Дзятлаўчане расказалі, што для іх значыць Дзень Незалежнасці — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n03.07.2019 04.07.2019 administrator1330\n3 ліпеня Рэспубліка Беларусь урачыста адзначае Дзень Незалежнасці. Дзятлаўчане расказалі, што для іх значыць незалежнасць сваёй краіны.\nКанстанцін Вінцукевіч, старшыня Дварэцкага сельскага савета:\n– Гэтае свята ўлілося ў наша сённяшняе жыццё як неад’емнае цэлае. Я адчуваю гонар за краіну, за дзяржаву. Мы павінны будаваць сваю дзяржаўнасць: развіваць эканоміку, культуру і галоўнае – шанаваць традыцыі беларускага народа. У нас вельмі добра захоўваюцца народныя традыцыі: ствараюцца музеі, ладзяцца разнастайныя святы, фестывалі. У кожным мястэчку, у кожнай вёсцы ёсць нешта сваё «адметнае», нацыянальнае. Мне асабліва падабаецца, што гэтым таксама цікавіцца моладзь.\nЯшчэ гэтае свята асацыіруецца з Днём вызвалення. Вельмі важна, што яму папярэднічае Дзень усенароднай памяці, калі мы ўспамінаем тых, хто аддаў сваё жыццё за свабоду і незалежнасць Радзімы.\nВіншую ўсіх са святам, жадаю бадзёрасці і аптымізму!\nІна Орсік, дырэктар Хвінявіцкага дзіцячага сада-сярэдняй школы:\n– Дзень Незалежнасці –гэта значная дата для ўсіх беларусаў. Яна нагадвае аб тым, якой цаной дасталася нашаму народу незалежнасць, падкрэслівае яе каштоўнасць і прымушае задумацца пра будучыню. Акрамя таго, як і любое свята, 3 ліпеня аб’ядноўвае народ, дорыць станоўчыя эмоцыі і ўсмешкі, што таксама вельмі важна. Гэта выдатная нагода правесці час з сям’ёй або сябрамі ў святочнай абстаноўцы.\nВераніка Губар і Ульяна Сарачынская, навучэнкі Вензавецкага дзіцячага сада-сярэдняй школы:\n– У гэты святочны дзень, гледзячы, як людзі радуюцца, бачыш усю прыгажосць, дабрыню, шчырасць, моц сваёй краіны і адчуваеш сябе ў сваёй сям’і, у сябе дома ўтульна і абаронена. А гэта як раз тое, што дае кожнаму адчуванне спакою, упэўненасці. Для нас Дзень Незалежнасці – гэта свята, калі кожнага чалавека напаўняе гонар за нашу дзяржаву, за тое, што Беларусь сёння на карце свету – самастойная краіна.\nЛілія Коласава з унучкай Аляксандрай:\n–У значную дату 75-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў мы ганарымся сваёй гісторыяй, сваёй дзяржавай, тым, што мы жывём у мірны час. У гэты значны для нашай краіны дзень мы аддаём даніну памяці людзям, якія ваявалі за нашу свабоду. Яны аддавалі жыццё за Радзіму, дзякуючы ім мы цяпер можам развівацца, жыць, атрымліваць асалоду ад жыцця, вучыцца, працягваць свой род.\nУсім хочацца пажадаць мірнага неба над галавой, нашым ветэранам – даўгалецця, а падрастаючаму пакаленню свята захоўваць традыцыі беларускага народа.


У БДУ створаны сумесны Інстытут тэхналогій БДУ-ТНУ (Таджыкскі нацыянальны ўніверсітэт). Адпаведная дамова падпісана 29 кастрычніка.Подпісы пад дакументам паставілі рэктары абедзвюх ВНУ акадэмікі Сяргей Абламейка і Махмадзюсуф Імамзода.\nІнстытут тэхналогій БДУ-ТНУ будзе функцыянаваць у Душанбэ. А адукацыйны працэс пройдзе па сістэме "2+2": першыя два гады таджыкскія студэнты навучаюцца ў ТНУ (Душанбэ), а наступныя два - у БДУ (Мінск). Абарона дыпломаў адбудзецца ў беларускай ВНУ.\nУ складзе інстытута тры факультэты: інфармацыйных тэхналогій, эколагазберагальных тэхналогій ТНУ-МДЭІ імя А. Д. Сахарава і факультэт даўніверсітэцкай адукацыі. Адзначым, у наш час на факультэце інфармацыйных тэхналогій, які працуе другі год, навучаецца каля 100 чалавек. Тут студэнтаў рыхтуюць па наступных спецыяльнасцях першай ступені вышэйшай адукацыі: прыкладная інфарматыка (напрамак - праграмнае забеспячэнне камп'ютарных сістэм); матэматыка і інфармацыйныя тэхналогіі (напрамак - матэматычнае і праграмнае забеспячэнне мабільных прылад); камп'ютарная бяспека (напрамак - матэматычныя метады і праграмныя сістэмы).\nФакультэт эколагазберагальных тэхналогій ТНУ-МДЭІ імя А. Д. Сахарава БДУ створаны ў жніўні гэтага года. Плануецца, што тут будуць рыхтаваць студэнтаў па спецыяльнасцях: энергаэфектыўныя тэхналогіі і энергетычны менеджмент; ядзерная і радыяцыйная бяспека і медыка-біялагічная справа. Дарэчы, ужо сёлета на гэтыя тры спецыяльнасці набрана 75 першакурснікаў.\nНа факультэце даўніверсітэцкай адукацыі БДУ-ТНУ адкрыецца падрыхтоўка абітурыентаў па фізіка-матэматычным, хіміка-біялагічным і інжынерна-тэхнічным профілях. На фота – ТНУ ( Таджыкскі нацыянальны ўніверсітэт).\nТаджыкскі нацыянальны ўніверсітэт утвораны ў 1947 годзе. За ўсю яго гісторыю падрыхтавана звыш 100 тыс. спецыялістаў. У наш час у ТНУ навучаецца больш 21 тыс. студэнтаў, з іх звыш 16 тыс. на дзённым аддзяленні і амаль 5 тыс. - на завочным, 400 магістрантаў. Падрыхтоўка вядзецца па 93 спецыяльнасцях.\nУ структуры ўніверсітэта функцыянуюць 17 факультэтаў, 104 спецыялізаваных і 7 агульнаўніверсітэцкіх кафедраў, навукова-даследчы інстытут, навуковая і электронная бібліятэка, 112 навукова-даследчых і навучальных лабараторый, цэнтр біятэхналогій, тэхнапарк, цэнтр вывучэння моў, культурна-адукацыйны цэнтр "Канфуцый", цэнтр перыёдыкі, друку і перакладу і іншыя. У 2009 годзе пры ўніверсітэце быў утвораны ліцэй прародазнаўча-матэматычнага кірунку. Адукацыйны працэс забяспечвае высокакваліфікаваны прафесарска-выкладчыцкі персанал, з іх 6 акадэмікаў і 8 членаў-карэспандэнтаў Акадэміі навук Рэспублікі Таджыкістан, 154 дактары навук і прафесары, звыш 500 кандыдатаў навук і дацэнтаў.


Учительница начальных классов Лилия Тишалович в 10-й раз приняла под свое крыло первоклассников — Новости в Поставах\n03.10.2020 02.10.2020 postawy335Комментариев нет\nДзясяты раз у першы клас\nНастаўніца пачатковых класаў Лілія Міхайлаўна Цішаловіч сёлета ў дзясяты раз прыняла ў СШ №1 пад сваё крыло першакласнікаў.\nІх 16. Няўрымслівыя дзеці пакрыху прывыкаюць да школьных правілаў, нясмелыя наладжваюць сяброўскія адносіны з іншымі, і ўсе яны ўжо палюбілі сваю класную маму. Лілія Міхайлаўна кожную раніцу пераступае парог класа з прыветнай усмешкай. І малыя туляцца да яе, прыносяць у падарунак свае малюнкі, імкнуцца пачаставаць прысмакамі. А Лілія Міхайлаўна шукае індывідуальны падыход да кожнага, цярпліва вучыць найперш правільным паводзінам, імкнецца прывіць любоў да кнігі.\nУ дзяцінстве яна марыла стаць медыкам. Сяброўка ўгаварыла паступаць у педвучылішча. Па размеркаванні накіроўвалі на радзіму, у Браслаўскі раён. Папрасілася ў Пастаўскі, бо тут ужо працаваў будучы муж.\n— Маім першым месцам работы была Апідамская васьмігодка, — расказвала Лілія Цішаловіч. — З настальгіяй успамінаю той час. З якой вялікай павагай вяскоўцы адносіліся да настаўнікаў, у тым ліку да мяне, маладзенькай! Мужчыны, вітаючыся, здымалі шапкі. Цеплынёй ахінулі ў калектыве. Я збіралася замуж і па ўсіх пытаннях раілася са старэйшымі калегамі Элеанорай Савельеўнай, Таццянай Арсеньеўнай. Мама жыла ў Браслаўскім раёне, тады не тое што мабільныя, нават звычайныя тэлефоны былі не ў кожнага. І гэтыя настаўніцы сталі маімі дарадцамі.\nАдпрацаваўшы год у сельскай школе, Лілія Цішаловіч уладкавалася ў першую гарадскую. Вядома, была трывога пры падрыхтоўцы да першага ўрока. Але вучні адчулі яе дабрыню і прыкіпелі душой. Той клас і цяпер часта збіраецца разам. Запрашаюць і першую настаўніцу.\n— З Францыі прыязджае Вераніка Дзеравянка, з Ізраіля — Коля Сіскевіч — і тады ў нас абавязкова свята, — дзялілася эмоцыямі Лілія Міхайлаўна. — У гэтым класе вучыліся Дзіма Касарэўскі, Саша Кірэй, Паша Шылей, Оля Крукоўская. Ганаруся імі ўсімі і заўсёды рада сустрэчы. Многія, закончыўшы школу, змянілі месца жыхарства. Але калі нават праездам бываюць у Паставах, заглядваюць да мяне хоць на хвілінку. А як сілкуе перапіска праз сацыяльныя сеткі! Я вельмі люблю дзетак, і гэта дапамагае пераадольваць цяжкасці, якіх у працы настаўніка нямала. Але радасці ўсё ж больш. Пераступаеш парог школы — а хлопчыкі і дзяўчынкі бягуць насустрач, абдымаюць, гатовы цалаваць. Або часам іду па вуліцы, сустракаю сваіх «першаклашак», якія вучацца ў старэйшых класах ці даўно закончылі школу, — і зноў абдымкі, шчырыя словы, успаміны.\nАле каб так было, якім цярпеннем, вытрымкай трэба валодаць: не павысіць голас, тлумачачы новы матэрыял або ўшчуваючы за дрэнныя паводзіны. Лілія Міхайлаўна вучыць дзетак не толькі чытаць, пісаць, лічыць, але і з павагай адносіцца адно да аднаго, умець саступіць і дараваць, быць сумленнымі, трымаць дадзенае слова, ніколі не парушаць абяцанне, быць міласэрнымі. У настаўніцы спалучаюцца дабрыня і патрабавальнасць, спагада і справядлівасць. І вучні гэта адчуваюць. У класе да месца дзелавы тон, трапны жарт, шчырая і даверлівая размова. Нярэдка яе выпускнікі, будучы ў старэйшых класах, заглядваюць, каб падзяліцца радасцю, абмеркаваць праблемы, параіцца.\nДзякуючы педагагічнаму таленту, прафесійнаму майстэрству, адказнасці, чуласці, клапатлівасці, Лілія Міхайлаўна ўмее аб’яднаць вакол сябе не толькі вучняў, але і бацькоў, з якімі наладжана цеснае ўзаемадзеянне. Настаўніцу часта называюць другой мамай: яна ахінае пяшчотай гаманлівых малых і дапамагае ім стаць сапраўднымі школьнікамі.\nА мару жанчыны пра медыцыну ажыццявіў сын Сяргей. Ён — урач-траўматолаг. Жыве і працуе ў Віцебску. Нявестка — урач-анколаг. Радуе трохгадовы ўнучок. У Ліліі Міхайлаўны клапатлівы муж. Іх сям’я — узор для іншых.\n175 выпускников Поставщины закончили среднюю школу, 11 из них — золотые медалисты


Немцы ўспамінаюць пра беларускіх “остарбайтэраў” часоў Другой усясьветнай вайны\n09 люты 2005, 21:47\nУл. інф. У Нямеччыне распачаліся імпрэзы, прысьвечаныя 60-й гадавіне вызваленьня Эўропы ад фашызму. Пра лёс замежных ахвяраў нацызму распавядаюць выставы, якія адчыніліся ў шэрагу нямецкіх гарадоў ды новыя мэмарыяльныя знакі на ваенных могілках. Словы “Беларусь, беларус, беларуска” можна пачуць і ўбачыць вельмі часта.\nМэмарыяльная пліта, якая мусіла зьявіцца гэтымі днямі на могілках Зульцгрыс пад Эсьлінгенам, пакуль, так і не зьявілася. Сябры мясцовага таварыства “Захад-Усход”, арганізацыі “Мэмарыял”, некаторыя шараговыя грамадзяне нязгодныя з тымі словамі, якія выбітыя на пліце: “Тут пахаваныя 29 дзяцей прымусовых рабочых зь Беларусі, Украіны, Расеі, 10 хлопчыкаў і 19 дзяўчынак. Яны нарадзіліся і памерлі ў час паміж 1939 і 1945 гадамі”.\n75-гадовая пэнсіянэрка Лоці Шнайдэр, сям’я якой усе пасьляваенныя гады спрабавала адшукаць беларуску Марыю кажа: “Гэты тэкст на пліце вельмі фармальны і не дае ніякага ўяўленьня пра тыя пакуты, якія напаткалі гэтых дзяцей, а таксама іхных ня менш няшчасных маці”.\nУ часе вайны ў доме бацькоў Лоці некаторы час жыла 15-гадовая Марыя зь Беларусі. Затым яе перавялі ў адзін зь лягераў для прымусовых рабочых, якіх у гэтай мясцовасьці было некалькі. Бацькі Лоці –сяляне ня вельмі хацелі разьвітвацца зь дзяўчынай, але зрабіць нічога не маглі. Аднак па магчымасьці ўсё ж імкнуліся падтрымліваць кантакт.\n“Маладосьць, яна і ў няволі маладосьць”, – працягвае спадарыня Шнайдэр. Праз год у Марыі зьявіўся сябар – 18-гадовы паляк Марэк. Дзяўчына заўважыла цяжарнасьць, калі было запозна штосьці рабіць. Дарэчы, вельмі кароткі час у Нямеччыне, да канца 1942 году, дзейнічала правіла, якое дазваляла такіх жанчын раней вызваляць з працы. Што да дзяцей, якіх у лягерах нараджалася нямала, то іх у маці адбіралі адразу пасьля нараджэньня. Маці, па сутнасьці, так і ня бачылі сваіх немаўлятак.\n“Ня выключана, што на гэтых могілках пахаванае і дзіцё нашае Марыі”, –працягвае немка. Паводле яе словаў, Марыю дэпартавалі на радзіму ў 1945. Шматлікія спробы нямецкай сям’і ашукаць яе нічога не далі.\nПаводле Крысьціяна Ратмэра, маладога нямецкага гісторыка і арганізатара выставы, прысьвечанай лёсу остарбайтэраў і дзеючай ў адным з музэяў паўночнанямецкага Любэка, у гады другой усясьветнай у Нямеччыне не было ніводнага населенага пункту, дзе б не працавалі ваеннапалонныя альбо замежныя цывільныя грамадзяне. Адно толькі ў Любэку такіх лягераў было звыш за 100. У гэтым горадзе і дагэтуль захавалася нямала прадпрыемстваў: “Lufthansa”, “IG-Farbenindustrie”, “Drogenwerk”, “Schwartauer Werke” ды іншыя, якія ў часы вайны выкарыстоўвалі працу рабочых зь Беларусі, Украіны, Расеі, іншых краінаў Усходняй Эўропы.


