ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
মাচুদা খাতুন

মাচুদা খাতুন (বাংলা: মাসুদা খাতুন; ১৮৮৫–১৯২৬) এগৰাকী অগ্ৰণী বঙালী নাৰীবাদী আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ চিন্তাবিদ আছিল। তেওঁ এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰকো আছিল। তেওঁৰ কলমী নাম আছিল Mrs M Rahman।

প্ৰাথমিক জীৱন

মাচুদা খাতুনৰ জন্ম ১৮৮৫ চনত এক জমিদাৰ পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ এগৰাকী অধিবক্তা আছিল আৰু তেওঁ হুগলী জিলা, বংগ প্ৰেছিডেন্সী, ব্ৰিটিছ ৰাজত কৰ্মৰত আছিল। ১১ বছৰ বয়সতে তেওঁৰ বিয়া হয়। তেওঁৰ স্বামী মাহমুদূৰ ৰহমান কলকাতাত এগৰাকী ৰেজিষ্ট্ৰাৰ হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। সেই সময়ৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য নাৰীবাদী আৰু তেওঁৰ নিয়মীয়া চিঠি-পত্ৰ বন্ধুত্বৰ সঙ্গী আছিল বেগম ৰোকেয়া সাখাৱাত হুছেইন।

কেৰিয়াৰ

মাচুদা খাতুনে নাৰী অধিকাৰ আৰু নাৰীবাদ বিষয়ত লেখালেখি কৰিছিল। তেওঁ ৰক্ষণশীল মুছলমান সমাজৰ কঠোৰ সমালোচনা কৰিছিল। তেওঁৰ লেখাত ব্যঙ্গ আৰু ৰসিকতাৰ ব্যৱহাৰেৰে ইছলামবাদী ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে মত প্ৰকাশ কৰিছিল। প্ৰগতিশীল মুছলমান সমাজত তেওঁৰ ৰচনাৰ যথেষ্ট প্ৰশংসা হৈছিল।

তেওঁ কাজী নজৰুল ইছলাম সম্পাদিত আলোচনী ধূমকেতুৰ নিয়মীয়া লেখিকা আছিল। ভৱিষ্যতৰ বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কবি কাজী নজৰুল ইছলামে তেওঁৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই বিশেৰ বাঁশী কবিতাখন উৎসৰ্গা কৰিছিল আৰু তেওঁক “মা” বুলি সম্বোধন কৰিছিল। তেওঁ ধৰ্মনিৰপেক্ষ চিন্তাধাৰাৰ দৃঢ় সমৰ্থক আছিল আৰু মুছলমান আৰু হিন্দু সমাজৰ মাজত ঐক্যৰ আহ্বান জনাইছিল।

মাচুদা খাতুনে সেই সময়ত বুৰ্খা নিপিন্ধাকৈ চিনেমা আৰু কীৰ্তন অনুষ্ঠানলৈ গৈছিল, যি তেতিয়াৰ সমাজত অতি ব্যতিক্ৰমী আছিল। তেওঁ বেশ্যাবৃত্তিৰপৰা মুক্তিৰ বাবে এক পুনৰ্বাসন কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰাতো সহায় কৰিছিল।

মৃত্যু

১৯২৬ চনত মাচুদা খাতুনৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত কাজী নজৰুল ইছলামে তেওঁক উৎসৰ্গা কৰি এখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে, য’ত তেওঁক “অগ্নি নাগিনী” উপাধি দিয়া হয়। ১৯২৭ চনত তেওঁৰ স্বামীয়ে চানাচুৰ নামৰ গ্ৰন্থ হিচাপে তেওঁৰ সংগৃহীত ৰচনা প্ৰকাশ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ লেখক
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:লেখিকা
পৰিবেশন কলা

পৰিবেশন কলা হৈছে সংগীত, নৃত্য, নাটক আদিৰ দৰে কলা যিবোৰ দৰ্শকৰ বাবে লাইভত পৰিবেশন কৰা হয়। এইটো দৃশ্য কলাৰ পৰা পৃথক, য'ত ৰং, কেনভাছ বা বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ ব্যৱহাৰ কৰি ভৌতিক বা স্থিতিশীল শিল্পৰ বস্তু সৃষ্টি কৰা হয়। পৰিবেশন কলাৰ ভিতৰত নাট্য, সংগীত, নৃত্যকে ধৰি বিভিন্ন শাখা অন্তৰ্ভুক্ত, যিবোৰ জীৱন্ত দৰ্শকৰ সন্মুখত পৰিবেশন কৰা হয়।

ভ্ৰাম্যমাণ, সংগীত, জিমনাষ্টিক, বস্তুৰ হেতালি খেলা আৰু অন্যান্য ধৰণৰ অভিনয় সকলো মানৱ সংস্কৃতিতে উপস্থিত। সংগীত আৰু নৃত্যৰ ইতিহাস প্ৰাক-ঐতিহাসিক যুগৰ, আনহাতে চাৰ্কাছৰ দক্ষতা অন্ততঃ প্ৰাচীন মিচৰৰ।

পৰিবেশকসকল

দৰ্শকৰ সন্মুখত পৰিবেশন কলাত অংশগ্ৰহণ কৰা শিল্পীক পৰিবেশক বোলা হয়। ইয়াৰ উদাহৰণ হ'ল অভিনেতা, কমেডিয়ান, নৃত্যশিল্পী, যাদুকৰ, চাৰ্কাছ শিল্পী, সংগীতজ্ঞ, আৰু গায়ক। গীতৰ ৰচনা, নৃত্য পৰিচালনা আৰু মঞ্চশিল্পৰ দৰে আনুষংগিক ক্ষেত্ৰৰ কৰ্মীসকলেও পৰিবেশন কলাক সমৰ্থন কৰে। পৰিবেশকসকলে প্ৰায়ে সাজ-পোছাক, মঞ্চৰ মেকআপ, পোহৰ আৰু শব্দৰ সৈতে নিজৰ চেহেৰাক খাপ খুৱাই লয়।

প্ৰকাৰ

পৰিবেশন কলাৰ ভিতৰত নৃত্য, সংগীত, অপেৰা, থিয়েটাৰ আৰু সংগীত নাট্য, যাদু, ভ্ৰম, মাইম, কথিত শব্দ, পুতলা, চাৰ্কাছ কলা, ষ্টেণ্ড-আপ কমেডী, ইম্প্ৰ'ভ, পেছাদাৰী মল্লযুঁজ অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে।

ইয়াৰ উপৰিও পাৰফৰমেন্স আৰ্ট নামৰ সূক্ষ্ম কলাৰ বিশেষ ৰূপ আছে, য’ত শিল্পীসকলে নিজৰ কৰ্মৰাজি লাইভত দৰ্শকৰ আগত প্ৰদৰ্শন কৰে। বেছিভাগ পাৰফৰমেন্স আৰ্টত কোনো ধৰণৰ প্লাষ্টিক আৰ্টও জড়িত হৈ থাকে। আধুনিক নৃত্য যুগত নৃত্যক প্ৰায়ে প্লাষ্টিক শিল্প বুলি কোৱা হৈছিল।

থিয়েটাৰ

থিয়েটাৰ হৈছে বাক্য, ইংগিত, সংগীত, নৃত্য, শব্দ আৰু দৰ্শনৰ সংমিশ্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰি দৰ্শকৰ সন্মুখত গল্প অভিনয়ৰ সৈতে জড়িত পৰিবেশন কলাৰ শাখা। এই উপাদানসমূহৰ যিকোনো এটা বা ততোধিক উপাদানক পৰিবেশন কলা বুলি গণ্য কৰা হয়। নাটকৰ মানক আখ্যানমূলক সংলাপ শৈলীৰ উপৰিও ইয়াত মিউজিকেল, অপেৰা, বেলট, ভ্ৰম, মাইম, শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় নৃত্য, কাবুকি, মামাৰৰ নাটক, ইম্প্ৰভাইজেচনেল থিয়েটাৰ, কমেডী, পেণ্টোমাইম আৰু উত্তৰ আধুনিক নাট্য অন্তৰ্ভুক্ত।

নৃত্য

পৰিবেশন কলাৰ প্ৰসংগত নৃত্যই সাধাৰণতে মানুহৰ গতিবিধিক বুজায়, সাধাৰণতে ছন্দময় আৰু সংগীতৰ সৈতে। নৃত্যৰ সংজ্ঞা সামাজিক, সাংস্কৃতিক, নান্দনিক, কলাত্মক আৰু নৈতিক বাধাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। এইটো কাৰ্য্যকৰী গতিবিধিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বেলটৰ দৰে সংহিতাকৃত কৌশললৈ বিস্তৃত।

নৃত্য এক শক্তিশালী অনুভূতি, কিন্তু নৃত্যৰ কলা হ’ল সেই আৱেগক নিপুণভাৱে পৰিবেশন কৰি দৰ্শকক আনন্দিত কৰা কলা। নৃত্যত দুটা মূল ধাৰণা আছে — একে সময়তে শক্তিশালী ইমপালছ আৰু নিপুণ কলা। এই দুয়োটা সংযোগ অবিহনে অস্তিত্বহীন।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কলা
স্ফিংক্স

স্ফিংক্স হৈছে এবিধ কিংবদন্তিমূলক জীৱ। ইয়াৰ মূৰটো মানুহৰ দৰে, শৰীৰটো সিংহৰ দৰে আৰু ঈগলৰ দৰে ডেউকা থাকে।

গ্ৰীক পৰম্পৰা মতে স্ফিংক্স হৈছে নাৰীৰ মূৰ, সিংহৰ ঠেং আৰু চৰাইৰ ডেউকা থকা এবিধ বিশ্বাসঘাতক আৰু নিৰ্দয়ী জীৱ। গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি এই জীৱটোৰ সন্মুখীন হোৱা লোকসকলক সি এটা সাঁথৰৰ উত্তৰ দিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনায় আৰু উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে সি তেওঁলোকক হত্যা কৰি ভক্ষণ কৰে। স্ফিংক্সৰ এই মাৰাত্মক সংস্কৰণটো ইডিপাছৰ শ্ৰুতিকথা আৰু নাটকসমূহত দেখা পোৱা যায়।

ইয়াৰ বিপৰীতে ইজিপ্তৰ পৌৰাণিক কাহিনীত স্ফিংক্সক সাধাৰণতে এজন মানুহ (এজন এণ্ড্ৰফিংক্স ανδρόσφιγξ) হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়, আৰু ইয়াক শক্তি আৰু উগ্ৰতাৰ প্ৰতীক, সাধাৰণতে ফাৰাও হিচাপে গণ্য কৰা হয়। গ্ৰীক বা মেছ’পটেমিয়াৰ স্ফিংক্স দৰে ইজিপ্তৰ স্ফিংক্সৰ ডেউকা নাথাকে।

গ্ৰীক আৰু ইজিপ্তৰ স্ফিংক্সক ৰক্ষক হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু ইয়াৰ মূৰ্তি প্ৰায়ে মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ কাষত সংস্থাপিত কৰা হয়। নৱজাগৰণৰ সময়ত ইউৰোপীয় সজ্জা শিল্পত স্ফিংক্সে পুনৰুজ্জীৱন লাভ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত স্ফিংক্সৰ ছবিবোৰ প্ৰথম অৱস্থাত প্ৰাচীন মিচৰীয় সংস্কৰণৰ সৈতে মিল আছিল যদিও পিছলৈ যেতিয়া অন্য সংস্কৃতিলৈ ৰপ্তানি কৰা হৈছিল, তেতিয়া মূল ছবিসমূহৰ বৰ্ণনাৰ বিভিন্ন অনুবাদ আৰু অন্যান্য সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ সৈতে সংযুক্ত হোৱাৰ ফলত হোৱা বিৱৰ্তনৰ বাবে স্ফিংক্সৰ বিৱৰণৰ কিছু সলনি হৈছিল।

যিকিনহওক স্ফিংক্সৰ চিত্ৰণ সাধাৰণতে ৰাজকীয় সমাধি বা ধৰ্মীয় মন্দিৰৰ দৰে স্থাপত্যৰ সৈতে জড়িত।

স্ফিংক্সৰ সৈতে তুলনামূলকভাবে একে সিংহৰ শৰীৰ আৰু মানুহৰ মূৰ থকা এটা সংমিশ্ৰিত পৌৰাণিক সত্তা দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ পৰম্পৰা, পৌৰাণিক কাহিনী আৰু সংস্কৃতিত দেখা পোৱা যায়। বিভিন্ন নামেৰে জনাজাত এইজীৱটোক ভাৰতত সংস্কৃতত পুৰুষমৃগ, নৰবিৰালা, তামিলত পুৰুষমিৰুগম, শ্ৰীলংকাত নৰ-সিম্‌হা, ম্যানমাৰত মানুষসিহা বা মানুথিহা, আৰু থাইলেণ্ডত নৰসিংঘ বা থেপ নৰসিংঘ বুলি কোৱা হয়।

ব্যুৎপত্তি

স্ফিংক্স শব্দটো গ্ৰীক Σφίγξ শব্দৰ পৰা আহিছে, শব্দটোৰ ক্ৰিয়া ৰূপ σφίγγω (স্ফিংগ’, sphíngō) , যাৰ অৰ্থ হৈছে “চেপি দিয়া”, “টান কৰা”। সিংহই নিজৰ চিকাৰক ডিঙি চেপি হত্যা কৰা, চিকাৰৰ ডিঙিত কামোৰা আৰু মৃত্যুৰ আগলৈকে তললৈ চেপি ধৰি ৰখাৰ পৰা এই নামটো লোৱা হ’ব পাৰে। কিন্তু ইতিহাসবিদ চুজান ৱাইজ বাউয়াৰে কৈছে যে “স্ফিংক্স” শব্দটো ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ইজিপ্তিয়ান শব্দ “শ্বেচেপাংখ”ৰ গ্ৰীক বিকৃতিকৰণ আছিল, যাৰ অৰ্থ আছিল “জীৱন্ত প্ৰতিমূৰ্তি”, আৰু এই শব্দই জীৱটোৰ সলনি স্ফিংক্সৰ “জীৱন্ত ৰূপ দিয়া শিল”ৰ মূৰ্তিটোকহে বুজাইছিল।

সদৃশ জীৱ

পৃথিৱীৰ ভিন্ন প্ৰান্তৰ শ্ৰুতিকথাসমূহত প্ৰাচীন পৌৰাণিক জীৱ গ্ৰীফিনৰ সৈতে মিল থকা বহুকেইটা কিংবদন্তীমূলক জীৱৰ বিষয়ে পোৱা যায়।

লামাছু - আছিৰিয়ান সংস্কৃতিৰ সুৰক্ষামূলক দেৱতা, যাৰ শৰীৰ ম’হ বা সিংহৰ দৰে, ঈগলৰ ডেউকা আৰু মূৰটো মানুহৰ দৰে।
গ্ৰীফিন - ইয়াৰ শৰীৰ, নেজ আৰু পিছফালৰ ঠেং সিংহৰ দৰে আৰু আগ ঠেং, মূৰ আৰু ডেউকা ঈগলৰ দৰে।
নৰসিংহ - হিন্দু ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণুৰ চতুৰ্থতম অৱতাৰ। নৰসিংহৰ মূৰটো সিংহৰ দৰে, দেহৰ বাকী অংশ মানুহৰ দৰে।
মেণ্টিকৰ - পাৰ্চী কিংবদন্তিমূলক জীৱ। ইয়াৰ মানুহৰ দৰে মূৰ, সিংহৰ দৰে শৰীৰ আৰু বৃশ্চিক বা কেটেলা পহুৰ কাঁইতৰ দৰে জোঙা আৰু বিষাক্ত নেজ থাকে।
চেৰাব - চাৰিখন মুখ থকা এবিধ কিংবদন্তিমূলক জীৱ। ইয়াৰ এখন মুখ সিংহৰ, এখন ম’হৰ, এখন মানুহৰ আৰু এখন ঈগল চৰাইৰ মুখ থাকে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
শ্ৰেণী:লোককথা
ডেনিয়েল ডিফো

ডেনিয়েল ডিফো হৈছে ১৬৬০ চনত ইংলেণ্ডৰ ৰাজধানী লণ্ডনত জন্ম গ্ৰহণ কৰা এগৰাকী সাহিত্যিক, সাংবাদিক, ৰাজনীতিবিদ, ব্যৱসায়ী, চোৰাংচোৱা আৰু অৰ্থনীতিবিদ। তেওঁৰ বিখ্যাত উপন্যাসসমূহৰ ভিতৰত 'ৰবিনছন ক্ৰুছো'ই তেওঁক অমৰ কৰি ৰাখিছে।

কৰ্মজীৱন

ডেনিয়েল ডিফোই ধৰ্মযাজক হ’বলৈ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিলেও ১৬৮৩ চনৰ পৰা তেওঁ সদাগৰৰ পেচাতহে মনোনিৱেশ কৰে। অধিক দক্ষ ব্যৱসায়ী আৰু সময়তকৈ আগবঢ়া অৰ্থনীতিবিদ হিচাপে খ্যাতি অৰ্জন কৰিলেও তেওঁ বহুবাৰ দেউলীয়া হ’বলগীয়া হৈছিল। তেওঁৰ নিজৰ ভাষাৰে:
“কোনো লোকেই মোতকৈ বেছি ভাগ্যৰ পৰিৱৰ্তনৰ সোৱাদ পাই পোৱা নাই। জীৱনত তেৰ বাৰ মই ধনী আৰু দুখীয়া হৈছোঁ”

ব্যৱসায়ৰ দৰে ডিফোৱে ৰাজনৈতিক জীৱনটো সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু বিদ্ৰোহত যোগ দি পুস্তিকা ৰচনা কৰি উলিয়ায়। ১৭১৪ চনত প্ৰথম জৰ্জ ৰাজপাতত বহাত ডিফোৱে তেওঁৰ পৰা সহায় সঁহাৰি পায় আৰু তেতিয়াই ১৭১৫ চনত দ্য ফেমেলি ইন্সট্ৰাক্টৰ নামৰ বিখ্যাত পুথিখন লিখে। কিন্তু ১৯১৭ চনত ৰচনা কৰা উপন্যাস ৰবিনছন ক্ৰুছোইহে তেওঁক অমৰ কৰি ৰাখিছে। জাৰ্মান সমালোচক এগৰাকীয়ে এই পুথিক 'বিশ্বৰ গ্ৰন্থ' আখ্যা দিছে।

ইয়াৰ পাছত ১৭২২ চনত ডিফোৰ , আৰু নামৰ তিনিখন বিখ্যাত উপন্যাস প্ৰকাশ পায়। ১৭২৪ চনত তেওঁ তেওঁৰ শেষ মূল্যবান উপন্যাস প্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰচনাৰাজিৰ বাবে ডিফোক ইংৰাজী উপন্যাস আৰু আধুনিক সাংবাদিকৰ পিতৃ আখ্যা দিয়া হয়।

মৃত্যু

১৬৬০ চনত ইংলেণ্ডৰ ৰাজধানী লণ্ডনত জন্মগ্ৰহণ কৰা ডেনিয়েল ডিফোৰ মৃত্যু হয় লণ্ডনত ১৭৩১ চনৰ ২৪ এপ্ৰিল তাৰিখে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৭১ বছৰ।

গ্ৰন্থসমূহ

The Family Instructor
ৰবিনছন ক্ৰুছো
Moll Flanders
A Journal of Plague year
Colonel Jack
Roxana

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
জগতৰাম ডাভে

জগতৰাম চিমনলাল ডাভে (১৮৯২–১৯৮৫) ভাৰতৰ গুজৰাটৰ এগৰাকী গান্ধীবাদী সমাজকৰ্মী, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু লেখক আছিল, যি দক্ষিণ গুজৰাটৰ জনজাতীয়সকলৰ মাজত সামাজিক কামৰ বাবে স্মৰণীয়।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

কঠীয়াৱাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰি বোম্বাইত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা ডেভে ১৯১৫ চনত বৰোদালৈ যায় আৰু তাতেই কিছু বছৰ কাকাছাহেব কেলকাৰৰ অধীনত স্কুলৰ শিক্ষক হিচাপে কাম কৰে। ১৯১৭ চনত তেওঁ কোচৰাব আশ্ৰমত গান্ধীৰ সৈতে যোগদান কৰে আৰু পিছলৈ তেওঁৰ সৈতে সাবৰমতী আশ্ৰমলৈ যায় আৰু তাতেই তেওঁক আদৰ্শ আশ্ৰমৰ বন্দী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ আশ্ৰমৰ এখন বিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল আৰু পিছলৈ নৱজীৱন প্ৰেছত কাম কৰিছিল।

গান্ধীবাদী কৰ্মী

অসহযোগ আন্দোলনৰ পিছত গান্ধীৰ গঠনমূলক কামৰ আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই ডাভে চুৰাট জিলাৰ বৰদলি গ্ৰাম্য উন্নয়নৰ কাম কৰিবলৈ বাছি লয় আৰু ১৯২৪ চনত স্বৰাজ আশ্ৰমত যোগদান কৰে। বৰদলিত ডাভেৰ প্ৰচেষ্টাত হালপতি নামৰ ভূমিহীন বণ্ডেড শ্ৰমিক আৰু ৰাণীপৰাজ আদিবাসী দুয়োটা গোটৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল, যিবোৰক ঋণদাতা, মালিক আৰু ঠিকাদাৰে শোষণ কৰিছিল। ডাভে এই গোটসমূহৰ মাজত বলৱাদী আৰু আশ্ৰমশালা স্থাপনৰ জৰিয়তে শিক্ষাৰ প্ৰসাৰত মনোনিৱেশ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ মাজত “নেওথনী যঁতৰ’’ জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। বৰদলি আশ্ৰমত থাকোঁতে ১৯২৭ চনত গুজৰাটৰ বান সাহায্যত অংশ লৈছিল। ১৯২৬ চনত বৰদলিত আদিবাসীসকলৰ শিক্ষাৰ বাবে এখন ৰাণীপৰাজ বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়, যিটো পৰৱৰ্তী সময়ত বেদছিলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু ইয়াতেই ডাভে গোটেই জীৱন কাম কৰে।

স্বাধীনতা সংগ্ৰামত ভূমিকা

স্বামী আনন্দৰ সৈতে ডাভে গান্ধীৰ ইচ্ছামতে বৰদলি সত্যাগ্ৰহত চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেলক সহায় কৰিছিল। ডাভেক বৰদলিত চৰ্দাৰৰ ভাষণসমূহ লিখি যোৱাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল, যিবোৰ তেওঁ চুৰাটত থকা আনন্দক দিছিল, যিয়ে পাছলৈ বাতৰি কাকতৰ জৰিয়তে বৃহত্তৰ জনসাধাৰণৰ মাজলৈ লৈ গৈছিল। লোণ সত্যগ্ৰহ, ব্যক্তিগত সত্যগ্ৰহ আৰু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে তেওঁ কেইবাবাৰো কাৰাদণ্ড লাভ কৰে। তেওঁ চৰখা সংঘ, তালিমি সংঘ আৰু সৰ্বভাৰতীয় গ্ৰামোদ্যোগ সন্থাৰ সৈতেও তেওঁ জড়িত আছিল।

শিক্ষাৰ বিষয়বোৰৰ প্ৰতিও ডাভে গভীৰ আগ্ৰহী আছিল। ১৯৬৭ চনত বেদছি আশ্ৰমে গান্ধী বিদ্যাপীঠ আৰু শান্তি সেনা বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ যুক্তি দিছিল যে স্বাধীন ভাৰতত মৌলিক শৈক্ষিক পাঠ্যক্ৰম কেৱল উৎপাদনশীল আৰু স্কুলীয়া শিক্ষাই সমাজত শিপাই থকাই নহয়, ইয়াত জাতীয় ধাৰণা আৰু চৰিত্ৰ গঠনৰ ওপৰতো গুৰুত্ব দিব লাগে।

উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ আৰু বঁটা

ডাভে আছিল এজন বিখ্যাত গুজৰাটী জীৱনীকাৰ, যিয়ে শিশু সাহিত্য লিখাৰ উপৰিও স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ কেইবাজনো বিশিষ্ট নেতাৰ জীৱনী ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ কিছুমান ৰচনাৰ ভিতৰত আমাৰ বাপু, প্ৰহ্লাদ, শিশুৰ বাবে নিৰ্মিত নাট, গ্ৰাম্য পুনৰ্গঠনৰ ওপৰত আত্মৰচনা আৰু আত্মজীৱনী মাৰি জীৱনাকথা। ১৯৭৮ চনত তেওঁক গঠনমূলক কামত অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবে জামনালাল বাজাজ বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।

মৃত্যু আৰু স্মৃতিচাৰণ

গুজৰাট চৰকাৰৰ জগতৰাম ডাভে আশ্ৰম বিদ্যালয় আঁচনি যিয়ে আশ্ৰম বিদ্যালয় চলোৱা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন আৰু তাত অধ্যয়ন কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰে, তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। বাপু না জগতৰাম ভাই হৈছে প্ৰভুদাস গান্ধীৰ এখন গ্ৰন্থ, য’ত গান্ধী আৰু ডাভেৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ কথা লিখা আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ঊনৈশ শতিকাৰ লোক
দক্ষিণ মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ

দক্ষিণ অঞ্চল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ (সংক্ষেপে SZCC) হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ সংস্কৃতি মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ এখন স্বায়ত্তশাসিত সংস্থা, যি ১৯৮৬ চনত ভাৰতৰ পৰম্পৰাগত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে স্থাপন কৰা সাতখন আঞ্চলিক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ এটা। প্ৰতিটো আঞ্চলিক কেন্দ্ৰই অন্য অঞ্চলৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে কাৰ্যসূচী আয়োজন কৰে আৰু অন্য অঞ্চলৰ শিল্পীসকলক আমন্ত্ৰণ জনায়। বৰ্তমান এসজেডচিচিৰ অধ্যক্ষ হৈছে তামিলনাডুৰ মাননীয় ৰাজ্যপাল, শ্ৰী আৰ.এন.ৰবি, আৰু পৰিচালক হৈছে কে.কে. গোপালাকৃষ্ণন, এজন প্ৰখ্যাত সাংস্কৃতিক ইতিহাসবিদ, লেখক আৰু টেগ'ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিদ্বান।

সদস্য ৰাজ্যসমূহ

অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ
আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ
কৰ্ণাটক
কেৰালা
লাক্ষাদ্বীপ
পণ্ডিচেৰী
তামিলনাডু
তেলেংগানা

ভাৰতৰ অন্যান্য আঞ্চলিক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰসমূহ

পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, কলকাতা
উত্তৰ মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, পটিয়ালা, পঞ্জাব
পশ্চিম মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, উদয়পুৰ, ৰাজস্থান
উত্তৰ-পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, চুমৌকেদিমা, নাগালেণ্ড
উত্তৰ-মধ্য মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, প্ৰয়াগৰাজ
দক্ষিণ-মধ্য মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, নাগপুৰ

বাহ্যিক সংযোগ

দক্ষিণ অঞ্চল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ ৱেবচাইট

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শিক্ষা
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতভিত্তিক সাংস্কৃতিক সংগঠন
গাৰ্গী গুপ্তা

গাৰ্গী গুপ্তা ভাৰতৰ কলকাতাত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা পূব ভাৰতৰ দৃষ্টিশক্তিহীন, অক্ষম আৰু অভিভাৱকহীন শিশুৰ বাবে উৎসৰ্গিত বহু ইউনিটযুক্ত অলাভজনক সংস্থা Voice Of World (NGO)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সম্পাদক।

জীৱন

গুপ্তাৰ জন্ম হৈছিল পশ্চিম বংগত। কলকাতাত স্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰি ভাৰতীয় ৰেলৱেত যোগদান কৰে। পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত মহানগৰীৰ ৰাজপথৰ দৰিদ্ৰ ল'ৰা-ছোৱালীবোৰৰ অৱস্থাৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰথম পৰিচয় হৈছিল।
]]ৰ হাতৰপৰা নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ গ্ৰহণ কৰা অৱস্থাত গুপ্তা।
উত্তৰ কলকাতাৰ পিতৃৰ ভাড়াঘৰত ছটা শিশুৰ পৰিচালনাৰে তেওঁ এই কাম আৰম্ভ কৰিছিল। ২০১৮ চনলৈ এই সংখ্যা হৈছিলগৈ ৩০০ জন। এইটোৱেই আছিলএই ধৰণৰ ব্যক্তিগতভাৱে পৰিচালিত সংস্থা। ভইচ অৱ ৱৰ্ল্ডে ১৯৯৮ চনত প্ৰবীৰ গুপ্তাৰ আন এটা ঘৰত দক্ষিণ কলকাতা কেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰিছিল। আৱাসিক কিণ্ডাৰগাৰ্টেন স্কুল, ব্ৰেইল প্ৰেছ ২০১৮ চনত তেওঁ বিশেষভাৱে সক্ষম শিশুসকলৰ বাবে উপকূলীয় ভ্ৰমণৰ এক ব্যৱস্থাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰে।

উল্লেখযোগ্য কাম

১৯৯২ চনত তেওঁ ‘ভইচ অৱ ৱৰ্ল্ড’ এন জি অ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে যিয়ে পূব ভাৰতৰ দৃষ্টিহীন আৰু অক্ষম অনাথ শিশুৰ বাবে কাম কৰে।
১৯৯৭ চনত ৩০০জন আৱাসিক আৰু ৩০০০জন অনাৱাসিক হিতাধিকাৰীৰ বাবে আৱাসিক সুবিধা আৰম্ভ কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগসমূহ

ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা বঁটা গ্ৰহণ কৰা গাৰ্গী গুপ্তা
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
মালৱাই গিদ্ধা

মালৱাই গিদ্ধা হৈছে পঞ্জাৱৰ মালৱা অঞ্চলৰ পুৰুষৰ লোকনৃত্য। এই নৃত্যটো প্ৰথমে বাবেই (বয়সিয়াল)-ৰ দ্বাৰা পৰিবেশন কৰা হৈছিল আৰু সেয়েহে ইয়াক বাবেয়ান দা গিদ্ধা বুলিও কোৱা হয় যদিও বৰ্তমান এই নৃত্যটো কম বয়সৰ পুৰুষেও পৰিবেশন কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত বোলিয়ান (লোক কবিতা)ত আন্য লোকক জোকোৱা বৈশিষ্ট্যও অন্তৰ্ভুক্ত আছে। এই নৃত্যৰ উৎপত্তি পঞ্জাৱ অঞ্চলৰ মালৱা অঞ্চলত হৈছিল আৰু ইয়াৰ সৈতে মুক্তসাৰ, বাথিণ্ডা, ফৰিদকোট, সংগ্ৰুৰ, ফিৰোজপুৰ, মানছা আৰু পাটিয়ালা জিলাৰ সম্পৰ্ক আছে।

বাদ্যযন্ত্ৰ

মালৱাই গিদ্ধাত ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰ কেৱল দেখুৱাবলৈকে ব্যৱহাৰ নহয় বৰঞ্চ এজন পৰিবেশকে ইয়াক নিৰ্দিষ্ট ছন্দত বজাব লাগে তথা সেইটো কঢ়িয়াই ফুৰাৰ উপায়ো জানিব লাগিব।

সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰসমূহ হ'ল:

টুম্বি
চিমতা
কাটো
কৰতৰা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

Download a pdf file about Punjabi Folk dances

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
ড

ড অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ ১৩ নং আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত কৰবাত অকণমান হলেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়;স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হবও পাৰে বা নহবও পাৰে। 'ড'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ড' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।

স্বৰবৰ্ণৰ লগত যোগ হ'লে

স্বৰবৰ্ণ'ড'ৰ লগত যোগ হ'লে
অড
আ ডা
ইডি
ঈডী
উডু
ঊডূ
ঋডৃ
এডে
ঐডৈ
ওডো
ঔডৌ

যুক্তবৰ্ণ (ড যোগ)

ড + ড = ড্ড = আড্ডা
ড + ৰ = ড্ৰ = ড্ৰাম

'ড'ৰে আৰম্ভ শব্দৰ উদাহৰণ

ডবকা
ডবা
ডংকা
ডকাইত
ডাং
ডেউকা

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
মালেকা খান

মালেকা খান (; জন্ম: ১৯৪৩) এগৰাকী বাংলাদেশী সমাজকৰ্মী আৰু বীৰাংগনাৰ অধিকাৰ কৰ্মী। ১৯৭১ চনত বাংলাদেশ মুক্তি যুদ্ধৰ সময়ত ধৰ্ষণৰ সন্মুখীন হোৱা মহিলাসকলক বীৰাংগনা বোলা হৈছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

মালেকা খানে সমাজকৰ্মী হিচাপে প্ৰশিক্ষণ লয়, আৰু পিছলৈ বাংলাদেশৰ স্বাধীনতাৰ পিছত পাকিস্তান গাৰ্ল গাইড এছ'চিয়েচনৰ ইষ্ট পাকিস্তান শাখাৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত; বাংলাদেশৰ স্বাধীনতাৰ পিছত বাংলাদেশ গাৰ্ল গাইড এছ'চিয়েচনৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

সক্ৰিয়তা

বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধ (১৯৭১)

১৯৭১ চনত পূব পাকিস্তানত বঙালী জাতীয়তাবাদৰ উত্থান আৰু তাৰ পিছত আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ আন্দোলনৰ ফলত এক বিপ্লৱ আৰু সশস্ত্ৰ সংঘাতৰ সৃষ্টি হয়। পশ্চিম পাকিস্তানৰ পাকিস্তানী সামৰিক বাহিনীয়ে জাতীয়তাবাদী আন্দোলনক দমন কৰিবলৈ সামৰিক আক্ৰমণ চলোৱাৰ পিছত মুক্তি বাহিনীয়ে পাকিস্তান সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে গেৰিলা যুদ্ধ আৰম্ভ কৰে।

শত্ৰুতা আৰম্ভ হোৱাৰ সময়ত খান ঢাকাত বাংলাদেশ গাৰ্লছ গাইড এছ’চিয়েশ্যনত কৰ্মৰত আছিল। স্বামীৰ সৈতে নাৰ্চিংডিত পৰিয়ালৰ সৈতে থাকিবলৈ তেওঁ পলায়ন কৰে যদিও সাপ্তাহিকভাৱে ঢাকা ভ্ৰমণ কৰি থাকিল, য'ত তেওঁ যুদ্ধৰ প্ৰচেষ্টাৰ অংশ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা দক্ষতাৰে গাৰ্ল গাইডক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। তেওঁৰ শহুৰেকৰ ঘৰখনেও যুদ্ধৰ সময়ত স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ বাবে গোপন সমৰ্থন ঘাটি হিচাপে কাম কৰিছিল।

খানৰ ভাতৃ আতিকুৰ ৰহমানক কমিলা জিলাৰ মাইনামাটিৰ কমিলা চাউনীত নিয়োজিত হৈ থকা অৱস্থাত পাকিস্তান সেনাৰ সদস্যই হত্যা কৰে। ১৯৭২ চনত তেওঁৰ মৃতদেহ এটা গণকবৰত উদ্ধাৰ কৰা হয়।

বাংলাদেশ কেন্দ্ৰীয় মহিলা পুনৰ্বাসন কেন্দ্ৰ (১৯৭২–১৯৭৫)

১৯৭১ চনৰ মুক্তিযুদ্ধৰ অন্ত পৰে। ইয়াৰ পিছত খান স্থায়ীভাৱে ঢাকালৈ উভতি যায়, য'ত তেওঁক যুদ্ধ উদ্ধাৰৰ প্ৰচেষ্টাত সহায় কৰিবলৈ মহিলা স্বেচ্ছাসেৱকক সংগঠিত কৰিবলৈ কোৱা হয়। ১৯৭১ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত বাংলাদেশ চৰকাৰে মহিলাসকলক বীৰাংগনা (শব্দ অৰ্থত 'যুদ্ধ-নায়িকা') ঘোষণা কৰে আৰু দেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানে তেওঁলোকক নিজৰ "কন্যা" বুলি অভিহিত কৰে আৰু বাংলাদেশীসকলক তেওঁলোকক "সন্মান আৰু মৰ্যাদাৰে" ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। খানে যুদ্ধৰ সময়ত ধৰ্ষণ আৰু নিৰ্যাতনৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা মহিলাসকলক সহায় কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় মহিলা পুনৰ্বাসন সংস্থাৰ (CWRC) প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু এগৰাকী কবি হিচাপে পৰিচিত ছুফিয়া কমলৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে কাম কৰিছিল। ১৯৭২ চনত খান ঢাকাৰ ২০ নিউ এস্কাটন ৰোডত স্থাপিত বাংলাদেশ কেন্দ্ৰীয় মহিলা পুনৰ্বাসন কেন্দ্ৰৰ (CWRC) কাৰ্যবাহী সঞ্চালক হয়।

চি ডব্লিউ আৰ চিয়ে বীৰাংগনাসকলক আশ্ৰয়, পৰামৰ্শ আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল, যাৰ বহুতকেই সামাজিকভাৱে প্ৰত্যাখ্যান কৰা হৈছিল। খানে ৰাজহুৱাভাৱে বাংলাদেশ চৰকাৰক আহ্বান জনায় যে ধৰ্ষণৰ ফলত গৰ্ভৱতী বীৰাংগানসকলৰ গৰ্ভপাতৰ অনুমতি দিব লাগে, আৰু লগতে জন্ম হোৱা শিশুক দত্তক লোৱাটো বৈধতা প্ৰদান কৰিব লাগে। বিশেষকৈ শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানে বীৰাংগানসকলক দিয়া সমৰ্থনৰ অভাৱৰ তেওঁ সমালোচনা কৰে। যেতিয়া ৰহমানে পাকিস্তানী সৈন্যই জন্ম দিয়া কেঁচুৱাৰ কথা উল্লেখ কৰি "আমি পাকিস্তানী তেজ নিবিচাৰো" বুলি ৰাজহুৱাভাৱে কয়, তেতিয়া ইয়াৰ এটা প্ৰতিক্ৰিয়া দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল। খানে আন্তৰ্জাতিক সমাজকো বাংলাদেশ গণহত্যাৰ দোষীক বিচাৰত হাজিৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।

লগতে চাওক

বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধৰ সময়ত ধৰ্ষণ
বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাৰী
সুনেইনা কেজৰিৱাল

সুনেইনা কেজৰিৱাল (; ৩১ জুলাই ১৯৭১ - ৫ অক্টোবৰ ২০২৪) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় শিল্পকলাৰ কিউৰেটৰ।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

প্ৰথমে সুনেইনা বাজাজ নামেৰে পৰিচিত সুনেইনা কেজৰিৱালৰ জন্ম হৈছিল ৰাহুল বাজাজ আৰু ৰূপৰাণী বাজাজৰ ঘৰত। তেওঁ পুনেৰ এছ এন ডি টি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বস্ত্ৰশিল্পত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি গৃহ বিজ্ঞানত বিশেষজ্ঞতা লাভ কৰে। তেওঁ ছফিয়া কলেজ ফৰ উইমেনত ৰেচম স্ক্ৰীণ প্ৰিণ্টিং আৰু ডঃ ভাউ দাজী লাড সংগ্ৰহালয়ত আধুনিক আৰু সমসাময়িক ভাৰতীয় শিল্পকলা আৰু কিউৰেটৰিয়েল অধ্যয়নৰ পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।

কেৰিয়াৰ

তেওঁ কমলনয়ন বাজাজ হল আৰু আৰ্ট গেলেৰীৰ শিল্পকলাৰ কিউৰেটৰ আছিল।

কিউৰেট কৰা প্ৰদৰ্শনীসমূহ

স্পাণ্ডা: কচমছৰ প্ৰতিধ্বনি, সীমা লিজা পাণ্ডিয়াৰ দ্বাৰা, জানুৱাৰী ২০২৪।
হিলিং থ্ৰ দ্য আৰ্টছ, মাৰ্চ ২০২৩।
মই কাইলৈ বিচাৰোঁঃ আৰ্চিয়া লোখাণ্ডৱলাৰ দ্বাৰা শিল্পকলাৰ জৰিয়তে মানসিক স্বাস্থ্যৰ অনুসন্ধান, এপ্ৰিল ২০২২।
ভৱিষ্যত ইয়াতে আছে, জানুৱাৰী ২০১৯৷

মৃত্যু

৫৩ বছৰ বয়সত কেন্সাৰ ৰোগত তিনিবছৰৰ আক্ৰান্ত হৈ ২০২৪ চনৰ ৫ অক্টোবৰত কেজৰিৱালৰ মৃত্যু হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
ৰানিং ঈগল

ৰানিং ঈগল বা পিটামাকা আছিল আমেৰিকাৰ এগৰাকী খিলঞ্জীয়া মহিলা আৰু ব্লেকফিট জনগোষ্ঠীৰ যুদ্ধৰ প্ৰধান৷

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

ৰানিং ঈগল তেওঁৰ কেউটা ভাই-ভনীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ আছিল আৰু তেওঁ কানাডাৰ দক্ষিণ আলবাৰ্টাত বাস কৰিছিল।ৰানিং ঈগলৰ তিনিগৰাকী সৰু ভগ্নী আৰু দুজন ভাতৃ আছিল। সৰুতে তেওঁ ছোৱালীতকৈ ল’ৰাৰ লগত খেলা-ধূলা কৰাটো বেছি পছন্দ কৰিছিল আৰু ১২ বছৰ বয়সত তেওঁ ল’ৰাৰ কাপোৰ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

মাকৰ ইচ্ছা নাছিল যদিও দেউতাকে পুতেকক শিকাই দিয়া একেখিনি কথাই জীয়েককো শিকাইছিল। ৰানিং ঈগলৰ পিতৃ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ যোদ্ধা আছিল আৰু তেওঁ বৰ জীয়েকক চিকাৰ কৰা আৰু যুঁজিবলৈ শিকাইছিল। আৰু যদিও তেওঁ যুদ্ধৰ দলৰ নেতৃত্ব দিছিল আৰু পুৰুষৰ কাপোৰ পিন্ধিছিল; কোৱা হয় যে, তেওঁ পুৰুষসকলৰ বাবে ৰন্ধা-বঢ়া কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ মকাচিন(চামৰাৰ জোতা) মেৰামতি কৰিছিল—যিবোৰ সাধাৰণতে জনগোষ্ঠীটোৰ মহিলাসকলে কৰা কাম আছিল আৰু সেইবাবেই পুৰুষসকলক সম্ভৱতঃ নিজৰ সেইবোৰ কাম কৰিবলৈ কেতিয়াও শিকোৱা হোৱা নাছিল৷

মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ

১৮৭৮ চনৰ পিছৰ কোনোবা এটা সময়ত ফ্লেটহেড যোদ্ধাসকলৰ বিৰুদ্ধে হোৱা যুদ্ধত তেওঁৰ জীৱনৰ অন্ত পৰে।

বৰ্তমান মন্টানা গ্লেচিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ পিটামাকান হ্ৰদৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে ৰখা হৈছে। মন্টানা হৈছে সেই ঠাই য'ত তেওঁৰ বহু ব্লেকফিট বংশধৰ এতিয়াও আধুনিক আমেৰিকাৰ এটা সংৰক্ষিত ঠাইত বাস কৰে।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
সোমপুৰ মহাবিহাৰ

সোমপুৰ মহাবিহাৰ বা পাহাৰপুৰ বৌদ্ধবিহাৰ বাংলাদেশৰ এটা প্ৰধান বৌদ্ধ মঠ (mahavihara)। এই বৌদ্ধবিহাৰ বৰ্তমান বাংলাদেশৰ বাদালগাছি, নাওগাঁওত অৱস্থিত। ভাৰত উপমহাদেশৰ বৌদ্ধ বিহাৰসমূহৰ ভিতৰত এইটো এটা অন্যতম আৰু দেশৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থান। ১৯৮৫ চনত ইউনেস্কোই বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে চিহ্নিত কৰে। হয়।

ইতিহাস

প্ৰাচীন ভাৰতত পাল বংশৰ শাসনকালত বংগ আৰু মগধক সামৰি লৈ ভাৰত উপমহাদেশৰ পূব অঞ্চলত কেইবাটাও মঠ বৌদ্ধ মঠ গঢ় লৈ উঠিছিল। তিব্বতী সূত্ৰ অনুসৰি পাঁচটা মহান মহাবিহাৰ (বিশ্ববিদ্যালয়)ৰ অস্তিত্ব আছিল। সেই যুগৰ প্ৰধান বিশ্ববিদ্যালয় হৈছে বিক্ৰমশিলা; নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়; সোমপুৰা মহাবিহাৰ;   ওদান্তপুৰা;   আৰু জগদালা।] সোমপুৰা মহাবিহাৰত (সেই সময়ত প্ৰাচীন ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ বিশ্ববিদ্যালয়) বাস কৰা আতিছা বৌদ্ধ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে বংগৰপৰা তিব্বতলৈ যাত্ৰা কৰিছিল। অষ্টম শতিকাৰ ভিতৰতে বাংলা ভাষাৰ আদিম ৰূপৰ উন্মেষ ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পাহাৰপুৰত প্ৰত্নতাত্ত্বিক খনন কৰাৰ পাছত " শ্ৰী-সোমাপুৰে-শ্ৰী-ধৰ্মাপালদেৱ-মহাবিহাৰিয়ৰ্য-ভিক্ষু-সংঘশ্য" লিপি থকা ছীল পোৱাৰ ফলত সোমপুৰা মহাবিহাৰখন পাল বংশৰ দ্বিতীয় পাল ৰজা ধৰ্মপালৰ (প্ৰায় ৭৮১–৮২১)দ্বাৰা নিৰ্মাণ কৰা বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে।ধৰ্মকায়াবিধি আৰু মধ্যমক ৰত্নপ্ৰদীপৰ তিব্বতী অনুবাদ, তৰানাথৰ ইতিহাস আৰু পাগ-ছাম-জোন-জাংকে ধৰি তিব্বতী উৎসসমূহত উল্লেখ আছে যে ধৰ্মপালৰ উত্তৰাধিকাৰী দেৱপালে (প্ৰায় ৮১০–৮৫০) বৰেন্দ্ৰ বিজয়ৰ পিছত এই বৌদ্ধ মহাবিহাৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।তাৰানাথৰ "পাগ ছেম জন জাঙ"ত লিপিবদ্ধ কৰা অনুসৰি মহিপালৰ ৰাজত্বকালত (প্ৰায় ৯৯৫–১০৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দ) এই মঠটো মেৰামতি কৰা হৈছিল।

বৰ্মন বংশৰ জাতবৰ্মাই একাদশ শতিকাত কৈৱৰ্ত ৰজা দিব্য আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতিথকা শত্ৰুতাৰে বৰেন্দ্ৰক আক্ৰমণ কৰে। যদিও কৈৱৰ্ত শাসনৰ কোনো লোকচান হোৱা যেন নালাগিল, তথাপি জাতবৰ্মাৰ সৈন্যই জ্বলোৱা জুইত মহাবিহাৰৰ এটা অংশ ধ্বংস হৈ যায়।
সময়ৰ লগে লগে অতিশৰ আধ্যাত্মিক গুৰু ৰত্নাকৰশান্তীয়ে বিহাৰৰ স্থবিৰ হিচাপে কাম কৰিছিল, মহাপণ্ডিতচাৰ্য্য বোধিভদ্ৰই আৱাসী সন্ন্যাসী হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু আন পণ্ডিতসকলে কালামহাপদ, বীৰেন্দ্ৰ আৰু কৰুণাশ্ৰীমিত্ৰকে ধৰি মঠটোত জীৱনৰ কিছু অংশ কটায়। নৱম শতিকাৰপৰা দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত বহু তিব্বতী সন্ন্যাসীয়ে সোমাপূৰা ভ্ৰমণ কৰিছিল।

স্থাপত্য

চতুৰ্ভুজ আকৃতিৰে নিৰ্মিত ১৭৭টা কোঠা আৰু কেন্দ্ৰত এটা পৰম্পৰাগত বৌদ্ধ স্তুপৰে গঠিত। কোঠাবোৰ সন্ন্যাসীসকলে থকাৰ ব্যৱস্থা আৰু ধ্যান-ধাৰণাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই স্থানত বৃহৎসংখ্যক স্তুপ আৰু বিভিন্ন আকাৰ আৰু আকৃতিৰ মন্দিৰৰ উপৰি টেৰাকোটা ফলক, শিলৰ ভাস্কৰ্য্য, শিলালিপি, মুদ্ৰা, মৃৎশিল্প আদি আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে।

কেন্দ্ৰীয় মন্দিৰ

সংৰক্ষণ

চিত্ৰসমূহ

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ মন্দিৰ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
তেজপুৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ

তেজপুৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ হৈছে ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ শোণিতপুৰ জিলাত অৱস্থিত কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ। অসম ৰাজ্যৰ ৩১খন কাৰাগাৰৰ ভিতৰত ই অন্যতম। এই কাৰাগাৰখন অসম চৰকাৰৰ কাৰাগাৰ বিভাগৰ অধীনত পৰিচালিত হয়। ১৮৮১ চনত স্থাপন হোৱা এই জেলখন ৰাজ্যৰ অন্যতম প্ৰাচীন কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ হিচাপে পৰিচিত। ইয়াত সৰ্বাধিক নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা উপলব্ধ আছে আৰু প্ৰায় ১০০০ বন্দীৰ স্থান ক্ষমতা থাকিলেও বৰ্তমান সময়ত ইয়াত প্ৰায়েই ক্ষমতা অতিক্ৰম কৰি বন্দী থাকে।

উল্লেখযোগ্য বন্দীসকল

শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰৰ অধীক্ষক মৃণ্ময় ডাউকা বৃহস্পতিবাৰে দুগৰাকী মহিলাৰ যৌন নিৰ্যাতনৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। অভিযুক্তৰ বিৰুদ্ধে দুটা অভিযোগ উত্থাপন হৈছিল। স্বামীক মুকলি কৰি দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে এগৰাকী কয়দীৰ পত্নীক যৌন নিৰ্যাতন চলাইছিল বুলি অভিযোগ উঠিছে। দ্বিতীয়টো গোচৰ হৈছে তেওঁ জেল ৱাৰ্ডেনৰ পত্নীৰ বিনয়ক ক্ষোভিত কৰা।

১৯৯৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত নিজৰ মাতৃক হত্যা কৰাৰ অভিযোগত ধাবুৱা ৰাজোৱাৰ গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল। হত্যাকাণ্ডৰ সময়ত তেওঁ মানসিক ৰোগত ভুগি আছিল বুলি ধৰা হৈছিল। ২৪/০৩/১৯৯৭ তাৰিখে তেওঁক ন্যায়িক জিম্মাত ৰখা হৈছিল আৰু কেতিয়াও জামিন লাভ কৰা নাছিল। ৪/০৩/২০০২ তাৰিখে তেওঁক আজীৱন কাৰাদণ্ডৰ শাস্তি প্ৰদান কৰা হয়। মুঠতে তেওঁ ১১ বছৰ ৮ মাহ কাৰাগাৰত আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:তেজপুৰ
শ্ৰেণী:অসম
জয়ন্ত ভাগৱতী

জয়ন্ত ভাগৱতী (জন্ম- ১৯৫৮, শ্বিলং) অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ‌ এগৰাকী অভিনেতা।

জীৱনী

কেৰিয়াৰ

অভিনীত ছবি

অগ্নিগড়
ক‌ইনা মোৰ ধুনীয়া
ককাদেউতাৰ ঘৰ জোৱাঁই
আজান ফকীৰ চাহেব
বাৰুদ
পত্নী
হিয়া দিয়া নিয়া
কাদম্বৰী
অঘৰী আত্মা
অধিনায়ক
কদম তলে কৃষ্ণ নাচে
দেউতা ৰাজা
সৰু বোৱাৰী
তুমিয়ে মোৰ কল্পনাৰ
অহংকাৰ
সাগৰলৈ বহু দূৰ
বন্ধন

অভিনীত ধাৰাবাহিক

নামঘৰীয়া

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা