হোমেন বৰগোহাঞি

হোমেন বৰগোহাঞি (; ১৯৩২ – ২০২১) অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। তেওঁৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবে অসম চৰকাৰে তেওঁলৈ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা আগবঢ়োৱাৰ উপৰি অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটাকে ধৰি অসংখ্য বঁটা-বাহনেৰে তেওঁৰ অৱদানক স্বীকৃতি জনোৱা হৈছিল। পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে বৰগোহাঞিক ১৯৭৮ চনত অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। হোমেন বৰগোহাঞি ২০০১ আৰু ২০০২ চনত সাহিত্য সভাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল।

উদ্ধৃতিসমূহ

মই নিজে নিব খোজা পঞ্চমখন কিতাপ হ'ল হেমকোষ অভিধান। যি কাৰণত মই বেজবৰুৱা ৰচনাৱলী লগত নিব খুজিছোঁ সেই একে কাৰণতে হেমকোষ অভিধানো নিঃসঙ্গ নিৰ্বাসিত জীৱনৰ লগৰীয়া হিচাপে নিব খোজোঁ। অভিধানৰ শব্দবোৰ কেৱল শব্দ নহয়; সেইবোৰৰ মাজত সঞ্চিত হৈ আছে মোৰ পূৰ্বপুৰুষৰ জীৱনৰ নিৰ্যাস। কৰ্মব্যস্ততাৰ মাজত অভিধান পঢ়িবলৈ সময় নাপাওঁ। কিন্তু নিৰ্বাসনৰ অখণ্ড অৱসৰে মোক অভিধান পঢ়াৰ সুযোগ দিব আৰু অভিধান পঢ়াৰ বিমল আনন্দ দিব।(এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁক নিৰ্বাসন দিলে লগত কোন পাঁচখন কিতাপ নিব, সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰত কৈছিল।)
স্বাস্থ্যৰ সাধনা কৰা মানুহৰ আদৰ্শ হোৱা উচিত- কৰ্মব্যস্ত দিন আৰু শান্তিপূৰ্ণ ৰাতি। একমাত্ৰ গভীৰ টোপনিয়েহে ৰাতিবোৰ শান্তিপূৰ্ণ কৰি তুলিব পাৰে। সেইকাৰণে মানুহে এনে কোনো কাম কৰা উচিত নহয়- যাৰ ফলত ৰাতিৰ টোপনি বিঘ্নিত হ’ব পাৰে।
জীৱনৰ কোনোবা এটা বিশেষ মুহূৰ্তত প্ৰকৃতিৰ এটা বিশেষ ৰূপে মানুহৰ মনটোক এনে প্ৰবলভাৱে জোকাৰিব পাৰে যে, কেতিয়াবা তাৰ প্ৰভাৱ ৰমণীৰ প্ৰেমতকৈয়ো বেছি গভীৰ আৰু অৰ্থবহ হ’ব পাৰে৷

বৰগোহাঞি পৰিয়ালৰ সাহিত্য

তোমাক যদি মন্ত্ৰহে লাগে, তেন্তে মই সঁচাকৈয়ে এটা মন্ত্ৰ দিব পাৰোঁ। মই স্বাস্থ্য বিষয়ক কিতাপত পঢ়ি পোৱা এই মন্ত্ৰটো হ'ল-"ধনী মানুহৰ ৰোগৰ পৰা আঁতৰি থাকিব বিচাৰিলে দুখীয়াৰ খাদ্য খাব লাগিব। ধনী মানুহৰ বেমাৰ বোৰ যদি পৰিহাৰ কৰি চলিব খোজা, তেন্তে তুমি খাব লাগিব দুখীয়া মানুহৰ আহাৰ। যোৱা বহু বছৰ ধৰি মই এই উপদেশটোক ধৰ্মীয় নিষ্ঠাৰে পালন কৰি আহিছোঁ আৰু তাৰ পৰা বহু সুফল পাইছোঁ।

