02 люты 2018, 20:27\nВалер Каліноўскі і Барыс Кіт, лістапад 2017 году\nНаша апошняя гутарка з Барысам Кітом зацягнулася на тры гадзіны: спачатку я запісаў інтэрвію зь ім на відэа, а потым яшчэ на дыктафон — ягоныя ўспаміны пра тое, як 100 гадоў таму ён памарозіў ногі на Лютаўскай рэвалюцыі ў Петраградзе, ягоныя пажаданьні маладым пакаленьням беларусаў.\nЯ бачыў, што Барыс Кіт ужо стаміўся гутарыць, і казаў яму, што хіба ўжо пайду, як толькі ён скажа. Але разьвітвацца яму не хацелася — мы даўно, з 1995 году, сябравалі, я тэлефанаваў яму, пісаў лісты, мы сустракаліся ў Франкфурце-на-Майне, а адзін раз у Варшаве. Перад гэтай сустрэчай мы ўжо даўно ня бачыліся — пасьля таго як ён зламаў шыйку сьцягна і перажыў складаную апэрацыю, перасеў на інвалідзкі вазок. А галоўнае, што нам невядома было, калі яшчэ пабачымся... Толькі пад самы вечар Барыс Кіт сказаў, што трэба ўсё ж адпачыць. Мы абняліся, я яму пацалаваў рукі і сказаў: «Мы вас любім, Барыс Уладзімеравіч! Ставім мэту — дажыць да 110!»\nКалі я выходзіў з пакоя, Барыс Уладзімеравіч праводзіў мяне доўгім позіркам і сказаў яшчэ раз: «Бывайце!»\nУ доме для састарэлых людзей у Франкфурце-на-Майне, пабудаваным для габрэяў, якія перажылі Галакост, яму было добра, утульна, ён меў вялікі пакой, вокны на ўсю сьцяну. Заслужаны годны адпачынак у канцы доўгага, плённага і складанага жыцьця, як ва ўсіх, хто пражыў бурлівае XX стагодзьдзе. Кіт любіў актыўнае жыцьцё і быў сапраўды актыўны да 100 гадоў, пакуль не зламаў шыйку сьцягна.\nДаўгалецьце Барыса Ўладзімеравіча спалучалася з добрай памяцьцю, цікавасьцю да жыцьця. Але ў апошнюю сустрэчу я з сумам заўважыў, што ён ужо кепска чуў, кепска бачыў, ужо мала ведаў пра падзеі ў сьвеце і Беларусі, больш гаварыў пра сваю сям’ю, пра першага сына Ўладзімера, які заўчасна памёр у ЗША.\nКалі інтэрвію выйшла на сайце Свабоды, я патэлефанаваў Барысу Кіту і расказаў, што да публікацыі ёсьць вялікая цікавасьць, зачытаў яму цёплыя камэнтары і пажаданьні ад чытачоў, а таксама распавёў, што нам у рэдакцыі ўдалося высьветліць, што ён самы стары беларус, бо мужчын, старэйшых за яго, у Беларусі няма. Барыс Кіт шчыра парадаваўся гэтаму свайму новаму званьню.\nЯшчэ я яго называў сваім самым старым сябрам.\nПершая мая сустрэча з Барысам Кітом адбылася ў 1995 годзе, нас пазнаёміла пісьменьніца Лідзія Савік, якая пра яго напісала кнігу. Неяк мы адразу адчулі сымпатыю і пасябравалі, а сяброў у Барыса Кіта было вельмі шмат, бо ён меў надзвычай прыязны і адкрыты характар.\nУ тыя гады я часта наведваў Франкфурт-на-Майне — Беларусь мела статус спэцыяльна запрошанага ў Радзе Эўропы, і я як журналіст асьвятляў працу сэсій Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы. Перасадку паміж Менскам і Страсбурам я рабіў у Франкфурце. І гэта было вельмі дарэчы — у той час не было інтэрнэту, і нехта павінен быў дастаўляць Барысу Кіту на вычытку разьдзелы кнігі Лідзіі Савік «Космас беларуса», над якой яна працавала ў той час. Барыс Кіт папрасіў мяне дапамагчы з выданьнем гэтай кнігі, якая фактычна вярнула імя слаўнага земляка беларусам.\nЯму было за 80, калі ён канчаткова сышоў на пэнсію. Але мне, маладому чалавеку, цяжка было пасьпяваць за ім\nКалі мы пазнаёміліся, Барыс Кіт якраз спыніў выкладчыцкую працу, бо праблемы са зрокам перашкодзілі здабыць даведку на кіраваньне машынай і езьдзіць ва ўнівэрсытэт у горад Вісбадэн. Яму было за 80, калі ён канчаткова сышоў на пэнсію. Але мне, маладому чалавеку, цяжка было пасьпяваць за ім. Ён рухаўся, здаецца, увесь час. Дзень пачынаў з таго, што ішоў на чыгуначны вакзал і купляў там тры газэты — «International Herald Tribune», «Известия» і «Gazeta Wyborcza». Там ён шукаў найперш артыкулы пра падзеі ў Беларусі, напісаныя ўласнымі карэспандэнтамі гэтых выданьняў.\nЁн цікавіўся падзеямі ва ўсім нашым рэгіёне, любіў сучасную гісторыю, тым больш што сьведкам шмат якіх падзеяў сам і быў. Шмат якіх дзеячоў палітыкі, культуры, якія даўно сышлі ў лепшы сьвет, Кіт ведаў асабіста і гадзінамі мог расказваць пра стасункі зь імі, нефармальныя адносіны паміж гэтымі людзьмі. «Капэла імя Шырмы? Я сядзеў зь ім у турме!», — мог сказаць ён.\nБарыс Кіт ня толькі любіў гісторыю і сам быў хадзячай гісторыяй. Ён прызнаўся, што ягонай марай і было паступіць на гістарычны факультэт і стаць гісторыкам, але калі прывёз дакумэнты на паступленьне, то збаяўся — на гістарычны факультэт стаяла вялікая чарга з абітурыентаў. А на фізыка-матэматычны нікога не было. Так ён і зрабіў свой вырашальны выбар, які дазволіў потым у Амэрыцы стаць вядомым навукоўцам, забясьпечаным чалавекам, бо эмігранты-гуманітарыі ў ЗША часьцяком мылі посуд.\nБарыс Кіт заставаўся рухавіком беларускіх спраў, не шкадуючы на іх сваіх сіл і сродкаў. Ён фундаваў выхад кніг, стварыў прэмію за ўнёсак у беларуска-нямецкія адносіны, якой узнагароджваў выбітных беларусаў, дапамагаў Наваградзкаму гістарычнаму музэю, у тым ліку з экспанатамі. Вялікім шчасьцем для яго было адкрыцьцё ў 2008 годзе невялікага музэйнага пакоя ў наваградзкай сярэдняй школе нумар адзін — былой беларускай гімназіі, дырэктарам якой ён быў у 1939 годзе.\nСьветлы чалавек, якога будзе не хапаць. Ягоная гісторыя скончылася, памяць засталася.\nВянок памяці. Барыс Кіта ўспамінаюць Ірына Быкава, Лідзія Савік і Радзім Гарэцкі


Леанід Заяц прадставіў новага намесніка старшыні Магілёўскага аблвыканкама па эканоміцы | Магiлёўскi аблвыканкам\nСтаршыня Магілёўскага аблвыканкама Леанід Заяц сёння прадставіў Руслана Страхара на пасадзе намесніка старшыні Магілёўскага аблвыканкама, перадае карэспандэнт сайта.\nУручаючы пасведчанне, Леанід Заяц высока ацаніў асабістыя і дзелавыя якасці новага намесніка старшыні. «Руслан Страхар прафесійна падрыхтаваны, эрудыраваны і гатовы да выканання задач, пастаўленых кіраўніком дзяржавы перад Прыдняпроўскі краем», – падкрэсліў ён.\nКіраўнік рэгіёна павіншаваў Руслана Страхара з высокім прызначэннем, пажадаў поспеху ў працы і выказаў упэўненасць, што ён з гонарам і годнасцю справіцца з ускладзенымі на яго абавязкамі.\nУ сваю чаргу новы намеснік старшыні аблвыканкама падзяліўся планамі на перспектыву. «Сярод асноўных задач – забеспячэнне ўстойлівага развіцця эканомікі Магілёўскай вобласці і павышэнне дабрабыту грамадзян, – падкрэсліў Руслан Страхар. – Для гэтага задзейнічаем ўсе наяўныя рэзервы. Пільная ўвага будзе нададзена буйным прамысловым прадпрыемствам і прадпрыемствам, якія цяпер знаходзяцца ў стадыі мадэрнізацыі. Не менш важным напрамкам стане прыцягненне інвестыцый у рэгіён».


Джыхад на Бліжнім Усходзе - Часопіс «Ave Maria»\nДжыхад на Бліжнім Усходзе\nУ 2014 годзе адзначалася сотая гадавіна Першай сусветнай вайны — братазабойчага канфлікту, які ўскалыхнуў наш кантынент на пачатку ХХ стагоддзя, праглынуўшы мільёны ахвяраў. Каб ушанаваць ахвяраў вайны і прасіць навяртання сэрцаў, папа Францішак накіраваўся на паўночны ўсход Італіі ў мясцовасць Фальяна-Рaдыпулья, дзе цэлебраваў св. Імшу ў мясцовым мемарыяле загінуўшых падчас вайны. Асуджаючы ўзброеныя канфлікты, за якімі заўсёды хаваюцца гаспадарчыя і геапалітычныя інтарэсы, кіруюць грошы і ўлада, а таксама цынізм вытворцаў зброі, Папа падкрэсліў, што ў наш час можна гаварыць пра трэцюю сусветную вайну, якая вядзецца «часткамі». Папскія словы пракаментаваў кардынал П’етра Паралін, Дзяржаўны сакратар Ватыкана. Найбліжэйшы супрацоўнік папы Францішка заўважыў, што «інтэнсіўнасць некаторых сучасных канфліктаў сапраўды параўноўваецца з сусветнымі войнамі, а іх жорсткасць часам пераўзыходзіць тое, што чалавецтва спазнала сто гадоў таму. «Трэцяя сусветная вайна ў руху» выклікана сацыяльнаю, культурнаю і рэлігійнаю розніцаю, якая замест таго, каб служыць узбагачэнню ўсіх людзей, выкарыстоўваецца для канфліктаў.\nУ кантэксце апошніх падзей у Францыі, у прыватнасці — тэрарыстычнага акту ў газеце «Sharli Hebdo», здаецца вельмі актуальным інтэрв’ю польскага журналіста Уладзіміра Рэндзяха з прафесарам, выкладчыкам Каталіцкага ўніверсітэта Найсвяцейшага Сэрца ў Мілане Рыкарда Рэдэлі, які разважае аб прычынах і ўплыве на лёс Еўропы і ўсяго свету шматбаковага канфлікту на Бліжнім Усходзе.\n— Скажыце, калі ласка, ці можна лічыць канфлікты на Бліжнім Усходзе — асабліва ў Сірыі і Іраку — вынікам падзелу ісламскага свету на сунітаў і шыітаў?\n— У ісламскім свеце існуюць, прынамсі, два галоўныя падзелы, абодва ўзмоцненыя палітыкаю дзяржаваў Персідскага заліва, асабліва Саудаўскай Аравіі. Першы падзел традыцыйны — на сунітаў і шыітаў. Шыіты з’яўляюцца меншасцю ў ісламскім свеце (каля 10 %), але ў Персідскім заліве яны складаюць каля 50 % насельніцтва. Шыіты дамінуюць у Іране, Іраку, Бахрэйне, Ліване, Сірыі.\nІснуе таксама геапалітычны канфлікт паміж Саудаўскай Аравіяй і Іранам за дамінаванне ў Персідскім заліве, які мае палітычны змест, — гэта значыць, што традыцыйная рэлігійная розніца стала яшчэ і палітычнаю і прывяла да з’яўлення вельмі моцнага і агрэсіўнага палітычнага радыкалізму. Гэтая з’ява падзяліла грамадствы, якія раней вучыліся жыць разам, як, напрыклад, у Іраку і Сірыі.\nІншы падзел, які паглыбіўся ў сувязі з гэтак званай «Ісламскай вясной», датычыць суніцкага ісламу. Раскол паміж палітычным ісламам «Братоў-мусульманаў» і салафісцкім ісламам, які падтрымліваецца Саудаўскай Аравіяй. Абодва рухі радыкальныя і вельмі дрэнна ставяцца да рэлігійных меншасцяў, з тою розніцаю, што палітычны іслам хоча стварыць ісламскія рэспублікі, затое салафіты з’яўляюцца больш дагматычнымі, але палітычна нейтральнымі. Гэты вялікі раскол можам назіраць, напрыклад, у Егіпце, дзе Саудаўская Аравія падтрымлівае дзеянні арміі супраць «Братоў-мусульманаў». Тое самае можна заўважыць у Лівіі. Такім чынам, кіраўнікі Персідскага заліву з дапамогаю грошай і ўплываў перамагаюць палітычны іслам. Для гэтага яны выкарыстоўваюць больш радыкальных і дагматычных салафітаў.\n— На «шахматную дошку» канфлікту на Бліжнім Усходзе выходзяць таксама сусветныя (ЗША, Вялікабрытанія, Францыя, Расія) і мясцовыя дзяржавы (Іран, Саудаўская Аравія, Турцыя, Ізраіль, Катар і інш.). Якія палітычныя, гаспадарчыя і рэлігійныя мэты пераследуюць гэтыя дзяржавы?\n— Сітуацыя вельмі складаная, тым больш што дзейнасць розных міжнародных і мясцовых «акцёраў» часта здаецца непаслядоўнаю. Злучаныя Штаты Амерыкі (пасля заканчэння халоднай вайны толькі сусветнай супердзяржавай) зрабілі вялікія капіталаўкладанні на Бліжнім Усходзе ў палітычную, гаспадарчую і ваенную сферы. Але вынік быў катастафічны. Гэта відаць па Афганістане, Іраку, а таксама па палітыцы, скіраванай супраць Ірана. Сёння Амерыка слабейшая, але праблема ў тым, што яна мае незразумелую стратэгію дзейнасці. На працягу многіх гадоў ворагам нумар адзін для амерыканцаў быў Ірак, цяпер жа найбольшую небяспеку ўяўляе не шыіцкі іслам, а суніцкі. Парадаксальна, але Іран мог бы стаць рэальным саюзнікам Захаду ў барацьбе з тэрарызмам суніцкіх джыхадыстаў, у той час як цяперашнія саюзнікі ў Персідскім заліве — Саудаўская Аравія і Катар — з’яўляюцца саюзнікамі найгоршых ворагаў. Саудаўская Аравія мае «пункцік» на Іране і падбухторвала да антыіранскай вайны. У выніку яна развязала вайну, над якой страціла кантроль.\nРасія ў гэтым рэгіёне стаіць убаку, але ўсё ж адыгрывае важную ролю ў падтрымцы Ірана і Сірыі. Расійская дапамога была ключавой для захавання рэжыму Асада.\nТурцыя мае найбольшыя рэгіянальныя амбіцыі і па прыкладзе Эрдагана — спачатку прэм’ера, цяпер ужо прэзідэнта, — хоча быць прыкладам нейтральнай ісламскай краіны. Але Эрдаган пралічыўся, бо на сённяшні дзень ён уцягнуты ў многія мясцовыя канфлікты.\nКатар з’яўляецца маленькаю краінаю з празмерна завышанымі амбіцыямі, жадаючы быць ключавым звяном у ісламскім свеце, але канфліктуе з Саудаўскай Аравіяй — невыгаднаю суседкаю.\n— Катар мае магутны сродак масавай інфармацыі — тэлебачанне Аль-Джазіра, аналаг BBC для арабскага свету...\n— Тэлебачанне Аль-Джазіра з’яўляецца магутнай зброяй, але паколькі падтрымлівае палітычны іслам, то ў нейкай ступені павярнулася супраць Катара.\n— Ізраіль заўсёды рабіў усё, каб падзяліць ісламскія краіны, якія яго атачаюць...\n— Перш за ўсё трэба сказаць, што сучасны Ізраіль адрозніваецца ад ранейшага — краіны эмігрантаў-ашкеназаў (яўрэяў, якія паходзілі з Еўропы). Сёння Ізраіль з’яўляецца палітычна дзеяздольным, вялікі ўплыў там маюць рэлігійныя і ксенафобныя партыі. Ізраіль распачынаў сваю дзейнасць, маючы ваенную і гаспадарчую перавагу. Чым больш падзелены арабскі свет, тым больш Ізраіль адчувае сябе ў бяспецы. Ізраільскія палітыкі, такія, як Біньямін Нетаньяху, маюць прадузятае стаўленне да Ірака і падтрымліваюць суніцкіх джыхадыстаў і грамадзянскую вайну ў Сірыі, як спосаб нанясення ўдару па Ірану, б’ючы па яго саюзніку. Гэта відавочная памылка. Такая палітыка ні да чаго не прывядзе.\nІзраіль павінен выбраць: або ён хоча міру, вярнуўшы акупаваныя тэрыторыі, або хоча быць дзяржаваю насілля, якая акупуе землі іншых, прыгнятаючы або выдаляючы палестынскае насельніцтва. Ізраіль не можа называцца дэмакратычнаю краінаю, не вярнуўшы акупаваныя тэрыторыі.\n— У Еўропе дамінуе ідэя талерантнага, шматколернага і шматрэлігійнага грамадства. Але з гэтых дэмакратычных і свабодных грамадстваў выходзіць шмат джыхадыстаў, якія на ўсіх франтах ісламскай «сусветнай вайны» змагаюцца з «нявернымі». Як растлумачыць тое, што вельмі шмат маладых людзей у Еўропе прыцягвае ісламскі тэрарызм?\n— Гэта вельмі важнае пытанне. Хацелася б згадаць кнігу «Не забывайцеся пра Бога» кардынала Анджэла Сколі, Міланскага арцыбіскупа. Праблема ў тым, што Еўропа сапраўды забываецца пра Бога і выракаецца рэлігійных каранёў, быццам за іх павінна быць сорамна. Дастаткова заўважыць, з якім супраціўленнем гаворыцца пра пераслед хрысціянскіх меншасцяў і забойства вернікаў у апошнія гады на Бліжнім Усходзе.\nКалі размова ідзе пра ідэю шматкультур’я, то яна асаблівым чынам рэалізуецца ў Вялікабрытаніі. Шматкультур’е з’яўляецца чымсьці пазітыўным, калі пад ім разумеецца прысутнасць на дадзенай тэрыторыі і здольнасць да дыялогу і дыскусіі многіх культураў і рэлігій. Але ў Вялікабрытаніі не ўмешваюцца ва ўнутраныя справы паасобных рэлігійных групаў, кожная з якіх робіць тое, што хоча.\n— Ці можа гэта называцца праяваю поўнай свабоды, гарантаванай усім грамадзянам?\n— Прынцып заплюшчвання вачэй, неўмяшальніцтва прывёў да павелічэння колькасці радыкальных ісламскіх прапаведнікаў, якія пачалі заўважна ўплываць на эмігрантаў, асабліва другога і трэцяга пакалення. Сёння ў Вялікабрытаніі ёсць пакістанцы трэцяй генерацыі, якія не адчуваюць сябе ні пакістанцамі, ні англічанамі. Гэты крызіс тоеснасці стаў прычынаю таго, што яны становяцца лёгкімі ахвярамі радыкальнай прапаганды. Дзеля талерантнасці даволі позна заўважана небяспека радыкалізацыі некаторых групаў грамадства, і яшчэ марудней адбываецца супрацьдзеянне гэтай з’яве.\nТрэба зразумець, што ў шэрагах арганізацый Ісламскай дзяржавы змагаюцца людзі постмадэрнісцкага менталітэту. Гэтыя тэрарыстычныя групы маюць вялікія рэкламныя магчымасці — іх прысутнасць у інтэрнэце адчувальная. Яны прывабліваюць шмат людзей, бо перадаюць навіны проста і дзейсна.\n— Гаворачы пра трагедыю насельніцтва Бліжняга Усходу, нельга забыцца пра драматычны лёс хрысціянаў. Чаму хрысціяне, якія жывуць на гэтых землях з апостальскіх часоў, становяцца першымі ахвярамі ісламскага тэрору?\n— Хрысціяне з’яўляюцца меншасцю сярод суніцкіх і шыіцкіх групаў. Людзі, якія пасяліліся на гэтай тэрыторыі перад ісламам, з’яўляюцца як бы сектанцкаю супольнасцю, яны не маюць зброі, як іншыя групы, вядуць дыялог з усімі. Калі грамадства распадаецца, усе яго несектанцкія элементы атакуюцца. У апошні час мы сутыкаемся з групамі джыхадыстаў Ісламскай дзяржавы, якія не прымаюць культурнай і рэлігійнай разнастайнасці — яны хочуць стварыць штучны Бліжні Усход толькі для такіх людзей, як яны. Па гэтай прычыне робіцца напад на хрысціянаў, якія становяцца для іх лёгкаю здабычаю з-за няўзброенасці.\n— Халдэйскі арцыбіскуп Масула Эміль Нона выказаў вельмі цвярозы погляд на сучасную сітуацыю. Перадусім ён звяртае ўвагу на тое, што фундаментальных баевікоў можна перамагчы, «аб’яўляючы ім вайну і блакуючы сродкі іх фінансавання». Нас, жыхароў Захаду, ён перасцерагае, бо, на яго думку, мы не разумеем ісламу — «фундаменталісты з’яўляюцца пагрозаю для ўсіх, яшчэ больш для вас на Захадзе, чым для нас. Прыйдзе час, калі вы будзеце шкадаваць за вашу палітыку. Абшар дзейнасці гэтых групаў — увесь свет, а мэта — навярнуць людзей у іслам з дапамогаю мяча і забіць усіх іншых». Калі гэтыя словы прамаўляе той, хто жыве ў мусульманскім свеце і ведае яго вельмі добра, мы павінны над імі задумацца...\n— Арцыбіскуп Масула працуе ў жудасных умовах, таму ён мае рацыю. Захад вельмі доўгі час недаацэньваў гэтую праблему, пакінуўшы на волю лёсу хрысціянскія супольнасці. Баючыся быць асуджаным у каланіялізме (гэта нонсэнс, бо хрысціяне жывуць там дзве тысячы гадоў!), Захад баяўся абараняць гэтыя супольнасці. Бараніць хрысціянаў на Бліжнім Усходзе — значыць бараніць святыя правы гэтых супольнасцяў: права на жыццё там, дзе яны жылі спрадвеку, і права на рэлігійную свабоду.\nШмат гадоў мы рабілі выгляд, што такія саюзнікі, як Саудаўская Аравія, Катар і Турцыя, падтрымліваюць небяспечныя рухі фундаменталістаў. Безумоўна, гэтыя рухі не затрымліваюцца ў межах дзяржаваў, бо іх амбіцыі маюць на мэце навярнуць увесь свет у іслам. Аднак трэба падкрэсліць, што такія рухі з’яўляюцца меншасцю ў ісламе і перш за ўсё змагаюцца з іншымі мусульманамі (свецкімі і ўмеркаванымі). Гэта падобна да гангрэны, якая будзе распаўсюджвацца, калі яе не затрымаць. Трэба моцна ўдарыць па гэтых рухах, бо страчана шмат часу. Але нельга забываць, што ў шэрагах Ісламскай дзяржавы змагаецца мноства еўрапейскіх жыхароў, і гэтыя людзі, вярнуўшыся ў свае краіны жыхарства ў Еўропе, прынясуць іх джыхад — «святую вайну» — да нас.\nУ той жа час нам трэба задумацца над тым, што да гэтага часу Еўропа не адзін раз выракалася сваіх хрысціянскіх каранёў. Нам не трэба баяцца гэтых каранёў або навязваць хрысціянства сілаю, але трэба ўказаць на той факт, што Еўропа была народжаная як хрысціянскі кантынент.\nПадрыхтавала Іна Бігель.\nЦэтлікі: Меркаванні, Інтэрв’ю


01.05.2017 15:26 2147 Праглядаў Брэст Баранавічы Слонім\n«Мяне ўзялі ля пад’езду», — сказаў сайту Pyx.by Юрый Казакевіч.\nПрычыны затрымання невядомыя. На гэты момант сувязь з актывістам Руху «За Свабоду» адсутнічае.\nУ Брэсце затрыманая актывістка Руху «За Свабоду» Інга Абрамава. Яе забралі на месцы правядзення акцыі, распавёў сайту Pyx.by каардынатар Руху па Брэсце Дзяніс Турчаняк.\nДзве машыны брэсцкага АМАП прыехаў да дома блогера Дзмітрыя Гарбунова, каб затрымаць яго і актывіста АГП Аляксандра Кабанава, паведаміў сайту Pyx.by актывіст Руху Яўген Скрабутан. На гэты момант Кабанаў і Гарбуноў затрыманыя, сувязі з імі няма.\nДвух актывістаў Руху «За Свабоду» выпусілі пасля 3-гадзіннага затрымання у Слоніме і Пінску.\n«Выпусцілі тры гадзіны выпусцілі. Аддалі пратакол затрымання і апытання. Запытваўся, чаму мяне затрымалі, кажуць, вам жа вынеслі папярэджанне. Я кажу, дык гэта ж за 30 красавіка, і я нічога не праводзіў», — распавёў сайту Pyx.by актывіст Руху «За Свабоду» Алесь Масюк, якога міліцыя забрала з плошчы на размову.\nПа ягоных словах, «пералівалі з пустога ў парожняя». «Я кажу, давайце, я пайду да хаты, але цягнулі, каб тры гадзіны прайшло. У цэнтры ўжо ўсе разышліся. На плошчы амаль нікога не было», — сказаў Масюк.\nЛя трох гадзінаў прабыў у пастарунку і каардынатар Руху «За Свабоду» у Пінску Алесь Рамановіч. Кажа, першапачаткова яго затрымалі для высвятлення асобы, але так як пры ім быў пашпарт,яго апыталі ў якасці сведкі па трох крымінальных справах. Прычым адна з іх адбылася пад час ягонага 15-суткавага арышту.\n«Участковы даведаўся, што ў мяне быў пашпарт, і адвёў мяне ў аддзел па крымінальных справах, дзе мяне ўвесь гэты час апытвалі як сведку па крымінальных справах. Адна з іх мела месца з 15 на 16 у красавіку ноччу, у той час, калі я сядзеў 15 сутак», — распавёў сайту Pyx.by Рамановіч.\nПа ягоных словах, зараз ён накіроўваецца дадому, на плошчу ісці сэнсу няма, бо там было ўсё перакрыта, каб людзі не змаглі сабрацца.\nЛюдзі: Дзяніс Турчаняк 157 Юрый Казакевіч 57 Аляксандр Рамановіч 19 Алесь Масюк 21 Яўген Скрабутан 20\nТэгі: затрыманні 75 акцыі 344


«Гэта дыназаўры». Як танкі перасталі пасаваць вайне\nЦяжка быць танкам у эпоху ракетнага комплексу «Спайк».\nЦягам апошняга месяцу турэцкае войска, другое ў НАТО пасля амерыканскага, страціла ў бітвах пад Аль-Баб каля 10 танкаў «Леапард II», «мэрсэдэсаў» у свеце танкаў.\nУ Нямеччыне, краіне-вытворцы гэтых машынаў, у скандынаўскіх краінах і Польшчы, то бок асноўных пакупнікоў гэтай мадэлі, адразу распачалася «леапардавая» дыскусія. Аднак аналітыкі супакойваюць: слабыя не «Леапарды» – а танкі як такія.\n«Танкі – гэта дыназаўры вайсковай тэхнікі», – заяўляе галоўны рэдактар «EurActiv» Георгі Готэў.\nВарта звярнуць увагу на акалічнасці інцыдэнтаў: снарады трапілі ў бакавыя часткі танкаў – традыцыйна слабое месца гэтых машынаў.\nЗ іншага боку, нават самыя сучасныя танкі без экранаў або рэактыўных панэляў можна даволі лёгка знішчыць нават адносна састарэлай зброяй – напрыклад, савецкімі «Фаготамі». А паводле нямецкіх звестак, па «Леапардам» патрапілі з сучасных «Карнетаў» з лазерным навядзеннем.\n«Калі мы кажам пра два рэгулярныя войскі, якія вядуць вайну паміж сабою, тады, магчыма, танкі – гэта больш-менш адпаведныя сілы, – лічыць кіраўнік брусельскага офісу «Open Europe» Пітэр Клепэ. – Але ў канфлікце з удзелам мноства непрафесійных, недзяржаўных гульцоў, з удзелам цывільных, танкі – менш карысныя».\nВыпадак з «Леапардамі» і рэакцыя на яго пацвярджае, што трэція краіны ў сірыйскай вайне маюць яшчэ адную мэту. Пра Сірыю як выпрабавальны палігон кажа і Георгі Готэў, і Аляксандр Алесін.\n«Гэты досвед вельмі каштоўны. Недарма Расея выкарыстоўвае Сірыю як выпрабавальны палігон: яны сказалі, што некалькі дзясяткаў відаў зброі яны не будуць замаўляць, пакуль яны не будуць мадэрнізаваныя, пакуль не будуць выпраўленыя недахопы», – кажа Алесін.\nПраблема ў тым, што ў адказ на адзін крок з боку канструктараў танкаў, «супрацьтанкавыя» інжынеры робяць два.\n«Танкі маюць вялікія праблемы, – кажа Алесін. – Асабліва калі ўжываюцца такія сістэмы як «Спайк», якія б’юць танк зверху. Пакуль абароны ад такіх сістэмаў няма».\nНават калі танкі не знікнуць у 21-м стагоддзі, яны застануцца назаўсёды сімвалам 20-га. Недарма дзеянні «World of Tanks», найпапулярнейшай кампʼютарнай гульні, прысвечанай танкам, адбываюцца ў часы Другой сусветнай.\nМатэрыял упершыню выйшаў у эфіры выдання «ПраСвет» 20 студзеня\nТэгі: НАТО, Аляксандр Алесін, зброя, Нямеччына, танкі, Турцыя


ВАЛАНЦЁРЫ ЎЖО ЧАТЫРЫ МЕСЯЦЫ ВАРТУЮЦЬ КУРАПАТЫ\nВось ужо чатыры месяцы вартуюць нацыянальны нэкропаль. Самі валанцёры мяркуюць, што яны прайшлі толькі частку свайго шляху. Напэўна, самую складаную, бо давялося перажыць міліцэйскую аблогу, суды, пакараньні, моцныя маразы, хваробы й расчараваньні. Гаворыць Алесь Гетман, які правёў у Курапатах каля трох месяцаў:\n(Гетман: ) “Яшчэ тут вельмі шмат працы, але будзем трымацца. Вялікі дзякуй людзям, якія едуць сюды зь Менску, каб прывезьці нам што-небудзь, альбо маральна падтрымаць. Прыяжджаюць людзі, каб паіграць нам на гітары, бо насамрэч цяпер вельмі сумна ўсё выглядае, асабліва, калі пачаў таяць сьнег. Вельмі сумна. Грукат машын з самай раніцы...”\nСапраўды, пасьля адлігі ўсё больш відавочныя наступствы рэканструкцыі кальцавой дарогі. Пясок, заваленыя крыжы, пад нагамі куламесь. Ля намёту валанцёраў ляжаць яловыя галінкі, каб не было гэтак вільготна. Па дарозе на курапацкі пагорак бачныя сьляды машынаў. Алесь Гетман працягвае:\n(Гетман: ) “Гэта амонаўскія машыны. Мы стужкай перагарадзілі дарогу, а яны рвуць гэтую стужку ды заяжджаюць на ўзгорак паглядзець лаўку Клінтана. Мы з амонаўцамі ўжо размаўлялі наконт таго, каб яны хадзілі туды пешкі, а ня езьдзілі па Курапатах на машынах. Ёсьць зьмены, што пехам ідуць, а ёсьць такія, што залятаюць туды на сваіх уазіках. Два разы на дзень яны глядзяць на лаву Клінтана”.\nНядаўна валанцёрам перадалі ліст са словамі падзякі й падтрымкі ад Згуртаваньня беларусаў Канады:\n“Прайшло больш за 12 гадоў, як у Курапатах былі знойдзеныя сьляды злачынстваў сталінскага, бальшавісцкага рэжыму супраць беларускага народу... Існуючы ўрад да гэтага часу не пакаяўся перад беларускімі людзьмі за зьдзейсьненае ў мінулым і не зьбіраецца належным чынам увекавечыць памяць бязьвінна загінулых. Больш таго, існуючы ўрад спрабуе схаваць, цяпер ужо ў другі раз, тое, што адбывалася ў Курапатах па вынішчэньню беларускасьці ды імкненьня да свабоды на працягу многіх дзесяцігодзьдзяў”.\nЗьвяртаючыся да абаронцаў Курапатаў, прадстаўнікі Згуртаваньня беларусаў Канады адзначаюць, што “гэта вельмі ня проста — выйсьці ў першыя рады і даць прыклад людзям, што можна змагацца з чорнымі сіламі, запаліць агонь сьвятла й надзеі, і паказаць, што ў нас ёсьць будучыня”. Канадзкія беларусы не падзяляюць валанцёраў на прадстаўнікоў тых ці іншых групаў ці плыняў, для іх усе актывісты — мужныя людзі, змагары за шчасьце беларускага народу.\nАкрамя Згуртаваньня беларусаў Канады надоечы абаронцаў Курапатаў падтрымалі й беларусы Літвы — перадалі валанцёрам цукерак.


Нават мёртвая рыба плыве | Martech Zone\nНядзелю, г. Лістападзе 22, 2009 Чацвер, кастрычнік 4, 2012 Мэт Нэтлтон\nКалі я вырас, мяне выхоўвалі аптыміст і песіміст. Мама была, напэўна, самай вясёлай, самай вясёлай і добразычлівай, якую вы калі-небудзь маглі сустрэць. Яна паклапацілася пра тое, каб мяне выхоўвалі з багатым мысленнем, не жадаючы нічога, акрамя дабра для ўсіх, і рабіў усё, каб дапамагчы людзям. Калі я пачаў вучыцца і сталець, я спытаў яе пра тое, чаму яна дапамагае людзям, якія ёй сапраўды не спадабаліся, і адказ быў просты.\nМэт можа стаць у лепшым становішчы і дапамагаць ім дапамагае грамадству. Памятаеце, што "прыліў падымае ўсе лодкі". Я нават не ведаў, што яе паведамленне - гэта вялікае паведамленне, якое я пазней буду вывучаць на эканоміцы, калі паступлю ў каледж. У чарговы раз я даведаўся, што калі гаворка ідзе пра эканоміку, калі справы ідуць добра, "прыліў падымае ўсе лодкі".\nБум 90-х гадоў сапраўды даказаў, што мая мама і мае прафесары эканамічных навук былі геніямі. Больш за 15 гадоў (да 2008 г.) узрастаючы эканамічны прыліў сапраўды ўздымаў лодку ўсіх. Для большасці малых прадпрыемстваў тыя гады былі цудоўныя, пакупнікі былі багатыя, прыбытак быў камфортны, і з пэўнымі намаганнямі было даволі проста выбрацца і знайсці гатовых і здольных перспектыў, каб павялічыць свой прыбытак.\nУ 2008 годзе другая палова паведамлення майго бацькі пачала набываць сэнс. Мой тата выдатны хлопец, але ў адрозненне ад маёй мамы ён вельмі добра ўтрымліваў сваю ўвагу на тым, што адбываецца на самай справе. Яго паведамленне мне было крыху іншым. Ён сказаў мне Плывуць нават мёртвыя рыбы. Ён меў на ўвазе тое, што калі прыліў узрастае, усё рухаецца ўверх, але не ўсё - гэта лодка. Яго меркаванне было сапраўды простым, дрэнныя эканомікі не ствараюць слабасці, дрэнныя эканомікі выяўляюць слабасць.\nАпошнія некалькі гадоў мы вучымся жыць з пасланнем майго таты. І пад МЫ я маю на ўвазе амерыканскую эканоміку. Мы бачылі велізарную колькасць прадпрыемстваў, якія прымалі дрэнныя рашэнні. І калі часы былі лёгкімі, гэтыя рашэнні выглядалі нармальна, сапраўдных праблем і наступстваў для дрэннага выбару не было. Але як толькі мы трапілі ў дарогу, гэтыя наступствы выяўляліся і занадта часта гэта ўздзеянне прыводзіла да катастрафічнага правалу.\nЯк трэнер па продажах, я праводжу дні з уладальнікамі бізнесу, якія бачаць зусім новы бок свайго бізнесу. Прадаўцы, якіх яны палічылі цудоўнымі, аказаліся не чым іншым, як уплывам некалькіх ключавых кліентаў, якія раслі. Прадаўцы, якія былі гатовыя крыху знізіць цану ў добрыя часы, забіваюцца цяпер, калі ім няма чаго вярнуцца, акрамя зніжэння коштаў.\nТыя прадаўцы, якія паслядоўна не чакалі перспектыў, назіралі, як аб'ём продажаў скарачаецца цяпер, калі канкурэнты займаюцца браканьерствам. Два гады таму гэтыя слабасці маглі не мець значэння, эканоміка была моцнай, пакупнікоў было шмат, а прыбытковасць была здаровай. Эканоміка расла, слабыя працэсы продажаў і няправільныя каманды продажаў былі праблемамі, але іх проста не было дастаткова вялікімі праблемамі.\nСёння ўсё па-іншаму, ваш бізнес знаходзіцца ў закладніках. Ваша каманда продажаў кантралюе вашу будучыню, і калі вы не ведаеце, што яны працуюць з правільнай стратэгіяй, у правільнай структуры і валодаюць належнымі навыкамі, нават аднаўленне будзе складанай задачай.\nКлючавыя словы: Bluetooth-маркетынг\nПраверка даведак па Інтэрнэт-маркетынгу\n22 лістапада 2009 г. у 2\nЛюблю прыказку. Гэта блізкі сваяк "Нават сапсаваны гадзіннік правільны два разы на дзень?"


Зонд НАСА, які стартаваў 12 год таму, дасягнуў краю Сонечнай сістэмы\n02.01.2019 / 09:46 3\nАгенцтва НАСА атрымала сігналы ад міжпланетнага зонда «Новыя гарызонты» (New Horizons), якія пацвярджаюць, што апарат паспяхова праляцеў міма самага аддаленага з вядомых нам аб'ектаў сонечнай сістэмы, піша bbc.com.\nАпарату ўдалося фатаграфаваць паверхню астэроіда (486958) 2014 MU69. Ён размешчаны далёка за арбітай Нэптуна і вядомы як Ultima Thule («Край свету»). Гэта першыя ў гісторыі фатаграфіі паверхні гэтага астэроіда.\nУ НАСА пацвердзілі, што зонд пасля пралёта міма ледзянога астэроіда застаўся ў працоўным стане.\nАпарат вылецеў з Зямлі 12 гадоў таму.\nПершае радыёпаведамленне ўтрымлівае толькі тэхнічную інфармацыю аб стане зонда і пацвярджэнне, што апарат паспяхова здзейсніў запланаваныя назіранні, а яго кампутарная памяць запоўненая інфармацыяй.\n«Наш карабель у добрым стане. Мы толькі што праляцелі міма самога аддаленага аб'екта», — цытуюць інфармагенцтвы кіраўніка місіі Эліс Боўмэн.\n02.01.2019 / 10:39\nОй да ладно а у нас брсм зато.....\nРэдакцыя НН- міма самАга аддаленага\n02.01.2019 / 20:02\nI што там на краю?


Бэрнд Штанге: Хочам паказаць камбінацыйны футбол\nБеларуская зборная рыхтуецца да таварыскай сустрэчы са зборнаю Балгарыі.\nГалоўны трэнер беларускай зборнай падкрэсліў, што беларусы абышлі ў міжнародным рэйтынгу шмат камандаў (напрыклад, Балгарыю, Шатландыю, Румынію і Польшчу) і сталі на адну прыступку са зборнымі Украіны, Чэхіі ды Бельгіі. «Мы ганарымся высокаю міжнароднай ацэнкаю нашага футболу, – заўважыў Штанге, – але яе трэба пастаянна пацвярджаць. Да гульні са зборнаю Балгарыі мы запрасілі тых гульцоў, з якімі, спадзяюся, зможам даказаць гэта. Са складам ніякіх сюрпрызаў не будзе, вы ведаеце гэтых гульцоў, якія заслужылі месца ў зборнай. Тры абсалютныя навічкі – Павел Няхайчык, Станіслаў Драгун і Аляксандр Гутар. З іх прыходам у зборнай будзе дзесяць гульцоў, якія выступалі ў апошніх чэмпіянатах Еўропы сярод моладзевых зборных – гэта вельмі здаровая структура для перспектывы нашай каманды».\nПаводле трэнера, каманда хоча паказаць добры камбінацыйны футбол. «Калі, вядома, не вельмі якаснае пакрыццё стадыёну «Дынама» нам гэта дазволіць зрабіць, – заўважыў ён. – Я расчараваны якасцю поля – футбольнага твару нашай сталіцы, нашай краіны. Трэнер аўстрыйскага «Штурму», які будзе 16 жніўня гуляць на гэтым жа стадыёне, таксама скардзіўся на газон. Тым не менш мы пастараемся паказаць добры футбол».\nБэрнд Штанге выказаў надзею, што, пасля таго як нацыянальная зборная зарабіла чатыры пункты ў гульнях з камандамі Францыі ды Люксембургу, заўзятары праявяць цікавасць да матчу.


Corpus vasorum antiquorum — Вікіпедыя\nCorpus Vasorum Antiquorum («корпус антычных ваз»; скарочана CVA) — міжнародны даследчы праект для дакументавання керамікі антычнасці.\nCVA — першы і найстарэйшы навукова-даследчы праект Міжнароднага саюза акадэмій. Першая сустрэча ўдзельнікаў праекта была арганізавана Эдмондам Пацье ў Парыжы ў 1919 годзе. Канчатковым рашэннем было апублікаваць поўны каталог старажытнагрэцкіх ваз. Ён быў таксама выдаўцом першай брашуры для Луўра ў 1922 годзе. У той час шэсць краін былі часткай праекта. Сёння праект уяўляе сабой зборнік з больш чым 100 000 ваз, размешчаных у зборніках 26 краін-удзельніц. На сённяшні дзень у каталог дададзены толькі грамадскія калекцыі, якія знаходзяцца ў музеях.\nКожная краіна-ўдзельніца нясе поўную адказнасць за сваю ўласную сферу, у той час як Міжнародны саюз акадэмій у Бруселі патранажам традыцыйна ўзначальвае французскі навуковец. У цяперашні час гэтыя абавязкі выконвае Жульета дэ ла Жэньер(фр.) бел..\nФрагмент піфаса з абстрактным раслінным дэкорам, знойдзены у Кносе. Тэракота, Палацавы стыль, познемінойскі стыль II (каля1450-1400 да н. э.). Луўр, першая ваза, апублікаваныя ў CVA\nCVA публікуе грэчаскую і італьянскую кераміку класічнага перыяду паміж сёмым тысячагоддзем да н. э. і позняй антычнасцю (трэцяе-пятае стагоддзі нашай эры). Выданні падзяляюцца на брашуры па краінах і музеях. Да канца 2007 года было апублікавана агулам 350 тамоў, якія складаюцца з 40 000 брашур. Адна з самых вялікіх колькасцей публікацый была зроблена ў Германіі: 84 тамы і 3 дадаткі.\nЗ 2004 года ўсе тэкставыя апісанні і выявы знаходзяцца ў вольным доступе ў вэб-базе (CVA Online). Мовы, якія дапускаюцца да публікацыі — гэта англійская, французская, нямецкая і італьянская.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Corpus_vasorum_antiquorum&oldid=3177956"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 11:46, 13 ліпеня 2018.


Каб атрымаць большасць пажыўных рэчываў неабходных арганізму не абавязкова складаць доўгі спіс прадуктаў.\nДаследаванне, апублікаванае ў часопісе Food Science & Nutrition, паказала, што даданне невялікай порцыі грыбоў у рацыён значна павялічвае спажыванне некалькіх мікранутрыентаў, у тым ліку важных пажыўных рэчываў, такіх як вітамін D, піша “Популярная механика”.\nНавукоўцы разгледзелі даданне да рацыёну 84 грамаў розных грыбоў (прыкладна, паўшклянкі): белых, шампіньёнаў, шампіньёнаў крэміні, грыбы патрабела і вешанак. Вынікі паказалі, што любыя з гэтых грыбоў папаўняюць недахоп кальцыя і клятчаткі ў арганізме.\nАпроч гэтага, грыбы павялічвалі колькасць пажыўных рэчываў, уключаючы медзь (24-32%), фосфар (6%), селен (13-14%), цынк (5-6%), рыбафлавін (13% -15%), ніацын (13% -14%) і халін (5% -6%) як у дзяцей, так і ў дарослых.\nНавукоўцы таксама адзначаюць, што ў порцыі з пяці сярэдніх баравікоў утрымоўваецца ўсяго 20 калорый і нуль тлушчу. У грыбах прысутнічае вітамін D – каля 25 мкг на адну порцыю.\nГрыбы таксама багатыя серазмяшчальнымі амінакіслотамі – антыаксідантамі, такімі як эргатыёнеін і трыпептыд глутатыён. Больш за ўсё іх выяўлена ў вешанках.\nJ Мар, 2021 vglybokaye\nJ Фев, 2021 vglybokaye


Пётр Садоўскі: Ужо не гарцую, але галава добра працуе | Народная Воля\nПётр Садоўскі: Ужо не гарцую, але галава добра працуе\n02.02.2021 в 17:47\n2 лютага 80-гадовы юбілей адзначае беларускі мовазнаўца, дыпламат, дэпутат Вярхоўнага Савета 12-га склікання Пётр Садоўскі.\n“Народная Воля” павіншавала юбіляра з круглай датай…\n– Шчыра кажучы, я маю два юбілеі, – кажа Пётр Вікенцьевіч. – Па пашпарце мне сёння 80 гадоў, а па жыцці – ужо 82.\n– Як гэта атрымалася?\n– Тут цэлая гісторыя, але такіх гісторый шмат. Мой бацька быў партызанам, ён загінуў. Маці – інвалід вайны. І з райсабеса давалі пэўную дапамогу на дзяцей з такіх сем’яў.\nКалі нас вазілі на “наружный вид” (так гэта называлася на рускай мове), райсабес звычайна маладзіў дзяцей, каб можна было на год-два даўжэй атрымліваць з дзяржаўнага фонду дапамогу. Гэта быў такі адміністрацыйны эгаізм. Вось і мяне памаладзілі разам з іншымі – запісалі, што нарадзіўся ў 1941 годзе.\nДарэчы, я ўвогуле з’явіўся на свет сямімесячным, таму мне можна і трэці юбілей адзначаць – праз два месяцы.\n– Ці шмат віншаванняў атрымалі ў гэты дзень?\n– Было некалькі дзясяткаў званкоў па тэлефоне, але ж цяпер ёсць інтэрнэт – і там віншавалі. Нейкіх спецыяльных імпрэз з нагоды юбілею я не ладзіў, бо каранавірус, але з самымі блізкімі сябрамі сустрэліся. Спявалі песні, думалі пра тое, што вясна хутка прыйдзе, што ўсё будзе добра.\n– Пётр Вікенцьевіч, а як вы пачуваецеся ў 80 гадоў? Голас у вас вельмі бадзёры!\n– Гады ёсць гады, куды ад іх падзенешся… Але, калі меркаваць па тым, што яшчэ пішу нешта задзірыстае, – значыцца, жывы. Як кажуць, не гарцую, але галава добра працуе. І спадзяюся, што пачуваю сябе маладзейшым гадоў на 15–20, чым мне ёсць на самай справе.\nМарына Мулявiна: «Я – татава дачка». Старэйшая дачка «песняра» распавяла пра тое, як будзе адзначацца 80-гадовы юбілей яе бацькі\nТры лісты Генадзя Каханоўскага. Да 85-годдзя пісьменніка, краязнаўцы і музейшчыка з Маладзечна


Студэнты змогуць самастойна мадэляваць уласную адукацыю - АбітурыентАбітурыент\nБеларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі з’яўляецца несумненным лідарам у сферы дыстанцыйнай адукацыі. Сёння па гэтай форме займаецца каля 500 чалавек, якія асвойваюць 11 спецыяльнасцей эканамічнага і ІТ-профілю.\nЗараз БДУІР пайшоў яшчэ далей. Ужо з верасня студэнты ўсіх форм навучання змогуць асвойваць асобныя дысцыпліны з выкарыстаннем дыстанцыйных адукацыйных тэхналогій, і яны будуць залічвацца дэканатам. Калі дагэтуль такая практыка дзейнічала пераважна для ліквідацыі акадэмічнай розніцы пры аднаўленні на вучобу або пераводзе са спецыяльнасці на спецыяльнасць, то з новага навучальнага года такая магчымасць з’явіцца ва ўсіх студэнтаў.\nПра новаўвядзенне і ўвогуле пра асаблівасці дыстанцыйнай формы навучання нам расказаў намеснік дэкана факультэта бесперапыннай і дыстанцыйнай адукацыі БДУІР Андрэй КРЫВЯНКОЎ.\n— Андрэй Віктаравіч, растлумачце, калі ласка, як студэнты дзённай формы змогуць скарыстацца новай магчымасцю?\n— Вы ведаеце, што ў нас ёсць дыстанцыйная форма навучання, на якую абітурыенты паступаюць адмыслова. Але з новага навучальнага года магчымасць самастойнага вывучэння асобных дысцыплін з’явіцца ў студэнтаў усіх форм навучання. На практыцы гэта азначае, што студэнту можна напісаць заяву аб тым, што тую ці іншую дысцыпліну ён хоча вывучаць дыстанцыйна. Яго ўнясуць у банк, прысвояць яму лагін і пароль, звядуць з кансультантам, дадуць доступ да электронных адукацыйных рэсурсаў — і ён пачне вучыцца. Пры гэтым адпаведныя заняткі на дзённай форме ён можа не наведваць. Пасля праходжання курса студэнт атэстоўваецца і атрымлівае сертыфікат, які залічваецца дэканатам.\nДля студэнтаў, якія працуюць, гэта вельмі зручна. Вельмі важна, што можна выбіраць дыстанцыйныя курсы не толькі ў межах сваёй спецыяльнасці, а любыя, якія неабходны. А калі студэнт хоча фарсіраваць навучанне і вывучыць дысцыпліну наступнага ўзроўню — калі ласка. Галоўнае — захоўваць лагічную паслядоўнасць (нельга ўзяць другую частку матэматыкі, не асвоіўшы першую). Такім чынам можна атрымаць і другую адукацыю, напрыклад, эканамічную.\nДарэчы, падобныя курсы могуць прайсці не толькі студэнты БДУІР, але і з іншых устаноў адукацыі, і нават не студэнты. На жаль, беларускія ўніверсітэты пакуль не прызнаюць “чужых” сертыфікатаў, нават калі яны служаць пацвярджэннем высокага ўзроўню ведаў. Але сур’ёзныя работадаўцы ставяцца да гэтых дакументаў з павагай. Напрыклад, студэнту, які працуе ў ІТ-сферы, для далейшага прафесійнага росту неабходны дадатковыя веды — дыстанцыйны курс па пэўнай дысцыпліне можа вырашыць праблему.\nЗараз мы выходзім з ініцыятывай, каб выкарыстоўваць тэхналогію сертыфікацыі дысцыплін не толькі ў межах аднаго ўніверсітэта, а ў межах усёй краіны. Гэта было б вельмі зручна. Напрыклад, чалавек вучыцца па педагагічнай спецыяльнасці, але ён хоча атрымаць пашыраныя веды па інфармацыйных тэхналогіях у пэўнай галіне. Ён мог бы звярнуцца ва ўніверсітэт, які прапаноўвае адпаведныя дысцыпліны, вывучыць іх у вольны час і, такім чынам, яшчэ больш павысіць сваю кваліфікацыю. Мы ўпэўнены, што ў кожным універсітэце знойдзецца нешта такое, што будзе цікава іншым. І ў студэнтаў павінна быць магчымасць атрымліваць дадатковыя веды, мадэляваць уласную адукацыю згодна з асабістымі інтарэсамі.\n— Скажыце, а наколькі гатовы ўчарашнія школьнікі асвойваць складаныя тэхнічныя дысцыпліны самастойна?\n— Сапраўды, у школе за дзецьмі ажыццяўляецца пастаянны кантроль, і яны прывыклі, што іх штодня правяраюць, падганяюць. У нас гэтага няма. Дыстанцыйныя тэхналогіі маюць на ўвазе пераважна самастойную работу з кансультаваннем выкладчыкаў. Таму ўчарашнія школьнікі, якія аказваюцца па-за звыклым кантролем, нярэдка расслабляюцца, а калі бліжэй да сесіі пачынаюць праяўляць актыўнасць, то бывае ўжо позна. У выніку з факультэта бесперапыннай і дыстанцыйнай адукацыі мы адлічваем даволі шмат першакурснікаў.\nУ той жа час ёсць значная колькасць маладых людзей, здольных да самаарганізацыі, якія з поспехам могуць асвойваць нашы праграмы. Яны цэняць гібкасць дыстанцыйнай формы, магчымасць планаваць сваё навучанне, займацца ў любым месцы, у любы час сутак. Акрамя таго, у рамках дыстанцыйнай формы прадугледжаны кансультацыі з выкладчыкамі, студэнты могуць заўсёды атрымаць патрэбную дапамогу.\n— Якія дысцыпліны будуць прапанаваны студэнтам для самастойнага вывучэння?\n— Іх ужо больш за 400. Факультэт працуе практычна з усімі кафедрамі ўніверсітэта, за выключэннем асобных тэхнічных кафедр. Справа ў тым, што тэхнічныя спецыяльнасці засяроджаны на завочнай форме, а эканамічныя і ІТ-спецыяльнасці — на дыстанцыйнай. Гэта тлумачыцца тым, што на тэхнічных спецыяльнасцях шмат лабараторных работ, для выканання якіх патрабуецца выкарыстанне рознага абсталявання, студэнтам трэба прыязджаць для іх выканання. А эканамічная ці ІТ-адукацыя мае на ўвазе самастойную работу пад кантролем выкладчыка, і, каб вучыцца, патрэбен толькі камп’ютар з выхадам у інтэрнэт.\nЁсць значная колькасць маладых людзей, здольных да самаарганізацыі, якія з поспехам могуць асвойваць нашы праграмы. Яны цэняць гібкасць дыстанцыйнай формы, магчымасць планаваць сваё навучанне, займацца ў любым месцы, у любы час сутак. Акрамя таго, у рамках дыстанцыйнай формы прадугледжаны кансультацыі з выкладчыкамі, студэнты могуць заўсёды атрымаць патрэбную дапамогу.\n— Скажыце, якія інструменты дазваляюць забяспечыць якасны адукацыйны працэс на дыстанцыйнай форме навучання?\n— Для кожнай вучэбнай дысцыпліны створаны электронныя кабінеты, якія адмініструюць высокакваліфікаваныя выкладчыкі-кансультанты. У электронным кабінеце размешчаны ўсе неабходныя вучэбна-метадычныя матэрыялы. Студэнты маюць магчымасць атрымаць кансультацыю па дысцыпліне як з дапамогай убудаванай электроннай пошты, чата, форуму, так і ў выглядзе вэбінара або відэакансультацый.\nТут жа, у электронным кабінеце, выкладчык можа весці каляндарнае планаванне праграм навучання і тэстаў, змяшчаць спасылкі на знешнія рэсурсы, пакідаць студэнтам розныя апавяшчэнні і г.д. Усё гэта вельмі зручна, і мы заўважылі: чым больш інструментаў выкарыстоўваецца, тым больш у студэнтаў шансаў паспяхова асвоіць дысцыпліну.\nУ нашай сістэме дыстанцыйнага навучання задзейнічана больш як 200 выкладчыкаў, якія забяспечаны планшэтамі з папярэдне аплачаным інтэрнэт-трафікам. Гэта значыць, што яны могуць узаемадзейнічаць са студэнтамі практычна ў любы час, нават седзячы дома ці на лецішчы. У іх, як і ў калег з дзённай формы, ёсць адпаведная нагрузка і нормы часу на выкананне работы, але яны працуюць у зручны для сябе і студэнтаў час.\nТрэба сказаць, што са студэнтамі дзённай і дыстанцыйнай форм працуюць выкладчыкі з адных і тых жа кафедр, вучэбныя праграмы на абедзвюх формах адрозніваюцца толькі колькасцю гадзін на самастойную работу і рознымі відамі кантрольных заданняў. А змест навучання аднолькавы. І дыпломы выпускнікі таксама атрымліваюць аднолькавыя.\n— Скажыце, які працэнт студэнтаў дыстанцыйнай формы навучання паспяхова завяршае навучанне і атрымлівае дыплом?\n— Складана падлічыць, бо далёка не ўсе пачынаюць вучобу з 1 курса. Многія паступаюць адразу на 2 ці 3 курс: прыходзяць атрымліваць другую вышэйшую адукацыю (такіх каля паловы студэнтаў) ці аднаўляюцца на вучобу. Думаю, аднак, што каля 50% тых, хто пачынае вучыцца, атрымліваюць дыплом, бывае, што і з адзнакай. Сусветная практыка дыстанцыйнага навучання дапускае 90% адсеву. Гэта натуральны працэс адбору найбольш матываваных і арганізаваных студэнтаў.\nМногія людзі ахвотна атрымліваюць у нас другую вышэйшую адукацыю. Для іх гэта больш зручна, чым завочная форма, больш хутка, больш танна. Справа ў тым, што тыя дысцыпліны, якія чалавек праходзіў, атрымліваючы першую адукацыю, у нас яму не трэба паўторна вывучаць і аплачваць. Калі ў чалавека першая адукацыя тэхнічная, то для яго першы курс будзе залічаны практычна цалкам, у адрозненне ад іншых форм навучання аплата ідзе не за перыяд часу, а за дысцыпліны, якія ён вывучае.\nДыстанцыйная форма зручная тым, што чалавек сам выбірае тэмп навучання: так, вучэбная праграма разлічана на 5 гадоў, але яе можна асвоіць за 4 гады. Захацеў хтосьці датэрмінова здаць экзамен — мы заўсёды ідзём насустрач. Просіць чалавек па нейкай прычыне (скажам, працяглая камандзіроўка) перанесці тэрмін здачы сесіі — таксама стараемся арганізаваць.\nУ нас нават некалькі чалавек вучыліся, знаходзячыся на службе ва Узброеных Сілах. Адзінае, што ім даводзілася атрымліваць дазвол ад камандавання, каб прыязджаць на экзамены. Здаралася, што салдаты прыязджалі прама з часці ў вайсковай форме.\n— Скажыце, Андрэй Віктаравіч, чаму пры наяўнасці сучасных тэхнічных сродкаў нельга арганізаваць дыстанцыйную бягучую атэстацыю студэнтаў? Гэта дазволіла б прыцягнуць да навучання значна больш людзей з абмежаванымі магчымасцямі (інвалідаў ці, можа, нават зняволеных), а таксама замежнікаў, людзей, чыя служба ці сямейныя прычыны не дазваляюць ім выязджаць у іншы горад…\n— Тут праблема не ў тэхнічных сродках (з гэтым якраз усё нармальна). Нас стрымлівае неразваротная нарматыўная база. У Кодэксе аб адукацыі дыстанцыйная адукацыя прыраўноўваецца да завочнай, і гэта істотна тармозіць яе развіццё. Мы чамусьці ўнушылі сабе, што экзамены павінны быць толькі ў аўдыторыі, што неабходна праводзіць традыцыйныя заняткі са студэнтамі і за імі трэба ажыццяўляць жорсткі кантроль… Але на Захадзе ўжо даўно адышлі ад гэтага. Там ёсць цэлая сістэма адкрытых дыстанцыйных курсаў, людзі масава вучацца — без прымусу і кантролю, дзеля павышэння ўласнай кваліфікацыі і будучай кар’еры. Нам таксама трэба развівацца.\nУ праекце Кодэкса аб адукацыі, які зараз абмяркоўваецца, прадугледжана вылучэнне дыстанцыйнага навучання ў самастойную форму, і мы спадзяёмся, што ўсе нюансы будуць улічаны. Гэта дазволіць нам выходзіць на новы ўзровень.\nНяма ніякіх праблем з тым, каб стварыць магчымасці для ідэнтыфікацыі асобы студэнта і кантролю за ходам экзамену праз відэаканферэнцсувязь. Можна выкарыстоўваць вуснае апытанне, магчыма выкарыстанне сродкаў графічнага ўводу інфармацыі, каб намаляваць графік, увесці формулы і г.д. Патэнцыял інфармацыйных тэхналогій амаль бязмежны. І мы прапаноўваем узаконіць дыстанцыйную атэстацыю, безумоўна, пад поўным візуальным кантролем — гэта дазволіла б прыцягнуць ва ўніверсітэт значна большую колькасць студэнтаў.\n— Дзякуй, Андрэй Віктаравіч, за гутарку.\nАндрэй Віктаравіч КРЫВЯНКОЎ Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі дыстанцыйная адукацыя ІТ-профіль намеснік дэкана факультэт бесперапыннай і дыстанцыйнай адукацыі\nЗ тегами: Андрэй Віктаравіч КРЫВЯНКОЎ Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі дыстанцыйная адукацыя ІТ-профіль намеснік дэкана факультэт бесперапыннай і дыстанцыйнай адукацыі\nПапярэдняя: БДУІР робіць ухіл на прафарыентацыю\nНаступная: Уладзімір Аляксандравіч ЯНЧУК: “Свет дзеліцца не на прафесараў і слесараў, а на добрых і дрэнных людзей”


16 ліпень 2016, 15:36\nФранцускія спэцслужбы правяраюць сапраўднасьць заявы аб адказнасьці групоўкі «Ісламская дзяржава» за тэракт у Ніцы, у якім 14 ліпеня загінулі 84 чалавекі. У суботу раніцай 16 ліпеня агенцтва ісламістаў Amaq разьмясьціла заяву ад імя ІГ, у якім Мухамад Лахуідж Бугляль названы «салдатам Ісламскай дзяржавы».\nТэрарыстычная групоўка сьцьвярджае, што Бугляль «правёў апэрацыю ў Ніцы, адгукнуўшыся на заклікі наносіць удары па грамадзянах краін кааліцыі, якая змагаецца супраць «Ісламскай дзяржавы»». У МУС Францыі агенцтву France-Presse паведамілі, што правяраюць сапраўднасьць разьмешчанай у Інтэрнэце заявы. Групоўка «Ісламскай дзяржавы» ўзяла на сябе адказнасьць за сэрыю тэрактаў, у якіх 13 лістапада 2015 года ў Парыжы загінула 130 чалавек.\nУ суботу 5 чалавек заставаліся пад вартай па справе аб тэрактах у Ніцы, паведаміла агенцтва France-Presse. Напярэдадні паліцыя затрымала жонку Бугляля, а таксама аднаго чалавека зь яго асяродзьдзя. У суботу раніцай у двух раёнах Ніцы паліцыя затрымала яшчэ 3 мужчын.\n31-гадовы грамадзянін Тунісу Мухамад Лахуідж Бугляль, які пражываў у Ніцы, увечары 14 ліпеня ўрэзаўся на грузавіку ў натоўп на Ангельскай набярэжнай і праехаў 2 кілямэтры. Бугляль быў застрэлены паліцыянтамі. Пад коламі грузавіка загінула 84 чалавекі, 202 атрымалі раненьні. Дзясяткі параненых знаходзяцца ў крытычным або вельмі цяжкім стане.


Будзьма беларусамі! » У Беларусі легалізавалі браканьерскую прыладу для рыбалкі. Тлумачым, у чым яе небяспека\nУ Беларусі легалізавалі браканьерскую прыладу для рыбалкі. Тлумачым, у чым яе небяспека\n21 ліпеня 2021 года ў Беларусі Указам № 284 зацверджаныя Правілы аматарскага рыбалоўства. Цяпер яны дазваляюць легальна лавіць рыбу рыбалоўнымі экранамі, так званымі «тэлевізарамі». У чым іх пагроза для біяразнастайнасці вадаёмаў, тлумачыць грамадская арганізацыя «Ахова птушак Бацькаўшчыны» (АПБ).\n— Я адмоўна стаўлюся да ўсіх самалоўных сродкаў, якія ловяць рыбу без удзелу рыбака, — кажа спецыяліст АПБ па прыродаахоўных пытаннях Сяргей Зуёнак. — Часта бывае, што такую сетку-«тэлевізар» паставілі і забылі, і туды трапляе рыба і гіне. У тым ліку могуць трапляць і «чырванакніжныя» віды. У выніку «тэлевізар» становіцца эфектыўным і доўгатэрміновым, улічваючы, што робяць яго з сінтэтычнай сеткі, прыстасаваннем для знішчэння воднай фаўны.\nЦяпер артыкул 13 Правіл аматарскага рыбалоўства дазваляе ў рыбалоўных угоддзях выкарыстоўваць на рыбалова па два «тэлевізары» памерам не болей за 1×1,5 метра і крокам ячэйкі не болей за 30 мм. Што думаюць пра «тэлевізары» вучоныя?\n— Сеткавыя экраны («тэлевізары») належаць да прамысловых прылад лову, — адзначыў Андрэй Лешчанка, загадчык лабараторыі іхтыялогіі НПЦ НАН Беларусі па біярэсурсах. — Дазвол іх выкарыстання — узаконьванне браканьерства: напрыклад, рыбалоў зможа прыехаць на рыбалку з двума дзецьмі і абсалютна законна ставіць шэсць «тэлевізараў» — лічы, 9-метровую сетку, прычым лавіць рыбу яна будзе нават эфектыўней за звычайную сетку, паколькі «тэлевізарамі» лакальна перакрываюцца шляхі руху рыбы. Апроч гэтага, у іх будзе трапляць моладзь каштоўных відаў рыб (судака, шчупака, язя, галаўня і іншых) менш за прамысловую меру, якія загінуць ад ран, нават калі іх выпусціць на волю. Таму мы катэгарычна супраць дазволу на выкарыстанне «тэлевізараў» для аматарскага рыбалоўства.\n— Я лічу гэта экалагічна шкодным рашэннем, несумленным у адносінах тых рыбакоў, якія законнымі снасцямі ловяць рыбу, думаюць, як аднавіць рыбныя запасы, каб імі ўстойліва карыстацца. Колькі мы змагаліся, каб стварыць умовы для нерасту, аднаўлялі нерасцілішчы. У Вілейскім раёне мы з суседзямі і сябрамі аднавілі праток на старыцу шырынёй 4-5 м. Колькі мы змагаліся з мясцовымі браканьерамі, каб яны не ставілі там прылады лову: перад нерастам там ловіцца тая рыба, якая нясе ў сабе дзясяткі тысяч ікрынак! Адлавіў такіх дзясятак — і нерасціцца няма каму. Гадоў пяць як адбілі ахвоту браканьераў, яны зразумелі, што ўсе рыбакі мясцовыя пільнуюць і паведамляюць у дзяржінспекцыю. А цяпер усе высілкі і праца людзей, якія змагаліся за цывілізаваны падыход да рыбалоўства, перакрэслены: на законнай падставе яны прыйдуць утраіх-чатырох і перагародзяць старыцу — ужо нічога не скажаш. Заклікаць да сумлення браканьера — апошняя справа, сумлення ў яго няма, гэта ў яго ўжо грамадзянская пазіцыя.


