ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
গংগেশ উপাধ্যায়

গংগেশ উপাধ্যায় (১৪ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধ) মিথিলা ৰাজ্যৰ এজন ভাৰতীয় দাৰ্শনিক, যুক্তিবিদ আৰু গণিতজ্ঞ আছিল। তেওঁ নব্য-ন্যায় ("নতুন যুক্তি") ধাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁৰ তত্ত্বচিন্তামণি (বস্তুৰ প্ৰকৃতিৰ ওপৰত চিন্তাৰ মণি), যাক প্ৰমাণচিন্তামণি (বৈধ জ্ঞানৰ মাধ্যমৰ ওপৰত চিন্তাৰ মণি) বুলিও কোৱা হয়, পৰৱৰ্তী সকলো বিকাশৰ মূল গ্ৰন্থ। এই ধাৰাৰ যুক্তিবিদসকলে মূলতঃ অদ্বিত্বীয় যুক্তিবাদী শ্ৰেণীৰ সৈতে জড়িত তেওঁলোকৰ শব্দ আৰু ধাৰণাসমূহৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰাত আগ্ৰহী আছিল।

জীৱন

গংগেশ আধুনিক বিহাৰৰ মিথিলা অঞ্চলৰ বাসিন্দা আছিল। তেওঁৰ চাডানা নামৰ গাঁৱত জন্ম আৰু তাতেই ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বুলি কয় যদিও এইটো এতিয়া নিশ্চিত কৰিব পৰা হোৱা নাই। পিছলৈ তেওঁ দৰভংগা চহৰৰ পৰা বাৰ মাইল দক্ষিণ-পূবে অৱস্থিত কৰিয়ন গাঁৱত বাস কৰিছিল, যিখন গাঁৱৰ পৰা সহযোগী দাৰ্শনিক উদয়ন আহিছিল।

পণ্ডিতসকলে গংগেশৰ সঠিক তাৰিখ বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে আৰু আটাইতকৈ সাধাৰণ অনুমান অনুসৰি তেওঁক তেৰ শতিকাৰ শেষৰ ফালে বুলি কোৱা হৈছে যদিও শেহতীয়া মতামতত এতিয়া তেওঁক চতুৰ্দশ শতিকাৰ বুলি কোৱা হৈছে।

উত্তৰাধিকাৰ (Samavāya): ইয়াৰ দ্বাৰা কোনো পদাৰ্থ আৰু ইয়াৰ গুণ বা ক্ৰিয়াৰ মাজত থকা অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্কক বুজোৱা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, পাত্ৰৰ ৰং সহজাতভাৱে পাত্ৰটোৰ লগত জড়িত।
অনাধিকাৰ (অসমবায়): এই শ্ৰেণীত এনে সম্পৰ্ক জড়িত হৈ থাকে যিবোৰ প্ৰত্যক্ষ নহয় কিন্তু তথাপিও কাৰণগত সংযোগত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে, যেনে কাপোৰৰ ৰঙত অৰিহণা যোগোৱা সূতাৰ ৰং।
অস্তিত্ব (অভাৱ): গংগেশে কাৰণ সম্পৰ্কত অস্তিত্বৰ সম্ভাৱ্য উল্লেখ হিচাপে অস্তিত্বৰ ধাৰণাটোও আলোচনা কৰিছে।
অস্তিত্বহীনতাই কোনো কাৰণ বা প্ৰভাৱৰ অনুপস্থিতিক বুজাব পাৰে, যিয়ে কিছুমান প্ৰভাৱ কিয় নহয় সেই কথা বুজিবলৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।

তত্ত্বচিন্তামণি (T.C.) হৈছে জ্ঞানবিজ্ঞান, যুক্তি আৰু ব্যাকৰণ দৰ্শনৰ পদ্ধতিগত বিৱৰণ। আন আন বিষয় যেনে ঈশ্বৰৰ প্ৰমাণবোৰক আকস্মিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

গংগেশে নিজৰ শিক্ষাক নতুন ন্যায় বুলি উল্লেখ কৰিছে। এই নতুন ন্যায় শব্দটোৱে গংগেশৰ ফালৰ পৰা তত্ত্বগত কোনো মহান মৌলিকতাক বুজাব নালাগে, বৰঞ্চ পদ্ধতিৰ মৌলিকতাহে বুজাব লাগে। তেওঁৰ ৰচনা আটাইতকৈ পুৰণি ন্যায়ৰ পৰা পৃথক কাৰণ তেওঁ বৈশেষিক ধাৰাৰ বহুতো নীতি গ্ৰহণ কৰে, আৰু পুৰণি ন্যায়ৰ ১৬টা বিষয় (পদৰ্থ)ৰ অধীনত নহয়, চাৰিটা শিৰোনামৰ অধীনত ন্যায় শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰে।

গংগেশৰ পদ্ধতিৰ নতুনত্ব হৈছে শৈলী আৰু সংগঠনৰ নতুনত্ব। তেওঁৰ পূৰ্বৰ সকলতকৈ তেওঁ বহুত বেছি নিখুঁত, নিজৰ শব্দৰ সংজ্ঞা দিবলৈ অধিক সাৱধান; তেওঁৰ ৰচনাৰ এই গুণবোৰৰ বাবেই হয়তো নব্য-ন্যায় সাহিত্যৰ আধা অংশ হয় পোনপটীয়াকৈ টি.চি. বা টি.চি.ৰ ওপৰত কৰা এটা ধাৰাবাহিকৰ ওপৰত।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
মোডক

মোডক (Sanskrit: मोदक) ভাৰতীয় বহু ৰাজ্য আৰু সংস্কৃতিত জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় মিঠা ডাম্পলিং খাদ্য। হিন্দু আৰু বৌদ্ধ বিশ্বাস অনুসৰি ইয়াক ভগৱান গণেশ আৰু বুদ্ধৰ অন্যতম প্ৰিয় খাদ্য বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু সেয়েহে ইয়াক প্ৰসাদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মোডকৰ ভিতৰৰ ভৰোৱা মিঠা অংশ সদ্য ৰুকি লোৱা নাৰিকল আৰু গুৰেৰে গঠিত, আনহাতে বাহিৰৰ কোমল খোলাটো চাউলৰ আটা বা ঘেঁহুৰ আটা বা ময়দাৰ আটাৰ সৈতে মিহলি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়।

মোডক ভজা আৰু ভাপত দিয়া দুই প্ৰকাৰৰ হ'ব পাৰে। ভাপত দিয়া মোডক প্ৰায়ে ঘিঁউৰ সৈতে গৰমে গৰমে পৰিবেশন কৰা হয়।

ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য্য

হিন্দু ধৰ্ম

মোডকক হিন্দু দেৱতা গণেশৰ প্ৰিয় মিঠাই বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ পৰাই তেওঁক সংস্কৃতত অবজ্ঞাসূচক ভাৱে মোডকপ্ৰিয় (মোডক ভাল পোৱা) বুলি কোৱা হয়। মোডক শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "আনন্দৰ সৰু অংশ" আৰু ই আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ প্ৰতীক। গণেশ চতুৰ্থীৰ সময়ত সাধাৰণতে গণেশক ২১ বা ১০১টা মোডক প্ৰসাদ হিচাপে দি পূজাৰ সামৰণি পেলোৱা হয়। ইয়াৰ বাবে চাউলৰ আটাৰ খোলাৰে তৈয়াৰী মোডক প্ৰায়ে পছন্দ কৰা হয় যদিও ঘেঁহুৰ খোলাৰ মোডক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সমগ্ৰ ভাৰতৰ গণেশ মন্দিৰৰ বাহিৰৰ স্থানীয় ব্যৱসায়ীসকলে সাধাৰণতে মোডকৰ প্ৰি-পেকড/ৰেডিমেড সংস্কৰণ বিক্ৰী কৰে।

বৌদ্ধ ধৰ্ম

মোডকক গৌতম বুদ্ধৰ প্ৰিয় মিঠাই বুলিও গণ্য কৰা হয়। বুদ্ধৰ জন্মদিনত বুদ্ধলৈ বুলি মোডক আগবঢ়োৱা হয়।

জাপান

জাপানত মোডকৰ সৈতে মিল থকা আৰু স্থানীয়ভাৱে কাংগিডান (歓喜団) নামেৰে জনাজাত মিঠাই কাংগিটেন দেৱতা, ভগৱান গণেশৰ জাপানী সংস্কৰণ আৰু বুদ্ধ দুয়োলৈকে আগবঢ়োৱা হয়। কাংগিডান দৈ, মৌ, ৰঙা বীনৰ পেষ্টৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। শুকান আটাৰ পৰা তৈয়াৰী মিশ্ৰণটো গাঢ়কৈ ভজাৰ পূৰ্বে পিঠাগুৰি সানি আকৃতি দিয়া হয়। কিন্তু জাপানীসকলে অধৰ্মীয় ভাৱে ইয়াক যিকোনো অনুষ্ঠান যেনে শ্বোগাটছু, সংস্কৃতি দিৱস, খ্ৰীষ্টমাছ, হেল’ৱিন, জন্মদিন আৰু অৱসৰৰ পাৰ্টিত খাব পাৰি।

মালয় ৱৰ্ল্ড

মালয় ৱৰ্ল্ডত মোডকক কুইহ মোডক বা কুই মোডক (ইণ্ডোনেছিয়াত) বুলি জনা যায়।

ম্যানমাৰ

ম্যানমাৰত মোডকক মণ্ট ল’ন য়াই বাউ (မုန့်လုံးရေပေါ်) বুলি জনা যায় আৰু থিংয়ানৰ সময়ত খোৱা হয়।

থাইলেণ্ড

থাইলেণ্ডত মোডকক স্থানীয়ভাৱে খানম টম (ขนมต้ม) বুলি জনা যায় আৰু ইয়াক ফিকানেট বা ফ্ৰা ফিকানেছুয়ান (ভগৱান গণেশৰ থাই সংস্কৰণ) আৰু বুদ্ধলৈ আগবঢ়োৱা হয়। ইয়াক তনাৰিকলৰ টুকুৰাৰে ঢাকি দিয়া হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মিঠাই
ব্ৰহ্মপুত্ৰ ক্ৰেকাৰ এণ্ড পলিমাৰ লিমিটেড

ব্ৰহ্মপুত্ৰ ক্ৰেকাৰ এণ্ড পলিমাৰ লিমিটেড চমুকৈ বিচিপিএল ভাৰতৰ অসমত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ লেপেটকটাত অৱস্থিত এক ৰাজহুৱা খণ্ডৰ প্ৰতিষ্ঠান। ঐতিহাসিক অসম চুক্তি অসম গেছ ক্ৰেকাৰ প্ৰকল্প হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত থকা বিচিপিএল নিৰ্মাণৰ কাৰ্য ২০০৭ চনৰ ৯ এপ্ৰিলত তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙে আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ইয়াক প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ২০১৬ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে উৎপাদনৰ বাবে উদ্বোধন কৰিছিল। ৭০% ইকুইটিৰ সৈতে গেইল (ইণ্ডিয়া) লিমিটেড ইয়াৰ মুখ্য অংশীদাৰ আৰু বাকী ৩০% ইকুইটিখিনি অসম চৰকাৰ, নুমলীগড় তেল শোধনাগাৰ আৰু অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ মাজত সমান অংশত বিভাজিত। ইথাইলিন, প্ৰপাইলিন, ৰৈখিক নিম্ন-ঘনত্বৰ পলিইথাইলিন, উচ্চ-ঘনত্বৰ পলিথাইথিলিন আৰু পলিপ্ৰপাইলিন হৈছে বৰ্তমান প্ৰকল্পটোৰ দ্বাৰা উৎপাদিত বিভিন্ন পেট্ৰো-সামগ্ৰী আৰু পলিমাৰ। ইয়াৰ লগতে হাইড্ৰজেনযুক্ত পাইৰোলাইচিছ গেছ'লিন আৰু ১-বিউটেনৰ বাবে দুটা উৎপাদন একক নিৰ্মাণাধীন।

ইতিহাস

১৯৮৪ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসম গেছ ক্ৰেকাৰ প্ৰকল্পৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। ৰাজীৱ গান্ধী চৰকাৰে অসমৰ সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি আৰু অসম আন্দোলনৰ নেতাসকলৰ মাজত স্বাক্ষৰিত অসম চুক্তিত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। এজিচিপি কাৰ্যকৰী কৰাৰ বাবে বিচিপিএল দায়বদ্ধ। ১৯৯৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ টেঙাখাটত তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাওয়ে বিচিপিএলৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল। [কিন্তু প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ বিৰোধিতাৰ বাবে এই স্থান পৰিত্যাগ কৰা হৈছিল। ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ দিনজান এয়াৰফিল্ডৰ ওচৰত থকা বাবে স্থানীয় বাসিন্দাসকলৰ প্ৰতিবাদৰ বাবে এই সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। এই প্ৰকল্পটো ২০১৬ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে উদ্বোধন কৰে আৰু ই উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰথম পেট্ৰ'কেমিকেল প্ৰকল্প হিচাপে পৰিগণিত হয়।

