ananddey/assamese-wiki-corpus huggingface dataset:
পৰ্বতীয়া মিৰি

পৰ্বতীয়া মিৰি উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এটা খিলঞ্জীয়া জনজাতি। আপাৰ সুবনশিৰি, কামলে, আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা জিলাসমূহত বিয়পি আছে। তেওঁলোকে তিব্বত-বাৰ্মী ভাষা কয় যদিও তেওঁলোকৰ ভাষাৰ উৎপত্তিৰ বিষয়টো বিতৰ্কিত।

এই জনগোষ্ঠীটো কৃষিপ্ৰধান আৰু তেওঁলোকে মূলতঃ ইচিন (ধান), টেমি (বজৰা), মুকু (তিয়হ), টেক (আদা), আৰু বহুতো সেউজীয়া শাক-পাচলিৰ খেতি কৰা দেখা যায়। জনজাতিটোৰ মাজত স্থানান্তৰিত খেতিৰ প্ৰধান আছিল যদিও সময়ৰ লগে লগে তেওঁলোকে ক্ৰমান্বয়ে পশ্চিমীয়া মিৰি সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। তেওঁলোকে বিশেষভাৱে স্থানীয় চাউল ভিত্তিক ব্ৰু (opo) তৈয়াৰ কৰিবলৈ বজৰাৰ খেতি কৰে। এই ব্ৰু সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য আৰু অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ মাজত অতি জনপ্ৰিয়। এই ব্ৰু উৎসৱ, বিয়া, পাৰ্টি আদি অনুষ্ঠানত বহুলভাৱে পৰিৱেশন কৰা হয়।

ব্যুৎপত্তি

অসমৰ “ভৈয়ামৰ মিৰি” আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ “নিছি”ৰ মাজত পাৰ্থক্য বুজাবলৈ ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনে "হিল মিৰি" বা অসমীয়া ভাষাত পৰ্বতীয়া মিৰি শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

উৎসৱ

৬ ফেব্ৰুৱাৰীত বুৰি-বুট নামৰ এটা উৎসৱ অতি আড়ম্বৰ আৰু উল্লাসেৰে উদ্‌যাপন কৰা হয়। সামূহিকভাৱে পতা এই অনুষ্ঠানত পুৰোহিতসকলে (নিব) কৰা অনুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত প্ৰাথনা আৰু গীত, লগতে মিথুন, ছাগলী, কুকুৰা (প’ৰক), আৰু গাহৰি (এৰেক) আদি জীৱ-জন্তুৰ বলিদান দিয়া হয় আৰু উপস্থিতসকলক স্থানীয় পানীয় (অ’প’) পৰিৱেশন কৰা হয়।

পুৰুষৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকত লেনিন, শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশ আঁঠুলৈকে ঢাকি ৰখা কাপোৰ আৰু মূৰত বেতৰ টুপী (বোপাৰ/বোপা), তাৰ ওপৰত ভালুকৰ চামৰাৰ বেল্ট (কেতিয়াবা ওপৰত হৰ্ণবিল ঠোঁট) থাকে। পুৰুষে মেচেট (অৰক) আৰু কটাৰী (ৰভচিক) লৈ ফুৰে, যিবোৰ জন্তুৰ নোমেৰে মেৰিয়াই থোৱা বাঁহৰ আৱৰণত সোমাই থাকে। মহিলাৰ কাপোৰৰ ভিতৰত আছে ব্লাউজ আৰু কঁকালত ধুনীয়া বোৱা শিল্পকৰ্মৰে মেৰিয়াই থোৱা এটা দীঘল কাপোৰ।

তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জনগোষ্ঠী
ইৰানৰ নাৰী

ইৰানৰ নাৰীসকলে বিভিন্ন ভূমিকা পালন কৰি সমাজ, অৰ্থনীতি, সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশত অৰিহণা যোগাইছে। যুগ যুগ ধৰি ইৰাণৰ পৰম্পৰাগত লিংগ নীতিয়ে মহিলাসকলক মূলতঃ ঘৰুৱা ক্ষেত্ৰতে আৱদ্ধ কৰি ৰাখিছিল, ঘৰখন পৰিচালনা আৰু সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ আশাৰে।

পাহলৱী বংশৰ শাসন কালত নাৰীৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰৰ বাবে আৰু লিংগ সমতা আগুৱাই নিয়াৰ বাবে উল্লেখযোগ্য সামাজিক সংস্কাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। উল্লেখযোগ্য পৰিৱৰ্তনসমূহৰ ভিতৰত আছিল বাধ্যতামূলক হিজাব বিলুপ্ত কৰা, মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ প্ৰদান, মহিলাৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয় মুকলি কৰা, পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে সমান দৰমহা বলবৎ কৰা, আৰু মহিলাৰ বাবে ৰাজহুৱা পদবী আৰু সংসদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ অধিকাৰ আদি। এই সংস্কাৰসমূহে ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন আৰু অধিক আধুনিক আৰু সমতাবাদী সমাজৰ দিশত পৰিৱৰ্তন ঘটায়।

১৯৭৯ চনৰ ইৰাণৰ বিপ্লৱৰ পিছত যদিও ইৰাণৰ ইছলামিক ৰিপাব্লিকৰ নতুন সংবিধানৰ ২০ আৰু ২১ নং অনুচ্ছেদত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে সম অধিকাৰ ঘোষণা কৰা হৈছে, তথাপিও বিপ্লৱৰ পিছত প্ৰণয়ন কৰা বহু আইনত নাৰীৰ স্বাধীনতাৰ ওপৰত যথেষ্ট বাধা আৰোপ কৰা হয়। মহিলাসকলে ৰাজহুৱা স্থানত হিজাব পৰিধান কৰিব লাগিব আৰু মুখ আৰু হাতৰ বাহিৰে চুলি আৰু শৰীৰ ঢাকিব লাগিব। ইছলামিক সাজ-পোছাক নিয়ম মানি নচলিলে আইনী শাস্তি আৰু কিছুমান ক্ষেত্ৰত বলবৎকাৰী কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা শাৰীৰিক শাস্তি হ'ব পাৰে।