У адміністрацыі СЭЗ «Віцебск» зарэгістраваны 45 рэзідэнт свабоднай эканамічнай зоны «Віцебск». Юбілейнай кампаніяй стала ТАА «Авестра Бітумныя Матэрыялы», створаная пры ўдзеле шведскага капіталу.\nПад размяшчэнне вытворчасці палімерна-мадыфікаванага бітуму абраная пляцоўка памерам 8,77 гектараў на тэрыторыі сектара № 15 СЭЗ «Віцебск» у Наваполацку, паведамляецца на сайце эканамічнай зоны. Агульныя інвестыцыйныя ўкладанні па праекце складуць 25 мільёнаў долараў ЗША. Плануецца стварэнне не менш за 54 новых працоўных месцаў.\nАсноўнымі рынкамі збыту гатовай прадукцыі будуць Расея, Афрыка, Усходняя Еўропа, краіны Балтыі, Украіна, Турцыя і Ізраіль.\nРэалізацыя інвестыцыйнага праекту ў якасці рэзідэнта свабоднай эканамічнай зоны «Віцебск» дазволіць ТАА «Авестра Бітумныя Матэрыялы» стварыць новыя вытворчыя магутнасці, такім чынам павялічваючы аб’ёмы вытворчасці экспартна-арыентаванай прадукцыі.\nТэгі: Віцебск, вытворчасць, інвестар, інвестыцыі, капітал, Наваполацк, шведы, эканамічная зона


Юрась Губарэвіч: Толькі два з сямі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЮрась Губарэвіч: Толькі два з сямі\nТолькі два з сямі прадстаўнікоў руху „За Свабоду” зарэгістраваныя кандыдатамі ў дэпутаты Менгарсавета, выбары якіх адбудуцца 18 лютага.\n18 студзеня прадстаўнікі правацэнтрысцкай кааліцыі, у якую ўваходзяць „За Свабоду”, Аб’яднаная грамадзянская партыя і аргкамітэт па стварэнні партыі „Беларуская хрысціянская дэмакратыя”, правялі першы перадвыбарны пікет на пляцоўцы перад Камароўскім рынкам у Менску.\n„У Менску ў нас вялікія страты, не зарэгістравалі пяць нашых прадстаўнікоў, — адзначыў старшыня руху „За Свабоду” Юрась Губарэвіч. — Прычым не рэгістравалі па абсалютна надуманых падставах. У асноўным выстаўлялі прэтэнзіі да несапраўдных подпісаў, як пад капірку знаходзячы ў кожнага прэтэндэнта па 10 такіх подпісаў. Таксама быў унікальны выпадак, калі выбарчая камісія знайшла парушэнні ў дэкларацыі нашага прадстаўніка Мікіты Семяненкі, фактычна „падараваўшы” кватэру, у якой у яго няма долі ўласнасці”.\nЗ двух зарэгістраваных у Менску кандыдатамі ў дэпутаты ад руху „За Свабоду” сталі сам Губарэвіч і намеснік старшыні Юрась Меляшкевіч.\nГубарэвіч лічыць, што выбарчыя камісіі адмаўлялі ў рэгістрацыі кандыдатамі моцным прэтэндэнтам. „Гэта і Віктар Янчурэвіч — гарадскі актывіст, які ведае фактычна праблемы ў кожным раёне Мінска і даўно працуе з людзьмі, і прэс-сакратар Вольга Быкоўская, і нашы маладыя актывісты, якія працавалі ў сваіх акругах на папярэднім этапе кампаніі”, — сказаў ён.\nПалітык лічыць, што выбаркамы не выпадкова адмаўляюць многім прадстаўнікам руху „За Свабоду” ў рэгістрацыі кандыдатамі ў прэзідэнты. „Мы не з’яўляемся партыяй, таму вырубанне нашых кандыдатаў з выбарчай гонкі ніяк не адлюстроўваецца на статыстыцы Цэнтрвыбаркама. Гэта самае простае, што яны могуць зрабіць, каб пазбавіцца ад канкурэнцыі на мясцовых выбарах”, — падкрэсліў ён.\nПрадстаўнікі руху „За Свабоду” маюць намер абскардзіць рашэнні выбарчых камісій, якія адмовілі ім у рэгістрацыі кандыдатамі ў дэпутаты. „Лічым, што ёсць падставы для адмены іх рашэнняў і рэгістрацыі нашых прэтэндэнтаў кандыдатамі. Калі не ўдасца абскардзіць рашэнне ў вышэйшай камісіі, то будзем падаваць скаргі ў суд”, — паведаміў Губарэвіч.\nАляксандр Сілкоў: Інтарэс да мясцовых выбараў зусім малы\nМясцовыя выбары пройдуць 18 лютага\nКаляндар - 26 красавіка\nадно з першых у Беларусі.\nПамёр Анёл Доўгірд, філосаф, лёгік, педагог.\nУ Вільні пасьля сібірскай катаргі памёр Аляксандар Далеўскі, адзін з ствараньнікаў Братняга зьвязу літоўскай моладзі, удзельнік вызвольнага руху.\nПамёр Напалеон Орда, піяніст, кампазітар, мастак, удзельнік паўстаньня 1830-31.\nУ Рэчыцы нарадзіўся Уладзімір Шатон, беларускі навуковец-мовазнавец, выкладнік.\nУ Маладэчне быў адчынены Менскі абласны краязнаўчы музей (заснаваны 8.7.1959).\nАдбыўся 50-тысячны “Чарнобыльскі шлях”, пад час якога адбыліся жорсткія сутычкі дэманстрантаў з ўладнымі карнікамі.\nУ Маскве ў аўтамабільнай катастрофе загінуў Міхаіл Пташук, беларускі кінарэжысёр. Пахаваны ў Менску на Усходніх могілках.\nКолькасць галасоў: 1004\nВуліцы Слоніма 1916 года\nВіктар Жыбуль пра „Таварыства аматараў выпіць і закусіць”


Урок кавальскага майстэрства\n06 января 2018 Культура Русский 0\nКавальства – адно з самых старажытных рамёстваў. З металу выраблялі замкі і ключы, крукі для дзвярэй, зброю, рыштунак для коней, прылады для сельскагаспадарчай працы. Сёння, на жаль, у большасці вёсак няма кавалёў, аднак традыцыі металаапрацоўкі не забытыя. Яны вяртаюцца і развіваюцца дзякуючы энтузіастам.\nУ наш час вырабы з метала – гэта не толькі практычныя і побытавыя рэчы, але, у першую чаргу, творы мастацтва – каваныя скульптуры, вырабы для інтэр’ера дома, сувеніры, дэкаратыўныя агароджы, балконы, флюгеры здзіўляюць сваёй прыгажосцю і філіграннасцю.\nДаведацца больш аб гэтым незвычайным рамястве можна і ў Пінску. Не так даўно пры абласным цэнтры інавацыйнай і тэхніч-най творчасці пачало сваю пра-\nцу творчае аб’яднанне «Кавальская майстэрня». Педагог дадатковай адукацыі, каваль-рамеснік Аляксей Наздрын знаёміць маладое пакаленне з сакрэтамі мастацкай коўкі, а таксама з вырабам інтэр’ерных даспехаў і рэплік халоднай зброі старажытных часоў. Такі майстар-клас каваль правёў і для студэнтаў 4-га курса спецыяльнасці «Турызм і гасціннасць» Палескага дзяржаўнага ўніверсітэта.\nСпачатку Аляксей Наздрын расказаў аб гістарычным мінулым Піншчыны і традыцыйных рамёствах палешукоў. Затым паказаў, з якімі інструментамі працуе і як правільна імі карыстацца. Затым прапанаваў жадаючым паспрабаваць сябе ў ролі каваля. І хлопцы, і дзяўчаты прынялі ўдзел у апрацоўцы кавалкаў ліставога метала. У спецыяльнай газавай печы метал раскалілі да патрэбнай тэмпературы, а затым прыдавалі яму форму на накавальні молатам і другімі прыладамі. Госці ўпэўніліся, наколькі гэта няпростая і захапляльная праца. Кіраўнік аб’яднання прадэманстраваў, як з дапамогай агню і інструментаў, а таксама фантазіі і майстэрства з металу нараджаюцца прыгожыя вырабы, да прыкладу, нават «расцвітаюць ружы». На практыцы выявілася, што для таго, каб зрабіць жалеза пластычным і прыдаць яму форму, патрэбна шмат сілы, ведаў, настойлівасці і цярпення. А яшчэ – у кожны выраб каваль укладвае часцінку сваёй душы. Без гэтага, упэўнены Аляксей Наздрын, нічога не атрымаецца. Студэнты задавалі шмат пытанняў, іх сапраўды зацікавіла старажытнае рамяство.\nУ канцы сустрэчы маладыя людзі маглі зрабіць фота ў гістарычных даспехах і адчаканіць на памяць сувенірную манету.


40-65-19… Нет, это не стандарты красоты, хотя не менее желанные цифры. Попасть в число обладателей стобалльных сертификатов (а они уже есть у 40 ребят по белорусскому, 65 — по русскому, 19 — по обществоведению) — мечта любого школьника! Впрочем, десятки в дневнике тоже в топе сладких грёз. Вот только как сделать, чтобы они сбылись? Тс-с, кажется, кто-то знает секрет…\nГаворка пойдзе пра адмысловы від вучняў, якіх клічуць выдатнікамі. Сакрэтамі з іх жыцця падзялілася выпускніца 24-й сталічнай гімназіі Валерыя Скрабец. Залатая медалістка вучылася на англа-матэматычным профілі і ведае, па чым пуд ліха. А калі без жартаў, сваім поспехам яна абавязана… любові! Так-так, яе сэрца і думкі заняты гісторыяй Беларусі і замежнай мовай. “Англійская мне падабаецца з дзяцінства. Таму і лёгка давалася, да таго ж у нашай гімназіі выкарыстоўваюць розныя падручнікі”, — распавяла дзяўчына пра маленькую асаблівасць навучання.\nА кажучы пра адметнасці характару, узгадвае такія свае рысы, як мэтанакіраванасць і адказнасць: “Без іх не відаць медалёў”. А на пытанне “Калі лепш пра іх задумвацца?” адказвае: “У мяне гэта адбылося ў 8-м класе. Настаўніца патэлефанавала маці, маўляў, у дачкі ёсць магчымасць стаць медалісткай, трэба скончыць год на 9–10. І я вырашыла паспрабаваць. А ў 9-м зразумела: назад дарогі няма, і пачала больш старацца”.\nУсе ведаюць: вучыцца складана. Да кожнага ўрока патрэбна рыхтавацца, каб атрымаць жаданую адзнаку. Аднак існуюць рабяты, якім нельга займацца добра, яны павінны вучыцца выдатна. “Самае цяжкае, што адказнасць — толькі на табе. І кожны раз у канцы чвэрці ці года ты стаіш на краю бездані… Вядома, настаўнікі падтрымліваюць, але баішся — раптам атрымаеш 8 і ўсё абарвецца, — заўважае Лера. — Ты павінен арыентавацца ў кожным прадмеце як рыба ў вадзе”.\nКалі гаворка зайшла пра плюсы і мінусы, дзяўчына задумалася. Здаецца, становішча медаліста ў школьным грамадстве складанае. Аднак наша гераіня пачынае з пазітыўнага, падкрэсліваючы, што залаты медаль — яе асабістая перамога, вялікае дасягненне і падстава для гонару: “Я не валодала нейкімі прывілеямі, усе навучэнцы — у аднолькавых умовах, і настаўнікі ставяцца да ўсіх роўна”. Сярод плюсаў, канечне, тое, што медаль станоўча ўплывае на паступленне ў вну: “Калі паўстане выбар паміж медалістам і звычайным абітурыентам з аднолькавымі баламі, каму аддадуць перавагу — відавочна”. Але Лера папярэджвае: “Медаль не выканае за цябе ЦТ”. І ўсё ж які яе кошт? Стрэс, стомленасць…\nІ падчас іспытаў да медалістаў ставяцца больш строга. “Экзаменацыйная работа адпраўляецца на праверку ў спецыяльную камісію. Таму ты павінен пісаць дакладна, па ўсіх нормах”. Ці быў момант, калі хацелася ўсё кінуць? Лера адказвае не адразу: “Мне сорамна за тую думку, але ў 11-м класе я жадала наўмысна атрымаць 8, каб страціць свой статус. Вельмі нервавалася… На шчасце, адумалася. І зараз магу даць параду іншым. Няважна, дадуць вам медаль ці не, старайцеся вучыцца, бо адзнакі ў атэстаце адыгрываюць вялікую ролю. Да таго ж яны самыя лёгкія! Імкніцеся да вышэйшага балу. Не думайце “хопіць 7–8”. Будзьце мэтанакіраванымі і ўважлівымі да таго, што робіце зараз. Бо ніколі не ведаеш, што спатрэбіцца заўтра”.\nЮК. Мая Гур’янава, СШ № 4 г. Мінска.


Мастацтва - Эпіка і лірыка\nНацюрморт з люстэркам. Кардон, тэмпера. 1982.\nВыстава «Дыханне Сусвету» ў Нацыянальным мастацкім музеі\nпрысвячалася 100-годдзю з дня нараджэння Віталя Цвіркі. Асноўную частку экспазіцыі склалі жывапісныя карціны і акварэлі з фондаў музея. Было паказана 78 твораў, з іх 6 — з прыватных калекцый.\nДэманстраваліся і акварэльныя работы — у малой зале іх змясцілася 28. Абраныя арганізатарамі для паказу жамчужыны жывапісу майстра найлепш адлюстроўваюць асноўныя этапы яго творчасці.\nПра жыццё і дзейнасць Віталя Цвіркі напісана нямала. Аднак ён — той унікальны мастак, разважаць пра якога можна бясконца. Для ўважлівага даследніка ў яго біяграфіі, ва ўспамінах шматлікіх вучняў, сяброў ці сваякоў, непасрэдна пры аналізе твораў штораз адкрываецца нешта новае, яшчэ адна грань складанай, вытканай з таленту, запалу, унутранага драматызму і моцнай пазітыўнай энергетыкі асобы.\nНельга да канца зразумець, што нараджае талент і дае яму магчымасць загучаць у поўную сілу. Віталю Канстанцінавічу было наканавана стаць геніяльным мастаком, здольным пранікаць у таямніцы прыроды. У айчынным выяўленчым мастацтве творчасць Цвіркі падзяліла існаванне жанру пейзажа на тое, што было да і пасля яго. Мастак адкрыў яркую, кантрасную, экспрэсіўную прыгажосць родных абшараў, ён лічыцца наватарам у стварэнні адмысловага тыпу жывапісна-эпічнага і лірыка-гераічнага пейзажа, датуль не распрацаванага ў беларускім мастацтве.\nВіталь Цвірка нарадзіўся 1(14) лютага 1913 года ў вёсцы Радзеева (цяпер Гомельская вобласць) у сям’і сельскіх настаўнікаў. Ён увабраў творчую атмасферу, што панавала ў іх хаце, дзе была добрая бібліятэка, а сцены ўпрыгожвалі рэпрадукцыі твораў Пярова, Рэпіна, Крамскога (бацька захапляўся мастацтвам). З часам хлопчык і сам пачаў маляваць, пісаў мноства маленькіх эцюдаў... Мастак і мастацтвазнавец Людміла Налівайка, якая была асабіста знаёмая з Віталём Цвіркам, адзначае ў сваім артыкуле: «Месца нараджэння майстра — Гомельшчына — можа многае патлумачыць у фармаванні першых эстэтычных памкненняў будучага мастака: бязмежныя абшары, ледзь падкрэсленыя на гарызонце цёмна-сіняй стужкай лясоў, такое высокае неба са светлымі аблокамі, вясковыя вуліцы з жывапіснымі хаткамі, побач з якімі высяцца вялізныя бярозы, ліпы, таполі, што перажылі не адно пакаленне гаспадароў утульных сядзіб...»\nЦвірку шанцавала на мастакоў-педагогаў. Яшчэ ў школе ён браў прыватныя ўрокі ў Міхася Станюты і Анатоля Тычыны. Віталь з задавальненнем гутарыў з сябрам сям’і Кандратам Атраховічам (Крапівой), які быў частым госцем у іх хаце. Пасля Цвірка ўспамінаў: «Кандрат Кандратавіч значна паглыбіў мае пазнанні ў малюнку. Хоць мала хто ведае, што ён валодаў выдатным дарункам мастака. Крапіву я лічу адным з першых сваіх настаўнікаў у мастацтве...»\nПасля заканчэння школы Цвірка працягнуў адукацыю ў Віцебскім мастацкім тэхнікуме (1929—1932). Яму пашчасціла займацца ў вядомых беларускіх творцаў — Івана Ахрэмчыка, Льва Лейтмана, Вячаслава Руцая, Уладзіміра Хрусталёва, Фёдара Фогта, Міхаіла Эндэ. Ужо тады ў яго сфармавалася цвёрдая пазіцыя, паводле якой ён імкнуўся (і потым вучыў гэтаму сваіх студэнтаў) ніколі не пісаць «пад кальку», а выяўляць шматстайнасць навакольнага свету скрозь прызму ўласнай душы.\nВярнуўшыся ў Мінск, Цвірка выкладаў малюнак і чарчэнне, быў абраны (1933) членам аргкамітэта Саюза мастакоў СССР. У 1935 годзе паступіў у Маскоўскі дзяржаўны мастацкі інстытут, дзе вучыўся ў знакамітых рускіх пейзажыстаў Сяргея Герасімава, Георгія Ражскага, Пятра Пакаржэўскага, Барыса Іагансона, Аляксандра Дайнэкі, Ігара Грабара. На ўсё жыццё ён запомніў словы прафесара Пятра Пакаржэўскага: «На пейзаж я гляджу як на крыніцу жывой сувязі з прыродай, успрымаю яго як музыку, як паэзію». Шмат паўплываў на яго і Сяргей Герасімаў, які прывіваў студэнтам зацятую працавітасць, імкненне да цэласнасці, выразнасці, прастаты.\nЖанр пейзажа Цвірка абраў яшчэ падчас вучобы. У Самаркандзе, куды ў 1942 годзе быў эвакуяваны Маскоўскі дзяржаўны мастацкі інстытут, ён стварыў цыкл эцюдаў, аднак сярод карцін, напісаных у 1940—1950-я гады, ёсць і сюжэтна-тэматычныя кампазіцыі. Гэта дыпломная праца «Першы арышт І.В.Сталіна» (1942), якую Віталь Канстанцінавіч з поспехам абараніў у Самаркандзе, буйнамаштабныя кампазіцыі на гістарычныя сюжэты — такія як «Няскораныя» (1947), «Паўстанне рыбакоў на возеры Нарач» (1957). Аднак гэты зварот да шматфігурных палотнаў на гісторыка-рэвалюцыйную тэму быў недаўгачасным.\nУ 1944-м Віталь Канстанцінавіч стаў членам Маскоўскага аддзялення Саюза мастакоў СССР. У гэтым жа годзе ён вярнуўся ў беларускую сталіцу, дзе практычна адразу атрымаў буйную замову на стварэнне серыі мемарыяльных гарадскіх пейзажаў, звязаных з ваеннымі падзеямі, а таксама партрэтаў удзельнікаў партызанскага руху для Дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Аднак пейзаж заставаўся жанрам, у якім найпаўней раскрываліся лепшыя бакі таленту Віталя Цвіркі. Не выключана, што на выбар паўплывала і тое, што ён вярнуўся на радзіму яшчэ да канца вайны. Мінск ляжаў у руінах, вакол панаваў хаос. Убачанае пакінула глыбокі след у душы і памяці мастака: «Хацелася выпісаць кожнае дрэва, кожны кусцік, раўчук, масток, таму што ўсё гэта для мяне сімвалізавала вяртанне на родную зямлю. Пейзаж быў адваяваным багаццем», — згадваў ён пазней.\nЭцюдам 1940-х—пачатку 1950-х гадоў яшчэ не быў уласцівы той непаўторны аўтарскі почырк, які праз дзесяцігоддзе стане неадлучным ад яго твораў. Аднак у такіх карцінах, як «Сакавік», «Сакавік. Халодны дзень» (абедзве 1947), ужо ўгадваўся будучы вялікі пейзажыст. Гэтыя творы вылучаюцца пачуццём колеру, свабодай жывапіснай мовы. Мастак беспамылкова перадаў ледзь улоўныя пераходныя станы прыроды, напоўніўшы змест непасрэдным лірычным перажываннем. Мастацтвазнавец Ірына Назімава так характарызуе гэтыя карціны: «Экспрэсія мазка нагадвае эцюды самаркандскай серыі, аднак іх гарачы каларыт змяняецца на прыглушаную гаму, найболей адпаведную скупому сонцу Беларусі... Сціплыя сельскія матывы пад пэндзлем мастака пачынаюць гучаць, як струны яго душы».\nУ складаны гістарычны перыяд з 1948-га па 1953 год праўдзівая моц таленту мастака засталася незапатрабаванай. Аднак як яркі, адораны, энергічны чалавек, Віталь Канстанцінавіч кампенсаваў пэўную «заціснутасць» у творчасці выкладчыцкай дзейнасцю: навучаў студэнтаў малюнку, жывапісу і кампазіцыі ў Мінскім мастацкім вучылішчы, у 1956—1963 гадах загадваў кафедрай жывапісу ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. У 1958 яму было прысвоена навуковае званне дацэнта, і ён стаў рэктарам Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута.\nАдважны наватар з актыўнай пазіцыяй у жыцці і творчасці, Цвірка імкнуўся да дасканаласці ва ўсім. У выкладчыцкай рабоце ён выкарыстоўваў уласныя метады, для яго было прынцыпова важным падтрымліваць непасрэдную сувязь са студэнтамі. Народны мастак Беларусі Леанід Шчамялёў з удзячнасцю згадваў, што менавіта Віталь Канстанцінавіч падтрымаў яго ў няпростых пошуках уласнага мастацкага «я» ў студэнцкія гады. Пра знакамітыя пленэры, на якія Цвірка часта выязджаў са студэнтамі, у мастацкім асяроддзі дагэтуль ходзяць легенды... Усвядомлена ці не, Цвірка ішоў за традыцыяй старых майстроў, калі настаўнік працаваў побач са сваімі падапечнымі і тыя маглі непасрэдна назіраць за працэсам стварэння шэдэўра. Ён вучыў, што нельга бяздушна пісаць прыроду, важна адчуць унутры сябе імпульс, запаліць іскру, прасякнуцца глыбіннай мудрасцю законаў гармоніі, па якіх існуе ўсё жывое на зямлі, і самому стаць часткай гэтага: «Толькі сам-насам з прыродай можна пачуць яе сэрца».\nБліжэй да сярэдзіны 1950-х гадоў, калі майстру было за сорак, у яго пачаўся творчы ўздым. Шмат у чым гэта было абумоўлена агульнымі зменамі, якія адбыліся ў грамадскай і мастацкай сферах жыцця краіны. Адным з першых пейзажаў, паваротных у яго творчым лёсе, можна назваць карціну «Каля млына» (1954), напісаную на Стаўбцоўшчыне. З гэтага часу талент мастака загучаў у поўную сілу. Ён быў назначаны сакратаром праўлення Саюза мастакоў СССР (1961—1967), а з 1962-га па 1963 год узначальваў Саюз мастакоў БССР.\nПрынцыпам працы Цвіркі быў пастаянны пошук новых вобразных матываў і іх арыгінальных кампазіцыйных вырашэнняў. На прыродзе пісаў вельмі хутка — хапала аднаго-двух сеансаў. Умеў улавіць у кожным матыве тое галоўнае, што складае яго сутнасць.\nУ канцы 1950-х—пачатку 1960-х гадоў для мастацкай мовы станковага жывапісу сталі характэрнымі лаканізм, экспрэсіўнасць, вострыя лінейныя рытмы, каларыстычная стрыманасць з яркімі каляровымі акцэнтамі — сродкі выразнасці, уласцівыя манументальнаму мастацтву. Гэта было звязана з так званым суровым стылем, які прыйшоў на змену пафаснаму мастацтву сталінскай эпохі. У жанры пейзажа такія тэндэнцыі выявіліся ў стварэнні палотнаў эпічнага гучання, абагульненых выяў-знакаў роднай зямлі. У карцінах гэтага перыяду «Лагойскі сказ» (1960), «Мая Радзіма» (1960), «На возеры Свір» (1962), «Нёман» (1962), «Сказ пра Палессе» (1964—1965) і «Браслаў» (1966) (абедзве з серыі «На зямлі беларускай») Цвірка імкнуўся дакладна выявіць тыповыя прыкметы беларускай прыроды, у яркай жывапіснай форме ўвасобіць прыгажосць абшараў роднай зямлі, захаваць яе рамантычны вобраз.\nУ 1963 годзе яму было прысвоена званне «Народны мастак БССР», а ў 1967 Віталь Цвірка стаў лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі БССР. Аднак мастак даволі хутка адышоў ад захаплення суровым стылем. У яго выпрацаваўся своеасаблівы метад пісьма: нягледзячы на экспрэсіўны мазок, пейзажы Цвіркі станавіліся ўсё больш рэалістычнымі. Пры гэтым майстар лічыў, што «важна захоўваць такі погляд на прыроду, каб пейзаж пазнаваўся менавіта як беларускі, які не зблытаеш ні з якім іншым». Ён ствараў пейзажы-паданні, што сталі класікай беларускага жывапісу — «Браслаў» (1966), «Пяскі» (1966), «Стоўбцы» (1968) «Ганча — зямля партызанская» (1969), «Каложа» (1969), «Заслаўе» (1974), «Сакавіцкае сонца» (1982). У творах Цвіркі амаль заўсёды адсутнічалі вонкавыя прыкметы часу. Пры гэтым сам вобразны лад яго карцін, арыгінальнасць кампазіцыйных рашэнняў, энергічны лінейны рытм, магутны каларыт, экспрэсіўны мазок адпавядалі духу эпохі. У лепшых работах майстра заўсёды адчуваецца свая нязменная тэма і свой лейтматыў.\nВіталя Цвірку прынята лічыць мастаком-рэалістам, што атрымаў прафесійную загартоўку ў традыцыях рускай рэалістычнай школы другой паловы ХІХ стагоддзя. Аднак ужо ў сталым перыядзе сваёй творчасці ён дасягнуў такой свабоды мастацкай мовы для выражэння ўласных эмоцый і ўражанняў ад убачанага, што часам у яго палотнах адчуваецца тонкае балансаванне паміж маляўнічасцю і фармалізмам («Родны край», 1968; «Ганча — зямля партызанская», 1969; «Ружовы дзень», 1982; «Нацюрморт з Распяццем», 1983). У сённяшніх рэаліях патэнцыял мастака раскрыўся б, верагодна, у фармальным мастацтве. Але паводле прыроды таленту першасным імпульсам у стварэнні карціны заставалася б рэальная выява.\nЗ 1980-х гадоў Цвірка захапіўся жанрам нацюрморта, які значна ўзбагаціў яго эксперыментальную творчасць. Такую характарыстыку гэтага перыяду можна нярэдка сустрэць у даследчыкаў. Аднак падобнае вызначэнне не да канца раскрывае сутнасць. Справа ў тым, што пры ўсёй вонкавай прыхільнасці лёсу ў жыцці Цвіркі былі і драматычныя моманты. Аднак ён ніколі не пераносіў смутак свайго сэрца на палатно: яго пейзажы заўсёды аптымістычныя. У краявідах ён чэрпаў радасць, лёгкасць, прырода гарманізавала яго адносіны з навакольным светам, а мастацтва было святам, сапраўднай імпрэзай. Ці не адзіным прыкладам уплыву жыццёвай трагедыі на яго творчасць можна назваць смерць жонкі. Па ўспамінах дачкі Таццяны, гэта прыгожая, эфектная жанчына была сапраўднай музай для мастака, яна іграла на фартэпіяна, валодала рэдкім голасам — мецца-сапрана. Паводле мастацтвазнаўца Барыса Крэпака, менавіта пасля яе адыходу Цвірка захапіўся нацюрмортамі: яны сталі для яго сцвярджэннем жыцця ва ўсёй яго паўнаце.\nВыкарыстоўваючы простыя прадметы (галоўным чынам тыя, што былі ў майстэрні), ён здолеў надаць іх выявам рысы манументальнасці, велічнасці, важкасці («Нацюрморт з вазай. Восеньскі матыў», «Нацюрморт з люстэркам», «Нацюрморт з нарцысамі», «Нацюрморт з хлебам», «Нацюрморт з Распяццем»). Гэта своеасаблівае ўвасабленне паэзіі штодзённасці, напаўненне жывым дыханнем усяго, што атачае чалавека.\nМайстар у роўнай ступені валодаў рознымі мастацкімі тэхнікамі: акварэллю, тэмперным, алейным жывапісам. Перавагу ён аддаваў апошняму. Аднак яго акварэльныя эцюды заслугоўваюць асобнага разгляду: прырода гэтага матэрыялу была сугучная творчаму тэмпераменту. Акварэльныя пейзажы вылучаюцца незвычайнай свабодай валодання тэхнікай. У такіх акварэлях мастака, як «Позняя восень», «Адліга», «Лагойшчына», «Першая зеляніна», «Царква ў Заслаўі», адчуваецца адмысловы стан паветранага асяроддзя.\nНярэдка майстар выкарыстоўваў акварэль для стварэння зімовых пейзажаў. Некранутая беласць паперы прасвечвае скрозь празрысты пласт вадзяных фарбаў у карціне «Касцёл у Ракаве». У гэтай працы Цвірка праз лёгкія размыўкі і тонкія колеравыя нюансы дамогся эфекту пераліваў святла на паверхні снегу.\nМайстар пакінуў гэты свет на восемдзесят першым годзе жыцця. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску. Сваёй творчасцю ён зрабіў вялікі ўнёсак у тую традыцыю, паводле якой працягвае развівацца беларускі пейзажны жывапіс.\nВыхаваў цэлую плеяду вучняў, але сцвярджаў: «Маімі сапраўднымі паслядоўнікамі з’яўляюцца тыя мастакі, якія вучыліся ў мяне, але іх творы зусім не падобныя на мае. Гэта Леанід Шчамялёў, Дзмітрый Алейнік, Барыс Аракчэеў, Мікалай Казакевіч, Георгій Паплаўскі, Іван Рэй і многія іншыя».\nПа ўспамінах сучаснікаў, творца да канца заставаўся адкрытым, няхітрым чалавекам. Заўжды казаў тое, што думаў, магчыма, не заўсёды сабе на карысць. Па словах дачкі мастака, «быў чалавекам вясны, сонца. Заўсёды ў добрым настроі, валодаў выдатным пачуццём гумару».\nШчыры і прамяністы. Напэўна, тое ж можна сказаць і пра яго творы. Яны простыя для разумення. Багаты каларыт, немудрагелістыя, на першы погляд, звычныя з дзяцінства прыродныя матывы. Але ў той жа час у іх крыецца глыбінная сутнасць беларускага менталітэту. Мабыць, немагчыма сустрэць чалавека, няхай гэта будзе мастак, мастацтвазнавец ці просты глядач, у якога б творчасць Цвіркі выклікала непрыманне. Ніколі яго творы не пакідалі гледача абыякавым ці расчараваным.\nКарціны Цвіркі дзіўным чынам спалучаюць у сабе эпічнасць і пранікнёную лірычнасць. З аднаго боку, у іх — уся Беларусь з яе неабсяжнымі абшарамі. Адначасова — мілыя сэрцу куточкі прыроды. У іх — дыханне Сусвету, увасабленне яго вітальнай, стваральнай сілы, што адкрываецца кожнаму, хто прыйшоў за прыгажосцю і шчырасцю.


ЗААПАРК У ХЕЛЬСІНКІ: НА КАГО ПАГЛЯДЗЕЦЬ, КОЛЬКІ КАШТУЕ І ЯК ДАБРАЦЦА - АДПАЧЫНАК - 2019\nСталічнаму заапарку Фінляндыі даў назву востраў Korkeasaari, на якім ён, уласна, і размяшчаецца. Гэта самы буйны і самы вядомы заапарк Фінляндыі, у той жа час ён з'яўляецца адным з самых паўночных і старых заапаркаў свету. Агульная плошча заапарка Хельсінкі больш за 22 га. Жывёлы тут ўтрымліваюцца ў прасторных вальерах, ім імкнуцца стварыць сераду, максімальна блізкую да натуральных умоў пасялення.\nУ цяперашні час у Коркеасаари змяшчаецца каля 150 відаў прадстаўнікоў фауны (у тым ліку 20 выміраючых відаў) і каля 1000 раслін, так што гэта яшчэ і батанічны сад.\nЗаапарк быў заснаваны ў 1889 годзе лейтэнантам Аўгустам Фабрыцыуса. Першымі насельнікамі сталі бурыя і белыя мядзведзі. У 1890 году колькасць жыхароў заапарка дасягнула 90 асобін 40 розных відаў. А ў канцы XIX стагоддзя ў Коркеасаари з'явіліся і першыя снежныя барсы. Дарэчы, практычна ўсе барса, якія пражываюць у заапарку сёння, - гэта нашчадкі тых першых котак. Снежны барс з'яўляецца сімвалам заапарка.\nПа ўсёй тэрыторыі парку працягнуліся прагулачныя дарожкі для турыстаў. Яны досыць шырокія, каб штодня прапускаць тысячы наведвальнікаў. І яшчэ тут ёсць назіральныя вышкі - ажурныя канструкцыі з металічных труб рознага перасеку - з іх адкрываецца выдатны від на ўвесь заапарк і праглядаецца кожны яго куток, а ўдалечыні бачны Хельсінкі.\nНа каго можна паглядзець у заапарку Хельсінкі\nТут прадстаўлены жывёлы практычна ўсіх кліматычных паясоў планеты - ад Арктыкі да тропікаў. Напрыклад, ёсць павільён "Амазонія", дзе можна палюбавацца маляўнічай афарбоўкай шматлікіх птушак і рэптылій, ці пасмяяцца над крыўляннямі і кульбіты малпачак. Антураж дзікіх джунгляў ствараецца сапраўднымі дзікімі раслінамі і штучнымі вадаспадамі.\nКоркеасаари падзелены на некалькі тэматычных зон, і "Амазонія" - толькі адна з іх. Тут таксама ёсць аддзел "Африказия", прысвечаны казуркам, жывёлам і птушкам Афрыкі і насельнікам Паўднёвай Азіі. Ёсць аддзел "Аўстралія", дзе можна ўбачыць прадстаўнікоў фауны гэтага мацерыка. "Плато Манголіі" прысвечана жыхарам стэпаў, а "Болеария" - маленькім сысунам і птушкам трапічных лясоў.\nГонарам Коркеасаари з'яўляюцца вялікія кошкі - львы, тыгры (у тым ліку і Амурская), леапарды, снежныя барсы, еўрапейскія дзікія кошкі (з выгляду - звычайны хатні кот, толькі ледзь буйней і погляд люты), Манул (вялікія пухнатыя каты). Менавіта з іх павільёна пачынаецца экскурс па тэрыторыі заапарка для турыстаў, якія прыбылі сюды па вадзе. Штомесяц кацінае братэрства з'ядае больш за тону мяса. Зрэшты, убачыць вялікіх котак ўдаецца не заўсёды. Пасля абеду яны апраўляюцца ў аддаленыя месцы павільёнаў і мірна спяць, схаваўшыся ад вачэй шумнай публікі.\nНе меншую цікавасць уяўляюць цюлені, капытныя і мядзведзі. Для траваедных жывёл штомесяц завозіцца 12 грузавік травы (узімку сена), а для экзатычных жывёл - больш за тону садавіны. Для змей, павукоў і яшчарак разводзяць мышэй, цвыркуноў і чарвякоў. Для капытных створаны прасторныя загоны. У Коркеасаари вы зможаце ўбачыць бізонаў і вярблюдаў, дзікіх коней і газэляў (звычайных і персідскіх), горных казлоў. Дарэчы, для апошніх збудаваная скала вышынёй у 20 метраў. Для таго каб забрацца на вяршыню, ім патрабуецца лічаныя секунды.\nШмат на тэрыторыі хельсінкскага заапарка і птушак, пачынаючы ад звычайных сов, пугачоў і кулікоў і заканчваючы экзатычнымі папугаямі, грыфамі і Туканам.\nХельсінкскі заапарк праводзіць актыўную адукацыйную палітыку сярод моладзі. На яго тэрыторыі рэгулярна праводзяцца пазнавальныя лекцыі і заняткі. Існуе нават адмысловыя апараты, якія імітуюць пахі розных жывёл (напрыклад, скунса).\nРэжым працы заапарка ў Хельсінкі\nЗаапарк працуе круглы год. Але час наведвання змяняецца ў залежнасці ад сезону:\nз кастрычніка па сакавік заапарк Хельсінкі адкрыты з 10 гадзін раніцы да 16 гадзін;\nу красавіку і верасні заапарк адкрыты з 10 гадзін да 18 (за выключэннем 4 і 11 верасня, калі працоўны час - з 16 да 24 гадзін, у гэтыя дні праводзіцца "Ноч котак", якая дазваляе паназіраць за тым, як драпежнікі паводзяць сябе ў начны час);\nз траўня па жнівень дзверы Коркеасаари адкрыты з 10 да 20 гадзін (за выключэннем 19 чэрвеня - у гэты дзень заапарк працуе з 10 да 17 гадзін).\nАктуальная інфармацыя аб часе працы і кошту білетаў для дзяцей і дарослых заўсёды можна: www.korkeasaari.fi\nДарослы білет каштуе € 12.00\nДзеці да 4 гадоў - бясплатна\nДзеці ад 4 да 17 гадоў - € 6.00\nСтудэнты - € 8.00 (трэба прад'явіць ISIC)\nСямейны білет (2 дарослых і 3 дзіцяці 4-17 гадоў) - € 36.00\nДабрацца да заапарка даволі проста. Напрыклад, летам гэта зойме ў вас крыху больш за 15 хвілін. Ад Рынкавай плошчы ў Хельсінкі (Kauppatori) і ад Хаканиеми (Hakaniemi) прыкладна кожныя паўгадзіны атручваюцца паромы (з мая па верасень) - вось імі і варта скарыстацца. Кошт квітка на такі парай (туды і назад) разам з наведваннем заапарка для дарослага будзе каштаваць 16 € і для дзіцяці - 8 €, дзеці да 6 гадоў - бясплатна, сямейны білет (двое дарослых з трыма дзецьмі) - 47 еўра.\nМожна дабрацца да заапарка і на машыне - для гэтага трэба скарыстацца трасай Itäväylä (на ўсход ад цэнтра Хельсінкі). Побач з заапаркам, вынікаючы па паказальніках Korkeasaari або Zoo, Вы знойдзеце нядрэнную паркоўку. Яна размяшчаецца ў 400 метрах ад уваходу ў заапарк. Пакінуць тут машыну можна цалкам бясплатна, але колькасць месцаў абмежавана.\nДа заапарка Хельсінкі можна дабрацца на аўтобусе № 16. Ён ходзіць круглы год ад чыгуначнага вакзала (платформа №8). Дарога займае 20-25 хвілін.\nІ яшчэ адзін спосаб патрапіць у заапарк - здзейсніць пешую прагулку (каля 2 км) ад станцыі метро Kulosaari.\nАдрас заапарка: Blåbärslandsstigen 12.\nПаслугі на тэрыторыі заапарка\nГлядзіце відэа: Краби: секретный пляж Ао Нанг - Центара. Таиланд (Снежні 2019).\nCopyright 2019 \_ Зялёны Гатэль \_ Заапарк у Хельсінкі: на каго паглядзець, колькі каштуе і як дабрацца


Герцагства Курляндскае і Семігальскае — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Курляндскае герцагства, 1918)\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Курляндыя.\nГерцагства Курляндскае і Семігальскае было абвешчана 8 сакавіка 1918 годзе на акупаванай нямецкімі войскамі тэрыторыі Курляндскай губерні ландэсратам, які складаўся з остзэйскіх немцаў, што прапанавалі герцагскую карону кайзеру Вільгельму II. Хоць Рэйхстаг падтрымліваў самавызначэнне балтыйскіх народаў, германскі генеральны штаб працягваў палітыку далучэння Прыбалтыкі да Германскай імперыі, абапіраючыся на остзэйскіх немцаў.\nмарыянетачная дзяржава Германскай імперыі\nлат.: Kurzemes un Zemgales hercogiste\nЕўропа ў 1918 годзе\n8 сакавіка 1918 — 22 верасня 1918\nУвосень 1918 года на тэрыторыі ўсёй Прыбалтыкі было створана аб'яднанае Балтыйскае герцагства, якое было фармальна прызнана кайзерам 22 верасня 1918 года; тэрыторыя Курляндскага герцагства стала яго часткай.\n2 Страта дзяржаўнасці\nПадчас Першай сусветнай вайны германскія войскі да восені 1915 годзе акупавалі тэрыторыю Курляндскай губерні Расійскай імперыі. Фронт стабілізаваўся па лініі Рыга-Дзвінск-Баранавічы.\n16 лістапада 1917 годзе быў сфарміраваны Народны савет Латвіі, які 30 лістапада 1917 годзе абвясціў стварэнне аўтаномнай латвійскай правінцыі з межамі, праведзенымі па этнаграфічнай прыкмеце, а 15 студзеня 1918 годзе — стварэнне незалежнай Латвійскай рэспублікі.\nПасля рэвалюцыі ў Расіі нямецкія войскі пачалі наступ з Курляндыі і да канца лютага 1918 года акупавалі тэрыторыі расійскіх Ліфляндскай губерні і Эстонскай аўтаномнай губерні, дзе таксама была ўсталявана ўлада нямецкай ваеннай адміністрацыі. 3 сакавіка 1918 года Савецкая Расія падпісала Брэсцкі мірны дагавор, прызнаўшы страту Курляндскай губерні, а дамовы, падпісаныя ў Берліне 27 жніўня 1918 года, пазбавілі яе таксама Ліфляндскай і Эстонскай аўтаномнай губерняў.\nПаралельна з гэтым у верасні 1917 года остзэйскія немцы пачалі фарміраваць палітычныя структуры, карыстаючыся заступніцтвам акупацыйнай адміністрацыі, і 8 сакавіка 1918 года ландэсрат, які складаўся з остзэйскіх немцаў, абвясціў стварэнне Герцагства Курляндскага і Семігальскага, і прапанаваў герцагскую карону кайзеру Вільгельму II.\nУвосень 1918 годзе на тэрыторыі ўсёй Прыбалтыкі было створана аб'яднанае Балтыйскае герцагства, якое было фармальна прызнана кайзерам 22 верасня 1918 года; тэрыторыя Курляндскага герцагства стала яго часткай.\nInformations sur les Duches baltes de 1918 sur www.crwflags.com (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Герцагства_Курляндскае_і_Семігальскае&oldid=2962740"


Як за восем гадзін высыпацца ў халодны сэзон - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 21 красавiка 2019, Нядзеля, 23:59\nЯк за восем гадзін высыпацца ў халодны сэзон\nНавукоўцы склалі шэраг рэкамендацый.\nНавукоўцы распавялі, як у халодны сэзон за 8 гадзін паспяваць высыпацца, каб пачувацца ўвесь дзень бадзёрым і жвавым. Калі не выконваць шэраг рэкамендацый, чалавек будзе пачувацца «пабітым» нават пры вельмі доўгім часе, праведзеным у сне, паведамляе newsyou.info.\nПерш за ўсё, навукоўцы рэкамендуюць класціся спаць не пазней за 10 гадзін вечара. Нельга перад сном абцяжарваць страўнік цяжкай ежай - смажаным, калдунамі і да таго падобным. Зручны ложак і артапедычны матрац, невысокая падушка і выветраны да +17-19 градусаў пакой - надзейныя памочнікі для паўнавартаснага начнога адпачынку. Настройвацца на сон варта зарання - усе прылады пажадана вымкнуць, а зыркае святло - прыглушыць. Вельмі карысна перад начным адпачынкам здзейсніць вечаровы шпацыр.\nУ халодную пару арганізм адчувае нястачу сонечнага святла і цяпла. Для яго папаўнення трэба пры кожнай магчымасці лавіць кожны сонечны прамень - у пагоду выходзіць на двор, часцей праветрываць памяшканні, працаваць каля акна пры дзённым асвятленні. Важна заўсёды апранацца адпаведна надвор'ю - калі зімна, адзенне мае дастаткова саграваць цела.\nЯшчэ адна прычына ўяўнага недасыпання ў халодную пару года - брак вітамінаў і, як вынік, зніжэнне імунітэту, а таму ў гэтыя сэзоны важна налягаць на цытрусы, кіслую капусту, зяленіва, гародніну. Іншай прычынай дрымотнасці ўвосень і ўзімку можа з'яўляцца стрэс. Пачатак навучальнага года, выхад з адпачынкаў, праводзіны лета - усё гэта прымушае чалавека нэрвавацца і тым самым марнаваць больш жыццёвых рэсурсаў. Парада навукоўцаў - канечне ўнармаваць свой нэрвовы стан, у чым можа дапамагчы, апроч іншага, ужыванне заспакаяльнай зёлкавай гарбаты.\n20.04 Мухтар Аблязаў: У адміністрацыі Назарбаева былі распрацаваныя некалькі планаў 63,090\n17.04 Tages Anzeiger: рэжым Назарбаева абрынецца 59,560\n19.04 На «Алімпійскім» прайшлі дэбаты Зяленскага і Парашэнкі (Жывая-трансляцыя) 48,271\n18.04 Што не так з візітам Лукашэнкі ў Турцыю 44,016\n17.04 Цімашэнка назвала будучага прэзідэнта Украіны 41,404\n16.04 Міністр культуры: Я супраць укаранення беларускай мовы 38,664\n19.04 Лукашэнка: Спорт - гэта ідэалогія. 0:4 ад Галандыі - ганьба 37,301


Тарніелі пра словы Папы: лічыцца рэальная блізкасць з Панам - Vatican News\nТарніелі пра словы Папы: лічыцца рэальная блізкасць з Панам\nТэму небяспечнасці прызвычайвання да віртуальнага перажывання веры, якую Францішак узняў 17 красавіка 2020 г. падчас традыцыйнай ранішняй Эўхарыстыі, развіў галоўны рэдактар ватыканскіх СМІ.\nАндрэа Тарніелі нагадаў, што падчас Эўхарыстыі ў Доме св. Марты Пантыфік у сваёй гаміліі казаў “пра небяспечнасць веры, якая перажываецца як штосьці інтымнае”.\n“Разважанні Папы выцякаюць з аповеду, апісанага ў Евангеллі паводле св. Яна (Ян 21,1-14): Езус, Які чакае вучняў на беразе Тыберыядскага мора, размаўляе з імі і есць разам з імі рыбу, прыгатаваную на вогнішчы. Вось блізкасць, якая нараджаецца з размовы за адзіным сталом”, - падкрэсліў галоўны рэдактар.\nПрапанавае Святым Айцом разуменне хрысціянскай блізкасці як “штодзённай блізкасці з Панам” журналіст параўнаў з пачуццём, якое бывае, “калі сядаеш за стол, каб паснедаць і нязмушана паразмаўляць пра тое, што хвалюе”. “Гэта заўсёды блізкасць, якая аб’ядноўвае, хоць яна і з’яўляецца адначасова персанальнай і інтымнай”, - сцвердзіў аўтар артыкула.\nГалоўны рэдактар нагадаў, што сітуацыя, калі мільёны чалавек вымушаны яднацца пасродкам СМІ і браць удзел у Эўхарыстычных цэлебрацыях віртуальна, – часовая мера, абумоўленая пандэміяй.\n“[Такі парадак] не можа прымусіць нас забыць, што Касцёл, сакрамэнты, Божы народ – канкрэтныя. Блізкасць, якая перажываецца з дапамогай сродкаў камунікацыі, – гэта дапамога, а ў сённяшніх умовах, як тлумачыць Папа, спосаб “выйсці з тунэля, а не застацца ў ім”\n, - напісаў Андрэа Тарніелі.\nФранцішак заахвочвае “не лічыць нармальным такі парадак”, таму што “хрысціяне ўключаны ў супольнасць, з’яўляюцца часткай Божага народу”.\n“Народу з плоці і крыві, які ламае хлеб, слухае Божае Слова, дзеліцца любоўю і праз сведчанне жыцця і канкрэтнай блізкасці абвяшчае ад чалавека да чалавека радасць Евангелля. Народу, які ўмее творча карыстацца магчымасцямі, што вынікаюць з новых тэхналогій, каб заставацца на сувязі і дасягаць самотных людзей, чакаючы, калі стане магчымым фізічна сабрацца вакол Эўхарыстычнага стала. Народу, якія штодня адчувае суправаджэнне Папы і з удзячнасцю глядзіць на шматлікіх святароў, законніц, валанцёраў, якія ў гэтыя дні знайшлі спосаб канкрэтна праяўляць блізкасць да тых, хто памірае, да адчужаных, рызыкуючы ўласным жыццём і нярэдка ахвяруючы ім”, - напісаў галоўны рэдактар ватыканскіх СМІ.\n18 красавіка 2020, 11:18


Ян I Ольбрахт — Вікіпэдыя\nпольск. Jan I Olbracht (Albrecht)\n1492 — 1501\n27 сьнежня 1459, Кракаў, Польшча\n17 чэрвеня 1501 (41 год), Торунь, Польшча\nЯн I О́льбрахт (па-польску: Jan I Olbracht (Albrecht) 27 сьнежня 1459 у Кракаве — 17 чэрвеня 1501 у Торуні) — кароль польскі (1492—1501).\nЯн Ольбрахт быў трэцім сынам і чацьвёртым сярод дзяцей караля Казімера Ягелончыка і ягонай жонкі Альжбеты Габсбург. Верагодна, маці дала яму другое імя — у гонар свайго бацькі, караля Нямеччыны, Чэхіі ды Вугоршчыны Альбрэхта II Габсбурга.\nАд 1467 яго з астатнімі братамі выхоўваў Ян Длугаш. На малога Яна Ольбрахта таксама паўплываў італьянскі гуманіст Філіп Калімах, які гасьцяваў у сталіцы. Праявіў талент да навукі. Дасканала вывучыў польскую мову ды латынь. Прыязна ставіўся да дасягненьняў Сярэднявечча і раньняга Рэнэсансу. Ад 1486 да 1490 быў княскім намесьнікам на Русі. Вызначыўся пры перамозе над татарамі 8 верасьня 1487 году пад Капыстырынам.\n^ а б в г Jan I Olbracht // Польскі біяграфічны інтэрнэт-слоўнік (пол.)\nЯн I Ольбрахт — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nКазімер IV Ягелончык кароль польскі\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Ян_I_Ольбрахт&oldid=2004308»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 20 верасьня 2018 году ў 14:24.


«Цягнік Чыкага-Токіё»: Андрэй Хадановіч распавёў пра новую кнігу\n23 сьнежань 2015, 07:07\nГэта першая за пяць год кніга вершаў беларускага паэта, калі ня браць пад увагу бэстсэлер дзіцячых вершаў Хадановіча «Нататкі таткі». Акрамя вершаваных дарожных нататак, у ёй будуць пераклады песень, якія паэт выканае на імпрэзе напярэдадні Калядаў.\nУ сераду, 23 сьнежня ў менскай Галерэі «Ў» (пр-т Незалежнасьці, 37а) пройдзе вечарына «Воседзясят хвілін вакол сьвету: каляднае падарожжа», у межах якой адбудзецца прэзэнтацыя новай кнігі вершаў «Цягнік Чыкага-Токіё» беларускага паэта Андрэя Хадановіча. Пачатак а 20-й гадзіне, з 19:30 паэт будзе раздаваць аўтографы ў кнігарні «логвінаЎ».\n«Цягнік Чыкага-Токіё» — першая за пяць год кніга ўласных «дарослых» вершаў Хадановіча. У «нулявых» паэт часта выдаваў кнігі ўласнай паэзіі, але зь 2010 па 2015 выйшлі адно пераклады ды кніга дзіцячай паэзіі «Нататкі таткі». «Цягнік Чыкага-Токіё» выдадзеная ня надта вялікім накладам, але, кажа паэт, выдавец можа дадрукоўваць наклады па меры распродажу папярэдняга.\nАндрэй Хадановіч падрабязна распавёў Свабодзе пра кнігу, але адмовіўся казаць без адваката, што ў ёй праўда, а што выдумка:\n«На тры чвэрці ці чатыры пятых кніга складаецца з маіх вершаў-падарожжаў, вэрлібраў і рыфмаваных падарожных нататак. Пэўныя цыклы перабіваюцца перакладамі маіх любімых песьняў. Усе тэксты, якія чытаюцца, мае, а ўсё тое, што сьпяваецца, яно перакладзенае. Сярод перакладаў ёсьць славутая песьня «Лілі Марлен» Ганса Ляйпа, некалькі знакамітых тэкстаў Леанарда Коэна, ёсьць нешта ад французскага шансанье Сержа Генсбура, некалькі тэкстаў Яцэка Качмарскага, некалькі перакладаў расейскіх песень — ад Уладзімера Высоцкага да хуліганскай «Арляндыны» Валахонскага і Хвасьценка, ёсьць адзін шлягер ад Стынга.\nУ кнігу ўвайшлі вершы, напісаныя за апошнія пяць гадоў. Яны пісаліся ў розныя пэрыяды і сапраўды былі зьвязаныя зь геаграфічнымі перамяшчэньнямі, можа быць, таму, што ў Менску мы жывем «лётаючы зь языком за плячыма». А такія штукі, як творчыя стыпэндыі, дазваляюць крыху перавесьці дых, прыгледзіцца да жыцьця навокал, адчуць сябе часткай краявіду і ўпісаць гэты зьнешні краявід у свой унутраны. У гэтай кнізе, зразумела, ёсьць нейкія прыёмчыкі знаёмага чытачу Хадановіча, можна будзе пабачыць і цытаты, і іронію, але на фоне большасьці кніжак у гэтай выказваньні досыць шчырыя, лірычны герой, калі ён і ёсьць, то максымальна набліжаны да аўтара. Ня буду казаць, а калі буду, то толькі ў прысутнасьці адваката казаць, якія з апісаных падзеяў мелі месца з Андрэем Хадановічам, а што адбывалася зь яго лірычным героем.\nМалюнак Райнхарда Кляйста з кнігі Андрэя Хадановіча „Цягнік Чыкага-Токіё“\nЛадная частка гэтых вершаў пісалася ў 2012 годзе, калі аўтар спачатку атрымаў стыпэндыю французскага міністэрства культуры і месяц бадзяўся па Парыжы, натхняючыся, парыжскія цікавосткі і ўражаньні пераплаўляючы ў тэксты. Потым у тым жа годзе амаль усю восень правёў у Амэрыцы на літаратурнай стыпэндыі ў штаце Аёва, удалося пабываць у Чыкага, Сан-Францыска, Тэхасе. І гэтыя ўражаньні натхнялі і сілкавалі. Гэта два найбольшыя блёкі. Трэці вялікі блёк зьвязаны з Балтыйскім морам, якое мяне чаруе больш за іншыя. Мо на іншых занадта горача, сьпёчна, да Белага мора ці Ледавітага акіяну мяне пад канвоем яшчэ не высылалі, а Балтыка — гэта тое, што адпавядае майму беларускаму тэмпэрамэнту і цеплаабмену. Разам з тым ёсьць кароткія падарожныя ўражаньні — ад Японіі, ад Карэі, ад Ісьляндыі, ад Барсэлёны. Дзьве самыя экзатычныя вылазкі — гэта ў Калюмбію і ў Вэнэсуэлу.\nУсе падарожжы пачынаюцца ў Парыжы, а сканчаюцца ў Менску, ёсьць нізка менскіх вершаў, мо іншых па атмасфэры. Альбо восеньскія краявіды і ўжо апісаныя ў аўтара 38-я тралейбусы — мо таму, што „восень“ добра рыфмуецца з „восем“. Але „восень“ і „восем“ — гэта неяк банальна, а „восень“ і „трыццаць восем“ — гэта прэтэнзія на нейкую большую вышуканасьць (сьмяецца. — РС). Традыцыйна — гэта я лічу шматгадовай „фішкай“ — кожны год з надыходам Калядаў і Новага году я спрабую акунуцца ў гэтую тэму, адчуць „дух Калядаў“, як пісаў Чарльз Дыкенс, і напісаць калядны верш. Таму і гэтая кніжка скончыцца як нейкай кропкай некалькімі каляднымі вершамі апошніх гадоў».\nАдна з асаблівасьцяў кнігі — ілюстрацыі вядомага нямецкага мастака-графіка Райнхарда Кляйста, аднакаляровыя і рознакаляровыя. На адным пэрфомансе, 12 лютага ў «Галерэі Ў» Хадановіч зачытваў вершы і сьпяваў пераклады песень, а Кляйст па ўражаньнях ад твораў маляваў на вачох публікі скетчы-імправізацыі — іх ён дазволіў выкарыстаць у кнізе.\nАндрэй Хадановіч кажа, што пасьля прэзэнтацыі ня выключаныя і далейшыя выступы, у тым ліку з музычным суправаджэньнем:\n«На працягу апошніх двух гадоў меў цікавы досьвед супрацы з Уладзем Лянкевічам і гуртом TonqiXod. Упершыню яны падтрымалі мяне, калі я прэзэнтаваў дыск Качмарскага „Муры“, зайгралі супольны канцэрт, потым у Беларусі і за межамі пашырылі рэпэртуар. Апошні раз выступілі ў Познані на фэстывалі „Фразы“ — нягледзячы на тое, што большасьць публікі не да канца разумела беларускую, публіка цёпла прымала і Качмарскага, і Коэна, і Высоцкага».\nВерш, што даў назву кнізе, Хадановіч прадстаўляў год таму на Літрадыё:\nСёньня я дабіраўся\nгэта ўжо цягнік.\nГэта як стартаваць у Берасьці\nі цэлую ноч ехаць у Гомель,\nадсочваючы па маніторы\nрух свайго цягніка,\nшто мусіць абагнуць Ціхі Акіян\nпраз Канаду, Аляску,\nКамчатку й Сахалін.\nУ агульным вагоне\nгучыць клясычная музыка.\nПа калідоры праходзяць\nбездакорна ветлівыя правадніцы,\nразносячы рысавыя крэкеры.\nБліжэй да адзінаццатай,\nужо за канадзкай мяжой,\nпасажырам прапаноўваюць найлепшае ў Фаніпалі\nсьлівовае віно зь лёдам —\nі я адчуваю, як у цемры, за ілюмінатарамі вагона,\nрасьцьвітаюць сьлівы, вішні й сакуры.\nу цягнік заходзяць цёртыя жыцьцём мужчыны,\nпрапануючы памяняць украінскія грыўны\nна японскія ены.\nА пад раніцу ў Сапара\nвагон запаўняюць мясцовыя бабулькі,\nз гучным крыкам просячы купіць\nяшчэ цёплае сакэ,\nсьвежазгатаваныя хатнія сушы\nі самаробныя нэцкэ\nу выглядзе плюшавых мядзьведзікаў,\nякімі ім тут выдаюць зарплату.\nЦягнік набліжаецца да станцыі прызначэньня.\nМашыніст зь японскім прозьвішчам,\nшто адзін у адзін супадае з тваім, любая,\nу апошні раз зьвяртаецца да пасажыраў\nна прыўкраснай беларускай мове\nзь ледзь прыкметным паўночна-карэйскім акцэнтам.\nА я ў чарговы раз думаю, як гэта сумна —\nбольшую частку дарогі\nзноў ехаць безь цябе,\nбо ты сышла яшчэ ў Аранчыцах,\nа я паехаў далей.


марская вяроўка bungeedock для паруснай лодкі, яхты-SanTong\nмарская вяроўка bungeedock для паруснай лодкі, яхты\nзавадская цана банджы док-лініі марскі трос для паруснай лодкі\nПЭ нейлон + эластычны стрыжань\nплеценыя, скручаныя, падвойныя, цвёрдыя плеценыя, дыяментавыя плеценыя, 8 / 12 / 16 / 24-плетныя і г.д.\nВыкарыстоўваючы гэты вельмі вядомы прадукт, можна ўзмацніць прысутнасць брэнда, пашырыўшы радыус патэнцыйных кліентаў. Ён захоўвае высокую прадукцыйнасць у вільготных і халодных умовах. Гэты прадукт можа аказваць уплыў на падсвядомасць. Гэта пераконвае людзей чытаць змесціва на ім з прывабным знешнім выглядам. Ён захоўвае высокую прадукцыйнасць у вільготных і халодных умовах.


Паважаныя настаўнікі, ветэраны педагагічнай працы Ашмяншчыны!\nosh.by Новости Ошмян | 02-10-2015\nПрыміце мае сардэчныя віншаванні з нагоды прафесійнага свята – Дня настаўніка!\nУ першую кастрычніцкую суботу школы і садкі ізноў напаўняюцца кветкамі і сонцам, шчырымі падзякамі, таму што ўся Беларусь віншуе тых, хто прысвяціў жыццё няпростаму і вельмі важнаму занятку – настаўніцкай справе. Асоба настаўніка – адна з ключавых фігур у вызначэнні жыццёвага шляху кожнага чалавека.\nНастаўнік – не проста прафесія, гэта лад жыцця, лад мыслення, гэта лёс. Настаўнік – прафесія місіянерская: несці святло і дабрыню, даваць першапачатковыя веды і вучыць вучыцца ўсё жыццё – вельмі адказна. Гэта справа сапраўднага НАСТАЎНІКА, чалавека высокай духоўнасці і культуры, чалавека шырокай душы і шчодрага сэрца.\nЯ ўпэўнена, што лёс маладога пакалення, будучыня Ашмянскага раёна – у надзейных руках. Дзякуй за гэта, дарагія настаўнікі! Будзьце шчаслівыя дома і на працы. Зычу сонца, аптымізму, прафесійнага задавальнення і дамашняга дабрабыту.\nСа святам, паважаныя калегі!\nНаталля Кучынская, намеснік старшыні Пастаяннай камісіі па адукацыі,\nкультуры і навуцы Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.


Некалькі тысяч чалавек узялі удзел у акцыі "Масква для ўсіх"\n26 сьнежань 2010, 19:50\nУ Маскве ў мітынгу супраць ксэнафобіі на Пушкінскай плошчы ўзялі удзел, паводле розных крыніцаў, ад паўтары да трох тысяч чалавек.\nМітынгоўцы скандавал лёзунгі “Расея для ўсіх!” і “Фашызм не пройдзе!”.\nУ часе мітынгу выступалі многія вядомыя грамадзкія дзеячы Расеі, у іх ліку арганізатар Віктар Шандаровіч, лідэр руху ў абарону “Хімкінскага лесу” Яўгенія Чырыкава, пісьменьніца Марыета Шагінян, лётчык-выпрабавальнік Магамед Талбоеў.\nРасейскі апазыцыйны палітык Уладзімер Рыжкоў сказаў у часе мітынгу: “Кожны горад, кожная вёска ў Расеі шматнацыянальныя. Любая успышка нацыяналізма ў Расеі зруйнуе краіну, зруйнуе культуру, дзяржаву, увогуле усё. Калі нацыяналізм выйдзе на першы плян, Расеі канец. Людзі, якія сабраліся тут – патрыёты Расеі, людзі, якія любяць Расею такой, якая яна ёсьць”.\nЗ ідэяй правядзеньня акцыі пад назвай "Масква для ўсіх" выступіў пісьменьнік Віктар Шандаровіч пасьля забурэньняў на Манежнай плошчы 11 сьнежня. Тады некалькі дзясяткаў чалавек пацярпелі ў выніку сутыкненьняў нацыяналістаў і футбольных фанатаў зь міліцыяй.