাপখন পিছত সুবোধচন্দ্ৰ মিত্ৰই ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে। আনন্দমথৰ ঠিক পিছতে বংকিমচন্দ্ৰই এনে এখন ভাৰতৰ উত্থানৰ আহ্বান কৰিছিল যি ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত মূল্যবোধ তপস্যা, নিষ্ঠা আৰু নিস্বাৰ্থতাৰ আধাৰত সাধাৰণ জনতাৰ শক্তিৰে ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ অত্যাচাৰক প্ৰতিহত কৰিব। বঙালী আৰু ভাৰতীয় উভয় সাহিত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য ৰচনা বুলি গণ্য কৰা এই উপন্যাসখন দেশপ্ৰেমমূলক আৱেগ জগাই তোলাৰ বাবে ব্ৰিটিছে নিষিদ্ধ কৰিছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পাছত এই নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰা হয়। কাহিনীটোত বংকিমচন্দ্ৰই এই কথাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে যে, ব্ৰিটিছ সেনাৰ বিৰুদ্ধে সশস্ত্ৰ প্ৰতিৰোধেই আছিল তেওঁৰ দৃষ্টিত স্বাধীনতা লাভৰ একমাত্ৰ উপায়।

উল্লেখযোগ্য যে, বংকিমচন্দ্ৰই সেই সময়ত সংগ্ৰামৰ নেতা ৰূপে এগৰাকী নাৰীক প্ৰক্ষেপ কৰিছিল, যি সময়ত বেছিভাগ মহিলাই পৰ্দাৰ আঁৰত থাকিছিল আৰু পৰিয়ালৰ বাহিৰৰ পুৰুষৰ সৈতে খুব কমেইহে সম্পৰ্ক ৰাখিছিল। সামাজিক বিপ্লৱৰ পটভূমিত নাৰীৰ এই চিত্ৰণে পৰৱৰ্তী দশকবোৰত বহু মহিলাক স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। কিছুমান নাৰীবাদীয়ে অৱশ্যে উপন্যাসখনৰ পৰিসমাপ্তিক হতাশাজনক বুলি গণ্য কৰে, কাৰণ নায়িকাই স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰাম অব্যাহত ৰখাতকৈ ঘৰুৱা জীৱনত গুৰুত্ব দিয়াটোক বাছি লয়।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:উপন্যাস
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী এডিটাথন, ২০২৫
মাইলাপুৰ গৌৰী আম্মাল

মাইলাপুৰ গৌৰী আম্মাল (; ১৮৯২–১৯৭১) ভাৰতৰ এগৰাকী ভাৰতনাট্যম নৃত্যশিল্পী আছিল। তেওঁক মাইলাপুৰ গৌৰী আম্মা নামেৰেও জনা যায়। তেওঁ মাইলাপুৰৰ কপালেশ্বৰ মন্দিৰত নৰ্তকী আছিল। ১৯৫৯ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।

জীৱনী

১৮৯২ চনত, তামিলনাডুৰ মাইলাপুৰৰ এটা দেৱদাসী পৰিয়ালত গৌৰী আম্মালৰ জন্ম হৈছিল। তাইৰ মাক দোৰাইকন্নু আম্মালও আছিল এগৰাকী নৰ্তকী। মাক আৰু নেল্লুৰু মুনুস্বামী নট্টুৱনাৰৰ পৰা তেওঁ নৃত্য শিকিছিল। মন্দিৰৰ নৰ্তকী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা গৌৰী আম্মা মাইলাপুৰৰ কপালেশ্বৰ মন্দিৰত সেৱা আগবঢ়োৱা শেষ ব্যক্তি আছিল।[3] কপালেশ্বৰ মন্দিৰৰ ফালৰ পৰা দিয়া সৰু ঘৰ এটাত তেওঁ বাস কৰিছিল, যেতিয়ালৈকে মন্দিৰত নৃত্য নিষিদ্ধ কৰা আইন প্ৰণয়ন হোৱা নাছিল। নিজৰ সংৰক্ষকতা আৰু ঘৰ হেৰুৱাই গোটেই জীৱন যুৰি তেওঁ নৃত্য শিকাই ব্যতীত কৰিছিল।

১৯৭১ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

সন্মান

১৯৫৯: ভাৰতনাট্যম শাখাত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
ছেফচিটী

Safecity, যাক Safecity.in বুলিও কোৱা হয়, হৈছে এটা বিনামূলীয়া ৱেবছাইট যিয়ে লিংগভিত্তিক হাৰাশাস্তি, নিৰ্যাতন, আৰু হিংসাত্মক কাণ্ডৰ বেনামীভাৱে ৰিপৰ্ট কৰাৰ অনুমতি দিয়ে আৰু যিকোনো ব্যক্তিয়ে চাব আৰু ডাউনলোড কৰিব পৰা মেপ তৈয়াৰ কৰে। ই ভাৰত, কেনিয়া, কেমেৰুণ, নেপাল, আৰু মালয়েছিয়াত উপলব্ধ।

২০১২ চনত দিল্লীত হোৱা নিৰ্ভয়া দলবদ্ধ ধৰ্ষণ আৰু হত্যাৰ পিছত ৰেড ডট ফাউণ্ডেচনে এই ৱেবছাইটটো প্ৰস্তুত কৰিছিল। সুৰক্ষাৰ জৰিয়তে সংগ্ৰহ কৰা তথ্যসমূহ জনসাধাৰণৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থাৰ উন্নতিৰ পোষকতা কৰিবলৈ আৰু যৌন নিৰ্যাতন, নিৰ্যাতন, আৰু হিংসাৰ বিষয়ে জনসচেতনতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছে।

বিকাশ

২০১২ চনত দিল্লীৰ দলবদ্ধ ধৰ্ষণ আৰু হত্যাৰ পিছত তাৰ পিছৰ কেইবাবছৰ ধৰি দিল্লীৰ মেপিঙৰ পৰা মুম্বাই, পুনে, পাটনা আৰু আহমেদাবাদলৈ ছেফচিটি বৃদ্ধি পায়, আৰু স্থানীয় জনগোষ্ঠীসমূহৰ সৈতে মহিলা আৰু ছোৱালীৰ বাবে শৈক্ষিক কৰ্মশালাৰ আয়োজন কৰে।

২০১৫ চনত ছেফচিটিয়ে ৬,০০০ৰো অধিক প্ৰতিবেদন সংগ্ৰহ কৰিছিল, আৰু টুইটাৰ ইণ্ডিয়াৰ সৈতে সহযোগিতা আৰম্ভ কৰিছিল যাতে দিল্লী, মুম্বাই আৰু গোৱাৰ পৰা হেচটেগ বা প্ৰত্যক্ষ বাৰ্তাৰ জৰিয়তে প্ৰতিবেদনসমূহ ভাগ-বতৰা কৰাত সুবিধা হয়।

২০১৬ চনত ছেফচিটিয়ে সংগ্ৰহ কৰা তথ্যই দেখুৱাইছে যে ৰাজহুৱা শৌচাগাৰ আৰু ৰাজহুৱা পৰিবহণ ব্যৱস্থা বিশেষভাৱে বিপজ্জনক, য'ত পোহৰ আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণৰ অভাৱ, লগতে যৌন নিৰ্যাতন আৰু হিংসাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত দৰ্শকে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰাৰ বাবেও বিপজ্জনক। সম্প্ৰদায়ৰ সদস্যসকলে সুৰক্ষাৰ তথ্যসমূহ ৰাজহুৱা শৌচাগাৰত দুৱাৰ সংযোজনকে ধৰি জনসাধাৰণৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থা বৃদ্ধিৰ পোষকতা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ছেফচিটিৰ সহযোগিতাত আৰক্ষীয়ে নিজৰ টহল বৃদ্ধি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে আৰু সুৰক্ষাৰ বিষয় যেনে পোহৰৰ বিষয়ে পৰ্যালোচনা কৰা হৈছে। ডি'চিলভাৰ মতে, তথ্যসমূহে সক্ৰিয়তাক সমৰ্থন কৰে, কাৰণ "আপুনি ইয়াক নিৰীক্ষণ কৰিব পাৰে, ধাৰাসমূহ আঁকিব পাৰে আৰু ইয়াক স্থানীয় পৰ্যায়ত গাঁথনিগতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, আৰু যেতিয়া মানুহে নিজৰ চুবুৰীৰ মালিকীস্বত্ব লয় তেতিয়া তেওঁলোকে ডাঙৰ সমস্যাৰ মুখামুখি হ'বলৈ শক্তিশালী অনুভৱ কৰে।" ২০১৮ চনলৈকে ছেফচিটিয়ে ১০,০০০ৰো অধিক প্ৰতিবেদন লাভ কৰিছিল।২০২১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ছেফচিটিয়ে #ধকেলদো অভিযান চলাইছিল যাতে দৰ্শকক ৰাজপথত হোৱা হাৰাশাস্তিৰ বিৰুদ্ধে হস্তক্ষেপ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিব পাৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীবাদী সংগঠন
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ৱেবছাইট
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী
হাৰ্বাৰ্ট স্পেন্সাৰ

হাৰ্বাৰ্ট স্পেন্সাৰ (ইংৰাজী: Herbert Spencer, ২৭ এপ্ৰিল ১৮২০ – ৮ ডিচেম্বৰ ১৯০৩) এজন ইংৰাজ দাৰ্শনিক আছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

যোগ্য ভোগ্য বসুন্ধৰা।
বিজ্ঞান কবিতাৰ বিৰোধী বুলি বৰ্তমানৰ প্ৰচলিত মতামত এটা ভ্ৰম। ...ভাবি চাওক যে, অনভিজ্ঞ চকুৰ বাবে পানীৰ এটা টোপাল মাথোঁ পানীৰ এটোপাল, যিটো পদাৰ্থবিজ্ঞানীজনৰ চকুত ইয়াৰ পৰিচয় কেৱল এটা পদাৰ্থ, যি এক শক্তিৰ দ্বাৰা একত্ৰিত হৈ আছে; যি শক্তি মুক্ত হ’লে বিজুলীৰ ৰূপত নিজকে প্ৰকাশিত কৰে? আপুনি ভাবিছেনে যে, অনভিজ্ঞসকলে যিটোক অসাৱধান চকুৰে কেৱল বৰফৰ শংকু বুলি চায়, সেইসকলে বৰফৰ শংকুক আচৰিত আৰু বৈচিত্ৰময় বস্তু বুলি ভাবে, কিন্তু উচ্চ চিন্তাৰ ব্যক্তিসকলে শংকুৰ ৰূপবোৰ অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা দেখি উচ্চ চিন্তাৰ ইংগিত দিয়ে? আপুনি ভাবিছে যে সমান্তৰাল আঁচোৰেৰে চিহ্নিত ঘূৰণীয়া শিলটোৱে অজ্ঞান মনত যিমান কবিতা মাতে, সিমানেই কবিতা মাতি আনে, এজন ভূতত্ত্ববিদৰ মনত, কোনে জানে যে এই শিলৰ ওপৰেৰে লাখ বছৰৰ আগতে এটা হিমবাহ ছিটিকি গৈছিল? সত্যটো হ’ল, যিসকলে কেতিয়াও বৈজ্ঞানিক কামত প্ৰৱেশ কৰা নাই, তেওঁলোকে যি কবিতাৰ দশম ভাগৰ এভাগো নাজানে, যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক আগুৰি আছে।
সময়; যাক মানুহে সদায় হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি থাকে, কিন্তু তাক হত্যা কৰাৰ চেষ্টাতেই তেওঁ শেষ হয়৷

উৎস

শ্ৰেণী:ইংলেণ্ডৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
নন্দিনাগৰী

নন্দিনাগৰী হৈছে ৭ম শতিকাত প্ৰকাশ পোৱা নাগৰী লিপিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এটি ব্ৰাহ্মিক লিপি। এই লিপি আৰু ইয়াৰ ভিন্ন ৰূপসমূহ মধ্য দাক্ষিণাত্য অঞ্চল আৰু দক্ষিণ ভাৰতত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। নন্দিনাগৰী লিপিত প্ৰচুৰ পৰিমাণত সংস্কৃত হস্তলিপি দেখা যায় যদিও এতিয়াও ইয়াৰ লিপ্যন্তৰ হোৱা নাই। হিন্দু ধৰ্মৰ দ্বৈত বেদান্ত বিদ্যালয়ৰ মাধৱাচাৰ্য্যৰ কিছু হস্তলিপি নন্দিনাগৰী লিপিত পোৱা যায়।

ই দেৱনাগৰী ভগ্নী লিপি, যি ভাৰতৰ আন ঠাইতো প্ৰচলিত।

ব্যুৎপত্তি

নগৰৰপৰা নাগৰী শব্দটো আহিছে যাৰ অৰ্থ হৈছে চহৰ।

হায়দৰাবাদৰ নন্দী নগৰৰ পৰা ২১২ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত মহবুবাবাদত কাকতীয় যুগৰ নন্দিনাগৰী শিলালিপি পোৱা গৈছে। 

এই লিপিৰ প্ৰথম অংশৰ নন্দি শব্দৰ উৎস সম্পৰ্কে বিশেষ তথ্য পোৱা নাযায়। ইয়াৰ অৰ্থ পৱিত্ৰ বা শুভ হ’ব পাৰে। ভগৱান শিৱৰ বৃষভ বাহনক নন্দী বুলি জনা যায়, ই পূজনীয় আৰু ইয়ে নন্দিনাগৰী লিপিৰ উৎস বুলি ভাবিব পৰা যায়।

ইতিহাস

নন্দিনাগৰী হৈছে একপ্ৰকাৰ ব্ৰাহ্মী-আধাৰিত লিপি, যি লিপি ১১শ আৰু ১৯শ শতিকাৰ মাজভাগত দক্ষিণ ভাৰতৰ দক্ষিণ মহাৰাষ্ট্ৰ, কৰ্ণাটক আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশত সংস্কৃতত হস্তলিপি আৰু শিলালিপি প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ই নাগৰী লিপিৰ কেন্দ্ৰীয় গোটৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে আৰু দেৱনাগৰীৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক আছে। নন্দিনাগৰীৰ কেইবাটাও শৈলী আছে, যাক পণ্ডিতসকলে এই লিপিৰ ভিন্ন ৰূপ ৰূপে বিবেচনা কৰিছে।

তামিলনাডু নন্দিনাগৰীৰ কিছুমান প্ৰাচীন শিলালিপি পোৱা গৈছে। তামিলনাডুৰ উপকূলৰ মামাল্লাপুৰম থকা ৮ম শতিকাৰ নৰসিংহ পল্লৱৰ শিলালিপি, চোল ৰজা ৰাজাৰাজৰ সময়ৰ ১০ম শতিকাৰ মুদ্ৰা, ৯ম শতিকাৰ আয় ৰজা বৰাগুনমৰ পালিয়াম তামৰ প্লেট শিলালিপি সকলোবোৰ নন্দিনাগৰী লিপিত আছে। এটি ঋগ্বেদ হস্তলিপি নন্দিনাগৰী লিপিত লিখা পোৱা গৈছে, লগতে অন্যান্য বেদৰ হস্তলিপিও পোৱা যায়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ বিক্ৰমচৰিতৰ হস্তলিপি, যাক বিক্ৰমৰ দুঃসাহসিক অভিযান বা হিন্দু বুক অৱ টেলছ বুলিও জনা যায়, নন্দিনাগৰী লিপিত পোৱা গৈছে।

কেৰালাৰ ট্ৰাভাঙ্কোৰ মন্দিৰত নন্দিনাগৰী লিপিত এটি অনন্তশয়ন মাহাত্ম্য তালপাতৰ হস্তলিপি পোৱা গৈছে।

সংস্কৃত ভাষা লিখিবলৈ নন্দিনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, আৰু বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ বহুতো সংস্কৃত তাম্ৰপত্ৰ শিলালিপি সেই লিপিত লিখা হৈছিল। এই হস্তলিপিসমূহে বেদ, দৰ্শন, প্ৰাচীন ৰচনাসমূহৰ বিষয়ত কৰা ভাষ্য, পৌৰাণিক কাহিনী, বিজ্ঞান আৰু কলাক সামৰি লয়। এই হস্তলিপিসমূহ পুথিভঁৰালত, বিশেষকৈ দেশৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ পুথিভঁৰালসমূহত সংৰক্ষণ কৰা হৈছে। কিছুমান নন্দিনাগৰী গ্ৰন্থ দ্বি-লিপিত আছে য’ত অন্যান্য প্ৰধান দক্ষিণ ভাৰতৰ ভাষাৰ লিপি যেনে তেলেগু, তামিল, মালয়ালম আৰু কানাড়া লিপি অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।

দেৱনাগৰীৰ সৈতে তুলনা

নন্দিনাগৰী আৰু দেৱনাগৰী লিপি অতি ঘনিষ্ঠ আৰু ইয়াৰ মাজত বহুখিনি সাদৃশ্য আছে, কিন্তু সেইবোৰে পদ্ধতিগত পাৰ্থক্যও দেখুৱায়। নন্দিনাগৰী লিপিৰ স্বৰধ্বনিৰ আকাৰ দেৱনাগৰীৰপৰা বহুখিনি পৃথক আৰু ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ আকাৰ কম পৃথক।

ইউনিক’ড

২০১৯ চনৰ মাৰ্চ মাহত নন্দিনাগৰী লিপিৰ ১২তম সংস্কৰণটি মুকলি কৰি ইয়াক ইউনিক’ড ষ্টেণ্ডাৰ্ডত যোগ কৰা হৈছিল।

নন্দিনাগৰীৰ বাবে ইউনিক’ড ব্লক হ’ল U + 119A0-U + 119FF:U+119A0–U+119FF
নন্দিনাগৰীইউনিক’ড চাৰ্ট (PDF)
  0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F
U+119Ax

U+119Bx

U+119Cx

U+119Dx

U+119Ex

U+119Fx

টোকা
১.ইউনিকি’ড সংস্কৰণ ১৬.০ অনুসৰি
২.ধূসৰ এলেকাই অনিৰ্ধাৰিত স্থান বুজাইছে।

নন্দিনাগৰী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লিপি
শ্ৰেণী:এছীয় লিপি
নিৰ্মল চিত্ৰশৈলী

নিৰ্মল চিত্ৰশৈলী ( ভাৰতৰ তেলেংগানা ৰাজ্যৰ নিৰ্মল জিলাৰ নিৰ্মল প্ৰচলিত এবিধ পাৰম্পৰিক চিত্ৰশৈলী। চিত্ৰশিল্পী সকলে নিৰ্মল চহৰত এক সৰু উদ্যোগ গঠন কৰিছে। নিৰ্মল চহৰত শিল্পী সকলে নিজৰ সম্প্ৰদায় গঠন কৰিছে আৰু তেওঁলোকৰ কলাক সৰু ব্যৱসায়ৰ ৰূপত অনুশীলন কৰিছে। চিত্ৰবোৰত সোণালী ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সামগ্ৰীৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি (পঞ্জীয়ন আৰু সুৰক্ষা) আইন, ১৯৯৯ অনুসৰি তেলেংগানাৰ পৰা ভৌগোলিক স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত হস্তশিল্প হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।

ইতিহাস

এই কলা প্ৰকাৰে ইয়াৰ উৎপত্তিৰ স্থান নিৰ্মলৰ পৰা ইয়াৰ নাম আহৰণ কৰিছে। নিৰ্মল কলাৰ বিবৰ্তন কাকটিয়া ৰাজবংশৰ সময়ত হৈছিল বুলি গণ্য কৰা হয়। এই কলা চতুৰ্দশ শতিকাত শিল্পীসকলৰ এটা দলৰ দ্বাৰা অনুশীলন কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক নাকশ বুলি কোৱা হৈছিল। মোগলসকলে এই চিত্ৰশৈলী ইমান ভাল পাইছিল যে তেওঁলোকে দক্ষতা আৰু কলাৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। ১৯৫০ৰ দশকত লেডি হাইদৰীয়ে এই চিত্ৰশৈলীৰ লগত জড়িত শিল্পীসকলক হায়দৰাবাদ ৰাজ্যলৈ আনিছিল আৰু তেওঁলোকৰ শিল্প প্ৰচাৰ কৰিছিল। এই চিত্ৰবোৰৰ ৰংবোৰ খনিজ, ভেষজ আৰু অন্যান্য বিভিন্ন উদ্ভিদৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। এই চিত্ৰবোৰৰ মূল বিষয় সমূহ অজন্তা আৰু অন্যান্য মোগল কলাৰ পৰা প্ৰভাৱিত হৈছে। এইশৈলীত চমকপ্ৰদ সোণৰ চিত্ৰকলাবোৰ ক'লা ৰঙৰ পটভূমিত কৰা হয়।

প্ৰস্তুতি

নিৰ্মল চিত্ৰশৈলীৰে চিত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰথম পদক্ষেপটো হ'ল কাঠৰ পৃষ্ঠক লা লগোৱা আৰু তাৰ পিছত ইয়াৰ ওপৰত সঠিক ডিজাইন অংকন কৰা। অন্যান্য ডিজাইনবোৰ ধৰিব পৰা হোৱাৰ পিছত চকৰ সহায়ত আঁকিব পৰা হয়। তাৰ পিছত চিত্ৰবোৰ উজ্জ্বল ৰঙেৰে বুলোৱা হয়। সাধাৰণতে ইয়াত বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অৱশেষত সোণেৰে স্পৰ্শ কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত বাৰ্নিছ কৰি চিত্ৰ সম্পূৰ্ণ কৰা হয়।

নিৰ্মল চিত্ৰশৈলীত ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত আদি হিন্দু মহাকাব্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পৰম্পৰাগত কলা দৃশ্যবোৰ চিত্ৰিত কৰে। ইয়াৰ লগতে উদ্ভিদ, জীৱ-জন্তু, মানৱ আকৃতি ইয়াৰ অন্যতম মূল বিষয়বস্তু।

নিৰ্মল পুতলা

এই পুতলাবোৰ বনৌষধিৰ নিষ্কাশনৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু সোণালী সমাপ্তি প্ৰদান কৰা হয়। এই পুতলাবোৰৰ জৰিয়তে মানুহৰ বৃত্তি আৰু বিভিন্ন জন্তু প্ৰদৰ্শিত কৰা হয়। সেইবোৰ কাঠৰে নিৰ্মিত। পুতলাবোৰৰ চিত্ৰসমূহ ইয়াৰ ওপৰত কৰা হয়।

ভৌগোলিক স্বীকৃতি

২০০৯ চনত পেটেণ্ট, ডিজাইন আৰু ট্ৰেড মাৰ্কৰ নিয়ন্ত্ৰক জেনেৰেলৰ পৰা নিৰ্মল খেলনা আৰু চিত্ৰশৈলীয়ে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। এই পুতলাবোৰ লেপাক্ষী আৰু কাবেৰীৰ দৰে চৰকাৰী হস্তশিল্প দোকানত উপলব্ধ।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশৈলী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
সুৰা (ভাৰতীয় মদ)

সুৰা (সংস্কৃত: ) হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশত উৎপত্তি হোৱা এক শক্তিশালী মদ্যপ পানীয়। প্ৰাচীন ভাৰতীয় চিকিৎসাবিদ সুশ্ৰুতে (প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০০) ইয়াক এক প্ৰকাৰৰ অবেদনকাৰী হিচাপে উল্লেখ কৰিছিল। আন প্ৰাচীন চিকিৎসাশাস্ত্ৰীয় কৰ্তৃপক্ষসমূহেও সুৰাৰ উল্লেখ কৰিছে; চৰকে গৰ্ভপাত হোৱা নাৰীক বেদনাৰ পৰা অচেতন কৰিবলৈ সূৰা, সীধু, অৰিষ্ট, মধু, মদিৰা অথবা আসৱ আদি মদ্যপ পানীয় প্ৰদান কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।

ইতিহাস

সুৰা প্ৰস্তুত কৰাৰ পদ্ধতি অথৰ্ববেদত (পঞ্চম আৰু অষ্টম কাণ্ডত) বৰ্ণিত হৈছে।

বৌদ্ধ গ্ৰন্থসমূহত সুৰাহ নামৰ পানীয়টো এক নেশাযুক্ত পানীয় হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ সৈতে (পালি) মেৰয় (সংস্কৃত মৈৰেয়—চেনি-কুঁহিয়াৰ আৰু বিভিন্ন মছলাৰে তৈয়াৰ কৰা পানীয়) আৰু মজ্জ (সম্ভৱতঃ সংস্কৃত মধু—মীদ বা হাইড্ৰ’মেল) উল্লেখ আছে। এইবোৰৰ ত্যাগ কৰাটো বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পঞ্চশীলৰ পঞ্চম শীল বুলি গণ্য কৰা হয়:
“অসাৱধানতা সৃষ্টি কৰা ফাৰ্মেণ্টেড আৰু মদ্যপ পানীয় পৰিহাৰ কৰাৰ শিক্ষানীতি মই গ্ৰহণ কৰিছোঁ”
(Surāmerayamajjapamādaṭṭhānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi)।

