alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
I Am a Bird Now

I Am a Bird Now je drugi album grupe Antony and the Johnsons, objavljen 2005. godine. Album je jula 2005. nominovan za Mercury Music Prize, koju je kasnije iste godine i osvojio. Posle dobijanja nagrade prodaja je toliko porasla da je album sa 135. mesta na UK listi skočio na 16. za samo jednu nedelju, što je najveći skok u istoriji Mercury Music Prize-a. Nekoliko nedelja kasnije album je izbio na 5. mesto UK liste.

Na albumu gostuju Rufus Wainwright („What Can I Do?“), Devendra Banhart, Boy George i Lou Reed. Producent albuma bio je poznati kompozitor filmske muzike Thomas Newman.

Za omot albuma uzeta je poznata fotografija Peter Hujara Warholove superzvezde, Candy Darling.

Spisak pesama 
Sve pesme je napisao Antony Hegarty.

 "Hope There's Someone" – 4:21
 "My Lady Story" – 3:33
 "For Today I Am a Boy" – 2:36
 "Man Is the Baby" – 4:09
 "You Are My Sister" – 3:59
 "What Can I Do?" – 1:40
 "Fistful of Love" – 5:52
 "Spiralling" – 4:25
 "Free at Last" – 1:36
 "Bird Gerhl" – 3:14

Ocene albuma 
 All Music Guide  link
 The Guardian  3/11/2005
 The Observer  2/20/2005
 Pitchfork (8.6/10) 2/10/2005
 Robert Christgau (B-) link
 Rolling Stone  2/10/2005 
 Q Magazine

Eksterni linkovi 
 Secretly Canadian – izjava za štampu 

Albumi 2005.
Authority control 2
Friedrich August Kekulé von Stradonitz

Fridrih Avgust Kekule fon Štradonic (nem. Friedrich August Kekulé von Stradonitz) bio je nemački hemičar koji je postavio osnove modernom shvatanju strukture organskih jedinjenja.

Kekule je rođen u staroj češkoj plemićkoj porodici. Vrlo rano je pokazao zainteresovanost za botaniku i druge prirodne nauke i nakon završetka gimnazije u Darmštatu odlazi na studije. Nakon toga, Kekule postaje profesor Univerziteta u Gentu gde predaje u periodu između 1858. i 1865.

Kekuleov rad na strukturi organskih jedinjenja predstavljao je revolucionarnu prekretnicu na ovom polju. Kekule je, naime, 1857. ustvrdio da je ugljenik u svim organskim jedinjenjima četvorovalentan. Kekuleova pretpostavka je u velikoj meri bila tačna sem za mali broj molekula koji se nazivaju ne-Kekuleovi molekuli. Za sva ostala organska jedinjenja, ovo bezuslovno važi.

Još jedan od poznatih Kekuleovih uspeha bilo je i otkriće strukture benzena iz 1865. Od ranije je bila poznata molekulska formula benzena, po kojoj ovaj molekul u sebi sadrži 6 atoma ugljenika i isti broj atoma vodonika. Međutim, vodeći se svojom pretpostavkom da je ugljenik u svim organskim jedinjenjima četvorovalentan, Kekule nikako nije mogao da napiše strukturu benzena linearno a da mu ne preostane jedan atom vodonika viška. Kekule će kasnije zapisati da je na ideju ciklične strukture došao nakon jednog sna u kome je sanjao zmiju koja grize svoj rep. Na osnovu ovoga, on je dao strukturu benzena sa šestočlanim ugljenikovim prstenom koja se pokazala potpuno tačnom. Kekuleovo otkriće je nakon toga dokazano i postalo opšte prihvaćeno. Međutim, na osnovu podataka koje je ostavio Kekuleov biograf, jasno je da su mu u ovom saznanju od presudnog značaja bila ranija istraživanja Arčibalda Skota Kupera. Čak šta više, nekoliko godina ranije, austrijski hemičar Jozef Lošmit je predložio cikličnu strukturu za niz jedinjenja uključujući i benzen, ali svoje tvrdnje, za razliku od Kekulea, nije mogao da dokaže.

Kekule je 1895. dobio plemićke počasti od Viljema II od Nemačke, čime mu je uz prezime dodato i fon Štradonic, kao izraz istorijskog posedstva Štradonica od strane njegove porodice. Interesantna je i činjenica da su od prvih pet Nobelovih nagrada na polju hemije čak tri otišle u ruke Kekuleovih učenika.

Vidi još: Benzen, Ne-Kekuleov molekul, Organska hemija

Njemački hemičari
Teritorija

Teritorija (lat. territorium: zemlja oko grada, područje), izraz koji se u najširem smislu koristi za određeno područje ili prostor - najčešće dio Zemljine površine - koji se po nekim biološkim, političkim ili pravnim karakteristikama razlikuje od drugih.

Najčešća njegova upotreba je u politici, odnosno međunarodnom pravu. Teritorija u međunarodnopravnom smislu označava prostor isključive nadležnosti i suvereniteta neke države koji je omeđen državnim granicama. On uključuje kopnenu površinu s rijekama i jezerima, teritorijalno more i zračni prostor iznad kopnene površine i teritorijalnog mora.

Teritorija se smatra jednom od ključnih elemenata državnosti, te je po međunarodnom pravu nepovrediva.

Niz međunarodnopravnih pravila se odnosi na teritorije država u ratu i miru.

Vidi još 
 Državna teritorija
 Načelo teritorijalnosti

Biologija
Međunarodno pravo
Objava rata

Objava rata je formalni akt najviših organa neke suverene i samostalne države kojom se ustanovljuje stanje rata između te i neke druge države odnosno država.

Iako su određeni simbolički, odnosno strogo formalni oblici objave rata postojali i ranije, objave rata kakve poznaje suvremena diplomacija datiraju od vremena Renesanse, odnosno običajnog prava kakvo se razvilo među italijanskim gradovima-državama.

Običaji vezani uz objave rata su kasnije kodificirani Haškim konvencijama. Međutim, u 20. vijeku objava rata ima sve manje. Briand-Kellogov pakt iz 1928. godine je države-potpisnice obvezao da se odreknu rata kao načina rješavanja sporova, a opći porast pacifističkog raspoloženja u javnosti nakon dva svjetska rata je rat kao takav učinio nepopularnim i politički neprihvatljivim.

Zbog toga su države i vlade nakon drugog svjetskog rata odustale od vođenja ratova pod tim imenom, pa se umjesto toga koriste eufemistički izrazi kao policijska akcija, humanitarna intervencija ili jednostavno "konflikt", što obično sa sobom ne povlači obvezu formalne objave rata.

Još jedan od razloga zbog kojih države izbjegavaju formalne objave rata jest nastojanje da se protivničkoj državi ostavi što manje vremena kako bi reagirala na vojne akcije.

Eksterni linkovi 
 Objave rata za vrijeme drugog svjetskog rata 

Rat
Ratno pravo
Međunarodno pravo
Eufemizam

Eufemizam (grč. euphemos = dobar govor < eu = dobar, pheme = govor) stilska je figura kojom se neki izraz zamjenjuje drugim, ali u blažem obliku, zbog bontona, društvenih, religioznih, političkih, propagandnih i drugih razloga.