কাম কৰাৰ আনন্দ

যি মানুহে কাম কৰি ভাল নাপায় বা কৰিবলৈ একো কাম বিচাৰি নাপায়, তেওঁতকৈ দুৰ্ভগীয়া মানুহ আন কোনো নাই। কাম নকৰি শুই বহি বা কেৱল আমোদ-প্ৰমোদ কৰি অলস জীৱন কটোৱা মানুহে জীয়াই থকাৰ আনন্দ কেতিয়াও অনুভব কৰিব নোৱাৰে। মই জীৱনটোক খুব ভাল পাওঁ। কিন্তু জীয়াই থকাৰ আনন্দ মই কেৱল তেতিয়াহে অতি তীব্ৰ ভাবে অনুভব কৰোঁ, যেতিয়া মই কিবা নহয় কিবা এটা কামত ব্যস্ত হৈ থাকোঁ।

নিঃসঙ্গতা

ৰূপ-চৰ্চা আৰু অংগৰাগে মানুহৰ মুখৰ চেহেৰা সলনি কৰাত বা আকৰ্ষণ বৃদ্ধি কৰাত যিমান ডাঙৰ ভূমিকা লয়, ঠিক সেইটো কৰাত তাতোকৈ বহুত বেছি ডাঙৰ ভূমিকা লয় মানুহৰ খ্যাতি, প্ৰতিভা আৰু ব্যক্তিত্বই।
সকলো পাপেই জীৱনৰ শূন্যতা পূৰণ কৰাৰ চেষ্টাৰ বাহিৰে আন একো নহয়।
জীৱন তাকেই বোলে - যি এবাৰৰ বাবেও হতাশ বা ভগ্নোদ্যম নহৈ তিনি হাজাৰ বছৰ ধৰি একেটা উদ্দেশ্যতে লাগি থাকিব পাৰে।

প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা

নৈতিক অৰ্থত জীৱনৰ লক্ষ্য হ'ল মানুহৰ সেইবোৰ গুণৰ বিকাশ সাধন কৰা— যিবোৰ গুণে মানুহক ব্যক্তি হিচাপে এজন আদৰ্শ মানুহ আৰু সমাজৰ সদস্য হিচাপে এজন আদৰ্শ নাগৰিক হোৱাত সহায় কৰে।
এজন সৎ আৰু আদৰ্শ মানুহ হ’বলৈ একমাত্ৰ ইচ্ছা আৰু দৃঢ় সংকল্পৰ বাহিৰে মানুহক আন একো নালাগে৷

জীৱনৰ সাধনা

জীৱনটোও এক প্ৰকাৰৰ পৰ্বত আৰোহণ। অসীম দুখ-কষ্ট আৰু দুৰ্লংঘ্য বাধা আছে কাৰণেই সি ৰোমাঞ্চকৰ।

মোৰ জীৱনত ঈশ্বৰ

কাম কৰা মানেই জীৱনৰ এটা উদ্দেশ্য থকা। উদ্দেশ্যহীন জীৱন অতিশয় যন্ত্ৰণাদায়ক। সি মৃত্যুৰ কাৰণে কষ্টকৰ দীঘলীয়া প্ৰতীক্ষাৰ বাহিৰে আন একো নহয়।

বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতা আৰু অনুভূতি

জীৱন মাত্ৰেই সুখ আৰু দুখৰ সমষ্টি। দুখৰ কাৰণে দুখ কৰি লাভ নাই, কাৰণ দুখৰ অবিহনে সুখৰ ধাৰণা কৰা অসম্ভৱ।

কিতাপ, মানুহ আৰু প্ৰকৃতিৰ সংগত

লেখক হোৱাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আশীৰ্বাদটো হ'ল এয়েই যে লেখকে সকলো যন্ত্ৰণাক ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে লেখালৈ, আৰু তাকে কৰি তেওঁ যন্ত্ৰণাৰ উৰ্ধ্বলৈ আৰোহণ কৰে।

