alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Ed Asner

Eddie Asner (Kansas City, MO, 15. studenog 1929. – Los Angeles, CA, 29. kolovoza 2021.), poznat i kao Ed Asner i Edward Asner, bio je američki glumac poznat po ulozi Loua Granta TV-seriji The Mary Tyler Moore Show za koju je nagrađen Emmyjem, a koju je ponovio u spinoff seriji Lou Grant. POjavljivao se i u ulozi povremenog lika Wilsona Whitea u TV-seriji Studio 60 on the Sunset Strip.

Asner je odrastao u obitelji ortodokosnih Židova, a ljubav prema glumi je stekao kao dječak odrastajući u blizini lokalnog kazališta. Nakon što je diplomirao na čikaškom univerzitetu, počeo se 1950-ih profesionalno baviti glumom.

Godine 1959. se oženio za Nancy Sikes s kojom je imao troje djece. Od nje se razveo 1988. a 1998. godine oženio za Cindy Gilmore, s kojom ima sina. Preko supruge je u rodu s Gavinom Newsomom, gradonačelnikom San Francisca.

Asner je također bio poznat po ljevičarskim političkim stavovima. 1980-ih je u dva mandata bio predsjednikom glumačkog sindikata Screen Actors Guild i u njegovo ime se suprotstavljao Reaganovoj politici prema Centralnoj Americi. Također je bio aktivan u pokretu za puštanje Mumia Abu-Jamala iz ćelije smrti. Također je bio poznat i kao član Demokratskih socijalista Amerike, vodeće socijalističke organizacije u SAD.

Reference

Vanjske veze

 
 Biography at All Movie Guide 

Američki televizijski glumci
Američki aktivisti
Dobitnici nagrade za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Dobitnici Zlatnog globusa za najboljeg glumca u dramskoj seriji
Dobitnici Zlatnog globusa za sporednog glumca u seriji, miniseriji ili TV filmu
Predsjednici SAG-a
Edi Rama

Edi Rama (4. 7. 1964), je albanski političar i premijer Albanije od 2013. godine. Od 2005. vođa je i Socijalističke partije Albanije. Rama je vršio i funkcije ministra obrazovanja (1998-2000) i gradonačelnik Tirane (2000-2011). Predvodio je lijevu koaliciju koja je na izborima u junu 2013. pobijedila vladajuću konzervativnu grupu koju je predvodio Sali Berisha.

Tokom 2004. dobio je nagradu "Svetski gradonačelnik", a 2005. je uvršten na Tajmovu listu evropskih heroja .

Svetsku slavu Rami su doneli projekti uređenja Tirane, među kojima su posebno poznati projekti grada vedrih boja, u okviru kojeg je započeto sređivanje fasada starih zgrada i čišćenje obale reke Lane koja protiče kroz Tiranu.

Reference

Vanjske veze 

 Zvanični sajt Edija Rame tokom kampanje za gradonačelnika 
 Službeni sajt Tirane 
 Edi Rama kao umetnik 
 Rezultati izbora za najboljeg gradonačelnika u svetu 2004. - "Edi Rama wins the 2004 World Mayor Award"
Članci u stranim medijima o Ediju Rami (na engleskom)
 "Gardijan" - "Regeneration man"
 BBC - "The mayor transforming Tirana"
 "You’ve got to tear this old building down" 

Premijeri Albanije
Albanski političari
Gradonačelnici Tirane
Primetime Emmy Award za najbolju humorističku seriju

Nagrada Emmy za program u udarnom terminu za najbolju humorističku seriju je nagrada Emmy koja se dodeljuje najboljim humorističkim serijama, emitovanim u udarnom terminu.

Nagrade i nominacije

1953-1959

1960-1969

1970-1979

1980-1989

1990-1999

2000-2009

2010-2019

Spoljne veze 
 Primetime Emmy Awards
 Emmy Awards coverage on DigitalHit.com
 Emmy Awards Online  with Emmy news, nominees and winners.

Humoristička serija
Ted Knight

Ted Knight (7.12. 1923–26.8. 1986.) je bio američki glumac.

Rodio se kao Tadeusz Wladyslaw Konopka u porodici poljskog porjekla u grad Terryville (Connecticut) u državi Connecticut. Kada je izbio drugi svjetski rat, Knight je napustio srednju školu kako bi se prijavio u vojsku. Za vrijeme rata se istakao hrabrošču i stekao brojna odlikovanja.

Godine 1948. se oženio za Dorothy Smith, s kojom je imao troje djece – sinove Teda Knighta Jr, Erica i kći Elyse.

Nakon završetka Knight je otišao u Hartford učiti glumu. Vrlo brzo je otkrio talent za lutkarstvo i trbuhozborstvo, te je počeo karijeru kao voditelj TV-emisija za djecu. Zbog snažnog glasa je također bio i narator u brojnim TV-emisijama, a 1960-ih se pojavljuje i kao glumac.

Njegova najpoznatija i najpopularnija uloga bio je nesposobni i samodopadni TV-voditelj Ted Baxter u popularnoj humorističkoj seriji The Mary Tyler Moore Show. Iako je za tu ulogu šest puta nominiran za Emmy, a samu nagradu dobio dva puta – 1974. i 1976. – Knight s njom nije bio zadovoljan. Razlog je bio u tome što je javnost počela vjerovati da ima isti karakter kao i njegov lik, zbog čega su on i porodica imali neugodnosti. Knight je 1975. htio napustiti seriju, ali su producenti umjesto toga odlučili "omekšati" njegov lik.

Nakon završetka snimanja TV-serije, Knight je nastupio u komediji Caddyshack, a iste je godine dobio glavnu ulogu u humorističkoj seriji 'Too Close For Comfort. Serija je doživjela ogroman uspjeh i snimala se šest sezona.

Godine 1985. Knightu je dijagnosticiran rak debelog crijeva, a godinu dana kasnije je umro od komplikacija vezanih uz operaciju.

Knight je bio poznat po konzervativnim desničarskim stavovima, i često se sporio sa svojim ljevičarskim kolegom Edwardom Asnerom, ali su njih dvojica do kraja ostali dobri prijatelji.