Уладзімір Булаўскі: “Беларускамоўных гуртоў у Віцебску няма” | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nУладзімір Булаўскі: “Беларускамоўных гуртоў у Віцебску няма”\nМы распыталі віцебскага івэнт-мэнаджара пра праблемы альтэрнатыўнай тусоўкі, рок і мову, “Славянскі базар”, “No Logo Fest” і адзіны забаронены канцэрт\nЕўрарадыё вырашыла разабрацца, што адбываецца з культурным жыццём, канцэртамі, фэстамі ды ўвогуле музычнымі тусоўкамі ў рэгіёнах. На гутарку ў студыю мы запрасілі музыку і арганізатара шматлікіх віцебскіх івэнтаў Уладзіміра Булаўскага.\n“Праблема перш за ўсё ў стаўленні да мясцовых гуртоў”\nЕўрарадыё: Апошні музычны сезон у Віцебску завяршыўся трохдзённым “No Logo Fest”. Ці часта ў горадзе ладзяцца івэнты з альтэрнатыўнай музыкай?\nУладзімір Булаўскі: За год у Віцебску адбылося больш за 25 падзей альтэрнатыўнага характару. Традыцыйна ладзіцца адкрыццё і закрыццё сезону. Бліжэй да Калядаў адбываецца вялікі канцэрт “Калядны драйв”. Ёсць такая значная падзея як “Negative fest”, які ладзіць віцебскі саліст гурта “Клема” Яўген Шум. Гэта няконкурсны фестываль, які складаецца з трох дзён пад умоўнымі назвамі “альтэрнатыўны”, “цяжкі” і “рэп-дзень”. І, натуральна, “No Logo Fest”, які адбыўся сёлета пасля трохгадовага перапынку.\nЕўрарадыё: Чаму фэст узяў паўзу?\nУладзімір Булаўскі: Прычынаў шмат: і нізкая актыўнасць віцебскіх музыкаў, і незацікаўленасць публікі, і нежаданне саміх арганізатараў увязвацца ў такія буйныя праекты. Апошні “No Logo Fest” быў выключна маёй ініцыятывай. І я разлічваў, што гэта будзе маштабнае мерапрыемства. На жаль, атрымалася не зусім так. Праблема перш за ўсё ў стаўленні да мясцовых гуртоў. Гэта агульнабеларуская праблема. Разважаюць так: навошта мне хадзіць на канцэрт гурта, які я і так змагу паслухаць у суседнім двары, калі можна з’ездзіць у Мінск на Hurts. Але ў рэгіёне вельмі шмат цікавых гуртоў і прафесійных музыкаў, якія пры больш сур’ёзным стаўленні да справы змогуць многага дасягнуць.\n“7-8 гадоў таму на віцебскія гурты прыходзіла значна больш людзей, чым на прывазныя. Зараз — наадварот”\nЕўрарадыё: Як маладому музыку арганізаваць канцэрт ў Віцебску?\nУладзімір Булаўскі: Ёсць “No Logo Promo” і “Vitebsk4me”, якія падтрымліваюць самы шырокі спектр культурніцкіх падзей. Але асаблівай ініцыятывы ад музыкаў няма.\nЕўрарадыё: З чым, на тваю думку, гэта звязана?\nУладзімір Булаўскі: Ёсць праблема з пляцоўкамі. Яшчэ на пачатку 2000-х у нас былі клубы, якія спецыялізаваліся выключна на альтэрнатыўнай музыцы ― “Сова”, “Юла”, “Бомонд”. Але ў апошнія 5 гадоў гэтыя пляцоўкі зніклі. З’явіўся клуб “Зебра”, дзе вельмі дрэнны гук. Ёсць Beatles-клуб, ён жа “Чердачок”, але гэта, бадай, адзіная пляцоўка, якая можа выкарыстоўвацца для некамерцыйных падзеяў. Мы зрабілі стаўку на новае памяшканне ― клуб “Планета”, і для правядзення “No Logo Fest” арандавалі цэнтральную з сямі залаў клуба. Але там таксама пачаліся праблемы з гукам…\nУ канцэртнай зале “Віцебск” ёсць так званая “Круглая зала”, дзе ў гэтым годзе мы правялі самы шыкоўны канцэрт за сезон. Гэта быў сумесны выступ Plum Bum і кабарэ-бэнда “Серебряная свадьба”. Увогуле, мне здаецца, гэта агульнабеларуская праблема ― панізілася культура наведвання канцэртаў. У Віцебску 7-8 гадоў таму на мясцовыя гурты прыходзіла значна больш людзей, чым на прывазныя. А зараз сітуацыя абсалютна адваротная.\n“Тры гурты насамрэч маглі б збіраць поўныя залы ў Віцебску. Астатнія ― гэта тыя, што збяруць хіба што сяброў і знаёмых”\nЕўрарадыё: У чым прычына?\nУладзімір Булаўскі: Мне здаецца, што ёсць дзве асноўныя праблемы: праблема сацсетак і праблема адсутнасці музычнага мэнаджанту. Я памятаю, як мы два гады таму вырашылі зрабіць акцыю “Далоў “Кантакт”, сустрэнемся ў рэале”, і на час запланаванай сустрэчы сабралася 3 чалавекі. Таксама маладыя гурты вельмі мала задумваюцца над прасоўваннем сваёй творчасці. Лянуюцца рэкламаваць падзеі, запрашаць на канцэрты знаёмых гукарэжысёраў, людзей, дасведчаных у рэкламе і г.д. Тыя музыкі, якія адразу зрабілі на гэта стаўку, стрэлілі.\nСамы яскравы прыклад апошніх часоў ― праект I Dance Alone, які стварылі былыя музыкі знакамітага віцебскага гурта Jenowa. Яны падпісалі кантракт з маскоўскім лэйблам, запісалі ЕР і ужо ездзілі на гастролі ў Кіеў. Я спрабую дапамагаць рэгіянальным гуртам, калі ў мяне ёсць на гэта час. Напрыклад, лаўрэаты “No Logo Fest”, гурт Syomi, на мой погляд, робяць вельмі цікавую музыку еўрапейскага ўзроўню. Яшчэ адзін цікавы гурт ― “Сны Опоссума”, пераможцы “No Logo Fest”. Вось гэтыя тры гурты насамрэч маглі б збіраць поўныя залы ў Віцебску. Астатнія ― гэта тыя, што збяруць хіба што сяброў і знаёмых. І вось калі вырашыцца пытанне “Навошта я гэтым займаюся і як зрабіць так, каб мая музыка была цікавай не толькі маім знаёмым?”, тады вырашыцца і сітуацыя, як выцягнуць народ з сацыяльных сетак.\nгурт “Сны Опоссума”\nЕўрарадыё: Якая аўдыторыя падтрымлівае твае праекты?\nУладзімір Булаўскі: У асноўным гэта студэнты. Але, шчыра кажучы, колькасна гэта аўдыторыя не змяняецца. У Віцебску ёсць ад дзвюх да чатырох тысяч чалавек, якія могуць хадзіць на альтэрнатыўныя падзеі рознага кшталту. Хоць, як паказаў бясплатны рок-канцэрт падчас фэсту “Факел”, у нас 37 тысяч патэнцыйных гледачоў.\n“Гэта прыкра ― сядзець дома і разумець, што гаспадар у горадзе — не ты”\nЕўрарадыё: Дарэчы, што рабілася падчас “Факела” у горадзе?\nУладзімір Булаўскі: Я пачну не з самога фестывалю, а з таго негатыву, што пайшоў па байнэту, калі “Газпром” фактычна ўзяў Віцебск у арэнду на тыдзень. Пачаліся каментары, што Віцебск ― ушчэнт зрусіфікаваны горад, што мяне вельмі абурала. Можаце мне тэлефанаваць, прыязджаць у Віцебск і ўпэўнівацца, што гэта не так. З “Факелам” атрымалася сітуацыя, калі фактычна “Газпром” арандаваў усе канцэртныя пляцоўкі для правядзення сваіх мерапрыемстваў, але звычайныя жыхары Віцебска не маглі на іх трапіць. Гэта прыкра ― сядзець дома і разумець, што гаспадар у горадзе — не ты. Але я бачу і пазітыў: па-першае, гэта вялізныя сумы грошай, якія атрымаў Віцебск на рэканструкцыю пляцовак напярэдадні правядзення “Факела”. На фестываль прыехала каля трох тысяч гасцей ― то бок сфера паслуг і турыстычная сфера таксама зарабілі на гэтым добрыя грошы.\nЕўрарадыё: Як справы з вулічнай музыкай у Віцебску?\nУладзімір Булаўскі: Не шмат хто ведае, што Віцебск ― гэта адзіны горад у Беларусі, дзе музыкам афіцыйна дазволена граць на вуліцы. Калі ты прыходзіш без апарата, то бок не ствараеш шмат шуму, можна граць у любы час ― хоць з раніцы і да раніцы. Раней падчас “Славянскага базару” у цэнтры горада рабіліся пастаянныя рок-вечарыны, дзе збіралася вельмі шмат людзей.\n“У нас ёсць усё для фэста вулічнай музыкі”\nЕўрарадыё: Як сябе адчуваюць звычайныя жыхары Віцебска падчас “Славянскага базару” і які ўплыў фестывалю на культурнае жыццё горада?\nУладзімір Булаўскі: У адносінах да “Славянскага базару” я б падзяліў усіх жыхароў Віцебска на чатыры часткі: 30-35% людзей радуюцца, святкуюць і ходзяць на канцэрты. 20% ― катэгарычна выступаюць супраць і з’язджаюць з горада падчас “Славянскага базара”. 20% тых, каму індыферэнтна ― ёсць фестываль ці няма, яны яго нават не заўважаюць. А тыя, хто застаўся, актыўна ўдзельнічаюць у фэсце. Я думаю, што ў тым фармаце, у якім існуе “Славянскі базар”, ён грае негатыўную функцыю для ўмоўнага брэнду горада ў вачах іншаземцаў. Натуральна, што ўхіл у бок шансона, які назіраўся сёлета, вельмі небяспечны…\nАле пры ўсім “Славянскі базар” для творчых людзей ― гэта цудоўная магчымасць паказаць сябе, зарабіць грошай, атрымаць досвед кіравання ці арганізацыі пэўных падзей, наладзіць кантакты з іншымі творчымі людзьмі. Я лічу, што фестываль трэба змяняць лакальна. Напрыклад, падчас фэсту можна разнастаіць музычнае жыццё на вуліцах.\nЕўрарадыё: Ладзіце альтэрнатыўны “Славянскі базар” на вуліцах горада?\nУладзімір Булаўскі: Так, яго неафіцыйную частку. І так заўсёды было! У мяне ёсць вялікая мара ― арганізаваць у Віцебску фестываль вулічнага мастацтва. У нас усё для гэтага ёсць: пешаходныя вуліцы, месцы, дзе ўвогуле няма жылых дамоў і дзе мы б нікому не перашкаджалі. Хочацца зрабіць такое комплекснае свята вулічнага мастацтва.\n“Беларускамоўных гуртоў у Віцебску няма”\nЕўрарадыё: Беларуская мова неяк звязаная з альтэрнатыўнай культурай Віцебску?\nУладзімір Булаўскі: Беларускамоўных гуртоў у Віцебску няма ― існуе такая праблема. Быў круты прыклад з гуртом Jenowa ― дагэтуль на радыё круцяцца іх песні на мове. А зараз гэтую нішу не займае ніхто. Але што тычыцца нашай дзейнасці ― усе падзеі, якія мы робім, ад суполкі “ВКонтакте” да афіш, банераў і рэкламы на экранах, мы прынцыпова робім па-беларуску. І калі людзі чуюць беларускую мову, адразу ідзе асацыяцыя ― “Ага, значыцца, гэта альтэрнатыўны канцэрт, які робяць вось гэтыя людзі”. І мне здаецца, што беларускамоўных людзей у Віцебску стала больш.\nЕўрарадыё: Як змянілася альтэрнатыўнае жыццё Віцебска за апошнія гады?\nУладзімір Булаўскі: У Віцебску існавалі тры моцныя нефармальныя цэнтры: “яма” ― месца, дзе знаходзіцца летні амфітэатр, “сцяна” ― месца ўпадзення Віцьбы ў Дзвіну і легендарнае месца “Вася” ― мясцовая крама “Для вас”. І доўгія гады гэты панкаўскі нефармальны рух існаваў менавіта там, там адбыліся і шматлікія канцэрты. На той момант падавалася, што нічога немагчымага няма. Не трэба было ніякіх дамоваў з аддзеламі культуры, гастролек і г.д. Людзі самі запытваліся, калі наступны канцэрт. Зараз трэба ледзь не тыдзень хадзіць за чалавекам і заахвочваць яго прыйсці. Гэта або перанасычанасць, альбо неабмежаваны доступ да ўсяго адразу.\nЕўрарадыё: Ці проста ў Віцебску атрымаць дазвол на правядзенне рок-канцэрта ці фестывалю? І ці здараліся выпадкі, калі нейкі канцэрт забаранялі?\nУладзімір Булаўскі: Адзіны забаронены канцэрт ― гэта выступ Паліны Рэспублікі. Гэты канцэрт мусіў адбыцца год таму на першым паверсе аддзела культуры. Але за дзень да канцэрта ў “Народнай волі” і на “Белсаце” выйшла інтэрв’ю Паліны, пасля якога мне пазванілі і сказалі: “Выбачайце, але ў нас рамонт”. Нягледзячы на абставіны, пасля гэтай гісторыі Паліна яшчэ два разы прыязджала ў Віцебск і спакойна выступала. Але не заўсёды атрымліваецца ладзіць альтэрнатыўныя канцэрты на афіцыйных пляцоўках.\n“Арыентацыя на нізкую папулярную культуру з налётам псеўдаэлітарнасці”\nЕўрарадыё: Што стала з самым вялікім беларускім клубам ― віцебскай “Энэргіяй”?\nУладзімір Булаўскі: “Энэргія” будавалася як дыска-клуб, і дагэтуль там кожны дзень ладзяцца дыскатэкі. Часам мы карыстаемся гэтай пляцоўкай для правядзення альтэрнатыўных падзей, якія збіраюць больш за 500 чалавек. Апошнія канцэрты, якія мы там рабілі, гэта “Без Билета” і выступ Макса Каржа. Рабіць там альтэрнатыўныя канцэрты лакальнага характару не мае сэнсу.\nЕўрарадыё: Куды знік легендарны “Чердачок”?\nУладзімір Булаўскі: Як вядома, у мінулым годзе яго зачынылі. Фактычна, ім проста не далі выкарыстоўваць памяшканне за парушэнне пажарнай бяспекі. Гаспадар будынку адчувальна ўзняў кошт за арэнду памяшкання. І многія баяліся, што “Чердачка” ужо не будзе. Але клуб ужо пяты месяц дзейнічае ў тых жа ўмовах, што і дзейнічаў раней, але праз дарогу ад старога будынка. Гэта дом канца XIX стагоддзя, у якім пад дахам знаходзіцца клуб. Памяшканне амаль у два разы большае: на канцэрт Akute, туды змяшчаецца 400 чалавек.\nЕўрарадыё: Але раней пра гэты клуб усе гаварылі, была нейкая двіжуха. Зараз усё заціхла.\nУладзімір Булаўскі: Калі раней “Beatles club”, ён жа “Чердачок”, нёс шыкоўную выхаваўчую і эстэтычную функцыю, то на сённяшні момант гэта функцыя, хутчэй, забаўляльная. Гэта сумна. Там няма бара, таму людзі проста прыходзяць са сваім. Плюс клуба ў тым, што там адбываюцца закрытыя мерапрыемствы, на якія могуць патрапіць альбо члены клуба, альбо іх сябры. Квіткі не прадаюцца на ўваходзе. І калі цябе ніхто не ведае, то ты хутчэй за ўсё не патрапіш.\nЕўрарадыё: Як можна стаць сваім?\nУладзімір Булаўскі: Трэба хадзіць на падзеі і зарэкамендаваць сябе з лепшага боку. Калі чалавек праявіць сябе з дрэннага боку, яго больш не пусцяць туды. Але пры ўсім “Чердачок” застаецца выспай свабоды і месцам, дзе можна выявіць свае эмоцыі. І вельмі крута, што ў Віцебску ёсць такое культавае месца! Ну, і, вядома, спадзяемся, што неўзабаве ўладальнік “Чердачка” Гарык разам з Алегам Ціханавым яшчэ раз зробяць у Віцебску “Beatles festival”, як гэта было 2 гады таму.\nЕўрарадыё: З’яўленне новых “мажорных” клубаў звязана з наплывам гасцей-расіян, на якіх даводзіцца арыентавацца?\nУладзімір Булаўскі: Калі браць тую ж “Энэргію” і новы клуб “Планета”, які адкрыўся нядаўна ― гэта арыентацыя на нізкую папулярную культуру з налётам псеўдаэлітарнасці. Па сутнасці, у Віцебску адзін чалавек трымае некалькі клубаў ― мясцовы алігарх, у якога яскравая дыскатэчная накіраванасць. У “Планеце” абяцалі зрабіць і альтэрнатыўную залу ― будзе цікава паглядзець, наколькі гэта сапраўды атрымаецца і што там будзе адбывацца.\n“Быць арганіазатарам культурных падзеяў сёння ― гэта тое ж самае, што выходзіць на Сенацкую плошчу ў свой час”\nЕўрарадыё: Рэгіянальныя арганізатары сябруюць паміж сабой?\nУладзімір Булаўскі: Я ўспрымаю сябе, хутчэй, як івэнт-мэнаджара, а не як арганізатара канцэртаў. Быць арганізатарам культурных падзеяў сёння ― гэта тое ж самае, што выходзіць на Сенацкую плошчу ў свой час. Такіх людзей мала, і ўсе адзін аднаго ведаюць ― і ў рэгіёне, і ў краіне.\nЕўрарадыё: Калі ўжо размова зайшла пра рэгіён, тут нельга не ўзгадаць намаганні Сяргея Анішчанкі і яго “Рок-кола” у Полацку і Наваполацку.\nУладзімір Булаўскі: Так, Сяргей “Аніса” Анішчанка зараз працуе ў наваполацкім Доме культуры, але спіць і бачыць, як аднавіць “Рок-кола”. Дарэчы, калі мы працавалі над “No Logo Fest”, хацелі стварыць атмасферу менавіта “Рок-кола”. Але я не думаю, што калі фэст адродзіцца, гэта будзе падобна на “Рок-кола”, якім ён быў 8 гадоў таму. Я буду вельмі рады памыліцца і гатовы ва ўсім дапамагчы.\nЕўрарадыё: Якіх музыкаў ты лічыш культавымі віцебскімі?\nУладзімір Булаўскі: “Алмазны фронт”, 5Diez, Лёша Тоцкі і гурт “LaBo” (La Bomba), Jenowa і новае пакаленне ― гурты, якія маглі б стаць культавымі. Гэта, безумоўна, I dance alone, Syomi, “Сны Опоссума”.\nФота: з сацсетак Уладзіміра Булаўскага.


