ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
ফাং ৱানয়ি

ফাং ৱানয়ি (ইংৰাজী: Fang Wanyi; ১৭৩২ – ১৭৭৯) এগৰাকী চীনা কবি আৰু চিত্ৰশিল্পী আছিল। ১৭৫২ চনত তেওঁ চিত্ৰশিল্পী লুঅ' পিঙৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু স্বামীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে তথা স্বতন্ত্ৰভাৱেও কেইবাখনো ছবি অংকন কৰে। তেওঁৰ জীৱনকালতে এই শিল্পকৰ্মসমূহৰ বহুতো বেইজিঙত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল আৰু বিশেষ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।

তেওঁৰ পৰিয়াল আনহুইৰ আছিল যদিও বিয়াৰ পিছত তেওঁ স্বামীৰ সৈতে ইয়াংঝৌলৈ গুচি যায়।

ফাং ৱানয়ি এগৰাকী উচ্চ শিক্ষিত মহিলা আছিল। তেওঁ সন্মানীয় কবি শ্বেন দাচ্যেঙৰ ওচৰত কবিতা চৰ্চা কৰিছিল।

ফাং ৱানয়ি আৰু লুঅ' পিঙে তেওঁলোকৰ কৰ্মশালাত একেলগে শিল্প চৰ্চা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ মাজত এক গভীৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক আছিল আৰু তেওঁলোকে কবিতাৰ জৰিয়তে এজনে আনজনক প্ৰশংসা কৰিছিল। কবিতাত তেওঁলোকে প্ৰায়ে এজনে আনজনক ছদ্মনামেৰে সম্বোধন কৰিছিল: লুঅ' পিং আছিল 'টু পিকছ' আৰু ফাং ৱানয়ি আছিল 'হোৱাইট লটাছ'। ফাং ৱানয়িৰ মৃত্যুৰ বহু বছৰ পিছতো লুঅ' পিঙে অংকন কৰা এটা প্ৰতিকৃতিত বৃদ্ধ ব্যক্তিজনে এটি বগা পদুম ফুল ধৰি থকা দেখা গৈছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চীনা মহিলা কবি
কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী

কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী অসমৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ তথা সংগীত পৰিচালক হিচাবে জনাজাত। চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও তেখেতে কেইবাখনো অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত অভিনয়ো কৰিছিল। অসমৰ চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰথমখন অসমীয়া ৰঙীন কথাছবি ‘ভাইটি’ৰ নিৰ্মাতা হিচাবে তেখেত চিৰস্মৰণীয়।

জন্ম আৰু শিক্ষা

কমলনাৰায়ণ চৌধুৰীৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৬ চনৰ ২০ চেপ্তেম্বৰত গুৱাহাটীত। তেখেতৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম আছিল ক্ৰমে প্ৰসন্ননাৰায়ণ চৌধুৰী আৰু মাতৃ হৰবালা। ১৯৩৬ চনত কটন কলেজিয়েট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।

কৰ্মজীৱন

‘মনোমতী’ কথাছবিত সংগীত পৰিচালক হিচাবে পোনপ্ৰথমে ১৯৪১ চনত কমলনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে কথাছবি জগতত ভৰি দিয়ে। তেখেতৰ পৰিচালিত প্ৰথম কথাছবিখন আছিল ‘বদন বৰফুকন’(১৯৪৬)। বহু বছৰ বিৰতিৰ মুৰত তেখেতে পুনৰ চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ উভতি আহে ‘ভাইটি’ (১৯৭২) কথাছবি খনৰ যোগেদি। উল্লেখযোগ্য যে, এইখনেই অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমখন ৰঙীন কথাছবি। ইয়াৰোপৰি কমলনাৰায়ণ চৌধুৰী দেৱে প্ৰতিধ্বনি, নিমিলা অংক, মুকুতা, মৰম, মন প্ৰজাপতি আদি বিভিন্ন কথাছবিৰ বিভিন্ন ভূমিকাত অভিনয় কৰে।

মৃত্যু

১৯৮৫ চনৰ ৩ আগষ্ট তাৰিখে তেখেতে ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক
হাৰিয়ানা ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ

হাৰিয়ানা ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ হৈছে হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ ১৯৯৩ চনত গঠন কৰা এটা বিধিগত সংস্থা। ৰাজ্যৰ মহিলা কল্যাণৰ বাবে হাৰিয়ানা চৰকাৰে অৰ্ধ-ন্যায়িক সংস্থা হিচাপে মহিলা আয়োগ গঠন কৰিছিল।

ইতিহাস আৰু উদ্দেশ্য

মহিলা সম্পৰ্কীয় নিৰ্দিষ্ট সমস্যাসমূহৰ তদন্তৰ বাবে আৰু ৰাজ্যৰ পৰা মহিলা সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ অধ্যয়ন কৰাৰ উপৰিও হাৰিয়ানা ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল।আয়োগ মহিলাৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ ক্ষমতাৰে সজ্জিত আৰু পৰিয়াল-সমাজত সন্মুখীন হোৱা যিকোনো ধৰণৰ হাৰাশাস্তি আৰু সমস্যাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ সুৰক্ষা আৰু সমতা নিশ্চিত কৰাৰ দায়িত্বৰে সমৃদ্ধ।

তলত উল্লেখ কৰা উদ্দেশ্যেৰে আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল-

১. মহিলাৰ সুৰক্ষা আৰু কল্যাণ নিশ্চিত কৰা।

২. প্ৰাসংগিক আইন উলংঘা বা সুযোগ অস্বীকাৰ বা মহিলাসকলক কোনো অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সময়মতে লিংগভিত্তিক বিষয়সমূহ চম্ভালিব লাগে।

৩. মহিলা ভিত্তিক বিষয়ত ৰাজ্য চৰকাৰক পৰামৰ্শ দিয়া।

৪. ৰাজ্যৰ মহিলা ভিত্তিক আইন সন্দৰ্ভত ৰাজহুৱা স্থানত সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে আয়োগে মাজে মাজে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে।

গঠন

এগৰাকী অধ্যক্ষ আৰু ৫ গৰাকী সদস্যৰে হাৰিয়ানা ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ গঠন কৰা হয়। ৰাজ্যৰ সমাজ কল্যাণ বিভাগে মহিলা আয়োগৰ অধ্যক্ষ নিযুক্তিৰ বাবে গাঁথনি তৈয়াৰ কৰে।

শ্ৰীমতী ৰেণু ভাটিয়া হাৰিয়ানা ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগৰ অধ্যক্ষ।তেওঁলোকৰ কাৰ্যকাল ৩ বছৰীয়া৷.

কাৰ্যাৱলী

১. আয়োগে ভাৰতীয় সংবিধান আৰু মহিলা সম্পৰ্কীয় আইনসমূহৰ অধীনত মহিলাসকলৰ বাবে নিশ্চিত কৰা ব্যৱস্থা আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰতি নিশ্চিতি লোৱাটো নিশ্চিত কৰিব লাগে।

২. ৰাজ্যৰ কোনো সংস্থাই মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষামূলক ব্যৱস্থা ৰূপায়ণ কৰাত ব্যৰ্থ হ’লে চৰকাৰৰ জাননীত একেখিনি লাভ কৰা।

৩. ৰাজ্যৰ মহিলাসকলক ন্যায় প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত যিকোনো আইন বিফল হ’লে সংশোধনীৰ বাবে পৰামৰ্শ দিয়া।

৪. মহিলাৰ অধিকাৰ উলংঘাৰ যিকোনো বিষয় সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতে গ্ৰহণ কৰা আৰু তেওঁলোকক অনুসৰণমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ পৰামৰ্শ দিয়া।

৫ ভাৰতীয় সংবিধানৰ অধীনত নিশ্চিত কৰা নিজৰ অধিকাৰ খৰ্বৰ অভিযোগ আৰু নিজৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থা ৰূপায়ণ নকৰাৰ অভিযোগ থকা মহিলাসকলে প্ৰতিকাৰৰ বাবে পোনপটীয়াকৈ মহিলা আয়োগৰ কাষ চাপিব পাৰে।

৬. ৰাজ্যত অত্যাচাৰ আৰু বৈষম্যৰ বলি হোৱা মহিলাসকলক পৰামৰ্শ আৰু সহায় কৰা।

৭. মহিলাৰ গণ গোটৰ সৈতে জড়িত যিকোনো বিষয়ৰ বিচাৰৰ খৰচৰ বিত্তীয় সাহায্য আৰু মাজে মাজে সেইবোৰৰ সৈতে জড়িত ৰাজ্য চৰকাৰক প্ৰতিবেদন দিয়া।

৮. মহিলা কাৰাবন্দী দাখিল কৰা যিকোনো চৌহদ, কাৰাগাৰ বা অন্যান্য ৰিমাণ্ড হোম বা আন যিকোনো গোচৰ পৰিদৰ্শন কৰি প্ৰয়োজনসাপেক্ষে নিজ নিজ কৰ্তৃপক্ষৰ জাননীলৈ অনা।

৯. মহিলা ভিত্তিক যিকোনো নিৰ্দিষ্ট বিষয়ৰ সোধা-পোছা, অধ্যয়ন আৰু অনুসন্ধান কৰা।

১০. শৈক্ষিক গৱেষণা আৰম্ভ কৰা বা যিকোনো প্ৰচাৰ পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰা আৰু সকলো ক্ষেত্ৰতে মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্ব নিশ্চিত কৰাৰ উপায়ৰ পৰামৰ্শ দিয়া আৰু তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰা কাৰণ চিনাক্ত কৰা।

১১. মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰা কোনো বিষয় বা মহিলা সুৰক্ষা আইন কাৰ্যকৰী নোহোৱা বা তেওঁলোকৰ সৈতে জড়িত কোনো নীতি অমান্য কৰা বা তেওঁলোকৰ সৈতে জড়িত মহিলা কল্যাণ আৰু সকাহৰ সৈতে জড়িত নিৰ্দেশনা মানি চলাত ব্যৰ্থ হোৱাৰ বিষয়ে suo-moto বা কোনো অভিযোগৰ সোধা-পোছা কৰা।

সম্পৰ্কিত প্ৰবন্ধ

ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ

তথ্যসূত্ৰ

বাহ্যিক সংযোগ

আনুষ্ঠানিক ৱেবছাইট
আনুষ্ঠানিক ৱেবছাইট
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা আয়োগ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী সংগঠন
ইন্দুমতী গোপীনাথন

ইন্দুমতী গোপীনাথন (; জন্ম ২৩ মাৰ্চ ১৯৫৬) এগৰাকী বিখ্যাত ভাৰতীয় পেথ’লজিষ্ট। তেওঁ ডায়েগনষ্টিক মেডিচিন, চকুৰ অংকোপেথ'লজী আৰু গাইনেক'লজিকেল হিষ্ট'পেথ'লজীৰ বিশেষজ্ঞ।

চিকিৎসা জীৱন

গোপীনাথনে ছেঠ গৰ্ধনদাস সুন্দৰদাস মেডিকেল কলেজ আৰু কিং এডৱাৰ্ড মেম’ৰিয়েল হস্পিতালৰ পৰা পেথ’লজীত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী (এম.ডি.) সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁ টেলিপেথ’লজীৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ ভাষ্যকাৰ। চেন্নাইস্থিত টেলিমেডিচিন কোম্পানী স্পেচ হস্পিতালছৰ সৈতেও তেওঁ জড়িত আছিল। তেওঁ বিশ্বৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা ইংৰাজী বাতৰি কাকত দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া ৰ স্বাস্থ্য পৰামৰ্শদাতা/স্তম্ভলেখক। ইন্দুমতী গোপীনাথন প্ৰতিৰোধমূলক ঔষধৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া ভাৰতীয় স্বাস্থ্য সেৱা আলোচনী হেল্থস্ক্ৰীনৰ সম্পাদকীয় বোৰ্ডত আছে, আৰু ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ গোটৰ দ্বাৰা এক আগশাৰীৰ সাপ্তাহিক স্বাস্থ্যসেৱা প্ৰকাশন হেল্থ কেয়াৰ এক্সপ্ৰেছৰ এজন স্তম্ভলেখক।

বৰ্তমান তেওঁ ভাৰতৰ মুম্বাইৰ চেম্বুৰত বাস কৰে আৰু ব্যক্তিগত প্ৰেকটিছ কৰি‍ আছে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
ইজাজ উল কৰিম ৰাও

ইজাজ উল কৰিম ৰাও (উৰ্দু: اعجاز الکریم راؤ) এজন পাকিস্তানী উদ্যোগী, জাৰণ আৰু অখণ্ডতা অভিযন্তা আৰু ভেলোচি এচেট ইণ্টিগ্ৰিটি লিমিটেডৰ পৰিচালক। তেওঁৰ তেল আৰু গেছ উদ্যোগত ৩০ বছৰতকৈ অধিক কৰ্ম অভিজ্ঞতা আছে আৰু তেওঁ VAIL Plant(R), এটা সম্পূৰ্ণ মডিউলাৰ ভিত্তিক সম্পত্তিৰ অখণ্ডতা ব্যৱস্থাপনা সমাধান চফ্টৱেৰ প্ৰস্তুত কৰিছে।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ

ইজাজ উল কৰিম ৰাও পাকিস্তানৰ লাহোৰৰ এখন সৰু গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমান কনকো ফিলিপছ, পাৰ্টামিনা, পেট্ৰ'নাছ, আৰু আৰবিআই, আৰচিএমকে ধৰি অন্যান্য আগশাৰীৰ ক্লায়েণ্টৰ সৈতে সম্পত্তিৰ অখণ্ডতা ব্যৱস্থাপনা প্ৰকল্প আৰু অন্যান্য বিপদ সম্পৰ্কীয় কামত কাম কৰি আছে। ইজাজ উল কৰিম ৰাওৰ নেতৃত্বত ভেলোচিয়ে বিশ্ব শক্তি উদ্যোগৰ ক্লায়েণ্টসকলক সম্পত্তিৰ অখণ্ডতা ব্যৱস্থাপনা, অভিযান্ত্ৰিক সেৱা, এইচএছই আৰু চফ্টৱেৰ সমাধান প্ৰদান কৰে।

সন্মিলন

ইজাজ উল কৰিম ৰাও শক্তি, গেছ, পৰিদৰ্শন, ক্ৰয়, নেতৃত্ব, আলোচনা, পাইপলাইন, পেট্ৰলিয়াম, তেল আৰু গেছ, কৌশলগত পৰিকল্পনা আৰু ব্যৱস্থাপনা বিশেষজ্ঞ, তেওঁ শৈক্ষিক আলোচনা চক্ৰ আৰু সন্মিলনসমূহতো বক্তৃতা প্ৰদান কৰে। মধ্যপ্ৰাচ্যৰ আগশাৰীৰ সম্পত্তিৰ অখণ্ডতা ব্যৱস্থাপনা সন্মিলনত তেওঁ কেইবাবাৰো মুখ্য বক্তা হিচাপে উপস্থিত হৈছে। তদুপৰি তেওঁ বহুতো সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰে যেনে সম্পত্তি ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু নিৰ্ভৰযোগ্যতা সন্মিলন, বাৰ্ষিক পাইপলাইন অখণ্ডতা ব্যৱস্থাপনা সন্মিলন আদি।

প্ৰকাশ আৰু উপস্থাপন

ইজাজ উল কৰিম ৰাও বহুতো আলোচনীৰ গৱেষণা পত্ৰৰ সম্পাদক আৰু সহ-সম্পাদক আৰু কৰ্মশালা আৰু উপস্থাপন কৰে, য'ত অন্তৰ্ভুক্ত আছে:
এল এন জি সুবিধাসমূহৰ বাবে পাইপিং অখণ্ডতা উন্নত কৰা – ( doi:10.2118/101266-MS)
বিপদ ভিত্তিক পৰিদৰ্শন
মাটিৰ ওপৰৰ সংৰক্ষণ টেংকত (ASTS) বিপদ ভিত্তিক পৰিদৰ্শন (RBI) মূল্যায়ন
অফশ্ব'ৰ আৰু অনশ্ব'ৰ পাইপলাইন সুৰক্ষিত কৰা
তেল শোধন এককৰ বাবে নিৰ্ভৰযোগ্যতা, উপলব্ধতা ৰক্ষণাবেক্ষণ (RAM) নিৰ্ভৰযোগ্যতা কেন্দ্ৰীভূত ৰক্ষণাবেক্ষণ (RCM) মূল্যায়নৰ ওপৰত ক্ষেত্ৰ অধ্যয়ন
RCM পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি SAP-PM ত নিৰ্ভৰযোগ্যতা আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কাৰ্য্যকৰীতা প্ৰণয়নৰ ওপৰত কেছ ষ্টাডি
প্ৰক্ৰিয়া সুৰক্ষাৰ উৎকৃষ্টতা লাভৰ বাবে নিবেদিত যাত্ৰা

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

বহুতৰে ভিডিঅ লিংক
ইজাজ উল কৰিম ৰাওৰ কোম্পানীৰ ৱেবছাইটত

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ধীৰুভাই আম্বানী

ধীৰুভাই আম্বানী (২৮ ডিচেম্বৰ ১৯৩২ – ৬ জুলাই ২০০২) এজন ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী আৰু উদ্যোগী আছিল। তেওঁ ১৯৫৮ চনত ৰিলায়েন্স ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ প্ৰতিষ্ঠা কৰা আম্বানীয়ে ১৯৭৭ চনত "ৰিলায়েন্সক" ৰাজহুৱা কৰে। ২০১৬ চনত তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে বাণিজ্য আৰু উদ্যোগলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্ম বিভূষণেৰে সন্মানিত কৰা হয়।

উদ্ধৃতিসমূহ

ডাঙৰ চিন্তা কৰক, খৰকৈ চিন্তা কৰক। আইডিয়া কাৰো একচেটিয়া অধিকাৰ নহয়।
ভাৰতবৰ্ষ এখন মহান অৰ্থনৈতিক মহাশক্তি হোৱাৰ সপোন দেখিছোঁ।
আমি আমাৰ শাসকক সলনি কৰিব নোৱাৰো, কিন্তু অন্ততঃ তেওঁলোকক আমাক কেনেকৈ শাসন কৰিব লাগে শিকাব পাৰো।

উৎস

বাহ্যিক সংযোগ

relianceadagroup

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:উদ্যোগপতি
ভুজিমোল লিপি

ভুজিমোল লিপি বা ভুজিনমোল দেৱনাগৰী: भुजिमोल বা भुजिंमोल) হৈছে নেপাল লিপিৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন ৰূপ। ই নেপাল বৰ্ণমালাৰ আটাইতকৈ সচৰাচৰ প্ৰকাৰবোৰৰ এটা।

ব্যুৎপত্তি

ভুজিনমল শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে "উৰণীয়া মূৰ", নেপাল ভাছাৰ পৰা "ভুজিন" শব্দ, যাৰ অৰ্থ হৈছে "মাখি", আৰু "মোল", যাৰ অৰ্থ হৈছে "মুৰ"। "মুৰ" হৈছে প্ৰতিটো আখৰৰ ওপৰত ৰখা পথালি ৰেখা, আৰু ভুজিমোলে ইয়াৰ বৃত্তাকাৰ আকৃতি বুজায়।

বৈশিষ্টসমূহ

শেহতীয়া ফলাফল

২০০৩ চনত চাবাহিল ষ্টুপা বা ধনদো চৈত্যৰ পুনৰ নিৰ্মাণৰ সময়ত চাবাহিলত এডোখৰ ইটা আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল, য'ত ব্ৰাহ্মী আৰু ভুজিমোল দুয়োটাতে শিলালিপি আছিল: ওপৰৰ মুখখনত ব্ৰাহ্মীত চা ৰু ৱা তি, আৰু ভুজিমোল লিপিত চা ৰু ৱা তি ধনদে / হে তু প্ৰ ভালি লিখা আছে।ওপৰৰ মুখৰ দুটা মূৰত স্বস্তিকা চিহ্ন আছে আৰু মাজত চক্ৰচিহ্ন আছে। ইটাৰ জোখ ৩৫.৫ চেমি এক্স ২৩ চেমি এক্স ৭ চেমি আৰু ওজন ৮.৬ কিগ্ৰা। ইটাটো খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা আৰম্ভ হ'ব পাৰে।
কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ পূৰ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি জ্ঞাত শিলালিপিটো ৬ষ্ঠ শতিকাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছে আৰু ইয়াক চাংগু নাৰায়ণত স্থাপন কৰা হৈছে। শিলালিপিটোৰ অৰ্থ হৈছে সম্ৰাট অশোকৰ কন্যা চাৰুমতী।

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী: লিপি
নৱৰেহ (কাশ্মিৰী নৱবৰ্ষ)

নৱৰেহ বা কাশ্মীৰী নৱবৰ্ষ কাশ্মিৰী হিন্দুসকলে তথা কাশ্মীৰৰ হিন্দুসকলৰ ভিতৰৰ আটাইতকৈ বেছি কাশ্মীৰী পণ্ডিতসকলে পালন কৰা কাশ্মিৰী নৱবৰ্ষৰ প্ৰথম দিনটোৰ উদ্‌যাপন। কাশ্মীৰী পণ্ডিতসকলে নৱৰেহ উৎসৱ তেওঁলোকৰ দেৱী দুৰ্গা বা শক্তিৰ আন এক ৰূপ, দেৱী সাৰিকাৰ নামত উৎসৰ্গা কৰে, আৰু উৎসৱৰ সময়ত তেওঁক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনায়। কাশ্মিৰী হিন্দু পঞ্জিকাৰ চৈত্ৰ মাহৰ (মাৰ্চ–এপ্ৰিল) শুক্লপক্ষৰ প্ৰথম দিনটোত এই উৎসৱ হয়।

ইতিহাস

কিংবদন্তি অনুসৰি মাতৃ দেৱী সাৰিকাৰ বাসস্থান আছিল সাৰিকা পৰ্বত (হৰি পৰ্বত) য’ত উদযাপনৰ বাবে সপ্তৰ্ষিসকল গোট খাইছিল।
প্ৰথম চৈত্ৰৰ শুভ দিনটোত চক্ৰেশ্বৰীৰ ওপৰত প্ৰথম সূৰ্য্যৰ ৰশ্মি পৰি তেওঁক সন্মান জনোৱাৰ লগে লগে এই মুহূৰ্তক জ্যোতিষীসকলে নৱবৰ্ষ আৰু সপ্তৰ্ষি যুগৰ আৰম্ভণি বুলি গণ্য কৰে। কাশ্মীৰী হিন্দু পৰম্পৰা আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ হিচাপ অনুসৰি এই যুগৰ আৰম্ভণি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০৭৬ চন।

পৰম্পৰা

নতুন বছৰৰ প্ৰাকক্ষণত পৰিয়ালৰ পুৰোহিতে(কুলগুৰু) পিছৰ বছৰৰ বাবে ধৰ্মীয় পঞ্জিকা আৰু স্থানীয় দেৱীৰ এখন পুস্তিকা যোগান ধৰে। তাৰ পিছত প্ৰথামতে ডাঙৰ থাল এখনত চাউল আৰু পঞ্জিকা, পুস্তিকা, শুকান আৰু সতেজ ফুল, ৱাই বনৌষধি, নতুন ঘাঁহ, দৈ, আখৰোট, কলম, চিয়াঁহীৰ পাত্ৰ, সোণ আৰু ৰূপৰ মুদ্ৰা, নিমখ, সিজোৱা চাউল, ঘেঁহুৰ পিঠা আৰু ৰুটি আদি প্ৰসাদ ভৰাই নৱৰেহৰ প্ৰাকক্ষণত ঢাকি দিয়া হয়। নতুন বছৰৰ দিনা পৰিয়ালৰ লোকে একগোট হৈ থালি উন্মোচন কৰি পৱিত্ৰ দিনটোত চায়।

চাউল আৰু মুদ্ৰাই আমাৰ দৈনন্দিন ৰুটি আৰু ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, কলম আৰু কাগজে শিক্ষণৰ সন্ধানৰ সোঁৱৰণী, আইনাখনে পূৰ্বদৰ্শনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। পঞ্জিকাই পৰিৱৰ্তিত সময় আৰু দেৱতাই বিশ্বজনীন ধ্ৰুৱকক সংকেত দিয়ে আৰু সেইবোৰ একেলগে পৰিৱৰ্তিত সময়ৰ স্থিৰতাৰ সোঁৱৰণী। তিতা বনৌষধিটোৱে জীৱনৰ তিতা দিশবোৰৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে, ভালৰ কাষে কাষে খোজ কাঢ়ি ল’ব লাগে। তিতা বনৌষধি ‘ৱাই’ সাধাৰণতে আখৰোটৰ সৈতে খালে মিশ্ৰণত জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ সামগ্ৰিকতা আনে।

প্ৰতীকবাদ এৰাই চলি এই তিতা বনৌষধি সেৱন আমেৰিকাৰ থলুৱা সংস্কৃতিৰ লগতে আমেৰিকাৰ কিছুমান অতিক্ৰমবাদী দাৰ্শনিকেও বিভিন্ন কাৰণত চলাই আহিছে।

থালিখন দেখাৰ পিছত প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে এখন নদীত পেলাবলৈ এটা আখৰোট লৈ যায়। ধন্যবাদৰ চিন স্বৰূপে থালিৰ পৰা আখৰোট নদীত পেলাই দিয়া হয়। তাৰ পিছত পৰিয়ালৰ লোকে মন্দিৰত দেৱীক ঘিউত হালধি চাউল আগবঢ়াই আশীৰ্বাদ বিচাৰে।

অতিৰিক্ত পঠন

Toshkhani, S.S. (2009). Cultural Heritage of Kashmiri Pandits. Pentagon Press.

চাওক

মেলা পট

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উৎসৱ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
অচিন্ত্য শিউলি

অচিন্ত্য শিউলি এগৰাকী ভাৰতীয় ভাৰোত্তোলনকাৰী। তেওঁ এই প্ৰতিযোগিতাৰ ৭৩ কেজিৰ শাখাত অংশগ্ৰহণ কৰে। ২০২১ চনৰ জুনিয়ৰ বিশ্ব ভাৰোত্তোলন চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল। আৰু তেওঁ দুবাৰকৈ কমনৱেলথ চেম্পিয়নশ্বিপৰ স্বৰ্ণ পদক বিজয়ী। বাৰ্মিংহাম ২০২২ কমনৱেলথ গেমছত তেওঁ ৩১৩ কিলোগ্ৰামৰ খেলৰ অভিলেখ গঢ়ি সোণৰ পদক লাভ কৰে।

প্ৰাথমিক জীৱন

হাওৰা জিলাৰ পাঞ্চলাৰ দেউলপুৰৰ এটা নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত শিউলিৰ জন্ম হৈছিল। ২০১৩ চনৰ এপ্ৰিল মাহত দেউতাক প্ৰতীক শিউলিৰ মৃত্যু হয়। দেউলপুৰ হাইস্কুলৰ পৰা শিউলিয়ে হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰে। শিউলিয়ে হাৰিয়ানাৰ যুৱ ৰাষ্ট্ৰীয় খেলত অংশগ্ৰহণ কৰি তৃতীয় স্থান দখল কৰে। তেওঁৰ ককায়েক আলোক শিউলিয়ে অচিন্ত্যৰ ক্ৰীড়া কেৰিয়াৰক আগবাঢ়ি যোৱাত সমৰ্থন কৰে। শিউলিয়ে ২০১৩ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ জুনিয়ৰ ভাৰোত্তোলন প্ৰতিযোগিতাত ৫০কিলোগ্ৰাম শাখাত জয়লাভ কৰে আৰু ২০১৪ চনত আৰ্মি স্প'ৰ্টছ ইনষ্টিটিউট, পুনেত প্ৰৱেশ কৰাৰ সুযোগ পায়।

তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:ভাৰোত্তোলক
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:২০০১ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা ব্যক্তি
চুঙা পিঠা

চুঙা পিঠা কেঁচা পিঠাগুড়ি আৰু গুড় মিহলাই কোমল বাঁহৰ চুঙাত পুৰি ভজা এবিধ পিঠা। দক্ষিণ এছিয়াৰ অসম আৰু বাংলাদেশৰ ছিলেট অঞ্চল এই পিঠাৰ উৎপত্তিস্থল। চুঙা পিঠা কৰিবলৈ জাতি বা মকাল বাঁহ এফালে গাঁঠি ৰাখি কটা হয়। পিঠাগুড়ি গুড় মিহলোৱা পানীৰে সানি বাঁহৰ চুঙাটোত ভৰাই মুখখনত কলপাত বা পৰিষ্কাৰ ধান খেৰেৰে মুখখন টানকৈ বন্ধ কৰি জুইত পোৰা হয়। সোপাটো ওলাই আহিলেই পিঠা সিজিছে বুলি জনা যায়। চুঙাত পিঠা তৈয়াৰ কৰা বাবে ই দেখাত চুঙাৰ দৰেই হয়, সেয়ে ইয়াক চুঙা পিঠা বোলা হয়।

চুঙা পিঠা অসমীয়া সমাজৰ মাঘ বিহুৰ জলপানৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ।

প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী

বাঁহৰ চুঙা
বৰা চাউল
গাখীৰ
গুড় বা চেনি
পিঠাগুড়ি
নাৰিকল

প্ৰস্তুতকৰণ

প্ৰথমে বৰা চাউলৰ গুড়িখিনি কিছুসময় পানীত তিয়াই ৰখা হয়। ইয়াৰ লগে লগে গাঁঠি থকা কেইটামান বাঁহ কাটি ভালকৈ ধুই চুঙা বনাই লোৱা হয়। তাৰপিছত চাউলৰ গুড়িখিনি গুৰ মিশ্ৰিত পানী বা গাখীৰৰ সৈতে মিহলি কৰি লোৱা হয়। ইয়াৰ লগতে প্ৰয়োজন অনুসৰি নাৰিকলৰ গুৰি মিহলি কৰা হয়। এতিয়া চাউলৰ গুড়িখিনি চুঙাকেইটাৰ আধালৈকে পূৰ কৰি চুঙাকেইটাৰ মুখখন কলপাতেৰে ভালকৈ বান্ধি দিয়া হয় যাতে চাউল আৰু গুৰৰ মিশ্ৰণখিনি নাযায়। চুঙা পিঠা বনাবলৈ প্ৰায় এঘণ্টা সময় লাগে আৰু কম জুইৰ প্ৰয়োজন হয়। প্ৰথমে চাউলভৰ্তি চুঙাকেইটাৰ তলৰ ভাগটো পুৰিব লাগে। তাৰপিছত তলৰ ভাগটো পুৰা হ’লে চুঙাকেইটা ওলোটা কৰি ওপৰৰ ভাগটো তলত কৰি দিব লাগে। বাহিৰৰ ফালে বাঁহৰ ৰং ক’লা হ'লে চুঙাকেইটা জুইৰ পৰা আতঁৰাই আনিব লাগে। এতিয়া কিছুসময় চুঙাকেইটা তেনেকৈয়ে থৈ দিয়াৰ পাছত দাৰ সহায়েৰে অতি সাৱধানতাৰে চুঙাকেইটা ফালি পিঠাখিনি উলিয়াব লাগে। এই পিঠাখিনি গুৰ আৰু দৈৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।

ঠাই ভেদে চুঙা পিঠা প্ৰস্তুতকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া বেলেগ আৰু সামগ্ৰীৰো তাৰতম্য দেখা যায়।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
শ্ৰেণী:বিহু
ক'লা আকুহী বগ

ক'লা আকুহী বগ (, বৈজ্ঞানিক নাম-Pseudibis papillosa) ভাৰত উপমহাদেশত বিস্তৃত হৈ থকা এবিধ জলচৰ প্ৰজাতিৰ চৰাই৷

বিৱৰণ

ক'লা আকুহী বগ মধ্যমীয়া আকাৰৰ জলচৰ চৰাই৷ ইয়াৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৬৮ ছে:মি:, ডেউকাৰ দৈৰ্ঘ্য ৩৮ ছে;মি: আৰু নেজ ১৬-১৯ ছে:মি দীঘল হয়৷ মতা-মাইকী উভয়ৰে বাহ্যিক গঠন প্ৰায় একে হয়৷ পূৰ্ণবয়স্ক ক'লা আকুহী বগৰ ঠোঁট দীঘল, মোকোটা খোৱা আৰু ক'লা বৰণৰ হয়৷ মূৰ অংশ ক'লা আৰু তাতে ৰঙচুৱা দাগ থাকে৷ ইয়াৰ ডেউকাৰ পাখিত কিছু বগা দাগ থাকে আৰু উৰন্ত অৱস্থাত ই স্পষ্ট হৈ উঠে৷ ইয়াৰ নেজ ক'লা বৰণৰ ৷ ক'লা আকুহী বগৰ চকু কমলা বা ৰঙা হোৱা দেখা যায়৷

পোৱালি ক'লা আকুহী বগৰ দেহটো গাঢ় মটীয়া বৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷

বিতৰণ

]]ত এটা ক'লা আকুহী বগ
ক'লা আকুহী বগ সমগ্ৰ ভাৰত উপমহাদেশতে বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ আছে৷ ইয়াক প্ৰধানকৈ ভাৰত, পাকিস্তান, নেপাল, বাংলাদেশ তথা চীনত দেখা পোৱা যায়৷ খেতি-পথাৰৰ পৰা হানিকাৰক পোক-পতংগ বাচি খাই বাবে ইয়াক 'খেতিয়কৰ বন্ধু' বুলিও অভিহিত কৰা হয়৷

বাসস্থান

ক'লা আকুহী বগে সাধাৰণতে হ্ৰদ, নৈৰ কাষৰীয়া অঞ্চল, পানী-পূৰ্ণ খেতি-পথাৰ আদিত চৰে৷ ই জাকপাতি চৰিবলৈ পছন্দ কৰে৷

আচৰণ

ক'লা আকুহী বগ সাধাৰণতে খাদ্যৰ সন্ধান কৰোঁতে নীৰৱে থাকে৷ কিন্তু গধূলি জিৰণি লোৱাৰ পৰত ই যথেষ্ট হুলস্থুলীয়া হৈ পৰে৷ ইয়াৰ মাত ডাঙৰ৷

খাদ্য

ই প্ৰধানকৈ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী দুয়োবিধকে খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে৷ প্ৰাণীৰ ভিতৰত পোক-পতংগ, ফৰিং , মকৰা আদিয়ে প্ৰধান৷ ঋতু অনুযায়ী ইয়াৰ খাদ্য বেলেগ বেলেগ হয়৷

প্ৰজনন

ক'লা আকুহী বগে উত্তৰ ভাৰত মাৰ্চৰ পৰা অক্টোবৰ পৰ্যন্ত প্ৰজনন কৰে৷ ই নগৰ বা গাঁৱৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলৰ গছৰ ডালত বাহ সাজে৷

আলোকচিত্ৰৰ ভঁৰাল

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বক
শ্ৰেণী:অসমৰ চৰাই
নাগাৰ্জুন (বৈদ্যনাথ মিশ্ৰ)

বৈদ্যনাথ মিশ্ৰ (১১ জুন ১৯১১ – ৫ নৱেম্বৰ ১৯৯৮), যাক নগাৰ্জুন নামেৰে জনা যায়, এজন হিন্দী আৰু মৈথিলী কবি আছিল। তেওঁ উপন্যাস, চুটি গল্প, সাহিত্যিক জীৱনী আৰু ভ্ৰমণকাহিনীও লিখিছিল আৰু জনকবি – জনতাৰ কবি হিচাপে জনাজাত আছিল।
তেওঁক মৈথিলীৰ আধুনিকতাৰ আটাইতকৈ প্ৰধান সমৰ্থক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

ব্যক্তিগত জীৱন আৰু জীৱনী

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

হিন্দী সাহিত্যৰ এগৰাকী বিখ্যাত কবি নাগাৰ্জুনৰ জন্ম হৈছিল ১৯১১ চনৰ ১১ জুনত। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম আছিল বৈদ্যনাথ মিশ্ৰ। তেওঁ বিহাৰৰ‌ দৰভাংগা জিলাৰ তৰুনী নামৰ গাঁৱত এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল গকুল মিশ্ৰ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল উমা দেৱী। তেওঁৰ প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ বাবে গাঁৱৰে সংস্কৃত বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ কাশী আৰু কলিকতাত সংস্কৃত ভাষাৰ অধ্যয়ন কৰিছিল। কাশীত থকা সময়ছোৱাতে তেওঁ অৱধী, ব্ৰজ আদি ভাষাও অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁৰ মাতৃভাষা আছিল তেওঁৰ মৈথিলী।

১৯৩২ চনত অপৰাজিতা নামেৰে এগৰাকী যুৱতীৰ লগত বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়।

কেৰিয়াৰ

মাতৃভাষা মৈথিলীত তেওঁ 'বৈদেহ' নামেৰে কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ সমানে তেওঁ বাংলা ভাষাতো‌ সাহিত্য চৰ্চা কৰিছিল।
নাগাৰ্জুনক 'জনকবি' বুলিও কোৱা হয়। কাৰণ তেওঁ জনতাৰ হকে মাত মাতিছিল আৰু ইয়াক সাহিত্যৰ ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছিল। সমাজত হৈ থকা অন্যায় অবিচাৰ তথা শোষণৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিছিল। এজন প্ৰগতিশীল কবি হিচাপে তেওঁ সমাজত দেখা দিয়া নানা সমস্যাসমূহক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছিল। ৰাজনীতিক তেওঁ ব্যংগাত্মকভাৱে সাহিত্যৰ মাজেৰে কঠোৰ সমালোচনা কৰিছে। তেওঁ স্বামী সহজানন্দৰ‌ লগত স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু কৃষক বিদ্ৰোহত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা নাগাৰ্জুনে জীৱনৰ অনেক সময় বৌদ্ধ মঠ আৰু অধ্যয়ন কেন্দ্ৰত অতিবাহিত কৰিছিল। সেই সময়ছোৱাতে তেওঁ তিব্বতী ভাষা অধ্যয়ন কৰাৰ অৱকাশ হোৱাৰ লগতে বৌদ্ধ গ্ৰন্থসমূহো অধ্যয়ন কৰিবলৈ লৈছিল।

মৈথিলী ভাষাত তেওঁ 'যাত্ৰী' নামেৰে লিখিছিল।

নাগাৰ্জুনে হিন্দী, সংস্কৃত আৰু মৈথিলী ভাষাত কাব্য ৰচনাৰে সাহিত্য সমৃদ্ধ কৰাৰ লগতে উপন্যাস, গল্প আৰু প্ৰবন্ধও লিখিছিল। অনুবাদৰ ক্ষেত্ৰৰ খনতো যোগদান কৰিছিল।

১৯৯৮ চনত কবি নাগাৰ্জুনৰ বিহাৰৰ‌ দৰভাংগা জিলাত মৃত্যু হয়।

ৰচনা আৰু সাহিত্য

তেওঁৰ কবিতা সংগ্ৰহসমূহ হৈছে 'সতৰংগে পংখো ৱালী', 'পিয়াসী পথৰাই আংখে', 'তালাব কী মছলিয়া', 'চন্দনা', 'তুমনে কহা থা', 'খিচৰি বিপ্লৱ দেখা হমনে', 'হজাৰ‌ হজাৰ‌ বাহো ৱালী', 'ৰত্ন গৰ্ভ', 'আখিৰ এয়সা ক্যা কহ দিয়া মেয়নে', 'ভুল জাও' পুৰানে স্বপ্ন', 'অপনে খেত মে' আদি। তেওঁ 'ভস্মাংকুৰ' নামৰ এখন খণ্ড কাব্য লিখিছিল। মৈথিলী ভাষাত তেওঁ 'চিত্ৰা' আৰু 'পত্ৰহীন নগ্ন গছ' কবিতা সংকলন প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ গল্পসমূহ 'আসমান মে চন্দা তেৰে' শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনত সংকলন কৰা হৈছে। নিবন্ধসমূহ 'অন্নহীনম' আৰু 'ক্ৰিয়াহীনম' নামেৰে সংকলন কৰা হৈছে। তেওঁৰ উপন্যাস সমূহ হৈছে - 'ৰতিনাথ কী চাচী', 'বলচনমা',' বৰুণ কে বেটে', 'বাবা বটেসৰ নাথ', 'দুখমোচন', 'ইমৰিতিয়া', 'উগ্ৰতাৰা', 'জমনিয়া কে বাবা', 'কুম্ভীপাক', 'অভিনন্দন', 'নই প'ধ' আৰু 'পাৰো'। তেওঁ 'মেঘদূত', 'গীত গোবিন্দ' আৰু বিদ্যাপতিৰ পদসমূহ হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰিছে।
১৯৬৯ চনত তেওঁক 'পত্ৰহীন নগ্ন গছ'ৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।

বাহ্যিক সংযোগ

নাগাৰ্জুনৰ গদ্য কোষ
নাগাৰ্জুনৰ কবিতা কোষ
নাগাৰ্জুনৰ অনুভূতি
নাগাৰ্জুনৰ কবিতা অকাল ঔৰ উসকে বাদ

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:হিন্দী কবি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
বাল্মীকি

বাল্মীকি সংস্কৃত ভাষাৰ এজন বৰেণ্য কবি, আৰু ৰামায়ণ মহাকাব্যৰ ৰচয়িতা। ৰামায়ণ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পাঁচৰ পৰা এক শতিকাৰ সময়চোৱাত লিখা হৈছিল। ৰামায়ণৰ পাততে বাল্মীকিৰ নাম উল্লেখ থকা পোৱা যায়। তেওঁক আদিকবি বুলিও জনা যায়।

বাল্মীকিৰ মূল ৰামায়ণত মুঠ ২৩০০০টা শ্লোক আৰু উত্তৰাকাণ্ডকে ধৰি ৭টা কাণ্ড আছিল। ৰামায়ণত প্ৰায় ৪৮০,০০২টা শব্দ আছে, আৰু ই মহাভাৰতৰ প্ৰায় চাৰিভাগৰ এভাগ, আৰু আনহাতে গ্ৰীক মাহকাব্য ইলিয়াডৰ চাৰিগুণ।
ৰামায়ণত মূলতঃ অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ ৰামৰ কাহিনী বৰ্ণোৱা হৈছে, তেওঁৰ পত্নী সীতাক লংকাৰ ৰাক্ষস ৰাজ ৰাৱণে চলনাৰে হৰণ কৰি নিয়ে।
বাল্মীকি ৰামায়ণৰ ৰচনা কাল সম্পৰ্কে মতভেদ থাকিলেও খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০০ ৰ পৰা ১০০ ৰ ভিতৰত বুলি পণ্ডিত সকলে নিশ্চিত কৰিছে। অৰ্থাৎ ই মহাভাৰতৰ প্ৰথম সংস্কৰণ বিলাকৰ সমসাময়িক। আন প্ৰাচীন মহাকাব্য বিলাকৰ দৰেই ৰামায়ণো সুদীৰ্ঘ সময়ত বহু যোগ-বিয়োগ, নিজস্ব ধাৰণা, পৰিবৰ্তন আদিৰ মাজেৰে পাৰ কৰিব লগা হৈছে। সেয়ে ৰামায়ণ ৰচনাৰ সঠিক সময় নিৰ্দেশ কৰা বৰ কঠিন।

বাল্মীকিক ৰামৰ সমসাময়িক বুলিও উল্লেখ কৰা পোৱা যায়। বনবাসৰ কালচোৱাত ৰামে বাল্মীকিক লগ পাইছিল আৰু তেওঁলোকৰ বাৰ্তালাপো হৈছিল। ৰামে সীতাক পৰিত্যাগ কৰাৰ পাছত বাল্মীকিয়ে তেওঁক নিজৰ আশ্ৰমত আশ্ৰয় দিছিল। বাল্মীকিৰ আশ্ৰমতেই সীতাৰ দুই পুত্ৰ লৱ আৰু কুশৰ জন্ম হৈছিল। বাল্মীকিয়ে লৱ আৰু কুশক ৰামায়ণৰ কাহিনী শুনাইছিল। পাছত দুয়োৱে সেই কাহিনী-গীতি বিলাক অযোধ্যাৰ অশ্বমেধ যজ্ঞত গাই শুনাওতেই ৰামে তেওঁলোকক চিনি পায় আৰু নিজৰ ৰাজকাৰেঙলৈ লৈ আনে।

ৰত্নাকৰ ৰূপ

জীৱনৰ আগৰ কালচোৱাত বাল্মীকি আছিল এজন দস্যু আৰু ব্যাধ, তেওঁ হাবিৰ মাজত জীৱ জন্তু নিধন কৰি আৰু বাটৰুৱাক লুট-পাট কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। এদিন তেওঁ নাৰদক লগ পায় আৰু নাৰদে তেওঁক কেইটিমান প্ৰশ্নৰে জীৱনৰ সঠিক পথ নিদৰ্শন কৰে। নাৰদৰ কথা মতে তেওঁ বহু বছৰ ধৰি কঠোৰ ধ্যান কৰে আৰু সাধনাত সিদ্ধিলাভ কৰাৰ পাছত নাৰদে তেওঁক ব্ৰাহ্মণত্ব প্ৰদান কৰি বাল্মীকিলৈ পৰিবৰ্তন কৰে।

পৃথিৱীৰ প্ৰথম শ্লোক

এদিন বাল্মীকি তেওঁৰ প্ৰিয় শিষ্য ভৰদ্বাজৰ সৈতে গংগাৰ প্ৰাতঃস্নান কৰিবলৈ গৈছিল। বাটত তেওঁলোকে তমস নামৰ সৰু নদী এখন পায়। অপৰূপ সুন্দৰ নদীখনতে তেওঁলোকে এহাল প্ৰেমমগ্ন কৰ্চন পখীক দেখা পাই মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ পৰে। তেনেতে এজন ব্যাধে মতা কৰ্চনটোক ধণুকাড়েৰে হত্যা কৰে আৰু মাইকী কৰ্চন জনীয়ে সেইদুখতে নিজৰ প্ৰাণত্যাগ কৰে। এই ঘটনাত ব্যথিত হৈ পৰা বাল্মীকিৰ মুখৰ পৰা নিজে নিজে এই বাক্য কেইশাৰী ওলাই আহে।

मां निषाद प्रतिष्ठां त्वमगमः शाश्वतीः समाः।
यत्क्रौंचमिथुनादेकम् अवधीः काममोहितम्॥'
mā niṣāda pratiṣṭhā tvamagamaḥ śāśvatīḥ samāḥ
yat krauñcamithunādekam avadhīḥ kāmamohitam
” হে ব্যাধ, তোমাৰ জীৱনত কেতিয়াও শান্তি লাভ নহয়,
কাৰণ তুমি প্ৰেমমোহিত হৈ থকা অৱস্থাত এটা কৰ্চন পখীক হত্যা কৰিলা”

খং আৰু দুখত বাল্মীকিৰ মুখৰ পৰা নিজে নিজে ওলোৱা এই বাক্যশাৰীকে সংস্কৃতৰ প্ৰথম কবিতা বুলি জনা যায়। পিছত বাল্মীকিয়ে ব্ৰহ্মাৰ আশীৰ্বাদ লৈ, এই শ্লোকটোৰ ধাৰাতেই সম্পূৰ্ণ ৰামায়ণ লিখি উলিয়ায়। এইবাবেই এই শ্লোকটোক হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰথম শ্লোক আৰু ৰামায়ণক প্ৰথম পুস্তক বুলি মান্যতা দিয়া হয়। এইবাবেই বাল্মীকিয়ে ‘আদিকবি’ নামো লাভ কৰে।
ৰাম–সীতাৰ পুত্ৰ ‘লৱ’ আৰু ‘কুশ’ই আছিল বাল্মীকিৰ প্ৰথম শিষ্য, যাক তেওঁ ৰামায়ণৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল।

অৱতাৰ

“বিষ্ণুধৰ্মত্তৰ পুৰাণ”ৰ মতে ত্ৰেতা যুগত বিষ্ণুৰ এটা ৰূপ হিচাপেই বাল্মীকিৰ জন্ম হৈছিল। যি লোকে জীৱনত প্ৰকৃত জ্ঞান লাভ কৰিব বিচাৰে, তেওঁলোকে বাল্মীকিক উপাসনা কৰিব লাগে।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:সংস্কৃত কবি
এন পি ঝান্সী লক্ষ্মী

এন পি ঝান্সি লক্ষ্মী ( ; ২০ অক্টোবৰ ১৯৪১ – ১৯ ডিচেম্বৰ ২০১১) অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ আছিল৷ তেওঁ অষ্টম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ বিধানসভাত এটা কাৰ্যকাল কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

প্ৰাথমিক জীৱন

১৯৪১ চনৰ ২০ অক্টোবৰত বিশাখাপট্টনমত চি. মেট্ৰিকলৈকে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।

কৰ্মজীৱন

তেওঁ নৱগঠিত তেলেগু দেশম পাৰ্টিৰ সদস্য হিচাপে ১৯৮৩ চনৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত চিত্তুৰ আসনৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ এন পি ভেংকটেশ্বৰ চৌদাৰীক ১৬,৪৩৪ টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে।

পিছৰ বছৰত চিত্তুৰৰ পৰা অষ্টম লোকসভাৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ ৩,৩২,৫৪৩ টা ভোট লাভ কৰি জয়ী হয়। তেওঁ মহিলা আৰু শিশু কল্যাণ কাৰ্যসূচীৰ আঞ্চলিক সংগঠক আৰু কস্তুৰবা শতবাৰ্ষিকী সমিতিৰ সম্পাদিকা আছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৫৬ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত ঝান্সী লক্ষ্মীয়ে এন পি বীৰৰাঘাভুলু নাইডুক বিয়া কৰায় আৰু দুয়োৰে দুজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম হয়।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