Η διαμονή μου ήτανε μία ευχάριστη έκπληξη πέρα από κάθε αναμενόμενο. Ένα πεντακάθαρο, δροσερό «κατώϊ», όπως το λένε οι ντόπιοι, με τους φαρδύς πέτρινους τοίχους του, πρόσφατα ανακαινισμένο και διακοσμημένο με ιδιαίτερη φροντίδα και πολύ μεράκι. Περιλάμβανε τόσα, όσα χρειάζεται ένας ταξιδιώτης και ακόμη περισσότερα δημιουργώντας μου μία ευχάριστη έκπληξη κάθε φορά που ανακάλυπτα κάτι.
Η ευγένεια, η γλυκύτητα, ο δυναμισμός και η διακριτική παρουσία της Κωνσταντίνας με εντυπωσίασαν. Γρήγορα κατάλαβα ότι η κινητήριος δύναμη για αυτό που αντίκρυσα και έζησα ήτανε η αγάπη των ιδιοκτητών για τον τόπο τους, η χαρά της συνεισφοράς, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, πέρα από το όποιο οικονομικό όφελος.
Η θέα από το μικρό «αυλιδάκι», πίσω από τις τριανταφυλλιές, τις λεμονιές, τα κλήματα και τόσα άλλα που του πρόσφεραν την αίσθηση της ιδιωτικότητας, αξεπέραστη. Ο κόλπος από τα «μπρός Γυάλια» με το απαράμιλλης ομορφιάς εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας στα δεξιά του, χάριζε διαφορετικές εικόνες, ανάλογα με την ώρα της ημέρας και τα τερτίπια του καιρού.
Χαιρέτησα τον αυγερινό, θαύμαζα την μαγευτική ανατολή και το αξεπέραστο ηλιοβασίλεμα, χάζευα τα αστέρια, προσπαθώντας φυλάξω τις εικόνες αυτές βαθιά στη ψυχή, συντροφιά στην καθημερινότητα της πόλης.
Μένοντας στο μικρό αλλά τόσο ξεχωριστό χωριουδάκι των Στενιών, με τα φροντισμένα σπίτια και την πυκνή βλάστηση, είχα την πολυτέλεια να με ξυπνούν τα κοκόρια, να απολαμβάνω το δροσερό μυρωμένο αεράκι και την ησυχία του τόπου. Να κάνω τα μπάνια μου στη θάλασσα -άλλοτε γλυκιά και ήρεμη, άλλοτε με κύματα- αλλά πάντα με τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά της που παίζανε οι γλάροι συντροφιά με τα φλύαρα τζιτζίκια.
Έφυγα με τις καλύτερες των εντυπώσεων από το Stone Cottage εισπράττοντας το «νοιάξιμο», την «φροντίδα», την αίσθηση …της «επίσημης καλεσμένης» και έχοντας στις αποσκευές μου την περίφημη λεμονάδα με δυόσμο που έφτιαξαν η Κωνσταντίνα με την κόρη της από τις λεμονιές του κήπου τους.
Δώρα