ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ইয়াহ (ৰাণী)

ইয়াহ (ইয়াহ, জাহ বা আহ অথবা "চন্দ্ৰ"; আনুমানিক ২০৬০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) একাদশ বংশৰ মাজভাগত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২১৩৪–১৯৯১) প্ৰাচীন মিচৰৰ এগৰাকী ৰজাৰ মাতৃ আৰু ৰাণী আছিল। এজন ৰজাৰ কন্যা, সম্ভৱতঃ দ্বিতীয় ইণ্টেফ আৰু ৰজা দ্বিতীয় মেণ্টুহোটেপৰ মাতৃ, তেওঁ তৃতীয় ইণ্টেফৰ ৰাণী পত্নী আছিল।

জীৱনী

ইয়াহৰ উৎপত্তি আৰু জীৱনৰ বিষয়ে নিশ্চিতভাৱে বহুত কমেইহে জনা যায়। তেওঁ ৰজাৰ কন্যা (S3t-nswt)ৰ উপাধি বহন কৰিছিল, যিয়ে বুজায় যে, তেওঁ ফেৰাউনৰ কন্যা আছিল, সম্ভৱতঃ দ্বিতীয় ইণ্টেফ, কিন্তু এইটো অনুমাণিক হৈয়েই আছে। তেওঁৰ নামটো মিচৰৰ চন্দ্ৰ দেৱতা ইয়াহৰ উল্লেখ আছে।

ইয়াহৰ বিবাহ ৰজা তৃতীয় ইণ্টেফৰ সৈতে হৈছিল যদিও ৰজাৰ পত্নীৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাধি তেওঁৰ বাবে প্ৰমাণিত হোৱা নাই। তেওঁলোকৰ সন্তান আছিল:

ৰজা নেভেপেট্ৰে দ্বিতীয় মেণ্টুহোটেপ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০৪৬ – খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৯৯৫)
ৰাণী নেফেৰু দ্বিতীয়

শ্বাট এৰ-ৰিগালৰ এটা শিলৰ ৰিলিফত ইয়াহ দেখা যায় য'ত তেওঁক দ্বিতীয় মেণ্টুহোটেপৰ পিছফালে থিয় হৈ থকা দেখা গৈছে। দুয়োৰে সন্মুখত প্ৰিয় দেৱতাৰ পিতৃ, ৰাৰ পুত্ৰ, ইণ্টেফ আৰু ৰাজক ছীলাৰ আৰু কোষাধ্যক্ষ খেতিৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। তেওঁৰ কন্যা দ্বিতীয় নেফেৰুৰ সমাধি টিটি৩১৯তো দেখা যায়। নেফেৰুৰ সমাধিৰ ৰিলিফ খণ্ড আৰু আৰ্হি কফিনত তেওঁৰ নাম উল্লেখ কৰা হৈছে, য'ত লিখা আছে: "নেফেৰু, ইয়াৰ জন্ম।"

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
চিকি ঘাঁহৰ শিল্প

চিকি ঘাঁহৰ শিল্প ভাৰত আৰু নেপালৰ মিথিলাঞ্চলত পোৱা চিকি নামেৰে পৰিচিত এবিধ বিশেষ ধৰণৰ ঘাঁহৰপৰা তৈয়াৰ কৰা বিভিন্ন হস্তশিল্প। চিকি ঘাঁহৰপৰা বস্তু তৈয়াৰ কৰাৰ কলা এটা প্ৰাচীন কলা।

ইতিহাস

নেপালৰ দক্ষিণ সমভূমি অঞ্চলৰ থাৰু মহিলাসকলে যুগ যুগ ধৰি চিকি ঘাঁহৰপৰা পৰম্পৰাগত ঝুৰি তৈয়াৰ কৰি আহিছে। আজিকালি বহু থাৰু মহিলা সহযোগী সংস্থাৰ জৰিয়তে চিকি হস্তশিল্প উৎপাদনত নিয়োজিত হৈ আছে। ঢকীয়া, যিবোৰক মাউনি বা ডালিয়া বুলিও কোৱা হয়, ঠাই অনুসৰি চিকি বা মুঞ্জ ঘাঁহৰপৰা তৈয়াৰী ঝুৰি যিবোৰ থাৰু সম্প্ৰদায়ৰ দৈনন্দিন ঘৰুৱা কাম-কাজত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। জন্মৰপৰা মৃত্যুলৈকে থাৰু সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিটো আচাৰ-ব্যৱহাৰত ঢকীয়া ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে।

পদ্ধতি

চিকি শুকুৱাই ফুলৰ মূৰটো কাটি দিয়া হয়। ফলত পোৱা মিহি সোণালী আঁহ বয়নত ব্যৱহাৰ কৰি খেলনা, পুতলা, ঝুৰি (ডলচি) তৈয়াৰ কৰা হয়। বস্তুবোৰ কেতিয়াবা ৰং কৰা হয়।

পৌতি নামেৰে জনাজাত চিকিৰ বাকচবোৰ পিতৃ-মাতৃয়ে কন্যাক বিয়া উপলক্ষ্যে দিয়ে। বাকচবোৰত সেন্দূৰ, অলংকাৰ আৰু গহনা ৰখাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

বিখ্যাত শিল্পী

ভাৰতত মীৰা ঠাকুৰে চিকি ঘাঁহ শিল্পৰ চৰ্চা কৰে আৰু শিকায়। তেওঁ ইউনেস্ক’ৰপৰা হস্তশিল্পৰ বাবে উৎকৃষ্টতাৰ পদক আৰু নাৰী শক্তিপুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শিল্প
শ্ৰেণী:ভৌগোলিক স্বীকৃতি
শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
পাহৰণিৰ নৈ

পাহৰণিৰ নৈ বিপুলজ্যোতি শইকীয়াৰ এখন কাব্য গ্ৰন্থ৷

উদ্ধৃিত

সন্ধিয়াৰো আকাশ আছে, নিজব আকাশ, নিজান আকাশ,
মোৰ হাতে ঢুকি পোৱা আৰু তাবো অতীতৰ পৰা
বৈ অহা এখন আকাশ

মোৰ বাবে, আৰু মোৰ অতীতৰ বাবে
কিমান চিনাকি, অথচ কিমান নতুন এই আকাশ
অনন্ত এক স্তব্ধতাৰ মাজত যাৰ উজ্জ্বল অহমিকা;
সঁচা মিছা বহু সপোনৰ পাঠশালা পাৰ হৈ
যাৰ সৈতে মুখা-মুখি

অবাক সময় আৰু মোৰ নিৰ্বাক বয়স...

মোৰ আছে জানো? সোণালী আকাশ চাব পৰা সেই
ৰূপালী চোতাল? আছে জানো মোৰ গানৰ ইমান ধান?.........

উৎস
সাথী লীলাৱতী (১৯৯৫ চলচ্চিত্ৰ)

সাথী লীলাৱতী ১৯৯৫ চনৰ বালু মহেন্দ্ৰৰ পৰিচালনা, সহ-লেখন, চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু সম্পাদনাত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় তামিল ভাষাৰ কমেডী ছবি। ছবিখনত ৰমেশ অৰবিন্দ, কল্পনা (অভিনেত্ৰী) আৰু হীৰাই মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে। সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে কোভাই সৰলা আৰু কমল হাছানে। ছবিখনৰ কাহিনী অৰুণক (অৰবিন্দ) কেন্দ্ৰ কৰি ঘূৰ্ণায়মান, যিয়ে পত্নী লীলাৱতীৰ (কল্পনা) সাধাৰণ চেহেৰা আৰু শকত হোৱা বাবে অসন্তুষ্ট হৈ প্ৰিয়াৰ (হীৰা) সৈতে বিবাহ বহিৰ্ভূত প্ৰেমত লিপ্ত হয়।

ছবিখনৰ প্ৰযোজক কমল হাছান। ১৯৮৯ চনৰ আমেৰিকান ছবি শ্বি-ডেভিলৰ পৰা শিথিলভাৱে অভিযোজিত সাথী লীলাৱতীৰ কাহিনী অনন্থুৱে ৰচনা কৰিছে। সংলাপ ক্ৰেজী মোহনৰ। সংগীত ৰচনা ইলায়াৰাজাৰ। ১৯৯৫ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত মুক্তি পোৱা সাথী লীলাৱতী ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হৈছিল। হিন্দী ভাষাত বিবি নং ১ (১৯৯৯) আৰু কানাড়া ভাষাত ৰামা শামা ভামা (২০০৫) নামেৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। কানাড়াখনত অৰবিন্দ আৰু হাছানে পুনৰ নিজৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৯৫ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
সাৰদা (কণ্ঠশিল্পী)

সাৰদা ৰাজন আয়েংগাৰ বা সাৰদা (; ২৫ অক্টোবৰ ১৯৩৭) ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ দশকৰ ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী। জাহাঁ প্যাৰ মিলে (১৯৭০) ছবিৰ কেবাৰে ‘বাত জৰা হ্যায় আপস কী’ৰে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল; যদিও তেওঁৰ আটাতকৈ স্মৰণীয় গীত সুৰযৰ (১৯৬৬) ‘তিতলি উড়ি’। ২০০৭ চনত তেওঁ নিজৰ সংগীতৰে নিৰ্মাণ কৰা মিৰ্জা গালিৱৰ গজলৰ এলবাম আন্দাজ-ই-বয়ান ঔৰ মুক্তি দিয়ে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৩৭ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত তামিলনাডুত সাৰদাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ককাকৰ পৰা সংস্কৃত শিকে। শৈশৱৰ পৰাই তেওঁ গীত ভাল পাইছিল, কিন্তু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কোনো প্ৰশিক্ষণ নাছিল। গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ কৰিবলৈ লোৱাৰ পৰা তেওঁ মঞ্চনাম হিচাপে নামৰ প্ৰথমাংশ ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।

কৰ্মজীৱন

শ্ৰীচান্দ আহুজাৰ তেহৰানৰ ঘৰৰ অনুষ্ঠান এটাত সাৰদাৰ গীত শুনি ৰাজ কাপুৰে তেওঁক কণ্ঠ পৰীক্ষা দিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। সাৰদাই আৰ.কে. ষ্টুডিঅ’ত কণ্ঠ পৰীক্ষা দিয়াৰ পিছত কাপুৰে সংগীত পৰিচালক যুটী শংকৰ-জয়কিষাণৰ সৈতে তেওঁক চিনাকী কৰাই দিয়ে। শংকৰে তেওঁক গীত গোৱাৱৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰে যদিও জয়কিষাণ তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণবিহীন কণ্ঠৰ ক্ষেত্ৰত সিমান আগ্ৰহী নাছিল। গুমনাম (১৯৬৫) ছবিৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰথম গীত ‘আয়েগা কোন য়হা’ বাণীবদ্ধ কৰা হয়। কিন্তু ছবিখনত গীতটো ব্যৱহাৰ কৰা নহ’ল। চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ অভিষেক ঘটে সুৰযৰ (১৯৬৬) যোগে। এই ছবিখনত তেওঁৰ দুটা গীত আছিল। এটা হ’ল ছবিখনৰ মূল নাৰী চৰিত্ৰ বৈজয়ন্তীমালাৰ ওপৰত চিত্ৰায়িত ‘দেখো মেৰা দিল মচল গয়া’ আৰু আনটো হ’ল বৈজয়ন্তীমালা আৰু মুমতাজৰ ওপৰত চিত্ৰায়িত ‘তিতলি উড়ি’। দ্বিতীয় গীতটিয়ে তেওঁক খ্যাতিৰ চূড়াত উপনীত কৰায়। ই আছিল ১৯৬৬ চনৰ এটা চাৰ্টব্লাষ্টাৰ (chartbluster)। ১৯৬৬ চনলৈকে ফিল্মফেয়াৰে নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ বাবে পুৰুষ, মহিলা নিৰ্বিশেষে এটাই পুৰস্কাৰ আগবঢ়াইছিল। এই গীতটোৰ জনপ্ৰিয়তাৰ ফলত পিছৰ বছৰৰ পৰা ফিল্মফেয়াৰে পুৰুষ আৰু মহিলা দুটা ভিন্ন শিতানত বঁটা আগবঢ়াবলৈ ল’লে। কাৰণ তেওঁৰ এই ‘তিতলি উড়ি’ গীতটো একে ছবিৰ বাবে গোৱা মহম্মদ ৰফীৰ ‘বাহাৰো ফুল বৰষাও’ গীতটোৰ সমানে জনপ্ৰিয়তা আৰু ভোট পায়।

