ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
শ্বাহ আব্দুল কৰিম

শ্বাহ আব্দুল কৰিম বা বাউল শ্বাহ আব্দুল কৰিম (; ১৫ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯১৬ - ১২ ছেপ্টেম্বৰ ২০০৯) বাংলাদেশ চৰকাৰ ২০০১ চনত তেওঁক দেশৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান একুশে পদক প্ৰদান কৰা হৈছিল। বাউল সংগীতৰ বিশাল ডিস্কোগ্ৰাফীৰ সমান্তৰালভাৱে কৰিমে বাউল দৰ্শনৰ বিকাশত যথেষ্ট অৰিহণা যোগাইছিল; তেওঁৰ কামক সাধাৰণতে ফকীৰ লালন শ্বাহৰ দৰেই ক্লাছিক বাউলৰ সংশোধিত ধাৰাবাহিকতা হিচাপে দেখা যায়। বাউল দৰ্শনৰ বাহিৰেও, শৰীৰ তত্ত্ব, চুফিবাদ, মাৰিফা, আৰু বিপ্লৱী সংগীতকে ধৰি কেইবাটাও দিশত কৰিমৰ বহুবিষয়ক অৱদানে বাংলাদেশী ধৰ্মনিৰপেক্ষ বহুত্ববাদৰ এক স্থায়ী উদাহৰণ হিচাপে তেওঁক গঢ়ি তুলিছে।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

কৰিমৰ জন্ম হৈছিল ১৯১১ চনৰ ১৫ ফেব্ৰুৱাৰীত ছিলেটৰ সুনামগঞ্জ দেৰাইত। তেওঁ বাউল সংগীত আৰু দৰ্শনৰ প্ৰাৰম্ভিক পাঠ বাউল ৰছিদ উদ্দিন আৰু বাউল শ্বাহ ইব্ৰাহিম মস্তান বখশ্বৰৰ পৰা লৈছিল।

কাম-কাজ

কৰিমে ১৬০০তকৈও অধিক গীত ৰচনা আৰু সুৰ কৰিছিল। বাংলা অকাডেমীয়ে তেওঁৰ দহটা গীত ইংৰাজী ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে।

কৰিমৰ গীতসমূহ ছখন কিতাপত সন্নিৱিষ্ট হৈছেঃ

আফতাব সংগীত (1948)
গণ সংগীত (1957)
কালনিৰ ধেউ (1981)
ঢোলমেলা (1990)
ভাটিৰ চিথী (1998)
কালনিৰ কুলে (2001)

উল্লেখযোগ্য গীতসমূহ

বন্দে মায়া লাগাইছে, পিৰিতি শিখাইছে
আগে কি সুন্দৰ দিন কাটাইতাম
গাড়ি চলে না
ৰঙ এৰ দুনিয়া তৰে চায় না
তুমি ৰাখ কিবা মাৰ
ঝিলমিল ঝিলমিল কৰেৰে ময়ূৰপংখী নাও
তোমাৰ কি দয়া লাগেনা
আমি মিনতি কৰিৰে
তোমাৰও পিৰিতে বন্ধু
সাহস বিনা হয়না কভু প্ৰেম
মোদেৰ কি হবেৰে,
মানুষ হয়ে তালাশ কৰলে
আমি বাংলা মায়েৰ ছেলে
আমি কূলহাৰা কলঙ্কিনী
কেমনে ভুলিবো আমি বাঁচি না তাৰে ছাড়া
কেন পিৰিতি বাড়াইলাৰে বন্ধু
ৰঙ্গিলা বাৰই ৰে

মন মিলে মানুষ মিলে, সময় মিলেনা
সখী তুৰা প্ৰেম কৰিওনা
কাছে নেওনা,দেখা দেওনা
মন মজালে,ওৰে বাউলা গান
আমাৰ মাটিৰ পিনজিৰাই সোণাৰ ময়নাৰে
নতুন প্ৰেমে মন মজাইয়া
বসন্ত বাতাসে সইগো
আইলায় না আইলায় নাৰে বন্ধু
মহাজনে বানাইয়াছে ময়ূৰপংখী নাও
আমি তোমাৰ কলেৰ গাড়ি
সখী কুঞ্জ সাজাও গো
জিজ্ঞাস কৰি তোমাৰ কাছে
যে দুংখ মোৰ মনে
হুৰু থাকতে,আমৰা কত খেইৰ (খেইল) খেলাইতাম
হাওয়াই উৰে আমাৰ
গান গাই আমাৰ মনৰে বুঝাই
দুনিয়া মায়াৰ জালে

দয়া কৰ দয়াল তোমাৰ দয়াৰ বলে
আগেৰ বাহাদুৰি গেল কই
মন বান‍দিব কেমনে
আমাৰ মন উদাসি
আমি তৰে চাইৰে বন্ধু
কাঙ্গালে কি পাইব তোমাৰে
বন্ধুৰে কই পাব
এখন ভাবিলে কি হবে
আসি বলে গেল বন্ধু আইলনা
আমি কি কৰি উপায়
প্ৰান বন্ধু আসিতে কত দুৰে
বন্ধু ত আইলনাগু সখী
আমি গান গাইতে পাৰিনা
খুজিয়া পাইলাম নাৰে বন্ধু
ভব সাগৰেৰ নাইয়া

উত্তৰাধিকাৰ

২০০০ চনৰ আৰম্ভণিলৈকে কৰিমৰ কাম মূলসুঁতিৰ পৰা আঁতৰত আছিল। হাবিব ৱাহিদে তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম কৃষ্ণ মুকলি কৰিছিল। এলবামটো ছিলেটি‍ মূলৰ বাংলাদেশী ব্ৰিটিছ সংগীতজ্ঞসকলৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল, যেনে কায়া, যি কৰিমৰ সংগীতৰ সৈতে পৰিচিত আছিল। কৃষ্ণ ই বাংলাদেশী শ্ৰোতাসকলক ফ'ক ফিউজনৰ সোৱাদৰ সৈতে প্ৰথমবাৰ পৰিচয় কৰাইছিল আৰু তাৎক্ষণিকভাৱে হিট হৈছিল।

পৰৱৰ্তী সময়ত, ডলচুট আৰু মুজা সহ কেইবাজনো বিখ্যাত বাংলাদেশী শিল্পীয়ে কৰিমৰ গীত নিজ নিজ উপস্থাপন শৈলীত পৰিৱেশন কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:Articles with hCards
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:গীতিকাৰ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বঙালী কণ্ঠশিল্পী
নৰসিংহ (উদ্ভিদ)

