এদো সাহিত্য

এদো সাহিত্য হৈছে নাইজেৰিয়াৰ এদো জনগোষ্ঠীৰদ্বাৰা ৰচিত লিখিত আৰু মৌখিক—উভয় ধৰণৰ সাহিত্যিক সৃষ্টিৰ সমষ্টি। ইয়াৰ উৎপত্তি উপনিৱেশ-পূৰ্ব সময়ত হৈছিল আৰু সময়ৰ লগে লগে বিকাশ লাভ কৰিছে। এই সাহিত্যত এদো সংস্কৃতিৰ প্ৰতিফলন দেখা যায় আৰু ইয়াত বিভিন্ন সময়কাল, সাহিত্যধাৰা আৰু লেখকৰ ৰচনা অন্তৰ্ভুক্ত আছে। এদো সাহিত্য পিতল ঢালাই, কাঠৰ খোদিত আৰু চিত্ৰকলাৰ দৰে পৰম্পৰাগত প্ৰকাশভংগীত নিহিত। ৰোমান লিপি গ্ৰহণৰ লগে লগে ঔপনিৱেশিক যুগত ইয়াৰ লিখিত ৰূপ অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ উঠে। লোকগান এদো সাহিত্য আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। এই গানসমূহ ঐতিহাসিক আখ্যান, নৈতিক শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰকাশৰ ভঁৰাল হিচাপে কাম কৰে।

এদো সাহিত্যেৰ প্ৰাৰম্ভিক যুগত লিখিত অভিব্যক্তিৰ দিশলৈ এক পৰিৱৰ্তন দেখা যায়। এই সময়ছোৱাত জে. ই. এডেগবে বাইবেলৰ কিছু অংশ এদো ভাষালৈ অনুবাদ কৰে, যিবোৰ ১৯২৫, ১৯২৭ আৰু ১৯৩০ চনত লণ্ডনৰ ফ’ৰেইন বাইবেল ছ’চাইটিৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত হয়। এই অনুবাদসমূহে এদো সমাজত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰৱেশত ভূমিকা লয় আৰু এদো ভাষাত প্ৰকাশিত প্ৰথম দিশৰ লিখিত ৰচনাসমূহৰ মাজত অন্যতম। পৰৱৰ্তী যুগত বিভিন্ন লেখক আৰু সাহিত্যিক ৰূপৰ বিকাশ ঘটে। জেকব এগাৰেভবা আৰু ডি. ইউ. ইমোকপেৰ দৰে লেখকে এদো ইতিহাস অনুসন্ধান কৰা আৰু কথাসাহিত্যত প্ৰৱেশ কৰা ৰচনা সৃষ্টি কৰে। ১৯২০-ৰ দশকতে মানক বানান প্ৰণালীৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ হয়, যিয়ে এদো লিখিত ভাষাৰ বিকাশত সহায় কৰে। কিছুমান ব্যক্তিয়ে নিজৰ আদিবাসী সংস্কৃতিৰ প্ৰবাদ, ধাঁধা আৰু লোককথা ইংৰাজীলৈ সংগ্ৰহ আৰু অনুবাদ কৰে।

ইতিহাস

এদো সাহিত্যত পিতল ঢালাই, কাঠৰ খোদাই আৰু চিত্ৰলিপিৰ দৰে বিভিন্ন পৰম্পৰাগত প্ৰকাশভংগী অন্তৰ্ভুক্ত, যিবোৰ অতীতত ঐতিহাসিক ঘটনাবলি লিপিবদ্ধ কৰিবলৈ ব্যৱহৃত হৈছিল। ঔপনিৱেশিক যুগত ৰোমান লিপি গ্ৰহণৰ ফলত লিখিত সাহিত্য অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ উঠে।

এদো সাহিত্যেৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত লিখিত অভিব্যক্তিৰ দিশে এক উল্লেখযোগ্য পৰিৱৰ্তন লক্ষ্য কৰা যায়। এই পৰিৱৰ্তন ৰোমান লিপি গ্ৰহণৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈছিল, যিয়ে এদো সাহিত্যৰ গঠনত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লয়। এই সময়ছোৱাত ৰেভাৰেণ্ড এমানুৱেল এগিয়েবৰ ওহুয়োবা এদো ভাষাত বাইবেলৰ অংশবিশেষ অনুবাদ কৰে। এই অনুবাদসমূহ এদো ভাষাত প্ৰকাশিত প্ৰথম দিশৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল।

জটিল ধৰ্মীয় ধাৰণা প্ৰকাশৰ বাবে এদো বাগধাৰা আৰু অভিব্যক্তিসমূহৰ উপযুক্ত অভিযোজনৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। এই প্ৰাৰম্ভিক সময়ছোৱাত পামফ্লেট আৰু বুকলেট আকাৰত লিখিত সাহিত্য বিকশিত হয়, যিবোৰে শিক্ষা, ইতিহাস আৰু সামাজিক মন্তব্যসহ এদো সমাজৰ বিভিন্ন দিশ আলোচনা কৰিছিল। এই সময়ত ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক উদ্দেশ্যে এদো গান আৰু স্তোত্ৰসমূহো লিপিবদ্ধ কৰা হয়।

সাক্ষৰতাৰ বিকাশ

ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত ৰোমান লিপিভিত্তিক পাশ্চাত্য শিক্ষা বিকশিত হয়। ১৯০০-ৰ দশকত প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হ’লেও ১৯১০-ৰ দশকত ইয়াৰ কিছুমান বন্ধ কৰি দিয়া হয়। ইয়াৰ ফলত সীমিত পৰিসৰত শিক্ষাব্যৱস্থা বিকশিত হয়। ১৯৩৭ চনত বেনিন চহৰত এদো কলেজ স্থাপন কৰা হয়। স্পষ্ট ভাষানীতি নথকাৰ ফলত শিক্ষাৰ মাধ্যম নিৰ্বাচনত অনিশ্চয়তা সৃষ্টি হয় আৰু শেষলৈ ইংৰাজী প্ৰধান শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে স্থায়ী হয়।

লোকগান

লোকগান এদো সাহিত্যেৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। প্ৰজন্মৰপৰা প্ৰজন্মলৈ পৰিবাহিত এই গানসমূহ ঐতিহাসিক আখ্যান, নৈতিক শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয় সংৰক্ষণৰ মাধ্যম। এই লোকগানসমূহ উপনিৱেশ-পূৰ্ব যুগৰ মৌখিক পৰম্পৰাৰপৰা উদ্ভৱ হৈছিল আৰু আজিও বিবাহ, উৎসৱ আৰু অন্যান্য সামাজিক অনুষ্ঠানত গোৱা হয়।

উল্লেখযোগ্য লেখক

এদো সাহিত্য আৰু এদো ভাষাৰ বিকাশত বহু লেখকে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
জে. ই. এডেগবে — এদো সাহিত্যেৰ প্ৰাৰম্ভিক অবদানকাৰী
এমানুৱেল এগিয়েবৰ ওহুয়োবা — বাইবেল অনুবাদক
জেকব ইউ. এগাৰেভবা — এদো ইতিহাস আৰু সাহিত্যৰ অন্যতম প্ৰধান লেখক

বাহ্যিক সংযোগ

ITAN ẸDAGBỌN MWEN — এদো ভাষাত আত্মজীৱনী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি