ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
দেৱদাসী

]]ৰ দুগৰাকী দেৱদাসীক দেখা গৈছে
দক্ষিণ আৰু পূব ভাৰতৰ কিছু অংশত দেৱদাসী বা যোগিনীসকল হ’ল কিছুমান যুৱতী যিসকলে হিন্দু দেৱতা বা কোনোবা মন্দিৰত উপাসনাৰ বাবে নিজৰ জীৱন উচৰ্গা কৰিছিল। এগৰাকী দেৱদাসী হ’বলৈ ন্যূনতম বয়স সাত বছৰ পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে। দেৱদাসী হ’বলৈ পট্টুকাট্টু বা আৰম্ভণি উৎসৱ পালন কৰা হয় যিটো উৎসৱ হিন্দু বিবাহৰ নিয়ম-নীতিৰ সৈতে একেই হয়। দেৱদাসীসকলে মন্দিৰ আৰু আন ধৰ্মীয় উপাচাৰসমূহ চোৱা-চিতা কৰাৰ লগতে ভাৰতনাট্যম আৰু ওড়িছী নৃত্যৰ দৰে কলাসমূহ সাধনা কৰিবলগীয়া হয়। সংগীত আৰু নৃত্য মন্দিৰ উপাসনাৰ অন্যতম অংগ হোৱা হেতুকে তেওঁলোকৰ সামাজিক স্থিতি উচ্চ আছিল।

দেৱদাসী হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে ধৰ্মীয় আচাৰ, নীতি-নিয়ম আৰু নৃত্য সাধনাৰ জৰিয়তে সময় পাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ মন্দিৰৰ পূজাৰী বা আন উচ্চখাপৰ ব্যক্তিৰ সৈতে বিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ সন্তানসকলকো সংগীত আৰু নৃত্যৰ শিক্ষা দিয়া হৈছিল। সেই সম্প্ৰদায়ৰ পৰা অহা বিশিষ্ট ব্যক্তিসকল হৈছে ভাৰতৰত্ন বিজয়ী এম এছ চুব্বালক্ষ্মী আৰু পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী বালাসৰস্বতী।

ভাৰতৰ ৰজা-মহাৰজাসকল মন্দিৰৰ পৃষ্ঠপোষক আছিল যদিও ব্ৰিটিছৰ শাসনকালত তেনে বহু ৰজাই ক্ষমতা হেৰুৱাবলগীয়া হয়। যাৰ ফলত দেৱদাসীসকলেও পৰম্পৰাগত সমৰ্থন আৰু পৃষ্ঠপোষকতা হেৰুৱাবলগীয়া হয়। ঔপনিৱেশিক কালত কেইবাজনো সমাজসংস্কাৰকে দেৱদাসী প্ৰথা নিৰ্মূল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ব্ৰিটিছসকলে কোনো অনুষ্ঠানত নৃত্য কৰাসকল আৰু দেৱতাৰ ওচৰত নিজকে উচৰ্গা কৰা আধ্যাত্মিক দেৱদাসীসকলৰ মাজত পাৰ্থক্য উলিয়াব পৰা নাছিল। যাৰ ফলত সামাজিক অৱনতি আৰু লোকনৃত্যৰ উত্তৰণ ঘটিছিল।

১৯৮৮ চনত বেআইনী ঘোষণা কৰাৰ পিছৰে পৰা এই প্ৰথা লাহে লাহে নোহোৱা হৈ আহে।

দেৱদাসীসকলক যোগিণী নামেৰেও জনা গৈছিল। তদুপৰি এই প্ৰথাক কৰ্ণাটকত বাচিভি, মহাৰাষ্ট্ৰত মাতঙ্গী আৰু গোৱাত ভাবিন আৰু কালাবান্তিন নামেৰে জনা গৈছিল। আয়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ দেৱদাসীসকলে ভাৰতনাট্যম পৰিৱেশন কৰিছিল।

ইতিহাস

মন্দিৰৰ নিয়মাৱলী অনুসৰি নৃত্য আৰু সংগীত পূজাবিধিৰ অন্তৰ্গত আছিল।

প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগ

দেৱদাসী প্ৰথা ক’ত উদ্ভৱ হৈছিল সেইবিষয়ে সঠিককৈ জনা নাযায়। বুদ্ধৰ সময়ত আম্ৰপালি নামৰ এগৰাকী দেৱদাসীৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। বহুতো পণ্ডিতে কয় যে এই প্ৰথা কোনো শাস্ত্ৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লোৱা নাছিল। এল্টেকাৰে কৈছ, “মন্দিৰত নৃত্যাঙ্গনা ৰখাটো জাতক সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত নহয়। গ্ৰীক লিখকসকলেও এই বিষয়ে একো উল্লেখ কৰা নাই আৰু অৰ্থশাস্ত্ৰত পতিতাৰ বিষয়ে লিখা আছে যদিও দেৱদাসীৰ বিষয়ে লিখা নাই।”

নৃত্যাঙ্গনাৰ সৈতে মন্দিৰৰ সংযোগ তৃতীয় শতিকাৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বুলি কোৱা হয়। প্ৰাচীন ভাৰতৰ গুপ্তযুগৰ প্ৰখ্যাত সংস্কৃত সাহিত্যিক কালিদাসৰ মেঘদূতত নৃত্যাঙ্গনাৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে।

থানঞ্জাভুৰৰ বৃহদেশ্বৰ মন্দিৰত চাৰিশগৰাকী দেৱদাসী তেওঁলোকৰ গুৰু আৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে আছিল বুলি শিলালিপিত উল্লেখ আছে। তাত আৰু দৈনিক ব্যৱহৃত সামগ্ৰী যেনে তেল, হালধি আৰু তামোল-পাণ আছিল।

নত্তুভানৰসকল আছিল দেৱদাসীসকলৰ মহিলা সহযোগী। তেওঁলোকে বাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰিছিল। শিলালিপিত উল্লেখ থকা মতে, নত্তুভানসকলে চোলা ৰাজকুমাৰীক হাজাৰ বছৰ আগেয়ে শিক্ষাদান কৰিছিল।