বৈদিক মদ্যপ পানীয়

বৈদিক সাহিত্য আৰু আয়ুৰ্বেদত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ফাৰ্মেণ্টেড মদ্যপ পানীয়ৰ উল্লেখ পোৱা যায়। মদিৰা শব্দটো সাধাৰণভাৱে ব্যৱহৃত এক সামূহিক শব্দ, যাৰ ভিতৰত সোম, সুৰা, সীধু, মধু, অৰিষ্ট আৰু আসৱ অন্তৰ্ভুক্ত।

এই সকলোবোৰ পানীয় ফাৰ্মেণ্টেড আছিল, ডিষ্টিল্ড নহয়, আৰু আধুনিক বিয়াৰ আৰু ৱাইনৰ সৈতে সাদৃশ্য আছিল। ইয়াৰ এলক’হল পৰিমাণ প্ৰায় ৩.৫% ABVৰ পৰা ২০%তকৈ অধিকলৈকে হ’ব পাৰিছিল।

মদিৰা — শস্য, ফল-মূল আৰু ফুলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা সকলো মদ্যপ পানীয়ৰ বাবে ব্যৱহৃত এক সামূহিক শব্দ। ই সাধাৰণ মানুহ আৰু পুৰোহিত দুয়োপক্ষেই সামাজিক সমাৱেশ আৰু ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানত গ্ৰহণ কৰিছিল।

সোম — এফেড্ৰা উদ্ভিদৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা এক পবিত্ৰ আৰু দুৰ্লভ মদ্যপ পানীয়। সোমক বৈদিক যজ্ঞত দেৱতালৈ অৰ্পণ কৰা হৈছিল আৰু পুৰোহিতসকলে গ্ৰহণ কৰিছিল।

সুৰা — যৱ আদি শস্য ফাৰ্মেণ্ট কৰি তৈয়াৰ কৰা এক সাধাৰণ পবিত্ৰ পানীয়। ইয়াক ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান আৰু সামাজিক অনুষ্ঠান দুয়োটাতে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

অৰিষ্ট — সিজোৱা ঔষধি গছ-গছনি আৰু মছলাৰে তৈয়াৰ কৰা ঔষধীয় মদ্যপ পানীয়।

আসৱ — অৰিষ্টৰ দৰে ঔষধীয় পানীয়, কিন্তু ইয়াত গছ-গছনিৰ ৰস সিজোৱা নহয়, পোনে পোনে ফাৰ্মেণ্ট কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সুৰা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় খাদ্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
লিজি এণ্টনি

লিজি এণ্টনি হৈছে তামিল চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত কৰ্মৰত এজন ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে বেছিভাগে সহ-অভিনেত্ৰী হিচাপে অভিনয় কৰে। তেওঁ থাঙ্গা মীনকাল (২০১৩) আৰু তাৰামানি (২০১৭) চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে বিশেষভাৱে জনাজাত। চলচ্চিত্ৰৰ উপৰিও, তেওঁ বিজ্ঞাপন, চুটি চলচ্চিত্ৰ আৰু ৱেব শৃংখলাতো অভিনয় কৰিছে।

২০২২ চনত ভাৰতীয় নেচনেল বাৰ এছ’চিয়েচনে (আইএনবিএ) প্ৰতি বছৰে ১০০ গৰাকী মহিলা সফল ব্যক্তিক প্ৰদান কৰা ‘দ্য ফেন’মেনাল শি’ বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম দক্ষিণ ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী হিচাপে লিজি এণ্টনি নিৰ্বাচিত হয়।

কেৰিয়াৰ

থাঙ্গা মীনকাল চলচ্চিত্ৰখন বিশিষ্ট পৰিচালক ৰামৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল। এই ছবিখনত লিজি এণ্টনিয়ে ‘ষ্টেলা মিছ’ নামৰ এখন ব্যক্তিগত বিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী শিক্ষয়িত্ৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যি শৃংখলাৰ ক্ষেত্ৰত কঠোৰ আছিল। এই চৰিত্ৰটোৱে সমালোচক আৰু দৰ্শকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে।

তেওঁ চেন্নাইস্থিত মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বাণিজ্য বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে আৰু এজন প্ৰশিক্ষিত শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী। তেওঁৰ স্বাভাৱিক অভিনয় তাৰামানি চলচ্চিত্ৰত ব্যাপক প্ৰশংসা লাভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ পেৰানবু চলচ্চিত্ৰত মাম্মুট্টিৰ সৈতে অভিনয় কৰে আৰু ইস্পেড ৰাজাভুম ইধায়া ৰানিয়ুম চলচ্চিত্ৰত মাতৃৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ তামিল চলচ্চিত্ৰ জগতত পৰিচিত মুখ হৈ উঠে।

তেওঁ অ’টিটি মুক্তি পোৱা মেথাগু শৃংখলাত শ্ৰীলংকাৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী শিৰিমাভো বান্দাৰানায়েকেৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। লগতে ব্লু ষ্টাৰ চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ অভিনয়ে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
অসমৰ ঠাইৰ নামকৰণ