Primjeri eufemizma 
U svakodnevnom govoru:
 Malo je veseo. (pijan je)
 Uvijek obilazi istinu. (laže)

Posebno su česti eufemizmi za smrt:
 On nas je zauvijek napustio.
 Otišao je na vječna lovišta.
 Otišao je na onaj svijet.
 Izdahnuo je.
 Usnuo je vječan san.
 Otišao je na bolje mjesto.
 Nema ga više.

Eufemizmi u poeziji 
 Dobriša Cesarić, „Balada iz predgrađa”
A njega nema, i nema, i nema,
I nema ga više...
 Ivo Andrić, „Jadni nemir”
Ipak ima izvjestan red, neki:
jest bijedno živjeti i trudno
čovjeku na ovoj zemlji,
al konačno dođe svakom njegovo
dobro popodne,

Disfemizam 
Disfemizam (grč. dys = ne, pheme = govor) ili kakofemizam (grč. kakós = loš) namjerno je korištenje ružnijeg, oštrijeg izraza ili riječi umjesto normalnog ili eufemizma.
 On je hrana crvima. (umjesto nekog od navedenih eufemizama ili neutralne obavijesti o smrti)

Vidi također 
 Politička korektnost
 Novogovor

Figure riječi
Grecizmi
Policijska akcija

Policijska akcija je izraz koji se u međunarodnoj politici koristi kao eufemizam za vojne akcije, odnosno rat koji je pokrenut bez formalne objave.

Izraz je prvi upotrijebio američki predsjednik Harry S. Truman kako bi 1950. godine opisao američku vojnu intervenciju protiv Sjeverne Koreje u korejskom ratu. Cilj je bio umiriti američku javnost, kao i SSSR u svrhu izbjegavanja eskalacije tog relativno ograničenog sukoba u treći svjetski rat. S druge strane se njime htjelo opravdati intervenciju kao sredstvo očuvanja međunarodnog poretka koji je ugrozila država-prijestupnik, a ne ostvarivanja pojedinačnih interesa države koja intervenira.

Pored tog eufemizma se koriste nazivi kao što su humanitarna intervencija, nametanje mira i sl.

Međunarodno pravo
Rat
Napetost

Napetost može označavati: 
 napetost (fizika), fizičku veličinu;
 napetost u politici i međunarodnim odnosima - loši odnosi među društvenim grupama i državama koji mogu eskalirati u otvoreni sukob;
 napetost kao kolokvijalizam za stres;
 napetost (engleski suspense) u proznim i dramskim djelima;
Unutrašnja politika

Unutrašnja politika je pojam koji se u najširem smislu tiče onih oblasti politike koje se tiču odnosa i prilika isključivo ograničenih na prostor jedne države.

U užem smislu je to segment vladine, odnosno javne politike koji se tiče pitanja vezanih za unutrašnje stvari neke države. Pod time se podrazumijevaju političke odluke, programi, zakoni, propisi, uredbe i sl. kojima se reguliraju javna sigurnost (policija), pravosuđe, javne financije, zdravstvo, obrazovanje, prometna i elektroenergetska infrastruktura, zaštita okoline, kultura i sl.

Uz izraz unutrašnju politiku se vezuje izraz unutrašnji poslovi.

Vanjski linkovio 
 Domestic Policy debate guide 

Politika
Divlja magija

Divlja magija je strip o multiverzumu i fantastičnom svetu Gei, baziran na slovenskoj mitologiji. Junak stripa je Adam Avarom, poslednji od loze kraljeva tog sveta, u kome se budi divlja magija, sila koju su zmajevi ostavili kraljevima Gee na čuvanje. Naslovne stranice za prva tri broja, kao i koncept likova, radio je strip autor Aleksa Gajić.

Divlja Magija izlazi svakog 1. u mesecu.

Uvod iz prvog broja 
2020. godine Zemlju je napalo vanzemaljsko biće čiji je zadatak bio da je uništi. To biće se zvalo Neizbežni. Celo čovečanstvo je vodilo borbu protiv njega i posle duge i nemilosrdne borbe Neizbežni je pobeđen. Zajedno sa njim su nestali svi junaci tog vremena, Generacija Tesla i Borci Sumraka.

Prošlo je 60 godina prividnog mira i danas, 2080. godine, pred nama je svet megalopolisa, ogromnih gradova koji prekrivaju površinu planete. Međutim, tajanstvene sile su pokrenule sled događaja koji će ponovo dovesti čovečanstvo na ivicu uništenja.

Priča 
Adam Kovalski ,17 godina, jedini je preživeli avionske nesreće koja se desila nad ulicama Ist-Koust Polisa. Iako se letelica raspala iznad grada, nekim čudom, momak je preživeo.

U isto vreme, mediji objavljuju adamovu sliku širom sveta. Blizanci Zulb, Demoni-Gvozdenozubi, sa sveta paralelnog našem kreću u potragu za momkom.

Iako ne razume šta se dešava, Adam se nalazi u sred borbe sa demonima. Gorki, gnom sa istog sveta sa kojeg i Gvozdenzubi potiču, pomaže mu u bekstvu.

Adam saznaje da je njegovo pravo ime Adam Avarom, i da je poslednji izdanak loze kraljeva sa tog sveta, koji se zove Gea. Takođe, saznaje da se u njemu budi divlja magija, moć koju su drevni zmajevi predali kraljevima Gee na čuvanje. Ukoliko ne nauči da koristi moć, ona će ga uskoro uništiti..

Adam i Gorki prolaze kroz prolaz između svetova, i padaju na Geu.Misteriozna crvenokosa devojka, Adana, ubija demona koji ih juri. Spašeni od demona, Adam i Gorki se priključuju Adani njenim ratnicima u borbi protiv zla.

Likovi 
 Adam Avarom - poslednji izdanak loze kraljeva na svetu Gei. Poslednji nosilac Divlje Magije.
 Gorki - gnom sa Gee, inače dvorski učitelj Adamovog oca. On je sakrio Adama kao bebu na našem svetu.
 Adana - misteriozna crvenokosa ratnica koja će udružiti snage sa Adamom u borbi protiv zla.
 Džek Kovalski - Adamov očuh, policajac na našem svetu, povređen u borbi sa Demonima-Gvozdenzubima.

Srpski stripovi
Stripovi 2006.
Stripovi fantastike
Elektrotehnički fakultet Univerziteta Crne Gore

Elektrotehnički fakultet Univerziteta Crne Gore je visokoobrazovna ustanova smeštena u Podgorici i deo je Univerziteta Crne Gore. Studije elektrotehnike u Titogradu počele su 1961. godine kao odjeljenje beogradskog Elektrotehničkog fakulteta, a dvije godine kasnije osnovan je Tehnički fakultet sa elektro-odsjekom.

Nastanak 
Elektrotehnički fakultet je počeo sa radom 1961. kao istureno odjeljenje Elektrotehničkog fakulteta iz Beograda. Narodne skupština NR Crne Gore, na sjednici održanoj 12. novembar 1962. godine, osnovan je Tehnički fakultet, sa jednim elektro-odsjekom.

Studije su se prve godine izvodile u fiskulturnoj dvorani Srednje tehničke škole. Od 1964. je počelo izvođenje nastave u delimično zavšenoj novoj zgradi fakulteta, u kojoj je fakultet ostao više od 20 godina.

Školske 1963/1964. je stvoren Elektrotehnički odsjek, koji je nastavio rad ranije formiranog Odjeljenja. Zbog potrebe saradnje sa privredom, fakultet je zajedno sa preduzećem "Elektrocrnagora" aprila 1969. godine, osnovao Zavod za energetiku. Elektrotehnički fakultet, je sa još 9 članica, uz pomoć nadleznih organa SR Crne Gore, 1974. godine osnovao Univerzitet u Podgorici. Formiranjem SOUR-a Tehnički fakulteti 1978. godine, fakultet je konstituisan se kao samostalni pravni subjekt i Radna organizacija Elektrotehnički fakultet Titograd.

Od školske 1987/1978. godine počele i studije na odsjeku za elektroniku. 

Iako su prvi pojedinačni kursevi u zajednici sa Elektrotehničkim fakultetom iz Beograda počeli 1966. godine, stalne poslijediplomske studije na fakultetu u Podogirci su počele 1991. godine. Donošenjem Zakona o Univerzitetu 1992. godine mijenja se i Statut fakulteta, a time i naziv fakulteta u Univerzitet Crne Gore - Elektrotehnički fakultet u Podgorici.

Zbog velikog interesovanja mladih ljudi i potreba okruženja, fakultet je školske 1997/98. godine otvorio i treći odsjek, Višu računarsku školu u trajanju od dve godine.

Fakultet danas 
ETF se danas nalazi u modernoj zgradi tehničkih fakulteta, u kojoj raspolaže sa 3800 -{m}-2 prostora, od čega:
 775 -{m}-2 kabinetskog prostora,
 520 -{m}-2 prostora za održavanje nastave,
 1910 -{m}-2 laboratorijskog prostora,
 570 -{m}-2 zajedničkog prostora.

Sastav 
Na Elektrotehničkom fakultetu postoje dva odsjeka, u okviru kojih postoje različiti smjerovi i studijske grupe:
 Odsjek za energetiku i automatiku,
 Smjer za elektroenergetske sisteme,
 Smjer za industrijsku elektrotehniku i automatiku,
 Grupa za industrijsku eletrotehniku,
 Grupa za automatiku,
 Odsjek za elektroniku, telekomunikacije i računare,
 Smjer za elektroniku,
 Smjer za telekomunikacije,
 Smjer za računare.

U okviru Fakulteta organizuju se i realizuju dvogodišnje studije na višoj računarskoj školi. Škola je osnovana sa ciljem obrazovanja kadra u oblasti računarske tehnike i informatike.

Poslijediplomske studije 
Poslijediplomske studije na Elektrotehničkom fakultetu se organizuju na šest usmjerenja:
 Teorijska elektrotehnika
 Elektroenergetski sistemi
 Elektrine mašine i industrijski pogoni
 Računari
 Upravljanje
 Telekomunikacije

Vanjske veze 
 Elektrotehnički fakultet u Podgorici

Fakulteti
Spisak gradova u Albaniji



Izvori 

 world-gazetteer.com

Albanija
Apepi I

Apepi I, (također Awoserre Apepi ili Apophis) bio je vladar Donjeg Egipta u periodu Petnaeste dinastije pred kraj Drugog prijelaznom Egipta. Prema Torinskom kanonu kraljeva, vladao je četrdeset godina,
te bi trebao vladati u ranoj polovici 16. vijeka pne. ukoliko uspio nadživjeti svog suparnika Kamosea ali ne Ahmosea I. Apepi je dominirao Egiptom tokom ranog dijela svoje vladavine, te je održavao miroljubive odnose i trgovao s tebanskom 17. dinastiojom. Vaza koja je pripadala njegovoj kćeri Herit je pronađena u grobu faraona Amenhotepa I, što sugerira da je neko vrijeme bila udana za tebanskog kralja. Međutim, isto je tako moguće da je riječ o predmetu opljačkanom u Avarisu nakon Ahmoseove pobjee na Hiksima. Dok je Apepi ispočetka održaao sizerenstvo nad Gornjim Egiptom, s vremenom se 17. dinastija ne samo osamostalila, nego započela rat koji je doveo do istjerivanja Hiksa iz Egipta 15 godina nakon njegove smrti. 

Awoserre Apepi može, ali i ne mora biti ista osoba kao Aqenienre Apepi. Neki egiptolozi vjeruju da su bila dva kralja po imenu Apepi, dok drugi vjeruju da je bio samo jedan Apepi. Za Apophisa se vjeruje da je uzurpirao prijestolje nakon smrti svog prethodnika Khyana s obzirom da je on bio imenovao svog sina Yanassija za nasljednika . 

Njegovo prijestolno ime se spominje u Haggadi kao faraon koji je poznavao faraona koji se oženio sa Saray, imenovana Rakyon.

Bilješke 

Faraoni
Nagrada Emmy

Emmy Award je nagrada koja se dodeljuje za američku televizijsku produkciju, nalik na Peabody Award, ali više usmerena na zabavu. Smatra se ekvivalentom Oscara.

Nagrade se dodeljuju u puno različitih kategorija, a odluke donose tri organizacije:
 Academy of Television Arts & Sciences odlučuje o nagrada u kategorijama programa u udarnom terminu; 
 National Academy of Television Arts & Sciences odlučuje o nagradama u dnevnom terminu, o dokumentarnom, sportskom i informativnom programu;
 International Academy of Television Arts & Sciences nagrađuje program koji je napravljen van SAD.

Istorija 
Prava nagrada Emmy dodeljena je 25. januara, 1949. Ime „Emmy“ je feminizacija naziva „immy“, koji se koristio za cevi televizijskih kamera. Ventrilokvistkinja Shirley Dinsdale bila je prva osoba kojoj je uručena Emmy nagrada.

Statueta predstavlja krilatu ženu koja drži atom u rukama i predstavlja cilj televizijskih akademija da podrže i umetnost i tehniku televizije. Krila predstavljaju muzu umetnosti, dok atom predstavlja nauku. Statuetu je kreirao inženjer Louis McManus, prema modelu svoje žene.

Emmy za program u udarnom terminu 

Emmy za program u udarnom terminu ili Primetime Emmy daje priznanje za dostignuća u američkom televizijskom programu koji se emituje u udarnom terminu. Ceremonije se održavaju uglavnom sredinom septembra, nedeljom pre zvaničnog početka jesenje televizijske sezone. Svečanost trenutno naizmenično prenose ABC, CBS, NBC i Fox. Nagrade za program u udarnom terminu se dodeljuju u više kategorija.

Emmy za program u dnevnom terminu 
Nagrade Emmy za program u dnevnom terminu ili Daytime Emmys su se dodeljivale zajedno sa Primetime Emmyjima od 1972. godine, a počinju da se dodeljuju u odvojenoj ceremoniji 1974.

Emmy za sportski program 
Emmy za sportski progam ili Sports Emmy dodeljuje se svakog proleća u New Yorku uspešnim sportskim emisijama.

Emmy za tehnologiju i inženjering 
Emmy za tehnologiju i inženjering ili Technology & Engineering Emmy Awards dodeljuje se pojedincima, kompanijama ili naučnim i tehničkim organizacijama koje su doprinele razvoju televizijske tehnologije.

Regionalni Emmy 
Dodeljuje se programima na lokalnim televizijama. Ove nagrade nisu glamurozne kao Primetime Emmy.