পিছে সাৰদাই পিছলৈ এই সংগীত পৰিচালক যুটীৰ এন ইভিনিং ইন পেৰিচ (১৯৬৭),এৰাউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড (১৯৬৭),স্বপ্নো কা সৌদাগৰ (১৯৬৮) আৰু কল আজ ঔৰ কলত (১৯৭১) গীত গায় যদিও প্ৰথম গীতৰ দৰে সফলতা নাপালে।

তথ্য উৎস

বাহ্যিক লিংক

Sharda website

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
নৱ কুমাৰ চমুৱা

নৱ কুমাৰ চমুৱা অসমৰ এজন লেখক, সম্পাদক৷ তেখেতে ২০১২ চনৰ পৰা ‘নক্সা’ নামৰ এখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰি আহিছে৷ তদুপৰি ‘ধেমাজি’ শীৰ্ষক এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ তেখেতে সম্পাদনা কৰিছে৷ তেখেতৰ শেহতীয়া গ্ৰন্থখন হৈছে- সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশন (২০২৩)৷

উদ্ধৃতি

সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশন

'সম্পাদনা' শব্দটোৱে মূলতঃ কোনো কাৰ্য সুচাৰুৰূপে আৰু ত্ৰুটিমুক্তভাৱে নিষ্পাদন কৰা কাৰ্যক বুজায়। গুণগত দিশৰ উৎকৰ্ষ সাধন ইয়াৰ প্ৰধান আৰু প্ৰাথমিক চৰ্ত। নিৰ্দিষ্ট কাৰ্য একোটা কলাসন্মত ৰূপত, ত্ৰুটিমুক্ত আৰু গুণগত উৎকৰ্ষৰে সমাধা হোৱাটোৱেই সম্পাদনাৰ মূল ভিত্তি।
সম্পাদনা মূলতঃ মুদ্ৰণ-প্ৰকাশন তথা প্ৰসাৰণৰ লগত জড়িত এক কাৰ্যব্যৱস্থা। প্ৰকাশন বা প্ৰসাৰণ ব্যৱস্থাত প্ৰস্তুত সামগ্ৰী বিশেষৰ পৰিচ্ছন্ন আৰু নিৰ্ভুল-নিৰ্মেদ ৰূপ একোটা এই সম্পাদনা বিভাগটোৱে প্ৰদান কৰে। সম্পাদকগৰাকীয়েই এই বিভাগটোৰ প্ৰাণ। প্ৰস্তুত সামগ্ৰী বিশেষৰ ত্ৰুটিমুক্ত উপস্থাপন; পৰিশোধিত, পৰিমাৰ্জিত, পৰিশীলিত, পৰিপূৰ্ণ আৰু পৰিপক্ক ৰূপ বা অৱয়ব প্ৰদানত সম্পাদকৰ ভূমিকাই প্ৰথম আৰু প্ৰধান বিষয়।
পাণ্ডুলিপি সম্পাদনা মূলতঃ মুদ্ৰণ-প্ৰকাশন আৰু প্ৰসাৰণৰ লগত জড়িত এক কাৰ্য্যব্যৱস্থা। কাকত-আলোচনী, গ্ৰন্থ-পত্ৰিকা আদিৰ ত্ৰুটিহীন প্ৰকাশনৰ ক্ষেত্ৰত জড়িত সম্পাদনা কাৰ্যক পাণ্ডুলিপি সম্পাদনাৰ (Copy Editing) ধাৰণাই সূচিত কৰে। এই কাৰ্যৰ যোগেদি প্ৰকাশ পাবলগীয়া আৰু প্ৰসাৰ হ'বলগীয়া লেখাক ত্ৰুটিমুক্ত ৰূপত মুদ্ৰণ উপযোগী কৰি উলিওৱা হয়। পাণ্ডুলিপি সম্পাদনাই কোনো বিষয়ক প্ৰতি গুৰুত্ব দি সুচাৰু ৰূপে প্ৰস্তুত কৰি উলিওৱা কলা-কৌশল বিশেষক বুজায়।
গ্ৰন্থ সম্পাদনাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ প্ৰকৃতি নিৰ্ণয়ৰ দিশটো মূলতঃ সম্পাদক একোগৰাকীৰ উদ্দেশ্য, ৰচনাৰ প্ৰকৃতি, প্ৰকাশকৰ উদ্দেশ্য আদিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। গ্ৰন্থ সম্পাদনাৰ ইতিহাসত কোনবোেৰ বিষয়, কেনেধৰণৰ ধাৰণা, কেনেধৰণৰ সম্পাদ্য বা প্ৰকাশনীয় উদ্দেশ্য জড়িত হৈ আছে, তেনে দিশবোৰৰ সামগ্ৰিক পৰ্যবেক্ষণৰো প্ৰয়োজন হয়।
সংগ্ৰহ আৰু সংকলন – এই দুয়োেটাৰ মাজত নীতিগত প্ৰভেদ আছে। গোটাই অনা কাৰ্য একোটা বুজাবলৈ সাধাৰণতে 'সংগ্ৰহ' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নিৰ্দিষ্ট বিষয়ৰ কিছুমান বস্তু বিচাৰি আনি একেলগে থুপাই থোৱা কাৰ্যই সংগ্ৰহ। 'সংগ্ৰহ' কাৰ্যত যেনেভাৱে যি পোৱা গৈছে, তাকে আনি মজুত কৰি থোৱা হয়। ইয়াত সংশোধন, পৰিমাৰ্জন, বাচনি অথবা শৃংখলিত কৰাৰ কোনো প্ৰসংগই নাথাকে। গ্ৰন্থ সম্পাদনাৰ ক্ষেত্ৰত ই মূলতঃ প্ৰথমটো স্তৰ। এই স্তৰটোক ভিত্তি কৰিয়েই সংকলন কৰা হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমালোচক
মিৰিকা টেঙা

