Ich bin ein Berliner — Вікіпедыя\nIch bin ein Berliner ([ˈʔɪç ˈbɪn ʔaɪn bɛɐˈliːnɐ], бел.: Я — берлінец) — прамова, якую зрабіў Д. Ф. Кенедзі 26 чэрвеня 1963 г. ў З.Берліне падчас процістаяння паміж камуністычным і паўночнаатлантычным блокамі краін, пасля таго, як была пабудавана Берлінская сцяна. Асноўная мэта выступлення прэзідэнта ЗША — падбадзёрыць жыхароў З. Берліна, заверыць іх у гатоўнасці Злучаных Штатаў змагацца за свабоду берлінцаў, якія апынуліся ў сваеасаблівай аблозе, і суверэнітэт Федэратыўнай рэспублікі Германія. Таксама Кенедзі асудзіў спробы камуністычнай улады ГДР і СССР не дазволіць сваім грамадзянам бегчы на Захад і ўтрымаць іх з дапамогай Берлінскай сцяны. Але ніякіх новых канцептуальных ідэй прэзідэнт ЗША ў гэтай прамове не выказаў.\nГэта прамова больш вядома дзякуючы фразе "Ich bin ein Berliner", якую Кенедзі сказаў двойчы. Распаўсюджаная думка, што фраза "Ich bin ein Berliner" выклікала смешачкі і была ўспрынята немцамі як «я булачка з джэмам» не мае пад сабой падставы, бо на нямецкай мове гэта можа азначаць "я адзін з жыхароў Берліна". Насамрэч гэтая фраза спарадзіла апладысменты і авацыі, што кожны можа праверыць праслухаўшы аўдыёзапіс прамовы ў інтэрнэце.\nТэкст прамовы ў беларускім перакладзеПравіць\n"Я маю гонар быць госцем вашага горада, па запрашэнню вашага выдатнага Мера, які для ўсяго свету з'яўляецца ўвасабленнем барацьбы, якую вядзе Заходні Берлін. І яшчэ я маю гонар наведаць Федэратыўную Рэспубліку, дзе ўжо столькі гадоў ваш выдатны Канцлер працуе над усталяваннем дэмакратыі, свабоды і прагрэсу ў Германіі; таксама для мяне гонар прыехаць разам з маім суайчыннікам, генералам Клэям, які – быў у гэтым горадзе ў самыя цяжкія моманты крызісу, і, калі спатрэбіцца, ізноў прыедзе.\nДзве тысячы гадоў таму, дзве тысячы гадоў таму найбольш пачэсным было казаць "civis Romanus sum". Цяпер найбольш пачэсным будзе казаць "Ich bin ein Berliner".\nДзякуй перакладчыку, які пераклаў маю нямецкую фразу.\nУ свеце ёсць шмат людзей, якія не разумеюць ці кажуць, што не разумеюць, розніцу паміж свабоднымі і камуністычнымі краінамі.\nХай яны прыедуць у Берлін.\nЁсць тыя, што кажуць, ёсць тыя, што кажуць, што камунізм – гэта тэндэнцыя будучыні.\nІ ёсць тыя, што кажуць, у Еўропе ці дзе-небудзь яшчэ, з камуністамі можна супрацоўнічаць.\nА ёсць нават і некаторыя, якія кажуць, што камунізм гэта сапраўды ліхая сістэма, але яна дазваляе дасягнуць эканамічнага прагрэсу.\nСвабода мае свае цяжкасці і дэмакратыя не з'яўляецца дасканалай. Але мы ніколі не спрабавалі будаваць сцяну каб утрымаць людзей у нас, не дазволіць ім пакінуць нас. Ад імя ўсіх маіх суайчыннікаў, якія жывуць многія мілі адсюль па другі бок Атлантыкі, хачу сказаць, што яны вамі вельмі ганарацца, і яны далучаюцца да вас у гэтай гісторыі нават не гледзячы на адлегласць, гэту гісторыю, што цягнецца ўжо 18 гадоў. Не ведаю аніводнага горада, які б быў у аблозе 18 гадоў і захаваў жыццёвую сілу і дужасць, і надзею і рашучасць, якія ёсць у Заходняга Берліна.\nСцяна – гэта найяскравейшая і найбольш відавочная дэманстрацыя недахопаў камуністычнай сістэмы, якую можа толькі бычыць увесь свет, але мы не радуемся гэтаму; бо гэта, як казаў ваш Мэр, злачынства не толькі супраць гісторыі, але і супраць чалавецтва, якое раздзяляе сем'і і разлучае мужа з жонкай, брата з сястрой і народ, які хоча жыць разам.\nУсё што з'яўляецца, усё што з'яўляецца праўдай пра гэты горад, з'яўляецца праўдай пра Германію: сапраўдны працяглы мір не можа быць забяспечаны пакуль адзін з чытырох жыхароў Германіі не мае элементарнага права свабоднага чалавека – рабіць самастойны выбар. За 18 гадоў міра і добрасумленнасці гэта пакаленне жыхароў Германіі заслужыла права на свабоду, што ўключае права на ўз'яднанне сямей і народа ў стане працяглага міру і дабразычлівасці да кожнага.\nВы жывеце на абароненым востраве свабоды, але ваша жыццё – частка акіяну. Так дазвольце мне папрасіць вас у канцы маёй прамовы падняць вочы ад сённяшняй небяспекі на надзею заўтрашняга дня, ад свабоды, якую мае толькі горад Берлін ці Германія на свабоду, якая ахопіць увесь свет, ад гэтага шляху да міру і справядлівасці, ад сябе і нас да ўсяго чалавецтва.\nСвабода недзяліма, і калі адзін чалавек зняволены і прыгнечаны, усе не маюць свабоды. Калі ўсе свабодны, тады мы чакаем, можам чакаць дня, калі гэты горад ізноў стане адзіным і гэта краіна, і гэты вялікі еўрапейскі кантынент на мірнай планеце, якая падае вялікія надзеі. Калі гэты дзень урэшце прыйдзе, а так і будзе, жыхары Заходняга Берліна будуць мець апраўданнае задавальненне ад таго, што яны змагаліся за гэта ў першых радах амаль два дзясяцігоддзя.\nУсе, усе свабодныя людзі, дзе б яны ні жылі – грамадзяне Берліна.\nА таму, як свабодны чалавек, я маю гонар сказаць "Ich bin ein Berliner"."\n↑ “JFK: Ich bin ein Berliner (I am a jelly doughnut)” by David Emer, About.com Giude\n↑ Аўдыёзапіс прамовы Кенедзі\n↑ Я рымскі грамадзянін (лац.)\n↑ Я берлінец (ням.)\n↑ Гэту фразу Кенедзі сказаў двойчы: спачатку па-нямецку (Lass' sie nach Berlin kommen), потым па-англійску\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ich_bin_ein_Berliner&oldid=3805803"\nАпошнія змены 5 сакавіка 2021 а 12:52\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:52, 5 сакавіка 2021.


Валянцін Акудовіч. Першае каханне » Лiтрадыё\nВалянцін Акудовіч. Першае каханне\nМы і перажагнуцца не паспелі, а Богусь ужо сядзеў на чырвоным даху касцёла. Аднак гэтага яму падалося мала, і ён усцягнуўся на самы крыж.\nПершы анёл, які вяртаўся (мяркуючы па стомленых рухах) аднекуль здалёк, толькі прабуркатаў незадаволена: «Што, іншага месца не знайшлося?», а другі, яшчэ зусім маладзенькі, аж аслупянеў, убачыўшы Богуся. Анёлак стаяў слупам у паветры і лыпаў вачыма.\n– Гэй, ты, лупавокі, — закамандаваў Богусь, – злётай у вёску па Маню.\n– Дурны ты, Богусь! Каб меней піў гарэлкі, а болей чытаў кніжак, дык ведаў бы, што першае каханне існуе не дзеля таго, каб закаханыя бралі шлюб, а каб потым усё жыццё з замілаваннем успамінаць тыя шчаслівыя хвіліны…\n– Хай сабе, — толькі й адказаў Богусь.\n– Ну, калі ты гэткі дурны, дык і сядзі сабе тут, як варона, – раззлавалася Маня і пашыбавала дахаты, адкуль хутка з'ехала вучыцца ў горад. Але замуж яна так ніколі і не выйшла, бо ў яе, як потым выявілася, былі надта валасатыя ногі, а на той час якраз прыспела мода на голыя лыткі. Калі тая мода скончылася, Маня была ўжо старой дзеўкай, і ёй больш нічога не заставалася, як усё жыццё з замілаваннем успамінаць сваё першае каханне. А Богусь дасюль не злез з даху. Тырчыць там ці як укрыжаваны, ці як варона, і мы ўсе (і анёлы, і людзі) даўно ўжо з гэтым звыкліся. Бо калі тое было – мода на голыя лыткі.


Hamearis lucina — Вікіпедыя\nВід: Hamearis lucina\nHamearis lucina — дзённы матылёк сямейства Riodinidae.\n7 Заўвагі па ахове\nРазмах крылаў асобін, якія жывуць на тэрыторыі Расіі — 14-17 мм. На поўдні арэала размах крылаў самцоў 29-31 мм, самак 31-34 мм.\nВерх крылаў цёмна-карычневы з аранжава-чырвона-карычневымі плямамі. Плямы больш выяўленыя на пярэдніх крылах. Ніжні бок крылаў карычневага колеру, з чырвонымі плямамі, а на задніх крылах яшчэ і з белымі.\nЕўропа, акрамя Паўднёвай Іспаніі, мацерыковай Італіі, Корсікі, Грэцыі, Сардзініі. На поўначы Еўропы адсутнічае на большай частцы Вялікабрытаніі, у Ірландыі, Даніі, большай частцы тэрыторыі Скандынавіі і Фінляндыі.\nМалая Азія, на поўдні еўрапейскай часткі Расіі, Украіна.\nЗона змяшаных лясоў і лесастэп. Узлескі лісцяных лясоў, лясныя лугі, абочыны дарог, хмызняковыя зараснікі ў вільготных месцах, ахоўныя лясныя палосы, аддае перавагу пагорыстай мясцовасці, вапнавым глебам.\nМай — канец чэрвеня. У паўднёвай частцы арэала бывае другое пакаленне, яно развіваецца ў жніўні—верасні.\nСамка адкладвае па 1—2 яйку на ніжнюю паверхню лісця кармавой расліны. Вусені з'яўляюцца праз 2 тыдні. Стадыя вусеня — чэрвень—жнівень. Кармавыя расліны — род Primula, па-за тэрыторыяй Расіі — першацвет высокі (Primula elatior). Маюцца дадзеныя пра харчаванне вусеняў на шчаўі. Зімуюць вусені малодшага ўзросту ў сухіх апалых лістах на паверхні грунту.\nКолькасць нізкая, з тэндэнцыяй да зніжэння, хоць месцамі можа быць адносна высокай. Пры спрыяльных умовах колькасць часам складае 10-20 асобін на 1 га. Сустракаецца лакальна. Назіраецца значнае скарачэнне арэала і агульнай колькасці віду.\nВід занесены ў Чырвоную кнігу Расіі (2 катэгорыя — від, які скарачаецца ў колькасці) і ў Чырвоную кнігу Украіны.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Hamearis_lucina&oldid=2976325"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 09:23, 21 кастрычніка 2017.


Цяжка ўявіць сабе большае гора: памёр адзіны сын беднай самотнай жанчыны, адзіная надзея на апеку пад старасьць, адзіны ахоўнік і карміцель. У тагачасным рэлігійным пляне гэтая сьмерць азначала, што гэтая сям’я пазбаўлена ўсякага шанцу на тое, што ў ёй народзіцца чаканы Месія. Для ўдавы было гэта падвойнае гора і мноства людзей шчыра спачувала ёй. „Угледзіўшы яе, — чытаем у Евангельлі, — Хрыстос зьлітаваўся над ёю і сказаў ёй: ня плач! І падышоўшы дакрануўся да насілак... і сказаў: табе кажу, устань! Памерлы юнак падняўся, сеў і пачаў гаварыць. І аддаў яго Ісус матцы ягонай. І ўсіх зьняў страх і славілі Бога кажучы: вялікі прарок паўстаў між намі і Бог наведаў народ свой” (Лук. 7, 11-16).\nУваскрэшаньне не належыць да лёгкавытлумачальных тэмаў. Для атэістаў яно абсалютна неверагоднае; для вернікаў гэтак рэальнае як само жыцьцё. Ужо ў Старым Запавеце вуснамі прарока Ісаіі Бог часткова адкрыў гэту вялікую тайну: „Жыць будуць памерлыя мае і пабітыя мае ўстануць” (Іс. 26, 19). Веру ў будучае ўваскрэсеньне пацьвердзілі нацыянальныя героі, арганізатары паўстаньня браты Макавеі. Адзін з братоў, зьверска катаваны перад сваёй сьмерцяй, заявіў: „Нас, што ўміраем за Ягоныя законы, Цар сьвету ўзбудзіць на ўваскрэсеньне жыцьця вечнага”. Іншы брат прамовіў да ката: „Лепш быць ад людзей выдадзеным на сьмерць і спадзявацца ад Бога ўваскрэсеньня, бо для цябе ўваскрэсеньня ня будзе” (2 Мак. 7, 9-15).\nУ Новым Запавеце навука пра ўваскрэсеньне належыць да асноўных праўдаў веры. Марфу, якая плакала над целам свайго брата, Хрыстос запэўніў, што „ён уваскрэсьне”. Як на „зерне і корань” будучага ўваскрэсеньня Збавіцель указваў на Эўхарыстыю: „Хто есьць Маё Цела і п’е Маю Кроў, мае жыцьцё вечнае і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень” (Яан. 6, 55). На веры ў будучае ўваскрэсеньне асноўваў сваё дабравесьце апостал Павал, калі прапаведаваў філёзафам у Афінах (Дзеі. 17, 18), на судзе перад намесьнікам Фэліксам (24, 15) і перад каралём Агрыпам (26, 8).\nСваю навуку простым і вобразным спосабам ён тлумачыў карынфянам. Гэтак як зерне прыносіць плён толькі пасьля таго, як абамрэ ў зямлі, гэтак і зь целам чалавека. Паводле апостала ўваскрэсеньне надае сэнс годнаму спосабу зямнога жыцьця. Калі-б адзіным прадметам нашага спадзяваньня было толькі гэтае, зямное жыцьцё, дык вернікі былі-б з усіх людзей найбольш вартыя спачуваньня. У такім выпадку сапраўды можна было-б „есьці, піць бо заўтра і так памрэм” (1 Кар. 15, 32). Падобную думку выказаў Фёдар Дастаеўскі: „Калі няма Бога, тады ўсё дазволена”. Аднак „Хрыстос уваскрэс і мы ўваскрэсьнем”, — з упэўненасьцяй заявіў апостал Павал..\nУ першых хрысьціян вера ва ўваскрэсеньне была надзвычай моцная і жывая. Могілкі яны называлі „месцам сну” — па-грэцку: кімэтэр’ён або па-лаціне: дормітор’юм. Хрысьціяне рысавалі ў катакомбах сымбалі будучага паўстаньня зь мёртвых: дрэва, абуджанае ўвесну да новага жыцьця, фэнікса, які ўстае з попелу, яйка, зь якога выходзіць жывое птушаня. Адгэтуль, дарэчы, і ўзялося велікоднае яйка як сымбаль уваскрэсеньня. У першыя стагодзьдзі вернікі ахвоча прымалі імя Анастасія, што значыць: спадзяюся ўваскрэсеньня.\nМы жывём у час несуразмернага скептыцызму: для шмат каго зямное жыцьцё зьяўляецца адзінай рэальнасьцяй. Калі для некага яно ўдалае, бестурботнае і памыснае, тады яго шчасьце. Аднак канчаецца ўсё, нават найлепшае жыцьцё і перад абліччам непазьбежнай сьмерці стануць усе. Калі нават за раскошным жыцьцём мела-б ня быць нічога болей, дык гэта ўсё роўна што прысуджанаму на расстрэл запрапанаваць пышны банкет. Для некаторых сьмерць будзе сапраўднай трагедыяй, бо яны пазбаўлены нават той надзеі і суцяшэньня, якія дае вера. Якое можа быць суцяшэньне для чалавека, калі-б над магілай блізкага пачуў ён словы: „Ваш бацька, маці, сястра або брат памёр... іх целы расточаць чэрві... і гэта ўсё”.\nХрыстос запэўніў, што „кожны, хто верыць у Яго, будзе мець жыцьцё вечнае” і „што Ён уваскрэсіць чалавека ў апошні дзень”.\nЯк гэта не гучэла-б неверагодна, хрысьціяне вераць гэтаму абяцаньню. Яны вераць, што тая частка сутнасьці, якая думае, марыць, кахае і спадзяецца, ніколі не памрэ. Гэтая упэўненасьць дае сэнс усяму нашаму зямному пілігрымству і зь ёю нават лягчэй жыць...


Студэнты БДУ загналі ў кут намесніка генпракурора вострымі пытаннямі\n18.09.2020 / 21:25\n17 верасня на юрфаку БДУ праходзіла сустрэча намесніка генпракурора Аляксандра Лашына са студэнтамі некалькіх факультэтаў ВНУ. Запіс сустрэчы TUT.BY перадалі самі студэнты. Пытанні былі вострыя і актуальныя.\nАляксандр Лашын. Фота прэс-службы Генеральнай пракуратуры\nНавучальны год сёлета пачаўся са студэнцкіх акцый за сумленныя выбары і супраць гвалту праваахоўнікаў. Пасля гэтага чыноўнікі сталі больш актыўна прыязджаць на сустрэчы да студэнтаў, каб пачуць, што ж не задавальняе моладзь, і паспрабаваць наладзіць дыялог.\nАляксандр Лашын пачаў з таго, што студэнты могуць свабодна задаваць пытанні і не баяцца прапаноўваць сваё бачанне, як вырашыць праблемы.\n— Мы можам разам правесці работу над памылкамі, але не на плошчах і вуліцах, а ў аўдыторыях, за круглым сталом. Абараніць свае правы можна толькі легітымна, — заявіў намеснік генеральнага пракурора.\nЧаму няма ні адной крымінальнай справы на сілавікоў?\nПершае пытанне датычылася злоўжывання ўладай сілавых структур, якія, па словах аднаго са студэнтаў, «бачыў кожны, хто сочыць за палітычнай сітуацыяй у краіне». Малады чалавек папрасіў патлумачыць, няўжо Генпракуратура пачынаючы з 9 жніўня не заўважыла ніводнага выпадку парушэння закона з боку праваахоўнікаў — бо да гэтага часу няма інфармацыі ні пра адну крымінальную справу.\nАдзначым, што ў СК паступіла больш за 1800 заяў па ўсёй краіне.\n— У адпаведнасці з артыкулам 174 Крымінальнага кодэкса, прыняцце рашэнняў па заявах або паведамленнях аб злачынствах, учыненых службовымі асобамі органаў унутраных спраў у сувязі з іх службовай ці прафесійнай дзейнасцю, адносіцца да выключнай кампетэнцыі Следчага камітэта, — растлумачыў Лашын. — Але мы ні ў якім выпадку не ўмываем рукі. На сённяшні момант у СК праводзяцца праверкі па кожнай заяве. Ёсць пэўныя цяжкасці.\nПа-першае, вялікая колькасць заяў. Часцяком заявы паступаюць не толькі ад грамадзян, якія пацярпелі ад выкарыстання сілы сілавымі структурамі, але і ад тых, хто гэта назіраў або бачыў у тэлеграм-каналах, у інстаграме. З гэтага патоку неабходна вылучыць тых, хто з'яўляецца фігурантамі, тых, хто з'яўляецца відавочцамі і могуць даць свае тлумачэнні, і тых, хто проста запазычыў інфармацыю ў Інтэрнэце.\nПа-другое, па шэрагу заяў неабходна прызначэнне судмедэкспертызы. У гэтым ёсць пэўная складанасць. Экспертам патрабуецца вызначыць сукупнасць медыцынскіх дакументаў. Часцяком гэтыя дакументы знаходзяцца не толькі ў розных клініках нашага горада, але і дзесьці ў іншых гарадах і абласцях. Даводзіцца збіраць матэрыялы, прыпыняць тэрміны праверкі. Яшчэ адзін момант, які адбіваецца на аператыўнасці: часцяком усё тлумачэнні трэба праверыць, знайшоўшы пацверджанні ў сістэмах відэаназірання. Трэба ідэнтыфікаваць асоб, якія бралі ўдзел. Гэта немаленькі аб'ём працы, які прыходзіцца рабіць работнікам СК.\nНе сакрэт, што многія асобы, якія самі актыўна ўдзельнічалі ў гэтых масавых мерапрыемствах і беспарадках, спосабам абароны знаходзяць тыя моманты, што выказваюць прэтэнзіі да сілавых структур — што яны неабгрунтавана ўжылі да іх сілу, а яны ў гэты перыяд ішлі ў краму. Гэта таксама трэба праверыць.\nТрэба вызначыць гэтых асоб у патоку інфармацыі. Паверце, ні адна заява не застанецца без разгляду. Я не прыхільнік паспешных рашэнняў. Трэба сабраць сукупнасць матэрыялаў, а потым прымаць рашэнне. Давайце аб'ектыўна разбяромся і кожны атрымае па заслугах. Завядзенне крымінальнай справы не паскорыць працэс па вызначэнні ісціны.\nФота прэс-службы Генеральнай пракуратуры.\nЧым займаецца камісія, якая павінна даць ацэнку парушэнням сілавікоў?\nДалей рушыла ўслед пытанне аб рабоце міжведамаснай камісіі, створанай па ініцыятыве Генпракуратуры, каб даць ацэнку дзеянням сілавікоў, якія прывялі да гвалту.\nАдзіны дэпутат у камісіі па расследаванні збіцця людзей: Мяне не запрашалі, я ж у адпачынку\n— Роля камісіі — каардынацыя, следства яна не праводзіць, — удакладніў Лашын. — Яе мэта — каб ні адна з заяў не засталася не разгледжанай. Па выніках працы камісіі пры неабходнасці яна скажа сваё важкае слова.\n— Калі камісія скажа сваё слова толькі «пры неабходнасці», ці не здаецца вам, што ў камісіі даволі прыніжальная роля? — удакладніла ў намесніка генеральнага пракурора адна са студэнтак.\n— Я не з'яўляюся членам гэтай камісіі, не ведаю, якія задачы перад ёй ставіліся, і не ўпаўнаважаны каментаваць яе работу. Кожны з намеснікаў генпракурора курыруе пэўны кірунак. Не прынята і, на мой погляд, нават непрыстойна аднаму намесніку цікавіцца, што робіць другі ці трэці. Кожны займаецца свае справай, дакладвае вынік.\nЧаму збітыя не маглі прайсці судмедэкспертызу?\nДалей ішло пытанне, чаму, калі з Акрэсціна пачалі выпускаць першых збітых затрыманых, ім не давалі магчымасць прайсці судмедэкспертызу. Аляксандр Лашын заявіў, што гэта проста «немагчыма».\n— Таму што судова-медыцынскую экспертызу прызначае следчы. Любы грамадзянін можа звярнуцца ў любы траўмапункт, дзе спецыялісты, абсалютна незалежныя, зафіксуюць цялесныя пашкоджанні, якія ёсць. Гэта не тычыцца нават гэтых падзей, я ў прынцыпе кажу, як яно павінна быць.\nСудова-медыцынскую экспертызу прызначаюць афіцыйным актам. Ніхто нікому не забараняе фіксаваць цялесныя пашкоджанні. Многія з Мінска паехалі ў Брэст, Віцебск, там звярнуліся па дапамогу. Калі яны звярнуліся ў СК ці МУС і сказалі, што мяне збіў «Іваноў, Пятроў, Сідараў», у іх бы абавязкова прынялі заяву і далі накіраванне на медыцынскі агляд.\nШто рабіць тым, хто ўпэўнены, што выбары сфальсіфікаваныя?\nСтудэнты спыталі ў Аляксандра Міхайлавіча, што рабіць тым, хто ўпэўнены, што выбары былі сфальсіфікаваныя, як дзейнічаць легальным, як раіць пракурор, спосабам. На гэта госць сказаў, што «трэба было пісаць скаргу ў ЦВК, а потым абскардзіць рашэнне ў Вярхоўным судзе».\nНа рэпліку, што ЦВК не выявіў ні аднаго парушэння, Лашын заявіў, што гэтае пытанне не да яго.\n— Калі вы хочаце маё асабістае меркаванне як грамадзяніна і выбаршчыка, то, па-першае, у нас ёсць афіцыйныя вынікі выбараў. Па-другое, у мяне ёсць пэўнае кола знаёмых, сяброў, у якіх магу ўзяць інфармацыю. Платформа «Голас» таксама цікавіць мяне. На падставе сукупнасці інфармацыі раблю высновы.\nЯк грамадзянін, я глыбока ўпэўнены ў выніках выбараў. Паверце, у нас ёсць і свае спецыфічныя крыніцы. Мы ведаем усе гэтыя схемы, я проста не хачу аб гэтым гаварыць. Паглядзіце выступы палітолагаў і нашых, і расійскіх, і ўкраінскіх. Цікавыя дыскусіі праходзяць у Салаўёва.\nДзе доказы, што ўдзельнікам плацяць за акцыі пратэсту?\nСлова ўзяў студэнт, які заявіў, што «кіраўнік МУС — аўтарытэтны чалавек, і яму трэба давяраць».\n— Ці валодае МУС доказамі, што ўдзельнікам несанкцыянаваных акцый плацяць грошы, прычым плацяць за мяжой: чэхі, украінцы, палякі? Я веру, што Караеў сумленны чалавек і не стаў бы хлусіць — дык няхай апублікуе гэтыя дадзеныя.\n— Адзінае, што магу паабяцаць — перадам Юрыю Хаджымуратавічу вашу просьбу. Як ён на яе адрэагуе, я не гатовы сказаць, — заявіў намеснік генпракурора.\nТады студэнт, спасылаючыся ўжо на Лукашэнку, папрасіў, каб Генпракуратура падала доказы ягоных слоў, што «бунтаўшчыкі на Захадзе ўплываюць на пратэст».\n— Так, яны ўплываюць, вы паглядзіце, дзе ўсе гэтыя телеграм-каналы, — адказаў Лашын.\n— Калі б яны былі тут, яны б сядзелі ў турме, і ніякіх тэлеграм-каналаў ужо б не было, — удакладніў студэнт.\n— Вы ведаеце, малаверагодна, многія з вялікім задавальненнем туды з'ехалі.\nЛукашэнка заклікаў пракурораў заплюшчыць вочы на закон?\nНаступнае пытанне датычылася нядаўняй сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі з калектывам Генеральнай пракуратуры, дзе прагучала заява, якую абмяркоўвала ўся краіна: «Я не заклікаю вас выратаваць дзяржаву ў парушэнне закона. Хоць калі ажыццяўляецца практычна нахабная інтэрвенцыя, як я яе называю, звонку, і яна падаграваецца знутры і кіруецца звонку. Вы ведаеце, там часам не да законаў. Трэба прыняць жорсткія меры, каб спыніць усякую дрэнь, якая на гэта прэтэндуе».\nСтудэнты прасілі растлумачыць, як разумець словы Лукашэнкі: ён заклікаў пракурораў заплюшчыць вочы на закон?\n— Вы трошкі няправільна інтэрпрэтуеце, — растлумачыў Аляксандр Лашын. — Я асабіста быў на сустрэчы з кіраўніком дзяржавы. І ён сапраўды сказаў, што вы павінны больш актыўна ажыццяўляць нагляд за выкананнем заканадаўства, вы павінны метадамі пракурорскага рэагавання адказваць на ўсе парушэнні, якія ёсць. Хоць, кажа ён, у складанай міжнароднай абстаноўцы бывае не да выканання законаў. І тут жа ён вяртаецца зноў: паважаныя пракуроры, я не заклікаю вас, дакладна вы павінны выконваць закон. Вось гэта яго (словы — заўв. TUT.BY). Ён не заклікаў (да ігнаравання закона — заўв. TUT.BY). Вы вырвалі з кантэксту.\n— Куды я як грамадзянін магу звярнуцца з пытаннем, ці выконвае першы прэзідэнт закон? — спытаў у намесніка генпракурора адзін са студэнтаў.\n— Толькі ў Адміністрацыю прэзідэнта, — адказаў Лашын.\n— Мне патрэбны не прэс-рэліз, — удакладніў студэнт. — Чаго я магу дамагчыся ў Адміністрацыі прэзідэнта? Мне здаецца, мне трэба ісці ў Следчы камітэт, у пракуратуру.\n— Вам Аляксандр Міхайлавіч ужо адказаў, — удакладніла начальніца аддзела інфармацыі Генпракуратуры Анжаліка Курчак, якая таксама была на сустрэчы.\n— Што вы скажаце пра тое, што словы прэзідэнта супярэчаць артыкулу 7 Канстытуцыі, які замацоўвае прынцып вяршэнства права? — удакладніла ў намесніка генпракурора адна са студэнтак.\n— Не гатовы сказаць па артыкуле 7-м, у мяне пад рукой няма Канстытуцыі, на жаль, не ўзяў з сабой. Я ўжо адказваў, нічога іншага не скажу. Як удзельнік нарады, я не ўбачыў ніякіх парушэнняў з боку дзейнага кіраўніка дзяржавы. У адносінах да пракурораў патрабаванняў парушаць закон не было.\nНачальнік ГУБАЗіК разбіў дзверы ў кафэ. Што з гэтай нагоды кажа пракуратура?\nІншая студэнтка згадала інцыдэнт, калі начальнік Галоўнага ўпраўлення па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй Мікалай Карпянкоў пры затрыманні людзей разбіў дубінкай шкляныя дзверы ў кафэ, відэа шырока разышлося ў Інтэрнэце. Студэнтка юрфака папрасіла Аляксандра Лашына як юрыста пракаментаваць, што гэта было.\n— Я карцінку бачыў, але не ведаю сутнасці таго, што адбываецца, — прызнаўся намеснік генпракурора. —\nСупрацоўнікі органаў унутраных спраў у адпаведнасці з законам «Аб органах унутраных спраў», законам «Аб аператыўна-вышуковай дзейнасці» і іншымі нарматыўна-прававымі актамі маюць права часам сілавымі метадамі пранікаць у жыллё і гэтак далей.\nЯ не ведаю канкрэтнай сітуацыі, калі супрацоўнік ГУБАЗіК разбіў (дзверы — заўв. TUT.BY), чым гэта было выклікана, таму не гатовы каментаваць.\n— З тых падзеяў прайшло шмат часу, праясніць усю сітуацыю можна было, — лічыць студэнтка.\n— Можна, але ў мяне не было цікавасці, бо гэтыя падзеі курыруюць іншыя. Уласнік гэтых дзвярэй, я думаю, ужо звярнуўся ў праваахоўныя органы. Па яго звароце правядуць праверку і дадуць адказ.\nЧаму невядомыя ў балаклавах затрымліваюць людзей?\nЯшчэ адна студэнтка юрфака адзначыла, што сур'ёзныя парушэнні адбываюцца падчас адміністрацыйных затрыманняў.\n— Мы бачым на вуліцах людзей без апазнавальных знакаў, у зялёнай форме, з балаклавамі на галаве, якія затрымліваюць людзей, не называючыся, не тлумачачы прычыну затрымання, ніяк гэта не абгрунтоўваючы. Чаму так адбываецца?\n— У законе «Аб міліцыі», «Аб аператыўна-вышуковай дзейнасці», у шэрагу інструкцый гэта прапісана, гэта не супярэчыць закону. Кіраўнік падраздзялення вызначае, у якой форме і як яны будуць дзейнічаць. Гэта ўзгадняецца з законам і дапускаецца.\n— А што наконт прапаноў Караева аб удзеле сведкаў у судовых пасяджэннях у балаклавах, з выдуманымі імёнамі. Нават у законе «Аб зваротах» сказана, што ананімкі не разглядаюцца, акрамя асаблівых выпадкаў, звязаных са злачынствамі. Падкрэслю, са злачынствамі, а не правапарушэннямі. З чым звязаная неабходнасць хаваць свой твар на пасяджэннях па адміністрацыйных правапарушэннях?\n— Заканадаўства дапускае змены асабістых дадзеных, выступленне пад выдуманымі імёнамі. Робіцца гэта па розных момантах. У гэтым нічога страшнага няма. Суддзя, які вядзе працэс, мае права даведацца ўсе асабістыя дадзеныя, праверыць іх. Чаму так робіцца? Па розных прычынах. Прынамсі, я бачу, калі прыходзяць пагрозы.\nЯ вам шчыра хачу сказаць, што не хацеў бы, каб у адрас маёй сям'і прыходзілі пагрозы або чуць пра сябе нейкую гадасць, каб нядобрыя рэчы пісалі маім дзецям, каб яны перажывалі.\nАкрамя ўдзелу ў гэтых справах, супрацоўнік мог працаваць па іншых справах пад прыкрыццём, таму яму важна схаваць твар. Шмат падстаў, па якіх гэта можа быць.\nЯшчэ было пытанне па справе, калі суд расцаніў факт заключэння дагавора з адвакатам як намер здзейсніць правапарушэнне.\n— У прынцыпе грамадзянін можа заключыць дамову з любым адвакатам, хоць на пяць, хоць на 10 гадоў, — растлумачыў Аляксандр Міхайлавіч. — Калі суд спаслаўся на гэта як на доказ, можна абскардзіць пастанову.