অসমৰ ঠাই কিছুমানৰ নামৰ গাঁথনিত এক বিশেষ সাদৃশ্য দেখা যায়। কৌতূহলত বহুবোৰ ঠাইৰ নামবোৰ সংগ্ৰহ কৰি সেইবোৰক শেষৰ শব্দটোৰ ভিত্তিত পৃথক কৰাত ঠাইবোৰৰ নামকৰণত এক ধৰণৰ নিয়ম ওলাই পৰিল। দেখা যায় যে, অসমত বহুবোৰ ঠাইৰ নাম দুটা শব্দ লগ লগাই কৰা হয়। প্ৰথম শব্দটো সাধাৰণতে সংখ্যা, গছ-বিৰিখ, নদী-জান-জুৰি, আৰু বহতো বিশেষ্য নতুবা বিশেষণৰ ভিত্তিত। দ্বিতীয় (শেষৰ) শব্দটো পাছত লগোৱা অব্যয়ৰ (Post-position equivalent to Preposition in English) দৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যদিও ই সূত্ৰমতে অব্যয় নহয়। সাধাৰণতে দ্বিতীয় শব্দটো এক বিশেষ্য বা ক্ৰিয়া ধাতুৰ এটা ৰূপ। এই দ্বিতীয় শব্দটোৱে ঠাই এখনৰ বৈশিষ্ট্যৰ গুৰি (Root)ৰ আভাস দিয়ে। তলত সংক্ষিপ্তভাৱে অসমৰ ঠাই কিছুমানৰ নামৰ উদাহৰণ দিয়া হ’ল।

ঠাইৰ নাম - প্ৰচলিত অন্তিম শব্দৰ ভিত্তিত

আলি – ধোদৰআলি, গড়আলি, চাৰিআলি, পাঁচআলি, ন আলি
কাটা – কুমাৰীকাটা, নাগকাটা
কুছি – কাঁহিকুছি, কুটনিকুছি, কঠাল(কৈঠাল)কুছি, শুৱালকুছি, বেটকুছি, গণককুছি
খাট (খাটা) – বোকাখাট, বামাখাটা
গড় – ৰাজগড়, ভঙাগড়, ডিব্ৰুগড়. অগ্নিগড়, নুমলীগড়
গাঁও – দেৰগাঁও, চাৰিগাঁও, পাঁচগাঁও, ছয়গাঁও, সাতগাঁও, আঠগাঁও, নগাঁও, বনগাঁও, বঙাইগাওঁ, গড়গাওঁ, বাসুগাঁও, গোসাঁইগাঁও, মৰিগাঁও, আমিনগাঁও, কাজলগাঁও, কৰিমগাঁও, হয়বৰগাঁও, মিকিৰগাঁও
গুৰি – শিমলুগুৰি, মইনাগুৰি, আঁহতগুৰি, জামুগুৰি, বিহুগুৰি, ওদালগুৰি, ভোমোৰাগুৰি, আমগুৰি, গণেশগুৰি
ঘাট – গোলাঘাট, নিমাতিঘাট, হাওৰাঘাট, নেতাই ধুবুনী ঘাট, জামুগুৰিঘাট, লোহাৰঘাট, চৈখোৱাঘাট, বিজলীঘাট
জান (জানী) – বালাজান, বালিজান, বোকাজান, কাকজান, নাওজান, বাহঁজানী, বৰুৱাজানী
ঝাৰ – কোকৰাঝাৰ, বৰঝাৰ
তল (তলা) – মদাৰতল, কদমতল, ধৰমতলা, বেলতলা
দিয়া – শদিয়া, পাগলাদিয়া, সুন্দৰীদিয়া
পট্টি – আমোলাপট্টি, কমাৰপট্টি, কেঞাপট্টি
পাৰ – কলংপাৰ, ঘগ্ৰাপাৰ
পাৰা – কুমাৰপাৰা, বামুণপাৰা, বালিপাৰা, বিলাসীপাৰা, গোৱালপাৰা, কোচপাৰা, ৰাঙাপাৰা
পুখুৰী – শিলপুখুৰী, জোৰপুখুৰী, নাগকাটা পুখুৰী
পুৰ – তেজপুৰ, শোণিতপুৰ, মধুপুৰ, প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ, গৌৰীপুৰ, চন্দ্ৰপুৰ, ধাৰাপুৰ, গহপুৰ, লখিপুৰ, কামপুৰ, বদৰপুৰ, কমলপুৰ, তামোলপুৰ, ধৰ্মপুৰ, মুছলপুৰ, দিশপুৰ, ৰামপুৰ, অভয়পুৰ, গোপালপুৰ, হেদায়াতপুৰ
বজাৰ – পাণ বজাৰ, উজান বজাৰ, পল্টন বজাৰ, কুন্দিল বজাৰ, নিলামবজাৰ, পুলিচ বজাৰ
বস্তি – গান্ধীবস্তি, মণিপুৰীবস্তি
বাট – জোৰাবাট, মাজবাট
বাৰী – নলবাৰী, সৰ্থেবাৰী, বগৰীবাৰী, খৈৰাবাৰী, বাশঁবাৰী, জালুকবাৰী, পলাশবাৰী, বৰ্ণিবাৰী, তিতাবাৰী, ৰিহাবাৰী, বিৰুবাৰী, মোহনবাৰী, লিলাবাৰী
মুখ – যমুনামুখ, দিচাংমুখ, দিখৌমুখ, ভৰলুমুখ, গগাঁমুখ, চেঁচাঁমুখ, চাপৰমুখ, কোকিলামুখ
হাট – মৰাণহাট, বৰহাট, বৰ্ণিহাট 
হাটী – গুৱাহাটী, কুলহাটী, কৈহাটী
দীনেশ ভ্ৰমাৰ

