ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
কুৰংগনয়নী

কুৰংগনয়নী বা তেখাও-লেইমা মণিপুৰৰ ৰাজকুমাৰী তথা অসমৰ বৰকুঁৱৰী আছিল। তেওঁ মেইটেই শাসক চিঙ থাং খমবাৰ জীয়ৰী তথা আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ পত্নী আৰু প্ৰধান ৰাণী আছিল। স্বৰ্গদেৱে মানৰ কবলৰ পৰা মণিপুৰৰ সিংহাসন উদ্ধাৰৰ বাবে কৰা সহায়ৰ চিনস্বৰূপে চিঙ থাং খমবা ওৰফে জয় সিংহ‌ই তেওঁৰ জীয়েক কুৰংগনয়নীক ১৭৬৮ চনত ৰাজেশ্বৰ সিংহ‌লৈ বিয়া দিয়ে। আগৰ দিনত মণিপুৰৰ মানুহক অসমীয়াই মগলু বা মগলৌ বুলিছিল। মণিপুৰৰ কন্যা হোৱা বাবে সেয়ে কুৰংগনয়নীক মগলু কুঁৱৰী বা মগলৌ কুঁৱৰী বুলিও জনা যায়। আনহাতে মণিপুৰিসকলে তেওঁক তেখাও-লেইমা বা অসম কুঁৱৰী বুলি স্মৰণ কৰে। প্ৰথম মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ দমনৰ ক্ষেত্ৰত কুৰংগনয়নীয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।

১৭৬৯ চনত ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ ভায়েক চুণ্যেউফাই লক্ষ্মী সিংহ নাম লৈ ৰাজপাটত উঠে আৰু কুৰংগনয়নীক বিয়া কৰায়। কিছুদিন পাছতে আহোম ৰাজ্যত ৰাঘ নেওগৰ নেতৃত্বত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত হয়। বিদ্ৰোহীসকলে আহোম ৰাজধানী অধিকাৰ কৰি নাহৰখৰাৰ ৰমানন্দক সিংহাসনত বহুৱায় আৰু লক্ষ্মী সিংহক বন্দী কৰে। ৰাঘ নেওগে কুৰংগনয়নীৰ লগতে ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ বিধবা পত্নীসকল আৰু লক্ষ্মী সিংহৰ পত্নীসকলক জোৰ কৰি নিজৰ হেৰেমত ৰাখে।

প্ৰজাসকলে পূৰ্বৰ স্বৰ্গদেউৰ বিষয়াসকলকে সমৰ্থন কৰিবলৈ লোৱাত ৰজা ৰমাকান্ত অসন্তুষ্ট হৈ সকলো বিষয়া আৰু লক্ষ্মী সিংহক হত্যা কৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰে। এই কথাৰ উমান পাই পূৰ্বৰ সকলো বিষয়া লগ লাগি বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈ সংকল্প লয়। ইতিমধ্যে বিদ্ৰোহীসকলৰ বেছিভাগেই ঘৰাঘৰি গৈছিল আৰু ৰাজধানীত ৰমাকান্তৰ লগত কেইজনমান সহকাৰীহে আছিল। ১৭৭০ চনৰ এপ্ৰিলত বহাগ বিহুৰ আগৰ নিশা ৰাঘৰ ঘৰ ঘেৰাও কৰা হয় আৰু তেওঁক বাহিৰলৈ টানি আনি হত্যা কৰা হয়। কিছুমানৰ মতে কুৰংগনয়নীয়েই পিছফালৰ পৰা প্ৰথম আঘাত কৰিছিল। ৰমাকান্ত সমায়িকভাৱে পলাই সাৰে কিন্তু তেওঁৰ দেউতাক, আত্মীয় আৰু বিষয়াসকলক ধৰি মৃত্যুদণ্ড বিহা হয়। এইদৰে প্ৰথম মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ অন্ত পৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:টাই-আহোম ৰাণী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ ব্যক্তি
শেষেৰ কবিতা (উপন্যাস)

শেষেৰ কবিতা ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ এখন উপন্যাস। এইখন ৰবীন্দ্ৰনাথৰ চিত্ৰ সৃষ্টি‍ পৰ্যায়ৰ দ্বিতীয়খন উপন্যাস (প্ৰথমখন যোগাযোগ)। ১৯২৭ চনৰ পৰা (১৩৩৪ বঙ্গাব্দৰ ভাদ্ৰ) ১৯২৮ চন(১৩৩৪ বঙ্গাব্দৰ চ'ত)লৈকে এই উপন্যাসখন প্ৰবাসীত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ হৈছিল।

পটভূমি

শেষেৰ কবিতা কুৰি শতিকাৰ বংগৰ নৱ শিক্ষিত অভিজাত সমাজৰ জীৱন কাহিনী। ব্যক্তিগত মানৱীয় মূল্যবোধৰ উপাদানসমূহ যদি কেৱল হৃদয়ৰ পৰাই আহে - যাৰ উন্নতি আৰু উজ্জ্বলতা শি‍ক্ষাৰ মহান পৰিশোধনত আছে, তেন্তে ইয়াৰ এটা চৰিত্ৰও আছে। বাস্তৱ চিনাকি বাহ্যিক অভিজ্ঞতাৰ জগতখনৰ পৰা ই সম্পূৰ্ণ অন্তৰ্মুখী। এই নতুন চেতনাৰ অদ্ভুত আৱিষ্কাৰ এই উপন্যাসখন লিখাৰ সময়ৰ আশে-পাশে কৰা হৈছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ অঙ্কিত এই পৰ্বেৰ দুই এটা মুখাৱয়ৱত কল্পনাৰ প্ৰাধান্য লক্ষণীয়।

লিখা আৰু প্ৰকাশিত দিশৰ পৰা শেষেৰ কবিতা ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ দশম উপন্যাস। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে ১৯২৮ চনত বাংগালুৰুত নিজৰ স্বাস্থ্য পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে‍ থকাৰ সময়ছোৱাত এই উপন্যাসখন লিখিছিল। শেষেৰ কবিতা প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল প্ৰবাসীত ধাৰাবাহিৰভাৱে‍ ভাদ মাহৰ পৰা চ'তমাহলৈকে। বহুতে ইয়াক কবিতাৰ কিতাপ বুলি ভুল কৰে। আচলতে এইখন ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ অন্যতম ৰোমাণ্টিক উপন্যাস।

বিষয়বস্তু

প্ৰবাসী বেৰিষ্টাৰ অমিত ৰয় (‘অমিট্ ৰে’) এজন প্ৰখৰ মেধাৱী আৰু ৰোমাণ্টিক যুৱক। তৰ্কত প্ৰতিপক্ষক পৰাস্ত কৰাত সিদ্ধহস্ত। এই অমিত এবাৰ শ্বিলঙলৈ‍ ফুৰিবলৈ গৈছিল। আৰু তাতেই এক মটৰ দুৰ্ঘটনাত লাৱণ্যৰ সৈতে পৰিচয় ঘটিল। যাৰ ফলত প্ৰেমৰ সৃষ্টি হ’ল। কিন্তু অতি সোনকালেই বাস্তৱবাদী লাৱণ্যই উপলব্ধি কৰিলে যে অমিত এজন ৰোমাণ্টিক জগতৰ মানুহ যাৰ লগত দৈনন্দিন জীৱনৰ পাৰিবাৰিক হিচাপ-নিকাচবোৰ চলাব নোৱাৰি। ইফালে শ্বিলঙত আহি উপস্থিত হয় কেটি (কেতকী)। হাতত থকা আঙুঠিটো দেখুৱাই অমিতক তেওঁৰ বুলি দাবী কৰে। লাৱণ্য-অমিতৰ বিয়া ভাগি যায়। শেষত অমিতে স্বীকাৰ কৰে যে লাৱণ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেম পুখুৰীৰ পানীৰ দৰে, সেই পানী ঘৰলৈ আনিবলৈ নহয়, কিন্তু সেই পানীত তেওঁৰ মন সাঁতুৰিবলৈ‍। আৰু কেতকীৰ সৈতে‍ সম্পৰ্ক কলহত তোলা পানী- প্ৰতিদিনে তুলিব, প্ৰতিদিনে ব্যৱহাৰ কৰিব।

চৰিত্ৰ

"অমিত ৰায়:" শেষেৰ কবিতাৰ মূল চৰিত্ৰ অমিত ৰায়। অমিতৰ মাজত যিটো প্ৰবল সেয়া হ'ল বাকচতুৰতা। সেইটোৱেই তেওঁৰ ছদ্মৱেশ। তেওঁ কবিও নহয়, শিল্পীও নহয়, আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ বাব‍েই এই মুখা পিন্ধিব লগা হৈছে। 'ৰবিবাৰ' গল্পৰ অভীক আৰু 'প্ৰগতি সংহাৰ' গল্পৰ নীহাৰৰ সৈতে অমিতৰ স্বভাৱৰ এটা মিল আছে।
কেটি: অমিতৰ সহচৰ কেটি অৰ্থাৎ কেতকী। আৰ্বানিটিৰ আড়ষ্ট কৃত্ৰিমতা লৈয়ো তাই একেবাৰে ভিন্ন ধৰণৰ। তাইৰ মুখত এক শ্ৰেণীজ্ঞাপক মুখাৰ লক্ষণ বিৰাজমান।
অবনীশ দত্ত, লাৱণ্য, শোভনলাল, যতিশঙ্কৰসহ যথাৰ্থ আভিজাত্যৰ পৰিচয়টো সম্পূৰ্ণ হৈছে‍ বিদ্যাপৰিমাৰ্জিত অন্তৰ্জিজ্ঞাসু প্ৰৱণতাত।
কেৱল যোগমায়া এই দুটা শ্ৰেণীৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক, তেওঁ ঊনবিংশ শতিকাৰ জীৱন পৰম্পৰাৰ নিশ্চিত পথ-প্ৰদৰ্শক।

কাব্য সৌন্দৰ্য

ৰবীন্দ্ৰনাথৰ শেষজীৱনৰ ছবি অঁকাৰ কালত কথাসাহিত্যত চিত্ৰধৰ্মী কিছুমান নতনত্ব দেখা গৈছিল। কলমৰ চুটি আঁচোৰেৰে বাক্যক চকু কপালত তুলিব পৰাটো নিশ্চিতভাৱে‍ এক বিশেষ প্ৰৱণতা আৰু দক্ষতা।
" অমিতে কয়, ফেশ্বন হ'ল মুখা, ষ্টাইল মুখশ্ৰী। তেওঁৰ মতে, যিসকল সাহিত্যৰ উমৰাও গোটৰ অন্তৰ্গত, যিসকলে‍ নিজকে‍ মনত ৰাখি চলে, ষ্টাইল তেওঁলোকৰে। আৰু যিসকল আমোলাতান্ত্ৰিক গোটৰ, দহজনক সন্তুষ্ট কৰা যাৰ ব্যৱসায়, ফেশ্বন তেওঁলোকৰে। হৈছে মন ৰখা। ... পৰ্দা ফেশ্বনৰ বাবে, বেনাৰসী ষ্টাইলৰ বাবে - বিশেষৰ মুখ বিশেষ ৰঙৰ বিশেষ ছাঁত দেখুওৱাবৰ বাবে।"
" কমল-হীৰাৰ পাথৰটোক কয় হয় বিদ্যা আৰু তাৰ পৰা যি পোহৰ বি‍চ্চুৰিত হয় তাক কোৱা হয় সংস্কৃতি। পাথৰৰ ওজন আছে আৰু পোহৰৰ আছে দীপ্তি।"

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী উপন্যাস
শ্ৰেণী:উপন্যাস
গাওঁবুঢ়া (গোহাঞিবৰুৱা)

গাওঁবুঢ়াৰ সংস্কৰণসমূহৰ ভিতৰত আছে:
গাওঁবুঢ়া (১৯৩৮, তৃতীয় সংস্কৰণ), লীলা এজেঞ্চিৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত

শ্ৰেণী:নাটক
শ্ৰেণী:পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম
শ্ৰেণী:গাওঁবুঢ়া
শ্ৰেণী:সংস্কৰণ পৃষ্ঠা
শ্ৰেণী:১৮৯৭ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম
মহিষাসুৰ

মহিষাসুৰ ( , ) হিন্দু ধৰ্মৰ এটা ম'হ অসুৰ। হিন্দু সাহিত্যত তেওঁক আকৃতি সলনি কৰি নিজৰ অশুভ পথ অনুসৰণ কৰা প্ৰতাৰক অসুৰ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। মহিষাসুৰ আছিল অসুৰ ৰম্ভ আৰু মহিষী নামৰ এগৰাকী মাইকী ম'হৰ পুত্ৰ। অৱশেষত তেওঁক দেৱী দুৰ্গাই তেওঁৰ ত্ৰিশূলৰ সহায়ত হত্যা কৰে আৰু তাৰ পিছত তেওঁ মহিষাসুৰমৰ্দিনী ("মহিষাসুৰৰ হত্যাকাৰী") উপনাম লাভ কৰে। মহিষাসুৰৰ গজাসুৰ নামৰ এজন পুত্ৰ আছিল।

নৱৰাত্ৰি উৎসৱে মহিষাসুৰ আৰু দুৰ্গাৰ মাজত হোৱা এই যুদ্ধক উপস্থাপন কৰে, যাৰ শিখৰত উপনীত হৈ বিজয়া দশমী পালন হয়। এয়া মহিষাসুৰৰ চূড়ান্ত পৰাজয়ৰ উদযাপন। "অশুভৰ ওপৰত শুভৰ জয়"ৰ এই কাহিনীটোৱে হিন্দু ধৰ্মত গভীৰ প্ৰতীকবাদ বহন কৰে, বিশেষকৈ শক্তিবাদত, আৰু দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বহু হিন্দু মন্দিৰৰ দেৱী মহাত্ম্যত বৰ্ণিত হৈছে।

আদি শংকৰৰ মহিষাসুৰমৰ্দিনী স্তোত্ৰ তেওঁৰ কিংবদন্তিৰ স্মৃতিত ৰচনা কৰা হৈছিল।

কিংবদন্তী

মহিষাসুৰ হৈছে মহিষ অৰ্থাৎ "ম'হ" আৰু অসুৰ অৰ্থাৎ "দানৱ"ৰ সন্ধিৰে গঠিত সংস্কৃত শব্দ, যাৰ অনুবাদ হ'ব "ম'হ দানৱ।" অসুৰ হিচাপে মহিষাসুৰে দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ চলাইছিল, কিয়নো দেৱ আৰু অসুৰৰ মাজত চিৰকাল সংঘাত হৈছিল। মহিষাসুৰে সেই বৰ লাভ কৰিছিল যে কোনো মানুহে তেওঁক হত্যা কৰিব নোৱাৰে। দেৱতা আৰু অসুৰৰ (অসুৰ) যুদ্ধত ইন্দ্ৰৰ নেতৃত্বত দেৱসকল মহিষাসুৰৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল। পৰাজয়ৰ বলি হৈ দেৱতাসকলে পাহাৰত একত্ৰিত হৈছিল য'ত তেওঁলোকৰ সংযুক্ত ঐশ্বৰিক শক্তিসমূহ একত্ৰিত হৈ দেৱী দুৰ্গাত পৰিণত হৈছিল। নৱজাত দুৰ্গাই মহিষাসুৰৰ বিৰুদ্ধে সিংহত উঠি যুদ্ধৰ নেতৃত্ব দি মহিষাসুৰক হত্যা কৰে। ইয়াৰ পিছত দেৱীৰ নাম মহিষাসুৰমৰ্দিনী অৰ্থাৎ মহিষাসুৰৰ হত্যাকাৰী ৰখা হয়। লক্ষ্মী তন্ত্ৰ অনুসৰি দেৱী লক্ষ্মীয়েই মহিষাসুৰক নিমিষতে বধ কৰে, আৰু তেওঁৰ এই কৃতিত্বৰ প্ৰশংসা কৰি চিৰন্তন আধিপত্য আগবঢ়োৱাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

মহিষাসুৰৰ কিংবদন্তি মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণৰ অংশ দেৱী মহাত্ম্য নামেৰে জনাজাত শক্তিবাদৰ পৰম্পৰাৰ প্ৰধান গ্ৰন্থসমূহত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মহিষাসুৰৰ কাহিনী মাৰ্কণ্ডেয়ই সাৱৰ্ণিকা মনুৰ জন্মৰ কাহিনী বৰ্ণনা অংশত সন্নিবিষ্ট কৰিছে। মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণ অনুসৰি মহীষাসুৰৰ কাহিনী দ্বিতীয় মন্বন্তৰ (বিষ্ণু পুৰাণৰ মতে প্ৰায় ১.৩ বিলিয়ন বছৰ আগতে) মহৰ্ষি মেধাই সুৰথ নামৰ এজন ৰজাক বৰ্ণনা কৰিছিল। মহিষাসুৰক এনে এক দুষ্ট সত্তা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যিয়ে নিজৰ বাহ্যিক ৰূপ সলনি কৰিব পাৰে, কিন্তু কেতিয়াও নিজৰ আসুৰিক লক্ষ্য সলনি কৰিব নোৱাৰে।

কলা

দুৰ্গাৰ দ্বাৰা মহিষাসুৰৰ বধ এটা বিশিষ্ট বিষয়বস্তু যিটো সমগ্ৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন গুহা আৰু মন্দিৰত ভাস্কৰ্য্য শিল্প হিচাপে প্ৰতিফলিত কৰা হৈছিল। কিছুমান বিশিষ্ট উপস্থাপন মহাবলীপুৰমৰ মহিষাসুৰমৰ্দিনী গুহা, ৰাণী কি বাৱৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ, ইলোৰা গুহা, হালেবিডুৰ হয়সলেশ্বৰ মন্দিৰ আৰু সমগ্ৰ ভাৰতৰ বহুতো মন্দিৰত দেখা যায়। বিহাৰ, পশ্চিম বংগ, ঝাৰখণ্ড, ওড়িশা আৰু অন্যান্য পূব ভাৰতীয় ৰাজ্যত দুৰ্গা পূজাৰ সময়ত দুৰ্গা পূজা মণ্ডপত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয় য'ত দুৰ্গাই মহিষাসুৰক হত্যা কৰা চিত্ৰিত কৰা হয়। মহিষাসুৰৰ কিংবদন্তি চলচ্চিত্ৰ, নাট আৰু নৃত্য-নাতিকাৰো মুখ্য বিষয় হিচাপে গুৰুত্ব লাভ কৰি আহিছে।

চিত্ৰ সম্ভাৰ

লগতে চাওক

ৰক্তবীজ
সুম্ভ আৰু নিসুম্ভ
ৰম্ভ (আসুৰ)
চণ্ড আৰু মুণ্ড

তথ্যসূত্ৰ

অতিৰিক্ত পঠন

Hindu Goddesses: Vision of the Divine Feminine in the Hindu Religious Traditions, David Kinsley .
Mahishasura Mardini Stotram (Prayer to the Goddess who killed Mahishasura), Sri Sri Sri Shankara Bhagavatpadacharya.

বাহ্যিক সংযোগসমূহ

Devī Māhātmya by Swami Sivananda at Divine Life Society
শ্ৰেণী:অসুৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
দেৰগাঁও

দেৰগাঁও (IPA: ˈdɜːˌgɑ̃ʊ)উজনি অসমৰ গোলাঘাট জিলাত অৱস্থিত এখন ঐতিহাসিক ঠাই। হেমকোষ প্ৰণেতা ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা, জ্ঞানপীঠ বঁটাপ্ৰাপ্ত কবি নীলমণি ফুকন, গল্প সম্ৰাট চৈয়দ আব্দুল মালিক, প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ বৰা, নৃত্যাচাৰ্য যতীন গোস্বামীকে আদি কৰি অসমীয়া সমাজ-সংস্কৃতিৰ জগতখনত অনবদ্য অৱদান আগবঢ়োৱা কেইবাজনো বৰেণ্য ব্যক্তিৰ জন্মস্থান হৈছে দেৰগাঁও।

ভৌগোলিক বিৱৰণ

দেৰগাঁও ত অৱস্থিত। ইয়াৰ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতা প্ৰায় ৮২ মিটাৰ (২৬৯ ফুট)। দেৰগাঁৱৰ উত্তৰে দিচৈ নৈ, দক্ষিণে গণকপুখুৰী, পূবে যোৰহাট জিলা আৰু পশ্চিমে বাদুলীপাৰ। তথ্যানুসৰি প্ৰাচীন সীমা আছিল - উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ, পূবে শিতলী নগৰ, দক্ষিণে ওপৰ দৈয়াং (ঢেকিয়াল) আৰু পশ্চিমে দৰিয়া। জন পেটাৰ ওৱেদ চাহাবে উল্লেখ কৰা মতে 'Devargaon famous for the temple of Sadasiva is eight long six broad... Khitali is about 12 miles long and 10 broad ... join the bank Cacadonga, directly east from Devargaon is established the custom house of Khitalorghat'.

জনসংখ্যা

২০০১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়ল অনুসৰি দেৰগাঁৱৰ জনসংখ্যা ১৩,৩৬৪ জন। ইয়াৰে ৫৬% পুৰুষ আৰু ৪৪% মহিলা। দেৰগাঁৱৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৫%, পুৰুষ আৰু মহিলাৰ ক্ৰমান্বয়ে ৮৮% আৰু ৮১%। দেৰগাঁৱৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১০% ছয়বছৰৰ অনুৰ্ধৰ।

ৰাজনীতি

দেৰগাঁও কলিয়াবৰ (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।

যাতায়াত

৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটো দেৰগাঁৱৰ মাজেদি পাৰ হৈ গৈছে। ইয়াৰ নিকটতম ৰেলৱে ষ্টেচন হৈছে বৰুৱাবামুণ গাঁও ৰেলৱে ষ্টেচন। দেৰগাঁৱৰ নিকটবৰ্ত্তী বিমানবন্দৰ হৈছে যোৰাহাটৰ ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰ।

শিক্ষা

দেৰগাঁৱৰ প্ৰধান শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ হৈছে-

দেৰগাঁও কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয় (website),
আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয় (website)
ৰেডিয়েণ্ট কলেজ
উদয়ণ একাডেমী
ৰয়েল একাডেমী কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়
দেৰগাঁও উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
দেৰগাঁও টাউন উচ্চ বুনিয়াদী বিদ্যালয়
দেৰগাঁও বালিকা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
ইন্দ্ৰানী দেৱী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
দেৰগাঁও টাউন অভ্যসন নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয়
শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, কাকডোঙা
দেৰগাঁও জাতীয় বিদ্যালয়
শিশু ভাৰতী হাইস্কুল
ডন বস্ক' হাইস্কুল
শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, দেৰগাঁও
এলপাইন ইংৰাজী স্কুল
মাৰিয়া নিৱাস স্কুল

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
শ্ৰেণী:গোলাঘাট জিলা
অশ্বঘোষ

অশ্বঘোষ (; গ. ৮০ – গ. ১৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ) ভাৰতৰ এজন সৰ্বাষ্টিবাদ বা মহাসংঘিক বৌদ্ধ দাৰ্শনিক, নাট্যকাৰ, কবি আৰু বক্তা আছিল। তেওঁ উত্তৰ ভাৰতৰ সাকেতত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল যাক অযোধ্যা বুলিও কোৱা হয়। তেওঁ প্ৰথম সংস্কৃত নাট্যকাৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু কালিদাসৰ পূৰ্বে তেওঁক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় কবি বুলি গণ্য কৰা হয়। প্ৰথম শতিকাত তেওঁ কনিষ্কৰ সমসাময়িক আৰু আধ্যাত্মিক উপদেষ্টা। বৌদ্ধ দৰবাৰ লেখকৰ এটা দলৰ ভিতৰত তেওঁ আটাইতকৈ বিখ্যাত আছিল, যাৰ মহাকাব্যই সমসাময়িক ৰামায়ণৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল। অশ্বঘোষৰ সময়ৰ আগৰ বহুখিনি বৌদ্ধ সাহিত্য পালি আৰু প্ৰাকৃত ভাষাত ৰচনা কৰা হৈছিল যদিও অশ্বঘোষে ধ্ৰুপদী সংস্কৃতত ৰচনা কৰিছিল।

তপস্যা হিচাপে জীৱন

তেওঁৰ জন্ম অযোধ্যাত হোৱা বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ মূল (সাধাৰণ) নামটো অজ্ঞাত, অশ্বঘোষ কেৱল তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নামৰ এটা অংশ আৰু এই অংশৰেই তেওঁক মতা হৈছিল। কুমাৰজীৱে চীনা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা আৰু সেই ভাষাত সংৰক্ষিত অশ্বঘোষৰ পৰম্পৰাগত জীৱনী অনুসৰি তেওঁ প্ৰথমে এজন বিচৰণকাৰী তপস্বী আছিল যিয়ে বিতৰ্কত সৰ্ব-আগন্তুক পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

এবাৰ কুষানৰ ৰজাৰ মন্ত্ৰীসকলে ভীক্ষুৰ মূল্য সঠিকভাৱে ১ লাখ সোণৰ টুকুৰাৰ সমকক্ষ হ'ব পাৰে বুলি ভবা নাছিল। ভীক্ষুৰ মূল্য জনা ৰজাই সাতটা ঘোঁৰাক ছয় দিন অনাহাৰে ৰাখিবলৈ আদেশ দিলে। তাৰ পিছত ৰজাই এখন সভা আয়োজন কৰি ভিক্ষুসকলক ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ দিলে। আনকি প্ৰিয় খাদ্য সন্মুখত ৰখা ঘোঁৰাবোৰকো সন্ন্যাসীৰ শিক্ষাই মোহিত কৰিছিল, আৰু মনোযোগেৰে শুনিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা সকলোৱে তেওঁৰ মূল্যৰ ওপৰত পতিয়ন গৈছিল। পিছলৈ সেয়ে তেওঁক অশ্বঘোষ নাম দিয়া হয়।

শেষলৈ তেওঁ ধৰ্ম প্ৰচাৰকৰি সকলোকে তেওঁৰ প্ৰজ্ঞা আৰু বুজাবুজিৰ দ্বাৰা পথ প্ৰদৰ্শন কৰি সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু তেওঁক যোগ্যতা আৰু গুণৰ সূৰ্য্য হিচাপে চিনি পোৱা চাৰিজনীয়া সভাই তেওঁক অতিশয় সন্মান কৰিছিল।

ৰচনাৱলী

তেওঁক পূৰ্বতে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থ Awakening of Faith in the Mahayana ৰ লেখক বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল যদিও আধুনিক পণ্ডিতসকলে এই গ্ৰন্থখন চীনত ৰচনা কৰা বুলি একমত। বৰ্তমানৰ বিশ্বাস অনুসৰি তেওঁ মহাযানবাদী যুগৰ নাছিল, আৰু তেওঁক মহাসংঘীয়সকলৰ এটা উপ-পন্থী হিচাপে নিযুক্ত কৰা যেন লাগে। তেওঁৰ কাব্যৰ কবিতাসমূহৰ ওপৰত শেহতীয়াকৈ কৰা কিছুমান গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে তেওঁ হয়তো 'যোগচৰভূমিক' পাঠ্যৰ উল্লেখ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, বিশেষকৈ সৌন্দৰানন্দৰ বাবে, যিয়ে তেওঁৰ যোগচৰ বা সৌতান্তিক বিদ্যালয়ৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ সম্ভাৱনা মুকলি কৰি দিয়ে।

তেওঁ সংস্কৃতত বুদ্ধচৰিত (Acts of the Buddha) নামেৰে বুদ্ধৰ এক মহাকাব্যিক জীৱন ৰচনা কৰিছিল। সন্ন্যাসী ই-চিং (য়িজিং)ই উল্লেখ কৰিছিল যে তেওঁৰ সময়ত বুদ্ধচৰিত "...ভাৰতৰ আটাইকেইটা পঞ্চ অংশ আৰু দক্ষিণ সাগৰৰ দেশসমূহত (সুমাত্ৰ, জাভা আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়া দ্বীপসমূহত) বহুলভাৱে পঢ়া হৈছিল। তেওঁ বহু ধৰণৰ ধাৰণাক একোটা মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল আৰু কেইটামান শব্দত এনে ধাৰণা যিবোৰে তেওঁৰ পাঠকৰ হৃদয়ক ইমানেই আনন্দিত কৰিছিল যে তেওঁ কেতিয়াও কবিতাসমূহ পঢ়িবলৈ ক্লান্ত হোৱা নাছিল।"

বুদ্ধৰ আঢ়ৈ বছৰীয়া ভাতৃ নন্দৰ ধৰ্মান্তৰকৰণৰ বিষয়বস্তুৰে সৌন্দৰানন্দ নামৰ কাব্য ৰচনা কৰিছিল, যাতে তেওঁ পৰিত্ৰাণ পাব পাৰে। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথমাৰ্ধত নন্দৰ জীৱনৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু দ্বিতীয়াৰ্ধত বৌদ্ধ মতবাদ আৰু তপস্যাৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

তেওঁক সূত্ৰলংকাৰৰ লেখক বুলিও ভবা হয়।

অশ্বঘোষে নাটকো ৰচনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ শাৰীপুত্ৰপ্ৰকৰণৰ এটা খণ্ড সংস্কৃতত বৰ্তমানো জীয়াই আছে।

তথ্যসূত্ৰ

গ্ৰন্থ তালিকা

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
নৱ কুমাৰ সন্দিকৈ

ড০ নৱ কুমাৰ সন্দিকৈ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত মুৰব্বী প্ৰাধ্যাপক। তেখেত সংস্কৃত সাহিত্য,ভক্তি সাহিত্য, কালিদাসৰ সাহিত্য, প্ৰাশ্চ্য আৰু পাশ্চাত্যৰ সাহিত্য, সাহিত্য তত্ত্ব আৰু সমালোচনা ইত্যাদি বিষয়ৰ অধ্যয়নৰ সৈতে জড়িত। তদুপৰি তেখেতে অনুবাদৰ যোগেদিও অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে। কলহনৰ ৰাজতৰংগিনীৰ অসমীয়া অনুবাদৰ বাবে তেখেতে ২০১৯ বৰ্ষৰ সাহিত্য অকাডেমীৰ অনুবাদ বঁটা লাভ কৰে।

শিক্ষা

ড০ নৱ কুমাৰ সন্দিকৈয়ে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ পৰা এম.ফিল(M. Phil.) ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ পৰা পিএইচ.ডি.(Ph.D) ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

সুদীৰ্ঘ সময় ধৰি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপনা কৰাৰ পিছত ২০২১ চনত তেখেতে চাকৰি জীৱনৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

সাহিত্যৰাজি

Dasarupaka of Dhananjaya- The Primary market value innovations of newly Public firms
ড০ প্ৰিয়াংশু প্ৰবাল উপাধ্যায় (মানুহজন আৰু তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব)
ৰূপ-তীৰ্থ (সুমনশ্ৰী তীৰ্থ সন্দিকৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ, খণ্ড-১)
ৰাজতৰংগিনী (কলহনৰ ৰাজতৰংগিনীৰ অসমীয়া অনুবাদ)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা বিজয়ী
একতাল

একতাল বা একতাল হৈছে ভাৰতীয় সংগীতৰ এটা তাল। ইয়াক সাধাৰণতে ধ্ৰুপদী সংগীত যেনে খেয়াল, আৰু অৰ্ধ-ধ্ৰুপদী ৰূপ যেনে ৰবীন্দ্ৰ সংগীতত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। একতালত ১২টা মাত্ৰা ৬টা বিভাগত বিভক্ত, প্ৰতিটো বিভাগত দুটা মাত্ৰা থাকে। একতাল সাধাৰণতে দ্ৰুত গতিত (দ্ৰুত গতি) বজোৱা হয়। এই তাল মূলতঃ তবলাৰ সহায়ত বজোৱা হয়। একতালৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ আন এটা তাল হৈছে চৌতাল, যি পখৱাজৰ সহায়ত বজোৱা হয়। একতাল হৈছে চৌতালৰ তবলাৰ সমতুল্য। একতালত বহুতো সুন্দৰ কাইডা বজোৱা হয়। কিন্তু একতাল মূলতঃ বিলম্বিত (যিকোনো তালৰ ধীৰ গতি)ৰ বাবে বজোৱা হয়।

মৌলিক তথ্য

নাম: একতাল

সম: প্ৰথম মাত্ৰা

তালি (হাততালি): ১, ৫, ৯, ১১ মাত্ৰা

খালি (হাত জোকাৰ): ৩, ৭ মাত্ৰা

সদৃশ তালসমূহ: চৌতাল, দাদৰা, গৰবা (তাল)

সম্পৰ্কিত যন্ত্ৰ: তবলা

সম্পৰ্কিত: হিন্দুস্তানী সংগীত

গঠন

একতালৰ গঠন নিম্নলিখিত:
হাততালি, টোকা, হাত জোকাৰ, টোকা, হাততালি, টোকা, হাত জোকাৰ, টোকা, হাততালি, টোকা, হাততালি, টোকা

ঠেকা

ইয়াৰ বোলৰ এটা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ধৰণ (ঠেকা) আছে, যি নিম্নলিখিত:
+ একতালৰ ঠেকা
ধিনধিন|
ধাগেতিৰ কিট|
x

0

তুনা|
কটতিন|
2

0

ধাগেতিৰ কিট|
ধিননা|
3

4

দ্ৰুত গতি বা দ্ৰুত লয়ত 'তিৰকিট'ক 'ত্ৰকা' হিচাপে বজোৱা হয়।

ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সংগীতত গুৰুত্ব

একতাল ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সংগীতত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু বহুতো ৰচনা ইয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

- Ektal – Chandrakantha, accessed 2025-03-21.
- Ektaal 12 beats, tablatheka.com, accessed 2025-03-21.
- Ranade, Ashok D., Hindustani Music: An Outline of Its Structure and Development, National Book Trust, 1990, ISBN 978-81-237-0208-7, pages 92–94.
- Courtney, David, Learning the Tabla, Mel Bay Publications, 2000, ISBN 978-0-7866-0939-0, pages 45–47.
মোহন ভাৱৰীয়া

মোহন ভাইৰা আছিল অসমৰ এজন ঢোল বাদক, লোকশিল্পী তথা সাংস্কৃতিক কৰ্মী। কামৰূপী ঢুলীয়া সংস্কৃতিৰ তেওঁ আছিল এগৰাকী পুৰোধা ব্যক্তি । থিতাতে সংলাপ যুগুত কৰি ব্যংগাত্মক অভিনয়েৰে সমাজৰ বিভিন্ন দিশ উন্মোচন কৰি মনোৰঞ্জন দিয়াৰ লগতে জনসচেতনতাৰ সৃষ্টি কৰাত বিশেষ ভূমিকা লোৱা কামৰূপী ঢুলীয়াৰ চং লোকসমাজত অতি জনপ্ৰিয় আৰু এই চঙৰে কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ হ'ল ভাইৰা । মোহন ভাইৰা তেনে এগৰাকী অতি জনপ্ৰিয় ভাইৰা শিল্পী আছিল । জন্মসূত্ৰে তেখেতৰ নাম আছিল মোহন চন্দ্ৰ বৰ্মন। তেখেতৰ পিতৃ হৰকান্ত বৰ্মন আৰু মাতৃ হৰিপ্ৰিয়া বৰ্মন। ভাৰত চৰকাৰে লোক সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা অনবদ্য বৰঙণিৰ বাবে তেওঁক সংগীত নাটক একাডেমী বঁটাৰে (১৯৭৫) সন্মানিত কৰে ।

শিক্ষা

মোহন ভাৱৰীয়াই তেওঁৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা কৈহাটীৰ ২২২নং নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয়ত আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ পাতনি মেলিছিল। অৱশ্যে পিতৃৰ বিয়োগৰ পিছত তাৰ অন্ত পৰে।

কৰ্মজীৱন

আঠ বছৰ বয়সতে ঢোলৰ মাৰি হাতত তুলি লোৱা মোহন ভাৱৰীয়াই কৈহাটীৰ ঢুলীয়া দলটোক নতুন ৰূপত গঠন কৰি ঢোল বাদনৰ প্ৰসাৰ আৰু নিজকে অভিনয়ত আত্মনিয়োগ কৰি তুলিছিল। কামৰূপীয়া ঢুলীয়া কৃষ্টিৰ অংশবিশেষ কৈহাটীৰ ঢুলীয়াৰ এই গৰাকী ধ্বজাবাহী শিল্পী আৰম্ভণিতে এগৰাকী খুইদাৰ (কুষ্টিবিদ)হে আছিল। প্ৰায় পঁচিছ ফুট ওখ গোটা ডাল বাঁহ মিহিকৈ চাঁচি সভাখোলাত থিয়কৈ পুতি লৈ সেই বাঁহডালৰ একেবাৰে ওপৰত বহি কৰা ভাইৰামী, নামি আহোঁতে মূৰটো তলমুৱাকৈ ঘূৰা আদিবোৰে প্ৰায় চমক লগাই দিছিল।

মান-সন্মান

মোহন ভাৱৰীয়াৰ উপস্থিত বুদ্ধি আছিল অতুলনীয়। প্ৰতিখন চং দৰ্শকৰ উপভোগ্য হোৱাকৈ পৰিচালনা কৰি সুন্দৰ অভিনয় কৰিব পাৰিছিল। ১৯৬৫-৭০ চনত পঞ্জাবৰ তদানীন্তন ৰাজ্যপাল মহেন্দ্ৰ মোহন চৌধুৰীয়ে বৰপেটাৰ ৰাসোৎসৱত মোহন ভাৱৰীয়াক আৰু তেওঁৰ দলৰ অভিনয়ত বিমুগ্দ্ধ হৈ পিন্ধি থকা জহৰ কোটটোকে মোহন ভাৱৰীয়াক উপহাৰ হিচাপে প্ৰদান কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ লোকশিল্পী
শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকশিল্পী
হজৰত মহম্মদৰ বংশাৱলী

হজৰত মহম্মদ (জন্ম প্ৰায় ৫৭০, মক্কা, আৰব [বৰ্তমান চৌদি আৰব]—মৃত্যুৰ ৮ জুন, ৬৩২, মদিনা) ইছলামৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু কোৰআনৰ ঘোষক আছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ৫৭০ চনত মক্কাত আৰু মৃত্যু হৈছিল ৬৩২ চনত মদিনাত, য'ত তেওঁ ৬২২ চনত তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ সৈতে প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।

তেওঁৰ পিতৃ কোৰেইচ জনজাতি নেতা আব্দুল মুত্তলিব ইবনে হাছিমৰ পুত্ৰ আব্দুল্লাৰ মৃত্যু হয় মহম্মদৰ জন্মৰ আশে-পাশে। ছয় বছৰ বয়সত তেওঁৰ মাতৃ আমিনাৰ মৃত্যু হয় আৰু মহম্মদ অনাথ হৈ পৰে। তেওঁৰ দাদা আব্দুল মুত্তলিব আৰু পিতৃৰ ফালৰ ককাক আবু তালিবৰ তত্বাৱধানত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।

বংশাৱলী

মহম্মদ আদনান

মহম্মদ আদনানে বৰ্ণিত ইছলামিক ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক পৰম্পৰা অনুসৰি মহম্মদ আদনানৰ বংশধৰ। পৰম্পৰা অনুসৰি আদনানৰ পৰা মহম্মদলৈকে বংশাৱলী ২১টা প্ৰজন্মক সামৰি লোৱা হৈছে। তলত হেজাজত শাসন কৰা আৰু মহম্মদৰ পিতৃবংশীয় পূৰ্বপুৰুষ বুলি কোৱা মুখীয়ালসকলৰ তালিকা দিয়া হ'ল।তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক সাধাৰণতে তেওঁলোকৰ লাকাব বা উপাধিৰ দ্বাৰা উল্লেখ কৰা হৈছিল, প্ৰতিটো উপাধিৰ কাষত নাম উল্লেখ কৰা হ'ব।

শৈশৱৰ জীৱন

মহম্মদৰ জন্ম হৈছিল প্ৰায় ৫৭০ খ্ৰীষ্টাব্দত মক্কাত। পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁক মৰুভূমিত বেদুইন পৰিয়ালৰ সৈতে থাকিবলৈ পঠিওৱা হয়। ছয় বছৰ বয়সত মাকক হেৰুৱাই দাদা আব্দুল মুত্তলিবে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল যেতিয়ালৈকে মহম্মদৰ আঠ বছৰ বয়সত মৃত্যু নহয়। তাৰ পিছত তেওঁ ককাক আবু তালিবৰ তত্বাৱধানত আহে।

বিবাহীত জীৱনৰ পৰিয়াল

তেওঁৰ চাৰিগৰাকী কন্যা আৰু কমেও দুজন পুত্ৰ (দুয়োজনেই কেঁচুৱা অৱস্থাত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল) আৰু সম্ভৱতঃ পিছৰ পত্নী বা উপপত্নী মাৰিয়াহৰ পৰা আন এজন পুত্ৰ (যিজনো সৰুতে মৃত্যুবৰণ কৰিছিল) আছিল। তেওঁৰ কনিষ্ঠ কন্যা ফাতিমাই মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ নেতা হিচাপে মহম্মদৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ ভিতৰত চতুৰ্থজন মহম্মদৰ খুলশালীয়েক আলীক বিয়া কৰায়।

তথ্য সংগ্ৰহ

•হজৰত মহম্মদৰ পৰিয়ালৰ তালিকা

ruqaiyyah/prophfamily পৰা আহৰণ কৰা

•Sahih_Muslim (মুছলিম হাদিছৰ) পৰা আহৰণ কৰা হৈছে;

أَبُو جَعْفَر مُحَمَّد بْن جَرِير بْن يَزِيد ٱلطَّبَرِيّ; 839–92 أَبُو• جَعْفَر مُحَمَّد بْن جَرِير بْن يَزِيد ٱلطَّبَرِيّ; 839–923 CE /al-Ṭabarī (Arabic: ٱلطَّبَرِيّ)

•Ishmael Instructs Isaac (গ'গল বুক) ১৫ জুন ২০১৭

•
Family Tree Muhammad . family tree of all 25 Islamic Prophets from Adam (AS) to Prophet Muhammad ﷺ with newly commissioned calligraphy and lots of bonus information like names of Prophets whose prophethood is disputed among Muslim scholars, names of places where each prophet was sent, how many times they are mentioned by name in the Quran, who were the Prophets (Nabi) and Messengers (Rasool), and the biblical names of Islamic prophets and much more information.

• ইছলামি চিটি islamicity/prophet-muhammad-pbuh-family-tree ১৬ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৪

•Greatest-All-Trees-Prophet-Muhammad

শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
হৰিবংশ ৰায় বচ্চন

হৰিবংশ ৰায় শ্ৰীবাস্তব "বচ্চন" (২৭ নৱেম্বৰ, ১৯০৭ - ১৮ জানুৱাৰী, ২০০৩) আছিল হিন্দী ভাষাৰ এগৰাকী কবি আৰু লেখক। 'হালাবাদ'ৰ প্ৰৱৰ্তক বচ্চন হ'ল হিন্দী কবিতাৰ উত্তৰ ছায়াবাদ কালৰ মুখ্য কবিবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম। মধুশালা হ'ল তেখেতৰ প্ৰসিদ্ধ কৃতি। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰখ্যাত অভিনেতা অমিতাভ বচ্চন হ'ল তেখেতৰ পুত্ৰ।
হৰিবংশ ৰায় বচ্চনে এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল। পাছলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ বিদেশ মন্ত্ৰণালয়ত হিন্দী বিশেষজ্ঞ হিচাপে নিযুক্ত হয়।
হৰিবংশ ৰায় বচ্চনে নিজকে এইদৰে পৰিচয় দিছিল
ছিটা

ছিটা বা প্ৰতিষেধক ছিটা হৈছে এক ধৰণৰ ৰাসায়নিক যৌগ বা মিশ্ৰণ যি দেহত এণ্টিবডি তৈয়াৰ হোৱা প্ৰক্ৰিয়াক উত্তেজিত কৰি দেহৰ কোনো ৰোগৰ বাবে প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বা অসংক্ৰামতা জন্মাত সহায় কৰে৷ কোনো প্ৰাণীৰ দেহত ৰোগ সৃষ্টিকাৰী ভাইৰাছ, বেক্টেৰিয়া ইত্যাদিৰ জীৱিত (যাৰ ৰোগ সৃষ্টিকাৰী ক্ষমতা শূন্য) বা মৃতদেহ বা কোনো অংশবিশেষৰ পৰা এই ঔষধ প্ৰস্তুত কৰা হয়। ই প্ৰাণীৰ দেহত সেই ভাইৰাছ বা বেক্টেৰিয়াৰ বিৰুদ্ধে এণ্টিবডি সৃষ্টি কৰে। কোনো ৰোগৰ ছিটা হল কেবলমাত্ৰ সেই নিৰ্দিষ্ট ৰোগটোৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰোধক্ষমতা বৰ্ধনকাৰী ক্ৰিয়া সম্পন্ন জৈব উপাচাৰ যা ছিটাকৰণ। এই ঔষধ ত্বক বেজিৰে ফুটাই দিয়া হয় বা অন্য উপায়ে যেনে খোৱা টোপাল (যেনে পলিঅ' ছিটা বা অৰেল পলিঅ' ভেকছিন) হিচাপে দিয়া হয়। ইয়াত সাধাৰণতে মৃতপ্ৰায় বা মৃত জীবাণু অথবা তাৰ বিষৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা ৰোগ সৃষ্টিকাৰী জীবাণু-সদৃশ উপাদান থাকে। দেহে উক্ত উপাদানটোক বহিৰাগত হিচাপে চিনাক্ত কৰে, তাক ধ্বংস কৰে আৰু স্মৃতিত সংৰক্ষণ কৰি অসংক্ৰামতাক উদ্দীপিত কৰে, যাতে পৰবৰ্তী সময়ত দেহ অসংক্ৰাম্য হৈ সেই সমস্ত জীবাণুক খুব সহজে পৰবৰ্তী অনুপ্ৰবেশত চিনাক্ত আৰু ধবংস কৰিব পাৰে।

আবিষ্কাৰ

১৭৯৬ চনত এডৱাৰ্ড জেনাৰে লক্ষ্য কৰে যে গোৱালিনী সকল (cow-maid) বসন্ত (small pox) ৰোগত আক্ৰান্ত নহয়। তেওঁ প্ৰমাণ কৰে গোৱালিনীৰ তেজ গৰুৰ বসন্ত সংক্ৰমিত তেজ আৰু সেই তেজ (ছিটা, inoculation) তেওঁ জেমছ ফিলিপ নামৰ ৮ বছৰ বয়সৰ এজন সুস্থ ল'ৰাক দিয়ে। সামান্য বসন্তৰ উপসৰ্গৰ পিছত সি আকৌ সম্পূৰ্ণ সুস্থ হৈ উঠে আৰু সি বসন্তৰ আক্ৰমণ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

প্ৰকাৰভেদ

ছিটা সাধাৰণতে তিনি প্ৰকাৰৰ-
লাইভ এটিনিউটেড-যেনে-
বেক্টেৰিয়াজাত: বি চি জি, প্লেগ, টাইফয়েড আদি।
ভাইৰাছজাত আৰু মুখেৰে খোৱা: পলিঅ, পীতজ্বৰ।
ৰিকেটছিয়াল-এপিডেমিক টাইফাছ।

মৃত/নিষ্ক্ৰিয়কৃত-

বেক্টেৰিয়াল-টাইফয়েড,কলৰা,পাৰটুসিস,
ভাইৰাল-ৰেবিছ,হেপাটাইটিছ-বি।

টক্সয়ড - টিটেনাছ,ডিপথেৰিয়া।

উৎপাদন

কেইবাটাও পৰ্যায়ত ছিটা উৎপাদন কৰা হয়। প্ৰথমে, প্ৰতিজনৰ (এণ্টিজেন) সৃষ্টি কৰা হয়। প্ৰাথমিক কোষ, যেনে কুকুৰাৰ কণী বা অবিৰত কোষ ৰেখা যেনে কৰ্ষণ কৰা মানৱ কোষ আদিত ভাইৰাছৰ বংশ বৃদ্ধি কৰা হয়। জৈৱ বিক্ৰিয়কত বেক্টেৰিয়াৰ বৃদ্ধি কৰা হয়। সেইদৰে, ইষ্ট, বেক্টেৰিয়া, বা কোস কৰ্ষণত বিকশিত বেক্টেৰিয়া বা ভাইৰাছৰ পৰা প্ৰ'টিন আহৰণ কৰা হয়। এণ্টিজেন সৃষ্টি কৰাৰ পিছত, ইয়াক কোষৰ পৰা পৃথক কৰি আহৰণ হয়। ভাইৰাছবোৰক নিষ্ক্ৰিয় কৰা হয়। আল্টাফিল্টাৰেছন নাইবা কমেট'গ্ৰাফিৰ দ্বাৰা নিষ্কাষিত প্ৰ'টিন বিশুদ্ধ কৰা হয়। শেষত, প্ৰয়োজন অনুসাৰে এডজোভেণ্ট (adjuvant), ষ্টেবিলাইজাৰ (stabilizers), আৰু প্ৰিজাৰভেটিভ (preservatives) যোগ কৰি ছিটা বা ভেকছিন তৈয়াৰ কৰা হয়। এডজোভেণ্টে প্ৰতিজৈৱিকৰ প্ৰতিৰক্ষা শক্তি বৃদ্ধি কৰে, ষ্টেবিলাইজাৰে জীৱনকাল বৃদ্ধি কৰে আৰু প্ৰিজাৰভেটিভে কেইবা বাৰো ব্যৱহাৰ কৰাৰ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে। সংমিশ্ৰ ভেকছিন (Combination vaccines) উৎপাদন কৰাটো অলপ কঠিন, কাৰণ তাত থকা ভিন্ন এণ্টিজেন আৰু অন্য পদাৰ্থৰ লগত বিক্ৰিয়া হব পাৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

ভেকছিন কি?

শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান
শ্ৰেণী:প্ৰতিষেধক