নৰসিংহ (; বৈজ্ঞানিক নামঃ Murraya koenigii) ৰুটেছি (Rutaceae) গোত্ৰৰ এবিধ বহুবৰ্ষীয় গুল্ম (জোপোহা) জাতৰ উদ্ভিদ। ৪-৬ মিটাৰ ওখ হোৱা এই উদ্ভিদবিধৰ গা-গছৰ পৰিধি ৪০ ছেঃমিঃ পৰ্যন্ত হয়। ইয়াৰ ফুলবিলাক সৰু, বগা আৰু গোন্ধযুক্ত। ইয়াৰ সৰু সৰু ক'লা ৰঙৰ ফলবিলাক খাব পাৰি। পাতৰ কাষ অসমান, ডিম্বাকাৰ আৰু পাতবোৰ একোডাল পটুৱাত এটাৰ পিছত এটাকৈ সৰু ঠাৰিৰে সংযুক্ত হৈ থাকে। একোডাল পটুৱাত ৫ ৰ পৰা ২৫ খিলাকৈ পাত থাকে। ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ফুল ফুলে আৰু ফলবোৰ জুন মাহৰ পৰা আগষ্ট মাহৰ ভিতৰত পকে। ফলবোৰ ডিম্বাকৃতিৰ হয়। গুটিবোৰ ফলৰ ভিতৰত কিছুমান বিজলুৱা পদাৰ্থৰ ভিতৰত থাকে। প্ৰজনন গুটিৰ পৰা হয়।

নৰসিংহৰ পাতক তৰকাৰী পাত (curry leaves) বুলিও জনা যায়, আনহাতে ইয়াক মিঠা নিম বুলিও কোৱা হয়৷ ভাৰত, শ্ৰীলংকা আৰু বাংলাদেশৰ বহু খাদ্যত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উপলব্ধতা

পশ্চিম বংগ, অসম, কেৰালা, উৰিষ্যা, তামিলনাডু, গুজৰাট, হিমালয়ৰ কুমায়ুনৰ পাৰ্বত্য অঞ্চল আৰু ছিকিম। ভাৰতৰ বাহিৰেও মাদাগাস্কাৰ, ম্যানমাৰ, জাভা, লাউচ, বাংলাদেশ আদি ঠাইতো এই গছ পোৱা যায়।

ব্যৱহাৰ

সুদুৰ অতীতৰ পৰা নৰসিংহৰ পাত ৰন্ধন প্ৰণালীত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। ইয়াৰ সুগন্ধ আৰু সুস্বাদুৰ বাবে তৰকাৰী আৰু আচাৰ আদি সামগ্ৰীত ব্যৱহাৰ হয়। ইয়াৰ পাত, ডাল –শিপা আদি অতীজৰে পৰা আয়ুৰ্বেদীয় আৰু ইউনানী ঔষধীয় পদ্ধতিত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। ইয়াৰ গা-গছৰ পাতৰ পৰা নিষ্কাশিত ৰসৰে প্ৰস্তুত কৰা তেলেৰে অণুজীৱ ধ্বংস আৰু পোক-পৰুৱা নিয়ন্ত্ৰণৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসাতো ইয়াৰ পাত ঔষধি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ডায়েবেটিছ প্ৰতিৰোধী গুণ আছে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে।

যদিও ইয়াক বেছিকৈ চূপৰ দৰে ৰন্ধা-বঢ়াত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তথাপিও তৰকাৰীত পাত ব্যৱহাৰ কৰি আন বহুতো খাদ্যত এক বেলেগ সোৱাদ দিব পাৰি। কম্বোডিয়াত ইয়াৰ পাতবোৰ জুইত পুৰি‍ মচমচীয়া কৰাৰ পিছত পিহি মাজু কুৰেং নামৰ টেঙা চূপত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

তুলসী পাতৰ অনুপস্থিতিত বিভিন্ন ধ্ৰুপদী ৰীতি-নীতি আৰু পূজাত নসিংহ গছৰ পাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

বংশবৃদ্ধি

ৰোপণৰ বাবে বীজ পকা আৰু সতেজ হ’ব লাগিব; শুকান বা মৰহি যোৱা ফল ব্যৱহাৰযোগ্য নহয়। গোটা ফল ৰোপণ কৰিব পাৰি, কিন্তু ফলৰ খোলা উলিয়াই আৰ্দ্ৰ কিন্তু তিতা পাত্ৰত ৰোপণ কৰাটো ভাল। গ্ৰাফটিং পদ্ধতিৰে নতুন পুলিও উৎপাদন কৰিব পাৰি।

বিৱৰণ

ই এবিধ সৰু গছ, ৪–৬ মিটাৰ (১৩–২০ ফুট) ওখ, ডাল ৪০ চে.মি. (১৬ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত ব্যাসৰ হয়। সুগন্ধিযুক্ত পাতবোৰ পক্ষাকাৰ, ১১–২১টা পাত থাকে, প্ৰতিটো পাত ২–৪ চে.মি.(৩⁄৪–১+১⁄২ ইঞ্চি) দীঘল আৰু ১–২ চে.মি. বহল। গছজোপাই সৰু সৰু বগা ফুল উৎপন্ন কৰে যিবোৰে স্ব-পৰাগসংযোগ কৰি সৰু সৰু চিকচিকিয়া-ক’লা খোলা উৎপন্ন কৰিব পাৰে য’ত এটা ডাঙৰ জীৱন ধাৰণযোগ্য বীজ থাকে। ফল খাব পৰা আৰু মিঠা সোৱাদযুক্ত। ভাৰতত, আৰু অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু স্পেইনৰ দক্ষিণে (কোষ্টা ডেল ছল) বাণিজ্যিক বাগিচা স্থাপন কৰা হৈছে।

ৰাসায়নিক উপাদান

নৰসিংহ গছৰ পাত, ঠাৰি, বাকলি আৰু বীজত পোৱা যৌগসমূহৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত। হৈ আছে চিনামালডিহাইড, আৰু অসংখ্য কাৰ্বাজ'ল এলকেল'ইড, য'ত মহানিম্বিন, গিৰিনিম্বাইন, আৰু মহানিন আদি।

পুষ্টিৰ দিশৰ পৰা নৰসিংহ গছৰ পাত কেৰটিনয়ড, বিটা-কেৰটিন, কেলচিয়াম আৰু আইৰণৰ সমৃদ্ধ উৎস।

এই উদ্ভিদৰ পৰা পোৱা গ্ৰীনিম্বিন আৰু কাৰ্বাজল এলকেলয়ডৰ ওপৰত ২০১১ চনত কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে, ই "In Vitro" (কোষৰ স্বাভাৱিক অবস্থাক বাহিৰত থৈ‍ তাৰ কাৰ্য নিয়ন্ত্ৰণ)ৰ HepG2 কোষত "Hepatocellular Carcinoma (এবিধ কেন্সাৰ)"ৰ বৃদ্ধিত বাধা দিয়ে আৰু Apoptosis (কোষৰ স্বাভাৱিক মৃত্যু)ক প্ৰসাৰিত কৰে।

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

Gernot Katzer's Herb Pages on curry leaves
Plant Cultures: botany, history and uses of curry leaf plant

শ্ৰেণী:গুল্ম
টেৰেচা চিচেৰী কাষ্টিগ্লিওনি

টেৰেছা চিচেৰী কাষ্টিগ্লিওনি (জন্ম: এংগেৰা, ১৫ অক্টোবৰ ১৭৫০ – মৃত্যু: কোমো, ২৯ মাৰ্চ ১৮২১) আছিল এগৰাকী ইটালীৰ উদ্ভাৱক আৰু কৃষিবিজ্ঞানী, যিয়ে তেওঁৰ ইটালী অঞ্চলত আলুৰ খেতিৰ প্ৰৱৰ্তনত সহায় কৰিছিল।

জীৱনী

কাউণ্ট জিওবাটা কাষ্টিগলিঅ’নি জানেব’নিৰ কন্যা টেৰেছা কাষ্টিগ্লিঅ’নিৰ ১৭৭০ চনত ২০ বছৰ বয়সত কোমোৰ এজন ৪৩ বছৰীয়া সম্ভ্ৰান্ত ব্যক্তিৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ স্বামী চেজাৰ লিবাৰাটো চিচেৰী এটা প্ৰতিষ্ঠিত পৰিয়ালৰ আছিল আৰু তাৰ পিছত দম্পতীহালে ১২টা সন্তান জন্ম দিয়ে। তেওঁলোকে কোমোৰ মাজমজিয়াত ৫৯টা কোঠাৰ এটা কঠোৰ কমপ্লেক্সত (বৰ্তমান ভিয়া ডায়েজ বুলি কোৱা ঠাইত) বাস কৰিছিল। কোমোৰ এটা কোৱাৰ্টিয়াৰ কেমনাগো ভল্টাত একেলগে থকা প্ৰথম বছৰবোৰত পৰিয়ালটোৰ যথেষ্ট পৰিমাণৰ মাটিৰ লগতে ৰিয়েঞ্জা আৰু ফিগাৰোলাৰ সম্পত্তিও আছিল। তেওঁলোকৰ চাকৰ, ধাই, গৃহস্থ আৰু সংগীতজ্ঞ আছিল। যিটো নাছিল, সেয়া আছিল নগদ ধন। গতিকে টেৰেছাৰ স্বামীয়ে প্ৰায়ে ঋণ লৈ আৰু নিজৰ মাটিৰ কিছু অংশ বিক্ৰীৰ আশ্ৰয় লৈছিল যাতে পুত্ৰসকলে পঢ়িব পাৰে আৰু ছোৱালীকেইজনীৰ বিয়া দিব পাৰে।

অধ্যয়ন আৰু আৱিষ্কাৰ

বিবাহিত নাম ব্যৱহাৰ কৰি টেৰেছা চিচেৰীয়ে কৃষি বিজ্ঞানত বিশেষজ্ঞতা লাভ কৰিছিল, য’ত তেওঁ কেইবাটাও অৱদান আগবঢ়াইছিল। কলা আৰু উদ্যোগত উপযোগী প্ৰয়োগৰ প্ৰতিও তেওঁৰ আগ্ৰহ আছিল। মিতা ফেৰাৰোৰ মতে, "তেওঁ প্ৰথমে লম্বাৰ্ডিত তেওঁৰ কৃষকৰ মাজত আলুৰ খেতিৰ প্ৰচলন কৰিছিল আৰু তেওঁ লুপিনৰ ঠাৰিৰ পৰা সূতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।"

উদাহৰণস্বৰূপে, চিচেৰীয়ে লুপিন (সাধাৰণতে ব্লুবনেট বুলি কোৱা হয়)ৰ পৰা কাপোৰ বোৱা আৰু নিৰ্মাণৰ বাবে সূতা আহৰণৰ ব্যৱস্থা উদ্ভাৱন কৰিছিল, যিটো সাধাৰণতে অম্লযুক্ত মাটিত পোৱা উদ্ভিদ। মৌৰিজিঅ' মণ্টিয়ে তেওঁৰ ষ্ট'ৰী অৱ ক'মোত লিখাৰ দৰে "লুপিনৰ বাকলি কম্বিং, স্পিনিং, টুইষ্টিং আৰু নিটিং" কলাৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেওঁ নিজে নিৰ্মাণ কৰা কিছুমান খণ্ড এতিয়াও কোমোৰ চিভিক মিউজিয়ামত সংৰক্ষিত হৈ আছে, লগতে চেভেস্কো চিচেৰীয়ে অংকন কৰা তেওঁৰ প্ৰতিকৃতিও সংৰক্ষিত হৈ আছে।

১৭৮৬ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰীত মিলানৰ পেট্ৰিয়াটিক ছ'চাইটিয়ে চিচেৰীক লুপিন আৱিষ্কাৰৰ বাবে "কৃষি আৰু কলাৰ বস্তুৰ বাবে ক্ৰমে জ্ঞান আৰু উদ্যমৰ বাবে ছ'জিয়া নেচনেল কৰ্পৰেণ্ডেণ্ট" নিযুক্তি দিয়ে, কিন্তু সৰ্বোপৰি কোমো অঞ্চলত আলুৰ খেতি আৰম্ভ কৰাৰ বাবে।