বিশেষকৈ মহিলাৰ প্ৰতিবাদ, স্বেচ্ছাচাৰী গ্ৰেপ্তাৰ, সাজ-পোছাক উলংঘাৰ অভিযোগত অভিযুক্ত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে আৰক্ষীৰ হিংসা আদি দমনৰ পোহৰত একবিংশ শতিকাত ইৰানে নাৰীৰ প্ৰতি কৰা ব্যৱহাৰৰ আন্তৰ্জাতিক সমালোচনা তীব্ৰতৰ হৈ পৰিছে। নাৰীহত্যাৰ গোচৰ, কেতিয়াবা "পৰিয়ালৰ সন্মান"ৰ নামত পৰিয়ালৰ সদস্যই সংঘটিত কৰা যদিও অবৈধ আৰু ৰাজ্যিক বাহিনীয়ে কৰা বিক্ষোভকাৰী আৰু প্ৰতিবাদকাৰীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা আৰু কেতিয়াবা আনকি হত্যা কৰাও ইৰাণত ক্ৰমান্বয়ে চিন্তনীয় বিষয় হৈ পৰিছে। মানৱ অধিকাৰ কৰ্মীসকলে ব্যৱস্থাগত বিফলতাৰ কথা আঙুলিয়াই দিয়ে যিয়ে ইৰাণৰ মহিলাসকলে ফলপ্ৰসূ আইনী সুৰক্ষা লাভ কৰাত বিফল হৈছে।

ইতিহাস

প্ৰাচীন ইৰাণ

দক্ষিণ-পূব ইৰাণৰ চিস্তান-বেলুচিস্তান প্ৰদেশৰ প্ৰাগঐতিহাসিক বসতিস্থল শ্বাহৰ-ই সুখতেহ ("জ্বলি যোৱা চহৰ")ত প্ৰত্নতাত্ত্বিক খননত দেখা গৈছে যে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪ৰ্থৰ পৰা ৩য় সহস্ৰাব্দৰ সময়ছোৱাত এই অঞ্চলৰ মহিলাসকলে উচ্চ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল। তাত কবৰত আৱিষ্কাৰ হোৱা ছীলৰ ভিতৰত ৯০% দখল মহিলাৰ আছিল, যিসকলে জনসংখ্যাৰ ৬০%তকৈও অধিক আছিল।এই ছীলসমূহৰ বিতৰণ – বাণিজ্য আৰু চৰকাৰৰ আহিলা যিয়ে অৰ্থনৈতিক আৰু প্ৰশাসনিক নিয়ন্ত্ৰণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল – এই মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ প্ৰাগঐতিহাসিক সমাজৰ এক শক্তিশালী গোট বুলি প্ৰকাশ কৰিছিল।

ইছলামী যুগ

কাজাৰ বংশ

কাজাৰ যুগত মহিলাসকলে সংৰক্ষিত শ্ৰমিকৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল, যিটো অৰ্থনীতিত গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। তেওঁলোকৰ কৰ্মই পৰিয়াল, ব্যৱসায়ৰ মালিক আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ সদায় উপকৃত হৈছিল। গ্ৰাম্য আৰু নিম্নবৰ্গৰ মহিলাসকল বেছিভাগেই কাৰ্পেট বোৱা, এম্ব্ৰয়ডাৰী আৰু কাপোৰ, বস্ত্ৰ, মাখন বনোৱা, ফল-মূল, চাহ উৎপাদনৰ কামত জড়িত আছিল। ৰেচম আৰু কপাহ নিৰ্মাণৰ লগতে অন্যান্য হস্তশিল্পৰ কামো কৰিছিল। মহিলাসকলে মৰিশালী, ৰাজহুৱা গা ধোৱা ঘৰ আৰু অধিক ধনী ঘৰত দাসী, তিতা নাৰ্ছ আৰু নেনী হিচাপেও নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। অধিক জনবহুল চহৰবোৰত মহিলাসকলে মনোৰঞ্জক, নৃত্যশিল্পী বা বেশ্যা হিচাপে কাম কৰিছিল। যদিও মহিলাসকলৰ বাবে বহু কামৰ সুযোগ মুকলি আছিল তেওঁলোকৰ মজুৰি কম আছিল। এই সময়ছোৱাত বস্ত্ৰশিল্পৰ কাম কৰা মহিলাসকলে পুৰুষৰ কামৰ গড়ে এক তৃতীয়াংশ উপাৰ্জন কৰিছিল। মহিলাক মজুৰি উপাৰ্জনৰ ক্ষমতা দিয়া হ’লেও তেওঁলোকৰ কেতিয়াও বহু অধিকাৰ নাছিল, গ্ৰাম্য ছোৱালীক পৰিয়ালৰ মুৰব্বীয়ে বিক্ৰী কৰাটোও সম্ভৱ আছিল।

তথ্য সংগ্ৰহ
জোৱাৰ

জোৱাৰ (, হিন্দী: বজ্ৰা, বৈজ্ঞানিক নাম: Sorghum bicolor) খেতি কৰা হয় মানুহৰ খাদ্য, পশুৰ খাদ্য, ইথানল উৎপাদন, সুৰা প্ৰস্তুত কৰা আদি বিভিন্ন কামৰ বাবে। ই একবৰ্ষীয় উদ্ভিদ। জোৱাৰৰ উৎপত্তি আফ্ৰিকাত হৈছিল, আৰু বৰ্তমান ইয়াৰ খেতি গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আৰু উপগ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চলত ব্যাপকভাৱে কৰা হয়। জোৱাৰ হৈছে ধান, ঘেঁহু, কুঁহিয়াৰ আৰু যৱৰ পিছত বিশ্বৰ পঞ্চম গুৰুত্বপূৰ্ণ শস্য। ২০১৮ চনত বাৰ্ষিক বিশ্বব্যাপী উৎপাদন ৫৯.৩৪ মিলিয়ন মেট্ৰিক টন। ইয়াৰ উচ্চতা ৪ মিটাৰ (১৩ ফুট)ৰ ওপৰত হ’ব পাৰে। বীজ সৰু, ২ৰ পৰা ৪ মিলিমিটাৰ (০.০৮ৰ পৰা ০.২ ইঞ্চি) ব্যাসৰ।

উৎপত্তি আৰু ইতিহাস

জোৱৰৰ উৎপত্তি আফ্ৰিকা মহাদেশত হৈছিল বুলি বিজ্ঞানীসকলে বিশ্বাস কৰে, বিশেষকৈ আজিৰ ইথিঅ'পিয়া অঞ্চলত। প্ৰায় ৫,০০০ বছৰৰ পূৰ্বে ই পালন কৰা হৈছিল আৰু পিছলৈ এছিয়া, ইউৰোপ আৰু আমেৰিকালৈ বিস্তৃত হয়।

প্ৰজাতি আৰু জাত

জোৱৰ প্ৰজাতিবোৰৰ ভিতৰত Sorghum bicolor আটাইতকৈ অধিক খোৱা হয়। ইয়াৰ উপ-জাতবোৰ উৎপাদনৰ উদ্দেশ্য অনুসৰি বিভক্ত:
খাদ্য জোৱৰ
পশুখাদ্য জোৱৰ
মিঠা জোৱৰ (sweet sorghum – গুড় আৰু ইথেনল উৎপাদনৰ বাবে)
ঝাড়ু জোৱৰ (broomcorn – ঝাড়ুৰ তৈয়াৰ কৰিবলৈ)

পুষ্টিমান

জোৱৰ এক উৎকৃষ্ট শক্তিৰ উৎস। ইয়াত কাৰ্ব'হাইড্ৰেট, প্ৰটিন, আঁহ, ফছফ'ৰাছ, আয়ৰণ, ভিটামিন B আদি পোৱা যায়। ই গ্লুটেন মুক্ত হোৱাৰ ফলত গ্লুটেন সংবেদনশীলতা থকা লোকসকলৰ বাবে উপযোগী।

খাদ্যৰূপে ব্যৱহাৰ

বিশেষকৈ আফ্ৰিকা, ভাৰত, আৰু চীনত জোৱৰ খাদ্যৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভাৰতত বিশেষকৈ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, কৰ্ণাটক, গুজৰাট আদিত জোৱৰৰে ৰুটি, উপমা, চিৰা, পিঠা আদি বনোৱা হয়। অসমত জোৱৰৰ উৎপাদন সীমিত।

কৃষি আৰু খেতি

জোৱৰ সাধাৰণতে ২৫°–৩৫° ছেণ্টিগ্ৰেড তাপমাত্ৰাত ভাল ফল দিয়ে আৰু কম পানীতো ভাল হ'ব পাৰে। বালিয়া মাটিত এই শস্য ভাল হয়। ৮৫-১২০ দিনৰ ভিতৰত ই পূৰ্ণ বিকাশ লাভ কৰে।

অৰ্থনৈতিক গুৰুত্ব

জোৱৰ খাদ্য আৰু পশুখাদ্যৰ বাহিৰেও নানা খণ্ডত ব্যৱহাৰ হয়:
জৈৱ ইন্ধন: মিঠা জোৱৰৰ পৰা ইথেনল উৎপাদন।
ঝাৰু শিল্প: broomcorn জোৱৰৰে ঘৰুৱা ঝাৰু বনোৱা হয়।
পেপাৰ আৰু পেকেটিং: কিছুমান প্ৰজাতিৰ পাত আৰু গা-গছৰ আঁহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উৎপাদন

জোৱাৰ উৎপাদন – ২০২১
দেশ
(মিলিয়ন টন)
১১.৪
৪.৮
৪.৪
৪.৪
৩.৩
৩.০
বিশ্ব ৬১.৪
উৎস: FAOSTAT, ৰাষ্ট্ৰসংঘ

২০২১ চনত বিশ্বজুৰি জোৱাৰৰ উৎপাদন প্ৰায় ৬১ মিলিয়ন টন আছিল, যাৰ পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অৱদান আছিল মুঠ উৎপাদনৰ প্ৰায় ১৯% (চাৰ্ট চাওক)। ভাৰত, ইথিঅ'পিয়া আৰু মেক্সিকো আছিল তলৰ দিশৰ সৰ্ববৃহৎ উৎপাদকৰ ভিতৰত অন্যতম।

অসমত সম্ভাৱনা

অসমত জোৱৰ খেতি প্ৰচলিত নহয় যদিও শুকান উপত্যকাৰ অঞ্চলসমূহত ইয়াৰ উন্নত জাতৰ খেতিৰ সম্ভাৱনা আছে। অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে কেতবোৰ জাত পৰীক্ষা কৰিছে — যেনে CSV 15, CSV 27, CSH 14 আদি।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কৃষি
শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:শস্য
বান্ধনী

]]ৰ জয়পুৰৰ বান্ধনী শিল্প

বান্ধনী হৈছে এক প্ৰকাৰৰ টাই-ডাই বস্ত্ৰ, য’ত নখৰে কাপোৰখন চিকুটি ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ গাঁঠি দি ৰং কৰি ডিজাইন তৈয়াৰ কৰা হয়। বান্ধনী শব্দটো সংস্কৃত মূল "বান্ধ" ("বন্ধা বা গাঁঠি দিয়া")ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। আজিকালি অধিকাংশ বান্ধনী তৈয়াৰ কেন্দ্ৰ গুজৰাট,[4] ৰাজস্থান,[1] সিন্ধ, পঞ্জাব অঞ্চল আৰু তামিলনাডুত অৱস্থিত। তামিলনাডুত ইয়াক ছুংগুডি আৰু পাকিস্তানত ইয়াক চুনৰি বুলি জনা যায়। বান্ধনীৰ প্ৰথম নিদৰ্শন সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাত দেখা যায়, য'ত ৪০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বতে কাপোৰত ৰং কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। আটাইতকৈ ব্যাপক ৰূপত হোৱা বান্ধনীৰ প্ৰথম নিদৰ্শন অজন্তাৰ ১ নং গুহাৰ দেৱালত পোৱা বুদ্ধৰ জীৱন চিত্ৰিত ষষ্ঠ শতিকাৰ চিত্ৰসমূহত দেখা পোৱা যায়। ৰং শিল্পীসকলে যুগযুগ ধৰি প্ৰাকৃতিক আৰু কৃত্ৰিম ৰঙৰ উপাদান ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে তথা কাপোৰৰ ওপৰত চানেকী তৈয়াৰ কৰিবলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ বান্ধনী বা গাঁঠিৰ কৌশলৰ সম্পৰীক্ষাও চলাই আহিছে।

বিৱৰণ

বান্ধনীৰ কলা এক উচ্চ দক্ষতাসম্পন্ন প্ৰক্ৰিয়া। এই কৌশলত কাপোৰখনৰ বহুকেইটা বিন্দুত সূতাৰে টানকৈ বান্ধি বা গাঁঠি দি ৰং কৰা হয় আৰু ফলস্বৰূপে তাত বিভিন্ন চানেকিৰ সৃষ্টি হয়। চানেকি নিৰ্ভৰ কৰে কাপোৰখনত গাঁঠি দিয়া পদ্ধতিৰ ওপৰত। বান্ধনীত ব্যৱহৃত প্ৰধান ৰং হ’ল- হালধীয়া, ৰঙা, নীলা, সেউজীয়া আৰু ক’লা। প্ৰতিটো ৰঙে পৰম্পৰাগতভাৱে নিৰ্দিষ্ট সাংস্কৃতিক অৰ্থ বহন কৰে। ৰঙা বিবাহৰ প্ৰতীক আৰু বিবাহিত মহিলাৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত। হালধীয়া ৰং বসন্তৰ প্ৰতীক; ই ঋতু আৰু প্ৰসৱ দুয়োটাৰে সৈতে জড়িত। কেশৰ হৈছে বলিদানৰ ৰং আৰু যুদ্ধত নিজৰ জীৱন ত্যাগ কৰিবলৈ সাজু যোদ্ধাৰ সৈতে বা সাংসাৰিক জীৱন ত্যাগ কৰা যোগীসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। ক’লা আৰু মেৰুণ ৰং শোক বা দুখত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

যিহেতু বান্ধনী হৈছে গাঁঠি দিয়া আৰু ৰং প্ৰক্ৰিয়া, সেয়েহে ৰং হাতেৰে কৰা হয়; যাৰবাবে বান্ধনীত উত্তম ৰং আৰু সংমিশ্ৰণ সম্ভৱ হয়। ৰঙৰ স্থায়িত্বৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পৰম্পৰাগতভাবে ৰঙত দুইভাগত বিভাজন কৰা হয়- পাক্কা, য’ত ৰং সহজে এৰাই নাযায়; আৰু কাচ্চা, য’ত ৰংবোৰ সহজে ধুই যায় বা ম্লান পৰে। ঐতিহাসিকভাৱে কাচ্চা কৌশল বেছি পছন্দৰ আছিল। কাৰণ ৰংবোৰ এৰাই গৈছিল আৰু পুনৰ ৰং কৰিব পৰা গৈছিল। আনহাতে পাক্কা কৌশল বয়সীয়া মানুহৰ বাবে উপযোগী বুলি ধৰা হৈছিল। পুৰুষৰ পাগুৰি বা মহিলাৰ মূৰ ঢকা ওৰণি আদি বস্ত্ৰ আদিৰ সুক্ষ্মাতিসুক্ষ্ম আৰু জটিল চানেকিবোৰৰ বাবে সদায় কাচ্চা ৰঙৰ ব্যৱহাৰ হৈছিল। বান্ধনীত ব্যৱহৃত প্ৰধান ৰংবোৰ প্ৰাকৃতিক। টি এইচ হেণ্ডলেই ঊনবিংশ শতিকাতে তেওঁৰ লেখাত কাচ্চা আৰু পাক্কাৰ ৰঙৰ জৈৱিক উৎসসমূহৰ উল্লেখ কৰি গৈছিল। বান্ধনিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা ৰঙৰ জৈৱিক উৎস প্ৰদান কৰিছিল। বেছিভাগে ৰঙা আৰু নীলা ৰং ফুলৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছিল। আনহাতে হালধীয়া ৰং হালধী আৰু মাখনযুক্ত গাখীৰ মিহলি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
দুঃশলা

দুঃশলা (Sanskrit: दुःशला), (দুঃশলা নামটো দুশলা হিচাপেও ঠায়ে ঠায়ে লিখা দেখা যায়) কৌৰৱ কূলৰ ধৃতৰাষ্ট্ৰ ৰজাৰ একমাত্ৰ দুহিতা আছিল। হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত কৌৰৱৰ ভগ্নী হিচাপে দুঃশলা বৰ্ণিত হৈছে। ৰাণী গান্ধাৰীৰ গৰ্ভত আৰু ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ ঔৰষত জন্ম লাভ কৰা শতজন পুত্ৰ সন্তানৰ মাজত দুঃশলা একমাত্ৰ কন্যা সন্তান আছিল। কৌৰৱৰ কনিষ্ঠতম দুঃশলাৰ এজন বৈমাতৃ ভাতৃও আছিল, আৰু তেওঁৰ নাম আছিল যুযুৎসু। উল্লেখ্য যে, যুযুৎসুৰ মাতৃ আছিল দুঃশলাৰ মাতৃ ৰাণী গান্ধীৰ এগৰাকী আপডাল ধৰোঁতা পৰিচাৰিকা। সিন্ধু সাম্ৰ্যাজ্যৰ অধিপতি জয়দ্ৰথৰ সৈতে দুঃশলা বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। দুঃশলাৰ এজন পুত্ৰ আছিল, যাৰ নাম আছিল সুৰথ।

বিৱৰণ

ৰজা গান্ধাৰী আৰু ৰাণী গান্ধাৰীৰ ১০০ জন পুত্ৰৰ জন্মৰ পিছত কনিষ্ঠতম হিচাপে জন্ম লাভ কৰা দুঃশলা সকলোৰে প্ৰিয়পাত্ৰ আছিল। তেওঁ পিতামহ ভীষ্মৰ তত্ত্বাৱধানত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। দুঃশলাক সিন্ধু প্ৰদেশৰ ৰজা জয়দ্ৰথলৈ বিয়া দিয়া হৈছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ বৈবাহিক জীৱন মসৃণ নাছিল। মহাভাৰতৰ কাহিনী অনুসৰি, জয়দ্ৰথে নিজৰ কু-অভিপ্ৰায় চৰিতাৰ্থ কৰাৰ উদ্দেশ্যে দ্ৰৌপদীক অপহৰণ কৰি নিৰ্যাতন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। অৱশ্যে জয়দ্ৰথৰ সেই প্ৰচেষ্টা বিফল হয়। পাণ্ডৱৰ পঞ্চ ভাতৃয়ে সেই অপৰাধৰ শাস্তি হিচাপে জয়দ্ৰথক মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত কৰিলে। কিন্তু, জয়দ্ৰথৰ পত্নী দুঃশলাই তেওঁৰ পিতৃব্য ভাতৃসকলক জয়দ্ৰথক হত্যা নকৰিবলৈ কাকুতি মিনতি কৰিলে। ভগ্নীৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি পাণ্ডৱ ভাতৃগণে জয়দ্ৰথক কেৱল মূৰৰ চুলি খুৰাই দিয়েই এৰি দিলে। পৰৱৰ্তী কালত জয়দ্ৰথে প্ৰতিশোধ পূৰণ কৰিবলৈ কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত অৰ্জুনৰ পুত্ৰ অভিমন্যুক বেহুৰ ভিতৰত নিধন কৰোৱাত বৃহ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। অভিমন্যুৰ নিধনৰ পিছত অৰ্জুনে তেওঁৰ সখা কৃষ্ণৰ সহযোগত জয়দ্ৰথক শিৰচ্ছেদ কৰিছিল।

পৰৱৰ্তী সময়ত পাণ্ডৱে যেতিয়া অশ্বমেধ যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিছিল, তেতিয়া পাণ্ডৱৰ অশ্ব সিন্ধু দেশ গৈ পাইছিল। সেইসময়ত সিন্ধু দেশৰ শাসনৰ বাঘজৰী দুঃশলা আৰু জয়দ্ৰথৰ পুত্ৰ সুৰথৰ হাতত আছিল। সুৰথে তেওঁৰ সহযোগী নিপুণ ধনুৰ্বিদসকলৰ সৈতে অৰ্জুনৰ বাট ভেটিলে। তেওঁলোকৰ মাজত সংঘটিত যুদ্ধত অৰ্জুনে সুৰথ আৰু সৈন্যবাহিনীক পৰাভূত কৰি নিধণ কৰিলে। সেইসময়ত সুৰথৰ পুত্ৰ শিশু অৱস্থাত আছিল। পৰিস্থিতিৰ বিষমতাত বিতত হৈ দুঃশলাই তেওঁৰ নাতিল'ৰাৰ সৈতে আহি অৰ্জুনৰ সম্মুখত ৰোদন কৰিবলৈ ধৰিলে। ভগ্নীৰ ক্ৰন্দত অৰ্জুনৰ হৃদয় দুখত ভগ্ন হৈ পৰিল। অৰ্জুনে তেতিয়া যুদ্ধৰ সমাপ্তি ঘটাই দুঃশলাৰ শিশু নাতিকেই সিন্ধু দেশৰ ৰাজ্যধিপতি হিচাপে ঘোষণা কৰিলে।

তথ্যসূত্ৰ

প্ৰসংগ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
পূব খাছী পাৰ্বত্য জিলা

পূব খাছী পাৰ্বত্য ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ এটি প্ৰশাসনিক জিলা। জিলাৰ সদৰ শ্বিলঙত অৱস্থিত। এই জিলাখনৰ আয়তন ২৭৫২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আৰু ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ জনসংখ্যা ৮২৫,৯২২ জন। ২০১১ চনলৈকে ই মেঘালয়ৰ সাতখন জিলাৰ আটাইতকৈ জনবহুল জিলা আছিল।

ইতিহাস

১৯৭৬ চনৰ ২৮ অক্টোবৰত খাছী পাৰ্বত্য জিলাক পূব আৰু পশ্চিম খাছী পাৰ্বত্য জিলা হিচাপে বিভক্ত কৰা হৈছিল। ১৯৯২ চনৰ ৪ জুনত পূব খাছী পাৰ্বত্য জিলাক পূব খাছী পাৰ্বত্য জিলা আৰু ৰি-ভৈ জিলা হিচাপে দুখন প্ৰশাসনিক জিলাত বিভক্ত কৰা হৈছিল।

ভূগোল

শ্বিলং পূব খাছী পাৰ্বত্য জিলাৰ জিলা সদৰ। এই জিলাখনৰ আয়তন ২৭৫২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ।

বিভাগ

প্ৰশাসনিক বিভাগসমূহ

পূব খাছী পাৰ্বত্য জিলাখন আঠটা ব্লকত বিভক্ত:

নাম
মুখ্যালয়
জনসংখ্যা
স্থিতি
Khatarshnong Laitkroh Mawjrong |
Mawkynrew Mawkynrew |
Mawphlang Mawphlang |
Mawryngkneng Mawryngkneng |
Mawsynram Mawsynram |
Mylliem Mylliem |
Pynsursla Pynsursla |
Shella Bholaganj Cherrapunjee |

জনগাঁথনি

২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই জিলাখনৰ জনসংখ্যা ৮২৫,৯২২ জন, ৰাষ্ট্ৰ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দক্ষিণ ডকোটা ৰাজ্যৰ সমান৷ ২০১১ চনত জনসংখ্যাৰ দিশৰ পৰা জিলাখনে ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত ৪৭৮তম স্থান লাভ কৰিছে। জিলাখনৰ জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব ৷ ২০০১-২০১১ লৈকে ইয়াৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ২৪.৬৮% । ১০০০ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা আছিল ১০০৮ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ৮৪.৭% ৷

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ জিলা
ঞ

ঞ অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ দশম আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে।

স্বৰবৰ্ণৰ লগত যোগ হ'লে

স্বৰবৰ্ণ'ঞ'ৰ লগত যোগ হ'লে
অঞ
আ ঞা
ইঞি
ঈঞী
উঞু
ঊঞূ
ঋঞৃ
এঞে
ঐঞৈ
ওঞো
ঔঞৌ

যুক্তবৰ্ণ (ঞ যোগ)

ঞ্ + চ = ঞ্চ = অঞ্চল
ঞ্ + ছ = ঞ্ছ = বাঞ্ছা
ঞ্ + জ = ঞ্জ = আঞ্জা
ঞ্ + ঝ = ঞ্ঝ = ঝঞ্ঝা

'ঞ'ধ্বনি যুক্ত শব্দৰ উদাহৰণ

জিঞা
ঝিঞা
চিঞা
মিঞা
চিঞৰ
মঞি

তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
আমৰাণ মহম্মদ আহমেদ

আমৰাণ মহম্মদ আহমেদ এগৰাকী ছোমালি লেখিকা, কবি আৰু সাংবাদিক, যিয়ে ২০০৫ চনত ফিনলেণ্ডৰ শৰণাৰ্থী পৰিষদে "বছৰৰ শৰণাৰ্থী মহিলা" হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।

শৰণাৰ্থী সক্ৰিয়তাবাদ

১৯৯০ চনত আহমেদে স্বামী আৰু সৰু সন্তানৰ সৈতে ফিনলেণ্ডলৈ গুচি যায় আৰু তাৰ কিছু সময়ৰ পিছতে তেওঁ স্বেচ্ছাসেৱী দোভাষী হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰে যাতে তেওঁ সোমালি শৰণাৰ্থীসকলক সহায় কৰিব পাৰে,ছোমালি সংস্কৃতিৰ ওপৰত বক্তৃতা প্ৰদান কৰে আৰু সাংবাদিকসকলক সাক্ষাৎকাৰ দিয়ে, যাতে মানুহে ছোমালি শৰণাৰ্থীসকলৰ বহুতেই অনাগত অৱস্থাৰ বিষয়ে বুজিব পাৰে। একনায়কত্ববাদী ছিয়াদ বাৰেৰ পতনৰ পিছত গৃহযুদ্ধ আৰম্ভ হৈছিল আৰু হাৰগেইছাত বোমা বিস্ফোৰণ ঘটিছিল। আহমেদৰ আন সন্তানসকল আত্মীয়ৰ ওচৰত থাকিল যদিও কিছুমানে পিছলৈ ফিনলেণ্ডলৈ গুচি যায়। তেওঁলোকে প্ৰথমে থকা ঠাইখন আছিল জৌচেনো ৰিচেপচন চেণ্টাৰ, য'ৰ পৰা তেওঁলোকে অৱশেষত ভাণ্টালৈ গুচি যায়।

ফিনলেণ্ডত থকা সময়ছোৱাত আহমেদে শৰণাৰ্থী বিশেষকৈ মহিলা আৰু শিশুৰ অধিকাৰৰ হকে আৰু ছোমালি সাংস্কৃতিক বুজিবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিল। এই কামৰ ফলত ২০০৫ চনত ফিনলেণ্ডৰ শৰণাৰ্থী পৰিষদৰ 'বছৰৰ শৰণাৰ্থী মহিলা' হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০১১ চনত আহমেদৰ জীৱনী প্ৰকাশ পায়: শান্তিৰ সন্ধানত - আমৰাণ মহম্মদ আহমেদৰ কাহিনী।

লেখক জীৱন

ফিনলেণ্ডত থকা সময়ছোৱাত আহমেদে কবিতা আৰু সাংবাদিকতা লিখিছিল, ছোমালি আৰু ফিনিছ ভাষাত। তেওঁৰ সৃষ্টিশীল ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত সাধুকথাও অন্তৰ্ভুক্ত আৰু তেওঁ কবিতা সংকলন, নাইন অটম চেচনছ (ইউনিভাৰ্চিটি প্ৰেছ২০০২) সম্পাদনাৰ সৈতে জড়িত। তেওঁ ছোমালিত্বৰ বিষয়বস্তুৰ ওপৰতো প্ৰকাশ কৰিছে।

২০০৭ চনত আহমেদ লণ্ডনলৈ গুচি যায় আৰু তাত তেওঁ ছোমালি ভিত্তিক ৰাড টিভি ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰে আৰু কবিতা লিখা আৰু প্ৰকাশ কৰি আছে।

প্ৰাথমিক জীৱন

আহমেদৰ জন্ম হৈছিল হৰগেইছাত দুটা সন্তান থকা পৰিয়ালত। তেওঁৰ পিতৃ মহম্মদ আহমেদ মুছে সেই সময়ত ব্ৰিটিছ সেনাবাহিনীত কাম কৰিছিল, কিয়নো ছোমালিয়া আছিল ব্ৰিটিছ উপনিবেশ। আহমেদে নিজৰ গৃহ চহৰত স্কুলত পঢ়িছিল আৰু ৰাজধানী মোগাদিছুত পঢ়িছিল। পিছলৈ তেওঁ ছোমালি শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ বাবে শিক্ষামূলক সামগ্ৰী নিৰ্মাণ কৰে। আহমেদৰ দুবাৰ বিবাহ হৈছিল আৰু বিবাহৰ পৰা পাঁচটা সন্তান জন্ম হৈছিল।

তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
চাইপ্ৰাছৰ নাৰী

দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত হোৱা পৰিৱৰ্তনৰ ফলত চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলে বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছিল, কিয়নো তেওঁলোকে শিক্ষাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় কৰ্মশক্তিত তেওঁলোকৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পাইছিল। চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলে কেৱল শিক্ষা আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতে নহয়, অধিক মহিলাই ৰাজনৈতিক পদবীও গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।

আনকি নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে চাইপ্ৰ'ছৰ মহিলাসকল পৰিয়ালৰ সন্মান সুৰক্ষিত কৰাৰ আশাত জড়িত হৈ পৰিছিল। পৰম্পৰা অনুসৰি এগৰাকী নাৰীৰ কৰ্তব্য আছিল যৌন অবিনয়ৰ সকলো সমালোচনাৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰা।

২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে প্ৰাথমিক শিক্ষাত নামভৰ্তি কৰা ছোৱালী আৰু ল'ৰাৰ অনুপাত একৰ পৰা তিনিজন আছিল। ১৯৪৩ চনলৈকে চাইপ্ৰ'ছৰ প্ৰায় ৮০ শতাংশ ছোৱালীয়ে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়িছিল। ১৯৬০ চনত যেতিয়া প্ৰাথমিক শিক্ষা বাধ্যতামূলক কৰা হয়, তেতিয়া দুয়োটা লিংগক সমানে নামভৰ্তি কৰা হয়। ১৯৮০ চনৰ ভিতৰত মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাসকলৰ ভিতৰত ৪৫ শতাংশ ছোৱালী আছিল। ১৯৬০ চনৰ মাজভাগৰ পিছতহে মহিলাসকলে সাধাৰণতে চাইপ্ৰাছ এৰি উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৮০ চনত বিদেশত অধ্যয়ন কৰাসকলৰ ভিতৰত প্ৰায় ৩২ শতাংশ মহিলা আছিল।

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
২১ মাৰ্চ

ঘটনাৱলী

১৮২৯ - স্পেইনত হোৱা ভূমিকম্পত ৬ হাজাৰ মানুহ নিহত।
১৮৩৬ - কলকাতাত প্ৰথম গ্ৰন্থাগাৰ স্থাপিত হয়।
১৮৫৭ - টকিঅ'ৰ ভূমিকম্পত ১ লাখ ৭ হাজাৰ মানুহৰ মৃত্যু হয়।
১৯৯০ - দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ পৰা নামিবিয়াই স্বাধীনতা লাভ কৰে।
২০০৬ - টুইটাৰ প্ৰতিষ্ঠিত হয়।

জন্ম

১৬৮৫ - জোহান চেবাষ্টিয়ান বাক, জাৰ্মান সাহিত্যিক।
১৯০২ - মহীচন্দ্ৰ মিৰি, অসমৰ প্ৰথম মুখ্য বন সংৰক্ষক।
১৯০৫ - কুশল কোঁৱৰ, ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী। (মৃত্যু: ১৫ জুন, ১৯৪৩)
১৯১৬ - বিছমিল্লাহ খান, চেহনাই বাদক। (মৃত্যু: ২১ আগষ্ট, ২০০৬)
১৯৩৪ - বুটা সিং, ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ।
১৯৩৮ - তিলোত্তমা বৰুৱা, অসমীয়া শিক্ষাবিদ।
১৯৭৮ - ৰাণী মুখাৰ্জী, ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।

মৃত্যু

১৮৮৪ - এজৰা এবট, আমেৰিকান শিক্ষাবিদ।
২০০৩ - শিৱানী, ভাৰতীয় সাহিত্যিক।

ছুটি আৰু অন্যান্য

বিশ্ব কবিতা দিৱস
শিশু দিৱস, (লিবিয়া)

তথ্য সংগ্ৰহ

বাহ্যিক সংযোগ

বিবিচি: এই দিনত
দূৰদৰ্শন

দূৰদৰ্শন বা টিভি (ইংৰাজীত Telivision/TV/Telly/Tube টেলিভিজন/টিভি/টেলি/ট্যুব) এটি মাধ্যম যাৰ জৰিয়তে শব্দ আৰু লৰচৰ কৰা ছবি পঠিয়াব পাৰি। ই ক'লা-বগা, ৰঙীন বা ত্ৰিমাত্ৰিক হ'ব পাৰে। দূৰদৰ্শন এটি জনমাধ্যম, মনোৰঞ্জন, শিক্ষা, বাতৰি তথা বিজ্ঞাপন প্ৰচাৰ কৰিবলৈ।

নামকৰণ

দূৰদৰ্শন শব্দটো "দূৰ" আৰু "দৰ্শন" শব্দৰে গঠিত। অসমীয়াৰ দৰেই ইংৰাজী টেলিভিজন শব্দ প্ৰাচীন গ্ৰীক শব্দ টেলি, যাৰ অৰ্থ দূৰ আৰু ভিজন, যাৰ অৰ্থ দৰ্শনেৰে গঠিত।

সামাজিক প্ৰভাৱ

দূৰদৰ্শনৰ সামাজিক প্ৰভাৱ বৃহৎ, তাৰ মাজত সংবাদ মাধ্যমৰ হিংসাৰ দৰে কু-প্ৰভাৱো আছে। নতুন গৱেষণাই দেখুৱা মতে অকলশৰীয়া লোকে দূৰদৰ্শনৰ চৰিত্ৰসমূহকে সংগী মানি মনৰ অকলশৰীয়াভাব আঁতৰাব পাৰে, এনে কৰাক পেৰাচ'ছিয়েল বা ফক্স ৰিলেছন্সিপ (Parasocial/faux relationship) বোলে। গৱেষণাই এই কথাও দেখুৱাইছে যে শৈক্ষিক দূৰদৰ্শনৰ বহুতো সুবিধা আছে।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গণমাধ্যম
শ্ৰেণী:দূৰদৰ্শন
অনুৰাধা কৈৰালা

অনুৰাধা কৈৰালা (; জন্ম: ১৪ এপ্ৰিল ১৯৪৯) এগৰাকী নেপালী সমাজকৰ্মী আৰু নেপালৰ এক অলাভজনক সংগঠন মাইতি নেপালৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। এই সংগঠন বলপূৰ্বক যৌনকাৰ্যৰ বাবে মানৱ সৰবৰাহৰ ভুক্তভোগীসকলক সহায় কৰিবলৈ সমৰ্পিত। তেওঁক নেপাল চৰকাৰে (১৭ জানুৱাৰী ২০১৮ – ৩ নৱেম্বৰ ২০১৯) বাগমতী প্ৰদেশৰ প্ৰথম ৰাজ্যপাল হিচাপে নিযুক্তি দিছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৯৪৯ চনৰ ১৪ এপ্ৰিল তাৰিখে নেপালৰ ওখলধুঙ্গা জিলাৰ ৰুমজাতাৰ অঞ্চলত অনুৰাধা কৈৰালাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কাৰ্ণেল প্ৰতাপ সিং গুৰুং আৰু মাতৃ লক্ষ্মী গুৰু।

তেওঁ দশম শ্ৰেণীলৈকে ভাৰতৰ কালিম্পংমাত অধ্যয়ন কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ কলকাতাৰ পৰা উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ১৯ বছৰ বয়সত তেওঁ কাঠমাণ্ডুৰ দীনেশ প্ৰসাদ কৈৰালাৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছে আৰু তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ মনীষ কৈৰালা 'প্ৰয়াস নেপাল' নামৰ বেচৰকাৰী সংগঠন পৰিচালনা কৰে।

সক্ৰিয়তা

তেওঁৰ দ্বাৰা পৰিচালিত মাইতি নেপালে বৰ্তমান কাঠমাণ্ডুত এটা পুনৰ্সংস্থাপন গৃহ, লগতে ইণ্ডো-নেপাল সীমান্ত চহৰসমূহত ট্ৰেঞ্জিট হোম, গ্ৰাম্য অঞ্চলত প্ৰতিৰোধমূলক ঘৰ আৰু কাঠমাণ্ডুত এখন একাডেমী পৰিচালনা কৰে। নেপালী ভাষাত "মাইতি"ৰ অৰ্থ হৈছে "মাতৃৰ ঘৰ।" ই ভাৰতৰ পতিতালয়ৰ পৰা উদ্ধাৰ হোৱা মহিলাসকলৰ বাবে এক আশ্ৰয়স্থল প্ৰদান কৰে। মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিবলৈ সক্ষম নোহোৱালৈকে বা তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু সমাজে গ্ৰহণ নকৰালৈকে মাইতি নেপালৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ঘৰবোৰত থাকিব পাৰে। তেওঁলোকে আত্মনিৰ্ভৰশীল নোহোৱালৈকে এই আশ্ৰয় গৃহ সমূহত থাকিব পাৰে। ১৯৯৩ চনৰ পৰা ২০১১ চনৰ ভিতৰত তেওঁ আৰু তেওঁৰ সংগঠনে ১২,০০০ৰো অধিক মহিলা আৰু ছোৱালীক উদ্ধাৰ আৰু পুনৰ্বাসিত কৰাত সহায় কৰিছে।

তেওঁ মাইতি নেপালে উদ্ধাৰ কৰা মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সৈতে পুনৰ মিলিত কৰা, আৰক্ষী আৰু অন্যান্য আইন প্ৰৱৰ্তনকাৰী কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতে ভাৰত-নেপাল সীমান্তত টহল দিয়া আৰু ভাৰতীয় কৰ্তৃপক্ষৰ সহায়ত ভাৰতৰ পতিতালয়সমূহৰ পৰা সৰবৰাহ কৰা মহিলাসকলক উদ্ধাৰ কৰাৰ দৰে কামসমূহৰ লগতো জড়িত।

কৈৰালাই ২০০৬ চনৰ ২৫ আগষ্টত মেচাচুচেটছৰ শ্বেৰবৰ্ণৰ শান্তি এবেৰ পৰা বিবেকৰ সাহস বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ ২০১০ চনত চিএনএন হিৰো অফ দা ইয়েৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ কামৰ বাবে তেওঁক নেপালৰ "মাদাৰ টেৰেছা" বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।

আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰে ২০১০ চনৰ এপ্ৰিলত মাইতি নেপালক ৫,০০,০০০ ডলাৰ দুবছৰীয়া অনুদান প্ৰদান কৰিছিল।

২০১৭ চনৰ নৱেম্বৰত কৈৰালাই নেপালী কংগ্ৰেছ দলত যোগদান কৰে।

বঁটা আৰু সন্মান

অনুৰাধা কৈৰালাই ১৯৯৮ চনত বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ সমাজকৰ্মী (নেপাল), ১৯৯৯ চনত প্ৰবাল গোৰ্খা দক্ষিণ বহু পদক (নেপাল), ২০০২ চনত ত্ৰিশক্তিপট্টা বঁটা, ২০০৬ চনত পিচ এবে ফাউণ্ডেচনৰ পৰা বিবেকৰ সাহস বঁটা, ২০০৭ চনত জাৰ্মান ইউএনআইএফইএম বঁটা আৰু ২০০৭ চনত কুইন ছফিয়া ৰূপৰ পদক বঁটা লাভ কৰিছিল।

তেওঁক কেলিফৰ্ণিয়াৰ লছ এঞ্জেলছত চিএনএন হিৰোজ বঁটা ২০১০ প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেওঁক মঞ্চত ডেমি মূৰ আৰু এষ্টন কুচাৰে পৰিচয় কৰাইছিল। চিএনএনৰ পৰা প্ৰশংসা ৰখাৰ বাবে তেওঁ ২৫,০০০ আমেৰিকান ডলাৰৰ উপৰিও মাইতি নেপালৰ সৈতে কাম অব্যাহত ৰাখিবলৈ ১,০০,০০০ আমেৰিকান ডলাৰ লাভ কৰিছিল।

তেওঁ ২০১৪ চনত মাদাৰ টেৰেছা বঁটা লাভ কৰিছিল।

কৈৰালাক ২০১৪ চনত অখিল ভাৰতীয় তেৰাপন্থ মহিলা মণ্ডলে আচাৰ্য তুলসী কাৰ্ত্ৰিতভা পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত কৰিছিল।

কৈৰালাক ২০১৭ চনৰ এপ্ৰিলত ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰণৱ মুখাৰ্জীয়ে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰিছিল। ২০১৮ চনত কৈৰালাই জি অ'ডি বঁটা লাভ কৰে।

তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:নেপালৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শাকচুন্নী

শাকচুন্নী শব্দটো সংস্কৃত ভাষাৰ শব্দ শংকাচুৰ্ণী পৰা আহিছে। ইয়াক সাধাৰণতে এগৰাকী বিবাহিত মহিলাৰ আত্মা বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। ইহঁতে হাতত শামুকৰ খোলাৰে তৈয়াৰী বিশেষ ধৰণৰ পৰম্পৰাগত শাখা পোলা নতুবা শাখা পলা পিন্ধি থাকে, যিটো বঙালী হিন্দু বিবাহিত মহিলাৰ চিন। শাকচুন্নীসকল পেত্নীতকৈ পৃথক, ইহঁতে গছৰ ওপৰত বাস কৰে আৰু তেওঁলোকক অশান্তি দিয়া পৰা মানুহক আক্ৰমণ কৰে বুলি কোৱা হয়। ইহঁতক অজেয় বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়। কিয়নো, কেৱলমাত্ৰ নিদিষ্ট কিছুমান নীতি-নিয়মৰ জৰিয়তেহে ইহঁতক নিৰ্বাসিত কৰিব পৰা যায়।

শাকচুন্নীক জনশ্ৰুতিসমূহত সাধাৰণতে এগৰাকী সমৃদ্ধিশালী ব্যক্তিৰ সৈতে বিবাহত প্ৰৱেশ কৰা এগৰাকী যুৱতী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। সেই অনুসৰি, বৈবাহিক সংগী তথা স্বামীয়ে তেওঁলোকৰ ওপৰত কৰা নিষ্ঠুৰতা আৰু নিৰ্যাতনৰ ফলত তেওঁলোকৰ অকাল মৃত্যু হয়। ভূতৰ দৰে পুনৰ উভতি আহি শাকচুন্নীয়ে নিজৰ পূৰ্বৰ পতিক খেদি ফুৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। নিজৰ বৈবাহিক জীৱনৰ ভিতৰতে হোৱা দুখজনক অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তেওঁলোকৰ মনত ভাল সংগীৰ বাবে এক তীব্ৰ আকাংক্ষা আশ্ৰয় লয়। ফলস্বৰূপে, তেওঁলোকে বিবাহিত মহিলাসকলক লক্ষ্য কৰি লয়, আৰু তেওঁলোকৰ পৰিচয় লৈ কৰি সমাজত বাস কৰে।

স্থানীয় লোককথাত শাকচুন্নীক পৰম্পৰাগত বঙালী নাৰীৰ হুবহু বিপৰীত ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছে। নোমযুক্ত কাণ থকা দুষ্ট, প্ৰতিশোধ বিচৰা, তথা ভয়ংকৰ সত্তা হিচাপে তেওঁলোকক বৰ্ণনা কৰা হয়। লোককথাৰ গৱেষকসকলে ইয়াক এক সূক্ষ্ম পিতৃতান্ত্ৰিক বাৰ্তা বুলি কয় যে সমাজৰ নিৰ্দিষ্ট আশাৰ পৰা বিচ্যুত হোৱা নাৰীসকল শাকচুন্নীৰ দৰেই ঘৃণনীয়।

তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মাইকী ভূত
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস