বানৰ সৈন্যৰ স্বয়ংপ্ৰভা সাক্ষাত্

২৩ অধ্যায়

বানৰ সৈন্যৰ স্বয়ংপ্ৰভা সাক্ষাত্ ।

তাক লাগি লৰিল বানৰ সমস্তয় ।

ভয়ঙ্কৰ গৰ্ত্ত গোট দেখি লাগে ভয় ॥১

পৃথিবীৰ মুখ যেন বহল বিস্তাৰ ।

হনুমন্তে বোলে কিনো গৰ্ত্তক অপাৰ ॥২

সকলে বানৰে ধৰিলেক হাতে হাতে ।

জলপান মনে সবে পশিলেক তাতে ॥৩

চক্ষুৱে নেদেখে মুখে মাতন্ত মাতৰ ।

এক মাসে পাইলা গৈয়া গৰ্ত্তৰ ভিতৰ ॥৪

কতো বেলি পাইলা গৈয়া বিবৰৰ ওৰ ।

প্ৰকাশ দেখিয়া ভয় গুচিল দুৰ্ঘোৰ ॥৫

দ্বিতীয় অম্ৰাৱতী যেন স্বৰ্গ মাজে সাৰ ।

কাৰ দিব্য স্থান ইটো কিবা নাম আৰ ॥৬

দীঘি সব আছয় কাঞ্চণ ৰত্নময় ।

সুবৰ্ণে ৰচিত খাট বিচিত্ৰ জ্বলয় ॥৭

সুবৰ্ণৰ পঙ্কজে শোভয় জলহাৰ ।

সুবৰ্ণৰ মগৰে কচ্ছপে পাৰে বুল ॥৮

দিব্য দেৱালয় জ্বলে সুবৰ্ণৰ শোভা ।

কন্যা এক বসি আছে সূৰ্য্য যেন প্ৰভা ॥৯

হনুমন্তে কৰযোৰে নমস্কাৰ কৰি ।

বোলন্ত কহিয়ো মাৱ কাহাৰ নগৰী ॥১০

পিয়াসে আকুল আচি অতিথি বানৰ ।

জল আকুলিত হৈয়া পশিলোঁ বিবৰ ॥১১

ধ্যান ভঙ্গ কৰিলোঁ এৰিয়ো মনতাপ ।

বিভুক্ষিত প্ৰাণে নকৰয় কোন পাপ ॥১২

জ্ঞানে আছোঁ আমি কিবা দেখিলোঁ সপোন ।

স্বৰূপ কহিয়ো নকৰিয়ো কোপ মন ॥১৩

একেশ্বৰে আছা মাৱ কমন কাৰণে ।

পাছে জলপান কৰোঁ হৰষিত মনে ॥১৪

স্বয়ম্প্ৰভা সতী কথা কহে বানৰত ।

ময় নামে দানবেক আছিল পূৰ্ব্বত ॥১৫

দানবৰ বিশ্বকৰ্ম্মা দৰ্পিষ্ঠ অসুৰ ।

তেহেঁ ইটো নিৰ্ম্মিলা কাঞ্চনয় পুৰ ॥১৬

হেম অপেশ্বৰী চিত্ৰসেনৰ সুন্দৰী ।

ইঠাৱতে তেহোঁ আছিলন্ত ক্ৰীড়া কৰি ॥১৭

ইন্দ্ৰে বজ্ৰ হানি আসি দুইকো ধৰি নিল ।

ইন্দ্ৰ দেৱে নগৰী হেমাক পাচি দিল ॥১৮

চিন্তা পৰিহৰাঁ কথা কহিলোঁ সকলে ।

তেতিক্ষণে সৱাকে তুষিলা ফলে জলে ॥১৯

পুনু কথা কহিলা বানৰ সব লক্ষি ।

প্ৰাণত অধিক মোৰ হেমা নামে সখী ॥২০

সিকাৰণে আছোঁ মই পুৰীখান ৰাখি ।

ৰাত্ৰি দিনে কৰোঁ ধ্যান কেনে পাওঁ সখী ॥২১

স্বয়ম্প্ৰভা নামে মই গন্ধৰ্ব্বৰ জীউ ।

এহি থানে থাকোঁহো ধিয়াই সদাসিউ ॥২২

স্বয়ম্প্ৰভা বোলন্ত তোমাত পুছোঁ কায ।

স্বৰূপ কহিয়ো মোত নকৰিও লাজ ॥২৩

কৈৰহন্তে ফুৰা তোৰা কোথেৰ বানৰ ।

কি কাৰণে আসি ভৈলা গৰ্ত্তৰ ভিতৰ ॥২৪

কোনবা ৰাজ্যৰ চৰ কহিয়ো নিৰ্ণয় ।

স্বৰূপ শুনিয়া মোৰ গুচোক সংশয় ॥২৫

হনুমন্তে কথা কহিলন্ত নিৰন্তৰে ।

যেন মতে মিত্ৰৱতি সুগ্ৰীৱ ৰামৰে ॥২৬

ৰামচন্দ্ৰে যেন মতে আসি ভৈল বনে ।

যেন মনে সীতা হৰি নিলেক ৰাৱণে ॥২৭

সীতাক খোজন্ত ৰাম সুগ্ৰীৱক পাইলা ।

তাৰা দুই পাছে মিত্ৰৱতি বন্ধাইলা ॥২৮

বালীবধ সুগ্ৰীৱৰ অভিষেক কথা ।

কহিলোহোঁ আদি অন্ত যেহেন ব্যৱস্থা ॥২৯

ৰাঘৱে সুগ্ৰীৱে পাছে কাৰ্য্য আলোচিল ।

সীতাক খুজিবে লাগি আমাক পাঞ্চিল ॥৩০

ৰাঘৱৰ আজ্ঞা শিৰে ধৰিয়া হৰিসি ।

বানৰ সকলে চাহি ফুৰোঁ দিশাদিশি ॥৩১

মাসেকক লাগি ক্ষান্তি দিয়া পঠাইলন্ত ।

গৰ্ত্তক পশিতে মাসেকৰ ভৈল অন্ত ॥৩২

ফল মূল দিয়া মাৱ খণ্ডাইলা নিকাৰ ।

তুমি ভৈলা মাৱ আমি তনয় তোমাৰ ॥৩৩

নপাউ উদিশ গৰ্ত্ত গহন অপাৰ ।

আত কেন মতে আমি হৈবোঁহোঁ নিস্তাৰ ॥৩৪

শুনি স্বয়ম্প্ৰভা ৰঙ্গ লভিলা অপাৰ ।

ৰামসেনা বুলি কৰিলন্ত নমস্কাৰ ॥৩৫

কিনো ভাগ্য তুমি সব ৰাম দূত লোক ।

ৰামৰ চৰণে মোৰ ভকতি থাকোক ॥৩৬

শুনা ৰামদূত লোক বচন আমাৰ ।

পশিলাহা গৰ্ত্ত ইটো মহা অন্ধকাৰ ॥৩৭

যম কৰণক গৈলে আছে পৰিবৰ্ত্ত ।

ততোধিক দুৰ্ব্বাৰ দেখোঁহো ইটো গৰ্ত্ত ॥৩৮

চক্ষু মুদি সবেও বাহুত মোৰ ধৰা ।

মোৰ তপোবলে সবে গৰ্ত্তৰ নিস্তৰাঁ ॥৩৯

হেন শুনি তেতিক্ষণে বানৰ সকলে ।

তাহান বাহুত ধৰিলন্ত কৌতূহলে ॥৪০

লীলায়ে সবাকো সতী তুলি আলগাইলা ।

স্বয়ম্প্ৰভা তপোবলে গৰ্ত্তৰ বজাইলা ॥৪১

দক্ষিণ সাগৰে বিন্ধ্য পৰ্ব্বতৰ কোলে ।

তৈত থৈয়া পাছে স্বয়ম্প্ৰভা বাক্য বোলে ॥৪২

বাহুক এৰিয়ো সবে চক্ষুক মেলিয়ো ।

ভৈলাহা গৰ্ত্তৰ বাজ প্ৰসন্ন দেখিয়ো ॥৪৩

হেন শুনি কপিগণ চক্ষুক মেলিল ।

ভৈলোহোঁ নিস্তাৰ বুলি বাহুক এৰিল ॥৪৪

স্বয়ম্প্ৰভা তপোবল বানৰে দেখিল ।

মনত হৰিষে তাঙ্ক প্ৰবোধ কৰিল ॥৪৫

ধন্য ধন্য স্বয়ম্প্ৰভা জীৱন তোমাৰ ।

ৰাঘৱক সেনা কপি ভালুক অপাৰ ॥৪৬

তপোবলে একেখন হাতে তুলি ধৰি ।

লীলাৰূপে থৈলাহা গৰ্ত্ত্ৰ বাজ কৰি ॥৪৭

দুৰ্গতি এৰাইলোঁ বৰ তোমাৰ কাৰণে ।

তোমাৰ ভকতি হৌক ৰামৰ চৰণে ॥৪৮

প্ৰশংসা বচনে স্বয়ম্প্ৰভা তুষ্ট ভৈলা ।

বিদায় কৰিয়া নিজ স্থানে চলি গৈলা ॥৪৯