আৰতি (হিন্দু ধৰ্ম)

আৰ্তি বা আৰতি ( সংস্কৃত: आरति) বা আৰ্টিহৈছে পূজাৰ অংশ, য'ত দেৱতাক পূজাৰ বাবে দিয়া ৱচক্ক-বন্তি (কৰ্পুৰ, ঘিউ বা তেল ব্যৱহাৰ কৰি জ্বলোৱা) আনুষ্ঠানিকভাৱে লৰাই-চৰাই বা ঘূৰাই দিয়া হয়। আৰ্তি বুলিলে শিখ আৰ্তিয়ে দেৱতাৰ প্ৰশংসাত গোৱা স্তুতি গীতবোৰকো বুজায়। শিখসকলেও আৰতি কীৰ্তনৰ ৰূপত আৰয়ি কৰে য’ত কেৱল ভক্তিমূলক গায়ন-বায়ন জড়িত হৈ থাকে কিন্তু নিহাং শিখসকলে বিশেষভাৱে আৰতি কৰে য’ত চাকি-বন্তিৰ ব্যৱহাৰো কৰা হয়।

ব্যুৎপত্তি আৰু উৎপত্তি

আৰতি সংস্কৃত आरात्रिक শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে যাৰ অৰ্থ ৰাতিৰ দূৰ কৰা বস্তু। মাৰাঠী ভাষাৰ এটা উল্লেখত কোৱা হৈছে যে ইয়াক মহানিৰঞ্জন ( সংস্কৃত: महानीराञ्जना বুলিও কোৱা হয। ষ্টিভেন ৰ'জেনৰ মতে আৰতিৰ অৰ্থ হৈছে "ৰাতিৰ আগতে" বা উপাসকজনৰ "বস্তুগত প্ৰবাস - তেওঁ এতিয়া ঈশ্বৰৰ ভক্তিৰ পোহৰত অৱস্থিত" বাবে ৰাতিৰ শেষৰ প্ৰতীকী।

অনুশীলন

আৰতিত সৰল পূজাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অতিৰিক্ত আচাৰ-অনুষ্ঠানলৈকে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। হিন্দু পৰম্পৰা আৰু মন্দিৰৰ ৰীতি অনুসৰি ইয়াৰ ভিন্নতা দৈনিক আঠবাৰলৈকে কৰা হয়। কোনো কোনো মন্দিৰত থালি ব্যৱহাৰ নকৰাত পুৰোহিতে দেৱতাক অৰ্পণ কৰাৰ সময়ত হাতত ঘিউৰ বন্তিগছি হাতত লৈ থাকে। আৰতিৰ বাবে ব্যৱহৃত সকলো সামগ্ৰীয়েই পাঁচটা উপাদানৰ প্ৰতীক:
আৰতি পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত পৰিবেশকজনে দেৱতাৰ (যেনে য়ন্ন্নগংগা নদী) মুখামুখি হয়। আৰ্টিৰ য়ননতনত্নত্ন্যন্যনশিখাই দেৱতাৰ ন্যনন্যন্ন্ন্ন্যনন্ন্তয়্য্য্য্যন্নন্যন্ন্ন্ন্নয়ন্নবিতনত্ন্যনননভিন্ন অংশ আলোকিত কৰে যাতে পৰিৱেশক আৰু দৰ্শকে দেৱতাৰ ৰূপটো ভালদৰে দেখা পাব পাৰে। আৰতিক বৃত্তাকাৰ ধৰণেৰে, ঘড়ীৰ কাঁটাৰ দিশত চাৰিওফালে ঘূৰোৱা হয়। প্ৰতিটো বৃত্তৰ পিছত (বা দ্বিতীয় বৃত্তৰ পিছত) যেতিয়া আৰতি তললৈ উপনীত হয়, তেতিয়া পৰিবেশকে তলত থাকি ইয়াক পিছলৈ জোকাৰি দিয়ে আৰু তাৰ পিছত ঘড়ীৰ কাঁটাৰ দিশত ইয়াক ঘূৰায়। ইয়াত ধাৰণাটো হ’ল যে আৰতিয়ে আমাৰ দৈনন্দিন কাম-কাজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিটো আমাৰ জীৱনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু ভগৱানক কেন্দ্ৰ কৰি ঘূৰি থাকে। আৰতি পৰিবেশন কৰাৰ সময়ত ভগৱানক চোৱাটোৱে পৰিবেশকক (আৰু আৰতিত উপস্থিতসকলক) সকলো কাৰ্য্যকলাপৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত ভগৱানক ৰাখিবলৈ সোঁৱৰাই দিয়ে আৰু নিয়মিত পাৰ্থিৱ কাৰ্য্যকলাপ গুৰুত্বৰ ফালৰ পৰা গৌণ বুলি বুজাবুজিক শক্তিশালী কৰে। এই বুজাবুজিয়ে বিশ্বাসীসকলক অভাৱনীয় দুখ সহ্য কৰিবলৈ শক্তি প্ৰদান কৰে আৰু সুখৰ মুহূৰ্তত তেওঁলোকক নম্ৰ আৰু ভগৱানৰ সোঁৱৰণ কৰিবলৈ মনত পেলাই দিয়ে।

লৌকিক কাৰ্য্যকলাপৰ উপৰিও আৰতিয়ে নিজৰ আত্মাকো প্ৰতিনিধিত্ব কৰে - এইদৰে আৰতিয়ে নিজকে দেৱতা বা দেৱত্বৰ পৰিসীমাৰ বুলি বুজায়। ইয়াৰ ফলত মানুহৰ অহংভাব কম হৈ থাকিব আৰু উচ্চ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক পদবী থকাৰ পিছতো নম্ৰ হৈ থাকিবলৈ সহায় কৰিব। এই অনুষ্ঠানৰ বিষয়ে তৃতীয়টো সাধাৰণ বুজাবুজি হ’ল আৰতিয়ে সজাগ হৈ থাকিবলৈ সোঁৱৰণী হিচাপে কাম কৰে যাতে বস্তুগত সুখ আৰু কামনাৰ শক্তিয়ে ব্যক্তিক জয় কৰিব নোৱাৰে। পোহৰযুক্ত উইকে যেনেকৈ পোহৰ প্ৰদান কৰে আৰু আন্ধাৰক খেদি পঠিয়াই, তেনেকৈ এজন ব্যক্তিৰ সতৰ্কতাই বস্তুগত জগতৰ প্ৰভাৱ আঁতৰাই ৰাখিব পাৰে।

শিখ ধৰ্ম

শিখ ধৰ্মত গগান মাই থাল হৈছে এটা আৰতি যিটো প্ৰথম গুৰু গুৰু নানকে পাঠ কৰিছিল ৷ তেওঁ ১৫০৬ বা ১৫০৮ ] চনত পূব ভাৰত উপমহাদেশলৈ (যাক "উদাসী" বুলি কোৱা হয়) যাত্ৰাৰ সময়ত পুৰীৰ পূজনীয় জগন্নাথ মন্দিৰত পাঠ কৰিছিল।<ref name="barusahib" / এই আৰতিভাগ হৰমন্দিৰ চাহাব, অমৃতসৰ আৰু সৰ্বাধিক গুৰুদ্বাৰা চাহাবত ৰেহৰাচ চাহাব আৰু আৰ্দা পাঠৰ পিছত প্ৰতিদিনে গোৱা হয়। ইয়াক থালি আৰু বন্তি আদিৰে কৰা নহয়।

অমৃতসৰী শিখসকলে হিন্দুসকলে কৰা ধৰণে আৰতি নকৰে, বৰঞ্চ আৰতি কীৰ্তন গাই, যিবোৰ গুৰু নানক, ৰবিদাস আৰু অন্যান্য ভকত/গুৰুসকলৰ বাণী। নিহাংসকলে আৰ্ত পাঠ কৰে য'ত দাসম গ্ৰন্থ আৰু সৰব্লোহ গ্ৰন্থৰ আৰু কিছুমান শব্দ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। তেওঁলোকৰ মতে আৰতি হৈছে ঐশ্বৰিক প্ৰজ্ঞাৰ আৰতি, যি গুৰু গ্ৰন্থ চাহাবৰ ৰূপত থাকে। এই ধাৰণাটো গুৰু গ্ৰন্থ চাহাবৰ আগত আঁঠু লৈ প্ৰণাম কৰাৰ দৰেই। নিহাংসকলে হিন্দুসকলে কৰা ধৰণেৰে আৰতি কৰে (অনুষ্ঠানৰ নিৰ্দিষ্ট অংশত বন্তি, ধূপ, ফুল, ঘণ্টা, শংখ ব্যৱহাৰ কৰি)।
.

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম