alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Išme-Dagan I

Išme-Dagan (oko 1780.-1741. pne.) bio je sin amorejskog kralja Ašura, Šamši-Adada I. Otac ga je postavio na prijestolje u gradu Ekalatum, a vladao je područjem gornjeg toka Tigrisa, uključujući i grad Ašur.

Istovremeno, njegov brat, Jasmak-Adad, vladao je u Mariju, gdje su nađeni i dokumenti o dopisivanju između oca i dvojice sinova.

Nakon Šamši-Adadove smrti, Išme-Dagan uspio je vladati još nekoliko godina, nakon čega ga, čini se, svrgavaju mjesni moćnici, premda prema Popisu asirskih kraljeva vlada još četrdeset godina. Bio je suvremenik Hamurabijev, te je gledao kako raste moć Babilonije. Asirija je, unatoč tome, u njegovo vrijeme ostala neovisna, izgubivši ipak mnogo od svoje nekadađnje moći.

Vidi također 
 Asirija
 Asirski vladari

Asirski vladari
Jasmak-Adad

Yasmah-Adad je bio sin amoritskog kralja Šamši-Adada I, piostavljen na prijestolje Marija poslije uspješnog vojnog pohoda. Nakon očeve smrti uspio je vladati samo ktraće vrijeme prije nego što ga je svrgnuo domaći velmoža Zimrilim. Brat Ishme-Dagan I je istovremeno vladao Ekallatumom. Korespondencija oca i sina je pronađena u Mariju i daje zanimljiv i na trenutke humoristički prikaz odnosa u kraljevskoj porodici.

Literatura 
 "Documents Epistolaires du Palais de Mari"
 E.Roux "Ancient Iraq" (Penguin, Harmondsworth)

V. također 
 Asirija
 Babilonija i Asirija
 Kraljevi Asirije
 Kronologija Babilonije i Asirije

Asirija
Iakhdunlim

Iakhdunlim je bio kralj Marija, grada-države u Gornjoj Mezopotamiji u 19. vijeku pne. Porijeklom je Amorit, a na prijestolje je došao nakon smrti oca Iagitlima. Iakhdunlim je od Marija stvorio regionalnu silu. Vodio je nekoliko uspješnih pohoda na obalu Mediterana. Kraljevstvo su mu ugrožavala nomadska plemena kao što su Kanaaniti, ali ih je porazio i prisilio na plaćanje danka. Nakon toga je sagradio hram bogu Shamashu.

U međuvremenu je Shamshi-Adad I postao kraljem Asirije, a Iakhdunlim je primio zahtjeve za pomoć od kraljeva ugroženih Shamshi-Adadovim ekspanzionističjkim planovima. Ali prije nego što je išta stigao učiniti, Iakhdunlima su ubile vlastite sluge. Nastao je kaos u kome je Shamshi-Adad okupirao Mari. Zimrilim, Iakhdunlimov sin i nasljednik, bio se prisiljen skloniti u Aleppo, gdje je ostao u izgnanstvu sve do Shamshi-Adadove smrti.

Mezopotamija
Zimrilim

Zimrilim je bio kralj grada-države Mari od oko 1779. do 1757. pne.

Bio je sin i nasljednik Iakhdunlima, ali je bio prisiljen pobjeći u Yamkhad nakon što su m oca ubile sluge u dvorskom puču. Grad je okupirao Shamshi-Adad I, kralj Assura, koji je na prijestio postavio svog sina Yasmah-Adada. Ubrzo nakon smrti Shamshi-Adada I, Zimrilim se vratio i izgnanstva te svrgnuo Yasmah-Adada uz pomoć Yarimlima, kralja Yamkhada.

Zimrilim je vladao Marijem oko dvadeset godina, te vodio niz pohoda s ciljem da uspostavi dominaciju u dolinama Eufrata i Rijeka Khabura. Proširio je gradsku palatu, učinivši je možda najvećom u tadašnjem svijetu, te predmetom zavisti svih drugih kraljeva.

Također je sudjelovao u zbivanjima na širem području, te je jednom (možda oko 1764. pne.) bio saveznik Hammurabija u njegovim ratovima protiv Eshnunne.

Zimrilimov lični život je poznat na osnovu pločica očuvanih u državnom arhivu Marija. Oženio je Shibtu, princezu Yakhmada, te imao najmanje osam kćeri s nekoliko žena. Neke od njih je dao udati za poglavare lokalnih gradova, a dvije su postale sveštenice. Korespondencija kralja i njegovih kčeri pokazuje da je Zimrilim cijenio njihove upravne sposobnosti, a kći Kiru je imenovao gradonačelnicom obližnjeg grada. Pretpostavlja se da se radilo o gradu imena Yarim-i-Adad, no klinasti zapisi su oštećeni i ne daju nedvosmislene podatke.

Godine 1757. pne. Hammurabi je osvojio i opustošio Mari (iako neki drže da se grad predao bez borbe). U tom trenutku Zimrilim nestaje iz istoriskih zapisa, te se pretpostavlja da je ubijen.

Kraljevi
Historija Sirije
Pijaristi

Pijaristi su članovi katoličkog reda, koji je osnovao španski redovnik sveti Josip Kalasancijski (1557-1648). Tačan naziv reda: Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum Piarum (Red Siromačnih Kleričnih Popova Milosrdnih Škola nazvanih po Božjoj Majci). Pijarističke škole takođe nazivaju i Milosrdnim Školama.

Geslo: Pietas et litterae (Milosrđe i nauke)

Osnivanje reda 
Sveti Josip je svoju prvu školu otvorio 1597. godine u Rimu na obali Tibra. Njegovi đaci su poticali iz siromašnih porodica. Hteo im je omogućiti učenje, pa je njegov institut prva besplatna škola u Evropi – i ujedno u celom svetu. Josip Clasan je za svoj rad tražio pomoć Bogorodice i njoj se zakleo . Pijaristi su redovnici, kojima je glavni cilj obrazovanje i učenje dece. Njegova škola je postala veoma poznata, a red pijarista se sve više i više širio po Italiji, Španjolsoj, Poljskoj i Njemačkom Carstvu.

Međutim, o Josipu je jedan redovnik raširio glasine, da nemoralno i nesposobno vodi brigu o školama. Red je imao i problema sa inkvizicijom, jer su sakrivali velikog astronoma Galileja. Josipove škole su zatvorili, red su raspustili. Doživeo je psihički slom, ali je do kraja života ostao veran Bogu. Zbog toga ga i nazivaju hrišćanski Joba. Nakon njegove smrti se na sahrani pojavio veliki deo grada Rima. Njegove delove odeće i zemlju u kojoj je ukopan su šakama vadili, jer su smatrali, da pripada svetom čoveku.
Sto godina nakon njegove smrti su ga proglasili za blaženoga, a 1767. za sveca. Red pijarista je ponovo dobio dozvolu da osnuje škole u uči decu.

Grb 

Grb pijarista je oblika štita. U sredini se ukršćuje veliko slovo M i veliko slovo A - to je Bogordičin monogram. Na donjem delu se nalazi grčka skraćenica od reči Marija Majka Božja. A u gornjem delu je polegnuti polumesec polumesec sa krstom - to simboliše, da je Marija kraljica sveta.

Pijaristi danas 
Ovaj posao danas vrši 1.400 redovnika sa 8.000 kolega u 33 zemalja, 143 škola i 96 župa. U svetu preko 115.000 đaka pohađa pijarističke škole.

