ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
মেৰী ৱালকট

১৬৯২-৯৩ চনৰ আৰম্ভণিতে চেলেম ডাইনী বিচাৰত সাক্ষী হিচাপে মাতি অনা "দোষী" ছোৱালীবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল মেৰী ৱালকট (৫ জুলাই, ১৬৭৫ – প্ৰায় ১৭৫২)।

জীৱন

মেৰী ৱালকটৰ জন্ম ৫ জুলাই, ১৬৭৫ চনত। তেওঁ আছিল কেপ্তেইন জনাথন ৱালকটৰ (১৬৩৯–১৬৯৯), আৰু তেওঁৰ পত্নী মেৰী চিবলি (বা চিবলি; ১৬৪৪–১৬৮৩) কন্যা, দুয়োজনেই চেলেমৰ। আঠ বছৰ বয়সত মাকৰ মৃত্যু হয় আৰু পিতৃয়ে ডেলিভাৰেন্স পুটনাম (১৬৫৬-১৬৯৯)ক বিয়া কৰায়। দুবছৰৰ পাছত তেওঁৰ সতীয়া ভগ্নী এন্নে ৱালকট ফেল্ট (১৬৮৫-১৭৩৬)ৰ জন্ম হয়।

১৬৯২ চনত যেতিয়া এই অভিযোগ আৰম্ভ হৈছিল তেতিয়া মেৰীৰ বয়স আছিল প্ৰায় সোতৰ বছৰ। চেমুৱেল চিবলি (বা চিবলি; ১৬৫৭–১৭০৮)ৰ পত্নী তেওঁৰ পেহী মেৰী (জন্ম উলকট) আছিল সেই ব্যক্তি যিয়ে প্ৰথমে টিটুবা আৰু টিটুবাৰ স্বামী জন ইণ্ডিয়ানক কুকুৰক খুৱাবলৈ "ডাইনী কেক" কেনেকৈ বনাব লাগে দেখুৱাইছিল যাতে তেওঁ আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলে সঠিকভাৱে নিশ্চিত কৰিব পাৰে যে তেওঁলোকক কোনে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছে। জোচেফ বি ফেল্টৰ উদ্ধৃতি দ্য এনালছ অৱ চেলেম (১৮৪৯ সংস্কৰণ) খণ্ড: ২, পৃ: ৪৭৬ [চহৰৰ ৰেকৰ্ডৰ পৰা]:- ১৬৯২ চনৰ ১১ মাৰ্চ – “চেমুৱেল চিবলিৰ পত্নী মেৰীক ওপৰৰ পৰীক্ষাটো কৰিবলৈ জন [টিটুবাৰ স্বামী]ক দিয়া পৰামৰ্শৰ বাবে তাত থকা গীৰ্জাৰ সৈতে মিলনৰপৰা নিলম্বিত কৰা হৈছিল, তেওঁৰ উদ্দেশ্য নিৰ্দোষী আছিল বুলি স্বীকাৰ কৰি পুনৰ ঘূৰাই অনা হয়।’’

বিবাহ

১৬৯৬ চনৰ ২৮ এপ্ৰিলত মেৰী ৱালকটে মেছাচুচেটছৰ ৱবাৰ্নৰ জন ফাৰাৰৰ পুত্ৰ আইজাক ফাৰাৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
তেওঁলোকৰ কেইবাটাও সন্তান জন্ম হয়, আৰু শেষত তেওঁ মেছাচুচেটছৰ টাউনচেণ্ডলৈ গুচি যায়। দ্বিতীয়তে ১৭০১ চনত মেছাচুচেটছৰ ছাটনত ডেভিদ হাৰউডৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়। তেওঁলোকৰ নটা সন্তান আছিল: মেৰী হাৰউড, এমা হাৰউড, হান্না হাৰউড,
ডেভিদ হাৰউড, এলিজাবেথ হাৰউড, এজৰা হাৰউড, এলিছ হাৰউড, এবচালম হাৰউড আৰু ছলমন হাৰউড।

১৭২৯ চনৰ ওচৰত তেওঁলোকে ছাটনলৈ গুচি যায় আৰু তেওঁলোকৰ বেছিভাগ সন্তান চেলেমত থাকে। ডেভিদ বৃত্তিত বয়নকাৰী আছিল।
১৭৪৪ চনৰ আগতে ডেভিদৰ মৃত্যু হয়। মেৰী ৱালকট হাৰউডৰ মৃত্যু সম্ভৱতঃ ১৭৫২ চনৰ আগতেই হৈছিল।

উৎস

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অপৰাধ
সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব

সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব (বাংলা: সুবাব়বন ব়ীডিং ক্লাব) ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ কলকাতাৰ অন্যতম পুৰণি পুথিভঁৰাল। ১৮৮৮ চনত বেলিয়াঘাটা নৰকেলডাংগা অঞ্চলৰ নৰকল্ডাংগা হাইস্কুলৰ এটা সৰু কোঠাত সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। এই অঞ্চলৰ কিংবদন্তি ব্যক্তি ছাৰ গুৰুদাস বেনাৰ্জী, ৰাজা ৰাজেন্দ্ৰলাল মিত্ৰ, ৰাখাল চন্দ্ৰ ঘোষ আৰু বিদ্যালয়ৰ নিষ্ঠাৱান শিক্ষক হৰিশ চন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তীয়ে তেতিয়াৰ উপনগৰ কলিকতাৰ এই পূব অংশৰ বাবে এটা পুথিভঁৰাল খোলাৰ সিদ্ধান্ত লয়।

ইতিহাস

১৮৬২ চনত নৰকেলডাঙা অঞ্চলত "নাৰিকেলডাংগা হাইস্কুল" প্ৰতিষ্ঠা হয়। বিদ্যালয়খনৰ আৰম্ভণিৰ আঁৰৰ অন্যতম প্ৰধান সমৰ্থক আছিল ছাৰ গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায়। ইয়াৰ পিছত ১৮৮৮ চনত বিদ্যালয়খনত অনুষ্ঠিত এখন সভাৰ সময়ত পুথিভঁৰালৰ প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰা হয়, যাৰ ফলত অৱশেষত "সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব" গঠন হয়। প্ৰথম অৱস্থাত এই পুথিভঁৰালটো শিক্ষক হৰিশচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তীয়ে পৰিচালনা কৰিছিল আৰু পিছত বিদ্যালয়ৰ ভিতৰত স্থানৰ অভাৱৰ বাবে পুথিভঁৰালটো নিজ বাসগৃহলৈ স্থানান্তৰিত কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৯০০ চনত তেওঁ পুথিভঁৰালটোৰ বাবে এটা নিৰ্দিষ্ট অট্টালিকা নিৰ্মাণৰ বাবে মাটি ক্ৰয় কৰে।

দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ১৯০৮ চনত উপযুক্ত ৰক্ষণাবেক্ষণৰ অভাৱৰ বাবে পুথিভঁৰালটো সাময়িকভাৱে বন্ধ কৰিবলগীয়া হয়। কিন্তু ১৯১৭ চনত স্থানীয় যুৱক-যুৱতীসকলৰ সহযোগত পুথিভঁৰালটোৱে ৫৩ নং তালপুকুৰ পথত থকা নলিনিকান্ত বসুৰ বাসগৃহত এটা নতুন ঘৰ বিচাৰি পায়। এই সময়ছোৱাত পুথিভঁৰালৰ বাবে কোনো স্বতন্ত্ৰ অট্টালিকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাছিল। অৱশেষত ইষ্ট চাবাৰবান পৌৰসভা আৰু শ্ব’ ৱালেছ কোম্পানীকে ধৰি বিভিন্ন ব্যক্তি আৰু সংগঠনৰ অৱদানৰ জৰিয়তে পুথিভঁৰালটো ৫৩ টালপুকুৰ ৰোডৰ প্ৰাৰম্ভিক স্থানৰপৰা ৩৩ টালপুকুৰ ৰোডত থকা নিজৰ চৌহদলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। বৰ্তমান এই পুথিভঁৰালটোত ৫৫০ জন সদস্য আৰু প্ৰায় ৩৫,০০০খন কিতাপৰ সংগ্ৰহ আছে।

১৯২৪ চনত পুথিভঁৰালটোৰ বাবে দুমহলীয়া অট্টালিকা নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হয়। আমোদজনক কথাটো হ’ল, সেই সময়ত অঞ্চলটোত বিশেষভাৱে ছোৱালীৰ বাবে কোনো শিক্ষানুষ্ঠান নাছিল। ১৯২৫ চনতহে "সুবাৰবন ৰিডিং ক্লাব"ৰ সদস্যসকলে একত্ৰিত হৈ স্থানীয় ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ বাবে "সুৰহকন্যা বিদ্যালয়" প্ৰতিষ্ঠা কৰে। যিবোৰ ক্ষেত্ৰত ছাত্ৰৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাইছিল, সেইবোৰ ক্ষেত্ৰত অতিৰিক্ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে পুথিভঁৰালটো তিনিটা মহলালৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হ’ব।

বিদ্যালয়খনৰ উদ্বোধনী বৰ্ষত ব্ৰজেন্দ্ৰনাথ বসুৰ কন্যা ৰেনুৰ উল্লেখযোগ্য উপস্থিতিকে ধৰি ত্ৰিছগৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে। পিছলৈ ৰেণুৱে দক্ষিণেশ্বৰ শ্ৰী সাৰদা মঠ আৰু মিছনৰ দ্বিতীয় সভাপতিৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি প্ৰব্ৰজিকা মোক্ষপ্ৰণ মাতাজী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিব। আৰম্ভণিৰ তিনি বছৰৰ পাছত বিদ্যালয়খনে আশাক ছাত্ৰী হিচাপে আদৰণি জনায়। পিছলৈ মুক্তিপ্ৰণ মাতাজী নামেৰে পৰিচিত আশাই শ্ৰীসাৰদ মঠৰ প্ৰথম নিয়মীয়া সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ নামভৰ্তি বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে ২৭ হৰে মোহন ঘোষ লেনত থকা কাষৰীয়া সম্পত্তিটো অধিগ্ৰহণ কৰা হয়, যাৰ ফলত "সুৰুকন্যা বিদ্যালয়" এই নতুন স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰী শিক্ষা
শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ
শ্ৰেণী:পুথিভঁৰাল
মালিনী থান

মালিনী থান এটি মন্দিৰৰ ধ্বংসাৱশেষ থকা এখনি সৰু ঠাই। প্ৰতি বছৰে এই প্ৰৱিত্ৰ ঠাইত অনেক পৰ্যটকে ভিৰ কৰা দেখা যায়। এই ঠাই অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পশ্চিম ছিয়াং জিলাৰ দক্ষিণ সীমান্তৰ চিলাপথাৰ নামৰ ঠাইৰ পৰা কেইমাইলমান উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত। এই থানৰ ধ্বংসাৱশেষসমূহে ইয়াক ১৩-১৪ শতিকাৰ কোনোবা এজন চুতীয়া ৰজাই নিৰ্মাণ কৰা বুলি প্ৰতিয়মান কৰিছে। মন্দিৰৰ শিলত উদ্ধাৰ হোৱা কিছুমান বিশেষ চিহ্ন পুৰ্বৰ চুতীয়া ৰাজ্যৰ অন্য ঠাই যেনে শদিয়াৰ তাম্ৰেশ্বৰী, বুঢ়া-বুঢ়ী থান, নক্সাপৰ্বত, ইত্যাদিত দেখা পোৱা যায়। ইয়াৰ ভিতৰতে তাম্ৰেশ্বৰীৰ চিহ্ন বোৰ ১৪৪২ খৃষ্টাব্দত চুতীয়া ৰজা মুক্তধৰ্মনাৰায়ণে নিৰ্মাণ কৰা দেৱালত দেখা পোৱা গৈছিল। গতিকে ইয়াৰ পৰা ধৰিব পাৰি যে মালিনী থানখনো এইকেইটা বংশৰে পুৰ্বৰ ৰজা এজনে নিৰ্মাণ কৰাইছিল। উল্লেখযোগ্য যে ১০ শতিকাত লিখা কালিকা পুৰাণত তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰৰ বিষয়ে আছে যদিও মালিনী থানৰ কথা‌ পোৱা নাযায়।

ঐতিহ্য

মালিনী থানত প্ৰধানতঃ দেৱী দুৰ্গা আৰু শিৱৰ নামত উপাসনা কৰা হয়। এই ‌থান ১৩-১৪ শতিকাৰ মাজত চুতীয়া ৰজা সকলে নিৰ্মাণ কৰা বুলি জনা‌ যায়। থানৰ শিলত শদিয়াৰ তাম্ৰেশ্বৰী আৰু বুঢ়া-বুঢ়ী শালৰ দৰে একেই বিশেষ খনিকৰ চিন খোদিত থকাৰ পৰা জানিব পাৰি যে এই মন্দিৰটো চুতীয়া ‌ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