16 чэрвень 2005, 23:59\nЯгор Маёрчык, Шчучын, Гарадзеншчына (эфір 13 чэрвеня). Новая перадача сэрыі “Палітычная геаграфія”.\nНя ведаю, чаму верыць: сваім вачам ці напісанаму на шыльдзе. Пазначана, што дата заканчэньня рэканструкцыі палацу Друцкіх-Любецкіх — сьнежань 2004-га. Аднак за плотам пашарпаная будыніна. Вокны і дзьверы забітыя. І толькі дах пакрыты новай бляхай. Уваходжу на будоўлю. Усярэдзіну патрапіць не ўдаецца, але пра многае кажа і выгляд. Там, дзе тынкоўка адвалілася, відаць цагліны 17 стагодзьдзя, ацалелыя часткі размаляваныя графіці. Сьцены, якія злучалі два корпусы ў адно цэлае, разбураныя. І тут утварылася звалка з будаўнічага друзу і сьмецьця.\n80-гадовы Ўладзімер Глаз дамогся прыёму ў Аляксандра Лукашэнкі, неаднойчы пісаў у міністэрствы, наведваўся ў чыноўніцкія кабінэты райвыканкаму і аблвыканкаму. І рабіў ён гэта толькі з адной мэтай — дамагчыся, каб палац пачалі рэстаўраваць. Спадар мае пэўны сантымэнт — ягоны бацька працаваў у князёў вэтэрынарам. Аляксандар Лукашэнка заявіў пэнсіянэру, што палац аднавіць трэба абавязкова. Накіраваў сюды камісію, якая толькі і пацьвердзіла словы першай асобы.\nЯк разгортваліся падзеі далей, згадвае сам Уладзімер Глаз.\n(Глаз: ) “Я ведаю, што ў часы нямецкай акупацыі тут быў шпіталь. Мне немцы напісалі, што яны недзе прачыталі мой заклік сабраць сродкі на рэстаўрацыю палацу і абвясьцілі па ўсёй Нямеччыне акцыю. І мне спатрэбіўся разьліковы рахунак, каб яны змаглі пералічаць ахвяраваньні. Я прыйшоў у райвыканкам. Старшыня кажа: “Падачак я не хачу! І ніякіх табе разьліковых рахункаў ня будзе! Калі ты пачаў гэтую рэстаўрацыю, ты яе і рабі, а нам яна не патрэбная!” Не далі мне адкрыць разьліковы рахунак — тут усё і спынілася.\nПаехаў я ў Гарадзенскі аблвыканкам да Саўчанкі, гэта старшыня. Ён мяне добра прыняў і параіў, каб я напісаў заяву. Я гэта зрабіў, і празь месяц прыходзіць адказ, што на рамонт палацу вырашылі даць 100 мільёнаў. Падлічылі, і гэтага аказалася мала. Выдаткавалі яшчэ 100 мільёнаў. А на 2005 год выдаюць яшчэ 200 мільёнаў. Паўмесяца таму я напісаў эмацыйны жорсткі ліст ў Міністэрства адукацыі. “Вы там сядзіце і нават ня ведаеце, дзе гэты Шчучын знаходзіцца, ня ведаеце, што ў нас тут палац ёсьць!”\n(Карэспандэнт: ) “Адказ вам прыйшоў?”\n(Глаз: ) “Паабяцалі на летнія месяцы прыслаць студэнтаў-рэстаўратараў. Сказалі, што палац будуць аднаўляць”.\n“Палітычная геаграфія” пра Шчучын аднойчы ўжо гучала на хвалях “Свабоды”. Пяць год таму супрацоўнік электрасетак, сябра Партыі БНФ Генадзь Кіенка казаў:\n(Кіенка: ) “Становішча сёньня месяц ад месяца ўсё болей пагаршаецца. Нават былыя вайскоўцы, якія ў свой час падтрымлівалі прэзыдэнта, сёньня задаюць тыя пытаньні, якія хвалююць. Былі такія прыклады, што да сябраў БНФ падыходзілі вайскоўцы. Паступалі нават прапановы ў дапамозе падчас выбарчай кампаніі”.\nЯ на тым месцы, дзе ня так даўно была вайсковая частка. А цяпер тут разьбіраюць узьлётную паласу. Жалезабэтонныя пліты прыдадуцца ў будаўніцтве ці яшчэ на якую гаспадарчую патрэбу.\nТут, на ўскрайку Шчучына захавалася і 80 самалётных ангараў. Раней браняваная брама расчынялася націскам адной кнопкі. Цяпер, каб пасунуць адну палову, запрагаюць некалькі трактароў. На ўнутраных сьценах з савецкага часу захаваліся надпісы кшталту: “Палёты без аварыяў — справа дзяржаўнай важнасьці!”\nПакуль мясцовыя ўлады думаюць, як упарадкаваць колішнюю вайсковую маёмасьць, на аэрадроме гаспадараць дзеці. У сховішчах і ангарах яны гуляюцца ў вайнушку.\nЯ гутару з чыноўнікам Шчучынскага райвыканкаму, які папрасіў не называць ягонага імя.\n(Карэспандэнт: ) “Вайсковая частка цалкам зьліквідаваная, на аэрадроме дзеці нават гуляюць. У райвыканкаму ёсьць плян, як выкарыстоўваць тую маёмасьць, якая там засталася? На гэтым можна зарабіць грошы”.\n(Чыноўнік: ) “Я ня ведаю, ці ёсьць такі плян”.\n(Карэспандэнт: ) “ А што наконт станцыі абезжалезьваньня вады — абяцалі ўвесьці, але не ўвялі...”\n(Чыноўнік: ) “Там патрэбна шмат грошай. Там патрэбна болей за мільярд. А ў скарбніцы такіх грошай няма. Тым больш. што наш бюджэт на 53% датуецца. Наколькі я ведаю, вобласьць нават абяцала дапамагчы. Але грошай не далі. І тады вырашылі зрабіць падмурак, каб зачапіцца, і каб пазьней можна было працягваць гэтыя працы”.\nУ савецкі час вайсковая частка сваімі паўсакрэтным існаваньнем накладала адбітак на жыцьцё ўсяго 19-тысячнага гораду. Прамысловых прадпрыемстваў тут не будавалі, бо любая вытворчасьць — гэта прыцягненьне новых, нетутэйшых людзей. А чужыя вочы тут нікому не былі патрэбныя. З гэтай прычыны ў Шчучыне ёсьць толькі адзін завод — “Аўтадрот”. Гэтае акцыянэрнае таварыства на мяжы спыненьня.\n(Спадар: ) “У нас такая сытуацыя: усе склады заваленыя прадукцыяй, і ніхто яе не бярэ. Нам штораз гавораць, што гэта прадукцыю рабіць больш таннай. А за кошт чаго гэта рабіць, калі навокал столькі дармаедаў? Хацелі перайсьці на трохдзённых працоўны тыдзень. Пайшоў наш дырэктар у райвыканкам. Яны там вочы павыкатвалі: “Як такое можа быць? Ваш завод паказваюць па тэлевізары як перадавы, а вы на трохдзёнку хочаце перайсьці! Нават ня думайце пра такое! Выкручвайцеся як хочаце!” Карацей, не далі нам гэтага зрабіць. І цяпер кажуць, што трэба скарачаць 80 чалавек”.\nІ яшчэ колькі словаў пра ролю тэлевізіі ў жыцьці Шчучына. Вяртаюся да размоваў з Генадзем Кіенкам. Цяпер ўжо сьвежы запіс, 2005 году:\n(Карэспандэнт: ) “Як зьмяніліся палітычныя сымпатыі за апошнія пяць год, ад тых прэзыдэнцкіх выбараў і да пачатку новай прэзыдэнцкай кампаніі?”\n(Кіенка: ) “Тыя людзі, якія не ўсьведамлялі сваіх стасункаў з уладаю, зьмянілі адносіны. І цяпер падчас размовы яны самі пачынаюць гаварыць пра палітычную пазыцыю. Яны пачынаюць асэнсоўваць сытуацыю. Раней такога не было. Мне падаецца, што вельмі моцна тут уплываюць сродкі масавай інфармацыі. Калі з тэлевізара яны чуюць адно, а ў жыцьці бачаць іншае, параўнаньне гэтых двух бакоў дае тэмы для роздуму”.\nШчучын — адзін зь нямногіх райцэнтраў Гарадзеншчыны, які можа пахваліцца навуковай установай. Тут дзейнічае Дасьледчы інстытут сельскай гаспадаркі.\nКалі рыхтаваўся першы выпуск “Палітычнай геаграфіі”, кандыдат навук Пятро Кухарчык толькі-толькі напісаў заяву на звальненьне.\n(Кухарчык: ) “Адпрацаваў я болей за чатырнаццаць гадоў. Мне прыйшлося пайсьці зь некалькіх прычынаў. Пасада навуковага супрацоўніка перастала быць прэстыжнай. Фактычна, навука цяпер выжывае. Сродкаў, які выдаткоўваюцца на фінансаваньне навуковай дзейнасьці, нават не хапае на заробак. І гэта не гаворачы пра тыя матэрыяльна-тэхнічныя сродкі, якія павінны быць, каб праводзіць навуковыя дасьледаваньні. Апошнім часам навука стала абслугоўваць уладныя структуры”.\nПразь пяць гадоў пры мікрафоне ўсё той жа Пятро Кухарчык. Цяпер ён прыватны прадпрымальнік:\n(Кухарчык: ) “Я займаюся той самай справай, што і ў інстытуце, толькі цяпер гэта мой уласны бізнэс. У мяне ёсьць пэўны досьвед і кваліфікацыя. І я бачу, што яна можна знайсьці ўжытак у сельскай гаспадарцы. Я кансультую гаспадаркі”.\n(Карэспандэнт: ) “А што адбываецца ў самім інстытуце?”\n(Кухарчык: ) “Стан інстытуту не палепшыўся. Ён перастаў выконваць свае функцыі, ён пераўтвараецца ў звычайную сельскагаспадарчую арганізацыю, якая займаецца вырошчваньнем пэўных культураў. А наконт навукі там цяпер вельмі складана”.\nНаагул, турысту варта наведаць Шчучын. Апроч паўразбуранага палацу, тут ёсьць кляштар і касьцёл Сьвятой Тэрэзы. У цэнтры гораду захаваліся будынкі 18 стагодзьдзя. Усё гэта для аматараў гісторыі. Ну, а экзотыка сёньняшняга жыцьця — гэта спусьцелая вайсковая база, падмурак станцыі абезжалезьваньня вады. А побач са шматкватэрнымі дамамі замест кветнікаў можна пабачыць градкі з цыбуляй, морквай і нават бульбай.


Французскі балкон - элегантнасць з разыначкай ў інтэр'еры - Блог аб дызайне\nАмаль усе ні маюць не якога прадстаўлення, што значыць французскі балкон. Тым не менш любому з нас, хоць бы адзін раз у жыцці, даводзіцца бачыць такое збудаванне. Французы яго называе - портфнер, што перакладаецца на рускую як акно з дзвярыма.\nАсноўнае адрозненне, заключаецца наяўнасцю кованой кратамі, якой яны аформленыя. Глядзіце фота французскіх балконаў.\nДаўней французскімі гаўбцамі называлі, невялікія выносныя платформы абнесеныя каваць агароджай, на якіх хапала месца не больш чым для аднаго чалавека. Акрамя гэтага гэтыя канструкцыі прызначаліся для ветрання жылля.\nАсноўная роля французскага балкона\nУ сапраўдныя час французскае шкленне гаўбцоў, называюць вітражныя, аглядныя рамы ад падлогі да столі, з дзвярыма на нязначную абгароджаную пляцоўку. Што нагадвае вялікую кошык дзякуючы круглявай форме.\nДадзеная канструкцыя, з'яўляецца дэкаратыўнай і не выконвае ні якіх значных функцый. З-за маленькага прасторы, балкон не здольны ужывуцца з мэтай захоўвання рэчаў або служыць зонай адпачынку. Апроч іншага, вентыляцыя на сённяшні дзень выконваецца абсалютна іншымі спосабамі.\nУ цэлым, балкон ўяўляе сабой, даволі своеасаблівае ўпрыгожванне асабовай частцы будынка. Але для таго, хто любіць пакаёвыя расліны, падобнае будзе вельмі неацэнна. Бо на ім можна задаволіць цэлую аранжарэю, рознымі кветкамі, што паслужыць арыгінальным упрыгожаннем.\nБудынка, абсталяваныя французскімі гаўбцамі, глядзяцца вельмі прыгожа, цікава і вытанчана. З падобнага балкона значна сімпатычны атрымліваць асалоду ад цудоўным пейзажам за акенцам.\nГоднасці французскага балкона\nадсутнасць выдаткаў на мантаж парапета, яго далейшае аздабленне і ўмацаванне\nадсутнасць патрэбы зашываць знешняй часткай праф лістом, альбо сайдынгам\nне патрабуецца ўцяплення і ўнутранага аздаблення\nканструкцыя глядзельна пашырае прастору і запаўняе пакой дадатковым асвятленнем\nстварэнне непаўторнага агляднага акенца\nвыключэнне зварных работ пры мантажы\nзберажэнне фінансавых сродкаў на набыццё матэрыялаў з мэтай ўнутранага аздаблення\nбольш лік альтэрнатыў з мэтай дэкарыравання\nГалоўныя ўласцівасці французскага балкона\nДа тэхнічных дадзеных ставяцца габарыты, прысутнасць водаадліву, противомоскитных сетак і іншых дадатковых частак канструкцыі. Акрамя таго варта ўлічваць тэхнічны характарыстыкі профілю, а таксама яго якасць і расфарбоўку. Пры неабходнасці ў палягчэнні канструкцыі, то, відавочна, стаіць выкарыстоўваць алюмініевы профіль.\nТолькі гэты варыянт хоць і танней металлопластика, але значна горай па цяпло - і гукаізаляцыйным уласцівасцях. Прынцыповае значэнне мае лік аконных створак і іх функцыянальнасць. Усё на прамую залежыць ад плошчы балкона і жаданай яго знешняй часткі.\nСтворкі аконнай рамы могуць быць паваротна-адкіднымі, ворныя, альбо адкрывацца вонкі, у залежнасці ад цяжару шклопакета і пожелай кліентаў. Важна не выпускаць з выгляду трываласць фасада, да якога будзе мацавацца канструкцыя і вышыню мантажу.\nРазнавіднасці французскіх балконаў\nІснуе некалькі відаў французскіх балконаў. Адным з самым простых лічыцца кватэра з французскім балконам, у выглядзе звычайнай шкляной дзверы, якая валодае загародай звонку або ўнутры. Калі канструкцыя трохі выступае з падставы бетону, яна больш складаная.\nТак як яна павінна падпіраць трывалым карнізам. Падобная сістэма разглядаецца як класічная.\nВобраз балкона здольны адрознівацца ў залежнасці ад тэхналогіі яго мацавання да фасада дома. Злучэнне можа быць кропкавым, але гэта мае на ўвазе мінімальнае выкарыстанне металічных частак. Акрамя таго магчыма мацаванне балкона на швелеры.\nФота вытанчанага інтэр'еру балкона ў французскім стылі\nПредыдущаяМодульная мэбля для гасцінай ў сучасным стылі (75 фота\nСледующаяДызайн для кампактных ванных пакояў і туалетаў\n3d панэлі для сцен


Канвертаваць Новыя Мазамбіка метикалов (MZN) і Qtums (QTUM) : Калькулятар абменнага курсу\nНовыя Мазамбіка Metical (MZN) і Qtum (QTUM) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Новыя Мазамбіка Metical і Qtum пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 5 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Новыя Мазамбіка Metical. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Qtum валюты па змаўчанні. Націсніце на Qtums або Новыя Мазамбіка метикалов канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nНовы Мазамбіка Metical гэта валюта, у Мазамбік (MZ, МОЗ). The Qtum гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал MZN можа быць запісаная Mt. Сімвал QTUM можа быць запісаная QTUM. Новы Мазамбіка Metical дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу Новы Мазамбіка Metical Апошняе абнаўленне 5 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Qtum Апошняе абнаўленне 5 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. MZN каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. QTUM каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


У Капыльскай раённай бальніцы памерла 70-гадовая настаўніца - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 15 лiпеня 2020, Серада, 5:25\nПаслугачам «Сашы 3%» прысвячаецца\nЯк менчукі сустрэлі картэж Лукашэнкі\nУ Капыльскай раённай бальніцы памерла 70-гадовая настаўніца\nФота з ok.ru\nЯна была з вёскі Доктаравічы, дзе зафіксавалі ўспышку каранавіруса.\nУначы 1 красавіка ў Капыльскай раённай бальніцы памерла 70-гадовая пацыентка Наталля Арлова. Яна была з вёскі Доктаравічы, дзе зафіксавалі ўспышку каранавіруса, пiша nn.by.\nПра гэта стала вядома як з колаў, блізкіх да медыкаў, так і ад мясцовых жыхароў. «Памерла, павязуць у Мінск на крэмацыю», — сказалі нам у Доктаравічах.\nСправа ў тым, што яшчэ 29 і 30 сакавіка ў вёсках Доктаравічы, Новыя Доктаравічы і Вуглы Капыльскага раёна працавалі медыкі ў касцюмах спецадзення. Людзей папярэджвалі пра тое, што не трэба выходзіць на вуліцу без патрэбы. У многіх жыхароў бралі мазкі на каранавірус. Частку людзей пасля адправілі ў бальніцы Мінска, Барысава і Капыля.\nСярод першых хворых з пнеўманіяй была настаўніца англійскай мовы Наталля Арлова. У Капыль яе даставілі ў цяжкім стане, таму нават не пераводзілі ў Мінск. Яе жыццядзейнасць падтрымлівалі з дапамогай адзінага ў раёне апарата штучнай вентыляцыі лёгкіх.\nНаталля Арлова нарадзілася ў 1949 годзе ў Баку. Дзявочае прозвішча — Пячонава. Вучылася ў Пяцігорскім лінгвістычным універсітэце. Доўгі час з мужам жыла ў Мінску, а калі выйшла на пенсію, то перабралася ў Доктаравічы, дзе жыве яе брат. Працавала ў школе, дзе выкладала англійскую мову ў пятым і дзявятым класах.\nШколу ў Доктаравічах закрылі на каранцін, многіх дзяцей вазілі ў раённы цэнтр, каб здаць аналізы.\nСтаршыня Капыльскага райвыканкама Сяргей Пілішчыкадзначаў, што Наталля Арлова сапраўды была шпіталізавана, але на цяперашні момант не ведае яе стану. «Нас не інфармуюць», — казаў Сяргей Пілішчык.\n«Усе каментары па каранавірусе дае міністр аховы здароўя. Прэс-служба дасць вычарпальную інфармацыю. Каранціну на тэрыторыі раёна няма, у нас ходзіць транспарт, працуюць усе аб’екты», — сказаў Сяргей Пілішчык 31 сакавіка.\nНапісаць каментар\t14\n23:53 Динамические ситуации во время протестов в Минске\n22:54 Вечерний Брест прямо сейчас\n22:49 В столице скандируют «Уходи!»\n22:45 В Минске задержали оператора ВВС Энди Смита\n22:38 На Городском Валу в Минске автомобилисты громогласно сигналят\n22:34 Минчане с бело-красно-белыми флагами заняли Немигу\n22:31 Видеофакт: Байкеры с народом!\n22:21 Как звучно протестовал Минск\n22:13 Площадь Победы: «Пока мы едины, мы непобедимы!»\n22:00 На Немиге люди дали отпор ОМОНу\n14.07 Белорусы вышли на улицы в поддержку незарегистрированных кандидатов (Онлайн) 96,972\n9.07 СМІ: У «таракана» пачынаецца істэрыка праз закрытую мяжу з Расеяй 83,190\n9.07 «Здымайце грошы з картак, забірайце з банкаў і купляйце валюту» 81,747\n8.07 Уладзімір Няпомняшчых: Лёс Лукашэнкі будзе вызначаць трыбунал 57,985\n14.07 ЦВК не зарэгістраваў Віктара Бабарыку кандыдатам у прэзідэнты 56,793\n10.07 Зміцер Бандарэнка: У выпадку нерэгістрацыі Святланы Ціханоўскай і Віктара Бабарыкі беларусы масава выйдуць на вуліцы 54,320\n12.07 Вольга Нікалайчык: Цягнік з Лукашэнкам і ягонай бандай ахоплены агнём 50,413\nГэта і ёсць сапраўднае жыццё ІРЫНА ХАЛІП\nКалі апазіцыйныя кандыдаты не будуць зарэгістраваныя, будуць санкцыі Андрус Кубілюс\nУ нас 9 мільёнаў шанцаў Вольга Нікалайчык\nКонкурент Путина Леонид Невзлин