লগতে চাওক

দেৱদাসী নৃত্য

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
গঙা চিলনীৰ পাখি

গঙা চিলনীৰ পাখি ১৯৭৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন ক'লা-বগা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিৰ পৰিচালনা আৰু সঙ্গীত আছিল পদুম বৰুৱাৰ। পদুম বৰুৱা পৰিচালিত এইখন একমাত্ৰ কথাছবি। মুক্তিৰ পিছত গঙা চিলনীৰ পাখিয়ে দৰ্শকৰ বিশেষ সঁহাৰি লাভ কৰা নাছিল। কিন্তু পিছলৈ ই ধ্ৰুপদী ছবিৰ মৰ্যাদা পাইছিল। ছবিখনত কোনো চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাছিল যদিও ইয়াত বৰগীত, নাম-প্ৰসংগ, বিয়া নাম, টোকাৰী গীত, মহগোৱালৰ গীতৰ সম্পূৰ্ণ নতুবা অংশবিশেষৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। গঙা চিলনীৰ পাখি চলচ্চিত্ৰৰ চিনেমাট'গ্ৰাফী ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ।

উদ্ধৃতিসমূহ

আমাৰ নিচিনা সৰুসৰু বেপাৰীৰ মৰণৰ দিন চাপি আহিছে।… দেশ স্বাধীন হোৱাৰ পিছত এই যে গাঁৱে-ভূঞে দলং, আলি-পদুলিবোৰ হৈছে, তাৰপৰা লাভ হৈছে কাৰ? টাউনৰ বেপাৰীবোৰহে। সিহঁত আহি জাকেজাকে গাঁৱৰ হাট-বজাৰবোৰ ভৰি পৰিছে। কম পইচাৰে বেপাৰ কৰা আমি গাঁৱৰ মানুহবোৰে সিহঁতৰ লগত কেনেকৈ যোৰ মাৰো কোৱা। (ধনঞ্জয়ক উদ্দেশি ভোগৰাম)
আমি এতিয়াও বুঢ়াকাল পোৱাহি নাই। জীয়াই থাকিবলৈ বহুদিন আছে। কেনেকৈনো আমি জীৱনৰ বাকীছোৱা কাল কটাই দিম? ইয়াৰ কোনো ব্যৱস্থা নাইনে? বহুত পুথি পঢ়িলো। তথাপি পৰজন্মৰ পূণ্যৰ বিষয়ে মোৰ বিশ্বাস আজিও নহ’ল।(ধনঞ্জয়লৈ বাসন্তীয়ে লিখা চিঠি)

উত্‍স

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ইণ্ডিয়া টুডে

ইণ্ডিয়া টুডে (India Today) হৈছে লিভিং মিডিয়া ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এখন সাপ্তাহিক ভাৰতীয় ইংৰাজী ভাষাৰ বাতৰি আলোচনী। ই ভাৰতৰ অন্যতম সৰ্বাধিক পঠিত আলোচনী, যাৰ প্ৰচলন প্ৰায় ১৬ লাখ আৰু পাঠকৰ সংখ্যা প্ৰায় ৮০ লাখ। ২০১৪ চনত, ইণ্ডিয়া টুডে গোটে অনলাইন মতামতমুখী ৱেবছাইট ‘ডেইলিয়’ আৰম্ভ কৰে।

ইতিহাস

ইণ্ডিয়া টুডে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল ১৯৭৫ চনত বিদ্যা বিলাস পুৰীয়ে, যিয়ে থম্পছন প্ৰেছৰ মালিক আছিল। প্ৰথম সম্পাদক আছিল তেওঁৰ কন্যা মধু ট্ৰেহান, আৰু প্ৰকাশক আছিল তেওঁৰ পুত্ৰ অৰুণ পুৰী।

বৰ্তমানে ইণ্ডিয়া টুডে হিন্দী, তামিল, তেলুগু আৰু মালয়ালম ভাষাতো প্ৰকাশিত হয়। ইণ্ডিয়া টুডে নিউজ চেনেলটো ২০১৫ চনৰ ২২ মে’ত আৰম্ভ কৰা হয়।

২০১৭ চনৰ অক্টোবৰ মাহত, অৰুণ পুৰীয়ে ইণ্ডিয়া টুডে গোটৰ নিয়ন্ত্ৰণ তেওঁৰ কন্যা কেলি পুৰীৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।

২০২৪ চনৰ ২৫ মাৰ্চত, গালফ নিউজে ঘোষণা কৰে যে তেওঁলোকে ইণ্ডিয়া টুডে আলোচনী মধ্যপ্ৰাচ্যত বিতৰণ কৰিব, যাতে UAE-ত বসবাস কৰা ভাৰতীয়সকলৰ মাজত আলোচনীৰ প্ৰচাৰ অধিক বিস্তাৰ লাভ কৰে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইংৰাজী আলোচনী
শ্ৰেণী:হিন্দী আলোচনী
শ্ৰেণী:ভাৰতত প্ৰকাশিত আলোচনী
বেথুন কলেজ

বেথুন কলেজ ভাৰতৰ কলকাতাত অৱস্থিত এখন মহিলা মহাবিদ্যালয়। ১৮৪৯ চনত এইখন বালিকা বিদ্যালয় হিচাপে স্থাপন কৰা হৈছিল। পিছলৈ ১৮৭৯ চনত ইয়াক মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰা হয়। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত বেথুন কলেজ এছিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি মহিলা মহাবিদ্যালয়।

ইতিহাস

১৮১৮ চনত কলকাতাত ডেভিড হেয়াৰ স্কুল ছোচাইটি প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছৰ পৰায়ে নাৰীৰ শিক্ষাৰ অধিকাৰ পুৰুষৰ সমান হয় নে নহয় এই বিষয়ত বহু তৰ্ক-বিতৰ্ক হৈছিল। এই ছোচাইটিৰ এগৰাকী সচিব ৰজা ৰাধাকান্ত দেৱৰ নাৰীশিক্ষাৰ পক্ষত মত থাকিলেও অন্যান্য সদস্য সকলৰ মত বিৰোধ আছিল। ১৮২১ চনত ব্ৰিটিছ ফৰেইন ছোচাইটিৰ মিছ মেৰী এন কুকক ভাৰতত নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে ভাৰতলৈ পঠিওৱা হৈছিল। তেওঁৰ লগত ডেভিড হেয়াৰ স্কুল ছোচাইটিৰ লগত মতানৈক্য হোৱাৰ বাবে তেওঁ চাৰ্চ মিছন ছোচাইটিৰ লগত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাৰ বাবেই ২৭৭ গৰাকী বালিকায়ে ১০ খন স্কুলত পঢ়াৰ সুবিধা লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত লৰ্ড আৰ্মহাষ্টৰ পত্নীয়ে "বেংগল লেডীছ ছোচাইটি" গঠন কৰে। ১৮৩৮ চনৰ এক চৰকাৰী প্ৰতিবেদন অনুসৰি অঞ্চলটোৰ ১৯ খন বালিকা বিদ্যালয়ত ৪৫০ গৰাকী বালিকায়ে নামভৰ্তি কৰিছিল।
বেথুন চাহাব হিচাপে খ্যাত জন এলিয়ট ড্ৰিংকৱাটাৰ বিটনে ভাৰতত নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে কাম আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাতে কলকাতাৰ মিৰ্জাপুৰৰ ৰজা দক্ষিণাৰঞ্জন মুখোপাধ্যায়য়ে দান কৰা মাটিত হিন্দু মহিলা বিদ্যালয় স্থাপন হয়। ১৮৪৯ চনৰ ৭ মে' তাৰিখে ইয়াৰ নাম পৰিৱৰ্তিত কৰি বেথুন স্কুল ৰখা হয়। পণ্ডিত ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ এই স্কুলৰ কাৰ্য্যকৰী সমিতিৰ প্ৰথম সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল। বেথুন চাহাবে তেওঁৰ যাৱতীয় সকলো সম্পত্তি এই স্কুলৰ নামত দান কৰে। ১৮৫০ চনৰ ৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে বংগ প্ৰদেশৰ ডেপুটি গভৰ্নৰে ইয়াৰ নতুন ভৱনৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে।

কলেজলৈ উন্নীতকৰণ

বেথুন স্কুলৰ সভাপতি বিচাৰপতি ছাৰ ৰিচাৰ্ড গাৰ্থ আৰু সম্পাদক মনমোহন ঘোষৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত ১৮৭৮ চনৰ ১ আগষ্ট তাৰিখে বেথুন স্কুলৰ লগত বংগ মহিলা বিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয়।১৮৭৯ চনৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা বেথুন স্কুলৰ প্ৰথম স্নাতক কাদম্বিনী গাংগুলীয়ে উচ্চশিক্ষাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ ইচ্ছাৰ প্ৰতি সন্মান জনাই বেথুন স্কুলক কলেজলৈ উন্নীত কৰা হয়। এগৰাকী মাত্ৰ ছাত্ৰী কাদম্বিনী গাংগুলীকলৈ নিয়ে বেথুন কলেজৰ পাঠদান আৰম্ভ হয়। ১৮৮৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে এই কলেজৰ বি.এ. ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণৰূপে অনুমোদন জনায়।

বিখ্যাত প্ৰাপ্তন ছাত্ৰী

কাদম্বিনী গাংগুলী, ভাৰতৰ প্ৰথম দুগৰাকী মহিলা স্নাতকদ্বয়ৰ এগৰাকী আৰু ইউৰোপীয় চিকিৎসা পদ্ধতিত শিক্ষিত প্ৰথম দক্ষিণ এছিয়ান মহিলা চিকিৎসক
চন্দ্ৰমুখী বসু, কাদম্বিনী গাংগুলিৰ সৈতে স্নাতক, তাৰপিছত বেথুন কলেজৰ অধ্যক্ষ আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষ
অমলপ্ৰভা দাস, প্ৰখ্যাত গান্ধীবাদী সমাজকৰ্মী তথা অসমৰ প্ৰথম পদ্মশ্ৰী বিজয়ী মহিলা
কামিনী ৰায়, কবি, সমাজকৰ্মী ও নাৰীবাদী
সুধালতা দুৱৰা, অসমৰ প্ৰথম মহিলা স্নাতক আৰু এলাহবাদ ক্ৰচৱেইট কলেজৰ অধ্যক্ষা।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

চৰকাৰী ৱেবচাইট

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
কাথাৰিণা মাজেপা

কাথাৰিণা মাজেপা (ইংৰাজী: Katharina Mazepa; জন্ম: ১৯ আগষ্ট ১৯৯৫) এগৰাকী অষ্ট্ৰিয়ান মডেল আৰু সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ খিতাপধাৰী। তেওঁ ২০১৪ চনৰ মিছ ভিয়েনা খিতাপ জয় কৰি চৰ্চালৈ আহিছিল। কাথাৰিণা মাজেপা বৰ্তমান এগৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মডেল হিচাপে বিশ্বৰ বিভিন্ন আগশাৰীৰ ফেশ্বন ব্ৰেণ্ডৰ সৈতে কাম কৰি আহিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

কাথাৰিণা নাহলিকৰ জন্ম ১৯৯৫ চনৰ ১৯ আগষ্টত অষ্ট্ৰিয়াৰ ভিয়েনাত হৈছিল। তেওঁ ভিয়েনাৰ মাৰিয়াহিলফ জিলাত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ ভিয়েনা বাইলিংগুৱেল স্কুলত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৫ বছৰ বয়সত তেওঁ শিক্ষাৰ বাবে এবছৰ মালয়েছিয়াত কটাইছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ভিয়েনাৰ ইউনিভাৰ্ছিটি অফ নেচাৰেল ৰিচৰ্চেছ এণ্ড লাইফ চাইন্সেছৰ (BOKU university) পৰা এনভাইৰনমেণ্টেল ইঞ্জিনিয়াৰিং অৰ্থাৎ পৰিৱেশ অভিযান্ত্ৰিকী বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ছাত্ৰী অৱস্থাৰপৰাই তেওঁ বিভিন্ন সমাজসেৱামূলক কাম-কাজত সক্ৰিয় আছিল।

কেৰিয়াৰ

কাথাৰিণাৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ হয় ২০১৪ চনত যেতিয়া তেওঁক 'মিছ ভিয়েনা'ৰ মুকুট পিন্ধোৱা হয়। এই খিতাপ জয় কৰাৰ পাছত তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত মডেলিং কৰাৰ কেইবাটাও সুযোগ লাভ কৰে। তেওঁ বিশ্বৰ বিভিন্ন ফেশ্বন আলোচনীৰ বেটুপাতত স্থান পোৱাৰ লগতে কেইবাটাও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞাপন অভিযানৰ মুখ (face) হিচাপে কাম কৰিছে। তেওঁৰ উচ্চতা আৰু ব্যক্তিত্বৰ বাবে তেওঁ ফেশ্বন জগতত অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। মডেলিং কেৰিয়াৰক তেওঁ যথেষ্ট গুৰুত্বসহকাৰে লৈছে যদিও প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত তেওঁ ইয়াক এক পাৰ্শ্বৱৰ্তী কাম হিচাপেহে গণ্য কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

২০১৯ চনত কাথাৰিণা নাহলিকে ইটালীৰ স্পোলেটোত আমেৰিকাৰ কূটনীতিবিদ চিল' মাজেপাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ বিবাহত প্ৰাক্তন মিছ ইউনিভাৰ্ছ প্ৰতিযোগী আমিনা ডাগীয়ে ব্ৰাইডছমেইড হিচাপে অংশ লৈছিল। বিবাহৰ পিছত এই দম্পতীটোৱে আমেৰিকাৰ ৱাশ্বিংটন ডি.চি.লৈ গুচি যায়। অৱশ্যে ২০২১ চনত তেওঁলোকৰ মাজত মনোমালিন্য ঘটে আৰু তেওঁ বিচ্ছেদৰ বাবে আৱেদন কৰে। ২০২৩ চনত তেওঁলোকৰ মাজত আইনীভাৱে বিচ্ছেদ সম্পন্ন হয়।

২০২২ চনৰপৰা কাথাৰিণা প্লাষ্টিক চাৰ্জন ডা° লেনাৰ্ড হচষ্টাইনৰ সৈতে এক সম্পৰ্কত আছিল। সেই সময়ত ডা° হচষ্টাইন তেওঁৰ পত্নী লিছা হচষ্টাইনৰ সৈতে বিচ্ছেদৰ প্ৰক্ৰিয়াত আছিল। ২০২৩ চনৰ জুলাই মাহত কাথাৰিণা আৰু লেনিৰ বাগদান সম্পন্ন হয় যদিও ২০২৪ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁলোকৰ এই বাগদান বাতিল কৰা হয়। অৱশ্যে ২০২৪ চনৰ ডিচেম্বৰত হচষ্টাইনে পুনৰ কাথাৰিণাক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অষ্ট্ৰিয়াৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মডেল
শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগী
ইকিগাই

ইকিগাই (生き甲斐, ) হ’ল এটি জাপানী ধাৰণা, যি এজন ব্যক্তিক জীয়াই থকাৰ উদ্দেশ্য প্ৰদান কৰে। এজন ব্যক্তি সজীৱ হৈ থাকি সুখী, সুস্থ আৰু দীৰ্ঘায়ু জীৱন কটোৱাৰ ই এক জাপানী কলা।

অৰ্থ আৰু ব্যুৎপত্তি

অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধানে ইকিগাইক এক অনুপ্ৰেৰণামূলক শক্তি হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰে; যি এজন ব্যক্তিক জীয়াই থকাৰ উদ্দেশ্য প্ৰদান কৰে। সাধাৰণতে ই এনে এক অৱস্থা বা ব্যক্তি বিশেষক বুজায়, যি জীৱনলৈ আনন্দ বা পৰিপূৰ্ণতা কঢ়িয়াই আনে।

ই দুটা জাপানী শব্দ; ‘ইকি’ (生き) আৰু ‘কাই’ (甲斐)ৰ সংযুক্ত ৰূপ। ইকি শব্দৰ অৰ্থ হৈছে; জীৱন বা জীৱিত আৰু কাই মানে হৈছে- এটা প্ৰভাৱ; এটা ফলাফল; এটা ফল; এক মূল্য; এক ব্যৱহাৰ অথবা এক লাভালাভ; যাক ‘গাই’ বুলি উচ্চাৰণ কৰা হয় অথবা ইয়াৰ অৰ্থ হ’ব পাৰে; জীয়াই থকাৰ উদ্দেশ্যত উপনীত হোৱা, জীৱনৰ অৰ্থ বা এনেকুৱা কিবা এটা যি জীৱনক অৰ্থপূৰ্ণ কৰি তোলে।

অৱলোকন

ইকিগাইয়ে জীৱনত এটা উদ্দেশ্যৰ ভাবনা থকা আৰু ইয়াক সফল কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত হোৱাক বুজায়। মিচিকো কুমানোৰ এক অধ্যয়ন অনুসৰি, নিজৰ ভালপোৱা বা ভাললগা কামটো কৰি এজন ব্যক্তিৰ মনত যি প্ৰাপ্তি আৰু পৰিপূৰ্ণতা অনুভৱ হয়, জাপানী ভাষাত এই অনুভৱকে ইকিগাই বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইকিগাইৰ অনুভূতি সৃষ্টি কৰা কাৰ্যকলাপবোৰ কোনো ব্যক্তিৰ ওপৰত জোৰকৈ আৰোপ কৰা নহয়; সেইবোৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত ভাৱে আৰু স্বেচ্ছাই এগৰাকী মানুহৰ মনলৈ আহে বুলি ধাৰণা কৰা হয়, সেয়ে ই সম্পূৰ্ণ ব্যক্তিগত আৰু এজন ব্যক্তিৰ অন্তৰ আত্মাৰ ওপৰত ই নিৰ্ভৰ কৰে।

নেচনেল জিঅ’গ্ৰাফীৰ সাংবাদিক ডেন বাটনাৰৰ মতে,
অকিনাৱা নিবাসী লোকসকল দীৰ্ঘকাল জীয়াই থকাৰ কাৰণসমূহৰ ভিতৰত এটা কাৰণ হৈছে ইকিগাই। বাটনাৰে কৈছে যে; অকিনাৱানচ্‌সকলৰ অৱসৰ লোৱাৰ ইচ্ছা খুব কমেইহে থাকে। সুস্থ আৰু সৱল হৈ থকালৈকে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ভালপোৱা কামটো কৰি থাকি ভাল পায়। ঘনিষ্ঠভাবে বান্ধ খাই থকা বন্ধুৰ গোট মৱাইও হ’ল অকিনাৱানচ্‌সকল দীৰ্ঘদিন জীয়াই থকাৰ আন এক ৰহস্য।

যদিও জাপানী সংস্কৃতিত ইকিগাই ধাৰণাটি দীৰ্ঘকাল ধৰি বিদ্যমান; জাপানী মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদ মিয়েক’ কামিয়াইহে তেওঁৰ জীৱনৰ অৰ্থ (অন দ্য মিনিং অৱ লাইফ, 生きがいについて) কিতাপখনৰ জৰিয়তে এই ধাৰণাক জনপ্ৰিয় কৰে। কিতাপখন এতিয়াও ইংৰাজীলৈ অনুবাদ হোৱা নাই।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জাপান
শ্ৰেণী:জাপানৰ সংস্কৃতি
যোগেশ দত্ত

]]ত যোগেশ দত্ত

যোগেশ দত্ত (জন্ম ১৯৩৫) এগৰাকী ভাৰতীয় মূকাভিনয় (মাইম) শিল্পী। পঞ্চাশ বছৰতকৈ অধিক সময় ধৰি তেওঁ ভাৰতত মূকাভিনয় কলাৰ অগ্ৰদূত হিচাপে পৰিগণিত হয়।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৩৫ চনত বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ হাটশিৰুৱাইল নামৰ গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰা দত্তই তাতেই নিজৰ শৈশৱৰ প্ৰায় ১১ বছৰ কাটাইছিল। ১৫ আগষ্ট ১৯৪৭ত ভাৰত স্বাধীন হৈছিল; সেই সময়ত ১৫ বছৰীয়া দত্ত আৰু তেওঁৰ পিতা-মাতা আৰু পাঁচজন ভাই-ভনী কলকাতাৰ শিয়ালদাহ ৰেলৱে ষ্টেচনৰ প্লেটফৰ্মত বাস কৰিছিল। পূৰ্ব পাকিস্তানৰপৰা অহা পৰিয়ালটোৱে অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ সন্মুখীন হৈছিল।

চলচ্চিত্ৰ শিল্পী চাৰ্লি চেপলিন তেওঁৰ মূল অনুপ্ৰেৰণা হৈছিল। ১৯৫৬ চনত তেওঁ নিজৰ প্ৰথম বাস্তৱ মূকাভিনয় সৃষ্টি কৰিছিল, য'ত এজনী মহিলা এখন দাপোনৰ সন্মুখত সাজি থকা দেখুৱাইছিল। সেই বছৰত বুল্লী (কলকাতাৰ ওচৰত) তেওঁ প্ৰথমবাৰ মঞ্চত এই অভিনয় প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। প্ৰথমে এজন কৌতুকাভিনেতা আৰু অভিনেতা হিচাপে আৰম্ভ কৰিলেও, যোগেশ দত্ত সন্দৰামৰ প্ৰাথমিক সদস্য আছিল আৰু পথেৰ পাঁচালি আৰু মৃত্যুৰ চোখেৰ জলত অভিনয় কৰিছিল। মূকাভিনয়ৰ ঐতিহ্য বা প্ৰাচীন নাট্যশাস্ত্ৰৰ বিষয়ে তেওঁৰ বিশেষ ধাৰণা নাছিল। ১৯৮৩ চনত ফিল্মছ ডিভিছনে ১৪টা ভাৰতীয় ভাষাত তেওঁৰ ওপৰত এখন তথ্যচিত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল; ইয়াৰ পিছত জাৰ্মানী, ইংলেণ্ড আৰু ফ্ৰান্সেও তেওঁকলৈ তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।

দত্তৰ অন্তিম অভিনয়

দত্তৰ শেষ মঞ্চাভিনয় আছিল তেওঁৰ অতি জনপ্ৰিয় অভিনয় ‘‘The Thief’’—২০০৯ চনত ৰবীন্দ্ৰ সদনত।

বঁটা

১৯৮৫: শিৰোমণি পুৰস্কাৰ
১৯৯৩: সংগীত নাটক অকাডেমি বঁটা

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

যোগেশ মাইম একাডেমি

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
পানীৰ পুতলা নাচ

পানীৰ পুতলা নাচ হৈছে ভিয়েটনামৰ এক পৰম্পৰা যি একাদশ শতিকাত উত্তৰ ভিয়েটনামৰ ৰেড ৰিভাৰ ডেল্টা অঞ্চলৰ গাঁওবোৰত উৎপত্তি হৈছিল। আজিৰ ভিয়েটনামী পানীৰ পুতলা প্ৰাচীন এছিয়াৰ পুতলা নাচ পৰম্পৰাৰ এক অনন্য তাৰতম্য। পুতলাবোৰ কাঠৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু তাৰ ওপৰত লেকাৰেৰে প্ৰলেপ দিয়া হয়। পুতলা নাচ আৰু প্ৰদৰ্শনীবোৰ কঁকাললৈকে গভীৰ পানীৰ পুখুৰীত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ডাঙৰ বাঁহৰ দণ্ডেৰে পুতলাবোৰ পানীৰ তলৰ পৰা ধৰি ৰখা হয়। পৰ্দাৰ আঁৰত লুকাই থকা পুতলা শিল্পীসকলে পুতলাবোৰক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত পুতলাবোৰ পানীৰ ওপৰেৰে চলাচল কৰা যেন লাগে।
যেতিয়া ধাননি পথাৰবোৰ বানপানী হয়, তেতিয়া গাঁৱৰ মানুহে এনে ধৰণৰ পুতলা নাচেৰে ইজনে সিজনক মনোৰঞ্জন দিয়ে। নাটকসমূহ সাধাৰণতে গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ দৃশ্যবোৰ দেখুওৱা হয়, লগতে পৌৰাণিক কাহিনীৰ চমৎকাৰ প্ৰাণীবোৰ, কৃষক, নগৰবাসী আদিও দেখুওৱা হয়। উত্তৰ ভিয়েটনামৰ। মূলতঃ এই পানীৰ পুতলাৰ নাটকবোৰত কৃষি জীৱনৰ ধৰ্মীয় মূল্যবোধ গভীৰভাৱে নিহিত হৈ থাকে। কিন্তু আধুনিক যোগত যিহেতু পৰ্যটকসকলৰ মাজত পানীৰ পুতলাৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে, আজিকালি পশ্চিমীয়া পৰ্যটক দৰ্শকসকলক আকৰ্ষণ কৰাৰ বাবে এই প্ৰদৰ্শনবোৰৰ সমল আৰু বিন্যাস দুয়োটা ক্ষেত্ৰতে মুখ্য উপাদানবোৰ সলনি হৈছে।

প্ৰদৰ্শন

আধুনিক পানীৰ পুতলা অভিনয় ৪ মিটাৰ বৰ্গক্ষেত্ৰৰ পানীৰ পুখুৰীত কৰা হয় আৰু পানীৰ পৃষ্ঠভাগ মঞ্চ হয়। এই প্ৰদৰ্শন বৰ্তমান ভিয়েটনামৰ তিনিটা স্থানত - গাওঁবোৰৰ পৰম্পৰাগত পুখুৰীবোৰত য'ত এটা ষ্টেজিং এলেকা স্থাপন কৰা হৈছে, ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা পোৰ্টেবল টেংকত, আৰু এটা বিশেষ ভৱনত য'ত পুল এটা পুল মঞ্চ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
৮ জনলৈকে পুতলা শিল্পীয়ে এটা বিভাজিত-বাঁহৰ পৰ্দাৰ পিছফালে থিয় হয়, যাক মন্দিৰৰ সন্মুখভাগৰ দৰে সজোৱা হয়, আৰু পানীৰ পৃষ্ঠৰ তলত লুকাই থকা দীঘল বাঁহৰ ৰড আৰু ষ্ট্ৰিং মেকানিজম ব্যৱহাৰ কৰি পুতলাবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
ভিয়েটনামী খাদ্যৰ প্ৰধান খাদ্য ধান সাধাৰণতে ধাননি পথাৰত খেতি কৰা হয়। মূল পানীৰ পুতলা উৎসৱবোৰ আক্ষৰিক অৰ্থত ধানৰ ধানৰ ভিতৰত অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল। কঁকাললৈ গভীৰ পানীত থিয় হৈ থকা পুতলা শিল্পীসকলক লুকুৱাবলৈ ওপৰত এটা পেগোডা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। পানীয়ে পুতলাবোৰৰ বাবে মঞ্চ হিচাপে কাম কৰে, আৰু ধান চপোৱাৰ প্ৰতীকী হিচাপে কাম কৰে। ইয়াৰ উপৰিও এই পেগোডাই পুতলাৰ ষ্ট্ৰিং আৰু পুতলা নাচৰ গতিবিধি লুকুৱাই ৰাখে, সংগীত আৰু কণ্ঠৰ ধ্বনিবিজ্ঞান উন্নত কৰে, আৰু এটা জিলিকি থকা পোহৰৰ প্ৰভাৱ প্ৰদান কৰে।।
পৰম্পৰাগত ভিয়েটনামী অৰ্কেষ্ট্ৰাই পৃষ্ঠভূমিসংগীত প্ৰদান কৰে। বাদ্যযন্ত্ৰত অন্তৰ্ভুক্ত থাকে কণ্ঠস্বৰ, ড্ৰাম, কাঠৰ ঘণ্টা, চিম্বল, শিং, গং,বাঁহৰ বাঁহী, আদি। ঢোলৰ মাতে জোৰেৰে জুই উশাহ লোৱা ড্ৰেগনৰ প্ৰৱেশৰ কথা ঘোষণা কৰে।

গেলেৰী

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভিয়েটনাম
শ্ৰেণী:ভিয়েটনামৰ সংস্কৃতি
ৰুথ ভানিতা

ৰুথ ভানিতা (Ruth Vanita) ভাৰতীয় একাডেমিক, সক্ৰিয় কৰ্মী আৰু লেখিকা। তেওঁ ব্ৰিটিছ আৰু ভাৰতীয় সাহিত্যৰ ইতিহাস বিশেষভাৱে লিংগ আৰু যৌনতা অধ্যয়নৰ প্ৰেক্ষাপটত অধ্যয়ন কৰে।

জীৱিকা

১৯৯৪ চনৰ পৰা ১৯৯৭ চনলৈ তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগত ৰিডাৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। বৰ্তমান, তেওঁ মণ্টানা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী আৰু বিশ্ব সংস্কৃতি বিভাগৰ অধ্যাপিকা, লগতে দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়ান অধ্যয়ন কাৰ্যসূচীৰ পৰিচালক।

১৯৭৮ চনত দিল্লীত থকা অৱস্থাত, ভানিতাই "মানুষী: এ জাৰ্নেল এবাউট উইমেন এণ্ড ছ’চাইটি" নামৰ এখন আলোচনী সহ-প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই আলোচনী শিক্ষা-গৱেষণা আৰু সামাজিক সক্ৰিয়তাবাদৰ সমন্বয় সাধন কৰিছিল। ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনলৈ তেওঁ স্বেচ্ছাসেৱী সহ-সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল।

