alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Ovisnost

Ovisnost može biti psihička, fizička ili kombinacija ova dva vida.

Fizička ovisnost 
Fizička ovisnost je stanje organizma koje nastaje uslijed uzimanja stvari koje uzrokuju ovisnost, kad više za održavanje homeostaze organizmu više nije dovoljno unošenje hrane i redovna fizička aktivnost i san (tj. osnovne ljudske potrebe), nego postoji fizička potreba organizma za određenim stimulansom na koji se organizam privikao.

Takvo stanje se očituje raznolikim simptomima, ovisno o tvari o kojoj je čovjek ovisan. Organizam fizički ovisnog čovjeka može postići homeostazu samo ako je stimulativna tvar prisutna u organizmu.

Oboljeli svoju žudnju za supstancom koja uzrokuje fizičku ovisnost opisuju kao nešto nagonski, nešto poput libida u adolescenta ili poput gladi osobe podvrgnute mučenju glađu.

Psihička ovisnost 
Psihička ovisnost je bliska fizičkoj po manifestacijama (nešto čovjeku nedostaje), no uzrok nije (ili ne mora biti) tvarni, dakle ne mora se raditi o opojnim tvarima. Čovjek može biti ovisan o televiziji, Internetu, poslu, nekom drugom čovjeku, o bilo čemu. Uskraćivanje stimulansa dovodi do kriza sličnih kao i kod fizičke ovisnosti. Čest je slučaj osoba koje su ovisne fizički da postanu ovisne i psihički i obratno.

Liječenje 
Izliječenje je uvijek moguće, a pristup ovisi o problemu.

Eksterni linkovi 

 Medicinski obavjesni program

 
Psihijatrija
Osnovne teme u etici
Adaptacija

Adaptacija je prilagođavanje organizma sredini - okolini. Svaki organizam jeste u dinamičnom odnosu sa svojom okolinom težeći da se održi u životu. Adaptacija je način na koji se organizam održava u životu u promenjivim životnim okolnostima.

Adaptacija može biti:

 pasivna, gde organizam menja svoja funkcionalna svojstva shodno promenama u životnoj okolini
 aktivna, gde organizam napušta neodgovarajuću okolinu i naseljava onu koja mu odgovara
 aktivna, gde organizam menja okolinu i prilagođava je svojim potrebama

U biologiji se još razlikuje:

 ontogenetska adaptacija - prilagođavanje jedinke 
 filogenetska adaptacija - prilagođavanje vrste kroz evoluciju 

U fiziologiji i psihologiji pod adaptacijom se podrazumeva sposobnost čula da ne reaguju na dugotrajne, ne prejake čulne podražaje. Time se čulni organi rasterećuju i oslobađaju izvesnih iritirajućih podražaja iz sredine.

U tehnici, adaptacija označava takvu aktivnost kojom se tehnička sredstva i tehnička sredina preuređuju kako bi ostvarili neku novu funkciju ili raniju funkciju koja se vremenom usled rada poremetila.

U društvenim naukama adaptacija se koristi u više značenja, a najčešće da bi se označilo prilagođavanje ponašanja subjekta društvenim standardima u koju se integrira.

U ergonomiji su aktuelna sva značenja pojma adaptacije.

Društvene nauke
Psihologija
Biologija
Tehnologija
Sex
Ergonomija

Ergonomija je nauka koja se bavi dizajnom proizvoda tako da oni najbolje budu prilagođeni ljudskom telu.

Ergonomija se uglavnom shvata kako je to definisano u prethodnoj definiciji. Ipak, ona, u suštini, ali i sadržajno jeste multi i interdisciplinarna nauka koja se bavi sistemom čovek-mašina kako bi se mašina prilagodila čovekovim bio-psiho-socijalnim ograničenjima i zahtevima kako bi upotreba mašine bila efikasnija, bezbednija i pouzdanija. Pod pojmom mašina podrazumeva se svaki materijalni predmet sa kojim čovek dolazi u dodir prilikom obavljanja nekog posla, tako da je mašina tastatura računara, obična olovka, ali i lokomotiva, automobil, avion itd. Na početku nastanka ove nauke, neposredno posle Drugog svetskog rata, akcenat je bio na prilagođavanju mašine (shvaćene na prethodan način) ljudskom telu i njegovim ograničenjima. Ipak, danas se ne može zanemariti da čovekova psihička i socijalna ograničenja, potrebe, zahtevi mogu biti takođe limit u korišćenju nekog sredstva i da i njih treba učitavati prilikom projektovanja tehničkog sredstva ili tehničkog sistema.

Nastanak ergonomije se vezuje za brzi razvoj tehnike i tehničkih sredstava koja su bila sve savršenija i efikasnija, ali se onda javio čovek kao onaj koji svojim ograničenjima postaje limitirajući faktor njezinog razvoja. Na primer, tehnički uzevši neko najsavršenije sredstvo nije "ergonomsko" ako ga čovek sa svojim bio-psiho-socijalnim karakteristikama ne može da efikasno koristi i to je danas limitirajući faktor tehničkog i tehnološkog razvoja.

Ergonomijom se danas bave biolozi, antropolozi, psiholozi, sociolozi..., ali sva znanja koja nosi svaka od nabrojanih i ne nabrojanih struka ne znači ništa ako se ne integrišu u skup jedinstvenih i usklađenih zahteva koji se moraju postaviti pred projektanta ili dizajnera tehničkog sredstva da bi ono zadovoljilo sve potrebe i zahteve čoveka. 

Jednostavan primer primene ergonomije je stolica za sekretaricu: 
 Visina sedišta može da se podešava - da noge ne bi visile već da dodiruju (tj. da se oslanjaju) na pod.
 Da ima rukohvate da prilikom kucanja na tastaturi nadlaktice budu oslonjene, da se ruke i ramena manje zamaraju. 
 Naslon stolice treba da pridržava deo kičme u lumbalnom delu.
 Stolica treba da ima mogućnost okretanja u krug da bi se mogao opsluživati sto koji je u obliku ćiriličnog slova "G" - jedan deo računarski, drugi deo za pisanje...
 Stolica treba da ima točkove da se malim odgurivanjem nogama može prići nekom bližem ormanu bez ustajanja i sl...

Reference 

Društvene nauke
Psihologija
Tehnologija
Ergonomija
Ontologija

Ontologija (grč. τό ον - biće, bitak i λόγος - učenje, reč, zakon) je filozofska disciplina koja raspravlja ο biću kao bivstvujućem, kao i ο njegovim opštim, fundamentalnim i konstitutivnim određenjima. 

Sam izraz ontologija (philosophia de ente) prvi put se javlja 1613. godine kod Goklenijusa, a nešto kasnije i kod Klauberga, koji upotrebljava i termin ontosofija (o biću kao biću u određenom sistemu kategorija).

Ontologija u antičkoj filozofiji 
Problematika ontologije sadržana je implicitno i u prvim filozofskim pogledima Miletske škole, mada se pojam "biće" prvi put eksplicitno javlja tek kod Parmenida i to u čuvenoj definiciji "biće jeste, nebiće nije". Za Antičku filozofiju bilo je sasvim novo Parmenidovo potpuno zanemarivanje varljivih čulnih podataka i okretanje isključivo pojmovima kao jedinom izvoru znanja. Posledice ovakvog mišljenja su u potpunoj suprotnosti sa svime o čemu nas čula obaveštavaju - kretanje ne postoji a sve što mi nazivamo "svetom" je samo privid.
Najznačajniji pomak posle Parmenida učinili su atomisti - Leukip i Demokrit. Da bi nekako ipak objasnili činjenicu kretanja morali su pristati na to da nebiće ("praznina") ipak postoji a da je biće podeljeno u beskonačno mnogo sitnih "atoma".
Platon je biće poistovetio sa večnim, nepromenjivim idejama, dok je kod Aristotela ontologija šire tretirana u okviru opšte metafizike.

