ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
পূৰ্নানন্দ দত্ত

পূৰ্ণানন্দ দত্ত অসমৰ এগৰাকী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী। তেওঁৰ জন্ম হয় ১৯১২ চনৰ ৫ মাৰ্চত লক্ষীমপুৰ জিলাৰ ঢলপুৰত। তেখেতে ১৯৩২ চনত কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিয়েই মহাত্মা গান্ধীৰ কঠোৰ আদৰ্শ মানি স্বাধীনতা আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে। ১৯৩৪-৩৫ চনৰ ২য় পৰ্যায়ৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ পূৰ্ণ স্বৰাজৰ দাবিত হোৱা আইন অমান্য আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰা সংগঠনৰ আন সদস্যৰ লগ হৈ তেখেতে খাদি প্ৰচলন, ৰাগীয়াল বস্তু, বিদেশী বস্ত্ৰ বৰ্জন আদিত আত্মনিয়োগ কৰে। ১৯৩৭ চনত সেৱাদলৰ কৰ্মীৰূপে ঘূৰি ফুৰোতে এবাৰ পুহমহীয়া জাৰৰ দিনত সোৱণশিৰি নদীৰ বালিত জুই পুৱাই ৰাতিটো পাৰ কৰিছিল। ১৯৪১ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত ৱাদ্ধাত হোৱা একক সত্যাগ্ৰহৰ লক্ষীমপুৰ ১৭ জনীয়া তালিকাত পূৰ্নানন্দ দত্তও এজন আছিল। সেই সত্যাগ্ৰহত গ্ৰেপ্তাৰ হৈ এবছৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ড খাটিছিল। তেখেতৰ চতুৰালিৰ বাবদ বৃটিছ চৰকাৰে এখন জেলৰ পৰা আন এখন জেললৈ স্থানান্তৰ কৰিছিল। ফকৰুদ্দিন আলি আহমেদৰ সৈতে তেখেতৰ সুসম্পৰ্ক আছিল। গান্ধীজীৰ বুনিয়াদী শিক্ষা পদ্ধতিৰ প্ৰচাৰ আৰু বুনিয়াদী সিক্ষাশ্ৰম স্থাপনৰ আধাৰত জিলাখনৰ বহু ঠাইত এল.পি স্কুল, হাইস্কুল আদি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেখেত মাধৱ দেৱ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। ১৯৬৯চনত মহকুমা পৰিষদৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৭২চনত বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলৰ হৈ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল যদিও পৰাজয় বৰণ কৰে। ১৯৭৩ চনৰ ৩১ মে তাৰিখে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ হৈ সেই সময়ৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহই লক্ষীমপুৰ জিলাৰ ৫৬ গৰাকী মুক্তি যোদ্ধাক তাম্ৰপত্ৰ প্ৰদান কৰা সকলৰ ভিতৰত পূৰ্নানন্দ দত্তও এজন। ১৯৯৮ চনৰ ১২ জুলাইত এইজন মুক্তিযোদ্ধা স্বৰ্গগামী হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
অসম সাহিত্য সভাৰ ডিব্ৰুগড় অধিৱেশন (২০০১)

অসম সাহিত্য সভাৰ ৬৬তম অধিৱেশন ২০০১ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ সভাপতিত্বত ডিব্ৰুগড় চহৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল। মূল মণ্ডপৰ নামকৰণ পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ নামেৰে সাহিত্য কাণ্ডাৰী মণ্ডপ আৰু মূল তোৰণখনৰ নাম ৰূপকোঁৱৰ তোৰণ ৰখা হৈছিল। সাহিত্য সভাৰ আনুষ্ঠানিক সভাৰ বাহিৰেও অধিৱেশনস্থলীত গ্ৰন্থ উৎসৱ মেলা, বিজ্ঞান আৰু শিল্প মেলা, আৰু বাণিজ্য মেলাও অনুষ্ঠিত কৰা হয়। পাঁচ দিনীয়া অধিবেশনখনৰ প্ৰথম দিনা বিশিষ্ট অতিথি হিচাপে আছিল ইউনিভাৰ্ছিটি অফ ছুইডেন, ষ্টকহ'মৰ নোবেল বঁটা বিজয়ী Indologist ডব্লিউ এল স্মিথ।

অধিৱেশন থলী

২০০১ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ ডিব্ৰুগড় অধিৱেশনথলীয়ে প্ৰায় ২০০ একৰ মাটি আগুৰি আছিল। ইয়াৰ নাম দিয়া হৈছিল সাহিত্যৰথী ক্ষেত্ৰ। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত এই সমিতিৰ মুখ্য পৃষ্ঠপোষক আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

অসম সাহিত্য সভাৰ ডিব্ৰুগড় অধিৱেশন (২০০১)ৰ ৱেবছাইট

শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশন
ঢোপ খেল

ঢোপ খেল অসমৰ এবিধ পৰম্পৰাগত খেল৷ এই খেল খেলিবলৈ খেলুৱৈসকল দুটি দলত বিভক্ত হ’ব লাগে৷ দুইটি দলত এঘাৰ জনকৈ মুঠ বাইছজন খেলুৱৈ থাকে৷ চাৰিখন পতাকাৰ দ্বাৰা সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা এটা ক্ষেত্ৰত খেল খেলখন খেলা হয়৷ খেল ক্ষেত্ৰখনৰ নিৰ্দিষ্ট জোখ আছে৷ খেলুৱৈসকলে পাল পাতি প্ৰতিপক্ষৰ ফালে বল দলিয়ায়৷ প্ৰতিপক্ষই এই বলটো ধৰিব লাগে৷ এই খেলত ক্ষিপ্ৰ সিদ্ধান্ত, অংগ সঞ্চালন আৰু মানসিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়৷ অৱশ্যে অসমৰ ঠাই বিশেষে এই খেল কিছু বেলেগ নিয়মেৰেও খেলা হয়৷ সাধাৰণতে এই খেল ছোৱালীবোৰৰ মাজত বেছি জনপ্ৰিয়৷
এই ঢোপ খেল পৰম্পৰাগতভাৱে বিহুৰ সময়ত আৰু নৱবৰ্ষৰ উৎসৱ পালনৰ বাবে কৰা হৈছিল। এসময়ত এই খেলখন দৰ্শকৰ খেল হিচাপে আহোম ৰজাঘৰীয়াক আমোদ দিবলৈ খেলা হৈছিল। বৰ্তমান ইয়াক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছে যদিও অসমত এতিয়া ই বহুলভাৱে খেলা নহয়।