Pijaristi u Mađarskoj 
Prva pijaristička škola u Mađarskoj je osnovana 1642. godine u Podolinu. Red je cvetao u zemlji, međutim nakon Prvog i Drugog svetskog rata je sve više škola zatvoreno. Za verem hladnog rata su samo dve škole funkcionisale: budimpeštanska i kečkemetska.

Danas u Mađarskoj u šest gradova ima pijarističkih gimnazija (Segedin, Kečkemet, Budimpešta, Vac, Mošonmađarovar i Velika Kanjiža) U Gedu (Göd) održavaju stručnu srednju školu a u Šatoraljaujhelju imaju jedino đački dom. Mađarske pijarističke institute pohađa otprilike 3.000 đaka.
Direktor mađarske pijarističke provincije je Jožef Urban.

Katolički redovi
Kultura pokala

Kultura zvonastih pokala (nekada skraćeno na Kultura pokala, Narod pokala ili Beaker narod; ), ca. 2800 – 1900. pne. je izraz koji se koristi za široko ali mjestimično rasprostranjenu arheološku kulturu prahistorijske zapadne Evrope koja je trajala od kasnog neolita (kameno doba) do ranog bronzanog doba. Izraz je prvi koristio John Abercromby, prema prepoznatljivikm posudama za piće.

Vanjske veze 

 A Beaker from Kent 
 BBC — History — Bronze Age Britain
 Bronze Age — Beaker People — Wessex Culture
 The Beaker Folk in the Balkans]
 All Bell Beaker (Kultura Pokala) scientific articles on line free access

Drevni narodi
Arheološke kulture
Bronzano doba
Nordijsko bronzano doba

Nordijsko brončano doba (također Sjeverno brončano doba) je naziv koji je Oscar Montelius koristio period i kulturu Brončanog doba u prahistorijskoj Skandinaviji, cca. 1800. pne. - 500. pne., s nalazištima koja se prostiru na istok sve do Estonije .

Danas se smtara da je ova kultura bila direktna preteča i izvor germanske kulture. Naslijedila je Kilturu vezanih posuda i druge kako bi evoluirala u proto-germansku kulturu Predimskog željeznog doba. Za jezik kojim je govorio narod ove kulture se smatra da je bila najranija varijanta proto-germanskog.

Povezano 
 Mač bronzanog doba
 Egtvedska djevojka
 Grob Kralja
 Kameni brodovi
 Tanumshede

Literatura 
 Dabrowski, J. (1989) Nordische Kreis un Kulturen Polnischer Gebiete. Die Bronzezeit im Ostseegebiet. Ein Rapport der Kgl. Schwedischen Akademie der Literatur Geschichte und Alter unt Altertumsforschung über das Julita-Symposium 1986. Ed Ambrosiani, B. Kungl. Vitterhets Historie och Antikvitets Akademien. Konferenser 22. Stockholm.
 Davidson, H. R. Ellis and Gelling, Peter: The Chariot of the Sun and other Rites and Symbols of the Northern European Bronze Age.
 K. Demakopoulou (ed.), Gods and Heroes of the European Bronze Age, published on the occasion of the exhibition "Gods and Heroes of the Bronze Age. Europe at the Time of Ulysses", from December 19, 1998, to April 5, 1999, at the National Museum of Denmark, Copenhagen, London (1999), .
 Demougeot, E. La formation de l'Europe et les invasions barbares, Paris: Editions Montaigne, 1969-1974.
 Kaliff, Anders. 2001. Gothic Connections. Contacts between eastern Scandinavia and the southern Baltic coast 1000 BC – 500 AD. 
 Montelius, Oscar, 1885. Om tidsbestämning inom bronsåldern med särskilt avseende på Skandinavien.
 Musset, L. Les invasions: les vagues germanique, Paris: Presses universitaires de France, 1965.
 Nordgren, I. 2004. Well Spring Of The Goths. About the Gothic Peoples in the Nordic Countries and on the Continent.

Vanjske veze 

 www.bronzeage.net 

Historija Germana
Drevni narodi
Arheološke kulture
Avaris

Avaris (egip. ħ.t wʕr.t [hatwaret], stgrč. Αὔαρις [Auaris], grč. Άβαρις [Ávaris]), za koga se drži da je u blizini Tell el-Dab'a (neki još uvijek navode druge lokacije), bio je glavni grad dinastije Hiksa u Egiptu. Smješten u sjeveroistočnom dijelu Delte Nila, Avaris je bio baza kraljeva Hiksa u egipatskom Drugom prijelaznom periodu. Grad je sagrađen na ruševinama grada iz doba Srednjeg kraljevstva koga su bili osvojili Hiksi. Nakon osvajanja, Hiksi su snažno utvrdili grad i vladali zemljom koristeći novu vojnu tehnologiju, prije svega dvokolice koje prije stari Egipćani nisu bili poznavali,.

Nalazište Tell el-Dab'a, koje pokriva područje od 2 kvadratna kilometra, je danas u ruševinama, ali je enkoć bilo dobro razvijeo trgoačko središte. Artefakti iskopani u hramu sagrađenm u periodu Hiksa potječu iz svih područja egejskog svijeta. Hram je čak imao zidne slike nalik na minojske koje datiraju prije onih nađenih na Kritu u Palači Knossoa. Veliki grob od blatnih opeka je iskopan zapadno od hrama su pronađena grobna dobra poput bakarnih mačeva.

Pred kraj Sedamnaeste dinastije, Ahmose I, osnivač Osamnaeste dinastije, osvojio je Avaris nedugo prije nego što su Hiksi konačno izbačeni iz Egipta. Glavni gtrad Hiksa je nakon egipatskog trijumfa sravnjen sa zemljom. Međutim, nešto poslije toga, kompleks palače je sagrađen od prvih vladara 18. dinastije. Sastojao se dijeliom iz glinenih opeka iz citadele Hiksa te je, izgleda, služio kao kraljevska rezidancija. Oblast palače je bila nastanjena do vremebna Amenhotepa III, a možda čak i Ramzesa II.

Grad je, po svemu sudeći, bio našpušten nakon izbacivanja Hiksa, alije ponovno nastanjen u doba Devetnaeste dinastije, kada je uzep ime Pi-Ramesses (ili Pi-Ramases).

Izvori 
 Reeves, Nicholas. Ancient Egypt, The Great Discoveries, a Year-by-Year Chronicle, Nicholas Reeves, (Thames and Hudson Ltd, London), c 2000. See 1987, Avaris and the Aegean: Minoan Frescoes in Egypt.
 International Standard Bible Encyclopedia, vol. IV, pg. 38. Entry on "Rameses" by Dr. R. W. Pierce, (William B. Eerdmans Publishing Company, Grand Rapids MI) 1988.
 Bietak, Manfred. "Avaris : the capital of the Hyksos : recent excavations at Tell el-Dab´a" (British Museum Press for the Trustees of the British Museum, London) 1996.

Arheološka nalazišta u Egiptu
Drevni gradovi
Isin

Ovaj članak je o gradu. Za "Međunarodni identifikacijski broj vrijednosnih papira" v. International Securities Identifying Number

Isin je bio grad u Donjoj Mezopotamiji, koji je procvao u 20. vijeku pne. Nijedan kralj Isina nije poznat iz sumerskog perioda, a "Dinastija Isina" se odnosi na amoritske države u Donjoj Mezopotamiji koje su stekle nezavisnost slabljenjem Treće dinastije Ura. Dinastija Isina je nestala cca. 1730. pne. (kratka kronologija).

Historija 
Pred kraj 3. vijeka pne. Treća dinastija Ura je tako solabila, da se njen posljednji vladar Ibbi-Sin nije mogao suprostaviti osvajačima iza Elama. Jedan od njegovih službenika po imenu Ishbi-Erra, se iz prijestolnice Ura preselio u Isin. Nakon Ibbi-Sinovog poraza, Ishbi-Erra se proglasio kraljem i nastojao predstaviti kao legitimni nastavljač dinastije. 

Ishbi-Erra, međutim, nije uspio uspostaviti njen autoritet, jer su vakuum vlasti iskoristili i drugi gradovi - kao Eshnunna i Ashur - te postali moćna središta. Ishbi-Erra je, međutim, uspio poraziti Elamite i temeljem toga preuzeti vlast nad gradovima kao što su Ur, Uruk i kulturno središte Nippur.

Isin je sljedećih 100 godina prosperirao kao političko, ekonomsko i kulturno središte, pa tako arheolozi danas pronalaze tragove hramove, ali i brojne kraljevske ukaze i zakonske tekstove, Vladari Isina su, po svemu sudeći, koristili trgovačke rute s Perzijskim zaljevom, kao i centraliziranu strukturu ranije sumerske države.

Isin je, međutim, naglo oslabio, a mnogi historičari, na temelju dokumenata iz tog perioda, vjeruju da je došlo do kolapsa irigacijskog sistema. Političku nestabilnost je iskoristio Gungunum, guverner Lagaša koji se otcijepio, osvojio Ur i tako ekonomski obogaljio Isin.Gungunumovi nasljednicui Abisare i Sumu-el (cca. 1905 i 1894) su odsjekli Isin od kanala i preusmjerili ih u svoju prijestolnicu Larsa. U to doba je izgublje i Nippur, te se Isin više nije oporavio. Godine 1860. pne. je legitimnu dinastiju zbacio stranac po imenu Enlil-bani.

Isin je uspio održati svoju nezavisnost sljedećih četrdeset godina, prije nego što ga je pokorio vladar Larse po imenu Rim-Sin.

Kraljevi Isina 
Prva dinastija Isina (kratka kronologija)

Sumer
Uništeni gradovi
Arheološka nalazišta u Iraku
Kultura Unetice

Kultura Unetice, ili, ispravnije, Kultura Únětice, (njemački: Aunjetitz) je naziv za kulturu ranog Brončanog doba, kojoj je prethodila Kultura pokala a slijedila je Kultura grobnih humaka. Nalazište po kome je dobila ime je zapadno od Praga. Fokus joj je u oblasti oko Češke republike, južne i centralne Njemačke i zapadne Poljske. Korijeni su joj u Kulturi pokala. Datirana je u period 2300-1600. pne. (Bronca A1 i A2 u kronološkoj shemi Paula Reinckea).

A1: 2300-1950. pne.: trokutasti bodeži, ravne sjekire, kamene narukvice, kremeni vrhovi strijela
A2: 1950-1700. pne: bodeži s metalnom drškom, helebarde, igle s ušicama, metalne narukvice

Ovi datumi se temelje na radiokarbonskom datiranju groblja Singen te dendro-datiranju groblja Leubingen i Helmsdorf.

Literatura 
 J. M. Coles/A. F. Harding, The Bronze age in Europe (London 1979).
 G. Weber, Händler, Krieger, Bronzegießer (Kassel 1992).
 R. Krause, Die endneolithischen und frühbronzezeitlichen Grabfunde auf der Nordterrasse von Singen am Hohentwiel (Stuttgart 1988).
 B. Cunliffe (ed.), The Oxford illustrated prehistory of Europe (Oxford, Oxford University Press 1994).

Eksterni linkovi =
 http://www.uni-leipzig.de/~ufg/reihe/files/lobufa13.pdf (B. Lißner o njemačkim grupama) 

Arheološke kulture
Kulture bronzanog doba
1690-e pne.



Događaji i trendovi 
 1700-1500. pne. - Huritska osvajanja.
 Lila-Ir-Tash vlada Elamskim Carstvom (cca. 1700 - cca. 1698. pne.).
 Temti-Agun I vlada Elamskim Carstvom (cca. 1698. - cca. 1690. pne.).
 Izlazak Izraelita iz Egipta, prema Trazilu, egipatskom matematičaru i astronomu koji je živio u doba Tiberija (cca. 1691. pne.).
 Tan-Uli vlada Elamskim Carstvom (cca. 1690 - cca. 1655. pne.).
 Belu-bani je kralj Asirije (1700-1691. pne.).
 Libaia je kralj Asirije (1690-1674. pne.).
 1691. pne. - 11.6. - Lunarni Saros 32 počinje.

Znamenite ličnosti

Smrti 
 1695. pne. - Sarah, žena Abrahamova, prema Hebrejskom kalendaru.

 
-830
Huriti

Za historiju kraljevstva Mitanni (1500–1300. pne.), v. Mitanni.
Huriti (također Kuriti; klinopis Ḫu-ur-ri ) su bili narod drevnog Bliskog Istoka, koji je živio u sjevernoj Mezopotamiji i oblastima istočno i zapadno od nje, s početkom od oko 2500. pne.. Vjerojatno su se naselili s Kavkaza, ali za to nema čvrstih dokaza. Postojbina im je bila Subartu, dolina rijeke Khabur, a kasnije su se nametnuli kao vladari malih kraljevstva au Mezopotamiji i Siriji. Najveće i najvažnije od njih je bilo kraljevstvo Mitanni.

Huriti su igrali važnu ulogu u historiji Hetita.

Bilješke

Literatura 
 Martiros Kavoukjian, Armenia, Subartu and Sumer, Montreal, 1989
 Jacquetta Hawkes, "The First Great Civilizations"
"Yet the Hurrians did not disappear from history. Away to the North in their Armenian homeland, they entrenched themselves and build up the kingdom of Urartu."
 E. A. Speiser, "Introduction to Hurrians," 
 E. A. Speiser, "Hurrians and Subarians," 
 Artak Movsisyan, Sacred Highland: Armenia in the spiritual conception of the Near East, Yerevan, 2000.
 Artak Movsisyan, Aratta: Land of the Sacred Law, Yerevan, 2001. 
 Vahan Kurkjian, History of Armenia, Michigan, 1958 
 Martiros Kavoukjian, The Genesis of Armenian People, Montreal, 1982. 
 O.R. Gurney, "The Beginning of Civilization,"
"The influence of the Hurro-Hittite upon Greek religion is indeed remarkable."
"The weather god Teshub, standing on the bull, who became well known throughout the Roman Empire under the name of Jupiter dolic henus."
 Hovick Nersessian, Highlands of Armenia, Los Angeles, 2000. 
 Vyacheslav V. Ivanov and Thomas Gamkrelidze, The Early History of Indo-­European Languages, Scientific American, vol. 262, N3, 110­116, March, 1990
 Chahin, M. 1987. The Kingdom of Armenia. Reprint: Dorset Press, New York. 1991.
 Isaac Asimov, The Near East: 10,000 Years of History,Boston :Houghton Mifflin, 1968.
 Ignace J. Gelb, 1944, Hurrians and Subarians, Studies in Ancient Oriental Civilization No. 22, Illinois, University of Chicago Press.
 Mayrhofer, Manfred: Die Arier im Vorderen Orient - ein Mythos?, Wien 1974.
 Wilhelm, Gernot: The Hurrians, Aris & Philips Warminster 1989.
 Wilhelm, Gernot (ed.): Nuzi at seventy-five (Studies in the Civilization and Culture of Nuzi and the Hurrians), Capital Decisions Ltd Bethesda 1999.
 Diakonov I.M., Starostin S.A.Hurro-Urartian as an Eastern Caucasian Languages. Münchener Studien zur Sprachwissenschaft, R. Kitzinger, München 1986.