দীনেশ ভ্ৰমাৰ ( জন্ম: ২৬ জুন ১৯৩৯) ভাৰতৰ বিহাৰৰ এজন হিন্দী আৰু ভোজপুৰী ভাষাৰ কবি। তেখেতে ভোজপুৰী সাহিত্যত গজল আৰু ৰুবায়ী প্ৰৱৰ্তনৰ কৃতিত্ব লাভ কৰিছে। ভোজপুৰী সাহিত্যৰ কবি ভ্ৰমাৰ হৃদয় আৰু আত্মাত মূলতঃ প্ৰেম আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ কবি। তেওঁৰ গীতৰ দাপোনত জিলিকি থকা মুখখনেই হৈছে কবি নিজেই। গদ্য আৰু পদ্য দুয়োটাই তখেতে লিখে যদিও কবি হিচাপে বেছি পৰিচিত।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৩৯ চনৰ ২৬ জুনত বৃটিছ ভাৰতৰ বিহাৰৰ অবিভক্ত চম্পাৰণৰ এখন সৰু চহৰ বাগাহাত ভ্ৰমাৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ পণ্ট. গুঞ্জেশ্বৰী পাঠক আছিল সংস্কৃত পণ্ডিত আৰু ধ্ৰুপদী কলাৰ পৃষ্ঠপোষক। ১৯৬১ চনত ভ্ৰমাৰে পাটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা হিন্দী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। গোপাল সিং নেপালী, জানাকী বল্লভ শাস্ত্ৰী, নিদা ফাজলী, বছিৰ বদৰ, আদিৰ সৈতে মঞ্চত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ কবিতাক প্ৰশংসা কৰে হৰিবংশ ৰায় বচ্চন আৰু নাজিৰ বানাৰসীয়ে। তেওঁৰ কিছুমান হিন্দী কবিতা ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সিঙৰ সম্পাদনাত "নৱগীত সপ্তদাশক" আৰু সত্যনাৰায়ণৰ সম্পাদনাত "ধৰ্তি সে জুডেকাৰ" সংকলনসমূহৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিশেষ আগ্ৰহ নাছিল, ইয়াৰ একমাত্ৰ ব্যতিক্ৰম আছিল ১৯৬১ চনত প্ৰকাশিত "গীত মেৰে স্বৰ তুম্হাৰে,।"

কাব্য ৰচনাৰ উপৰি ভ্ৰমাৰে বিভিন্ন সাহিত্য আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত হৈ কেইবা দশক ধৰি চম্পাৰণ জিলা আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে কেইবাটাও ধাৰাবাহিক কবি সন্মিলন, মুছাইৰা আৰু অন্যান্য সাহিত্য-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰি আহিছে।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

তেখেতে লাভ কৰা স্বীকৃতি তথা বঁটাৰ ভিতৰত গোপাল সিং নেপালী সন্মান (২০১১), বাজমে আদাব (১৯৯৯), লোক শিকাৰ সন্মান (১৯৯৮), চম্পাৰণ ৰত্ন (১৯৯৩), আৰু সাহিত্য সৌৰভ সন্মান (১৯৭২) বঁটা লাভ কৰিছে।

গ্ৰন্থপঞ্জী

তথ্যৰ উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Some of the Hindi Gazals of Dinesh Bhramar on Aaj Tak/India Today website
Dinesh Bhramar's Bhojpuri Gazals on KavitaKosh
Geet Mere Swara Tumhare: A collection of Hindi poems (Navgeet) published in 1961
Jagarn ke geet Lohu ke chhand: Book published in 1962
Author Rameshchandra Jha on Dinesh Bhramar, in his book on literary history of Champaran, Bihar
Memoir of an ISKON sanyasin who visits Dinesh Bhramar in 2013

कार्यक्रम: सुप्रसिद्ध गीतकार दिनेश भ्रमर को नैतिक जागरण मंच ने कपड़ा व ...

শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:হিন্দী কবি
শ্ৰেণী:বিহাৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
গণিতজ্ঞ

এগৰাকী গণিতজ্ঞ (mathematician) এনেকুৱা এজন ব্যক্তি যাৰ গণিতৰ বিশাল জ্ঞান আছে, আৰু এই জ্ঞান তেওঁ নিজৰ কৰ্মৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে, সাধাৰণতে গাণিতীক সমস্যাৰ সমাধানৰ বাবে। গণিতজ্ঞ সকলৰ কৰ্ম ক্ষেত্ৰ হৈছে, সংখ্যা, ডেটা (data), পৰিমাণ, গাণিতিক গাঁঠনি, স্থান, গাণিতিক আৰ্হি আৰু পৰিৱৰ্তন।.

প্ৰসংগ-সমল