Είμασταν μια τετραμελής οικογένεια και το δωμάτιο είχε στην ουσία δύο κρεβάτια, ένα διπλό κρεβάτι και ένα καναπέ που γίνονταν κρεβάτι. Τα στρώματα και τα δύο ήταν απαράδεκτα. Το κρεβάτι είχε ένα υπερβολικά μαλακό στρώμα, σαν τραμπολίνο, και τα ελατήρια ήταν ανάγλυφα, τα ένιωθες αρκετά όταν ξάπλωνες. Το στρώμα του καναπέ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, τα ξύλα που είχε εσωτερικά σε χτυπούσαν όταν άλλαζες πλευρό. Επίσης από την πρώτη μέρα εμφανίστηκαν μυρμήγκια στο δωμάτιο και όχι ένα, δύο αλλά δεκάδες, με αποτέλεσμα κάθε μέρα να προσπαθούμε να τα διώξουμε. Ένα ψυχουλάκι μόνο να έπεφτε, θα εμφανίζονταν κατευθείαν. Με τα παιδιά στο χώρο (το ένα βρέφος) και σε ένα μικρό δωμάτιο για τα δεδομένα 4 ατόμων, ήταν αδύνατη οποιαδήποτε προσπάθεια απεντόμωσης. Το μόνο που έσωζε κάπως την κατάσταση ήταν το σημείο του δωματίου, που είναι κατάκεντρο και έχει τα πάντα γύρω σου.