 Vanjski linkovi 
 
 A fan site with many photos, press clippings, and information on his 1976 comedy album 'Hi Guys' 
 Interview with Lydia Cornell by Michael Sutton 
 Interview with Lydia Cornell on the podcast The Future And You (anecdotes about Ted Knight and Too Close For Comfort'')
 "Find A Grave" webpage featuring a short bio, and photos of his grave marker. 
 Link to the home page of the Ted Knight Memorial 'Gof' Tournament - An Australian golf tournament held annually (now in its 22nd year) in honour of Ted.

Dobitnici nagrade za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Američki glumci
Authority control
Rob Reiner

Robert "Rob" Reiner ( 6.3. 1947.-) je američki glumac, režiser, priducent i pisac. 
Kao glumac, Reiner je postao slavan zahvaljujući ulozi liberalnog zeta Michaela "Meathead" Stivica u humorističkoj seriji All in the Family, a za istu je dobio dvije nagrade Emmy 1970-ih. Kao režiser, bio je nomiran od Directors Guild of America za rad na Stand By Me, When Harry Met Sally..., i A Few Good Men. Školovao se na UCLA Film School.

Reiner se rodio u Bronxu, u porodici etabliranog komičara Carla Reinera i njegove kći Estelle, a djetinjstvu proveo u gradu New Rochelle. U dobi od 13 godina se s porodicom preselio u Los Angeles gdje je pohađao srednju školu na Beverly Hillsu i University of California, Los Angeles.

Reiner je postao slavan ulogom Michaela "Meatheada" Stivica, liberalnog zeta Archieja Bunkera.

Od 1971. do 1981. je bio oženjen za glumicu i režiserku Penny Marshall s kojom ima kći, glumicu Tracy Reiner. Od 1989. je oženjen za Michele Singer.

Od kasnih 1990-ih se bavio i politikom kao aktivist za zabranu i oghraničenje pušenja. Godine 1998. je u Kaliforniji uspješno progurao referendum o porezu na cigarete. Međutim, kada je imenovan na mjesto kalifornijske državne komisije Prvih pet, došao je pod udara kritike zbog vođenja kampanje za financiranje državnih vrtića. Zbog optužbi za korištenje državnog novca u kampanji je referendum propao, a Reiner bio prisiljen podnijeti ostavku.

Reiner je od politike daleko poznatiji po uspješnim filmovima 1980-ih i 1990-ih kao što su The Princess Bride, Stand By Me i This Is Spinal Tap (a sve je prdizucirao Norman Lear) —mnogi od njih su doživjeli kult-status. Posljednji, zamišljen kao parodija rock-dokumentaraca, smatra se jednim od najuspješnijih lažnih dokumentaraca u historiji.

Reiner je kasnije režirao komercijalno uspješne filmove koristeći svoju kompaniju Castle Rock. Među njih se ubrajaju Misery, A Few Good Men, i komercijalno najuspješniji - When Harry Met Sally...,koji je postao klasnik romantične komedije. Međutim, nakon katastrofalnog fijaska fiolma North, došlo je do krize u njegovoj karijeri koje označavaju komercijalni i od kritike odbačeni neuspjesi kao što su Alex & Emma i Rumor Has It.

Vanjski linkovi 

 
 Biografija, nagrade i dostignuća, na Hollywood.com

Američki filmski glumci
Američki filmski režiseri
Američki televizijski glumci
Dobitnici nagrade za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Američki ateisti
Jevreji
M*A*S*H (TV serija)

M*A*S*H je američka televizijska serija koju je stvorio Larry Gelbart nadahnut romanom M*A*S*H: A Novel About Three Army Doctors Richarda Hookera (pseudonim za H. Richarda Hornbergera) i njegovim nastavcima, ali prvenstvenom filmom MASH iz 1970. godine te nešto manje romanom Catch-22 iz 1961. Serija se smatra najpoznatijim dijelom korpusa djela vezanih uz M*A*S*H.

Serija je po žanru bila medicinska drama/crna komedija, a producirala ju je tvrtka 20th Television Fox za TV-mrežu CBS. Radnja je pratila tim liječnika i pomoćnog osoblja u 4077. Pokretnoj vojnoj kirurškoj bolnici (engleski: Mobile Army Surgical, MASH) u Uijeongbuu u Koreji, za vrijeme korejskog rata.

M*A*S*H-ova uvodna špica je sadržavala instrumentalnu verziju pjesme “Suicide Is Painless,” koja se pojavljuje u originalnom filmu.

Serija je premijeru imala 17.9. 1972. godine, a posljednju epizodu 28.2. 1983. Završna epizoda the finale je nagledanija televizijska epizoda u historiji američke televizije. Serija, koja se originalno emitirala 11 sezona i imala 251 epizodu, se dan-danas često reprizira u SAD i drugdje u svijetu. Hrvatska radiotelevizija ju je, tako, emitirala dva puta.

Većina epizoda, pogotovo u ranijim sezonama, se temeljila na pričama stvarnih ratnih kirurga koje je intervjuirao produkcijski tim. Za mnoge je serija bila alegorija za vijetnamski rat (koji se još vodio u doba snimanja serije) umjesto korejskog rata ,  ali su producenti rekli da se serija bavi ratom općenito.

Vanjske veze 

 
 M*A*S*H at TV.com 
 
 M*A*S*H in the Museum of Broadcast Communications 
 M*A*S*H on TVLand.com
 M*A*S*H on HallmarkChannel.com
 The 4077th Home Page - fan site
 M*A*S*H Opening Credit Sequences 1972-1983 - compares different versions of the open throughout the show's run
 Google Maps view of the camp. 

Američke TV-serije
Dramedijske serije
Serije nagrađene Emmyjem za najbolju humorističku seriju
Serije nagrađene nagradom Emmy za režiju humorističke serije
Serije nagrađene nagradom Emmy za najboljeg glavnog glumca u humorističkoj seriji
Serije nagrađene nagradom Emmy za najboljeg sporednog glumca u humorističkoj seriji
Serije nagrađene Zlatnim globusom za najbolju seriju - komedija ili mjuzikl
Authority control 2
Zastava Mađarske

Zastava Mađarske je vodoravna trobojka. Usvojena je tokom revolucije 1848. godine. Crvena simbolizira snagu, bijela vjernost, a zelena nadu.