Ontologija u srednjevekovnoj filozofiji 
U srednjevekovnoj filozofiji, ontologija ima obeležje spekulativne pretpostavke, kao i strogo kanonizovane i sistematizovane šeme, u okviru kojih razne varijante rezultuju sličnim odgovorima. Kao široko i sistematski obrađivana filozofska disciplina, ontologija je tretirana kod Kristijana Volfa (1679-1754) kao racionalna nauka koja sačinjava teorijsku filozofiju ili metafiziku. Kod Imanuela Kanta (1724-1804), ontologija je takođe deo metafizike. On umesto tradicionalne ontologije, osniva transcendentalnu filozofiju, "kao predvorje prave metafizike", koja želi postaviti elementarne uslove celokupnog čovekovog znanja a priori. Za G. V. F. Hegela (1770-1831), biće je prva i najapstraktnija kategorija na samom početku dijalektičkog procesa. Biće i mišljenje je u suštini jedno te isto, odnosno, kategorija bića kod Hegela označava neodređenu neposrednost i upravo se zato negira svojom antitezom – nebićem, a biće i nebiće su samo momenti u razvoju apsolutne ideje (prave stvarnosti).

Ontologija u savremenoj filozofiji 
U novijoj filozofiji, značajan je pokušaj N. Hartmana u delu Novi putevi ontologije, da analizira razne slojeve bića i ontologiju suprostavi metafizičkim teorijama. Pokušaj Martina Hajdegera, a i njegovo delo "fundamentalna ontologija", upravljen je na ljudski opstanak. Za njega, ontologija je pojam koji se odnosi na stvoreni svet, a ne odnosi se na nestvorenog Boga - on je metaontologičan.

Ontologija uvek daje osnovni pečat i smer celokupnom načinu filozofiranja, tj. ontologija unutar različitih filozofskih sistema, uvek predstavlja temelj dotičnog filozofskog sistema.

Eksterni linkovi 

 Gnostička ontologija 

 
Filozofske discipline
Uljanovsk

Uljanovsk (rus. Ульяновск) je grad u Rusiji na reci Volgi. Upravno je središte Uljanovske oblasti. Prema popisu iz 2005. imao je 623.100 stanovnika. Osnovan je 1648. godine, kao Simbirsk. 1924. godine ime grada je promenjeno u Uljanovsk, po Vladimiru Lenjinu (Uljanovu).

Gradovi u Rusiji
Rovca

Rovca je naselje u opštini Berane u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2003. bilo je 105 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 110 stanovnika).

Demografija 
U naselju Rovca živi 80 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,8 godina (40,8 kod muškaraca i 36,4 kod žena). U naselju ima 34 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,09.

Stanovništvo u ovom naselju veoma je heterogeno, a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

Reference

Spoljašnje veze 
 Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)

Opština Berane
Galicijski jezik

{| border="1" cellpadding="2" cellspacing="0" align="right" width="300"
! colspan="2" bgcolor="lightgrey" style="font-size:120%"|Galicijski (galego)
|-
| valign="top"|Govori se u:
| Španija
|-
| valign="top"|Regioni:
| Galicija, teritorije koje se sa njom (istočni deo oblasti El Bjerso u provinciji Leon, tri opštine na zapadu Provincije Zamora) i mesta unutar Provincije Kaseres (Cáceres) Valverde del Fresno, Elhas i San Martin de Trebeho.
|-
| valign="top"|Ukupan broj govornika:
| Oko 3 miliona.
|-
| valign="top"|Mesto broj:
| Ne nalazi se među prvih 100.
|-
| valign="top"|Genetska klasifikacija:
|Indoevropski
 Italski
  Romanski
   Romanski
    Zapadnoromanski jezici
      Galoiberska grupa
         Galicijsko-portugalski|-
! colspan="2" bgcolor="lightgrey"|Oficijalni status
|-
| valign="top"|Zvanični jezik:
| valign="top"|Galicija.
|-
| valign="top"|Reguliše:
| valign="top"| Kraljevska Galicijska Akademija (Zakon o jezičkoj normalizaciji (br. 3/1983, 15. jun))
|-
! colspan="2" bgcolor="lightgrey"|Kod
|-
|ISO 639-1||gl
|-
|ISO 639-2(B)||
|-
|ISO 639-2(T)||
|-
|SIL||CLN
|}Galicijski jezik' (galicijski: galego'') je jedan od jezika Španije. To je matični jezik autonomne pokrajine Galicije, gde je zvaničan zajedno sa kastiljanskim (španskim. Veoma je blizak portugalskom jeziku.

Osim Galicije, govori se u ruralnim zonama El Bjersa (Provincija Leon), u jednoj arhaičnoj formi koja je slična portugalskom i leonskom leonskom jeziku, u tri opštine u Provinciji Kaseres u Dolini Halima (Valverde del Fresno, Elhas i San Martin de Trebeho), i u Hispanoamerici, u zajednicama u kojima je broj galicijskih emigranata velik, posebno Buenos Airesu (Argentina).

Istorija 
Galicijski je romanski jezik, koji je nastao od nekadašnjeg galicijsko-portugalskog jezika, srednjovekovnog jezika koji je nastao od latinskog u severozapadnim oblastima Iberijskog poluostrva, konkretno u rimskoj provinciji Galaeciji, tj. u današnjoj Galiciji, severnom Portugalu, Asturiji, Leonu i delu Provincije Zamora.

Primeri

Eksterni linkovi 

Novine na galicijskom:
 Luns a Venres  - Slobodna štampa
 Galicia Hoxe  - dnevni list
 Vieiros
 Gznacion
 Arroutada Noticias 
 Galiza Livre - pro independence online vijesti (na reintegracijskom galicijskom)

Romanski jezici
Jezici Španije
Asturleonski jezik

Аsturleonski je romanski jezik. Blizak je španjolskom i portugalskom. U literaturi ga se može naći i kao asturski i asturijski jezik.

Govori se u Španjolskoj, u pokrajinama Leonu (izv. León) i Asturiji (izv. Asturias) te u Portugalu, u pokrajini Miranda do Douro.

Podjela 
Asturleonski jezik, ili tačnije rečeno, grupa asturleonskih jezika se deli na:
 Asturijski jezik (Španija)
 Zapadni asturijanski
 Centralni asturijanski
 Istočni asturijanski
 Leonski jezik (Španija)
 Kantabrijski dijalekt (Španija)
 Mirandski jezik (Portugal)
 Ekstremadurski dijalekt''' (Španija)

Vanjske veze 

Jezici Španije
Romanski jezici
Medijci

Medijci (Međani) su stari iranski narod srodan Perzijancima koji se na područje Medije što se prostirala između Kaspijskog mora i Mezopotamije nastanio u 2. milenijumu pne. Ovaj kraj danas pripada sjeverozapadnom Iranu, sjeveroistočnom Iraku i zapadnoj Turskoj.