আত্ম দীপো ভৱ

মানুহে যেতিয়া কেৱল জ্ঞানলাভৰ আনন্দৰ কাৰণেই জ্ঞান বিচাৰে আৰু তাৰ বিনিময়ত একো পাৰ্থিৱ প্ৰতিদান নিবিচাৰে, তেতিয়া মানুহে জ্ঞানৰ অন্বেষণৰ পথত কেতিয়াও থমকি ৰ’বলগা নহয়।
মানুহে সকলো সময়তে কিবা নহয় কিবা এটা কামত ব্যস্ত হৈ থাকিব লাগে- কাৰণ একমাত্ৰ কামেইহে মানুহৰ জীৱনটোক অৰ্থপূৰ্ণ কৰি ৰাখিব পাৰে।
মানুহৰ চকুৰ আগত যেতিয়ালৈকে এক বা একাধিক বিকল্প সম্ভাৱনাৰ পথ মুকলি হৈ থাকে, তেতিয়ালৈকে মানুহে আশা হেৰুৱাই নেপেলায়।

সুবালা

প্ৰত্যেক মানুহৰ নিজস্ব জীৱনটো একো একোটা নিৰ্জন দ্বীপ, সহানুভূতিৰ নাৱত উঠি সি অন্যান্য দ্বীপলৈ অহা-যোৱা কৰে। কেনেবাকৈ সেই নাও অচল হৈ সি যদি নিজৰ দ্বীপ এৰিব নোৱাৰা হয় বা ধুমুহাৰ কোবত সমুদ্ৰতে নাও ডুবি যায়, বাহিৰৰ সমস্ত দ্বীপমালাৰ লগত তাৰ যোগসূত্ৰ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে, কেৱল আপোন-মনৰ মুখামুখি হৈ সি তেতিয়া যি ধৰণৰ আচৰণ কৰে, আনৰ চকুত সিয়েই পাগলামি।

সুস্থ দেহত সুস্থ মন

জীৱনটোক ভাল কৰিবলৈ আমি যি উপায়েই অৱলম্বন নকৰোঁ কিয়, সকলোবোৰ উপায়ৰ লক্ষ্য মাত্ৰ এটাঃ এটা নিৰোগ, নিৰুদ্বেগ, শান্তিপূৰ্ণ জীৱন।
জীৱনৰ বেছিভাগ ব্যৰ্থতা আৰু প্ৰতিভাৰ কৰুণ অপচয়ৰ মূলতেই হ'ল এলাহ।

যিবোৰ দেশত শিক্ষিতৰ সংখ্যা আৰু কিতাপৰ প্ৰচলন আটাইতকৈ বেছি সেইবোৰ দেশেই আজি পৃথিৱীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ উন্নত দেশ বুলি পৰিগণিত হৈছে৷ অসমৰ মানুহেও যদি আধুনিক জগতৰ উন্নতিৰ প্ৰতিযোগিতাত সমানে ভাগ ল’ব খোজে তেন্তে তেওঁলোকে কিতাপক ভাল পাবলৈ শিকিব লাগিব আৰু নিয়মিতভাৱে কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাস কৰিব লাগিব৷

আত্মানুসন্ধান

যি মৃত্যুৱে জীৱনৰ সমস্ত উদ্যম, সাধনা আৰু বাসনাৰ আচম্বিতে অন্ত পেলাই দি জীৱনটোক অৰ্থহীন কৰি তোলে, মানুহে সেই মৃত্যুৰ ৰহস্য কেতিয়াও উদ্‌ঘাটন কৰিব নোৱাৰিব।

ধুমুহা আৰু ৰামধেনু

মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু প্ৰধান সমস্যাবোৰৰ উৎস হ'ল মানৱিক সম্পৰ্কৰ জটিলতা।
তুমি বহুতো বস্তু সলনি কৰিব নোৱাৰিব পাৰা, কিন্তু এটা কথা তুমি নিশ্চয় সলনি কৰিব পাৰা। সেইটো হ'ল-সেই বস্তুবোৰৰ প্ৰতি তোমাৰ দৃষ্টিভঙ্গী তথা মনোভাৱ। জীৱনত সুখী হোৱাৰ সেইটো এটা প্ৰধান উপায়।
মানুহে যেতিয়া একোৰে প্ৰতি আকাংক্ষা নকৰে, তেতিয়াহে তেওঁ ব্ৰহ্মৰদৰে শুদ্ধ আৰু পৱিত্ৰ হয়।
মানুহ মৰি পাহৰণিৰ গৰ্ভত হেৰাই যায়, অথচ তেওঁ জীয়াই থাকে তেওঁৰ সৎ-কৰ্মৰ মাজত।

