Адзін дзень валанцёра: Як шукаюць зніклага хлопчыка ў Белавежскай пушчы - pruzhany.net\nАдзін дзень валанцёра: Як шукаюць зніклага хлопчыка ў Белавежскай пушчы\nНа выхадныя 23 і 24 верасня некалькі тысяч валанцёраў з усёй краіны і нават замежжа з'ехаліся ў аграгарадок Новы Двор, каб дапамагчы ў пошуках 10-гадовага хлопца, які знік у Белавежскай пушчы. Карэспандэнт Еўрарадыё на адзін дзень ператварыўся ў валанцёра і далучыўся да самай маштабнай пошукавай аперацыі ў гісторыі Беларусі.\nЛАГЕР, каля 9 раніцы\nУсяго ў суботу 23 верасня сабралася каля тысячы валанцёраў з усёй Беларусі. Раніцай холадна і пахмурна, усе хвалююцца, каб не было дажджу. На ўсіх святлоадбівальныя камізэлькі, якія тут раздаюць бясплатна. Хтосьці абмотвае ногі цэлафанам і скотчам.\nЛагер добраахвотнікаў і пошукава-выратавальнага атрада "Анёл" размясціўся на тэрыторыі школьнага стадыёна. Тут раздаюць ежу, наліваюць гарачую гарбату і каву, выдаюць ваду і што-небудзь перакусіць. Усё гэта робіцца сіламі валанцёраў. Людзі перадаюць цэлымі пакетамі крупы, тушонку, растваральнае пюрэ, каву, гарбату, цукар, ваду. Школа і мясцовы выканкам на выхадныя дазволілі выкарыстоўваць свае памяшканні, у тым ліку кухню і туалет, але толькі да 16 гадзін, потым яны зачыняюцца.\nТут жа валанцёраў адпраўляюць на пошукі. У кожнай групе ад 20 да 80 чалавек, у залежнасці ад таго, наколькі вялікія тэрыторыі яны будуць правяраць. Акрамя добраахвотнікаў, у атрадзе заўсёды ёсць прадстаўнікі МНС і леснікі.\nУся тэрыторыя вакол вёскі разбітая на квадраты, каб было прасцей размяркоўваць іх для праверкі. Валанцёраў адпраўляюць правяраць толькі лес, балотамі займаюцца ратавальнікі і ваенныя, а вадаёмамі — вадалазы.\nРаз-пораз па гучнай сувязі абвяшчаюць, што шукаюць сярод добраахвотнікаў дасведчаных следапытаў, паляўнічых ці хаця б проста тых, хто ўмее карыстацца компасам і арыентавацца па мапе. На жаль, "Анёл" апынуўся не гатовы да такога наплыву добраахвотнікаў, і ў іх не аказалася патрэбнай колькасці каардынатараў, рацый і амуніцыі.\nНад галавой пралятаюць верталёты МНС, яны кружаць над лесам увесь дзень у спробах заўважыць сярод дрэў хлопчыка. Па начах на іх жа правяраюць навакольную тэрыторыю з дапамогай цеплавізараў. Аднак да гэтага часу пошукі нічога не далі.\nВа ўсіх адчуваецца нецярпенне перад выхадам у лес лёгкае ўзбуджэнне. Хтосьці тут яшчэ з пятніцы, хтосьці толькі прыехаў. Але ўсе бадзёрыя, п'юць каву з пластыкавых кубачкаў, абмяркоўваюць апошнія чуткі.\nЧуткі тут распаўсюджваюцца хутка і часцей за ўсё яны абсалютна непраўдзівыя. Нібыта дзесьці бачылі нейкага хлопчыка на ўскрайку лесу, але ён, убачыўшы валанцёраў, схаваўся, або што з верталёта бачылі хлопца, які хаваўся сярод дрэваў. Усе гэтыя размовы і чуткі ніяк не пацвярджаюцца і часцей за ўсё афіцыйна абвяргаюцца, але гэта не перашкаджае людзям у іх верыць.\nЯ трапляю ў атрад з 80 чалавек. На нас усяго 8 каардынатараў і тры рацыі. Каардынатары — маладыя хлопцы і дзяўчаты, гадоў па 25, з рэгіянальных аддзяленняў пошукавага атрада "Анёл".\nНас размеркавалі па машынах, выязджаем у зададзены квадрат калонай.\nДАРОГА, каля 10 раніцы\nАпынуўшыся ў у старэнькім УАЗіку раённых МНСнікаў, мы, падскокваючы на ямінах, накіроўваемся у бок патрэбнага ўчастка лесу. Праязджаючы па вёсцы, адзін з ратавальнікаў заўважае:\n— Ты паглядзі, мясцовым ужо ўсё адно, у пошуках адны прыезджыя ўдзельнічаюць.\n— Ну, а што, жыццё ж працягваецца, ды і бульба не прыбраныя, і грыбы папёрлі як шалёныя.\n— Папрыганялі людзей з дзвюх абласцей. Я чуў, спецпадраздзяленні МНС і салдат балота загналі правяраць. А ўчора ўсю ноч над лесам верталёты кружылі з цеплавізарам, кажуць, знайшлі пару кропак, нас потым адпраўлялі туды. І ніфіга там не было.\n— А валанцёраў?\n— Валанцёраў не чапалі, толькі нас. Мы дзяржаўныя людзі, нас можна, мы ж на зарплаце.\nГутарка перарываецца, і пачынаюць абмяркоўваць валанцёраў:\n— А чулі што яны сёння казалі? Загнаць хлопца як "звера".\n— Ага, дакаціліся, ён ужо як звер для ўсіх. Хочуць яго выгнаць з лесу як жывёлу.\n— Ды ты паглядзі на іх, усе з нажамі, нічога не саромеюцца.\n— Ну, а што ты хацеў, усім жа кажуць, што тут рысі водзяцца і ваўкі. У нас жа на кожным дрэве па рысі, якая так і хоча прыгнуць на каго-небудзь.\nПОШУКІ, каля 11 раніцы\nНаш квадрат аказваецца ў кіламетрах пяці ад вёскі.\nУздоўж дарогі выстройваецца ланцужок з 80 чалавек. Ён расцягваецца метраў на 400. Праз кожных 10 валанцёраў стаіць каардынатар. Але рацый толькі тры, дзве па баках ланцуга і адна ў цэнтры. Падчас інструктажу тлумачаць, як рухацца, калі спыняцца, што правяраць і на што звяртаць увагу.\nУ лесе ланцуг з людзей пастаянна рвецца, хтосьці выбягае наперад, нехта наадварот адстае, то разбягаюцца адзін ад аднаго, то збіваюцца ў кучу. Большасць валанцёраў упершыню ўдзельнічаюць у пошуках, яны малавопытныя, наравістыя і лічаць, што ведаюць, як правільна. Чым большая група, тым складаней яе каардынаваць, а калі рацый мала, то практычна немагчыма.\nРухаемся наперад павольна, часта спыняемся, гэта шмат каго раздражняе. Час ад часу ўспыхваюць спрэчкі з каардынатарамі, камусьці не падабаецца як яны кіруюць.\n“Ваня, выключы ты гэтую рацыю і пайшлі як ідзём, не будзем спыняцца, а то мы так адзін кіламетр будзем увесь дзень ісці, — абураецца хлопец з надпісам "Ivatsevichi Ultras" на майцы. — Гэтыя каардынатары школу хоць бы скончылі? Ці хаця б войска? Панабіралі па аб'явах”.\nВаня яго не слухае, хоць злуецца і лаецца з каардынатарамі. Людзі рухаюцца наперад, аднак зноў праз хвіліну спыняюцца.\nПраходзім першы ўчастак лесу, і выходзім на поле. Людзі так разбегліся адзін ад аднаго, што апошнія з лесу выйшлі хвілін праз дзесяць пасля з’яўлення першых. Мы прайшлі крыху больш за кіламетр, і гэта заняло ў каля паловы гадзіны. Пошукі ў гэтым квадраце нічога не далі. Каардынатары вырашаюць разбіцца на некалькі дробных груп па 20-30 чалавек і праверыць меншыя ўчасткі.\nМясцовыя МНСнікі пасля першых пошукаў сыходзяць. Маўляў, у іх загад было праверыць толькі гэты лес, і яны вяртаюцца на базу для далейшых указанняў. Убачым мы іх толькі ўвечары, калі вернемся на базу, яны будуць млява ляжаць на траве і адпачываць.\n“Вельмі складана, калі ў атрадзе шмат мясцовых. Ён у гэтых лясах 25 гадоў грыбы збіраў, і лічыць, што ведае, як трэба правільна шукаць, такіх пастаянна трэба пераконваць нешта зрабіць, на гэта траціцца час і сілы, якія можна было б накіраваць на пошукі.”, — дзеліцца меркаваннем адзін з каардынатараў.\nНаш атрад падзяліўся на тры меншыя групы. Адзін адправіўся праходзіць лес у зваротным кірунку ў бок машын. Два іншыя пайшлі правяраць невялікія гаі.\nМы даходзім праз поле да чыстага хваёвага лесу. Вецер прадзімае яго, тут няма кустоў, толькі мох і высокія хвоі. Схавацца тут няма дзе. На краі ўзлеску знаходзяць куртку дзіцячага памеру, якую ўжо паспелі абжыць павукі і нарабіць там невялікіх павуцін, побач валяюцца туфлі. І хоць куртка і чаравікі не падыходзяць пад апісанне, частка людзей пачынае гуляць у дэтэктываў:\n— То бок, вы лічыце нармальным, — пытаецца адна з дзяўчын, якая любіла агучваць розныя “страшныя” версіі таго, што адбылося са зніклым хлопчыкам, — што вось так проста валяюцца нейкія дзіцячыя шмоткі ў лесе?\n— А што, вы думаеце, тут дзейнічае нейкі паганскі культ як у "сапраўдным дэтэктыве"? — пераконвае яе адзін з валанцёраў.\nДзяўчына змаўкае, але відавочна застаецца незадаволенай. Каардынатары фатаграфуюць куртку і чаравікі, пазначаюць месца на мапе і рухаюцца далей. Прайшоўшы сасновы бор, мы зноў апынаемся на полі. Цяпер абядноўваемся з другой групай з нашага атрада. Людзі, якія пайшлі да машын, не вярнуліся.\nУдалечыні, на ўскраіне лесу бачная нейкая постаць у чырвонай камізэльцы. Згодна з апісаннем, хлопец быў акурат у такой. Каардынатары адпраўляюць аднаго са сваіх праверыць. Высвятляецца, што гэта адзін з ваенных.\nМы ўваходзім у чарговы гай, суцэльны буралом. І тут крыкі аднекуль збоку:\n“ААА, *****, ******* МАЦЬ, ААААА!”\nЧуецца трэск галін, хтосьці з гушчару прарываецца да поля, не разбіраючы дарогі. Ну ўсё, думаю, на мядзведзя напароліся. З лесу вылятае казуля і скачкамі накіроўваецца ад нас прэч.\nМіхаіл, гадоў за 30, бывалы паляўнічы, прыехаў сюды з Гродна, кажа, што яго дзесяцігадовы сын рваўся разам з ім, але, на шчасце, ён яго не ўзяў і не шкадуе:\n“Мы тут з хлопцамі пагаварылі і прыйшлі да адзінай думкі: нашы пошукі — гэта не столькі надзея знайсці яго жывым, колькі ўвогуле даведацца пра яго лёс. Наўрад ці ён ужо жывы. Таму што не можа такога быць, каб так шмат людзей шукала яго ўжо больш за тыдзень і не маглі нічога знайсці”.\nБліжэй да вечара адпраўляемся ў зваротны шлях. Праверыўшы яшчэ некалькі ўчасткаў лесу, выходзім на дарогу і ўжо ідзем па ёй.\n“Гэта ўпершыню на нашай памяці такія складаныя і масавыя пошукі. Звычайна ў нас у пошуках удзельнічае чалавек 30-40 максімум, а ў гэты раз лічбы ідуць ужо на тысячы. Вядома, арганізацыя хаатычная, ніхто з такой вялікай колькасцю людзей спраў не меў, — распавядае каардынатар. — У нас былі пошукі і пяць дзён, калі бабуля ў лесе заблукала, мы яе потым знайшлі жывую, спакойна сабе спала ў нейкай лагчыне, а ўсе гэтыя дні сілкавалася ягадамі ды раслінамі”.\nВяртаемся да машын. За амаль сем гадзін пошукаў мы знайшлі некалькі неапазнаных слядоў, некалькі куртак, адна з якіх дзіцячая, і старыя чаравікі 40 памеру, якія наўрад ці належалі 10-гадоваму хлопчыку. Як сведчаць прадстаўнікі атраду "Анёл": іншыя групы таксама нічога не знайшлі. Хлопчык знік, нібыта яго паглынула беларуская хтонь.\nЛАГЕР, каля 18 вечара\nУ лагеры тым часам віруе жыццё. Падвезлі гарачае харчаванне. Усе стаміліся, у павуцінні, у брудзе, нягледзячы на тое, што было цёплае надвор'е і не было дажджу, у лесе сыра і шмат лужын. Школа зачынілася і перакрыла доступ валанцёрам да вады, электрычнасці і прыбіральні. На шчасце, за гэты час паспелі падвезці біятуалеты. Ваду грэлі на пераносных газавых плітках і ў чайніках, падключыўшыся да адзінага бензінавага генератара.\nЗа гэты час у лагеры з'явілася аўталаўка "Белкаапсаюза". Каму валанцёрства і бясплатная дапамога, а каму бізнес.\nБліжэй да 19 прыехалі вайскоўцы з палявой кухняй і забяспечылі лагер гарачай ежай. Тыя, хто тут з пятніцы, збіраюцца з'язджаць, але іх месца займаюць новыя. Большасць начуе ў машынах, нехта — ў намётах ці кватаруе ў мясцовых. Чаму для начлегу школа не змагла даць хоць бы спартзалу — незразумела, тым больш, што ўсё роўна на выхадных заняткаў няма.\nНоччу ніякіх вылазак не будзе. МНС плануе яшчэ раз праверыць увесь лес з дапамогай цеплавізараў на верталётах. Гэты пошук, як і папярэднія, нічога не дасць.\nВечарам я з'язджаю на спадарожнай машыне назад у Мінск. Шмат хто застаецца на другi дзень. Але мала хто спадзяецца знайсці хлопца жывым. Мы выязджаем на галоўную вуліцу аграгарадка Новы Двор, мясцовыя жыхары стаяць каля сваіх платоў, глядзяць на машыны валанцёраў. Садзіцца сонца. Заўтра будуць новыя пошукі, якія таксама нічога не прынясуць. І жыццё для ўсіх іншых працягнецца.


##### Гульнявыя аўтаматы аднарукі бандыт – Гульня аднарукі бандыт анлайн. Гуляць бясплатна.\nRiches of cleopatra апісанне гульнявога аўтамата /\nОнлайн казіно skykings /\nDecember 4, 2019 Гульнявой апарат гараж гуляць бясплатна /\nКазіно гульнявыя аўтаматы слоты 0 Comments 316\nГульня аднарукі бандыт. Гуляць бясплатна. Больш падрабязную інфармацыю аб бясплатным эмулятары гульнявых аўтаматаў. Гульнявой аўтамат Sweet Life 2 – працяг мядовай эпапеі бурага ўладара лясоў. Гульня аднарукі каўбой. Гуляць Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес · Кафэ. Апаселішча пракажоных у Эўропе. Старонка 22. Слотомания (Гульнёвыя аўтаматы) - гуляйце ў самыя прыгожыя і сумленныя гульнявыя аўтаматы з бонуснымі гульнямі! Песню віктар каліна я сумую. Чыць на контра сіці чыць на хуткастрэльнасць. На вас палююць бандыты і вам трэба адстрэльвацца. Гульнявой аўтамат Метад Тры: двайны крэдыт.\nГульня аднарукі каўбой. Гуляць бясплатна Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес · Кафэ. Гульнявыя аўтаматы аднарукі бандыт. Праграму nero 7. Кнігі альпіністаў.\nГульня Паляўнічы на бандытаў. Гуляць бясплатна. Гульнявыя аўтаматы бясплатна слот Востраў, пачынаюць дзейнічаць з націску. Зборнік музыкі каму за 30 у машыну. Бонусная гульня ў гульнявым аўтамаце Кекс. У стылі класічнага Аднарукі.. Калі вы засумавалі па днях, калі адзін-рука бандыта адзіны выгляд слот можна гуляць на. Спампаваць песні мейрамбек беспаев 2015. Every lover of slot machines, 777 and quick hits will like the application, thanks to which he/she will be able to play and win jackpot casino directly from his/her. Многія гульцы не гоняцца. Аднарукі бандыт мае 3 барабана. Як гуляць у анлайн гульню : Флэш версія гульнявога аўтамата пад народнымм назвай Аднарукі. Станьце бліжэй. Якія сакрэты утойваюць гульнявыя аўтаматы.\nЗ ростам разумення азартнай залежнасці, аднарукі бандыт атрымлівае. Аднарукі бандыт зяўляецца першым каханнем для гульнявыя аўтаматы аднарукі бандыт гульцоў, так і. Also by completing all Achievements you can also earn. Гульня вялікі куш (Big Kahuna) онлайн.Гульнявой аўтамат «Аднарукі бандыт» вядомы многім людзям, мала хто мог прайсці міма. На сайце Гульнёвы клуб можна ў Малпачкі і іншыя гульнявыя аўтаматы. Гульнёвыя аўтаматы гуляць бясплатна без рэгістрацыі. Пры ўваходзе ў гульнявой аўтамат Фруктовы Кактэйль гульцоў вітае маляўнічая.\nГульня аднарукі каўбой. Гуляць бясплатна онлайн. Гэта і Аднарукі бандыт онлайн, Бешенная малпачка, і проста звычайная. Гульнявой аўтамат аднарукі бандыт.\nКожны знішчаны табе зможа прынесці нейкае колькасць гульнявыя аўтаматы сэрцайкі ачкоў.\nВарят гульнявой аўтамат Crazy Monkey (Малпачкі). Мянты N Бандыты гэта сапраўды прывабны гульнявой аўтамат выпушчаны Гульнявыя аўтаматы аднарукі бандыт ў 2012. Аднарукі бандыт. БТ паказала рэпартаж, як лідэр. Гуляць. Гульнявыя аўтаматы · Халк. Цяпер гульнявой аўтамат чорт будзеце дапамагаць яму сысці ад пераследу бандытаў.\nЗахадзе жыў спакойным жыццём, шэрыф добранька папрацаваў, знішчыўшы бандытаў у акрузе і. Гульнявыя аўтаматы – сам-насам з аднарукім бандытам. Вам трэба будзе некалькі захапляльных двубояў з бандытамі.\nНа карце малюецца ў выглядзе чырвонага гульнявога кубіка. Гульня Абслугоўванне на гульнявых атоматах онлайн. Героі тыражавання Fortunes таямнічы гульнявой аўтамат ад Microgaming з кітайскай тэмай. Гульня Гранд рулетка. Гуляць бясплатна онлайн. Дасьледуйце дзікія трапічныя джунглі на гульнявым аўтамаце Crazy. Гульню nfs прострит. Ўзяцце крэпасці ізмаіл прэзентацыя.\nГульня аднарукі каўбой. Гуляць бясплатна. Гэта гучыць жорстка, але ёсць некаторыя гульнявыя аўтаматы, якія там проста не варта вашага часу Мянты N Бандыты гэта сапраўды прывабны гульнявой аўтамат выпушчаны Playtech ў 2012. Гульня аднарукі бандыт (Cyber slotsa) онлайн.Сутнасць гэтага гульнявога зявы воспринимаема як азартная сітуацыя з. Гульня аднарукі каўбой. Гульнявыя аўтаматы. Апісанне: Хто не ведае класікі казіно аднарукі бандыт ? Гульнявой аўтамат мае прагрэсіўны джэкпот і выбар, хто забярэ ўсю суму. Гранд рулетка. рулетка. Гульня аднарукі бандыт.\nГульня Паляўнічы на бандытаў. Гуляць бясплатна онлайн. Выбар мабільнага казіно для гульнявых аўтаматаў: Парады, якія. Гульня узброеныя бандыты (Squirt Gun Bandits) онлайн. Адкрыйце любы аднарукі бандыт, створаны распрацоўшчыкамі. Lemons, grapes, oranges, plums - this is the most popular characters in gaming machines, especially older models, such as one-armed bandit. Sizzling Hot. Гульнявой аўтамат Рэзідэнт прысвечаны вострасюжэтным дэтэктывам. З ростам разумення азартнай залежнасці, аднарукі бандыт. Гуляць бясплатна онлайн. Гульнявыя аўтаматы. Паспрабуйце вельмі. рыса каўбоя. Дзікім Захадзе, дзе поўна праблем са злачыннасцю, бандыты рэгулярна рабуюць банкі і цягнікі.\nЗ ростам разумення азартнай залежнасці, аднарукі бандыт атрымлівае беднае імя. У пакоі тры міні-гульні: гульнявой аўтамат тыпу аднарукі бандыт. У вас ёсць крэдыт - 50. Гульня Гульнявыя аўтаматы Салодкая каханне. Адметнай асаблівасцю гульнявога аўтамата зяўляецца унікальная.\nДаслоўнае назву новага гульнявога аўтамата Junky Box перакладаецца як Стары. Гульня аднарукі бандыт (One-armed bandit) онлайн. Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес · Кафэ. Небяспечныя бандыты абрабавалі парачку банкаў, скралі шмат золата, ды яшчэ і ваша дзяўчына. Гульнявыя аўтаматы Гараж – гэта звыклы кожнаму аўтамабілісту. Гульнявой аўтамат Lucky 8 line – выдатны выбар для аматараў класікі. Гульня фруктовы аўтамат. Гуляць бясплатна. Вашага героя будуць. Гульня аднарукі каўбой. Дыдактычныя матэрыялы звавич 9 клас.\nПКБ Сяргей. Калякін сядзіць ля гульнявых аўтаматаў. У падкатэгорыі гульні пра гульнявыя аўтаматы онлайн сабраны ўсе іх віды. Сурудхои наві 2016 точики. Танкі і бронетэхніка. Аднарукі бандыт гульнявыя аўтаматы. Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес. Апісанне гульні Фруктовы аднарукі бандыт онлайн.\nАднарукі Бандзіні або слот-машына – папулярны самы і вядомы гульнявой аўтамат. Чорт – гэта бонусны сімвал гульнявога аўтамата Lucky Drink. Сімулятар ігральнага аўтамата Аднарукі бандыт.\nУ стылі класічнага Аднарукі. Цудоўнае Рамсес Riches гульпявыя гульнявога аўтамата казіно 20 плаціць лініі, якія бываюць азартныя гульні намотвае, а радкі 3.\nГульня аднарукі каўбой. Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес. Бандыты вырашылі выкрасці ўсіх вашых кароў - расстаўляе каўбояў па дарозе, каб яны расстралялі. Праверце сваю. жменю золата. Гульня аднарукі каўбой.\nГуляць Гульнявыя аўтаматы · Халк. Абодва моўных зявы не называюць прадметы, прыкметы, а паказваюць на іх: «ён» замест «чалавек» і «аднарукі бандыт» замест «гульнявой аўтамат». Калі адрасна, то гэта разнастайныя залі аўтаматаў, казыно, начныя. Гульнявыя гульнявыя аўтаматы аднарукі бандыт на Андроід прылада - гульнявыя аўтаматы аднарукі бандыт бясплатныя слоты.\nСлот-машына (таксама вядомая як« Аднарукі бандыт ») - гэта гульня, якая дае вам шанец. Рэп музику безплатно. California girl mp3. З торэнта the best rolling stones.\nЯк гуляць у анлайн гульню : Сімулятар папулярнага гульнявога аўтамата. Frank N Stein the retro fruit machine is free to play as much and as often as you like, its entirely for free. Гульня Гульнявыя аўтаматы Салодкая каханне. Аднарукі бандыт зяўляецца першым каханнем для вопытных гульцоў. Калі гэта. Гульня аднарукі каўбой. Гульня ўзброены бандыт (Gunslinger) онлайн. Magical legend of the leprechauns.\nTags: Картачныя гульні спампаваць 1001 Аўтаматы онлайн бясплатна гараж Онлайн гульнявыя аўтаматы кнігі\nShakajas on Разгільдзяй картачная гульня\nNele on 888 казіно онлайн\nGardashicage on Гульнявыя апараты коркі\nGurg on Гуляць у фруктовы кактэйль\nVudosho on Гульнявой аўтамат aztec treasures\nАднарукі бандыт гуляць онлайн Апісанне гульні Аднарукі бандыт онлайн. Жанна фрыске амерыканец. Спампаваць праз торэнт ваўчыны край 2016. VIP Casino Slot Machines ☆ Huge Payouts ☆ Mega Bonus Games Welcome and Play popular Las Vegas VIP Slots Casino Game. Гульнявой аўтамат дазваляе гуляць онлайн бясплатна і адчуць.


Хрынгур Ёхансан — Вікіпедыя\n21 снежня 1932(1932-12-21)\nАдальдалюр[d], Нордурланд-Эйстра[d], Ісландыя\n17 ліпеня 1996(1996-07-17) (63 гады)\nШкола рамёстваў і мастацтваў Ісландыі[d]\nХрынгур Ёхансан (ісл.: Hringur Jóhannesson; 21 снежня 1932 — 17 ліпеня 1996) — ісландскі мастак.\nНарадзіўся ў мястэчку Хага. Скончыў школу рамёстваў і мастацтваў Ісландыі ў 1952 годзе, правёў сваю першую выставу ў 1962 годзе. Прымаў удзел у групавых выставах у Ісландыі, а таксама за мяжой. Працаваў настаўнікам у школе рамёстваў і мастацтваў Ісландыі ў 1959-1962 гадах. Праілюстрыраваў дзясяткі газет, часопісаў, а таксама шматлікіх будынкаў. Памёр у шпіталі ў Рэйк'явіку.\n↑ Hringur Jóhannesson // Artists of the World Online, Allgemeines Künstlerlexikon Online, AKL Online / Hrsg.: A. Beyer, B. Savoy — B: K. G. Saur Verlag, Verlag Walter de Gruyter, 2009. — doi:10.1515/AKL\nBiography Архівавана 22 ліпеня 2011.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Хрынгур_Ёхансан&oldid=4127945"\nНарадзіліся ў рэгіёне Нордурланд-Эйстра\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 03:09, 24 мая 2022.


Споведзь Ксяндза Булькі | Новы Час\nСповедзь Ксяндза Булькі\nВёска Мосар, што на Глыбоччынне, набыла шырокую вядомасць дзякуючы дзейнасці ксяндза-прэлата Юзафа Булькі, які каля 20 апошніх гадоў служыў у тутэйшым касцёле Святой Ганны. Ён аднавіў гэты храм, а ў наваколлі разам з вернікамі заклаў дэндрапарк, дэкаратыўныя сажалкі, клумбы і алеі. Паводле ягонай ініцыятывы ля касцёла з’явіўся першы на Беларусі помнік Яну Паўлу ІІ, а ў вёсцы Парыж на Пастаўшчыне — уласная «Эйфелева вежа» з каталіцкім крыжам наверсе.\nКсёндз Юзаф быў вядомы яшчэ і як нястомны барацьбіт з п’янствам і алкагалізмам: ягонымі высілкамі ў Мосары быў створаны антыалкагольны музей, а тэрыторыя тутэйшага Удзельскага сельсавету абвешчана «зонай цвярозасці».\n9 студзеня гэтага года зямны шлях ксяндза Юзафа Булькі на 85-м годзе жыцця завяршыўся. Развітацца з ім і памаліцца прыйшлі тысячы вернікаў. Памяць пра яго засталася, аб чым сведчыць і гэты ліст у рэдакцыю.\nКалі я першы раз пабачыў ксяндза Бульку, мне было шэсць гадоў. Яму было шэсцьдзесят чатыры, але ў той час мне здавалася, што яму прынамсі дзевяноста. Адразу, дзякуючы бабуліным захадам, якая была прызнанай у каталіцкай грамадзе хадайніцай па аднаўленні касцёла, я атрымаў ганаровую пасаду міністранта.\nУ той час усіх хлопчыкаў, як і мужчын у комжах, якія прыслужвалі падчас святой імшы, мясцовыя аднолькава называлі закрыстыянамі. Мае абавязкі раслі з кожным днём. Спярша я атрымаў доступ да званочкаў, пасля да гарлачыкаў для палівання вады ў абрадзе ўмывання рук, яшчэ пазней да патэны для падстаўляння пад падбароддзе ў часе камуніі, якую мы проста называлі «тацай», і ўрэшце ці не да самага файнага і ў чымсьці вельмі паганскага літургічнага прычындалу — кадзідла.\nЗ усіх закрыстыянаў у часе службы я адрозніваўся бездакорнымі паводзінамі, якія найперш заключаліся ў поўным маўчанні і дарослай павазе, што ксёндз Булька даволі часта адзначаў механічным пагладжваннем па галаве. Я заўсёды ставіўся да яго з пэўнай насцярогай, хутчэй за ўсё, з-за слабага разумення ягоных словаў. Ксёндз, які толькі прыехаў у Беларусь, гаварыў на руска-польскай мяшанцы з моцным літоўскім акцэнтам, які істотна перашкаджаў мне разумець ягоныя кароткія заўвагі і пытанні. У той час служба ў касцёле праходзіла яшчэ выключна па-польску. Я польскай мовы, апроч завучаных словаў розных малітваў, не ведаў. Таму фраза «Богу складамы дзенькі», перакладзеная мною як «Богу складаем дзеньгі», перш за ўсё асацыявалася з чыннасцю збірання грошай у скарбонку, рабіла на мяне вялікае ўражанне.\nВобраз ксяндза Булькі для мяне ўсё ж больш звязаны з прыкасцельнай тэрыторыяй, чым з самім касцёлам. Ягоныя рукі часта былі запэцканыя ў зямлі, зліваліся з колерам сутаны і ўлюбёнай ім берэты — чорнай чатырохвугольнай шапкі з дзіўным пампонам наверсе. На сённяшні розум я б падумаў, што ён хутчэй пратэстант, які большасць дня праводзіць на працы ў садзе, ці можа нават пурытанін, які, пакінуўшы дом, едзе абжываць новую зямлю, па якой калі нават хтосьці і хадзіў перад гэтым, то было гэта вельмі даўно. У сваёй нянавісці да алкаголю — я добра памятаю ягоныя палымяныя супрацьалкагольныя казані — ён і праўда ў нечым больш нагадваў пурытаніна з каланіяльнага перыяду. Магчыма, таму Бульку так моцна любілі і ўсяляк падтрымлівалі вясковыя жанчыны, а мужчыны пераважна асцерагаліся.\nКалі мне споўнілася восем, бабуля пастанавіла падрыхтаваць мяне ды выправіць да першай камуніі. Прайшоўшы этап тэарэтычнай падрыхтоўкі ў законных сясцёр, я актыўна рыхтаваўся да першай у жыцці споведзі. Чым бліжэй быў час споведзі, тым больш я губляўся ў «нарыхтоўцы» сваіх грахоў. Як заўжды, у такіх выпадках на дапамогу прыходзіла бабуля. Яна спярша прайшлася са мною па ўсіх смяротных грахах, за якія можна трапіць у пекла, якія здзяйсняюцца пры поўнай свядомасці і свабодзе выбару. З дзесяці прыказанняў бабуля пазначыла мне пункты тры і чатыры, а пасля мы перайшлі да грахоў з ліку лёгкіх — тых, з якімі можна было разлічваць на Чысцец. Каб занадта не перахваляваць мяне вывучэннем правінаў на памяць, бабуля дапамагла запісаць іх на адмысловую паперку.\nКалі прыйшоў урачысты момант, ксёндз Булька спярша ўважна выслухаў завучаную мною формулу споведзі, а пасля зачытаныя з дапамогай шпаргалкі грахі. Сказаўшы сваю частку малітвы, ён загадаў больш не грашыць, задаў у якасці пакуты прачытаць пэўныя малітвы і ўжо ў самым канцы, выхіліўшыся з-за кратаў канфесіяналу бліжэй да мяне, на сваёй дзівоснай мове прашаптаў:\n— Паперку пасля споведзі спаліць.\nСкінуўшы з плячэй вялізарны груз, я, быццам паветраны балонік, вяртаўся з не менш за мяне задаволенай бабуляй дахаты.\n— А каму спавядаецца ксёндз Булька? — мучыў я бабулю сваімі складанымі пытаннямі.\n— Біскупу, — спакойна, як заўжды, адказвала яна.\n— А біскуп? — працягваў я.\n— А біскуп Папу рымскаму — казала бабуля, мусіць, не хочучы ўводзіць мяне ў складаныя падрабязнасці.\n— А Папа рымскі? — не спыняўся я.\n— А Папа рымскі... Богу — сказала бабуля, паставіўшы кропку ў нашым дыялогу.\n«Дык вось, значыць, якім складаным шляхам мае грахі трапляюць да Бога», — думаў я і крочыў дадому.


Галоўная » Навіны Беларусі » «Да Севярынца не падпускаюць». Затрыманы раварыст — пра ўмовы на Акрэсціна\nПавел Севярынец ужо паўтара месяца адбывае арышт у ізалятары на Акрэсціна. Жонка і паплечнікі палітыка чакалі, што яго выпусцяць 22 ліпеня, але гэтага не здарылася. Калі Севярынец выйдзе на волю, не ведаюць нават у прэс-службе МУС. Да яго не пускаюць адвакатаў, ад яго не прыходзяць лісты. Адзіная магчымасць даведацца хоць што-небудзь — пагаварыць з іншымі затрыманымі, якія перасякаліся з палітыкам у ЦІП або ІЧУ, піша TUT.BY.\nЧаканне вызвалення Паўла Севярынца 22 ліпеня пад сценамі Акрэсціна. Фота: "Наша Ніва"\nАляксандр Масяйчук — удзельнік велапрабегу салідарнасці. 9 ліпеня яго затрымалі на аўтавакзале, калі ён збіраўся паехаць на вяселле да сястры.\n"Думаю, мяне высочвалі, прыехалі за мной спецыяльна на вакзал, — кажа Аляксандр. — У аддзяленні міліцыі сказалі, што я ўзяў удзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве — быў на Кастрычніцкай з іншымі веласіпедыстамі, кружыў па плошчы, пляскаў у далоні. За гэта мне ў выніку далі сем сутак і адправілі на Акрэсціна".\nСа словаў суразмоўцы, яго і іншых раварыстаў размеркавалі ў "смярдзючыя камеры".\n"Вошы, бяздомныя, — тлумачыць Аляксандр. — Я і яшчэ адзін раварыст спалі на падлозе, нам матрацы не выдалі, яны былі толькі ў бяздомных. А нам казалі, што для нас няма матрацаў, а потым наогул нічога не адказвалі. Пасцельную бялізну таксама не выдавалі, там твая пасцельная бялізна — гэта тое, што на табе надзета і бутэлька з вадой пад галаву замест падушкі. У камэры ноччу гарэла святло. На просьбу пагасіць ахоўнікі казалі, што выключальнік зламаўся. Добра, што ў мяне было з сабой дзве маскі. Адну надзеў на вочы, другую на твар. Адміністрацыя спрабуе нацкаваць затрыманых з "палітычнымі", усім пагаршаюць умовы, маўляў, глядзіце, хто вінаваты, што ў вас святло ўсю ноч гарыць, што вас на шпацыр не выводзяць. Але гэта не дзейнічае ні на валацугаў, ні на п'яніц, нармальныя там усе хлопцы, усё разумеюць".\nДвое сутак, успамінае суразмоўца, ён правёў у карцэры. У тым самым, дзе да гэтага сядзеў Павел Севярынец.\n"За што? Не ведаю, ніхто не тлумачыў. Я нават не адразу зразумеў, што гэта карцар. Падумаў, можа, гэта проста новая камера, мне ўжо ахоўнікі патлумачылі, што гэта. І, шчыра кажучы, пасля некалькіх начэй з бяздомнымі там было нават лепш. Адзінае, там няма вады, наогул ніякай. Хочаш папіць— прасі ў ахоўніка, хочаш змыць ў прыбіральні — прасі ў ахоўніка, яны выдаюць бутэльку з вадой з-пад крана".\nАляксандр адзін час сядзеў з сукамернікамі Паўла Севярынца, ад іх удалося даведацца некаторыя падрабязнасці.\n"Паўла ізалююць, каб ён не перасекся з "палітычнымі". Нават калі 15 ліпеня завезлі дзясяткі хлопцаў, калі ўжо актывістаў сталі ўтрымліваць з актывістамі, да Севярынца ўсё роўна нікога не дапусцілі. Але ён трымаецца малайцом. Вытрымаць яму дапамагаюць яго хрысціянскія перакананні. Ведаю, што яму пастаянна даюць пратаколы з розных РУУС, каб навешаць на яго новыя суткі. Да Паўла ўсе затрыманыя ставяцца добра, бывала, буйных да яго на пару гадзін заводзілі, але гэта было разава, у цэлым яго падтрымліваюць усе хлопцы".\nШто тычыцца харчавання, то, па словах Аляксандра, першыя дні ежа была нязносная: прэсны суп з вады і грэчкі, катлеты з хлебных сухароў.\n"Але з кожным днём сітуацыя паляпшалася, у катлетах з'явілася мяса. Як я потым зразумеў, проста людзі завалілі міліцыю і пракуратуру скаргамі, і гэта хоць трохі дапамагло".\nРаней кіраўнік мінскай міліцыі Іван Кубракоў заяўляў, што была праведзеная праверка па фактах шматразовых скаргаў у СМІ на ўмовы ўтрымання ў ізалятарах на Акрэсціна. Інфармацыя аб тым, што адміністрацыйна затрыманых не выводзяць на прагулкі, што ім не выдаюць матрацы і пасцельную бялізну, па словах Кубракова, не пацвердзілася.


Яа — Вікіпедыя\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Яа.\nЯ́а (саманазвы wachiyawo, ajao) — усходнеафрыканскі народ. Жывуць пераважна вакол паўднёвага ўзбярэжжа возера Малаві на тэрыторыі дзяржаў Малаві, Мазамбік, Танзанія, Зімбабвэ. Агульная колькасць (2014 г.) - каля 3149 тыс. чал.\nХлопчыкі яа ў рытуальнай вопратцы\n3149000 (2014 г.)\nМалаві — 1 913 тыс.\nТанзанія — 543 тыс.\nМазамбік — 633 тыс.\nЗімбабвэ — 59,7 тыс.\nмакуа, макондэ, тонга\nЯа з'яўляюцца адным з народаў групы банту, блізкім па мове і культуры да макуа. Да сярэдзіны XIX ст. яны жылі на поўначы Мазамбіка, займаліся гандлем з суахілі. У другой палове XIX ст. пачалося масавае перасяленне яа да возера Малаві, выкліканае спярша сутычкамі з нгоні, а потым імкненнем да пашырэння гандлю з Занзібарам, дзе патрабаваліся рабы і слановая косць. Правадыры яа ўрываліся ў густа населеныя землі, а таксама асвойвалі тэрыторыі, дзе захоўваліся вялікія статкі сланоў. У 1870-ыя гг. каля возера Малаві сфарміравалася некалькі дзяржаў яа. Найбольш уплывовай з іх была дзяржава, створаная правадыром Маканджылам. Ён прыняў іслам і садзейнічаў распаўсюджванню гэтай рэлігіі сярод сваіх падданых. Іслам адыграў важную ролю ў гуртаванні яа ў пачатку XX ст, калі дзяржавы яа ўвайшлі ў склад розных еўрапейскіх калоній, і пазней, калі калоніі ператварыліся ў сучасныя незалежныя дзяржавы.\nАсноўным заняткам яа з'яўляецца сельская гаспадарка, галоўным чынам земляробства. Яа вырошчваюць кукурузу, проса, гародніну, некаторыя камерцыйныя культуры. Земляробства лічыцца жаночым заняткам. Жанчыны самастойна апрацоўваюць палеткі і распараджаюцца ўраджаем. Мужчыны займаюцца жывёлагадоўляй, якая мае выключна дадатковае значэнне, грамадскай працай, у мінулым — аховай паселішча і ваеннай справай. Важны мужчынскі занятк для забеспячэння харчам — рыбалоўства.\nАсноўная традыцыйная ежа — кукурузная каша угалі, прыпраўленая зелянінай, а таксама набытыя звонку чай, хлеб, масла і г. д. У мінулым вопратка лічылася не абавязковай. Былі распаўсюджаны скураныя насцегнавыя повязі. У наш час распаўсюджана вопратка з бавоўны.\nСем'і вялікія пашыраныя. Шлюб з'яўляецца абавязкам для ўсіх мужчын і жанчын. Практыка палігініі разглядаецца як сродак уладкавання незамужніх жанчын. Шлюбу папярэднічае дамова паміж сем'ямі жаніха і нявесты, прычым перагаворы могуць цягнуцца некалькі гадоў. Абавязковы выкуп за нявесту і немагчымасць дамовіцца паміж бацькамі часцяком прыводзяць да выкрадання нявесты і сумесных уцёкаў. Разводы фармальна забаронены. Нават у выпадку сямейнага разладу і падзелу гаспадаркі паміж мужам і жонкай яны лічацца адзінай сям'ёй. Галоўным гаспадаром пашыранай сям'і бывае старэйшы мужчына. Жанчынам забараняецца ўжываць тытунь, размаўляць, седзячы на падлозе, прылюдна пярэчыць дарослым мужчынам. У сельскай мясцовасці вялікім аўтарытэтам карыстаюцца мусульманскія духоўныя асобы. Яны выступаюць у якасці настаўнікаў, суддзяў, дарадцаў. Інстытут правадыроў у мінулым быў звязаны са стварэннем мужчынскіх саюзаў, але ў наш час не існуе.\nЯа знакамітыя сваёй музычнай і спеўнай культурай. Лічыцца, што музыка адпуджвае злых духаў, садзейнічае ўмацаванню здароўя чалавека. У адрозненні ад суседніх народаў у пераважаюць лірычныя матывы. Песні спяваюць у выглядзе дыялогу, калі адзін выканавец звяртаецца да іншага, а потым атрымоўвае адказ.\nРодная мова яа належыць да моўнай групы банту, вельмі блізкая да моў макуа. У Малаві шырока ўжываецца ўсімі мусульманамі. У наш час яа карыстаюцца алфавітам на аснове лацінкі.\nБольшасць вернікаў яа — мусульмане-суніты. Аднак захаваліся многія анімістычныя вераванні, якія ў пабытовай культуры спалучаюцца з традыцыямі ісламу.\nYao - Encyclopedia\nI am yao project\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Яа&oldid=4064474"\nАпошнія змены 14 лютага 2022 а 20:42\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:42, 14 лютага 2022.


Будзьма беларусамі! » НКУС расстрэльваў людзей проста ў храме. Цяпер тут памінаюць ахвяраў рэпрэсій\n13.07.2020 | Гісторыя\nСучасныя беларускія камуністы адмаўляюць масавыя рэпрэсіі. Яны лічаць, што маштабы сталінскіх зверстваў перабольшваюцца. Маўляў, не так ужо і шмат крыві на руках чэкістаў з 1930-х, ды і тая праліта справядліва: расстрэльвалі злачынцаў — піша Еўрарадыё.\nАле з тых часоў яшчэ прайшло не так шмат часу, каб усё забылася. Сведчанні падзеяў захоўваюцца ў самых розных месцах. Напрыклад, у Мазыры, дзе НКУС зладзіла турму для "ворагаў народа" ў... храме.\nСавецкая ўлада ненавідзела рэлігію і спрабавала падпарадкаваць і знішчыць царкву. Многія царкоўныя будынкі былі папросту ўзарваныя. Іншыя — адабраныя ў святароў і пераробленыя пад патрэбы народнай гаспадаркі: у склады, стайні і гэтак далей. Ну ці вось у турму, як мазырскі Свята-Міхайлаўскі кафедральны сабор.\nТут утрымліваліся зняволеныя з усяго Палесся (ў 1938 годзе Мазыр стаў цэнтрам Палескай вобласці). У 1930-я ў храме былі размешчаныя кабінеты супрацоўнікаў НКВД, дзе "асобыя тройкі" вялі допыты і выносілі прысуды. Цэнтральная зала была падзеленая на камеры. На трохпавярховых нарах ляжалі людзі, па некалькі чалавек на адзін ляжак. На верхнім балконе, дзе зараз спявае хор, была выстаўленая ахова. Калі ахоўнік бачыў парушэнне, ён страляў без папярэджання.\nУ царкоўных сутарэннях быў уладкаваны карцар. Спачатку людзей у царкве не расстрэльвалі, але з 1937 года смяротныя прысуды сталі прыводзіцца ў выкананне тут жа, у ніжнім храме. Па дадзеных Тураўскага-Мазырскай епархіі, за ўвесь час тут было вынесена больш за 2 тысячы смяротных прысудаў, з якіх каля 300 было выканана ў ніжнім храме.\nТут жа забітых перасыпалі пяском і вапнай. Сутарэнні храма ператварыліся ў вялізную брацкую магілу.\nУ 1993 годзе служыцелі царквы атрымалі доступ да месца пахаванняў. Па рашэнні дыяцэзіі тут была створаная памінальная зала — храм-помнік. Цяпер тут праходзяць паніхіды па забітых.


Львоўскі пісьменнік Іван Лучук святкуе 50-гадовы юбілей\nАўтар аб'ёмнага ў свеце палиндромного тэксту, паэт, празаік, перакладчык, рэдактар ??і літаратуразнаўца, адзін з заснавальнікаў літаратурных груповак «ЛуГоСад» і «Геракліт», а таксама стваральнік кампутарнай праграмы «лучукивка» адзначыў у Львове юбілей. На творчым вечары з нагоды свята ўкнігарні «Е» Іван Лучук чытаў вершы і ўспамінаў свой шлях, які быў і застаецца непарыўным з лёсамі універсітэцкіх таварышаў Назараў Ганчара і Рамана Садловского ў рамках літаратурнай «тройцы». Пра гэта паведамляе карэспандэнт IA ZIK. Творчы і біялагічны ўзрост, як сцвярджае Іван Лучук, – раўнацэнныя, паколькі ў свет літаратуры аўтар не прийшов – ён там быў ад нараджэння. &Laquo; Мой лёс была вызначана з дня з'яўлення на свет, бо нарадзіўся ў пісьменніцкай сям'і », – кажа Іван, сын пісьменнікаў Уладзіміра Лучука і Аксаны Сенатович. Цяпер з вышыні гадоў аўтар шматлікіх зборнікаў паэзіі, сярод якіх « Рытм палюсоў », « санетаў », « Стоадно тое », прызнаецца, што сам даўно сваіх вершаў не чытаў і не пісаў, акрамя недовиршив (так называе іх аўтар, – рэд.), якія былі напісаны каля двух гадоў таму. &Laquo; Я быў такі добры сюрпрыз. 14 лютага ў музеі Пастэрнака ў Перадзелкіне мой адзіны сябар з Масквы Герман Лукомников чытаў мае вершы ў сваім перакладзе некалькі гадзінпублічна. У агульным Герман перавёў каля дзевяці ’ яносто маіх вершаў. Гэта ў асноўным ранняе творчасць, яны былі напісаны яшчэ ў 16-18-гадовым узросце. Аднак гучаць досыць спела. Таму расейскі таварыш зараз перажывае за тое, што яго могуць пераследваць за пераклад ўкраінскай паэзіі », – распавядае паэт Іван Лучук. Плённым у творчымжыцця Івана Лучука быў лістапад-снежань 1985 года. Тады, будучы студэнтам філалагічнага факультэта Львоўскага нацыянальнага універсітэта імя Івана Франка, ён з таварышамі аднакурснікамі засноўвае літаратурнае групоўкі « ЛуГоСад ». Яго назва ўтвараюць першыя склады прозвішчаў удзельнікаў. &Laquo; На працягу навучання ва ўніверсітэце пэўны чаз належаў да літаратурнай студыі « Франка кузня », з якой мяне афіцыйна выключылі за, здаецца, пастаяннае ігнараванне іх мерапрыемстваў. Магчыма, менавіта жаданне стварыць альтэрнатыву універсітэцкай литстудии натхніла мяне « падвесці » сваіх таварышаў аднакурснікаў Назараў Ганчара (з украінскай філалогіі) і Рамана Садловского(Па рускай філалогіі) заснаваць уласнае літаратурнае групоўкі. Так і была створана наша літаратурная група « ЛуГоСад », – успамінае Іван. Самі ж « лугосадивци » пазіцыянавалі сябе як з'ява маргінальнае і не планавалі станавіцца паэтамі-эстраднікамі. Але раптам гэта адбылося: тагачасныя літаратуразнаўцы заўважылі гэтую групу. &Laquo; ТЕПэр на перспектыву гадоў, сяброўская філалагічная група « ЛуГоСад » з'яўляюцца аднымі з заснавальнікаў новай плыні ва ўкраінскай літаратуры – постмадэрнізму. Сацрэалізм скончыўся – пачаўся новы перыяд », – лічыць пісьменнік Віктар Неборак. Іх вершы перакладзеныя на нямецкую, польскую, беларускую, славацкая, балгарскую, англлийською, італьянскай, сербскай, харвацкай, фінскай і іншых мовах. Аднак пасля трагічнай смерці Назараў Ганчара 21 мая 2009 « ЛуГоСад » стаў ужо гісторыю літаратуры. Па словах Віктара Небарака, Іван быў маторам гэтай групы, займаўся выдавецкімі справамі, таму добра натрэніраваў сабе руку. &Laquo; За найменшую колькасць часу выглядуу найбольшая колькасць анталогій. За 7 гадоў – 12 кніг ўпарадкаваў ». &Laquo; Складанне – гэта каласальная праца. Гэта не проста сеў і што-то сабраў разам. Упорядницька праца – гэта ўся эрудыцыя, усе адукацыю, у прыватнасці, адукацыю спецыялізаваная, гэта – густ і жыццёвы вопыт. Гэтая праца адымае інтэлектуальных сілаў не менш (а може, нават і больш), чым напісанне арыгінальных тэкстаў. Вядома ж, адзін чалавек не напіша такога аб'ёму добрых вершаў, як у велізарнай анталогіі. Што там, скажам, я напісаў? Некалькі сотняў вершаў. А выбраныя і добраўпарадкаваныя чужыя вершы ўжо становяцца як бы роднымі. Ты паказваеш свой густ, свае перавагі і пэўным чынам свой твар таксама », – ПатлумачцеЮе Іван Лучук. Да таго ж Іван Лучук з'яўляецца аўтарам самага доўгага ва ўкраінскай літаратуры палиндрома – гэта словазлучэнне або вершаваную радок, аднолькава чытаецца ў абодвух напрамках (злева направа і справа налева). &Laquo; Эпас і цяпер сапе, я пісаў ўсё лета 1993 года. Прычым больш за два месяцы амаль не выходзіў з хаты. Ведаеце, як яно бывае: выццёдеш на вуліцу, сустрэнеш сяброў або калег, і адразу пачынаюцца размовы, піва і ўсё такое – адным словам, трата часу на што заўгодна, толькі не на працу. А так дома ў цёмнай ночы працуеш, крыху паспаў, і далей пішаш. Таму і выйшла складанне на дзве старонкі кніжнага тэксту », – адзначае аўтар. Такім чынам, пісьменнік, паспяхова протягом п ’ пяцідзесяці гадоў у літаратуры спалучае шмат філалагічных выяў, аб сваёй творчай эвалюцыі кажа словамі анекдота: « Вы, кум, зусім не змяніліся … ». Даведка. Іван Лучук. Нарадзіўся 24 лютага 1965 года ў г .. Львове. Скончыў слоў ’ янской аддзяленне філалагічнага факультэта ЛНУ ім. І. Франка (1986) і аспирантура маскоўскага Інстытута слоў ’ янознавства і балканістыкі (1992). Доктар філалагічных навук, старшы навуковы супрацоўнік Інстытута Івана Франко. Паэт, празаік, перакладчык, літаратуразнаўца, рэдактар. З вершаў, напісаных на працягу васьмідзесятых гадоў, склаў селекцыйную зборнік « Рытм палюсоў », апублікаваны ў тройчай кнізе « Лугосад: паэтычны ар ’ ергард & raquo ;; наступнымі былі зборнікі вершаў: « санетаў » (1996), « Палиндромоны » (1997), « Трыццаць тры санеты » (1998). З прозы « Класіка » выдаў у 2000г. раман « Улиссея ». Заключыў альманах каханне « Каралеўскі лес – 2 » (2002). Ўпарадкаваў анталогіі: Украінскай паэзіі ХХ стагоддзя « Дивоовид » (2007), Украінскі любоўнай лірыкі канца XIX – пачатку XXI стагоддзя « Літургія любові » (2008), украінскай паэзіі для дзяцей « Зялёны Вочы: 1001 верш » (2008), « Вертоград: Украінскае паэтычнае тысячагоддзя », сербскай паэзіі для дзяцей у вечнае перабіранне Аксаны Сенатович « Кацяня ў кішэні ». Спивупорядник анталогіі Серболужские паэзіі для дзяцей у вечнае перабіранне Уладзіміра Лучука « Ластаўка з Лужынкі » (Сумесна з братам Тарасам Лучуком), анталогіі ўкраінскай эратычнай паэзіі « Белая кніга любові » (Сумесна з Вікторыяй Стах). Скампанаваць сваю « Гісторыю сусветнай паэзіі ».Ажаніўся 11 кастрычніка 1998 года, жонка – Надзея. Бацька шасці дзяцей. Аб гэтым паведаміў\n← У Вінніцкай вобласці самы... Дзе ратавацца ў Чарнігаве ў... →


Даволі часта, размяшчаючы тэкст на сайце, аўтар сутыкаецца з пэўнымі праблемамі. Гэта і агульнае афармленне тэксту, яго выгляд – абзацы, шрыфт, колер, фарматаванне і спецыяльныя знакі, такія як непарыўны прабел, нумар, таварны знак і многія іншыя.\nЗвычайна такія праблемы ўзнікаюць з тэкстамі навуковай небудзь рэкламнай тэматыкі з-за выкарыстання спецыфічных знакаў. І калі ў тэкставых дакументах гэтыя знакі можна лёгка ўставіць з дапамогай ўстаўкі або спецыяльнага спалучэння клавіш, то з дакументам html усё не так проста.\nтакім чынам, як жа ўставіць спецыяльныя знакі ў дакумент html. Непарыўны прабел можна паставіць двума спосабамі – з дапамогай мнемонического абазначэння альбо ж з дапамогай спецыяльнага кода. Тое ж самае тычыцца і астатніх спецыяльных знакаў, такіх як амперсант, двукоссі, параграф, нумар, знакі больш і менш і многіх іншых.\nМнеманічную абазначэння, а таксама лічбавы код павінны пачынаецца са знака амперсанта (&) і заканчвацца кропкай з коскі. Напрыклад: непарыўны прабел - & nbsp;.\nКоды і мнеманічную абазначэння знакаў можна знайсці ў спецыяльных табліцах. Акрамя знака "непарыўны прабел", у табліцы таксама ўнесены розныя дыякрытычны знакі, націск, спецыяльныя сімвалы, якія выкарыстоўваюцца ў лінгвістыцы, хіміі, фізіцы і многіх іншых навуках, таварныя знакі, смайлы і іншае.\nШто ж лепш выкарыстоўваць, устаўляючы ў дакумент непарыўны прабел? Універсальнага рашэння няма. З аднаго боку, не ўсе спецыяльныя сімвалы маюць кодавае пазначэнне, з другога – не заўсёды браўзэры адлюстроўваюць мнеманічна код дакладна.\nТаксама варта адзначыць, што і лічбавы код не заўсёды можа правільна адлюстроўвацца ў дакуменце. Прычына ў тым, што ён толькі вызначае месца знака ў табліцы знакаў. Не варта забываць аб тым, што ў табліцы могуць з'явіцца новыя знакі, нумарацыя можа памяняцца. Таму пераважней за ўсё выкарыстоўваць менавіта мнеманічную абазначэння, устаўляючы ў дакумент спецыяльныя сімвалы.\nАле у якіх выпадках пераважней за ўсё выкарыстоўваць непарыўны прабел? Html-дакумент не заўсёды адлюстроўваецца аднолькава – шырыня радка можа змяняцца ў залежнасці ад брауреза і экрана кампутара. Таму непарыўны прабел варта ставіць паміж ініцыяламі і прозвішчам, якія выкарыстоўваюцца ў тэксце, знакам нумары і наступнай лічбы, перад працяжнік і наогул у тых выпадках, калі разрыў радкі непажаданы. Ужыванне неразрывного прабелу таксама рэгламентуецца типографическими правіламі.\nВыкарыстоўваючы мнеманічную сімвалы, варта памятаць некалькі асноўных правілаў. Па-першае, усе сімвалы варта пісаць толькі з маленькай літары. Вялікія літары ў разметцы недапушчальныя - яны проста не будуць адлюстроўвацца. Па-другое, паміж знакамі не павінна быць прабелаў. Мнеманічна знакі, а таксама коды пішуцца разам.\nКалі знакі няправільна адлюстроўваюцца, варта праверыць правільнасць напісання. Даволі часта такія праблемы ўзнікаюць, калі разметка была напісана ў спешцы і ў пазначэннях былі дапушчаныя памылкі і памылкі друку.\nПамятайце, уважлівасць - залог паспяховага афармлення вашага тэксту, асабліва, у фармаце html.\nГульня "Дота 2": каманды ў лобі, чыты і асаблівасці праходжання\nНі для каго не сакрэт, што «Дота 2» - многопользовательская гульня, а ў такіх гульнях выкарыстанне читов забаронена, за гэта гулец можа атрымаць бан і страціць магчымасць удзельнічаць у онлайн-бітвах. Такім чынам, у &l...\nNvidia Geforce GT 610: агляд відэакарты\nШматлікім карыстальнікам вядома, што за апошнія гады сур'ёзна змянілася становішча бюджэтных відэакарт на рынку. Усё часцей вытворцы працэсараў сталі надзяляць свае прадукты убудаваным графічным ядром. Большасці нетребовательных к...


ЦЫКЛІЧНАЯ ЗДРАДA – Мікалай Статкевіч\nУ гандлі беларускім суверэнітэтам можна заўважыць пэўную цыклічнасць, звязаную з прэзідэнтскімі “выбарамі”.\nКрамлёўскі пакупнік звычайна актывізуецца ў апошні год перад імі, бо лічыць, што падчас “выбараў” беларускі “перасідэнт” робіцца найбольш уразлівым. Пачынаецца інфармацыйны і фінансавы ціск на прадаўца. Той уступае ў гандаль і пачынае нахвальваць тавар, клясціся, што нікому і ніколі яго не прадасць.\nАкрамя падвышэння цаны незалежнасці, тыя клятвы маюць на мэце яшчэ і супакоіць патрыятычную частку грамадства. Каб яна не паднялася і не сапсавала звыклую хаду “выбарчага” рытуала. Бо за дэмакратыю беларусы пакуль былі не вельмі гатовыя рызыкаваць. А за незалежнасць могуць і камянём, калі не болей. Даказана.\nНапружанне расце амаль да пачатку галасавання. І тады на першае месца для прадаўца пачынае выходзіць лаяльнасць “сілавікоў”, іх гатоўнасць бараніць яго ад удзячнага народа.\nПраблема ў тым, што легітымнасць і ўстойлівасць улады “перасідэнта” ў вачах “праваахоўнікаў” залежыць ад яго падтрымкі Масквой. Менавіта такіх ён сам адбіраў і такімі выхоўваў.\nТаму тыдні за паўтары да асноўнага дня галасавання “перасідэнт” едзе ў Маскву здавацца. Там, па мясцоваму звычаю, яму ў адказ літасціва даюць ярлык на чарговыя 5 гадоў праўлення. Дэталі здрады робяцца вядомымі пазней. Але “сілавікам” сігналаў з Крамля дастаткова, каб звыкла пусціць у ход дубінкі супраць незадаволеных ‘выбарамі” без выбару.\nНевядома, ці паўторыцца гэты цыкл здрады зараз. Ці не адбудзецца продаж раней. З аднаго боку, мала што ўжо засталося прадаваць. Яшчэ крыху, і ад беларускага суверэнітэту застануцца толькі былыя савецкія герб і гімн.\nАле, з другога боку, Крамлю як ніколі раней патрэбен суверэнітэт Беларусі цалкам.\nУ любым выпадку, патрыёты павінны быць напагатове. Нікога не павінны супакойваць клятвы прафесійнага гандляра суверэнітэтам у адданасці нашай незалежнасці.\nНіхто апроч нас не абароніць Беларусь. Вельмі небяспечна проста чакаць вынікаў гандлю нашай краінай да завяршэння “выбараў”. Цыкл здрады будзем перарываць раней.\nМікалай Статкевіч 04 снежня 2019 года\n← Минский горком Народной Грамады поддерживает акции в поддержку независимости\nУ цэнтры Менску пратэстуюць супраць інтэграцыі з Расеяй. ЖЫВАЯ ТРАНСЬЛЯЦЫЯ →


Роля настаўніка — быць правадніком у свет складанага\n12.03.2019 11:59 Навіны рэгіёнаў\nУ савецкі час сярэдняя школа № 7 Брэста мела нямецкамоўны ўхіл. Сёння ўстанова адукацыі не толькі працягвае традыцыі мінулага, але і стварае новыя. Ужо другі навучальны год у школьным раскладзе ёсць кітайская мова.\nДля 7 трэцякласнікаў кітайская мова з’яўляецца адным з асноўных прадметаў разам з рускай і беларускай мовай, а для 22 вучняў 4 і 6 класаў — другой замежнай разам з англійскай. Вучні 5 і 7 класаў спасцігаюць таямніцы ўсходняй мовы на факультатыўных занятках. Дзеці з вялікай цікавасцю развучваюць кітайскія вершы і песні, выконваюць анлайн-тэсты, працуюць з ілюстрацыйным матэрыялам, асвойваюць тэхналогію маабідзі, якая прадугледжвае вывучэнне кітайскай каліграфіі з выкарыстаннем вады, пэндзля і спецыяльнай паперы.\nПершыя крокі ў вывучэнні кітайскай мовы хлопчыкам і дзяўчынкам дапамагла зрабіць малады педагог Д.С.Фралова, якая зараз стажыруецца ў Кітаі, а ў верасні вернецца ў школу. Сёння з вучнямі працуюць выпускнік МДЛУ Д.В.Ятчэня і выкладчыца-валанцёр з Кітая Чэнь Чжыінь.\nАсаблівую ролю ў папулярызацыі кітайскай мовы і культуры адыгрывае Інстытут Канфуцыя пры БДУ, з якім наладжана цеснае супрацоўніцтва. Прадстаўнікі інстытута праводзяць майстар-класы для вучняў і настаўнікаў.\nУ бягучым навучальным годзе школьнікі паспяхова ўдзельнічалі ў конкурсе мастацкіх работ сярод вучняў “Сучасны Кітай вачыма юных беларусаў”, арганізаваным Рэспубліканскім інстытутам кітаязнаўства імя Канфуцыя, выступалі ў гала-канцэрце раённага конкурсу песень і вершаў на замежнай мове. Цяпер вучні 3—4 класаў рыхтуюцца да раённага этапу алімпіяды па кітайскай мове.\nПедагогі лічаць, што вывучэнне кітайскай мовы дазваляе хлопчыкам і дзяўчынкам не толькі азнаёміцца з багатымі традыцыямі і культурай Кітая, але і развіць творчыя здольнасці да музыкі, выяўленчага мастацтва і танцаў. Ведаў шмат не бывае. Мовы дапамагаюць узбагаціць іх, пашырыць кругагляд.\nБрэсткітайская мовасярэдняя школа № 7


Vox Populi: "Беларусу лепей жыць у Беларусі"\n10 кастрычнік 2006, 10:15\nРадыё Свабода Беларусы жывуць у шмат якіх краінах. Дзе беларусам жывецца добра? Апытаньне жыхароў Полацку.\n(Спадарыня: ) “За мяжой жыць лепей! Там паважаюць нас, інвалідаў. А тут – ці ты кульгавы, ці ты бязногі – валяйся. Во як! Там, ведаеце, лепей. Там пэнсіянэры ідуць на пэнсію, атрымліваюць ладныя грошы і могуць ехаць адпачываць”.\n(Спадарыня: ) “Вядома, лепей за ўсё на Радзіме. Я сама беларуска, тут нарадзілася, вырасла, тут нарадзіліся і вырасьлі мае дзеці, цяпер вось унукі. І я не зьбіраюся нікуды зьяжджаць”.\n(Спадарыня: ) “У мяне сяброўка зьехала ў Амэрыку, у Лос-Анджэлес. Яна задаволена. Ёй там усё падабаецца: і амэрыканскі лад жыцьця, і адносіны між людзьмі. І вяртацца не зьбіраецца”.\n(Спадарыня: ) “Ведаеце, ёсьць такая прымаўка: добра там, дзе нас няма. Таму будзем жыць там, дзе вырасьлі, дзе жывем. І нашыя дзеці, спадзяюся, таксама будуць жыць тут”.\n(Спадарыня: ) “Лепш за наш Полацак – няма нічога ў сьвеце. Вось і мая бабуля тое ж казала. Яна пражыла 95 гадоў, і шмат дзе бывала. І казала: лепей ад Полацку нічога няма. Хаця ён тады, па вайне, быў увесь зруйнаваны”.\n(Спадарыня: ) “Я асабіста ня ведаю – як яно там, жыць за мяжой. Я толькі ведаю – як там добра адпачываць. Адна мая сяброўка выйшла нядаўна замуж за іншаземца і зьехала за мяжу. І калі прыяжджала і распавядала за жыцьцё, усе разам казалі: “Ой, як табе добра, якая ты шчасьлівая!” І ні ў кога не нарадзілася думка спытаць: ці падабаецца табе той мужчына, ці кахаеш ты яго? Не, галоўнае – падацца туды, за мяжу”.\n(Спадар: ) “Беларусу лепей жыць у Беларусі. Дый любому чалавеку лепей жыць на Радзіме”.\n(Спадарыня: ) “Я думаю, што мы не заўсёды правільна глядзім тэлевізар. Нібыта замежжа – гэта ўсё! Ну а колькі фільмаў паказваюць – як там прыніжаюць чалавека, і зьнішчаюць, груба кажучы”.\n(Спадар: ) “Беларусы, я лічу, нічым ня горш і нічым ня лепш ад усіх іншых людзей. І таму ім належыць жыць там, дзе ў іх ёсьць праца, дзе ім па-кайфу, дзе ім добра”.\n(Спадарыня: ) “Спытайце пра гэта тую няшчасную сірату, якую вярнулі з Італіі".


Пра ўсіх гэтых жанчын\nСтаматалогія Пра ўсіх гэтых жанчын\n«старасціха ўсіх камароўскіх гандлярак». Яна была жанчынай працавітай, рупілася на сваёй гаспадарцы, прывучала дзяцей да працы. Старая Ляновічыха клапацілася пра дабрабыт сям’і, імкнулася мець у хаце хлеб і да хлеба. Пра ўсіх гэтых жанчын\n54.08 Kb. 1 чытаць\nУсё, што я ведаю пра лёс маіх родных падчас вайны, – гэта тое, што казала мне мая прабабка. Я быў вельмі маленькі ў тыя гады, калі яна была яшчэ жывая, але памятаю, што мне падабалася слухаць гісторыі пра вайну. Пра ўсіх гэтых жанчын\n90.78 Kb. 1 чытаць\nЦікавая літаратура для ўсіх… (агляд літаратуры)\n75.2 Kb. 1 чытаць\nГендарная тэма гендар\n23.43 Kb. 1 чытаць\n118.36 Kb. 1 чытаць\nIх – пачатку ХХ стагоддзя вырабы былі вельмі разнастайнымі паводле форм І бытавога прызначэння: посуд для гатавання, сталовы посуд, рэчы рознага гаспадарчага ўжытку, дэкаратыўная кераміка І інш. Народнае ганчарства існуе І ў наш час. Пра ўсіх гэтых жанчын


Культура - Ад “барана” да тузіну стужак\nНематэрыяльная спадчына: цікавосткі з Глыбоччыны\nНа Глыбоччыне традыцыя выпечкі аржанога хлеба мае яркую лакальную спецыфіку і з’яўляецца часткай традыцыйнай культуры вёскі Дзеркаўшчына. Скажам, сёння імя пенсіянеркі Сцепаніды Лупач вядомае, і прычынай таму… менавіта хлеб. Гэтая жанчына не толькі зберагла рэцэпт выпечкі аржанога дамашняга хлеба, але і перадае набытак нашчадкам.\nЯк сцвярджае Сцепаніда Лупач, рэцэпт выпечкі хлеба ў іх родзе перадаваўся на працягу 200 гадоў! У чым жа яго сакрэт? “Па першае, трэба добра вымесіць цеста, — кажа гаспадыня. — Зараз многія налаўчыліся выпякаць хлеб па-свойму. Дадаюць дрожджы, штучныя інгрэдыенты, пякуць у спецыяльнай хлебапечцы. Кажуць, смачна. Але матуля нас вучыла рабіць хлеб — без дражджэй, на рошчыне. Праўда, гэта больш складана, ды і часу вымагае. На першым бохане я абавязкова раблю крыжык, а пяку хлеб на лістах клёна, аера, дуба…”.\nА яшчэ Сцепаніда Аляксандраўна ўмее пекчы хлеб з салам, які называе “бутэрбродам”. Паміж слаёў цеста кладзе кавалачкі сала, якое потым запякаецца. Атрымліваецца вельмі апетытна і смачна.\nСцепаніда Аляксандраўна выпякала каравай да Дня беларускага пісьменства ў Глыбокім, для выстаў народнай творчасці, для сустрэчы замежных гасцей, напрыклад, удзельнікаў фестывалю хрысціянскіх фільмаў і тэлепраграм “Magnificat”. Настаяцель глыбоцкага сабора Раства Прасвятой Багародзіцы нават адвёз некалькі боханаў у Ерусалім.\nРэцэптура і тэхналогія выпечкі аржанога хлеба выкарыстоўваецца ў якасці мясцовага брэнда ва ўстановах грамадскага харчавання і падчас фестываляў ды святаў.\nЯшчэ адной глыбоцкай “фішкай” з’яўляецца “масляны баран” — святочная страва, якая сёння скарыстоўваецца і ў штодзённым хатнім ужытку, гатуецца на розныя мерапрыемствы і ўрачыстасці.\nПрыгатаванне пачынаецца са збору смятаны. Пасля ў спецыяльнай драўлянай бойцы ўзбіваецца масла. Калі масла збілася, зліваецца маслёнка, масла прамываецца ў некалькі водах, абавязкова соліцца. Затым масла сціскаюць у камок (прадаўгаватай формы) і выразаюць фігуру барана. Пры дапамозе марлі ці бінту робіцца “авечая поўсць” (“воўна”), якая ножыкам лёгка прыціскаецца да выразанай фігуры. З воску робяцца рожкі, з гарошку перцу робяцца вочкі. Апошнім штрыхом з’яўляецца ўпрыгожванне “маслянога барана” рознай зелянінай (напрыклад, пятрушкай). Асабліва смачным атрымліваецца “масляны баран” у Марыны Хрол, жыхаркі вёскі Мацюкова.\nАбрад “Насіць намётку” найбольш шырока распаўсюджаны сярод жыхароў вёскі Папшычы Глыбоцкага раёна, якія выраблялі ў сваім паселішчы “абыдзённікі”. Назва паходзіць ад словазлучэння “аб адзін дзень”, якое падказвае, што нешта павінна было адбыцца за адзін дзень. Менавіта за гэты час вяскоўцам неабходна было выткаць адрэз палатна. Рабілі гэта, каб абараніць вёску ад небяспекі: хваробы, пажару, засухі ці нават вайны.\nНа працягу ўсяго XIX стагоддзя выраб абыдзённага палатна быў даволі пашыранай практыкай па ўсёй тэрыторыі Беларусі. Выраблялі абыдзённік яшчэ і ў першай палове XX стагоддзя, асабліва падчас Другой сусветнай вайны. Паступова абрад гэты адышоў у нябыт і застаецца пераважна ў пасіўнай форме — у памяці людзей.\nУ вёсцы ж Папшычы Глыбоцкага раёна абыдзённы абрад захаваўся да цяперашняга часу, ператварыўшыся ў сталую практыку. Штогод на свята Спаслання Духа Святога на апосталаў (па календары каталіцкай канфесіі) усе вяскоўцы збіраюцца каля прыдарожнага крыжа. Пасля выканання непрацяглых спеваў, людзі разгортваюць палатно, якое напярэдадні набыла ўся вёска. На палатно, ці як яго называюць у Папшычах, “намётку”, кладуць грашовыя ахвяраванні.\nПасля гэтага працэсія са спевамі накіроўваецца на могілкі, дзе адбываецца Святая імша. Несці намётку павінны самыя маладыя жыхары вёскі, а найлепш, каб гэта рабілі дзеткі. Пасля імшы палатно ахвяруюць на патрэбы парафіяльнага касцёла ў вёсцы Удзела.\nТрадыцыйнае мастацтва маляваных дываноў Віцебскага Паазер’я таксама распаўсюджана на Глыбоччыне. Такія дываны — гэта маляваныя на тканіне (паперы, цыраце) вырабы, прызначаныя для ўпрыгожання інтэр’ера.\nСамым вядомым творцам “маляванак” на Глыбоччыне ў свой час, ды і па-сёння, застаецца Язэп Драздовіч. Менавіта яго дзейнасць паўплывала на развіццё маляваных дываноў усяго Паазер’я. А буйнымі цэнтрамі мастацкага роспісу на Глыбоччыне былі паселішчы Беразвечча, Падсвілле, Мікуліна.\nТое, што глыбоцкія “маляванкі” сёння знаходзяцца пад аховай дзяржавы, — вялікая заслуга майстра па роспісе тканіны і носьбіта народнай традыцыі малявання дываноў Святланы Скавырка, чые творы неаднаразова выстаўляліся на раённых, абласных і міжнародных мерапрыемствах. Увогуле ж, сучасныя носьбіты названай традыцыі перадаюць сваё майстэрства на майстар-класах, вядуць гурткі па маляванцы, бо лічаць свае ўменні каштоўнасцю, якую трэба перадаць нашчадкам.\nНаталля НІКІФАРОВІЧ, метадыст па народнай творчасці метадычнага аддзела Глыбоцкага цэнтра традыцыйнай культуры і народнай творчасці\nКасцюмы з X стагоддзя\nCупрацоўнікі Глыбоцкага дома рамёстваў не так даўно рэканструявалі касцюмы свайго рэгіёна.\nДля рэканструкцыі касцюмаў Х — ХІІ стагоддзяў творчым калектывам установы культуры выкарыстоўвалася інфармацыя даследаванняў кандыдата гістарычных навук, старшага навуковага супрацоўніка Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, археолага Людмілы Дучыц. Яна ўдзельнічала ў археалагічных раскопках курганоў на тэрыторыі Глыбоцкага раёна каля вёсак Чарневічы, Перавоз, Падгаі, Зябкі ў 1998, 2000, 2001 гадах.\nКасцюмы асноўнай часткі жыхароў Віцебшчыны Х — ХІІ стагоддзяў (у асноўным, вяскоўцаў), як жаночы, так і мужчынскі, характарызуюцца шматлікімі металічнымі ўпрыгожаннямі і маюць балцка-славянскія рысы. І мужчынскі, і жаночы касцюм складаліся з ільняной кашулі, набедранага адзення (панёвы — у жанчын, порты — у мужчын), верхняга адзення (світа, плашч, наплечнае пакрывала — вілайнэ, кажух, шуба і гэтак далей).\nКашулі па пакроі былі тунікападобнымі. Выраз рабіўся авальны ці чатырохвугольны, разрэз — пасярэдзіне грудзі, альбо з боку. Каўнер, край кашулі і рукавоў аздабляліся вышыўкай. У жаночых кашулях былі распаўсюджаны стаячыя каўняры, якія зашпільваліся на маленькія гузікі (часта рабіліся на падкладцы з кары ці бяросты). Хутчэй за ўсё ў Х — ХІІ стагоддзях насілі фартухі, сарафаны, кабаты, якія добра вядомыя па суседніх тэрыторыях. Важную ролю ў касцюме, як у жаночым, так і ў мужчынскім ды дзіцячым, выконваў пояс — тканы, плецены, скураны, шаўковы. Паясы насілі са спражкамі — бронзавымі, жалезнымі, касцянымі.\nНайважнейшай састаўной часткай касцюма, асабліва жаночага, з’яўляецца галаўны ўбор. Дзявочымі былі вяночкі з бяросты ці лубу, якія абшываліся тканінай (ільняной, шаўковай). Вянок упрыгожваўся вышыўкай ніткамі, бісерам або металічнымі пласцінамі, часта пазалочанымі. Бывала, што замест такіх вяночкаў надзявалі шаўковую тасьму або скураны раменьчык. Да вяночкаў і чапцоў прымацоўваліся скроневыя кольцы, якія прынята лічыць прыкметай этнасу. Для крывічоў найбольш характэрнымі лічацца бранзалетападобныя з завязанымі канцамі. Але акрамя апошніх шырока бытавалі і пярсцёнкападобныя колцы.\nДля рэканструкцыі рэгіянальнага дзявочага касцюма Глыбоччыны 1930-х супрацоўнікамі Дома рамёстваў выкарыстоўваўся фотаздымак, які перадала жыхарка горада Глыбокае Людміла Маслава, 1937 года нараджэння.\nПадобныя святочныя касцюмы насілі ў пераважнай большасці дзяўчаты-гараджанкі. Гарсэт шылі з аксаміту і ўпрыгожвалі паветкамі ці бісерам. Спадніцы былі з аднакаляровай тканіны, на якія нашывалі рознакаляровыя атласныя стужкі. Пацеркі насілі наступным чынам: іх прымацоўвалі да кручкоў, а потым зашпільвалі на гарсэце. Рэгіянальнай адметнасцю касцюма з’яўляюцца атласныя стужкі (іх колькасць даходзіла да дванаццаці), якія збіраліся ў кветку і замацоўваліся на левым плячы. Упрыгожаннем на галаве з’яўляюцца пацеркі на валасах.\nДзявочы касцюм Глыбоцкага раёна 1930-х складаецца з кашулі, спадніцы, гарсэта, фартуха. Кашуля тунікападобнага крою з бакавымі ўстаўкамі. Каўнер — стаяча-адкладны, разрэз па сярэдзіне перада, зашпільваецца на адзін гузік пад каўняром. Рукавы прамыя, па нізе сабраныя на зборку і апрацаваныя манжэтамі. Манжэты зашпільваюцца на гузікі. Кашуля аздобленая вышыўкай “крыжыкам”, якая размяшчаецца па каўняры, па манжэтах, па верхняй частцы рукава.\nСпадніца прамая, сабраная па верху на зборку, ззаду — закладзеныя складкі. Па версе спадніца, апрацаваная поясам, зашпільваецца на гузік. Для надання пышнасці спадніцы, выкарыстоўваецца пад’юбнік. Па нізе спадніца ўпрыгожаная каляровымі атласнымі стужкамі.\nТаццяна КАРНЕЕВА, малодшы навуковы супрацоўнік Глыбоцкага дома рамёстваў


ULTIMA DRESS - адзенне з натуральных матэрыялаў. «Будзь рознай - заставайся сабой!» - MOSKONEWS.com\nад Анжэла Лукіна 16.11.2019 17.11.2019 3540\nULTIMA DRESS - новы брэнд адзення для дзяўчат і жанчын з натуральнага лёну. Гэтая адзенне, якая падорыць вашым целе здароўе і камфорт, а вобразу надасць індывідуальнасць, стыль і прыгажосць. Сёння мы пагутарылі з стваральнікам брэнда ULTIMA DRESS, Наталляй і вырашылі даведацца пра гісторыю стварэння брэнда і яе шлях.\nНаталля, раскажыце трохі пра сябе, свой сям'і. Адкуль з'явілася жаданне шыць вопратку з натуральных матэрыялаў?\nНаталля: «У дзяцінстве я, як і многія дзяўчынкі, марыла ствараць прыгожыя рэчы, якія б падабаліся людзям і дарылі ім выдатны настрой: малявала эскізы, прыдумвала розныя вобразы для папяровых лялек-мадэляў, памятаеце, былі такія, старалася зрабіць іх стыльнымі і моднымі. Мне вельмі хацелася стаць дызайнерам, я атрымала мастацкую адукацыю, я скончыла курсы дызайнераў адзення, але дзіцячую мару прыйшлося адкласці на некалькі гадоў і выбраць «правільную» прафесію эканаміста. Але мары павінны спраўджвацца! Кожны раз, адпраўляючыся на чарговы шопінг, я разумела, што мне вельмі складана знаходзіць цікавыя і, галоўнае, якасна пашытыя рэчы за прымальны кошт. Заўсёды быў перакос у адзін ці іншы бок, ці рэч каштавала палову маёй зарплаты, ці ж у ёй прысутнічала вялікая колькасць сінтэтычных валокнаў, на якія мая скура адразу пачынала рэагаваць. Ну і вядома, мас-маркет ня дадаваў індывідуальнасці вобразу. Таму захацелася стварыць унікальную вопратку, якая будзе спалучаць у сабе прывабны дызайн, высокая якасць выканання, экалагічнасць і даступнасць. Пачаць было не проста, тым больш, што да таго моманту ў мяне ўжо была сям'я, у якой падрасталі двое дзяцей, стабільная праца і добры заробак. Цяжка было прыняць рашэнне пайсцi ў нікуды, услед за сваёй марай, адмовіўшыся ад фінансавай стабільнасці, але я разумела, што гэта адзіны магчымы для мяне шлях развіцця. І калі я не вырашуся зрабіць гэта цяпер - не вырашуся ніколі. Жыццё зноў вярнула мяне да таго, з чаго я пачала і чым заўсёды хацела займацца, толькі шлях гэты быў з прыпынкамі. »\nСукенка «La Luna maxi»\nАд чаго вы выпрабоўваеце кайф у працы? Ці не страцілі яшчэ цікавасць да любімай справе?\nНаталля: «Самае вялікае задавальненне - гэта магчымасць рабіць тое, што табе падабаецца: прыдумляць эскізы мадэляў, а потым глядзець, як яны трансфармуюцца ў гатовыя вырабы. Гэта велізарнае шчасце: ствараць па-сапраўднаму якасную і зручную вопратку для тых, хто шануе камфорт. Мая справа любімае, доўгачаканае і зусім маладая. Нарэшце-то я змагла пачаць рэалізоўваць тое, што мне блізка па стылі і па настроі, да чаго імкнулася ўсёй душой з самага дзяцінства. І, вядома, вельмі выдатна, калі тваю вопратку носяць іншыя людзі, атрымліваюць задавальненне і пакідаюць станоўчыя водгукі. Гэта заўсёды прыемна і вельмі каштоўна. »\nКім вы бачыце сябе ў прафесійным плане праз 5-10 гадоў?\nНаталля: «Спадзяюся, што праз 10 гадоў я, па-ранейшаму, буду займацца любімай справай - ствараць новыя мадэлі і калекцыі адзення. Хацелася б таксама адкрыць уласны магазін з вялікай асартыментнай лінейкай, куды акрамя сукенак, пінжакоў, кашуль ўвойдуць: верхняя вопратка, аксэсуары, магчыма, абутак, а таксама дзіцячая адзенне - гэты кірунак мне вельмі цікава, і я планую яго развіваць. »\nЧаму адзенне менавіта з лёну?\nНаталля: «Усё вельмі проста, таму што гэта наш родны прыродны экалагічна чысты матэрыял, часам незаслужана забыты, з пышнымі характарыстыкамі - у спякоту ён дазваляе целе дыхаць, а ў прахалоднае надвор'е захоўвае цяпло, добра пераносіць шматразовую мыццё і самае галоўнае - гэта абсалютна гіпаалергенны матэрыял, які падыходзіць нават для самой адчувальнай скуры. Толькі натуральныя тканіны сугучныя прыродзе чалавека, гэта наша «другая скура», у якой лёгка дыхаць, працаваць, пражываць кожны дзень. Першая мая калекцыя была летняя, таму гэты матэрыял быў выбраны ў якасці асноўнага. Для восеньскай калекцыі я пашырыла асартымент тканін. Цяпер у нашай лінейцы не толькі ўпадабаны прэміяльны лён, але і шчыльны італьянскі бавоўна, высакародны вельвет, цёплае і мяккае фуле. Дарэчы, усе прадстаўленыя ў калекцыі мадэлі мы можам пашыць з любой пералічанай тканіны. Мы даем магчымасць выбраць не толькі колер, але і матэрыял. »\nВы дзе-то вучылася пашыве або вывучалі гэта самастойна?\nНаталля: «Сама я адзежу не шью, хоць пашыве вучылася. Ўвасабляць мае ідэі ў жыццё мне дапамагае каманда прафесіяналаў: канструктар, кравецкія майстар і выдатныя швачкі. Я лічу, што кожны павінен займацца сваёй справай, толькі тады можна атрымаць добры вынік. Нельга быць прафесіяналам ва ўсім, ёсць тонкасці, якія можа ведаць толькі прафесійны кравец або прафесійная швачка. Плюс майстэрства і вопыт ніхто не адмяняў. Мая задача прыдумаць вобразы будучых вырабаў, маляваць эскізы, у гэтым дапамагае мастацкую адукацыю, стварыць новыя формы і канцэпцыі, прааналізаваць трэнды і патрэбнасці кліентаў, ну і вядома, закупіць тканіну і фурнітуру, пракантраляваць працэс пашыву і дастаўкі, прадумаць здымкі лук бука і, вядома, пагутарыць з кліентамі. »\nЯк да вас прыходзіць натхненне? Блукаеце па маляўнічым галерэях, музеях?\nНаталля: «Самы вялікі крыніца для натхнення-мая сям'я. У мяне двое цудоўных дзяцей, якія мяне натхняюць літаральна на ўсё ў гэтым жыцці, а таксама, вядома, вандроўкі і прырода. Часам гэта дае большы зарад для творчасці, чым паход у музей. Хоць карцінныя галерэі і музеі я таксама люблю наведваць і часта хаджу туды разам з дзецьмі. »\nЯкая ў вас творчая мара?\nНаталля: «Я раней ужо казала пра тое, што галоўная творчая мара - запусціць у вытворчасць верхнюю вопратку - паліто, плашчы і пухавікі. Спадзяюся, што ў хуткім часе атрымацца ўвасобіць задуманае. »\nЧым адрозніваецца ваша адзенне дызайнерская адзенне ад іншых?\nНаталля: «У адзежы ULTIMA DRESS сабрана ўсё, да чаго імкнуцца сучасная жанчына - камфорт, элегантнасць, прыгажосць і вядома, даступны кошт пры высокай якасці выканання. усе рэчы - аўтарская распрацоўка, кожная прадумана да дробязяў, да кожнай пяцельку і адшываюць невялікім накладам, а значыць, шанец сустрэць «двайніка» зводзіцца да нуля. Яны выдатна спалучаюцца з рознымі прадметамі любога гардэроба і зусім не патрабуюць дадатковых аксесуараў. Гэта заўсёды скончаны вобраз - «і ў баль, і ў свет». Гэта прызнанне ў каханні якаснай, арыгінальнай і зручнай вопратцы. Гэта размова пра тое, як не страціць сябе ў мітусні сучаснага свету, застацца сабой, адкрыць нешта новае і здабыць гармонію. »\nКаб вы параілі сабе ў самым пачатку кар'ернага шляху?\nНаталля: «Любую дарогу здужае ідучы. Я б параіла ніколі не сумаваць, не здавацца і не баяцца спрабаваць. І, вядома, верыць у сябе і усё абавязкова атрымаецца. »\nНа якую аўдыторыю разлічаны вашы рэчы?\nНаталля: «У першую чаргу на дзяўчат, якія шануюць не збіты, заўсёды з галоўным нумарам дызайн, высокая якасць выканання, якія стаміліся ад мас-маркет, але пры гэтым не гатовыя плаціць казачныя грошы за брэндавыя вырабы. На тых, хто любіць індывідуальны падыход да пашыве і клапоціцца пра сваё здароўе - ім не ўсё роўна з чаго пашытая рэч, якая на іх надзета. Паўтаруся, мы працуем толькі з натуральнымі матэрыяламі і заўсёды можам падагнаць сукенку або пінжак пад ваш рост або памер цалкам бясплатна, таму што мне не ўсё роўна, як будзе сядзець набытая ў нас рэч. адзенне - гэта наша другое "я", таму я стараюся зрабіць так, каб вы насілі нашы рэчы з задавальненнем. »\nДзе можна купіць вашы рэчы? Якія з іх лепш за ўсё прадаюцца на дадзены момант?\nНаталля: «Асноўная пляцоўка для продажаў - инстаграм, таксама цяпер у распрацоўцы знаходзіцца сайт, таму што я бачу неабходнасць у яго запуску і, спадзяюся, у хуткім часе ён запрацуе. А яшчэ наша адзенне прадстаўлена ў невялікім шоу-руме ў Маскве. У цяперашні час выпушчана 2 калекцыі-вясна \_ лета 2019 і восень \_ зіма 2019-2020. Хітом першай калекцыі , безумоўна стала сукенка «Lа Luna »з незвычайным« месяцовым выразам »на спіне і стыльнымі какосавымі гузікамі. Лёгкае, паветранае, свабоднае і камфортнае і пры гэтым стыльнае сукенка па вартасці ацанілі большасць нашых кліентаў. Спадзяюся, што і навінкі восеньскай калекцыі прыйдуцца пакупніц па душы. »\nЯк з'явілася назва брэнда?\nНаталля: «ULTIMA DRESS - гэта мой ультыматум няякасным тканінам, дрэннаму кроі, які тырчыць ніткам, расцягнутым і перакошаным пасля мыцця рэчам, усяму таму, што мне арганічна не падабаецца. У назве закладзены імёны маіх дзяцей - Ульяны і Цімафея, гэта самае дарагое, што ёсць у мяне ў жыцці. Цяпер вы разумееце, што з такой назвай, я проста не магу сабе дазволіць ствараць няякасныя рэчы. Можна сказаць, гэта мой трэцяе дзіця, у якога я ўкладваю каханне, веды і душу. Брэнд адзення ULTIMA DRESS - гэта адлюстраванне мяне самой, маіх думак, жаданняў, і ўяўленняў аб ідэальнай вопратцы для сучасных дзяўчат, якія жывуць у рытме вялікага горада: моцных, незалежных, але пры гэтым далікатных і далікатных. »\nВы самі займаецеся прасоўваннем свайго брэнда?\nНаталля: «Пасоўваннем займаюся сама, таму што на дадзеным этапе гэта самае аптымальнае рашэнне. Брэнд малады, у стадыі станаўлення, здабыцця характэрных стылявых асаблівасцяў. Цяпер мне, перш за ўсё самой, трэба добра вывучыць сваю аўдыторыю, яе патрэбы, аператыўна рэагаваць на змены, запыты і пажаданні. У будучыні, безумоўна, я планую дэлегаваць гэтыя паўнамоцтвы, каб засяродзіцца толькі на творчым працэсе. А пакуль мне самой вельмі важная зваротная сувязь ад кліентаў і, як следства, разуменне таго, як і якім чынам павінен развівацца мой брэнд. »\nЯк вы думаеце прасоўванне ў инстаграм эфектыўнае і ці звярталіся вы за прасоўваньнем да медыйным асобам?\nНаталля: "Я лічу, што канал инстаграм зараз адна з самых папулярных пляцовак для продажаў, але як я і казала раней, таксама бачу патрэба ў запуску сайта. Зараз я знаходжуся ў працэсе перамоў аб супрацоўніцтве з некалькімі вядомымі асобамі. Калі атрымаецца дамовіцца - то гэта будзе цікавы для мяне досвед і спадзяюся, дапаможа прадставіць брэнд больш шырокай аўдыторыі. »\nКаго б вы адзначылі з расійскіх дызайнераў?\nНаталля: «Імёны вядомых расійскіх дызайнерах ва ўсіх на слыху, гэта сапраўды прафесіяналы высокага ўзроўню. Але сёння я б хацела пагаварыць пра маладых дызайнерах, адзенне якіх ужо заваявала гардэробы і сэрцы многіх людзей, у тым ліку і маё. І першыя ў гэтым шэрагу, вядома, 12storeez. Для мяне, усё, што робіць гэтая цудоўная маладая каманда цікава. Я з задавальненнем назіраю за развіццём гандлёвай маркі і лічу, што іх вопыт - гэта арыенцір для многіх маладых дызайнераў па пабудове паспяховага і самаакупанага брэнда за адносна кароткі перыяд . Яшчэ мне вельмі падабаецца, што ў іх ёсць незвычайныя і цікавыя рашэнні па кроі, асабліва верхняй адзення, а сукенкі я люблю ў брэнда Чарэшня. »\nВаш дэвіз па жыцці?\nНаталля: «Cвой дэвіз па жыцці я зрабіла дэвізам майго брэнда і гучыць ён наступным чынам - «Будзь рознай - заставайся з сабой!» Мне здаецца, гэта самае галоўнае ў сучасным свеце і, часам, самае складанае. Часта менавіта правільная адзенне адлюстроўвае сутнасць чалавека, дапамагае яму быць сабой, і магчыма робіць трохі больш шчаслівым. »\nШто б параілі нашым чытачам?\nНаталля: «Як казаў Ральф Ларэн:« Мода - гэта не брэнды і ня маркі. Мода - гэта тое, што схавана глыбока ў нашай душы ». Я жадаю вам не гнацца за зменлівай і капрызнай модай, а слухаць сваё сэрца і шукаць тое, што падыходзіць менавіта вам сённяшняй - вашаму настрою і ладу жыцця, падкрэсліць вашыя дадзеныя і прыродную індывідуальнасць. Я буду вельмі рада, калі адзенне ад ULTIMA DRESS стане часткай вашага гардэроба і будзе яшчэ адным крокам на шляху да сябе сапраўднай. »\nПазнаёміліся з асартыменту брэндаў\nМОЖНА У INSTAGRAM: @ULTIMA_DRESS\nАльберт джаліў прадставіў Маскоўскай публіцы канцэртную праграму «Рытмы Поўдня»\nАляксандр Градскій наведаў спектакль пра Сальвадора Далі\nАдкрыццё новага сезона Тыдня моды MERCEDES-BENZ FASHION WEEK RUSSIA адбылося\nСвятлана Гера: «Я перажываю за мір»


Партнёрства ў імя будучыні — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n13.06.2015 12.06.2015 Admin734Комментарии on Партнёрства ў імя будучыні\nУ Мінску з 7 па 10 чэрвеня прайшоў Х Беларускі міжнародны медыяфорум «Партнёрства ў імя будучыні: спадчына Вялікай Перамогі». У сталіцу Беларусі з’ехаліся кіраўнікі СМІ, вядомыя палітолагі і эксперты з 20 краін свету – блізкага і далёкага замежжа.\nПерш чым прыступіць да шматлікіх дыскусій, удзельнікі медыяфоруму ўсклалі кветкі да манумента Перамогі і наведалі Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Нацыянальная бібліятэка стала акцэнтам адкрытага дыялогу па самых складаных праблемах сучаснасці, вызначэнні ролі і месца СМІ ў свеце. Старшыня арганізацыйнага камітэта медыяфоруму, міністр інфармацыі Рэспублікі Беларусь Лілія Ананіч зазначыла: «Мы дзесяць гадоў запар праводзім медыяфорум і ўзгадавалі такую медыяпляцоўку, дзе кожны год абмяркоўваюцца актуальныя пытанні развіцця медыяпрасторы. У гэтым годзе тэма Вялікай Перамогі выйшла на першы план, бо з’явіліся спробы адабраць у нас нашу Перамогу… Сёння мы дэманструем прынцыпы шчырай, адказнай журналістыкі, якая працуе на стварэнне, якая здольна садзейнічаць міру, узаемаразуменню і супрацоўніцтву паміж краінамі…»\nУдзельнічаючы ў пленарным пасяджэнні медыяфоруму, я сустрэла шмат знакамітых асоб, якія ў сваіх краінах фарміруюць грамадскую думку. Як сказаў вядомы расійскі тэлевядучы Л. Млечын, «сама ментальнасць беларуская спрыяе дружалюбнаму настрою».\nУдзельнікі міжнароднага медыяфоруму мелі магчымасць дыскутаваць на тэмы: «Сучасны свет у эпоху новых геапалітычных рэалій», «Вялікая Перамога – маральны фундамент развіцця Саюзнай дзяржавы, працэсаў еўразійскай інтэграцыі», «Новыя медыя ў глабальным свеце. Роля і адказнасць».\nУ фае Нацыянальнай бібіліятэкі былі размешчаны тэматычныя экспазіцыі, прысвечаныя 70-годдзю Вялікай Перамогі. На наступны дзень у Інстытуце журналістыкі працавала летняя школа журналістыкі з правядзеннем майстар-класаў вядомых замежных і беларускіх журналістаў. Затым госці беларускай сталіцы наведалі гісторыка-культурны комплекс «Лінія Сталіна», мемарыяльныя комплексы «Брэсцкая крэпасць-герой» і «Хатынь».\nБеларускі міжнародны медыяфорум стаў знакавым міжнародным праектам. Журналісты не толькі маглі абмяняцца думкамі і выпрацаваць новыя ідэі, ім была дадзена магчымасць кансалідацыі намаганняў міжнароднай прэс-супольнасці, экспертаў розных галін ведаў у паглыбленні партнёрства, стварэнні агульнай гуманітарнай прасторы СНД.\nНаступны, ХІ Беларускі міжнародны медыяфорум «Партнёрства ў імя будучыні», у 2016 годзе плануецца правесці таксама ў Мінску.\nСэрцам адкрыты подзвіг


Аграсядзіба «Альхова» - гэта сапраўдны вясковы дом з дрэва! Ні для кога не сакрэт, што дрэва - натуральны, экалагічна чысты матэрыял, які стварае найбольш камфортныя ўмовы для жыцця чалавека. Менавіта ў драўлянай хаце ствараецца клімат, які дапамагае аднавіцца арганізму пасля любой хваробы або стрэсу. Дрэва валодае выдатнай парапранікальнасцю і дае магчымасць дому "дыхаць". Ўзровень вільготнасці і кіслародны баланс у такім доме заўсёды аптымальны, нягледзячы на знешнія ўмовы. Драўніна і драўняная смала не выклікаюць алергічных рэакцый, акрамя таго, яны нават карысныя для людзей, якія пакутуюць ад астмы і алергіі. Пражыванне ў драўляным доме радзяць людзям з парушанай нервовай сістэмай. Драўняны колер здольны супакоіць і прывесці ў норму арганізм пасля стрэсу. Пасля ўсіх названых фактаў зразумела, чаму адпачынак у драўляным доме лічыцца паўнавартасным. Прыязджайце ў аграсядзібу «Альхова» і пераканайцеся ў гэтым самі!\nМы імкнуліся захаваць аўтэнтычнасць сельскага дома і прыўнесці ў яго трохі сучасных выгод, якія дадаюць камфорту адпачывальнікам. Прадметы побыту нашых бабуль і дзядуляў, якімі стылізаваныя пакоі дома, нагадваюць пра той час, калі не было ні пральных машын, ні кухоннай тэхнікі ...\nЗ даўніх часоў славяне будавалі невялікія драўляныя пабудовы для мыцця - лазні. Па народных павер'ях, лазня - неабходнае ў сялянскім побыце ачышчальнае і аздараўленчае месца адначасова, - стала прытулкам дэманічных істот. Гэта можна растлумачыць тым, што ў лазні сустракаюцца дзве прыродныя стыхіі - вада і агонь.\nЛазню лічылі нежылым прасторай, таму сюды ніколі не прыносілі абразоў, свечак і іншыя прадметы, якія былі ў доме. Часцей за ўсё лазню ставілі на краі сядзібы, на мяжы паміж сваім дваром і суседскім. А пры добрых суседскіх адносінах лазню маглі збудаваць, як кажуць, "на дваіх" (т. На дзве, а то і тры сям'і.)\nБаннік - дух лазні, у беларускіх вераваннях лічыўся найбольш злосным і шкодным сярод астатніх хатніх і сядзібных духаў. Верылі, што Баннік абавязкова пакарае калецтвам або хваробай таго, хто будзе мыцца і парыцца пасля паўночы. Каб задобрыць баннік, прыносілі пачастункі (хлеб, соль, цукар, закопвалі пад парогам лазні чорных пеўня або курыцу), стараліся ў лазні не працаваць.


Агенцтва перакладаў «Нота Бене» прапануе паслугі па перакладзе з казахскай мовы і на казахскую мову тэкстаў разнастайнай тэматыкі і ступені складанасці.\nКазахская мова ўваходзіць у цюркскую моўную сям’ю і з’яўляецца дзяржаўнай мовай Казахстана.\nСёння на казахскай мове размаўляе каля 12 мільёнаў чалавек, з іх уласна ў Казахстане жыве 9 мільёнаў.\nУ краінах СНД і Кітае ёсць буйныя казахскія суполкі, дзе актыўна выкарыстоўваюць родную мову. На ёй размаўляюць таксама ў Іране, Турцыі, Манголіі, Афганістане і Германіі.\nКазахская літаратурная мова канчаткова сфармвалася ў другой палове XIX ст. Першапачаткова пісьмовая мова выкарыстоўвала арабскі алфавіт, пазней перайшла на лацінку, а з 1940 года выкарыстоўваецца кірыліца.\nДыялектных адрозненняў у казахскай мове на дадзены момант практычна не назіраецца, адрозніваюць толькі тры віды гаворак: паўночна-усходнія, паўднёвыя і заходнія.


Выхаванне агульначалавечых каштоўнасцяў — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\n29.01.2016 3245 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nУ рэдакцыю “НП” даслала ліст намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Лядзецкага ВПК яслі-сад сярэдняя школа САВІЦКАЯ Т. В., якая трапна адзначыла, што выхаванне сапраўднага грамадзяніна і чалавека абавязкова пачынаецца з яго маленькай радзімы – таго куточка зямлі, дзе чалавек нарадзіўся і рос, дзе знаходзяцца магілы яго продкаў, дзе ён зрабіў свае першыя крокі. Бацькоўская хата, бацькоўскі парог, сям’я, род, радавод… Любому чалавеку, які нарадзіўся на гэтай зямлі, патрэбна ведаць свой край, яго гісторыю, культуру.\nУ шосты школьны дзень у Лядзецкім ВПК яслі-сад сярэдняя школа была праведзена пазнавальная гульня “Мой радавод” класным кіраўніком 5 класа Святланай Іванаўнай Ханавец. За званне лепшых змагаліся дзве каманды са складу вучняў 1-5 класаў. Ім было прапанавана гульнявое поле, якое складалася з чатырох сектараў: “Імя”, “Радавод”, “Сямейныя адносіны”, “Вясковыя пасядзелкі”.\nДзеці з задавальненнем уключыліся ў гульню. Прадэманстравалі сваю кемлівасць, вынаходлівасць, дапытлівасць, уменне працаваць камандай. Пераможцаў чакалі ўзнагароды.\nА вось вучаніца 10 “Б” класа сярэдняй школы № 2 р. п. Рэчыца ПАШКЕВІЧ Юлія параўноўвае наведванне цэнтральнай раённай бібліятэкі з падарожжам у цудоўны свет кніг. “Немалыя жыццёвыя ўрокі нам падаюць менавіта кнігі, бо аналізуючы прачытанае, мы вучымся на памылках герояў мастацкіх твораў. Безумоўна, не ўсе могуць дазволіць сабе купіць кнігу, але наведаць бібліятэку — гэта па сіле кожнаму” – гаворыць Юлія.\nНаведаўшы бібліятэку, дзяўчына ўзяла для сябе шмат новага і карыснага, што тычылася работы самой бібліятэкі, складу бібліятэчнага фонду, схільнасцяў і інтарэсаў сучаснага чытача, а таксама пазнаёмілася з літаратурнымі навінкамі. Таму Юлія заклікае наведваць бібліятэку з яе багатым і цікавым светам кніг і з упэўненасцю сапраўднага знаўцы сцвярджае, што кніг хопіць на ўсіх!\nДа тэмы здаровага ладу жыцця звярнуліся загадчык Давыд-Гарадоцкага ясляў-сада ГАЛАВАЧ Н. Ю. і музычны кіраўнік дашкольнай установы КРАВЕЦ М. А. Іх ліст пачынаецца са слоў: “Быць хворым – заўсёды небяспечна, а быць здаровым – гэта класна!”.\n22 студзеня ў садку прайшоў Дзень здароўя, які надоўга запомніцца выхаванцам і іх бацькам дзіцячым смехам, радаснымі ўсмешкамі дарослых, спартыўным напалам барацьбы і нястрымнай весялосцю.\nРаніца ў дзіцячым садзе пачалася з аздараўленчай фізкультуры ў кожнай групе, якая была арганізавана кіраўніком фізвыхавання Кунтарас С. Ю. У гэты дзень у дашкольнай установе было складзена меню, якое адлюстроўвала тэматыку Дня здароўя і мела даволі цікавыя назвы. Да дзетак завіталі ў госці Доктар Айбаліт, Карлсан, Мыйдадыр, якія ў жартоўнай форме, расказалі ім пра здаровы лад жыцця.\nА на вуліцы для выхаванцаў старэйшых груп і іх бацькоў было арганізавана спартыўнае свята “Зімовыя забавы”. Ля варот садка бацькоў сустракаў Клоўн-фізруля, які сваімі жартамі запрашаў бацькоў на свята, да ўдзелу ў спартыўнай эстафеце, а Снегавік, удзельнічаючы ў спаборніцтвах, дадаў радасці прысутным.\nМамы і таты бегалі, скакалі, стараліся паказаць лепшы вынік. Дзеці ж радаваліся бацькоўскай любові і клопату: нішто так не аб’ядноўвае каманду, як імкненне да перамогі. Спартыўна-сямейнае свята прайшло на адным дыханні і стала складаючым універсальным сродкам вырашэння многіх важных педагагічных задач, галоўная з якіх — гадаваць дзяцей здаровымі, моцнымі і жыццярадаснымі.\n← Аферисты в рясах (или лжесвященники) – кто они?\nМагазин, в котором нечего купить… →\nГалоўнае шчасце жанчыны\nПраводзім зіму Масленіцай\n02.10.2015 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nЭлектромонтажные изделия - компенсатор ску .


Апытаньне: ці справядлівая пэнсійная сыстэма ў Беларусі?\n05 верасень 2007, 16:31\nГаліна Абакунчык, Менск Зь верасьня ў Беларусі ўпершыню селёта падвысілі пэнсіі — на 7%. Ці справядлівая беларуская пэнсійная сыстэма? Гэтае пытаньне наша карэспандэнтка задавала людзям на вуліцах Менску.\nСпадарыня: “Ведаю, што пэнсіі для дзяржслужбоўцаў свае, у працоўных свае. Пакуль сама з гэтым не сутыкалася, таму ня ведаю, правільна гэта ці не. Але мне падаецца, што трэба дыфэрэнцыяваць паводле стажу, умоваў працы і гэтак далей”.\nСпадарыня: “Сыстэму пэнсійнага забесьпячэньня неабходна рэфармаваць, каб наблізіць яе да кожнага чалавека. Каб улічваць ягоныя заслугі перад радзімай, перад народам. Каб улічваць працу людзей, якія займалі малапрэстыжныя пасады. Да прыкладу, малодшы мэдычны пэрсанал, альбо ў сыстэме адукацыі. Бо бяз гэтых людзей і іхняй працы жыць немагчыма”.\nСпадарыня: “Не, канечне. Бо ў мяне пэнсіянэры бацькі — і ведаю, што ім на жыцьцё не хапае. І мае асабістыя пэрспэктывы таксама мала радасныя”.\nКарэспандэнтка: “Ці справядлівая пэнсійная сыстэма ў Беларусі?”\nСпадар: “Не, абсалютна. Як можна пражыць на такія грошы?”\nСпадарыня: “Я думаю, што несправядлівая. У мяне ёсьць стрыечны брат, ён былы палкоўнік. Дык ён кажа, што яму ягонай пэнсіі хапае. А мая мама ўсё жыцьцё прапрацавала ў калгасе, і яны, гэтыя бабулькі, цяпер атрымоўваюць капейкі”.\nСпадар: “Вось я апошнім часам думаю: чаму я не пайшоў у войска, чаму я не пайшоў у міліцыю на прафэсійнай аснове? Бо шкада тых гадоў, што працуеш, працуеш, а пэнсіі ўсё не заслужыў”.\nСпадарыня: “Ведаеце, справядлівасьці ў сьвеце ўвогуле няма. У кожнага сваё ўяўленьне пра справядлівасьць. Таму казаць пра ўсю пэнсійную сыстэму я не магу. Я сваёй пэнсіяй задаволеная, бо працавала ў праваахоўных органах. А ўвогуле, мае сяброўкі, з настаўніц і лекарак, то яны жывуць кепска”.\nСпадарыня: “Я ня ведаю. Кожны чалавек працаваў, зарабляў нейкія грошы, з таго і налічвалі. Быў бы ў мяне большы заробак, я б таксама больш атрымлівала. А так — колькі атрымоўваю, гэтулькі й атрымоўваю. Дзякуй богу”.


Вялікабрытанія забараніла ўезд у краіну грамадзянам ЕС без загранпашпартоў\n01 кастрычніка 2021, 10:39\n1 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Грамадзяне Еўрасаюза з сённяшняга дня не змогуць уязджаць у Вялікабрытанію па сваіх нацыянальных пасведчаннях асобы і будуць абавязаны прад'яўляць на граніцы загранпашпарт. Змяненне правіл, якое ўраўнавала жыхароў ЕС, Еўрапейскай эканамічнай зоны (ЕЭЗ) і Швейцарыі з грамадзянамі трэціх краін, уступіла ў сілу з 1 кастрычніка. Аб гэтым паведамляе ТАСС.\nТакое рашэнне было анансавана Лонданам яшчэ ў кастрычніку мінулага года. Асноўнай мэтай захаду, зрабіць які стала магчыма пасля выхаду Вялікабрытаніі з Еўрасаюза, была заяўлена барацьба з падробленымі пасведчаннямі асобы. Паводле даных брытанскага МУС, еўрапейскія нацыянальныя пасведчанні асобы - адны з самых часта канфіскоўваемых на брытанскай граніцы фальшывых дакументаў.\nНовыя правілы не распаўсюджваюцца на грамадзян ЕС, ЕЭЗ і Швейцарыі, якія пражываюць у Вялікабрытаніі, якія да 30 чэрвеня гэтага года паспелі падаць дакументы на атрыманне поўнага або частковага статусу аседласці. Яны змогуць уязджаць у каралеўства па нацыянальным пасведчанні асобы аж да 31 снежня 2025 года. Паводле даных на канец жніўня, такіх дазволаў было выдадзена каля 5,4 млн.-0-


Вытворцы і пастаўшчыкі друкаваных поплаткаў ENEPIG - Кітайскі завод - HONTEC Quick Electronics Limited\nдома > Прадукты > Шматслаёвая дошка > Шматслаёвая друкаваная плата > ПЛАТ ENEPIG\nENEPIG PCB - гэта абрэвіятура ад залачэння, паладыю і нікелявання. Пакрыццё друкаванай платы ENEPIG - гэта найноўшая тэхналогія, якая выкарыстоўваецца ў прамысловасці электронных схем і паўправадніковай прамысловасці. Залатое пакрыццё таўшчынёй 10 нм і паладыевае пакрыццё таўшчынёй 50 нм дазваляюць дасягнуць добрай праводнасці, устойлівасці да карозіі і трэння.\nКароткія звесткі пра друкаваную плату ENEPIG\nФірменнае найменне: ENEPIGPCB Нумар мадэлі: Rigid-PCB\nАсноўны матэрыял: ITEQ\nМедзь Таўшчыня: 1 унцыя Таўшчыня дошкі: 1,8 мм\nМін. Памер адтуліны: 0,2 мм, мін. Шырыня лініі: 4,5 мін. Радкі: 4,5 міль\nАздабленне паверхні: ENEPIG\nгарачыя тэгі: ENEPIG PCB, Вытворцы, Пастаўшчыкі, Аптовая продаж, Купля, Завод, Кітай, Зроблена ў Кітаі, Танна, Зніжка, Нізкі кошт, Прайс-ліст, CE, Новыя, Якасць\nПЛАТ ENEPIGENIG PCBІмерсійная срэбная друкаваная платаІмерсійная залатая друкаваная платаІмерсійная алавяная друкаваная платаHASL PCBПХБ з золата кобальтуДрукаваная плата з цвёрдага золатаДрукаваная плата з вугляроднай фарбай\nмедная паста, запоўненая адтулінай друкаванай платай


15 травень 2010, 22:25\nБольш за дзясятак удзельнікаў “Славянскага гей-параду 2010” трапілі ў міліцыю ў выніку разгону акцыі. Само шэсьце доўжылася літаральна некалькі хвілінаў.\nУ парадзе ўдзельнічалі прадстаўнікі арганізацыі па абароне правоў сэксуальных меншасьцяў Беларусі, Расеі і Аўстраліі. Ёсьць зьбітыя. Двое затрыманых папрасілі аказаць ім мэдычную дапамогу, але міліцыянты Першамайскага РУУС адмовілі ім у гэтым.\nУ міліцыі Першамайскага раёну Менску знаходзяцца грамадзяне Расеі і Беларусі. Яны ўсе казалі, што былі гатовыя да разгону акцыі. Кожны з удзельнікаў “Славянскага гей-параду 2010” меў пры сабе заяву, у якой было напісана на імя кіраўніка міліцыі, што затрыманы прызнае сябе парушальнікам Адміністрацыйнага кодэксу Рэспублікі Беларусь і таму просіць ужыць да яго мінімальны штраф.\nАрганізатары плянавалі правесьці акцыю а 13-й гадзіне, але перад тым патэлефанавалі журналістам і папрасілі пачакаць. Арганізатары патлумачылі затрымку тым, што іх паўсюль суправаджаюць міліцыянты, каб ня даць правесьці акцыю.\nНарэшце на вуліцы Сурганава недалёка ад інстытуту матэматыкі зьявіліся дэманстранты. Ім насустрач кінуліся журналісты і спэцназаўцы.\nІгар Іваноў 13 гадоў жыве ў Лёндане. Ён упершыню ўдзельнічаў у гей-парадзе ў Беларусі:\nТут няма ніякіх законаў, якія б абаранялі двух мужчын ці кабет ...\n“Гэта вяртае на зямлю. Папросту ў Лёндане гэта вялікае сьвята. Тут няма роўных правоў і сацыяльнай абароненасьці для геяў і лесьбіянак. Тут я баюся, бо, калі б я вырашыў са сваім хлопцам пайсьці ў гатэль, то яны маглі б мяне папросту паслаць... Тут няма ніякіх законаў, якія б абаранялі двух мужчын ці кабет, якія жывуць разам, каб іх не прагналі з кватэры, якую яны арандуюць... Гэта вельмі важна – мець абарону і адчуваць сябе спакойна”.\nМікалай Аляксееў прыехаў з Расеі:\n“Нас прыехала шмат з Расеі, каб падтрымаць нашых калегаў у Беларусі і дапамагчы ім правесьці гей-парад”.\nЯму не далі дагаварыць, бо ў гэты час пачаўся разгон акцыі. Спэцназаўцы пачалі выхопліваць сьцягі колеру вясёлкі, а дэманстрантаў закідваць у міліцэйскія машыны.\nМарыя Яфіменкава прыехала ў Менск з Санкт-Пецярбургу. На яе вачах брутальна цягнулі ў машыны ўдзельнікаў акцыі:\nМы жывем у рэпрэсіўных краінах. Я маю на ўвазе і Расею, і Беларусь...\n“Вы бачылі, як цяпер па-барбарску затрымалі людзей. Вырвалі ў іх сьцягі. Гэта беззаконьне. Мы якраз супраць гэтага і пратэстуем.\nГэта мой першы прайд. Я, вядома, у шоку, але гэтага й трэба было чакаць. Мы жывем у рэпрэсіўных краінах. Я маю на ўвазе і Расею, і Беларусь. Нам базавыя палітычныя правы не даюць магчымасьці рэалізоўваць”.\nНекалькі чалавек, якім удалося пазьбегчы затрыманьняў, адышлі да будынку міжнароднага факультэту БДУ.\nСярод іх студэнт гарадзенскага ўнівэрсытэту імя Янкі Купалы Ігар Ціханюк:\nЯны за намі сачылі, праслухоўвалі нашы тэлефоны і не хавалі гэтага ...\n"Я ў шоку. Некалькі разоў мянялі месца правядзеньня акцыі. За намі сачылі, нам перакрывалі шматлікія аб'екты. Мы езьдзілі па горадзе і шукалі, дзе б можна было правесьці акцыю. Яны за намі сачылі, праслухоўвалі нашы тэлефоны і не хавалі гэтага”.\nСябра Ігара, які назваў сябе транссэксуалам, дадаў:\n“Мы так і думалі, што нам не дадуць правесьці акцыю. Гэта ня дзіўна. У мяне праблемы заўсёды. Даволі часта зьбіваюць. Асабліва “скіны”. Часта даводзіцца мець дачыненьні зь міліцыяй. Нам кажуць, што нас не павінна быць тут дый увогуле ў сьвеце. Што мы сьмецьце, і ўсё такое”.\nІгара зь сябрам схапілі і пацягнулі ў машыну. Тым часам з аўтобуса выбеглі спэцназаўцы і схапілі маладога чалавека, які толькі пасьпеў крыкнуць, каб яму не білі акуляраў. Зь ім была жанчына:\nНе чапайце яго!!! Ён быў са мной! Мы міма ішлі! ...\n“Не чапайце яго!!! Ён быў са мной! Мы міма ішлі! Ён сябра майго сына. Ён да нас прыехаў зь Вільні. Ён наш госьць! Ідзем, бачым – журналісты. Я сама яму сказала: “Давай паглядзім. Цікава”. Чуем, як міліцыянты кажуць і кажуць: “Підарасы”. Кажу: “Давай паглядзім, што тут такое”. Толькі спыніліся, як яны раптам схапілі Ўладзю. Што ж гэта робіцца!?”\nУ міліцыі Першамайскага раёну Менску двое затрыманых папрасілі аказаць ім мэдычную дапамогу. Адзін хлопец быў вельмі моцна зьбіты. Ён паведаміў “Свабодзе”, што ў яго шматлікія пабоі. Правая рука яго павісла, і ён казаў, што, магчыма, у яго пералом. Другі хлопец сядзеў на падлозе. Ён казаў, што ў яго пухліна, а пасьля таго, як атрымаў некалькі моцных удараў, стаў кепска сябе адчуваць.\nУ дзяжурнай частцы праігнаравалі просьбы затрыманых. Яны сказалі, што выклікаюць хуткую толькі пасьля таго, як дапытаюць затрыманых.


Кіроўцы, усьміхайцеся: вас здымаюць камэры фіксацыі\n04 люты 2014, 16:26\nКамэры фота- і відэафіксацыі хуткасьці аўтамабіляў адпачатку ўсталёўваліся толькі на галоўных аўтамагістралях краіны, але цяпер імкліва пашыраюць геаграфію ахопу.\nСтацыянарнымі прыстасаваньнямі кантролю пакрытыя практычна ўсе трасы рэспубліканскага значэньня, менская кальцавая дарога і асобныя ўчасткі ў сталіцы і буйных гарадах. Пільнае вока камэраў паказала сябе нашмат больш эфэктыўным за службу інспэктараў ДАІ, падвысіўшы колькасьць спагнаньняў.\nДзякуючы тэхнічнаму прагрэсу ўсё больш кіроўцаў атрымліваюць так званыя «лісты шчасьця», у якіх ляжыць квітанцыя на аплату штрафу зь відам аўто ў розных ракурсах. Днямі такі канвэрт давялося распакаваць і мне — добра яшчэ, што памер спагнаньня аказаўся мінімальны. Калі раней усё залежала ад лятарэі — спыніць ці ня спыніць супрацоўнік ДАІ, то цяпер усё аддадзена на водкуп прыборам фіксацыі. І яны з гэтай місіяй цалкам упраўляюцца.\nНа пачатку маштабнай аўтаматызацыі ў 2011 годзе па ўсёй краіне ўсталявалі менш за тры дзясяткі стацыянарных камэраў фота- і відэафіксацыі — найперш на трасе М1. У 2012-м іх стала ўжо паўсотні, летась гэтая лічба пераваліла за 100, а на гэты год заплянаваны скачок да паўтысячы. У адпаведнай прапорцыі расьце колькасьць парушальнікаў, а зь ёй — і паток спагнаных грошай. Пра санкцыі — інспэктар дарожна-патрульнай службы ўпраўленьня ДАІ МУС Беларусі Сяргей Чарнякоў:\n«Артыкул 18.13 Кодэксу аб адміністратыўных правапарушэньнях складаецца з чатырох частак.\nПершая — гэта перавышэньне хуткаснага рэжыму ад 10 да 20 кілямэтраў на гадзіну, за што паводле відэафіксацыі даецца 0,5 базавай велічыні.\nПаводле другой часткі — перавышэньне хуткасьці ад 20 да 30 кілямэтраў на гадзіну — адна базавая велічыня.\nТрэцяя — парушэньне хуткаснага рэжыму ад 30 кілямэтраў на гадзіну і вышэй — цягне за сабой адказнасьць тры базавыя велічыні.\nКалі парушэньне ўчыненае паўторна цягам году паводле другой і трэцяй часткі — то бок звыш 20 кілямэтраў на гадзіну — вінаваты прыцягваецца да адказнасьці ў выглядзе штрафу памерам 5 базавых велічынь».\nАдносны гуманізм навацыі хіба ў тым, што, адрозна ад другога цягам году перавышэньня, зафіксаванага супрацоўнікам ДАІ, у дадзеным выпадку пазбаўленьне правоў не прадугледжанае. То бок — парушай колькі хочаш, толькі спраўна плаці.\nТым ня меней экспэрт у аўтамабільнай галіне Анатоль Шаўчэнка наракае на недасканаласьць сыстэмы: «лісты шчасьця» дасылаюцца гаспадару зафіксаванага аўтамабіля, але ж кіраваць аўто мог і нехта іншы. Імклівае ж пакрыцьцё сыстэмай кантролю дарожнай сеткі ён тлумачыць асабістай зацікаўленасьцю пэўных асобаў — уласна Дзяржаўтаінспэкцыя ад разьмеркаваньня сродкаў адхіленая:\n«Пакуль гэта ўсё я бачу як бізнэс, шчыра вам скажу. Хто за гэтым усім стаіць — справа іншая, ня будзем, што называецца, паглыбляцца. Факт, што сама па сабе сыстэма не адпрацаваная, яна сырая. Але пры гэтым яна дзейнічае, зьбірае грошы. Значыць, хтосьці ў гэтым кроўна зацікаўлены. Прыходзяць няправільныя, спрэчныя штрафы — колькі ўжо было такіх канфліктных сытуацыяў? І хоць даводзіць павінны яны, што гэта менавіта ты вінаваты, бо прэзумпцыі невінаватасьці ніхто не адмяняў, але ў нас традыцыйна выходзіць наадварот. Менавіта кіроўцы, уладальнікі транспарту мусяць апраўдвацца, што, маўляў, не сядзеў за рулём, ня ехаў на гэтай машыне і што ўвогуле ня быў у нейкім месцы ў канкрэтны час».\nАдзіную сыстэму фотафіксацыі будуе і эксплюатуе сумеснае закрытае акцыянэрнае таварыства «Бясьпечныя дарогі Беларусі». Стратэгічны інвэстар — аўстрыйская кампанія Avonside Holdings, а дапамагае аўстрыйцам Міністэрства транспарту і камунікацый. Менавіта гэты сымбіёз дзяржаўна-прыватнага партнэрства атрымаў неабмежаваныя магчымасьці фіксаваць і складаць пратаколы на парушальнікаў хуткаснага рэжыму.\nКантактаваць з прэсай у гэтай кампаніі ня хочуць. На пытаньне пра тое, колькі пратаколаў складаецца штомесяц, адказ быў наступны:\n«Такую інфармацыю мы не прадстаўляем, яна зьяўляецца службовай і да вас ніякіх адносінаў ня мае. Вы можаце накіраваць запыт ва Ўпраўленьне ўнутраных спраў Менаблвыканкаму і паспрабаваць атрымаць інфармацыю, якая вас цікавіць. Зразумела, у выпадку, калі яе прадстаўленьне ўвогуле магчымае».\nЗ абазнаных крыніцаў удалося высьветліць, што прадукцыйнасьць працы ў прыбораў фіксацыі нашмат вышэйшая, чым у інспэктараў ДАІ — да 1000 зарэгістраваных выпадкаў кожны дзень. Штомесяц з Цэнтру фіксацыі правапарушэньняў «адрасатам» рассылаецца па 20 тысяч «лістоў шчасьця», за год выходзіць больш як 200 тысяч. З намерам татальна «абкласьці» камэрамі ўсе асноўныя дарогі гэты паказьнік гатовы падвоіцца. Калі прыняць сярэдні штраф нават за 10 даляраў, то маем як мінімум 2 мільёны даляраў. І гэта толькі на перавышэньні хуткасьці і без уліку працы супрацоўнікаў ДАІ. Большая частка сродкаў асядае на рахунках «Бясьпечных дарогаў Беларусі» — дзеля аплаты працы немалога штату супрацоўнікаў і падтрымкі тэхнічнага абсталяваньня.\nБеларуская ДАІ надта шмат грошай за фота бярэ\nКіроўца-тараньнік застаўся без правоў