Gdyby nie zdrowy rozsądek najprawdopodobniej była by m juz kaleką . Zaczęło się od prywatnej wizyty ( 100PLN ) nie dłuższej niż pięc minut . Wcześniej dzwoniła m do szpitala i chciała m się umówic na konsultację , ale czas oczekiwania był zbyt długi tym bardziej , że miała m podejrzenie guza przysadki mózgowej . Dlatego zdecydowała m sie na prywatna wizytę u pani ordynator . Bardzo szybko popatrzyła na wyniki i stwierdziła że już od następnego tygodnia mogę przyjechać do szpitala na badania dwutygodniowe . W szpitalu zrobiono mi parę badań , a pani ordynator zamiast skupić się na moim realnym problemie , zaczęła mi wmawiać , że mam anoreksję , bez wcześniejszego wywiadu i badań w tym kierunku . Wychodząc pierwszy raz ze szpitala , nie miała m nadziei , że kiedykolwiek zajdę w ciąże . Pani ordynator powiedziała ze jestem bezpłodna i z dziećmi mogę się pożegnać . Oprócz tego według dr Tuchendler mam hyperprolaktynemie wtórną czynnościową . Nie zrobiono mi rezonansu , ale mimo to stwierdzono ze guza nie mam . Oprócz tego oczywiście pani ordynator uparła się na anoreksję . Pierwszy raz zakończył sie podaniem mi norprolaku i miała m sie zgłosić po pół roku . Drugi raz trafiła m do szpitala po 6 miesiącach . Przed tym jednak zgłosiła m sie do dr Bocheńskiej ( jednej z najlepszych terapeutek jesli chodzi o problemy z jedzeniem ) , która po rozmowie ze mna stwierdziła , ze nie ma sie czego obawiać i objawów anoreksji nie mam . W szptalu zrobiono mi serie badan , niestety bez rezonansu . Prolaktyna nadal była ponad normą , natomiast pani ordynator przy wypisie przepisała mi sterydy ( mówiła zeby nie czytać ulotki bo moge sie wystraszyc ) , jakiś środek na łaknienie ( w związku z moją rzekomą anoreksją ) i branie w dalszym ciągu norprolaku ( jak się później okazało nie powinno się go brać dłużej niż pół roku ) . Po dwóch tygodniach w szpitalu i taką diagnozą , skonczyła się moja cierpliwość i zrozumienie dla pani Tuchendler . Zmieniła m lekarza na dr Szymczak , która wykluczyła sterydy ( miały działać na nadnercza , które mam zdrowe ) , przepisując mi tylko progesteron . Cóż może obronić moją wypowiedź . . . może to , że po 3 miesiącach u pani Szymczak zaszła m w ciąże , a od dwóch miesięcy jestem mamą zdrowej , dużej i piękniutkiej córy . Szczerze odradzam dr Tuchendler jako specjalistki i człowieka ( zimna , niemiła ) . Może swoją posadę zawdziecza wcześniejszej karierze wojskowej swojego tatusia . . .
If it weren't for common sense, I would probably be a cripple by now. It started with a private visit (PLN 100) no longer than five minutes. Earlier, she called the hospital and wanted to make an appointment for a consultation, but the waiting time was too long, especially since she suspected a pituitary tumor. That's why I decided to make a private visit to the head of the hospital. She looked at the results very quickly and said that I could come to the hospital for two-week tests from the next week. I had some tests done at the hospital, and instead of focusing on my real problem, the head of the hospital started telling me that I had anorexia, without any prior interview or tests in this direction. When I left the hospital for the first time, I had no hope that I would ever get pregnant. The doctor said that I was infertile and that I could say goodbye to my children. In addition, according to Dr. Tuchendler, I have secondary functional hyperprolactinemia. I didn't have an MRI done, but it was still confirmed that I didn't have a tumor. In addition, of course, the head nurse insisted on anorexia. The first time ended with me being given Norprolac and I was supposed to come back after six months. She was hospitalized for the second time after 6 months. Before that, however, I went to see Dr. Bocheńska (one of the best therapists when it comes to eating problems), who, after talking to me, said that I had nothing to worry about and that I had no symptoms of anorexia. In the hospital, I underwent a series of tests, unfortunately without MRI. Prolactin was still above the norm, and when I was discharged, the head doctor prescribed me steroids (she told me not to read the leaflet because it might scare me), some appetite suppressant (due to my alleged anorexia) and continued taking norprolac (as it later turned out, not it should be taken for longer than half a year). After two weeks in the hospital and with this diagnosis, my patience and understanding for Mrs. Tuchendler ended. She changed my doctor to Dr. Szymczak, who ruled out steroids (they were supposed to affect the adrenal glands, which I have healthy), and prescribed me only progesterone. What can defend my statement? . . maybe it's because after 3 months at Mrs. Szymczak's place I got pregnant, and for two months I have been the mother of a healthy, large and beautiful daughter. I sincerely recommend Dr. Tuchendler as a specialist and a person (cold, unpleasant). Maybe he owes his job to his daddy's earlier military career. . .