ৰসায়নবিদ এলেছান্দ্ৰ’ ভল্টাই তেওঁক মিলানৰ দেশপ্ৰেমিক সমাজৰ সদস্য হিচাপে গঢ়ি তোলাত যথেষ্ট সহায় কৰিছিল। কেভেলিয়াৰ লেণ্ড্ৰিয়ানিলৈ লিখা এখন চিঠিত ভল্টাই লিখিছে: "...এবট কাৰ্লো আমোৰেট্টিয়ে পেট্ৰিয়াটিক ছ'চাইটিলৈ কেনভাছ আৰু লুপিন লিণ্টৰ অন্যান্য প্ৰদৰ্শনী আনিব, যিবোৰ তেওঁ একেখন ছ'চাইটিক ইয়াৰ কাৰ্য্যকলাপৰ বৰ্ণনাৰ সৈতে উপস্থাপন কৰে, চিগনোৰা ডনা টেৰেছা চিচেৰী, 'ডামা ক'মাস্কা,' মোৰ একক মিষ্ট্ৰেছ আৰু বন্ধু..." (ফ্লেভিয়া স্কটি née ৰ পৰা কাষ্টিগ্লিঅ'নি)।

ব্ৰুনেটৰ পেৰিছ পুৰোহিত ডন মাৰিঅ’ মণ্টিয়েও চিচেৰীৰ আলু খেতিৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল আৰু ১৮৩২ চনত লিখিছিল যে সেই সময়ত গাঁওখনৰ চাৰিওফালে ১০ বিধ আলুৰ খেতি কৰা হৈছিল আৰু এই কৃষি পৰীক্ষাসমূহ কৰাৰ কৰ্তব্য ধনী মাটিৰ মালিকৰ সম্পত্তি আছিল।

১৭৭৬ চনৰ ৪ নৱেম্বৰত চিচেৰীৰ বন্ধু এলেছান্দ্ৰ’ ভল্টাই এংগেৰাত থকা তেওঁৰ ঘৰত অতিথি হিচাপে উপস্থিত আছিল, যেতিয়া তেওঁ ওচৰৰ জলাশয়ৰ পৰা নিৰ্গত হৈ থকা কিছু গেছ সংগ্ৰহ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথমতে ইয়াক "জলাশয়ৰ জ্বলনশীল থলুৱা বায়ু;" পিছলৈ ইয়াক মিথেন গেছ হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়। ভল্টাক মিথেন আৱিষ্কাৰৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মহিলা বিজ্ঞানী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ফ্ৰেমৰ বাহিৰৰ জোনাকী পৰুৱাবোৰ (গ্ৰন্থ)

ফ্ৰেমৰ বাহিৰৰ জোনাকী পৰুৱাবোৰ মৌচুমী কন্দলীৰ এখন গল্প সংকলন। এই সংকলনখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ প্ৰকাশ হৈছিল বান্ধৱ প্ৰকাশনৰ পৰা ২০১৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত। ২০২২ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ইয়াৰে দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। সংকলনখনিত মুঠতে ১০টা গল্প অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

উদ্ধৃতি

উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
পুছ'

পুছ' বা তামু , হৈছে কলপাতৰে বোৱা থোপা এটাত চাউল উতলাই তৈয়াৰ কৰা ফিলিপাইনছৰ ভাত। ফিলিপাইনছৰ ইংৰাজীত কেতিয়াবা "হেংগিং ৰাইচ" বুলি জনাজাত । ইয়াক অষ্টভুজ, হীৰা বা আয়তাকাৰ আকৃতিত বেছিকৈ পোৱা যায় যদিও ই আন বিভিন্ন আকাৰত জটিলভাৱে বোৱা জটিল ৰূপতো থাকিব পাৰে। ইয়াক সমগ্ৰ ফিলিপাইনছতে বহুতো ভিন্ন নামেৰে জনা যায় আৰু ইয়াৰ বহুতো ভিন্নতা আছে, কিন্তু ইয়াক সাধাৰণতে ভিছায়ান আৰু মৰো জনগোষ্ঠীৰ ৰাজপথৰ খাদ্য সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত।

পুছ'য়ে পাতেৰে বোৱা সাজত চাউল ৰন্ধা আৰু পৰিবেশন কৰাৰ পদ্ধতিক বুজায়, আৰু সেয়েহে ই কোনো নিৰ্দিষ্ট ৰেচিপি নহয়। ই আচলতে চাউল প্ৰস্তুত কৰা বিভিন্ন উপায়ক বুজায়, সাধাৰণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি টেঙা বা মিঠালৈকে। যিয়েই নহওক, সকলোবোৰ পাতেৰে বোৱা থোপাৰ ভিতৰত চাউল ঢালি উতলাই ৰান্ধি লোৱা হয়। পুছ'ক আন পাতেৰে মেৰিয়াই থোৱা ফিলিপাইনছৰ খাদ্য যেনে ছুমান, বিনালট আৰু পেষ্টিলৰ পৰা পৃথক, কাৰণ এইবোৰে খাদ্যৰ চাৰিওফালে কেৱল মেৰিয়াই ভাঁজ বা বান্ধি থোৱা পাত ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে পুছ’ই থোপা হিচাপে জটিল কৈ বোৱা পাত ব্যৱহাৰ কৰে।

পৰম্পৰাগতভাৱে যাত্ৰা পথত চাউল পেক কৰাৰ উপায় হিচাপে পুছ' প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু , সাধাৰণতে স্কেৱাৰত ৰন্ধা মাংস বা সাগৰীয় খাদ্যৰ সৈতে মিলাই (ইনিহাউ বা সাট্টি) থিয় হৈ হাতত লৈ খাব পাৰি। এতিয়াও ইয়াক ৰাজপথৰ খাদ্য বেপাৰী (pungkò-pungkò)ৰ পৰা এইদৰে খোৱা হয়। বহি খোৱা খাদ্য হিচাবে ইয়াক সাধাৰণতে টুকুৰা টুকুৰ কৰি নিয়মীয়া চাউলৰ দৰে প্লেটত পৰিবেশন কৰা হয়।