Njihovo ime prvi puta spominje se u asirskim natpisima 836. pne. U 8. vijeku pne. sastoji se od nekoliko manjih kneževina, a njihova plemena ujedinit će vladar Dejok (vl. 728–675. pne) i postat prvi vladar Medije. Naslijedit će ga njegov sin Fraort (vl. 675–653. pne.) koji ulazi u anti-asirsku koaliciju sa Kimerijcima i kroz čiji će se period (možda) oslobodit asirske vlasti. On je međutim u napadu poražen a i sam je poginuo. Historija spominje i Fraorta uzurpatora koji je vladao kraće vrijeme a pogubljen je u Ecbatani. Do 625. pne. izgleda da je Medija bila pod skitskom invazijom, i to od 653. do 625. pne. kada njome vlada Madije Skitski.

Posljednja dva vladara su Kijaksar (vl. 625–585. pne.), Fraortov sin koji će proširiti teritorij Medije, te Astijag. Kijaksar je imao kćer ili unuku koja se zvala Amitis i postala je ženom Nabukodonosora II. kojoj je ovaj izgradio Viseće vrtove Babilona. Kijaksar je modernizirao svoju vojsku i uništio Ninivu 612. pne. Naslijedio ga je njegov sin, posljednji medijski kralj, Astijag, kojega je detronizirao (srušio sa vlasti) njegov unuk Kir Veliki. Zemljom su zavladali Perzijanci.

Medijska plemena 
 Busae, dolazi od perzijskog buza, njihovo pravo ime je nepoznato
 Paraetaceni, nomadski narod
 Stru­khat
 Arizanti, od Arija (plemići) i Zantu (pleme, klan).
 Budii, pleme među crnomorskim Skitima
 Magi, njihov jezik Sumerani su nazivali emegir.

Povezano 
 Medijski jezik
 Medijska Monarhija

Vanjske veze 

 History of the Medes 

Drevni iranski narodi
Medijska Monarhija
Klitemnestra

Klitemnestra (grč. , Klutaimnếstra) u grčkoj mitologiji kraljica je Mikene Agamemnonova je žena, Elektrina, Ifigenijina i Orestova majka.

Etimologija 
Klitemnestrino ime dolazi od grčkih riječi , klytos = "slavan", "plemenit" te , mnestria = "prosac", "udvarač".

Mitologija

Život 
Klitemnestra je bila Tindarejeva i Ledina kći, a prema legendi o Ledi možda dijelom i Zeusov potomak. Naime, iz Ledinih su jaja izašli: Kastor i Polideuk iz jednog jajeta te Helena i Klitemnestra iz drugog.

Klitemnestrin prvi muž bio je Tantal, kralj Pize u zapadnom Peloponezu. Ubio ga je Agamemnon koji je potom učinio Klitemnestru svojom ženom.

Motivi za ubojstvo 
Agamemnon je vodio grčke snage usred Trojanskog rata do Troje, ali su ga na putu stalno usporavali slabi vjetrovi. Bogovi su mu rekli da će se vjetrovi vratiti ako žrtvuje svoju kćer Ifigeniju boginji Artemidi. Uvjerio je Klitemnestru da pošalje Ifigeniju rekavši joj da je cilj njezina dolaska da se uda za Ahileja. Kad je Ifigenija stigla, žrtvovana je. Ova izdaja bila je djelomični motiv za nadolazeće Klitemnestrino ubojstvo.

Dok je Agamemnon bio odsutan, Klitemnestra je započela aferu s Egistom, rođakom svoga muža, a zajedno su imali kćer Erigonu. Ne zna se je li Klitemnestru Egist zaveo ili je svojevoljno prevarila muža. No bez obzira na to, zajedno su kovali urotu i planirali ubojstvo njezina muža. Kad se Agamemnon vratio iz Troje, sa sobom je doveo princezu Kasandru kao svoju priležnicu, što je izazvalo veliku Klitemnestrinu ljubomoru i postalo drugi motiv za ubojstvo.

Ubojstvo Agamemnona 
Pri njegovu dolasku, ušao je u palaču na banket, a Kasandra je ostala u kočiji. Tad su Klitemnestra/Egist ispunili svoj plan (najčešće izvori govore o ubojstvu sjekirom). Postoji nekoliko inačica ubojstva: Klitemnestra ubija Agamemnona sama, Egist sam ubija Agamemnona, a posljednja govori da su to učinili zajedno. Prema nekim izvorima, Kasandra nije ubijena s Agamemnonom, nego je napustila Mikenu neozlijeđena. Također, kao jedna od pokretačkih snaga ubojstva, Klitemnestrina narav varira od izvora do izvora: Homerova je Klitemnestra slaba i podložna, a Eshilova manipulativna i okrutna.

U međuvremenu je proročica Kasandra predvidjela svoje i Agamemnonovo ubojstvo. Njezini pokušaji da to spriječe propali su (Apolon ju je prokleo tako da nitko ne vjeruje njezinim proročanstvima) te je, kad je čula Agamemnonov vrisak, potrčala u palaču, a Klitemnestra ju je ubila. 

Nakon ubojstava, Egist je preuzeo Agamemnonovo mjesto i vladao s Klitemnestrom.

Smrt 
Osam godina poslije, Orest se vratio iz Atene sa svojom sestrom Elektrom te osvećuje svog oca ubivši svoju majku Klitemnestru.

Literatura 
 Homer: Ilijada
 Eshil: Orestija

Eksterni linkovi 

 Klitemnestra u grčkoj mitologiji 

Grčka mitologija
TV Avala

TV Avala je bila jedna od pet televizijskih kuća koja je u 2006. godini dobila nacionalnu frekvenciju na konkursu za dodelu istih koje je raspisala Republička radiodifuzna agencija u Srbiji. Televizija Avala je sa emitovanjem eksperimentalnog programa počela 17. septembra 2006. na K5 mreži (bivša mreža Trećeg kanala).

Programski koncept 
TV Avala je svojim programskim konceptom gledaocima svakodnevno nudila širok spektar informacija od poslovnih i zabavnih, informacija iz kulture, uglavnom nekomercijalnog filmskog i serijskog programa kao i dokumentarnog programa.

Od svog nastanka, televizija Avala se uglavnom fokusirala na filmove proslavljenih španskih i francuskih reditelja, kao i na engleske serije 'A' produkcije.

Vlasništvo i problemi 
Jedan od uticajnijih suvlasnika TV Avale bio je Željko Mitrović, koji je vlasnik i RTV Pink. 

TV Avala je imala dugove veće od 30 miliona evra. Zaposleni u Avali mnogo meseci nisu primili platu. Pošto je Avala stvarala finansijske gubitke, u medijima se spekulisalo da Željko Mitrović namerava da je proda.

Dana 22. decembra 2011. radnici televizije su stupili u štrajk zbog neisplaćenih zarada koje kasne do 6 meseci.

Prestanak emitovanja 

Dana 4. novembra 2012. godine, TV Avala je prestala sa emitovanjem programa, pošto joj je Republička radiodifuzna agencija oduzela dozvolu za emitovanje programa.

Reference 

Nastanci 2006.
Prestanci 2012.
Avala
Mediji u Beogradu
Istorija Beograda
Citizendium

Citizendium [ˌsɪtɨˈzɛndiəm] (engl. citizen: građanin + [compen]dium: kompendij), projekt slobodne enciklopedije na engleskom jeziku zasnovan na wikiju koji je kao »građanski kompendij svega« pokrenuo Larry Sanger, jedan od dvojice suosnivača Wikipedije.

Sangeru se nije svidjela činjenica da po Wikipediji svatko može napisati što želi, bez odgovornosti i posve anonimno. Stoga je izašao iz uprave Wikipedije i pokrenuo Citizendium-online-enciklopediju u kojoj ipak ima malo više reda. Onaj tko želi dodati novi članak u Citizendium morat će se registrirati, i to pravim imenom i prezimenom, a izradu i kvalitetu novih članaka nadgledat će znanstvenici i stručnjaci u određenim područjima. Sve će i dalje biti besplatno i na dobrovoljnoj bazi, baš kao i na Wikipediji. Na Citizendiumu se trenutno nalazi 10.000 članaka, što je ujedno i najveći problem s kojim će se ova nova enciklopedija morati suočiti: izgradnja dovoljne količine sadržaja da postane ozbiljan konkurent Wikipediji.

Izvori

Vanjske veze 

 Web stranica projekta Citizendium

Internetske enciklopedije
Slobodne enciklopedije
Večernji list

Večernji list hrvatske su dnevne novine koje izdaje zagrebačka tvrtka "Večernji list d.d".

Prvi je broj lista izašao 1. srpnja 1959, a nastao je spajanjem dvaju tadašnjih dnevnih novina, Narodnog lista i Večernjeg vjesnika. List je, kao i njegovi prethodnici, bio posvećen manje politici, a više "običnim" temama poput sporta, mode, kriminala i svakodnevnog života, zbog čega je ubrzo postao najčitanijim dnevnikom u Hrvatskoj i stekao nadimak Večernjak. Nakon demokratizacije 1990. se po političkim stavovima pozicionirao uglavnom desno od centra. Prva mu je ozbiljna konkurencija na zagrebačkom i nacionalnom tržištu 1998. postao novopokrenuti Jutarnji list. Od 2000. je u vlasništvu austrijske medijske grupacije Styria AG.

Prema anketi "GfK Centar za istraživanje tržišta" iz 2001. godine, Večernji list je vodeći  je nacionalni list u zemlji s jakim regionalnim izdanjima.

"Večernji list" je projektom "Nogomet srcem" 2006. osvojio treće mjesto na natjecanju "Ifra Cross Media Award 2006", za praćenje Svjetskog prvenstva u nogometu, postavši prvim hrvatskim dnevnikom koji je osvojio neku međunarodnu nagradu.

Glavni urednici 
Kroz povijest najnakladnijih hrvatskih dnevnih novina, "Večernji list" je vodilo 11 glavnih urednika:
 Tomislav Golubović (od 1959. do 1961.),
 Mirko Bilić (od 1961. do 1963.),
 Vera Vrcić (od 1963. do 1968.),
 Davor Šošić (od 1968. do 1972.),
 Milan Bekić (od 1972. do 1975.),
 Drago Šubić (od 1975. do 1983.),
 Stjepan Andrašić (od 1983. do 1990.),
 Ivo Lajtman (od 1990. do 1992., a nakon smrti, kraće vrijeme zamjenjivao ga je v.d. Vinko Česi, do novog gl. urednika),
 Branko Tuđen (od 1992. do 2001.),
 Ružica Cigler (od 2001. do 2005.),
 Miljenko Manjkas (od 2005. do 2006.)
 Goran Ogurlić (od 2006.)

Izvori

Vanjska poveznica 
 Newsportal vecernji.hr
 Poslovne stranice Večernjeg lista 

Hrvatske dnevne novine
Ksenija Pajić

Ksenija Pajić (Rijeka, 30. lipnja 1961.) je hrvatska filmska i kazališna glumica.

Biografija 
Rođena je u Rijeci, gdje je završila osnovnu i srednju školu. Diplomirala je na Akademiji dramskih umjetnosti u Zagrebu 1984. godine. Nakon diplomiranja provela je dvije sezone angažirana u Teatru u gostima gdje je igrala glavne uloge. Godine 1986. primljena je u stalni angažman Dramskog kazališta Gavella. Ostvarila je veliki broj zapaženih uloga u kazalištu, na filmu i na televiziji.

Uloge u kazalištu (Gavella)

Televizijske uloge

Filmske uloge

Nagrade 
 Nagrada udruženja dramskih umjetnika: Važno je zvati se Ernest - uloga Gvandolen Fairfax.
 Nagrada na Danima satire.
 Film - glavna nagrada za ulogu u filmu Oficir s ružom na međunarodnom festivalu u Valenciji.

Jugoslavenske teatarske glumice
Jugoslavenske televizijske glumice
Jugoslavenske filmske glumice
Hrvatske kazališne glumice
Hrvatske televizijske glumice
Hrvatske filmske glumice
Biografije, Rijeka
Sirig

Sirig je naselje u opštini Temerin u Južnobačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 3010 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 2542 stanovnika).

Geografske odlike 
Sirig se nalazi u zapadnom delu opštine Temerin, na nadmorskoj visini od 82 m. Od Temerina je udaljen 6 km, a od Novog Sada oko 20 km. Smešten je na raskrsnici međunarodnog puta E-5 (M-22) Novi Sad-Subotica i regionalnog puta R-104 od Odžaka prema Temerinu. Središnji deo atara preseca autoput Beograd-Subotica. Atar Siriga ima površinu od 2697 ha, što čini 16% teritorije opštine.

Kroz naselje protiče Kisački kanal (Kanalić).

Istorija 
Sirig je najmanje i najmlađe naselje koje se spominje još u 15. veku, a planski na današnjem mestu je nastalo 1927. godine na pustari na kojoj su se naselili oko 200 porodica iz Bođana i Vajske koji su raseljeni zbog poplava Dunava 1924. i 1926. Njima je dodeljena zemlja oduzeta agrarnom reformom od Srpske pravoslavne crkve. Kasnije su se u Sirig doselilo još 25 porodica dobrovoljaca iz banatskog sela Sokolac. Te porodice su su bile doseljene iz Like u Banat, a morale su napustiti dodeljenu zemlju, jer je njihov prethodni vlasnik dobio sudski spor protiv države.

Mađarski vojnici su 13. i 14. aprila 1941. u Sirigu ubili oko 1.000 stanovnika  i spalili selo.

Privreda 
Stanovništvo se uglavnom bavi poljoprivredom ili radi u industriji Temerina i Novog Sada.
Zemljište u ataru Siriga je vrlo plodno. U blizini naselja se nalaze Čenejska farma i poljoprivredna dobra Kamendin i 7. juli.

Demografija 
U naselju Sirig živi 2335 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,7 godina (36,6 kod muškaraca i 38,7 kod žena). U naselju ima 981 domaćinstvo, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,07.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

Reference

Vanjske veze 

 Sajt opštine Temerin
 Sajt OŠ 'Danilo Zelenović'
 Portal opštine Temerin

Mape i planovi 
 Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain) 
 Satelitska mapa (Wikimapia)
 Gugl satelitska mapa (Maplandia)
 Plan naselja na mapi (Mapquest)

Opština Temerin
Naselja u Vojvodini
Obični ljudi

Obični ljudi može označavati:
 Obični ljudi (roman) (Ordinary People), roman američke spisateljice Judith Guest;
 Obični ljudi (film), ekranizacija romana koja je 1980. nagrađena Oscarom;
 Obični ljudi (TV serija), hrvatska telenovela
Horg

Horg, knjiga (kratka proza) Milana Belegišanina, objavljena u Biblioteci Savremenici novosadskog "Prometeja". Sastoji se od četiri samostalne priče ("Horg", "Nadanov let", "Susret", Melem"), koje su ipak duboko povezane, pa nije slučajno da im je autor dao zajednički naslov po prvoj od njih. Riječ je o zajedničkoj povijesti o mitskom jelenu Horgu, koji se pojavljuje u različitim vremenima, ali uvek na istom prostoru - u blizini manastira Rakovac.

Ocjena kritičara 
"Jedino se patnjom vreme ne meri. Zato Belegišaninovi junaci jezde, razapeti na rogovima moćnog Horga, u večnosti, ne hajući mnogo što mi još ne znamo da je ta večnost svuda oko nas, ovde i sada, a ne u nekoj dalekoj budućnosti o kojoj se da bilo šta misliti. Zato ovde nije reč o mišljenju, već o patnji - isceliteljki." (Slobodan Nenin, "Politika", 16.08.1997).

Izvor:
 Milan Belegišanin: "Horg", "Prometej", Novi Sad, 1997.
 Knjige Milana Belegišanina 

Srpske knjige
Knjige 1997.
Authority control 2
Milan Belegišanin

Milan Belegišanin (Novi Sad, 1956), pozorišni i filmski režiser i književnik.

Na Odseku jugoslovenske književnosti Filozofskog fakulteta u Novom Sadu apsolvirao je 1978. godine, a 1980. je diplomirao na novosadskoj Akademiji umetnosti (Odsek pozorišna, filmska i televizijska režija).

Pozorište 
Režirao je u pozorištima Novog Sada, Skoplja, Prilepa, Sarajeva... Savezna i republička priznanja dobio je za predstave "Juda Iskariotski", "Kuća na granici", "Sledeći za raj". 

Značajnije predstave:
 Tomas Man: "Mario i mađioničar"' 
 Leonid Andrejev: "Juda Iskariotski" (nagrada Malih i eksperimentalnih scena u Sarajevu, 1981)
 Bertold Breht: "Bal" Marek Hlasko: "Sledeći za raj" Oskar Vajld: "Saloma" Slavomir Mrožek: "Kuća na granici" (najbolja predstava 36. susreta vojvođanskih pozorišta u Zrenjaninu i najbolja režija, 1986)
 Viljem Šekspir: "Magbet" Oskar Vajld: "Srećni princ" Judžin O’ Nil: "Dugo putovanje u noć" Danilo Kiš: "Grobnica za Borisa Davidoviča" Film 
Na Festivalu kratkog metra u Beogradu (martovskom festivalu dokumentarnog i kratkometražnog filma) dobio je nekoliko nagrada:
 39. festival - dokumentarni. film "Krik" (zlatna medalja za režiju i nagrada Ministarstva za kulturu za najbolji scenario)
 40. festival - dokumentarni film "Šaputanje života" (srebrna medalja za režiju, nagrada "TV- novosti", nagrada "Umetnik-umetniku")
 51. festival - "Sva Gojkova blaga" (velika zlatna medalja za najbolji dokumentarni film u trajanju preko 30 minuta)

 Književnost 
Objavio je pet knjiga proze:
 "Kamen u žitu : zamkovi i dvorci Vojvodine : ilustrovane priče i legende", 1993. 
 "Svetonikoljska noć", 1994. 
 Horg, 1997. 
 "Krila", 1999. 
 "Okamenjene molitve", 2001. ( knjiga je bila u širem izboru NIN-ovog žirija za roman godine)

 Televizija 
 Knjigu "Kamen u žitu" napisao je na osnovu vlastite televizijske serije "Zamkovi Vojvodine".

Svake subote u ponoć na TV Novi Sad, na završetku emisije "Ukus noći", ima svoju rubriku - priču za laku noć.

Zaposlen je u dokumentarno-obrazovnom programu TV Novi Sad već 20-ak godina.

 Izvor 
 Milan Belegišanin
 "Beleška o autoru" u: Milan Belegišanin: "Horg"'', str. 61

Srpski pisci
Srpski filmski režiseri
Srpski teatarski režiseri
Srpski televizijski režiseri
Biografije, Novi Sad
Authority control
Turekovac

Turekovac je naselje u opštini Leskovac u Jablaničkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 1794 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1804 stanovnika).

Demografija 
U naselju Turekovac živi 1389 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,9 godina (38,2 kod muškaraca i 39,6 kod žena). U naselju ima 466 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,85.

Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

Reference

Vanjske veze 

 Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
 Satelitska mapa (Wikimapia)
 Gugl satelitska mapa (Maplandia)
 Plan naselja na mapi (Mapquest)

Opština Leskovac
Naselja u centralnoj Srbiji
Ivan Buljan

Ivan Buljan (Runovići, 11. prosinca 1949.), bivši hrvatski nogometaš

Nogometna karijera 
Karijeru je započeo u mjesnom klubu Mračaju iz Runovića, a kasnije nastavio u Hajduku od 1967.

Njegove sjajne igre su mu 1975. donijele nagradu Večernjeg lista za najboljeg nogometaša u Jugoslaviji. 

Kad je, po ondašnjim pravilima, stekao pravo odlaska u inozemstvo, odnosno, kad je navršio 28. godina, otišao je igrati za HSV-a 1977. i tamo ostao do 1981. U dresu istog je odigrao slavnu utakmicu protiv matičnog kluba u četvrtzavršnici Kupa europskih prvaka 1979/80. Iste godine je sa HSV-om došao do završnice, kad su izgubili od Nottingham Foresta.

Poslije je odigrao još jednu sezonu u njujorškom Cosmosu. Kao igrač je ostvario uspješnu karijeru, čime je izborio mjesto u jugoslavenskoj izabranoj vrsti 36 puta. S istom je nastupio na SP-u 1974. u SR Njemačkoj i EP-u 1976. u Jugoslaviji.

Trenerska karijera 
Buljan je vršio dužnost sportskog direktora u Hajduku 2008.-2009. godine.

Nepoznate pojedinosti 
Polovicom '70-ih je Ivan Buljan na jednom Hajdukovom treningu slomio nogu najnadarenijem igraču u generaciji Ivici Matkoviću. Nakon tog loma se Matković više nikad nije vratio kao igrač na nogometne terene. Buljan je nakon što je Matkoviću slomio nogu dao zavjet da se neće obrijati dok se Matković ne vrati. Buljan je zaista nekoliko godina igrao sa velikom bradom, koju je naposljetku ipak obrijao .

Izvori 

Hrvatski fudbaleri
Hrvatski fudbalski treneri
Fudbaleri ili nogometaši Hajduka
Treneri Hajduka
Jugoslavenski fudbaleri
Fudbaleri ili nogometaši Hamburgera
Pivnica

Pivnica, ugostiteljski objekt, najčešće veći, specijaliziran za točenje piva. Najčešće se povezuje uz München, glavni grad Bavarske, gdje svaka pivara ima vlastitu pivnicu.

Vidi još 

 kavana
 čajana

Ugostiteljstvo
Pivo
Marijana Radev

Marijana Radev (Konstanca, 21. XI. 1913. - Zagreb, 17. IX. 1973), jugoslavenska operska pjevačica bugarskog porijekla.

