হৰিপ্ৰসাদ চৌৰচিয়া

হৰিপ্ৰসাদ চৌৰচিয়া (জন্ম ১ জুলাই, ১৯৩৮) এজন বিখ্যাত ভাৰতীয় বাঁহীবাদক যাৰ ৰেপাৰ্টৰী পূব ধ্ৰুপদী সংগীতত। তেওঁ এজন উদ্ভাৱক আৰু পৰম্পৰাবাদী। তেওঁৰ সংগীতজ্ঞতাৰ বাবে যিমানেই কৃতিত্ব দিয়া হয়, থলুৱা বাদ্যযন্ত্ৰত তেওঁৰ কাৰিকৰী ক্ষমতাৰ বাবেও সিমানেই কৃতিত্ব দিয়া হয়। তেওঁক কেইবাটাও বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছে যাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিশিষ্ট বঁটা হৈছে ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্ম বিভূষণ আৰু ফ্ৰান্সৰ চেভালিয়েৰ ডান্স ল’অৰ্ডে ডেছ আৰ্টছ এট ডেছ লেট্ৰেছ (নাইট অৱ দ্য অৰ্ডাৰ অৱ আৰ্টছ এণ্ড লেটাৰ্ছ)ৰ সুকীয়া সন্মান। নেদাৰলেণ্ডৰ ৰটাৰডেম মিউজিক কনজাৰ্ভেটৰীত বিশ্ব সংগীত বিভাগৰ কলাত্মক সঞ্চালক হিচাপেও তেওঁ কাম কৰে।

উদ্ধৃতি

ডেৰ শতিকাৰ আগতে মই মোৰ সংগীত যাত্ৰাত নামিবলৈ ওড়িশালৈ আহিছিলোঁ। এই ভূমিয়ে মোৰ আত্মাক পুষ্টি দিছে আৰু মোৰ আত্মাক লালন-পালন কৰিছে। এই গুৰুকুলৰ জৰিয়তে মই ইয়াৰ পৰা যিখিনি পাইছোঁ তাৰ এটা সৰু অংশ ঘূৰাই দিব বিচাৰিছোঁ।
বাঁহী আধ্যাত্মিক আহ্বানৰ প্ৰতীক, ঐশ্বৰিক প্ৰেমৰ আহ্বান।
মোৰ অতীতত কৃষ্ণ আছে। সপোনত মই সপোন দেখিছোঁ বাঁহীবাদকৰ এখন বিশাল কলেজ, প্ৰকৃত বৃন্দাবন য’ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে বাঁহীৰে ভৰা চেটচেল লৈ শিকিবলৈ আৰু অধ্যয়ন কৰিবলৈ আহিব, বোকাময় জুপুৰিত থাকিব, সাধাৰণ লেংগাৰত খাব। এটা আধুনিক বৃন্দাবন য'ৰ পৰা প্ৰতিদিনে হাজাৰ বাঁহী বাজি উঠিব। কাৰণ আৰু কি আছে? যেতিয়া মোৰ উশাহ শেষ হৈ যায় আৰু মই আৰু খেলিব নোৱাৰো তেতিয়া মই কি এৰি দিওঁ? কিছুমান নিষ্ঠাবান ছাত্ৰ-ছাত্ৰী! যেতিয়া আপুনি একো এৰি নাযায়, তেতিয়া আপুনি মৃত্যুৰ বিন্দুত কান্দি উঠে, কিন্তু মই এতিয়াও সপোন দেখিছোঁ, মই সপোন দেখিবলৈ সাহস কৰোঁ যে মোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ জৰিয়তে মোৰ বাঁহী কৃষ্ণৰ স্মৃতি হিচাপে পিছ পৰি থাকিব।

সংগীত এটা প্ৰাৰ্থনা:ইয়ান গটষ্টেইনৰ হৰিপ্ৰসাদ চৌৰচিয়াৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰ

সংগীত মোৰ প্ৰেম। আৰু মোৰ প্ৰেম হোৱাৰ বাবেই সংগীত মোৰ ধৰ্মত পৰিণত হৈছে।
যেতিয়া মই সংগীত বজাওঁ, তেতিয়া সেইটোৱেই মোৰ শ্ৰেষ্ঠ যোগ, শ্ৰেষ্ঠ ধ্যান, শ্ৰেষ্ঠ প্ৰাৰ্থনা।
এই ক্ষেত্ৰত যিয়ে জড়িত হৈ পৰে তেওঁ আধ্যাত্মিক হৈ পৰে কাৰণ সংগীতটো নিজেই বিশুদ্ধ আধ্যাত্মিক। সংগীতটো এটা প্ৰাৰ্থনা, এক বিৰল ধৰণৰ প্ৰাৰ্থনা।
সংগীতক পৰম সত্তাই (‘ব্ৰহ্ম’) সৃষ্টি কৰে যাতে আমি সেই সত্তাৰ বিষয়ে বুজা বা দৃষ্টিভংগী (‘দৰ্শন’) লাভ কৰিব পাৰো।
গতিকে, মোৰ তাত থকা বাদ্যযন্ত্ৰটো কেৱল বাঁহ। শব্দটো পোনে পোনে প্ৰকৃতিৰ পৰা আৰু ই মোক প্ৰকৃতিৰ লগত সংযোগ কৰে।
পিয়াহ লাগিলে এটোপাল পানী খালে এনে সকাহ পোৱা যায়। ফোয়াৰাৰ একেটা টোপে আপোনাক ইয়াৰ সৌন্দৰ্য্যৰে অনুপ্ৰাণিত কৰে।
লেতেৰা নলাত থকা একেটা পানীয়েই বিকৃত কৰি আছে। আৰু নদীৰ একেটা টোপালেই তাত সাঁতুৰি গা ধুবলৈ মন যায়। আৰু যেতিয়া একেটা পানী সাগৰত যায় তেতিয়া ই আপোনাক নিজৰ শক্তিৰে ৰোমাঞ্চিত কৰে।

প্ৰথমে মই এনেকুৱা এটা ৰাগ বাছি লওঁ যিয়ে মোক সংগীতৰ সন্তুষ্টি দিয়ে। যেতিয়া মই সেই ৰাগটো বাছি লওঁ তেতিয়া মই ৰাগটোক আদৰণি জনাইছো আৰু নিমন্ত্ৰণ জনাইছো।
তেনে কৰিবলৈ মই ৰাগটোৰ গঠন বুজিবলৈ ধ্যান কৰিব লাগিব। যেতিয়া মই ষ্ট্ৰাকচাৰটো পাম তেতিয়া মই ইয়াক খেলি ভাল পাব পাৰো।
দুই এটা ধুনীয়া টোকা বজালে ৰাগৰ আত্মাই সুখী অনুভৱ কৰে আৰু আহি আশীৰ্বাদ দিয়ে। তাৰ পিছত আচল সংগীত আহে।
পানীৰ বিষয়বস্তুৰ ওপৰত

প্ৰথমে মই এনেকুৱা এটা ৰাগ বাছি লওঁ যিয়ে মোক সংগীতৰ সন্তুষ্টি দিয়ে। যেতিয়া মই সেই ৰাগটো বাছি লওঁ তেতিয়া মই ৰাগটোক আদৰণি জনাইছোঁ আৰু নিমন্ত্ৰণ জনাইছোঁ। তেনে কৰিবলৈ মই ৰাগটোৰ গঠন বুজিবলৈ ধ্যান কৰিব লাগিব। যেতিয়া মই ষ্ট্ৰাকচাৰটো পাম তেতিয়া মই ইয়াক খেলি ভাল পাব পাৰোঁ। দুই এটা ধুনীয়া স্বৰ বজালে ৰাগৰ আত্মাই সুখ অনুভৱ কৰে আৰু আহি আশীৰ্বাদ দিয়ে। তাৰ পিছত আচল সংগীত আহে।
ৰাগ বজোৱাৰ ওপৰত।

উৎস

শ্ৰেণী:সংগীতজ্ঞ
শ্ৰেণী:শিল্পী