প্ৰেম ৰোগ

প্ৰেম ৰোগ হৈছে ১৯৮২ চনত ৰাজ কাপুৰৰ পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনাত নিৰ্মিত এখন হিন্দী ভাষাৰ সংগীতধৰ্মী ৰোমাণ্টিক নাটক চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য লিখিছে জৈনেন্দ্ৰ জৈন আৰু কামনা চন্দ্ৰই। ছবিখনত এজন পুৰুষৰ (ঋষি কাপুৰ) এগৰাকী উচ্চ মৰ্যাদাৰ বিধৱা মহিলাৰ (পদ্মিনী কোলহাপুৰী) প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই ছবিখনে ৰাজ কাপুৰৰ সামাজিক বিষয়বস্তুলৈ পুনৰ আগমনক সূচায়।

১৯৮২ চনৰ ৩০ জুলাইত মুক্তি পোৱা ছবিখনে সেই বছৰ বক্স অফিচত সুভাষ ঘাইৰ বিধাতাৰ পিছত দ্বিতীয় স্থান দখল কৰে।

৩০সংখ্যক ফিল্মফেয়াৰ বঁটাত ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ ছবি, শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা (ঋষি কাপুৰ), শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰী (নন্দা), আৰু শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালক (লক্ষ্মীকান্ত–প্যাৰেলাল)কে ধৰি মুঠ ১২টা মনোনয়ন লাভ কৰে আৰু শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক (ৰাজ কাপুৰ) আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী (পদ্মিনী কোলহাপুৰী)কে ধৰি মুঠ ৪টা বঁটা লাভ কৰে।

পটভূমি

দেৱধৰ এজন দুখীয়া অনাথ শিশুৰ শৈশৱতে ধনী আৰু শক্তিশালী বদে ঠাকুৰৰ একমাত্ৰ ভতিজী আৰু চমিয়াৰ সৈতে গোপন সম্পৰ্ক থকা ছোটে ঠাকুৰ নামেৰে পৰিচিত বীৰেন্দ্ৰ সিংহৰ কন্যা মনোৰামৰ সৈতে চুম্বকীয় বন্ধুত্ব গঢ়ি তুলিছিল। উপকাৰী ঠাকুৰে দেৱধৰক উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে মহানগৰলৈ যোৱাত সহায় কৰিছিল। ৮ বছৰৰ পাছত দেৱধৰ নিজৰ গাঁৱলৈ উভতি আহে, য'ত তেওঁ মনোৰমা ডাঙৰ হোৱা দেখিবলৈ পায়। তাইক পুনৰ দেখাৰ পিছত দেৱধৰে প্ৰেমত পৰে আৰু আশা কৰে যে মনোৰামৰো তাৰ প্ৰতি অনুভৱ আছে। অৱশ্যে মনোৰমাই নিজৰ আৱেগৰ প্ৰতিদান নিদিয়ে। যিদিনা দেৱধৰে গাঁৱৰ সকলো বয়োজ্যেষ্ঠৰ বহল মনৰ বুলি ভবা বডে ঠাকুৰৰপৰা তাইৰ হাত সুধিবলৈ মনস্থ কৰে, সেইদিনা তেওঁ মনোৰামৰ সম্ভাৱ্য দৰা কুঁৱৰ নৰেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিংক লগ পায়, যিজন কেৱল মনোৰামৰ পৰিয়ালতকৈ ধনী হোৱাই নহয়, মনোৰমায়ো মানুহজনৰ প্ৰতি থকা মোহ প্ৰকাশ কৰে। দেৱধৰে নিজৰ অনুভৱ প্ৰকাশ নকৰে আৰু তেওঁৰ দুৰ্দশাৰ কথা গম পোৱা মানুহহে তেওঁৰ খুলশালীয়েক ৰাধা আৰু মনোৰমাৰ মাতৃ ছোটি মা।

কুঁৱৰ নৰেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিঙে মনোৰমাক বহুত ভাল পায়। অৱশ্যে তেওঁলোকৰ বিয়াৰ তিনিদিন পাছত পথ দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। নিজৰ ঘৰতে ছোটী মা আৰু বদে ঠাকুৰৰ প্ৰতিবাদৰ বিৰুদ্ধে মূৰ মুদাবলৈ সাজু হৈ আছে যেতিয়া কুঁৱৰ নৰেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিঙৰ ভনীয়েক ৰাজ ৰাণীয়ে হস্তক্ষেপ কৰি মনোৰমাক লগত লৈ যায়। তাই লাহে লাহে ৰাজ ৰাণী আৰু পুত্ৰৰ সহায়ত নিজৰ জীৱনটোক টুকুৰা-টুকুৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। এদিন তাইৰ ভায়েক ৰাজা বীৰেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিঙে তাইক ধৰ্ষণ কৰাৰ পাছত তাই পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰলৈ উভতি আহে। পৰিস্থিতিৰ কথা গম পালে দেৱধৰে মনোৰামৰ জীৱনটো পুনৰ গঢ়ি তোলাৰ লগতে তাইৰ মুখলৈ হাঁহি বিৰিঙাবলৈ কাম কৰে। জীৱন আৰু প্ৰেমৰ প্ৰতি থকা তাইৰ বিশ্বাস পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ দৃঢ়-প্ৰতিজ্ঞ দেৱধৰে। এনে কৰি তেওঁ অৱশেষত তেওঁৰ পক্ষত বৃদ্ধাৱস্থাৰ পৰম্পৰা আৰু ৰীতি-নীতিৰে সজ্জিত শক্তিশালী ঠাকুৰৰ ক্ৰোধৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়।

মনোৰমাই বিধৱাৰপৰাই ঘটা ঘটনাবোৰৰ কথা মাকৰ আগত স্বীকাৰ কৰে। তাইৰ দেউতাক আৰু দেউতাক দুয়োজনেই দেৱধৰৰ লগত তাইৰ প্ৰেমৰ বাবে ক্ষুব্ধ হৈ দেৱধৰক হত্যা কৰি তাইক বৈবাহিক ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ বাধ্য কৰাবলৈ শপত খায়। গাঁৱত কাজিয়া আৰম্ভ হয় আৰু শেষত যুৱককেইজন পুনৰ একত্ৰিত হয়।

অভিনয়ত

ঋষি কাপুৰ — দেৱধৰ "দেৱ"; মাতৃৰফালৰপৰা ডাঙৰ-দীঘল কৰা ধনহীন কিন্তু শিক্ষিত অনাথ
পদ্মিনী কলহপুৰে — মনোৰমা "ৰামা" সিংহ; স্থানীয় অভিজাত পৰিয়ালৰ কন্যা
শম্মি কাপুৰ — বদে ৰাজা ঠাকুৰ; ৰামাৰ পৈতৃক ককাক
নন্দা — ছোটি মা; ৰামাৰ মাক
তনুজা — ৰাজ ৰাণী; ৰাজা বীৰেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিঙৰ পত্নী
সুষমা ছেঠ — বাদি মা; বদে ৰাজাৰ পত্নী
কুলভূষণ খৰবান্দা — বীৰেন্দ্ৰ "বীৰ" সিংহ; ৰামাৰ-পিটৃ
ৰাজা মুৰাদ — ৰাজা বীৰেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিংহ; নৰেন্দ্ৰৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ
ওম প্ৰকাশ — পণ্ডিতজী; পুৰোহিত আৰু দেৱৰ মাতৃৰফালৰপৰা ককাক
দুলাৰী — পণ্ডিতজীৰ পত্নী
বিজয়েন্দ্ৰ ঘাটগে — কুঁৱৰ নৰেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিংহ; ৰামাৰ স্বামী
বিন্দু — চমীয়া
কিৰণ বৈৰালে — ৰাধা

তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