Από την στιγμή που μπήκαμε στο σπίτι νιώσαμε λες και μπήκαμε στο σπίτι της γιαγιάς μας. Όχι λόγω της ζεστασιάς και της αίσθησης φιλοξενίας, αλλά λόγω της μυρωδιάς παλιού και κλεισουρας που επικρατούσε στον χώρο. Ντεκόρ απαρχαιωμένο που ξεκάθαρα δεν έχει αλλαχτεί χρόνια, υδραυλικά παμπάλαια με βρύσες που πραγματικά για να ρυθμίσεις την θερμότητα του νερού έπρεπε να κάνεις ολόκληρη εξίσωση. Ντουλάπες με απαράδεκτη μυρωδιά που σίγουρα δεν έχουν αλλαχτεί χρόνια, τηλεόραση από το 2000 η οποία για σύνθετο είχε ένα σπασμένο μπαούλο.Για αποκωδικοποιητή; Ένας αρχαίος που μέχρι να τον ανοίξουμε μας βγήκε η πίστη. Καναπέδες παλέτες με στρώματα από πάνω για σίγουρο πιάσιμο, ψυγείο αρχαίο γεμάτο λεκέδες, μπανιερα με σκουριασμένα καρφιά στο ύψος του κεφαλιού και χωρίς ΚΟΥΡΤΊΝΑ. Να μην μιλήσω για τα σεντόνια και τις πετσέτες που μύριζαν κλεισούρα. Πάντως...το χειρότερο το κρατάω για το τέλος με μια φωτογραφία! Κάθεσαι στην τουαλέτα αγκαλιά...με το ΠΛΥΝΤΉΡΙΟ ΡΟΎΧΩΝ! Η εξώπορτα πάλι..σαν πόρτα από αίθουσα σχολείου που δεν έχει ανακαινιστεί χρόνια. Μπαλκόνι τελείως βρώμικο,τον κωδικό για το ίντερνετ μάλλον έπρεπε να τον μαντέψουμε. Ευγενική η ενοικιαστής αλλά δεν αρκεί.