वेचीक पूत वपार

वेचीक पूत वपार.
Vechik Put Vopar - The Prodigal Son ( Parable )
वपारिंचो हेतू.
तेदनां शिसांनीं लागीं सरुन ताका विचारलें: "वपारींनीं तांचे कडे कित्याक उलयताय?" ताणें परतीपाळ केलो: "कित्याक सर्गींच्या राज्याचे गूट वळखूंचें देणें तुमकां दिल्लें आसा; तांकां हेरांक ना. आसा तांकां देव आनींक-उय दितलो आनी तांचें माप भरन अत्तलें; पूण ना तांकां, आसा तें पोरयान तांचे कडलें देव काडून घेतलो. देखून हांव वपारींनीं तांचे कडे उलयतां, कित्याक पळेवन-उय तांकां दिसना, आनी आयकुन-उय तांकां आयकना आनी समजयी ना."
इजायासान अशें आदींच सांगललें तें तांचे सवें पाळोन येता:
"आयकुन-आयकून तुमकां काय, समजचें ना; पळेवन-पळेवन तुमकां काय दिसचें ना. कित्याक ह्या लकाचें काळीज जोड-निबर जालां, तांचे कान भेरे जाल्यात, तांचे दोळे धांपलले आसात; ना तर दोळयांनीं तांकां दिसूंक लागतलें, कानांनीं तांकां सारकें आयकुंक मेळतलें, मनान तांकां समजतलें, आनी, तीं परतून येवन, हांव तांकां बरीं करीन ."
वेचीक पूत वपार.
पवित्र पुसतक ː लुकास १५:११-३२
११ आनिंक-ऊय ताणें सांगलें: कण-एकल्या मनशाक दग पूत आसले
१२ आनी तांचê मदल्या धाकट्यान बापायक अशें म्हळें: बापा, म्हाका पडता तो दायजाचो वानटो म्हाका काडून दी. आनी ताणें तांकां दायज वानटून दिलें.
१३ आनी थड्या दिसां भितोर धाकट्या पुतान आपणाचें आसलें तितलेंय एकठांय केलें आनी घरांतलो भायर सरून तो एका पयशिल्या गांवांत गेलो; आनी थोंी मसतें जिवीत जियेवन ताणें आपलê गिरेसत्काय्ेची वाट लायली.
१४ आनी ताणें सगळें हगडावन उडयतोच, त्या गांवांत êक खोर भूक पडली आनी तोय अडचणीक सांपडलो.
१५ तेदनां वचून तो त्या गांवांतल्या कण-एकल्यागेर चाक्रेक रावलो; आनी ताणें ताका आपल्या शेतांत दुक्रां चरवंक धाडलो;
१६ आनी दुक्रां खातात तेो सांगो तरी खावन आपलें पट भोरुंक ताका खुशी येताली, कित्याक कण ताका जेवणाक कांयच दिनासलो.
१७ शेकीं, सयराणार येवन, ताणें म्हळें: कितले दिस्वड्याचे मानाय म्हज्या बापायच्या घरांत नाकापुरो जाय-सोर जेवून-खावन आसात, आनी हांव हांगा भुकेन मर्तां!
१८ तोर हांव उठून म्हज्या बापाय-शीं वेतलं आनी ताका म्हणटलं: बापा, हांवें सर्गाचेर आनी तुजेर आड पातक केलां;
१९ म्हाका तुजो पूत म्हणुंक आनिंक म्हाका फावो ना; तुज्या मानाय्ांतलो एकलो कसो म्हाका धोर.
२० आनी उठून तो आपल्या बापाय-शीं गेलो. पयसूच आसताना ताच्या बापायन ताका देखलो आनी ताचें काळीज चुर्चुरलें; आनी धांवून वचून ताणें ताका वेंग मारली आनी ताचे उमे घेईत रावलो.
२१ पुतान ताका म्हळें: बापा, हांवें सर्गाचेर आनी तुजेर आड पातक केलां; म्हाका तुजो पूत म्हणुंक आनिंक म्हाका फावो ना.
२२ तेदनां बापायन आपल्या चाक्रांक सांगलें: बऱ्यांतलें बरें एक वसत्र वेगिंचê-वेगीं हाडून ताका न्हेसय्यात; ताच्या बटाक मुदी आनी पांय्ांक व्हाणो घालात;
२३ गुल्गुलीत पाडकुलो हाडून मारात; जेवण करुंय्या आनी बरेंबरें खावन-पियेवन खुशाल जावंय्या.
२४ कित्याक हो म्हजो पूत मेलळो, तो नव्यान जिवंत जाला; सानडललो, तो परत मेळळा. आनी तãणीं जेवुंक सुरू केलें.
२५ तेदनां ताचो व्हडलो पूत शेतांत आसलो आनी येवन घरा लागीं पावतांपावतां ताणें संगीत आनी नाच जातात तीं आयकलीं
२६ आनी, एका चाक्राक आपवन, कितें जालां काय म्हण ताणें विचारलें.
२७ चाक्रान जाप दिली: तुजो भाव आयला, आनी तो सलामती पावलो म्हण तुज्या बापायन गुल्गुलीत पाडकुलो मारला.
२८ पूण तो जबोर रागार जालो आनी पर्तिपाळून ताणें बापायक अशें म्हळें:
२९ पळे, इतलीं वर्सां जालीं हांव तुजी सेवाचाक्री कर्तां आनी तुजें उतर हांवें केदनांच मोडुंक ना, तरी म्हज्या इश्टां बराबोर जेवुंक-पियेवंक तुंवें म्हाका केदनांच êक बकडो लेगून दिलो नांय;
३० पूण शिंदळ बायलां बराबोर आपलें दायज खावन-हगडावन हो तुजो पूत येना फुडें तुंवें ताचê पासत दाटोमटो पाडकुलो मारलय!
३१ पूण ताणें ताका सांगलें: पुता म्हज्या, तूं सदांच म्हज्या सांगाता आसाय आनी जें कितें म्हजê लागीं आसा तें सगळें तुजेंच.
३२ पूण बरें जेवण करुंक आनी खुशाल जावंक पुर्तें कारण आसलें: तोर हो तुजो भाव मेललो, तो नव्यान जिवंत जाला; सानडललो, तो परत मेळळा.
“वपारिंनीं उलयतलं, संवसार रचलल्याक गुपीत आसललेो वसतू उक्तेो कर्तलं”, हें प्रवादियाचें उतर अशें खरें जालें. (मातेव १३:३५)
पळेइयात न्याळ.
The Prodigal Son, Commentary &amp; Meditation