alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Cursolo-Orasso

Cursolo-Orasso (Còrsu e Uress in dialetto locale) è stato un comune sparso della provincia del Verbano-Cusio-Ossola. Al momento della sua soppressione contava di 94 abitanti. Il comune nacque 1º gennaio 1928 dalla fusione dei comuni preesistenti di Cursolo e Orasso; la sede del Municipio si trovava a Cursolo.

Dal 1º gennaio 2019 si è fuso con i comuni di Falmenta e Cavaglio-Spoccia per dare vita al nuovo comune di Valle Cannobina.

Geografia fisica 
Il comune si trovava in Valle Cannobina e faceva parte della Comunità Montana Valle Cannobina, confluita successivamente nella Comunità montana del Verbano in seguito alla fusione con la Comunità montana Val Grande e la Comunità montana Alto Verbano. Parte del suo territorio, in particolare gli alpeggi di Provola e Daila e tutto il primo tratto del torrente Cannobino, sino alla sua sorgente,era compresa nel Parco Nazionale della Val Grande.

Storia

Simboli
Lo stemma e il gonfalone erano stati concessi con decreto del presidente della Repubblica del 17 aprile 1985.
Lo stemma del comune era bandato di rosso e d’argento, alla fascia d'azzurro, attraversante. Il gonfalone era un drappo di azzurro.

Società

Evoluzione demografica

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni del Verbano-Cusio-Ossola soppressi
Fusioni di comuni italiani
Frazioni di Valle Cannobina (comune)
Falmenta

Falmenta (Falmenta in piemontese e in lombardo) è una frazione di 126 abitanti del comune italiano di Valle Cannobina in provincia del Verbano-Cusio-Ossola, in Piemonte. Fino al 31 dicembre 2018 è stato un comune autonomo; dal 1º gennaio 2019 si è fuso con i comuni di Cavaglio-Spoccia e Cursolo-Orasso per dare vita al nuovo comune di Valle Cannobina.

Geografia fisica 
Falmenta si trova nella parte alta della Valle Cannobina, una stretta vallata percorsa dal torrente Cannobino.

Il centro abitato di Falmenta è situato in costa sulla falda meridionale del monte Riga (1 290 m s.l.m.) e vi si giunge dalla Strada statale 631 della Valle Cannobina.

Storia

Simboli
Lo stemma e il gonfalone erano stati concessi con decreto del presidente della Repubblica del 2 marzo 1993.
Lo stemma era di rosso, alla torre d'argento, merlata alla ghibellina, fondata sulla pianura di verde; al capo di azzurro, caricato di due stelle di otto raggi d'oro, ordinate in fascia.
Il gonfalone era costituito da un drappo di verde al palo di bianco.

Monumenti e luoghi d'interesse 

La parrocchia di Falmenta è intitolata a san Lorenzo diacono e martire romano, la chiesa parrocchiale risale al 1565 successivamente rimaneggiata, all'interno un pregevole altare ligneo riccamente decorato acquistato dagli abitanti nel XVII secolo.

Alla parrocchia fanno capo la casa parrocchiale, l'oratorio e cinque chiese: la già citata chiesa parrocchiale di San Lorenzo, la chiesa della Vergine Assunta a Camberto, la chiesa di San Giuseppe a Sasso Durone, la chiesa della Vergine di Re a Casa Zanni e la chiesa della Natività di Maria a Solgia.

Poco distante dalla chiesa parrocchiale si trova un edificio che ospita un antico torchio utilizzato in passato per ricavare l'olio dalle noci.

Società

Evoluzione demografica

Escursionismo alpino 
Interessante meta turistica è la capanna Fornà, nel parco nazionale della Val Grande, posta a 1649m s.l.m. con 15 posti letto.

Note

Bibliografia

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni del Verbano-Cusio-Ossola soppressi
Frazioni di Valle Cannobina (comune)
Germagno

Germagno (Germagn in piemontese e in lombardo) è un comune italiano di 182 abitanti della provincia del Verbano-Cusio-Ossola in Piemonte.

Società

Evoluzione demografica

Amministrazione

Altre informazioni amministrative 
Germagno ha fatto parte della Comunità Montana dello Strona e Basso Toce sino al 2010, quando è confluito nella Comunità montana Due Laghi, Cusio Mottarone e Val Strona abolita poi nel 2012.

Fa parte dell'Unione Montana della Valle Strona e delle Quarne e aderisce all'Ecomuseo del Lago d'Orta e Mottarone.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia del Verbano-Cusio-Ossola
Comuni del Cusio
Intragna

Intragna (Intragna in piemontese e in lombardo) è un comune italiano di 98 abitanti della provincia del Verbano-Cusio-Ossola in Piemonte.

Fa parte dell'unione montana di comuni Valgrande e del Lago di Mergozzo; una porzione del suo territorio è compresa nel Parco Nazionale della Val Grande.

Storia

Simboli 
Il comune non ha ancora adottato alcuno stemma ufficiale. Tuttavia, in determinati ambiti, risulta in uso uno stemma non ufficiale, disegnato da terzi in maniera del tutto autonoma dall'amministrazione comunale, così blasonato:

Società

Evoluzione demografica

Note

Bibliografia 
 AA.VV., Comuni della Provincia del Verbano-Cusio-Ossola, Consiglio Regionale del Piemonte, Chieri, 2012, ISBN 9788896074503.
 AA.VV., Il Piemonte paese per paese, Bonechi Editore, Firenze, 1996, ISBN 88-8029-156-4.

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 La pagina di Intragna sul sito di Comuniterrae, http://www.comuniterrae.it/comune/intragna/

Comuni della provincia del Verbano-Cusio-Ossola
Loreglia

Loreglia (Luréia in piemontese, nel dialetto locale e in lombardo) è un comune italiano di 217 abitanti della provincia del Verbano-Cusio-Ossola, posto all'inizio della Valle Strona.

Comunità montane 
Loreglia ha fatto parte della Comunità Montana dello Strona e Basso Toce sino al 2010, quando è confluito nella neonata Comunità montana Due Laghi, Cusio Mottarone e Val Strona, anch'essa in seguito soppressa.

Ora fa parte dell'unione montana della Valle Strona e delle Quarne e aderisce all'Ecomuseo del Lago d'Orta e Mottarone.

Società

Evoluzione demografica

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni
Madonna del Sasso

Madonna del Sasso (Bolèj in piemontese, Bulèj in lombardo) è un comune italiano sparso di 363 abitanti della provincia del Verbano-Cusio-Ossola, posto sulla parte occidentale del Lago d'Orta. Il suo nome deriva dall'omonimo Santuario, costruito tra il 1730 e il 1748.