উল্লেখযোগ্য প্ৰকাশন

গ্ৰন্থসমূহ

১৯৯৪: A Play of Light: Selected Poems
১৯৯৬: Sappho and the Virgin Mary: Same-Sex Love and the English Literary Imagination
২০০৫: Love's Rite: Same-Sex Marriage in India and the West
২০০৫: Gandhi's Tiger and Sita's Smile: Essays on Gender, Sexuality and Culture
২০১২: Gender, Sex and the City: Urdu Rekhti Poetry in India 1780-1870
২০১৭: Dancing with the Nation: Courtesans in Bombay Cinema
২০২০: Memory of Light (উপন্যাস)
২০২২: The Dharma of Justice: Debates on Gender Varna and Species
২০২৩: The Broken Rainbow: Poems and Translations
২০২৪: A Slight Angle (উপন্যাস)

সম্পাদিত গ্ৰন্থসমূহ

১৯৯১ (Madhu Kishwarৰ সৈতে): In Search of Answers: Indian Women's Voices from Manushi
২০০০ (Saleem Kidwaiৰ সৈতে): Same-Sex love in India: Readings from Literature and History
২০০২: Queering India: Same-Sex Love and Eroticism in Indian Culture and Society
২০১৪: India and the World: Postcolonialism, Translation and Indian Literature – Essays in Honour of Professor Harish Trivedi

অনুবাদসমূহ

১৯৯৪: ৰাজেন্দ্ৰ য়াদৱৰ Strangers on the Roof (২০১৪ চনত নতুন ভূমিকাৰে পুনঃপ্ৰকাশ)
১৯৯৭: বিজয়দন দেতাৰ Dilemma and Other Stories
২০০৩: মান্নু ভাণ্ডাৰীৰ The Great Feast (Mahabhoj)
২০০৬: পাণ্ডে বেচন শৰ্মা ("উগ্ৰা")ৰ Chocolate and Other Stories on Male-Male Desire
২০০৭: পাণ্ডে বেচন শৰ্মা ("উগ্ৰা")ৰ আত্মজীৱনী About Me (Apni Khabar)
২০০৮: প্ৰেমচান্দৰ The Co-Wife and Other Stories
২০১৩: মান্নু ভাণ্ডাৰী, ৰাজী শেঠ আৰু অৰ্চনা বাৰ্মাৰ Alone Together: Selected Stories
২০২১: মহাদেৱী বৰ্মাৰ My Family

বাহ্যিক সংযোগ

Raj Ayyar (২০০১-০৩-০৫): "Reclaiming Gay India with Ruth Vanita". GayToday. সংগৃহীত ২০০৭-০৭-১১।
QueerIndia (২০০৫-০৩-০৫): "Gay historians: Ruth Vanita and Saleem Kidwai"

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লেখিকা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লেচবিয়ান
শ্ৰেণী:সমকামিতা
শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
সৃষ্টি ৰাণা

সৃষ্টি ৰাণা
জন্ম।
সৃষ্টি ৰাণা১৩ অক্টোবৰ ১৯৯৩ফৰিদাবাদ, হাৰিয়ানা, ভাৰত
শিৰোনাম

ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া দিল্লী ২০১৩
ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ২০১৩ (শীৰ্ষ 5)
মিছ দিৱা দিল্লী ২০১৩ (বিজয়ী)
মিছ ডিভা ২০১৩ (মিছ ইণ্ডিয়া এছিয়া পেচিফিক ৱৰ্ল্ড ২০১৩)
মিছ এছিয়া পেচিফিক ৱৰ্ল্ড ২০১৩ (বিজয়ী)

সৃষ্টি ৰাণা এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল আৰু সৌন্দৰ্য্য প্ৰতিযোগিতাৰ খিতাপধাৰী। তেওঁ মিছ ডিভা - মিছ ইউনিভাৰ্ছ ইণ্ডিয়া ২০১৩ত অংশগ্ৰহণ কৰি মিছ ইণ্ডিয়া এছিয়া পেচিফিক ২০১৩ৰ খিতাপ লাভ কৰে। তাৰ পাছত ২০১৩ চনৰ অক্টোবৰ মাহত কোৰিয়াৰ ছিউলত অনুষ্ঠিত হোৱা মিছ এছিয়া পেচিফিক ৱৰ্ল্ড ২০১৩ত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ বিভিন্ন দেশৰ আন ৫১ গৰাকী প্ৰতিযোগীক পৰাস্ত কৰি মিছ এছিয়া পেচিফিক বিশ্ব খিতাপ বিজয়ী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ২০০০ চনত দি‍য়া মিৰ্জাই লাভ কৰা বহুল আকাংক্ষিত মিছ এছিয়া পেচিফিক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খিতাপটোৰ দৰেই এই খিতাপ।

২০১৩ চনৰ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ প্ৰতিযোগী হিচাপেও শীৰ্ষ ৫ স্থান দখল কৰিছিল। ২০১৪ আৰু ২০১৫ চনৰ বাবে টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়াৰ ৫০ গৰাকী আটাইতকৈ বাঞ্ছনীয় মহিলাৰ তালিকাত তেওঁৰ নাম আছিল।

তেওঁ শ্ব’ ষ্টপাৰ হিচাপে আৰু ক্ল’জিং মডেল হিচাপে কেইবাজনো ডিজাইনাৰৰ বাবে খোজ কাঢ়িছে। তেওঁ মনীষ মালহোত্ৰা, অঞ্জু মোডী, বৰুণ বাহল, গৌৰৱ গুপ্তা, ৰোহিত বাল, শ্বেহলা খান, শান্তনু আৰু নিখিল, ৰকি এছ, ছৈছা শিণ্ডে, মন্দিৰা উইৰ্ক, আৰু নীতা লুল্লাকে ধৰি ডিজাইনাৰসকলৰ বাবে খোজ কাঢ়িছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

আনন্দ ৰাণা আৰু সুমন ৰানাৰ ঘৰত ৰাণৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ এগৰাকী অধিবক্তা আৰু মাতৃ এগৰাকী গৃহিণী। তেওঁ ফৰিদাবাদৰ মডাৰ্ণ বিদ্যা নিকেতন স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী মেজসহ অনাৰ্ছ। তেওঁ মানৱ ৰচনা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়তো অধ্যয়ন কৰি সাংবাদিকতা আৰু গণসংযোগৰ পাঠ্যক্ৰম কৰে, তাৰ পিছত এছিয়ান একাডেমী অৱ ফিল্ম এণ্ড টেলিভিছনৰ পৰা গণসংযোগ আৰু সাংবাদিকতাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

বঁটা আৰু স্বীকৃতি

মিছ এছিয়া পেচিফিক ৱৰ্ল্ড ২০১৩

ৰাণাক মিছ এছিয়া পেচিফিক ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি হিচাপে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল আৰু পিছত মিছ এছিয়া পেচিফিক ৱৰ্ল্ড ২০১৩ৰ খিতাপ লাভ কৰিছিল।

মিছ ইণ্ডিয়া ইউনিভাৰ্ছ ২০১৩

তেওঁ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ইউনিভাৰ্ছ (মিছ ডিভা - ২০১৩)ত অংশগ্ৰহণ কৰি মিছ ইণ্ডিয়া এছিয়া পেচিফিক ৱৰ্ল্ড ২০১৩ৰ মুকুট পিন্ধিছিল।

মিছ দিৱা দিল্লী ২০১৩

ৰাণা মিছ ডিভা দিল্লী ২০১৩ ৰ বিজয়ী আছিল।

ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ২০১৩

২০১৩ চনৰ ২৪ মাৰ্চত ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ তৃতীয় ৰানাৰ্ছ আপ হৈছিল, আৰু ফেমিনা মিছ ফেশ্বন আইকনৰ খিতাপও লাভ কৰিছিল।

ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া দিল্লী ২০১৩

তেওঁ ২০১৩ চনত পণ্ডছ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া দিল্লীৰ তিনিজন খিতাপধাৰীৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হাৰিয়ানাৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
চেক্ৰেনী

চেক্ৰেনী ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ আংগামী নগা জনগোষ্ঠীয়ে পালন কৰা পাৰম্পৰিক উৎসৱ। স্থানীয়ভাৱে ফৌচানী বুলি জনাজাত চেক্ৰেনী উৎসৱ আংগামী নগাসকলৰ এক মুখ্য বাৰ্ষিক উৎসৱ। আন বহুতো সংগঠন আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ সৈতে সংযোজন কৰি আংগামী ৰাজহুৱা সংগঠনৰ অধীনত আংগামী দিনপঞ্জীৰ "কেজেই" (সাধাৰণতে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জিত ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীৰ সৈতে সংশ্লিষ্ট) মাহৰ ২৫তম দিনৰ পৰা দহ দিনৰ বাবে ইয়াক পালন কৰা হয়। এয়া অতীতৰ সকলো পাপ কৰ্মৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অনুষ্ঠিত হোৱা এক "শুদ্ধিকৰণ উৎসৱ।" উৎসৱৰ উদ্দেশ্য হৈছে সামগ্ৰিকভাৱে গোটেই গাঁওখনৰ "শৰীৰ আৰু আত্মা" পৰিষ্কাৰ কৰি নৱীকৰণ আৰু "পবিত্ৰ" কৰা আৰু নাগালেণ্ডৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত একতা স্থাপন কৰা। ই যুৱ লোকসকলক প্ৰাপ্তবয়স্কলৈ ৰূপান্তৰ আৰম্ভ হোৱা চিহ্নিত কৰে আৰু ইয়াক "আংগামীৰ পৰিচয় প্ৰতীক" বুলি গণ্য কৰা হয়। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হোৱা জনজাতীয় লোকসকলে ক্ৰমান্বয়ে এই ৰীতি-নীতিবোৰ অস্বীকাৰ কৰিছে।

বৰ্ণনা

চেক্ৰেনী শব্দটো 'চেক্ৰে' অৰ্থাৎ "পৱিত্ৰকৰণ" আৰু 'থেনী' অৰ্থাৎ "উৎসৱ"ৰ দ্বাৰা গঠিত। এই উৎসৱ কৃষি চক্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আৰু অতীতত ঠাই ভেদে বিভিন্ন গাঁৱত বেলেগ বেলেগ দিনত উদযাপন কৰা হৈছিল। সাধাৰণতে ইয়াৰ উদযাপন ডিচেম্বৰ-মাৰ্চ মাহৰ ভিতৰত অনুষ্ঠিত হয় আৰু দহৰ পৰা পোন্ধৰ দিন ধৰি চলে। সংগীত আৰু নৃত্যৰ আনন্দৰ বাবে সম্প্ৰদায়ৰ পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে পৰম্পৰাগত পোছাক পিন্ধে। পুৰুষে মূৰত চিকাৰৰ সঁজুলি বহন লয় আৰু মহিলাসকলে বাস্কেট বহন কৰে।

সপ্তম দিনটো জনজাতিৰ যুৱকসকলৰ দ্বাৰা চিকাৰৰ বাবে নিয়োজিত। অষ্টম দিনা অনুষ্ঠানটোত প্ৰৱেশদ্বাৰ উঠাই লোৱা নিয়ম অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। এই নিয়ম মতে সম্পত্তিৰ সীমানিৰ্ধাৰণ কৰা পুৰণি প্ৰৱেশদ্বাৰ এখন সলনি কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত পৰৱৰ্তী দুই দিনত গাঁৱৰ লোকসকলে আনুষ্ঠানিকভাৱে গাঁৱৰ জনসাধাৰণে সাক্ষাৎ বিনিময় কৰে আৰু ইজনে সিজনক শুভেচ্ছা জনায়। দহ দিনৰ উৎসৱৰ সময়ত খেতি পথাৰৰ কাম স্থগিত কৰা হয় আৰু স্থানীয় ভাষাত এই কাৰ্যক 'পেনিউ' বুলি কোৱা হয়। উৎসৱ হোৱাৰ পিছত গাঁৱৰ পুৰুষসকলে নিজকে পৰিষ্কাৰ আৰু পৱিত্ৰ কৰে আৰু আশীৰ্বাদ লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে খেতি-বাতি, ঘৰ নিৰ্মাণ আৰু বিবাহ আদি কাৰ্য আৰম্ভ কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড