Socijalistička Republika Crna Gora

Crna Gora (službeno Socijalistička Republika Crna Gora; akr. SR CG), bila je jedna od 6 republika u sastavu SFR Jugoslavije. Preimenovana je u "Socijalističku Republiku" kad i ostale jugoslavenske republike, Ustavom iz 1963., a nakon raspada Jugoslavije, devedesetih ostala je sa Srbijom u sastavu Savezne Republike Jugoslavije, promenivši potom ime u Republika Crna Gora, a osamostalila se 2006. Glavni grad je bio Titograd (danas Podgorica). Konstitutivan narod su bili Crnogorci, a zvanična narodnost Albanci (do popisa iz 1971. godine koristio se naziv Šiptari), ali samo u opštinama u kojima su predstavljali značajni deo stanovništva. Bila je najmanja po površini i stanovništvu, a po razvijenosti bila je je nakon SR Slovenije, SR Hrvatske, SR Srbije i SR Bosne i Hercegovine.

Opštine u SR Crnoj Gori 

Na tri poslednja popisa stanovništva iz 1971., 1981. i 1991. godine, SR Crna Gora sastojala se iz 20 opština, i to:
 Bar, Bijelo Polje, Budva, Danilovgrad, Žabljak, Ivangrad (danas Berane), Kolašin, Kotor, Mojkovac, Nikšić, Plav, Plužine, Pljevlja, Rožaje, Tivat, Titograd (danas Podgorica), Ulcinj, Herceg Novi, Cetinje i Šavnik.

Vođe institucija

Predsednik 
 Predsednik Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Crne Gore i Boke
 Nikola Miljanić (15. novembar 1943. - 14. jul 1944.) 
 Predsednik Crnogorska antifašistička skupština narodnog oslobođenja 
 Nikola Miljanić (14. jul 1944. - 21. novembar 1946.) 
 Predsednik predsedništva Ustavne skupštine
 Miloš Rašović (21. novembar 1946. - 1. januar 1947.) 
 Predsednici predsedništva Narodne skupštine 
 Miloš Rašović (1. januar 1947. - 6. novembar 1950.) 
 Nikola Kovačević (6. novembar 1950. - 4. februar 1953.) 
 Predsednici Narodne skupštine
 Nikola Kovačević (4. februar 1950. - 15. decembar 1953.) 
 Blažo Jovanović (15. decembar 1953. - 12. jul 1962.) 
 Filip Bajković (12. jul 1962. - 5. maj 1963.) 
 Andrija Mugoša (5. maj 1963. - 5. maj 1967.) 
 Veljko Milatović (5. maj 1967. - 6. oktobar 1969.) 
 Vidoje Žarković (6. oktobar 1969. - april 1974.) 
 Budislav Šoškić (april 1974. - 5. april 1974.)
 Predsednici Predsedništva 
 Veljko Milatović (5. april 1974. - 7. maj 1982.) 
 Veselin Đuranović (7. maj 1982. - 7. maj 1983.) 
 Marko Orlandić (7. maj 1983. - 7. maj 1984.) 
 Miodrag Vlahović (7. maj 1984. - 7. maj 1985.) 
 Branislav Šoškić (6. maj 1985. - 6. maj 1986.) 
 Radivoje Brajović (6. maj 1986. - 6. maj 1988.) 
 Božina Ivanović (6. maj 1988. - 13. januar 1989.) 
 Slobodan Simović (vd) (13. januar 1989. - 17. mart 1989.) 
 Branko Kostić (17. mart 1989. - 23. decembar 1990.) 
 Momir Bulatović (23. decembar 1990. - 1992.)

Predsednik vlade 
 Ministar za Crnu Goru (u centralnoj jugoslovenskoj vladi)
 Milovan Đilas (7. mart 1945. - april 1945.)
 Premijer Crne Gore
 Blažo Jovanović (17. april 1945. - 4. februar 1953.)
 Predsednici Izvršnog veća
 Blažo Jovanović (4. februar 1953. - 16. decembar 1953.)
 Filip Bajković (16. decembar 1953. - 12. jul 1962.) 
 Đorđije Pajković (16. decembar 1962. - 25. jun 1963.)
 Veselin Đuranović (25. jun 1963. - 8. decembar 1966.)
 Mijuško Šibalić (8. decembar 1966. - 5. maj 1967.)
 Vidoje Žarković (5. maj 1967. - 7. oktobar 1969.)
 Žarko Bulajić (7. oktobar 1969. - 6. maj 1974.)
 Marko Orlandić (6. maj 1974. - 28. april 1978.)
 Momčilo Cemović (28. april 1978. - 7. maj 1982.)
 Radivoje Brajović (7. maj 1982. - 6. jun 1986.)
 Vuko Vukadinović (6. jun 1986. - 29. mart 1989.)
 Radoje Kontić (29. mart 1989. - 15. februar 1991.)

Nauka i obrazovanje 
Nakon oslobođenja zemlje na koncu Narodnooslobodilačke borbe Jugoslavije veliki problem predstavljala je raširena nepismenost stanovništva koja je u Crnoj Gori dosezala cifru od 79.741 osoba. U toku dvije godine obnove i izgranje 1945-1946. pristupilo se obnovi školskog sistema i organizaciji analfabetskih tečajeva tako da je do 1947. godine ukupan broj nepismenih pao na 50.377 od čega je 23.000 osoba bilo u dobnoj grupi iznad 69 godina. Ministarstvo prosvjete NR Crne Gore održalo je 15. IX 1947. godine savjetovanje o konačnoj likvidaciji nepismenosti u republici nakon čega je broj analfabetskih tečajeva dosegao 227 u 1946/47. i 460 u 1947/48. školskoj godini, a zatim 1148 u 1948/49, 1910 u 1949/50. i 2630 u školskoj godini 1950/51. Najveći broj polaznika zabilježen je 1947. (24.481) i 1948. (26.281) godine.

1974. spajanjem Ekonomskog, Tehničkog i Pravnog fakulteta iz Titograda nastao je Univerzitet u Titogradu kao prvi univerzitet u republici.

Reference 

 
Istorija Crne Gore