এই থানৰ লগত কৃষ্ণ আৰু ৰুক্মিণীৰ নামো জড়িত হৈ থকা দেখা যায়। কাহিনী অনুসৰি কৃষ্ণ আৰু ৰুক্মিণীয়ে বিবাহৰ পিছত এই ঠাইলৈ আহে। তেতিয়া পাৰ্বতীয়ে এজনী মালিনীৰ ৰূপত তেওঁলোকক সেৱা কৰে। তেতিয়াৰ পৰাই এই ঠাইৰ নাম মালিনী হয়। আন কিছুমানৰ মতে এই ঠাইখন এখন শক্তি পীঠ।‌ উল্লেখযোগ্য যে চুতীয়া ৰজা সকলে নিজকে ভীষ্মক ৰজাৰ বংশৰ বুলি চিনাকি দিছিল, যাৰ বাবে পৰবৰ্তী কালত এই থান খনৰ লগত ভীষ্মকৰ জীয়ৰী ৰুক্মিণীৰ লোক বিশ্বাস জড়িত হয়।

নিৰ্মাণ শৈলী

খনন কাৰ্য্যৰ ফলত মালিনী থান মন্দিৰৰ তিনিটা গৃহ উদ্ধাৰ হৈছিল। ইয়াৰে ভিতৰত দুটা গৃহ মুখ্য মন্দিৰ স্থলত অৱস্থিত আৰু তৃতীয়তো সেই স্থলৰ পৰা উত্তৰ-পশ্চিম দিশত অৱস্থিত। মন্দিৰৰ শিল বোৰ লোহাৰৰ বযটি লগাই জোৰা লগোৱা হৈছিল। এই তিনিওটা গৃহৰ উত্তৰত নন্দিৰ মূৰ্তি এটা ৰখা হৈছিল। এই ঠাইত উদ্ধাৰ হোৱা আন মূৰ্তি বোৰৰ ভিতৰত উল্লেখনীয় হৈছে দুৰ্গা, শিৱ, লক্ষ্মী, সৰস্বতী, সূৰ্য্য, গণপতি, ইন্দ্ৰ আৰু ব্ৰহ্মা।

চিত্ৰ বিথিকা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Malinithan By J C Dutta
Malinithan, HERITAGE OF ARUNACHAL

মালিনী থানৰ ৰচনা আৰু ইতিহাস

শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ধৰ্মীয় স্থান
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
বিমলা কুমাৰী

সাৰুংবাম বিমলা কুমাৰী দেৱী এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক তথা ভাৰতৰ মণিপুৰ ৰাজ্যৰ ইম্ফল পশ্চিম অঞ্চলৰ মুখ্য চিকিৎসা বিষয়া। ১৯৭৯ চনৰ পৰা মণিপুৰ ৰাজ্যিক চিকিৎসা সেৱাত সেৱা আগবঢ়োৱাৰ লগতে বেছিভাগ সময় গ্ৰাম্য অঞ্চলত কৰ্মৰত আছিল আৰু ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ মণিপুৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ খাদ্য সুৰক্ষা কাৰ্যালয়ৰ মুৰব্বী হৈ আছিল। ২০১৪ চনৰ ডঃ বি. আৰ. আম্বেদকাৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰা কুমাৰীক ২০১৫ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
অমৃতা চৌধুৰী

অমৃতা চৌধুৰী (; ২৬ জুন ১৯৭২ – ২২ অক্টোবৰ ২০১২) এগৰাকী ভাৰতীয় ছপা মাধ্যমৰ সাংবাদিক আছিল যিয়ে দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ কাকতত প্ৰধান সংবাদদাতা হিচাপে কাম কৰিছিল। কাকতখনৰ সৈতে দশকজোৰা কেৰিয়াৰত অমৃতাই পঞ্জাবৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত বাতৰি পৰিৱেশন কৰাৰ বাবে ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। ২০১২ চনৰ ২২ অক্টোবৰত অমৃতাৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা দলজিৎ আমিয়ে নিৰ্মাণ কৰা মহিলাৰ ওপৰত নিৰ্মিত তথ্যচিত্ৰ ধাৰাবাহিকৰ অংশ আছিল। বিখ্যাত পাঞ্জাবী কবি সুৰজিৎ ​​পাটাৰ আৰু স্বৰ্ণজিৎ সাৱীয়ে তেওঁৰ ওপৰত কবিতা লিখিছিল।
প্ৰখ্যাত শিল্পী সিদ্ধাৰ্থে অমৃতাৰ প্ৰতিকৃতি অংকন কৰে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত কীৰ্ত্তন মৰ্যাদাৰ প্ৰতিনিধি ভাই বলদ্বীপ সিংভাই বলদ্বীপ সিঙে এটা শব্দ আবৃত্তিৰে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনায়।
চুফী গায়িকা মদন গোপাল সিঙে তেওঁৰ স্মৃতিত সদা চালামত কনচাৰ্ট অনুষ্ঠিত কৰে।
সুপৰিচিত নাট্যকাৰ বলৰামে অমৃতা আৰু তেওঁৰ সংগী যতীন্দৰ প্ৰীতৰ মাজত হোৱা ইমেইলৰ আধাৰত এখন নাটক লিখিছিল, যাক জয়পী বুলিও কোৱা হয়।

ব্যক্তিগত জীৱন

জলন্ধৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা অমৃতাৰ পিতৃ হৰবন্স সিং অৰোৰাই ৰাজ্যিক বিদ্যুৎ ব’ৰ্ডৰ অভিযন্তা হিচাপে কাম কৰিছিল। প্ৰাৰম্ভিক স্কুলীয়া শিক্ষা হিমাচল প্ৰদেশৰ ছেক্ৰেড হাৰ্ট হাইস্কুল (সিধপুৰ)ৰ পৰা কৰিছিল। জলন্ধৰৰ ছেইণ্ট জোচেফ কনভেণ্ট স্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। বিয়াৰ পিছত অমৃতাই লুধিয়ানাত বসতি স্থাপন কৰিছিল যদিও কিছু বছৰৰ পিছত স্বামীৰ পৰা বিচ্ছেদ হৈছিল।

মৃত্যুৰ আগলৈকে পুত্ৰ সিদ্ধাৰ্থ আৰু জয়পীৰ সৈতে পৃথকে পৃথকে থাকিছিল।

কৰ্মজীৱন

অমৃতাই লুধিয়ানাৰ পঞ্জাৱ কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গৃহ বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলেজ অৱ বেচিক ছায়েন্স এণ্ড হিউমেনিটিজৰ পৰা সাংবাদিকতা, ভাষা আৰু সংস্কৃতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৯৭ চনত দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছৰ লুধিয়ানা চহৰৰ পৰিপূৰক হিচাপে অৱদানকাৰী হিচাপে সাংবাদিকতা আৰম্ভ কৰে। পিছলৈ প্ৰধান সংবাদদাতা হিচাপে উন্নীত হয়।

পঞ্জাৱ ৰাজ্যৰ বিভিন্ন চহৰ আৰু নগৰত বৈচিত্ৰ্যময় বিটৰ কভাৰেজৰ বাবে অমৃতাই প্ৰশংসা লাভ কৰে। বিশেষকৈ কৃষি সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহৰ তীক্ষ্ণ কভাৰেজৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত আছিল।

তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰিয় কাম-কাজ অব্যাহত ৰাখিবলৈ স্পিৰিট অৱ অমৃতা ফাউণ্ডেশ্যন গঠন কৰা হৈছে। ফাউণ্ডেচনে চণ্ডীগড়, লুধিয়ানা, লেহৰাগাগা আৰু পাটিয়ালাত অমৃতা আৰু জয়পীৰ মাজত হোৱা ইমেইল কথোপকথনৰ আধাৰত ইট’ছ নট এফেয়াৰ নাটকৰ শ্ব’ মঞ্চস্থ কৰিছিল।
২০১৩ চনৰ ৩ মে'ত লুধিয়ানাত তেওঁক স্মৰণ কৰিবলৈ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে এখন চিত্ৰকলা প্ৰতিযোগিতাও আয়োজন কৰা হৈছিল।
ফাউণ্ডেচনে লুধিয়ানাত শীতকালত আৰ্তজনৰ বাবে গৰম কাপোৰ সংগ্ৰহৰ অভিযান চলাই আহিছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
প্ৰেমানা প্ৰেমাদী

প্ৰেমানা ৱাৰ্দয়ন্তী প্ৰেমাদী (ইংৰাজী: Premana Wardayanti Premadi; জন্ম ১৩ জুলাই ১৯৬৪) এগৰাকী ইণ্ডোনেছিয়ান জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী। তেওঁ বান্দুং ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীৰ এগৰাকী অধ্যাপক। তেওঁ ২০১৮ চনৰ পৰা বচা মানমন্দিৰৰ (Bosscha Observatory) মুৰব্বী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৬৪ চনৰ ১৩ জুলাইত পূব জাভাৰ সুৰাবায়াত প্ৰেমাদীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ প্ৰেমাদী এজন শল্য চিকিৎসক আৰু মাতৃ সোৱাৰ্নি প্ৰেমাদী এগৰাকী নাৰ্ছ আছিল। তেওঁ ১৯৮৮ চনত বান্দুং ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীৰ পৰা জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু ১৯৯৬ চনত টেক্সাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ জ্যোতিৰ্পদাৰ্থ বিজ্ঞানত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী ইণ্ডোনেছিয়ান মহিলা।

কৰ্মজীৱন

টেক্সাছত ডক্টৰেট সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ ইণ্ডোনেছিয়ালৈ উভতি আহে আৰু বান্দুং ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ অধ্যাপনা আৰম্ভ কৰে। ২০১৮ চনত তেওঁ পশ্চিম জাভাৰ লেম্বাঙত অৱস্থিত বচা মানমন্দিৰৰ মুৰব্বী হয়। তেওঁৰ নেতৃত্বত মানমন্দিৰটোৱে সৌৰ পৰ্যবেক্ষণৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ তিমুৰত টিমাউ মানমন্দিৰ নিৰ্মাণৰ কামৰ সৈতেও জড়িত হৈ আছে। তেওঁ ২০০৭ চনত 'ইউনিভাৰ্ছ এৱেৰনেছ'ৰ ইণ্ডোনেছিয়ান শাখা গঠন কৰি কণ কণ শিশুসকলক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ শিক্ষা দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় ভূমিকা লৈ আহিছে।

২০০১ চনৰ পৰা ২০১০ চনলৈকে তেওঁ ইণ্ডোনেছিয়ান জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সংস্থাৰ অধ্যক্ষ আছিল। ২০২৩ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁ বান্দুং ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ গাঁথনি বিৱৰ্তন বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।

ব্যক্তিগত জীৱন

প্ৰেমাদী বান্দুং ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজীৰ গণিতৰ প্ৰবক্তা য়ুদী সুহাৰ্যদীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। ২০১০ চনত তেওঁৰ দেহত 'এ এল এছ' (ALS) ৰোগ ধৰা পৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ইণ্ডোনেছিয়ান এ এল এছ ফাউণ্ডেশ্যন প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু বৰ্তমান ইয়াৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাম কৰি আছে।

বঁটা আৰু সন্মান

১৯৬০ চনত চি জে ভান হাউটেনে আৱিষ্কাৰ কৰা ১২৯৩৭ প্ৰেমাদী নামৰ গ্ৰহাণুটো ২০১৭ চনত তেওঁৰ সন্মানত নামকৰণ কৰা হয়। গ্ৰহাণু এটা নিজৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা তেওঁ ইণ্ডোনেছিয়াৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী। ২০২৩ চনত তেওঁক ৰয়েল এষ্ট্ৰ’নমিকেল ছচাইটিৰ সন্মানীয় ফেল’শ্বিপ প্ৰদান কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মহিলা বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী
পদাৰ্থ বিজ্ঞান

|
পদাৰ্থ বিজ্ঞান (ইংৰাজী: Physics) হৈছে প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শাখা য'ত স্থান-কালৰ মাজেৰে পদাৰ্থ, ইয়াৰ গতি আৰু আচৰণকে ধৰি অন্যান্য সংযুক্ত ধাৰণাসমূহ; যেনে শক্তি আৰু বল ইত্যাদি বিষয়সমূহ অধ্যয়ন কৰা হয়। বুনিয়াদী বৈজ্ঞানিক অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত পদাৰ্থ বিজ্ঞান অন্যতম আৰু ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে প্ৰকৃতিৰ পৰিঘটনাসমূহ পুংখানুপুংখভাৱে অধ্যয়ন কৰা।

পদাৰ্থ বিজ্ঞান প্ৰাচীন বিদ্যায়তনিক বিষয়সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। সম্ভৱতঃ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ অন্তৰ্ভুক্তিৰ ফলস্বৰূপে ই প্ৰাচীনতম বিদ্যায়তনিক বিষয় হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। শেষৰ দুটা সহস্ৰাব্দলৈ পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ৰসায়ন বিজ্ঞান, জীৱ বিজ্ঞান আৰু গণিতৰ কিছুসংখ্যক শাখা প্ৰাকৃতিক দৰ্শনৰ অংশ আছিল যদিও ১৭ শতিকাৰ বৈজ্ঞানিক বিপ্লৱৰ সময়ছোৱাত এই প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানসমূহ সিহঁতৰ নিজস্ব অধিকাৰত একক অনুসন্ধান প্ৰয়াস হিচাপে জ্ঞাত হয়।