প্ৰশাসন আৰু অংশীদাৰীত্ব

বিচিপিএল পেট্ৰ'লিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰশাসনিক নিয়ন্ত্ৰণৰ অধীনত। ২০১৯ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰলৈকে ৰাসায়নিক আৰু সাৰ মন্ত্ৰালয়ৰ ৰাসায়নিক আৰু পেট্ৰো-কেমিকেল বিভাগ প্ৰকল্পটোৰ নিয়ন্ত্ৰণকাৰী সংস্থা আছিল। তাৰপিছত ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ নেতৃত্বত অৰ্থনৈতিক পৰিক্ৰমা বিষয়ক কেবিনেট সমিতিয়ে পেট্ৰ'লিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ মন্ত্ৰালয়লৈ স্থানান্তৰকৰিবলৈ অনুমোদন জনাইছিল।

বিচিপিএলৰ মুখ্য অংশীদাৰ হৈছে গেইল (ইণ্ডিয়া) লিমিটেড। ৭০% ইকুইটি অংশীদাৰীত্ব থকা গেইল ইণ্ডিয়া লিমিটেড আৰু অসম চৰকাৰ, নুমলীগড় শোধনাগাৰ আৰু অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ আটাইৰে ১০% ইকুইটি অংশৰে ই এক যৌথ উদ্যোগ।

প্ৰতিষ্ঠানটোৰ পৰিচালক মণ্ডলীত ইয়াৰ চাৰি অংশীদাৰৰ প্ৰতিনিধি অন্তৰ্ভুক্ত আছে। গেইলৰ অধ্যক্ষ আৰু পৰিচালনা সঞ্চালক মনোজ জৈন ইয়াৰ অধ্যক্ষ, বিচিপিএলৰ পৰিচালনা সঞ্চালক ৰীপ হাজাৰিকা, বিত্ত সঞ্চালক পৃথ্বিৰাজ দাস, অসম চৰকাৰৰ উপদেষ্টা আৰ কে দত্ত, অসম চৰকাৰৰ আয়ুক্ত আৰু সচিব (উদ্যোগ আৰু বাণিজ্য বিভাগ) কে কে দ্বিবেদী, উপ সচিব (পেট্ৰ'লিয়াম আৰু গেছ মন্ত্ৰালয়, ভাৰত চৰকাৰ) সহ ছয়জন সঞ্চালক আছে। নুমলীগড় শোধনাগাৰৰ পৰিচালনা সঞ্চালক কপিল বাৰ্মা, অ'আইচি-গেইল পাটাৰ কাৰ্যবাহী সঞ্চালক এম ভি ৰবি সোমেশ্বৰুডু আৰু অইএল ইণ্ডিয়াৰ সঞ্চালক (বিত্ত) হৰিশ মাধৱ আৰু চাৰ্টাৰ্ড একাউণ্টেণ্ট সৌমিত্ৰ চৰকাৰক এজন স্বতন্ত্ৰ সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

উৎপাদন

বিচিপিএলৰ এটা ডুৱেল ফিড ক্ৰেকাৰ কমপ্লেক্সে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পেট্ৰো-সামগ্ৰী আৰু পলিমাৰ প্ৰস্তুত কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হৈছে ইথাইলিন, প্ৰপাইলিন, ৰৈখিক নিম্ন-ঘনত্বৰ পলিথাইলিন, উচ্চ-ঘনত্বৰ পলিথাইলিন আৰু পলিপ্ৰপাইলিন।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্যোগ
শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
এইচ ডি দেৱেগৌড়া

এইচ ডি দেৱেগৌড়া (; জন্ম: ১৮ মে' ১৯৩৩) এজন ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেতা। তেখেতে ভাৰতৰ একাদশ প্ৰধানমন্ত্ৰী (১ জুন ১৯৯৬ – ২১ এপ্ৰিল ১৯৯৭) আছিল। তেখেত ইয়াৰ আগতে ১৯৯৪ৰ পৰা ১৯৯৬লৈ কৰ্ণাটকৰ চতুৰ্দশ মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল। তেখেত কৰ্ণাটকৰ হাচান লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৬তম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈ আহিছিল। তেখেত জনতা দল (চেকুলাৰ)ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি।

ৰাজনৈতিক জীৱন

কংগ্ৰেছত যোগদান

এগৰাকী চিভিল ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ ডিপ্লোমাধাৰী গৌড়াই ২০বছৰ বয়সত ১৯৫৩ত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে আৰু ১৯৬২লৈ দলটোৰ সদস্য হৈ থাকে। এই সময়চোৱাতে তেখেত হ'লেনাৰাসিপুৰাৰ (Holenarasipura) অঞ্জনেয় সমবায় সমিতিৰ সভাপতি আৰু পিছলৈ হ'লেনাৰাসিপুৰাৰ তালুক উন্নয়ন বোৰ্ডৰ সদস্য হৈছিল। ১৯৬২ত গৌড়া হ'লেনাৰাসিপুৰা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্দলীয় সদস্য হিচাপে কৰ্ণাটক বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈ আহে। এই বিধানসভা সমষ্টিটোৰ পৰা তেখেতে ১৯৬২ৰ পৰা ১৯৮৯লৈ একেৰাহে ছয়বাৰ নিৰ্বাচিত হৈ আহিছিল।
কংগ্ৰেছ দলৰ বিভাজন হোৱাৰ পাছত তেখেতে কংগ্ৰেছ (অৰ্গেনাইজেচন)ত যোগ দিয়ে আৰু ১৯৭২ৰ পৰা ১৯৭৬লৈ আৰু পুনৰ ১৯৭৬ৰ পৰা ডিচেম্বৰ ১৯৭৭লৈ বিধানসভাত বিৰোধীদলৰ দলপতি ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। জৰুৰীকালীন সময়চোৱাত (১৯৭৫-৭৭) তেখেতক বাংগালোৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত বন্দী কৰি ৰথা হয়।

জনতা পাৰ্টী সদস্যৰূপে

গৌড়াই দুবাৰকৈ জনতা পাৰ্টীৰ ৰাজ্যিক গোটৰ সভাপতি হৈছিল। তেখেতে ১৯৮৩ৰ পৰা ১৯৮৮লৈ ৰামকৃষ্ণ হেগৰে নেতৃতাধীন কৰ্ণাটকৰ জনতা পাৰ্টী চৰকাৰৰ মন্ত্ৰিত্ব লাভ কৰিছিল। তেখেতে ১৯৯৪ত জনতা পাৰ্টী আৰু অন্যান্য বহুকেইটা দলক চামিল কৰি গঠন কৰা জনতা দলৰ ৰাজ্যিক গোটৰ সভাপতি হৈছিল আৰু ১৯৯৪ৰ কৰ্ণাটক বিধানসভাৰ জয়ৰ ক্ষেত্ৰত চালিকা শক্তিৰূপে কাম কৰিছিল। তেখেতে সেই বছৰৰে ডিচেম্বৰত ৰামনগৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা জয়ী হৈ ৰাজ্যখনৰ চতুৰ্দশ মুখ্যমন্ত্ৰীৰূপে শপত লৈছিল।