দেৱতাৰ বাবে প্ৰসাদ হিচাপে আৰু মহিলাসকলৰ মাজত বোৱাৰ মৌলিক দক্ষতাৰ সম্প্ৰসাৰণ হিচাপে প্ৰাক-হিস্পানিক ফিলিপাইনছৰ মাজত পুছ' এসময়ত সাংস্কৃতিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ সময়ত বিশেষকৈ অধিক জটিল কৈ বোৱা ভিন্নতাৰ বাবে সাধাৰণতে ই উৎসৱৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল। ফিলিপাইনছৰ কিছুমান ঠাইত আজিও ইয়াক আচাৰ-অনুষ্ঠানত ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও এই আচাৰ-অনুষ্ঠানসমূহ নিজেই বেছিভাগেই খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা হৈছে। একেদৰে মুছলমান ফিলিপাইনছৰ বাবে ই সাংস্কৃতিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈয়েই থাকিল, য’ত ই হৰি ৰায় (Hari Raya) ভোজৰ প্ৰতীক হৈ পৰিল।

পুছ' অন্যান্য ধান খেতি কৰা অষ্ট্ৰ'নেছিয়ান সংস্কৃতিৰ একেধৰণৰ খাদ্যৰ সৈতে জড়িত, বিশেষকৈ ইণ্ডোনেছিয়ান এটুপাট, যদিও পিছৰটো হীৰা আকৃতিত সীমাবদ্ধ আৰু ইয়াক বেলেগ ধৰণে বোৱা হয়। ফিলিপাইনছৰ লোকসকলে প্ৰায়ে ৰোষ্টেড মাংকিৰ সৈতে পুছ’ খাইছিল।

তথ্যসূত্ৰ
২ জানুৱাৰী

২ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ২য় দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৬৪টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৬৫টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -

ঘটনাৰাজী

১৭৫৭ - কলিকতা পুনৰ দখল, ৰবাৰ্ট ক্লাইভে ব্ৰিটিছ বাহিনীৰ নেতৃত্বত নবাব ছিৰাজ-উদ-দৌলাৰ পৰা কলিকতা (বৰ্তমান কলকাতা) পুনৰ দখল কৰে, যিটো ভাৰতত ব্ৰিটিছ শাসন সম্প্ৰসাৰণৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মুহূৰ্ত।
১৯৪২ খৃঃ - জাপানী বাহিনীৰ দ্বাৰা ফিলিপাইনছৰ ৰাজধানী মানিলা দখল।
১৯৫৪ - ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰতিষ্ঠান, ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান ভাৰতৰত্ন আৰু পদ্ম বিভূষণ বঁটাৰ প্ৰৱৰ্তন ।
১৯৭৩ - ফিল্ড মাৰ্শ্বাল ৰেংক, জেনেৰেল ছেম মানেকশ্ক ফিল্ড মাৰ্শ্বাল পদবী প্ৰদান কৰি এই পাঁচ তাৰকা পদ অৰ্জন কৰা প্ৰথমজন ভাৰতীয় সেনা বিষয়া হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০২০ - চন্দ্ৰলৈ চন্দ্ৰযান-৩ অভিযানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে আনুষ্ঠানিকভাৱে অনুমোদন জনায়।

জন্ম

১৮২২ - ৰুডলফ ক্লছিয়াছ, জাৰ্মান পদাৰ্থবিজ্ঞানী।
১৮৯৬ - খগেন্দ্ৰনাথ মিত্ৰ, ভাৰতীয় শিশু সাহিত্যিক।
১৮৯৯ - সুকুমাৰ সেন, ভাৰতৰ প্ৰথম মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত, যিয়ে দেশৰ প্ৰথম দুটা সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ তদাৰক কৰিছিল।
১৯০৫ - জৈনেন্দ্ৰ কুমাৰ, হিন্দী সাহিত্যৰ মনোবিশ্লেষণমূলক পৰম্পৰাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হিচাপে গণ্য কৰা এজন প্ৰভাৱশালী হিন্দী ঔপন্যাসিক আৰু প্ৰবন্ধকাৰ।
১৯২০ - আইজাক এছিমভ, প্ৰখ্যাত বিজ্ঞান কল্প-লেখক।
১৯৩৭ - চন্দ্ৰশেখৰ কম্বাৰ, ভাৰতীয় কবি, নাট্যকাৰ, লোকসাহিত্যকাৰ, কানাড়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু হাম্পিৰ কৰ্ণাটক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক উপাচাৰ্য।
১৯৫৯ - কীৰ্তি আজাদ, প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ আৰু ১৯৮৩ চনৰ বিশ্বকাপ বিজয়ী দলৰ সদস্য।
১৯৭০ - বুলা চৌধুৰী, এগৰাকী ভাৰতীয় প্ৰাক্তন সাঁতোৰবিদ। তেওঁ অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী, পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী, ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা সাঁতোৰ চেম্পিয়ন ।
১৯৯৭ - অৰ্শদ নাদীম, পাকিস্তানী জেভেলিন নিক্ষেপকাৰী।

মৃত্যু

১৯৬৭ - অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী, অসমীয়া কবি, গীতিকাৰ, গায়ক, গদ্য-লেখক, সংবাদ-সেৱী, আলোচনী সম্পাদক, সমাজ-সেৱক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সংগ্ৰামী।
১৯৭৫ - ললিত নাৰায়ণ মিশ্ৰ, বিহাৰৰ সমস্তীপুৰত বোমা বিস্ফোৰণৰ ফলত আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ মৃত্যু হোৱা তেতিয়াৰ ৰেল মন্ত্ৰী।
১৯৮৭ - হৰেকৃষ্ণ মাহতাব, ‘উৎকল কেশৰী’ নামেৰে পৰিচিত, ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ এজন প্ৰধান নেতা আৰু ওড়িশাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৮৯ - ছফদাৰ হাছমী, ৰাজপথৰ থিয়েটাৰত অগ্ৰণী কামৰ বাবে পৰিচিত এজন প্ৰখ্যাত মাৰ্ক্সবাদী নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক।জপথৰ থিয়েটাৰত অগ্ৰণী কামৰ বাবে পৰিচিত এজন প্ৰখ্যাত মাৰ্ক্সবাদী নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক।
২০১০ - ৰাজেন্দ্ৰ কেশৱলাল শ্বাহ, গুজৰাটী ভাষাৰ ভাৰতীয় গীতিকবি।
২০২১ - বুটা সিং, ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ।

দিৱস

সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বিজয় দিৱস (কিউবা)।

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা
দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমচ‌, এই দিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা

শ্ৰেণী:জানুৱাৰী
শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ মাজত যাতায়ত ব্যৱস্থা

]]ৰ মানচিত্ৰ।
ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ মাজৰ পৰিবহণে দুয়োখন দেশৰ বাবে বহু ঐতিহাসিক আৰু ৰাজনৈতিক তাৎপৰ্য্য বহন কৰে। উল্লেখ্য যে বংগ আৰু ভাৰত বিভাজনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰায় ৪৩ বছৰ ধৰি দুয়োখন দেশৰ মাজত কোনো স্থল পৰিবহণ সংযোগ নাছিল। কলকাতা–ঢাকা বাছ (১৯৯৯) আৰু ঢাকা–আগৰতলা বাছ (২০০১) আছিল দুয়োখন দেশৰ মাজৰ প্ৰাথমিক পথ সংযোগ; পৰবৰ্তী সময়ত বাংলাদেশৰ ৰাজধানী ঢাকাৰ মাজেৰে প্ৰত্যক্ষভাৱে কলকাতা-আগৰতলা বাছ সেৱা চালু কৰা হয়। ৪৩ বছৰ ধৰি বন্ধ হৈ থকা কলকাতা আৰু ঢাকাৰ মাজত ৰেলপথ পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে মৈত্ৰী এক্সপ্ৰেছ (অনু: বন্ধুত্ব এক্সপ্ৰেছ) আৰম্ভ কৰা হয়।

ৰে'ল সেৱা

]]ৰ মানচিত্ৰ।
ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ মাজত ঐতিহাসিক সংযোগকে ধৰি সম্পূৰ্ণ ৰেল সংযোগ আৰু ইয়াৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থা তলত দিয়া ধৰণৰ:

ভাৰতীয় ক্ৰছিং বাংলাদেশী ক্ৰছিং সীমান্ত স্থিতি বৰ্তমান ৰেল সেৱা ঐতিহাসিক ৰেল সেৱা
গেদে দৰ্শনা পশ্চিমীয়া বৰ্তমান মৈত্ৰী এক্সপ্ৰেছ আৰু মালবাহী ৰে'ল ইষ্ট বেংগল এক্সপ্ৰেছ, ইষ্ট বেংগল
পেট্ৰাপোল বেনাপোল পশ্চিমীয়া বৰ্তমান বন্ধন এক্সপ্ৰেছ আৰু মালবাহী গাড়ী বৰিশাল এক্সপ্ৰেছ
মহিষাসন শ্বাহবাজপুৰ উত্তৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হৈছে
আগৰতলা আখাউড়া উত্তৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হৈছে

তথ্য সংগ্ৰহ
পানী ডুবি

পানী ডুবি (Tachybaptus ruficollis), জলচৰ চৰাইৰ এটা জাত। এই প্ৰজাতিৰ গোত্ৰটোৰ নাম (Tachybaptus) প্ৰাচীন গ্ৰীক takhus অৰ্থাৎ 'দ্ৰুত' আৰু bapto অৰ্থাৎ 'ডুব যোৱা'ৰ পৰা আহিছে। বৈজ্ঞানিক নাম্ৰ দ্বিতীয় অংশ অৰ্থাৎ ruficollis লেটিন rufus (ৰঙা) আৰু আধুনিক লেটিন -collis (necked অৰ্থাৎ ডিঙি)-ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।

২৩ৰ পৰা ২৯ চেণ্টিমিটাৰ (৯ৰ পৰা ১১+১⁄২ ইঞ্চি) দীঘল এই চৰাইবিধ ইয়াৰ পৰিয়ালৰ আটাইতকৈ সৰু ইউৰোপীয় সদস্য। ইয়াক সাধাৰণতে মুকলি পানীত দেখা পোৱা যায়।

শ্ৰেণীবিভাজন

১৭৬৪ চনত জাৰ্মান প্ৰকৃতিবিদ পিটাৰ চাইমন পালাছে ( Peter Simon Pallas) এই সৰু চৰাইটোৰ বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু ইয়াক বৈজ্ঞানিক নাম কলম্বাছ ৰুফিকোলিছ (Colymbus ruficollis) দিছিল।

বৰ্তমান এই চৰাইবিধৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ছটা উপপ্ৰজাতি আছে, যিবোৰ মূলতঃ আকাৰ আৰু ৰঙৰ দ্বাৰা পৃথক কৰা হৈছে-
Tachybaptus ruficollis ruficollis – (Pallas, 1764): মনোনীত, ইউৰোপ আৰু পশ্চিম ৰাছিয়াৰ পৰা দক্ষিণে উত্তৰ আফ্ৰিকালৈ পোৱা যায়।
Tachybaptus ruficollis iraquensis – (Ticehurst, 1923): দক্ষিণ-পূব ইৰাক আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম ইৰাণত পোৱা যায়।
Tachybaptus ruficollis capensis – (Salvadori, 1884): উপ-চাহাৰা আফ্ৰিকা, মাদাগাস্কাৰ, শ্ৰীলংকা আৰু ভাৰতীয় উপমহাদেশত পোৱা যায়, পূবে বাৰ্মালৈকে বিস্তৃত।
Tachybaptus ruficollis poggei – (Reichenow, 1902): দক্ষিণ-পূবৰ পৰা উত্তৰ-পূব এছিয়া, হাইনান, টাইৱান, জাপান আৰু দক্ষিণ কুৰিল দ্বীপপুঞ্জৰ পৰা পোৱা যায়।
Tachybaptus ruficollis philippensis – (Bonnaterre, 1790): উত্তৰ ফিলিপিনছত পোৱা যায়।
Tachybaptus ruficollis cotabato – (Rand, 1948): মিন্দানাৱত (Mindanao) পোৱা গৈছে।

বিতৰণ

পানী ডুবিয়ে সমগ্ৰ ইউৰোপ, এছিয়াৰ বহু অংশ আৰু আফ্ৰিকাৰ বেছিভাগ অঞ্চলৰ উদ্ভিদ থকা হ্ৰদ আদিত সৰু সৰু জাকত প্ৰজনন কৰে। বেছিভাগ চৰাইয়ে শীতকালত অধিক মুকলি বা সাগৰীয় পানীলৈ পৰিভ্ৰমণ কৰে। পানীডুবি সকলো ঠাইতে পৰিভ্ৰমী চৰাই নহয়। যিবোৰ ঠাইত শীতকালি পানী গোট মাৰি বৰফ হৈ পৰে সেই ঠাইবোৰৰ পৰাহে ই গৰম ঠাইলৈ পৰিভ্ৰমণ কৰে। প্ৰজনন ঋতুৰ বাহিৰে অন্য সময়ত ই অধিক মুকলি পানীলৈ যায়, মাজে মাজে আনকি উপকূলত সৰু সৰু উপসাগৰতো দেখা দিয়ে।