Prvi je put nastupila na sceni 1931. godine u Zagrebu na praizvedbi "Božićne priče" Rudolfa Matza, a profesionalno je debitirala 1938. godine u Trstu kao Marina u "Borisu Godunovu", a u HNK je prvi put pjevala u rujnu iste godine Santuzzu u "Cavalleriji rusticani". U Zagrebačkoj operi, kao član ili stalni gost do 1971. godine, ostvarila je 44 uloge i imala gotovo 600 nastupa. 

U sebi je sjedinjavala sva eminentna svojstva snažne umjetničke osobnosti, intenzivan smisao za ritam, istančanu muzikalnost, visoku kulturu, što je uz glas posebnih tamnih preljeva i izrazit glumački dar njezine kreacije učinilo besmrtnima i teško ponovljivima. Premda se najčešće ponajprije doživljava kao Carmen, a i britanska je kritika nakon njezina gostovanja u Covent Gardenu 1955. godine ustvrdila kako od vremena glasovite Emme Calvé nije bilo takve Carmen koja bi potpuno zadovoljila sve pjevačke i glumačke zahtjeve uloge, koju je pjevala i u Bečkoj državnoj operi i pariškoj Operi Comique. Međunarodni ugled ponajviše duguje kreaciji Grofice u "Pikovoj dami" u Scali 1961. godine (zabilježena je živa snimka) i činjenici da je za gramofonsku tvrtku DGG sudjelovala u visoko cijenjenim snimkama Verdijeva "Requiema", Rossinijeva djela "Stabat Mater" i Beethovenove "Misse solemnis". 

U Zagrebu je ostvarila i antologijske kreacije Charlotte u "Wertheru", Amneris, Azucene, Kundry u "Parsifalu", Gotovčeve Dome u "Eri s onoga svijeta" i Govedarke u "Morani", Gluckova "Orfeja". 

Bila je protagonisticom velikih opernih događaja prvih hrvatskih izvedaba suvremenih djela i praizvedaba hrvatskih opera. Pjevala je Brkanovićevu Jelu u "Ekvinociju" i Barbaru u "Zlatu Zadra", Brittenovu Lukreciju, Gotovčevu Milu Gojsalića, Bradatu Turkinju u "Životu razvratnika Stravinskog", Madame Floru u Menottijevu "Mediumu" i druge. Posljednji je put nastupila na sceni 25. travnja 1971. u slavnoj predstavi zvijezda, "Giocondi" pod ravnanjem Lamberta Gardellija, i još jednom u ulozi Slijepe žene pokazala uzorno fraziranje i vrhunsko umijeće inetrpretacije.

Njezin brat Gregor Radev također je bio operski pjevač.

Eksterni linkovi 
 Hrvatski vokalni umjetnici XX. stoljeća u svijetu 

Bugarske operske pjevačice
Jugoslavenske operske pjevačice
Istina o mome životu

Istina o mome životu, romasirana autobiografija princa Đorđa Karađorđevića (1887-1972), u izdanju beogradske "Prosvete", štampana ćirilicom u ljubljanskom "Delu" 1969. godine. Format: 14 x 21 cm.

Drugo izdanje objavljeno je 1988. godine u Beogradu (impresum: Beograd : Ivanka Marković-Sontić, Vladimir Vasić, Pero Drvenica; štamparija: Beograd : "Slobodan Jovović"; 494 str., 32 str. s fotografijama).

Roman je preveden i na slovenski jezik (prevodilac: Franček Šafar) i objavljen pod naslovom Resnica o mojem življenju u dva izdanja 1970. i 1979. godine. Oba izdanja objavila je ljubljanska Državna založba Slovenije, prvo kao knjigu (447 str. + 48 str. s fotografijama, visina 21 cm), a drugo u dvije džepne knjige (visina 18 cm, 256 str. i 266 str.), u biblioteci "Medzaložnička zbirka Žepna knjiga". Knjigu je štampalo ljubljansko "Delo", a džepne knjige ljubljanska "Mladinska knjiga".

Sadržaj 
Roman počinje opisom autorovog hapšenja 2. maja 1925. godine, a onda se nastavlja hronološkim opisom njegovog života od djetinjstva na Cetinju, na dvoru njegovog djede kralja Nikole I, do aprila 1941. godine, kad su ga njemački okupatori Srbije oslobodili iz izolacije u lječilištu za duševno oboljele u Toponici kod Niša.

Roman počinje rečenicom: "Bilo je jutro, drugog maja 1925. godine, kada sam se probudio u svom stanu u Beogradu, u Jevremovoj ulici", a završava rečenicom: "- Zar je trebalo da ceo jedan narod ... narod čiji sam i ja sin, izgubi slobodu - da bih je ja stekao?"

Jednogodišnje zatočeništvo princa Đorđa Karađorđevića u Lovačkom dvorcu u Tikvešu, koji je tada bio u sastavu kraljevskog dobra Belje, opisano je u poglavljima "Sve staro, samo - rešetke nove" (406-427) i "U predsoblju pakla" (428-442). Na tabli između stranica 448. i 449. objavljena je i fotografija s potpisom: "Stari lovački dvorac na Belju, u kojem je princ Đorđe bio u zatočenju godinu dana".

Belje 
Kad govori o prvom mjestu svog zatočeništva, princ Đorđe ne spominje ni Baranju, ni Tikveš, nego samo Belje, Lovački dom, Lovački dvorac, beljski park, beljske šume, beljski zatvor i beljsku stanicu (na kojoj je, ulazeći sporednim ulazom na malo udaljeni kolosek, ukrcan u vagon iz dvorskog željezničkog parka, kojim je prebačen u Toponicu).

Uspoređujući svoje tamnovanje na Belju i u Toponici, princ piše:

Knjige 1969.
Srpske knjige
Srpski romani
Karađorđevići
Istorija Srbije
Autobiografije
Knjige o Baranji
Authority control 2
3rd Rock from the Sun

3rd Rock from the Sun je američki televizijski sitcom koji se originalno emitirao na NBC-ju od 1996. do 2001. Radnja se vrtila oko "porodice" četiri vanzemaljca koji su spustili na Zemlju kako bi proučavali ljudska bića, istovremeno se pretvarajući (često na bizaran način) da su ljudi. TV-serija je bila prva koja je sadržavala 3D epizodu korištenjem tadašnjih filmskih tehnika.

Zaplet 

Radnja je prikazivala vanzemaljsku istraživačku ekspediciju čiji su članovi pokušavali živjeti kao "normalna" ljudska porodica u fiktivnom gradu Rutherford u američkoj državi Ohio. Stanovali u loft stanu. Humor je bio baziran na njihovim pokušajima da proučavaju ljudsko društvo odnosno da kao ljudska bića na Zemlji spoznaju ljudsko stanje. U kasnijim epizodama su se već bili privikli na Zemlju i bili više zainteresiran za svoj ljudski život nego za misiju, za što je kao moguće objašnjenje sugerirana urođena ljudska slabost kojoj su i sami podlegli.

Vrhovni komandant i vođa ekspedicije je bio Dick Solomon (koga je glumio John Lithgow), glava "porodice" koji uzima posao profesora fizike na Državnom univerzitetu Pendelton. Obavještajni oficir Tommy (Joseph Gordon-Levitt) je dobio tijelo tinejdžera i zadatak da se infiltirira u srednju školu (kasnije Univerzitet), dok je obavještajnom oficiru Sally (Kristen Johnston) i oficiru za vezu Harryju (French Stewart) ostavljeno da kao besposleni tridesetogodišnjaci provode vrijeme kao besposličari, odnosno na slabo plaćenim poslovima.

Izvor humora je često bio u kontrastu vanjskog izgleda i "ljudske" uloge likova s njihovim pravim vanzemaljskim karakterom. Dick je umjesto mudrog oca porodice prikazan kao arogantna budala. Unutar glamurozne ženske figure Sally se krila macho vojničina. Najstariji, najobrazovaniji i najiskusniji član grupe Tommy je bio prisiljen trpiti poniženja tinejdžerskog života i posljedice divljih hormona. Jedino se Harry, najbizarniji od svih likova, činio sretnim i uklopljenim u zemaljsko društvo, iako bi ga ponekad nad njim kontrolu preuzeo ugrađeni "radio" uređaj za komunikaciju s matičnim svijetom.

Jedan od stalnih ljudskih likova je bila profesorica Mary Albright (Jane Curtin), koja s Dickom dijeli kancelariju na univerzitetu, te s vremenom s njim počinje ljubavnu vezu.

3rd Rock from the Sun na prostoru bivše Jugoslavije 
U Srbiji je prikazivana prvobitno svake subote na Televiziji BK, dok je nakon par godina prikazivana na B92.Sada se prikazuje na HBO comedy.
Serija u Hrvatskoj 1997. i 1998. emitirana na programu hrvatske privatne Mreže pod naslovom Treći kamenčić od Sunca.

Bilješke

Vanjske veze 
 Službena stranica 3rd Rock
 Episode guide
 

Američke TV-serije
Sitkomi
Serije nagrađene nagradom Emmy za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji
Serije nagrađene Zlatnim globusom za najbolju seriju - komedija ili mjuzikl
Bogdan Mamula

Bogdan Mamula (1918 — 2002), general-potpukovnik Jugoslovenske narodne armije i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija 
Rođen je 13. aprila 1918. godine u selu Gomirju, kod Vrbovskog.

Učesnik Narodnooslobodilačke borbe od 1941. godine. Bio komandant Trinaeste proleterske udarne brigade „Rade Končar“ i načelnik štaba 35. ličke divizije.

Posle rata bio na na komandnim dužnostima u Jugoslovenskoj narodnoj armiji u Rijeci, Ljubljani, Novom Sadu i Beogradu. Posle rata je bio na školovanju u komadno-štabnoj Frunze akademiji u Sovjetskom Savezu. Bio je vojni ataše u Ambasadi FNRJ u Moskvi, od 1953. do 1957. godine, Načelnik Štaba Vojvođanskog Korpusa i načelnik Vojne Akademije kopnene vojske - VA KOV. Objavio više knjiga - monografija o ratnim jedinicama i ratnim operacijama na području Like, Korduna, Banije i Gorskog Kotara ( Treća primorsko - goranska udarna brigada, Prvi proleterski bataljon Hrvatske). Penzionisan u činu general-potpukovnika JNA. Bogdan Mamula je potomak barona Lazara Mamule, guvernera Dalmacije i kuma knjaza Danila Petrovića.

Umro 2002. godine u Bogradu. Sahranjen u Aleji Narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.

Nosilac Partizanske spomenice 1941. i Ordena narodnog heroja, Ordena partizanske zvezde, Ordena Narodnog oslobođenja,Ordena bratstva i jedinstva, Ordena za hrabrost, Ordena ratne zastave, Ordena narodne armije, Ordena zasluge za narod, Ordena za vojne zasluge.

Literatura 
 Narodni heroji Jugoslavije. „Mladost“ Beograd, 1975. godina
 Treća primorsko - goranska udarna brigadaBogdan Mamula
 Prvi proleterski bataljon HrvatskeBogdan Mamula

Jugoslavenski komunisti
Srpski komunisti
Jugoslavenski partizani
Narodni heroji Jugoslavije
Kristen Johnston

Kristen Johnston, (Washington, D.C., 20.9. 1967.-) je Emmyjima nagrađena američka kazališna, filmska i televizijska glumica.

Najpoznatija je po ulozi vanzemaljskog sigurnosnog oficira Sally Solomon u sitcomu 3rd Rock from the Sun. Tu ulogu - macho vojničine prisiljene da živi kao privlačna žena - je dobila zahvaljujući visini od 183 cm i neobično dubokom glasu.

Pored toga je nastupila kao Wilma Flintstone u nastavku igrane adaptacije popularne animirane serije The Flintstones.

Filmografija 
  Music and Lyrics  (2007)
  ER  (2005)
  Strangers with Candy  (2005) 
  Sex and the City  (2004) (TV)
  Austin Powers in Goldmember  (2002) 
  Stage On Screen: The Women  (2002) (TV) 
  The Flintstones in Viva Rock Vegas  (2000) 
  Austin Powers: The Spy Who Shagged Me  (1999) 
  Nobody Knows Anything (1998) 
  Microscopic Milton  (1997) (TV) 
  London Suite  (1996) (TV) 
  3rd Rock from the Sun  (1996-2001) (TV)
  Backfire!  (1995) 
  The Debt  (1993) 
  Amazonia  (1992)
  The Orkly Kid  (1985)

Izabrane kazališne uloge 
  Much Ado About Nothing  Shakespeare in the Park
  Aunt Dan and Lemon  (2004) 
  The Women  (2002)
  The Lights  (1993)

Vanjske veze 
 
 2006 Interview with Kristen Johnston on Theatre.com 

Američke televizijske glumice
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Friends

Friends je američki televizijski sitcom o grupi šest prijatelja koji žive u njujorškoj općini Manhattan, a koja se originalno prikazivala na NBC-ju od 1994. do 2004. Seriju su stvorili David Crane i Marta Kauffman, a producirali Kevin S. Bright, Marta Kauffman i David Crane. Smatra se jednom od najpopularnijih TV-serija svih vremena, te je emitirana u preko 100 različitih zemalja.

Nastanak 
Friends su 1994. godine stvorili David Crane i Marta Kauffman, nakon svoje kablovske serije Dream On. Friends se trebao prikazivati mladoj odrasloj publici koja se početkom 1990-ih identificirala s tzv. café kulturom, čestim izmjenama romantičnih partnera i suvremenom nezavisnošću.

Ispočetka se trebala nazivati Across the Hall, Six of One, Insomnia Cafe i Friends Like Us. Friends je producirala tvrtka Bright/Kauffman/Crane Productions, zajedno s Warner Bros. Television, za NBC. 'Friends' je svoj debi imao 22.9. 1994. te se odmah nametnuo kao izuzetno popularna komedija. Serija je kroz deset godina predstavljala ogroman uspjeh i imala stalan termin prikazivanja četvrtkom navečer na NBC-ju. Završna epizoda emitirana 6.5. 2004. je bila jedno od najgledanijih finala serije u televizijskoj historiji, ostavši jedino iza finala serija M*A*S*H, Cheers, Home Improvement, Mad About You i Seinfeld.

Likovi i glumačka postava

Friends na prostoru bivše Jugoslavije 
Friends je pod naslovom Prijatelji u Hrvatskoj emitirala Hrvatska radiotelevizija. U Srbiji ju je emitirala RTV Pink B92 i Prva Srpska Televizija

Pored toga se emitirala u Crnoj Gori Prva, u Sloveniji na POP TV, u Makedoniji na A1i na Kosovu na RTK.

Eksterni linkovi 

 Official Friends site
 
 
 
 Friends Trivia Questions 

 
Authority control 2
Lisa Kudrow

Lisa Marie Diane Kudrow (Encino, Kalifornija, 30.7. 1963. -) je Emmyjima i nagradom SAG nagrađena američka glumica najpoznatija po ulozi Phoebe Buffay u popularnom televizijskom sitcomu Friends.

Biografija 
Lisa Kudrow se rodila u porodici židovskog neurologa Leeja Kudrowa i Nedre Stern. U mladosti je namjeravala slijediti karijeru svog oca i braće, te se upisala na elitni Vassar College gdje je diplomirala biologiju.

Međutim, vrlo rano je otkrila strast prema glumi te postala članicom teatarske družine The Groundlings. Preko nje se probila na televiziju, ali pokušaji da dobije stalni angažman u Saturday Night Live i Frasier nisu uspjeli. Međutim, jedan od prijatelja ju je nagovorio da ode na audiciju za ulogu ekscentrične konobarice Ursulle Buffay u TV-seriji Mad About You.

Taj lik joj je pomogao da ostavi dobar dojam na producente Friendsa, te je tako dobila ulogu Phoebe Buffay, najpoznatiju u svojoj karijeri. Od svih šest članova stalne postave, upravo je Kudrow dobila najviše nominacija za Emmy. U posljednjoj sezoni te serije je, zajedno s ostatkom ekipe, s honorarom od 1 milion US$ po epizodi postala najbolje plaćenom glumicom u historiji televizije.

Kudrow je u pauzama snimanja serije nastojala izgraditi i filmsku karijeru. Uz tradicionalne komedije kao što je Roxy & Michelle's High School Reunion, Analyze This i Analyze That, Kudrow je pokazala dosta sklonosti za atipične uloge u niskobudžetnim nezavisnim filmovima kao što su The Opposite of Sex, Happy Endings i Wonderland.

27.5. 1995. Lisa Kudrow se udala za Michela Sterna, francuskog reklamnog agenta. S njima ima sina Juliana Murraya, rođenog 1998. godine. Trudnoća je iskorištena za zaplet TV-serije Friends vezan uz trudnoću lika Phoebe.

Godine 2005. Kudrow je producirala, pisala i nastupala u HBO-voj seriji The Combeback, čije je snimanje, usprkos pohvala i nominacije za Emmy, obustavljeno nakon jedne sezone.

Eksterni linkovi 

 

Američke filmske glumice
Američke televizijske glumice
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Friends
Authority control
Doris Roberts

{{Infokutija02 glumac
| name          = Doris Roberts
| slika = DorisRobertsDec10.jpg
| širina_slike = 220px
| opis = Roberts u sceni iz Everybody Loves Raymond
| ime_po_rođenju = Doris May Green 
| datum_rođenja = 
| mjesto_rođenja = St. Louis, SAD
| supružnik = Michael E. Cannata (1956–1962; razvod; 1 sin)William Goyen (1963–1983; njegova smrt)
| zanimanje = glumica
| period = 1952–
| nagrade = {{awd|award=Emmy za sporednu glumicu u dramskoj seriji|year=1983|title=St. Elsewhere}}
}}Doris May Roberts' (St. Louis, Missouri, 4.11. 1925. -) je Emmyjima nagrađivana američka glumica, najpoznatija po ulozi Marie Barone u Everybody Loves Raymond.

 Biografija 
Doris Roberts je rođena u St. Louisu, a otac je napustio njenu majku u djetinjstvu. Odgojila ju je majčina židovska rodbina u Bronxu, a oca nije nikada upoznala niti saznala njegovo prezime.

Njena televizijska karijera je započela 1952. godine nastupom u TV-seriji Studio One. 1950-ih je također počela nastupati na Broadwayu. Na televiziji je imala nastupe u TV-serijama Naked City, Ben Casey i The Defenders.

Njen najpoznatiji film je bilo kult-ostvarenje The Honeymoon Killers iz 1970. Nakon toga je sve češće počela dobijati uloge majki i starijih žena. 1980-ih je bila članica stalne postave TV-serije Remington Steele.

Njena najpoznatija uloga je Marie Barone, ostarjela majka glavnog junaka u popularnom sitcomu Everybody Loves Raymond. Za nju je dobila tri Emmyja.

Osim glumom, Doris Roberts se bavi i kulinarstvom, te je objavila godine 2005. knjigu Are You Hungry, Dear? Life, Laughs, and Lasagna posvećenu njenom hobiju. Pored toga je aktivna u borbi za prava životinja, a pred Kongresom 2002. o diskriminaciji prema glumcima starije dobi u Hollywoodu.

Do 1962. je njen suprug bio Michael Cannata, s kojim ima sina Michaela Cannatu Jr. 1963. godine se udala za književnika Williama Goyena i s njim ostala do njegove smrti 1983. godine.

Danas živi u Hollywoodu, u kući koja je pripadala Jamesu Deanu.

 Izabrana filmografija 
 Our House (2006, TV)
 Grandma's Boy (2006)
 Dickie Roberts: Former Child Star (2003) 
 All Over the Guy (2001) 
 Toy Story 2 (1999)
 A Mom for Christmas (1990)
 National Lampoon's Christmas Vacation (1989) 
 Simple Justice (1989) 
 Number One With a Bullet (1987) 
 Love in the Present Tense (1986) 
 Ordinary Heroes (1985) 
 Angie (1979-1980)
 It Happened One Christmas (1977)
 Mary Hartman, Mary Hartman (1976-1978)
 Hester Street (1975) 
 The Honeymoon Killers (1970) 
 No Way to Treat a Lady'' (1968)

Izvori

Vanjske veze 

 
 

Američke televizijske glumice
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Alan Young

Alan Young (19.11. 1919.- 19. 5. 2016) je bio glumac najpoznatiji po svojoj televizijskoj ulozi u Mister Ed, seriji o konju koji govori .

Rođen je kao Angus Young u mjestu North Shields u engleskoj grofoviji Tyne and Wear. Odrastao je u Edinburghu i Kanadi. Zbog astme je u djetinjstvu bio vezan za krevet, te tako zavolio radio. Kada je odrastao, postao je spiker na kanadskoj radio-mreži CBC. 

Godine 1944. se preslio u SAD i na NBC-jevoj radio mreži nastupao u The Alan Young Show, kao zamjena za Eddieja Cantora. Najesen je prešao na ABC (1944-46), a potom se vratio na NBC (1946-49). 

Televizijska verzija Alan Young Showa je počela 1950. Nakon prestanka emitiranja, Young se pojavljivao u sporednim ulogama u filmovima kao što je The Time Machine (1960). Najpopularnija uloga mu je, međutim, Mister Ed, CBS-ova TV-serija koja se snimala od 1961 do 1966. U njoj je glumio vlasnika konja koji govori.

Kasnije je osnovao radidifuzni odjel za Crkvu kršćanske nauke te uglavnom davao glasove za animirane filmove.

Vanjske veze 

 Službena stranica 
 Alan Young interview on "The Joe Cook Program" July 2006 

Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci
Dobitnici Emmy nagrade za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji
Spikeri