Z historią moich zranień , głębokich , trudnych do zniesienia traum , mających korzenie w dzieciństwie , a potem tylko rozwijających się , bo aż do dorosłości , nie uświadomionych , nie przepracowanych , w efekcie tylko nawarstwiających się , aż do wystąpienia choroby - w każdym człowieku postrzegam potencjalnego jeśli nie krzywdziciela , wroga , to na pewno człowieka , który mnie nie zrozumie , wyśmieje , poniży , skrytykuje . Po drugiej wizycie u Pana Marcina , zaczynam czuć się trochę bezpieczniej , nabieram zaufania , zaczynam postrzegać jako lekarza i człowieka , który chce mi pomóc , szanuje mnie , mimo moich dolegliwości . Pan doktor pozwala pacjentowi dostosować przebieg wizyty do predyspozycji . Jednocześnie jest konkretny , kontroluje jej przebieg , ale nie wywiera presji . Umie wskazać niewłaściwe toki myślenia , umie też wykazać kiedy pacjent myśli zupełnie prawidłowo . Moje wrażenia są bardzo pozytywne , choć trudno mi je ująć w słowa . To , czego mi brakuje to dłuższa rozmowa , ale jako pacjent z wieloletnią historią , zdaję sobie sprawę , że lekarz psychiatra zajmuje się gównie diagnozą i leczeniem farmakologicznym konkretnego schorzenia , dolegliwości . Dlatego zapisał em się również na psychoterapię behawioralną w celu opanowania lęku . Pan Marcin dobrze dobrał mi lekarstwo , słucha uwag pacjenta . Nie traktuje chyba pacjenta jak " wariata " . Po pierwszej wizycie leki miałem trochę gorzej dobrane , ale też i mój stan oraz zadanie do wykonania było zupełne inne . Mam negatywne doświadczenia z lekami , źle na nie reaguję ( mam rozległą alergię ) . Tym razem lek działa na mnie dobrze i mam nadzieję , że po dłuższym okresie zażywania , jego działanie nie zmieni się na gorsze . Choć jak zwykle niepokoi mnie , że ulotka ostrzega , by zażywania leku nie przerywać nagle i bez kontroli lekarskiej . Bo to znaczy , że jednak nie ma leków , które nie uzależniają ( być może bardziej chodzi tu o ryzyko powrotu objawów choroby z tzw . odbicia ) i które są bezpieczne . Mam nadzieję , że po podjęciu terapii , będę mógł stopniowo zmniejszać dawki i jakoś próbować radzić sobie z życiem bez farmakologii . . .
With the history of my wounds, deep, difficult to bear traumas, rooted in childhood and then only developing until adulthood, not realized, not processed, and as a result only accumulating until the disease occurs - I see every person as a potential if not a harmer, an enemy, then certainly a person who will not understand me, will laugh at me, humiliate me, criticize me. After the second visit to Mr. Marcin, I start to feel a little safer, I start to trust him, I start to see him as a doctor and a person who wants to help me and respects me, despite my ailments. The doctor allows the patient to adjust the course of the visit to his predispositions. At the same time, he is specific, controls its course, but does not put pressure. He can point out incorrect lines of thinking and can also show when the patient is thinking completely correctly. My impressions are very positive, although it is difficult for me to put them into words. What I miss is a longer conversation, but as a patient with many years of experience, I realize that a psychiatrist is mainly concerned with the diagnosis and pharmacological treatment of a specific disease or ailment. That's why I also signed up for behavioral psychotherapy to control my anxiety. Mr. Marcin chose my medicine well and listened to the patient's comments. He doesn't seem to treat the patient like a "lunatic". After the first visit, my medications were slightly worse selected, but my condition and the task to be performed were completely different. I have negative experiences with medications, I react badly to them (I have extensive allergies). This time the drug works well for me and I hope that after a longer period of use, its effect will not change for the worse. Although, as usual, I am concerned that the leaflet warns not to stop taking the drug suddenly and without medical supervision. Because it means that there are no drugs that are not addictive (perhaps it is more about the risk of rebound symptoms of the disease) and that are safe. I hope that after starting therapy, I will be able to gradually reduce the doses and somehow try to cope with life without pharmacology. . .