Do 1945. grb kraljevske krune bio je smješten u centru zastave. Tokom komunističkog perioda, grb sa crvenom zvijezdom nalazio se u sredini. U revoluciji 1956. grb je skinut sa zastave i stoga je prazna trobojka simbol ustanka.

Nakon 1990. u uporabi je ponovno i zastava s povijesnim grbom s krunom.

Mađarska
Mađarska
Zastave Evrope
Univerzitet u Tirani

Univerzitet u Tirani (albanski: Universiteti i Tiranës) je prvi univerzitet u Albaniji. Sa radom je počeo 1957. pod nazivom Državni univerzitet u Tirani kada je udruženo pet fakulteta. Između 1985. i 1991. je nosio naziv po bivšem diktatoru Enveru Hodži. Univerzitet u Tirani je najveći i najviše rangirani univerzitet u Albaniji.

Većina kolegija organizirana je u Tirani, ali određeni studijski programi mogu pohađati i u drugim gradovima u Albaniji, uključujući Sarandë na jugu i Kukes na sjeveru zemlje.

Univerzitet pruža trogodišnje bakalaureat, jednogodišnje i dvogodišnje master i trogodišnje do petogodišnje doktorske studije u skladu sa Bolonjskim procesom. Univerzitet je po učestalom evropskom modelu decentralizovan, sa fakultetima koji se nalaze u raznim delovima grada, a u planu je izgradnja novog centralizovanog kampusa na jugu grada.

Vidi još 
 Lista univerziteta u Albaniji

Izvori

Spoljne veze 

 Zvanični sajt Univerziteta u Tirani (na albanskom)

Nastanci 1957.
Tirana
Tirana
Tirana
Tirana
Obrazovanje u Tirani
Građevine u Tirani
Michael Cunningham

Michael Cunningham (rođen 6.11. 1952.) je američki nagrađivani pisac, najpoznatiji po svom romanu The Hours (Sati), za koji je dobio Pulicerovu nagradu, 1999. godine i po kome je snimljen istoimeni film.

Biografija 
Rođen je u Cincinnatiju, ali je odrastao u Pasadeni u Califoniji. Na Stanfordu je studirao engleski književost. Danas predaje u Fine Arts Work Center u Provincetownu i na Brookyn Collegeu.

Iako je Cunningham otvoreno gej i živi sa parterom 18 godina, ne voli da ga smatraju samo „gej piscem“, jer iako činjenica da je gej bitno utiče na njegov rad, on smatra da to nije (i ne treba da bude) njegova ključna osobina.

Bibliografija

Romani 
 1984 Goldeen States
 1990 A Home at the End of the World
 1995 Flesh and Blood
 1998 The Hours 
 2005 Specimen Days

 Scenarija 
 2004 A Home at the End of the World
 2007 Evening

 Nagrade 
 Pulicerova nagrada za fikciju, 1999
 PEN/Faulkner nagrada za fikciju, 1999
 Stonewall Book Award, 1999

 Izvori 

 Vanjske veze 

 Michael Cunningham's website 
 
 2004 članak Randy Shulmana za Metro Weekly''
 Real Audio interviju sa Michaelom Cunninghamom, Don Swaim

Američki pisci
Gej pisci
LGBT scenaristi i scenaristkinje
LGBT osobe iz Sjedinjenih Američkih Država
Authority control
Američki scenaristi
Pulitzerova nagrada za fikciju

Pulitzerova nagrada za fikciju je nagrada koja se daje za prozni književni rad od 1948. Ranije, ova nagrada je davana kao Pulitzerova nagrada za roman. 

 2017: The Underground Railroad - Colson Whitehead
 2016: The Sympathizer - Viet Thanh Nguyen
 2015: All the Light We Cannot See - Anthony Doerr
 2014: The Goldfinch - Donna Tartt
 2013: The Orphan Master's Son - Adam Johnson
 2012: nije davana
 2011: A Visit From the Goon Squad - Jennifer Egan
 2010: Tinkers - Paul Harding
 2009: Olive Kitteridge - Elizabeth Strout
 2008: The Brief Wondrous Life of Oscar Wao - Junot Díaz
 2007: The Road - Cormac McCarthy
 2006: March - Geraldine Brooks
 2005: Gilead - Marilynne Robinson
 2004: The Known World - Edward P. Jones
 2003: Middlesex - Jeffrey Eugenides
 2002: Empire Falls - Richard Russo
 2001: The Amazing Adventures of Kavalier & Clay - Michael Chabon
 2000: Interpreter of Maladies - Jhumpa Lahiri
 1999: The Hours - Michael Cunningham 
 1998: American Pastoral - Philip Roth
 1997: Martin Dressler: The Tale of an American Dreamer - Steven Millhauser
 1996: Independence Day - Richard Ford 
 1995: The Stone Diaries - Carol Shields 
 1994: The Shipping News - E. Annie Proulx
 1993: A Good Scent from a Strange Mountain - Robert Olen Butler
 1992: A Thousand Acres - Jane Smiley,
 1991: Rabbit At Rest - John Updike
 1990: The Mambo Kings Play Songs of Love - Oscar Hijuelos
 1989: Breathing Lessons - Anne Tyler
 1988: Beloved - Toni Morrison 
 1987: A Summons to Memphis - Peter Taylor
 1986: Lonesome Dove - Larry McMurtry 
 1985: Foreign Affairs - Alison Lurie
 1984: Ironweed - William Kennedy
 1983: The Color Purple - Alice Walker
 1982: Rabbit Is Rich - John Updike
 1981: A Confederacy of Dunces - John Kennedy Toole
 1980: The Executioner's Song - Norman Mailer
 1979: The Stories of John Cheever - John Cheever
 1978: Elbow Room - James Alan McPherson 
 1977: nije davana
 1976: Humboldt's Gift - Saul Bellow
 1975: The Killer Angels - Michael Shaara
 1974: nije davana
 1973: The Optimist's Daughter - Eudora Welty
 1972: Angle of Repose - Wallace Stegner 
 1971: nije davana
 1970: The Collected Stories of Jean Stafford - Jean Stafford 
 1969: House Made of Dawn - N. Scott Momaday
 1968: The Confessions of Nat Turner - William Styron
 1967: The Fixer - Bernard Malamud
 1966: The Collected Stories of Katherine Anne Porter - Katherine Anne Porter
 1965: The Keepers of the House - Shirley Ann Grau
 1964: nije davana
 1963: The Reivers - William Faulkner 
 1962: The Edge of Sadness - Edwin O'Connor
 1961: To Kill a Mockingbird - Harper Lee
 1960: Advise and Consent - Allen Drury 
 1959: The Travels of Jaimie McPheeters - Robert Lewis Taylor
 1958: A Death in the Family - James Agee 
 1957: nije davana
 1956: Andersonville - MacKinlay Kantor 
 1955: A Fable - William Faulkner
 1954: nije davana
 1953: The Old Man and the Sea - Ernest Hemingway
 1952: The Caine Mutiny - Herman Wouk 
 1951: The Town - Conrad Richter 
 1950: The Way West - A. B. Guthrie, Jr. 
 1949: Guard of Honor - James Gould Cozzens
 1948: Tales of the South Pacific - James A. Michener

Nastanci 1948.
Fikcija
Teatarske nagrade
Američka književnost
Stephen Daldry

Stephen David Daldry, OBE (rođen 2.5. 1961.) je engleski filmski reditelj i producent.

Privatni život 
Daldry je gej. Bio je u vezi sa scenografom Ianom MacNeilom. Godine 2001. venčao se ženom, umetnicom Lucy Sexton sa kojom je 2003. dobio dete. Ipak, Daldry i dalje tvrdi da je gej.

Režija 
 An Ispector Calls - 1992 (pozorište; nagrađen nagradom Tony)
 Eight – 1998
 Via Dolorosa – 1999 (pozorište)
 Billy Elliot  – 2000
 The Hours – 2002.
 The Reader - 2008.
 Extremely Loud and Incredibly Close - 2011.

Reference

Spoljne veze 

 

 

Britanski režiseri
Dobitnici BAFTA-e
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Dobitnici i dobitnice Tony Award
Nominovani za Oscara za režiju
LGBT osobe iz Engleske
LGBT reditelji i rediteljke
Max Mutchnick

Jason Nidorf Mutchnick (rođen 11. novembra, 1965. u Chicagu, Illinois, SAD) je američki televizijski producent i scenarista. Najveći uspeh postigao je serijom Will & Grace, koju je kreirao zajedno sa Davidom Kohanom.

Zajedno sa Davidom Kohanom radio je na još nekoliko projekata u okviru njihove kuće KoMut, kao što su Good Morining, Miami, Twins i Four Kings, ali su bili znatno manje uspešni od Will & Grace, za koju je dobio Emmy Award 2000. godine zajedno sa ostalim producentima serije.

Glavni likovi serije Will & Grace'' zasnovani su po njemu i njegovoj prijateljici, Janet. Mutchnick je otvoreno gej.

Vanjske veze

Izvori 

Problemi
Rođeni 1965.
Televizijski producenti
Televizijski scenaristi
LGBT osobe iz Sjedinjenih Američkih Država
LGBT producenti i producentkinje
LGBT scenaristi i scenaristkinje
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Zastava Albanije

Zastava Albanije sastoji se od crvenog polja s crnim dvoglavim orlom u središtu. Vodi porijeklo od sličnog grba (pečata) Gjergja Kastriotija Skenderbega, vođe pobune protiv Otomanskog Carstva iz 15. stoljeća koja je rezultirala kratkom neovisnošću Albanije od 1443. do 1478. Sadašnja zastava službeno je usvojena 7. travnja 1992., ali su i prijašnje albanske države – Kraljevina Albanija i poslijeratna komunistička država – koristile gotovo istu zastavu; prva je imala "Skenderbegovu kacigu" iznad orla, a druga crvenu petokraku zvijezdu sa žutim okvirom.

Zastava Albanije možda je inspirirala zastavu izmišljene zemlje Sildavije u crtanim filmovima Tintin.

Povezano 
 Grb Albanije
 Popis državnih zastava

Vanjske veze 

 Albanija na FOTW

Nacionalni simboli Albanije
Albanija
Albanija
Zastava Andore

Državna zastava Andore prihvaćena je 1866. godine. Zastava se sastoji od triju jednako širokih okomitih pruga plave, žute, i crvene boje. Grb Andore smješten je u sredini, na žutoj prugi.

Andora
Andora
Zastave Evrope
Zastava Belgije

Državna zastava Belgije sastoji se od triju jednako širokih okomitih pruga crne, žute, i crvene boje. Zastava Francuske je bila temelj za okomiti dizajn Belgijske zastave. 
Ne zna se zašto ima tako neuobičajne proporcije (13:15).

Ova zastava je prihvaćena 23. siječnja 1831. godine, nakon što se Belgija osamostalila od Nizozemske 1830. godine. Zastava je imala važnu ulogu za vrijeme ustanka, u kojom su boje zastave služile kao podsjetnik na starije zastave s vodoravnim prugama za vrijeme ustanka u ondašnjoj austrijskoj Nizozemskoj.
Nakon neovisnosti, vodoravne pruge su se promijenule u okomite pruge zbog sličnosti s njemačkom zastavom.

Belgija
Belgija
Zastave Evrope
Zastava Belorusije

Današnja zastava Belorusije je zvanična od 1995. godine. Od 1991. godine korišćena je zastava Narodne Republike Belorusije iz 1918. godine. Sadašnja zastava je zapravo zastava Belorusije iz sovjetskog doba sa uklonjenim komuističkim simbolima.

Stara bjeloruska zastava 

Staru zastavu (1918, 1991-1995) koriste opozicione grupe i beloruska dijaspora, ali je vlada Aleksandra Lukašenka je zabranilo njeno izlaganje.

Kompozicija i simbolizam 
Zastava Belorusije sastoji se iz tri polja - vertikalnog belog polja na kome se nalazi crveni beloruski motiv narodne nošnje, i koje zauzima jednu devetinu širine zastave, horizontalnog crvenog polja koje zauzima gornje dve trećine preostalog dela i zelenog polja koje zauzima donju trećinu preostalog dela.

Motiv sa nošnje simbolizuje kulturnu tradiciju i jedinstvo Belorusije, crvena boja simbolizuje belorusku istoriju (boja beloruskih trupa u bici kod Grinvalda i Crvene Armije) a zelena svetlu budućnost i šume Belorusije.

Vidi još 
 Grb Belorusije

B
Belorusija
Zastave Evrope
Zastava Bugarske

Zastava Bugarske se sastoji od tri jednaka vodoravna polja, bele (vrh), zelene, i crvene boje.

Bela predstavlja mir, zelena predstavlja plodnost bugarskih zemalja, a crvena hrabrost naroda.

Istorija 

Prvobitno su korišćene panslovenske boje, koje su izvedene iz pan-slavizma (19. vek). Središnja traka je bila plava, tako da je zastava bila slična zastavi Rusije. Ipak, nakon sticanja nezavisnosti, 1878. godine, plava boja je promenjena u zelenu - u vreme svih bugarskih ustanaka vojvode su koristile zelenu zastavu sa zlatnim lav i motom: "Svoboda ili smъrt" - Sloboda ili smrt.
Predlog za zastavu Istočne Rumelije, nekadašnje turske provincije, a sada dela Bugarske, se takođe prvobitno sastojala od istih boja.

U kasnijoj istoriji, bivši, komunistički grb sa leve strane belog polja je uklonjen nakon 1989. - na njemu je bio lav, sa vencem pšenice, ispod crvene petokrake, i iznad trake na kojoj su pisale godine - 681, godina osnivanja prve bugarske države, i 1944, godina kada je uspostavljena komunistička vlast kroz puč.

Galerija

Vidi još 
 Grb Bugarske

Spoljašnje veze 

Bugarska
Bugarska
Zastave Evrope
Zastava Kipra

Državna zastava Kipra prihvaćena je 16. augusta 1960. godine. Zastava se sastoji od skice cijelog otoka, s dvije maslinove grančica (znak mira) na bijeloj podlozi (još jedan znak mira). Kipar je uz Kosovo jedina zemlja na svijetu koja na svojoj zastavi ima prikazan svoj teritorij. Karta na zastavi je bakrene boje, što simbolizira veliki broj rudnika bakra na otoku. Zasatava Kipra je jedna od rijetkih zastava koje simbolizuju mir.

Crvene i plave boje (boje turske i grčke zastave) su namjerno izbjegnute da bi zastava ostala "neutralna", ali danas je upotrebljavaju samo grčki Kiprani.

Nacionalni simboli Kipra
Kipar
Kipar
Kipar
Zastava Crne Gore

Zastava Crne Gore sastoji se od crvenog polja sa zlatnim obrubom i grbom Crne Gore u sredini. Ova zastava je proglašena državnom zastavom 12. jula 2004. godine, odlukom Skupštine RCG.

Prije ove, crnogorska zastava je bila trobojka sa vodoravnim poljima crvene, plave i bijele boje. Za vrijeme vladavine knjaza i kralja Nikole I Petrovića Njegoša, trobojka je bila dvorska zastava od 1900. godine. Na njoj se nalazio grb države, koji je bio indentičan grbu dinastije Petrović Njegoš, kao i slova N. I., koja su značila Nikola Prvi. Državna zastava Knjaževine/Kraljevine Crne Gore bila je slična današnjoj aktuelnoj zastavi Crne Gore (na crvenom polju nalazio se u sredini državni grb - dvoglavi orao raširenih krila, sa šarom u jednoj i skiptrom u drugoj kandži. Lav se nalazio ispod orla, a inicijali vladara u štitu). Valtazar Bogišić opisuje crnogorsku državnu zastavu 1883. godine, pa kaže da je glavni crnogorski barjak (alajbarjak) "sasvijem crljen" i "ima na sebi grb zemaljski". Ta državna zastava ujedno je bila i zastava crnogorske vojske. Četne zastave ("obične vojničke") bile su takođe crvene, "sa krstom bijelim na srijedi. Neke imaju bijelijem opervažene krajeve".

Vidi još 
 Grb Crne Gore
 Alaj barjak

Vanjske veze 

Crna Gora
Crna Gora
Zastave Evrope
Zastava Danske

Zastava Danske, Dannebrog, je zastava sa crvenom (gules) osnovom na kojoj se nalazi beli (argent) skandinavski krst čiji se krakovi prostiru do krajeva zastave. Vertikalni deo krsta je pomeren ka jarbolu. Ovakav krst je kasnije usvojen od drugih skandinavskih zemalja - Švedske, Norveške, Finske i Islanda. Danska zastava je bila i zvanična zastava Norveške tokom dansko-norveške unije i kasnije, do 1821.

Danska kraljevska jahta nazvana je prema zastavi - -{Dannebrog}-. Danska zastava je najstarija državna zastava još u upotrebi, čije najranije nesporno pominjanje je iz -{XIV}- veka a legenda vezuje njen nastanak za 1219. godinu i bitku kod Lindanisa/Valdemara kada je navodno pala sa neba i donela Dancima pobedu.

Povezano 
 Grb Danske
  

Danska
Danska
Danska
Zastave Evrope
Zastava Estonije

Državna zastava Estonije je trobojka sa tri jednake horizonzalne trake plave (gore), crne, i bele boje. Normalna veličina je 105 × 165 cm. Na estonskom, zastava se kolokvijalno naziva "sinimustvalge" (doslovno "plavo-crno-belo"), po bojama zastave.

Ovakva zastava je prvi put ušla u upotrebu tokom 1880-ih, kao zastava studentskog saveza Estonskog univerziteta na Univerzitetu u Tartuu, i bila je postavljena u holu pastorata komune Otepa 4. juna, 1884. Naknadno je zastava povezana sa estonskim nacionalizmom, i bila je korišćena kao državna zastava (riigilipp) kada je Estonija proglasila neszavisnost 24. februara, 1918, formalno usvojivši zastavu 21. novembra, 1918. 

Invazija Sovjetskog Saveza juna 1940, je dovela do zabranjivanja ove zastave. Zastava je skinuta sa najsimboličkije lokacije, tornja Pik Herman u Talinu, 21. juna, 1940. dok je Estonija još uvek (bar formalno), bila nezavisna. Sutradan, 22. juna je podignuta zajedno sa crvenom zastavom. Estonska trobojka je potpuno nestala sa tornja 27. jula, 1940, i bila je zamenjena zastavom Estonske SSR.

Tokom nemačke okupacije 1941. – 1944, zastava je bila prihvaćena kao etnička zastava Estonaca, ali ne i kao državna zastava. Nakon što su se Nemci povukli iz Talina, septembra 1944, ponovo je istaknuta estonska zastava. Kada je 22. septembra došla Crvena armija, prvo je samo dodata crvena zastava. Ubrzo zatim, plavo-crno-bela zastava je ponovo nestala.

Estonska zastava je bila zabranjena do perestrojke, kasnih 1980-ih, kada se 24. februara, 1989. plavo-crno-bela zastava ponovo zavijorila sa Pik Herman tornja u Talinu. Zvanično je ponovo proglašena za državnu zastavu 7. avgusta, 1990, malo više od godine dana pre nego što je Estonija postala potpuno nezavisna.

Prvobitna interpretacija značenja boja je bila:
 plava predstavlja nebo, jezera, i more Estonije, i simboliše vernost nacionalističkim idejama; 
 crna je boja tla domovine i nacionalnog grba; 
 bela predstavlja težnju naroda ka sreći i svetlu.

Alternativni predlozi 
 
2001, političar Karel Tarand je predložio da se dizajn zastave promeni iz trobojke u zastavu sa standardnim skandinavskim dizajnom i istim bojama. Oni koji se slažu sa ovim predlogom smatraju da trobojka daje Estoniji imidž post-sovjetske ili istočnoevropske zemlje, dok bi novi dizajn simbolizovao vezu zemlje sa nordijskim državama. Mnogi od njih takođe predlažu i promenu imena države na stranim jezicima iz Estonija u Estland. Nekoliko predloga zastave sa nordijskim krstom je već postojalo 1922, kada je državna zastava zvanično usvajana; jedan od njih je prikazan na slici. Kako se trobojka smatra važnim nacionalnim simbolom, ovaj predlog nije naišao na opštu prihvaćenost.

Vidi još 
 Grb Estonije

Spoljašnje veze 

 

Nacionalni simboli Estonije
Estonija
Estonija
Zastava Finske

Zastava Finske, također i Siniristilippu prihvaćena je na početku 20. vijeka. Zastava Danske je temelj za ovu zastavu. Zastava je bijele boje s plavim skandinavskim krstom. Okomiti dio krsta je pri lijevoj strani zastave. Plava boja simbolizira finska jezera i nebo, a bijelo simbolizira snijeg i bijele noći u finskom ljetu.

Finska
Finska
Zastave Evrope
Tremiti

Tremiti (italijanski: Isole Tremiti) su arhipelag u Jadranskom moru, sjeverno od Garganskog poluotoka. Predastavljaju komunu italijanske provincije Foggia, i tvore nacionalni park (Gargano); ime otoka je vezano uz njihov povećan seizmički hazard, odnosno historiju s mnogo potresa - riječ tremolanti je vezan uz podrhtavanje.

Otoci su služili za interniranje političkih zatvorenika za vrijeme Mussolinijevog fašističkom režima. Dva milenijuma prije je poslužio za sličnu svrhu kada je August poslao svoju unuku Juliju Mlađu u progonstvo na jedan od tih otoka (kasnije nazvan Trimerus).

Otoci su danas zbog čiste vode popularno turističko odredište.

Otoci 
 San Domino je turistički najrazvijeniji otok i ima jedinu pješčana plažu na arhipelagu.
 San Nicola je otok gdje živi najveći dio stanovnika. Tamo se nalazi samostan gdje je sahranjen redovnik po imenu Nicolò. Legenda kaže da je svaki pokušaj premještanja njegovog tijela dovodio do velikih oluja i spriječavao navigaciju oko otoka.
 Capraia (ili Capperaia) je napušten, i čini dio nacionalnog parka.
 Cretaccio je, u stvari, hrpa gline i potpuno nenastanjen.
 Pianosa je mali nenastanjeni otok. Maksimalna visina mu je 15 metara. Ponekad je potpuno pokriven valovima za vrijeme oluja.

Vanjske veze 

 Isole Tremiti  
 Tremiti  
 Isole Tremiti On Line  

Otoci u Italiji
Otoci Jadranskog mora
Arhipelazi
Geografija Apulije
Zastava Francuske

Francuska zastava (trobojnica) ima 3 okomite pruge jednake širine: plavu (uz zastavno koplje), bijelu i crvenu. Prvi je put službeno proglašena 15. februara 1794. u revolucionarnoj Francuskoj. Njeno porijeklo nije u potpunosti razjašnjeno, ali mnogi smatraju da je nastala spajanjem boja iz grba Pariza (plave i crvene) s kraljevskom bijelom. Od 1815. do 1830. u Francuskoj je vraćena stara kraljevska zastava (bijela s ljiljanima), a od 1830. do danas zastava je ponovno trobojnica. 

Francuska je zastava inspirisala mnoge druge narodne i državne zastave, pogotovo okolnih zemalja (Belgija, Italija) i bivših francuskih kolonija (Čad, Kamerun).

Nacionalni simboli Francuske
Francuska
Francuska
Zastava Grčke

Zastava Grčke se sastoji od devet horizontalnih linija plave i bele boje naizmenično, i belog ravnokrakog(tzv. grčkog) krsta na plavoj pozadini u gornjem levom uglu (kantonu).

Krst je ovde simbol pravoslavlja. Poreklo i simbolika linija nisu zvanično određeni, a pored popularnih tumačenja, pretpostavlja se da imaju podlogu iz vremena Vizantije, iako o tome nema potvrda u istorijskim dokumentima(vidi:Simboli Vizantije). 

Plava i bela boja takođe simbolišu boje grčkog mora i ostrva, kao i boje tradicionalne nošnje.

Vidi još 
 Grb Grčke
 Zastava Vizantije

Spoljašnje veze 

Grčka
Grčka
Zastave Evrope
Zastava Irske

Zastava Irske, (irski: An Bhratach Náisiúnta) prihvaćena je kao nacionalna zastava Irske Slobodne Države 1922. godine. Zastava je ostala i nakon što je ta država postala Republika Irska.

Irski nacionalisti smatraju ovu zastavu kao zastavu cijelog Irskog otoka, pa je ističu i nacionalisti u Sjevernoj Irskoj.

Zastava se sastoji od triju jednako širokih okomitih pruga zelene, bijele i narančaste boje.
Boje na kraćoj zastavi Obale Bjelokosti idu suprotnim redosljedom.

Irska
Irska
Zastave Evrope
Beli Timok

Beli Timok je reka u istočnoj Srbiji koja nastaje kod Knjaževca spajanjem Svrljiškog i Trgoviškog Timoka, odatle teče na sever paralelno sa granicom Srbije i Bugarske na istoku i planinom Tupižnicom na zapadu. Kod grada Zaječara Beli Timok spaja se sa Crnim Timokom sa kojim čini Veliki Timok ili samo Timok. Beli Timok ima dužinu od 51 km (sa Svrljiškim 115 km). Sliv Belog Timoka zahvata površinu 2,190 km2. Ranije je bio poznat pod nazivom Knjaževački Timok.

Reka je početkom jula 2007. dva puta doživela ekološku katastrofu, nakon izlivanja amonijaka iz knjaževačkih fabrika i kanalizacije.
Za narusavanje eko sistema Timoka pomor ogromnih kolicina riba i rakova medju njima najplemenitije recne ribe u Timoku Mrene gde je samo na podrucju pored sela Trnovca reka izbacila primerke koji su tezili i do 4,0 kg a Timok se u tom delu beleo od pomorene ribe ,jos niko nije odgovarao niti izvrsio ponovno poribljavanje reke.Tako da danas ovo nekad veoma bogato podrucje ribom, na kome su Trnovacki alasi Rodoljub Nikolic i Jocic Zivojin iz Trnovca rukama izvadili dva primerka recnog soma a Vladica Nikolic se proslavio kapitalnim primercima Mrene rukama vadjenim,Goran Zdravkovic poseduje primerak stipaljke recnog raka duzine 12 cm sto govori o velicini recnog raka tj bogatstvu Timoka,na zalost nema ribe ili je ima mestimicno. 
Na ovom delu Timoka kod sela Trnovca na Timoku je po oslobodjenju od Turaka podignuta Vodenica sa cetiri kamena pokretana vitlom,podigao ju je pop iz Zajecara -ime nepoznato po kasnijem vlasniku nazvana "Kocina vodenica" danas u posaedu porodice Zdravkovic familije Dankovic iz Trnovca.Nizvodno se nalazila jos jedna Vodenica po imenu" Rosina vodenica" a ispred sela Drenovca postji jaz na timoku koji je vodom pokretao takodje Vodenicu.Kod sela Debelice na Timoku je podignut cuveni Debelicki Mlin koji je poznat po kvalitetnom brasnu i koji i danas radi.Po ovome vidimo da je potencijal Timoka neiskoriscen,s obzirom na najnovije tehnologije energetski potencijal Timoka je veliki kojim bi se uredjenjem Timoka pored energije dobila recna infrastruktura siroke namene a ujedno obogatio recni tok poribljavanjem i zastitio ovo podrucje Timoka od daljeg propadanja.Put pored Timoka pesacka staza sportski tereni za male sportove ,recne ade t.j recna ostrva uredjena ,drvoredi sa jedne i druge strane obale -kestena ,lipe ,kanadske topole i drugog plemenitog i ukrasnog drveca bile bi ukras Timoka i mnogih sela pored kojih Timok protice.Pored svakog sela bi bile uredjene plaze za kupanje i odmor mestana i namernika.Time bi Timok na svom toku od Knjazevca do sela Drenovca dobio savremen ,uredjen visenamenski iskoriscen tok od opste koristi.
   
 Spisak reka u Srbiji

Rijeke u Srbiji
Zastava Islanda

Zastava Islanda je regulisana zakonom 17. juna 1944.godine.

Civilna zastava se sastoji iz plavog polja na kome se nalazi beli krst unutar koga se nalazi još jedan jarkocrveni krst. Beli krst je pomeren ka jarbolu (tzv. skandinavski krst). Državna zastava, pored drukčije razmere, ima izrez u vidu lastavičijeg repa. Na državnoj zastavi bazirane su i predsednička zastava, koja nosi državni grb na preseku krakova krsta i zastava carinske službe koja nosi slovo T u gornjem levom polju.

Povezano 
 Grb Islanda

Spoljašnje veze 

Island
Island
Island
Zastave Evrope
Zastava Italije

Zastava Italije (poznata u Italiji i kao Il Tricolore - trobojka) je trobojna zastava sa tri jednaka vertikalna polja (gledajući od jarbola) zelene, bele i crvene boje. U zvaničnoj je upotrebi od nastanka Italijanske republike 1946. godine.

Zastava je inspirisana zastavom Francuske, ali nema zvaničnog tumačenja upotrebljenih boja. Nezvanična tumačenja su da zelena boja prestavlja šume i pašnjake Italije, bela snežne Alpe a crvena krv prolivenu u borbi za oslobođenje i ujedinjenje. Religioznije tumačenje ove tri boje predstavlja kao nadu, veru i dobročinstvo.

Istorijski, motivi zelene, bele i crvene boje bili su prisutni u različitim oblicima na zastavama raznih država i pokreta i Italiji tokom XIX veka, i izbor ove tri boje nije začuđujući. Od ujedinjenja Italije, korišćena je zastava koja je na belom polju imala grb vladajuće Savojske dinastije.