Međunarodni Emmy 
Međunarodni Emmy se dodeljuje za televizijske programe van SAD-a. Pronalaženje dobitnika ovih nagrada može trajati mesecima, a ocenjivanje se obično odvija na raznim međunarodnim televizijskim festivalima. Dva najbolja programa po žanru u četiri regiona se biraju za polufinalnu rundu iz koje proizilaze nominacije. Svaki nominovani program se prikazuje na festivalu u New Yorku, dan pre ceremonije uručivanja nagrada.

Druge Emmy nagrade 
 National TV newscasts and documentaries
 Business and financial reporting
 Public Service 
 The Bob Hope Humanitarian Award

Vanjske veze 

 Primetime Emmy Awards
 Zvanična pravila i procedure u PDF-u
 International Emmy Awards 
 Daytime Emmy Awards
 Emmy Awards Online  sajt sa vestima, nominacijama i dodeljenim nagradama
 Emmy Awards  na Internet Movie Database

 
Američke televizijske nagrade
Emmy za program u udarnom terminu

Emmy Award za program u udarnom terminu (na engleskom: Primetime Emmy Award) dodeljuje Academy of Television arts & Sciences najboljim televizijskom programu emitovan u udarnom terminu. Prvi put je dodeljena 1949. godine i tada je imenovana samo kao „Emmy Award“, sve do ranih 1970-ih kada je počela da se dodeljuje nagrada Emmy za program u dnevnom terminu. 

Ove nagrade Emmy se dodeljuju sredinom septembra pre početka jesenje programske šeme. Svake godine ceremoniju prenosi jedna od velikih televizijskih mreža: CBS, ABC, NBC i Fox.

Nagrada se dodeljuje u više kategorija.

Nagrade 
Nagrade Emmy za program u udarnom terminu trenutno se dodeljuju u sledećim kategorijama:
 Primetime Emmy Award za najbolju humorističku seriju
 Primetime Emmy Award za najbolju dramsku seriju
 Primetime Emmy Award za najbolji varijete, muzički ili humoristički program
 Primetime Emmy Award za najbolju miniseriju
 Primetime Emmy Award za najbolji reality program
 Primetime Emmy Award za najbolji reality takmičarski program
 Primetime Emmy Award za najbolju informativnu seriju
 Primetime Emmy Award za najbolji individualni nastup u varijeteu ili muzičkom programu
 Režija
 Primetime Emmy Award za najbolju režiju humorističke serije
 Primetime Emmy Award za najbolju režiju dramske serije
 Primetime Emmy Award za najbolju režiju varijetea, muzičkog ili humorističkog programa
 Primetime Emmy Award za najbolju režiju miniserije, filma ili dramskog specijala
 Scenario
 Primetime Emmy Award za najbolji scenario za humorističku seriju
 Primetime Emmy Award za najbolji scenario za dramsku seriju
 Primetime Emmy Award za najbolji scenario za varijete, muzički ili humoristički program
 Primetime Emmy Award za najbolji scenario za miniseriju, film ili dramski specijal
 Glavna uloga
 Primetime Emmy Award za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji
 Primetime Emmy Award za najboljeg glavnog glumca u dramskoj seriji
 Primetime Emmy Award za najboljeg glavnog glumca u miniseriji ili filmu
 Primetime Emmy Award za najbolju glavnu glumicu u humorističkoj seriji
 Primetime Emmy Award za najbolju glavnu glumicu u dramskoj seriji
 Primetime Emmy Award za najbolju glavnu glumicu u miniseriji ili filmu
 Sporedna uloga
 Primetime Emmy Award za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
 Primetime Emmy Award za najboljeg sporednog glumca u dramskoj seriji
 Primetime Emmy Award za najboljeg sporednog glumca u miniseriji ili filmu
 Primetime Emmy Award za najbolju sporednu glumicu u humorističkoj seriji
 Primetime Emmy Award za najbolju sporednu glumicu u dramskoj seriji
 Primetime Emmy Award za najbolju sporednu glumicu u miniseriji ili filmu

Tehničke Emmy nagrade 
Prilikom dodele Emmy nagrada za program u udarnom terminu, dodeljuju se i tehničke Emmy nagrade u velikom broju kategorija.
Primetime Emmy Award za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji

Primetime Emmy Award za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji je nagrada Emmy koja se dodeljuje od 1949. godine (pod različitim imenima i u početku zajedno sa Emmyjem za najboljeg glumca u dramskoj seriji) najboljim glavnim glumcima u humorističkim serijama koje se emituju u udarnom terminu.

Dobitnici nagrade

1980-e

1990-e

2000-e

2010-e 

Glavni glumac humoristička serija
Antoni Gaudí



Gaudijev život

Rođenje i detinjstvo 
Gaudi je rođen u malom gradiću Reus, provincija Taragona, (Španija) 1852. godine. Oko njegovog mesta rođenja danas se nadmeću gradići Riudoms i Reus, iako većina njegovih biografa smatraju da se rodio u Reusu. Roditelji su mu bili Francesk Gaudi Sera i Antonija Kornet Bertran. 

Gaudi je bio najmlađe od petoro dece, a od ranih dana je bio bolestan od reume. Najčešće zbog bolova nije mogao da hoda, tako da je morao da jaše na magarcu.

Rano obrazovanje 
Gaudi nije bio među boljim đacima, a naročito zanimanje je pokazao za geometriju.

Visoko obrazovanje 
Gaudi je studirao arhitekturu na Višoj tehničkoj školi Arhitekture (La Escuela Técnica Superior de Arquitectura) u Barseloni od 1873 do 1877.

Sa 17 godina stiže u Barselonu sa namjerom da studira Arhitekturu. Zbog nedostatka novca, uporedo sa studijama, radi kao tehnički crtač i ponekad kao dizajner namještaja. Pošto je te poslove odlično radio, za različite projekte ga primaju dvojica poznatih katalonskih arhitekata, Đozep Fontsere i Đoan Martorelj. 

U 26 godini diplomira, te za početak u profesiji radi kao dizajner interijera i dekorator. Jedna od vitrina koju je dizajnirao za poznato obdanište, Kasa Kornelja () u Barseloni, biva izabrana za Univerzalnu izložbu u Parizu, 1878 godine. Taj čin pravi zaokret u profesionalnom i privatnom životu mladog Gaudija. Eusebi Guelj, jedan od uvaženih poslodavaca tekstilne industrije u Kataloniji, bio je impresioniran elegancijom i modernim stilom te vitrine, te je postao Gaudijev glavni klijent i mecena, po kome će kasnije dobiti ime i Park Guelj.

Kasne godine 
U kasnijim godinama se posvetio isključivo izgradnji svog remek dela - katedrale Sveta porodica (Sagrada Familija). 

Dana 7. juna 1926. godine, Antonija Gaudija je pregazio tramvaj. Zbog njegovog lošeg izgleda i praznih džepova taksisti su odbili da ga voze u bolnicu bojeći se da neće moći da im plati vožnju. Niko nije prepoznao najslavnijeg arhitektu Barselone, dok ga prijatelji nisu pronašli u bolnici za siromašne sledećeg dana. Kada su hteli da ga premeste u bolju bolnicu on je to odbio. Umro je dva dana kasnije, ožaljen od cele Barselone.

Najznačajniji radovi 
 Kasa Visens (1878—1880)
 Palata Guelj (1885—1889)
 Terezijanski koledž (1888—1890)
 Kasa Kalvet (1899—1904)
 Kasa Batljo (1905—1907)
 Kasa Mila (Pedrera) (1905—1907)
 Park Guelj (1900—1914)
 Sagrada Familija (1884—1926)

Mnogi njegovi radovi se nalaze u centru Barselone. Osam ih je UNESKO proglasio za svetsku baštinu.

Vanjske veze 
 Gaudi i Barselona klub
 Odrednica Gaudi na DMoz
 Gaudijeva arhitektura
 Taller de Escultura Luis Gueilburt - Kolekcija Antonija Gaudija (na španskom)
 Taller Gaudí UPC (na španskom sa nekim člancima na katalanskom)

Gaudi, Antoni
Gaudi, Antoni
Gaudi, Antoni
Authority control
Primetime Emmy Award za najboljeg glavnog glumca u dramskoj seriji

Primetime Emmy Award za najboljeg glavnog glumca u dramskoj seriji je nagrada Emmy koja se dodeljuje najboljim glavnim glumcima dramskim serijama, emitovanim u udarnom terminu.

Dobitnici ovih nagrada su:

 1956: Robert Young - Father Knows Best
 1957: Robert Young - Father Knows Best
 1958: nije uručena
 1959: Raymond Burr - Perry Mason
 1960: Robert Stack - The Untouchables
 1961: Raymond Burr - Perry Mason
 1962: E. G. Marshall - The Defenders
 1963: E. G. Marshall - The Defenders
 1964: nije uručena
 1965: nije uručena
 1966: Bill Cosby - I Spy
 1967: Bill Cosby - I Spy
 1968: Bill Cosby - I Spy
 1969: Carl Betz - Judd for the Defense
 1970: Robert Young - Marcus Welby M.D.
 1971: Hal Holbrook - The Bold Ones: The Senator
 1972: Peter Falk - Columbo
 1973: Richard Thomas - The Waltons
 1974: Telly Savalas - Kojak
 1975: Robert Blake - Baretta 
 1976: Peter Falk - Columbo
 1977: James Garner - The Rockford Files 
 1978: Edward Asner - Lou Grant
 1979: Ron Leibman - Kaz
 1980: Edward Asner - Lou Grant
 1981: Daniel J. Travanti - Hill Street Blues
 1982: Daniel J. Travanti - Hill Street Blues
 1983: Ed Flanders - St. Elsewhere
 1984: Tom Selleck - Magnum, P.I.
 1985: William Daniels - St. Elsewhere
 1986: William Daniels - St. Elsewhere
 1987: Bruce Willis - Moonlighting
 1988: Richard Kiley - A Year in the Life
 1989: Carroll O'Connor - In the Heat of the Night
 1990: Peter Falk - Columbo
 1991: James Earl Jones - Gabriel's Fire
 1992: Christopher Lloyd - Road to Avonlea
 1993: Tom Skerritt - Picket Fences
 1994: Dennis Franz - NYPD Blue
 1995: Mandy Patinkin - Chicago Hope
 1996: Dennis Franz - NYPD Blue
 1997: Dennis Franz - NYPD Blue
 1998: Andre Braugher - Homicide: Life on the Street
 1999: Dennis Franz - NYPD Blue
 2000: James Gandolfini - The Sopranos
 2001: James Gandolfini - The Sopranos
 2002: Michael Chiklis - The Shield
 2003: James Gandolfini - The Sopranos
 2004: James Spader - The Practice
 2005: James Spader - Boston Legal (Isti lik kao u seriji The Practice)
 2006: Kiefer Sutherland - 24
 2007: James Spader - Boston Legal
 2008: Brian Cranston - Breaking Bad

Glavni glumac dramska serija
Primetime Emmy Award za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji

Primetime Emmy Award za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji je nagrada Emmy koja se dodeljuje najboljim glumcima u humorističkim serijama, emitovanim u udarnom terminu.

Dobitnici nagrade

1950-e 

 1954: Art Carney, The Honeymooners
 1955: Art Carney, The Honeymooners
 1956: Carl Reiner, Caesar's Hour
 1957: Carl Reiner, Caesar's Hour
 1958: nije uručena
 1959: Tom Poston, The Steve Allen Show

1960-e 

 1960: nije uručena
 1961: Don Knotts, The Andy Griffith Show
 1962: Don Knotts, The Andy Griffith Show
 1963: Don Knotts, The Andy Griffith Show
 1964: nije uručena
 1965: nije uručena
 1966: Don Knotts, The Andy Griffith Show
 1967: Don Knotts, The Andy Griffith Show
 1968: Werner Klemperer, Hogan's Heroes
 1969: Werner Klemperer, Hogan's Heroes

1970-e 

 1970: Michael Constantine, Room 222
 1971: Ed Asner, The Mary Tyler Moore Show
 1972: Ed Asner, The Mary Tyler Moore Show
 1973: Ted Knight, The Mary Tyler Moore Show
 1974: Rob Reiner, All in the Family
 1975: Ed Asner, The Mary Tyler Moore Show 1976: Ted Knight, The Mary Tyler Moore Show 1977: Gary Burghoff, M*A*S*H 1978: Rob Reiner, All in the Family 1979: Robert Guillaume, Soap 1980-e 

 1980: Harry Morgan, M*A*S*H 1981: Danny DeVito, Taxi 1982: Christopher Lloyd, Taxi 1983: Christopher Lloyd, Taxi 1984: Pat Harrington, Jr., One Day at a Time 1985: John Larroquette, Night Court 1986: John Larroquette, Night Court 1987: John Larroquette, Night Court 1988: John Larroquette, Night Court 1989: Woody Harrelson, Cheers 1990-e 

 1990: Alex Rocco, The Famous Teddy Z 1991: Jonathan Winters, Davis Rules 1992: Michael Jeter, Evening Shade 1993: Michael Richards, Seinfeld 1994: Michael Richards, Seinfeld 1995: David Hyde Pierce, Frasier 1996: Rip Torn, The Larry Sanders Show 1997: Michael Richards, Seinfeld 1998: David Hyde Pierce, Frasier 1999: David Hyde Pierce, Frasier 2000-e 

 2000: Sean Hayes, Will & Grace 2001: Peter MacNicol, Ally McBeal 2002: Brad Garrett, Everybody Loves Raymond 2003: Brad Garrett, Everybody Loves Raymond 2004: David Hyde Pierce, Frasier 2005: Brad Garrett, Everybody Loves Raymond 2006: Jeremy Piven, Entourage 2007: Jeremy Piven, Entourage 2008: Jeremy Piven, Entourage''

Sporedni glumac u humorističkoj seriji
The Honeymooners

The Honeymooners je američki televizijski sitcom koga je producirala tvrtka jackie gleason enterprises, inc. za CBS u periodu 1955–56. Temeljila se na likovima koje je stvorio Jackie Gleason godine 1951. te popularizirao u seriji skečeva prvi put prikazanih u uspješnoj varijete emisije Cavalcade of Stars, a kasnije na The Jackie Gleason Show. Serija je imala radnju smještenu u stan u bruklinskoj četvrti Bensonhurst (Brooklyn) gdje je živio Ralph Kramden (Gleason) i njegova supruga Alice (Audrey Meadows), par iz radničke klase, a sporedni likovi su bili susjedi Ed Norton (Art Carney) i njegova supruga Trixie (Joyce Randolph).

The Honeymooners su debitirali kao polusatna serija 1.10. 1955. Iako su ispočetka po pitanju rejtinga bili uspješni — druga najgledanija emisija u SAD — ubrzo su se morali suprotstaviti ozbiljnoj konkurenciji u obliku Perry Como Showa. Emisija je s vremenom pala na 19. mjesto, a produkcija je prestala nakon 39 epizoda (danas poznatih kao "Classic 39"). Posljednja epizoda The Honeymooners je emitirana 22.9. 1956. Gleason je oživio "The Honeymooners" kao skeč u svojim varijete emisijama, od čega je najpoznatija verzija The Jackie Gleason Show emitirana 1966-70.

Usprkos relativno kratkog trajanja, The Honeymooners se smatra jednim od najboljih primjera američke televizijske komedije. Bila je predmetom refernci u brojnim homageima i parodijama, te inspirirala druge uspješne televizijske komedije kao što su The Flintstones i The King of Queens. Od kritike pokopani filmski remake sa Cedricom the Entertainerom je u kina došao 2005.

Bilješke

Vanjske veze 
 A fan site devoted to the entire Honeymooners series
 History of and photos from The Honeymooners 

Američke TV-serije
Sitkomi
Serije nagrađene nagradom Emmy za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Authority control 2
Art Carney

Art Carney (4.11. 1918. - 9.11. 2003.) je bio američki radio, filmski i televizijski glumac.

Karijeru je započeo na radiju, a 1941. godine je dobio i malu ulogu u filmu "Pot O'Gold". Karijeru mu je prekinulo izbijanje drugog svjetskog rata, tokom koga se priključio američkoj vojsci. Sudjelovao je u iskrcavanju u Normandiji te je tom prilikom ranjen u nogu. Zbog toga je bio prisiljen šepati ostatak života.

Vrativši se glumačkoj karijeri, bio je jedan od prvih koji je stekao slavu zahvaljujući novom mediju televizije. Za lik Ralpha Kramdena u hvaljenom sitcomu The Honeymooners je dobio dvije nagrade Emmy, a mnogi tvrde da je poslužio kao inspiracija za likove Medvjeda Yogija i Barneya Kremenka u TV-seriji The Flintstones.

Godine 1974. je dobio Oscara za ulogu ostarjelog protagonista u filmu ceste Harry and Tonto.

Carney je bio oženjen tri puta za dvije žene - od 1965. do 1970. za Jean Myers, koja mu je rodila tri kćeri; a od 1966. do 1977. s Barbarom Isaac; za Jean Myers se ponovno oženio 1980. te s njom ostao do smrti.

Vanjske veze 

 
 
 
 

Dobitnici nagrade za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci
Dobitnici Zlatnog globusa za najboljeg glumca - komedija ili mjuzikl
Caesar's Hour

Caesar's Hour bila je američka televizijska serija emitirana na programu TV-mreže NBC od 1954. do 1957. Riječ je bila o varijete emisiji sastavljeno od skečeva, u kojoj je, između ostalih, nastupao komičar Sid Caesar, po kome je emisija i dobila ime. Osim njega su nastupali Nanette Fabray i Carl Reiner, a povremeno su gostovali Joan Crawford i Peggy Lee.

Ta se serija smatra nastavkom Caesarovog ranijeg programa Your Show of Shows, s obzirom da je koristila iste pisce i glumce. Jedina važna scenaristička prinova je bio Woody Allen.

Kao i Your Show of Shows, većina originalnih snimki TV-serije "Caesar's Hour" je uništena od srane NBC, pa postoji malo kopija.

Vanjske veze 

Američke TV-serije
Serije nagrađene nagradom Emmy za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji
Serije nagrađene nagradom Emmy za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Serije nagrađene nagradom Emmy za najbolju glavnu glumicu u humorističkoj seriji
Authority control 2
Carl Reiner

Carl Reiner (20. 3. 1922 – 29. 6. 2020) je američki glumac, filmski režiser, producent, pisac i komičar. Poznat je i kao otac uglednog glumca i režisera Roba Reinera (1947-), a oženjen je za Estelle Lebost Reiner (1914-). Kao dobitnik devet Emmyja, Reiner se smatra rekorderom u historiji te ugledne televizijske nagrade.

Rođen je u židovskoj porodici u njujorškom Bronxu, a školovao se na Diplomatskoj školi Univertiteta Georgetown. Za vrijeme drugog svjetskog rata je služio u američkoj vojsci. 

Za svoju suprugu Estelle Lebost, koja je od njega bila starija osam godina, oženio se 24.12. 1943. Brak koji je trajao do njene smrti 2008. godine se smatrao jednim od najdugovječnijim u Hollywoodu.

Nakon rata je kao glumac nastupaou broadwayskim mjuziklima kao što su Inside U.S.A. i Alive and Kicking , a poslije je dobio naslovnu ulogu u Call Me Mister. Godine 1950. ga je Max Leibman angažirao u TV-emisiji Sida Caesara Your Show of Shows, gdje je surađivao s uglednim piscima kao što su Mel Brooks i Neil Simon. Kasnije je u TV-emisiji Caesar's Hour surađivao Brooksom, Simonom, Larryjem Gelbartom i Woodyjem Allenom. 

Godine 1961. Reiner je stvorio The Dick Van Dyke Show, te ga uređivao s Budom Molinom. Osim što je za njega pisao tekst, Reiner se u njemu pojavljivao u ulozi temperamentnog voditelja "Alana Bradyja". Show je na programu bio od 1961 do 1966. 

Reiner je u toms showu dobio i prva režijska iskustva. Prvi film mu je bila adaptacija drame Josepha Steina Enter Laughing (1967). Najpoznatiji film njegove rane redateljske faze je kultna komedija Where's Poppa (1970), u kojoj glume George Segal i Ruth Gordon. 

Reiner je igrao važnu ulogu u ranoj fazi karijere Stevea Martina, kao režiser i koscenarist četiri njegove komedije; The Jerk (1979), Dead Men Don't Wear Plaid (1982), The Man with Two Brains (1983) i All of Me (1984). 

Godine 2001. Reiner je tumačio lik Saula Blooma u filmu Stevena Soderbergha Ocean's Eleven, te reprizirao tu ulogu u nastavcima Ocean's Twelve i Ocean's Thirteen.

Vanjske veze

 
 See Carl Reiner's interview for the Archive of American Academy of Television Arts and Sciences. 
   Carl Reiner - Museum of Broadcast Communications
  "Remembering the Dick Van Dyke Show" (Carl Reiner)

Dobitnici nagrade za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Američki režiseri
Američki glumci
Američki televizijski producenti
AKC Akcija

AKC Akcija je bila kratkotrajni autonomni i alternativni kulturni centar ispod Brankovog mosta u Beogradu, krajem 2003. i početkom 2004.

20. decembra 2003. godine je, nakon propasti Rebel Hausa, skvotiran veliki napušteni prostor (oko 1500m²) u ulici Braće Krsmanović, ispod Brankovog mosta u Beogradu. Prostor je ranije pripadao društvenoj firmi sa Kosova koja nije radila od 1990-ih i bio je u vlasništvu opštine Stari grad. 

Odmah su usledile akcije spremanja i čišćenja, kao i sastanci na kojima su ustanovljeni zajednički principi delovanja. Mladi aktivisti i aktivistkinje su nameravali da u Beogradu naprave zaista autonomni prostor, centar društvenog delovanja i alternativne kulture. Zamišljeno je da prvi sprat bude klub za svirke, tribine, izložbe i koncerte, a drugi sprat alternativna biblioteka, čajdžinica, besplatna radnja, prostor za sastanke radikalnih aktivističkih grupa, mesto za život i za besplatno prenoćište gostiju iz zemlje i inostranstva. 

Nakon što su očistili prostor od smeća, doneli nameštaj i promenili bravu, kontaktirali su opštinu sa pismenim projektom pretvaranja napuštenog objekta u kulturni centar. Zaposleni u opštini Stari grad su ljubazno izašli u susret, ali kada su aktivisti došli sutradan da sređuju prostor, na vratima ih je čekao katanac, opštinski pečat i upozorenje sa pretnjom zatvora. Mnoge donete stvari i knjige su ostale unutra, a prostor nije renoviran i zgrada još uvek zjapi prazna. Iako je potrajala samo 2-3 meseca, Akcija je bila pozitivno iskustvo zajedničke akcije velikog broja različitih grupa i pojedinaca sa beogradske aktivističke scene.

Zanimljivosti 
 U Akciji i njenoj okolini je beogradski reper Hobo snimao spot za pesmu "Sindrom lidera male stranke".

Literatura 
 Jelena Škara, Skvotiranje, studentski rad, Fakultet političkih nauka, Beograd.

Beograd
Jana Šušteršič

Jana Šušteršič (Ljubljana, 21. septembar 1985.) je pevačica grupe Neverne bebe.

Biografija 
Rođena je 21. septermbra 1985. u Ljubljani. Prve tri godine živela je u Libiji, potom godinu dana u Ljubljani. Usled razvoda roditelja, 1989. godine dolazi u Beograd. 

Išla je u osnovnu školu “Marko Orešković” na Novom Beogradu i uporedo u osnovnu muzičku školu “Kosta Manojlović’’. U šestom razredu prelazi u muzičku školu “Dr. Vojislav Vučković”, gde do kraja srednje škole klavir uči kod profesora Dejana Stošića.

Kao veoma talentovan pijanista učestvovala je na dosta domaćih i međunarodnih takmičenja, od kojih bi trebalo izdvojiti II nagradu u Strezi (Italija i I mesto u Parizu (Francuska).

Po završetku srednje škole, sa 17 godina, upisuje muzičku akademiju u Beogradu kao 3. na listi od skoro sto konkurisanih mladih pijanista, gde nastavlja studije kod profesora Stošića.

Prvi (i jedini pre ulaska u Neverne bebe) rock bend u kom je Jana bila, bio je bend “Euterpha”, koji je osnovala zajedno sa svojim starim društvom. Bend je postojao 6 meseci i za to vreme postao dosta zapažen u domenu klupskih svirki Beograda.

2003. godine odlazi na takmicenje mladih talenata (3K-dur) gde pobeđuje u svojoj emisiji. Dan posle snimanja pozvao je Milan Đurđević sa idejom da razgovaraju o budućoj saradnji.

Jana je debitovala sa svojom (takođe novom) koleginicom Jelenom Pudar u Herceg Novom 5. jula 2003.

Vanjske veze 
 Biografija Jane Šušteršič  na sajtu www.neverne-bebe.com

Biografije, Ljubljana
Srpske pevačice
Neverne bebe
Jelena Pudar

Jelena Pudar (Kragujevac, 5. maja 1984) je pevačica grupe Neverne bebe.

Biografija 
Jelena Pudar rođena je 5. maja 1984. godine u Kragujevcu.

Od malih nogu pokazivala talenat za muziku. Sa 6 godina je krenula u pripremnu muzičku školu, a godinu dana kasnije paralelno je pohađala i nižu muzičku školu “Miloje Milojevic” (odsek klavir) i osnovnu školu “Svetozar Markovic”. Tih godina upisuje školu modernog plesa, a kasnije i džez baleta.

U osmom razredu osnovne škole upisala je solo pevanje u klasi profesorke Anđele Saramandić. Na zahtev profesorke krenula je u operske vode. Nižu muzičku školu je završila sa 15 godina, ali je vuče neka druga vrsta muzike. Zato što je jedna vrsta isključivala drugu, upisuje sredju ekonomsku školu.

Tad ima prvi susret sa svojim bendom “Superstition”, a kasnije i bendom “Element”. Sa 17 godina pojavljuje se na 3k-duru, gde su je primetili članovi grupe Neverne bebe.

Nakon personalnih promena u Nevernim bebama sredinom juna 2003. godine sledi poziv od Milana Đurđevića. Nekoliko dana posle Janinog dolaska u bend i Jelena postaje član Nevernih beba.

Ubrzo, već 5. jula 2003. godine, sa Janom Šušteršič pored sebe, debitovala je u Herceg Novom.

U isto vreme upisala je Filološki fakultet u Kragujevcu, odsek španski jezik.

Eksterni linkovi 
 Biografija Jelene Pudar na sajtu www.neverne-bebe.com

Biografije, Kragujevac
Srpske pevačice
Neverne bebe
KUDRUC

KUDRUC (Kulturno društveni centar) je bio čuveni beogradski skvot u ulici Kralja Milutina 18 na Slaviji, u istom dvorištu kao i kafić DžKC i dečji skvot, naseljen malim Romima pobeglim iz doma za nezbrinutu decu. Nastao je jula 2004. kada je grupica entuzijasta skvotirala napušten i ruiniran prostor u centru grada, bez vrata i prozora, koji su sredili, očistili, postavili vrata i prozore, doneli nameštaj, okrečili zidove i popravili instalacije. 

KUDRUC je bio autonomni prostor omladinske potkulture koji su posećivali metalci, pankeri, rokeri, rastafarijanci, hip-hoperi, resnički škeceri, žongleri, klovnovi, muzičari, radikalni aktivisti, umetnici i mnogi drugi. U njemu su se javile inicijative poput besplatne radnje (poklanjanje i razmena starih stvari), hrane solidarnosti (besplatna vegetarijanska hrana), čajdžinice, čitaonice fanzina, muzičkih sviraonica i mnogobrojnih žurki. Ulaz na sva dešavanja je bio besplatan. U skvotu su često noćili stranci. Jedan od skvotera, Ludist, kaže: “KUDRUC je bio ostvarena utopija gde su smeštaj, voda, struja i hrana bili besplatni, a marihuana legalizovana.“ Ipak, heroin je bio strogo zabranjen pa je dolazilo i do incidentnih situacija sa heroinomanima koji su navraćali, zbog čega je kasnije skvot bio često zaključan. 

Kudruc je tokom svog postojanja privukao znatnu medijsku pažnju, reportaže su izlazile u mnogim dnevnim novinama (Politika, Blic, Kurir…), a emisija o Kudrucu je emitovana i na prvom programu RTS-a. Ekipa iz Kudruca je vodila kampanju za legalizaciju marihuane i učestvovala u prvom srpskom gandža maršu. 

KUDRUC je, posle više od godinu dana postojanja, bez nekog posebnog razloga, napušten. Objekat je sada prazan i napola ruiniran, a ceo kompleks oko skvota je predviđen za rušenje.

Eksterni linkovi 

 Stari sajt Kudruca
 Članak o Kudrucu iz Politike 
 Vest o Kudrucu na skvot netu 

Skvotovi
K
Rebel House

Rebel House (Pobunjenička kuća) je nekadašnji skvot u Dobračinoj ulici 15, nedaleko od Trga Republike u Beogradu, koji je trajao nekoliko meseci od jeseni 2003. do početka 2004. Rebel Haus se često navodi kao prvi beogradski skvot, a dobio je ime po Rebel Mausu koji se prvi uselio.

Uvod 

Stara, puzavicama obrasla kuća se nalazi na uglu Dobračine i Simine, a vlasništvo je Borisa Vukobrata, srpskog biznismena u Parizu. Vlasnik duže vreme planira njeno rušenje, što mu ne polazi za rukom jer je kuća pod zaštitom Zavoda za zaštitu spomenika kulture. Zbog spora između vlasnika i države, kuća je ostavljena da propada, a malter se obrušava na prolaznike. Kuća, u kojoj decenijama niko nije živeo, je većim delom ruiniratana, nema struje, instalacije za vodu su propale od starosti, većina prozora je polomljeno, dobar deo plafona je propao na donji sprat, a dvorište je zaraslo u korov.

Nastanak 

Kuća je izgrađena 1884. godine. 1989. godine kupio ju je Boris Vukobrat.

U septembru 2003. godine se u kuću useljava Rebel Maus, u čiju čast je kuća dobila ime Rebel Haus. Ubrzo se oko skvota okuplja dosta šarenolika omladinska ekipa, među kojima aktivisti i studenti koji su vodili kampanju za besplatno obrazovanje. Održavaju se omladinske radne akcije svake nedelje i nekoliko prostorija se adaptira za boravak. U skvotu je živelo par ljudi a pored toga su održavano nekoliko javna dešavanja poput žurki, tribina, sastanaka, čitaonica, itd. U skvot su, i pored očajnih uslovova života, često navraćali stranci da prespavaju. Planirano je da u jednoj prostoriji bude biblioteka, u drugoj da se održavaju tribine, izložbe i prezentacije. Takođe je bilo planirano da se tu deca bez krova nad glavom uče da čitaju i pišu.

Propast 

Krajem zime su se u skvot uselili narkomani koji spopadaju ljude za pare. Posle nasilnog incidenta prilikom pokušaja otimanja para od stranaca, stanari se iseljavaju iz skvota, a narkomane je ubrzo posle toga oterala policija. Kuća ostaje prazna i zamandaljena.

Požar 

Krajem marta 2007. godine kuća je izgorela u požaru za kojega se sumnja da ga je izazvao neko od stanara susednih kuća. Posle procesa gašenja zidovi su postali natopljeni vodom zbog čega će se vila verovatno obrušiti. Dve etaže i truli krov su se obrušili pre nego što su došle vatrogasne ekipe.

Zanimljivosti 
U ovom skvotu je rep muzičar Marčelo snimio spot za pesmu "Kuća na promaji".

Spoljašnje veze 
 Članak o Rebel Hausu u časopisu Vreme
 Članak o Rebel Hausu u magazinu UPS 
 Obaveštenje o pronalasku skvota na sajtu squat.net 

Skvotovi
Kultura u Beogradu
Prva dinastija Babilona

O kronologiji Prve dinastije Babilona se vode rasprave, pa se koriste dva popisa - Babilonski popis kraljeva A i Babilonski popis kraljeva B. Dolje je naveden Popis A, koji se mnogo češće koristi. Vladavine u Popisu B su obično daleko duže.

Prva babilonska dinastija (duga kronologija?):

 1959–1945. pne. Su-abu ili Suum-abum
 1945–1909. pne. Sumula-ilum
 1909–1895. pne. Sabium ili Sabum
 1895–1877. pne. Apil-Sin
 1877–1857. pne. Sin-muballit
 1857–1814. pne. Hammurabi
 1814–1776. pne. Samsu-Iluna
 1776–1748. pne. Abi-eshuh ili Abieshu
 1748–1711. pne. Ammi-ditana
 1711–1690. pne. Ammi-zaduga ili Ammisaduqa
 1690–1659. pne. Samsu-Ditana

O počecima dinastije i njenom porijeklu se relativno malo zna. Zbog visokog vodostaja na lokaciji drevnog Babilona, ostalo je malo sačuvanih artefakata iz najranijeg perioda. Zato se rana historija grada, odnosno njegove prve dinastije, temelji na arheološkim dokazima iz susjednih oblasti i spisima 
suvremenika.

Ono što se zna o ranoj historiji Babilona, jest da su njegovi prvi vladarai posjedovali relativno malo zemlje. O vladarima od Su-abua do SWin-muballita se, pak, zna vrlo malo - uglavnom samo njihova imena.

Historija dinastije zapravo počinje s njenim najpoznatijim i najvećim vladarom - Hammurabijem. Na početku vladavine je pod svojom kontrolom uz sam Babilon nadzirao tek obližnje gradove i naselja kao što su Dilbat, Sippar, Kish i Borsippa. Međutim, Hammurabi je vojnim pobjedama proširio teritoriju i došao na istu razinu kao tadašnji moćni vladari kao što je gospodar Asirije Šamši-Adad I i Rim-Sin, vladar Larse.

U tridesetoj godini vladavine Hammurabi je porazio Rim-Sina, osvojio Larsu, te tako dobio kontrolu nad bogatim gradovima južne Mezopotamije kao što su Nippur, Ur, Uruk i Isin. Potom se 1761. pne. obračunao s ozbiljnim suparnikom - gradom-državom Eshnunna, te preuzeo njene lukrativne trgovačke rute. Zatim je pokrenut pohod na sjever i osvojena Asirija, a zatim i dijelovi planina Zagros. Konačno je 1760. pne. osvojen i Mari, čime je prvi put od akadskih vremena, odnosno Treće dinastije Ura Mezopotamija došla pod jedinstvenu vlast.

Hamurabijev nasljednik Samsu-Iluna je uspio carstvo održati na okupu, ali već tokom kasnijih vladara ono počinje slabiti. Primorski gradovi na jugu stječu nezavisnost a carstvo sve više trpi zbog napada Kasita.

Konačni udarac dinastiji je predstavljao pohod hetitskog kralja Mursilija I na Babilon, tokom koga je grad osvojen i opljačkan. Nakon svrgvanja Samsu-Ditane Babilonijom su zavladali Kasiti, koji su s vremenom osnovali novu dinastiju.

V. također 
 Kraljevi Babilona
 Kronologija Drevnog Blsikog Istoka

Babilonija
Babilonija
Sin-muballit

Sin-Muballit je bio peti babilonski kralj iz Prve dinastije. O njemu se ne zna skoro ništa osim imena, kao i toga da je bio otac mnogo poznatijeg Hammurabija. Vladao je od 1748. pne. do 1729. pne. (kratka kronologija). 

Babilonija