পাঠকৰ টোকাবহী

হৃদয় খৰচ কৰি যি মানুহ জীয়াই থাকে,তেওঁলোক সোনকালে মৰে। মস্তিক খৰচ কৰি জীয়াই থকা মানুহৰ জীৱনীশক্তি বেচি খৰচ নহয়। ফলত তেওঁলোকে দীঘলীয়া আয়ুস ভোগ কৰে।
মৃত্যু-ভয় যিজনে জয় কৰিব পাৰে,কেৱল তেৱেঁই পৰিপূৰ্ণভাৱে জীয়াই থাকে।
মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰশ্ন আৰু ডাঙৰ ৰহস্যটো হ'ল মৃত্যু। মৃত্যুৰ গুৰুত্ব ঈশ্বৰতকৈও বেছি, কাৰণ মৃত্যু নথকা হ'লে মানুহৰ ইমান বেছি ঈশ্বৰ-জিজ্ঞাসা হ'লহেঁ‌তেননে নাই সেই বিষয়ে নিশ্চয় সন্দেহৰ অৱকাশ আছে।
অজিৎ বৰুৱা

ৰামধেনু যুগৰ এগৰাকী বিশিষ্ট গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ গল্পৰ সংখ্যা বৰ বেছি নহয়, কিন্তু কমসংখ্যক গল্পৰ মাজেদিয়েই বৰগোহাঞিয়ে অসমীয়া চুটি গল্পৰ ইতিহাসত এখন বিশিষ্ট আসন অধিকাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ...বৰগোহাঞিৰ গল্প বিচিত্ৰ ভাৱনাৰে সমৃদ্ধ। লেখকজনৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ ভিন ভিন সময়ৰ ভাৱাৱেগবোৰ বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ মাজেদি প্ৰকাশ পোৱা দেখা গৈছে।
ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা

‘সাম্প্ৰতিক কালৰ অসমৰ বৰগোহাঞি হ’ল এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু সৃষ্টিশীল, সমাজ সচেতন লেখক, সাংবাদিক, প্ৰখৰ বুদ্ধিদীপ্ত, যুক্তিবাদী, সাহসী, শক্তিশালী গদ্যলেখক আৰু এগৰাকী জাতীয় চেতনাসম্পন্ন আৰু একে সময়তে গভীৰ মানৱতাবাদী ব্যক্তি৷’
ড° নগেন শইকীয়া

‘প্ৰায় পাঁচটা দশকতকৈও অধিক কালজুৰি সক্ৰিয় সাংবাদিকতা কৰা হোমেন বৰগোহাঞিৰ উজ্জ্বল কীৰ্তি আছিল উদীয়মান লেখকসকলক জনোৱা উৎসাহ আৰু অনুপ্ৰেৰণা। অসমৰ বৰ্তমানৰ সাহিত্য-সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰখনত তেখেতৰ দ্বাৰা আৱিষ্কৃত আৰু অনুপ্ৰাণিত অসংখ্য বিখ্যাত লোক আছে। তাৰ অধিকাংশ লোকেই আজিও তেখেতে যোগোৱা অনুপ্ৰেৰণাৰ কথা সোঁৱৰে। ’
ময়ূৰ বৰা

লগতে চাওক

জীয়াই থকাৰ আনন্দৰ প্ৰধান উৎস স্বাস্থ্য

উত্‍স

বাহ্যিক সংযোগ

Category:অসমৰ ব্যক্তি
Category:লেখক
Category:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
Category:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী অসমীয়া