Je kent die recensies wel: hemel op aarde, paradijs, onvoorstelbaar en meer van dat soort superlatieven. Meestal klik ik door. Als nuchtere Grunninger geloof ik het op voorhand niet.
En zo kwamen we bij Windmill Milos in Kroustas op het Griekse Kreta uit. Geen recensies. Wel mooie plaatjes maar niets wat er op leek dat het “te mooi om waar te zijn” zou zijn.
En dus is het dat ineens wel.
Opgehaald vanaf een kruispunt in Agios Nikolas door Maria en Giorgos het laatste kwartiertje omhoog geslingerd in onze Europecar (niet doen, redelijke auto maar meer werkt niet dan wel, wel goedkoop).
De laatste binnenhaakse bocht in Kroustas paste net. En dan overkomt het je... een oprijlaantje bovenop de berg. Voorzien van allemaal lichtjes word je geleid naar de verbouwde molen. 400 jaar oud en al die tijd overerfd van vader op zoon. En je voelt aan alles dat het al die jaren met liefde in de familie is geweest. En met vakmanschap verbouwd. Het was ons een eer om een week molenaar te mogen zijn.
Koud water in de koelkast, babybedje voor Tatum, lokale lekkernijen en zeer gastvrije lieve eigenaren. Trots op hun bezit en ontzettend oprecht hartelijk in hun ontvangst.
Als je dan gesetteld vanaf 550 meter hoogte over Kreta kijkt besef je het ineens. Soms, heel soms zijn die recensies dus echt waar... hemel op aarde. De molenaar te rijk. Met ons drieën genoten en verwonderd. Samen even in ons eigen paradijsje.
Dank Maria en Giorgos dat jullie dit sinds kort willen delen met de wereld. En dat wij er mochten zijn. Ondanks dat ik altijd vind dat de wereld te groot is om 2 keer naar hetzelfde te gaan is de kans deze keer groot. Misschien kijken we nog wel eens weer met een brok in onze keel uit over Kreta. Vanaf het balkon van de schitterende molen. Windmill Milos heeft onze harten gestolen.