কৰ্ণাটকৰ সংখ্যালঘু, পিছপৰা আৰু দলিত লোকক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আহিন্দা আন্দোলন চলোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত দেৱেগৌড়াই সিদ্ধাৰামায়া আৰু চি এম ইব্ৰাহিমক দলৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰে। পিছত দুয়োজনে কংগ্ৰেছত যোগদান কৰি ২০১৩ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত জয়ী হয় আৰু সিদ্ধাৰামায়া মুখ্যমন্ত্ৰীৰূপে নিৰ্বাচিত হয়।

২০০৮ত ক্ষমতাকেন্দ্ৰিক খোৱা-কামোৰাত কুমাৰাস্বামী চৰকাৰৰ পতন হয়। এই বিধানসভা নিৰ্বাচনত জে.ডি.এচে ২৮খন আসনহে পায়। বিজেপিৰ দলপতি বি এচ য়েদ্যুৰাপ্পা লিংগায়েত সম্প্ৰদায়ৰ আছিল। জে.ডি.এচৰ এম.পি. প্ৰকাশ আদিকে ধৰিবহুকেইজন লিংগায়েত সম্প্ৰদায়ৰ নেতা দলত্যাগ কৰিলে। যেদিযুৰাপ্পা মুখ্যমন্ত্ৰী হয়।

দেৱেগৌড়াই ২০১৯ৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত টুমকুৰ লোকসভা সমষ্টিত বি.জে.পি. প্ৰাৰ্থী জি.এচ. বাসৱৰাজৰ বিৰুদ্ধে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল যদিও ১৩,৩৩৯টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাজয় বৰণ কৰে।
২০০২ : ত্ৰয়োদশ লোকসভাৰ উপনিৰ্বাচনত বিজয়ী
২০০৪ : চতুৰ্দশ লোকসভাত দুখন আসনৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা, কনকপুৰাত তৃতীয় স্থান পাই পৰাজিত
হাচান সমষ্টিৰ পৰা চতুৰ্দশ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত
২০০৬-২০০৮ : সদস্য, ৰেল কমিটি
২০০৯ : পঞ্চদশ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত
৩১ আগষ্ট ২০০৯: সদস্য, প্ৰতিৰক্ষা কমিটি
২০১৪ : ১৬তম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত
১ চেপ্তেম্বৰ ২০১৪ - : সদস্য, ষ্টেণ্ডিং কমিটি, প্ৰতিৰক্ষা
২৩ মে' ২০১৯: ১৭তম লোকসভা নিৰ্বাচনত টুমকুৰ সমষ্টিৰ পৰা পৰাজিত। এয়া প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে দেৱেগৌড়াৰ ১৯৯৯ আৰু ২০০৪ৰ পিছত তৃতীয় বাৰৰ বাবে পৰাজয়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী
যশোদা

যশোদা পুৰাণ সম্বন্ধিত হিন্দু বিশ্বাস অনুসৰি নন্দ ৰজাৰ পত্নী আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ পালক মাতৃ। ভাগৱত পুৰাণ অনুসৰি দৈৱকীৰ

পুত্ৰ কৃষ্ণক পিতৃ বসুদেৱে নন্দ ৰজা আৰু তেওঁৰ পত্নী যশোদাক দিছিল।

যশোদা আৰু শ্ৰীকৃষ্ণ

যশোদাৰ সৈতে সম্বন্ধিত শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিভিন্ন বাল লীলাৰ কথা কোৱা হয়, যাৰ ভিতৰত শ্ৰীকৃষ্ণই আই যশোদাক বিশ্বৰূপৰ দৰ্শন কৰোৱাও অন্যতম। বেদ ব্যাসৰ মহাভাৰতত মহাঋষি নাৰদে বৃন্দাবনত শ্ৰীকৃষ্ণক লগ কৰাৰ কথা লিখিত আছে।

এটি লীলাত, বালি খোৱাৰ বাবে আই যশোদাই কৃষ্ণক খোঁটাত বান্ধি থৈছিল। এই ঘটনা দেখি নাৰদে কৈ উঠিল, "এন্না ঠাৱাম্ ছাইঢানাই, য়াছ'ডা", যাৰ অৰ্থ তামিল ভাষাত 'যশোদা, আপুনি কি তপ কৰিলে, যে আপুনি স্বয়ং নাৰায়ণক দণ্ড বিহাৰ, প্ৰেম কৰাৰ, পালন কৰাৰ শক্তি লাভ কৰিলে'। কৃষ্ণই যশোদাক মুখ মেলি দেখুৱাত যশোদাই সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ লগতে লক্ষ্মী সেৱিত বিষ্ণুকো দৰ্শন কৰিলে। যশোদা মূৰ্চিত হ'বলৈ ধৰাত নাৰদে শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱনৰ সত্য দাঙি ধৰিল। আন আন লীলা, কৃষ্ণই মাখন চুৰি কৰা আদি।

তথ্য সংগ্ৰহ

Ravindra K. Jain (2002). Between History and Legend: Status and Power in Bundelkhand. Orient Blackswan. pp. 31–32. ISBN 9788125021940.

