राश्ट्रांची झडती वपार

राश्ट्रांची झडती वपार.
Raxttranchi Zhoddti Vopar - The Great Assize ( parable )
वपारिंचो हेतू.
तेदनां शिसांनीं लागीं सरुन ताका विचारलें: "वपारींनीं तांचे कडे कित्याक उलयताय?" ताणें परतीपाळ केलो: "कित्याक सर्गींच्या राज्याचे गूट वळखूंचें देणें तुमकां दिल्लें आसा; तांकां हेरांक ना. आसा तांकां देव आनींक-उय दितलो आनी तांचें माप भरन अत्तलें; पूण ना तांकां, आसा तें पोरयान तांचे कडलें देव काडून घेतलो. देखून हांव वपारींनीं तांचे कडे उलयतां, कित्याक पळेवन-उय तांकां दिसना, आनी आयकुन-उय तांकां आयकना आनी समजयी ना."
इजायासान अशें आदींच सांगललें तें तांचे सवें पाळोन येता:
"आयकुन-आयकून तुमकां काय, समजचें ना; पळेवन-पळेवन तुमकां काय दिसचें ना. कित्याक ह्या लकाचें काळीज जोड-निबर जालां, तांचे कान भेरे जाल्यात, तांचे दोळे धांपलले आसात; ना तर दोळयांनीं तांकां दिसूंक लागतलें, कानांनीं तांकां सारकें आयकुंक मेळतलें, मनान तांकां समजतलें, आनी, तीं परतून येवन, हांव तांकां बरीं करीन ."
राश्ट्रांची झडती वपार.
पवित्र पुसतक ː मातेव २५ ː ३१-४६
३१ "जेदनां मनशाचो पूत सगळ्या आपल्या दुतांक घेवन म्हंय्ेन येतलो, तेदनां तो आपल्या म्हंय्ेच्या शिंवासनार बसतलो,
३२ आनी ताचê मुखार सगळीं राश्ट्रां जंतलीं, आनी जसो गंवळी शेळियांक आनी बकडियांक कुशीन-कुशीन काडता, तसो तोय सगळ्या राश्ट्रांक कुशीन-कुशीन दवर्तलो:
३३ शेळियांक आपल्या उज्व्याक आनी बकडियांक आपल्या दाव्याक दवर्तलो.
३४ तेदनां राजा आपल्या उज्व्याक आसलल्यांक म्हणटलो: 'म्हज्या बापाचो आशिर्वाद घेतलल्यांनो, येइयात आनी संवसार रचलल्याक तुंकां तय्यार केललें राज तुंचें दायज म्हण घेइयात.
३५ कित्याक हांव भुकेललं आनी तुमी म्हाका जेवुंक वाडलें; हांव तानेललं आनी तुमी म्हाका पियेवंक दिलें; हांव वाटसूर कसो आयललं आनी तुमी म्हाका बिराड दिलें;
३६ हांव विंगळो आसलं आनी तुमी म्हाका न्हेसुंक दिलें; पिडेंत आसलं आनी तुमी म्हजी खबर-मात घेतली, बंदखणिंत आसलं आनी तुमी म्हाका भेट दिली.'
३७ त्या वेळार प्रमाणीक मनशां ताका जबाब करून विचार्तलीं: 'सायबा, केदना म्हण आमी तुका भुकेललो पळेवन जेवुंक दिलें? तानेललो पळेवन तुका पियेवंक दिलें
३८ केदना म्हण तुका वाटसूर कसो पळेवन आंगेर बिराड दिलें? विंगळो पळेवन तुका न्हेसुंक दिलें?
३९ आनी तूं पिडेंत वो बंदखणिंत आसताना, केदना तुका भेट दीवंक गेल्यांव?'
४० आनी जाप दीवन राजा तांकां म्हणटलो: 'हांव तुंकां सत सांग्तां: म्हज्या ल्हानांतल्या ल्हानां भावांभयणीं मदल्या एकल्याक जें तुमी केलें, तें तुमी म्हाकाच केलें.'
४१ मागीर आपल्या दाव्याक आसलल्यांक तो म्हणटलो: 'शिराप पडलल्यांनो, देवचाराक आनी ताच्या दुतांक तय्यार केलल्या सासणाच्या उज्यांत म्हजê थावन कडसरून वचात.
४२ कित्याक हांव भुकेललं, पूण तुमी म्हाका जेवुंक वाडलें ना; हांव तानेललं, पूण तुमी म्हाका पियेवंक दिलें ना;
४३ वाटसूर कसो आयललं, पूण तुमी म्हाका बिराड दिलें ना; विंगळो जाललं, पूण तुमी म्हाका न्हेसुंक दिलें ना; पिडेंत आनी बंदखणिंत पडललं, पूण तुमी म्हाका भेट दिली ना.'
४४ त्या वेळार हिंय ताका जबाब करून विचार्तलीं: 'सायबा, केदना म्हण आमी तुका भुकेललो, तानेललो, वाटसूर वो विंगळो जाललो, पिडेंत वो बंदखणिंत पडललो पळेवन, तुजी चाक्री करुंक ना?'
४५ तेदनां तो तांकां जाप दीवन म्हणटलो: 'हांव तुंकां सत सांग्तां: ह्या ल्हानांतल्या ल्हानां मदल्या एकल्याक-ऊय जें कितें तुमी करुंक ना, तें तुमी म्हाकाय करुंक ना.'
४६ आनी हीं सासणाचê खासतीक वेतलीं, पूण देवाक मानवललीं मनशां सासणीक जिवीत भोगुंक वेतलीं."
“वपारिंनीं उलयतलं, संवसार रचलल्याक गुपीत आसललेो वसतू उक्तेो कर्तलं”, हें प्रवादियाचें उतर अशें खरें जालें. (मातेव १३:३५)
पळेइयात न्याळ.
The Sheep and the Goats, Commentary &amp; Meditation