alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
STS Alexander von Humboldt

STS Alexander von Humboldt – niemiecki bark.

Historia i rejsy 
Statek został zbudowany w 1906 jako rezerwowy latarniowiec (jego pierwotna nazwa nie została ustalona z pewnością, prawdopodobnie nosił nazwę "Reserve Sonderburg"). W latach 1920-1945 służył jako latarniowiec, głównie na Bałtyku. 

Przemianowany na "Kiel", od 1945 roku zajął stałą pozycję u wejścia do Kanału Kilońskiego. W 1957 roku został przypadkowo staranowany przez szwedzki statek i zatonął, w 1959 roku wydobyto go i wyremontowano. W roku 1967 zadania statku przejęła latarnia morska, a on sam był dalej używany jako latarniowiec rezerwowy, głównie na Morzu Północnym. Wycofany ze służby statek (nazwany przejściowo "Confidentia") został w 1986 r. zakupiony przez niemieckie stowarzyszenie Sail Training Association Germany, propagujące wychowanie morskie młodzieży. Jego portem macierzystym jest Bremerhaven.

W latach 1986-1988, na podstawie planów opracowanych przez inż. Zygmunta Chorenia przebudowano go na trzymasztowy bark i 30 maja 1988 roku przemianowano na "Alexander von Humboldt", na cześć niemieckiego przyrodnika Aleksandra von Humboldta. Od tej pory często bierze udział w zlotach żaglowców, regatach i Operacjach Żagiel. W 1992 po raz pierwszy przepłynął Atlantyk, w 1998 r. odbył rejs do Ameryki Południowej dla uczczenia swojego patrona. Rozpoznawany jest z daleka, przede wszystkim po zielonych żaglach i kadłubie w tym samym kolorze.

"Alexander von Humbolt II" 

Żaglowiec "Alexander von Humboldt" został wycofany ze służby i sprzedany. Można go spotkać na Karaibach. 

W Bremie został zbudowany, a w Bremerhaven wyposażony, następca słynnego żaglowca "Alexander von Humboldt II". Do służby wszedł pod koniec 2011 roku. Otaklowany jako bark, niesie 24 żagle o powierzchni 1360 m². Nawiązując do tradycji poprzednika, ma również zielony kadłub. Należy do fundacji działającej w ramach niemieckiego oddziału Sail Training International.(wg "Żagli" nr 8/2013).

Zobacz też 
 Operacja Żagiel
 Operacja Żagiel 2003

Linki zewnętrzne 
 Strona żaglowca 

Alexander von Humboldt
Alexander von Humboldt
Statki z XX wieku
Ruten

Ruten (Ru, ) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych (żelazowców) w układzie okresowym. Pierwiastek ten nie ma własnych minerałów, występuje głównie w stanie wolnym razem z innymi platynowcami, najczęściej w rudach siarczkowych żelaza, chromu i niklu. Zawartość w skorupie ziemskiej wynosi 5·10−7% wag. Tworzy głównie związki kompleksowe, ale znane są też proste związki tego pierwiastka.

Odkrycie 
W zapiskach Jędrzeja Śniadeckiego z roku 1807 znajduje się informacja, że wyizolował on prawdopodobnie pierwiastek 44, który został przez niego nazwany „westem”, łac. Vestium (od Westy). Swoje odkrycie opublikował w pracy zatytułowanej Rosprawa o nowym metallu w surowey platynie odkrytym (Wilno 1808, j. pol.; przedruk w j. ros. „Technologiczeskij Żurnal”, 1809). W roku 1808 o nowym pierwiastku poinformował Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Warszawie i wygłosił wykład na ten sam temat na Uniwersytecie Wileńskim. Odkrycie Śniadeckiego nie zostało potwierdzone, a ruten został ponownie wyizolowany z surowej platyny w roku 1828 przez Gottfrieda Osanna (Uniwersytet w Tartu), a dokładnie zbadany w 1844 roku przez Karla Clausa (Uniwersytet w Kazaniu). Nadali oni metalowi nazwę „ruten” od łacińskiego określenia Rusi (Ruthenia). Jędrzej Śniadecki później odwołał swoje odkrycie.

Otrzymywanie 

Ruten, razem z innymi platynowcami, jest produktem ubocznym oczyszczania głównego składnika rudy (żelazo, nikiel itd.). Mieszaninę stopów (Os, Ir, Rh, Ru) rozdziela się działając kwasami (różnice w rozpuszczalności w kwasach), wykorzystując różnice w podatności na utlenianie i rozpuszczalności soli kompleksowych.

Wykorzystanie 
Jego stopy wykazują wysoką twardość i wytrzymałość. Stopy rutenu z platyną lub palladem używane są w jubilerstwie i dentystyce. Stop rutenu z molibdenem jest nadprzewodnikiem (temperatura krytyczna około 10K). Ze stopów tego pierwiastka produkowane są końcówki stalówek wiecznych piór. Wiele związków metaloorganicznych rutenu jest stosowanych jako katalizator reakcji organicznych, jak np. katalizatory Grubbsa, używane w metatezie olefin. Barwniki zawierające ruten znalazły zastosowanie w konstrukcji barwnikowych ogniw fotowoltaicznych.

Uwagi

Przypisy 

Pierwiastki chemiczne
Polskie odkrycia
Ruten
Mieszacz

Mieszacz – układ elektroniczny służący do wytworzenia z dwóch wejściowych sygnałów zmiennych trzeciego sygnału zmiennego o częstotliwości będącej kombinacją częstotliwości sygnałów wejściowych.

Jeżeli  to częstotliwość pierwszego sygnału wejściowego,  to częstotliwość drugiego sygnału wejściowego, to częstotliwości sygnału wyjściowego można zapisać wzorem ogólnym:  gdzie  i  to dowolne liczby całkowite (również ujemne). W praktyce wykorzystuje się tylko dwie podstawowe częstotliwości, czyli  lub  gdyż pozostałe składowe na wyjściu mieszacza mają już znacznie niższą amplitudę. W celu wydzielenia żądanego sygnału na wyjściu mieszacza zawsze stosuje się filtr pasmowy.

Do przeprowadzenia mieszania dwóch częstotliwości potrzebny jest element nieliniowy – np. dioda, tranzystor, lampa próżniowa lub inny specjalny układ. Mieszanie może zachodzić na drodze sumacyjnej (na wejście elementu podana jest suma obu sygnałów) lub iloczynowej (oba sygnały są podawane na oddzielnie wejścia analogowego układu mnożącego), mówimy wówczas odpowiednio o mieszaczach sumacyjnych lub iloczynowych. Gdy konstrukcja mieszacza jest taka, że na jego wyjściu brak jest sygnału wejściowego  lub  to taki mieszacz nazywa się mieszaczem zrównoważonym (jeśli na wyjściu brak jest obu sygnałów wejściowych  i  jest to mieszacz podwójnie zrównoważony).

Mieszacz z mnożeniem zespolonym zawiera dwa mieszacze, które dostają sygnały przesunięte w fazie, dzięki temu na wyjściu uzyskuje się np. tylko różnicę częstotliwości wejściowych: jeden z mieszaczy daje  drugi  i różnica jest  – nie ma częstotliwości lustrzanej. Zastosowany przez Weavera w układach modulacji jednowstęgowej (SSB).

Mieszacze znalazły szerokie zastosowanie w radiotechnice – pojawiły się w powszechnym użyciu pod koniec lat 20. XX wieku i są powszechnie wykorzystywane do dzisiaj, gdyż są podstawą odbioru superheterodynowego stosowanego niemalże we wszystkich odbiornikach fal radiowych. Jest to możliwe, gdyż przy mieszaniu sygnału o pewnej szerokości pasma (np. sygnału zmodulowanego AM) z sygnałem o stałej częstotliwości (sinusoidalnym) zostaje zachowane pasmo sygnału wejściowego, tylko przeniesione w inne miejsce na osi częstotliwości (zachowane zostają szerokości, kształt, czy stosunki amplitud wstęg bocznych).

Obwody elektroniczne
Siatka (grafika 3D)

Siatka, siatka wielokątów – dwa lub więcej wielokątów połączonych ze sobą krawędziami. Zwykle takie siatki tworzone są z najprostszych figur geometrycznych jak trójkąty czy czworokąty wypukłe.

W ten sposób można opisywać proste bryły, albo – jeśli siatka jest dostatecznie gęsta – dobrze przybliżać skomplikowane obiekty. Obiekty trójwymiarowe reprezentowane przez siatkę wielokątów pozwalają w łatwy sposób na ich poddawanie różnym modyfikacjom i deformacjom.

Reprezentacje siatek 

Siatka może być reprezentowana na kilka sposobów:

 Tablica wielokątów — każdy wielokąt przechowuje współrzędne swoich wierzchołków.
 Tablica wielokątów ze wskaźnikami na wierzchołki — obiekt jest reprezentowany przez dwie tablice: wielokątów i wierzchołków. Każdy wielokąt przechowuje listę indeksów do tablicy wierzchołków, natomiast tablica wierzchołków zawiera współrzędne. Dzięki temu można łatwo stwierdzić, które wielokąty mają wspólne wierzchołki, także przekształcenia obiektu są szybsze, ponieważ wspólne wierzchołki są przekształcane tylko jeden raz. Reprezentacja ta pozwala na znaczne oszczędzenie pamięci wymaganej do zapamiętania siatki, ponieważ najczęściej jeden wierzchołek jest wspólny dla wielu wielokątów.
 Tablica wielokątów ze wskaźnikami na krawędzie — obiekt jest reprezentowany przez trzy tablice: wielokątów, krawędzi i wierzchołków. Każdy wielokąt przechowuje listę indeksów do tablicy krawędzi, natomiast każda krawędź przechowuje parę indeksów do tablicy wierzchołków. Dzięki temu można łatwo stwierdzić, które krawędzie są wspólne dla wierzchołków, ma to istotne znaczenie w dwóch przypadkach: modelowaniu CSG oraz symulacjach fizycznych. W obu zastosowaniach należy zagwarantować, że siatka wielokątów reprezentuje bryłę (zamyka pewną objętość), aby stwierdzenia punkt leży wewnątrz/na zewnątrz bryły miały sens. Mając listę krawędzi można to bardzo łatwo stwierdzić, jeśli bowiem każda krawędź należy do dokładnie dwóch wielokątów, to siatka jest bryłą. Jeśli istnieją krawędzie należące do pojedynczych wielokątów, wówczas w powierzchni bryły jest „dziura” i istnieją algorytmy, które potrafią takie „dziury” wypełnić. Jeśli natomiast jakaś krawędź należy do więcej niż dwóch wielokątów, wówczas siatka nie może reprezentować bryły.

Istnieją również rozwiązania hybrydowe, np. w których ze względu na efektywność wielokąty zawierają listę indeksów do tablicy krawędzi oraz listę indeksów do tablicy wierzchołków.

Zobacz też 
 modelowanie
 teselacja
 low poly

Grafika trójwymiarowa
Modelowanie (grafika komputerowa)
Stad Amsterdam

Stad Amsterdam to holenderski żaglowiec – kliper. Jest to jedyna fregata Holendrów.

Dane 
 typ: trzymasztowa fregata
 kraj: Holandia
 armator: Rederij Clipper
 port macierzysty: Amsterdam
 rok budowy: 2000
 stocznia: Damien Oranjewert, Amsterdam
 długość całkowita: 76 m
 szerokość: 10,5 m
 zanurzenie: 4,8 m
 powierzchnia żagli: 2200 m²
 załoga: 92

Historia i rejsy 
Stalową fregatę „Stad Amsterdam” zbudowano w stylu XIX-wiecznego klipra. Została zbudowana w dużej mierze przez młodych bezrobotnych za środki wyasygnowane przez samo miasto Amsterdam i organizację Randstad, której zadaniem jest stymulowanie wzrostu zatrudnienia. Żaglowiec jest więc zgodnie użytkowany przez oba sektory: państwowy i prywatny, a służy nie tylko szkoleniu młodzieży interesującej się morzem, ale jest też turystyczną atrakcją Amsterdamu.

Żegluje głównie po Morzu Północnym, ale – podobnie jak wiele tego typu żaglowców europejskich – zimę spędza na Morzu Śródziemnym i Karaibach.

Linki zewnętrzne 

 http://www.stadamsterdam.nl/ – strona domowa

Klipry
Holenderskie jachty i żaglowce
Statki z XX wieku
Alonso Mudarra

Alonso Mudarra (ok. 1510 - 1 kwietnia 1580, Sewilla) – hiszpański kompozytor i wirtuoz vihueli okresu renesansu grający na dworze Herzogów z Guadalajary.

Życiorys 
Nie ma informacji na temat miejsca urodzenia kompozytora. Wychował się z Guadalajarze i prawdopodobnie tutaj uzyskał wykształcenie muzyczne. Od 1547 był kanonikiem w Katedrze Sewilskiej, gdzie spędził resztę życia. Zajmował się tutaj sprawami muzyki - zatrudnianiem instrumentalistów oraz budową nowych wspaniałych organów.

Twórczość 
Jest znany zarówno jako kompozytor muzyki instrumentalnej jak i piosenek oraz kompozytor najwcześniejszej zachowanej muzyki na gitarę. Pisał muzykę na vihuelę oraz gitarę czterogłosową (pary strun). Wszystkie kompozycje zawarte są w Tres libros de musica en cifras para vihuela, kolekcji opublikowanej w 1546 roku w Sewilli.

Hiszpańscy instrumentaliści
Hiszpańscy kompozytorzy
Urodzeni w XVI wieku
Zmarli w 1580
Icon

Icon – eksperymentalny, interpretowany język programowania wysokiego poziomu. Cechuje się dużą przenośnością pomiędzy systemami Unix, Linux, DOS i Windows. Składnia Icona jest zbliżona do składni C i Pascala.

Icon oferuje przede wszystkim bardzo łatwe zarządzanie łańcuchami znaków i listami, ewaluację wyrażeń sterowaną celem oraz generatory (procedury zwracające ciąg wartości).

Obiektową odmianą Icona jest Unicon.

Bibliografia 
 Ralph E. Griswold, Madge T. Griswold, Icon, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1987, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania,

Zobacz też 
 Snobol

Linki zewnętrzne 
 Strona główna projektu
 Ostateczną pracą na temat Icona jest The Icon Programming Language (3 wyd.) wydana przez Griswold i Griswold, . Książka ta już nie jest w druku, ale można ją pobrać jako plik PDF.

Języki programowania
Gameness

Gameness – utrata instynktu samozachowawczego i niepohamowana wola walki u niektórych ras psów z grupy terierów. Pies posiadający tę cechę, mimo iż jest ciężko ranny i przegrywa, nie waha się nadal walczyć. Osobniki game można jednak spotkać w coraz mniejszej liczbie bezpośrednio z linii walczących.

Zobacz też 
 Tosa
 Amerykański pitbulterier

Kynologia
Yasujirō Ozu

– reżyser japoński. Nakręcił ponad 50 filmów, zaczynając twórczość w epoce kina niemego.

Urodził się w Tokio. W wieku 20 lat porzucił studia, aby poświęcić się filmowi. Debiutował w 1927 filmem Miecz skruchy. W czasie wojny chińsko-japońskiej w latach 1937–1941 służył w armii cesarskiej.

Tworzył głównie dzieła z gatunku melodramatu i komedii rodzinnej portretując japońską klasę średnią. Przeniósł na grunt japońskiej estetyki i obyczajowości dorobek amerykańskiej sztuki filmowej, jednocześnie wprowadzając wypracowane przez siebie samego formy, które miały zostać upowszechnione dopiero lata później. Łącznie nakręcił 54 filmy. Zmarł na raka.

Od lat 50. XX wieku na fali zainteresowania kinem japońskim doceniony przez publiczność Zachodu. Nazwany najbardziej japońskim z japońskich twórców.

Najważniejsze filmy 
 Co z tego, że się urodziłem (大人の見る絵本　生れてはみたけれど, Otona no miru ehon - Umarete wa mita keredo, 1932)
 Nastrój chwili (出来ごころ, Dekigokoro, 1933)
 Opowieść o trzcinie na wietrze (浮草物語, Ukikusa monogatari, 1934)
 Kura na wietrze (風の中の牝鶏 Kaze no naka no mendori, 1948)
 Późna wiosna (晩春, Banshun, 1949)
 Wczesne lato (麦秋, Bakushū, 1951)
 Tokijska opowieść (東京物語, Tōkyō monogatari, 1953])
 Kwiat równonocy (彼岸花, Higanbana, 1958)
 Dryfujące trzciny (浮草, Ukikusa, 1959) – remake jego własnego filmu Opowieść o trzcinie na wietrze
 Dzień dobry (remake jego własnego Co z tego, że się urodziłem; お早よう, Ohayō, 1959)
 Późna jesień (秋日和, Akibiyori, 1960)
 Jesienne popołudnie (także pod tytułem Smak jesiennej sajry) (1962)

Zobacz też 
 kino japońskie

Przypisy 

Japońscy reżyserzy filmowi
Ludzie urodzeni w Kōtō
Ludzie związani z Kamakurą
Urodzeni w 1903
Zmarli w 1963
Buran

buran – zamieć śnieżna z bardzo porywistym wiatrem.
 Buran – program rosyjskich wahadłowców
 Buran 1.01 – pierwszy wahadłowiec programu Buran
 Buran – księżniczka perska
SV Royal Clipper

SV Royal Clipper – pięciomasztowa fregata (pasażerski wycieczkowiec żaglowy), której kadłub zbudowano w Stoczni Gdańskiej pod nazwą "Gwarek". Do zwodowania SV Golden Horizon (10 czerwca 2017) był największym żaglowcem na świecie.

Historia i rejsy 
Stalowy kadłub wtedy jeszcze "Gwarka" (był ostatnim i nieukończonym z dużych żaglowców PRL-u) został zbudowany w Stoczni Gdańskiej w latach 80. XX w., miał być to żaglowiec z trójmasztowym ożaglowaniem parawanowym, przeznaczony do użytku górników jako pływający dom wczasowy. Projekt jednostki był zainspirowany słynnym pięciomasztowym windjammerem Preußen z 1902 roku. Jednakże upadek zarządcy spółki Polskie Żagle sprawił, że statek przez siedem lat stał w stoczni nieukończony, po czym został sprzedany w 1998 roku. Kupił go właściciel linii Star Clippers Mikael Kraft, zlecił on Gdańskiej Stoczni Cenal przedłużenie go o 24 metry, a pierwotnemu konstruktorowi Zygmuntowi Choreniowi zaprojektowanie klasycznego ożaglowania. Prace wyposażeniowe jednostki były prowadzone w Holandii w rotterdamskiej stoczni Merwede. Wnętrza statku ozdobione są muralami autorstwa Rainera Latzkego.

W lipcu 2000 roku statek otrzymał imię "Royal Clipper". Matką chrzestną została szwedzka królowa Sylwia. Obecnie "Royal Clipper" jest statkiem flagowym floty Star Clippers. Żaglowiec pływa po Morzu Karaibskim oraz Morzu Śródziemnym, zawijając na ich największe wyspy.

Royal Clipper jest największym po Preußen żaglowcem, wymieniony w Księdze Rekordów Guinnessa. Ożaglowanie o powierzchni 5202 m2 dzięki automatyzacji jest obsługiwane jedynie przez 20 marynarzy.

Dane 
 Typ: Luksusowy żaglowiec (pasażerski wycieczkowiec żaglowy)
 Główny konstruktor: Zygmunt Choreń
 Stocznia: Stocznia Gdańska / Merwede Shipyard
 Lata budowy: 1989–2000
 Wolna burta: 2,70 m
 Numer IMO: 8712178
 MMSI: 215813000
 Sygnał rozpoznawczy: 9HA2796
 Towarzystwo: Det Norske Veritas(? Lloyds Register of Shipping)
 Klasa: X 100A1+

Przypisy

Linki zewnętrzne 
 
 

Fregaty żaglowe
Statki pasażerskie
Statki zbudowane w Stoczni Gdańskiej
Maltańskie jachty i żaglowce
Statki z XX wieku
Hegezyp

Hegezyp (gr.  Ἡγήσιππος, Hêgếsippos 'dowódca konnicy' od ἡγέομαι 'kierować' i  ἵππος 'koń') – imię męskie. Wywodzi się od imienia św. Hegezypa żyjącego w II wieku.

Hegezyp imieniny obchodzi 7 kwietnia.

Męskie imiona łacińskie
Heliodor (imię)

Heliodor – imię męskie pochodzenia greckiego. Stanowi złożenie słów Helios – „słońce” i dōron – „dar”, a oznacza „dar słońca” lub „dar Heliosa” (w mitologii greckiej boga-słońca). Nadawane w Polsce co najmniej od 1746 roku. 

Żeński odpowiednik: Heliodora.

Heliodor imieniny obchodzi 
 9 kwietnia, jako wspomnienie św. Heliodora, biskupa, wspominanego razem ze św. Dasanem, Mariabem i kilkuset towarzyszami, męczennikami
 3 lipca, jako wspomnienie św. Heliodora, biskupa Altino (IV wiek)
 21 listopada, jako wspomnienie św. Heliodora z Pamfilii
 6 grudnia, jako wspomnienie bł. Heliodora Ramosa Garcii

Znane osoby noszące imię Heliodor 
 Heliodor Cepa – generał brygady Wojska Polskiego
 Heliodoro Dols – współczesny architekt hiszpański
 Heliodor Jan Stanisław Skórzewski – wsławił się podczas kampanii 1812 roku pod Smoleńskiem 
 Heliodor Święcicki – pierwszy rektor UAM
 Heliodor Jan Laskowski - komandor podporucznik Marynarki Wojennej, twórca polskiej artylerii nadbrzeżnej w okresie międzywojennym.

Przypisy 

Męskie imiona greckie
Helmut

Helmut – germańskie imię męskie.

Wywodzi się od słów helm i muot oznaczających kolejno „hełm” i "„duch, rozum”.

Helmut imieniny obchodzi 29 marca.

Osoby 
 Helmut Kohl – kanclerz Niemiec
 Helmut Karl Bernhard von Moltke – pruski feldmarszałek
 Helmut Schmidt – kanclerz Niemiec

Zobacz też 
 imiona germańskie

Przypisy 

Męskie imiona germańskie
Heloiza (imię)

Heloiza – imię żeńskie. Francuski odpowiednik angielskiego imienia Eloise o niejasnym pochodzeniu. Prawdopodobnie wywodzące się z imienia greckiego boga Heliosa. Rozsławiła je żona słynnego średniowiecznego teologa francuskiego Piotra Abelarda.

Heloiza imieniny obchodzi 11 lutego, 15 marca i 9 lipca.

Imiona żeńskie
Herkulan

Herkulan — imię męskie pochodzące od imienia Herkulesa. Istnieli liczni święci o tym imieniu, wśród nich św. Herkulan, biskup (VI wiek).

Herkulan imieniny obchodzi 1 marca, 28 maja, 12 sierpnia, 5 września, 25 września i 7 listopada.

Zobacz też 
 Herkulanum

Męskie imiona łacińskie
AOL

AOL (dawniej America Online) – jeden z głównych dostawców usług internetowych, powstały w 1983 roku jako Quantum Computer Services, później posługujący się nazwą America Online. W latach 90. AOL był utożsamiany przez wielu Amerykanów z Internetem; w najlepszych latach obsługiwał 30 milionów subskrybentów, chociaż później liczba ta znacząco spadła. Do 2009 roku AOL był spółką korporacji medialnej Time Warner. Spółka publiczna notowana na Giełdzie Nowojorskiej (NYSE)

Historia 
Usługi AOL zostały uruchomione w 1985 jako rodzaj mega-BBS dla komputerów Commodore 64 i 128. Oryginalna nazwa tej usługi sieciowej brzmiała Quantum Link (w skrócie „Q-Link”) i świadczona była przez przedsiębiorstwo Quantum Computer Services. W październiku 1989, Quantum rozpoczął swoją własną usługę dla komputerów Apple II i Macintosh, a w lutym 1991 otwarto AOL dla systemu MS-DOS.

W październiku 1991 Quantum zmienił swoją nazwę na America Online. Te zmiany rozpoczęły trend szybkiego wzrostu liczby płatnych usług opartych na BBS, takich jak Prodigy i CompuServe, z którymi AOL konkurował. Na początku lat 90. XX wieku przedsiębiorstwo znalazło się pośród największych dostawców udostępniających łącza internetowe.

Od późnych lat 90. AOL zaczął skupować i wspierać wiele popularnych projektów, włączając korporację Netscape wraz z projektem Mozilla, Winampa przedsiębiorstwa Nullsoft i izraelskie ICQ. Wkrótce przedsiębiorstwo połączyło się z gigantem medialno-telekomunikacyjnym Time Warner, tworząc wielki konglomerat starych mediów i nowych opartych o technologie cyfrowe i internetowe.

W kwietniu 2006 roku przedsiębiorstwo America Online zmieniło firmę na AOL.

W ostatnich latach AOL nie tylko stracił wielu klientów, ale znalazł się w centrum kontrowersji w związku z bardzo agresywnymi taktykami retencji klientów, promowaniem koncepcji opłat za wysyłanie wiadomości e-mail, współpracę z władzami Chin w zakresie cenzury Internetu czy w końcu ogromny wyciek informacji dotyczący zapytań 650 tysięcy użytkowników utrzymywanej przez AOL wyszukiwarki.

12 grudnia 2007 roku wydawca AOL na Europę spółka Global Limited uruchomiła serwis po polsku, projekt zamknięto w 2010 roku.

28 maja 2009 roku firma Time Warner ogłosiła spin-off firmy AOL, który zakończył się 9 grudnia 2009. Tym samym po ośmiu latach zakończono związek AOL-u z Time Warner.

Znane osoby związane z firmą 
 Steve Case, były szef AOL
 Justin Frankel, założyciel należącej do AOL firmy Nullsoft

Zobacz też 

 fuzja AOL-Time Warner

Przypisy

Linki zewnętrzne 
 Oficjalny portal AOL
 Korporacyjna strona AOL
 

Amerykańskie przedsiębiorstwa informatyczne
Amerykańskie portale internetowe
Przedsiębiorstwa z siedzibą w Wirginii
Przedsiębiorstwa z siedzibą w Nowym Jorku
Spółki notowane na NYSE
Kodon terminacyjny

Kodon terminacyjny, kodon stop, kodon nonsensowny, kodon kończący – trójka nukleotydów nieodpowiadająca żadnemu z aminokwasów. Kodon ten jest znakiem końca, gdyż niesie informację o zakończeniu translacji, czyli procesu syntezy białka.

Spośród 64 kodonów, jakie można utworzyć poprzez kombinację czterech zasad azotowych, trzy kodony (zapis dla RNA) są nonsensowne:
 UAG – kodon bursztynowy (amber): uracyl–adenina–guanina
 UAA – kodon ochrowy (ochre): uracyl–adenina–adenina
 UGA – kodon opalowy (opal): uracyl–guanina–adenina.

Kodon terminacyjny został po raz pierwszy opisany w roku 1965.

Zobacz też 
 selenocysteina

Przypisy 

Genetyka
Body

Body – rodzaj elastycznej, jednoczęściowej i obcisłej kobiecej bielizny noszonej do m.in. spódnic i spodni. Popularność body wśród kobiet spowodowała pojawienie się również body w wersji dla mężczyzn.

Bielizna
Carlos Gardel

Carlos Gardel, właśc. Charles Romuald Gardès (ur. 11 grudnia 1890 w Tuluzie, Francja, zm. 24 czerwca 1935 w Medellín, Kolumbia) – argentyński śpiewak francuskiego pochodzenia, wykonawca pieśni z gatunku tango.

Działalność artystyczna 
Przez Argentyńczyków uważany za największego spośród tych, którzy kiedykolwiek śpiewali tango i za jednego z największych kompozytorów tego gatunku muzycznego. Uznawany jest za osobę, która na stałe wprowadziła lirykę (tekst) do tanga argentyńskiego od nagrania w końcu 1917 piosenki Mi noche triste. Światowe sukcesy tanga argentyńskiego poprzedzają sukcesy Gardela o przynajmniej dekadę (dla przykładu 1913 był rokiem szaleństwa tanga w Paryżu), ale do jego czasów, tango było głównie muzyką do słuchania i tańczenia. Śpiewał w duecie z Razzano, z którym odnosił największe sukcesy pomiędzy 1911 a 1918. W latach 1917-1925 przyczynił się do powstania piosenki tanga jako nowego gatunku. Od 1930 przebywał w Paryżu i w Buenos Aires. Pracował w Nowym Jorku pomiędzy 1933 a 1935, gdzie pracował m.in. nad filmami. Płyty z jego nagraniami rozchodziły się w ogromnych nakładach, a i dziś cieszą się niemałym powodzeniem.
Pomiędzy 1917 a 1921 Gardel nagrał 17 tang, w 1922 – 20, a w 1923 – 33 tanga. W okresie tym piosenka tanga stała się jego głównym repertuarem. Wraz ze swoim wieloletnim współpracownikiem, Alfredo Le Pera, Gardel napisał wiele klasycznych tang, np. Mi Buenos Aires Querido czy Volver. Całkowity dorobek Gardela obejmuje około 1500 utworów.

Życie stracił w katastrofie lotniczej nad Kolumbią w 1935. Ciało Gardela na cmentarz Chacarita w Buenos Aires odprowadziło tysiące wielbicieli. Dziś pod jego grobowcem leżą zawsze świeże kwiaty. Tu wznosi się też jego posąg naturalnej wielkości: uśmiech utrwalony w grynszpanie, ręka podniesiona lekko jak przy śpiewaniu, w której dwa wyciągnięte palce proszą o papierosa.

Powstało wiele filmów z udziałem Gardela, głównie by promować wykonywane przez niego pieśni.

Filmy z udziałem Carlosa Gardela 

 Luces de Buenos Aires (1931)
 Esperame (1933)
 La Casa es seria (1933)
 Melodia de Arrabal (1933)
 Cuesta abajo (1934)
 El Tango en Broadway (1934)
 El Día que me quieras (1935)
 Cazadores de estrellas (1935)
 Tango Bar (1935)

Bibliografia 
 Simon Collier, The life, music, and times of Carlos Gardel, University of Pittsuburgh Press, Pittsburgh, PA, 1986,  (biografia)
 Morena, Miguel Angel, Historia artistica de Carlos Gardel, drugie wydanie, Buenos Aires, 1983.
 Delfino, Armando, Carlos Gardel. La verad de una vida, Buenos Aires, 1968 (wspomnienia asystenta Gardela)

Linki zewnętrzne 
  

Urodzeni w 1890
Zmarli w 1935
Pochowani na Cementerio de La Chacarita
Argentyńscy muzycy tanga
Ofiary katastrof lotniczych w Kolumbii
Piosenkarze tanga
Argentyńscy wokaliści
Ludzie urodzeni w Tuluzie
Pietà

Pietà  (wł. pietà – „miłosierdzie”, „litość”; łac. pietas – „miłość zgodna z powołaniem”) – w sztukach plastycznych przedstawienie opłakującej Matki Bożej trzymającej na kolanach ciało Jezusa Chrystusa.

Pierwsze przedstawienia tego typu, najczęściej rzeźbione, pojawiły się w Niemczech w I połowie XIV wieku. Na przełomie XIV i XV wieku nastąpiło upowszechnienie się tego wizerunku w całej Europie, a wkrótce stał się on jednym z najczęstszych przedstawień dewocyjnych. Powstały różne odmiany, m.in. Pietà corpusculum (z Chrystusem jako dzieckiem), Pietà anielska z aniołami towarzyszącymi Matce Boskiej. Kolejnym typem jest Pietà radosna, w której Maryja jest uśmiechnięta, co przedstawia połączenie cierpienia z radością zbawienia.

Jedną z najbardziej znanych jest Pietà watykańska Michała Anioła z bazyliki św. Piotra na Watykanie z 1499. Innym dziełem tego samego rzeźbiarza jest Pietà Rondanini z Castello Sforzesco w Mediolanie czy Pietà florencka. W Polsce najbardziej znanymi przykładami są XIV-wieczna Pietà z Lubiąża (uważana za najstarszą polską Pietę) oraz XV-wieczne tzw. „Piękne Piety” w kościołach św. Barbary w Krakowie i Mariackim w Gdańsku.

W chrześcijaństwie wschodnim odpowiednikiem Piety jest ikona Nie rozpaczaj po mnie Matko.

Zobacz też 

 Tron Łaski
 Madonna z Dzieciątkiem

Przypisy

Bibliografia 
 Lech Kalinowski, Geneza Piety średniowiecznej, Prace Komisji Historii Sztuki 10, 1952.

Ikonografia Jezusa Chrystusa
Ikonografia Matki Bożej
Fotogram

Fotogram – obraz uzyskany na materiale światłoczułym, charakteryzujący się określonymi cechami. Wyraz stosowany w kilku znaczeniach:

 odbitka zdjęcia fotograficznego wykonana w celach artystycznych (jako samoistne dzieło sztuki), lub w celach wystawienniczych (na potrzeby ekspozycji), reklamowych itp. – dzieło pracy fotografika
 zdjęcie fotogrametryczne – zdjęcie fotograficzne wykonane na potrzeby fotogrametrii za pomocą specjalnego urządzenia – kamery fotogrametrycznej (służy do wykonania precyzyjnych pomiarów wielkości i kształtu badanego obiektu, np. przedmiotu lub terenu)
 obraz na materiale światłoczułym, który uzyskano bez użycia specjalnego urządzenia naświetlającego (aparatu fotograficznego, powiększalnika, naświetlarki itp.), a jedynie poprzez naświetlenie materiału światłoczułego przysłoniętego różnego rodzaju przedmiotami półprzezroczystymi lub nieprzezroczystymi (luksografia)

Zobacz też 
 Luksografia

Przypisy 

Techniki fotograficzne
Ambrazura

Ambrazura (fr. embrasure) – otwór strzelniczy, przez który wystawia się lufę karabinu lub działa podczas prowadzenia ognia. Termin ten stosuje się w odniesieniu do fortyfikacji lądowych oraz uzbrojonych jednostek pływających.

Na lądzie 

Ambrazura to otwór w ścianie lub sklepieniu obiektu fortyfikacyjnego. Otwór ten może być przeznaczony dla broni strzeleckiej lub artyleryjskiej. Najczęściej jest w postaci leja zbiegającego się do wnętrza pomieszczenia, aby można było prowadzić ogień pod możliwie najszerszym kątem, a jednocześnie aby lufa była osłaniana przed ogniem z boków oraz odłamkami. Dodatkowo wnętrze leja może zawierać schodki zamiast gładkiej powierzchni, aby nie skupiać ognia przeciwnika trafiającego w obręb ambrazury. Ambrazura stanowi najcieńsze miejsce w systemie umocnień, dlatego też może być dodatkowo wzmocniona. Nad ambrazurą znajduje się zwykle system wentylacyjny dla odprowadzania dymu i spalin.

Na wodzie 

Na starych żaglowcach ambrazury (inaczej: furty działowe) były charakterystycznym elementem wyglądu wielu jednostek. Były to otwory wycięte w burcie, najczęściej kwadratowe, przez które wystawiało się lufę działa przed oddaniem strzału.

Normalnie działa były schowane w całości wewnątrz jednostki, a ambrazury zamknięte szczelnymi pokrywami, aby pokład nie był zalewany wodą. Pokrywy te unoszono na zawiasach na zewnątrz do góry przed rozpoczęciem walki. Lufę działa należało przed oddaniem strzału wysunąć poza burtę, aby wystrzał nie zadymił wnętrza pokładu i nie podpalił burty, a towarzyszący mu podmuch nie porwał i nie wyrzucił do wody drobnych przedmiotów znajdujących się w bezpośredniej bliskości działa. Po oddaniu strzału działo cofało się i było hamowane na specjalnych linach zwanych taliami.

Ambrazury nadawały zarówno okrętom wojennym, jak i statkom handlowym (najczęściej również, choć słabiej, uzbrojonym) odpowiednio groźny wygląd, stąd często liczba ambrazur była większa niż liczba dział. Ambrazury były ustawione w rzędzie tworząc na burcie pas bateryjny malowany czasami (szczególnie w XIX w.) odmiennie od reszty poszycia. Niegdyś okręty wojenne określano po liczbie pasów bateryjnych i dzielono według nich na: jedno-, dwu-, trzy- i czteropokładowce.

Ostatnimi okrętami wyposażonymi w ambrazury były pancerniki kazamatowe (początek XX wieku), na których artyleria była umieszczona w osobnych, opancerzonych pomieszczeniach.

Stylizacja na ambrazury jest modna do dziś i można ją spotkać na niektórych żaglowcach pod postacią imitacji ambrazur malowanych na burtach. Spośród większych jednostek współczesnych malowane są w ten sposób m.in.: jeden z największych obecnie żaglowców świata – „Kruzensztern”, zwodowany w 2001 r. „Prince William”, „Simon Bolivar” z Wenezueli, francuski „Belem”. 

Namalowane ambrazury miał polski żaglowiec szkolny z I poł. XX wieku „Lwów”, jednak później został przemalowany całkowicie na biało. Białe poziome pasy namalowane na wysokości bulajów na czarnych burtach brygantyny „Kapitan Głowacki” przypominają ambrazury.

Zobacz też 

 rów diamentowy

Przypisy

Bibliografia 
 PWN Leksykon. Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, .
 

Fortyfikacje
Konstrukcja okrętów
Blindziarz

Blindziarz (blinda) – „ślepy pasażer” czyli odmiana pasażera na gapę. Osoba, która nielegalnie dostała się na pokład jednostki pływającej aby odbyć nią podróż i schowała się w jakimś niedostępnym miejscu. Los blindziarza wykrytego w czasie rejsu mógł być różny – od aresztu, poprzez (najczęściej) zmuszenie do wykonywania ciężkiej pracy w czasie podróży, aż nawet do wyrzucenia za burtę na pełnym morzu.

Blindziarze są wyjątkowo nielubiani przez marynarzy, gdyż tym różnią się od zwykłych gapowiczów, że chowają się w takich miejscach, które mogą stanowić zagrożenie zarówno dla samych ukrywających się, jak i dla bezpieczeństwa statku, powodując awarie urządzeń w najgroźniejszych momentach. Niejednokrotnie zdarza się, że blindziarz ginie w momencie uruchomienia jakiegoś urządzenia na jednostce, np. przygnieciony bomem ładunkowym, zmiażdżony pętlą rozwijanej właśnie liny, lub uduszony w wyniku uruchomienia silnika.

Załoga, oficerowie i ludzie żagli
Stopnie naukowe w Polsce

Stopnie naukowe w Polsce są uregulowane w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce. Ustawa przewiduje następujące stopnie naukowe:
 doktora,
 doktora habilitowanego.

Stopnie naukowe są nadawane w jednostkach organizacyjnych, którym takie uprawnienie przyznała Rada Doskonałości Naukowej, biorąc pod uwagę następujące przesłanki: poziom działalności naukowej lub artystycznej placówki oraz liczbę zatrudnionych w niej naukowców (samodzielnych pracowników nauki) posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego.

Stopień naukowy doktora i stopień naukowy doktora habilitowanego jest nadawany w drodze postępowania wszczętego na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego.

Stopień naukowy doktora 

Stopień naukowy doktora nadaje się osobie, która posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera, lekarza, lekarza weterynarii lub inny równorzędny; zdała egzaminy doktorskie w zakresie określonym przez radę placówki naukowej (radę komórki organizacyjnej większej placówki np. radę wydziału uczelni) i przedstawiła oraz obroniła rozprawę doktorską.

Rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub problemu artystycznego oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną doktoranta w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej.

Stopień naukowy doktora habilitowanego

Stopień naukowy docenta 

Stopień naukowy docenta funkcjonował w Polsce w latach 1920–2010/2011 (natomiast tytuł naukowy docenta, wprowadzony także w roku 1920, zniesiony został w roku 1965).

Stopnie naukowe a tytuł naukowy, stanowiska profesorskie i tytuły zawodowe 
Od stopni naukowych należy odróżnić tytuł profesora, który jest nadawany przez prezydenta RP w oparciu o wniosek podstawowej jednostki organizacyjnej, zaakceptowany uprzednio przez Radę Doskonałości Naukowej. Tak rozumiany tytuł profesora (tzw. profesor belwederski od miejsca pierwszych nadań) należy odróżnić od stanowisk profesora uczelni lub instytutu (do 2018 r. profesora nadzwyczajnego) i profesora (do 2018 r. profesora zwyczajnego) oraz od zniesionych w 1990 dwóch odrębnych tytułów profesora: profesora zwyczajnego (wyższego) i profesora nadzwyczajnego (niższego), które funkcjonowały w Polsce od roku 1920.

Przypisy 

Szkolnictwo wyższe w Polsce
Grenada (ujednoznacznienie)

Grenada – państwo leżące na wyspie o tej samej nazwie
 Grenada – wyspa w Archipelagu Karaibskim
 Grenada – prowincja w Andaluzji (Hiszpania)
 Grenada – miasto w Hiszpanii, stolica prowincji Grenada
 emirat Grenady – królestwo na Półwyspie Iberyjskim, istniejące w latach 1237–1492

Miejscowości w USA:
 Grenada – jednostka osadnicza w stanie Kalifornia, w hrabstwie Siskiyou
 Grenada – miasto w stanie Missisipi, w hrabstwie Grenada
Hrabstwa w USA:
 hrabstwo Grenada (ang. Grenada County) w stanie Missisipi

Zobacz też 
 Granada
Bora

Bora (z gr. boréas – wiatr północny) – chłodny, suchy i porywisty wiatr katabatyczny, powodujący spadek wilgotności.

Występowanie:
 chorwackie wybrzeże Adriatyku (jako bura, w Słowenii burja)
 Grecja (jako euroclydon)
 Francja, dolina Rodanu (jako mistral)
 USA, Kalifornia
 Włochy, Triest
Powstaje najczęściej zimą, gdy nad lądem tworzy się ośrodek wysokiego ciśnienia, a nad morzem przeważa ciśnienie niskie. Zimne powietrze gromadzi się za Górami Dynarskimi, później przekracza barierę górską i opada w stronę wybrzeża. Stąd nazwa ta, a dokładniej bora scura (bora ciemna), używana jest na włoskim wybrzeżu południowego Adriatyku dla określenia chłodnego i wilgotnego wiatru wiejącego od strony morza.

Podobne wiatry występują również w innych górach Europy i ogólnie nazywane są wiatrami typu bora. Przykładem mogą być tu:
 euroclydon w Grecji,
 helm w Anglii.
 gregale na Malcie.

Wiatry
Surowica (hematologia)

Surowica krwi (łac. serum) – część osocza krwi pozbawiona fibrynogenu. Składa się z wody (90%), białek (7%) oraz soli mineralnych i innych związków organicznych i nieorganicznych (3%). W surowicy krwi znajdują się też przeciwciała, w tym między innymi te skierowane przeciw antygenom grup krwi (anty-A oraz anty-B).

Surowicę można otrzymać poprzez odwirowanie skrzepłej krwi. Roztwór ten powinien mieć barwę słomkową.

Zobacz też 
 osocze

Przypisy 
. 

Krew
Transfuzjologia
TW

TW – tajny współpracownik – oznaczenie dokumentacyjne osoby współpracującej z: Służbą Bezpieczeństwa, Zarządem II Sztabu Generalnego WP, Wojskową Służbą Wewnętrzną
 TW – teatr wojny
 TW – teoria wszystkiego
 TW – terawat – jednostka mocy
 TW – Tramwaje Warszawskie
 TW – Tauron Wydobycie
 .tw – domena internetowa Republiki Chińskiej (Tajwanu)
Sztagownik

Sztagownik – element znajdujący się na jednostce pływającej o napędzie żaglowym, umożliwiający zamocowanie sztagów dziobowych do kadłuba jednostki. Występuje na jednostkach rozpoczynających się dziobem, a więc pozbawionych bukszprytu.

Sztagownik może być samodzielnym okuciem mocowanym w okolicy dziobu jednostki lub stanowić część większego okucia dziobowego (np. z rolkami kotwicznymi) – tzw. kluza dziobowa. Posiadać może również różne kształty. Zawsze jednak jest umiejscowiony w osi jednostki. Obok podwięzi wantowej jest jednym z tych rodzajów okuć, które przenoszą na jednostce największe siły napinające liny, stąd też jego mocowanie może być dość skomplikowane, łącznie ze wzmocnieniami sięgającymi stępki, stewy dziobowej lub poszycia dziobu, podczas gdy sam sztagownik może być zamocowany do pokładu.

Zobacz też 

 takielunek
 olinowanie stałe
 szot

Przypisy 

Wyposażenie jachtu i osprzęt
Imre Kertész

Imre Kertész (ur. 9 listopada 1929 w Budapeszcie, zm. 31 marca 2016 tamże) – węgierski pisarz żydowskiego pochodzenia, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 2002.

Życiorys 
Urodził się w rodzinie żydowskiej. W 1944 w wieku 15 lat został wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, później przeniesiony do Buchenwaldu. Cała jego rodzina – oprócz matki – zginęła w czasie wojny. Doświadczenia te wywarły decydujący wpływ na jego późniejszą twórczość.

W 1945 powrócił na Węgry, gdzie od 1948 pracował jako dziennikarz w gazecie „Világosság”. Z pracy został zwolniony w 1951 roku, gdy czasopismo stało się oficjalnym organem węgierskiej partii komunistycznej. Potem pracował m.in. w służbach prasowych Ministerstwa Przemysłu, skąd również go zwolniono w 1953 roku. Od tego czasu poświęcił się głównie pisaniu i wykonywaniu tłumaczeń. W latach 50. i 60. tłumaczył z niemieckiego (Nietzsche, Freud, Hofmannsthal, Schnitzler, Roth, Wittgenstein i Canetti).

Kertész mieszkał wraz z żoną w Berlinie.

Los utracony 
W latach 70. napisał powieść Los utracony, w której opisał doświadczenia chłopca w nazistowskich obozach koncentracyjnych: w Auschwitz, w Buchenwaldzie i podobozie mieszczącym się w Zeitz.

W 2005 książka doczekała się filmowej adaptacji pod tym samym tytułem. Reżyserii podjął się węgierski operator, pracujący również za granicą, Lajos Koltai.

Los utracony oraz dwie kolejne powieści Fiasko i Kadysz za nienarodzone dziecko stanowią tzw. „trylogię ludzi bez losu”.

Nagrody i wyróżnienia 
Był laureatem wielu nagród literackich – zarówno węgierskich, jak i zagranicznych, m.in. Brandenburger Literaturpreis (1995), Leipziger Buchpreis (1997) oraz WELT-Literaturpreis (2000).

W 2002 otrzymał literacką Nagrodę Nobla „za pisarstwo, które wynosi doświadczenia jednostki ponad przeciwieństwa brutalnej historii”.

W 2014 roku otrzymał najwyższe węgierskie odznaczenie – Wielki Krzyż Orderu św. Stefana.

Dzieła 
 1975: Los utracony (Sorstalanság)
 1977: A nyomkereső
 1988: Fiasko (A kudarc)
 1990: Kadysz za nienarodzone dziecko (Kaddis a meg nem született gyermekért)
 1991: Angielska flaga (Az angol lobogó)
 1992: Dziennik galernika (Gályanapló)
 1993: A holocaust mint kultúra
 1993: Jegyzõkönyv
 1997: Ja, inny. Kronika przemiany (Valaki más: a változás krónikája)
 1998: A gondolatnyi csend, amíg a kivégzőosztag újratölt
 2001: Język na wygnaniu (A száműzött nyelv)
 2003: Likwidacja (Felszámolás)
 2006: Dossier K. (K. dosszié)
 2008: Európa nyomasztó öröksége
 2011: Mentés másként
 2014: Ostatnia gospoda. Zapiski (A végső kocsma)

Przypisy 

Węgierscy pisarze XX wieku
Węgierscy pisarze XXI wieku
Węgierscy prozaicy
Węgierscy tłumacze
Węgierscy dziennikarze
Pisarze związani z Berlinem
Pisarze związani z Budapesztem
Tłumacze literatury niemieckojęzycznej
Nobliści – literatura
Odznaczeni Orderem Świętego Stefana
Węgierscy Żydzi
Więźniowie KL Auschwitz
Więźniowie KL Buchenwald
Ocalali z Zagłady Żydów
Ludzie urodzeni w Budapeszcie
Urodzeni w 1929
Zmarli w 2016
Dzień Programisty

Dzień Programisty – święto programistów obchodzone w 256. dniu roku ( czyli liczba wszystkich możliwych wartości jednego bajtu informacji w jego najpopularniejszej, 8-bitowej postaci). Tradycyjnie, programiści starają się uczcić ten dzień w niekonwencjonalny sposób.

Dzień Programisty w roku przestępnym wypada 12 września, a w pozostałe lata 13 września.

W Rosji jest oficjalnym świętem, ustanowionym przez prezydenta Dmitrija Miedwiediewa dekretem z dnia 11 września 2009 roku.

Zobacz też 
 liczba 256
 Dzień Informatyka
 Dzień Administratora

Przypisy 

Imprezy informatyczne
Programisty
Bill Joy

William Nelson „Bill” Joy (ur. 8 listopada 1954 w Farmington Hills) – amerykański programista, jeden z twórców korporacji Sun Microsystems.

Ukończył studia zawodowe inżynierii elektrycznej na Uniwersytecie Michigan, a tytuł magistra uzyskał na wydziale Inżynierii Elektrycznej i Wiedzy Komputerowej Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. W czasie bytności w pracowni CSRG na Berkeley stał się jednym z twórców odmiany Uniksa BSD. Jest autorem edytora modalnego vi.

W 1982 odszedł z uczelni i wraz ze Scottem McNealy’m założył przedsiębiorstwo Sun Microsystems. W jej ramach projektował m.in. systemy Solaris, NFS, procesory SPARC oraz język programowania Java.

Jest autorem jednego z dyskutowanych tekstów na temat sztucznej inteligencji ostatnich lat, Why the Future Doesn’t Need Us.

Członek amerykańskiej National Academy of Engineering.

Przypisy

Linki zewnętrzne 
 Why the future doesn’t need us. – esej Billa Joya w czasopiśmie „Wired” (2000) 

Urodzeni w 1954
Amerykańscy informatycy
BSD
Amerykańscy futurolodzy
Inżynierowie elektrycy
Amerykańscy programiści
Sun Microsystems
Ket (typ ożaglowania)

Ket (ang. Cat Boat) – typ ożaglowania, a także jednostka pływająca posiadająca ten typ ożaglowania, czyli wyposażona tylko w jeden maszt (grotmaszt), oraz tylko jeden żagiel (grot) w postaci dowolnego rodzaju żagla skośnego. Ket nie posiada foka, czym różni się od slupa. Ze względu na brak żagla przedniego maszt na kecie przesunięty jest w kierunku dziobu, aby uzyskać zrównoważenie żaglowe.

Dziś jest już rzadko stosowany w celach rekreacyjnych. Używany główne w celach szkoleniowych i sportowych – w jednoosobowych klasach regatowych (np. Finn), oraz w klasach przygotowawczych (np. OK Dinghy, Optimist).

Końcówkę, lub przedrostek ket dodaje się także do nazwy jednostek dwumasztowych nie noszących przednich sztaksli. Przykładowo, szkuner-ket lub ket-kecz wygląda tak, jak dwa kety na jednym kadłubie. Pierwszy maszt jest wtedy umieszczony blisko dziobu.

Zobacz też 
 slup
 jol
 kecz
 ożaglowanie
 olinowanie
 takielunek

Bibliografia 

Typy i klasy jachtów
UD

Ultra-Drive – system wspomagania zmian biegów (Campagnolo)
 Unia Demokratyczna – liberalno-demokratyczna partia polityczna
 UD – oznaczenie literowe autobusów na wojskowych tablicach rejestracyjnych pojazdów w Polsce
Bell Labs

Nokia Bell Labs – oddział badawczy i wdrożeniowy fińskiej firmy telekomunikacyjnej Nokia, oryginalnie założony jako centrum badawcze firmy AT&T.

Historia 
Powstał w 1925 z inicjatywy Waltera Gifforda, prezesa American Telegraph and Telephone (AT&T) z wydziału rozwojowego przedsiębiorstwa Western Electric. Laboratoria należały w 50% do Western Electric i 50% do AT&T.

Pierwotnie dział rozwojowy ulokowany był w przy ulicy 463 West Street w Nowym Jorku, ale w czasie II WŚ został częściowo przeniesiony poza miasto. Główny ośrodek zlokalizowano w Murray Hill, 33 km na zachód od NYC. W latach 60. do Murray Hill przenoszono coraz więcej biur w tym wszystkie nowojorskie. Pracowało tam 3 tysiące osób z czego ok. 1/3 posiadało tytuły doktorskie.

Zajmowano się tam szerokim spektrum badań technologicznych. Oddział dzielił się na 3 sekcje: badawczą, budowy systemów, rozwojową. Pierwsza zgłębiała praktyczne zastosowania takich działów nauki jak: matematyka, fizyka, nauki materiałowe, nauki behawioralne, teoria programowania komputerowego, kładąc podstawy pod współczesną telekomunikację. Dział inżynieryjny zajmował się budową skomplikowanych systemów dla sieci telekomunikacyjnych, zaś rozwojowy – największy z trzech – projektowanie systemów zarówno sprzętowych, jak i programistycznych dla telekomunikacji.

John Bardeen, William Bradford Shockley i Walter Houser Brattain opracowali tutaj w 1947 pierwszy tranzystor, za co w 1956 roku otrzymali Nagrodę Nobla z dziedziny fizyki.

W laboratoriach wynaleziono ogniwo fotowoltaiczne, tranzystor, laser, fotokomórkę, elektroniczne centrale telefoniczne, telekomunikację satelitarną, procesor optyczny, stereofoniczny zapis dźwięku. Z Bell Labs wywodzi się także system operacyjny Unix oraz język programowania C, opracowany przez Dennisa Ritchie i Kena Thompsona na początku lat 70. XX wieku oraz język C++ rozwinięty przez Bjarne Stroustrupa w latach 80.

AT&T wydzieliła Bell Labs w 1996 wraz z większością swych oddziałów zajmujących się osprzętem jako nowe przedsiębiorstwo Lucent Technologies. Niewielka grupa badaczy pozostała w ramach AT&T jako AT&T Laboratories. W roku 2016 weszło w skład przedsiębiorstwa Nokia, w wyniku przejęcia spółki Alcatel-Lucent. 

Bell Laboratories zostało dopisane w czerwcu 1999 do Księgi rekordów Guinnessa jako najbardziej nagradzane Nagrodą Nobla. Do 2021 15 pracowników laboratoriów zostało dziewięciokrotnie nagrodzonych medalem noblowskim:
 Arthur Ashkin (2018),
 Eric Betzig (2014), 
 Willard Boyle i George P. Smith (2009),
 Horst Störmer, Daniel Tsui, Robert Laughlin (1998),
 Steven Chu (1997),
 Arno Penzias i Robert Woodrow Wilson (1978),
 Philip Warren Anderson (1977),
 John Bardeen, Walter H Brattain i William Shockley (1956),
 Clinton Joseph Davisson (1937).

Przypisy

Bibliografia 
 

Amerykańskie przedsiębiorstwa informatyczne
Przedsiębiorstwa z siedzibą w New Jersey
Nienawiść

Nienawiść – bardzo silne uczucie niechęci wobec kogoś lub czegoś, często połączone z pragnieniem, by obiekt nienawiści spotkało coś złego.

Nienawiść bywa przeciwstawiana miłości i opisywana jako męczące uczucie, następujące w wyniku bólu związanego z uczuciem zranienia, zemsty, wrogości i oszukania.

Nienawiść przybiera czasem postać obsesyjną: chęć zemsty jest tak silna, iż osoba nią zawładnięta nie jest w stanie przestać o niej myśleć; wówczas nienawiść jest głównym motywem jej działań i bardzo silnym bodźcem wpływającym na percepcję rzeczywistości.

Zobacz też 

 mowa nienawiści
 zbrodnia nienawiści

Bibliografia 
(Nie)nawidzenia : świat przez nienawiść / Marek Krajewski. Kraków : Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2020. 

Emocje i motywacja
Grzechy
Relacje społeczne