Υπάρχουν δύο λόγοι για να μιλήσεις σε κάποιον στον ενικό την πρώτη φορά που τον βλέπεις. Ο ένας είναι η αυθόρμητη αμοιβαία οικειότητα και ο άλλος, αυτός της αγένειας. Στην περίπτωση μας δεν υπήρχε οικειότητα…άρα; Επίσης είναι και το ύφος ενός ανθρώπου! Εμείς επιμείναμε να μιλάμε στον πληθυντικό κι εκείνος στον ενικό μέχρι το τέλος.Του το επισήμανε η σύζυγός μου, ένα απόγευμα πριν φύγουμε για Αθήνα που της μίλησε και πάλι έτσι! Η στάση του ζευγαριού, ενώ αρχικά μας είχαν βρεί κάποια λύση για τις 14 Αυγούστου, από την ώρα αναχώρησης, δηλ 11.00, μέχρι τις 15.00 περίπου, (16.30 αναχωρούσε το πλοίο), ήταν να αποσυρθεί τελείως και μετά βίας να μας χαιρετήσουν από απόσταση, όταν φύγαμε στις 11.00. Το αποτέλεσμα,ήταν να σερνόμαστε σε εστιατόρια και καφετέριες μέσα στον ήλιο και τη ζέστη σχεδόν επί πεντάωρο και τελικά,αφού προστέθηκε και η ταλαιπωρία του πλοίου,να φτάσουμε κατάκοποι στην Αθήνα, χάνοντας τη δυνατότητα για ένα τελευταίο μπάνιο στη θάλασσα και το κυριότερο,ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ η σύζυγός μου,που έχει πολλά προβλήματα στη σπονδυλική στήλη, εγχειρισμένη μέση και χρόνιους πόνους σε όλο το μήκος της, με αποτέλεσμα να μείνει στο κρεβάτι για τις επόμενες μέρες. Ωραίο το σπίτι, ο εξοπλισμός του και η τοποθεσία. Ωραία η φύση πάντοτε και ειδικά, για όσους αγαπούν τους βοριάδες!