ঢোপ খেলৰ বল

ঢোপ খেলৰ বাবে বলটো বিশেষধৰণে তৈয়াৰী৷ আক মিটাৰমান কাপোৰ মেৰিয়াই বল এটা সজা হয়৷ বলটোৰ এফুটমান দীঘল নেজ এডাল থাকে৷

নিয়ম

ঢোপ খেল খেলিবলৈ খেলপথাৰখনত খেলুৱৈসকল দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়, এটা দলৰ খেলুৱৈয়ে বলটো এনেদৰে নিক্ষেপ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যাতে ই কঁকালৰ তলৰ অংশত নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিদ্বন্দ্বীক খুন্দা মাৰে। যদি এই কাৰ্যত সফল হয়, তেন্তে নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে বলটো তেওঁলোকৰ পৰা বলটো উভতি অহাৰ পিছত ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব (বিপক্ষৰ কোনোৱেই বলটো ধৰা নপৰাটো নিশ্চিত কৰিব লাগিব), আৰু তাৰ পিছত কোনোৱে স্পৰ্শ নকৰাকৈ নিজৰ দলৰ আধা অংশলৈ উভতি দৌৰিব লাগিব প্ৰথম দলৰ খেলুৱৈসকলৰ ভিতৰত, সফল হ’বলৈ। খেলৰ শেষত সফল খেলুৱৈৰ সংখ্যা বেছি থকা দলটোৱে জয়লাভ কৰে। ধৰা হ’ল, ১ নম্বৰ খেলুৱৈয়ে ঢোপটোৰ নেজত ধৰি ৫ নম্বৰ খেলুৱৈলৈ মাৰি পঠিয়াব৷ ৫ নম্বৰে যদি ধৰিব পাৰে, তেওঁ যিকোনো এজন খেলুৱৈলে ঢোপটো দলিয়াব৷ যদি দলিয়াওতে লক্ষ্যস্থান অৰ্থাৎ খেলুৱৈজনৰ গাত লাগে, তেন্তে খেলুৱৈজন মৰা পৰিব৷ যদি গাত লগাৰ আগতে ধৰিব পাৰে, তেন্তে তেওঁ আন এজনলৈ দলিয়াব৷ এনেকৈ কৰোঁতে শেষত যিজন ৰ’বগৈ তেৱেঁই খেলখনত জিকিব৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
যৌনকৰ্মী

যৌনকৰ্মী হ'ল সেইগৰাকী ব্যক্তি, যি নিয়মীয়াকৈ বা অনিয়মীয়াকৈ যৌন কাৰ্যৰ সৈতে জড়িত। যৌন উদ্যোগৰ সকলো সৈতে জড়িত লোকসকলক বুজাবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

এটা মত অনুসৰি যৌন শোষণ বা কোনো ব্যক্তিক যৌন কাৰ্য্ত জড়িত হ’বলৈ বাধ্য কৰোৱাৰ সৈতে “যৌনকাৰ্য পৃথক”; কাৰণ যৌন কাৰ্য স্বেচ্ছামূলক আৰু “ইয়াক ধন বা সামগ্ৰীৰ বিনিময়ত যৌনতাৰ বাণিজ্যিক বিনিময় হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰি”।

পৰিভাষা

১৯৭৮ চনত যৌনকৰ্মীৰ অধিকাৰৰ হকে কাম কৰা কেৰল লিই "যৌন কৰ্মী" শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। ১৯৮৭ চনত ফ্ৰেডেৰিক ডেলাকোষ্ট আৰু প্ৰিচিলা আলেকজেণ্ডাৰৰ সম্পাদনাত চেক্স ৱৰ্ক: ৰাইটিংছ বাই উইমেন ইন দ্য চেক্স ইণ্ডাষ্ট্ৰী নামৰ সংকলনখন প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছত শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। তাৰ পিছৰ পৰা "যৌনকৰ্মী" শব্দটো ব্যাপকভাবে বিয়পি পৰে আৰু শৈক্ষিক প্ৰকাশন, বেচৰকাৰী সংস্থা, শ্ৰমিক সংঘ আৰু চৰকাৰী আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা আদি আন্তঃচৰকাৰী সংস্থা আদিয়েও ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। ইয়াক অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধান

“বেশ্যা”ৰ পৰিৱৰ্তে “যৌনকৰ্মী” শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰি যৌন উদ্যোগৰ সৈতে জড়িত অধিক ব্যক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পৰা যায় আৰু প্ৰকৃততে যিসকল বেশ্যা তেওঁলোকক যাতে এককভাৱে পৃথক কৰা নহয় আৰু “বেশ্যা”ৰ নেতিবাচক অৰ্থৰ সৈতে় সম্পৰ্কিত কৰা নহয়, সেয়া নিশ্চিত কৰাত সহায়ক হয়। কিছুমানে যুক্তি আগবঢ়ায় যে যিসকলে "যৌনকৰ্মী" শব্দটো পছন্দ কৰে তেওঁলোকে নিজৰ বৃত্তিটোক নিজৰ ব্যক্তিত্বৰ পৰা পৃথক কৰিব বিচাৰে। কাৰোবাক যৌনকৰ্মী বুলি বৰ্ণনা কৰিলে স্বীকাৰ কৰা হয় যে ব্যক্তিজনৰ বহুতো ভিন্ন দিশ থাকিব পাৰে, আৰু তেওঁলোকৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা সংজ্ঞায়িত হোৱাটো বাধ্যতামূলক নহয়।

অনুশীলন

যৌন কাৰ্যই বেশ্যাবৃত্তি, ষ্ট্ৰিপিং বা লেপ ডান্সিং, পৰ্ণগ্ৰাফী, ফোন বা ইণ্টাৰনেট চেক্সত অভিনয়, বা আৰ্থিক বা বস্তুগত লাভৰ বিনিময়ত আগবঢ়োৱা অন্য যৌন সেৱা- এই সকলোবোৰ সামৰি লয়। যিসকল যৌনকৰ্মীয়ে তেওঁলোকৰ সেৱাৰ অংশ হিচাপে যৌন সংগমত অংশ লয়, তেওঁলোকক সম্পূৰ্ণ সেৱাৰ যৌনকৰ্মী বুলি গণ্য কৰা হয়। যৌনকৰ্মই সামৰি লোৱা কামসমূহৰ বৈচিত্ৰ্যই যৌনকৰ্মীসকলে তেওঁলোকৰ বৃত্তিত সন্মুখীন হোৱা বিপদাশংকাৰ তীব্ৰতা আৰু প্ৰকৃতি দুয়োটা দিশতে এক বৃহৎ পৰিসৰৰ সৃষ্টি কৰে। যৌনকৰ্মীসকলে ব্যক্তি হিচাপে স্বতন্ত্ৰভাৱে কাম কৰিব পাৰে, কোনো প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবে কাম কৰিব পাৰে বা বেশ্যালয়ৰ অংশ হিচাপে কাম কৰিব পাৰে।

