ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
দুষ্যন্ত

দুষ্যন্ত (, ) শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় সাহিত্য আৰু ভাৰতীয় ইতিহাসৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০০০ বছৰ পূৰ্বে) এগৰাকী ৰজা। তেওঁ শকুন্তলাৰ স্বামী আৰু সম্ৰাট ভৰতৰ পিতৃ আছিল। তেওঁক মহাভাৰত আৰু কালিদাসৰ নাটক অভিজ্ঞানম শকুন্তলমত পোৱা যায়। সংস্কৃতত তেওঁৰ নামৰ অৰ্থ “দৈত্য ধ্বংসকাৰী।”

ৰজা দুষ্যন্ত

মহাভাৰতৰ মতে, দুষ্যন্ত ইলিনা (Ilina) আৰু ৰথানতাৰা (Rathantara)-ৰ পুত্ৰ। তেওঁ হস্তিনাপুৰৰ ৰজা আৰু কুৰু বংশৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল। মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ কণ্বমুনিৰ আশ্ৰমত শকুন্তলাৰ (তেওঁৰ পত্নী) সৈতে তেওঁৰ দেখা হয়। দুষ্যন্ত আৰু শকুন্তলাৰ ভৰত নামে এক পুত্ৰ আছিল যিয়ে পিছত গৈ হস্তিনাপুৰৰ ৰজা হৈছিল।

শকুন্তলাৰ প্ৰতি প্ৰেম

দুষ্যন্তৰ মিলন, বিবাহ, বিচ্ছেদ আৰু তেওঁৰ ৰাণী শকুন্তালাৰ সৈতে পুনৰ্মিলনৰ কাহিনীটোক মহাভাৰত আৰু সংস্কৃত মহাকবি কালিদাসৰ অভিজ্ঞানম শকুন্তলমই অমৰ কৰি তুলিছে।

দুষ্যন্ত মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ কাণ্বমুনিৰ আশ্ৰমত শকুন্তলাৰ সৈতে দেখা হয়, যি বিশ্বামিত্ৰ আৰু মেনকাৰ কন্যা আছিল। তেওঁ শকুন্তলাক দেখি মুগ্ধ হয় আৰু সন্মতি মৰ্মে কণ্বমুনিৰ আশ্ৰমত শকুন্তলাৰ সৈতে গন্ধৰ্ব বিবাহ কৰায়। যাবৰ সময়ত, দুষ্যন্তই শকুন্তলাক তেওঁৰ প্ৰেমৰ চিহ্ন হিচাবে এটি ৰাজকীয় আঙুঠি দিয়ে আৰু প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে যে সি তেওঁক ল’বলৈ আহিব।

কিন্তু দুষ্যন্ত যেতিয়া ৰজা হয়, তেতিয়া তেওঁ ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰত বহু বছৰৰ বাবে খুব শোষিত হৈ পৰে, ইপিনে শকুন্তলা অপেক্ষা কৰি হতাশ। এদিন, দুৰ্বাসা ঋষি আধ্যাত্মিক পৰিদৰ্শন কৰে, কিন্তু শকুন্তলা, যিয়ে দুষ্যন্তৰ প্ৰেমৰ প্ৰতি খুব মগ্ন হৈ আছিল, তেওঁ দুৰ্বাসা ঋষিৰ উপস্থিতি ধৰিব নোৱাৰে আৰু যাৰ কথাত মগ্ন হৈ আছে তেওঁ তেওঁক পাহৰি যাব বুলি দুৰ্বাসা ঋষিয়ে তেওঁক অপমান কৰা বুলি ভাবি শকুন্তলাক অভিশাপ দিয়ে। শকুন্তলাই ক্ষমা খোজাত তেওঁ দিয়া কিবা চিহ্ন যদি দেখুৱাব পাৰে তেন্তে চিনি পাব বুলি জনায়।

শকুন্তলা যেতিয়া স্বামীৰ গৃহলৈ অৰ্থাৎ হস্তিনাপুৰলৈ যায় তেতিয়া সিহঁতৰ প্ৰেমৰ চিহ্ন হিচাপে থকা আঙুঠিটো এখন নদীত পৰি যায়, যিটোক এটা মাছে খাই পেলায়। আৰু তেতিয়া তেওঁৰ হাতত তেনে কোনো চিহ্ন প্ৰমাণ হিচাপে নাছিল।

দুষ্যন্ত শকুন্তলাক স্মৰণ কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু তেওঁৰ স্মৃতি আৰু ভালপোৱা পুনৰ জাগ্ৰত হয় যেতিয়া সেই মাছে খোৱা আঙুঠিটোৰ পুনৰুদ্ধাৰ হয়। পিছত ৰাজপ্ৰসাদত আনি শকুন্তলাক বিয়াহ কৰায়, যি তেওঁৰ ৰাণী আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ ভৰতৰ মাতৃ হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
ধাদি

ধাদি শিখ ধৰ্মৰ লগত জড়িত আৰু ভাৰতৰ পঞ্জাব ৰাজ্যত প্ৰচলিত পাৰম্পৰিক সংগীতৰ ধাৰা আৰু এই ধাৰাৰ প্ৰদৰ্শকসকলক বোলে। ধাদি সকলে পাৰম্পৰিক লোকবাদ্য ধদ আৰু সাৰংগী বজাই পঞ্জাবৰ বেলাড বা কাহিনীগীত গায়। কাহ্ন সিং নাভাৰ মহান কোষৰ মতে ধাদিৰ সংজ্ঞা হৈছে "যি ধদ বজাই যোদ্ধাসকলৰ বেলাড বা কাহিনীগীত গায়।" শিখ গুৰুসকলৰ সময়ত ধাদি স্বতন্ত্ৰ সংগীতজ্ঞসকলৰ এটা গোট আছিল।

ধাদিয়ে পঞ্জাবী সংগীতৰ এটা ধাৰা আৰু ইয়াৰ প্ৰদৰ্শকসকলক বুজায়। ই হৈছে কাহিনীগীত গায়কসকলৰ এক সুকীয়াভাৱে গঠিত সজ্জা। ধাদি প্ৰদৰ্শনকাৰীসকলৰ মৌখিক ভাৱে গীত সমূহ প্ৰচলিত।