বাহ্যিক সংযোগ

Story of Krishna and Yashoda
Yashoda profile

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
ফ্ৰান্সিছক' গয়া

ফ্ৰান্সিছক' জোছ দি গয়া য়ে লুচিয়েণ্টিছ (Francisco José de Goya y Lucientes) (; ৩০ মাৰ্চ ১৭৪৬ - ১৬ এপ্ৰিল ১৮২৮)এগৰাকী স্পেইনদেশীয় চিত্ৰশিল্পী আৰু ছপা-শিল্পী (printmaker)। তেখেতক ৰোমাণ্টিক যুগৰ শেষৰ আৰু আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিৰ শিল্পী বুলি অভিহিত কৰা হয়। গয়া স্পেইনৰ ৰজাৰ দৰবাৰৰ শিল্পী আছিল। উপকূলীয় যুদ্ধৰ সময়ছোৱা তেখেতে মাড্ৰিড-তে কটাইছিল আৰু স্পেইনৰ সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী বুলি গণ্য কৰা জোছেফ বোনাপাৰ্টেৰ-ৰ প্ৰতিকৃতি অংকন কৰাৰ উপৰিও যুদ্ধৰ ছবি আকিছিল। তেখেতে অংকন কৰা ধ্ৰূপদী আৰু বৈপৰীত্যবিশিষ্ট (ambiguity) যুদ্ধৰ ছবিসমূহক 'যুদ্ধৰ ভয়াবহতা' Desastres de la Guerra (Disasters of War) ক্ৰম বুলি অভিহিত কৰা হয়। গয়াৰ ছবিসমূহত সেই সময়ৰ ইতিহাস আৰু তাৰ ওপৰত তেখেতৰ অভিমত দেখা যায়। তেখেতৰ ছবিত দেখা পোৱা 'বৈকল্পিক সৃষ্টিশীলতা'ৰ (subversive imagination) প্ৰভাৱ আৰু ৰঙ প্ৰক্ষেপণত তেখেতে দেখুওৱা সাহসে পাছৰ প্ৰজন্মৰ শিল্পীসকলক প্ৰভাৱান্বিত কৰা দেখা যায়, বিশেষকৈ এডৱাৰ্ড মানে, পাবলো পিকাছো আৰু ফ্ৰান্সিছ বেকনৰ ছবিত।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:স্পেইনৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
কৌপিন

কৌপিন, কৌপিনম, কোভানাম, লেংগোট বা লুংগুটি বা লেংটি ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পুৰুষে অন্তৰ্বাস হিচাপে কঁকালত পিন্ধা কাপোৰ। দক্ষিণ এছিয়াত এতিয়াও ইয়াক সাধাৰণতে মল্লযুঁজাৰুসকলে ব্যায়াম বা ডাংগলত স্পাৰিং কৰাৰ সময়ত পিন্ধে। মূলতঃ ই হৈছে যৌনাংগ ঢাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা আয়তাকাৰ কাপোৰৰ ফিতা, কাপোৰৰ চাৰিটা মূৰত ডোঙা সংযোগ কৰি কঁকালৰ চাৰিওফালে আৰু ভৰিৰ মাজত বান্ধিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

নাগা সাধু বা বাবাসকলে পিন্ধা চুটি ধৰণৰ লেংটিয়ে প্ৰায়ে তপিনা উদং কৰি থয়, ইয়াক কুপি বুলিও কোৱা হয়।

ব্যৱহাৰ

ভাৰতৰ গাঁৱলীয়া ঠাইবোৰত কলাৰিপায়াট্টু (মাৰ্চিয়েল আৰ্টিষ্ট), দেহৰক্ষী অংগ-ৰাক্ষক) আৰু মল্লযুঁজাৰু (পেহেলৱান)সকলে এতিয়াও ইয়াক ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে, বিশেষকৈ মল্ল-যুদ্ধ আৰু মধ্যযুগীয় ভিন্নতা পালোৱানী (পশ্চিম এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰা অহা স্পাৰিঙৰ এটা প্ৰকাৰ) খেলবোৰত। ফিটনেছ ট্ৰেইনিং আৰু স্প’ৰ্টছ কোচিং (কছৰত)ৰ সময়তো ইয়াক পিন্ধা হয়; পুৰুষৰ দ্বাৰা যিকোনো ধৰণৰ শাৰীৰিকভাৱে টান কাৰ্যকলাপ আৰু ওজন উঠোৱা আদি কাম যেনে কৃষি আদিত ইয়াক পিন্ধা হয়।

ভাৰতীয় পৰম্পৰাত কুস্তি আৰু কাবাডীৰ দৰে প্ৰায় প্ৰতিবিধ শাৰীৰিকভাৱে কঠিনধৰণৰ খেলৰ সৈতে জড়িত লেংটি হৈছে পুৰুষৰ ক্ৰীড়াৰ সামগ্ৰী আৰু অন্তৰ্বাস। প্ৰাচীন কালৰে পৰা জিম শ্বৰ্ট আৰু জক ব্ৰিফৰ সমসাময়িক ব্যৱহাৰৰ দৰেই ইয়াক অনুশীলন আৰু প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত হেঞ্চমেন আৰু খেলুৱৈসকলে পিন্ধি আহিছে। মল্লযুঁজাৰু আৰু দেহৰক্ষীসকলেও তলত পেটৰ গাৰ্ড পিন্ধে, যাতে তেওঁলোকৰ যৌনাংগক সুৰক্ষা আৰু সমৰ্থন কৰে।

কৌপিনম ক্ৰীড়াৰ সাজ-পোছাকৰ এক অতি প্ৰাচীন ৰূপ আৰু ই বৈদিক যুগৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০০–১৫০০) ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিটো হিন্দু শাস্ত্ৰৰ সামবেদৰ এটা শ্লোকৰ পৰা স্পষ্ট বিজা যায়। হিন্দু দেৱতা শিৱৰ ভক্তসকলে কৌপিনম পিন্ধা বুলি কোৱা হৈছিল।

ধৰ্মীয় গুৰুত্ব

হিন্দুসকলৰ বাবে ইয়াৰ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য তপস্যাৰ লগত জড়িত। ভাগৱত পুৰাণত নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে যে, এজন প্ৰকৃত তপস্বীয়ে কৌপিনৰ বাহিৰে আন একো পিন্ধিব নালাগে। কেতিয়াবা শিৱ দেৱতাকেই কৌপিন ​​পিন্ধা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়। পালানী আৰু হনুমানৰ দেৱতা মুৰুগানে এই কাপোৰ পিন্ধিছিল বুলি কোৱা হয়। লেংগোট বা কৌপিন বৈবাহিক জীৱনৰ সৈতেও জড়িত। আদি শংকৰে তপস্যাৰ তাৎপৰ্য প্ৰকাশৰ বাবে কৌপিনা ​​পঞ্চকম নামৰ এটা শ্লোক ৰচনা কৰিছিল। বিখ্যাত মহাৰাষ্ট্ৰীয় সন্ত সমৰ্থ ৰামদাস আৰু তামিল ঋষি ৰমনা মহৰ্ষিক জনপ্ৰিয় ছবিত সদায় লেংটি বা কৌপিন পিন্ধা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।

বৰ্তমানৰ লেংগোটা

পুৰণি কৌপিনমৰ ৰূপটো বৰ্তমানৰ লেংগোটা বা লেংগোটিৰ পৰা বেলেগ, যিটো চিলাই কৰা হয় আৰু নিতম্ব ঢাকি ৰখা হয়। আখৰাত অনুষ্ঠিত হোৱা দংগলত আণ্ডাৰৱেৰ হিচাপে পিন্ধিছিল। বৰ্তমান ইয়াক প্ৰধানকৈ পুৰুষে হাৰ্নিয়া আৰু হাইড্ৰ'চেল প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ ব্যায়াম আৰু অন্যান্য তীব্ৰ শাৰীৰিক খেল বিশেষকৈ মল্লযুঁজৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰে।

ল'ইনক্লথ প্ৰায় ৩" বহল আৰু ২৪" দীঘল কপাহী কাপোৰৰ একক টুকুৰা। ইয়াক প্ৰথমে ভৰিৰ মাজত থোৱা হয় আৰু তাৰ পিছত কঁকালত খুব টানকৈ মেৰিয়াই লোৱা হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
অতুল বৰদলৈ

অতুল বৰদলৈ অসমৰ এজন প্ৰসিদ্ধ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আছিল। ১৯৭০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত অপৰাজেয় নামৰ চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনাৰ যোগেদি তেখেতে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰিছিল। তেখেতে মুঠতে ৮খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনা কৰিছিল। তেখেতে দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক আৰু তথ্যচিত্ৰৰ নিৰ্মাণো কৰিছিল। তেখেতৰ পৰিচালনাত মুক্তি পোৱা চলচ্চিত্ৰ "কল্লোল" নামৰ চলচ্চিত্ৰখনে শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।

পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ

অতুল বৰদলৈয়ে মুঠতে ৮খন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল
ছবিৰ নাম

বৰ্ষ
টোকা
অপৰাজেয় ১৯৭০
বনৰীয়া ফুল ১৯৭৩
অনুতাপ ১৯৭৩
কল্লোল ১৯৭৮
মেঘ ১৯৭৯
গ্ৰহণ ১৯৯০
ডাৱৰ ১৯৯০
চিঞৰ ১৯৯১
দৃষ্টি ১৯৯৪

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Atul Bordoloi’s flimography

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
পাপুৱা নিউ গিনিত নাৰীৰ অধিকাৰ

দৰিদ্ৰতা, হিংসা, শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যসেৱাৰ সীমিত সুবিধা, আৰু পিতৃতান্ত্ৰিক সাংস্কৃতিক পদ্ধতি, বিশেষকৈ ডাইনী হত্যাৰ বাবে পাপুয়া নিউগিনিত নাৰীৰ অধিকাৰ অতি বাধাপ্ৰাপ্ত। ইয়াত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা হিংসাৰ গোচৰ কমকৈ দাখিল কৰা হয়। ইয়াৰ মূল কাৰণ হৈছে লিংগভিত্তিক হিংসাক সামাজিকভাৱে বৈধতা প্ৰদান কৰা। হিংসাৰ সন্মুখীন হোৱা মহিলাসকলৰ বাবেও সেৱাৰ অভাৱ। আৰক্ষী বিষয়াৰ দ্বাৰা যৌন নিৰ্যাতনৰ বাতৰি পোৱা গৈছে। মহিলাসকল গ্ৰেপ্তাৰৰ সময়ত আৰু আৰক্ষীৰ জিম্মাত থকাৰ সময়ত যৌন নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়। এই কাণ্ডবোৰ উন্মোচন কৰিবলৈ উচিত নথি-পত্ৰ বা তদন্তৰ অভাৱ। ফলস্বৰূপে অপৰাধীসকলৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ চলোৱা বা তেওঁলোকৰ শাস্তি খুব কমেইহে হয়। পাপুয়া নিউগিনি চৰকাৰে এই সমস্যাসমূহৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ আইন প্ৰণয়ন কৰিছে যদিও সফলতা সীমিত।

এছিয়া প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰৰ ক্ষেত্ৰত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক। এক লাখ জীৱিত জন্মৰ ভিতৰত ৯৩০ গৰাকী মাতৃৰে মৃত্যু হয়। মাতৃৰ মৃত্যুৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হ’ল গৰ্ভপাত। দেশখনত গৰ্ভপাত অবৈধ। অৱশ্যে মাতৃৰ জীৱন বিপদাপন্ন হ'লে কথা সুকীয়া। ইয়াৰ ফলত মহিলাসকলে গোপনে গৰ্ভপাতৰ দিশত আগবাঢ়ে, আৰু প্ৰায়ে অসুৰক্ষিত গৰ্ভপাতৰো তেওঁলোক বলি হয়।

অনুমান কৰা হৈছে যে পাপুৱা নিউগিনিৰ ৬৭% মহিলা ঘৰুৱা নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হৈছে আৰু ৫০%তকৈ অধিক মহিলা ধৰ্ষণৰ বলি হৈছে। হাইলেণ্ডত এই পৰিমাণ ১০০% লৈ বৃদ্ধি পোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে। অধিক গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে গৰ্ভাৱস্থাত ৮৬% মহিলাক প্ৰহাৰ কৰা হৈছিল। ২০১৪ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাসকলে কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ সুবিধা লাভ কৰাৰ সময়ত ৯০%তকৈ অধিক মহিলা আৰু ছোৱালী কোনো এক ধৰণৰ হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে।

সুলভ আৰু উপযুক্ত স্বাস্থ্যসেৱাৰ সহজলভ্যতা পাপুৱা নিউগিনিৰ মহিলাসকলৰ বাবে বিশেষকৈ বাহিৰৰ দ্বীপসমূহত থকা মহিলাসকলৰ বাবে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সমস্যা। প্ৰতিবেদনত দেখা গৈছে যে মহিলাৰ আয়ুস পুৰুষতকৈ কম। গৰ্ভপাতক অপৰাধমূলক বুলি গণ্য কৰাৰ ফলত মহিলাসকলে গোপনে আৰু প্ৰায়ে অসুৰক্ষিত গৰ্ভপাত বিচাৰে। এই অবৈধ গৰ্ভপাতে মহিলাৰ স্বাস্থ্য আৰু জীৱনৰ প্ৰতি প্ৰায়ে সংকট কঢ়িয়াই আনে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
স্মিতা থাকৰে

স্মিতা থাকৰে ;এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজ কৰ্মী তথা চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক। ৰাহুল প্ৰডাকচন আৰু মুক্তি ফাউণ্ডেশ্যনৰ অধ্যক্ষ আৰু প্ৰতিষ্ঠাপক। মহিলা সুৰক্ষা, এইচ আই ভি/এইডছ সজাগতা আৰু
মহিলা সকলৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰি আহিছে। ১৯৯৯ চনৰ জুন মাহত মুক্তি পোৱা হিন্দী ভাষাৰ কমেডী ছবি হাছিনা মান জায়েগীত তেওঁ চলচ্চিত্ৰত অভিষেক ঘটায় আৰু বিশ্বজুৰি ২৭ কোটি টকা উপাৰ্জন কৰে। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ হিন্দী আৰু মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন উদ্যোগত ব্যাপকভাৱে কাম কৰে।

আৰম্ভণিৰ জীৱন

১৯৫৮ চনৰ ১৭ আগষ্টত মুম্বাইৰ এটা মধ্যবিত্তীয় মহাৰাষ্ট্ৰীয় পৰিয়ালত স্মিতা থাকৰেৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম মধুকৰ চিত্ৰে আৰু কুণ্ডা চিত্ৰে। ছাবিলদাস গাৰ্লছ হাইস্কুল, দাদাৰত স্কুলীয়া শিক্ষা লাভ কৰিছিল। সৰুতে মাৰাঠী শাস্ত্ৰীয় গায়কীৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল। মুম্বাইৰ ৰূপৰেল কলেজৰ পৰা জেনেটিক্সত সন্মান সহ বিজ্ঞানত স্নাতক (বি এছ চি) ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্ম জীৱন

থাকৰে প্ৰথমে চেণ্টুয়াৰ হোটেলত কাম কৰিছিল য'ত তেওঁ সৰু ষ্টাইপেণ্ডৰ বাবে প্ৰশাসনিক আৰু পৰিচালনাৰ কামবোৰ চম্ভালিছিল। তেখেতে ১৯৯৭ চনত মুক্তি ফাউণ্ডেশ্যনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু অধ্যক্ষ হিচাপে কাম কৰে। ২০০১ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈকে তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক সংস্থা (IMPPA) ৰ সভানেত্ৰী আছিল। আইএমপিপিএত থকা সময়ছোৱাত তেওঁ পাইৰেচি আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ পুনৰ বিতৰণৰ বিষয়ে কথোপকথন আৰম্ভ কৰিছিল, বিশেষকৈ মুক্তিৰ পিছত টেলিভিছন আৰু অন্যান্য সংবাদ মাধ্যমত ছবি আৰু বিষয়বস্তুৰ নৈতিক প্ৰদৰ্শনৰ বিষয়ে।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

ইণ্ডিয়ান চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক সংস্থাই ২০০৮ চনৰ ১৬ ছেপ্টেম্বৰত ৬৯ সংখ্যক বাৰ্ষিক সাধাৰণ সভাত প্ৰশংসা বঁটা প্ৰদান কৰে।।
এল আৰ এক্টিভ অইলে ২০১৩ চনত ভাৰত সমাজলৈ সমাজ সেৱা আৰু ৰাজনীতিত অপৰিসীম অৱদানৰ বাবে মহিলা প্ৰেৰণা বঁটা প্ৰদান কৰে।
HEX World এ সামাজিক অৱদানৰ বাবে নিউজ মেকাৰছ এচিভমেণ্ট ২০১০ উপস্থাপন কৰিছিল

ব্যক্তিগত জীৱন

স্মিতা থাকৰে মধুকৰ চিত্ৰে আৰু কুণ্ডা চিত্ৰেৰ কন্যা। তেওঁৰ দুগৰাকী ভগ্নী আছে, নাম স্বাতী আৰু সুষমা। তেওঁলোক উপনগৰ মুম্বাইৰ এটা মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। ১৯৮৬ চনত বাল থাকৰেৰ পুত্ৰ জয়দেৱ থাকৰেৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু ২০০৪ চনত বিবাহ বিচ্ছেদ হয়, যদিও তেওঁ নিজৰ শহুৰেকৰ ঘৰ 'মাতোশ্ৰী'ত থাকিবলৈ লয়।[citation needed] তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ আছে, ডাঙৰ জন ৰাহুল থাকৰে তেওঁৰ আৰু সৰু জন আইশ্বৰী থাকৰে । ৰাহুল আৰু আইশ্বৰী, আমেৰিকান স্কুল অৱ বম্বেৰ পৰা স্নাতক হয়। ৰাহুলে টৰন্টো ফিল্ম স্কুলৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু বৰ্তমান তেওঁ এজন মাৰাঠী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰ লেখক/পৰিচালক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা।

তথ্য সূত্ৰ
ক্লেমেণ্টাইন ডেলেট

ক্লেমেণ্টাইন ডেলেট (৫ মাৰ্চ ১৮৬৫ চন – ৫ এপ্ৰিল ১৯৩৯ চন) আছিল এগৰাকী ফৰাচী দাড়ি থকা ভদ্ৰমহিলা যিয়ে কেফে এখন ৰাখিছিল। সমসাময়িকসকলে তেওঁক ফ্ৰান্সৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত আৰু বিখ্যাত দাড়ি থকা মহিলা আৰু দাড়ি থকা মহিলাৰ নিখুঁত উদাহৰণ বুলি অভিহিত কৰিছে।

খ্যাতি

ডেলেটে নিজৰ ফটো আৰু পোষ্টকাৰ্ড বিক্ৰী কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু কেনেবাকৈ চেলিব্ৰিটি হৈ পৰিল। ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, পেৰিছ আৰু লণ্ডনত যথেষ্ট ভিৰ আকৰ্ষণ কৰিছিল। ১৯২৬ চনত বিধৱা হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ ভ্ৰমণ তীব্ৰতৰ হৈ পৰে।

১৯০০ চনত তেওঁ বহু প্ৰচাৰিত ষ্টাণ্টত অংশ লৈছিল য'ত তেওঁ সিংহৰ পিঞ্জৰাত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু ভিতৰত থকাৰ সময়ত সিংহৰ টেমাৰৰ সৈতে তাচ খেলিছিল, কিংবদন্তি অনুসৰি, এই প্ৰক্ৰিয়াৰে সিংহবোৰক ভয় খুৱাইছিল। ১৯০৪ চনত তেওঁ আজৰি সময়ত পুৰুষৰ কাপোৰ পিন্ধিবলৈ কৰ্তৃপক্ষৰপৰা বিশেষ অনুমতি লাভ কৰে, যি সময়ত মহিলাসকলে পুৰুষৰ পোছাক পিন্ধাটো অবৈধ আছিল।

সকলো হিচাপত তেওঁ নিজৰ দাড়িৰ বাবে অতি গৌৰৱ কৰিছিল আৰু তাৰ বহুত যত্ন লৈছিল। তেওঁৰ প্ৰাক্তন নাপিত চাৰ্লছ গ্ৰ’ছিয়াৰে দাবী কৰিছিল যে ডেলেটে যেতিয়াই তেওঁৰ দাড়ি ট্ৰিম কৰে তেতিয়াই “তাক শেন চৰাইৰ চাই থাকে”। গ্ৰ'ছিয়াৰে সপ্তাহত তিনিবাৰকৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ বিশেষ চেম্পুৰে দাড়ি ধুইছিল আৰু দাবী কৰিছিল যে "তেওঁ সেই দাড়িৰ যত্ন লৈছিল, তেওঁ ধুইছিল, তেওঁ ক্লাক অভাৰ কৰিছিল, তেওঁ প্ৰতিদিনে ব্ৰাছ কৰিছিল।"

উত্তৰাধিকাৰ

১৯৭০ চনত থাওন-লেছ-ভছজেছত ক্লেমেণ্টাইন ডেলেটৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটা সংগ্ৰহালয় মুকলি কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দাড়ি থকা নাৰী
অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিত বাঁহ

অসমত বাঁহ শিল্প প্ৰচলনৰ ইতিহাস বহুদিনীয়া। বাণভট্টৰ হৰ্ষচৰিতত উল্লেখ থকা মতে অতীত অসমৰ বাঁহ শিল্প বৰ উন্নত আছিল। গ্ৰন্থখনৰ মতে, কামৰূপৰ ৰজা ভাস্কৰবৰ্মাই হৰ্ষবৰ্ধনলৈ বহুৰঙী বাঁহৰ চুঙা আৰু বাঁহৰ সঁজাত চৰাই উপহাৰ হিচাপে পঠাইছিল। এসময়ত মংগোলীয় জনজাতিৰ মাজতে বিশেষ প্ৰভুত্ব ৰাজত্ব কৰা এই বাঁহশিল্পই অথবা বাঁহসংস্কৃতিয়ে কালক্ৰমত আৰ্য, নিষাদ আৰু মংগোলীয় সংস্কৃতিৰ ত্ৰিবেণী সংগমত গঢ় লোৱা বিশাল অসমীয়া সংস্কৃতিকে সমৃদ্ধ কৰি তুলিলে। অসমীয়া কবিতা, প্ৰবচন, ডাকৰ বচন, যোজনা, লোকবিশ্বাস, লোকউৎসৱ, লোকপৰিৱেশ্য কলা, লোকগীত, স্থাপত্য-ভাস্কৰ্য আদিত বাঁহৰ প্ৰচলন দেখা যায়। অসমৰ খাদ্যশিল্প, সুকুমাৰ কলা আৰু ব্যৱহাৰিক জীৱনতো বাঁহৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা থকা দেখা যায়।

অসমৰ বাঁহকেন্দ্ৰিক উৎসৱ-অনুষ্ঠান

অসমৰ বাঁহকেন্দ্ৰিক উৎসৱ সমূহৰ ভিতৰত কামৰূপত প্ৰচলিত ভঠেলি অন্যতম। মাঘ বিহুৰ মেজি, ভেলাঘৰ নিৰ্মাণ, চুঙাঘৰ পোৰা, দৰঙৰ লামজাকৰা উৎসৱৰ বাঁহভঙা কৃত্যত, বিবাহ অনুষ্ঠানৰ বিভিন্ন কৃত্যত, নামনি অসমৰ পচতি উৎসৱত, মৃত্যু সংক্ৰান্তীয় বিভিন্ন মাংগলিক কৰ্মত, দৰঙৰ পুতলা উটোৱা, মজু উটোৱা আদি কৃত্যত বাঁহৰ প্ৰচুৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়। পথালিকৈ বাঁহ ৰাখি দৰা আগচাটো অসমীয়া পুৰণি পৰম্পৰা। নামনি অসমৰ মহো-হো উৎসৱ, বাম্বোল পিটা উৎসৱ আদি জনপ্ৰিয় লোকনৃত্যসমূহত বাঁহৰ টোকোনেই ঘাই ভূমিকা। বৰপেটাৰ হোলী উৎসৱত বাঁহভঙা অনুষ্ঠান অতি জনপ্ৰিয়।

খাদ্য হিচাপে

বাঁহগাজ আৰু খৰিচা অসমীয়া থলুৱা খাদ্যসম্ভাৰৰ ভিতৰুৱা। বাঁহৰ চুঙাত দেশীয় মদ পান কৰাটো জনজাতিসকলৰ সংস্কৃতিন্ত প্ৰচলিত।

বাঁহ গছৰ ব্যৱহাৰ

অসমীয়া থলুৱা পদ্ধতিত গৃহ নিৰ্মাণৰ প্ৰতিটো সামগ্ৰী যেনে - খুঁটা, চ'তি, মাৰলি, ৰুৱা, কাঠি, কামি, টমাল, ককিলা, জেঠী, ঢাপলিকা, শিয়াল, টাটি, বগলী বাঁহ, দমৰা, বহিখোৱা, চালি, বৰচাঙ আদি সকলোবোৰ বাঁহেৰে সজা হয়। অসমীয়া তাঁতশালখনৰ মহুৰা থোৱা খোৰা - টুকুৰা, চালিমাৰি, দোপতি, গৰকা, নিগনিখুঁটা নাচনী, দাংমাৰি, উঘা, চেৰেকীৰপৰা মাঁকোৰ শলিতালৈকে প্ৰায় সকলোবোৰ বস্তুৱেই বাঁহৰে নিৰ্মিত। কৃষিভিত্তিক গঞা জীৱনত নিত্য ব্যৱহাৰ্য প্ৰায়বোৰ সামগ্ৰীয়েই বাঁহৰে তৈয়াৰী। অসমত উৎপাদন হোৱা ভলুকা, জাতি, বেতী, নল, মকাল, কাক, দলৌ, বজাল, বিজুলি, কটহ, বগলী ইত্যাদি প্ৰজাতিৰ বাঁহ আৰু তাৰ পৰা উৎপন্ন সামগ্ৰীয়ে অসমীয়া সাংস্কৃতিক জীৱনক এক সুকীয়া মৰ্যাদা তথা বৈশিষ্ট্য প্ৰদান কৰিছে।

লোকবিশ্বাস

বাঁহক কেন্দ্ৰ কৰি অসমীয়া সমাজত বহুবোৰ জনবিশ্বাস প্ৰচলন আছে। বাঁহ ফুলাটো অসমীয়া সমাজত অপায় অমংগলৰ আগজাননী বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। জয়াল ঠাইলৈ ৰাতি বিয়লি গ'লে ভূত প্ৰেতে বাঁহ পেলাই বাট আগচে বুলি বিশ্বাস কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাঁহ শিল্প