Jan Krzysztof Bielecki

(ur. 3 maja 1951 w Bydgoszczy) – polski polityk i ekonomista. Prezes Rady Ministrów (1991).

Jeden z liderów Kongresu Liberalno-Demokratycznego, w latach 1989–1993 poseł na Sejm X i I kadencji, w latach 1992–1993 minister-członek Rady Ministrów ds. kontaktów z Europejską Wspólnotą Gospodarczą, w latach 2003–2010 prezes zarządu Banku Pekao. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys 
Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. dr. Władysława Pniewskiego w Gdańsku. Ukończył następnie w 1973 studia na Wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego ze specjalnością ekonomiki transportu morskiego. W latach 70. pracował jako asystent w Instytucie Ekonomiki Transportu Wodnego. Był jednym z ekspertów „Solidarności”. W okresie stanu wojennego współpracował z podziemnymi władzami związku. W maju 1982 za działalność opozycyjną został usunięty z pracy w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego, gdzie był zatrudniony od 1980 w Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych. W latach 1982–1985 prowadził własną działalność gospodarczą, następnie założył spółdzielnię „Doradca”, zatrudniającą m.in. represjonowanych działaczy opozycji.

Z ramienia Komitetu Obywatelskiego pełnił funkcję posła X kadencji, należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Od 4 stycznia do 6 grudnia 1991 sprawował urząd prezesa Rady Ministrów.

Znalazł się wśród założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego, w wyborach do Sejmu w 1991 z list tej partii został ponownie posłem, uzyskując największą w kraju liczbę głosów (115 002). W rządzie Hanny Suchockiej zajmował stanowisko ministra-członka Rady Ministrów ds. integracji europejskiej.

Od listopada 1993 był dyrektorem i przedstawicielem Polski w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie. Po połączeniu KLD z Unią Demokratyczną należał do Unii Wolności, z której odszedł w 2001 po powstaniu Platformy Obywatelskiej.

1 października 2003 objął funkcję prezesa zarządu Banku Polska Kasa Opieki. W listopadzie 2009 podał się do dymisji z zajmowanego stanowiska, zakończył urzędowanie w styczniu 2010. Od 15 stycznia 2010 był przewodniczącym rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. 9 marca 2010 został powołany przez premiera Donalda Tuska na przewodniczącego Rady Gospodarczej przy prezesie Rady Ministrów. Po objęciu stanowiska premiera przez Ewę Kopacz zastąpił go Janusz Lewandowski.

W 2015 został przewodniczącym Rady Partnerów EY Polska.

Odznaczenia i wyróżnienia 
 Ordery i odznaczenia
 Order Orła Białego – 2010
 Odznaka Honorowa „Bene Merito” – 2010
 Odznaka honorowa „Za zasługi dla bankowości Rzeczypospolitej Polskiej” – 2006
 Wielki Oficer Legii Honorowej – Francja, 1991
 Wielki Medal Gwanghwa Orderu Zasługi Służby Dyplomatycznej – Korea Południowa, 1991

 Nagrody i wyróżnienia
 Nagroda Kisiela – 1991

Zobacz też 
 Rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego

Przypisy

Bibliografia 
 
 

Absolwenci Uniwersytetu Gdańskiego
Działacze opozycji w PRL
Laureaci Nagrody Kisiela
Ludzie urodzeni w Bydgoszczy
Ministrowie-członkowie Rady Ministrów III Rzeczypospolitej
Odznaczeni Orderem Orła Białego (III Rzeczpospolita)
Odznaczeni Odznaką Honorową Bene Merito
Odznaczeni odznaką honorową „Za zasługi dla bankowości Rzeczypospolitej Polskiej”
Osoby pozbawione pracy w ramach represji politycznych w Polsce Ludowej
Polacy – Wielcy Oficerowie Legii Honorowej
Politycy Kongresu Liberalno-Demokratycznego
Politycy Platformy Obywatelskiej
Politycy Unii Wolności
Polscy ekonomiści transportu
Polscy przedsiębiorcy XX wieku
Premierzy III Rzeczypospolitej
Prezesi banków w Polsce
Posłowie na Sejm kontraktowy
Posłowie z okręgu Gdańsk (PRL)
Biografie kanonu polskiej Wikipedii
Urodzeni w 1951
Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1991–1993)