নামৰ উৎপত্তি

ধাদি শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থহৈছে গীতিকবি। শব্দটো নম্ৰতাৰ অৰ্থত শিখ ধৰ্মীয় পাঠ গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবত কেইবাৰো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। তেওঁৰ ৰচনাসমূহত গুৰু নানক দেৱে নিজকে ঈশ্বৰৰ ধাদি বুলি কৈছিল। পিছলৈ সমসাময়িক ধাদিসকলে ভাৰ বুলি জনাজাত যোদ্ধাসকলৰ বেলাড অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। গুৰবাণী গোৱাৰ সৈতে তেওঁলোকৰ গীতবোৰত বীৰত্ব আৰু বীৰত্বৰ কাহিনী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। আমোদ প্ৰমোদৰ লগতে সেনাবাহিনীক উৎসাহিত কৰি যোদ্ধাৰ গুণেৰে উদ্ভাসিত হবলৈ ধাদি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এতিয়াও সন্মানেৰে স্মৰণ কৰা হয়। ভাই আব্দুলা এজন বিখ্যাত কবি আছিল আৰু গুৰুৰ দৰবাৰত নিজে ৰচনা কৰা গীত গাইছিল।

ধাদি জাথা

জাথা ৰ অৰ্থ হৈছে 'দল' বা গোট। ধাদি জাথা হৈছে ধাদিৰ এক দল বা গোট। ইয়াত সাধাৰণতে তিনি বা চাৰিট গৰাকী ধাদি থাকে। ইয়াৰে ভিতৰত এজন সাৰংগী বাদক, দুজন ধদ বাদক আৰু এজন বক্তৃতাৰ সৈতে কাহিনীগীত গায়ক। গায়কসকলে গীত অনুসৰি এবাৰ অকলশৰীয়াকৈ আৰু এবাৰ একেলগে কোৰাচৰ দৰে একেলগে গীত গায়।

বৰ্তমান ধাদিসকল শিখ আৰু পঞ্জাবী সংগীতৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ। এই পৰম্পৰায়ে ধৰ্মীয় ৰচনা, যোদ্ধাৰ কাহিনীগীত, লোককাহিনী, লোক প্ৰেমকাহিনী, ইতিহাস, ৰোমাঞ্চ আৰু অন্যান্য প্ৰকাৰৰ লোকগীতকে ধৰি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। সাধাৰণতে জাথাবোৰক নেতাৰ নামত জনা যায়; উদাহৰণ স্বৰূপে, নিৰ্মল সিং নুৰৰ ধাদি জাথা।

কেইটামান জনপ্ৰিয় ধাদি জাথা দল হৈছে:
ধাদি জাথা যশৱন্ত সিং তান
সৰংগী মাষ্টাৰ কৰম সিং
ধাদি কুলদীপ সিং
ধাদি লস্কৰ সিং
স্বৰ্গীয় ধাদি পাল সিং পাঞ্চী
স্বৰ্গীয় ধাদি দয়া সিং দিলবৰ

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:সংগীত
শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
হ্যালোইন

হ্যালোইন বা হ্যালোৱেন(ইংৰাজী:Halloween) সাধাৰণভাৱে অলহেল'ৱিন, অল হ্যালোৱেন, বা অল চেন্টছ ইভ নামেৰে জনাজাত) হৈছে বহু দেশত ৩১ অক্টোবৰত পালন কৰা এক উদযাপন, দ্য... অল হেল’ছ ডে’ৰ পশ্চিমীয়া খ্ৰীষ্টান উৎসৱ। ই অলহেল'টাইড পালনৰ আৰম্ভণিতে, লিটাৰ্জিকেল বছৰৰ মৃতকসকলক স্মৰণ কৰাৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰা সময়, য'ত সন্ত (পবিত্ৰ), শ্বহীদ আৰু সকলো বিশ্বাসী বিদায়ী লোককে ধৰি স্মৰণ কৰা হয়।জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত এই দিনটো , ভয়ংকৰ আৰু অলৌকিকতাৰ সৈতে জড়িত হৈ ভয়ানকতাৰ উদযাপন কৰা হয়

এটা তত্ত্বৰ মতে বহুতো হ্যালোইন পৰম্পৰা কেলটিক শস্য চপোৱা উৎসৱৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল, বিশেষকৈ গেইলিক উৎসৱ ছামহাইন, যিবোৰৰ পৌত্তলিক শিপা আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিছুমানে আৰু আগবাঢ়ি গৈ কয় যে ছামহাইনক হয়তো ইয়াৰ প্ৰাকক্ষণৰ লগতে আৰম্ভণিৰ গীৰ্জাই অল হেল'ছ ডে' হিচাপে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। আন আন শিক্ষাবিদসকলে বিশ্বাস কৰে যে হ্যালোইনৰ আৰম্ভণি কেৱল খ্ৰীষ্টান বন্ধৰ দিন হিচাপে হৈছিল, ই অল হেল'ছ ডে'ৰ ভিজিল আছিল। আয়াৰলেণ্ড আৰু স্কটলেণ্ডত শতিকাজুৰি উদযাপন কৰা আইৰিছ আৰু স্কটিছ অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলে ১৯ শতিকাত উত্তৰ আমেৰিকালৈ বহুতো হ্যালোইন প্ৰথা লৈ যায়, আৰু তাৰ পিছত আমেৰিকাৰ প্ৰভাৱৰ দ্বাৰা ২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে বিভিন্ন হ্যালোইন প্ৰথা অন্য দেশলৈ বিয়পি পৰে ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত।
জনপ্ৰিয় হ্যালোইন কাৰ্য্যকলাপসমূহৰ ভিতৰত আছে ট্ৰিক-অৰ-ট্ৰিটিং (বা ইয়াৰ সৈতে জড়িত গুইজিং আৰু ছ'লিং), হ্যালোইনৰ সাজ-পোছাকৰ পাৰ্টিত অংশগ্ৰহণ কৰা, কুমলীয়া বা টাৰ্নিপক জেক-অ'-লেণ্টেনত খোদিত কৰা, বনফাইয়াৰ জ্বলোৱা, আপেল ববিং, ভৱিষ্যদ্বাণীৰ খেল, প্ৰেংক খেলা, ভূতুনী আকৰ্ষণ ভ্ৰমণ কৰা , ভয়ংকৰ কাহিনী কোৱা, আৰু ভয়ানক বা হ্যালোইন থিমৰ ছবি চোৱা।কিছুমান মানুহে অল হেল'ছৰ পূৰ্বাহ্ন খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী পালন কৰে, গীৰ্জাৰ সেৱাত অংশগ্ৰহণ আৰু মৃতকৰ কবৰত মমবাতি জ্বলোৱা আদি যদিও আন কিছুমানৰ বাবে ই এক ধৰ্মনিৰপেক্ষ উদযাপন। কিছুমান খ্ৰীষ্টানে ঐতিহাসিকভাৱে অল হেল'ছৰ পূৰ্বে মাংসৰ পৰা বিৰত থাকে, যিটো পৰম্পৰা এই ভিজিলৰ দিনটোত আপেল, আলুৰ পেনকেক আৰু ছ'ল কেককে ধৰি কিছুমান নিৰামিষ খাদ্য খোৱাত প্ৰতিফলিত হয়।