টোকা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞান
অংগিৰস

অংগিৰস (,একৱচনত ) হিন্দু ধৰ্মৰ বৈদিক ঋষি আছিল। ঋগবেদত তেওঁক ঐশ্বৰিক জ্ঞানৰ গুৰু, আৰু মানুহ আৰু দেৱতাৰ মধ্যস্থতাকাৰী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু অন্যান্য গীতত তেওঁক অগ্নিদেৱ (অগ্নি দেৱতাসকলৰ ভিতৰত প্ৰথম বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। কিছুমান গ্ৰন্থত তেওঁক সাতজন মহামুনি বা সপ্তৰ্ষিৰ ভিতৰত এজন বুলি ধৰা হয় যদিও আন কিছুমানত তেওঁৰ উল্লেখ আছে যদিও সপ্তৰ্ষিৰ তালিকাত তেওঁক ধৰা হোৱা নাই। অথৰ্ববেদৰ কিছুমান পাণ্ডুলিপিত এই গ্ৰন্থ "অথৰ্বংগিৰাসহ" বুলি কোৱা হৈছে, যিটো অথৰ্বন আৰু অংগিৰস ঋষিৰ নাম একেলগ কৰি সৃষ্টি কৰা হৈছে। অংগিৰসৰ শিষ্যসমাজক "অংগিৰা" বুলি কোৱা হয়, ঋগবেদ ৰচনাৰ সময়লৈকে অংগিৰস এটা পুৰণি ঋষি বংশ আছিল, আৰু কেইবাটাও অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰা বুলি কোৱা হয়।

সাহিত্যত

ঋগবেদৰ বহুতো গীতত অংগিৰাসসকলক লেখক হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে,

ৰচকৰ কৃতিত্ব দিয়াৰ বাহিৰেও বৈদিক গ্ৰন্থত ঋষি অংগিৰসক অগ্নি পুৰোহিত বা গায়ক আদি বিভিন্ন ভূমিকাত উল্লেখ কৰা আছে।
উদাহৰণস্বৰূপে, ঋগবেদৰ ৰূপক গীত ৩.৩১ত তেওঁক গায়ক বুলি কোৱা হৈছে:

মেক্স মুলাৰৰ মতে—অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃত আৰু ভাৰতবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক—বৈদিক সাহিত্যত অংগিৰস ঋষি বহুবচন শব্দতকৈ পৃথক আৰু এই শব্দবোৰে বিভিন্ন মানুহক বুজায়। অথৰ্ববেদৰ অংগিৰস নামৰ যাদুকৰৰ দলটোৰ পৰা অংগিৰস ঋষি পৃথক আৰু মুলাৰৰ মতে ঐশ্বৰিক সত্ত্বাৰ বৈদিক ঋষিৰ এই শ্ৰেণীৰ পৰাও পৃথক, যিসকলকো বৈদিক গ্ৰন্থত অংগিৰস বুলি কোৱা হয় আৰু "এঙাৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা(অংগৰা)" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

দীঘ্ঘ নিকায়ৰ দৰে বৌদ্ধ পালি কেননিক গ্ৰন্থত তেবিজ্জা সুত্তই তেওঁৰ সময়ৰ বুদ্ধ আৰু বৈদিক পণ্ডিতসকলৰ মাজত হোৱা আলোচনাৰ বৰ্ণনা কৰিছে। বুদ্ধই দহজন ঋষিৰ নাম উল্লেখ কৰিছে, তেওঁলোকক "আদি ঋষি" আৰু তেওঁৰ যুগত সংগ্ৰহ আৰু জপ কৰা প্ৰাচীন শ্লোক নিৰ্মাতা বুলি কয় আৰু সেই দহজন ঋষিৰ ভিতৰত অংগিৰসো আছে।
তিলক ডেকা

তিলক ডেকা ঘৰ বাৰপুজীয়াত আৰু তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ শান্তি সেনা বাহিনীৰ সভ্য আৰু বিয়াল্লিছৰ গণ-আন্দোলনৰ এগৰাকী সংগ্ৰামী বীৰ৷ ভাৰতৰ স্বাধীনতা যুঁজত ভাগ লৈ কম বয়সতে তেওঁ বৃটিছৰ গুলীত শ্বহীদ হয়৷ তিলক ডেকাৰ পিতৃৰ নাম আছিল কাতিৰাম ওৰফে মণিৰাম আৰু মাক পুনেশ্বৰী ডেকা৷ জন্ম নগাঁওৰ বাৰপুজীয়াত৷

শৈশৱ

তিলক ডেকাৰ শৈশৱ কাল বৰ দুখলগা আছিল৷ পঢ়াশলীয়া শিক্ষা তেওঁ ল’ব নাপালে৷ কিন্তু তেওঁ সৰুৰে পৰা সত্যনিষ্ঠ আৰু সমাজ-হিতৈষী আছিল৷ পিতৃ কাতিৰাম চপনীয়া আছিল আৰু তেওঁলোকৰ তিনিটি সন্তানৰ মাজৰটি একমাত্ৰ পুত্ৰ তিলক ডেকা৷ ককাক যজ্ঞোৰাম কানীয়া আছিল বাবে সদায় ঘৰত কাজিয়া-পেচাল হৈ থকাৰ চেলু লৈ ভনীয়েক কুনকুনীৰ ডেৰ বছৰ বয়সতে মাতৃ পুনেশ্বৰীয়ে কাতিৰামক ত্যাগ কৰি চোৰাতবাৰিৰ থুলেশ্বৰলৈ চাপি যায়৷ ককাক যজ্ঞোৰামে বাপেক কাতিৰামক ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিয়ায় আৰু নিজৰ চতুৰ্থ কন্যা কনমাইলৈ হাজোৰ পূৰ্ণ ডেকাক ঘৰ-জোঁৱাই কৰি আনে৷ ককাক, মহাক আৰু মাহীয়েকৰ তত্ত্বাৱধানত তিলক ডেকাৰ শৈশৱ অতিবাহিত হয়৷

স্বাধীনতা সংগ্ৰাম

বিয়াল্লিছৰ গণ-আন্দোলনত নগাঁৱৰ বহুলোক দীৰ্ঘদিনৰ বাবে কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হৈছিল৷ সেই সময়ত নগাঁও আন্দোলনৰ কেন্দ্ৰবিন্দুৰ দৰে আছিল৷ খদ্দৰৰ কাপোৰ আৰু গান্ধীটুপী দেখিলেই পুলিচ-মিলিটাৰীয়ে অত্যাচাৰ কৰিছিল৷ গাঁৱে-ভূঞে মেল-মিটিং কৰাটো আছিল ভয়াৱহ কথা৷ সেয়ে, সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল, তিলক ডেকাকে আদি কৰি অন্য সাতজন সাহসী আন্দোলনকৰ্মীয়ে ঠায়ে ঠায়ে শিঙা ফুঁকি পুলিছ মিলিটাৰী অহাৰ জাননী দি মানুহক সজাগ কৰিব৷ এনে সময়তে, হঠাৎ বিয়াল্লিছৰ ২৮ আগষ্টৰ ৰাতি পুলিছৰ উপ-অধীক্ষক ভবানী বৰুৱাৰ নেতৃত্বত অতৰ্কিতে অভিযান কৰি বাৰপুজীয়া গাঁৱত সোমাই দোকান-ঘৰ ভাঙি প্ৰায় চাৰিশ মানুহক মাৰ-পিট কৰা ঘটনাত সকলো আতংকিত হৈ পৰিছিল৷ পহৰাৰত তিলক ডেকাই মিকিৰ গাঁৱলৈ জাননী দিবলৈ শিঙা বজাবলৈ ধৰিলে৷ মিলিটাৰীয়ে ধমক দি শিঙা বজাবলৈ মানা কৰা স্বত্বেও তিলক ডেকাই শিঙা বজাই থকাত পিছফালৰ পৰা ওঠৰ বছৰীয়া তিলক ডেকাক গুলীয়াই বধ কৰে৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসম
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
মৌনতা

মৌনতা হ’ল শব্দৰ অভাৱ বা কথা কোৱাৰ পৰা বিৰত থকাৰ অভ্যাস।

উদ্ধৃতিসমূহ

কথাতকৈ মৌনতা মধুৰ।
- ডিনা ক্ৰেইক
প্ৰজ্ঞাৰ বেৰ হ’ল মৌনতা।
- আকিবা বেন জোচেফ, পিৰকেই আভোট, ৩:১৭
কিছুমান কথা ক’বই লাগিব, আৰু এনেকুৱা সময়ো আহে যেতিয়া মৌনতা অন্যায়ৰ সহযোগী হৈ পৰে।
- আয়ান হিৰ্চী আলী, কাফিৰ, পৃ. xii

সকলো ভাল বস্তুৰ দৰেই মৌনতা একেবাৰে বিশুদ্ধ হ’লে সৰ্বোত্তম আৰু ব্যয়বহুল, আৰু ইয়াৰ মূল্য পৰিশোধ কৰাত কেতিয়াও কৃপণালি কৰা উচিত নহয়।
- জন বাৰ্নছ, গাৰ্ডনাৰ ড'জ'ইছ আৰু জনাথন ষ্ট্ৰাহান (সম্পাদক)ত দ্য লষ্ট প্ৰিন্সেছ মেন (২০০৯) দ্য নিউ স্পেচ অপেৰা ২ (গণ বজাৰ পেপাৰবেক সংস্কৰণ, আইএছবিএন ৯৭৮-০-০৬-১৫৬২৩৬-৫), পৃষ্ঠা ৩৬। ১৫৬

এনেকুৱা সময়ো আহে যেতিয়া মাতৰ শীৰ্ষত চিঞৰিবলৈ মৌনতাই সৰ্বোত্তম উপায়।
- ব্ৰাউডৰ দ্বিতীয় বিশ্বকোষ গল্প, উদ্ধৃতি আৰু উপাখ্যানৰ পৰা অ’ এ বাটিষ্টা

এনেকুৱা সময়ো আহে যেতিয়া মৌনতাৰ প্ৰতি সন্মানৰ বাবে ভাল কথাও নোকোৱাকৈ থাকিব লাগে।
- টিমোথি ফ্ৰাই, অ’ এছ বি (১৯৮১)ৰ সম্পাদনা অনুসৰি বেনেডিক্ট অৱ নাৰ্ছিয়া, ৰুল অৱ চেণ্ট বেনেডিক্ট (৫১৬ খ্ৰীষ্টাব্দ), পৃ. ১৫
শব্দৰ আঁৰত মৌনতা, আৰু সেই মৌনতাৰ আঁৰত পাহৰি যোৱা।
- জিয়ানিনা ব্ৰাচি, সপোনৰ সাম্ৰাজ্য, প্ৰথম খণ্ড, সময়ৰ ওপৰত আক্ৰমণ
ইষ্ট’নিয়ান লোকনৃত্য

ইষ্ট’নিয়ান লোকনৃত্য (ইংৰাজী: Estonian folk dance) হ’ল এক পৰম্পৰাগত আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে স্বকীয় নৃত্যশৈলী যি ইষ্ট’নিয়াৰ উত্তৰ ইউৰোপীয় ঐতিহ্যক প্ৰতিফলিত কৰে। ইয়াৰ শান্ত অথচ গতিশীল প্ৰকৃতিৰ বাবে পৰিচিত এই ইষ্ট’নিয়ান লোকনৃত্যত পুনৰাবৃত্তিমূলক গতি আৰু সৰল আৰ্হিৰ সৈতে এক অনন্য বৈচিত্ৰ্যময় মৌলিক খোজৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে।

বিশেষ নৃত্যসমূহ

ইষ্ট’নিয়ান লোকনৃত্য সাধাৰণতে শান্ত, যদিও ইয়াৰ মৌলিক খোজৰ বৈচিত্ৰ্যৰ বাবে ই বিশ্বৰ পৰম্পৰাসমূহৰ মাজত বিশেষ স্থান দখল কৰিছে। ইষ্ট’নিয়ান লোকনৃত্যৰ প্ৰাচীনতম লিখিত অভিলেখ ১২ শতিকাৰ পৰা পোৱা যায়। এই প্ৰাচীন ধৰ্মীয় নৃত্যৰ উপাদানসমূহ বৃত্তাকাৰ আৰু শৃংখলাবদ্ধ নৃত্যত সংৰক্ষিত হৈ আছে, যিবোৰ ইষ্ট’নিয়ান নৃত্য সংস্কৃতিৰ অন্যতম পুৰণি ৰূপ। এই নৃত্যসমূহ মূলতঃ অপশক্তিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ইষ্ট’নিয়ান লোকনৃত্যত অনুকৰণমূলক নৃত্যও অন্তৰ্ভুক্ত আছে, য’ত অংগী-ভংগীৰ জৰিয়তে জন্তু বা বিভিন্ন কাৰ্যকলাপৰ অনুকৰণ কৰা হয়; এই নৃত্যসমূহ ১৯ শতিকালৈকে প্ৰচলিত আছিল যদিও লাহে লাহে ইয়াৰ গুৰুত্ব হ্ৰাস পায়। প্ৰাচীন দলীয় নৃত্যসমূহ আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰূপ, য’ত ঐক্য আৰু সহযোগিতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়। ইয়াত খোজৰ সমন্বয় আৰু অংশগ্ৰহণ কৰা নৃত্যশিল্পীৰ সংখ্যাৰ ওপৰত বিশেষ চকু দিয়া হয়।

নৃত্য উৎসৱ

ইষ্ট’নিয়ান নৃত্য উৎসৱ (Üldtantsupidu) হ’ল দেশখনৰ সৰ্ববৃহৎ লোকনৃত্য উদযাপন, যি পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৩৪ চনত কাদ্ৰিওৰ্গ ষ্টেডিয়ামত অনুষ্ঠিত হৈছিল। তালিনৰ কালেভি কেন্দ্ৰীয় ষ্টেডিয়ামত প্ৰতি চাৰি বছৰৰ অন্তৰে অন্তৰে অনুষ্ঠিত হোৱা এই উৎসৱত এটা মূল বিষয়বস্তুৰ আধাৰত নিৰ্বাচিত নৃত্যসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰা হয় আৰু ইয়াত সকলো বয়সৰ লোকে অংশগ্ৰহণ কৰে। ইয়াত পৰম্পৰাগত লোকনৃত্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পুৰণি আৰু নতুন শৈলীৰ সংমিশ্ৰণত সৃষ্টি কৰা আধুনিক ব্যাখ্যাৰ নৃত্যলৈকে সকলো প্ৰদৰ্শিত হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
ইচবগুল

]]

ইচবগুল বা শিঙাবন (বৈজ্ঞানিক নাম: Plantago Ovata) ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলৰ স্থানীয়, মধ্য, পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়া আৰু উত্তৰ আমেৰিকাৰ এবিধ গুল্ম জাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ বিভিন্ন ইংৰাজী নাম আছে ব্লণ্ড কেলেণ্টেইন, ডেজাৰ্ট ইণ্ডিয়ানৱেইট, ব্লণ্ড চাইলিয়াম, ইছপাগোল চাইলিয়াম বীজৰ খোলা হজম নহয় আৰু ই দ্ৰৱণীয় আঁহৰ উৎস যিটো বিউটাইৰেট উৎপাদনকাৰী বেক্টেৰিয়াই বুটাইৰিক এচিড – এটা চুটি শৃংখলাযুক্ত ফেটি এচিড –লৈ কিম্বন কৰিব পাৰে। ইচবগুল হৈছে চাইলিয়ামযুক্ত বাণিজ্যিক সামগ্ৰীৰ বাবে আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় উৎস।

বিৱৰণ

ইচবগুল হৈছে গুল্ম জাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ ফুলৰ আকাৰ বৰ সৰু। গছৰ উচ্চতা গড় ২ ফুট মান হয়। ইয়াৰ ফলটো ৭-৮ মিলিমিটাৰ দীঘল হয় আৰু ফলটোৰ ভিতৰত ৩ মিলিমিটাৰ দীঘল বীজ থাকে। বীজটো দেখেবলৈ নাওৰ নিচিনা আৰু ইয়াৰ তুঁহ পিচল জাতীয় হয়। ই একপ্ৰকাৰৰ ৰবি শস্য বুলিব পাৰি কাৰণ ইয়াক হেমন্ত কালত সিচাঁ হয়। ইচবগুল বা শিঙাবনক ভাৰত আৰু ইয়াৰ চুবুৰীয়া দেশৰ প্ৰায় সকলো মানুহেই চিনি পায়। ইয়াৰ বিভিন্ন ধৰণৰ ঔষধি গুণ আছে।

ইয়াৰ আদি বাসস্থল ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলৰ দেশসমূহত। ইয়াৰোপৰি স্পেইন, উত্তৰ আফ্ৰিকা, পাকিস্তানৰ সিন্ধ অঞ্চল, পশ্চিম এছিয়া, চীন, ৰাছিয়া আদি দেশসমূহত পোৱা যায়। ইচবগুল বা শিঙাবন (Plantago)ৰ প্ৰায় ২০০ প্ৰজাতি আছে, যত প্ৰায় ১০ প্ৰজাতি ভাৰতত পোৱা যায়। পৃথিৱীত বাণিজ্যিকভাৱে যিসমূহ প্ৰজাতিৰ খেতি কৰা হয় তাৰ ভিতৰত ফ্ৰান্সৰ ক’লা বীজৰ প্লাণ্টাগো ইণ্ডিকা (Plantogo indica) স্পেনীয় প্লাণ্টাগো চিলিয়াম (Plantago psyllium) আৰু ভাৰতীয় বগা ৰঙৰ বীজ থকা ইচবগুল (Plantago Ovata)।

ঔষধি গুণাগুণ

ইচবগুল মানুহৰ শৰীৰৰ বাবে বৰ উপকাৰি। ইয়াৰ তুঁহ বিভিন্ন ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰোঁতে সহায় কৰে।

ইয়াত যি অদ্ৰৱণীয় বা দ্ৰৱণীয় খাদ্যৰ আঁহ থাকে সেয়া কোষ্ঠকাঠিন্য (Constipation)ৰ বাবে বৰ উপকাৰি।
ডায়েৰীয়া বা পাকস্থলীৰ বেমাৰ নিৰাময় কৰে।
এচিডিটিৰ সমস্যা দূৰ কৰে।
শৰীৰ ওজন কমাত সহায় কৰে।
পাকস্থলীৰ বৰ্জ্য পদাৰ্থ নিষ্কাশন কৰে আৰু খাদ্যবস্তু হজম হোৱাত সহায় কৰে।
হৃদৰোগৰ পৰা সুৰক্ষিত ৰাখে।
ডায়বেটিচ বা বহুমূত্ৰ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ ৰখাত সহায় কৰে।

ৰাসায়নিক উপাদান

চাইলিয়াম

তথ্যসমূহ

ব্যাহ্যিক সংযোগ

Plants For A Future: Plantago ovata
Jepson Manual Treatment
Photo gallery

শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় উদ্ভিদ
ইনষ্টিটিউট ফ্ৰান্সেছ এন ইণ্ডে

ইনষ্টিটিউট ফ্ৰান্সেছ এন ইণ্ডে (আই.এফ.আই, ভাৰতত ফৰাচী প্ৰতিষ্ঠান বুলিও জনা যায়) হৈছে ভাৰতত ফৰাচী সাংস্কৃতিক, শৈক্ষিক আৰু বৈজ্ঞানিক কূটনীতি ৰূপায়ণৰ বাবে দায়বদ্ধ ফ্ৰান্সৰ দূতাবাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সেৱা সংস্থা। ই ফ্ৰান্সৰ ইউৰোপ আৰু বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনত কাম কৰা Institut français-ৰ বিশ্বব্যাপী নেটৱৰ্কৰ অংশ।

নতুন দিল্লীত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা আই.এফ.আইয়ে ফ্ৰান্স–ভাৰত সহযোগিতাৰ এক কেন্দ্ৰীয় সংযোগস্থল হিচাপে কাম কৰে। ই ভাৰতজুৰি বিস্তৃত নেটৱৰ্কৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে কাম কৰে, যাৰ ভিতৰত ১৫টা এলায়েন্স ফ্ৰান্সেজ কেন্দ্ৰ আৰু ইনষ্টিটিউট ফ্ৰান্সেছ ডি পণ্ডিচেৰীৰ দৰে গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান অন্তৰ্ভুক্ত।