বিৱৰণ

পানী ডুবি চৰাইটোৰ ঠোঁটটো জোঙা। গ্ৰীষ্মকালত প্ৰাপ্তবয়স্ক চৰাইৰ গাটো ডিঙি আৰু গাল মটীয়া ৰঙ (rufous)ৰ হৈ পৰে। প্ৰজনন নকৰা আৰু পোৱালি চৰাইৰ ক্ষেত্ৰত মটীয়া ৰঙৰ সলনি বাদামী বা ধূসৰ ৰং দেখা যায়। পোৱালি চৰাইৰ ঠোঁটটো হালধীয়া ৰঙৰ আৰু আগটোত ক’লা থাকে। লগতে ইয়াৰ গাল আৰু ডিঙিৰ কাষত ক’লা আৰু বগা ৰেখা থাকে। এই হালধীয়া ঠোঁটটো পোৱালি যিমানে ডাঙৰ হয় সিমানে ক’লা হৈ গৈ থাকে, শেষত প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাত ক’লা হৈ পৰে।

প্ৰজননকালত পানী ডুবিৰ মাত 'ৱিট-ৱিট-ৱিট' বা 'ৱি-ৱি-ৱি' যেন শুনা যায়।
​

আচৰণ

পানী ডুবি সাঁতোৰাত খুবেই পাকৈত। ইহঁতে ডুব দি পানীৰ তলত মাছ আৰু জলজ পোক-পতংগ চিকাৰ কৰি খায়। ই জলজ উদ্ভিদৰ আঁৰ লৈ নিপুণভাৱে আত্মগোপন কৰিব পাৰে।

পানী ডুবিয়ে পানীৰ দাঁতিত বাহ সাজে। ভৰিৰ গঠনৰ বাবে ইহঁতে মাটিত ভালদৰে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে। সাধাৰণতে ই চাৰিৰ পৰা সাতটা কণী পাৰে। মাক-বাপেকে বাহ এৰি যোৱাৰ পৰত সাধাৰণতে কণীবোৰ অপতৃণেৰে ঢাকি ৰখাৰ যত্ন কৰে। ইয়াৰ ফলত চিকাৰীয়ে কণীবোৰ সহজে বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰে। কণী ফুটাৰ পিছত পোৱালিবোৰে সোনকালেই সাঁতুৰিব পাৰে আৰু বাহ এৰি যায়। পোৱালিবোৰক প্ৰায়ে সাঁতুৰিব পৰা প্ৰাপ্তবয়স্ক চৰায়ে পিঠিত কঢ়িয়াই নিয়া দেখা যায়। ভাৰতত এই প্ৰজাতিটোৱে বাৰিষা কালত প্ৰজনন কৰে।

চিত্ৰভঁৰাল

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:চৰাই
শ্ৰেণী:অসমৰ চৰাই
নিহন শ্ব'কি

নিহন শ্ব'কি (, "জাপানৰ ইতিবৃত্ত") জাপানী ইতিহাসৰ দ্বিতীয় আটাইতকৈ পুৰণি গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থক নিহংগি (日本紀, "জাপানী ইতিবৃত্ত") নামেৰেও জনা যায়। এই গ্ৰন্থ কজিকিতকৈ দীঘল। ইতিহাসবিদ আৰু প্ৰত্নতত্ত্ববিদৰ বাবে অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ এক গ্ৰন্থ, যিহেতু ই জাপানৰ ইতিহাসৰ আতাইতকৈ বিস্তৃত আৰু সম্পূৰ্ণ বিৱৰণ দাঙি ধৰে। নিহন শ্ব'কিৰ লেখন ৭২০ খ্ৰীষ্টাব্দত সমাপ্ত হৈছিল। এই গ্ৰন্থ ৰাজকুমাৰ ট'নেৰিৰ তত্ত্বাৱধানত আৰু অ ন' য়াচুমাৰ'ৰ সহায়ত লিখা হৈছিল। গ্ৰন্থখন সম্ৰাজ্ঞী গেঞ্চ'ক অৰ্পণ কৰা হৈছিল।

নিহন শ্ব'কিৰ আৰম্ভণিতে এক জাপানী সৃষ্টিৰ কাহিনী পোৱা যায়। বিশ্বৰ সৃষ্টি আৰু প্ৰথম ৭ প্ৰজন্মৰ এই কাহিনী আৰম্ভ হয় কুনিন'ট'কাটাচি নামৰ দিব্য পুৰুষৰ পৰা। ৰ্ক'জিকিৰ দৰেই তাৰ পাছত কেইবাটাও কাহিনী গ্ৰন্থখনত পোৱা যায়, কিন্তু তাৰ পাছত ইয়াত অষ্ঠ শতিকেলৈকে জাপানৰ ইতিহাসৰ বৰ্ণনা কৰা হয়। এই গ্ৰন্থত সম্ৰাট টেঞ্জি, সম্ৰাট টেনমু আৰু সম্ৰাজ্ঞী জিটৰ শাসনৰ সঠিক বৰ্ণনা প্ৰদান কৰা হৈছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। নিহন শ্ব'কিত ভাল শাসকৰ সুকৰ্ম আৰু বেয়া শাসকৰ কুকৰ্মৰ বিষয়ে বিশেষ ধ্যান দিয়া হৈছে। গ্ৰন্থখনত কাল্পনিক কাল আৰু আন দেশৰ সৈতে কূটনৈতিক সম্বন্ধৰ বিষয়েও উল্লেখ আছে। নিহন শ্ব'কি ধ্ৰুপদী চীনা ভাষাত লিখা হৈছিল, যিহেতু সেই সময়ত জাপান দেশত এই ভাষাতেই প্ৰায় আনুষ্ঠানিক কাম-কাজ কৰা হৈছিল। তাৰ বিপৰীতে, ক'জিকি ধ্ৰুপদী চীনা ভাষাৰ লগতে, কিছু কিছু টাইত জাপানী ভাষাতো লিখা হৈছিল। জাপানী ভাষাৰ প্ৰয়োগ পিচে প্ৰায় নাম আদিৰ উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত অসুবিধা নহ'বলৈহে কৰা হৈছিল। ক'জিকিৰ বিপৰীতে নিহন শ্ব'কিৰ কেইবাটাও অংশত