Storia 
Creato con il regio decreto n. 174 del 29 gennaio 1928 che recita "Vittorio Emanuele III, per grazia di Dio e per volontà della Nazione Re d'Italia", decreta che "i comuni di Boleto e Artò, in provincia di Novara, sono riuniti in un unico comune denominato Madonna del Sasso con capoluogo Boleto."

L'unione dei due comuni ha creato problemi, scrive infatti Colombara:  "La sparizione delle due autonomie locali, punendo in misura maggiore Artò, con la perdita della sede municipale a favore di Boleto, ha provocato risentimenti tra i frazionisti, sfociati in proteste pubbliche durante i primi mesi dell'unificazione.
Ancora oggi, specie gli anziani, sottolineano tale forzatura burocratica, che non ha rispettato le originalità delle vecchie municipalità e tanto meno ha salvaguardato le particolarità dialettali, argomento evidenziato da vari testimoni come elemento di distinzione e di rispetto delle proprie radici."

Monumenti e luoghi d'interesse 
Nel comune è possibile visitare il santuario della Madonna del Sasso eretto su uno sperone granitico direttamente al di sopra del lago, il museo dello scalpellino, dedicato al lavoro nelle cave di granito bianco, e una macina per la pesta di noci, mele e canapa.

Infrastrutture e trasporti 
Il comune di Madonna del Sasso appartiene alla Provincia del Verbano-Cusio-Ossola, ma non è collegato a questa con nessuna strada. Per spostarsi negli altri comuni della provincia è necessario scendere ad Alzo di Pella (NO) per poi risalire a Cesara (VCO). La frazione di Piana dei Monti, che si trova geograficamente in Valsesia non è collegata invece con il capoluogo e con le altre frazioni del comune tramite strada; per raggiungerla, si deve passare per la Colma di Valpiana ed entrare in Provincia di Vercelli. Per questa frazione cambia anche il prefisso (0163) che è quello della zona di Borgosesia e della Valsesia.

Società

Evoluzione demografica

Amministrazione

Altre informazione amministrative 
Madonna del Sasso faceva parte della Comunità montana Due Laghi, Cusio Mottarone e Val Strona e aderisce all'Ecomuseo del Lago d'Orta e Mottarone.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni
Massiola

Massiola (Maciòla in piemontese e in dialetto ossolano) è un comune italiano di 112 abitanti della provincia del Verbano-Cusio-Ossola in Piemonte.

Geografia fisica 
L'abitato di Massiola, è localizzata in media Valle Strona, a Nord dello Strona. L'elevazione massima del comune è la Cima Scaravini (2119 m s.l.m.), vetta che condivide con la confinante Anzola d'Ossola; l'elevazione minima, invece, è in località Marmo, frazione posta sulla Strada Provinciale. Massiola dista 10 km da Omegna, 25 km da Verbania e 50 km da Domodossola. 
L'unica via d'accesso alla località è situata a Piana di Fornero, frazione di Valstrona.

Storia 
Massiola deve il suo nome all'antica denominazione Massigliola, ovvero piccola masseria. Come riportato nel Dizionario geografico di Goffredo Casalis, gli abitati di Massiola e di Marmo, condividono gli sviluppi storici dell'intera valle: la lavorazione del legno, in special modo dei Cazzulj (ovvero dei cucchiai di legno), e l'estrazione del marmo, da cui prende il nome la località. 
È un comune autonomo dal 1955 (prima era inglobato nel territorio di Valstrona).

Nell'ottobre 2020, a seguito di una forte ondata di maltempo, che imperversò in tutto il Cusio, il comune venne colpito da una grossa frana, che divise in due l'abitato, danneggiando pesantemente l'unica via d'accesso, facendo restare isolata Massiola per numerose ore.

Simboli 
Lo stemma e il gonfalone del comune di Massiola sono stati concessi con decreto del presidente della Repubblica del 13 gennaio 2003.

Il gonfalone è un drappo di bianco.

Società

Evoluzione demografica

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni amministrative 
Il comune faceva parte della Comunità montana Due Laghi, Cusio Mottarone e Val Strona, soppressa nel 2012. Ora fa parte dell'unione montana della Valle Strona e delle Quarne.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia del Verbano-Cusio-Ossola
Comuni del Cusio
Engels (schaakopening)

Het Engels is een opening bij schaken die wordt gekenmerkt door de witte openingszet 1.c4. Het is ingedeeld bij de flankspelen. Met verwisseling van zetten leidt deze opening vaak tot de Indische verdedigingen of tot een variant in het damegambiet. De meest gangbare antwoorden zijn 1. ...e5 (Siciliaans in de voorhand), 1. ...Pf6 en 1. ...c5. Minder bekende voortzettingen zijn: 1. ...b5 (Jaenischgambiet) en 1. ...f5 (Engels-Hollandse verdediging). In de 19e eeuw werd deze opening veel gespeeld door Staunton en andere Britse meesters.

Varianten

Trivia 

 Bij het Kees Besselink c4-toernooi, een thematoernooi in Amsterdam, is de speler met wit verplicht om te beginnen met de Engelse opening.
Idle time

Idle time is beschikbare kracht van een processor die niet gebruikt wordt.

Zo benut de processor van een personal computer tijdens bijvoorbeeld het enkel tonen van deze pagina, of als u een tekst intypt, niet zijn volledige rekenkracht. Deze rekenkracht wordt meestal dus gewoon niet benut, maar zou aangewend kunnen worden voor taken in de achtergrond, zoals een project voor distributed computing.

Daar tegenover staat dat moderne processoren hun energieverbruik kunnen verlagen als ze niets te doen hebben en daarmee het stroomverbruik en de warmteontwikkeling kunnen beperken.

Computerprocessor
International Electrotechnical Commission

De International Electrotechnical Commission, kortweg IEC, gevestigd in Genève in Zwitserland, ontwikkelt en publiceert algemene internationale normen voor elektrische componenten en apparatuur. De IEC stelt voor en ontwikkelt, maar is niet verantwoordelijk voor het toezicht op de naleving van deze normen. Dit vindt veelal plaats door een onafhankelijk testlaboratorium. In België worden de normeringen van het IEC uitgegeven door het Bureau voor Normalisatie (NBN), in Nederland is het Nederlands Normalisatie-instituut (NEN) daarvoor verantwoordelijk.

Voorbeelden
IEC 60529 bevat omschrijvingen van de mate van bescherming van een toestel tegen indringen van vocht, onderverdeeld in IP-codes. IEC 60309 is een internationale norm voor industriële connectoren en IEC 62056 is een internationale standaard voor het programmeren van het tarief en het uitlezen van de meterstanden bij elektriciteitsmeters.

Externe link 
 Officiële internetadres van de International Electrotechnical Commission (IEC)

Elektronica
 
Instituut
Standaardisatieorganisatie
IEC

IEC kan een afkorting zijn van:
 International Electrotechnical Commission
 Institut d'Estudis Catalans
Russisch (schaakopening)

Het Russisch of de Russische verdediging of Petrov-verdediging is een openingsvariant bij het schaken; deze opening valt onder de open spelen en heeft de ECO-codes C42 en C43.

De beginzetten zijn

1. e4 e5
2. Pf3 Pf6

De Russische opening werd in de 19e eeuw voor het eerst door de schaakmeesters Aleksandr Petrov en Carl Jaenisch onderzocht. Met de zet 2...Pf6 in plaats van het meer gebruikelijke en verdedigende 2...Pc6 gaat zwart direct in de tegenaanval. Het Russisch is toegepast door Tigran Petrosjan en Anatoli Karpov.

Zie ook 
 Lijst van veelgespeelde schaakopeningen

Russisch
Stuyvesant

Peter Stuyvesant (ca. 1612-1672), een Nederlands koloniaal bestuurder
 Stuyvesant (New York), een plaats in de Verenigde Staten
 een sigarettenmerk van British American Tobacco
 Stuyvesant High School, een school in New York
Debiet

Het debiet (ook wel 'volumesnelheid' genoemd) is een natuurkundige grootheid voor een doorstromend medium uitgedrukt als de hoeveelheid van een vloeistof of gas per tijdseenheid. De grootheid wordt toegepast in de stromingsleer, hydrologie, geografie, civiele techniek, de meet- en regeltechniek en procestechniek. In de pomptechniek wordt vaak de term opbrengst gebruikt.

waarbij
  = debiet
  = volume 
  = tijd

De grootheid wordt doorgaans uitgedrukt in de eenheid m3/s, maar waar dit in de praktijk leidt tot onhandige getallen, worden ook afgeleide eenheden gebruikt als m3/d, m3/h, l/s of l/h.

Debiet kan in plaats van volume ook als massadebiet uitgedrukt worden (bijvoorbeeld als kg/s).

IUPAC prefereert de symbolen  en  voor respectievelijk volume-debiet en massa-debiet, om verwarring met het symbool  voor warmte te vermijden.

Vloeistoffen 
In de hydrologie staat debiet voor de hoeveelheid water die een stromende watergang per tijdseenheid transporteert of afvoert. Het jaar-gemiddelde debiet van de Rijn aan de Nederlands-Duitse grens bedraagt bijvoorbeeld 2200 m³ per seconde.

De debietmeter is een meetinstrument, waarmee het debiet van water gemeten kan worden door buizen en pijpen. Het debiet van grotere waterlopen kan alleen berekend worden uit dwarsdoorsnedes en stroomsnelheidsmetingen, of stijgsnelheden van de waterspiegel in bassins aan het eind van de waterloop (stuwmeren).

Omgekeerd kan wanneer het debiet bekend is, de gemiddelde stroomsnelheid van het water op een zekere locatie worden bepaald door deze te delen door de oppervlakte van de doorsnede van de waterloop, v = Q / A, er geldt immers:

waarbij
  het debiet,
  de oppervlakte van de doorsnede
  de snelheid van de vloeistof

In deze vorm heeft de formule een hydraulische analogie met de wet van Ohm (U = I · R) voor elektriciteit, waarbij Q ↔ U, A ↔ R en v ↔ I. Hierdoor kan stroming van water gemodelleerd worden in een analoge computer.

De dwarsdoorsnede-gemiddelde stroomsnelheid in Rijntakken in Nederland varieert van 0,5 tot 1,5 m/s, corresponderend met een A van resp. 4400 tot 1500 m2.

Gassen 
Bij gassen onder druk wordt het debiet vaak teruggerekend naar het debiet bij atmosferische druk (101,3 kPa of 1,013 bar) en een standaardtemperatuur. Bij een druk van 100 bar is één m³ nog maar 10 liter. Het debiet van een aardgasput kan dan bijvoorbeeld 50 000 Nm³/dag zijn (waarbij de N staat voor 'Normaal'), het ongecorrigeerde debiet zou dan maar 500 m³/dag zijn.

References

Externe link 
 Handboek debietmeten in open waterlopen

Aardwetenschappen
Internationale toegangscode

De internationale toegangscode of het internationaal toegangsnummer is het deel van het telefoonnummer dat gekozen moet worden om aan te geven dat men een telefoonverbinding naar het buitenland wil opbouwen. Daarna kiest men het landnummer en de verdere cijfers. Een internationale toegangscode wordt gebruikt in landen waar vanuit het nationale telefoonnetwerk ook buitenlands telefonieverkeer mogelijk is zonder tussenkomst van een telefonist(e) (IDD: International Direct Dialing). 

Beschikking 92/264/EEG van de Raad van 11 mei 1992 inzake de harmonisatie van het internationale toegangsnummer voor het telefoonverkeer in de Europese Gemeenschap bepaalt dat de lidstaten het nummer 00 in de openbare telefoonnetten als gestandaardiseerd internationaal toegangsnummer voor het telefoonverkeer invoeren. In Nederland werd dit per 1 januari 1994 ingevoerd; voor die tijd was daar 09 het internationaal toegangsnummer.

Voor internationaal bellen vanuit niet-EU-landen kan een ander internationaal toegangsnummer gelden. Bijvoorbeeld, in de landen die behoren tot de North American Numbering Plan area is de internationale toegangscode 011.
Daarom noteert men een telefoonnummer bij voorkeur niet met de internationale toegangscode maar met een plusteken (+). In plaats van de + moet dus de internationale toegangscode worden gekozen geldig in de plaats waar men zich bevindt. Het plusteken wordt op gsm-toestellen ook letterlijk gebruikt: om vanuit ieder land met een gsm-toestel internationaal te kunnen bellen dient als internationale toegangscode een + te worden ingetoetst in plaats van de 00 die in Nederland en België gangbaar zijn. 

Voor bellen vanuit het buitenland naar de meeste Europese landen vervalt in het netnummer het interlokaal toegangsnummer, doorgaans een 0. 

Neem als voorbeeld het (fictieve) Amsterdamse nummer 020 1234567. Vanuit een ander Europees land is dit nummer bereikbaar via 00 31 20 1234567, in gsm's genoteerd als +31201234567. Om gelijktijdig de bereikbaarheid vanuit het binnenland en vanuit het buitenland aan te geven, instrueert het telefoonbedrijf om beide mogelijkheden te vermelden, bijvoorbeeld:
Nationaal (020) 1234567
Internationaal +31 20 1234567

In andere landen, zoals Italië, vervalt het begincijfer van het netnummer niet. Voorbeeld met een nummer in Padua (049): vanuit België of Nederland toetst men 0039 049 1234567 (of +390491234567) om 049 1234567 te bereiken. Dit kan genoteerd worden als:
Nationaal (049) 1234567
Internationaal +39 049 1234567

Zie ook
Lijst van internationale toegangscodes

Externe link 
landnummers.info - Landnummer zoeken

Noten 

Telefoonnummer
Oppervlak

Oppervlakte 
 Oppervlak (topologie) 
 Oppervlak (meetkunde)
Lijst van landnummers in de telefonie

Dit is een lijst van landnummers in de telefonie. De sortering van deze lijst is op alfabetische volgorde van het land. De landnummers worden bij het bellen voorafgegaan door een internationale toegangscode die per land verschillend kan zijn.

Speciale landnummers 
 European Telephony Numbering Space - 388
 Internationale gratis nummers - 800
 Iridium satelliettelefoon - 881 6, 881 7
 Globalstar satelliettelefoon - 881 8
 Inmarsat alle regio's - 870
 Inmarsat satelliettelefoon Atlantic East - 871
 Inmarsat satelliettelefoon Pacific - 872
 Inmarsat satelliettelefoon Indian - 873
 Inmarsat satelliettelefoon Atlantic West - 874

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

Q 
  - 974

R

S

T

U 
  - 598

V

W 
 Wake - 1
  - 688
  - 375 (voorheen 7)

Z 

Telefoonnummer
Standaard
Landnummers Telefonie
AT

@, het apenstaartje
 .at, het internetlandcode topleveldomein van Oostenrijk
 Astaat, een scheikundig element
 Arrestatieteam, onderdeel van de politie voor meer gevaarlijke arrestaties
 Aanhoudings- en Ondersteuningsteam, een Nederlands politieonderdeel, gewoonlijk aangeduid als arrestatieteam of AT (zie hierboven)
 Agentschap Telecom, een Nederlandse overheidsorganisatie voor het gebruik van radiofrequenties
 Oostenrijk, met ISO-domein/landcode AT
 Royal Air Maroc, een luchtvaartmaatschappij met IATA-code AT
 Arteriitis temporalis, een vaatwandontsteking
 AT-vormfactor, een technische standaard voor moederborden en voedingen bij computers
 Intel 80286, een processor, vroeger ook wel AT genoemd (Advanced Technology)
QWERTY

QWERTY is een systeem van indeling van toetsen op computertoetsenborden en typemachines waarvan de eerste rij letters (gerekend van linksboven) begint met de Q, W, E, R, T en Y.

Toetsenbordindeling 
QWERTY is de standaard-toetsenbordindeling in verreweg de meeste landen waar het Latijnse schrift wordt gebruikt. De qwerty-indeling die in Nederland veruit het meeste voorkomt, is de Amerikaanse.

Er bestaat een aparte Nederlandse variant van de qwerty-indeling, met onder andere een toets voor de 'IJ', maar deze wordt zelden gebruikt. Er bestaan vele andere qwerty-indelingen die speciaal aangepast zijn voor specifieke talen en/of landen. Zo heeft het Spaanse qwertytoetsenbord onder andere aparte toetsen voor de Spaanse letter Ñ, voor de Catalaanse letter Ç en voor de Spaanse leestekens ¿ en ¡.

Behalve QWERTY zijn er nog enkele andere toetsenbordindelingen, bijvoorbeeld:
 AZERTY in Frankrijk en België;
 QWERTZ in Duitstalige en een aantal Oost-Europese landen;
 Dvorak (DSK), bedacht door August Dvorak, omdat het ergonomisch beter zou zijn;
 Colemak, een moderner alternatief voor Dvorak.

Geschiedenis 
De uitvinder van de eerste productieschrijfmachine, Christopher Sholes, zette op zijn eerste model de letters op het toetsenbord in alfabetische volgorde. In het mechaniek van de machine leverde dit problemen op, omdat enkele veel gebruikte tekens vlak naast elkaar kwamen te liggen. De handgebouwde machine functioneerde traag, zodat de letterstangetjes veelvuldig tegen elkaar botsten en klem bleven zitten.
Sholes verplaatste daarop een aantal letters in het mechaniek, waardoor ook de volgorde op het toetsenbord veranderde. De machine (de Sholes and Glidden) die uiteindelijk rond 1873 in productie werd genomen bij Remington had een voorloper van de qwerty-indeling die wij ook nu nog op toetsenborden terugvinden.

In de beginjaren werden pogingen gedaan om het qwertytoetsenbord te vervangen door meer doordachte indelingen, zoals de Ideal-indeling van James Hammond en het 'wetenschappelijke' toetsenbord met DHIATENSOR-indeling van George Blickensderfer. Later werd nog een poging gedaan met het Dvorak-toetsenbord, maar zonder veel succes. De QWERTY-indeling is nog steeds algemeen gangbaar.

Planetoïde 
Op 24 november 2007 werd een planetoïde, (6600) Qwerty, vernoemd naar het qwertytoetsenbord.

Zie ook 
 Asdf
 Etaoin shrdlu
 Letterfrequentie

Standaard
Toetsenbord
Herbert Simon

Herbert Alexander Simon (Milwaukee (Wisconsin), 15 juni 1916 - Pittsburgh (Pennsylvania), 9 februari 2001) was een Amerikaanse psycholoog en socioloog. Hij wordt ook wel gezien als de vader van de moderne bedrijfskunde.

Simon werd geboren als zoon van een Duitse immigrant. Hij studeerde aan de Universiteit van Chicago. Later werd hij hoofd van een onderzoeksgroep aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Vervolgens ging hij in 1942 aan het werk bij het Illinois Institute of Technology. In 1949 vertrok hij weer, ditmaal naar Pittsburgh om te werken aan het Carnegie Institute of Technology, tegenwoordig de Carnegie Mellon Universiteit. Vervolgens werkte hij veel binnen bedrijven, waardoor hij ideeën ontwikkelde voor zijn baanbrekende besluitvormingstheorie. In zijn latere jaren richtte hij zich meer op de psychologie.

Hij bekwaamde zich behalve in sociale wetenschappen, politieke wetenschappen, toegepaste wiskunde, statistiek, en logica ook in de economie. In dat vakgebied ontving hij in 1978 de Prijs van de Zweedse Rijksbank voor economie voor zijn onderzoek naar het proces van het nemen van beslissingen in economische organisaties (besluitvormingstheorie). Hij was de eerste die aantoonde dat managers geen rationele beslissingen nemen, maar dat er veel onzekerheid en subjectieve motivaties aan ten grondslag liggen. In 1975 ontving hij samen met Allen Newell de Turing Award.

De belangrijkste artikelen waarin Simon zijn theorieën ontvouwde, zijn A behavioral model of rational choice, (in Quarterly Journal of Economics, 1955) en On the concept of organizational goal, (in Administrative Science Quarterly, 1964).

Tilburg University vernoemde als een eerbetoon in 2005 het gebouw waarin Sociale Wetenschappen is gehuisvest naar Herbert Simon. In 2016 verhuisde de Tilburg School of Social and Behavioral Sciences naar het gerenoveerde Simon Building op de campus van de universiteit.

Amerikaans psycholoog
Amerikaans socioloog
Winnaar van de A.M. Turing Award
Winnaar van de Prijs van de Zweedse Rijksbank voor economie
20e-eeuws econoom
IP-code

De IP-codering (International Protection Rating, ook soms Ingress Protection) op elektrische apparaten is een aanduiding voor de mate van beveiliging van de constructie van elektrische of elektronische apparatuur tegen eigen schade door gebruik in "vijandige omgevingen" en tegen eventueel gevaar voor de gebruiker.

De IP-aanduiding is internationaal genormaliseerd in de norm IEC 60529. De IP-aanduiding heeft twee cijfers: het eerste geeft de beschermingsgraad tegen aanraken en indringen van voorwerpen, het tweede de beschermingsgraad tegen vocht.

Voorbeeld: een apparaat met de aanduiding IP 54 is een stofbestendig en plensdicht toestel.

Er ligt, al jaren, een voorstel voor een 3e kencijfer; "mechanische bestendigheid". Naast de bescherming van materieel tegen voorwerpen, stof en water is het in bepaalde omstandigheden ook van belang dat materieel beschermd is tegen mechanische krachten (stootenergie). Om de bestendigheid tegen stootenergie aan te geven is er een voorstel voor een 3e cijfer. Dit cijfer is nog niet genormaliseerd, wel wordt het in een aantal landen zoals Frankrijk gebruikt.

Beschermingsgraad tegen aanraking en binnendringende voorwerpen
Op de plaats van de x kan het tweede cijfer gedacht worden, ook kan met de 'x' bedoeld worden dat de bescherming tegen vocht niet van belang is.

Beschermingsgraad tegen vocht
Ter informatie zijn de vergelijkbare Japanse Industriële Standaard (JIS) en IEC benamingen opgenomen. Op de plaats van de x moet het eerste cijfer gedacht worden.

Beschermingsgraad tegen mechanische krachten

N.B. Op de plaats van de x moeten de andere cijfers gedacht worden.

Doordat dit derde cijfer niet genormaliseerd is en op verschillende manieren gebruikt is, werd in 1995 een nieuwe norm opgesteld (BS EN 50102), speciaal gericht op bescherming tegen mechanische krachten met de klassificering van IK00 tot IK10. Deze norm is in 2002 aangepast tot EN 62262:2002, waarin op eenduidige wijze wordt aangeven hoeveel Joule de behuizing moet kunnen weerstaan en op welke manier dit getest dient te worden. Hiermee is het gebruik van het derde cijfer in de IP codering komen te vervallen.

Aanvullende letters

Deze standaard biedt ook aanvullende letters om aan te geven welke bescherming wordt geboden tegen aanraking van gevaarlijke delen door personen binnen het omhulsel (elektrische kast):

De volgende letters kunnen aanvullende informatie geven over de bescherming van het apparaat:

Referenties
 IEC 60529:2001 (ed. 2.1) - Degrees of protection provided by enclosures (IP Code)

Elektrotechniek
Standaard
Gigahertz

De gigahertz is een tot het SI behorende afgeleide eenheid. De eenheid heeft het symbool GHz. Een gigahertz is gelijk aan 109 Hz, ofwel 1 000 000 000 hertz. Eén cyclus duurt daarmee 1 nanoseconde.

Radiogolven met frequenties in de buurt van een gigahertz worden ook wel microgolven genoemd, of centimetergolven (dit laatste omdat de golflengte in de orde van centimeters ligt, 1 GHz → 30 cm, 10 GHz → 3 cm). Dit type radiogolven kan alleen worden gebruikt als de zender de ontvanger min of meer kan zien. Vaak wordt dit gebruikt voor directe communicatie tussen twee punten met behulp van parabolische schotelantennes.

Bekende toepassingen van de gigahertzbanden zijn:
 Gsm (0,8 & 2,7 GHz)
 Gps (1,3 GHz)
 Wi-Fi (2,4, 5,0 & 60 GHz)
 Digitale draadloze koptelefoons (zender, 10 milliwatt) (2,4 GHz)
 Magnetron (2,4 GHz)

Sinds 2000 worden processoren in pc's geklokt met een gigahertz of meer. In 2011 werden ook smartphones boven de 1GHz geklokt.

Computerterminologie
SI-eenheid met prefix
Lijst van munteenheden

De munteenheid is het betaalmiddel dat geldig is in een bepaald land, streek of regio. Zie ISO 4217 voor een overzicht.

Gelijknamige munteenheden die in meerdere landen een andere waarde hebben 
Verschillende landen hebben munteenheden met dezelfde naam, maar vaak gaat het niet om dezelfde munteenheid en is alleen de naam gelijk. Zo is een Australische dollar niet hetzelfde als een Amerikaanse dollar. Dit geldt niet voor de euro: alle euro's zijn inwisselbaar, ongeacht het land waarin ze zijn uitgegeven. Er zijn ook landen die hun munt gekoppeld hebben aan die van een ander land (vaak de Amerikaanse dollar) of aan de euro.

Enkele niet meer bestaande munteenheden

Landen en hun munteenheid

Nooit ingevoerde munteenheden
 Palestijnse dinar (Palestina)
 Riffan (Rif-Republiek)
 Syrische dinar (Arabische Koninkrijk Syrië)
 Tsjetsjeense nachar (Itsjkerië)

Zie ook
 Alternatieve munteenheid.
 Lijst van munteenheden in de Arabische wereld
 Lijst van munteenheden in de afhankelijke gebieden
 
Munteenheden
Ruilmiddel

Een ruilmiddel is een middel om goederen of diensten aan te kunnen schaffen.

Een ruilmiddel kan geld zijn, maar ook goederen kunnen als ruilmiddel worden gebruikt; in zo'n geval wordt gesproken van ruilhandel of betaling in natura. In de geschiedenis zijn vee, metalen, zout en andere specerijen regelmatig als betaalmiddel gebruikt, maar ook bijvoorbeeld schelpengeld.

Edelmetalen waren (en zijn op sommige plaatsen in de wereld) populair vanwege:
hun hoge waarde in verhouding tot hun gewicht,
hun duurzaamheid,
hun deelbaarheid.

Zie ook
Rekeneenheid
Oppotmiddel

Geld
Gustav Robert Kirchhoff

Gustav Robert Kirchhoff (Koningsbergen, 12 maart 1824 – Berlijn, 17 oktober 1887) was een Duits natuurkundige. Kirchhoff is vooral bekend geworden door een aantal wetten op het gebied van de elektrotechniek, de spectroscopie en straling van zwarte lichamen onder verhitting. Hij gebruikte in 1862 als eerste de term "zwarte-lichaamsstraling" en zowel in de elektrotechniek als in de spectroscopie ontdekte hij concepten die, naar hem vernoemd, de wetten van Kirchhoff heten.

Biografie 
Hij werd geboren in Koningsbergen (Pruisen, (nu Kaliningrad in Rusland). Zijn vader was Friedrich Kirchhoff, een advocaat, zijn moeder Johanna Henriette Wittke. Hij studeerde aan de Albertusuniversiteit van Konigsbergen (afgestudeerd in 1847) en huwde Clara Richelot, de dochter van zijn professor wiskunde Friedrich Richelot. Datzelfde jaar verhuisden zij naar Berlijn, waar hij aan de slag kon als privé-leraar. Hij verbleef er tot hij een leerstoel aangeboden kreeg in Breslau (tegenwoordig Wrocław). Hier leerde hij Robert Bunsen kennen die hem in 1854 overtuigde om samen naar Heidelberg te verhuizen waar hij meer dan twintig jaar onderzoekswerk zou verrichten.

Kirchhoff formuleerde zijn spanningswet en stroomwet in 1845, toen hij nog een student was. Zijn stralingswet stamt uit 1859, het bewijs ervoor uit 1861. 
Datzelfde jaar werd hij, tezamen met Robert Bunsen mede-ontdekker van de scheikundige elementen cesium en rubidium. Dit vloeide voort uit hun gezamenlijke onderzoek van de scheikundige samenstelling van de zon door middel van spectraalpatroon van dat hemellichaam.

Later postuleerde Kirchhoff een drietal empirische wetten aangaande de spectrale compositie van licht uitgestraald door lichtende objecten:

 Een hete, vaste stof produceert een continu spectrum.
 Een heet gas produceert een spectrum met discrete golflengten, die afhangen van de energieniveaus van de atomen in het gas.
 Een hete, vaste stof omgeven door een koel gas (ten opzichte van het object) produceert een semi-continu spectrum, met gaten die afhangen van de energieniveaus van de atomen in het gas.

Deze discrete golflengtes werd later beschreven in het atoommodel van Bohr en nog weer later verklaard door de theorie van de kwantummechanica. In 1877 ontving Kirchhoff de Matteucci Medal.

Kirchhoff overleed in Berlijn op 63-jarige leeftijd.

Literatuur 
 Wetenschappelijk vademecum, Mike Nachtegael e.a., Kapellen, Pelckmans, 1997 {{ISBN<90-289-2197-4}}

Duits natuurkundige
Roergebied

Het gebied rondom de rivier de Roer (Duits: Rur), ten zuidoosten van Roermond; meestal Roerdal genoemd
 het Ruhrgebied in Duitsland, het gebied rondom de rivier de Ruhr.

Zie ook 
Roerdalslenk
Doel

Doel (sport), een onderdeel van een sportveld bij balsporten zoals voetbal, handbal of waterpolo
 doel als richtpunt voor het schieten, bijvoorbeeld een doelschip
 Doelstelling, een gewenste situatie waarnaar toegewerkt wordt
 Doelen (schutterij), een oefenplek voor de schutterij
 Doel (plaats), een dorp in België
 Kerncentrale Doel, een kerncentrale die gelegen is nabij het dorp Doel

Personen 
 Erik van den Doel, een Nederlandse schaker
 Theo van den Doel, een Nederlandse politicus
 Wim van den Doel, een Nederlandse historicus
 Hans van den Doel (PvdA), een Nederlandse econoom en PvdA-politicus
Capaciteit

Capaciteit heeft de betekenis van vermogen tot opslaan of vermogen tot verwerken. 

Het begrip capaciteit wordt in verschillende situaties toegepast, zoals:
 warmtecapaciteit - het vermogen van een voorwerp om energie in de vorm van warmte op te slaan (eenheid joule per kelvin)
 elektrische capaciteit - in de zin van vermogen tot opslaan van elektrische lading zoals in een condensator (eenheid coulomb per volt). Ook wel de hoeveelheid elektriciteit die aan een geleider moet toegevoegd worden om de potentiaal met een eenheid te verhogen.
 verkeerscapaciteit - het aantal bewegende verkeersobjecten (voetgangers, wegvoertuigen, railvoertuigen, boten e.d.) dat een bepaald deel van de verkeersinfrastructuur per tijdseenheid kan verwerken.
 productiecapaciteit - capaciteitsbegrip in de logistiek
 opslagcapaciteit - op een harde schijf van een computer (eenheid meestal Bytes)
 Capaciteit van de kabel - van een televisiekabel(aansluiting)
 rekencapaciteit - van een computer (uitgedrukt in rekenoperaties per seconde)
 mentale capaciteit - in de zin van vermogen tot opslaan van informatie (leren)
 het maximale debiet van een gemaal of pomp wordt ook wel capaciteit genoemd (eenheid bijvoorbeeld m³ per minuut)
Seneca

Lucius Annaeus Seneca (Seneca de Jongere, circa 3 v.Chr. - 65), Romeins filosoof en staatsman, zoon van Seneca de Oudere. Seneca de Jongere is de bekendste van de twee, dus als 'Seneca' zonder verdere aanduiding gegeven is, wordt meestal deze laatste persoon bedoeld.
 Briefwisseling tussen Paulus en Seneca, 4e-eeuwse vervalsing

Zijn vader 
 Marcus Lucius Annaeus Seneca (Seneca de Oudere, 54 v.Chr. - circa 39), Romeins schrijver

Plaatsen in de Verenigde Staten 
 Seneca (Illinois)
 Seneca (Kansas)
 Seneca (Missouri)
 Seneca (Nebraska)
 Seneca County (New York)
 Seneca (Oregon)
 Seneca (Pennsylvania)
 Seneca (South Carolina)
 Seneca (South Dakota)

Overig 
 Seneca (volk), Een indianenvolk, lid van de Iroquois-federatie, zie ook Iroquois
 Piper PA-34 Seneca, Een tweemotorig propellervliegtuig.
 Seneca (schip), een Amerikaanse torpedobootjager die de SS Republic II sleepte na de aanvaring in 1909. 
 Seneca (film), Amerikaanse film uit 2019 
 Seneca-effect, een wiskundig model van groei en instorting.
Radio Atlanta

Radio Atlanta was een zeezender die uitzond vanaf de Mi Amigo (ex Radio Nord schip Bonjour) van 27 april 1964 tot 2 juli 1964. De "station call" luidde "The station that's rocking the nation!". 

Op 9 mei 1964 fuseerde Radio Atlanta met Radio Caroline, de zender van Ronan O'Rahilly, uitzendend vanaf MS Caroline (vorige naam: MS Frederica). 

Radio Atlanta veranderde van naam in Radio Caroline South en bestreek met haar uitzendingen voor de kust van Frinton-on-Sea het zuidelijk deel van Engeland, terwijl MS Caroline onder de naam Radio Caroline North uitzendingen voor het noordelijke deel van Engeland ging verzorgen vanaf een ankerplaats voor de stad Ramsey (op het eiland Man). Golflengte van beide zenders was 199 meter.

Atlanta
Atlanta
Iroquois

een plaats in de Verenigde Staten:
Iroquois (Illinois)
Iroquois (South Dakota)
De Irokezen of Iroquois; confederatie indiaanse volken in het oosten van Noord-Amerika
Irokese talen; een taalfamilie gesproken in het oosten van Noord-Amerika
PCB

polychloorbifenyl, een groep van zeer giftige organische chloorverbindingen in de scheikunde
 Printed circuit board, een elektronische printplaat
 Parti Communiste de Belgique, de Franse naam van de Kommunistische Partij van België, opgericht in 1920
 Partido Comunista Brasileiro, een communistische politieke partij in Brazilië, opgericht in 1922
 Partido Comunista de Bolivia, een communistische politieke partij in Bolivia, opgericht in 1950
 Protestants-christelijke basisschool; zie Protestants onderwijs
 Pakistan Cricket Board, de Pakistaanse cricketbond
 Process Control Block, een datastructuur in de kernel van een besturingssysteem
 Postcoïtaal bloedverlies, bloedverlies na seksueel contact
Punt-naar-puntconstructie

Een punt-naar-puntconstructie is een constructiemethode die binnen de elektronicabouw wordt gebruikt. Bij deze constructiemethode worden de componenten, van het type through-hole, waar meestal al bevestigingspunten van afdoende lengte van koperdraad aan zitten, direct aan elkaar gesoldeerd, dus zonder van een printplaat of experimenteerprint gebruik te maken.

Voor eenvoudige elektronische schakelingen is dit vaak voldoende. Het is wel zaak om kortsluiting te voorkomen, maar dit kan bijvoorbeeld met behulp van een stukje krimpkous. Het was in de beginjaren van de elektronica vaak de enige manier om een schakeling te kunnen bouwen en wordt soms nog gebruikt om een eenvoudige ad-hocschakeling te maken of om een schakeling te testen, voordat deze op printplaat wordt gezet.

Met de komst van ontwerpprogramma's voor printplaten, die vaak gratis zijn, kunnen schakelingen eenvoudiger worden getest en zijn punt-naar-puntschakelingen een zeldzaamheid geworden. De methode is storingsgevoelig.

Elektronica
FET

De Financieel-Economische Tijd, oude naam voor De Tijd
 Veldeffecttransistor (field-effect transistor), halfgeleiderscomponent
Doelverdediger

Een doelverdediger, keeper, goalie (beide van het Engelse goalkeeper), doelwachter, doelman of -vrouw is een speler van een sportploeg die moet voorkomen dat de tegenstander een punt scoort. De doelman vormt de laatste linie in de verdediging van het doel. Een ploeg heeft maximaal één doelman in het veld staan.

Bij de meeste sporten gelden voor de doelman andere regels dan voor de overige spelers. Vaak geldt er voor de keeper geen of een lichtere restrictie op het spelen van de bal met het lichaam. Zo mag bijvoorbeeld in het voetbal de doelverdediger de bal met de hand spelen in het eigen strafschopgebied, een hockeykeeper mag binnen zijn cirkel de bal met het hele lichaam spelen en in het waterpolo mag een goalie de bal met twee handen tegelijk spelen.

Een doelverdediger draagt in alle gevallen een duidelijk van de rest van het team afwijkend tenue, om hen voor spelers en scheidsrechter(s) makkelijk herkenbaar te maken. Ook heeft een doelverdediger vaak extra bescherming in de vorm van handschoenen en/of lichaamsprotectors; dit laatste in verband met de veiligheid, aangezien bij sommige sporten de bal zeer hard op het doel afgevuurd kan worden.

Sporten 
Een doelman is onder andere bekend binnen de volgende sporten:
 voetbal - zie Keeper (voetbal)
 hockey
 handbal
 ijshockey
 waterpolo
 lacrosse
 kanopolo
 bandy

Sportterminologie
Rustmassa

De rustmassa () is de massa van een deeltje dat zich in rust bevindt. De rustenergie van een deeltje is de energie-inhoud van een deeltje in rust, en die is volgens de massa-energierelatie E = mc2 direct gerelateerd aan de rustmassa. In de speciale relativiteitstheorie is deze rustmassa gelijk aan de invariante massa van een deeltje.

Relativistische massa 
In de speciale relativiteitstheorie kan men een snelheidsafhankelijke massa definiëren, waarbij de momentane waarde van de massa afhankelijk is van de snelheid; er is dan een massatoename bij toenemende snelheid. Deze snelheidsafhankelijke massa noemt men wel relativistische massa. Dit effect is pas merk- of meetbaar wanneer de lichtsnelheid voldoende benaderd wordt. Er is steeds meer energie nodig om het deeltje te versnellen naarmate het de lichtsnelheid nadert.

De massa mv bij een gegeven snelheid v kan worden gedefinieerd door de massa-energierelatie toe te passen op de totale energie van het bewegende systeem (rustenergie plus kinetische energie):

waarmee bij een rustmassa m0 de ‘relativistische massa’ gelijk wordt aan:

waarbij geldt:
 is de ‘relativistische massa’ bij de gegeven snelheid
 is de rustmassa
 is de gegeven snelheid
 is de lichtsnelheid
 is de lorentzfactor

Om de lichtsnelheid te bereiken is dan een oneindige hoeveelheid energie nodig, waardoor een deeltje met massa nooit de lichtsnelheid kan bereiken. Fotonen hebben geen rustmassa en bewegen zich in een vacuüm met de lichtsnelheid. De relativistische massa kan dan niet bepaald worden uit de directe formule daarvoor, maar wel door gebruik te maken van de fundamentele definitie en de uitdrukking voor de energie van een foton:

met ν (nu) de frequentie en h de constante van Planck, dus

Een andere manier om dit te bekijken is dat elk "massaloos" deeltje met de lichtsnelheid moet bewegen om een zekere energie te kunnen hebben en dus te bestaan.

Beschrijving in termen van alleen rustmassa 
Een meer gangbare wijze van beschrijven van de relativiteitstheorie, is te zeggen dat de massa constant is (en gelijk aan de rustmassa), maar de impuls van een deeltje gelijk is aan  in plaats van . Beide wijzen van beschrijven zijn vanuit mathematisch gezichtspunt precies gelijk, dat wil zeggen, ze geven precies dezelfde meetbare resultaten. In de praktijk wordt echter de voorkeur gegeven aan een beschrijving met constante massa.

Zie ook
tijdsdilatatie
lengtecontractie
massa-energierelatie
lorentzfactor

Kernfysica
Mechanica
Speciale relativiteitstheorie
Albert Einstein
Thuiszorg

Thuiszorg is verzorging en verpleging die bij cliënten thuis wordt geleverd. De thuiszorg behoort tot de extramurale gezondheidszorg of eerstelijnsgezondheidszorg. Ze levert verschillende soorten dienstverlening. De belangrijkste zijn verpleging, kraamzorg, huishoudelijke verzorging en persoonlijke verzorging, gespecialiseerde verzorging/verpleging.

Geschiedenis

Nederland 
De oorsprong van de thuiszorg ligt bij organisaties zoals het Groene Kruis en het Wit-Gele Kruis.
In de jaren zestig van de twintigste eeuw waren er nog 1450 kruisverenigingen met solistisch werkende wijkverpleegkundigen. De ontzuiling bracht deze rond 1980 terug tot ruim 200 kruisorganisaties, waarbij in teamverband wordt gewerkt. De meeste kruisverenigingen zijn gefuseerd met gezinszorginstellingen en handelen tegenwoordig onder de naam thuiszorg. In de jaren zestig waren er nog duizend organisaties voor gezinsverzorging.

Vlaanderen 
Aan het eind van de twintigste eeuw werden in Vlaanderen verschillende regionale overlegorganen opgericht, waarin per streek de belangrijkste thuiszorgactoren actief zijn. Deze samenwerkingsvorm staat bekend als SamenwerkingsInitiatief Thuiszorg (SIT). Hierin participeren ook huisartsen. Het doel van deze instellingen is om hun werking zo veel mogelijk op elkaar af te stemmen en zo de lokale thuiszorg voortdurend te evalueren en te optimaliseren.

Organisatie

Nederland 
Verpleegkundige thuiszorg wordt gefinancierd vanuit de Wet langdurige zorg (Wlz) of de Zorgverzekeringswet (Zvw). Huishoudelijke thuiszorg valt sinds de invoering van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) in 2007 onder verantwoordelijkheid van de gemeenten. Per 1 januari 2015 is die wet opgevolgd door de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). Om in aanmerking te komen voor thuiszorg heeft een zorgbehoeftige een indicatie nodig.

Met een persoonsgebonden budget (PGB) kunnen personen die thuiszorg nodig hebben onder bepaalde voorwaarden zelf hun zorg inkopen.

Vlaanderen 
Sinds de periode rond de millenniumwisseling kunnen in Vlaanderen personen met een handicap aan wie vanwege het Vlaams Fonds (voor de Sociale Integratie van Personen met een Handicap) een persoonlijke-assistentiebudget (PAB) is toegekend de door henzelf samengestelde thuiszorg financieren.

Uit dezelfde periode dateert een ander initiatief dat in grote mate aangewend wordt om onder meer thuiszorg te bekostigen met name de zorgverzekering georganiseerd door zorgkassen (onafhankelijke instanties of organen aangesloten bij een mutualiteit/ziekenfonds of het OCMW) als aanvulling op de invaliditeitsuitkeringen van het RIZIV (=Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering, dat de mutualiteiten of ziekenfondsen in België overkoepelt) en financiële tegemoetkomingen vanwege de Belgische Federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid aan bejaarden met een zorgproblematiek en personen met handicap.

Zie ook 
 Kruiswerk
 Gezinszorg
 Kraamzorg
 Extramurale ouderenzorg
 Thuiszorgwinkel

Externe links 
 Ministerie VWS
 Vlaams Agentschap

Zorg
Welzijnszorg
Ouderenzorg
Staatsbosbeheer

Staatsbosbeheer (SBB) is de grootste bos- en natuurbeheerder in Nederland. Het hoofdkantoor is sinds 2016 in Amersfoort. In 2020 werkten bij SBB ruim 1250 betaalde medewerkers en werd gebruikgemaakt van de diensten van meer dan 8000 vrijwilligers. Als zelfstandige overheidsorganisatie is Staatsbosbeheer met ruim 220 duizend hectare veruit de grootste grootgrondbezitter van Nederland. Staatsbosbeheer heeft 128 van de 162 Nederlandse Natura 2000-gebieden geheel of gedeeltelijk onder haar hoede.

Naast bosbeheer zijn natuurbeheer en landschapsbehoud in het landelijk gebied belangrijke taken. Veel aandacht krijgen de recreatieve functies van bos, natuur en landschap. In dat kader zijn er in de beheerde gebieden die zich daartoe lenen, wandel-, fiets- en kanoroutes, bezoekerscentra, natuurkampeerterreinen, zwemgelegenheden, surfstranden en watersportsteigers.

Geschiedenis 
Staatsbosbeheer werd op 21 juli 1899 opgericht om op woeste gronden bossen te ontwikkelen voor productiedoeleinden (bosbouw) en om zandverstuivingen tegen te gaan. Het Kootwijkerzand was dan ook een van de eerste gebieden die Staatsbosbeheer in beheer kreeg.

De organisatie werd bij wet van 11 september 1997 door de Rijksoverheid verzelfstandigd. Het is nu een rechtspersoon met wettelijke taak (RWT). Voor de verzelfstandiging viel Staatsbosbeheer rechtstreeks onder het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Na de verzelfstandiging is de organisatie binnen de kaders van de 'Wet verzelfstandiging Staatsbosbeheer' verantwoordelijk voor de eigen bedrijfsvoering. Onder de noemer Buitenleven Vakanties verhuurt Staatsbosbeheer samen met LandschappenNL en Natuurmonumenten voormalige boswachterswoningen, werkschuren en boerderijen als vakantiewoning.

Het hoofdkantoor was tot 1990 gevestigd in Utrecht, daarna in Driebergen en sinds 2016 in Amersfoort.

Als reactie op overheidsbezuinigingen startte Staatsbosbeheer in 2013 met de verkoop van enkele terreinen. Niet lang daarna besloot staatssecretaris Dijksma van Landbouw dat dit niet de bedoeling was. Vanaf 2019 werkte SBB, in het kader van een efficiënt beheer, mee aan ruilingen en aan- en verkoop van gronden in meerdere provincies.

Doelstellingen 
De doelstellingen van Staatsbosbeheer zijn:
 Beheer ofwel in stand houden, herstellen en ontwikkelen van bossen, natuurgebieden en het landschap in de gebieden van Staatsbosbeheer.
 Bevorderen van recreatie in zo veel mogelijk van haar gebieden.
 Leveren van een bijdrage aan de productie van milieuvriendelijke en vernieuwbare grondstoffen, zoals hout.

Staatsbosbeheer werkt bij veel van haar activiteiten samen met andere organisaties en commerciële partijen. In 2019 werd Shell binnengehaald als sponsor. De energiemaatschappij zal bijdragen aan de kosten van heraanplant die nodig is na het rooien van productiebossen met essen in verband met de essentaksterfte.

Zie ook 
 Lijst van gebieden van Staatsbosbeheer

Externe links 
 Officiële website
 Evaluatie Staatsbosbeheer 9 november 2018

Zelfstandig bestuursorgaan
Natuurbeschermingsorganisatie