সাজ-পোছাক

হ্যালোইনৰ সাজ-পোছাক পৰম্পৰাগতভাৱে ভেম্পায়াৰ, ভূত, কংকাল, ভয়ংকৰ দেখা ডাইনী আৰু চয়তানৰ দৰে আকৃতিৰ আৰ্হিত তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। সময়ৰ লগে লগে সাজ-পোছাকৰ নিৰ্বাচনত কল্পকাহিনী, চেলিব্ৰিটি, আৰু নিঞ্জা আৰু ৰাজকুমাৰীৰ দৰে জেনেৰিক আৰ্কিটাইপৰ জনপ্ৰিয় চৰিত্ৰসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে হ্যালোইনত স্কটলেণ্ড আৰু আয়াৰলেণ্ডত সাজ-পোছাক পিন্ধা আৰু "গুইজিং" কৰাটো প্ৰচলিত হৈ পৰিছিল। স্কটিছ শব্দ, শিশুসকলে পিন্ধা ছদ্মবেশ বা সাজ-পোছাকৰ বাবে এই পৰম্পৰাক "গুইজিং" বুলি কোৱা হয়। আয়াৰলেণ্ড আৰু স্কটলেণ্ডত মুখাক 'মিছা মুখ' বুলি জনা যায়, যিটো শব্দ স্কটলেণ্ডৰ আয়ৰত ১৮৯০ চনত স্কটলেণ্ডৰ এজন স্কটে গুইজাৰক বৰ্ণনা কৰি লিপিবদ্ধ কৰিছিল: "মই মনত ৰাখিছিলো যে ই হ্যালোইন আছিল . . . the wee callans ( ল'ৰাবোৰে ইতিমধ্যে ইয়াত আছিল, তেওঁলোকৰ ফ'জ-ফেচ (মিছা মুখ) আৰু তেওঁলোকৰ বিট অ' টাৰ্নিপ লেন্থ্ৰন (বন্তি) তেওঁলোকৰ হাউনত (হাত) পিন্ধিছিল" ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে আমেৰিকাত হ্যালোইন পাৰ্টিৰ বাবে সাজ-পোছাক পৰিবহণ কৰাটো জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল, শিশুৰ দৰেই প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবেও আৰু যেতিয়া ১৯২০ আৰু ১৯৩০ চনত কানাডা আৰু আমেৰিকাত ট্ৰিক-অৰ-ট্ৰিটিং জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উৎসৱ
কুম্বকোনম কে ভানুমতী

কুম্বকোনম কে ভানুমতী (; ১৯২২–২০০৬) তামিলনাডুৰ কুম্বকোনমৰ এগৰাকী ভাৰতনাট্যম নৃত্যশিল্পী। ১৯৭৩ চনত ভাৰতনাট্যমৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে।

জীৱন আৰু কৰ্ম

১৯২২ চনত বৰ্তমানৰ তামিলনাডুৰ কুম্বকোনমত এটা পৰম্পৰাগত নৃত্যশিল্পী পৰিয়ালত কুম্বকোনম কে ভানুমতীৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল দেৱদাসী পৰিয়ালত। ভানুমতীয়ে পাপনাসম বাদিভেলু নট্টুৱনাৰৰ পৰা ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে আৰু তেওঁৰ অধীনত দহ বছৰ বয়সত তেওঁৰ প্ৰথম চৰণ প্ৰদৰ্শন কৰে। পিছলৈ তেওঁ শনমুখ সুন্দৰম নট্টুৱনাৰ আৰু মাইলাপুৰ গৌৰী আম্মালৰ অধীনতো শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে।

২০০৬ চনত ভানুমতীৰ মৃত্যু হয়।

সন্মান

১৯৭৩: সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা (ভাৰতনাট্যম)।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
চেনীপুঠি

চেনীপুঠি (, বৈজ্ঞানিক নাম: Systomus sarana) হৈছে চাইপ্ৰিনীড জাতিৰ এবিধ মাছ। এই মাছবিধ থলুৱাভাৱে আফগানিস্তান, ভাৰত, নেপাল, বাংলাদেশ, পাকিস্তান, ভূটান, শ্ৰীলংকা, থাইলেণ্ড আৰু ম্যানমাৰত পোৱা যায়। একোটা চেনীপুঠি ফিছালৈকে ৪২ চে:মি: (১৭ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত দীঘল হ'ব পাৰে। বাণিজ্যিক মীনপালন ক্ষেত্ৰসমূহত ইয়াৰ গুৰুত্ব কম আৰু ইয়াক জাল, বৰশী আদিৰে ধৰা হয়। বাংলাদেশত মাছবিধ জনপ্ৰিয় যদিও একুৱাৰিয়ামৰ ব্যৱসায়ত ই জনপ্ৰিয় নহয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মাছ
গৰীয়সী

গৰীয়সী অসমীয়া ভাষাৰ এখন সাহিত্য আলোচনী৷ গৰীয়সী আলোচনীৰ বৰ্তমান সম্পাদক হ'ল কুল শইকীয়া। এখেতে ৰীতা চৌধুৰীৰ ঠিক পাছতে সম্পাদকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শ‍ইকীয়া তেখেতৰ পাছৰ সম্পাদক হ'ল হৰেকৃষ্ণ ডেকা আৰু ২০০৯ চনৰ পৰা ২০২১ চনৰ জুন মাহলৈ সম্পাদকৰ দয়িত্বত থাকে ড° লক্ষ্মীনন্দন বৰা। ট্ৰিবিউন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এইখন এখন অসমীয়া মাহেকীয়া আলোচনী।

সাহিত্য বিষয়ক গৱেষণামূলক প্ৰবন্ধ, গল্প, কবিতা, ধাৰাবাহিক আদি প্ৰকাশ কৰাৰ উপৰিও আলোচনীখনত ছেগাচোৰোকাকৈ বিশ্বসাহিত্যৰ শেহতীয়া গতিবিধি সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধ লগতে বিজ্ঞান সংক্ৰান্তীয় দুই-এটা বিশেষ প্ৰবন্ধও প্ৰকাশ হয়।