যৌনকৰ্মীলৈ সমৰ্থন

যৌনকৰ্মীৰ অধিকাৰৰ হকে মাত মতাসকলে যুক্তি আগবঢ়ায় যে যৌনকৰ্মীসকলৰ আন শ্ৰমিক লোকৰ দৰেই মৌলিক মানৱ আৰু শ্ৰমিক অধিকাৰ থাকিব লাগে। কানাডিয়ান গীল্ড ফৰ ইৰোটিক লেবাৰে যৌন কামৰ বৈধকৰণ, আন শ্ৰমিক আৰু ব্যৱসায়ৰ ওপৰত আৰোপ কৰা নিয়মাৱলীতকৈ অধিক দমনমূলক ৰাজ্যিক নিয়মাৱলী বৰ্জন, শ্ৰম আৰু নিযুক্তি আইনৰ অধীনত স্বীকৃতি আৰু সুৰক্ষাৰ অধিকাৰ, পেছাদাৰী সংগঠন বা সংস্থা গঠন আৰু যোগদানৰ অধিকাৰ প্ৰদানৰ বাবে আহ্বান জনাইছে। সমৰ্থকসকলে যৌনকৰ্মৰ সৈতে জড়িত আইনী পদ্ধতিৰ পৰিৱৰ্তনও হোৱাটো বিচাৰে।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:যৌন উদ্যোগ
শ্ৰেণী:পতিতাবৃত্তি
নেপাল মণ্ডল

]]।
]] উপত্যকাৰ দৃশ্য।

]] প্ৰচলিত আছিল।

নেপাল মণ্ডল হৈছে নেপালৰ এটা ঐতিহাসিক সংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক অঞ্চল। ই প্ৰাচীনকালত নেপালক বিভিন্ন অঞ্চলত বিভক্ত কৰা ভূগোলিক ধাৰণাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। নেপাল মণ্ডলৰ প্ৰধান অংশ আছিল “পূৰ্বাঞ্চল”, “মধ্যাঞ্চল” আৰু “পশ্চিমাঞ্চল”, যিসমূহ পুনৰ “মণ্ডল” নামৰ উপাঞ্চলসমূহত বিভক্ত আছিল। এই ধাৰণাই নেপালৰ প্ৰাচীন সময়ৰ প্ৰশাসনিক, সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় সংগঠনৰ প্ৰতিফলন কৰে। এই অঞ্চলটো বৰ্তমানৰ কেন্দ্ৰীয় নেপালত অৱস্থিত, আৰু ই কাঠমাণ্ডু উপত্যকা আৰু ইয়াৰ ওচৰৰ অঞ্চলসমূহক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। নেপাল মণ্ডলত নেৱাৰ জাতিসমূহে শাসন কৰিছিল, যাৰ অন্ত পৰে গোৰ্খা ৰাজ্যৰ উত্থান আৰু শ্বাহ বংশৰ হাতত ১৭৬৮ চনত নেপাল একীকৃত হোৱাৰ লগে লগে এই অঞ্চলটো স্বাধীন ৰূপত অন্ত হৈ যায়।

সংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰ

প্ৰচলিত ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি নেপাল মণ্ডলৰ পৰিসীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল ৬৪টা হিন্দু আৰু ২৪টা বৌদ্ধ তীৰ্থস্থানৰ অৱস্থানৰ ওপৰত। হিন্দু তীৰ্থস্থানসমূহৰ ভিতৰত ৬৪টা শিৱ লিংগ আছিল, যিসমূহ পশ্চিমে নুৱাকোটৰ ব্ৰহ্মেশ্বৰপৰা পূৰ্বে দোলখাৰ ভীমেশ্বৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত আছিল। বৌদ্ধ তীৰ্থস্থানসমূহ ত্ৰিশূলী নদীৰপৰা পশ্চিমে আৰু দোলালঘাটলৈ পূৰ্বে বিস্তৃত আছিল। এই স্থানসমূহ একেলগে চক্ৰসংবৰ মণ্ডলৰ ৰূপত গঠন কৰিছিল, যাৰ ওপৰত নেপাল মণ্ডলৰ ধৰ্মীয় ধাৰণা আধাৰিত আছিল।

ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰ

“মণ্ডল” শব্দটোৰ অৰ্থ দেশ বা ৰাজনৈতিক একক বুলিও কৰা হয়, আৰু ইয়াক ৰাজ্যসমূহৰ ফেডাৰেল সংঘৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মল্ল বংশৰ সময়ত কাঠমাণ্ডু, ললিতপুৰ, ভক্তপুৰ আৰু দোলখা অন্তৰ্ভুক্ত অঞ্চলটো নেপাল মণ্ডল নামেৰে জনাজাত আছিল।

অধিবাসী

নেপাল মণ্ডলৰ প্ৰাচীনতম অধিবাসীসকল নেৱাৰসকল বুলি জনা যায়। এই জনসমষ্টি বিভিন্ন জাতি আৰু সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰণে গঠিত। সমাজবিজ্ঞানীয় মত অনুসৰি, “নেৱাৰ” নামটো প্ৰায় পঞ্চদশ শতিকাত প্ৰতাপ মল্লৰ ৰাজত্বকালে প্ৰচলিত হৈছিল।

ইতিহাস

বৌদ্ধ গ্ৰন্থ মঞ্জুশ্ৰীমূল-কল্পত মণদেৱ (৪৬৪–৫০৬ খ্ৰীষ্টাব্দ)ক “নেপাল মণ্ডলৰ ৰাজা” হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। “নেপাল মণ্ডল” শব্দটো স্বয়ম্ভূ পুৰাণতো পোৱা যায়, লগতে জ্ঞানেশ্বৰৰ অষ্টম শতিকাৰ লিচ্ছবী ৰজা জয়দেৱ দ্বিতীয়ৰ যুগৰ শিলালিপিতো উল্লিখিত। পুৰণি কথাসমূহত কিৰাত ৰাজসকলে শাক্য বংশৰ লোকসকলক এই অঞ্চলৰ ৰাজাসন অৰ্পণ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।

এই নামটো শতাব্দীযুগ ধৰি বিভিন্ন তাম্ৰলিপি, প্ৰতিলিপি আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানসমূহত দেখা যায়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নেপালৰ ইতিহাস
শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
মাছ

মাছ হৈছে একপ্ৰকাৰৰ জলজ মেৰুদণ্ডী প্ৰাণী। মাছে ফুলৰ সহায়ত উশাহ লয়। ইহঁতৰ আঙুলি অথবা ভৰি নেথাকে। বেছিভাগ মাছেই শীতল ৰক্তৰ প্ৰাণী। পৰ্বতীয়া জল ধাৰাৰ পৰা, অতি গভীৰ সমুদ্ৰ পৰ্যন্ত মাছ পোৱা যায়। বৰ্তমানলৈকে অন্য যিকোনো মেৰুদণ্ডীৰ তুলনাত মাছৰ সৰ্বাধিক, প্ৰায় ৩৩,১০০ টা নথিভুক্ত প্ৰজাতি পোৱা গৈছে।

উদ্ধৃতি

শ্ৰেণী:জলচৰ প্ৰাণী
লাও (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)

লাও বা লাউ নামে তলৰ প্ৰৱন্ধসমূহ বুজাব পাৰে:
লাও হৈছে অসমৰ এবিধ পৰম্পৰাগত নিচাজাতীয় পানীয়।
লাও (পাচলি) হৈছে খাদ্যৰূপে ব্যৱহৃত এবিধ পাচলি।
লাউচ বা লাও হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ।
লাও ভাষা হৈছে লাউচৰ আধিকাৰীক ভাষা।
লাও জনগোষ্ঠী দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক খিলঞ্জীয়া টাই জনগোষ্ঠী।
বি কল্যাণী আম্মা

বি. কল্যাণী আম্মা (২২ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৮৩ – ৯ অক্টোবৰ ১৯৫৯) কেৰালাৰ এগৰাকী লেখিকা, সম্পাদক, শিক্ষয়িত্ৰী আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল। কল্যাণী আম্মাৰ সৰ্বাধিক উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হৈছে ভ্যাঝাভট্ট স্মৰণাকল (বাৰ বছৰৰ এটা চক্ৰৰ স্মৃতি) আৰু অৰ্ময়িল নিন্নুম (স্মৃতিচৰণ)। তেওঁ কেৰালাত মহিলাৰ বাবে প্ৰকাশিত প্ৰাৰম্ভিক যুগৰ দুয়োখন সাময়িকী শাৰদা আৰু মালয়ালমাসিকাৰ অন্যতম সম্পাদক আছিল। কল্যাণী আম্মা ৰাজনৈতিক লেখক, সাংবাদিক আৰু সম্পাদক স্বদেশাভিমানী কে. ৰামকৃষ্ণ পিল্লাইৰ পত্নী আছিল।

এফ.এ. (বৰ্তমানৰ প্ৰাক-বিশ্ববিদ্যালয় বা একাদশ-দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ সমতুল্য) সম্পূৰ্ণ কৰাৰ আগতেই তেওঁৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। কিন্তু তেওঁৰ স্বামীয়ে শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰাত বিবাহৰ পিছতো তেওঁ উচ্চ শিক্ষা অব্যাহত ৰাখে।

ব্যক্তিগত জীৱন

কল্যাণী আম্মাই বিবাহৰ পূৰ্বেই ৰামকৃষ্ণ পিল্লাইক চিনিছিল। জ্যোতিষ গণনা (যি হিন্দু বিবাহত গুৰুত্বপূৰ্ণ) অনুসৰি দুয়োৰ জ্যোতিষ নোমিলাত তেওঁৰ পৰিয়ালৰ আপত্তি সত্ত্বেও ১৯০৪ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ কেৰালাত সাধাৰণতে দেখা নোপোৱা ধৰণে তেওঁ স্বামীৰ সৈতে এক গভীৰ বন্ধনত আবদ্ধ আছিল।

ট্ৰেভাংকোৰ চৰকাৰে ৰামকৃষ্ণ পিল্লাইক নিৰ্বাসিত কৰাৰ পাছত তেওঁ দুয়োটা সৰু সন্তানসহ স্বামীৰ লগত যায়। তেওঁ নিজৰ শিক্ষয়িত্ৰীৰ চাকৰি ত্যাগ কৰি স্বামীৰ সৈতে মালাবাৰত স্থানান্তৰিত হয়। তেওঁলোকক পালঘাটত আন এজন প্ৰখ্যাত লেখিকা, চিন্তাবিদ আৰু কেৰালাৰ প্ৰথম মহিলা নাট্যকাৰ থাৰাভাথ আম্মালু আম্মাই আতিথ্য প্ৰদান কৰে। তেওঁ দম্পতীৰ বাবে লালন-পালনকাৰী মাতৃৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।

পৰৱৰ্তী জীৱন

ৰামকৃষ্ণ পিল্লাই নিৰ্বাসিত হোৱাৰ পিছত কল্যাণী আম্মাই মাদ্ৰাজত শিক্ষা অব্যাহত ৰাখে। তেওঁ দৰ্শনত বিএ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰি শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কোৰ্সো সম্পন্ন কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ মালাবাৰৰ কান্নুৰত এখন বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা আৰম্ভ কৰে আৰু পৰিয়ালটো তেওঁৰ সৈতে তাতেই থাকে।

সাহিত্যিক কৃতিত্ব

মালাবাৰত থকা সময়ত কল্যাণী আম্মাই মালয়ালমাসিকাৰ সম্পাদনা আৰু লেখালিখিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। ট্ৰেভাংকোৰত থাকোঁতেই তেওঁ শাৰদাৰ বাবে লিখা আৰু সম্পাদনা কৰিছিল। দুয়োখন সাময়িকীত মহিলাৰ শিক্ষা, স্বাস্থ্য, সমাজ সংস্কাৰ আদি বিষয়ত প্ৰবন্ধ প্ৰকাশিত হৈছিল। তেওঁ আন বহু সাময়িকীত নিয়মিতভাৱে লিখিছিল। অৰ্ময়িল নিন্নুম, ভ্যাঝাভট্ট স্মৰণাকল, মহাথিকল, থামাৰাস্সেৰী, কৰ্মফলম, ভীট্টিলুম পুৰত্তুম (ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ The Home and the Worldৰ অনুবাদ), আৰোগ্য শাস্ত্ৰম, আৰোগ্য শাস্ত্ৰমুম গৃহভৰণমুম আদি তেওঁৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ।

মহাথিকল ক’চিন দেশীয় ৰাজ্যত পাঠ্যপুথি হিচাপে নিৰ্ধাৰিত হৈছিল বুলি জনা যায়।

কল্যাণী আম্মা কেৰালাৰ মহিলাৰ সাময়িকীৰ প্ৰাৰম্ভিক যুগৰ অন্যতম সুপৰিচিত অৱদানকাৰী আছিল। তেওঁ মহিলাৰ স্বাস্থ্য, শিক্ষা, গৃহ ব্যৱস্থাপনা আদি বিভিন্ন বিষয়ত লিখিছিল। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ কেৰালাত সামাজিক আৰু সাম্প্ৰদায়িক সংস্কাৰ সাধনত তেওঁ গভীৰ আগ্ৰহী আছিল। তেওঁৰ আত্মজীৱনী সেই সময়ছোৱাত কেৰালাৰ নায়াৰ সমাজৰ দৃষ্টিভংগীৰে অস্পৃশ্যতা আৰু জাতি ব্যৱস্থাৰ কাৰ্যপদ্ধতিৰ ওপৰত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিগত দলিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কেৰালাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:লেখিকা
দক্ষিণ-পশ্চিম টাই ভাষা

দক্ষিণ-পশ্চিম টাই ভাষা দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ টাই ভাষাৰ এটা শাখা। ইয়াৰ ভাষাসমূহৰ ভিতৰত মধ্য থাই ভাষা (চিয়ামিজ) , উত্তৰ থাই ভাষা (লান্না) , লাও ভাষা ( ইছানকে ধৰি ), ছান ভাষা আদি ভাষা পৰে।
দক্ষিণ থাই (পাক থাই) ভাষাক প্ৰায়ে আটাইতকৈ বিচ্ছিন্ন বুলি ধৰা হয়; ই যেন আন (মধ্য–পূব) ভাষাত অস্পষ্ট হৈ থকা প্ৰাৰম্ভিক টোনাল বিকাশৰ নিয়মীয়া প্ৰতিফলন ধৰি ৰাখে। পুনৰ্গঠিত ভাষাটোক প্ৰ'ট'-থাই বুলি কোৱা হয় ; cf. প্ৰ'ট'-টাই , যিটো টাই ভাষাৰ সকলো পূৰ্বপুৰুষ ।

ভাগসমূহ

তলৰ বিভাজন Ethnologue ৰ অনুসৰণ কৰে।

দক্ষিণ থাই (পাক থাই) (থাইলেণ্ড)
চিয়াং সায়েন উপভাষা (১০)
টাই বান্ধ (ক'লা টাই; ভিয়েটনাম, থাইলেণ্ড, লাওছ)
উত্তৰ থাই (লানা, টাই ইউয়ান; থাইলেণ্ড, লাওছ, বাৰ্মা)
লুই (লু, টাই লুই; চীন, ভিয়েটনাম, থাইলেণ্ড, লাওছ, বাৰ্মা)
Phuan (লাওস, থাইলেণ্ড)
থাই গান (থাইলেণ্ড)
থাই (কেন্দ্ৰীয়/মানক থাই, চিয়াম; থাইলেণ্ড)
টাই ডন (বগা টাই, টাই কাও; ভিয়েটনাম, চীন)
টাই ডায়েং (ভিয়েটনাম)
Tai Meuay (লাওস)
Tay Tac (ভিয়েটনাম)
থু লাও (ভিয়েটনাম)
লাও–ফুটাই উপভাষা (৪)
লাও (লাওছ; লুয়াং প্ৰবাং উপভাষাৰ বাহিৰেও চিয়াং ছায়েন ভাষা হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে।)
লাও Nyo (কম্বোডিয়া, থাইলেণ্ড)
ফু থাই (থাইলেণ্ড)
ইছান (উত্তৰ-পূব থাই; থাইলেণ্ড, লাওছ)
Kaloeng (থাইলেণ্ড, লাওছ)
উত্তৰ-পশ্চিম টাই উপভাষা (Shanic পৰিয়াল) (৯)
আহোম ( অসম )
খামতী ( অসম , বাৰ্মা)
টাই লাইং (টাই লাই; বাৰ্মা)
খুন (কুয়েন; বাৰ্মা)
খাময়াং ( অসম )
ছান (টাই ছান, দেহং; বাৰ্মা)
তাই আইটন ( অসম )
Tai Nuea (চীন, ভিয়েটনাম, থাইলেণ্ড, লাওছ)
টাই ফাকে ( অসম )
তুৰুং ( অসম )
Ethnologue ৰ মতে , দক্ষিণ-পশ্চিমৰ অন্যান্য উপভাষাসমূহ হ’ল টাই ইয়া (চীন), পু কো (লাওছ), পা ডি (চীন), টাই থান (ভিয়েটনাম), টাই লং (লাওছ), টাই হংজিন (চীন), ইয়ং (থাইলেণ্ড)। ওপৰৰ শ্ৰেণীবিভাজনত তেওঁলোক ক’ত অন্তৰ্গত সেয়া স্পষ্ট নহয়। নৃতাত্ত্বিকসকলে টাইৰ অধীনত, অধিক শ্ৰেণীবিভাজন নকৰাকৈ, কুয়ান (লাওছ), টাই ডো (ভিয়েটনাম), টাই পাও (লাওছ), আৰু টাই খাং (লাওছ)কো তালিকাভুক্ত কৰে। ভৌগোলিকভাৱে এই সকলোবোৰ দক্ষিণ-পশ্চিমৰ যেন লাগিব।

নৃতাত্ত্বিকতাত ভিয়েটনামৰ টায় ছা পা (ছাপা) কো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে , যাক পিট্টায়াপৰ্ণে দক্ষিণ-পশ্চিম টাইৰ পৰা বাদ দিছে যদিও সেই গোটৰ বাহিৰৰ আটাইতকৈ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্কীয় ভাষা হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে। পিট্টায়াপৰ্ণত যোয়ো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে , যাক এথন'লগে উত্তৰ টাই ভাষা হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে।

উৎস

বাহ্যিক সংযোগসমূহ

শ্ৰেণী:দক্ষিণ-পশ্চিম টাই ভাষা
মজিদ মজিদী

মজিদ মজিদী (ফাৰ্চী: مجید مجیدی; জন্ম ১৭ এপ্ৰিল ১৯৫৯) হৈছে এগৰাকী ইৰানী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু প্ৰযোজক। তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰসমূহত তেওঁ বিভিন্ন বিষয়-বস্তু আৰু ধাৰা স্পৰ্শ কৰিছে আৰু কেইবাটাও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।

জীৱনী

এটা মধ্যবিত্ত ইৰানী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা মজিদীয়ে তেহৰানত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আৰু মাত্ৰ ১৪ বছৰ বয়সতে তেওঁ অপেশাদাৰী নাট্য দলত অভিনয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ তেহৰানৰ ইনষ্টিটিউট অৱ ড্ৰামেটিক আৰ্টছত অধ্যয়ন কৰে।

১৯৭৯ চনৰ ইৰানী বিপ্লৱৰ পিছত চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ আগ্ৰহে তেওঁক বিভিন্ন ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত ১৯৮৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত মহচেন মাখমালবাফৰ বয়কট চলচ্চিত্ৰখন বিশেষভাৱে উল্লেখনীয়।

১৯৯৭ চনত মজিদীয়ে চিলড্ৰেন অৱ হেভেন পৰিচালনা কৰে, যিখন চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেष्ठ বিদেশী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ বিভাগত একাডেমী বঁটা লাভৰ বাবে মনোনীত হৈছিল। যদিও চিনেমাখনে ৰবাৰ্টো বেনীনিৰ ইটালীৰ চলচ্চিত্ৰ লাইফ ইজ বিউটিফুলৰ হাতত পৰাজয়বৰণ কৰিছিল, তথাপিও চিলড্ৰেন অৱ হেভেন আছিল একাডেমীৰ দ্বাৰা মনোনীত হোৱা প্ৰথমখন ইৰানী চলচ্চিত্ৰ।

চিলড্ৰেন অৱ হেভেনৰ পিছত মজিদীয়ে আন কেইবাখনো উল্লেখনীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছে, যেনে ২০০০ চনত দ্য কালাৰ অৱ পেৰাডাইজ, ২০০১ চনত বাৰান আৰু ২০০৫ চনত দ্য উইলো ট্ৰী। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ শেহতীয়াকৈ বেয়াৰফুট টু হেৰাত নামৰ এটা পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ প্ৰামাণ্যচিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছিল, যিয়ে ২০০১ চনৰ তালিবান বিৰোধী অভিযানৰ সময়ত আৰু তাৰ পিছত শৰণাৰ্থী শিবিৰ আৰু হেৰাত চহৰৰ জীৱন যাত্ৰা তুলি ধৰিছিল।

২০০৮ চনত মজিদীৰ প্ৰশংসিত চলচ্চিত্ৰ দ্য ছং অৱ স্পেৰ'জ ভাৰতৰ বিশাখাপত্তনম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ উদ্বোধনী চলচ্চিত্ৰ আছিল।

চীনৰ ৰাজধানীত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া ২০০৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে বেইজিং চহৰক পৰিচিত কৰাই দিবলৈ বেইজিং চৰকাৰে আমন্ত্ৰণ জনোৱা পাঁচজন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকৰ ভিতৰত মজিদী অন্যতম আছিল। এই চুটি প্ৰামাণ্যচিত্ৰ প্ৰকল্পটোৰ নাম আছিল ভিজন বেইজিং।

ডেনমাৰ্কত ইছলাম ধৰ্মৰ প্ৰৱক্তা মহম্মদক ব্যংগ কৰি কাৰ্টুন প্ৰকাশ কৰাৰ প্ৰতিবাদত মজিদীয়ে ডেনমাৰ্কৰ এটা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ পৰা নিজৰ নাম প্ৰত্যাহাৰ কৰিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল যে যিকোনো ধৰ্মীয় বিশ্বাস বা প্ৰতীকক অপমান কৰাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰিবলৈ তেওঁ এই সিদ্ধান্ত লৈছে।

মজিদীয়ে ইৰানৰ বিৰুদ্ধে চলা আক্ৰমণাত্মক যুদ্ধৰ গৰিহণা দি ইয়াক ন্যায় আৰু অন্যায়ৰ মাজৰ যুঁজ বুলি অভিহিত কৰে, য'ত শত্ৰুপক্ষই শিশুসকলক হত্যা কৰিছে আৰু ইৰানে বিশ্বৰ সকলো নিপীড়িত আৰু ভুক্তভোগী লোকৰ হৈ থিয় দি প্ৰতিৰোধ গঢ়ি তুলিছে। তেওঁ জোৰ দি কয় যে এই যুদ্ধৰ বাবে সমগ্ৰ বিশ্বৰে মুক্ত বিবেক সম্পন্ন লোকসকল সাৰ পাই উঠাটো আৱশ্যক।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ইৰানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
শ্ৰেণী:অভিনেতা
শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক
জঙ্গম (গ্ৰন্থ)

জঙ্গম,ঔপন্যাসিক দেবেন্দ্ৰনাথ আচাৰ্যৰ এক সৃষ্টি।দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ কবলত পৰা ব্ৰহ্মদেশ আৰু অসমৰ ঐতিহাসিক পটভূমি অধ্যয়ন কৰি ঔপন্যাসিকে গ্ৰন্থখনৰ সমল সংগ্ৰহ কৰিছিল।দ্বিতীয় মহাসমৰৰ সময়ত প্ৰাণৰ ভয়ত ব্ৰহ্মদেশ এৰি দুৰ্গম পথেৰে অসমৰ ফালে পলাই অহা এদল স্থানান্তৰিত, নি:স্ব মানুহৰ জীৱন-সংগ্ৰামৰ কাহিনীয়েই হ’ল এই উপন্যাসৰ মূল বিষয়বস্তু।এই উপন্যাসখনে ১৯৮২ চনত অসম প্ৰকাশন পৰিষদে প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিছিল।পৰৱৰ্তী সময়ত উপন্যাসখন সাহিত্য অকাদেমি বঁটাৰে সন্মানিত হৈছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

একুৰিঘৰ মানুহৰ গাঁও-মানকু আচলতে এটা চুবুৰীহে। দুখীয়া খেতিয়ক-শ্ৰমিকৰ গাঁও মূৰৰ ঘাম মাটিত পেলাই ধনী মহাজনৰ আধিমাটিত খেতি কৰি ছমাহ পেটে-ভাতে খাই বাকী ছমাহ অৰ্ধাহাৰে অনাহাৰে কটোৱা বাৰ্মান আৰু ভাৰতীয় খেতিয়ক আৰু দিনমজুৰৰ এখন নিছলা উপনিৱেশ।
প্ৰথমতে তেঁতেলিগছ আৰু কাঁইটীয়া জোপোহাৰ পাতল হাবি, তাৰ পাছত গভীৰ বনাৰণ্য; ওখ পাহাৰেৰে ভৰা ইৰাৱতী-চিন্দুইন উপত্যকা উত্তৰা-দক্ষিণাকৈ দুশ মাইল জুৰি থকা দুৰ্গম পাহাৰ আৰু মালভূমি। বাৰ্মান কিংবদন্তি মতে এই ত্ৰিভুজাকাৰ উপত্যকাৰ উত্তৰত অৱস্থিত সাক্ষাৎ যমৰ দুৱাৰ। সেই মৃত্যু উপত্যকালৈ স্বেচ্ছাই আগবাঢ়ি যোৱা দলটোৱে তেঁতেলি আৰু খেজুৰ গছৰ পাতলীয়া হাবিৰ মাজতে অলপ পৰ বহি জিৰাই ল'লে আৰু একোমুঠি চিৰা, মুৰি বা পিঠাগুড়ি পানীত তিয়াই তাৰেই পুৱাৰ আহাৰ সমাপণ কৰিলে।
মা-পুৰ মনৰ বীণখনৰ কোনোবা এডাল তাঁৰত চিনটিৰ শেষ কথা আষাৰে এটা প্ৰচণ্ড জোকাৰ দি গ'ল - তাইৰ সমস্ত অস্তিত্ব কঁপি উঠিল। জাতি-বৰ্ণ, শিক্ষা-দীক্ষাৰ সকলো বিভেদ-বৈষম্যৰ প্ৰাচীৰ ভাঙি তাইৰ মনটো এটা অদ্ভূত পুলকে ভৰাই পেলালে। ল'ৰাটোৰ প্ৰতি এক অদম্য আকৰ্ষণে তাইক মেৰাই মেৰাই বান্ধি পেলালে। কি আনন্দময় এই বন্ধন। কি সৌন্দৰ্যময় এই সৰল প্ৰাণৰ আড়ম্বৰহীন আৱেদন।
তোমালোকৰ প্ৰতি মোৰ কৰ্তব্য আৰু দায়িত্ব এইখিনিতে শেষ হ'ল, " বন্ধুসকল -- সৰ্বান্তঃকৰণে প্ৰাৰ্থনা কৰিছো তোমালোকৰ যাত্ৰা যেন সফল হওক আৰু আশা কৰিছো যেন ব্ৰক্ষ্মদেশৰ মাটিত আৰু তোমালোকক দুনাই দেখা নে পাওঁ।
কাৰোবাৰ হাতত ৰচি আছে নেকি? পঘাৰ দৰে শকত ৰচি লাগে। সকলোবোৰ মানুহকে একেলগে কঁকালত সাঙুৰি বান্ধিব লাগিব - আগত একেবাৰে থিয় ঢালু আছে। আৰু গাইপতি একোডাল লাখুটি যোগাৰ কৰি লোৱাহঁক।
মৰা আগ মুহূৰ্ত্তলৈকে কোনেও মৰিম বুলি নেভাবে।
হেলনীয়া বেলিটোৰ পোহৰত মানুহবোৰৰ ছাঁবোৰ দীঘলীয়া হৈ কুৰুঙত উতলি থকা ডাৱৰবোৰত লৰচৰ কৰি আছিল। একোবাৰত তালৈ চকু পৰি মানুহবোৰৰ নিজকে কিবা ভূত প্ৰেত যেনহে লাগিছিল।নিজে মৰিল নে জীয়াই আছে পৰীক্ষা কৰিবলৈ দুই এটাই নিজৰ গাতে চিকুটি চাইছিল।
আমাৰ মাত্ৰ কৰ্তব্যতহে অধিকাৰ --শেষ ফলাফল তেওঁৰ (ভগৱান)মীমাংসা মতেহে হ'ব।

উৎস

শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
ই

ই অসমীয়া লিপিৰ স্বৰবৰ্ণৰ তৃতীয় আখৰ। যি ধ্বনি মুখৰ কোনো অংশতে বাধা নোপোৱাকৈ উচ্চাৰিত হয়, সেয়ে স্বৰধ্বনি। 'ই'ও এটি স্বৰধ্বনি, সেয়েহে 'ই' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও মুখৰ কোনো অংশৰে বাধা দিয়া নহয়। ব্ৰেইল্ত 'ই'-ক এনেদৰে লিখা যায়।

ব্যঞ্জন বৰ্ণৰ লগত যোগ হ'লে

কোনো ব্যঞ্জন বৰ্ণৰ লগত যোগ হ'লে আৰ ৰূপ সলনি হয়, অৰ্থাৎ ইয়াক অন্য ৰূপত লিখা হয়। সেই ৰূপ 'ই'ৰ গৌণ প্ৰতীক। 'ই'ৰ এই ৰূপ হ'ল 'ি'। যেনে ক্+ই=কি আদি।

ইউনিক’ড

ৰূপ চিহ্ন ইউনিক’ড ক’ড নম্বৰ ইউনিক’ডত বিৱৰণ
স্বতন্ত্ৰ ৰূপ ই U+0987 BENGALI LETTER I
গৌণ ৰূপ ি U+09BF BENGALI VOWEL SIGN I

'ই' বৰ্ণৰে আৰম্ভ হোৱা শব্দৰ উদাহৰণ

ইটা
ইটানগৰ
ইৰাণ
ইণ্টাৰনেট
ইকৰা
ইন্ধন
ইফাল
ইমান
ইলিছ
ইহলোক

ই-কাৰ যুক্ত শব্দৰ উদাহৰণ

ঘিলামৰা
চিকিৎসা
চিলাৰায়
ছিক্কিম
ডিব্ৰুগড়
তিনি
থিয়েটাৰ
দিন
বিশ্ব
বিমান
সিন্ধু
হিন্দু
হিন্দী
মিচিং
ৱিকিপিডিয়া
জিলা
ঠিকনা
নিশা
পিছত
ভিন
যিহেতু
ৰিজাৰ্ভ
লিখা
শিবিৰ
কি
কিন্তু
কিছুমান

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া স্বৰবৰ্ণ
মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা

মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা তিৱা জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত লোক-উৎসৱ৷ এই উৎসৱ প্ৰতি পাঁচ বছৰৰ মূৰে মূৰে অনুষ্ঠিত হয়৷ ইয়াক “মাগ্ৰ’ মিছাৱা’’ নামেও জনা যায়৷

তিৱাসকলৰ মাজত কেইবাটাও ফৈদ আছে৷ তাৰ ভিতৰৰ এটা হ’ল, মাগ্ৰ’ৱালী৷ এই মাগ্ৰ’ৱালী তিৱাসকলে মাগ্ৰ’ মিছাৱা বা মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ সাধাৰণতে তিৱাসকলৰ নৃত্যানুষ্ঠানত মহিলাসকলে প্ৰত্যক্ষ অংশ গ্ৰহণ নকৰে যদিও মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱাত মহিলাই নৃত্য কৰাটো বাধ্যতামূলক৷ প্ৰতি পাঁচ বা ছয় বছৰৰ মূৰে মূৰে মেঘালয়ৰ ফাদমাগ্ৰ’ নামে ঠাইত বিভিন্ন ঠাইত থকা মাগ্ৰ’ৱালী ফৈদৰ তিৱা লোক উপস্থিত হৈ এই উৎসৱ পালন কৰে আৰু বেলেগ বেলেগ কুলৰ ল’ৰা আৰু ছোৱালীয়ে যোৰ বান্ধি নৃত্য কৰে৷ এই ফৈদৰ ডেকা-বুঢ়া সকলো নিজ নিজ গাঁৱৰ পৰা গৈ উৎসৱত যোগ দিয়াটোও বাধ্যতামূলক৷ সপ্তাহৰ বুধবাৰৰ পৰা শুক্ৰবাৰলৈ তিনিদিন এই উৎসৱ পালিত হয় আৰু লৰ’ৰ ঘৰতে উৎসৱ পতা হয়৷ এই নৃত্যত তুমডিং, তগৰ আৰু মুহুৰি নামৰ বাদ্যহে বজোৱা হয়৷ তুমডিং খোলৰ দৰে মাটিৰে সজা এক বিশেষ ঢোল, তগৰ মানে তবলাৰ দৰে কাঠেৰে নিৰ্মিত আন এবিধ ঢোল আৰু মুহুৰি হ’ল ফুঁ দি সুৰ তোলা এবিধ বাদ্য৷ এই তিনি বাদ্যৰ তালত ডেকা-গাভৰুৱে যোৰ পাতি সাপৰ দৰে নৃত্য কৰে৷

লোক-কাহিনী

তিৱাসকলৰ প্ৰায়বোৰ উৎসৱ বা নৃত্যৰ লগতে একোটা লোককাহিনী থকাৰ দৰে মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱাৰো এটা কাহিনী আছে৷ মাগ্ৰ’ৱালী ফৈদৰ মূল আৰাধ্য দেৱতা হ’ল, কাব্লা৷ এই দেৱতাই পশ্চিম দিশতহে বলি খায়৷ অইন দেৱ-দেৱীয়ে পূবফালে দিয়া পূজাৰ ভাগ পায় যদিও কাব্লাই পূজাৰ ভাগ নাপায়৷ সেয়ে, তেওঁ এদিন নৰৰূপে এগৰাকী বাৰী তিৰোতাৰ ঘৰত দেখা দি খাবলৈ আহাৰ বিচাৰিলে৷ মানুহগৰাকীৰ ঘৰত খাবলৈ একো নাছিল৷ তেতিয়া “কাব্লা’’ই দেখা দি ক’লে যে, যদিহে মানুহগৰাকীয়ে বলি-বিধানেৰে তেওঁক সন্তুষ্টকৰিব পাৰে, তেন্তে তেওঁলোকৰ কোনো অভাৱ নাথাকিব৷

মানুহগৰাকী লগে লগে মান্তি হ’ল আৰু গোটেই ঘৰ ধনে-ধানে পূৰ হৈ পৰিল৷ স্বৰ্গৰ পৰা এজাক ডেকা-গাভৰু নামি আহি তুমডিং, তগৰ আৰু মুহুৰি বজাই নৃত্য কৰিবলৈ ধৰিলে৷ এনেদৰে সদায় ৰাতি নাচ গান চলিব ধৰিলে আৰু কাব্লাই মানুহগৰাকীক লৰ’ কুল হিচাপে স্বীকৃতি দিলে৷

আন এদি মাছলাই কুলৰ এজন মানুহে জংগলত বাট হেৰুৱাই মানুহগৰাকীৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল’লে আৰু তাতে নাচ-গান দেখি সেই অলৌকিক ৰীতি-নীতি পালন কৰাৰ অনুমতি বিচাৰি কাব্লাক প্ৰাৰ্থনা কৰি কাব্লাক বলি-বিধানেৰে সন্তুষ্ট কৰি ৰাখিব বুলি কথা দিলে৷ কাব্লাৰ পৰা অনুমতি পাই মাছলাই লোকজনে গাঁৱলৈ আহি সকলো কথা গাঁৱৰ মানুহক ক’লে আৰু কাব্লাক মূল উপাস্য দেৱতা হিচাপে গ্ৰহণ কৰি তেওঁৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে নাচ-গান, বলি-বিধান দিবলৈ সন্মত হ’ল৷ যিজনী তিৰোতাৰ ঘৰত কাব্লাই আশ্ৰয় লৈছিল, সেই তিৰোতাজনী থকা ঠাইখন হ’ল মেঘালয়ৰ ফাদমাগ্ৰ’৷ সেয়ে তেতিয়াৰে পৰা ফাদমাগ্ৰ’ গাঁৱতে সমগ্ৰ ফৈদটোৱে মাগ্ৰ’ মিছাৱা বা মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা উৎসৱ পালন কৰে৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
আখৈ

আখৈ হৈছে ধানৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা এবিধ জলপান। ইয়াৰ বাবে ধান ৰ'দত শুকুৱাই লোৱা হয়। নদী বা পুখুৰীৰ পৰা বালি আনি ৰ'দত শুকুৱাই লোৱা হয়। তাৰ পিছত চৌকাত এটা কেৰাহীত শুকান বালিবোৰ তপতোৱা হয়। এনেদৰে তপতাই থাকোঁতে তাৰ ওপৰত ধানবোৰ ৰখা হয়। সৰু সৌতা এটাৰে ধানবোৰ লৰাই থাকোঁতে সেইবোৰ ফাটি 'ফট' 'ফট' শব্দ কৰি আখৈ প্ৰস্তুত হয়। সেইবোৰ কেৰাহীৰ পৰা তুলি এখন কুলাত ৰখা হয়। কুলাৰে সেইবোৰ জাৰি পৰিষ্কাৰ কৰি আখৈ উলিয়াই লোৱা হয়।মৃগেন শৰ্মাই লিখিছে-"অসমীয়া সমাজত বিয়া অনুষ্ঠানত আখৈৰ ভূমিকা আছে৷ এই পৰ্বৰ নাম 'আখৈ তোলা'৷" আখৈৰ ব্যৱহাৰ অসমৰ আন উৎসৱ-পাৰ্বণতো হয় ৷আকৌ অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্য তালিকাত আখৈৰ ব্যৱহাৰ হয় ৷ আজিৰ পৰা কিছুবছৰ আগলৈ অসমীয়া মানুহে ইয়াক জলপান হিচাপে খাইছিল ৷ বিশেষকৈ ইয়াক চাহত তিয়াই চামুচেৰে তুলি খাবলৈ বৰ সোৱাদৰ হয় ৷ আকৌ চাউলৰ গুড়িৰ লাৰুৰ লগত ইয়াক মিহলোৱা হয় ৷ আজিকালি দোকানত এইবিধ সামগ্ৰী পোৱা যায় ৷
আখৈ দেখিবলৈ সুন্দৰ ৷ আকৌ সোৱাদো ৷
অসমীয়া প্ৰবচনত আছে -"মুখেৰে আখৈ ফুটা দিয়া" ৷ সাধুকথাটো ইয়াৰ উল্লেখ আছ ৷

লগতে চাওক

অসমীয়া জলপান
বিহু

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য