মিৰিকা টেঙা বা বন জৰা (, বৈজ্ঞানিক নাম: Elaeagnus caudata Schltdl.) এবিধ চিৰসেউজ গুল্মজাতীয় সপুষ্পক উদ্ভিদ। মিৰিকা টেঙা অসমত প্ৰাকৃতিকভাৱে গজে। ইয়াৰ ফল খাদ্যৰ উপযোগী। মিচিং ভাষাত ইয়াক বিৰাই এছিং আৰু কাৰ্বি ভাষাত ছোলেঙি এৰিকং বোলা হয়।

বিৱৰণ

মিৰিকা টেঙাৰ পাতবোৰ ডিম্বাকৃতিৰ দীঘলীয়া আৰু নোমহীন। ফলসমূহ এক ইঞ্চিমান দীঘল আৰু ডিম্বাকৃতিৰ। পকিলে ৰঙা বা হালধীয়া বৰণৰ হয়। ভিতৰভাগ মঙহাল। ফলৰ বীজ দীঘলীয়া আৰু দুইমূৰ জোঙা। ইয়াত কিছুমান দীঘলীয়া শিৰা থাকে।

ব্যৱহাৰ

মিৰিকা টেঙা এবিধ টেঙাজাতীয় ফল আৰু ইয়াক কেঁচাকৈ বা আচাৰ হিচাপে খাব পাৰি। ফলটোৰ প্ৰতি ১০০ গ্ৰামত প্ৰায় ৮.৩% চেনি, ৪.৫ % প্ৰটিন আৰু ১২ মিলিগ্ৰাম ভিটামিন চি থাকে। ই বিশেষকৈ ভিটামিন এ, চি আৰু ই তথা খনিজ পদাৰ্থৰ এক উৎস। মিৰিকা টেঙাৰ জেলী আদি কৰিও খোৱা হয়।

ফলবিধ কোষ্ঠকাঠিন্যৰ পথ্য আৰু স্বাস্থ্যৰ উপযোগী ঔষধি গুণ থকা বুলি গণ্য কৰা হয়। স্থানীয় লোকে গৰ্ভপাত ৰোধ কৰিবলৈ গৰ্ভাৱস্থাত ফলৰ শিপাৰ নিষ্কাশন কৰি সেৱন কৰে। অসমীয়া মণিপুৰী জনগোষ্ঠীৰ বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সময়ত দেৱতাসকলক উৎসৰ্গা কৰাৰ বাবে এই ফলক এক অপৰিহাৰ্য সামগ্ৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
হিন্দু বিবাহ আইন, ১৯৫৫

হিন্দু বিবাহ আইন হৈছে ১৯৫৫ চনত ভাৰতীয় সংসদত গৃহীত হোৱা এখন আইন। হিন্দু ক’ড বিলৰ অংশ হিচাপে আৰু তিনিখন বিল গৃহীত কৰা হৈছিল। সেইকেইখন হৈছে হিন্দু উত্তৰাধিকাৰী আইন (১৯৫৬), হিন্দু নাবালক আৰু অভিভাৱকত্ব আইন (১৯৫৬) আৰু হিন্দু দত্তক আৰু চোৱাচিতা আইন (১৯৫৬)।

উদ্দেশ্য

এই আইনখনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল হিন্দুৰ বিবাহ সম্পৰ্কীয় নিয়মসমূহ সংশোধন আৰু আইনবদ্ধ কৰা। শাস্ত্ৰীয় আইনৰ সংশোধন কৰাৰ উপৰিও এই আইনখনে বিবাহ বিচ্ছেদৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল যিটো শাস্ত্ৰীয় আইনত নাছিল। এই আইনখনে হিন্দুধৰ্মৰ বিভিন্ন ভাগসমূহৰ মাজত সমতা আনিছিল।

প্ৰযোজ্যতা

২ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি

এই আইনখন প্ৰযোজ্য হব-

যিকোনো ব্যক্তি যি ধৰ্মসূত্ৰে হিন্দু বা বিৰাশৈৱ বা লিংগায়ত নতুবা ব্ৰাহ্ম,প্ৰাৰ্থনা আৰু আৰ্য্য সমাজৰ অনুগামী।
শিখ, বৌদ্ধ আৰু জৈন ধৰ্মৰ যিকোনো অনুগামী
ভাৰতৰ চাৰিসীমাত থকা যিকোনো ব্যক্তি যি মুছলমান, খ্ৰীষ্টান, পাৰ্চী বা ইহুদি নহয়।

গতিকে এই আইনখনে সকলো হিন্দু, জৈন, বৌদ্ধ বা সেইসকল লোক যিসকল মুছলমান, খ্ৰীষ্টান, পাৰ্চী বা ইহুদি নহয়। ভাৰতৰ চাৰিসীমাৰ বাহিৰৰ হিন্দুৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য হব যদিহে তেওঁলোক ভাৰতৰ নাগৰিক হয়।

এই আইনখন ৰক্ষণশীল হিচাপে চোৱা হৈছে যিহেতু এইখনে ভাৰতীয় সংবিধানৰ ৪৪ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি বৌদ্ধ, জৈন আৰু শিখসকলকো সামৰি লৈছে। অৱশ্যে আনন্দ বিবাহ সংশোধনী বিধেয়ক,২০১২ গৃহীত হোৱাৰ পিছত শিখসকলক সেই আইনখনৰ আওঁতালৈ অনা হৈছে।

হিন্দু বিবাহ আইন মতে ৮ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি এখন বিবাহ একেদিনাই পঞ্জীয়ন কৰিব পাৰি। প্ৰয়োজনীয় কাগজ-পাতি জমা কৰাৰ পিছত সেই একে দিনাই বিবাহৰ প্ৰমাণ পত্ৰ দিয়া হয়
।

চৰ্ত্তসমূহ

আইনখনৰ ৫ নং অনুচ্ছেদমতে।
দুয়োটা পক্ষই মানসিকভাৱে সুস্থ হব লাগিব।
দৰাজনৰ ন্যূনতম বয়স ২১ আৰু কইনাজনীৰ ১৮ বছৰ হ'ব লাগিব।
দৰা আৰু কইনা সম্পৰ্কীয় তেতিয়াহে হ'ব যদিহে তেওঁলোকৰ সমাজত তেনে প্ৰথা আছে। নহ'লে নোৱাৰে।

অভিভাৱক

আইনখনৰ ৬ নং অনুচ্ছেদ অভিভাৱকৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। উল্লিখিত অভিভাৱকসকল হ'ল; পিতৃ, মাতৃ, দেউতাকৰ মাতৃ আৰু পিতৃ, ভাতৃ আদি।

আনুষ্ঠানিকতা

হিন্দু বিবাহ আইনৰ ৭ নং অনুচ্ছেদমতে বিভিন্ন আনুষ্ঠানিক পৰ্বক মান্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে। সমাজত প্ৰচলিত যিকোনো আনুষ্ঠানিকতাৰে বিবাহ সম্পন্ন কৰিব পাৰে। তেনে এবিধ প্ৰথা হৈছে ‘সপ্তপদী’ য'ত দৰা-কইনা একেলগে পবিত্ৰ হোমাগ্নিৰ চাৰিওফালে সাতপাক ঘূৰে।

পঞ্জীয়ন

আইনখনৰ ৮ নং অনুচ্ছেদমতে ৰাজ্যিক চৰকাৰে পঞ্জীয়নৰ নিয়ম নীতি ধাৰ্য কৰিব পাৰে। পঞ্জীয়ন প্ৰমাণপত্ৰখন বিবাহৰ প্ৰমাণ পত্ৰ হিচাপে মানি লোৱা হ'ব।

বিবাহ বিচ্ছেদ

বিবাহিতসকলৰ যদি কোনো এটা পক্ষৰেই সন্তানহীনতা, মানসিক বিকাৰগ্ৰস্ততা বা অবৈধ সংগী থাকে তেন্তে বিবাহৰ বৈধতা শেষ হ'ব। তদুপৰি দুয়োজনে যদি দুবছৰতকৈ বেছিদিন পৃথকে থাকে বা কোনো এগৰাকী হিন্দুধৰ্মৰ পৰা আন ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হয় বা যৌনৰোগ বা কুষ্ঠৰোগ থাকিলে স্বামী বা স্ত্ৰীয়ে বিবাহ বিচ্ছেদ বিচাৰিব পাৰে। যদি পুৰুষজনে দ্বিতীয় এগৰাকী পত্নী বিয়া কৰায় তেন্তে পূৰ্বৰ পত্নীয়ে বিবাহ বিচ্ছেদ বিছাৰিব পাৰে। অৱশ্যে বিয়া হোৱাৰ এবছৰৰ ভিতৰত কোনেও বিবাহ বিচ্ছেদৰ বাবে আবেদন কৰিব নোৱাৰে।

উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ আদেশ

উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ২০১২চনৰ আগষ্ট মাহত ভাৰতীয় সংবিধানৰ ১৪২নং অনুচ্ছেদে দিয়া ক্ষমতাৰ সদব্যৱহাৰ কৰি এটা নিয়ম প্ৰৱৰ্ত্তন কৰে যে হিন্দু বিবাহ আইন, ১৯৫৫ মতে থকা বুজাবুজি সময় ৬মাহ পাৰ হৈ যোৱাৰ আগতেও কোনোৱা ইচ্ছা কৰিলে বিচ্ছেদ হব পাৰে। আইনখনৰ ১৩(বি) অনুচ্ছেদ অনুসৰি এহাল দম্পতীয়ে বিচ্ছেদৰ আবেদন কৰাৰ পিছত ৬মাহ একেলগে কটাব লাগিছিল। আৰু সেই ছমাহ উকলি যোৱাৰ পিছতহে দ্বিতীয়খন আবেদন কৰিব পাৰিছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন
শ্ৰেণী:বিবাহ
মাক আৰু মৰম (চলচ্চিত্ৰ)

মাক আৰু মৰম ১৯৫৭ চনৰ ১০ মে’ত মুক্তি পোৱা এখন সামাজিক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। নিপ বৰুৱাই ছবিখন পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও ছবিখনৰ কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল। সঙ্গীত ব্ৰজেন বৰুৱাৰ। এইখন আছিল নিপ বৰুৱা পৰিচালিত দ্বিতীয়খন ছবি। বৰুৱা আৰ্ট প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত মাক আৰু মৰম আৰু মৰম প্ৰয়োজনা কৰিছিল ব্ৰজেন বৰুৱাই।
ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা “চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট” লাভ কৰিছিল।

কাহিনী

এয়া এজন নিস্থাৱান স্বামী আৰু মৰমীয়াল পিতৃৰ মৰ্মস্পৰ্শী কাহিনী, যিয়ে মৰমী পত্নীৰ আকস্মিক মৃত্যুৰ পাছত পুনৰ্বিবাহ নকৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লয়, যাতে সন্তান দুটিক নিজে যতন লৈ ডাঙৰ-দীঘল কৰিব পাৰে। কিন্তু পৰিস্থিতিয়ে তেওঁক সিদ্ধান্ত সলাবলৈ বাধ্য কৰায় আৰু সন্তানৰ সুৰক্ষাৰ বাবে পুনৰ্বিবাহৰ বাবে সন্মত হয়। উল্লেখযোগ্য যে নিপ বৰুৱাৰ প্ৰথম ছবি স্মৃতিৰ পৰশতো হিন্দী গীতৰ অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হৈছিল। হিন্দী গীতৰ অন্তৰ্ভূক্তি এক ব্যৱসায়িক কৌশল আছিল।
ক্ৰমিক নংকবি
গীতৰ শীৰ্ষক
গীতিকাৰ
কণ্ঠ
১ জুৰিটি বাগৰি থমকি ভাগৰি জিৰ জিৰ পুলক জগায়, মৰমী পাপৰি তোমাকে আৱৰি আলফুলে চোঁৱৰ বুলায় কেশৱ মহন্ত ৰমেন বৰুৱা, হিৰন্ময়ী বৰা
৩ জোনবাই এ চুমা এটি দে, মোৰ সোণৰ সেউজীয়া চকুতে কেশৱ মহন্ত হিৰন্ময়ী বৰা
৪ ভোৰ অৱ ভয়ী ধৰতী জাগী, জাগা হ্যায় আসমান নুৰুল হক
৫ তেৰী জুদাইমেঁ ৰোয়ে ৰাধা কৌন বনাধায়ে ধীৰ, গমকী মাৰী ৰাধা দুলাড়ী বৈঠী যমুনাকে তীৰনুৰুল হক
৬ য়হ বাত পুৰাণী হ্যায়, পৰ বড়ী সুহানী হ্যায় তেৰীহি কাহানী হ্যায় নুৰুল হক

বঁটা

মাক আৰু মৰম ছবিখনে ৫ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ (১৯৫৭) অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি শিতানত চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট লাভ কৰে। ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰা এইখন দ্বিতীয় অসমীয়া ছবি।

তথ্য উংস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
আখৈ ফুল

আখৈ ফুল হৈছে এবিধ লতা জাতিৰ উদ্ভিদ। ডাঠ হাবিত সাধাৰণতে পোৱা যায়। থোপা-থোপ হৈ লাগে। ফুলবোৰৰ গোন্ধ তীব্ৰ আৰু বহু দূৰলৈ বিয়পি পৰে। ব'হাগৰ সময়ত ফুলে। এই স্ক্ৰেম্বলিং চিৰসেউজ জোপোহাটো ৰ’দত বা অৰ্ধছাঁত খেতি কৰিব পাৰি। ইয়াৰ পাত পিনাট আৰু বগা, প্ৰবল সুগন্ধিযুক্ত, তৰাৰ আকৃতিৰ ফুলৰ গোট থাকে। পূব এছিয়াত প্ৰাকৃতিকভাৱে পোৱা থলুৱা প্ৰজাতিৰ জেচমিনৰ ভিতৰত এইটো অন্যতম। বেলৰ কাণ্ডৰ ব্যাস ৪ চে.মি.লৈকে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। ই সাধাৰণতে লতা হিচাপে গজে যদিও জোপোহা হিচাপে ফুল আৰু ফল দিব পাৰে।

সাধাৰণ নাম

অসমীয়া: আখৈ ফুল, সৰস্বতী ফুল
ইংৰাজী: ৰেড কুন্দ (Red Kund), আৰ-লিফ জেছ্‌মিন (Ear-leaf Jasmine)
মণিপুৰী: কুন্দো আৰাংবা (ꯟꯗꯣ ꯑꯔꯥꯡꯕꯥ)
মাৰাঠী: নেৱালী (नेवाळी)

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ফুল
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্ভিদ
পূব গাৰো পাৰ্বত্য জিলা

পূব গাৰো পাৰ্বত্য ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ এটি প্ৰশাসনিক জিলা। জিলাৰ সদৰ ৱিলিয়ামনগৰত অৱস্থিত। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ জনসংখ্যা ৩১৭,৯১৭জন।

ইতিহাস

পূব গাৰো পাৰ্বত্য জিলাখন ১৯৭৬ চনত গঠিত হৈছিল, পূৰ্বৰ মেঘালয়ৰ গাৰো পাৰ্বত্য জিলা প্ৰশাসনক জনগণৰ নিকটৱৰ্তী কৰাৰ অৰ্থে পুনৰ সংগঠিত কৰা হৈছিল।

জিলাখনৰ সদৰ কমপ্লেক্সটো মেঘালয় ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মুখ্যমন্ত্ৰী কেপ্তেইন ৱিলিয়ামচন এ. চাংমাৰ নাম অনুসৰি 'ৱিলিয়ামনগ'ৰ নামকৰণ কৰিছিল। ৱিলিয়ামনগৰ চিমচাংগ্ৰেৰ চিমচাং নদী (Simsang River) ৰ পাৰৰ বিস্তীৰ্ণ সমভূমি অঞ্চলত অৱস্থিত।

ভূগোল

ৱিলিয়ামনগৰ পূব গাৰো পাৰ্বত্য জিলাৰ জিলা সদৰ। এই জিলাখনৰ আয়তন ২৬০৩ বৰ্গ কিলোমিটাৰ।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ জিলা
ত্ৰিপুৰাৰ সংস্কৃতি

ত্ৰিপুৰাৰ সংস্কৃতি উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ আন মানুহৰ সৈতে সুকীয়া আৰু অলপ মিল আছে। কিন্তু অসম, মণিপুৰ, বাৰ্মা আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দৰে ত্ৰিপুৰাৰ সংস্কৃতিৰ বৈশিষ্ট্য সৰু অংশত য'ত মানুহে সমতল আৰু পাহাৰীয়া অঞ্চলত বাস কৰে। ত্ৰিপুৰা উত্তৰ-পূব ভাৰত ৰ এখন ৰাজ্য। ২০০১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়লত বঙালী জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৭০% আৰু ত্ৰিপুৰাৰ জনসংখ্যাৰ ৩০% ত্ৰিপুৰী জনসংখ্যা। ত্ৰিপুৰী জনসংখ্যা (খিলঞ্জীয়া জনসংখ্যা) বিভিন্ন ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ কিছুমান ফৈদ আৰু জনগোষ্ঠীক সামৰি লৈছে। আটাইতকৈ ডাঙৰ থলুৱা গোটটো আছিল ত্ৰিপুৰী যাৰ জনসংখ্যা আছিল ২০০১ চনৰ লোকপিয়লত ৫৪৩,৮৪৮ জন,ৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ ১৬.৯৯% আৰু অনুসূচিত জনজাতিৰ জনসংখ্যাৰ ৫৪.৭% প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। জনসংখ্যা হ্ৰাস পোৱাৰ ক্ৰমত আনটো গোট আছিল চাকমা (৬.৫%), হালাম (৪.৮%), মগ (৩.১%), মুণ্ডা, কুকি জনজাতি আৰু গাৰো হাজং। ৰাজ্যখনত বাংলা লোকৰ আধিপত্যৰ বাবে বাংলা ভাষা আটাইতকৈ বেছি কথিত ভাষা । কোকব'ৰক (ত্ৰিপুৰী/টিপ্ৰকক) ত্ৰিপুৰাৰ আৰু ত্ৰিপুৰাৰ লিংগুয়া ফ্ৰাংকাৰ মাজত এক সাধাৰণ ভাষা। ভাৰত-ইউৰোপীয় আৰু চীন-তিব্বতী পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত আন কেইবাটাও ভাষা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয়ে কয়।

ত্ৰিপুৰাত কেইবাটাও বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ নৃ-ভাষিক গোট আছে, যাৰ ফলত এক সংমিশ্ৰিত সংস্কৃতিৰ জন্ম হৈছে। প্ৰধান সংস্কৃতিসমূহ হ'ল ত্ৰিপুৰী যিসকল হ'ল: ত্ৰিপুৰা, দেবৰ্মা, জামাটিয়া, ৰেয়াং, নোয়াটিয়া, কলয়, মুৰাছিং, ৰূপিনি উচোই, আৰু চাকমা, হালাম, গাৰো, হাজং, কুকি, মিজো, মঘ, মুণ্ডা, ওৰাওন, সন্থাল আদি জনগোষ্ঠী।

ত্ৰিপুৰী পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক

ত্ৰিপুৰীসকলৰ নিজস্ব পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক শৈলী আন উত্তৰ-পূব ভাৰতীয় জনগোষ্ঠীৰ দৰেই। ইয়াৰ আৰ্হি আৰু ডিজাইন অৱশ্যে পৃথক। শৰীৰৰ তলৰ অৰ্ধেক অংশৰ কাপোৰক ত্ৰিপুৰীত ৰিগনাই আৰু শৰীৰৰ ওপৰৰ অৰ্ধেক অংশৰ বাবে কাপোৰৰ দুটা অংশ থাকে,তাক ৰিছা আৰু ৰিকুতু বুলা হয় ।

পৰম্পৰাগত ৰিছাত ইছৰী (কীন) মনমোহিনী দেৱী

ৰিচাই বুকুৰ অংশ আৰু ৰিকুটুৱে শৰীৰৰ ওপৰৰ অৰ্ধেক অংশ গোটেইখিনি আবৰি ৰাখে। আগতে এই কাপোৰবোৰ ঘৰতে কাটি লোৱা কপাহী সূতা ব্যৱহাৰ কৰি মহিলাই বৈছিল। আজিকালি সূতা বজাৰৰ পৰা কিনা হয় আৰু ৰিছা পিন্ধা নহয়; তাৰ পৰিৱৰ্তে বেছিভাগ ত্ৰিপুৰী মহিলাই ব্লাউজ পিন্ধে। ছোৱালীবোৰেও চাৰ্টৰ সৈতে ৰিগনাই পিন্ধে।
প্ৰতিটো ত্ৰিপুৰী বংশৰ নিজস্ব ৰিগনাই আৰ্হি আৰু ডিজাইন আছে। ৰিগনাইৰ আৰ্হি ইমানেই সুকীয়া যে ত্ৰিপুৰী নাৰীৰ বংশটো তেওঁৰ ৰিগনাইৰ আৰ্হিৰ দ্বাৰা চিনাক্ত কৰিব পাৰি। কিন্তু ৰিগনাইৰ মিশ্ৰণ ঘটিছে: ফৈদে আন ফৈদৰ ৰিগনাই মুক্তভাৱে পিন্ধে আৰু নতুন নতুন ডিজাইন বোৱা হৈছে। ৰিকুটু হৈছে কাপোৰৰ আন বস্তুবোৰতকৈ বেলেগ ৰং আৰু ছাঁৰ সাধাৰণ কাপোৰ। আজি ৰিকুটু বোৱা হৈছে ত্ৰিপুৰী মহিলাই।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি
হৰ্ষিকা পুনাচা

হৰ্ষিকা পুনাচা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে মূলতঃ কন্নড় চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে। ২০০৮ চনৰ কন্নড় চলচ্চিত্ৰ পিইউচিৰ জৰিয়তে তেওঁ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।

কেৰিয়াৰ

হৰ্ষিকা পুনাচাই ১৫ বছৰ বয়সত পিইউচি (২০০৮ চনৰ কন্নড় চলচ্চিত্ৰ)ত অভিনয় কৰি নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে, যেতিয়া তেওঁ বেংগালুৰুস্থিত ক্ৰাইষ্ট জুনিয়ৰ কলেজত দ্বাদশ শ্ৰেণীত অধ্যয়ন কৰি আছিল। দ্বাদশ শ্ৰেণী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পাছত, হৰ্ষিকাই পেছাদাৰী পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰাৰ আগতে দুমাহ ধৰি নিম্মিন্ধা নিমাগাগি, হৃদয়দিন্দা তাৰ পিছত তেওঁ বেংগালুৰুস্থিত কেমব্ৰিজ ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন’লজিত যোগদান কৰি বৈদ্যুতিক শাখাত ইঞ্জিনিয়াৰিঙত স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।

২০১২ চনত তেওঁ মেক্সপ্ৰো ছফ্টৱেৰ কোম্পানীত যোগদান কৰি মাহত পাঁচ দিন কাম কৰাৰ লগতে ২১ দিন চলচ্চিত্ৰত কাম কৰাৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হয়। তেওঁ কৈছিল, চলচ্চিত্ৰত প্ৰৱেশ কৰাটো এটা আকস্মিক ঘটনা আছিল। মই কেতিয়াও অভিনেত্ৰী হোৱাৰ স্বপ্ন দেখা নাছিলো।

পিইউচিৰ পিছত তেওঁ কোদৱা ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পন্নাম্মাত অভিনয় কৰে, কোংকণী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ কাজাৰ আৰু তেলুগু চলচ্চিত্ৰ এডুকোণ্ডালাভাডা বেঙ্কটৰামনা আণ্ডাৰু বাগুণ্ডালিত অভিনয় কৰে। ২০১০ চনত তেওঁ জেকি চলচ্চিত্ৰত পুনীত ৰাজকুমাৰৰ সৈতে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে, যিয়ে তেওঁক তৎক্ষণাৎ জনপ্ৰিয়তা প্ৰদান কৰে। পিছত তেওঁ থামাসু চলচ্চিত্ৰত শিৱ ৰাজকুমাৰৰ সৈতে অভিনয় কৰে, যাৰ বাবে তেওঁ কৰ্ণাটক ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেত্ৰী লাভ কৰে, আৰু নৰিয়া শিৰে কথাত ৰম্যা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। তেওঁ চাইকেল চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰে। তেওঁ কমেডি চলচ্চিত্ৰ ৫ ইডিয়টছত অপহৃত ধনী কন্যাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে।

তেওঁ তামিল চলচ্চিত্ৰ আনন্দ থোল্লাইত চুক্তিবদ্ধ হয়।
তেওঁ তেলুগু চলচ্চিত্ৰ পানিপুৰিতো অভিনয় কৰে।

তেওঁ হু মনসে ভিডিঅ’ এলবামতো অভিনয় কৰে। তেওঁ আৰু তেওঁৰ আত্মীয় ভুৱান পন্নান্নাই গ্লেমগড ফেশ্বন এণ্ড ইভেণ্টছ নামৰ এটা প্ৰতিষ্ঠান চলায়। আৰু উদ্দাপ্পাণ্ডা পুনাচা আৰু শম্ভৱীৰ একমাত্ৰ কন্যা। ২০২৩ চনত তেওঁ অভিনেতা ভুৱন্ন পন্নান্নাৰ সৈতে বিবাহ বন্ধনত আবদ্ধ হয়।

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:কন্নড় চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:কোংকণী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
আব্দুল্লা আবু ছাইদ

আব্দুল্লা আবু ছাইদ (, জন্ম ২৫ জুলাই ১৯৩৯) এজন বাংলাদেশী শিক্ষাবিদ, লেখক, টেলিভিছন উপস্থাপক আৰু কৰ্মী। তেওঁ সাহিত্যৰ অধ্যয়ন, পঠন অভ্যাস আৰু প্ৰগতিশীল ধাৰণাক প্ৰসাৰিত কৰা অ-লাভজনক সংস্থা বিশ্ব সাহিত্য কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু অধ্যক্ষ। তেওঁ ২০০৪ চনত ৰমন মেগছেছে বঁটা লাভ কৰিছিল৷

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৩৯ চনৰ ২৫ জুলাইত কলিকতাৰ পাৰ্ক চাৰ্কাছৰ এটা বঙালী মুছলমান পৰিয়ালত ছাইদৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰ আছিল বাগেৰহাট জিলাৰ কমৰগটিত।১৯৫৫ চনত পাবনাৰ আৰ এম একাডেমীৰ পৰা মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু ১৯৫৭ চনত বাগেৰহাটৰ প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। পিছলৈ ক্ৰমে১৯৬০ আৰু ১৯৬১ চনত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বাংলা ভাষাত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

কৰ্মজীৱন

ছায়েদে মুনছিগঞ্জৰ চৰকাৰী হাৰগাংগা মহাবিদ্যালয়ত অতিথি শিক্ষক হিচাপে তেওঁ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। তাৰ পিছত কিছুদিন চিলেট উইমেন কলেজত অধ্যাপনা কৰিছিল। ১৯৬২ চনত তেওঁ ৰাজশাহী মহাবিদ্যালয়ত পূৰ্ণকালীন শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। ৫ মাহৰ পাছত তেওঁ ঢাকাৰ চৰকাৰী বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। মাত্ৰ ২৩ বছৰ বয়সতে ২ বছৰৰ বাবে তেওঁ ভাৰপ্ৰাপ্ত অধ্যক্ষৰ পদতো আছিল। তেওঁ বাংলাদেশ অভিযান্ত্ৰিক আৰু প্ৰযুক্তি বিশ্ববিদ্যালয় (BUET) ত অংশকালীন প্ৰবক্তা হিচাপেও বাংলা ভাষা শিকাইছিল। ১৯৯২ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ অধ্যাপক হিচাপে স্বেচ্ছামূলক অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

পৰৱৰ্তী সময়ত সায়ীদে সহকাৰী অধ্যাপক পদৰ বাবে সাক্ষাৎকাৰ দিলে। সায়ীদৰ মেধা আৰু ব্যক্তিত্বত আপ্লুত হৈ ঢাকা কলেজৰ প্ৰখ্যাত অধ্যক্ষ জালালুদ্দিন আহমেদে তেওঁক ঢাকা কলেজলৈ নিমন্ত্ৰণ জনায়। পিছলৈ সায়ীদ ঢাকা কলেজৰ বাংলা ভাষাৰ বিভাগীয় মুৰব্বী হয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত তেওঁ অতি জনপ্ৰিয় আছিল। কোৱা হয় যে, আন মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীও তেওঁৰ ক্লাছত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আহিছিল। তেওঁ নিজৰ শিক্ষক জীৱনৰ আধাৰত নিশফলা মাথেৰ কৃষক (উৰ্বৰ মাটিৰ খেতিয়ক) নামৰ এখন গ্ৰন্থ লিখিছিল। ১৯৬০ চনত তেওঁ সাহিত্য আলোচনী কান্তশৰ (The Voice) সম্পাদনা কৰে যি বাংলাদেশী সাহিত্যৰ এক নতুন ধাৰাক প্ৰসাৰিত কৰে। ১৯৭০ চনৰ মাজভাগত তেওঁ বাংলাদেশ টেলিভিছনত সপ্তবৰ্ণ (সাত ৰং) নামৰ এটা টিভি শ্ব' উপস্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সপ্তবৰ্ণক সপ্তাহত এবাৰ সম্প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। এয়া এক ৯০ মিনিটৰ অনুষ্ঠান আছিল। কুৰি শতিকাত সত্তৰ আৰু আশীৰ দশকত তেওঁ টিভি শ্ব’ ঈদ আনাদামেলাও উপস্থাপন কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় টেলিভিছন বঁটা লাভ কৰে।

১৯৭৮ চনত তেওঁ "বিশ্ব সাহিত্য কেন্দ্ৰ" প্ৰতিষ্ঠা কৰে। বাংলাদেশ পৰিবেশ আন্দোলন (BAPA) আৰু ট্ৰেন্সপাৰেন্সি ইণ্টাৰনেশ্যনেল বাংলাদেশ’ (TIB)ৰ সৈতে তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে।

গ্ৰন্থাৱলী

সায়ীদে ৫০খনতকৈও অধিক গ্ৰন্থ লিখিছে আৰু সম্পাদনা কৰিছে।

বঁটা

সাংবাদিকতা, সাহিত্য আৰু সৃষ্টিশীল যোগাযোগৰ ৰমন মেগছেছে বঁটা, ২০০৪ চনত।
ৰাষ্ট্ৰীয় টেলিভিছন বঁটা (১৯৭৭)
মাহবুব উল্লাহ ট্ৰাষ্ট বঁটা (১৯৯৮)
শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ষ্টাৰ লাইফটাইম বঁটা (২০১৬)

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:বাংলা একাডেমী সাহিত্য পুৰস্কাৰ বিজয়ী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি