“Каб яны ведалі, што камусьці патрэбны” | Настаўніцкая газета\n31.05.2016 - 15:56Рознае, Сацыяльны ракурс\n1 чэрвеня — Дзень абароны дзяцей\nМаё знаёмства з бацькамі-выхавальнікамі дзіцячага дома сямейнага тыпу № 7 Вячаславам Віктаравічам і Верай Пятроўнай Герасёвымі адбылося на сустрэчы з нагоды адкрыцця гарадскога клуба прыёмных бацькоў “Вулей” пры Мінскім гарадскім інстытуце развіцця адукацыі. Першае, што я пачула пра гэтую сям’ю ад супрацоўнікаў МГІРА: “Вельмі цікавыя, актыўныя людзі”. Пасля такіх слоў, зразумела, цікавасць мая да гэтых людзей узрасла ўдвая, хаця я і як журналіст, і як звычайны чалавек апрыёры не перастаю цікавіцца тымі, хто вырашае стаць замяшчальнымі бацькамі. Як яны прыйшлі да такога няпростага рашэння? Чаму навучыліся за час сваёй цяжкай працы (а яшчэ ніхто, паверце, не сказаў, што гэта лёгка)? Якія вывады зрабілі і чаго чакаюць наперадзе? Такія размовы не надакучваюць ніколі, кожная з іх прыносіць нешта новае.\n“Мы не думалі, што кінутых дзяцей так многа”\nДзіцячаму дому сямейнага тыпу Герасёвых летам споўніцца 4 гады. Вячаслаў Віктаравіч і Вера Пятроўна выгадавалі дваіх сваіх дзяцей. Сыну Яну зараз 19 гадоў, дачцэ Настассі — 23 гады, яна замужам, мае сваё дзіця. Менавіта з Насці ўсё і пачалося: пасля школы яна паступіла ў каледж на спецыяльнасць “Мадэльер скураных вырабаў”, і аказалася, што працэнтаў 30 дзяўчат, якія вучацца з ёй, выхоўваюцца ў дзіцячых дамах або замяшчальных сем’ях. Некаторыя з іх прыходзілі да Насці ў госці, пазнаёміліся з яе бацькамі.\n— Мы хутка заўважылі, што многія з гэтых дзяўчат не ўмеюць нічога рабіць па гаспадарцы, напрыклад, гатаваць элементарныя стравы, скажам, зварыць макарону, ды што там, нават кансервы адчыніць, — кажуць старэйшыя Герасёвы. — Глядзелі на гэта, глядзелі і вырашылі дапамагчы: арганізавалі нешта накшталт гуртка па кулінарыі . “Гурток” — гэта, канечне, умоўна. Проста вучылі гэтых сірот пры жывых бацьках таму, што дзеці са звычайных сем’яў і так умеюць, дапамагалі адаптавацца да рэальнага жыцця. А для сябе зрабілі пэўнае адкрыццё: як жа многа побач з намі кінутых дзяцей! Раней пра гэта мы неяк асабліва не задумваліся.\nВось так і пачалася гісторыя гэтага дзіцячага дома сямейнага тыпу. Адразу бацькі, параіўшыся са сваімі амаль дарослымі дзецьмі, узялі на патранат, а потым і ў сям’ю аднаго хлопчыка — дзевяцігадовага на той час Дзіму з прытулку СПЦ Фрунзенскага раёна. Адначасова, пакуль хлопчык прыходзіў да іх на выхадныя і святы, праходзілі медыцынскую камісію і збіралі іншыя дакументы, неабходныя для таго, каб стаць замяшчальнымі бацькамі.\nСваім дзецям бацькі растлумачылі, што жыццё сям’і зменіцца, што цяжкасці будуць. Дачка з сынам рашэнне падтрымалі.\n— Мы растлумачылі, што гэта ў пэўным сэнсе ахвяра, якую патрабуюць час і абставіны, — успамінае Вячаслаў Віктаравіч, — і яны гэта зразумелі, канчатковае рашэнне прынялі разам.\nНаконт будучых цяжкасцей Герасёвы не памыляліся — іх аказалася нямала, а нейкіх нюансаў, прызнаюцца, і ўявіць сабе не маглі. Праўда, за плячыма бацькі ёсць пэўная педагагічная і псіхалагічная падрыхтоўка: ён былы ваенны, які яшчэ падчас навучання прайшоў курс сацыяльнай псіхалогіі і педагогікі. А некалькі гадоў назад Вячаслаў Віктаравіч закончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры па спецыяльнасці “Трэнер па футболе”, дзе таксама адзін са складнікаў навучання — педагогіка і псіхалогія.\nВ.В.Герасёў, дарэчы, упэўнены, што педагагічная і псіхалагічная падрыхтоўка не пашкодзяць у жыцці нікому. Яна патрэбна нават дзеля таго, каб умець наладжваць зносіны з людзьмі, пашыраць кола знаёмых, працаваць у калектыве. Сам Вячаслаў Віктаравіч зараз працуе інжынерам у прыватнай фірме, з’яўляецца дзіцячым футбольным трэнерам і мае чвэрць стаўкі як педагог-выхавальнік. Вера Пятроўна працуе маці-выхавальніцай на поўную стаўку, а па адукацыі яна мадэльер адзення. Сын Ян, прынамсі, як і бацька, захапляецца футболам, яшчэ тры хлопчыкі трэніруюцца ў Вячаслава Віктаравіча, і ўся сям’я — актыўныя футбольныя балельшчыкі. Яшчэ адно сямейнае захапленне — паездкі на прыроду.\nПяць плюс адна\nЗараз у дзіцячым доме сямейнага тыпу пяць хлопчыкаў і адна дзяўчынка. Жывуць яны разам з бацькамі ў сталічным мікрараёне Каменная Горка ў дзвюх кватэрах, аб’яднаных тамбурам, што гарвыканкам выдзеліў пад дзіцячы дом.\nПачалося ўсё, як вы памятаеце, з Дзімы. Ды і ўсе астатнія дзеці трапілі да Герасёвых праз сацыяльна-педагагічны цэнтр Фрунзенскага раёна. Другім пасля Дзімы ў сям’ю трапіў Максім, на той час яшчэ дашкольнік. “Вось убачыце, гэта будучы дырэктар буйнога прадпрыемства, вельмі неардынарнае мысленне”, — кажуць пра яго бацькі-выхавальнікі. Хаця спачатку пра хлопчыка такога ніхто б, думаю, не сказаў. Да школы ён быў зусім непадрыхтаваны, не ведаў самых простых рэчаў. І са здароўем былі вялікія праблемы. Зрэшты, даць такую характарыстыку можна, бадай, кожнаму выхаванцу, бо прыходзілі яны з сем’яў, дзе пра іх зусім не клапаціліся. Якое ўжо тут выхаванне і навучанне!\nТак, яшчэ адзін выхаванец гэтага дзіцячага дома сямейнага тыпу Лёша, трапіўшы да Веры Пятроўны і Вячаслава Віктаравіча, не размаўляў. Не таму, што ў яго былі нейкія фізічныя праблемы, а таму, што ён калісьці атрымаў псіхалагічную траўму. Паступова хлопчык разгаварыўся, ды так, смяюцца бацькі, што зараз хочацца, каб калі-нікалі і памаўчаў. Ён як самы малодшы застаецца любімцам усёй сям’і. І да новых умоў, да новых людзей з прычыны ўзросту таксама прывык хутчэй за іншых.\nА спачатку было і такое: Лёша і яго старэйшы брат Арцём успрымалі звычайны магазін як нейкі цуд, бо не ведалі, што такое бывае, спрабавалі есці бананы са скуркай. “Мы былі шакіраваны, пры тым, што ўжо шмат чаго пабачылі з першымі дзецьмі, якіх узялі на выхаванне, — прызнаюцца мае суразмоўцы. — Такой запушчанасці мы ўсё ж не чакалі”.\nУ Арцёма была і іншая асаблівасць: сам яшчэ дашкольнік, у адносінах да малодшага брата ён паводзіў сябе як апякун, выконваючы ролю бацькі і маці адначасова. Бацькі-выхавальнікі паступова растлумачылі хлопчыку, што цяпер ён можа супакоіцца, бо і пра яго, і пра Лёшу ёсць каму паклапаціцца, што ён мае поўнае права гуляць як усе дзеці, займацца сваімі справамі, што яго дзяцінства ніхто не адбярэ.\nСяргей — старэйшы з выхаванцаў Герасёвых, вучыцца ў каледжы па спецыяльнасці “Кухар, кандытар”, займаецца спортам. “Класны хлопец”, — дае кароткую характарыстыку свайму выхаванцу бацька. Але тут жа дадае, што Сяргея, які ніколі не меў прыкладу адказных мужчынскіх паводзін перад вачыма, давялося гэтаму вучыць. Як? Перш за ўсё ўласным прыкладам. Гэтых дзяцей наогул даводзіцца вучыць усяму: ад табліцы множання да ўмення мыць шкарпэткі і штодзённа займацца фізкультурай — гэта абавязковы элемент выхавання ў дзіцячым доме Герасёвых, прычым практыкаванні бацька падбірае асабіста для кожнага, зыходзячы з індывідуальных асаблівасцей. Так, вельмі хваравіты калісьці Максім зараз адціскаецца ад падлогі 100 разоў.\nАдзіная дзяўчынка ў Герасёвых — першакласніца Наташа, якая з’явілася ў сям’і год назад. Хутка яна разам з Максімам пае дзе ў Італію адпачываць у мясцовыя сем’і. У адной з іх жонка гаворыць па-руску, і Герасёвы часта ёй тэлефануюць, просяць італьянскіх калег займацца з дзецьмі і летам, каб яны не забывалі тое, чаму паспелі навучыцца.\nПаказаць, што такое любоў\nА зараз надышоў час сказаць, што не ўсе выхаванцы здолелі прыняць новы лад свайго жыцця, не з усімі склалася ў замяшчальных бацькоў. Гаворка ідзе пра родную сястру Сяргея Віку, якая зараз вучыцца ў закрытай спецыяльнай вучэбна-выхаваўчай установе для непаўналетніх. Яна з братам прыйшла ў сям’ю ў падлеткавым узросце, але ў адрозненне ад Сяргея сям’ю не прыняла, усё чакала, што з турмы выйдзе маці і забярэ іх, некалькі разоў збягала з дому. Не бяруся асуджаць дзяўчыну, якую ніколі не бачыла, не бяруся судзіць бацькоў-выхавальнікаў, не ведаючы ўсіх нюансаў. Скажу толькі, што нядаўна дзяўчына тэлефанавала ім, раскайвалася, прасіла дазволу тэлефанаваць яшчэ, на што, канечне, атрымала згоду.\nМагчыма, трапіўшы ў спецустанову, дзяўчына, нарэшце, зразумела, што такое сям’я, як раней гэта зразумелі іншыя выхаванцы. А спачатку іх здзіўляла нават тое, што маці з бацькам могуць проста сядзець вечарам разам, спакойна размаўляць, піць чай. Без крыку, без сварак, без лаянкі. “Яны глядзелі на нас спачатку, быццам мы людзі з іншай планеты”, — успамінаюць Вячаслаў Віктаравіч і Вера Пятроўна. Цяпер прывыклі. Вы толькі ўявіце сабе: дзеці прывыклі да звычайнага жыцця. Гучыць дзіка, але з’ява зараз, на жаль, не рэдкая.\nКанечне, муж і жонка Герасёвы многае паспелі зрабіць для сваіх выхаванцаў. Пры гэтым не хаваюць, што пэўныя цяжкасці застаюцца, як, напрыклад, нежаданне дзяцей прыкладаць сур’ёзныя намаганні да вучобы, пэўныя праблемы з паводзінамі ў школе, над чым сям’я працуе разам са школьным псіхолагам. Тут неабходны рух насустрач — сям’і да школы, школы да сям’і, — лічаць бацькі.\nНеаднойчы, расказваюць яны, знаёмыя прасілі ў іх парады — ці варта станавіцца замяшчальнымі бацькамі. Маўляў, хочам узяць дзяцей, магчыма, стварыць свой дзіцячы дом сямейнага тыпу. Герасёвы парад не давалі, проста расказвалі пра сваё жыццё. У выніку шчырых размоў некаторыя знаёмыя пакуль адмовіліся ад такой ідэі, зразумеўшы, што справу гэтую наўрад ці асіляць. Іншыя сталі прыёмнымі бацькамі або ўсынавіцелямі для аднаго дзіцяці. Гэта, здаецца, і нядрэнна: людзі добра ўсё ўзважылі і асэнсавана выбралі шлях, па якім іх сям’я пойдзе далей.\nА бацькі-выхавальнікі дзіцячага дома сямейнага тыпу Герасёвы свой далейшы шлях звязваюць менавіта з замяшчальным бацькоўствам. Пра тое, што цяперашніх выхаванцаў трэба давесці да паўналецця, гаворка, зразумела, не ідзе, гэта і так ясна. Пры гэтым пра тое, што ўсе выхаванцы, калі вырастуць, будуць прыязджаць да іх, дапамагаць у старасці, Вера Пятроўна і Вячаслаў Віктаравіч не мараць, хаця, безумоўна, будуць рады, калі так атрымаецца. Малых яны бралі дзеля іншай мэты.\n— Мэта ў тым, каб пераканаць дзяцей, што яны абаронены, паказаць ім, што такое сям’я, любоў, Радзіма, навучыць біблейскім маральным прынцыпам, — кажуць яны. — Мы ад дзяцей нічога не чакаем, бралі іх, каб нешта даць, каб, стаўшы дарослымі людзьмі, яны мелі нармальныя сем’і, выхоўвалі сваіх дзяцей, былі цалкам самастойнымі.\nФота з архіва сям’і Герасёвых.\nУ Мінску паставілі мюзікл на беларускай мове з удзелам дзяцей з аўтызмам


10 фактаў пра Курапаты, якія варта памятаць, каб трагедыя не паўтарылася | TIP.BY НОВОСТИ\n7 лістапада ў амбасадзе Літвы ў Беларусі прайшла канфэрэнцыя «Курапацкая трагедыя.\nЗахаваньне мінулага для сучаснасьці». У канфэрэнцыі удзельнічалі беларускія і літоўскіх актывісты, якія клапоцяцца пра захаваньне памяці ахвяр сталінскіх рэпрэсій, а таксама палітыкі і навукоўцы з абодвух краін, пацярпелых ад сталінскіх рэпрэсій, паведамляе «Радыё Свабода».\nСтэнд з фотаздымкамі сьведак расстрэлу ў Курапатах\n«Гэтая ўлада, якая прыдумала «лінію Сталіна» і хавае прозьвішчы ахвяр і іх катаў, ня ёсьць ўладай, якая пакаялася за злачынствы і з чыстым сэрцам усталёўвае мэмарыяльны знак у Курапатах. Уварваньне ў Курапаты ёсьць пагрозай народнаму мэмарыялу», — заявіў на канфэрэнцыі Юрась Беленькі.\n— Валянтэры адпраўляюцца ў экспэдыцыю з вакзалу ў Вільні, ад мэмарыяльнага знаку. Такіх знакаў шмат ўсталявана па ўсёй Літве.\nЯшчэ адно выпрацаванае правіла экспэдыцыі: ня браць з сабой мабільных тэлефонаў. Гэта дапамагае лепш камунікаваць паміж сабой, дзеліцца уражаньнямі і заставацца адзінай камандай.


Культура - “Калядныя ўзоры”\nАдметна тое, што ўсе работы так ці інакш працягваюць накірункі беларускага народнага мастацтва, традыцыйных промыслаў і рамёстваў: пляцення з прыродных матэрыялаў (саломы, чароту, сасновай дранкі і лазы, бяросты, скуры, нітак), мастацкай апрацоўкі дрэва (разьба, даўбёжнае і такарнае рамёствы, бандарства, цяслярства і іншыя), ганчарства, ткацтва, вышыўка, карункапляценне, выраб выцінанкі, роспіс насценных дываноў і аплікацыя, роспіс па шкле, дрэве, палатне, бісерапляценне. Многія работы з поспехам могуць упрыгожыць сучасны інтэр’ер і касцюм, нагадаць пра традыцыі продкаў.\nНаведвальнікаў сустракае навагодняя ёлка, упрыгожаная цацкамі з саломы і лазы, са столі спускаюцца саламяныя павукі, а па ўсёй зале — вельмі прыгожыя вялізныя саламяныя разеткі з каляднымі сімваламі, выявы калядных гуртоў, маскі і атрыбуты традыцыйных абрадаў. На жаль, не ўсе майстры змаглі з-за каранавіруса прывезці свае работы. Але і так атрымалася цудоўнае суквецце талентаў, яркі калейдаскоп работ, прысвечаных Калядам — аднаму з самых доўгачаканых святаў зімовага сонцазвароту. І хоць першыя наведвальнікі выставы ў дзень яе адкрыцця таксама былі маскіраваныя, гэта не перашкодзіла ім атрымаць радасць ад судакранання з творчасцю сучасных народных майстроў і сустрэчы з іх нязменным кіраўніком, прафесарам Яўгенам Сахутам, які адкрываў выставу. Дудар Дзяніс Сухі стварыў непаўторны традыцыйны гукавы фон свята, якое пачалося ў Беларусі напярэдадні каталіцкага Раства і прадоўжыцца амаль да праваслаўнага Вадохрышча.\nТут жа дэманструецца аўтарская калекцыя ёлачных цацак і атрыбутаў навагодняга свята 30-гадовага мінчаніна Ягора Казакова — вынік яго 5-гадовых пошукаў і захаплення. Ад уласнай бабулі ён заспеў мала такіх цацак. Але аднойчы на “Полі цудаў” рынку ў Ждановічах, якое наведвае кожную суботу з 6 гадзін раніцы, убачыў ёлачную цацку — выяву бабулькі, аблічча якой падалося яму яркім адбіткам часу. Прыцягнулі ўвагу таксама героі казак. З гэтага і пачаўся працэс назапашвання калекцыі з аўкцыёнаў, антыкварных магазінаў, так званых “блышыных рынкаў”. Зараз яна налічвае каля 3,5 тысяч экзэмпляраў. Жонка падзяляе яго захапленне, хоць і нязручна трымаць у кватэры скрыначкі з цацкамі, якія запоўнілі ўсю вольную прастору. А мне ў гутарцы з гэтым цудоўным маладым чалавекам падалося, што праз выяву бабулі той першай цацкі ён атрымаў пасланне ад продкаў у тым, што яму наканавана быць захавальнікам гарадской традыцыі ўпрыгожвання зялёнай лясной прыгажуні-ялінкі цацкамі з ваты, кардону, пап’е-машэ, паперы і шкла, якая з’явілася пасля вясковага абавязковага атрыбута свята Калядаў — саламянага павука. Ягора вабяць гэтыя сляды часу, бо тое яго генетычная памяць, якая праявілася так нечакана для яго самога на радасць усім гарадскім жыхарам.


Успышка адру: як украінская медыцына дэградавала да ўзроўню Нігерыі і Самалі\n27.01.2018 / 00:59\nТрывожныя навіны прыходзяць з Украіны — у нашых паўднёвых суседзяў зафіксаваная ўспышка адру. За год колькасць хворых вырасла больш чым у 61 раз — з 78 выпадкаў у 2016 годзе да 4782 выпадкаў у 2017-м. У новым 2018 годзе хвароба працягвае распаўсюджвацца. Самая трывожная сітуацыя — у Івана-Франкоўскай, Львоўскай, Адэскай, Закарпацкай і Запарожскай абласцях. Хварэюць пераважна дзеці. Прычына такой успышкі відавочная — нізкі ўзровень прышчэпленасці ва Украіне, параўнальны з узроўнем краін Экватарыяльнай Афрыкі.\nШто такое адзёр?\nАдзёр — сур’ёзная інфекцыйная хвароба. Сусветная арганізацыя аховы здароўя лічыць, што адзёр — асноўная прычына смяротнасці ў дзяцей. Хварэюць пераважна дзеці ад 2 да 5 гадоў.\nГалоўнымі сімптомамі хваробы з’яўляюцца высокая тэмпература, агульная інтаксікацыя, кан’юнктывіт, запаленне слізістай абалонкі верхніх дыхальных шляхоў, боязь святла. Як і звычайны грып, перадаецца паветрана-кроплевым шляхам: вірус выдзяляецца ў асяроддзе хворым чалавекам са сліззю падчас кашлю і чхання. Заразіцца можна таксама праз прадметы быту. Але трэба памятаць, што першыя сімптомы могуць наступаць толькі праз 8—14 дзён. Характэрны сып з’яўляецца толькі на 4—5 дзень працякання хваробы.\nЧаму ва Украіне ўспышка адру?\nУспышкі інфекцыйных захворванняў цыклічныя і могуць адбывацца нават у тых краінах, дзе высокі ахоп вакцынацыі насельніцтва. Ва Украіне ж сітуацыя далёкая ад нармальнай. На пачатак 2015 года толькі 27% украінскіх дзяцей былі прышчэпленыя ад адру, што значна менш за мінімальна дапушчальнае значэнне ў 95%. У 2016 годзе толькі ў 8 краінах ААН зафіксавала ўзровень вакцынацыі, ніжэйшы за 50%. Акрамя Украіны, туды трапілі Цэнтральна-Афрыканская Рэспубліка, Чад, Экватарыяльная Гвінея, Нігерыя, Самалі, Паўднёвы Судан і Сірыя.\nУзровень вакцынацыі ў свеце.\nМенавіта прышчэпкі дазволілі ўратаваць вялікую колькасць чалавек ад смерці і не даюць эпідэміям разгарнуцца. Калі ў 1980 годзе, перад пачаткам масавай вакцынацыі, ва ўсім свеце ад адру памерлі 2,6 мільёна чалавек, пераважна дзяцей, у 1990 колькасць смяротных выпадкаў скарацілася да 545 тысяч, то ўжо ў 2014 годзе ад адру памерлі 73 тысячы чалавек.\nДа з’яўлення антыбіётыкаў і вакцыны на адзёр хварэлі амаль усе людзі ў дзяцінстве. Ад гэтай хваробы памірала прыкладна адно дзіця са ста. Хвароба была дзіцячай, дарослыя на яе не хварэлі, бо атрымлівалі імунітэт пасля хваробы ў дзяцінстве.\nВа Украіне сітуацыя складаная, бо частка насельніцтва прышчэпленая, а частка — не. Гэта прыводзіць да таго, што людзі хварэюць у меншай колькасці, чым пры поўнай адсутнасці прышчэпак, але адначасова з гэтым пачынаюць хварэць дарослыя, якія не хварэлі ў дзяцінстве і непрышчэпленыя. А ў дарослых адзёр — гэта больш сур’ёзная хвароба, з большай колькасцю ўскладненняў і смяротнасцю.\nУ ідэале краіна альбо прышчапляецца цалкам (95—98% насельніцтва), альбо не прышчапляецца ўвогуле (каб кожны перахварэў у дзяцінстве). Сітуацыя ва Украіне, дзе палова насельніцтва прышчэпленая, а палова не — вельмі небяспечная. Такім чынам, Украіна па ўзроўні вакцынацыі аказалася на адным узроўні з Нігерыяй і Самалі.\nТаксама спецыялісты звяртаюць увагу, што ва Украіне адсутнічае дакладная статыстыка па колькасці хворых і памерлых. Большая частка выпадкаў проста не трапляе ў інфармацыйнае поле.\nЯк Украіна дайшла да такога?\nДоўгі час ва Украіне існавала праблема з дастаўкай самых галоўных вакцын. Нават тыя вакцыны, якія існавалі ў доступе, не заўсёды былі добрай якасці. Цяпер вакцыны з’явіліся ў доступе (у тым ліку супраць адру), але дзяржаўная сістэма аховы здароўя Украіны настолькі дыскрэдытавала сябе, што існуе істотная праблема даверу. Людзі проста не хочуць прышчапляць сваіх дзяцей, таму што баяцца магчымых ускладненняў ад прышчэпак і не ўлічваюць, што ад адру ўскладненні яшчэ больш частыя і сур’ёзныя. Антывакцыянальныя настроі распаўсюджаныя ў грамадстве як з-за нізкай інфармаванасці насельніцтва, так і з-за нізкага прафесійнага ўзроўню медыкаў. Даходзіць да таго, што ў шматлікіх выпадках медыкі самі адгаворваюць людзей рабіць дзецям прышчэпкі, таму што падзяляюць антынавуковыя і шарлатанскія погляды пра іх нібыта вялікую небяспеку.\nДалей будзе толькі горш. Спецыялісты папярэджваюць, што акрамя адру ва Украіну могуць прыйсці больш сур’ёзныя хваробы, такія, як дыфтэрыя. Калі прышчапіць ад адру адносна проста (дастаткова дзвюх прышчэпак у дзяцінстве), то рабіць прышчэпку ад дыфтэрыі трэба і дарослым кожныя 10 гадоў. Таму распаўсюджвацца дыфтэрыя будзе яшчэ хутчэй. А гэта больш небяспечная хвароба, чым адзёр — без сыроваткі і лячэння памірае каля 50% хворых.\nПерад паездкай у краіны з вялікай колькасцю інфікаваных упэўніцеся, што ў вас і вашых дзяцей ёсць усе неабходныя прышчэпкі. Калі прышчэпак няма, зрабіце іх не пазней за месяц да паездкі. Калі пасля паездкі ў небяспечныя краіны вы адчуваеце сябе кепска, звярніцеся да доктара і паведаміце, з якой краіны вярнуліся.


Латэнтная гомасэксуальнасць » Белорусские рефераты\nПраявы латэнтнай гомасэксуальнасці вельмі разнастайныя - чалавек можа не толькі не прызнавацца сабе в тым, што яго прыцягвае аднаполы сэкс, але і дайсці да крайнасці - стаць гамафобам. Хоць гамафобія - проста зваротная бок гомасэксуальнасці. Часта людзі, якім цяжка разабрацца в сабе, спрабуюць жыць "Нармальнай" жыцьцём, не аддаючы сабе справаздачы в тым, што адбываецца нешта не тое. Знакаміты псіхолаг Аляксандр Лоуэн прысвяців шмат часу такім людзям. У сваёй практыцы ён дае ім магчымасць раскрыцца, знайсці перадумовы сваёй сэксуальнасці і пачаць жыць павнавартасным жыццём.\nКожнаму псіхіятра знакам пацыент, які в курсе аналізу выявляе, што в яго ёсць латэнтныя, гомасэксуальныя тэндэнцыі. Палавая актывнасць такога чалавека завсёды накіравана на супрацьлеглы пол, ён ніколі не вдзельнічав у гомасексуальнай узаемадзеянні і ня адчував цягі да людзей свайго полу, пакуль нейкае падзея або сон не выявіла схаваных гомасэксуальных пачуццяв. Падобнае перажыванне часта шакіруе. Пацыент пачынае сумнявацца ва власнай маскуліннасці, і псіхіятра даводзіцца супакойваць яго трывожнасць па гэтым нагоды. Вось прыклад: Вільям быв маім кліентам некалькі гадов. Час ад часу ён кансультавався в мяне з нагоды сэксуальных узаемаадносін з жанчынай старэй яго па взросту. Яму было дваццаць восем гадов, і ён усё яшчэ жыв разам з бацькам, які катэгарычна пярэчыв супраць гэтай сувязі сына. Вільям быв у цяжкім становішчы. Бацька настойвав, каб сын разарвав адносіны з жанчынай, тая хацела, каб іх сувязь паглыбілася і вмацавалася, а адзінае, чаго хацелася Вільяму в гэтай сітуацыі - свабоды. Ён адчував, што вінаваты перад жанчынай, але не мог супрацьстаяць бацьку. Хоць ён быв цалкам кампетэнтным архітэктарам, яму не вдавалася дасягнуць поспеху, да якога ён імкнувся. Ён адчував сябе в пастцы, завязнувшим і ня здольным зрушыцца з месца. Аднак ён не скардзівся на недахоп сэксуальнай патэнцыі і ня адчував незадавальнення, звязанага з сэксуальным функцыянаваннем.\nАсновнай рысай яго асобы быв мазахісцкае кампанент, псіхічны мазахізм, які выдатны ад фізічнага мазахізму. Ён праявляецца в выглядзе моцнага пачуцця непавнавартаснасці, у хваляванні з нагоды нявдалага і в няздольнасці прымаць рашэння. Цела Вільяма, хоць і не было складзена атлетычнаму, але валодала празмерна развітой мускулатурай. Здавалася, што яму цяжка рухацца, яго мышцы былі скаваныя, вельмі напружаны і контрактированы. Цела было вялікім, і, мабыць, яго можна было назваць валасатым. У спалучэнні са слабым скурным тонусам яно вырабляла вражанне цяжкага. Руху патрабавалі высілкав. Яшчэ адной фізічнай рысай, звязанай з яго праблемай, былі адносна недаразвітыя ягадзіцы і таз, які, акрамя таго, быв значна вылучаны наперад. Вільям ня выглядав "узведзяным цынгелем", чаго можна было б чакаць ад повнага жыцця маладога чалавека. Па ходзе тэрапіі яго цела паслабілася, таз некалькі адсунувся, аб'ём рухав у гэтай ...


Алег Груздзіловіч: «У «Гавары праўду» слушныя аргументы на конт кандыдатаў» — Гавары Праўду\nАлег Груздзіловіч: «У «Гавары праўду» слушныя аргументы на конт кандыдатаў»\nУладзімер Глод: 3 траўня ў Менску прайшло паседжаньне дэмакратычных арганізацыяў Беларусі. На ім абмяркоўвалася падрыхтоўка да сёлетніх выбараў у Палату прадстаўнікоў. Апазыцыйныя палітычныя сілы зноў не змаглі дамовіцца аб адзіным сьпісе кандыдатаў. Гэта азначае, што ў шэрагу акругаў будуць балятавацца некалькі дэмакратычных кандыдатаў. Хто і як будзе каардынаваць іхныя пляны, невядома. Болей за тое, пакуль няма згоды ўдзельнікаў на тое, каб рашэньні, якія прымае стала дзейная нарада дэмсілаў, насілі абавязковы для ўсіх характар. Некаторыя суб’екты выступаюць за тое, каб пастановы былі выключна рэкамэндацыйнымі.\nАлег Грузьдзіловіч: Трэба паставіць пытаньне, а ці трэба ўвогуле аб’ядноўвацца. Калі б гэта былі прэзыдэнцкія выбары, калі б гаворка ішла пра адзінага кандыдата, які можа супрацьстаяць Аляксандру Лукашэнку ў барацьбе за пасаду прэзыдэнта, то магчыма варта было б аб’ядноўваць сілы, фінансавыя сродкі, і кантрольны патэнцыял актывістаў на выбарчых участках. Тут жа ў нас гаворка пра парлямэнт, які фактычна нічога не вырашае ў краіне і зьяўляецца шырмай для прыкрыцьця дыктатуры.\nТеги: дискуссия, единство оппозиции, Единый кандидат, парламентские выборы


Пагаворым пра тое, ці можна на халадзільнік ставіць мікрахвалёўку\nМікрахвалевая печ сёння ёсць практычна ў кожным доме. Карыстацца ёю зручна і камфортна. Аднак не ў кожнага хапае месца на кухні, каб размясціць яе па ўсіх правілах. Звычайна гаспадыні ставяць яе там, дзе ім падабаецца. Пры гэтым часта ўзнікае пытанне аб тым, ці можна на халадзільнік ставіць мікрахвалёўку.\nДзейнічаем па правілах\nНа самай справе, па правілах, якія апісаны ў інструкцыі да мікрахвалевых печаў, ставіць іх на іншыя бытавыя прыборы нельга. Тым больш гэта датычыць халадзільніка. Абумоўлена гэта, перш за ўсё, тым, што мікрахвалеўка будзе выпускаць цяпло, а не холад. Да таго ж і параметры халадзільніка будуць адыгрываць важную ролю.\nЯк правіла, павінна забяспечвацца добрае вентыляванне тэхнікі. У гэтых мэтах паміж столлю і халадзільнікам павінна заставацца як мінімум 20 см. Калі паставіць зверху яшчэ і мікрахвалёўку, гэта адлегласць можа не выконвацца.\nПа правілах, паміж мікрахвалёўкі і сценкай павінен быць прамежак у 10 см. Гэта таксама трэба для вентыляцыі. Калі дадзеныя ўмовы выканаць, тады можна паставіць мікрахвалёўку на халадзільнік. Хоць у многіх выпадках гэта не ўлічваецца. Трэба прытрымлівацца яшчэ некалькім правілах, якія дапамогуць правільна размясціць дадзеную тэхніку і захаваць яе працаздольнасць.\nПравіла 1. Захаванне тэхнічнага зазору\nСтавячы мікрахвалевую печ на халадзільнік, неабходна пакінуць паміж імі невялікі зазор. Ён будзе лічыцца тэхнічным. Звычайна такі зазор забяспечваецца ножкамі на мікрахвалеўцы, але не на ўсіх яны маюцца. У гэтым выпадку можна паставіць невялікія падпоркі па краях. Толькі абавязкова варта ўлічыць, што зазор не павінен звужацца.\nВерхняя паверхня халадзільніка можа прагнуцца. У такім выпадку адказ на пытанне аб тым, ці можна на халадзільнік ставіць мікрахвалёўку, будзе адмоўным. Для большай устойлівасці тэхнікі лепш заслаць што-небудзь цвёрдае. Добра для гэтай мэты падыдзе плоскі фанерны ліст. Ён будзе спрыяць таму, што цяпло ад печы не будзе ісці ўніз. Не варта слаць на халадзільнік мяккую цырату і паперу.\nПравіла 2. Выгода размяшчэння\nДумаючы над тым, ці можна на халадзільнік ставіць мікрахвалёўку, варта ўлічыць яшчэ адна важная акалічнасць. Складаецца яно ў вышыні халадзільніка. Калі ён маленькі, тады размяшчэнне печы на ім можа быць зручным. Але ў тым выпадку, калі вышыня досыць вялікая, ставіць і даставаць талеркі з мікрахвалёўкі будзе вельмі некамфортна. Варта ўлічваць, што разагрэтая ежа можа быць досыць гарачай. Мікрахвалеўка на халадзільніку павінна быць размешчана так, каб было камфортна гаспадыні.\nПравіла 3. Кароткачасовае карыстанне мікрахвалеўкай\nКарыстацца мікрахвалёўкі, якая будзе ўсталяваная на халадзільніку, можна толькі на працягу недоўгачасовага часу. То бок, гэта аптымальны варыянт для падагрэву і размарожвання ежы. Яе доўгі падрыхтоўка вельмі не вітаецца. У дадзеным выпадку лепш прыдумаць для прылады іншае месца. Такім чынам, адказ на пытанне аб тым, ці можна на халадзільнік ставіць мікрахвалёўку, неадназначны. Калі выканаць некаторыя правілы і ўмовы, і іншых варыянтаў размяшчэння проста няма, тады можна паспрабаваць і такі.\nПральная машына LG E1296ND3: апісанне, характарыстыкі, фота\nСтрахавая кампанія «Паўночная Казна»: водгукі кліентаў\nРетиноевая мазь ад маршчын: водгукі лекараў, ўласцівасці, прымяненне, аналагі\nДля тых, хто на дыеце: нізкакаларыйныя рэцэпты для пахудання\nПоліпрапіленавыя ніткі: ўласцівасці і асноўныя характарыстыкі\nТрылеры з высокім рэйтынгам: спіс лепшых


Ці магчыма ўратаваць найстарэйшы беларускі некропаль?\n05.09.2017 / 18:22\nЯшчэ напрыканцы 1980-х Гарадзенскія могілкі ўключылі ў спіс спадчыны мясцовага значэння, але ў агульнанацыянальны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў, які фармаваўся ў 2000-х гадах, уключыць… забыліся. То бок, на паперы некропаль заставаўся ўсяго толькі нефункцыянуючымі могілкамі.\nТак выглядаў каталіцкі сегмент могілак з брукаванкай і дрэвамі\nМогілкі — гэта своеасаблівы партрэт цывілізацыі. Гэта не толькі аб’ект, дзе мы пакідаем памерлых, але і месца, важнае для жывых. Беларусь могілкамі перапоўненая: вайсковымі, татарскімі, яўрэйскімі, вясковымі, гарадскімі… Усе яны пра нешта сведчаць. Яўрэйскія ці татарскія закінутыя, бо гэтых народаў больш няма ў колішняй колькасці. Курганы разрабаваныя. Вясковыя могілкі паміраюць, як памірае вёска. Гарадскія могілкі абласных цэнтраў нагадваюць мегаполісы з безаблічнымі панельнымі дамамі.\n«Некропаль» у перакладзе з грэчаскай — «горад мёртвых». Праз такую прызму цікава зірнуць на старыя некропалі, якія месцяцца ў гістарычных цэнтрах Беларусі ды вельмі іх нагадваюць. Магілы — гэта дамы, прычым вельмі розныя: ад бетонных слупкоў да багатых комплексаў са скульптурнымі кампазіцыямі. Сцежкі паміж магіламі — вуліцы, галоўная алея — праспект, капліца — сабор.\nКалі так глядзець на могілкі, можна зразумець, што некропалі — гэта люстэркавыя адбіткі нашага жыцця ў розныя часы. Якія могілкі — такое і жыццё. У гэтым сэнсе цікавыя найстарэйшыя беларускія гарадскія некропалі, хоць горад для беларусаў, учорашняй вясковай нацыі, паняцце ўмоўнае: мы толькі пачынаем яго засвойваць. Гродзенскі некропаль — ці не самы паказальны.\nБольш за 200 гадоў гісторыі\nГродзенскі некропаль, які таксама згадваюць як Фарныя альбо Старыя могілкі, аб’ядноўвае вялікі комплекс праваслаўных і каталіцкіх могілак. Сёння гэта найстарэйшыя камунальныя могілкі, якія захаваліся ў Беларусі. Чаму камунальныя? Раней могілкі засноўваліся пры цэрквах альбо касцёлах. Але напрыканцы XVIII стагоддзя Сейм Рэчы Паспалітай стварыў інстытуцыі, якія займаліся арганізацыяй агульнагарадскіх — камунальных — пахаванняў.\nМенавіта тады, у 1780—1790-х гадах паўсталі ўсе самыя знакамітыя могілкі на тэрыторыі дзяржавы: Павонзкаўскія ў Варшаве, Ракавескія ў Кракаве, а таксама тры найважнейшыя некропалі ва ўсходнім кірунку: Росы ў Вільні, Лычакаўскія ў Львове ды Фарныя ў Гродне. Цікава, што фармальна гродзенскія могілкі яшчэ называліся Фарнымі, як бы парафіяльнымі, але фактычна ўсіх хрысціян з горада незалежна ад парафіі ўжо хавалі тут. Раней жа могілкі атачалі кожны гродзенскі касцёл альбо царкву: Фару Вітаўта, Каложу, Бернардыны і інш.\nТак у Гродне з’явіўся найстарэйшы і найбольш цікавы ў мастацкім плане некропаль у Беларусі, які сёння налічвае 215 гадоў. Праваслаўныя могілкі побач узніклі трошку пазней, на пачатку ХІХ стагоддзя. Магчыма, пачатак ім дало пахаванне генерала Ланскога, удзельніка вайны 1812 года, які памёр ад ранаў у 1814-м. Зараз і каталіцкія, і праваслаўныя могілкі ў Гродне на вуліцы Антонава ўтвараюць адзіны масіў.\nБагацце стыляў і формаў\nМогілкі шыкоўныя, калі паглядзець хаця б на асобаў, тут пахаваных. Узяць, напрыклад, магілу генерала Ланскога, пісьменніцы Элізы Ажэшкі, паэта Міхася Васілька, маці Багдановіча Марыі Мякота… Цікава, што Гродна ніколі не быў багатым горадам, таму мы і не можам убачыць на вуліцах старых будынкаў з маскаронамі альбо атлантамі, якія трымаюць гаўбцы, як у Вільні альбо Львове. Падобнай багатай аздобы ў нас не было. Аднак усё гэта можна ўбачыць… на могілках!\nФарныя могілкі маюць неймавернае багацце стыляў і тэхнікаў выканання. Гэта надмагіллі, зробленыя з пясчаніку, мармуру, вапняку, граніту, адлітыя з чыгуну, каваныя з жалеза, выкананыя ў тэхніцы ліцця, коўкі, разьбы. Гэта помнікі, зробленыя вельмі рознымі майстрамі ў разнастайных месцах, напрыклад, у Кіеве, Калузе, Вільні, Беластоку.\nЁсць некалькі гродзенскіх майстроў, працы якіх зрабілі б гонар любому некропалю Еўропы. Напрыклад, Баляслаў Шышкевіч, які геніяльна апрацоўваў пясчанік, ствараючы фантастычныя формы і скульптуры. У 1860—1870-х па граніту працаваў Юзэф Забароўскі. З гэтага пункту гледжання можна казаць, што нашы могілкі саступаюць Лычакаўскім у Львове, але не саступаюць (а ў мастацкім плане, магчыма, і пераўзыходзяць) Росы ў Вільні.\nМусілі знікнуць, але…\nБезумоўна, лёс гэтых могілак — адлюстраванне сітуацыі з гісторыка-культурнай спадчынай у Гродне агулам. У прынцыпе, могілкі пачалі раскрадаць даўно: ёсць сведчанні міжваеннага часу, што адтуль выносілі фрагменты на метал.\nЗа савецкім часам з’явіўся свой каларыт: пакуль жывыя чыноўнікі і партыйцы засялялі пустуючыя камяніцы горада, мёртвыя — перабіраліся ў праваслаўны сегмент могілак на Антонава, ствараючы свой «элітны раён». Гэта былі ўжо не сціплыя стаўпы з зорачкамі, а маштабныя надмагіллі з сімваламі прафесіяў: самалётам для лётчыка, кадуцэем для медыка.\nАднак у 1973 годзе з’явілася рашэнне аб закрыцці некропалю. Гэта значыла, што хаваць там было ўжо забаронена, а праз 25 гадоў, згодна з савецкай практыкай, могілкі аўтаматычна траплялі пад знос. На шчасце, 25-гадовы тэрмін прыпадаў на 1998 год, калі законы СССР ужо не працавалі.\nНа мяжы 1980—1990-х могілкамі пачалі цікавіцца гісторыкі. Юры Гардзееў, Валер Чарапіца і іншыя напісалі кнігі на тэму. Любоў Зорына яшчэ з канца 1980-х даследавала коўку і ліццё надмагілляў. Пра могілкі пачалі пісаць у прэсе ўжо не як пра «шэрую зону» ў цэнтры горада, але як пра аб’ект спадчыны.\nКрыжы здаюць на металалом\nЯшчэ напрыканцы 1980-х могілкі ўключылі ў спіс спадчыны мясцовага значэння, але ў агульнанацыянальны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў, які фармаваўся ў 2000-х гадах, уключыць… забыліся. То бок, на паперы некропаль заставаўся ўсяго толькі нефункцыянуючымі могілкамі, на якіх нельга хаваць, толькі падхоўваць да старых магілаў.\nАпошняя ініцыятыва па ўключэнні могілак у вышэйназваны спіс скончылася фіяска ў 2015—2016 гадах. Пры гэтым, у Беларусі ёсць «маладзейшыя» могілкі, якія ў спіс усё ж такі трапілі, напрыклад, Кальварыйскія ў Мінску альбо Трышынскія ў Брэсце. Нефармальная матывацыя тады гучала прыкладна так: могілкі ў занадта дрэнным стане, каб дадаваць іх у спіс агулам, таму варта ўключаць асобныя пахаванні.\nПры гэтым, за апошнія гады могілкі пачалі руйнавацца ўсё больш імкліва. Нават калі параўнаць стан захаванасці сярэдзіны 2000-х і сучасны, бачныя яскравыя негатыўныя змены. Асабліва гэта тычыцца металічных надмагілляў з чыгуну і жалеза. Іх элементарна крадуць на металалом, ніякіх камераў назірання на могілках няма, ніхто не маніторыць у гэтым святле пункты прыёму металу, ніводная крымінальная справа на гэтай падставе не была заведзеная.\nА за што заводзіць? Чыя гэта маёмасць?.. Родныя памерлых 150 гадоў таму гродзенцаў наўрад ці куды звернуцца, а да дзяржавы няма чаго апеляваць — гэта ж не аб’ект спадчыны, прычыненне шкоды якому павінна карацца. Так і атрымліваецца: шэдэўры стогадовай даўніны, паводле закону — усяго толькі зачыненыя могілкі, на якіх больш не хаваюць…\nМогілкі — гэта месца, напоўненае сэнсамі: гістарычнымі, хрысціянскімі, чалавечымі. Адначасна, гэта месца, дзе можна ладзіць лекцыі па гісторыі сусветнага мастацтва, тлумачачы, што лаўровы вянок сімвалізуе славу, мірт — жалобу, а матылёк — замагільны свет. Тут жа можна распавядаць пра тэхналогіі будаўніцтва стагоддзі таму альбо даследаваць гісторыю фотаздымка: найстарэйшы гродзенскі фотаздымак на могілках датуецца 1870-мі гадамі — ён наўпрост схаваны ў помніку пад шклом.\nМогілкі — адзін з самых каштоўных аб’ектаў гісторыка-культурнай спадчыны Гродна. Ніводная польская экскурсія іх не мінае, значная частка літоўскіх і расійскіх — завітвае таксама. Кожны месяц праз іх праходзяць сотні людзей. Дык чаму б не акумуляваць некропаль не толькі як частку нацыянальнай памяці, але і як турыстычны капітал?\nКожны год мы нешта губляем…\nШто можна зрабіць? Па-першае, каталагізаваць, дасканала вывучыць. Можна нават правесці паралель: сёння ёсць кніжкі, якія апісваюць гістарычны Гродна, горад жывых, літаральна дом за домам, з пазнакай года будаўніцтва, архітэктара, жыхароў, архітэктурнага стылю і іншага. Тое ж можна зрабіць і з горадам мёртвых. Бо кожны год на Фарным некропалі мы нешта страчваем, нават не ведаючы што, і гэта назаўжды сыходзіць у пясок.\nПа-другое, распачаць паступовы працэс аднаўлення могілак. Гэта можна было б зрабіць і праз транспамежнае супрацоўніцтва (што зараз робяць львавяне разам з палякамі), і праз абласны бюджэт, і праз ахвяраванні. Варта адзначыць, што камунальныя службы хоць нешта, але робяць: там сёння няма гораў бутэлек, шпрыцаў ды іншага смецця. Пры гэтым, за часамі «губернатарства» Уладзіміра Саўчанкі была знішчаная старая брукоўка, выпілаваныя 100-гадовыя дрэвы…\nТак, сухія галіны зараз не падаюць і нічога не ламаюць, але ад каранёў расце падростак, які выварочвае помнікі, знішчаючы іх цалкам. На тых жа віленскіх Росах надалей растуць велічэзныя дрэвы, якія ствараюць дах, пад якім, у ценю, ніякі падростак не расце. У нас жа за год ад старога карэння вырастае малады лясок клёнаў. Калі семя клёна трапляе ў шчылінку пясчанікавага помніка — яно яго разрывае. Але нават гэта ўжо не так істотна.\nАдзіны шлях — стварэнне запаведніка\nАдзіны пазітыўны шлях для могілак — стварэнне запаведніка і асобнай адміністратыўнай адзінкі, якая б адказвала за іх стан. Так зроблена ў Львове, дзе працуе мемарыяльны запаведнік «Личаківський цвинтар». Такім чынам, патрэбны дырэктар, два навуковыя супрацоўнікі, два рэстаўратары, два ахоўнікі — агулам 6—7 чалавек, не болей.\nПершае, што мелі б зрабіць навуковыя супрацоўнікі, — гэта каталагізацыя цягам двух гадоў. Усе кавалкі магілаў і крыжоў варта пранумараваць і вывезці, каб пазней скласці, ведаючы, што да якога пахавання адносіцца. Інакш кавалкі 120-гадовых крыжоў, раскіданыя тут і там, надалей будуць выносіць бамжы ды здаваць на метал…\nПасля — юрыдычнае вызначэнне статусу. Варта замацаваць правілы: касцёл і царква маюць паўнамоцтвы толькі на тэрыторыі сваіх капліцаў, любыя падзахаванні адбываюцца толькі з дазволу дырэктара запаведніка, з ім жа ўзгадняецца знешні выгляд. Наступны этап — прыцягненне сродкаў на рэстаўрацыю: аднавіць 4—5 магілаў за год цалкам рэальна.\nУсё гэта дало б шанец праз 20—25 гадоў мець цалкам прыстойны найстарэйшы ў Беларусі некропаль нацыянальнага значэння, які б не саступаў ані Вільні, ані Львову.


Сезон будзе крылатым | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сезон будзе крылатым\nСезон будзе крылатым\nМастак-графік па адукацыі і «металіст» па прызванні Уладзімір Канонік вядомы тым, што стварае вулічныя арт-аб'екты са старых аўтазапчастак і бытавых металічных адходаў. У яго незвычайная выставачная пляцоўка — уся Мінская вобласць! А дакладней, тэрыторыі АЗС «Беларуснафта» цэнтральнага рэгіёна краіны. Напрыклад, працы Уладзіміра можна ўбачыць на запраўках у Валожыне, Заслаўі, Нясвіжы, Слуцку, Фаніпалі, у самой сталіцы.\nМастак канструюе канцэптуальныя, а галоўнае, інтэрактыўныя творы — іх можна мацаць, разглядаць, узбірацца на іх, здымаць сэлфі. Уладзімір Канонік просіць не называць яго металічныя фантазіі мастацкімі творамі, скульптурамі альбо статуямі, бо не хоча выклікаць недаверлівыя погляды з боку прафесіянальных саюзаў і людзей, «заклапочаных» чыстым мастацтвам. Яго можна зразумець. Днямі гэты сюррэаліст скончыў яшчэ адзін металічна-запчасткавы арт-аб'ект пад назвай «Веламотацмок». Металічная фігура была замоўлена для ІV Міжнароднай выстаўкі «Мотавелаэкспа-2019» (дарэчы, сёння яна адкрываецца) і пачатку байкерскага сезона. Перад самай афарбоўкай трохколавага сімбіёза з галавой, хвастом і крыламі цмока мне давялося паназіраць, як ідуць апошнія работы, таму я наведаў фаніпальскую крэатыўную майстэрню.\nАкрамя Уладзіміра, над «цмокам» працавалі яшчэ пяць адмыслоўцаў — майстроў на ўсе рукі — кавалёў, зваршчыкаў, слесараў, бляхароў. Дзесяць дзён — ад праекта на паперы і да апошняй «шасцярэнькі», да адпаліраванага бляску дэталяў — спатрэбілася Васілю Цуранкову, Уладзіміру Вайцяховічу і Арцёму Каноніку — сыну аўтара, Сяргею Сугаку і Барысу Вальковічу, каб давесці калектыўны прадукт да «розуму», да выставачнай гатоўнасці.\n— Чаму менавіта «Веламотацмок» і ў чым сутнасць задумы? — перапытвае аўтар праекта Уладзімір Канонік і адказвае: — Справа ў тым, што цмок — міфічная істота і герой міфалогіі не толькі Кітая і рускіх казак, у беларускім фальклоры ён таксама сустракаецца. Гэта сімвал агню і моцы, значыць, і сімвал нафты і бензіну — рэчываў, без якіх сучасная мотатэхніка не будзе рухацца. Калі генеральны спонсар выстаўкі «Мінскаблнафтапрадукт» прапанаваў зрабіць незвычайную фігуру, я намаляваў сваё бачанне ідэі — цмока на трохколавым мотавеласіпедзе — як увасабленне нашай старажытнай міфалогіі ў кантэксце сучаснага культурнага асяроддзя. Праект быў ухвалены, і наша каманда кінулася ажыццяўляць ідэю.\nКаб «пракаціцца» на «драконаўскім» веласіпедзе — а гэта сапраўды інтэрактыўны аб'ект (тут і сядло, і руль, і прыборы), трэба адпраўляцца на выстаўку. Але і пасля яе завяршэння можна пасядзець на незвычайным «веласіпедзе» — падчас II Еўрапейскіх гульняў гэты арт-аб'ект, хутчэй за ўсё, будзе красавацца на адной з мінскіх вуліц.\nг. п. Фаніпаль\n2223 Чаму перад вачамi мiльгаюць «мушкi»? Тлумачыць урач-афтальмолаг


Народны паэт Татарстана Роберт Мінулін у стасунках з Беларуссю | Созвучие\nБеларуска-татарскія літаратурныя сувязі маюць трывалую аснову. У Мінску асобнымі кнігамі на беларускай мове выходзілі паэтычныя творы Мусы Джаліля, Закі Нуры (ён, між іншым, партызаніў на Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну). І сёння творы татарскіх паэтаў, празаікаў друкуюцца ў беларускіх літаратурна-мастацкіх перыядычных выданнях у перакладзе на беларускую мову. Як прыклад – публікацыі Роберта Мінуліна, Рэната Харыса, Алмаза Гімадзеева.\nА зараз у Казані выдадзена кніга артыкулаў, нарысаў, творчых партрэтаў, прысвечаных народнаму паэту Татарстана Роберту Мінуліну. Ёсць у зборніку і беларускія старонкі.\nСправа ў тым, што вядомы сучасны пісьменнік Татарстана не аднойчы наведваў Беларусь. У 2009 годзе ўдзельнічаў у Дні беларускага пісьменства ў Смаргоні. Тады праводзіўся і міжнародны круглы стол «Мастацкая літаратура як шлях адзін да аднаго». Дарэчы, яшчэ задоўга да гэтай паездкі Роберт Мугалімавіч напісаў верш «Паланез Агінскага». А ў 2018 годзе татарскі паэт і перакладчык прыняў удзел у IV Міжнародным сімпозіуме літаратараў «Пісьменнік і час», які сабраў у Мінску прадстаўнікоў болей як краін свету. Варта нагадаць, што ў Беларусі выйшла дзве кнігі вершаў Роберта Мінуліна. Адна з іх – «Начныя птушкі» – у серыі «Сябрына: Паэзія народаў Расіі» ў перакладзе на беларускую мову лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Міколы Мятліцкага.\nУ кнізе «Добры свет Роберта Мінуліна» – некалькі артыкулаў Алеся Карлюкевіча, якія прысвечаны татарскаму літаратару. Повязь з Беларуссю згадваецца і ў расповядах іншых аўтараў – турэцкага літаратуразнаўцы Эрджана Алкая, кандыдата філалагічных навук з Алматы (Казахстан) Святланы Ананьевай. На здымках, змешчаных у кнізе, – сустрэчы Роберта Мінуліна з беларускімі літаратарамі Аляксеем Чаротам, Іванам Чаротам, Сяргеем Трахімёнкам, Алесем Бадаком, Васілём Жуковічам.


Важкая скарбонка Дзмітрыя Вінаградава | Важкая скарбонка Дзмітрыя Вінаградава — Мінскае абласное аддзяленне ГА "Саюз пісьменнікаў Беларусі"\n05.03.2018 ад Bazhena, каментарыі (0)\nПоделиться "Важкая скарбонка Дзмітрыя Вінаградава"\nУ перадапошні дзень зімы ў актавай зале Палаца культуры адзначыў сваё 75-годдзе вядомы на Уздзеншчыне пісьменнік, краязнаўца, член Саюза пісьменнікаў Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі Дзмітрый Вінаградаў.\nУраджэнец Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці пераехаў ў наш раён на пачатку дзевяностых гадоў мінулага стагоддзя. Па адукацыі будаўнік, які прайшоў шлях ад рабочага да намесніка старшыні райвыканкама па будаўніцтве, сваю творчую біяграфію ён распачаў менавіта ва Уздзе. 15 гадоў таму выйшла з друку яго першая кніга, а сёння на рахунку Дзмітрыя Леанідавіча 25 кніг паэзіі і прозы. У яго пісьменніцкай скарбонцы творы розных жанраў: вершы і казкі, апавяданні і эсэ, аповесці і дакументальныя біяграфіі. З творчасцю нашага земляка мелі магчымасць пазнаёміцца рускамоўныя чытачы з Расіі і Германіі, Аўстрыі і Ізраіля, іншых краін – пра гэта сведчаць звыш 50 дыпломаў, грамат, пасведчанняў пераможцы і лаўрэата многіх рэспубліканскіх, усерасійскіх і міжнародных конкурсаў.\nЗ творчай і жыццёвай біяграфіяй Д. Вінаградава пазнаёмілі прысутных відэафільм з фотаздымкамі віноўніка ўрачыстасці, выступленні гасцей, вядучая мерапрыемства. Падзяку аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама агучыла юбіляру галоўны спецыяліст Кацярына Іванова. Ад імя старшыні Саюза пісьменнікаў Беларусі грамату рэспубліканскага грамадскага аб’яднання ўручыла Дзмітрыю Леанідавічу старшыня Мінскага абласнога аддзялення творчай суполкі Святлана Быкава.\nЦёпла павіншавалі юбіляра калегі па пяру – сябры з літаратурнага аб’яднання “Нёманец” і суседзі з Дзяржынскага паэтычнага клуба “Выток”. Запалі ў душу прысутным і словы пажаданняў ад прадстаўнікоў раённых арганізацый ветэранаў, Саюза афіцэраў, былых калег па рабоце ў будаўнічай арганізацыі.\nАсобнай старонкай у віншавальнай праграме стала дзіцячая тэматыка. У скарбонцы Д. Вінаградава 12 кніг для юных чытачоў. Вершы паэта чыталі гімназісты, а супрацоўнікі дзіцячай бібліятэкі інсцэніравалі яго кніжку “Вясёлая сямейка” і казку “Чаму кот з сабакам не сябруе”.\nА асаблівую асалоду атрымаў творца пасля таго, як на сцэну падняліся яго дзеці, унукі, праўнукі – вершы, песні ў іх выкананні расчулілі не толькі віноўніка ўрачыстасці, але і ўсіх гледачоў. Кветкі, словы ўдзячнасці і найлепшыя пажаданні атрымала ў гэты дзень і жонка Дзмітрыя Леанідавіча Ганна Адамаўна, якая ўжо вось на працягу 48 гадоў стварае для творцы надзейны тыл і спрыяе яго творчым памкненням.\n50 гадоў – гэта старасць маладосці, 75 – маладосць старасці. Удзельнікі і госці мерапрыемства пажадалі юбіляру яшчэ доўга заставацца маладым душой і радаваць жыхароў Уздзеншчыны, усяе Беларусі новымі творамі, а Д. Вінаградаў паабяцаў сустрэцца ў такім жа сяброўскім коле ў гэтым жа Палацы культуры праз пяць гадоў.


Галоўная ➠ Розны ➠ Базавыя правілы праекціроўкі зручнай кухні\nАпублікавана 07.11.2014 19:58\nКухняй называюць памяшканне, у якім адбываецца падрыхтоўка ежы. Паходжанне слова нямецкае, яно ўвайшло ва ўжытак у часы Пятра I. У сучасных кватэрах кухні, як правіла, аб'яднаны са сталовымі.\nЗвычайна на кухні размешчаны паліцы для захоўвання харчовых прадуктаў і абсталяванне для падрыхтоўкі ежы. Лічыцца, што пераабсталяванне кухні патрабуе вялікіх выдаткаў. Часткова гэта дакладна, аднак сёння існуе магчымасць усталяваць кухні эканом класа, у якіх спалучаецца добрае якасць і прыемны дызайн, а таксама яны простыя і функцыянальныя. Яны адрозніваюцца ад больш дарагіх аналагаў толькі формай і выкарыстаннем больш простых матэрыялаў і схем вытворчасці.\nІснуе такое паняцце, як «працоўны трохкутнік» кухоннага прасторы. Яно апісвае тры найбольш часта выкарыстоўваюцца месца – пліта, мыйка і халадзільнік. Бо немагчыма ўявіць сабе прыгатаванне ежы без выкарыстання гэтых прыстасаванняў. Пажадана падчас планіроўкі размясціць гэтыя элементы так, каб можна было правесці паміж імі прамыя лініі. Пры гэтым да іх павінен мецца доступ з боку праходаў.\nБазавыя правілы праектавання кухняў даволі простыя. Кухонныя прыборы і мэбля не павінны загароджваць праходы і перашкаджаць людзям свабодна перамяшчацца. Пліта павінна быць размешчана на дастатковай выдаленні ад халадзільніка і вокны. Для своечасовага выдалення пара і пахаў, якія ўзнікаюць пры гатаванні, варта ўсталяваць добрую выцяжку. Пры праектаванні кухні малой плошчы першачарговай задачай з'яўляецца рацыянальнае і кампактнае размяшчэнне адчынянай бытавой тэхнікі, такі як халадзільнік і духоўка.\nДля гэтага можна выкарыстоўваць некалькі стандартных варыянтаў іх размяшчэння – L-вобразны, пры якім уся тэхніка размяшчаецца ўздоўж двух сцен, і утвараецца шырокае прастору па цэнтры памяшкання, з шырокім доступам да любой кропцы працоўнай паверхні. U-вобразная – адрозніваецца тым, што тэхніку расстаўляюць ўздоўж трох сцен. Памер свабоднай плошчы некалькі памяншаецца, затое любая кропка знаходзіцца ў крокавай даступнасці, і няма неабходнасці ў частых перасоўванняў.\nЭнергія людзей можа стаць новым крыніцай біяпаліва


Будзьма беларусамі! » 4 o’clock з Брусам Бакнэлам: Лёс ці воля і дабрабыт народа\n23.01.2014 | 4 o’clock з Брусам Бакнэлам\n4 o’clock з Брусам Бакнэлам: Лёс ці воля і дабрабыт народа\nШто мацнейшае: абставіны ці воля чалавека? Што найважнейшае для нацыянальнага дабрабыту і чалавецтва агулам? Святлана праз сайт кампаніі “Будзьма беларусамі!”.\nШаноўная Святлана, віншую вас і ўсіх чытачоў “Будзьмы” з Новым годам.\nВялікі дзякуй за такія складаныя пытанні – я трошкі спрасціў іх для чытачоў. Не ўпэўнены, што здолею кампетэнтна на іх адказаць, але, калі дазволіце, падзялюся думкамі, што прыйшлі да мяне падчас зімовых святаў.\nЛёс ці воля?\nГэтае пытанне, “лёс ці воля”, здаўна хвалюе філосафаў. Мне здаецца, што ў цэнтры праблемы стаіць выбар. У якіх жыццёвых сітуацыях мы можам рабіць выбар? Якія ў нас магчымасці, у якой ступені мы здольныя на выбар?\nНіхто з нас не вольны выбіраць месца і час нараджэння, а таксама сям’ю. Гэты выбар робяць за нас бацькі. Яны ж перадаюць нам свае гены, у якіх можа быць закладзеная працягласць жыцця і прычына смерці.\nКалі б мне давялося адказваць на гэтае пытанне стагоддзе таму, падазраю, што я б надзяліў вялікім значэннем жыццёвыя абставіны. У тыя часы большасць з нас пайшла б па слядах сваіх бацькоў – жылі б на тым жа месцы, вялі б падобны лад жыцця, зараблялі б тым жа заняткам.\nЗ тых часоў сітуацыя змянілася дзякуючы развіццю ведаў пра свет і космас і выкарыстанню прыродных рэсурсаў у выніку індустрыялізацыі. Сёння шмат хто зарабляе не так, як нашыя продкі ў аграрным, даіндустрыяльным грамадстве, якія ў асноўным карміліся з зямлі. Толькі адзінкам шанцавала весці іншы лад жыцця.\nВеды пра сусвет цяпер шырока распаўсюджваюцца сярод людзей дзякуючы высокаму ўзроўню пісьменнасці, даступнай адукацыі і сродкам масавай камунікацыі. Медыцынскія даследаванні дазволілі чалавеку даведацца больш пра ўласнае цела і ягоныя магчымасці. Таксама дзякуючы прагрэсу ў медыцыне смяротнасць сярод немаўлят сёння значна ніжэйшая, чым была стагоддзе таму.\nАле сусвет і дасюль поўны таямніц. Нягледзячы на ашаламляльны прагрэс у ведах, мы яшчэ не маем дакладных звестак пра памер і паходжанне сусвету, пра тое, як працуе наш мозг, ці пра часціцу, меншую за базон Хігса. Сусвет, у якім мы жывем, абмяжоўвае нас.\nТаму я разумею меркаванне, што выбар, які мы маем, стварае ілюзію волі. Але і выбару ў нас сёння ў жыцці больш, асабліва дзякуючы адукацыі. Нашыя далягляды адносна таго, што мы можам дасягнуць, значна пашырыліся.\nНа другое пытанне адказаць нават больш складана. Праблема ў тым, што маецца на ўвазе пад дабрабытам народа. Нашае матэрыяльнае багацце, здароўе фізічнае ці ментальнае – наколькі мы шчаслівыя?\nІ як яго ацаніць? Існуюць разнастайныя міжнародныя індэксы, якія параўноўваюць узровень заробкаў, працягласць жыцця, грамадскую думку і г.д. Калі скласці іх разам, атрымаецца індэкс якасці жыцця. Але вынікі будуць залежаць ад таго, наколькі гэты індэкс збалансаваны. Што важнейшае: чыстае асяроддзе, нізкі ўзровень злачыннасці ці даступная адукацыя?\nГэтыя індыкатары адлюстроўваюць вынікі для кожнай краіны паасобку. Самі па сабе яны не паказваюць нам, як краіна здолела дасягнуць высокага ўзроўню заробкаў ці нізкага – самагубстваў і г.д.\nНекаторыя фактары немагчыма змяніць. Найбольш відавочныя з іх – геаграфічнае становішча і клімат.\nЁсць яшчэ і грамадская культура. Мы з маім індыйскім калегам неаднаразова абмяркоўвалі адрозненні нашых менталітэтаў. Ён наследуе вельмі адрознай ад нашай філасофскай традыцыі, дзе людзі па-іншаму ўспрымаюць сваё месца ў сусвеце і, здаецца, лягчэй прымаюць абставіны, у якіх ім даводзіцца жыць.\nЯ – прадукт заходняй традыцыі, карані якой – у класічнай цывілізацыі антычнай Грэцыі. Я прымаю як належнае ідэі, што прыйшлі да нас з хрысціянства, эпох асветы і ліберальнай думкі. Для мяне свабода выбару і валоданне асноўнымі правамі, якія прадугледжвае дэмакратыя, – найважнейшыя фактары для вызначэння дабрабыту грамадства.\nУ заходняй традыцыі існуюць розныя ідэі наконт дабрабыту. Бадай, самая брытанская з іх – гэта ідэя ўтылітарыянізму Джэрэмі Бентама і Джона Сцюарта Міла, якая прадугледжвае дзейнасць, накіраваную на задавальненне як мага большай колькасці людзей, што ў выніку прывядзе да “сумы шчасця”.\nНедахоп дадзенага прынцыпу ў тым, што ён залежыць ад чалавека. Мы не заўсёды дзейнічаем рацыянальна і да таго ж можам раптоўна перадумаць. А прынцып сам па сабе не можа гарантаваць, што палітычныя лідары будуць дзейнічаць выключна ў інтарэсах грамадскай большасці.\nУ ХІХ стагоддзі існаваў і такі погляд, што “гісторыя – гэта біяграфія выбітных грамадзян” (выраз брытанскага філосафа Карлайла). Яшчэ адзін філосаф, Лорд Эктан, быў нашмат больш скептычны ў дачыненні “выбітных грамадзян” і лічыў, што ўлада разбэшчвае.\n“Гераічны” погляд на гісторыю пакрысе саступіў месца ідэі пра тое, што лідары – гэта прадукт свайго грамадства. У эпілогу да “Вайны і міру” Талстой пісаў, што нават Напалеонам падчас расійскай кампаніі кіравалі сілы, якія яму самому не падпарадкоўваліся.\nІншыя філосафы, напрыклад, Маркс, меркавалі, што грамадства развіваецца па зададзеных траекторыях. Але нават тыя краіны, якія заяўлялі пра сябе як пра марксісцкія, не сталі такімі ў выніку падзей, якія прадказваў Маркс, а менавіта звяржэння капіталістычных буржуазных дэмакратычных улад. Такія змены здараліся ў менш развітых краінах, дзе капіталізм і індустрыялізацыя не дасягнулі высокага ўзроўню развіцця.\nЯ мог бы бясконца працягваць гэтую тэму, настолькі яна шматбаковая. Аднак дазвольце мне замест гэтага расказаць пра тыя бакі, што я ведаю найлепш.\nДыпламаты ацэньваюць праблемы, што стаяць перад краінамі і іх палітычнымі лідарамі. Мы павінныя разумець, што стрымлівае іх, калі яны імкнуцца ісці тым ці іншым шляхам. Часам лідары кажуць, што ўнутраная палітыка не дае ім магчымасці прыняць нейкія меры ў міжнародных адносінах.\nМне здаецца, што поспех нацыі ў доўгатэрміновай перспектыве залежыць ад таго, як людзі ўспрымаюць самі сябе, наколькі яны гатовыя да мабілізацыі дзеля агульнай справы, у адпаведнасці з агульнымі правіламі. Тут гаворка ідзе ўжо не пра лёс і волю, а больш пра самасвядомасць і матывацыю.\nДля мабілізацыі людзей не патрэбны нават моцны лідар. Напад ворага (ці толькі пагроза нападу) можа больш чым паспяхова аб’яднаць і заахвоціць нацыю да актыўнай дзейнасці. Але, на шчасце, войны ў Еўропе цяпер здараюцца рэдка.\nУ гэтым блогу я толькі павярхоўна адказаў на пытанне. Я ўпэўнены, што дабрабыт нацыі ў будучыні залежыць ад таго, ці будзе ў кожнага грамадзяніна права голасу ў вырашэнні гэтай самай будучыні.\nСвятлана, вы таксама спыталі, ці меў я калісьці дачыненні з тымі, хто пераадолеў абставіны.\nКанкрэтных прыкладаў у мяне, на жаль, няма. Аднак я захапляюся людзьмі, якім пашанцавала менш, чым мне – калі ўзяць здароўе ці матэрыяльнае становішча, – але якія, нягледзячы на гэта, шмат чаго дасягнулі ў жыцці.\nВашае пытанне прымусіла мяне ўспомніць пра аднаго палітычнага лідара, які зусім нядаўна пайшоў з жыцця. Нават правёўшы 27 гадоў у турме і вызваліўшыся ва ўзросце 71 года, Нэльсан Мандэла здолеў прывесці Паўднёвую Афрыку ад апартэіду да дэмакратыі.\nУ Мандэлы быў улюбёны верш, які ён чытаў сам сабе ў турме. Гэты верш напісаў у 1875 годзе англійскі паэт Уільям Эрнэст Генры, які ўсё жыццё пакутаваў ад хвароб і якому давялося ампутаваць нагу праз інфекцыю. Верш носіць назву “Invictus” – “Непераможны”:\nКалі мяне накрые ноч,\nЧарнейшая за чарнату,\nЯ буду дзякаваць багам\nЗа сваю моцную душу.\nУ жорсткіх лёсу кіпцюрах\nЯ не вагаўся, не стагнаў.\nХай былі слёзы на вачах —\nЯ ішоў у крыві, я не ўпаў.\nПа-за нянавісцю і болем\nЯ бачу толькі цьмяны жах.\nІ хай праходзіць год за годам —\nМне невядома слова “страх”.\nШлях мой цяжкі: прайду яго,\nХоць бі мяне, хоць задушы.\nЯ лёсу уладар свайго\nІ капітан сваёй душы.\nУ рэвалюцыі жаночы твар. Выпадак Беларусі\nІдзе збор сродкаў на дапамогу палітзняволеным беларускам і выданне рускамоўнай версіі кнігі Вольгі Шпарагі «У рэвалюцыі...\nБіскуп Яшэўскі: будзем часова накрываць дах касцёла ўласнымі сіламі\nБіскупскі вікарый для горада Магілёва і Магілёўскай вобласці біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB распавёў catholic.by пра планы ліквідацыі...\nГрамадскае аб'яднанне «Звяно» ліквідаванае\nПраваабарончае грамадскае аб’яднанне «Звяно» канчаткова ліквідаванае. Такое рашэнне прынята сёння, 17 студзеня, Вярхоўным...\nСучасныя малыя народы Расііі знаходзяцца ў цяжкай сітуацыі. З Крамля зададзены курс на моўна-культурную ўніфікацыю...\n18.01 09:00Выстава да 130-годдзя Рыгора Шырмы ў Нацыянальнай бібліятэцы\n18.01 09:30Выстава да 190-годдзя «Пана Тадэвуша» ў Музеі гісторыі беларускай літаратуры\n18.01 09:30Выстава «Калядныя цуды» ў Музеі гісторыі беларускай літаратуры\n18.01 10:00Выстава Паўла Татарнікава ў Гродне\n18.01 10:00Выстава «Мая рака» беларускай мастачкі Марыі Алены Банэ ў Варшаве\n18.01 12:00Выстава да 130-годдзя Адама Станкевіча ў Вільні\nУ Налібаках памёр адзін з найстарэйшых беларусаў. Яму было 107 гадоў


sipb - Вопыт сяброўкі\nВопыт сябровак (ВС) любадзейны вопыт, які сьцірае межы паміж фінансавай угодай і рамантычнымі адносінамі. У сэкс-індустрыі, ВС зьяўляецца агульным тэрмінам для сэксуальнага кантакту, у якім як эскорт, і кліент гатовы ўдзельнічаць ва ўзаемным сэксуальным асалодзе й у некаторай ступені эмацыйнай блізкасьці. «Вопыт сяброўкі» звычайна ўключае ў сябе больш асабістае ўзаемадзеяньне, чым традыцыйныя выклік дзяўчына ці суправаджэньне; яна шырока вар’уецца ад чалавека да чалавека. Існуе акцэнт на ня толькі сэкс, але й якія маюць больш паччуцьця. У гэтай канкрэтнай сфэры сэкс-бізнэсу, прастытуткі ўвасабляюць пачуцьцё сапраўднасьці, каб зрабіць вопыт больш прыемным для сваіх кліентаў, а таксама зрабіць больш выгадны вынік для сябе. Калі сэкс-працаўнік мужчынскага полу, паслуга называецца вопыт хлопца.\nПаша - 12-павярховы будынак з плошчаю каля 9000 квадратных мэтраў, дзе знаходзіцца бардэль. паша знаходзіцца ў Кёльне, Нямеччына. У ім робіць каля 120 блудніц, больш за 80 супрацоўнікаў і да 1000 заказчыкаў у дзень, гэта самы вялікае блудзілішча ў Эўропе.\nБлудзілішча было адкрытае ў студзені 1972 гады на вуліцы Горн, пад назвай «Сабор Любові». Горад Кёльн хацеў "разабрацца" з вулічнымі курвамі ў сярэдзіне места й выдаў ільготу на будаўніцтва новага бардэля на зямлі, якая належыць месту на ўскраіне Кёльну. Прастытуткі былі супраць загону іх у будынак, дзе іх было лягчэй пільнаваць і значыць драць зь іх "дзякла" за права займацца "работай". У 1995 годе ўладальнік «Сабору Любові» зьмяніўся пасьля продажу, і новая назва «Паша» была ўведзена. Пазьней яны дадалі дома пад тым жа назвай у Зальцбургу, Мюнхене й Лінцы.\nДом мае 7 паверхаў і 126 пакояў з блідніцамі й здае іх за плату ў памеры 180 эўра ў дзень, якая ўключае ў сябе харчаваньне, медыцынскае абслугоўваньне, і 20 эўра падатку, што ўлады зьбіраюць з блуду ў дзень (у тым ліку «любачынскі падатак» Кёльна 6 эўра). Жанчыны прыходзяць з многіх краін; каля 30% зь іх зьяўляюцца нямецкімі. Яны, як правіла, сядзяць за межамі сваіх пакояў і вядуць перамовы з заазчыкамі паслугаў, якія блукаюць па калідорах. Некаторыя жанчыны жывуць у сваіх пакоях, іншыя маюць зьнімаюць жытло ў Кёльне.\nДом адкрыты 24 гадзіны ў суткі; заказчыкі прастытутак заплаціць уступны ўнёсак у памеры 5 эўра, а затым могуць весьці перамовы непасрэдна з жанчынамі, якія працуюць незалежна адзін ад аднаго й трымаць усе грошы. Адзін паверх зарэзерваваны для службы нізкіх цэн і яшчэ адзін для збачэнак, якія перадзяваюцца (муж у дзеўку, абл дзеўка ў мужа). У доме таксама зьмяшчае рэгулярны гатэль, настольныя танцавальны начны клуб з асобным уваходам, некалькі бараў і асобным бардэлем стылю на верхнім паверсе.\nУ 2003 годзе, вусныя ласкі й любадзейства каштавалі каля 50 эўра. Бардэль рэклямуе гарантыю вяртаньня грошай у выпадку нездавальняючага абслугоўваньня жанчыны.


Хлебніца і драмуха: з чаго гатавалі гарбату нашы продкі\n11:59 09.08.2018 (абноўлена 13:20 09.08.2018)\nЭтнограф Ларыса Мятлеўская раскрывае сакрэты вытворчасці гарбаты са скрыпеню.\nСёння Панцеляймон лекар ці Панцеляймон Зажніўны — дзень, калі нашы продкі збіралі розныя травы. Лічылася, што сабраныя зёлкі не толькі лячылі ад розных хвароб, але і засцерагалі ад нячысцікаў. Самы час звярнуць увагу на скрыпень.\nХлебнік, пухавік або дрома\nВясковыя жыхары не проста збіралі скрыпень, а касілі і нават жалі, каб мець добрую гарбату на доўгі час. Зараз у народзе прынята называць яго "іван-чай" ці "кіпрэй", а ў нашых продкаў было каля дзесятка цікавых назваў.\nНапрыклад, за снатворнае дзеянне расліну называлі "дромай" ці "драмухай", за падабенства з вербным лісцем — "вярбой-травой", за высокія лубяныя якасці трава мае назву "дзікі лён".\nСкрыпень адным з першых засяляе пусткі ў лесе пасля агню, і таму людзі звалі яго "пажарнікам", а за тое, што насенне высяваецца з пухам, з якога рабілі вату — "пухавіком". Часта змолатае саладкавате карэнне дадавалі ў муку пры выпечцы хлеба, і скрыпень станавіўся "хлебніцай".\nДарэчы, "скрыпенем" яе называюць таму, што калі рвуць з каранём, трава выдае характэрны гук.\n"Капорскі чай" — гэта вам не Індыя\nНярэдка гэтую расліну ўжываюць у ежу. Маладыя каранёвыя парасткі вараць як спаржу, а саладкаватыя на смак карэнішчы ядуць нават сырымі. Высушанае лісце заварваюць і атрымліваюць моцны і смачны напітак.\nЦвіце скрыпень з сярэдзіны ліпеня па верасень. Увесь гэты час можна збіраць лісце і кветкі, якія ўтрымліваюць шмат чароўных рэчываў.\nНарыхтоўваюць сыравіну рознымі спосабамі. Можна проста высушыць яе ў цяньку на вышках з добрай вентыляцыяй, але можна зрабіць і "капорскі чай".\nУ Расіі гарбата са скрыпеню вядома з XII стагоддзя. Пазней яе пачалі рабіць манахі, якія жылі недалёка ад сучаснага Санкт-Пецербурга ў вёсцы Капора. Напітак спадабаўся англічанам, якія пэўны час кантрабандай вывозілі "капорскі чай" на радзіму. Пасля мясцовыя жыхары паставілі справу на паток і чай экспартавалі ў Еўропу. Пік прыйшоўся на XVII-XIX стагоддзі. А далей "капорскі чай" з рынку пасунула індыйская і кітайская гарбата.\nЛічыцца, што якасці ў гарбаты са скрыпеню інакшыя. Па лекавых уласцівасцях і крэпасці яна пасярэдзіне паміж чорнай і зялёнай гарбатай. Добра высушаны напітак мае чорны колер, але з больш насычаным фруктова-кветкавым водарам. Ужываюць яе пры харчовых і алкагольных атручваннях, пры частых стрэсах, дэпрэсіі і высокай псіхаэмацыянальнай нагрузцы, сіндроме хранічнай стомы і іншых паказчыках.\nСабраўшы лісце, трэба сушыць яго ў цені адзін дзень, увесь час паварочваючы, каб не падсохла па версе і з бакоў. Праз дзень лісце скручваюць у далонях, пакуль яно не выпусціць сок, і атрыманыя скруткі раскладваюць і накрываюць мокрым ручніком. Цяпер расліна будзе праходзіць працэс ферментацыі прыкладна 6-10 гадзін да з'яўлення прыемнага водару садавіны.\n© Flickr / Tom Godber\nУ гарбату са скрыпеню можна не сыпаць цукар\nПасля гэтага скруткі трэба раскруціць і раскласці на роўнай паверхні, засланай папярэдне пергаментнай паперай. Далей сушаць ў печы або духоўцы пры даволі нізкай тэмпературы ад 50 да 100 градусаў — ад 40 хвілін да 1,5 гадзіны.\nДзверы духоўкі злёгку адчыняюць. Можна на дно шафы пакласці дзве цагліны з чырвонай гліны, каб яны ўбіралі ў сябе лішнюю гарачыню і сыравіна не падгарэла і не перасушылася. Усе гэтыя маніпуляцыі лепш рабіць у хатняй печы, але сучасная кухонная пліта таксама падыйдзе.\nМожна атрымаць грануліраваную гарбату. Для гэтага пасля ферментацыі лісце прапускаюць праз мясарубку і высушваюць так, як апісана вышэй.\nУжываць гарбату можна не раней чым праз месяц пасля прыгатавання сыравіны. Ёсць некалькі варыянтаў заварвання гарбаты са скрыпеню.\nЗапарваюць такую гарбату як звычайны чорны чай. 0,5-1 ч лыжку заваркі неабходна заліць 200 мл кіпеню, настаяць 3-5 хвілін і піць маленькімі глыткамі без цукру, бо на смак ён саладкаваты.\n3 ст лыжкі заваркі заліваюць 1 літрам кіпятку і заварваюць на працягу 20-30 хвілін.\nГарбату са скрыпеню старыя зяляркі раяць не ўжываць больш за месяц, каб не нашкодзіць страўніку. Пасля перапынку ў адзін мсяц ласавацца такім чаем можна прадоўжыць.\nНародныя традыцыі, Рэцэпты, Ларыса Мятлеўская, Беларусь\nШчадрэц у Семежава: святкуем смачна\nВываз культурных каштоўнасцяў з Беларусі\nКалядныя песні: я каза-страказа, за тры грошы куплена, паўбока аблуплена\nАптэкар, гумарыст і наватар: што яшчэ вядома пра Ядвігіна Ш.\nНавагоднія прыкметы і смачныя стравы на святочную вячэру


Чатыры лепшыя моўныя перакладчыкі для Android | Androidsis\nМоўныя перакладчыкі - адзін з самых карысных інструментаў, які мы можам знайсці. Так як мы можам выкарыстоўваць іх у любых сітуацыях. Альбо калі мы чытаем тэкст на іншай мове, перакладаем тэкст, альбо едзем у іншую краіну. Гэта можа быць нам вельмі карысна ў самых розных сітуацыях. Такім чынам, добра, каб на нашым смартфоне быў усталяваны перакладчык.\nВы напэўна ведаеце некаторых перакладчыкаў альбо выкарыстоўваеце іх рэгулярна. Але ў многіх карыстальнікаў не ўстаноўлена ні адно з гэтых прыкладанняў. Такім чынам, Ніжэй мы пакінем вам выбар лепшых перакладчыкаў для Android.\nТакім чынам, Вы можаце ўсталяваць любы з гэтых інструментаў, які будзе вам вельмі карысны у мностве сітуацый. Многія з гэтых імёнаў будуць падавацца вам знаёмымі. Але, напэўна, ёсць той, які цалкам адпавядае таму, што вы шукаеце ў перакладчыку.\n2 Пераклад: тэкст і голас\n3 Перакладчык Microsoft\nЯк гэта можа быць у адваротным выпадку, прыкладанне павінна адкрыць спіс лепшых перакладчыкаў для Android. Паколькі яго можна шмат крытыкаваць, перакладчык Google - вельмі поўны інструмент. У асноўным вылучаецца вялікая разнастайнасць моў што ім належыць, у агульнай складанасці 103. Акрамя таго, 59 з іх можна выкарыстоўваць без падлучэння да Інтэрнэту. Так што гэта вельмі карысна.\nДадатак значна палепшылася. Фактычна мы можам загрузіць фотаздымак з тэкстам, і ён перакладзе тэкст гэтага малюнка. Такім чынам мы можам выкарыстоўваць у розных сітуацыях. Су загрузка цалкам бясплатная і ўнутры няма рэкламы і пакупак.\nПераклад: тэкст і голас\nГэта адзін з самых папулярных перакладчыкаў для карыстальнікаў Android. З гэтага ён вылучаецца вельмі простай у выкарыстанні альтэрнатывай ён мае вельмі зручны і інтуітыўна зразумелы дызайн. Ён таксама мае вялікую колькасць даступных моў, у агульнай складанасці 100. Можа перакладаць як тэкст, так і маўленне з дапамогай гэтага прыкладання. І гэта дазваляе нам дзяліцца перакладам у іншых прыкладаннях пасля заканчэння.\nЗагрузка гэтага прыкладання для Android бясплатна. Хоць унутры мы знаходзім рэкламу, хаця ў цэлым яны не надта раздражняюць.\nБясплатны перакладчык з англійскай на іспанскую мову\nМногія, магчыма, не ведалі, што Microsoft таксама прысутнічае ў свеце перакладчыкаў. Але перад намі вельмі надзейнае прыкладанне для Android, якое працуе вельмі добра. Гэта дазваляе канвертаваць тэксты на больш чым 60 розных моў, Акрамя таго, мы можам выкарыстоўваць камеру каб мы пераклалі тэкст фотаздымкаў альбо скрыншотаў. Дадатак таксама дазваляе нам выкарыстоўваць яго ў аўтаномным рэжыме. Таму вельмі карысна, калі мы падарожнічаем і ў нас няма Інтэрнэту.\nГэта дадатак, якое мае добры рэйтынг ад карыстальнікаў. У цяперашні час ён даступны ў краме Play бясплатна. Да таго ж унутры мы не знаходзім пакупак і надакучлівай рэкламы.\nЯшчэ адзін з самых папулярных перакладчыкаў для карыстальнікаў тэлефонаў Android. Гэта перакладчык і слоўнік, які дае нам магчымасць канвертаваць тэкст і / або голас больш чым на 90 мовах. Гэта дазваляе нам слухаць пераклады двума рознымі галасамі (мужчынскі і жаночы). Акрамя таго, у нас ёсць слоўнік з сінонімамі кожнага слова, які мы выкарыстоўваем. Ён таксама мае аўтаномны рэжым што дазваляе нам яго выкарыстоўваць няма неабходнасці ў падключэнні да Інтэрнэту. Таму ідэальна, калі мы знаходзімся за мяжой альбо ў нас скончыліся дадзеныя.\nГэта варыянт, які мае вельмі станоўчыя ацэнкі карыстальнікаў. Загрузка гэтага прыкладання для Android бясплатна. Хоць унутры мы знаходзім пакупкі і рэкламу.\nГэтыя чатыры перакладчыкі - лепшыя варыянты, даступныя для карыстальнікаў Android. Усе яны бясплатныя, таму вам не трэба нічога марнаваць, каб атрымаць асалоду ад якаснага перакладчыка. Акрамя таго, усе яны маюць вялікую колькасць даступных моў. Такім чынам, гэта чатыры перакладчыкі, якія выдатна адпавядаюць сваёй мэты.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прыкладанні для Android » Лепшыя перакладчыкі для Android


На «БелАгра» вызначаць «Найлепшага аратага» і «Чэмпіёна смаку» | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Сельская гаспадарка » На «БелАгра» вызначаць «Найлепшага аратага» і «Чэмпіёна смаку»\nНа «БелАгра» вызначаць «Найлепшага аратага» і «Чэмпіёна смаку»\nУпэўніцца ў якасці беларускай прадукцыі і набыць тэхніку, жывёлу і расаду запросіць ХХІХ Міжнародная спецыялізаваная выстаўка «БелАгра» ў рамках Беларускага аграпрамысловага тыдня.\nЦікава будзе нават тым, хто ў звычайным жыцці далёкі ад сельскай гаспадаркі, упэўнены намеснік міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Уладзімір ГРАКУН. Што чакае ўдзельнікаў і наведвальнікаў форуму аграрыяў, журналісты даведаліся на прэс-канферэнцыі ў Нацыянальным прэс-цэнтры.\nПа інфармацыі Уладзіміра Гракуна, сёлета ў выстаўцы возьмуць удзел каля 560 кампаній з 29 кран. «БелАгра» выйдзе за межы гандлёва-лагістычнага цэнтра: да галоўнай пляцоўкі далучаныя эксперыментальныя палеткі, дзе вырошчваюцца азімыя пшаніца, жыта, ячмень і трыцікале.\nСярод навінак традыцыйнай выстаўкі ў гэтым годзе намеснік міністра таксама назваў уручэнне гран-пры пераможцу кожнай намінацыі — статуэткі «Багіня ўрадлівасці». Падчас конкурсаў на «БелАгра-2019» будуць вызначаныя найлепшы араты, чэмпіён смаку і найлепшая племянная карова малочнай пароды.\n«Кожны павінен пастарацца выйсці на першае месца і атрымаць статуэтку, — заклікаў Уладзімір Гракун. — Традыцыя мусіць прыжыцца і стаць сімвалам выстаўкі».\nНа плошчы больш чым 75 тысяч квадратных метраў будуць прадстаўлены інавацыйныя распрацоўкі беларускіх вучоных. Прадэманструюцца і энергазберагальныя тэхналогіі, дзякуючы якім пры скарочаных выдатках можна атрымаць прыбаўленні ў вазе, удою ці ўраджайнасці.\nГэтым разам на выстаўцы будуць экспанавацца пладовыя і ягадныя культуры, а таксама ўсе калекцыі тэхнікі: глебаапрацоўчыя, пасяўныя, корманарыхтоўчыя, зернеўборачныя машыны, а яшчэ — рэтракамбайны ды рэтратрактары. Прадэманструюць сваю сельгастэхніку не толькі беларускія вытворцы, але і прадстаўнікі Германіі, Чэхіі, Францыі, Славакіі, Турцыі, Італіі, ЗША, Канады. Увогуле, сёлета геаграфія выстаўкі пашырана аж да Ізраіля, Іспаніі, Нідэрландаў, Мазамбіка, Зімбабвэ.\nСёлета на выстаўку вяртаюцца вытворцы ўгнаенняў і сродкаў аховы раслін. Замежныя кампаніі нароўні з айчыннымі прадэманструюць магчымасці тэхнікі і прыклады перапрацоўкі прадукцыі — мясной, хлебабулачнай, кандытарскай. Акрамя таго, аграрыі прэзентуюць розныя пароды жывёлы, птушкі і рыбы. Дарэчы, у «рыбнай вёсцы» кожнаму наведвальніку выстаўкі прапануюць пакаштаваць не толькі юшку ад рыбгасаў, але і кансервы, вяленую і сушаную рыбу.\nЯк паведаміў генеральны дырэктар міжнароднай выставачнай кампаніі ЗАТ «МінскЭкспа» Уладзімір БУЛАВІЦКІ, на «Бел-Агра» будзе прадстаўлена больш як 320 адзінак тэхнікі і 94 прадпрыемствы з прадукцыяй перапрацоўкі, якія прапануюць дэгустацыю. Падчас выстаўкі адбудуцца дзелавыя сустрэчы, перагаворы і семінары. Адначасова з «БелАгра» пройдуць міжнародныя спецыялізаваныя выстаўкі «БелФерма» і «БелПрадукт».\nУладзімір Булавіцкі выказаў спадзяванне, што да 2021 года па загадзе Прэзідэнта краіны будзе створаны Нацыянальны выставачны цэнтр, які ўздыме правядзенне міжнароднага аграрнага форуму на новы ўзровень.\n«Пакуль што мы вымушаныя штогод пачынаць з нуля. Нягледзячы на гэта, усе пытанні паспяхова вырашаюцца. «БелАгра» — галоўны праект нашай дзяржавы», — упэўнены кіраўнік «МінскЭкспа».\nДля арганізатараў і ўдзельнікаў экспазіцыі мерапрыемства пачынаецца ўжо сёння: Уладзімір Булавіцкі паведаміў, што мантажныя работы і заезд экспанатаў стартуюць 31 мая. А наведвальнікаў чакаюць з 4 да 9 чэрвеня. Ад станцыі метро «Малінаўка» да экспазіцыі будзе курсіраваць бясплатны аўтобус. Можна дабрацца і транспартам ГЛЦ «Глобус Парк».\nЗагаловак у газеце: «Багіня ўрадлівасці» чакае герояў\nНа «Белагра-2018» прадставяць самаробныя трактары\n1190 Iгар Карпенка, мiнiстр адукацыi\n959 «Большасць пацыентаў дыягназ успрымаюць адэкватна». Як працуюць выязныя брыгады, што лечаць пацыентаў з COVID-19 дома\n675 Жыхарка Крупак скардзіцца: з суседняга стадыёна ёй на ўчастак часта прылятаюць мячы


Эксперт: сёння ў пытанні Томасу “мяч на баку Ўкраіны” | Krynica.info\nАпошнія навіны з рэзідэнцыі Канстанцінопальскага Патрыярхату ўсяляюць упэўненасць у прыхільнікаў ўкраінскай аўтакефаліі. Між тым у самой Украіне ёсць шэраг сур’ёзных перашкод на шляху стварэння Памеснай Праваслаўнай Царквы. Пра гэта ў інтэрв’ю з балгарскім багасловам, прафесарам Іванам Стаянавым.\n– Сёння погляды усяго праваслаўнага свету, і не толькі праваслаўнага, прыкаваныя да Канстанцінопаля і Кіева. Як Вы ацэньваеце апошнія падзеі, сінаксіс, а асабліва сустрэчу Сусветнага патрыярха Варфаламея і Кірыла?\n– На маю думку, нічога звышнатуральнага, сенсацыйнага не адбылося. Не ўдаючыся ў гістарычныя падрабязнасці, магу сказаць, што пазіцыя Канстанцінопаля ў дачыненні да Кіеўскай мітраполіі і кананічных межаў Маскоўскага Патрыярхату была сфарміравана яшчэ ў канцы XVII – пачатку XVIII стагоддзяў і з гэтага часу практычна не змянілася. Іншае пытанне – гэта магчымасць рэальнага ўплыву Канстанцінопальскага патрыярхату на змяненне фактычнай сітуацыі: падчас існавання Асманскай імперыі, Расійскай імперыі Сусветны патрыярхат быў не ў стане штосьці змяніць, але як толькі ўмовы мяняліся, адбываліся канкрэтныя дзеянні. Напрыклад – наданне аўтакефаліі Польскай Праваслаўнай Царкве менавіта на падставе кананічнай юрысдыкцыі Канстанцінопаля над Кіеўскай мітраполіяй. Ну і пазіцыя паўсюднай патрыярхіі на Усеправаслаўнай нарадзе 1948 года ў Маскве варта ўзгадаць, бо Канстанцінопальскі патрыярх адмовіўся ад асабістага ўдзелу.\n– Аднак 31 жніўня, як нам здаецца, размова была дастаткова жорсткай…\n– Менавіта так, бо, як адзначаюць практычна ўсе эксперты і аналітыкі, палітыка кампрамісаў, якую праводзіў патрыярх Варфаламей у дачыненні да Маскоўскага патрыярхату ў плыні апошніх дзесяцігоддзяў, скончылася крахам яшчэ ў 2016 годзе, калі РПЦ адмовілася ад удзелу ва Усеправаслаўным саборы на Крыце. Акрамя таго, нягледзячы на ўсе запэўніванні, Маскоўскі Патрыярхат так і не змог за больш чым 25 гадоў вылечыць падзел Праваслаўя ва Ўкраіне, наадварот, падзел толькі павялічваўся, а Маскоўскі Патрыярхат стабільна губляў ўплыў ва ўкраінскім грамадстве.\n– Магчыма тут паўплывала анексія Крыма і вайна на Данбасе?\n– На мой погляд, гэтыя падзеі з’явіліся толькі дадатковым каталізатарам, калі працэсы ў грамадстве пачалі адбывацца значна хутчэй. Але, калі мы паглядзім на сацыялогію, і да вайны Маскоўскі Патрыярхат ва Украіне стабільна губляў давер грамадства і вернікаў. Так, працэс быў павольны, але ён адбываўся. І гэта пры тым, што з 1992 года і да 2014-га ўкраінская ўлада дэ-факта была на баку Маскоўскага Патрыярхату.\n– Што ж, на Ваш погляд, паўплывала на такую жорсткую пазіцыю Сусветнага патрыярха, на рэзкае змяненне яго пазіцыі ва «ўкраінскім пытанні»?\n– Я ўжо адзначаў, што пазіцыя адносна кананічнай прыналежнасці Кіеўскай мітраполіі была даўно сфармавана і не змянялася. Але для адказу на гэта пытанне я хачу звярнуць увагу на словы Маскоўскага патрыярха Кірыла: «Свет змяніўся». Сапраўды, у свеце, асабліва ў Сусветным Праваслаўі, адбыліся грандыёзныя змены, якія і далі магчымасць Канстанцінопалю быць жорсткім.\nПа-першае, распаўся т.зв. «Сацыялістычны лагер» і СССР, якія дазвалялі Маскве фактычна кантраляваць большасць Памесных Праваслаўных Цэркваў. Сёння гэтага ўжо няма. Вядома, мы можам казаць пра прарускія сентыменты асобных іерархаў, але рэальна магчымасць палітыка-рэлігійных маніпуляцый з боку Маскоўскага Патрыярхату мінімізавалася, а аўтарытэт Канстанцінопальскага патрыярха стаў значна большы, што паказаў Усеправаслаўны сабор 2016 года. Ужо відавочна, што Маскве не атрымаецца ініцыяваць глабальны крызіс ў сусветным праваслаўі.\nПа-другое, адсутнасць практычных канструктыўных прапаноў з боку патрыярха Кірыла. Наколькі я ў курсе, быў стары спіс аргументаў «супраць» і ніякіх спроб знайсці рэальнае рашэнне «ўкраінскага крызісу», пераадолець падзел. Як справядліва было заўважана, немагчыма трымаць мільёны людзей па-за Усяленскім Праваслаўем толькі праз амбіцыі Маскоўскага Патрыярхату. Таму размова, хоць і была доўгай, практычна не атрымалася.\n– Менавіта вынік перамоваў Канстанцінопальскага і Маскоўскага патрыярхаў, рашэнне сінаксісу, даюць сёння большасці ўкраінскіх СМІ, журналістам, карыстальнікам сацыяльных сетак, іерархам і святарам Кіеўскага Патрыярхата, казаць, што Томас практычна ўжо ёсць. Як Вы пракаментуеце гэтыя сцвярджэнні?\n– Да майго жалю, я пакуль не бачыў аб’ектыўнай украінскай аналітыкі адносна працэсу надання Томасу. Фактычна тут прадстаўленыя толькі два погляды: тыя, хто катэгарычна “за”, і тыя, хто катэгарычна “супраць”. У першым выпадку мы бачым поўны аптымізм і ігнараванне праблем, у другім – поўнае адмаўленне відавочнага і прыдуманыя праблемы.\n– Давайце пагаворым пра тых, хто падтрымлівае аўтакефалію, бо аргументы праціўнікаў добра вядомыя, а Сусветны патрыярх даў на іх вычарпальны адказ.\n– Давайце пачнем з яснай пазіцыі Канстанцінопаля, якую большасць прыхільнікаў аўтакефаліі чамусьці часта забываюць. А менавіта з таго, што Сусветны патрыярхат збіраецца не проста «легалізаваць» Кіеўскі Патрыярхат або Украінскую Аўтакефальную Праваслаўную Царкву, або (і) праўкраінскую частку Маскоўскага Патрыярхату ва Украіне. Гаворка ідзе пра глабальнае і канчатковае вырашэннае праблемы падзелу ўкраінскіх праваслаўных – стварэнне новай Праваслаўнай Царквы на базе аб’яднання ўсіх тых, хто падтрымлівае стварэнне Памеснай Праваслаўнай Царквы ва Ўкраіне. Пакуль я не бачу рэальнага аб’яднальнага працэсу сярод праваслаўных у Украіне. Так, кожная юрысдыкцыя (УПЦ КП і УАПЦ – рэд.) у асобнасці звярнулася да Ўсяленскага патрыярха, таксама выказаліся за аўтакефалію шэраг іерархаў і святароў Маскоўскага Патрыярхату ва Украіне, але ніякіх рухаў да аб’яднання зроблена не было. Больш за тое, мае крыніцы ў Канстанцінопальскім патрыярхаце кажуць пра правал нават нефармальных кансультацый зацікаўленых украінскіх бакоў.\n– Сёння большасць украінцаў ўпэўнена, што базай для новай царквы можа быць менавіта Кіеўскі Патрыярхат…\n– Сапраўды, сёння Кіеўскі Патрыярхат – гэта найбольшая па колькасці і найлепш арганізаваная альтэрнатыўная ўкраінская Царква, якая дамагаецца прызнання сваёй кананічнасці. Аднак, на вялікі жаль, у сучасным стане ён (Кіеўскі Патрыярхат – рэд.) не можа быць базай аб’яднання. Гэта не толькі мая думка, але і шэрагу маіх сяброў з Канстанцінопальскага патрыярхату. Паспрабую прывесці некалькі найбольш важкіх аргументаў.\nПа-першае, хоць гэта і балюча чуць шэрагу маіх украінскіх сяброў, Кіеўскі Патрыярхат практычна з’яўляецца ўкраінамоўным клонам Рускай Праваслаўнай Царквы 80-х гадоў ХХ ст. Таму ён, як гэта было і з РПЦ савецкага перыяду, пабудаваны на аўтарытарна-таталітарнай мадэлі кіравання, якая дэ-факта замыкаецца на адным чалавеку – патрыярху Філарэце. Магчыма, што такая мадэль была найбольш эфектыўнай у 90-х гадах, на момант станаўлення Царквы, піка супрацьстаяння з Маскоўскім Патрыярхатам і грэка-каталікамі ў Галіцыі, але сёння яна ўжо з’яўляецца відавочна рэгрэсіўнай, бо не прадугледжвае іншай мадэлі аб’яднання праваслаўя, акрамя далучэння да сваёй структуры. Натуральна, што ў іншых суб’ектаў працэсу аб’яднання маюцца небеспадстаўна асцярогі за свой лёс у выпадку прыняцця менавіта мадэлі «далучэння».\nНапрыклад, што будзе з тымі архірэямі і святарамі УАПЦ, якія ў свой час былі выгнаныя (сышлі) з Кіеўскага Патрыярхату? Ці застануцца яны кіруючымі, або, як гэта ўжо было раней, будуць пераведзеныя ў разрад настаяцеляў храмаў без тытула? Што будзе з навучальнымі ўстановамі УАПЦ? А якая доля будзе ў архірэяў (і святароў) аўтакефальнай групы Маскоўскага Патрыярхату ва Ўкраіне пры далучэнні? Пакуль ясных адказаў і гарантый з боку Кіеўскага Патрыярхату мы не пачулі.\nНаадварот, на працягу некалькіх апошніх месяцаў Кіеўскі Патрыярхат даваў ясныя сігналы аб намеры дамінавання і гульні выключна па сваіх правілах. Так, калі яшчэ ў канцы зімы і пачатку вясны 2018 года яго афіцыйныя прадстаўнікі казалі пра «аб’яднальны Памесны сабор, на якім будзе абраны прадстаяцель», дык ужо летам размова ішла выключна аб «аб’яднальным архірэйскім саборы, на якім будзе абраны прадстаяцель». А гэта істотная розніца, бо на памесным саборы будуць прадстаўнікі духавенства, манаства і свецкіх, а на архірэйскім – выключна архірэі. Простае большасць архірэяў Кіеўскага Патрыярхату робіць архірэйскі сабор чыстай фармальнасцю, а епіскапат УАПЦ і (магчыма) частка епіскапату Маскоўскага Патрыярхату, якія на сёння адкрыта падтрымалі Украінскую Памеснасць, простымі статыстамі.\nПры гэтым старшыня прэс-цэнтра Кіеўскага Патрыярхату архіепіскап Яўстраці (Зара) і сам патрыярх Філарэт у сваіх інтэрв’ю адназначна назвалі імя будучыні прадстаяцеля аб’яднанай Украінскай Царквы, якая атрымае Томас, – патрыярх Філарэт.\nНа маю думку, гэта досыць дэструктыўная пазіцыя на перамовах пра аб’яднанне, бо змяшчае вялікую рызыку расколу нават новай, прызнанай Сусветным патрыярхатам, структуры, што будзе крахам яго намаганняў. І гэта вельмі добра разумеюць у Канстанцінопалі.\nПа-другое, мне прыйшлося нядаўна чытаць адзін аналітычны матэрыял на рускамоўнай версіі партала РЫСУ, дзе гаварылася, што Кіеўскі Патрыярхат не мае праблем з іншымі Памеснымі Цэрквамі. Але гэта далёка не так. Канстанцінопаль неаднаразова ўказваў Кіеўскаму Патрыярхату на некалькі ключавых праблем, якія трэба будзе вырашыць да аб’яднання, а тым больш да атрымання Томас. Сутнасць гэтых праблем – кананічныя структуры Кіеўскага Патрыярхату на тэрыторыі іншых памесных Цэркваў, у першую чаргу – у Расіі і Малдове, якія не могуць быць прызнаныя Канстанцінопалем законнымі і легалізавацца.\nПа-трэцяе, Канстанцінопаль выразна і недвухсэнсоўна сказаў, што прызнае выключна Кіеўскую мітраполію і будзе ўручаць Томас «Кіеўскаму мітрапаліту». Толькі пасля атрымання Томасу Прадстаяцель новай памеснай Царквы можа быць паднесены да сану патрыярха. Таму на аб’яднальным саборы, нават архірэйскім, можа быць абраны прадстаяцель выключна з тытулам «Мітрапаліта Кіеўскага». Пакуль мы не пачулі ад Кіеўскага Патрыярхату гатоўнасць пайсці на такі крок.\n– Вы выказалі крытыку ў адрас Кіеўскага Патрыярхату, а адносна іншых удзельнікаў аб’яднальнага працэсу таксама ёсць крытычныя заўвагі?\n– Дастаткова дзіўным з’яўляецца пазіцыя т.зв. «Аўтакефальнай групы» Маскоўскага Патрыярхату ва Украіне. З аднаго боку, яны адкрыта, у СМІ, заяўляюць сваю падтрымку Томасу і стварэнню адзінай памеснай Царквы, з другога – ніяк рэальна не падключаюцца да гэтага працэсу. Напрыклад, наколькі я дасведчаны, ім не раз прапаноўвалі перайсці ў Канстанцінопальскі патрыярхат і стаць ядром аб’яднальнага працэсу. Падобны пераход з адной памеснай Царквы ў іншую ніякім чынам не парушае каноны і нават не можа быць аспрэчаны Маскоўскім Патрыярхатам, бо яны атрымалі цалкам кананічныя (з пункту гледжання МП – рэд.) хіратоніі і ніколі небылі «раскольнікамі». Яны нават не называюць той момант, калі афіцыйна далучацца да працэсу стварэння Памеснае Царквы. Натуральна, што гэта выклікае абгрунтаваны недавер як патэнцыйных партнёраў, так і Канстанцінопальскага патрыярхату.\nШто тычыцца УАПЦ, дык тут мы маем пазіцыю практычна аналагічную пазіцыі Кіеўскага Патрыярхату, а менавіта адсутнасць перамоўнай ініцыятывы, крытыка апанентаў-партнёраў, нежаданне шукаць шляхі кампрамісаў і прымірэння. Акрамя таго, выклікае здзіўленне хіратонія новых архірэяў практычна ў нікуды, толькі для колькасці на будучым аб’яднальным саборы. Наогул мне вельмі цяжка меркаваць аб працэсах у УАПЦ, бо гэтая юрысдыкцыя практычна не прадстаўленая ў медыяпрасторы, яе прэс-служба не каментуе афіцыйную пазіцыю прадстаяцеля і епіскапату адносна аб’яднання.\n– Вы ведаеце, што ўкраінскія СМІ і прадстаўнікі Цэркваў, ужо некалькі разоў «пераносілі» дату надання Томасу. Цяпер называецца дата 14 кастрычніка, свята Пакрова Прасвятой Багародзіцы. Якое Ваша меркаванне?\n– Нават калі судзіць выключна па інфармацыі адкрытых крыніц, Канстанцінопальскі патрыярхат практычна максімальна выканаў дзеянні, неабходныя для надання Томасу. Цяпер застаецца нявырашаным галоўнае пытанне – аб’яднанне УПЦ КП, УАПЦ і часткі УПЦ МП. Ці змогуць усе зацікаўленыя ў Украінскай Памеснасці адкінуць асабістыя амбіцыі, сесці за стол перамоваў і выпрацаваць канструктыўную пазіцыю, прымальную для Канстанцінопальскага патрыярхату, да кастрычніка? Гэта пакажа час. Зараз, калі можна так выказацца, «мяч на баку Ўкраіны».\nСтамбул 5 верасня 2018 г.\nКазала Юлія Папова.\n06.09.2018 Інтэрв'ю| Тэгі: Навіна дня, праваслаўныя, Украіна


Як адрэгуляваць пластыкавую дзверы самастойна - Блог пра рамонт\nАсноўная і ці ледзь не адзіная праблема, з якой вас можа прымусіць сутыкнуцца плястыкавыя дзьверы - рэгулёўка завес. Як правіла, якасныя сучасныя пластыкавыя канструкцыі пры правільнай эксплуатацыі не патрабуюць больш ніякіх клопатаў. Але і рэгуляванне выклікае ў многіх людзей складанасці.\nПадчас ўстаноўкі новай пластыкавай дзверцаў мантажнікі павінны адразу адрэгуляваць яе па месцы, і на працягу нейкага часу яе праца не выклікае нараканняў. Але пад дзеяннем уласнай вагі дзверы могуць прасесці і перастаць добра зачыняцца.\nЯк адрэгуляваць пластыкавыя дзверцы ў гэтым выпадку або пры ўзнікненні іншых няспраўнасцяў? Як не дапусціць з'яўлення некаторых праблем? Нарэшце, як зразумець, калі пластыкавай дзверы неабходная рэгуляванне? На гэтыя пытанні і пастараемся адказаць.\nШто трэба ведаць пра пластыкавай дзверы\nУ першую чаргу хацелася б параіць набываць дзверцаў і вокны толькі ў добра зарэкамендавалі сябе фірмах і не эканоміць на якасці. Падчас мантажу пажадана кантраляваць працэс ўстаноўкі, каб пераканацца, што была праведзена першасная рэгуляванне пластыкавай дзверы.\nНа што звярнуць увагу пры прыёмцы работ\nДобрая праца дзверцы і яе даўгавечнасць залежаць як ад якасці матэрыялаў і фурнітуры, з якіх яна выраблена, так і ад правільнай ўстаноўкі і рэгулявання.\nПрымаючы працу ў мантажнікаў, звярніце ўвагу на наступныя моманты:\nНаколькі шчыльна рама дзверцаў прыціскаецца да скрынкі. Прылеганія павінна быць шчыльным і раўнамерным па ўсім перыметры.\nПераканайцеся, што дзверы зачыняецца і адкрываецца лёгка, без намаганняў. Не залянуецеся праверыць будаўнічым узроўнем яе вертыкальнасць.\nПрыадчыніце дзверы напалову і паглядзіце, ці не будзе яна адвольна імкнуцца расхінуць або зачыніцца. Пры гэтым неабходна выключыць уплыў ветру або скразнякоў.\nПерад прыездам усталёўшчыкаў паглядзіце відэа - рэгулёўка пластыкавых дзвярэй - каб мець уяўленне аб тым, што яны абавязаны зрабіць, каб ваша дзверцы працавала добра.\nЯк зразумець, што дзверы пара адрэгуляваць\nТугое зачыненне і моцныя скразнякі ад дзверцаў (гл. Што рабіць, калі дзьме з ўваходных дзвярэй: ўхіляем скразнякі) - гэта ўжо відавочныя праблемы, не заўважыць якія немагчыма і ліквідаваць цяжэй, чым калі выявіць непаладкі на больш ранняй стадыі. Існуюць простыя спосабы, якія дазваляюць своечасова звярнуць увагу на неабходнасць рэгулявання.\nКаб вызначыць, ці не аслабеў Ці прыціск дзверцаў да скрынкі, вазьміце ліст паперы, і зацісніце яго паміж скрынкай і рамай дзверы, шчыльна зачыніўшы дзверцы. Затым пацягніце паперу на сябе і выцягнеце яе, фіксуючы тое высілак, з якім вы гэта зрабілі. Прарабіце гэта дзеянне па ўсім перыметры дзвярэй.\nКалі ліст на любым участку выцягваецца з аднолькавым высілкам - усё ў парадку. Калі дзесьці гэта адбываецца занадта лёгка, значыць, у гэтым месцы шчыльнасць прылеганія недастатковая.\nКалі дзверы пачалі правісаць, даведацца пра гэта можна, абвядучы закрытую створку па перыметры простым алоўкам. Намаляваныя лініі павінны ісці паралельна адпаведным краях дзвярной скрынкі. Калі яны адхіляюцца ад паралелі, пара вырашаць, як рэгуляваць пластыкавыя дзвярэй.\nІнструкцыя па рэгулёўцы\nПасля таго, як вы выявілі, што дзверцы мае патрэбу ў рэгуляванні, паспрабуйце не адкладаць гэтую справу ў доўгую скрыню, інакш ёй можа спатрэбіцца дарагі рамонт (гл. Рамонт пластыкавых дзвярэй сваімі рукамі). Уціснуты ўшчыльняльнік, зрушаная створка, тугое паварочвання ручкі - гэта ўжо відавочныя сігналы аб тым, што пара прымаць меры.\nПра тое, як адбываецца рэгуляванне пластыкавых дзверцаў - інструкцыя ніжэй.\nРэгуляванне па гарызанталі\nЧасцей за ўсё патрабуецца ліквідаваць правісання, якое ўзнікае з-за ўласнага цяжару дзверцаў:\nАдкрыйце дзверы, каб атрымаць доступ да шрубамі, Якімі прыкручаныя дэкаратыўныя накладкі. Адкруціць шрубы з двух верхніх завес трехмиллиметровым шасціграннікам.\nЗачыніце дзверцы і выдаліце накладкі, Пад якімі знаходзяцца некалькі рэгулявальных шруб. Вам патрэбен самы доўгі з іх, размешчаны гарызантальна.\nКаб ліквідаваць перакос дзвярэй, Падкруцілі гэты шрубу ў верхняй і сярэдняй завесах (у верхняй - ледзь мацней).\nДля раўнамернага зруху дзвярнога палатна да завес або ад іх, зніміце накладку і з ніжняй завесы, І падцягніце або расслабьте гарызантальныя шрубы ва ўсіх трох дзвярных завесах.\nРэгуляванне па вертыкалі\nЧасам патрабуецца раўнамерна прыпадняць або апусціць ўсю дзверцы. Каб зразумець, як рэгуляваць пластыкавую дзверы па вертыкалі, трэба знайсці ў ніжнім тарцы завесы рэгулявальны шруба, накіраваны ўздоўж восі завесы.\nДля даведкі. На ўваходных пластыкавых дзвярах рэгулявальны шруба можа быць зачынены заглушкай, якую трэба зняць.\nДля рэгулявання патрэбен пятимиллиметровый шасцікантовік. Круцячы яго па гадзіннікавай стрэлцы, вы приподнимете дзверцы, супраць - апусціце.\nРэгуляванне прыціску пластыкавых дзвярэй варта змяняць рэгулярна пры змене сезона - аслабляць на лета і ўзмацняць на зіму. Робіцца гэта вельмі проста, з дапамогай усё таго ж інструмента - шасьцікутніка.\nЗнайдзіце на раме дзверцаў запорную цапфу.\nНа цапфе ёсць засечкі-індыкатар, якая дапамагае вызначаць шчыльнасць прыціску. Калі яго трэба аслабіць, цапфу паварочваюць з дапамогай шасьцікутніка так, каб засечкамі была павернутая да рамы. І наадварот, калі прыціск трэба ўзмацніць, цапфу паварочваюць засечкамі «ад рамы», т. Е. У бок памяшкання.\nЯк бачыце, няма нічога складанага ў такой справе, як рэгуляванне пластыкавых дзверцаў - відэа на нашым сайце дапаможа вам больш падрабязна разабрацца ў гэтым.\nКалі ж у вас паўсталі больш сур'ёзныя праблемы, чым апісаныя тут, выклічце на дом майстра - ён выправіць усе хутка і якасна. Выклікаць спецыяліста трэба і на працягу ўсяго часу дзеяння гарантыйнага абслугоўвання.