আলোচনীখনে ইতিমধ্যে তিনিবাৰ সৰ্বভাৰতীয় ‘কথা’ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে।

গৰীয়সীত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশিত বিখ্যাত গ্ৰন্থ

যাকেৰি নাহিকে উপাম - লক্ষ্মীনন্দন বৰা
কালান্তৰৰ গদ্য - ডাঃ ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰা
ছিন্নমস্তাৰ মানুহটো - মামণি ৰয়ছম গোস্বামী
ফাগুনত আজাৰৰ ফুল - মেদিনী চৌধুৰী
এটা আলিবাটৰ ইতিকথা - পূৰবী বৰমুদৈ
মহাভাৰত বিশ্বাস আৰু বিস্ময় - চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শ‍ইকীয়া

বিংশ শতাব্দীৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া

একবিংশ শতাব্দীত প্ৰবেশৰ প্ৰাক মুহূৰ্তত গৰীয়সীয়ে বিংশ শতাব্দীৰ এগৰাকী সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আৰু কুৰিগৰাকী শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়াৰ নাম প্ৰকাশ কৰিছিল।
সমীক্ষকসকলৰ সৰ্বসন্মতিক্ৰমে সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা হৈছে বিংশ শতাব্দীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া।
সেই তালিকা অনুসৰি কুৰিগৰাকী শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া হ'ল:
কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা
গোপীনাথ বৰদলৈ
বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা
ড° বাণীকান্ত কাকতি
অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী
ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা
ড° বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য
ড° মহেশ্বৰ নেওগ
ড° ভূপেন হাজৰিকা
ড° সূৰ্য কুমাৰ ভূঞা
চৈয়দ আব্দুল মালিক
বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা
হেম বৰুৱা
চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী
পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা
তৰুণৰাম ফুকন
নৱকান্ত বৰুৱা
হোমেন বৰগোহাঞি
ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
প্ৰণতি নায়ক

প্ৰণতি নায়ক এগৰাকী ভাৰতীয় জিমনাষ্ট। ১৯৯৫ চনৰ ৬ এপ্ৰিল তাৰিখে পশ্চিমবংগৰ পিঙ্গলা নামৰ ঠাইত নায়কৰ জন্ম হয়। তেওঁ ২০১৯ এছিয়ান আৰ্টিষ্টিক জিমনাষ্টিক চেম্পিয়নশ্বিপ ভল্টত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ ন বছৰ বয়সৰ পৰাই জিমনাষ্টিকৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্কুলৰ প্ৰশিক্ষকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতে কলকাতালৈ স্থানান্তৰিত হয়। কলকাতাত তেওঁ মিনাৰা বেগমৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে। নায়কৰ ধাৰাবাহিক প্ৰদৰ্শনে তেওঁক ভাৰতীয় ৰেল বিভাগৰ চাকৰি লাভ কৰাত সহায় কৰিছিল।

২০২১ চনৰ এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপ বাতিল হোৱাৰ পিছত নায়কে শ্ৰীলংকাৰ মিলকা গেহানিৰ সৈতে ২০২০ টকিঅ' গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত মহাদেশীয় কোটা স্থান অৰ্জন কৰে। টকিঅ'লৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰা তেওঁ আছিল ভাৰতীয় দলৰ একমাত্ৰ জিমনাষ্ট।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জিমনাষ্ট
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী
মণিকূট

অসমৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ এটি উল্লেখযোগ্য সম্পদ হ’ল মণিকূট। অসমৰ প্ৰায় প্ৰতিখন গাঁৱতে নামঘৰৰ সংলগ্নকৈ মণিকূটটো সজা দেখা যায়। নামঘৰ অথবা কীৰ্তনঘৰটো পূবা-পশ্চিমাকৈ থাকে। নামঘৰটো পূৰ্ব প্ৰকোষ্ঠত লগ লগাই মণিকূটটো উত্তৰা-দক্ষিণাকৈ সজা হয়। এই মণিকূটৰ সোঁ-মাজত সিংহাসন বা গুৰু আসন স্থাপন কৰি তাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ কীৰ্তন-দশম, ঘোষা আৰু ৰত্নাৱলীৰ যিকোনো এখন পুথি সযত্নেৰে স্থাপন কৰা হয়। মণিকূট শব্দৰ মূলগত অৰ্থ হ’ল ৰত্ন থোৱা ঘৰ। মণিকূটসমুহ সাধাৰণতে দুচলীয়া। বৰপেটা সত্ৰৰ মণিকূটটো চাৰিচলীয়া। চালবোৰ ভাঁজখোৱা আৰু দেখিবলৈ বৰ্তুলকাৰ। সেইবাবে ইয়াক কোৱা হয় ভাঁজঘৰ। প্ৰত্নতাত্ত্বিক ৰাজমোহন নাথে[বৌদ্ধ গ্ৰন্থত উল্লিখিত বংগ গৃহৰ পৰা ভাঁজঘৰ শব্দটি অহা বুলি সাব্যস্ত কৰিছে। মণিকূটটো দেখাত দেৱগৃহৰ শিখৰৰ দৰে ৰমক-জমক নহ’লেও ইয়াৰ এটা নিজস্ব বৈশিষ্ট্য আছে। অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ থকা অগণন নামঘৰ আৰু মণিকূট গইনা লৈ শংকৰী সংস্কৃতিৰ আজিও জীৱন্ত আৰু গতিশীল হৈ আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
ৰূপালীম

ৰূপালীম জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা ৰচিত তৃতীয়খন সম্পূৰ্ণ নাটক। ১৯৩৬ চনত ৰচিত এই নাটখনিত সাতটাকৈ অংক আছে। ১৯৩৭ চনত এই নাটখন প্ৰথমতে তেজপুৰৰ বাণ ৰঙ্গমঞ্চত মঞ্চস্থ কৰা হয়। এই ৰোমাণ্টিক বিয়োগান্তক নাটখন জ্যোতিপ্ৰসাদৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ৰচনা বুলি অভিহিত কৰা হয়।

উদ্ধৃতিসমূহ

‘স্ত্ৰী বুদ্ধি প্ৰলয়ঙ্কৰী’—শাস্ত্ৰৰ বচন। ইতিভেন ! তহঁতৰ বুদ্ধিয়ে ৰান্ধনীঘৰৰ মাৰলী কেইডালকে ঢুকি নেপায়গৈ। এতিয়া তেনে কটীয়া বুদ্ধিৰে ৰজাৰ বৰচ’ৰাৰ মূধচ চুবলৈ আহিছ!

“ৰূপালীম্‌! তোমাৰ এই পঙ্কজকান্তিৰ সুন্দৰ দেহাত এতিয়াই মোৰ বাসনাৰ ৰঙা গোলাপ-গুৰি সানি দিব পাৰোঁ। তোমাৰ সোণ-সেন্দুৰীয়া কপালত মোৰ তপত নিশাহ বোৱাব পাৰোঁ! তোমাৰ ওঠৰপৰা বৈ অহা ৰূপৰ ফটিকা মই এতিয়াই বাটিয়ে বাটিয়ে পি—তোমাৰ লৱনুকোমল বুকুৰ পৰশত ৰোমাঞ্চিত হৈ কামনাৰ সকলো পিয়াহ গুচাব পাৰোঁ—হেলাৰঙে-অনায়াসে—”

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
নলিন দুৱৰা

নলিন দুৱৰা অসমীয়া কথাছবিৰ এগৰাকী পৰিচালক আৰু চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী বা চিনেমেটোগ্ৰাফাৰ আছিল। তেওঁৰ জন্ম ১৯২৮ চনৰ ২২ জুনত তেতিয়াৰ ব্ৰিটিছ শাসিত অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাত (বৰ্তমানৰ গোলাঘাট জিলা) হয়। তেওঁৰ মাকৰ নাম আছিল মনোৰমা দুৱৰা। দেউতাক সৰ্বানন্দ দুৱৰা অভয়জান আৰু শাওতলী বাগিছাৰ স্বত্বাধিকাৰ আছিল। গোলাঘাট বেজবৰুৱা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ শ্বিলঙৰ চেইণ্ট এন্থনিজ্ এণ্ড চেইণ্ট এডমণ্ডছ্ কলেজত উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।

১৯৪৭ত দুৱৰাই মুম্বাইৰ আব্দুল্লা ফজলভাই ইঞ্চটিটিউট অৱ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছৰ পৰা মোচন পিকচাৰ্চ ফটোগ্ৰাফীৰ দুবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰমত ভৰ্তি হয়। ডিপ্লোমা লোৱাৰ পিছত তেওঁ কলকাতাৰ ইন্দ্ৰলোক ষ্টুডিঅ' আৰু ইন্দ্ৰপুৰী ষ্টুডিঅ'ত সহকাৰী কেমেৰামেন হিচাপে কামত সোমায়। এইখিনি সময়তে তেওঁ প্ৰখ্যাত পৰিচালক হৃষিকেশ মুখাৰ্জী, বিমল ৰয় আদি পৰিচালকৰ সান্নিধ্য পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।

তথ্য উংস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শিখা বাৰ্মা

শিখা বাৰ্মা হৈছে ঘনীভূত পদাৰ্থৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ এগৰাকী সম্পৰীক্ষক। তেখেতৰ কৰ্মস্থান ভুৱনেশ্বৰস্থিত পদাৰ্থ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান। তেখেতেৰ গৱেষণাৰ বিচৰণথলী হৈছে:- পৃষ্ঠা বিজ্ঞান, প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত Thin film ৰ বিকাশ আৰু বিকাশৰ ধৰণ, থিন ফিল্মৰ অণুবৈদ্যুতিক গঠন/দল গঠন, নেনোগঠন, আৰু নেনোক্লাষ্টাৰ, আধান ৰোপণৰ জৰিয়তে পৃষ্ঠ ৰূপান্তৰণ, আধান কিৰণৰ সহায়েৰে গাঠনিক ৰূপান্তৰণ।

শিক্ষা

১৯৮২ চনত শিখা বাৰ্মাই আইআইটি কাণপুৰত বিজ্ঞান শাখাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে নামভৰ্তি কৰে। আইআইটিত অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতেই তেখেতৰ "পৰীক্ষামূলক পদ্ধতি"ৰ প্ৰতি আগ্ৰহ জন্মে। এটা বিশেষ কথোপকথনত শিখা বাৰ্মাই অধ্যাপক জি. কে. মেহতাৰ শিক্ষণপদ্ধতিৰ প্ৰসংগ উত্থাপন কৰি কয় যে, “আমাক প্ৰফেচাৰ জি. কে. মেহতাই "পৰীক্ষামূলক পদ্ধতি"ৰ বিষয় এটা পঢ়ুৱাইছিল। সেইখিনিৰ পৰা উপকৃত হৈছিলোঁ। তেখেতে কেৱল পদ্ধতিবোৰৰ বিষয়েই কৈ থকা নাছিল, তাৰ লগতে এটা বিশেষ পদক্ষেপো লৈছিল। কোনোবাটো বিশেষ লেবৰটৰিত তেখেতে আমাক দহ দিন পৰ্যন্ত অতিবাহিত কৰোৱাইছিল। আৰু পৰীক্ষা এটা চলি থকাৰ সময়ত কি কি হৈছিল-সেইবোৰ আমাক দেখুৱাইছিল। আমিও নিজৰ ফালৰ পৰা উদ্যমেৰে লাগিছিলোঁ। অভিজ্ঞতাবোৰ বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। ” পাছলৈ তেখেতে পৰীক্ষামূলক ক্ষেত্ৰখনকেই নিজৰ পৰৱৰ্তী অধ্যয়নস্থল হিচাপে বাছি লয়। সেই ক্ষেত্ৰতে তেখেতে গৱেষণা আৰম্ভ কৰে। ১৯৮৪ চনত তেখেতে বিজ্ঞান শাখাত স্নাতকোত্তৰ শেষ কৰে আৰু আমেৰিকাৰ ছাইৰাকিউছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ডক্তৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে তেখেতে অণু-বৈদ্যুতিক গঠন আৰু পাতল পাৰাৰ ফিল্মৰ দল গঠন সম্পৰ্কে গৱেষণা চলাই যায়। সেইটো কাম কৰিবলৈ তেখেতে ছিলভাৰ ছাবষ্ট্ৰেট, অতিবেঙূণীয়া আলোক নিৰ্গমন বৰ্ণালীবিক্ষণ যন্ত্ৰ আৰু ছিংক্ৰটন বিকিৰণ (Ultraviolet Photoemission Spectroscopy and Synchrotron Radiation) ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

কৰ্মজীৱন

প'ষ্টডক্তৰেল কৰ্মৰ বাবে শিখা বাৰ্মাই ক্লিভলেণ্ডত থকা কেছ ৱেষ্টাৰ্ন বিশ্ববিদ্যালয়লৈ গমন কৰিছিল আৰু তাৰপিছত উইছকিনছন বিশ্ববিদ্যালয়লৈ গৈছিল। তাত তেখেতে অক্সাইডৰ লগত জড়িত আলোকনিৰ্গমন বৰ্ণালীবিক্ষণ যন্ত্ৰৰ বিষয়ে সুগভীৰ অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তাৰ বাবে তেখেতে ৰঞ্জন ৰশ্মি ফটোইলেক্ট্ৰন বিচ্ছুৰণ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৯৯৩ চনত তেখেত ছাণ্টা বাৰবাৰাৰ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যায় আৰু এএফএম আৰু এছটিএমৰ দ্বাৰা এমবিই আৰু এমঅ'চিভিডি বিকশিত কোৱাণ্টাম বিন্দু গঠন অধ্যয়ন কৰে (MBE and MOCVD grown quantum dots structures by AFM and STM)।

প্ৰকাশন

সম্পৰীক্ষক শিখা বাৰ্মাই বহুতো গৱেষণা-পত্ৰ লিখিছে। তাৰ ভিতৰত কেইখনমান হৈছে-
Enhanced Biocompatibility for plasmid DNA on Patterned TiO2 Surfaces; সুব্ৰতা মজুমদাৰ, আই.মিশ্ৰা, ইউ. সুবুদ্ধি, শিখা বাৰ্মা; প্ৰায়োগিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ১০৩, (২০১৩) 063103

Anomalous Behaviour of Sb Implanted Si after mega-electron-volt carbon irradiation; সোমা দে', শিখা বাৰ্মা, প্ৰায়োগিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ পত্ৰিকা,90 (২০০১) 2618

Damage and substitution anomalies for MeV Sb implantation in Si(100) after high energy irradiation, সোমা দে', শিখা বাৰ্মা, Nucl. Instr. and Meth. in Phys. Res.B , 212C (২০০৩) 146

Probing Gauge String Formation in a Superconducting Phase Transition; এছ.ৰুদাজ, এ. এম. শ্ৰীবাস্তৱ, শিখা বাৰ্মা, Int. J. Mod. Phys. A14 (১৯৯৯) 1591

Band Gap tailoring of TiO2 by Patterning, সুব্ৰতা মজুমদাৰ, ডি. পাৰামাণিক, ভি. সোলাংকী, বি.পি.বেগ. আৰু শিখা বাৰ্মা, প্ৰায়োগিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান, Lett. 98, (২০১১) 053105.

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী: জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী‎
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী
সূৰ্যৱতী

সূৰ্যৱতী বদুলা পদ্ম আতাৰ বিবাহিতা অথচ স্বামী উপেক্ষিতা স্ত্ৰী৷ সূৰ্যৱতীৰ পিতৃ আছিল কায়স্থ কুলৰ সূৰ্য বাঢ়ৈ নামে এজন ব্যক্তি৷ পদ্ম আতাৰ মনৰ পৰা বৈৰাগ্যৰ ভাব আঁতৰাই সংসাৰৰ প্ৰতি ঢাল খুৱাবলৈ ককায়েক শংকৰে তেওঁৰ বিয়া পাতি দিছিল৷

পদ্ম আতাৰ পিতৃৰ নাম তিতা চোমদাৰ৷ তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ আৰু এজনী কন্যা৷ শংকৰদাস, পদ্ম আতা আৰু বহুৰমা৷ জন্মঠাই বৰনাৰায়ণপুৰ৷ সৰুকালতে পিতৃবিয়োগ হোৱাত মাকে গহপুৰত থকা ভায়েকৰ তালৈ দুই পুত্ৰ লৈ আহিল আৰু তাতে মোমায়েকৰ গৰু চৰাই থাকিবলৈ লয়৷ পিছত ককায়েক শংকৰ ডাঙৰ হোৱাত বিয়া কৰাই ঘৰ-বাৰী কৰি ভায়েকক নিজৰ লগলৈ নি ৰাখে৷

সৰুৰে পৰা বৈৰাগী মনোভাৱৰ আছিল পদ্ম আতা৷ সাংসাৰিক কামলৈ মন-কাণ নাছিল৷ সেয়ে, সংসাৰৰ প্ৰতি মোহ জন্মাবলৈ সূৰ্যৱতীৰ লগত বিবাহ কৰাই দিয়ে৷ সূৰ্যৱতী অতি সুন্দৰী আছিল৷ কিন্তু বিয়াৰ পিছত পদ্ম আতা সূৰ্যৱতীৰ পিনে অকণো আকৃষ্ট নহ’ল৷ বৰং তেওঁ আগ দুৱাৰেদি সোমালে আতা পিছ দুৱাৰেদি ওলাই যায়৷ নিশা বহু পলমকৈ ঘৰ সোমায় আৰু বৌয়েকে পুত্ৰবৎ স্নেহেৰে দেৱৰেকলৈ ভাত বাঢ়ি ৰৈ থাকে৷ এই কাৰ্যত ককায়েক শংকৰে এদিন খং কৰাত পদ্মই ঘৰ এৰি ওলাই গ’ল৷ প্ৰথমাৱস্থাত তেওঁ ঘৰৰ ওচৰতে আছিল যদিও পিছত বিভিন্ন ঠাই ঘূৰি ফুৰিব ধৰিলে৷ এই কাৰ্যত তেওঁক সংগ দিলে ভনীয়েক বহুৰমাৰ পুত্ৰ জগন্নাথচৰণে৷

নানা ঠাইত ঘূৰি, বিভিন্নজনৰ সংলাভ কৰি, বহুবছৰৰ পিছত এবাৰ পদ্ম আতাই লক্ষীমপুৰ জিলাৰ ডিক্ৰং নৈৰ ঘাটত নাও বান্ধি ৰাতি থকাৰ দিহা কৰোঁতে ককায়েক শংকৰদাসৰ পুত্ৰ কৰুণাময় আহি খুৰাকক নিজৰ ঘৰলৈ যাবলৈ খাটনি ধৰাত পুনৰ মায়াই আকৃষ্ট কৰিব বুলি যাবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰি ঘৰৰ বাতৰি ভতিজাকৰ মুখেৰেই শুনি সন্তোষ পালে৷ কিন্তু খুৰাক ঘৰলৈ নোযোৱাৰ কাৰণ অনুমান কৰি কৰুণাময়ে ঘৰলৈ আহি সূৰ্যৱতীক তেওঁৰ পিতাকৰ বৰ টান অসুখ বুলি ঘৰলৈ পঠিয়াই দিলে৷ কিন্তু সূৰ্যৱতী ঘৰলৈ গৈ পিতৃ সূৰ্য বাঢ়ৈক সুস্থ শৰীৰে দেখি আচৰিত হ’ল৷ পিছত বাঢ়ৈয়ে ইয়াৰ কাৰণ বুজিব পাৰি জীয়েকক পুনৰ শংকৰদাসৰ বোৱাৰীৰূপত পদ্ম আতাৰ ঘৰলৈ নপঠিওৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈ সূৰ্যৱতীক ঘৰতে ৰাখিলে৷

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী
ৰোহিনী চৌধুৰী

ৰোহিনী চৌধুৰী (জন্ম ১৯৬৩) এগৰাকী ভাৰতীয় শিশু সাহিত্যিক আৰু সাহিত্য অনুবাদক। শিশুৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰকাশিত লেখা হিন্দী আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে ৰচনা কৰা হৈছে, আৰু ইয়াত অনুবাদ, উপন্যাস, চুটিগল্প, আৰু অ-কল্পকাহিনী আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। হিন্দু ইয়ং ৱৰ্ল্ড গুডবুকছ নন-ফিকচন বঁটা আৰু নিউ ৰাইটাৰ গদ্য আৰু কবিতা প্ৰতিযোগিতা, ২০০১, ব্ৰিটেইনকে ধৰি তেওঁৰ শিশু গ্ৰন্থ আৰু চুটিগল্পসমূহ বঁটাৰ বাবে চৰ্টলিষ্ট কৰা হৈছে।

এগৰাকী সাহিত্য অনুবাদক হিচাপে তেওঁ মূলতঃ হিন্দী (প্ৰাক-আধুনিক আৰু আধুনিক) আৰু ইংৰাজী ভাষাত কাম কৰে। ভাৰতীয় ভাষাৰ প্ৰথম আত্মজীৱনী বুলি গণ্য কৰা ১৭ শতিকাৰ ব্ৰজ ভাষাৰ গ্ৰন্থ অৰ্ধকথানক আধুনিক হিন্দী আৰু ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। তেওঁৰ শেহতীয়া অনুবাদ হৈছে ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত পেংগুইন ইণ্ডিয়াই প্ৰকাশ কৰা তুলসীদাসৰ ৰামচৰিতমানস। প্ৰথম খণ্ডৰ এটা চমু উদ্ধৃতি ইয়াৰ পূৰ্বে প্ৰকাশকৰ অনুমতি সাপেক্ষে মডাৰ্ণ পয়েট্ৰি ইন ট্ৰেন্সলেচন, ছংছ অৱ দ্য শ্বেটাৰড থ্ৰ'ট, ২০১৭, নম্বৰ ১ নামৰ আলোচনীখনত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।

জীৱনী

১৯৬৩ চনত ভাৰতৰ কলিকতাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল চৌধুৰীয়ে। লৰেটো হাউচৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰি অৰ্থনীতি বিষয়ত বি এ (অনাৰ্ছ) ডিগ্ৰী লাভ কৰি কলিকতাৰ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আহমেদাবাদৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ মেনেজমেণ্টত ব্যৱসায়িক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু তাৰ পৰাই ১৯৮৬ চনত পিজিডিএম ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কেইবাবছৰ ধৰি বিজনেছ কনচালটিং আৰু ষ্ট্ৰেটেজিত কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ এগৰাকী পূৰ্ণকালীন লেখিকা হৈ পৰে। ১৯৯৭ চনত তেওঁ লণ্ডনলৈ গুচি যায় আৰু বৰ্তমান তাত তেওঁ তেওঁৰ দুগৰাকী কন্যাৰ সৈতে বাস কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
অৰঞ্জনা

অৰঞ্জনা (Aranjanam), যাক আৰাইজান কোডি (Araijan Kodi) বা মোলাথাডু (Molathadu) বুলিও জনা যায়, হ’ল দক্ষিণ এছিয়াৰ, বিশেষকৈ দক্ষিণ ভাৰতৰ শিশু আৰু কিশোৰ-কিশোৰীসকলে ককালত পিন্ধা এডাল লাহী অলংকাৰ। অৱশ্যে বহুতো প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকেও ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰে। অৰঞ্জনা সাধাৰণতে সোণ বা ৰূপৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয়, কিন্তু ই ককালত বন্ধা ৰঙা বা ক’লা ৰঙৰ কপাহী সূতাও হ’ব পাৰে। বিশ্বাস কৰা হয় যে অৰঞ্জনা পিন্ধিলে কুদৃষ্টি বা বেয়া আত্মাৰ পৰা সুৰক্ষা পোৱা যায় আৰু ই সৌভাগ্য কঢ়িয়াই আনে। তামিলনাডু ৰাজ্যত ইয়াক 'আৰাইজান কোডি' আৰু কেৰালাত 'অৰঞ্জনা চৰাডু' বুলি কোৱা হয়।

হিন্দু পুৰুষসকলে অপায়-অমঙ্গল দূৰ কৰিবলৈ ইয়াক এক পবিত্ৰ ককালৰ সূতা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ ব্যৱহাৰ মূলতঃ দক্ষিণ ভাৰতত দেখা যায়। ইয়াৰ ৰং সাধাৰণতে ৰঙা বা ক’লা হয়। ককালত সূতা বান্ধি ৰখাৰ এই পৰম্পৰা হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি চলি আহিছে।

অৰঞ্জনা কাপোৰৰ ভিতৰত পিন্ধা হয় আৰু ইয়াক শাৰী আদিৰ দৰে বস্ত্ৰ ককালত সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ উপৰিও, এজন ব্যক্তি উলংগ অৱস্থাত থাকিলেও ইয়াক সদায় পিন্ধি থকা হয়, কিয়নো হিন্দু ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ স্নান কৰিলে জলদেৱতা বৰুণ অসন্তুষ্ট হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত ব্যক্তিয়ে অৰঞ্জনাৰ পৰিৱৰ্তে কৌপিন পিন্ধিবলৈও বাছি ল’ব পাৰে।

প্ৰাচীন তামিলসকলেও ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, যাৰ উল্লেখ তোলকাপ্পিয়ামত পোৱা যায়। চংগম সাহিত্যত ৰূপৰ আৰাইজানক 'ভেঞ্জান' আৰু সোণৰ আৰাইজানক 'পোনজান' বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তামিলনাডুৰ এখন গাঁৱৰ নাম ইয়াৰ নামেৰেই 'ভেঞ্জান কোণ্ডান' ৰখা হৈছিল, যাৰ অৰ্থ হ’ল ৰূপৰ আৰাইজান পিন্ধা ব্যক্তি।

দক্ষিণ ভাৰতত শিশুটিৰ জন্মৰ ২৮তম দিনা অনুষ্ঠিত হোৱা এক অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে সকলো ধৰ্মৰ ল’ৰা আৰু ছোৱালী উভয়কে অৰঞ্জনা প্ৰদান কৰা হয়। কেৰালাত ইয়াক 'নুলুকেট্টু' আৰু তামিলনাডুত 'ইৰুপাথেট্টু' বুলি কোৱা হয়, য’ত শিশুটিক নামাকৰণ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ প্ৰথমটো অলংকাৰ, চকুৰ কাজল আৰু পায়স খাবলৈ দিয়া হয়।

অৰঞ্জনা চাৰাডু

অৰঞ্জনা চাৰাডু বা অৰৈঞাণ কায়িৰু (মালয়ালম: അരഞ്ഞാണ ചരട്; তামিল: அரைஞாண் கயிறு; তেলুগু: మొలతాడు) হৈছে দক্ষিণ ভাৰতত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰাগত প্ৰথা। এই প্ৰথা বিশেষকৈ হিন্দু আৰু মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মাজত দেখা যায়। ইয়াত কঁকালৰ চাৰিওফালে এডাল পৱিত্ৰ সূতা বান্ধি লোৱা হয়, যাক দুষ্ট শক্তিৰপৰা সুৰক্ষাৰ প্ৰতীক বুলি ধৰা হয়। এই প্ৰথা প্ৰজন্মৰপৰা প্ৰজন্মলৈ চলি আহিছে আৰু মানুহৰ সাংস্কৃতিক তথা ধাৰ্মিক বিশ্বাসৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত।

নুলুকেট্টু

কেৰালাত এই অনুষ্ঠানটি শিশুৰ জন্মৰ ২৮তম দিনা পালন কৰা হয়, কিয়নো মালয়ালম কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি এই দিনটোতে শিশুটিৰ জন্ম নক্ষত্ৰটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে পুনৰাবৃত্তি হয়। এই অনুষ্ঠানৰ সময়ত ক’লা বা ৰঙা কপাহী সূতা আৰু এডাল সোণৰ শিকলি একেলগে পকাই শিশুটিৰ ককালত বান্ধি দিয়া হয়— এই কামটো সাধাৰণতে শিশুটিৰ পিতৃয়ে কৰে। এই সূতাডালক 'অৰঞ্জনা' বুলি কোৱা হয়। শিশুটিৰ চকুত কাজল ঘঁহি দিয়া হয়। কুদৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ গালত বা কপালৰ এফালে এটা ক’লা ফোঁট দিয়া হয়। বাওঁ কাণখন এখন পাণৰ পাতেৰে ঢাকি ধৰি পিতৃয়ে শিশুটিৰ সোঁ কাণত নিৰ্বাচিত হিন্দু নামটো তিনিবাৰকৈ ফুচফুচাই কয়। ইয়াৰ পিছত বাওঁ কাণতো একেদৰেই নামটো দোহৰা হয়। ভৱিষ্যতৰ বিভিন্ন খাদ্যৰ আধাৰ হিচাপে শিশুটিক ঘিউ আৰু মৌৰ মিশ্ৰণ খাবলৈ দিয়া হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অলংকাৰ
শ্ৰেণী:তামিল সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা
ওম জয় জগদীশ হৰে

ওম জয় জগদীশ হৰে শ্বৰ্ধা ৰাম ফিলাউৰীৰদ্বাৰা ৰচিত এটা হিন্দু ধৰ্মীয় গীত। ই বিষ্ণু দেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হিন্দী ভাষাৰ ৰচনা, জনপ্ৰিয়ভাৱে আৰতি অনুষ্ঠানৰ সময়ত গোৱা হয়।

পূৰব আৰু পশ্চিম (১৯৭০) ছবিত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ সময়ত ইয়াক "চলচ্চিত্ৰ আৰতি" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, তাৰ পিছত ই ইমানেই জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল যে ই মন্দিৰৰ পূজাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। বলীউডী চিনেমাৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে ইয়াক যিকোনো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত গোৱা "ৰাষ্ট্ৰীয় আৰতি গীত" বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। ১৯৮০ চনৰ শেষৰফালে ই কম বয়সীয়া শিক্ষিতচামৰ মাজত অধিক জনপ্ৰিয় হৈছিল, যিসকলে চিনেমাৰ প্ৰভাবেৰে পুষ্ট হৈ ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানতো এই গীত আৰতিৰ সময়ত পৰিৱেশন কৰিছিল।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

১৯৫২ চনৰ আনন্দ মঠ নামৰ চিনেমাখনত শ্ৰীবিল্বমংগলা ঠাকুৰৰ গোবিন্দ দামোদৰ স্তোত্ৰম জয় জগদীশ হৰে ৰেফ্ৰেইনৰ সৈতে অভিযোজিত কৰা হৈছে। (ভিডিঅ' সন্ধান)
পূৰব ঔৰ পাচ্চিম (১৯৭০)ত এই প্ৰাৰ্থনাই ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে আৰু পিছত ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ ধাৰাবাহিকতাৰ প্ৰতীক। .(ভিডিঅ' সন্ধান)
২০০১ চনৰ ফ্ৰেডী গট ফিংগাৰড নামৰ চিনেমাখনত ২৪:৪৫ বজাত প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়।
এই প্ৰাৰ্থনাই ২০০২ চনত "ওম জয় জগদীশ" চিনেমাখনক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
"বাঘবন (২০০৩ ছবি)" চিনামাত, প্ৰাৰ্থনা হিচাপে (আৰতি) "ওম জয় জগদীশ" উদিত নাৰায়ণ আৰু স্নেহা পন্তৰ কণ্ঠত গোৱা হয়।

বাহ্যিক সংযোগ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংগীত