ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
কৌশল্যা আৰু ভৰতৰ কথা-বতৰা

২৮ অধ্যায়

কৌশল্যা আৰু ভৰতৰ কথা বতৰা

ক্ৰন্দনৰ ৰোল বৰ কৈকেয়ীৰ ঠাই ।

বুলিলা কৌশল্যা পাছে সুমিত্ৰাক চাই ॥১

আসিলেক ভৰত দাৰুনী যাৰ মাৱ ।

দেখেয়োক আসা গৈয়া চালিয়োক গাৱ ॥২

হেন বুলি দুইহান্তো লৰিলা সেহিক্ষণে ।

ভৰতো আসন্ত দুইকো দেখিবাক মনে ॥৩

সুমিত্ৰাৰ তনয় পাচত শত্ৰুঘন ।

বাটতে তাহাৰা দুইকো পাইলা দৰিশন ॥৪

কৌশল্যাক দেখিয়া ভৰত দুঃখী ভৈলা ।

হাঁ মৰিলোহোঁ বুলি পৰি মূৰ্চ্ছা গৈলা ॥৫

আসিলি বোপাই কুল নাশিনীৰ পো ।

দুইকো ধৰি কান্দিলা নয়নে বহে লো ॥৬

উঠ উঠ বাপু তই মুখে এৰ লাজ ।

মাৱেৰৰ হাতে তই মাগি ললি ৰাজ ॥৭

ৰাজাকো মৰাইলি ৰাম বনবাস দিলি ।

পিতৃ বধ কৰি কোন কৰ্ম্মক সাধিলি ॥৮

মোহোত বুলিলি হন্তে এহি ৰাজকোষ ।

ৰামে কৰিলন্ত হন্তে তোক যুবৰাজ ॥৯

কি কাৰণে আমাসাক বিদ্বেষ কৰিলি ।

সুমিত্ৰাক মোক বহ্নি কুণ্ডত থাপিলি ॥১০

একে শোকে মৰো আৰু জ্বালিলি সন্তাপ ।

যেন গঙ্গাজল মোৰ ৰামাই নিষ্পাপ ॥১১

কৌশল্যাৰ সুমিত্ৰাৰ হেন বাণী শুনি ।

কিনো বুলিবন্ত নপাৱন্ত মনে গুণি ॥১২

কতো বেলি মনে থিৰ কৰিলা ভৰত ।

দুইহন্তৰো আগে পাচে কৰন্ত শপত ॥১৩

মোহোৰ কপট যেবে সত্য ঘতুৱাওঁ ।

মিছা যেবে বোলোঁ ব্ৰহ্ম বধ পাপ পাওঁ ॥১৪

দশ কপিলাক মাৰোঁ গুৰু ভাৰ্য্যা হৰোঁ ।

ৰামক পঠাইো বনে আত্মঘাত কৰোঁ ॥১৫

মোৰ বোলে বুলিলা কৈকেয়ী নিজ মাৱ ।

ঘোৰ নৰকত তেবে মোৰ হৌক ঠাৱ ॥১৬

বচনে দিলেক দান নিদিলে অধৰ্ম্ম ।

ৰাজদ্ৰোহ কৰিলে যতেক পাপকৰ্ম্ম ॥১৭

সবপাপ পাওঁ যেবে মোৰ আছে মন ।

যত ধৰ্ম্ম কৰি আছো সিও হোৱে ছন ॥১৮

কৌশল্যা বোলন্ত তোক জানো শুদ্ধভাৱ ।

দাৰুণ শপত শুনি পোৰে মোৰ গাৱ ॥১৯

চিৰকাল জীবি আশীৰ্ব্বাদ দিলোঁ তোক ।

ৰাম আইলে দেখি পাসৰিবো সবে শোক ॥২০

কৌশল্যাৰ কোলে দুঃখে আছন্ত ভৰত ।

তপত খোলাত কৰে মাছ যেন মত ॥২১

মন্দকৰ্ম্মে মাৱৰ শৰীৰে দেই তাপ ।

সুৰাপান কৰি যেন দ্বিজৰ সন্তাপ ॥২২

আশেষ কৰন্ত শোক কৌশল্যাৰ ঠাৱে ।

পিতৃশোক বহ্নি যেন জ্বলে তান গাৱে ॥২৩
সাতছড়ি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

]]
সাতছড়ি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হৈছে বাংলাদেশৰ হবিগঞ্জ জিলাত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান।

বিৱৰণ

এই উদ্যানখন চিলেট অঞ্চলৰ অন্তৰ্গত হবিগঞ্জ জিলাৰ চুনাৰুঘাট উপজিলাৰ পাইকপাৰা ইউনিয়নৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনন্দন পাহাৰত অৱস্থিত। ই বাংলাদেশৰ ৰাজধানী চহৰ ঢাকাৰ পৰা ১৩০ কিলোমিটাৰ (৮১ মাইল) দূৰত্বত অৱস্থিত। উদ্যানখনৰ ওচৰতে ৯খন চাহ বাগিচা আছে। উদ্যানখনৰ পশ্চিমে সাতছড়ি চাহ বাগিচা আৰু পূবে চাকলাপুঞ্জি চাহ বাগিচা অৱস্থিত। ২০০৭ চনৰ এক তথ্য অনুসৰি, উদ্যানখনৰ ওচৰতে থকা তিপ্ৰা গাঁও এখনত বৰ্তমান তিপ্ৰা জনজাতিৰ প্ৰায় ২৪টা পৰিয়াল বসবাস কৰি আছে।

উদ্ভিদ

সাতছড়ি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান প্ৰায় ২০০তকৈও অধিক গছ-গছনি আছে। শাল (Shorea robusta), চেগুন (Tectona grandis), আগৰ, গৰ্জন, চামকঁ‌ঠাল, পাম, মেহগনি, কৃষ্ণচূড়া, ডুমুৰ (Ficus), জামৰুল, এজাৰ, আৱাল, মালেকাছ, ইউকেলিপ্টাছ, আকাশমণি, বাঁহ, বেঁত হৈছে উদ্যানখনৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ উদ্ভিদ প্ৰজাতি।

বন্যপ্ৰাণী

এই উদ্যানখন বন্যপ্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট চহকী। বনকুকুৰা, কাঠনি‍ বোৱাৰী, পাকৈঢোৰা, বাঢ়ৈটোকা, পাতি ময়না, ভীমৰাজ, সখিয়তী আৰু ভাটো ইয়াৰে কিছুমান উল্লেখযোগ্য চৰাই। ইয়াত গুৰুতৰভাৱে বিপন্ন পশ্চিমীয়া হলৌ বান্দৰৰ লগতে চচমা-চকুৱা বান্দৰ, টুপীমূৰীয়া বান্দৰ, লাজুকী বান্দৰ, উত্তৰৰ গাহৰি-নেজীয়া বান্দৰ আৰু মলুৱা বান্দৰ বসবাস কৰে। এছিয়াৰ ক'লা ভালুক আৰু ৰাংকুকুৰো ইয়াত স্বল্পসংখ্যকভাৱে পোৱা যায়।

অধিক সাধাৰণ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী প্ৰজাতিৰ ভিতৰত সুগৰী পহু, বনৰীয়া গাহৰি, মেচেকা, চিতা মেকুৰী (Prionailurus bengalensis), হেপা, হাগা গেন্দেৰা, মাস্কড পাম চিভেট (Paguma larvata), জহামাল, হালধীয়া ডিঙিৰ মাৰ্টেন (Martes flavigula), নেউল (Urva urva), শিয়াল, কেঁটেলা পহু (Atherurus macrourus), চীনা বনৰৌ আদি উল্লেখযোগ্য।

নিসৰ্গ সহায়তা প্ৰকল্প

ৰাষ্ট্ৰীয় বন বিভাগৰ লগতে "নিসৰ্গ" নামৰ এটা বেচৰকাৰী সংস্থাই, তেওঁলোকৰ "নিসৰ্গ সহায়তা প্ৰকল্প"ৰ সৈতে উদ্যানখন চোৱা-চিতা কৰে। সংৰক্ষণ কৰাৰ উপৰিও অৰণ্যৰ কাষত তেওঁলোকে ইক’-ট্যুৰ প্ৰদান কৰে। এই বেচৰকাৰী সংস্থাটোৱে তাত কিছুমান আড়ম্বৰপূৰ্ণ সামগ্ৰীও বিক্ৰী কৰে।

লগতে চাওক

ভাৱাল ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
লাউৱাছড়া ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
বাংলাদেশৰ সংৰক্ষিত অঞ্চলসমূহৰ তালিকা

তথ্য উৎস

লগতে পঢ়ক

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অৰণ্য
ৰয় টি বেনেট

ৰয় লেচলি বেনেট (; ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫৭ – ১৭ জানুৱাৰী ২০১৮) আছিল এজন জিম্বাবৱেৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ আৰু ব্ৰিটিছ দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰক্ষীৰ সদস্য। তেওঁ‌ চিমানিমনিৰ আসনৰ বাবে জিম্বাবৱেৰ হাউছ অৱ এছেম্বলীৰ সদস্যও আছিল, য'ত তেওঁ পাচেডু নামেৰে জনাজাত আছিল।

উদ্ধৃতি

তুমি আনৰ ব্যৱহাৰক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰা, কিন্তু তুমি প্ৰত্যুত্তৰ কেনেদৰে দিবা সেইটো নিজেই নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰা।
মনোভাৱ এটা পছন্দ। সুখ এটা পছন্দ। আশাবাদ এটা পছন্দ। দয়া এক পছন্দ। দান কৰাটো এটা পছন্দ। সন্মান কৰাটো এটা পছন্দ। আপুনি কৰা বাছনি বা পছন্দবোৰেই আপোনাক মানুহ হিচাপে গঢ় দিয়ে। গতিকে সদায়ে ভাৱি-চিন্তি পছন্দবোৰ ঠিক কৰক।
মনৰ ভয়বোৰে আপোনাক ইফালে সিফালে ঠেলি থাকিবলৈ সুযোগ নিদিব। তাৰ সলনি হৃদয়ত থকা সপোনবোৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হওক।
আপুনি কি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে সেই বিষয়ে চিন্তা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে আপোনাৰ শক্তিক আপুনি সৃষ্টি কৰিব পৰা বস্তুলৈ স্থানান্তৰিত কৰক।
নিজৰ সুখৰ দায়িত্ব নিজে লওক, আপোনাক সুখী কৰাৰ দায়িত্ব কেতিয়াও আনৰ হাতত এৰি নিদিব।
আনৰ অনুভৱক সন্মান কৰক। আপোনাৰ বাবে ইয়াৰ অৰ্থ হয়তো একো নাথাকিব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ বাবে ইয়ে সকলো বুজাব পাৰে।
নিজকে গ্ৰহণ কৰক, নিজকে ভাল পাওক, আৰু আগবাঢ়ি যাওক। আপুনি যদি উৰিব বিচাৰে, তেনে আপোনাক গধুৰ কৰি অনা বস্তুবোৰ এৰি পেলাবলৈ আপুনি শিকাৰ দৰকাৰ।
আমি সকলোৱে ভিন্ন। গতিকে আনক বিচাৰ কৰাৰ সলনি বুজাৰ চেষ্টা কৰক ৷
জীৱনটো বহুত চুটি। গতিকে এই জীৱনত আপোনাক সন্মান, শলাগ আৰু মূল্য নিদিয়া মানুহৰ কাৰণে আপুনি সময় নষ্ট কৰাৰ অৰ্থ নাই।
নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখক। আপুনি নিজে ভবাতকৈ বেছি সাহসী, আপুনি জনাতকৈও অধিক প্ৰতিভাশালী, আৰু আপুনি নিজে কল্পনা কৰাতকৈও অধিক কৰিবলৈ সক্ষম।
আপুনি নিজে সপোন দেখাৰ দৰে জীৱনটো যাপন কৰক: আনৰ আশা আৰু মতামতৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ দৃষ্টিভংগী আৰু উদ্দেশ্য অনুসৰি সপোনৰ জীৱনটো জীয়াই থাকিবলৈ সাহস কৰক।
নিজৰ আৰামী পৰিসৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই যোৱাৰ পিছতহে মানুহৰ পৰিৱৰ্তন, বৃদ্ধি আৰু ৰূপান্তৰণ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে৷
যদি আপুনি সঁচাই সুখী হ’ব বিচাৰে তেন্তে অতীতত নাথাকিব, ভৱিষ্যতৰ চিন্তা নকৰিব,তাৰ সলনি বৰ্তমানত সম্পূৰ্ণৰূপে জীয়াই থাকিবলৈ চেষ্টা কৰক।

উৎস

লগতে চাওক

আব্ৰাহাম লিংকন

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:জিম্বাবৱেৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
পামেলা ৰুক্‌ছ

পামেলা ৰুক্‌ছ (, ১৯৫৮ – ১ অক্টোবৰ ২০১০) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় ছবি পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ। ১৯৯৮ চনত মুক্তিলাভ কৰা 'ট্ৰেইন টু পাকিস্তান' শীৰ্ষক ছবিখনৰ বাবে তেখেত সুপৰিচিত। এই ছবিখনৰ পটভূমি আছিল ভাৰতৰ বিভাজন আৰু ছবিখনৰ আধাৰগ্ৰন্থ আছিল খুছৱন্ত সিঙৰ একে নামৰ উপন্যাস। ছবিখন পৃথিৱীৰ অনেক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। পামেলা ৰুক্‌ছে 'মিছ বিটিছ ছিলড্ৰেন' (১৯৯২), 'ডেন্স লাইক এ মেন' (২০০৩)-ৰ দৰে ছবি নিৰ্মাণ কৰাৰ লগতে আন কেইবাখনো মূল্যৱান তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে আৰু একাংশ কৰ্মৰ বাবে বঁটা-বাহনেৰে সন্মানীতও হৈছে। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৭০ৰ দশকত দিল্লীত গণমাধ্যমৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰি থকা অৱস্থাত পামেলাই দিল্লীস্থ থিয়েটাৰ গোষ্ঠী 'থিয়েটাৰ একছন গ্ৰুপ' (TAG)-ৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। এইটো গোষ্ঠীৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল থিয়েটাৰ পৰিচালক বেৰিজন আৰু সিদ্ধাৰ্থ বসু, ৰোশন শেঠ, লিলেট ডুবেই, মীৰা নায়াৰ আদি।

কৰ্মজীৱন

পামেলাই এগৰাকী সাংবাদিক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে আৰু টেলিভিছনৰ পৰ্দাত সাম্প্ৰতিক জ্ঞান (Current affairs)-ৰ কাৰ্যসূচী পৰিৱেশন কৰে। তেনে এটা সময়তে, এটা সাক্ষাৎকাৰৰ মুহূৰ্তত পামেলাই পৰিচালক কনৰাড ৰুকছক লগ পায়। ১৯৭২ চনত মুক্তিলাভ কৰা আৰু সমাদৃত হোৱা কথাছবি 'সিদ্ধাৰ্থ'ৰ বাবে কনৰাড ৰুকছে পৰিচয় লাভ কৰিছিল। কনৰাডৰ লগতে পামেলাই বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে।

পামেলাই এগৰাকী তথ্যচিত্ৰৰ পৰিচালক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু 'Chipko: A response to the forest crisis' আৰু 'Girl Child: fighting for survival'ৰ দৰে তথ্যচিত্ৰৰ বাবে চৰ্চালৈ আহে। ছবিখনৰ জৰিয়তে পামেলাই ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা পৰিচালকৰ ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা লাভ কৰে। ১৯৯৮ চনত পামেলাই খুছৱন্ত সিঙৰ উপন্যাসৰ আধাৰত "ট্ৰেইন টু পাকিস্তান" নামৰ বহুলসমাদৃত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়।

২০০৫ চনত পামেলাই সহ-লেখক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে কাম কৰা 'ডেন্স লাইক এ মেন' নামৰ ছবিখনে মুক্তিলাভ কৰে।

মৃত্যু

২০০৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত পামেলা এটি মটৰ দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ পাঁচ বছৰ পৰ্যন্ত ক'মাত থাকে। তেখেতে কোমাৰ পৰা কেতিয়াও উদ্ধাৰ নাপালে আৰু ২০১০ চনৰ ১ অক্টোবৰ তাৰিখে ৫২ বছৰ বয়সত তেখেতে মৃত্যুক সাবটি ল'লে।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা
লখা সিংহ

ৰাণা লখা সিংহ (ৰাজত্ব ১৩৮২–১৪২১) মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ মেৱাৰ ৰাজ্যৰ এজন ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক আছিল। ৰাণা ক্ষেত্ৰ সিংহৰ পুত্ৰ তেওঁ ১৩৮২ চনৰ পৰা ১৪২১ চনত মৃত্যুৰ আগলৈকে মেৱাৰত শাসন কৰিছিল।

লখাই কেইবাবাৰো বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল আৰু কমেও আঠজন পুত্ৰ সন্তান আছিল। মাৰৱাৰৰ পত্নী হান্সা বাঈৰ পৰা তেওঁৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ মোকাল সিংহই ১৪২১ চনত চতুৰ্থ ৰাণা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
টাইম (আলোচনী)

টাইম (; অৰ্থ: সময়) হৈছে এখন আমেৰিকান সাপ্তাহিক সংবাদ আলোচনী আৰু সংবাদ ৱেবছাইট। টাইমৰ মুখ্য কাৰ্যালয় নিউয়ৰ্ক চিটিত অৱস্থিত। ১৯২৩ চনৰ ৩ মাৰ্চত টাইম পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল। প্ৰভাৱশালী সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা হেনৰি লুছে বহুকেইটা বছৰলৈকে টাইমৰ কাৰ্যভাৰ চলাই আছিল। টাইমৰ এটা ইয়ৰোপীয়ান সংস্কৰণো আছে যাৰ নাম হৈছে টাইম ইউৰোপ (Time Europe,পূৰ্বতে Time Atlantic হিচাপে পৰিচিত)। লণ্ডনৰ পৰা প্ৰকাশিত হোৱা টাইম ইউৰোপে মধ্য প্ৰাচ্য, আফ্ৰিকাৰ লগতে ২০০৩ চনৰ পৰা লেটিন আমেৰিকাকো সামৰি লয়। টাইমৰ এছিয়ান সংস্কৰণটোক টাইম এছিয়া (Time Asia) বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ কাৰ্যালয় অৱস্থিত হংকংত। দক্ষিণ প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় সংস্কৰণটোৱে অষ্ট্ৰেলিয়া, নিউজিলেণ্ড, আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দ্বীপসমূহক সামৰি লয়। ইয়াৰ কাৰ্যালয়টো চিডনিত অৱস্থিত।

ইতিহাস

ব্ৰিটন হেডেন আৰু হেনৰি লুচৰ দ্বাৰা পোনপ্ৰথমে টাইম আলোচনী নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছিল। এইখনেই আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰথমখন সাপ্তাহিক সংবাদ-আলোচনী। ব্ৰিটন আৰু হেনৰিয়ে ইয়াৰ আগতে "য়ালে ডেইলি নিউজ"ত যথাক্ৰমে অধ্যক্ষ আৰু পৰিচালন সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁলোকে পোনপ্ৰথমে আলোচনীখনৰ নাম "ফেক্টছ্" (Facts) দিয়াৰ কথা ভাবিছিল। তেওঁলোকে সংবাদবোৰ সংক্ষিপ্তভাৱে প্ৰকাশ কৰাটোত জোৰ দিছিল যাতে ব্যস্ত মানুহ এজনেও এঘণ্টাৰ ভিতৰতে আলোচনীখন পঢ়িব পাৰে। অৱশ্যে তেওঁলোকে নামটো পাছত "টাইম"লৈ সলনি কৰে আৰু শ্ল'গান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে "Take Time – It's Brief" শীৰ্ষক বাক্যশাৰী।

টাইম আলোচনীয়ে কেইবাদশকজুৰি তেওঁলোকৰ বেটুপাতত কেৱল কোনো এগৰাকী ব্যক্তিকহে স্থান দি আহিছে। শেহতীয়াকৈ টাইমে আৰম্ভ কৰা People of the year সংখ্যাবোৰে পাঠকৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে য'ত বাৰাক অ'বামা, ষ্টীভ জব্‌চৰ দৰে খ্যাতিমান ব্যক্তিয়ে স্থানলাভ কৰিছে। ১৯২৩ চনৰ৩ মাৰ্চত টাইমৰ সৰ্বপ্ৰথম সংখ্যাটোৰ বেটুপাতত স্থান লাভ কৰিছিল আমেৰিকাৰ সংসদৰ অধ্যক্ষ জোচেফ গাৰ্ণি কেননে। ১৯২৯ চনত টাইমৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা ব্ৰিটন হেডেনৰ মৃত্যু হয় আৰু হেনৰি লুচ "টাইম"ৰ সৰ্বেসৰ্বা হৈ পৰে। হেনৰি লুচক বিংশ শতিকাৰ সংবাদ মাধ্যমৰ এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তি বুলি জনা যায়।

১৯৮৯ চনত টাইম আলোচনী আৰু ৱাৰ্ণাৰ কমিউনিকেশ্বনচৰ একাকীকৰণ হয়, আৰু "টাইম" আলোচনী "টাইম ৱাৰ্ণাৰ"ৰ এটা অংশ হৈ পৰে। ২০১৪ চনত টাইম ৱাৰ্ণাৰে টাইম আলোচনীক পৃথক কৰি এক সুকীয়া ৰাজহুৱা কোম্পানী হিচাপে গঢ় দিয়ে।

২০০৭ চনত টাইম আলোচনীয়ে সোমবৰীয়া প্ৰকাশন/বিতৰণৰ পৰম্পৰাৰ পৰিৱৰ্তন কৰে। তাৰ পৰিৱৰ্তে আলোচনীবোৰ শুকুৰবাৰে বজাৰৰ বাবে পঠিওৱা হয় আৰু শনিবাৰে গৈ গ্ৰাহকৰ হাতত পৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।

২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত টাইমে তেওঁলোকৰ আলোচনী বিভাগৰ বাবে প্ৰথমগৰাকী মহিলা মুখ্য সম্পাদকৰ নাম ঘোষণা কৰে। যাৰ নাম আছিল মাৰ্থা নেলছন। ২০১৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত নেন্সি গিবছ্ হৈ পৰে টাইম আলোচনীৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা পৰিচালন সম্পাদক। ২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত মেৰেডিথে ঘোষণা কৰে যে তেওঁলোকে টাইমক মাৰ্ক বেনিঅ'ফ আৰু তেওঁৰ পত্নী লায়েন বেনিঅ'ফৰ হাততে অৰ্পণ কৰিব। ক্ৰয়মূল্য নিৰ্ধাৰণ হ'ল ১৯০ মিলিয়ন ডলাৰ। ছেলছফৰ্ছ ডট কমৰ অধ্যক্ষ আৰু সহ-কাৰ্যবাহী বিষয়া বেনিঅ'ফ যদিও টাইম আলোচনীয়ে সেই কোম্পানীৰ লগত ব্যৱধান বৰ্তাই ৰাখিব আৰু আলোচনীৰ প্ৰাত্যহিক পৰিচালনাত বেনিঅ'ফে হস্তক্ষেপ নকৰিব।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইংৰাজী আলোচনী
লুইছ ব্ৰেইল

লুইছ ব্ৰেইল (; ; জন্ম:	৪ জানুৱাৰী, ১৮০৯ - মৃত্যু: 	৬ জানুৱাৰী, ১৮৫২ ) এগৰাকী ফৰাচী উদ্ভাৱক আৰু শিক্ষাবিদ আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ফ্ৰান্সৰ ক'পভ্ৰেত। তিনি বছৰ বয়সত তেওঁ দৃষ্টিশক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ অন্য অন্ধ লোকক পঢ়ুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত এবছৰৰ ভিতৰতে তেওঁ অন্ধ আৰু দৃষ্টিহীন লোকৰ সহায় আৰু কল্যাণৰ বাবে ব্ৰেইল ব্যৱস্থাৰ বিকাশত এক বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন আনিছিল। এই পদ্ধতিৰ সহায়ত আঙুলিৰে এটাৰ পৰা ছয়টা বিন্দুত স্পৰ্শৰ জৰিয়তে বিশ্বৰ লাখ লাখ অন্ধ লোকে শিক্ষণ প্ৰক্ৰিয়াত অংশগ্ৰহণ কৰি লিখিব আৰু পঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছিল। বৰ্তমান এই পদ্ধতি সমগ্ৰ বিশ্বতে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে আৰু প্ৰায় সকলো ভাষাতে উপলব্ধ হৈছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

পেৰিছৰ পৰা প্ৰায় ২০ মাইল দূৰত অৱস্থিত কুপভ্ৰে নামৰ এখন সৰু চহৰত ১৮০৯ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত লুইছ ব্ৰেইলৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ এজন চামৰাৰ ব্যৱসায়ীৰ আছিল। চাৰিটা সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল একেবাৰে সৰু। তিনি বছৰ বয়সতে তেওঁৰ চকুত আঘাত প্ৰাপ্ত হৈ দৃষ্টি শক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল। শিক্ষা জীৱনত ব্ৰেইল এজন মেধাৱী ছাত্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। বিজ্ঞান আৰু সংগীতত তেওঁ বিশেষ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ গীৰ্জাত অৰ্গেনিষ্ট হিচাপে যোগদান কৰিছিল আৰু যুৱ অন্ধ প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষকতাও কৰিছিল।

মৃত্যু

ব্ৰেইলে শৈশৱৰ পৰা প্ৰাপ্তবয়স্কলৈকে দীৰ্ঘদিনীয়া শাৰীৰিক অসুস্থতাত জীৱন পাৰ কৰিছিল। চল্লিশ বছৰ বয়সত তেওঁৰ যক্ষ্মা ৰোগ ধৰা পৰিছিল আৰু তাৰ পিছতেই তেওঁ কৰ্মৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। লাহে লাহে তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ অৱনতি হোৱা বাবে তেওঁক কুপ’ভ্ৰেত থকা পৰিয়ালৰ বাসগৃহলৈ লৈ অনা হৈছিল। অৱশেষত ১৮৫৩ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত পেৰিছত লুইছ ব্ৰেইলৰ মৃত্যু হয়।

সন্মান

ফ্ৰান্সৰ ক'পভ্ৰে অঞ্চলত থকা লুইছ ব্ৰেইলৰ শৈশৱৰ ঘৰটো লুইছ ব্ৰেইল সংগ্ৰহালয় হিচাপে গঢ়ি তোলা হৈছে আৰু ইয়াক ঐতিহাসিক অট্টালিকাৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। চহৰখনত তেওঁৰ এটা বৃহৎ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে। এই স্মৃতিসৌধটোক ব্ৰেইল চৌহদ বুলি জনা যায়। ১৯৫২ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ শতবাৰ্ষিকীত তেওঁৰ মৃতদেহৰ অৱশেষ পেৰিছৰ পান্থেয়নলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। সন্মানৰ চিন স্বৰূপে তেওঁৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্ৰেইলৰ এটা বাহু কুপ’ভ্ৰেৰ তেওঁৰ গৃহৰ সন্মুখত সমাধিস্থ কৰা হৈছে। সমগ্ৰ বিশ্বতে তেওঁৰ স্মৃতিত পোষ্টকাৰ্ড প্ৰচলন কৰা হয়, আৰু ১৯৯২ চনত তেওঁৰ নামত এটা এষ্টৰইড “৯৯৬৯ ব্ৰেইল” নামকৰণ কৰা হয়। এনচাইক্লপেডিয়া ব্ৰিটেনিকাই তেওঁক "সৰ্বকালৰ ১০০জন সবাটোতকৈ প্ৰেৰণাদায়ক উদ্ভাৱক"ৰ তালিকাত নামভূক্ত কৰে।

লুইছ ব্ৰেইলৰ ১৯৭তম জন্মবাৰ্ষিকী উপলক্ষে ২০০৬ চনত গুগলে তেওঁলোকৰ মুখ্য পৃষ্ঠাত ব্ৰেইল পদ্ধতিত “গুগল” বুলি লিখা এটা গুগল ডুগল প্ৰদৰ্শন কৰে।

২০০৯ চনত সমগ্ৰ বিশ্বতে বিভিন্ন প্ৰদৰ্শনী আৰু আলোচনা চক্ৰৰ আয়োজন কৰি তেওঁৰ দ্বিশততম জন্মবাৰ্ষিকী উদযাপন কৰা হয়। বেলজিয়াম আৰু ইটালীত তেওঁৰ স্মৃতিত দুই ইউৰোৰ মুদ্ৰা, ভাৰতত দুটকা আৰু এশটকাৰ মুদ্ৰা আৰু আমেৰিকাত এক ডলাৰ মূল্যৰ মুদ্ৰা প্ৰচলন কৰা হয়।

তেওঁৰ জন্মদিন ৪ জানুৱাৰী তাৰিখটো সমগ্ৰ বিশ্বতে বিশ্ব ব্ৰেইল দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উদ্ভাৱক
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি
ভূপেন উজীৰ

ভূপেন উজীৰ হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী সংগীত শিল্পী, সুৰকাৰ, বাদ্যযন্ত্ৰী এই মৰম তোমাৰ বাবেকে ধৰি বিশখনৰো অধিক অসমীয়া ছবিৰ বাবে সংগীত পৰিচালনা কৰিছে৷ ২০২৩ চনত তেখেতক জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়৷

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

ভূপেন উজীৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৩ চনৰ ৫ এপ্ৰিলত, যোৰহাটত। শিল্পীগৰাকীয়ে যোৰহাটতে শৈশৱ পাৰ কৰে৷

কৰ্মজীৱন

ভূপেন উজীৰে ভাৰতীয় খাদ্য নিগমত কিছুসময়ৰ বাবে চাকৰি কৰে৷ চাকৰিৰ সময়ছোৱাতো তেখেতে সংগীতৰ অনুশীলন এৰি দিয়া নাছিল। যেতিয়া চাকৰিজীৱনে তেখেতৰ সাংগীতিক যাত্ৰাৰ ক্ষেত্ৰত বাধাৰ সৃষ্টি কৰা যেন অনুমান হ'ল, তেতিয়া তেখেতে ভাৰতীয় খাদ্য নিগমৰ চাকৰি ত্যাগ কৰিলে৷ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী শান্তা উজীৰ আৰু দুগৰাকী জীয়ৰীক এৰি থৈ যায়৷

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সংগীত পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কাৱঁড় যাত্ৰা

কাৱঁড় যাত্ৰা শিৱভক্ত সকলৰ বছেৰেকীয়া তীৰ্থযাত্ৰা। এই তীৰ্থযাত্ৰী সকলক কাৱঁড়ীয়া বা ভোলে বোলে। তেওঁলোকে উত্তৰাখণ্ডৰ হৰিদ্বাৰ, গৌমুখ, গংগোত্ৰী আৰু বিহাৰৰ চুলতানগঞ্জলৈ পৱিত্ৰ গংগা নদীৰ পানী আনিবলৈ যায়। লাখ লাখ ভক্তয়ে গংগাৰ পৱিত্ৰ পানী বহু দূৰ কঢ়িয়াই স্থানীয় শিৱ মন্দিৰ বা বিশেষ মন্দিৰ যেনে মীৰটৰ পুৰা মহাদেৱ আৰু ঔঘৰনাথ আৰু কাশী বিশ্বনাথ, বৈদনাথ আৰু ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰত জলাবিশেষ কৰে।

ধৰ্মীয় ৰীতিৰে পৱিত্ৰ উৎসৰ পানী কান্ধৰ ভাৰৰ দুয়োফালে ওলমাই যাত্ৰা কৰা সকলক কাৱঁড় বোলে। আৰম্ভণিতে এই যাত্ৰা সীমিত লোকৰ মাজত সীমাবদ্ধ আছিল। ১৯৮০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে এই যাত্ৰায়ে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে।

নামৰ উৎপত্তি

কাৱঁড় যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে কান্ধত এক বিশেষ ধৰণৰ ভাৰ কঢ়িয়ায়। সাধাৰণতে বাঁহেৰে নিৰ্মিত এই ভাৰৰ দুয়োফালে পানী কঢ়িয়াই নিয়াৰ ব্যৱস্থা থাকে। এই ভাৰখনকে কাৱঁড় বোলে আৰু এই যাত্ৰাৰ নাম ইয়াৰ পৰায়ে আহিছে।

ইতিহাস

কাৱঁড় যাত্ৰা হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ পুৰাণত উল্লেখিত সমুদ্ৰ মন্থনৰ লগত জড়িত। সাগৰ মন্থনত প্ৰথমে অমৃতৰ সলনি হলাহলৰ অভিৰ্ভাৱ হৈছিল। এই বিষৰ ভয়ানক পৰিনামৰ পৰা জগতক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ দেৱাহিদেৱ মহাদেৱে বিষপান কৰিছিল। কিন্তু হলাহলৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱৰ বাবে শিৱ কষ্ট পাই আছিল। ত্ৰেতা যুগত শিৱৰ পৰম ভক্ত ৰাৱণে কাৱঁড়ত পৱিত্ৰ গংগাৰ পানী আনি ৰামেশ্বৰ জ্যোতিৰ্লিংগত জলাভিষেক কৰিছিল আৰু ভগৱান শিৱয়ে হলাহলৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিছিল।

বোল বম

বোল বম বা বল বম ভাৰত আৰু নেপালৰ শিৱভক্ত সকলে শিৱৰ গুণ-গৰিমা গাই কৰা বছেৰেকীয়া তীৰ্থযাত্ৰা। এই উৎসৱ শ্ৰাৱন মাহ বা শাওন মাহত অনুষ্ঠিত হয়। ভক্তসকলে গংগা বা আন কোনো পৱিত্ৰ উৎসৰ পানী কাৱঁড়ত লৈ কান্ধত কঢ়িয়াই নিয়ে। এই যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে গেৰুৱা বসন পৰিধান কৰি খালি ভৰিৰে শিৱ মন্দিৰত উপস্থিত হৈ জলাভিষেক কৰে। সাধাৰণতে এই যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে সপৰিয়ালে, ইষ্ট কুটুম, ওচৰ চুবুৰীয়াৰ সৈতে যাত্ৰা কৰে। এই যাত্ৰাত তেওঁলোকে 'বোল বম' বা 'বল বম' অৰ্থাৎ শিৱৰ নাম উচ্চাৰণ কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে ভজন স্তুতিমূলকগীত গাই ভগৱান শিৱৰ নাম লয়।

যাত্ৰা

শ্ৰাৱন বা শাওন মাহ ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উছৰ্গিত। ভক্তসকলৰ বেছিভাগেই শাওন মাহৰ সোমবাৰে ব্ৰত উপাসনা কৰে। তদুপৰি শাওন মাহ হিন্দু মান্যতা অনুসৰি পৱিত্ৰ চতুৰ্মাহ কালৰ অন্তৰ্ভুক্ত, সেয়ে এই মাহত তীৰ্থযাত্ৰা আৰু পৱিত্ৰ নদীত স্নান কৰা হয়। এই সময়ত হাজাৰ হাজাৰ ভক্তয়ে গেৰুৱা বসন পৰিধান কৰি হৰিদ্বাৰ, গংগোত্ৰী আৰু গৌমুখৰ গংগাৰ পানী আনিবলৈ যায়। ইয়াৰ লগতে আন আন পৱিত্ৰ স্থলৰ পৰা পানী আনি স্থানীয় বা প্ৰধান শিৱলিংগত অৰ্পণ কৰে। এই যাত্ৰাত বেছি সংখ্যক পুৰুষে ভাগ লয় যদিও কিছুসংখ্যক মহিলায়েও ইয়াত অংশ গ্ৰহণ কৰে। এইযাত্ৰা বেছিভাগেই খালি ভৰিৰে যায় যদিও বেছি দূৰত্বৰ ঠাই সমূহলৈ বিভিন্ন বাহনৰৰ সহায়ত যোৱা হয়। বিভিন্ন সংগঠনে এই যাত্ৰাৰ যাত্ৰীসকলৰ সুবিধাৰ্থে ঠায়ে ঠায়ে কেম্পৰ আয়োজন কৰে। বৰ্তমান এই যাত্ৰা ভাৰতৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰিছে। পৱিত্ৰ স্থলৰ পৰা পানী অনাৰ পিছত সেই পানী শাওন মাহৰ ত্ৰয়োদশী তিথিত বা মহা শিৱৰাত্ৰিৰ দিনা শিৱলিংগৰ জলাভিষেক কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
গোপী

]]ক তেওঁলোকৰ বস্ত্ৰ ঘূৰাই দিবলৈ কাকুতি কৰি থকা অৱস্থাত গোপীসকল, ঈশ্বৰ ভাগৱত পুৰাণ, ১৫৬০
গোপী (गोपी) হৈছে এটা সংস্কৃত ভাষাৰ শব্দ আৰু শব্দটি গোপাল শব্দৰ পৰা উদ্ভূত হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে গোৰ পালক বা গৰুৰ লালন-পালনকৰ্তা। হিন্দু ধৰ্মৰ বৈষ্ণৱবাদৰ আখ্যানসমূহত গোপিকা (গোপীৰ স্ত্ৰীবাচক ৰূপ) শব্দটো গোৱালীসকল(পশুপালনৰ বৃত্তিত জড়িত বালিকা)ৰ এক বিশেষ গোটক বুজাবলৈ বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হয়। ভাগৱত পুৰাণ আৰু অন্যান্য পৌৰাণিক সাহিত্যত বৰ্ণিত ব্যাখ্যা অনুসৰি এই বালিকাসকল ভগৱান কৃষ্ণৰ প্ৰতি নিঃশ্চৰ্ত আৰু অচলা ভক্তিপ্ৰেমত নিৱদ্ধ আছিল। বালিকাবৃন্দৰ ভিতৰত ৰাধা (বা ৰাধিকা হিচাপেও জনাজাত) নামৰ গোপিকা গৰাকীক হিন্দুসকলৰ বহু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত, বিশেষকৈ গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদত; বিশেষ উচ্চ শ্ৰদ্ধাপূৰ্ণ স্থান আৰু গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা হয়। গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদত বৃন্দাবনৰ ১০৮ গৰাকী গোপিকাৰ উল্লেখ আছে। উল্লেখ্য যে, ৰাধা আৰু আন গোপীসকলক গোৱালী হিচাপে অভিহিত কৰা হৈছে যদিও বৈষ্ণৱবাদৰ ধৰ্মতাত্ত্বিক গূঢ়াৰ্থ অনুসৰি তেওঁলোক হৈছে দেৱলোকৰ পৰম-পুৰুষ শ্ৰীকৃষ্ণৰ চিৰন্তন সেৱিকা। এইদৰেই, গোৱালীসকল হৈছে আভ্যন্তৰীন (আন্তঃ) শক্তি, বা অন্তঃৰঙ্গ শক্তি, আৰু পৰম-পুৰুষ ঈশ্বৰৰ আন্তঃ-শক্তিৰ বিস্তাৰ।
nail|

প্ৰসিদ্ধ গোপীসকল

বৃন্দাবনৰ গোপীৰ সংখ্যা গৌডীয় বৈষ্ণৱবাদত ১০৮ গৰাকী হিচাপে ধৰা হয়, আনহাতে কৃষ্ণ চৰিতৰ মতে এই সংখ্যা ১৬,০০০। ভক্তিপ্ৰেমৰ নিদৰ্শন বহনকাৰী গোপীবৃন্দ হৈছে বৃন্দাবনৰ অবিনশ্বৰ আৱাসী। ৰাধা বা ৰাধিকাক বৃন্দাবনৰ ৰাণী হিচাপে গণ্য কৰা হয় বাবে প্ৰায়েই ৰাধাৰাণী হিচাপে আখ্যা দিয়া হয়। গোপীসকলক তিনিটা গোটত বিভক্ত কৰিব পাৰি: কৃষ্ণৰ প্ৰায় সমবয়সীয়া বান্ধৱী গোপীবৃন্দ; দাসী গোপীবৃন্দ; আৰু বাৰ্তাবাহিকা গোপীবৃন্দ। ইয়াৰে কৃষ্ণৰ সমসাময়িক প্ৰথম গোটৰ গোপীসকল সকলোতকৈ বেছি মহিমামণ্ডিত (বৰিষ্ঠ); দ্বিতীয় গোটৰ গোপীসকল তেওঁৰ দাসীস্বৰূপ আৰু দ্বিতীয় মহিমামণ্ডিত (বৰ); আৰু তৃতীয় গোটৰ বাৰ্তাবাহিকা গোপীসকলৰ স্থান তেওঁলোকৰ পিছত। বৰিষ্ঠ গোটৰ গোপীসকল সকলোতকৈ বেছি প্ৰসিদ্ধ। তেওঁলোক ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ চিৰন্তন অন্তৰংগ প্ৰাণৰ সখী। দিব্য-যুগল(কৃষ্ণ-ৰাধা)-ৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ সমকক্ষতা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত পাবলৈ নাই। শ্ৰীমতী ৰাধাৰাণীৰ পিছতেই মুখ্য ৯ গৰাকী গোপীক কৃষ্ণৰ সৰ্বাগ্ৰগণ্য ভক্ত বা সেৱিকা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁলোকৰ নামসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হৈছে:

ললিতা সখী
বিশাখা সখী
চম্পকলতা সখী
চিত্ৰা সখী
তুংগবিদ্যা সখী
ইন্দুলেখা সখী
ৰঙ্গদেৱী সখী
সুদেৱী সখী
অনুৰাধা সখী
শ্বেতা সখী

অপ্ৰতিবন্ধ প্ৰেম

হিন্দু ধৰ্মৰ বৈষ্ণৱীয় ধৰ্মতত্ত্ব অনুসৰি, গোপীসকলৰ সৈতে জড়িত আখ্যানসমূহে বিশুদ্ধ-ভক্তিৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰে। এই বিশুদ্ধ-ভক্তিয়েই হৈছে 'ঈশ্বৰ(কৃষ্ণ)ৰ প্ৰতি সমৰ্পিত সৰ্বোত্তম নিঃশ্চৰ্ত প্ৰেম'। ভাগৱত পুৰাণৰ পিছৰ অধ্যায়সমূহত কৃষ্ণৰ বৃন্দাবনৰ লীলা বিষয়ক আৰু সন্ত উদ্ধৱৰ আখ্যানসমূহত, গোপীবৃন্দৰ কৃষ্ণৰ পৰতি প্ৰকাশিত স্বতঃস্ফূৰ্ত আৰু অচলা ভক্তি গভীৰভাৱে ব্যাখ্যায়িত হৈছে।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

The Residents of Eternal Vrindavana (including Srimati Radharani & the Gopis)
The Eight Main Gopis (Asta Sakhis)
Deity Gallery: Radha-Madhava & the Eight Gopis
Diagram of the Yoga Pitha in Vrindavana
Srimati Radharani and other Personalities

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
কৰ্ণালা দুৰ্গ

কৰ্ণালা দুৰ্গ ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰায়গড় জিলাৰ পানভেল চহৰৰপৰা প্ৰায় ১০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত থকা এটা পাহাৰীয়া দুৰ্গ বা ফানেল হিল সংযোগ কৰা বৰ পাছৰ ওপৰেৰে চাই থকাৰ বাবে ই কৌশলগতভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান আছিল।

ইতিহাস

সম্ভৱতঃ ১৪০০ চনৰ আগতে দেৱগিৰি যাদৱ (১২৪৮-১৩১৮) আৰু তুঘলাক (১৩১৮-১৩৪৭)ৰ দিনত এই দুৰ্গটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। কৰ্ণলা নিজ নিজ সাম্ৰাজ্যৰ উত্তৰ কোংকন জিলাৰ ৰাজধানী আছিল। পাছলৈ গুজৰাট চুলতানৰ অধীনলৈ আহে যদিও ১৫৪০ চনত আহমেদনগৰৰ নিজাম শ্বাহে ইয়াক দখল কৰে। ইয়াৰ পিছত গুজৰাটৰ চুলতানসকলে ইয়াক পুনৰ দখল কৰিবলৈ বাছেইন (বৰ্তমানৰ ভাছাই)ত থকা পৰ্তুগীজ কমাণ্ডিং অফিচাৰ ডম ফ্ৰান্সিস্কো ডি মেনেজেছৰপৰা সহায় বিচাৰিছিল। তেওঁৰ ৫০০ সৈনিকক কৰ্ণালা দুৰ্গলৈ পঠিয়াই তাক দখল কৰাত সফল হয়। এই দুৰ্গটো গুজৰাট চুলতান ৰাজ্যৰ হাতত থাকিল যদিও পৰ্তুগীজ সৈন্য তাত নিয়োজিত আছিল। এই প্ৰচেষ্টা বিফল হয় আৰু পৰ্তুগীজসকল নিয়ন্ত্ৰণত থাকিল। কিন্তু সাংলি আৰু কৰ্ণলাৰ দুৰ্গসমূহ কৌশলগতভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয় বুলি নিৰ্ণয় কৰি পৰ্তুগীজ ভাইচৰয়ে বাৰ্ষিক ১৭,৫০০ টকা (বা ৫,০০০ সোণৰ পেৰাডোয়া) ধন দিয়াৰ বিনিময়ত সেইবোৰ নিজাম শ্বাহক ঘূৰাই দিবলৈ সন্মত হয়।

১৬৭০ চনত ছাত্ৰপতি শিৱাজীয়ে ইয়াক মোগলৰপৰা জয় কৰে। তেওঁ ইয়াক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰে।ৰ নিয়ন্ত্ৰণত থাকে আৰু ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসন স্থাপন নকৰে।

ট্ৰেকিং কৰি দুৰ্গলৈ

আজি দুৰ্গৰ ধ্বংসাৱশেষটো হাইকিং আৰু পৰ্যটনৰ জনপ্ৰিয় স্থান। এই দুৰ্গলৈ যাবলৈ দুটা পথ আছে: কৰ্ণালা ফ'ৰ্ট ট্ৰেইল আৰু নেচাৰ ট্ৰেইল। কৰ্ণালা ফ'ৰ্ট ট্ৰেইল ট্ৰেক পাহাৰৰ তলৰপৰা ১ ঘণ্টা/২.৬৯ কিলোমিটাৰ ট্ৰেক। বন বিভাগৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা ট্ৰেইলটোত পাঁচটা জিৰণি ষ্টপ আছে। দুৰ্গৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওচৰৰ চূড়ান্ত খোজবোৰ লোহাৰ ৰেলিংৰে সুৰক্ষিত কৰা হৈছে। শিখৰৰ তলত ৰন্ধা-বঢ়া কৰাটো বাঞ্ছনীয় নহয়, কিয়নো ধোঁৱাৰ গোন্ধে মৌমাখিবোৰক বিচলিত কৰে। আটাইতকৈ দক্ষিণৰ শিলটোত কাটি যোৱা পানীৰ কুঁৱাৰ পানী খোৱাৰ উপযোগী। ফৰেষ্ট গেষ্ট হাউচত প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা আছে। নেচাৰ ট্ৰেইল দুৰ্গটোলৈ যোৱাৰ চুটি (১.২০ কিলোমিটাৰ) আৰু ঠেক পথ।

বাৰিষাৰ সময়ত ট্ৰেকিং কৰাটো সঁচাকৈয়ে এক ৰোমাঞ্চকৰ অভিজ্ঞতা।

মুখ্য বৈশিষ্ট্যসমূহ

কৰ্ণালা দুৰ্গ আচলতে দুটা দুৰ্গৰে গঠিত, এটা ওপৰৰ স্তৰত আৰু এটা তলৰ স্তৰত। ওপৰৰ স্তৰটো ১২৫ ফুট উচ্চতাৰ বেছাল্ট স্তম্ভ এটাৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত, যাক পাণ্ডুৰ টাৱাৰ বুলিও কোৱা হয়। যেতিয়া দুৰ্গটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, এই গঠনটোৱে প্ৰহৰী টাৱাৰ হিচাপে কাম কৰিছিল যদিও এতিয়া ইয়াৰ অৱস্থা বেয়া হৈ পৰিছে। ইয়াৰ মৌচাক সদৃশ গঠনৰ বাবে ইয়াত বগাই যোৱাটো কঠিন, আৰু শেহতীয়াকৈ অন্ততঃ এজনৰ মৃত্যু হৈছে। ইয়াত পানীৰ টেংকি আছে যিয়ে বছৰজুৰি মিঠা পানী যোগান ধৰে। ওপৰৰপৰা প্ৰভালগড়, মাণিকগড়, হাজী মলং, চান্দেৰি দুৰ্গ, মাথেৰান, সাংক্ষী গড়, দ্ৰোনাগিৰি দুৰ্গ, আৰু ৰাজমাচীৰ দুৰ্গবোৰ স্পষ্টকৈ দেখা যায়।

এই দুৰ্গটোত দুটা শিলালিপি আছে, এটা মাৰাঠী আৰু আনটো পাৰ্চী ভাষাত। তলৰ গেটখনৰ ভিতৰৰফালে তাৰিখ নোহোৱা মাৰাঠী শিলালিপিটো দেখা যায়। ইয়াৰ কথাবোৰ অপাঠ্য। ওপৰৰ দুৱাৰখনত পাৰ্চী ভাষাত লিখা আছে, "চৈয়দ নুৰুদ্দিন মহম্মদ খান, হিজৰী, ১১৪৭ হিজৰী (১৭৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দ)" আৰু সম্ভৱতঃ মোগলসকলে দুৰ্গটো দখল কৰাৰ সময়ৰপৰাই লিখা আছে। এই শিলত খোদিত শিলালিপি বহু আগতেই কিছুমান ভাঙি-ছিঙি আঁতৰাই পেলাইছিল।

ভৱনী মন্দিৰ

দুৰ্গৰ তলত দেৱী ভৱনীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত মন্দিৰ আছে। কোৱা হয় যে দেৱীয়ে ৰজা ছাত্ৰপতি শিৱাজীক এখন তৰোৱাল দিছিল, যাৰ সহায়ত তেওঁ বৃহৎ ভূমি জয় কৰি হিন্দু জাতি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

দুৰ্গৰ চিত্ৰসমূহ

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
শ্ৰেণী:মহাৰাষ্ট্ৰৰ বুৰঞ্জী
শ্ৰেণী:ভাৰত