Пра карціну «Мінск 3 ліпеня 1944 года» Валянціна Волкава | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Культура » Пра карціну «Мінск 3 ліпеня 1944 года» Валянціна Волкава\nАпошні дзень вайны ў Мінску, ён жа першы дзень мірнага жыцця. Ён жа — сюжэт вядомай карціны Валянціна Волкава «Мінск. 3 ліпеня 1944 года», якая з 2006 года захоўваецца ў пастаяннай экспазіцыі ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі.\nКарціну памерам больш як 2,7х5 метраў мастак ствараў на працягу амаль дзесяці гадоў — з 1946-га да 1955-га. Дарэчы, першапачаткова гэты твор, адзін з самых вядомых і папулярных у беларускім жывапісе другой паловы ХХ стагоддзя, прызначаўся для агляду вельмі абмежаваным колам людзей — карціна знаходзілася ў інтэр'ерах Дома ўрада ў Мінску, у фае залы пасяджэнняў.\n...У Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва даследчыкі могуць вывучыць дакументы і пазнаёміцца бліжэй з некаторымі момантамі стварэння гэтага палатна. Напрыклад, з тым фактам, што дамова аб стварэнні карціны была заключаны з Волкавым у сакавіку 1945 года — аднак у кнізе пра мастака 1958 года выдання твор датуецца 1946—1955 гадамі. Выданне прыжыццёвае, узгодненае з майстрам, таму мы прымаем такое датаванне, тым больш яго ўскосна пацвярджае інфармацыя з іншых крыніц. Тое, што мастак не адразу пачаў працаваць над палатном, відавочна тлумачыцца рознымі знешнімі і асабістымі прычынамі. Таксама, магчыма, аўтар палічыў пачаткам работы над карцінай непасрэдна стварэнне эскізаў, эцюдаў, а не папярэдняе абдумванне і збор матэрыялу. Так ці інакш, пасведчанне, якое давала мастаку права замалёўваць на вуліцах часткі сюжэта, было выдадзена ў 1946 годзе.\nТакім чынам, Волкаў працаваў над карцінай не менш за дзевяць гадоў — беспрэцэдэнтны выпадак у гісторыі беларускага савецкага жывапісу! Аўтар так распавядаў у аўтабіяграфіі 1950 года пра свае пабуджальныя матывы: «Сюжэт карціны вынікаў з маіх асабістых перажыванняў і назіранняў і мною быў горача перажыты, а адсюль жаданне зрабіць гэтую рэч у поўную меру сваіх магчымасцяў. У гэтай карціне я хачу перадаць усю любоў і гарачую падзяку гераічнай арміі, якая выратавала бліскучым манеўрам ад немінучай гібелі ўсё насельніцтва Мінска, у тым ліку маё ўласнае жыццё, і якая вызваліла не толькі Беларусь, але і Еўропу».\nВалянцін Волкаў (1881—1964) быў адным з найстарэйшых і найбольш прафесійных мастакоў Беларусі. Ураджэнец горада Яльца Арлоўскай губерні, з сям'і патомных мастакоў, першапачаткова іканапісцаў, у 1915-м ён скончыў Вышэйшае мастацкае вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў у Петраградзе. Жыў у Беларусі з 1923 года — спачатку ў Віцебску, потым у Мінску. Волкаў удзельнічаў у выстаўках, выкладаў, адзначыўся такімі карцінамі, як «Барыкады», «Кастусь Каліноўскі», «Малатабоец», «Партызаны», «Плытагоны», «Перадача вопыту», партрэтамі, краявідамі. Большасць гэтых твораў загінула ў гады вайны, але да нас дайшоў, у прыватнасці, партрэт Максіма Багдановіча (1927 год), вывезены нацыстамі ў Германію і вернуты ў Мінск у 1957-м. Акрамя таго, у мастака быў вопыт манументальнага жывапісу — яшчэ ў Петраградзе ён удзельнічаў у афармленні горада да гадавіны рэвалюцыі; на станцыі ў Негарэлым, тады памежным, разам з сынам Анатолем выканаў два пано на тэму сацыялістычнага будаўніцтва ў СССР, а ў 1939—1940 гадах стварыў маляўнічы фрыз для павільёна БССР на Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўцы ў Маскве, таксама разам з сынам ён стварыў пано для парада партызан у Мінску ў 1944 годзе.\nСтановіцца зразумелым, чаму менавіта да Валянціна Волкава звярнуліся ўлады з прапановай аб напісанні падобнай маштабнай карціны-пано аб вызваленні Мінска, хоць былі сярод беларускіх мастакоў не менш таленавітыя майстры наступнага пакалення, але яшчэ не такія «правераныя ў справе». Адпавядаў запытам тагачаснай ідэалогіі і традыцыйны рэалізм мастака. Волкаў чаканняў не падмануў, але... Яго класічная, руплівая праца над карцінай гістарычнага жанру заняла доўгія гады: дагавор быў падоўжаны да студзеня 1951-га, а работа ўсё яшчэ не была скончаная. Акрамя таго, мастак на працягу гэтых гадоў выконваў шэраг работ, у асноўным заказных партрэтаў, выкладаў, зарабляючы на жыццё, матэрыялы, натуршчыкаў. Незадаволенасць заказчыкаў прывяла да стварэння камісіі Саюза мастакоў, якая ацаніла працу майстра і запэўніла, што карціна выканана на 80 %, — але гэта ўсё ж такі быў не «гатовы аб'ект». А да першага экспанавання карціны — на Рэспубліканскай выстаўцы — заставалася яшчэ тры гады.\nКаб завяршыць маштабны твор, мастак стварыў звыш 220 малюнкаў, 11 эскізаў кампазіцыі, каля 50 жывапісных эцюдаў. Толькі ў Нацыянальным мастацкім музеі захоўваецца пяць эскізаў, 18 эцюдаў і каля 80 малюнкаў. Такі велізарны падрыхтоўчы матэрыял спатрэбіўся Валянціну Волкаву таму, што ўсё, намаляванае ў карціне, напісана з натуры — дзясяткі людзей, архітэктура, ваенная тэхніка, амуніцыя, зброя, кветкі. І дакладнае, з пункту гледжання аўтара, вырашэнне персанажа, групы ў іх адпаведнасці цэламу часам знаходзілася далёка не адразу. Больш за тое, агульная ідэйная канцэпцыя твора выпрацавалася паступова. Сам аўтар расказаў на абмеркаванні дэкаднай выстаўкі беларускага мастацтва ў Маскве ў 1955 годзе, дзе экспанавалася ўжо канчаткова дапісаная работа, што ён таксама сустракаў савецкія войскі і спачатку, ствараючы эскізы, ішоў ад убачанага тады, ад непасрэднага ўражання, — але выходзіла жанравая карціна, малюнак цёплых лірычных эпізодаў. Майстар жа хацеў надаць урачыстасць сюжэту, перадаць веліч моманту.\nВалянцін Волкаў увасобіў у беларускім савецкім мастацтве свайго кшталту «формулу» радасці, весялосці, падзякі за выратаванне. Але складнікі гэтай формулы цалкам канкрэтныя. Дзеянне разгортваецца ў дакладна зафіксаванай архітэктурнай сітуацыі: пачатак вуліцы Леніна на фоне плошчы Свабоды, дзе бачныя касцёл Найсвяцейшай Панны Марыі і вежа былога калегіума езуітаў. З поўначы ў горад увайшлі часці 5-й гвардзейскай танкавай арміі. Але вайскоўцаў у карціне мастак пісаў, вядома, значна пазней, запрашаючы для гэтага ваеннаслужачых ва Уруччы. Захавалася імя толькі аднаго такога «натуршчыка» — Аляксей Комлеў, які быў асноўнай мадэллю для цэнтральнага персанажа. 19-гадовы камандзір танка пазіраваў мастаку з букетам у руках, але ў выніку быў намаляваны з аўтаматам: аўтар вырашыў, што так больш правільна, бо вайна яшчэ зусім не скончана. Аляксей Комлеў завершаную карціну не бачыў, толькі рэпрадукцыі, паколькі дэмабілізаваўся ў 1950-м і вярнуўся на родны Алтай. Прататыпам матацыкліста злева ў карціне палічыў сябе Дзмітрый Сувораў з Екацярынбурга: «Так атрымалася, што я, як сувязіст і разведчык, суправаджаў на матацыкле першую калону савецкіх танкаў, якія ўвайшлі ў Мінск. Да гэтага часу памятаю, як на досвітку 3 ліпеня партызаны вывелі нашу брыгаду на ўскраіну. З невялікага ўзгорка бачны горад у смузе. Сонца падымаецца, туман рассейваецца, і мы — наперад. Я з матацыклам — як адзінае цэлае, у руль учапіўся і імчуся пад абстрэлам, следам грукочуць танкі. / ... / А калі прарваліся да цэнтра, прыйшлі з кветкамі жанчыны, дзеці. Радаваліся, крычалі «Ура!». За вызваленне сталіцы Беларусі Дзмітрый Сувораў быў узнагароджаны медалём «За адвагу». Магчыма, мае рацыю ветэран, і яго аблічча, якое ўразіла Валянціна Волкава 3 ліпеня, потым увасобіліся ў мастацкім вобразе. Праўда, амерыканскі «Харлей-Дэвідсан» Суворава быў заменены ў карціне на трафейны нямецкі «Цундап», але, значыць, у Волкава была магчымасць пісаць з натуры толькі гэтую марку матацыкла.\nДля выявы ў карціне грамадзянскіх асоб аўтар запрашаў пазіраваць жыхароў раёна цяперашніх вуліц Якуба Коласа, Багдана Хмяльніцкага, Дарашэвіча, Някрасава; сваякоў (у тым ліку сына, мастака Анатоля Волкава з жонкай Зінаідай Іосіфаўнай — яны стаяць каля самага танка), сваю жонку Алену Жмак (яна правей, у чырвонай сукенцы); мастакоў Міхаіла Даўгялу (справа, паціскае руку параненаму салдату) з дачкой Зояй (дзяўчынка ў піянерскім гальштуку), Уладзіміра Хрусталёва (хударлявы чалавек у ботах злева), свайго вучня ў Мінскім мастацкім вучылішчы Васіля Ярмоленку (правей цэнтра, поціск рукі з параненым салдатам у касцы). Пэўны ўдзел у стварэнні карціны прымаў і ўнук аўтара, Сяргей Волкаў, цяпер мастак, прадаўжальнік і захавальнік справы і традыцый сям'і. Не ўсіх, на жаль, мы ведаем пайменна, але ў гэтым ёсць сімвалічны сэнс: кожны з гэтых рэальных людзей адначасова ўвасабляе многіх іншых жыхароў вызваленага горада. Некалькі гадоў таму наведвальнік музея паведаміў, што жанчына злева, побач з матацыклістам, — яго сваячка Мершыдэ Валатоўская, інжынер малочнага завода. І, магчыма, гэта не апошняя падобная вестка з мінулага.\n...Карціна створана такім чынам, што ўражанне ад трыумфу і радасці, яснага дня, пышных летніх кветак як падкрэсліваецца, так і ўскладняецца жудасным пейзажам напаўразбуранага горада, змарнеласцю мінчан, зношанасцю іх вопраткі. Гэта парадаксальнае спалучэнне пашырае змест твора, выяўляе разнастайнасць і складанасць жыцця і, канешне, нагадвае аб тытанічнай рабоце па аднаўленні Мінска, якая прыйдзе на змену безагляднай радасці вызвалення гараджан. Таму палатно, пры пэўнай яго мастацкай і гістарычнай умоўнасці, успрымаецца сапраўды рэалістычным, а не толькі праўдападобным. Увасобленае шчасце грамадзян, у сваю чаргу, кантрастуе са стомленасцю салдат: «Вайна зусім не феерверк, а проста — цяжкая работа...» Кантрасныя ярка асветленая левая і цэнтральная і пагружаная ў глыбокі цень правая частка карціны. Дыму пажарышчаў справа супрацьпастаўляецца нябесная прастора з мірнымі пяшчотнымі аблачынкамі. Усе гэтыя элементы могуць не прачытвацца свядома, але ўздзейнічаюць спакваля і нібы залучаюць у тое, што адбываецца, робячы гледачоў яшчэ і сведкамі падзеі.\nТвор мастацтва нярэдка жыве доўга («vіta brevіs, ars longa») і па-рознаму «чытаецца» ў розныя эпохі. Вядома, у эпоху «суровага стылю» і пазней карціна ўспрымалася некалькі архаічнай — і па падрабязнай апавядальнасці, і па апафеознасці, і па мастацкай мове. Майстры таго часу адлюстроўвалі пераважна боль і гора, трагічны гераізм ваенных гадоў, тым больш пасля «лакіровочнага» мастацтва папярэдняга перыяду. І значна вальней абыходзіліся з колерам, формай, прасторай, дамагаючыся выразнасці і экспрэсіўнасці. Мастацтву гэтага плана ўласцівы падкрэслены дэмакратызм, непрыгладжаная праўдзівасць народных вобразаў. Але ў дэмакратычнасці Волкаў ім не саступіць: у яго карціне няма афіцыёзу — народ вызвалены, народ-вызваліцель, ніякага праўладнага пафасу не назіраецца. Таму вышэйшае савецкае званне ў галіне мастацтва «народны мастак», атрыманае Волкавым у 1955 годзе, знаходзіць сапраўдны сэнс. Тады ж карціна ўвайшла ў калекцыю Мастацкага музея.\nПасля амаль 30-гадовага перапынку палатно Волкава з'явілася перад публікай у 2005 годзе. Яно было знята з драўлянага барабана, зноў нацягнута на падрамнік і стала асноўным экспанатам выстаўкі, прысвечанай 60-годдзю Перамогі, абкружанае тымі самымі эцюдамі і эскізамі — сведчаннямі шматгадовай працы.\nТворы мастацтва нясуць пэўную інфармацыю, расказваюць гісторыю ўласцівымі ім сродкамі і ў той жа час паступова набываюць сваю ўласную гісторыю, лёс. І калі лёс гэтай карціны Волкава ў асноўным прасочаны і добры, то месцазнаходжанне другога варыянта гэтага палатна, яшчэ большых памераў, сёння невядомае...\nВалянціна ВАЙЦЯХОЎСКАЯ, вядучы навуковы супрацоўнік Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь\nЗагаловак у газеце: Мірнае неба над Мінскам\n32714 Чаму 25 гадоў назад 75% тых, хто прыйшоў на рэферэндум, прагаласавалі за змену сімволікі\n10036 Для пенсіянераў стаўка транспартнага падатку памяншаецца ў два разы\n6466 Дырэктар дэпартамента па турызме Міністэрства спорту і турызму Ірына Варановіч: У краіны павінен быць свой турыстычны брэнд\n4300 Анёл па імені Алена. Як прадпрымальніца стала сацработнікам\n3617 Не менш як 28 «квадратаў» на чалавека — менавіта такога ўзроўню забяспечанасці насельніцтва жыллём плануецца дасягнуць ужо да 2025 года\n3186 Тэст: ці ведаеце вы беларускія вясновыя традыцыі?\n2681 Таямніцы архіва майстра з «Паддашка». Мастак Яўген Кулік ратаваў Верхні горад і высмейваў шаблоны


Мінскія заводы працуюсь па скарочаным графіку » UDF.BY | Новости Беларуси\nМінскія заводы працуюсь па скарочаным графіку\nБальшыня буйных прадпрыемстваў Мінска дагэтуль працуюць паводле летняга графіку. То бок — са скарочаным працоўным тыднем і частковай занятасцю работнікаў.\nНа штотыднёвай аператыўнай нарадзе ў Мінгарвыканкаме адказныя за эканамічную галіну чыноўнікі агучылі такія звесткі: складскія запасы на стратэгічных прадпрыемствах за першы восеньскі тыдзень знізіліся амаль на 90 мільярдаў рублёў. Аднак самі ж прызнаюць: запасы скарачаюцца надзвычай марудна. МАЗ разгрузіў склад толькі на 20 аўтамабіляў і 30 аўтобусаў. У той жа час павялічыліся аб’ёмы затаваранасці на МТЗ, падшыпнікавым заводзе, заводзе колавых цягачоў, "Амкадоры", "Камунарцы", "Мотавела". Адносна апошняга нават прагучала інфармацыя, што больш за тысячу чалавек выпраўленыя ў адпачынкі без аплаты. Кіраўнік "Мотавела" Казімір Мароз тлумачыць, што пэўнасці з працоўным тыднем сапраўды няма, але людзей завод не кідае: "Хто гэта сказаў, што ў неаплатным адпачынку? Нават калі на і прастоях, 2/3 усё адно атрымліваюць. Праблемы былі, калі мы разбіраліся з аплатай за энерганосьбіты. Унутраныя прастоі былі, але, дапусцім, бухгалтэрыя працавала над закрыццём месяца, падвядзеннем вынікаў. Гэтыя службы працавалі. Людзі, у якіх была праца, таксама былі задзейнічаныя. А ў каго не было працы і дзе ў нас былі абмежаванні, дык тыя тэрыторыю падмяталі, і там аплата па сярэднім заробку, а ніякі не адпачынак. Проста хтосці падае няправільную інфармацыю. Пакуль мы яшчэ нікога за свой кошт не адпраўлялі. Хоць і няма грошай, але 2/3 стараемся аплаціць. Ці хоць бы прастоі — тыя дні, калі людзі вымушана не працуюць. То бок, як паводле Працоўнага кодэксу трэба, так і аплачваем".\nЯк і ў летнія месяцы, паводле скарочанага графіку працуюць практычна ўсе прадпрыемствы машынабудавання. Тры-чатыры дні на тыдзень занятыя супрацоўнікі маторнага і падшыпнікавага заводаў, МАЗа, МТЗ, "Амкадора".\nВядучы тэхнічны спецыяліст Мінскага падшыпнікавага завода Андрэй Гардзейка кажа, што і з надыходам восені няма падставаў казаць пра асаблівыя поспехі. Не ўдаецца наноў заваяваць традыцыйны рынак збыту — расійскі: "Як такога, зачыненага рынку Расіі няма, тым больш што ў нас нядрэнна працуе тавараправодная сетка. Тут пытанне ў фінансавым крызісе, вельмі адбіваецца адсутнасць на прадпрыемствах абаротных сродкаў. Некаторыя ўжо вярнуліся да схемы ўзаемаразлікаў, да бартэрных схемаў. Адны прадпрыемствы ў Расіі працуюць поўны працоўны тыдзень, іншыя, як і мы, таксама перайшлі на трохдзёнку. Справа ў тым, што аб’ём патрэбаў на многіх прадпрыемствах застаўся, як і раней. Але стала меней сродкаў для таго, каб набыць гэты прадукт. Ну і, натуральна, складаюць канкурэнцыю тыя ж кітайскія, расійскія вытворцы. Але, яшчэ раз паўтару, у нас адносна нядрэнна працуе новая тавараправодная сетка, сфармаваная ў 2005 годзе. Вось ужо 3,5 года адным дыстрыбутарам мы працягваем сертыфікаты, у іншых, з улікам таго, як яны працуюць і трымаюць справаздачу, іх забіраем".\nНе надта паляпшаецца сітуацыя і ў рэгіёнах. Паводле загаду дырэктара бярозаўскага шклозавода "Нёман", на прадпрыемстве яшчэ на месяц працягнуты скарочаны працоўны рэжым — людзі працуюць чатыры гадзіны ў дзень. Афіцыйная прычына — немагчымасць своечасовага рамонту абсталявання. Працаўнікі лічаць, што дырэктар, згодна з заканадаўствам, павінен быў пра захаванне неспрыяльных умоваў папярэдзіць за месяц. У сувязі з гэтым працоўныя "Нёмана" рыхтуюць скаргу ў Дэпартамэнт інспекцыі працы галіновага міністэрства.\nСкарочаны графік - яшчэ на месяц\nПаводле загада дырэктара бярозаўскага шклозавода "Нёман"” на прадпрыемстве на месяц працягнуты рэжым скарочанага працоўнага часу.подробности


Как проходит перепись населения на стационарных участках Поставского района? — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nКак проходит перепись населения на стационарных участках Поставского района?\n11.10.2019 11.10.2019 postawy90Комментариев нет\nЗ 4 кастрычніка ў Беларусі стартаваў перапіс насельніцтва. Многія выкарыстоўваюць для гэтага інтэрнэт (сайты перепись.бел и census.by). Не пустуюць і стацыянарныя ўчасткі. На тэрыторыі нашага раёна дзейнічаюць тры: два ў Паставах і адзін у Варапаеве. На апошні я і накіравалася.\nУчастак размешчаны ў адміністрацыйным будынку Варапаеўскага сельвыканкама. Перапісчыкі Алена Пашкова і Валянціна Ясінская працуюць з кліентамі. Сярод іх пажылая пара. Знаёмлюся: Ніна Барысаўна і Анатолій Мікалаевіч Юхімішыны. З дазволу рэспандэнтаў слухаю іх адказы на пытанні: «Нацыянальнасць?» — «Украінцы», «На якой мове размаўляеце дома?» — «На рускай і беларускай», «Ці збіраецеся пакідаць Беларусь?» — «Ні ў якім выпадку».\nАбое нарадзіліся ва Украіне. Ніна на радзіму бацькі, у вёску Мядзелка, пераехала 12-гадовай дзяўчынкай, Анатолія на Варапаеўшчыну закінула тэрміновая вайсковая служба. Ім было па 20, калі пажаніліся.\n— Пасля службы Толі мы паехалі на нашу радзіму, — успамінала Ніна Барысаўна. — Але дзесьці праз год нас абаіх пацягнула назад. Жыццё праляцела, праз тры гады будзем адзначаць залатое вяселле. Беларусь стала для нас роднай. Ва Украіне засталася радня. Калі ездзім у госці, то сумуем па сінявокай. Пакідаць яе не збіраемся. Вельмі любім раённую газету. Выпісваем яе даўно. Самастойна вывучылі беларускую мову і з задавальненнем чытаем прэсу.\n— Найбольш актыўна перапісваюцца людзі старэйшага ўзросту, — расказвала Валянціна Ясінская. — У гэтага пакалення развіта пачуццё грамадзянскай адказнасці. Хоць на стацыянарны перапісны ўчастак дастаткова прыйсці аднаму члену сям’і і перапісаць усіх, хто пражывае разам, многія накіроўваюцца парамі. Прынцыпова падыходзяць да адказаў на пытанні, узважваюць, абдумваюць. Маладыя перапісваюцца праз інтэрнэт. Але, думаю, хопіць работы і перапісчыкам. Пакватэрны абход пачнецца з 21 кастрычніка.\nСтацыянарныя перапісныя ўчасткі размешчаны:\nу Паставах — вул. Савецкая, 84 «А»;\nу Варапаеве — вул. Ленінская, 127.\nАдкрыты штодзённа з 9 да 20 гадзін.\nПрацуе бясплатная тэлефонная лінія па нумары 8-801-100-3131.


Сяргей Пісарык: «Крэдыт даверу не мне, але банку»\nУ «Беларусбанку» падвялі вынікі работы за 9 месяцаў бягучага года і вызначылі задачы па забеспячэнні выканання асноўных паказчыкаў. Было адзначана, што, нягледзячы на агульнае падзенне эканамічнай актыўнасці ў краіне, банк не дапусціў зніжэння актыўнасці бізнесу і сфарміраваў сур’ёзны патэнцыял устойлівасці. І хоць было сказана, што нам патрэбны не статыстыка, а вынікі, але як гаворыцца, без статыстычных даных ніяк.\nЗ пяці найбуйнейшых айчынных банкаў «Беларусбанк» мае лепшыя паказчыкі. Перавышана запланаваная сума прыбытку. Па банкаўскай сістэме наша доля – 51% па актывах, 41% па пасівах, 4,5% узровень пакрыцця па рэзервах, што забяспечвае бяспечную банкаўскую дзейнасць.\nБанк – піянер па радзе інструментаў, у прыватнасці, інтэрнэт-крэдыты, дэпазіты, аблігацыі. На 28% прырасло спажывецкае крэдытаванне, хаця доля яго пры плане 12% склала 10%. Палажэнне заклікана выправіць Карта растэрміноўкі, што вось-вось з’явіцца ў нашым арсенале і пашырыць прысутнасць банка на гэтым сегменце рынку. Альтэрнатывай ільготнаму крэдытаванню будаўніцтва жылля павінен стаць унікальны прадукт «Беларусбанка» – сістэма будаўнічых зберажэнняў, пра якую пакуль недастаткова ведае насельніцтва, і таму трэба больш актыўна яе прэзентаваць. Удасканальваецца прадуктовая лінейка. Комплексны прадукт для людзей пенсіённага ўзросту, якія вядуць дынамічны лад жыцця, клуб «Аксаміт» з яго шэрагам пераваг ужо даказаў сваю прывабнасць. Усё больш актыўна выкарыстоўваюцца кліентамі сэрвісы ДБА.\nШто датычыцца карпаратыўнага бізнесу, то сёння важна разумець, што ўзровень лаяльнасці кліента залежыць ад аператыўнасці і якасці рашэння пытанняў. А гэта ўжо тэма прафесіяналізму кадраў. Нягледзячы на тое, што сёння трэнд – работа з малым і сярэднім бізнесам, усе дапусцілі адставанне па выдачы крэдытаў суб’ектам гэтага сектару эканомікі. Нізкі ўзровень асваення кітайскай крэдытнай лініі. Пакуль рэалізуецца толькі 2 праекты: «Гроднаэнерга» і «Белшына». Як варыянт рашэння праблемы было прапанавана падзяліць філіялы на рознічныя, карпаратыўныя і комплексныя, што дазволіць больш граматна выкарыстоўваць кадравы патэнцыял і аптымізаваць работу.\nСтаршыня праўлення Сяргей Пісарык адзначыў, што маючае месца ўмацаванне пазіцый банка на фінансавым рынку краіны набывае не толькі станоўчы аспект, паколькі выключае магчымасці экстэнсіўнага планавання і павялічвае рызыкі. У якасці асноўнага недахопу старшыня адзначыў адсутнасць комплекснага сістэмнага падыходу, на ліквідацыю якога будуць накіраваны будучыя змяненні ў арганізацыйнай структуры банка.\nПрыярытэтнымі задачамі Сяргей Пісарык назваў актывізацыю работы па прасоўванні прадуктаў і паслуг, пабудаванне эфектыўнай сістэмы іх продажу, канцэнтрацыю бізнесу ў разрэзе падраздзяленняў, як то стварэнне іпатэчных цэнтраў або засяроджанне работы з малым і сярэднім бізнесам у адной структуры, кампетэнцыі і матывацыя персанала, удасканаленне механізмаў збалансаванасці па актывах і пасівах. «Сёння нам архіважна адкрыццё сегментаў, дзе мы не дапрацоўваем ці ўвогуле не працавалі», – падкрэсліў старшыня. Ён неаднаразова паказваў на недастатковасць адраснай работы з кліентамі, на ўменне прадаваць.\nІ яшчэ. Пашыранае пасяджэнне праўлення пачалося з прыемнай навіны. Член Наглядальнага савета Міхаіл Альшанскі паведаміў аб падаўжэнні на 5 гадоў кантракту старшыні праўлення Сяргею Пісарыку і ўручыў пасведчанне.


Аўтарскія ўпрыгожванні - Брошка "Кветка". - bydobry.com\nHomeКультураКультура і творчасцьАўтарскія ўпрыгожванні - Брошка "Кветка".\nАўтарскія ўпрыгожванні – Брошка “Кветка”.\nСёння ў нашым відэа аўтарскія ўпрыгожванні – Брошка “Кветка”, стыльнае ўпрыгожванне ручной работы.\nВясна – гэта кветкі. Ужо, дарэчы, з’яўляюцца першыя, кажучы пра тое, што прырода вакол ажывае. Гэта натхніла Надзею Скараход на стварэнне кветкавых упрыгожванняў. І сёння яна прапануе стварыць разам з вамі брошку з аксаміту «Кветка».\nМы будзем ствараць гэтую брошку з далікатнага аксаміту, які выдатна перадае і кветкавую пяшчоту, і жаноцкасць. І нават калі вясна пройдзе, арыгінальная брошка застанецца з вамі і будзе радаваць прыгажосцю і стылем.\nЛёгка, проста і вельмі стыльна! Глядзім відэа і натхняемся на творчасць!\nPrevious articleЖыццё ў Анталіі. У Турцыю на ПМЖ.\nNext articleСтаражытны Мінск Гістарычны раён Мінска Кашары.


Майстар ваеннага фотарэпартажу. Фотакласік са Слуцка • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nТак выглядаў случчанін, класік савецкай фатаграфіі, у гады вайны. Фота з архіва Барыса Ігнатовіча\nДля случчан імя гэтага выдатнага фатографа мала вядома. 10 гадоў таму «Кур’ер» пісаў пра яго (№25 ад 21 чэрвеня 2012 года). Але і зараз можна ўспомніць класіка савецкай фатаграфіі. Чалавека, чыё імя ў сярэдзіне мінулага стагоддзя мела сусветную вядомасць. Ён стаяў ля вытокаў фатаграфіі тады маладой дзяржавы — СССР, а яго здымкі часоў Другой сусветнай вайны сталі класічнымі.\nЗ пачаткам Вялікай Айчыннай вайны ён, ужо вядомы ў краіне фотамайстар, пайшоў на фронт. Здымаў для вайсковай газеты, быў на перадавой, браў удзел у рэйдах за лінію фронту, лётаў на самалёце да партызанаў.\nРазам з байцамі Ігнатовіч дайшоў да Берліна, пакінуўшы нам дакументальны фоталетапіс франтавых будняў і разлютаваных бітваў.\nНарадзіўся Ігнатовіч у 1899 годзе ў Слуцку ў сям’і настаўніка гімназіі. У 1908-1917 гадах вучыўся ў гімназіі Лодзі, а пазней — Луганска, адкуль быў выключаны за выданне рукапіснага часопіса «Шантрапа» і ўдзел у рэвалюцыйных беспарадках. Аднак ужо ў 1918-м скончыў са срэбным медалём гімназію ў Петраградзе. Вярнуўся ў Луганск і ўладкаваўся журналістам у мясцовай газеце. З пачатку і да сярэдзіны 1920-х гадоў працаваў у маскоўскіх выданнях, загадваў рэдакцыямі ленінградскіх гумарыстычных часопісаў «Дрэзіна», «Смехач», «Бузацёр».\nПобач з Ігнатовічам працавалі Міхаіл Булгакаў, Валянцін Катаеў, Міхаіл Зошчанка, мастакі Кукрыніксы. Зносіны з карыкатурыстамі аказалі на яго сур’ёзны ўплыў — іх нязвыкла вострае светаадчуванне стала для Ігнатовіча апорнай кропкай у рашэнні займацца выяўленчым мастацтвам.\nМенавіта тады ён захапіўся фатаграфіяй і прыйшоў да разумення непарыўнай сувязі тэхнічнай і творчай складнікаў у фотамастацтве.\nЁн вывучае тэхніку здымкі, уласцівасці оптыкі, спазнае сакрэты апрацоўкі фотаматэрыялаў, што адразу дае вынік.\nКамандзіры. Фота зроблена не раней за 1943 год.\nВучэнне. Фота зроблена не раней за 1943 год\nЯго фотаработы, якія паказваюць жыццё і пераўтварэнні 1920-1930-х гадоў, атрымліваюць шырокую вядомасць як у СССР, так і за мяжой. Фактычна Барыс Усеваладавіч стаў адным з заснавальнікаў авангардызму ў фатаграфіі. Разам з Аляксандрам Родчанкам (родапачынальнік дызайну і рэкламы ў СССР, таксама фатограф з сусветным імем) — адзін з арганізатараў і кіраўнік гурта «Кастрычнік».\nПасля вайны Ігнатовіч шмат часу аддаваў пейзажу, займаўся каляровай фатаграфіяй, пра яго авангардныя здымкі даваенных гадоў практычна забыліся. Памёр фатограф у Маскве ў 1976 годзе.\nЯк нярэдка бывае, аб майстру ўспомнілі ўжо пасля смерці. Работы Ігнатовіча знаходзяцца ў калекцыях найбуйнейшых музеяў, іх публікуюць у прэстыжных манаграфіях, а самога фотамастака называюць няйначай як выдатным.\nФатаграфіі Ігнатовіча маюць сусветны індэкс мастацкай каштоўнасці, прадаюцца на вядучых аўкцыёнах свету, такіх як Sothebys, Christies, Swann Galleris і іншых.


Прызнайцеся, вы ж любіце эратычныя мульцікі? Слаўныя персанажы з далёкага прыгожага дзяцінства паўстаюць перад намі ў самым распуснае святле, панадлівыя фігуркі прыгажунь доўга не даюць члену ўпасці. Калі вам хочацца выпрабаваць сапраўднае шчасце, папесціце сябе анімацыйным відэа пра сэкс у выкананні любімых персанажаў!\nГалоўная > анімэ > эратычныя мульты\nГлядзець эратычныя мульцікі на мабільным тэлефоне\nАбмеркаванне мультика "Эротические мульты"\nРодная сямейная вагіна\nВільготныя дзірачкі гатовыя ўпусціць ўпарты член, героям даспадобы грубыя ласкі і розныя варыянты уцех. Глядзець на вар'яцтвы, вытвараюць пацешнымі мульцяшкамі - суцэльныя задавальнення! Атрымаць асалоду ад вячэрнім адпачынкам дапаможа інцэст комікс, у яго аснове ляжаць сакавітыя малюнкі і распусныя сюжэт.\nВялікія грудзей 18 плюс\nНяма нічога больш прыгожага назірання за дзеяннямі любімых казачных герояў. Дарослым таксама падабаюцца мульцікі, хай і не зусім звычайныя. Атрымлівайце асалоду ад хвацкімі пародыямі на вядомыя дзіцячыя мультфільмы, уключайце выдатны сіські мульцік і пераймайце для сябе ідэі для заняткаў сэксам.


Следчым камітэтам вынесеныя пастановы аб прыцягненні ў якасці абвінавачаных Аляксандры Герасімені і Аляксандра Апейкіна.\n«Дзеянні абвінавачаных кваліфікаваныя следствам паводле ч. 3 арт. 361 (заклікі да ўчынення дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Рэспублікі Беларусь, учыненыя з выкарыстаннем сродкаў масавай інфармацыі і глабальнай камп'ютарнай сеткі інтэрнэт) Крымінальнага кодэкса. Пракурорам санкцыянавана прымяненне да абаіх абвінавачаных меры стрымання ў выглядзе заключэння пад варту. Названыя асобы абвешчаныя ў вышук. Расследаванне крымінальнай справы працягваецца», — распавялі ў Следчым камітэце.\nНагадаем, што легендарная плыўчыха Аляксандра Герасіменя ўзначаліла Фонд салідарнасці спартоўцаў, а ў дзень адкрыцця «Усебеларускага народнага сходу» накіравала ліст Аляксандру Лукашэнку. «Вы прыгнятаеце і знішчаеце свой народ, думаючы, што ён вас любіць. А ён вас ненавідзіць і просіць, каб вы хутчэй сышлі», — звярталася яна.\nНа пачатку красавіка стала вядома, што Следчы камітэт завёў крымінальную справу супраць Аляксандры Герасімені.\nПаводле следства, Герасіменя і выканаўчы дырэктар Беларускага фонду спартовай салідарнасці Аляксандр Апейкін распаўсюджвалі «заведама лжывыя звесткі аб ходзе і выніках выбарчай кампаніі, пра падзеі ў сацыяльнай, эканамічнай, палітычнай і культурнай сферах жыцця грамадства». Нібыта яны звярталіся з заклікамі да замежных дзяржаў і міжнародных арганізацый, скіраванымі на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Беларусі.\nСледства сцвярджае, што дзеянні Герасімені і Апейкіна нанеслі іміджавы і фінансавы ўрон, падарвалі прэстыж краіны на міжнароднай і палітычнай арэне, дыскрэдытавалі кіраўніцтва спартыўнай галіны і дзяржавы.\nТаксама ў сакавіку стала вядома пра тое, што ў плыўчыхі адбіраюць дом у Драздах.\nАлімпійскай прызёрцы Аляксандры Герасімені праз палітычную сітуацыю давялося з'ехаць з Беларусі ў Вільню. Да ад’езду яе школе плавання не падоўжылі дамову арэнды з тых жа прычын.


Бабіна лета сёлета як быццам бы спынілася | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Бабіна лета сёлета як быццам бы спынілася\nБабіна лета сёлета як быццам бы спынілася\nДругую дэкаду запар на тэрыторыі Беларусі ўтрымліваецца цёплае надвор'е, калі сярэднясутачная тэмпература значна перавышае норму, паведамілі спецыялісты Рэспубліканскага цэнтра па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Мінпрыроды.\nЗаўтра ўдзень наша краіна застанецца ў асноўным у вобласці павышанага атмасфернага ціску, які быў сфарміраваны ва ўмерана цёплай паветранай масе. Чакаецца воблачнае з праясненнямі надвор'е. Пераважна без ападкаў. Уначы і раніцай месцамі туман. Вецер заходняй чвэрці ўмераны, удзень па паўночнай палове парывісты. Мінімальная тэмпература паветра ўначы складзе ад плюс 3 да плюс 9 градусаў, месцамі да 11 цяпла. Удзень будзе значна цяплей, калі тэмпература паветра стане дасягаць плюс 11 — плюс 18 градусаў, а па паўднёвым захадзе — нават да 20 цяпла.\nА вось у нядзелю, 27 кастрычніка, надвор'е ў нас будзе вызначаць поле паніжанага атмасфернага ціску, сфарміраванае ў цёплай паветранай масе. У гэты дзень у дзённыя гадзіны па паўночным захадзе краіны адаб'ецца ўплыў малаактыўнай франтальнай сістэмы. Уначы тэмпература паветра складзе ад плюс 6 да плюс 12 градусаў, але па паўднёвым усходзе будзе 4—6 цяпла. Удзень нас чакае камфортнае цёплае надвор'е, калі ў разгар дня будзе 13—20 цяпла, а па поўдні — да плюс 22 градусаў.\nЗагаловак у газеце: Залатая восень, ды яшчэ і цёплая


Ці ведалі вы, што падчас голаду, да якога савецкія правадыры давялі беларускае сялянства, здараліся выпадкі канібалізму? Рэпрэсіі 1920–30-ых гадоў – адна з найвялікшых трагедыяў беларускага народа за ўсю яго гісторыю. Камуністычны рэжым здзяйсняў масавае і планамернае знішчэнне людзей, якое прымала жудасныя і разнастайныя формы. Галадамор украінскага і, у меншай ступені, беларускага сялянства. Расстрэлы сотняў тысяч людзей, якія так ці ... More »\nПра тое, што адбылося 17 верасня 1939-га, беларусам і палякам дагэтуль складана размаўляць. На беларускую ацэнку гэтых падзеяў моцна паўплывала савецкая і постсавецкая ідэалогія, паводле якой Чырвоная армія вызваліла Заходнюю Беларусь ад панскага прыгнёту і такім чынам аб’яднала народ. У сваю чаргу, палякі ацэньваюць гэтыя падзеі як савецкую агрэсію на Польшчу і чацвёрты падзел Рэчы Паспалітай. Хто з іх мае рацыю? Глядзім дэбаты гісторы... More »\nКалі вы ўпэўненыя, што партызаны ў Беларусі падтрымлівалі выключна савецкую ўладу, паглядзіце праграму «Intermarium». Дату 22 чэрвеня 1941 года большасць беларусаў памятаюць са школы. Пра пачатак Вялікай Айчыннай вайны штогод распавядаюць па тэлевізары і пішуць у прэсе. І пра тое, што беларускі народ мужна змагаўся на баку СССР супраць нямецкіх захопнікаў. Але гэта толькі частка праўды. Насамрэч партызанская вайна ў Беларусі была вайной... More »\nБеларуская дзяржава, не зважаючы на тое, што атрымала незалежнасць ужо як амаль 30 гадоў таму, па-ранейшаму праводзіць гістарычную палітыку Савецкага Саюзу. Гісторыя габрэяў у Беларусі амаль не даследуецца, хоць беларусы і габрэі супольна жывуць на беларускіх землях ужо тысячу гадоў.
www.belsat.eu

 <iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com... More »


Дзмітрый Ціхамолаў: "Аднойчы Шумахер пераблытаў мяне з Халкам Хоганам" | zviazda.by\nХатняя старонка » Ідэі і людзі » Дзмітрый Ціхамолаў: "Аднойчы Шумахер пераблытаў мяне з Халкам Хоганам"\nДзмітрый Ціхамолаў: "Аднойчы Шумахер пераблытаў мяне з Халкам Хоганам"\nЛюдзі нездарма кажуць: "Добры стырнавы — палова ад поспеху экіпажа". Але быць кіраўніком у спорце надзвычайна складана. Бо трэба адначасова ведаць спартыўную "кухню", быць выдатным менеджарам, дырэктарам і валодаць лідарскімі якасцямі. Усё гэта добра стасуецца з асобай прэзідэнта Беларускай федэрацыі бокса. Калісьці Дзмітрый Ціхамолаў быў паспяховым савецкім баксёрам, удзельнічаў у легендарных баях СССР — ЗША ў 1974 г., але ў алімпійскую зборную так і не трапіў. Цяпер ён марыць прывесці да алімпійскіх медалёў сваіх падапечных. Карэспандэнт "Звязды" сустрэўся з Дзмітрыем Паўлавічам, каб даведацца, ці сапраўды суддзі прадузята ставяцца да беларускіх баксёраў, у чым сакрэт папулярнасці муай-тай і чаму прафесійны бокс падобны да шоу-бізнесу.\n— Беларускія юніёры зусім нядаўна вярнуліся з Ротэрдама, дзе праходзіў моладзевы чэмпіянат свету. Як ацэньваеце выступленне спартсменаў?\n— Тры "бронзы" і чатыры пятыя месцы — неблагія вынікі.Трэба разумець, што фактычна за два гады гэтыя 18-гадовыя байцы падужэюць і ўжо змогуць прэтэндаваць на Алімпіяду ў Рыа-дэ-Жанейра. Ва ўсякім выпадку, канкурэнцыя ў асноўнай камандзе будзе.\n— Пасля заканчэння чэмпіянату Еўропы па боксе, які праходзіў у Мінску, прайшло тры месяцы. З якімі эмоцыямі ўспамінаеце хатняе першынство кантынента?\n— Гэта быў сапраўдны вулкан. Яркі момант у жыцці, багаты на падзеі, прыгожыя баі, сустрэчы з цікавымі людзьмі. Усе сыходзяцца на думцы, што наш чэмпіянат быў арганізаваны на вышэйшым узроўні. Напрыклад, у Ратэрдаме было шмат парушэнняў, нязручнасцяў. Гэта датычыцца і размяшчэння, і харчавання. Па апошнім увогуле шмат прэтэнзій. Ледзь не кожны дзень — макарона. А на сняданак — толькі яечня і сыр! І абмежаванні па порцыях. Баксёры хадзілі галоднымі. Хлопцы, якія зганялі вагу, аддавалі свае талоны калегам, каб тыя трохі падсілкаваліся. У нас такога не было. Ніякіх талонаў — прыходзь і еш колькі ўлезе.\n— У Мінску беларусы здабылі тры "бронзы" і адно "серабро"... якое павінна было быць "золатам". Згодны, што Вазгена Сафар'янца папросту засудзілі?\n— Адназначна, гэта быў выйграны бой. Калі дэталёва разглядаць той паядынак, то першы раўнд Вазген выйграў, другі — тактычна граматна аддаў, у трэцім барацьба была роўная. Памылка была толькі ў тым, што, аддаючы другі раўнд, ён дазволіў саперніку злавіць кураж. Няхай ты будзеш менш актыўным у атацы, але важна захоўваць ініцыятыву, асабліва ў канцы раўнда. На апошніх секундах трэба было нанесці некалькі дакладных удараў, але Вазген гэтага не зрабіў. Яшчэ трэба ўлічваць, што суддзі назіраюць за паядынкам з розных бакоў: адзін суддзя бачыць удар, другі — не. Але самы супярэчлівы момант — выяўленне пераможца. Камп'ютар выпадковым чынам улічвае тры судзейскія рашэнні з пяці. Што гэта за праграма? Хто яе напісаў? Як яна працуе? Ніхто не ведае. Уявіце, па занатоўках суддзяў выйграе баксёр у чырвоным кутку — 3:2, а камп'ютар аддае перамогу спартсмену ў сінім кутку — 2:1. Зразумела, што такі расклад не можа нас задавальняць. Трэба пераглядаць гэту сістэму.\n— Калі параўноўваць судзейства адносна нашых спартсменаў на чэмпіянаце Еўропы і на Алімпіядзе ў Лондане, няма адчування дэжавю?\nАбсалютна не. Мала таго, я не ўхваляю выказванні нашых баксёраў пра тое, што на сусветных і кантынентальных першынствах да Беларусі ставяцца прадузята. Некаторым проста зручна спісваць свае няўдачы на несправядлівыя судзейскія рашэнні. І патрыятызм тут зусім не пры чым. Пасля Алімпіяды не раз даводзілася чуць недарэчную здагадку, быццам Азербайджан заплаціў 12 млн долараў за залаты медаль ў суперцяжкай вазе. Ну і дзе "золата"?! Мамедаў так і застаўся з "бронзай" (у баі за "бронзу" азербайджанскі баксёр Теймур Мамедаў перамог беларуса Сяргея Карнеева. — Аўт.). Усё гэта кулуарныя, альбо нават калякулуарныя, гульні. Прафесіяналы гэта разумеюць і не звяртаюць увагі.\nБізнесмен у баксёрскіх пальчатках\n— Дзмітрый Паўлавіч, вы — паспяховы бізнесмен. Выкажу здагадку, што прадпрымальніцкая дзейнасць дапамагае кіраваць федэрацыяй бокса...\n— Вы маеце рацыю. Па вялікім рахунку бокс — гэта і ёсць вытворчасць. Мы рыхтуем прафесійных баксёраў. Яны ў сваю чаргу павінны максімальна карыстацца магчымасцямі, якія прапануюць ім федэрацыя і Міністэрства спорту. Дык вось, як бізнесмен я дакладна ўяўляю — каму плаціць, каму не плаціць, колькі плаціць, якія межы вызначаць. Калі я прыйшоў на гэтую пасаду, то ўвёў рэйтынг баксёраў, які яны павінны пацвярджаць, каб атрымліваць дадатковае фінансаванне. Важна, каб спартсмены разумелі: толькі плённая праца і адпаведныя вынікі прыносяць матэрыяльны дастатак.\nУ маладосці, калі я працаваў выкладчыкам ва ўніверсітэце, мне не хапала грошай, і я падпрацоўваў таксістам. А калі скончыў спартыўную кар'еру, быў час, калі разгружаў вагоны з соллю. Жыццё прывучыла цаніць цяжкую працу. Я вельмі хутка адрозніваю гультаёў ад працавітых спартсменаў. А гэта значна палягчае маю задачу. Падапечныя ведаюць, што для мяне няма слова "не". А ёсць "Трэба падумаць, што можна зрабіць". Таму некаторым трэнерам і кіраўнікам спартыўных ведамстваў цяжка са мной весці перамовы. Многія забываюць: акрамя таго, што я прадпрымальнік, я яшчэ і баксёр, і свой прадмет ведаю добра. Мяне вельмі складана ашукаць.\nВіск і плясканне ў Лас-Вегасе\n— Многія спартсмены пераходзяць у прафесійны бокс, цалкам не рэалізаваўшы сябе на аматарскім узроўні. Вы бачыце ў гэтым праблему?\n— Безумоўна. Але ў эліту прафесійнага бокса так ці інакш трапляюць спартсмены, якія сталі паспяховымі ў аматарах. Бо пра сур'ёзныя кантракты можа ісці гаворка толькі тады, калі ты станеш алімпійскім чэмпіёнам, чэмпіёнам свету ці хаця б чэмпіёнам Еўропы. А многія нашы баксёры (я маю на ўвазе беларускіх, расійскіх, украінскіх) чамусьці лічаць, што за мяжой яны будуць атрымліваць большыя грошы, пры гэтым не паказаўшы добрых вынікаў, выступаючы за Радзіму. Яны памыляюцца — і трапляюць у суровыя ўмовы, дзе яскрава прасочваецца тэндэнцыя: можаш — значыць будзеш зарабляць вялікія грошы, не можаш — цябе будуць выкарыстоўваць як гарматнае мяса.\n— Прафесійны бокс прыраўноўваецца ледзь не да шоу-бізнесу. Ваша стаўленне да ўсёй гэтай мішуры, якая суправаджае прафесійныя баі?\n— Давайце будзем шчырымі, бокс — гэта кроў. Як бы не ставіліся да таго ці іншага баксёра гледачы, яны чакаюць, што паядынак скончыцца накаўтам. Гэта ж гладыятарскія баі. Цалкам перадаць гэтую надзвычайную атмасферу можа хіба толькі Lаs Vеgаs MGM Grаnd Аrеnа, дзе адбываюцца так званыя "чэмпіёнскія баі". Уявіце, 25 тысяч гледачоў! І ўсе "хварэюць" за аднаго ці другога — гудзяць, свішчуць, пляскаюць у далоні і вар'яцеюць ад захаплення. Ніколі не заўважаў у гэтым чагосьці дрэннага (задумліва). Адкройце любы сайт, прысвечаны прафесійнаму боксу. Пачынаеш чытаць — зацягвае, забываешся на працу. Вядома, можна проста глядзець баі, ведаць імёны чэмпіёнаў, але, каб глыбока разумець бокс, трэба валодаць больш падрабязнай інфармацыяй. Напрыклад, усе ведаюць Майка Тайсана. Аднак мала хто чуў, пра яго трэнера Коста Д'амата, які адзіны, хто зразумеў, што гэты хлопец не здольны баксіраваць дванаццаць раўндаў, але за тры адарве галаву любому. Вось Д'амата і стаў мэтанакіравана рабіць з яго вельмі хуткага баксёра. Памёр трэнер, і Тайсан стаў прайграваць. Вось вам і гісторыя. І падобных у прафесійным боксе вялікае мноства.\n"Правялі эксперымент — жахнуліся"\n— Ці справядліва будзе сцвярджаць, што зараз ў Беларусі муай-тай больш папулярны за класічны бокс?\n— Думаю, так. Я ўжо не раз адзначаў, што класічны бокс пакутуе праз недастатковасць ведаў нашых трэнераў. Што казаць, калі некаторыя спецыялісты не здольны патлумачыць звычайнаму чалавеку розніцу паміж тайскім і класічным боксам.\n— Муай-тай часта называюць "крывавым спортам". Атрымліваецца, ён больш траўматычны за класічны бокс?\n— Безумоўна. Што такое муай-тай? Бі куды хочаш і як хочаш. Стукні нагой наводмаш у ніжнюю сківіцу — і гатовы. Класічны ж бокс дакладна рэгламентуе зону ўдараў — толькі корпус і ніжняя частка твару. Але ў тайскім боксе ёсць і станоўчыя моманты. Мне падабаецца яго філасофія і тое, як трэнеры яе выкладаюць. Яны шмат чытаюць, праводзяць разнастайныя рытуалы, яны вераць ва ўсё гэта! А нашы трэнеры, на жаль, мала што ведаюць пра свой від спорту. Запытай у іх, чаму лорд Байран, Джэк Лондан ці Эрнест Хемінгуэй займаліся боксам, хіба адкажуць?! А гэта гісторыя бокса. Але і з практыкай ёсць каласальныя праблемы. Аднойчы ў нас праводзіў семінар вядомы расійскі спецыяліст Васіль Філімонаў, які чытае лекцыі ў Міжнароднай акадэміі бокса. Мы папрасілі яго правесці невялікі эксперымент. Васіль Іванавіч даў заданне ўдзельнікам семінара — прадэманстраваць на баксёрах практыкаванні для адпрацоўкі пэўных дзеянняў. Гэта быў жах! Трэнеры элементарна не ведалі, як паставіць удар, як павінны стаяць ногі і куды трэба пераносіць вагу цела. А яны ж атрымалі вышэйшую спартыўную адукацыю! Значыць, такія патрабаванні былі да залікаў і іспытаў. Таму цяпер мы актыўна ўзаемадзейнічаем з універсітэтам фізкультуры: уносім пэўныя змены у вучэбную праграму. Мая думка — трэба рабіць больш жорсткімі патрабаванні да абітурыентаў. Падрыхтоўка трэнерскіх кадраў не павінна быць канвеерам.\nІншапланецяне з СССР\n— Дзмітрый Паўлавіч, можаце ўспомніць свае першыя ўражанні, калі трапілі ў ЗША ў складзе савецкай зборнай па боксе?\nВядома, тады мы ўспрымалі гэту краіну як іншасвет. У сваю чаргу амерыканцы таксама прымалі нас ледзь не за іншапланецян. Усе ведалі абрэвіятуру з назвай нашай краіны, якую можна было пабачыць у нас на спартыўных касцюмах, падыходзілі, пыталіся пра Савецкі Саюз. Бо ўсе веды пра СССР у мясцовых жыхароў зводзіліся да Чайкоўскага, Дастаеўскага, Масквы і мядзведзяў. Тое, што ў Савецкі Саюз уваходзіць 15 рэспублік, тое, што ў нас ёсць чыгунка, аўтамабільныя магістралі, тое, што мы таксама слухаем амерыканскую музыку і чытаем амерыканскіх пісьменнікаў, — усё гэта трэба было тлумачыць. Дарэчы, час ад часу мне і цяпер даводзіцца тлумачыць замежнікам, з якой я краіны. Гадоў дзесяць таму зноў-такі ў ЗША быў забаўны выпадак. Да мяне падышоў цёмнаскуры хлопец і запытаўся, дзе знаходзіцца Беларусь. Я намаляваў яму карту, дзе пазначыў суседнія краіны — Польшу, Расію... Ён доўга углядваўся ў малюнак, намагаўся нешта зразумець, а потым спытаў: "У вас ёсць такія, як я, — цёмнаскурыя?". Я кажу: "Так. І нават маленькія дзеткі". На што ён робіць характэрны жэст і кажа: "Класная краіна!" (смяецца).\n— Вас часта параўноўваюць з вядомым амерыканскім рэстлерам і акцёрам Халкам Хоганам. Адкуль узяўся такі незвычайны імідж?\n— Гэта вельмі забаўная гісторыя (смяецца). Аднойчы на вечарынцы сябры параўналі мяне з Халкам Хоганам. І яшчэ дадалі: "А былі б у цябе больш доўгія валасы і пышныя вусы — зусім адзін твар!". У выніку з мяне ўзялі абяцанне адрасціць валасы і вусы. Адрасціў, надзеў бандану, сфатаграваўся. Калі побач пакласці два здымкі — мой і амерыканца, то, здаецца, не вельмі падобны, а калі паасобку, пэўнае падабенства ёсць. А потым мяне пачалі блытаць з Хоганам. Аднойчы ў Маскве да мяне падышоў хлопец і пачаў размаўляць па-англійску, называючы мяне Халкам. Я падыграў, сказаў, што яго брат. Але самы адметны выпадак здарыўся ў Берліне. Наведваў бой Клічко. Стаю на чырвонай дарожцы, чакаю сяброў, навокал — папарацы, "зоркі" шоу-бізнесу і спорту. І тут пад'язджае Міхаэль Шумахер. Падбягае, ляпае па плячы і кажа: "Прывітанне, Халк. Як справы?". Здзіўлена адказваю: "Нармальна". Ён: "Ну, добра. Паразмаўляем яшчэ падчас бою" (смяецца).\n— Як трымаеце сябе ў тонусе?\n— Кожную раніцу мінімум паўгадзіны раблю зарадку. Акрамя гэтага, некалькі разоў на тыдзень дазваляю сабе больш сур'ёзныя нагрузкі — практыкаванні з баксёрскім мяшком ці актыўныя прагулкі з сабакамі. У мяне дзве сярэднеазіяцкія аўчаркі, альбо, па-навуковаму, алабаі. Вельмі добрыя ахоўнікі і напарнікі па прабежцы (усміхаецца). Увогуле я не дрыжу над сваім здароўем. Вядома, думаю пра пэўныя абмежаванні ў харчаванні, фізічных нагрузках, адпачынку... Але насамрэч думаць трэба менш. Нядаўна ўнучка раніцай папрасіла мяне забраць яе з дзіцячага садка. Я адказаў ёй: "Шмат працы. Я падумаю". На што пачуў геніяльны па сваёй мудрасці адказ: "А ты не думай — забяры".\n6259 «Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі


БелаПАН. Новым рэктарам ЕГУ прызначаны балгарын Сяргей Ігнатаў\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2018/02/20/943874_12345/\nДата раздрукоўкі: 15.06.2021 05:53\n20.02.2018 17:10 Грамадства\nМінск, 20 лютага. Рэктарам Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (ЕГУ, Вільнюс) прызначаны былы міністр адукацыі Балгарыі Сяргей Ігнатаў, паведаміў БелаПАН кіраўнік па камунікацыях і маркетынгу ЕГУ Максімас Мілта.\n"Я глыбока веру ў будучыню гэтага ўнікальнага праекта, які дзейнічае ў той час, калі перад адукацыяй у галіне гуманітарных і сацыяльных навук стаяць беспрэцэдэнтныя выклікі", — цытуе новага рэктара сайт універсітэта.\nПрафесар Сяргей Ігнатаў — егіптолаг, аўтар кніг "Марфалогія класічнага Егіпта", "Мудрасць старажытных егіпцян", "Егіпет фараонаў", "Папірус не расце на камені", "Цела бога" і больш за 40 акадэмічных публікацый, прысвечаных праблемам лінгвістыкі, гісторыі і рэлігіі старажытнага Егіпта.\nДа прыходу ў ЕГУ Ігнатаў узначальваў Балгарскі інстытут егіпталогіі. У 2009—2013 гады ён займаў пасаду міністра адукацыі, моладзі і навукі ва ўрадзе Балгарыі, рэалізаваў рэформы ў галіне пашырэння ўніверсітэцкай аўтаноміі і дыверсіфікацыі мадэляў фінансавання вышэйшай адукацыі. У 2002—2009 гадах прафесар Ігнатаў быў рэктарам вядучага прыватнага балгарскага ўніверсітэта — Новага балгарскага ўніверсітэта.\nІгнатаў атрымаў доктарскую ступень у галіне егіпталогіі ў Санкт-Пецярбургскім дзяржаўным універсітэце. Ён таксама з`яўляўся стыпендыятам Оксфардскага ўніверсітэта (Каледж All Souls). Акрамя роднай балгарскай новы рэктар ЕГУ валодае расійскай, англійскай, французскай мовамі, выкладае егіпецкую (копцкую), асіра-вавілонскую (акадскую) і старажытнагрэцкую мовы.\nМіністр замежных спраў Літоўскай Рэспублікі Лінас Лінкявічус пракаментаваў прызначэнне прафесара Ігнатава так: "Літва рада, што рэктарам ЕГУ стане такі прафесіянал міжнароднага ўзроўню, як прафесар Ігнатаў. Без усякага сумневу, прызначэнне прафесара Ігнатава будзе садзейнічаць новаму стратэгічнаму развіццю і ўмацаванню акадэмічнага і навуковага патэнцыялу ўніверсітэта, які з`яўляецца надзвычай важным праектам для Беларусі і рэгіёна".\nПапярэднім рэктарам ЕГУ быў грамадзянін ЗША Дэвід Полік, які не валодаў ні рускай, ні беларускай мовамі, займаў пасаду рэктара ЕГУ з красавіка 2015 года да канца чэрвеня 2016-га. Затым пасада была вакантнай. Абавязкі рэктара часова выконвалі спачатку Ёрген Ёргенсэн, затым Аляксандр Калбаска.\nКонкурс на пасаду рэктара ЕГУ быў абвешчаны 22 лістапада 2016 года і праходзіў пры падтрымцы кансалтынгавага агенцтва Mercuri Urval у Бруселі пад эгідай Шведскага агенцтва міжнароднага супрацоўніцтва ў галіне развіцця. Затым конкурс перанеслі на другую палову 2017 года, паколькі дагавор з фінальным кандыдатам не быў заключаны па ўзаемнай згодзе.\nІмёны прэтэндэнтаў, як і інфармацыю аб тым, ці ёсць сярод іх грамадзяне Беларусі, ЕГУ не выдаваў з меркаванняў прыватнасці.\nКлючавымі кваліфікацыйнымі патрабаваннямі да кандыдата з`яўляліся наяўнасць доктарскай ступені (PhD), не менш чым 15-гадовы вопыт выкладання і навукова-даследчай дзейнасці на ўніверсітэцкім узроўні, вопыт у галіне міжнароднага супрацоўніцтва ўніверсітэтаў, а таксама не менш як пяцігадовы досвед на старэйшай кіруючай пасадзе ў сферы вышэйшай адукацыі . Рэктар павінен мець досвед працы са структурамі Еўрапейскага саюза, свабодна валодаць англійскай мовай. Валоданне рускай і/або беларускай мовай ўлічваецца ў якасці станоўчага фактару.\nУ 2017 годзе Цэнтр ацэнкі якасці вышэйшай адукацыі Літвы даў адмоўную ацэнку дзейнасці ЕГУ. Першая інстытуцыйная ацэнка ЕГУ адбылася ў 2014 годзе і таксама мела адмоўны вынік. Згодна з літоўскім законам аб навучанні і навуцы, калі ВНУ двойчы атрымлівае негатыўныя ацэнкі, міністр вырашае пытанне аб адмене дазволу на ажыццяўленне ёй адукацыйнай дзейнасці.\n31 студзеня на пасяджэнні ўрада Літоўскай Рэспублікі абмяркоўвалася пытанне пра перспектывы далейшай дзейнасці ЕГУ. Было вырашана, што ЕГУ павінен атрымаць новы дазвол на ажыццяўленне праграм вышэйшай адукацыі да 1 ліпеня 2019 года. Адпаведна, у 2018 годзе ЕГУ можа ажыццяўляць прыём студэнтаў на навучанне.\nЕГУ быў заснаваны ў Мінску ў 1992 годзе, а ў 2004-м — закрыты беларускімі ўладамі па ідэалагічных прычынах. Праз год ВНУ аднавіла працу ў Вільнюсе. З`яўляецца літоўскай ВНУ, але мае нефармальны статус беларускага ўніверсітэта ў выгнанні. Фінансуецца кааліцыяй міжнародных донараў. Першым рэктарам ЕГУ быў прафесар Анатоль Міхайлаў. У верасні 2014 года ён пакінуў пасаду рэктара і стаў прэзідэнтам ЕГУ.\nАўторак, 15 Чэрвень 2021, 05:53


★Агафья★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Агафья. Значэнне імя Агафья. Агафья значэнне імя. Паходжанне імя Агафья. Таямніца імя Агафья. Тлумачэнне імя Агафья. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Агафья\nАгафья - у рускай мове, жаночае поўнае імя.\nАгафья, у рускай мове, жаночае поўнае імя.\nКраткое значение имени Агафья.\nЗначэння жаночага імя Агафья пакуль няма.\nКраткие формы имени Агафья:\nИнтерпретация значения букв имени Агафья.\nЛітара А ў імя Агафья: сімвал пачатку, жаданне пачынаць і ажыццяўляць, імкненне да фізічнага і духоўнага камфорту.\nЛітара Г ў імя Агафья: імкненне да ведаў, увод у ўтоеную таямніцу, уменне ўсё зразумець у непарыўнай сувязі з жыццём, увага да дэталяў і патрэба ўсё рабіць добрасумленна.\nЛітара Ф ў імя Агафья: патрэба бліскаць, быць цэнтрам увагі, дружалюбнасць, арыгінальнасць ідэй, на першы погляд бязладных, але якія змяшчаюць вельмі каштоўнае зерне ісціны. Задавальненне рабіць людзей шчаслівымі. Ўнутраная супярэчлівасць гледжанні - мудрагелістая каша усіх філасофскіх сістэм. Здольнасць прыхлусіць, пусціць у справу нібыта неабходную хлусня з самымі лепшымі намерамі.\nЛітара Ь ў імя Агафья: здольнасць класіфікаваць, падзяляць, раскладваць па палічках.\nЛітара Я ў імя Агафья: пачуццё ўласнай годнасці, жаданне дамагчыся павагі і любові акружэння і здольнасць іх атрымаць.