Nie było jeszcze precyzyjnych przepisów o pobieraniu narządów do transplantacji w Polsce . Obowiązująca wtedy ustawa z 1948 r . dotyczyły jedynie pobieraniu rogówki i pozyskiwania tkanek od zmarłych , a nie narządów . Jednak pobranie nerek od osób zmarłych uznawano wtedy za etap wstępny badania sekcyjnego . Do tej interpretacji przychylił się również prokurator Zygmunt Papierz . W tej sytuacji nie trzeba było pytać rodziny o zgodę na pobranie narządu , ale tego nie ukrywano . W tym okresie nie było jeszcze koncepcji śmierci mózgowej . Pierwsze jej kryteria opracowano w 1968 r . na Uniwersytecie Harvarda . Dlatego choć dawcą nerki dla Danuty Milewskiej była kobieta , która „ zmarła na skutek ciężkiego urazu czaszki ” , jak napisano w protokole szpitalnym , to z jej pobraniem czekano aż ustanie krążenie krwi . Dopiero wtedy stwierdzano zgon , choć nerki często były już mocno zniszczone , nie zawsze nadawały się do przeszczepu .
There were no precise regulations on the collection of organs for transplantation in Poland yet. The then applicable Act of 1948 they concerned only the removal of corneas and tissues from deceased persons, not organs. However, collecting kidneys from deceased people was then considered a preliminary stage of autopsy. Prosecutor Zygmunt Papierz also agreed with this interpretation. In this situation, there was no need to ask the family for consent to organ donation, but this was not hidden. At that time, there was no concept of brain death yet. Its first criteria were developed in 1968. at Harvard University. Therefore, although the kidney donor for Danuta Milewska was a woman who "died as a result of a severe skull injury", as written in the hospital protocol, the kidney was collected until the blood circulation stopped. Only then was death confirmed, although the kidneys were often severely damaged and were not always suitable for transplantation.