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
পূব ইম্ফল জিলা

পূব ইম্ফল জিলা (Imphal East district, Pron:/ˈɪmfəl or ɪmˈfɑːl/) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মণিপুৰ ৰাজ্যৰ এখন জিলা৷ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পশ্চিম ইম্ফল জিলাৰ পিছতে এই জিলা মণিপুৰৰ দ্বিতীয় জনবহুল জিলা৷ ১৯৯৭ চনৰ ১৮ জুনত পূব ইম্ফাল জিলা প্ৰতিষ্ঠা হয়৷

ভৌগোলিক অৱস্থান

পূব ইম্ফল জিলাৰ সদৰ ঠাই প’ৰম্পাত (Porompat) নগৰ৷ জিলাখনৰ মুঠ মাটিকালি ৭১০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ৷ জিলাখন সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা গড়ে ৭৯০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত৷ এই জিলাৰ উষ্ণতা সৰ্বনিম্ন ০.৬ ডিগ্ৰীৰ পৰা সৰ্বোচ্চ ৪১ ডিগহৰী ছেলছিয়াছ পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে৷ জিলাখনত কোনো ৰেলপথেৰে সংযোগী নহয়৷ জিলাখন ৩৯, ৫৩ আৰু ১৫০ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে সংযুক্ত৷

জনসংখ্যা

২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পূব ইম্ফল জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৪,৫২,৬৬১ জন৷ ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০ খন জিলাৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা এই জিলাৰ স্থান ৫৫১৷ জিলাখনৰ জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গকিলোমিটাৰত ৬৩৮ জন৷ ২০০১-২০১১ দশকত এই জিলাৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছইল ১৪.৬৩% ৷ পূব ইম্ফল জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ১০১১ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮২.৮১%৷

প্ৰশাসন

পূব ইম্ফল জিলা তিনিটা মহকুমাত বিভক্ত:
প’ৰম্পাত (Porompat)
কেইৰাও বিত্ৰা (Keirao Bitra)
চাৱ'মবুং (Sawombung)

শেহতীয়াকৈ এই জিলাৰে কিছু অংশ পৃথক কৰি জিৰিবাম জিলা (Jiribam ) গঠন কৰা হয়৷

অৰ্থনীতি

কৃষি

কৃষি এই জিলাৰ মূল অৱলম্বন৷ এই জিলাত উৎপাদিত মূল শস্যসমূহ হৈছে ধান, আলু আৰু শাক-পাচলি৷ অন্যান্য শস্যৰ ভিতৰত কুঁহিয়াৰ, ঘেঁহু, সৰিয়হ আদি উল্লেখযোগ্য৷ জিলাখনৰ ৪৫০ হেক্টৰ গোমধান, ৬০ হেক্টৰ ঘেঁহু আৰু ৩৫০ হেক্টৰ আলু খেতিৰ বাবে ব্যৱহৃত হয়৷ ১৯৯১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি জিলাখনত কৃষকৰ সংখ্যা ৪২,৪৭৩ জন৷ ইয়াৰে ২৮,৬৬১ জন পুৰুষ আৰু ১৩,৮১২ গৰাকী মহিলা৷
+১৯৯৮-৯৯ বৰ্ষত পূব ইম্ফল জিলাৰ মূল শস্যৰ মুঠ মাটিকালি আৰু উৎপাদন
ক্ৰমিক নং
শস্য
মাটিকালি (হেক্টৰ)
উৎপাদন (মেট্ৰিক টন)
খাৰিফ শস্য
১
ধান (হাইব্ৰীড)
২৭.০০
৮০.১৪
২
স্থানীয় ধান
৪.১০
৫.৪৪
৩
ঘেঁহু
০.৪৫
০.৮০
৪
কুঁহিয়াৰ
০.২৯
১৭.৮৪
৫
খাৰিফ মাহজাতীয় শস্য
০.২২
০.২৭
ৰৱি শস্য
১
ঘেঁহু
০.০৬
০.০৮
২
মাহজাতীয় শস্য
১.৫৩
১.০৯
৩
আলু
০.৩৫
১.৫২
৪
সৰিয়হ আৰু অন্যান্য তৈলজাতীয় শস্য
০.৬০
১.২২

উদ্যানকৃষি (Horticulture)

উদ্যানকৃষিৰ ক্ষেত্ৰতো পূব ইম্ফল জিলাই যথেষ্ট অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে৷ ফলমূল যেনে আনাৰস, কল, নেমু আৰু অমিতা ইত্যাদি জিলাখনত উৎপাদন হয়৷ ১৯৯৮-৯৯ বৰ্ষত জিলাখনত উৎপন্ন হোৱা উদ্যানকৃষিজাত শস্যসমূহ হৈছে-
ক্ৰমিক নং
শস্য
মাটিকালি (হেক্টৰ)
বাৰ্ষিক উৎপাদন (মেট্ৰিক টন)
১
আনাৰস
৬৫০
৩৭০০
২
কল
৫০
৩৯২
৩
নেমু
৫৬
২২৪
৪
Plum, Pear & Peach
৩০
১৮০
৫
অমিতা
২৩০
১১৫০
৬
আম
১২
৬০
৭
মধুৰিআম
৩০
১৩৮
৮
অন্যান্য
250
397
মুঠ
১৩৫৮
৬৬৪০

পোহনীয়া জীৱজন্তু

পূব ইম্ফল জিলাৰ পাঁচখন জন্তুৰ চিকিৎসালয় আছে৷ ১৯৯৭ চনৰ পিয়ল অনুসৰি এই জিলাৰ বিভিন্ন পোহনীয়া জীৱজন্তুৰ সংখ্যা তলৰ তালিকাত দিয়া হ’ল:
ক্ৰমিক নং
বিভাগ
মুঠ সংখ্যা
১
গৰু
৮৫৯৬৪
২
ম’হ
২৩১০
৩
ভেড়া
৪৬১
৪
ছাগলী
২১৮৯
৫
ঘোঁৰা
৫৪২
৬
গাহৰি
১০৫৬৩
৭
কুকুৰ
১৫৯৪০
৮
শহা
৭৯৯

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ জিলা