Eksterni linkovi 

 Vyacheslav V. Ivanov, "Comparative Notes on Hurro-Urartian, Northern Caucasian" discusses the difficulties and disagreements faced by linguists working in this area, the term Alarodian being created especially for the Hurro-Urartian-Nakh-Avar languages as a family.
 A bibliography on Hurrian 
 A bibliography on Urartian 
 The Hurrian kingdom of Mitanni

Drevni narodi
Stari Istok
Historija Sirije
Bronzano doba
Šipikovo

Šipikovo je naselje u Srbiji koje administrativno pripada opštini Zaječar u Zaječarskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 511 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 672 stanovnika).

Geografija 
Selo se nalazi na oko 400 m od Bugarske granice, između Zaječara i Negotina na oko 240 m nadmorske visine, ima oko 150 - 200 domaćinstava (oko 450 - 500 stanovnika). Većina stanovništva su Vlasi.

Veći deo stanovništva nalazi se na privremenom radu u Inostrastvu (Austriji, Nemačkoj, Švajcarskoj, Francuskoj i ostalim delovima sveta).

Po nekim starim pričama selo je dobilo ime po divljoj ruži i šipku se u prvo vreme zvalo Šipkovo pa su kasnije promenili ime u Šipikovo.

Seoska slava je Sveti Ilija 2. avgusta. Stanovnici sela se bave većim delom poljoprivredom. Svake godine 4. avgusta održava se manifestacija Ilindanski dani.

Demografija 
U naselju Šipikovo živi 447 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 52,1 godina (51,2 kod muškaraca i 52,9 kod žena). U naselju ima 188 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,72.

Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Vlasima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

Reference

Vanjske veze 

 Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
 Satelitska mapa (Wikimapia)
 Gugl satelitska mapa (Maplandia)
 Plan naselja na mapi (Mapquest)

Grad Zaječar
Naselja u centralnoj Srbiji
Trazil iz Mendesa

Trazil iz Mendesa (Thrasyllus) (umro godine 36. n.e.), čije je puno ime Tiberius Claudius Thrasyllus, bio je egipatski astrolog, astronom i matematičar koji je živio za vrijeme vladavine rimskog cara Tiberija, kome je i osobno služio. Bio je poznat po preciznosti svojih astroloških predviđanja. Prema njegovim proračunima Izlazak Izraelita iz Egipta se dogodio oko 1690. pne. Danas je najpoznatiji po objavljivanju najranijeg izdanja sabranih Platonovih djela i njihovom organiziranju u tetralogije.

Odrastao je u imućnoj porodici egipatskih Grka iz grada Mendesa. Trazil je Tiberija upoznao za vrijeme njegovog izgnanstva na Rodosu te je postao njegov bliski prijatelj, a zahvaljujući ispravnom predskazivanju njegovog dolaska na prijestolje, i pouzdanik. Trazil je imao veliki uticaj na cara u ranom periodu njegove vladavine, ali je kasnije podržavao Sejana. Oženio se za komagensku princezu Aku II, s kojom je imao dvoje djece - sina Tiberija Klaudija Balbila i kćer Euniju.

Trazilu se pripisuje da je caru Tiberiju savjetovao da se iz Rima povuče na Capri. Kada se njegova kćer Eunija zaljubila u Nevija Sutorija Makrona, okrenuo se protiv Sejana, pomogao njegovo svrgavanje i Makronov dolazak na mjesto pretorijanskog prefekta. Trazilu se također pripisuje da je svojim proročanstvima spasio veliki broj života, odnosno da je tvrdeći kako će Tiberije imati dug život odgovorio cara od toga da preventivno likvidira veliki broj svojih potencijalnih suparnika.

U popularnoj kulturi 

Trazil se pojavljuje kao lik u romanu Ja, Klaudije Roberta Gravesa. U istoimenoj BBC-jevoj TV-seriji, kao i u TV-seriji The Caesars iz 1968. godine ga je tumačio Kevin Stoney.

V. također 

 Dudimose
 Papirus Ipuwer
 Shiphrah
 Tutimaios
 Shiphrah

Reference 
 Encyclopaedia Judaica

Umrli 36.
Matematičari
Astrolozi
1680-e pne.



Događaji i trendovi 
 Egipat - Početak Šesnaeste dinastije.
 Egipat - Pronalazak hljeba s kvascem (približan datum).

Značajne osobe

Smrti 
 1686. pne. - Hammurabi (kratka kronologija).
 1684. pne. - Heremon, irska legenda.

 
-831
1670-e pne.



Događaji i trendovi 
 cca. 1674. pne. — Kraj Srednjeg kraljevstva u Drevnom Egiptu. Počeak Drugog prijelaznog perioda.
 Egipat: Početak Petnaeste dinastije.
 1674. pne. — Smrt faraona Tutimaiosa u Egiptu.
 1674. pne. — Napisan Papirus Ipuwer.
 1674. pne. — Hiksi napadaju Egipat.

Značajne osobe

Smrti 
 1677. pne. — Terah, otac Abrahamov, prema Hebrejskom kalendaru.

 
-832
1660-e pne.



Događaji i trendovi 
 22.5. 1662. pne. — Lunarni Saros 33 počinje.

Značajne osobe

Smrti 
 1664. pne. — Arpahšad, sin Hamov, prema Hebrejskom kalendaru.

 
-833
Infrastruktura

Infrastruktura je izraz koji se u najširem smislu koristi u društvenim naukama kako bi se opisali pomoćni dijelovi nekog šireg sistema koji bez njih ne mogao normalno funkcionirati.

Izrac infrastruktura potiče od latinske složenice reči infra-ispod i strukure-sklop. 

Kasnije je izraz prešao u civilnu upotrebu, pa se tako danas često spominju izrazi kao:
 gradska infrastruktura (vodovod, elektroenergetski sistem, kanalizacija, odvoz smeća i sl.)
 obrazovna infrastruktura (udžbenici, nastavna sredstva, školske zgrade i sl.)
 proizvodna infrastruktura (ceste, željeznice, prijevozna sredstva, skladišta i sl. preko kojih se dobavljaju sirovine i roba)

Eksterni linkovi 

 World Bank Infrastructure for Development
 Next Generation Infrastructures international research programme

Ekonomija
Sociologija
Urbanizam
Rat protiv terorizma

Rat protiv terorizma ili Rat protiv terora je kampanja koju je započeo američki predsednik George W. Bush, a koja uključuje razne vojne, političke i legalne akcije koje navodno treba da spreče širenje terorizme posle napada 11.9. 2001. na SAD.

Rat protiv terorizma 
Terorističke organizacije izvele su napade na SAD i njene saveznike. Ovi napadi su izazvali odgovor SAD, njenih saveznika i dr., ovi napadi su izazvali Rat protiv terorizma. Nakon bombardovanja ambasade 1998. u Keniji i Tanzaniji, predsednik SAD je započeo kampanju bombardovanja Sudana i Avganistana odnosno meti al-Qaide i njenih saveznika na prostorima ovih država. Predsednik SAD George W. Bush je u medijima više puta optuživan da koristi Rat protiv terorizma kao izgovor za Rat u Iraku iako se smatra da veza i saradnja između Sadama Huseina i Al Qaide nikad nije postojala .

Navodni ciljevi rata 
Predsednik SAD George W. Bush naveo je sledeće kao navodne ciljeve rata :
 Uništiti teroriste i njihove organizacije.
 Identifikovati i locirati sve terorističke organizacije.
 Sprečiti širenje terorizma
 Sprečiti teroriste da regrutuju nove članove.
 Uspostaviti međunarodni standard u ljilju borbe protiv terorizma.
 Ojačati, u međunarodnom cilju da se spreči terorizam.
 Rad sa zemljama koje žele saradnju i doprineti u Ratu protiv terorizma.
 Pomoć slabim državama.
 Sprečiti reklamu terorističkih organizacija (čime se širi terorizam).
 Sprečiti stvaranje novih terorističkih organizacija
 Sprečiti podršku teroristima.
 Eliminisati sve teroriste.
 Sprečiti terorističke napade i pozicije koje isti mogu iskoristiti.
 Ujediniti se sa zemljama koje su voljne u cilju sprečavanja terorizma.
 Pobediti rat ideala.
 Zaštititi sve Američke građana u SAD i dr.
 Koristiti nacionalnu strategiju za održavanje bezbednosti.
 Biti spreman za terorističke napade.
 Preduzeti sve mere da se zaštite građani SAD.
 Proveriti mogućnost novog terorističkog napada.

Reference

Spoljašnje veze 

 Najtraženiji teroristi 
 Nagrade za pravdu - najtraženiji teroristi 
 Bela kuća o Ratu protiv terorizma
 NATO
 UN akcija protiv terorizma

2000-e
2010-e
Terorizam
Terorizam
Terorizam
Dudimose

Dudimose je bio faraon Drevnog Egipta. Smatra se posljednjim kraljem egipatske 13. dinastije, odnosno jednim od vladara iz Drugog prijelaznog perioda. Njegova je smrt Egipat bacila u stanje kaosa i anarhije.

Dudimose se posljednjih godina navodi kao jedan od kandidata za u Bibliji neimenovanog Faraona iz priče o Egzodusu, dok su se ranije kao kandidati najčešće spominjali vladari 18. ili 19. dinastije. S obzirom da ni u jednom od tih slučajeva ne postoje jasni dokazi, Dudimose je samo jedan od kandidata. U prilog Dudimoseu se spominje da kaos i katastrofe koje su udarile Egipat odgovaraju biblijskim kazivanjima o Egzodusu, odnosno da kasniji vladari nisu imali tolikih problema s pošastima i masovnim ustancima robova.

Priču o Dudimoseu je ispričao drevni egipatski kroničar Manethon (u njegovim spisima se za Dudimosea koristi ime Tutimaios), a kasnije je u fragmentima prenijeli Josephus, Africanus i Eusebius.

Datum Dudimoseove smrti nije utvrđen, ali se većina predloženih datuma vrti oko 1690. pne.

V. također 
 Papirus Ipuwer
 Faraon Egzodusa
 Shiphrah
 Trazil iz Mendesa

Literatura 
 David M. Rohl: Pharaohs and Kings (New York, 1995). 

Faraoni
Ernes Erko Kalač

Ernes Erko Kalač (* 28. juni 1964 u Rožaje, Crna Gora DOSB Ambasador Integracije kroz sport, je Karatista, Kickboxer i Trener Kalač je referent kod Svjetske Karate Federacije (WKF) Karate za hendikepirane i invalide, predstavnik kod Paraolympijskog komiteta i Karate referent za hendikepirane i invalide kod Karate saveza Njemacke (DKV)

Sportska biografija 
Ernes Erko Kalač (5. DAN Karate) je poceo da se bavi sportom sa deset godina. 1988 u svom rodnom gradu Rozaje je osnovao Karate Klub „IBAR“ Rozaje, sa pocetkom ratnih zbivanja u Jugoslaviji napusta Rozaje i doseljva se u Njemacku, gdje i danas zivi i radi kao Prof. za Sport u Albert-Einstein gimnaziju u Bischofsheim. Sportsku karuijeru je nastavio radeci kao Kickbox i Karate trener u groß-Zimmern kod Killer Sport Club. Od 1999-2002 je bio Karate trener u Maintalu i Offenbachu (Budokan). Diplomirani Sportski trener i Lizencirani A-Trener Karate saveza Njemacke. Od 2002 do 2006 je bio clan selektorske komisije za borbe kod Karate Saveza Srbije i Crne Gore

Sportski rezultati 
Takmičarski:
 3. mjesto na svjetskom prvenstvu u kumiteu -65 kg 1988 
 3. mjeto na svjetskom prvenstvu u kumiteu -65 kg 1988
 Pobjednik Svjetskog kupa u Karateu 2002
 Pobjednik srednje evrope u Kickbox 1997 
 Prvak Austrije u Kickboxu follkontakt 1997 
 Pobjednik svjetskog kupa u Kickboxu follkontakt 1999 
Trener:
 2002 ekipni pobjednik svjetskog kupa LOTUS Kumite-Tim 
 2003 Prvak Evrope sa Afrim Latifi Kumite Open i 3. mjesto Kumite +80 kg 
 2004 Prvak Evrope sa Hüseyin Imam Kickboxen -65 kg 
 2005 Ekipni prvak Hessena sa LOTUS Kumite-Tim 
Priznanja:
 Zlatna plaketa 2003 od Karate Kluba Budućnost Podgorica
 Zlatna plaketa 2003 od Karate Saveza Crne Gore
 Plaketa za doprinos razvoja omladine 2004 od Sportstiftung Darmstadt 
 Plaketa za doprinos razvoja omladine 2005 od Sparkasse Dieburg 
 Zlatna, srebrna i bronzana zvijezda sporta 2005 od Deutschen Olympischen Sportbund 
 Plaketa za integraciju u republici Hessen2006 od hessischen Sozialministerium i Ministerpräsident Roland Koch 
 Heinz-Lindner Plaketa 2007 od Landessportbund Hessen

Vanjske veze 
 Lotus e.V.
 Homepage Parlament Vojvodina 
 Pobjeda "Od Rozaja do Brisela" 
 Homepage Brigitte Zypries
 hr hessenschau 
 DOSB-Sterne des Sports
 Da-Echo
 DOSB
 DKV Homepage 

Kalač, Ernest
Petnaesta dinastija Egipta

Petnaesta, Šesnaesta i Sedamnaesta dinastija drevnog Egipta se često stavljaju pod zajednički naziv Drugi prijelazni period.

Vladari 
Poznati vladari, u egipatskoj historiji za Petnaestu dinastiju su:

Petnaesta dinastija Egipta bila je prva dinastija Hiksa, koja je vladala iz Avarisa, ali ne cijelom zemljom. Hiksi su više voljeli živjeti u sjevernom Egiptu, koga su bili osvojili došavši sa istoka. Imena i redoslijed kraljeva nisu potpuno pouzdani. Torinski popis kraljeva navodi da je bilo šest kraljeva Hiksa, s time da je opskurni Khamudi bio posljednji kralj Petnaeste dinastije.

O tim kraljevima i dinastiji se vrlo malo zna jer su faraoni Osamnaeste dinastije, porazivši Hikse uložili veliki trud da unište sve njihove spomenike i tragove vladavine.

Literatura

Bibliography 
 Kim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period c.1800-1550 B.C." by Museum Tuscalanum Press ()

15. dinastija
1650-e pne.



Događaji i trendovi 
 cca. 1655. pne. — Tan-Uli, vladar Elamskog Carstva, umire.
 cca. 1650. pne. — Grci počinju živjeti u Mikeni.
 cca. 1650. pne. — Završetak Srednjeg kraljevstva u Drevnom Egiptu (drugi datum je 1674. pne.).
 cca. 1650. pne. — Početak Drugog prijelaznog perioda u Drevnom Egiptu (drugi datum je 1674. pne.).
 Egipat — Početak Sedamnaeste dinastije.

Značajni ljudi 

 
-834
Istočnohrvatska ravnica

Istočnohrvatska ravnica, nizinski, istočni dio Istočne Hrvatske, u kojem prevladavaju lesni ravnjaci i aluvijalne ravnice (pridravska nizina Osijeka, slavonska Podravina, Baranja, vukovarski ravnjak, đakovački kraj, bosutska Posavina).

Skupa sa Zapadnoslavonskim brdsko-dolinskim prostorom, zapadnim, reljefno manje homogenim prostorom (slavonska Posavina, Požeška kotlina), čini regiju Istočna Hrvatska.

Geografija Hrvatske
Geografija Baranje
Slavonija
Naselje hrvatskih branitelja

Naselje hrvatskih branitelja je naselje u sjevernom dijelu Kneževih 
Vinograda, istočno od ceste prema Kamencu i zapadno od ceste prema Kotlini, nekadašnje beljsko naselje, koje je taj naziv dobilo poslije mirne reintegracije (1997. ili 1998), iako nema neposredne veze s hrvatskim braniteljima.

Nastanak 
Izgrađeno je sedamdesetih godina 20. stoljeća, u vrijeme SFR Jugoslavije, sredstvima solidarnosti kako bi se stanovnici tzv. (beljskih) pustara (Jasenovca, Kozjaka, Mirkovca, Podunavlja i Sokolovca), koji su bili zaposleni u tadašnjoj beljskoj Poljoprivredi Mirkovac, preselili u urbanije naselje. Tada se naselje sastojalo od 36 dvodomki s po dva dvosobna stana od 50-ak kvadratnih metara s okućnicama. Nakon nekoliko godina sagrađene su još dvije dvodomke.

Službeno, stanari su u tom naselju počeli živjeti od Prvog maja (1. V.) 1977. godine. Danas ih ima između 200 i 300.

O imenu 
U početku je nazvano Naselje solidarnosti, no kako je taj naziv izazivao neke negativne asocijacije ime je 1986. godine promijenjeno u Ulica 7. vojvođanske brigade.

Izvori 
 Sanja Dušanić: "Nekadašnje beljsko naselje", Baranjski dom, I, 10, 1 - Beli Manastir, 21-22. IV. 2006.
 Usmene informacije: Davorin Taslidžić; Marko Zdunić (stanovnik tog naselja od 1. V. 1977)

Naselja u Baranji
Transportni plinovodni sustav Baranje

Transportni plinovodni sustav Baranje je sustav visokotlačnih cjevovoda za transport prirodnog plina do potrošava u Baranji. Sustav je u drugoj polovini 2006. i u prvoj polovini 2007. godine izgradio distributer HEP-Plin d.o.o. iz Osijeka.

Sustav se sastoji od plinovoda Belišće - Osijek, Osijek - Mece i Bolman - Beli Manastir te mjerno-redukcijskih stanica Mece i Beli Manastir. Otvorio ga je uoči Prvog maja 2007. godine na mjerno-redukcijskoj stanici u Belom Manastiru tadašnji predsjednik Hrvatskog sabora Vladimir Šeks.

U isto vrijeme izgrađena je i mjesna plinovodna mreža u Belom Manastiru i Šećerani.

Izvori 
 dipl. inž. Damir Karavidović: Istina o zaslugama za plinofikaciju Baranje, Glas Slavonije, 86, 27440, 21 - Osijek, 5. V. 2007.

Promet Hrvatske
Građevine u Baranji
Cjevovodi
Antun Bubalović

Antun (Tuna) Bubalović (Ilača, 21. I. 1925. - Osijek, 11. III. 2007), baranjski prosvjetni doajen i legendarni direktor Gimnazije Beli Manastir.

Životopis 
U Beli Manastir je došao 1951. godine kao mladi profesor i u njemu živio sve do smrti (osim u vrijeme Domovinskog rata). Sahranjen je na Katoličkom groblju u Belom Manastiru.

Prvo je radio u belomanastirskoj osnovnoj školi, a onda je 1963. godine postao osnivač i dugogodišnji direktor Gimnazije Beli Manastir. Mnogim generacijama Belomanastiraca i Baranjaca predavao je historiju i latinski jezik (kasnije samo latinski). Nakon integracije Gimnazije u Srednjoškolski centar Beli Manastir bio je voditelj završnog obrazovanja u tom Centru (1975-1977).

Pedagoški rad 
Ostao je upamćen kao strog i pravedan profesor, ali i izuzetno cijenjen među učenicima i kolegama. U prosvjeti je proveo čitav radni vijek, do 8. I. 1991. godine kad je otišao u mirovinu. Za svoj rad dobio je brojna priznanja, poput Nagrade "Ivan Filipović" i Povelje Grada Belog Manastira.

Jedan je od osnivača belomanastirskog ogranka Matice hrvatske te osnivač i dugogodišnji predsjednik Šahovskog kluba "Beli Manastir". Njemu u čast u Belom Manastiru svake se godine igra memorijalni šahovski turnir pod imenom "Prof. Antun Bubalović".

Njegov sin dr. medicine Davorin Bubalović od 2005. godine do maja 2009. bio je gradonačelnik Grada Belog Manastira.

Izvori 
 I(vica) G(etto): In memoriam prof. Antunu Bubaloviću (1925.-2007.), Glas Slavonije, 86, 27396, 16 - Osijek, 13. III. 2007.
 D(aniela) Taslidžić: In memoriam: Nakon duge i teške bolesti, Baranjce napustio istaknuti prof. Antun Bubalović (1925.-2007.), Slavonski dom-Baranja, II, 91, 1 - Beli Manastir, 13. III. 2007.
 Kratka povijest Gimnazije Beli Manastir

Hrvatski pedagozi
Biografije, Beli Manastir
Antifašistički front Slovena u Mađarskoj

Antifašistički front Slovena u Mađarskoj (kratica AFS, mađ. Magyarországi Szlávok Antifasiszta Frontja), organizacija osnovana 18. II. 1945. na osnivačkoj konferenciji u Batanji. Za generalnog sekretara tada je izabran Dragutin Nedučić iz Batanje, a za potpredsjednika Stevan Nedučić iz M. Čanada.

Osnivanje mjesnih organizacija 
"Nakon ukidanja vojne uprave, tokom meseca marta, osnivaju se mesne organizacije AFS-a među bunjevačkim Hrvatima te šokačkim Hrvatima i Srbima u Santovu." Glavni organizator među bunjevačkim Hrvatima bio je Antun Karagić.

"Posle Pomorišja i Bačke, meseca jula osnovane su prve mesne organizacije AFS-a u okolini Budimpešte, o čemu izveštava Sloboda iz Bate, Čipa, Lovre i Tukulje."

Sredinom augusta 1945. godine "osniva se Oblasni sekretarijat AFS-a sa sedištem u Pečuju. Za oblasnog sekretara imenovan je dr Svetozar Lastić."

"Meseca septembra otpočelo je osnivanje mesnih organizacija AFS-a u Baranji. Bačko-baranjsko slovensko kulturno udruženje priključuje se AFS-u, dr Martin Laslović je imenovan za oblasnog predsednika."

Veliki narodni zbor AFS-a 
"Prvi veliki narodni zbor AFS-a održan je u Mohaču 28. oktobra 1945. godine. Nakon zbora amateri iz Santova prikazali su pozorišni komad od Jovana Sterije Popovića."

"U Mohaču je 3. decembra 1945. održana Prva zemaljska konferencija AFS-a. Dr Martin Laslović je izabran za potpredsednika AFS-a."

Izvor 
 "Narodni kalendar / Народни календар / Ljudski koledar 1985", Demokratski savez Južnih Slavena u Mađarskoj, Budimpešta (str. 7, 9, 17, 19, 21, 27).

Nastanci 1945.
Antifašizam
Historija Baranje
Srbi u Mađarskoj
Bačko-baranjsko slovensko kulturno udruženje

Bačko-baranjsko slovensko kulturno udruženje (kratica BBSKU) bila je organizacija osnovana 2. IV. 1945. u Mohaču na inicijativu dr Martina Laslovića.

U mjesecu septembru iste godine priključila se AFS-u, dok je dr Martin Laslović imenovan za oblasnog predsjednika AFS-a.

Izvor 
 Narodni kalendar / Народни календар / Ljudski koledar 1985, Demokratski savez Južnih Slavena u Mađarskoj, Budimpešta (str.11).

Nastanci 1945.
Historija Baranje
Srbi u Mađarskoj
AFS

AFS može značiti:
 Antifašistički front Slovena, organizacija u Mađarskoj
 Andrew File System, datotečni sistem
 OpenAFS, otvoreni kod
 AtheOS File System, operativni sistem
 Army Fire Service, britanska vatrogasna služba
 Air Force Station, tip stanice američke ratne avijacije
 Air Force School, škola indijske ratne avijacije
 AFS Intercultural Programs, program studentske razmjene
 Abington Friends School, škola u pensilvanijskom Jenkintownu
 Abernathy Field Station, ekološki program u pensilvanijskom Washingtonu
 Aeronautical Fixed Service, telekomunikacijska avijacijska služba
 Afganski afgani, valuta u Afganistanu
 Afroseminolski kreolski, dijalekt (ISO 639-3 kratica)
 AFS Trinity, američka kompanija
 Alergični gljivični sinusitis, engl. allergic fungal sinusitis
 Alliance for Security, američka politička organizacija
 Američko folklorno društvo, engl. American Folklore Society
 Američko ljevaoničarsko društvo, engl. American Foundry Society
 Armor for Sleep, američki rock-bend
 Association of Football Statisticians, britansko društvo
 Australian Flag Society, australsko patriotsko društvo
 Auxiliary Fire Service, britanska vatrogasna služba (1938–1942; 1948–1968), još aktivna u Irskoj
Redovne linije Jat Airwaysa

Ovo je spisak svih odredišta do kojih srpska aviokompanija Jat Airwaysa leti na svojim redovnim linijama.

Osim ovih aerodroma, Jat ervejz održava i široku mrežu sezonskih letova do sredozemnih odredišta, čarter letove (recimo do odredišta od interesa za velika srpska preduzeća), itd.

Afrika

Azija

Evropa 

Jat Airways
Četverored

Četverored je naziv za roman hrvatskog književnika Ivana Aralice posvećen blajburškom masakru, odnosno na njemu temeljenog igranog filma i TV-serije koju je 1999. godine režirao Jakov Sedlar.

Film se smatrao jednim od najskupljih u Hrvatskoj 1990-ih, ali je usprkos toga doživio porazne kritike i nije imao ama baš nikakav uspjeh u kinima.

U obliku dvodijelne TV-serije je emitiran na Hrvatskoj radioteleviziji krajem 1999. i početkom 2000. godine te je izazvao kontroverzu. Razlog je djelomično bio u eksplicitnim i uznemirujućim prizorima nasilja koje se nisu smatrali primjerenim za večernji termin, ali je najviše kritika izazvala namjera HRT-a da se drugi dio emitira 2.1. 2000. - odnosno dan prije parlamentarnih izbora. To je protumačeno kao kršenje izborne šutnje, odnosno pokušaj da se birači natjeraju dati glas za Hrvatsku demokratsku zajednicu umjesto Socijaldemokratske partije Hrvatske, koju se u državnim medijima opisivalo kao nasljednike jugoslavenskih komunista, u seriji eksplicitno optuženih za zvjerstva. HRT je na kraju popustila pred kritikama te drugi dio emitirala tek 9.1. 2000., odnosno šest dana poslije izbora na kojima je SDP izašla kao pobjednik.

Vanjski link 
 

Četverored
Četverored
Authority control 2
Mato Martinković

Mato Martinković (Vinkovci, 6. IX. 1973), hrvatski svećenik i pjesnik.

Životopis 
Osnovnu školu pohađao je u Lipovcu, srednju vjersku klasičnu gimnaziju u Zagrebu i Đakovu, a teološki fakultet u Đakovu i Rijeci. Postavši svećenik, svoju mladu misu slavio je u Lipovcu. Kao svećenik djelovao je kao župni vikar u Slavonskom Brodu i Osijeku i kao upravitelj župe u Sarvašu. Od 15. VIII. 2002. vršio je službu župnika u Bilju, a 1. XII. 2004. postao je dekan Baranjskog dekanata. Dana 21. VIII. 2005. preuzeo je službu župnika u Vukovaru.

Poezija 
Pjesme je objavljivao u zbirci pjesama studenata teologije u Đakovu "I dogodi se ljubav" i u časopisu Baranja na dlanu (broj 2), a na CD-u Oj, Baranjo ponosita mati autor je naslovne pjesme zajedno s pjesnikom Stipom Golubovim iz Draža. CD je priređen za akciju "Neka Baranja uskrsne". Pjesmu je uglazbio Aleksandar Homoky u suradnji sa Željkom Nikolinom, a izvode je mnoga poznata imena iz svijeta tamburaške glazbe.

Hrvatsko-mađarski kulturni centar Općine Bilje izdao mu je u srpnju 2005. godine, kao treću knjigu edicije Baranjski pučki pjesnici, zbirku pjesama Kao da sanjam (34 str.).

Bavi se i novinarskim radom.

Izvori 
 Mato Martinković: Kao da sanjam, Bilje, 2005.
 "Kratki životopis župnika vlč. Mate Martinkovića", Baranja na dlanu, I, 2, 26 - Valpovo, 31. X. 2004. (+ fotografija, izbor pjesama)

Katolički svećenici
Hrvatski pisci
Biografije, Osijek
Authority control
Mirko Marković

Mirko Marković (Grahovljani kod Pakraca, 1. V. 1960), srednjoškolski profesor historije i geografije. Od 2004. do 2008. godine bio je pomoćnik ministra u Kabinetu u Ministarstvu znanosti, obrazovanja i športa Republike Hrvatske (RH), a od 2008. godine je ravnatelj Uprave za nacionalne manjine u Ministarstvu znanosti, obrazovanja i športa RH.

Vrlo je aktivan na društveno-političkom, stručnom i kulturnom planu. Od 1991. godine živi u Dardi. Njegova supruga Rada Marković bavi se slikarstvom.

Obrazovanje 
 1975-1979. Srednja škola Pakrac - smjer: suradnik u odgojno–obrazovnom procesu.
 1979-1984. Zagreb - studij povijesti na Filozofskom fakultetu i zemljopisa na PMF-u.
 Redovito stručno usavršavanje (i informatika - ECDL).

Radno iskustvo 
 1986-1991. nastavnik povijesti i zemljopisa u OŠ Ivan Goran Kovačić, Vrbovsko.
 1992-2004. profesor u Gimnaziji i Drugoj srednjoj školi Beli Manastir, Beli Manastir.
 2004-2008. pomoćnik ministra u Kabinetu, Ministarstvo znanosti, obrazovanja i športa RH.
 2008- ravnatelj Uprave za nacionalne manjine, Ministarstvo znanosti, obrazovanja i športa RH.

Članstva 
 2008. - član Povjerenstva za praćenje provedbe Nacionalnog programa za Rome 
 2003-2004. Povjerenstvo za izradu prijedloga u vezi s učenjem povijesti o području bivše Jugoslavije za razdoblje od 1989. do 1997. godine u školama hrvatskog Podunavlja 
 2003-2004. Međunarodni seminar "Nastava povijesti u Hrvatskoj" 
 2005. - član Mješovitog odbora za provedbu Sporazuma između Republike Hrvatske i Republike Mađarske o zaštiti hrvatske manjine u Mađarskoj i mađarske manjine u Hrvatskoj 
 2004. - član Glavnog odbora SKD "Prosvjeta", Zagreb 
 2000-2004. član Odbora za obrazovanje i kulturu ZVO – Vukovar 
 2001-2003. vijećnik Skupštine Osječko-baranjske županije (i član županijskog odbora za ljudska prava) 
 1999-2008. predsjednik Podobora SKD "Prosvjeta", Darda 
 1999-2001. potpredsjednik i predsjednik Općinskog vijeća u Dardi 
 1997-1999. aktivno sudjelovanje u procesu mirne reintegracije u Podunavlju

Hrvatski političari
Hrvatski pedagozi
Srbi u Hrvatskoj
Miroljub Stojanović

Miroljub Stojanović (zvani Braca; Bolman, 12. 5. 1953), bivši pomoćnik ministra u Upravi šumarstva u Ministarstvu poljoprivrede, šumarstva i vodnoga gospodarstva Republike Hrvatske.

Životopis 
Osnovnu školu pohađao u Bolmanu (1-4. r.) i Osijeku (5-8. r.), gdje je završio i gimnaziju. Školske 1972/73. godine upisao se na Šumarski fakultet u Beogradu, Odsek za erozije i melioracije vodoprivrednih područja.

Nakon odslušane četvrte godine i položenih ispita iz prethodne tri, 1978. odlazi na odsluženje redovnog vojnog roka, a potom se zapošljava u Šumariji Beli Manastir, LŠG-a "Jelen" Beograd, na poslovima revirnog tehničara. Fakultetu se vraća 1991. godine. Diplomira 1993. godine i stiče zvanje diplomiranog inženjera šumarstva.

Živi u Belom Manastiru.

Kretanje u struci 
Poslije diplomiranja radi kao stručni saradnik na uzgoju šuma u Nacionalnom parku (NP) "Jelen" Baranja. U maju 1995. godine raspoređen je na mjesto upravitelja Šumarije Beli Manastir, gdje se zatekao u vrijeme mirne reintegracije Hrvatskog Podunavlja 1997. godine, kad se NP "Jelen" Baranja priključuje Upravi šuma (UŠ) Osijek. Na mjestu upravitelja Šumarije Beli Manastir ostao do oktobra mjeseca 1998. kad je raspoređen u stručne službe UŠ Osijek, u Odjel za uređivanje šuma, na radno mjesto taksatora.

Pomoćnik ministra postao je 2004. godine nakon što su saborski zastupnici Samostalne demokratske srpske stranke (SDSS) podržali vladu HDZ-ovog premijera Ive Sanadera. Pomoćnik ministra je bio do 31. VIII. 2008. godine, a od 1. IX. 2008. je voditelj I. podružnice: Slavonija hrvatske Šumarske savjetodavne službe sa sjedištem u Osijeku.

Hrvatski šumari
Biografije, Osijek
Biografije, Beli Manastir
Srbi u Hrvatskoj
Čoban

Čoban (čobanin), ovčar, pastir je naziv zanimanja za osobu koja se brine o stadu životinja odnosno čuva stoku.

Opći pojam
Čoban se primjerice brine za stada ovaca, koza, svinja, goveda konja, magarca, a u Sjevernoj Africi i Jugozapadnoj Aziji on je čuvar deva, te u Južnoj Americi ljama. Ovčar obično čuva tuđe ovce, jednog vlasnika ili nekoliko njih.

Ovo zanimanje je postojalo još u najranijim čovječijim populacijama, nastalo vjerovatno paralelno sa procesima domestifikacije životinja.

Stereotipan prikaz jednog pastira uključuje krznenu šubaru, runo i štap. Njihov rad je uglavnom na otvorenom i često ga obavljaju uz pomoć konja ili psa i zahtijeva nomadski način života. U latinskim jeziku pastir se zove pastor po čemu dobijamo i imenicu «pastor» za . Kroz historiju i umjetnost čobanin, pastir ili ovčar spominje se u mnogim: pričama, bajkama i pjesmama ili je prikazan na slikama ili kipovima i drugim umjetničkim djelima.

Etimologija i druga značenja 
Čoban (tur. çoban < perz. šuban, šoban, drugi dio -ban znači stražar), turcizam koji ima više srodnih značenja:
 1. onaj koji čuva stoku na paši; ovčar, pastir, čobanin;
 2. onaj koji napasa stoku na nomadski način;
 3. pejor. onaj koji se ne zna ponašati; neuglađen, sirov čovjek; seljačina, seljo, geak.

U Baranji i Slavoniji 
U Baranji se riječ čoban upotrebljava u prvom značenju i u tom obliku, dok se oblik čobanin ne upotrebljava. Čoban je naziv samo za onoga koji čuva ovce, dok se čuvar goveda naziva čordaš, a čuvar svinja svinjar.

Slično je i u Slavoniji, odnosno na teritoriji šokačkih govora. U rječniku Divanimo po slavonski Martina Jakšića kao odrednica (natuknica) nalazi se samo riječ čoban ("pastir") te oblik paster ("pastir, stočar"), dok riječi ovčar, pastir i čobanin nema.

Povezano 
Kauboj

Bibliografija

Galerija slika 

Zanimanja
Poljoprivreda
Etnografija
Prezimena
Turcizmi
Poaceae

Gramineae ili Poaceae (trave) imaju poseban ekološki i ekonomski značaj u biljnom carstvu. Tri najvažnija izvora hrane pripadaju ovoj familiji: pšenica, pirinač i kukuruz. Najveći broj predstavnika ove familije su zeljaste biljke (bambus je drvenast). Imaju žiličast korenov sistem, rizome ili stolone. Listovi su sedeći sa lisnim rukavcem koji obavija stabiljku. Cvetovi se oprašuju vetrom, vrlo su sitni i sa redukovanim delovima. Sakupljeni su u klasiće. Plod je orašica, kod koje je oplodnica srasla sa semenjačom - krupa. Seme sadrži skrob.

Trave
Spisak povrća

Uobičajeno povrće:
 Artičoke
 Beli luk
 Biber, Capsicum
 Blitva
 Boranija
 Brokuli 
 Đumbir
 Zelena salata Lactuca sativa
 Keleraba
 Kelj
 Krastavac
 Krompir
 Kupus
 Lubenica
 Paprika
 Pasulj
 Patlidžan
 Raštika
 Rotkvica
 Spanać (Špinat)
 Tikva
 Tikvica
 Celer
 Crni luk
 Šargarepa (Mrkva)
 Špargle

Povrće