পটভূমি

এই ফৰাচী প্ৰতিষ্ঠানটো ২০১২ চনৰ ২৯ মাৰ্চ তাৰিখে Institut français alliance-ৰ তেতিয়াৰ সভাপতি জেভিয়ে দাৰক’ছে উদ্বোধন কৰে। অৱশ্যে, ২০১২ চনৰ আগতেই নতুন দিল্লীত বিভিন্ন ৰূপত ফৰাচী সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপ চলি আছিল। তেতিয়া ফ্ৰান্সৰ দূতাবাস-সম্পৰ্কীয় সকলো সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপ Culturesfranceৰ তত্বাৱধানত আছিল।

এই প্ৰতিষ্ঠানটোৰ ফ্ৰান্সৰ দূতাবাস, এলায়েন্স ফ্ৰান্সেজ আৰু Lycée Français de Delhiৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে। Centre for Social Research and Humanities-ও ইয়াৰ চৌহদৰ ভিতৰতে অৱস্থিত।

উদ্দেশ্য

ইনষ্টিটিউট ফ্ৰান্সেছ এন ইণ্ডেৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰই স্থানীয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় কলা-জগতত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু বছৰি বহুতো সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আয়োজন কৰে। ইয়াৰ লগতে ফ্ৰান্স, অন্যান্য ফ্ৰাঙ্কোফোন দেশ আৰু ভাৰতৰ মাজত বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক প্ৰসাৰৰ দিশতো ই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰে।

এই প্ৰতিষ্ঠানটোৱে ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ সৈতে মিলি যৌথ পাঠ্যক্ৰমো প্ৰস্তাৱ কৰে। ২০১১ চনত কেৱল এই যৌথ কাৰ্যসূচীৰ জৰিয়তে প্ৰায় ২৫০০ ভাৰতীয় শিক্ষাৰ্থীয়ে ফ্ৰান্সত অধ্যয়ন কৰিবলৈ গৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Official website

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ
প্ৰজাপতি গৌতমী

মহাপ্ৰজাপতি গৌতমী বা গোতমী (; Pali; Sanskrit Mahāprajāpatī Gautamī) গৌতম বুদ্ধৰ পালিতা মাতৃ, সতীয়া মাতৃ আৰু মাহীয়েক আছিল। বুদ্ধ পৰম্পৰাত তেৱেঁ প্ৰথম ভিক্ষুণী হ’বলৈ আকাঙ্খা কৰা নাৰী। বুদ্ধদেৱে তেওঁক বৌদ্ধ ধৰ্মত শৰণ দিছিল।

প্ৰথম জীৱন

মহাপ্ৰজাপতি গৌতমী কোলীয় গণৰ এগৰাকী ৰাজকন্যা আছিল। তেওঁৰ দেউতাৰৰ নাম আছিল অঞ্জন আৰু মাকৰ নাম আছিল যশোধৰা। দন্দপানী আৰু সুপ্পবুদ্ধ গৌতমীৰ ভাতৃ। তেওঁৰ ভগ্নী মায়া দেৱী। দুয়োজনী বাই-ভনীৰ জন্মৰ সময়ত জ্যোতিষীয়ে গণনা কৰি তেওঁলোক চক্ৰৱৰ্তিনী (চক্ৰৱৰ্তী ৰজাৰ পত্নী) হ'ব বুলি ভৱিষ্যতবাণী কৰিছিল। পিছলৈ শাক্য ৰজা শুদ্ধোধনে মায়া দেৱী আৰু গৌতমী উভয়কে বিয়া কৰায়। নন্দ আৰু সুন্দৰী নন্দা গৌতমীৰ সন্তান।

পৰৱৰ্তী জীৱন

সিদ্ধাৰ্থই বুদ্ধত্ব লাভ কৰাৰ কিছু বছৰ পাছত তেওঁৰ পিতৃ শুদ্ধোধনৰ মৃত্যু হয়। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত মহাপ্ৰজাপতি গৌতমীয়ে সংসাৰ ধৰ্ম ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু গৌতম বুদ্ধৰ ওচৰত সংঘত যোগ দিয়াৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে। কিন্তু বুদ্ধদেৱ কোনো নাৰী সংঘত যোগদান কৰা সম্পৰ্কত প্ৰস্তুত নাছিল। হতাশ নহৈ গৌতমীয়ে মূৰৰ চুলি খুৰাই হালধীয়া ৰঙৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি শাক্য আৰু কোলীয় প্ৰজাতন্ত্ৰৰ বহু মহিলাক একত্ৰিত কৰি বুদ্ধৰ অনুসৰণ কৰে আৰু বৈশালীলৈ পদব্ৰজে যাত্ৰা কৰে। বৈশালীত পুনৰ তেওঁ বুদ্ধৰ ওচৰত আবেদন জনায়। এই সময়ত বুদ্ধৰ অন্যতম প্ৰিয় শিষ্য আৰু সহায়ক আনন্দই মহাপ্ৰজাপতিৰ হৈ বুদ্ধক সংঘত মহিলাসকলক ভিক্ষুণী হিচাপে যোগদান কৰাৰ অনুমতি দিবলৈ অনুৰোধ জনায়। অৱশেষত বুদ্ধদেৱ মান্তি হয়; কিন্তু ভিক্ষুণীসকলৰ বাবে তেওঁ আঠটা কঠিন নিয়মাৱলীৰ প্ৰচলন কৰে। ধৰ্মপদকথা অনুসৰি গৌতমীৰ উপসম্পদা আনুষ্ঠানিক ভাবে নোহোৱাত পৰৱৰ্তী সময়ত ভিক্ষুণীসকলে তেওঁৰ সৈতে ‘উপোস্থ’ কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল। তেতিয়া বুদ্ধদেৱে নিজেই মহাপ্ৰজাপতিৰ ‘উপসম্পদা’ সম্পন্ন কৰা বুলি ঘোষণা কৰে। বুদ্ধদেৱৰ ধৰ্মশিক্ষা লাভ কৰি তেওঁ এগৰাকী ‘অৰ্হতা’লৈ ৰূপান্তৰ হৈছিল। গৌতমীৰ আৰু পাঁচশ ভিক্ষুণীৰ পৰিনিৰ্বাণৰ কাহিনীটো যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয়, বহুল প্ৰসাৰিত আৰু বিভিন্ন সংস্কৰণত উপলব্ধ।
ত্ৰিপিটক, "সৰ্বস্থিবাদ" আৰু "মূলসৰ্বস্থিবাদ"কে ধৰি বিভিন্ন বিনয়ত এই কাহিনী লিপিবদ্ধ হৈছে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

Maha Pajapati (Gotami) Theri: A Mother's Blessing
Mahāpajāpatī Gotami
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ভিক্ষুণী