Povezano 
 Grb Italije

Spoljašnje veze 

Nacionalni simboli Italije
Italija
Italija
Zastava Latvije

Zastava Letonije ponovo je usvojena 27. februara 1990. godine. Istu zastavu koristila je i nezavisna Letonija od 1918. godine do aneksije SSSR-a 1940. godine.

Istorija 
Zastava Letonije u crveno-belo-crvenom obliku prvi put se spominje u Hronikama Livonije Ditliba fon Alnpekea, što bi je svrstavalo u red najstarijih na svetu. Hronika govori o drevnim letonskim plemenima sa severa Letonije koja su u bitku nosila crvenu zastavu sa belom prugom.

Legenda govori o smrtno ranjenom vođi jednog letonskog plemena koji je ležao uvijen u beli čaršav. Deo gde je ležao ostao je beo a ostatak je bio umrljan krvlju. U sledećoj bici taj čaršav korišćen je kao zastava i doneo je pobedu Letoncima i otada se koristi. Donekle slična legenda postoji i za zastavu Austrije.

Po navedenim istorijskim podacima, današnji izgled zastave zasluga je umetnika Ansisa Cirulisa, a urađen je u maju 1917. godine. Zajedno sa grbom, zastava je usvojena posebnim parlamentarnim dekretom Republike Letonije 15. juna 1921. godine.

Boje i razmera 
"Crvena" boja letonske zastave je zapravo kestenjasta boja - posebno tamna nijansa crvene koja je sačinjena iz braon i ljubičaste boje. Ponekad se naziva i letonska crvena. Proporcije boja su 2:1:2 (crvene trake su duplo šire od bele), a razmera zastave visine i širine je 1:2.

Definicija bele 
 PANTONE White

Definicija crvene 
 PANTONE 1807C

Pantone "Letonska crvena" CMYK
 Verzija 1 — C: 0%; M: 100%; Y: 65%; K: 47%;
 Verzija 2 — C: 27%; M: 97%; Y: 81%; K: 27%;

Proporcije traka su slične zastavi Bocvane.

Zvanične standarte

Predsednička standarta Letonije 

 Standarta je bela sa centralnim krstom u bojama i razmeri boja nacionalne zastave. Na sredini krsta nalazi se grb Letonije. Visina grba je 1/3 širine standarte, sa suncem na grbu u centru standarte. Širina krakova krsta i širina zastave odnose se 1:5. Sama standarta ima razmeru 3:2.

Standarta Predsednika vlade Letonije 

 Osnova je ista kao i kod predsedničke standarte. U gornjem levom kantonu nalazi se grb Letonije. Visina grba je 5/6 visine kantona, sa suncem na grbu u sredini kantona. Odnos krakova i širine kao i srazmera zastave ista je kao kod predsedničke standarte.

Standarta Predsedavajućeg (spikera) Sejma 
Standarta je u svemu jednaka standarti Predsednika vlade, osim u tome što se grb Letonije nalazi u gornjem desnom kantonu.

Standarta ministra odbrane Letonije 

Osnov i razmere zastave iste su kao kod prethodnih standarti. Razlika je u tome što se u gornjem levom kantonu nalazi vojnička insignija, koja je 3/5 visine kantona.

Povezano 
 Grb Letonije
 Zastava Letonske SSR

Spoljašnje veze 

 Letonski institut - podaci o zastavi Letonije.
 .

Nacionalni simboli Letonije
Letonija
Letonija
Zastava Lihtenštajna

Državna zastava Lihtenštajna sastoji se od dviju jednako širokih vodoravnih pruga plave i crvene boje, s zlatnom krunom u gornjem lijevom kutu. Boje su najvjerojatnije s livreja kneževskih dvora iz 18. stoljeća. Kruna je dodana 1937. godine, kada je Lihtenštajnska olimpijska reprezentacija primjetila da je zastava identična zastavi Haitija. Dizajn krune promjenjen je 1982. godine. Omjer širine i dužine zastave je 3:5.

Lihtenštajn
Lihtenštajn
Zastave Evrope
Zastava Litvanije

Državna zastava Litve se prihvatila 20. ožujka 1989. godine. Sastoji se od triju jadnako širokih vodoravnih pruga žute, zelene, i crvene boje. Iste boje su bile na zastavu neovisne države Litve, od 1918. do 1940. godine, ali s omjerom dužine i širine 2:3. Od 1989. do 2004. godine, omjer je bio 1:2, isti omjer sa zastave Sovjetske Republike Litve.

Dana 5. 9. 2004. omjer dužine i širine se promijenio na 3:5.

Žuta boja simbolizira brončana polja Litve, zelena simbolizira zelenu prirodu, a crvena simbolizira svu krv koja se prolila za Litvu.

Nacionalni simboli Litvanije
Litvanija
Litvanija
Zastava Luksemburga

Državna zastava Luksemburga se sastoji od tri jednako širokih vodoravnih pruga crvene, bijele, i plave boje. Prvi put se upotrebljavala od 1845. do 1848. godine, i prihvatila se na 23. juna 1972. godine. Boje su se najvjerovatnije prikupile s grba Limburske pokrajine za vrijeme Belgijske revolucije 1830. godine.

Eksterni linkovi 

Luksemburg
Luksemburg
Zastave Evrope
Zastava Severne Makedonije

Zastava Republike Severne Makedonije predstavlja uzdižuće žuto sunce sa osam zrakova na crvenoj pozadini. To sve simbolizuje „novo sunce slobode - novo sonce na slobodata“, opevanom i u makedonskoj himni „Denes nad Makedonija“:

Danas na Makedonijom se rađa
novo sunce slobode!
Makedonci se bore
za svoja prava!

Prethodne zastave 

 Do 1995, na zastavi se nalazilo Verginino sunce, koje je zbog protesta zvanične Grčke zamenjeno sadašnjim.

 Do 1992, zastava je bila crvena sa crvenom petokrakom u gornjem levom uglu.

Vidi još 
 Zastave Jugoslovenskih socijalističkih republika

Spoljašnje veze 
 
 My Macedonia: Makedonska zastava  

Makedonija
Makedonija
Zastave Evrope
Zastava Malte

Zastava Malte je vertikalna dvobojka jednake veličine polja, sa belom bojom ka jarbolu. Ta dvobojnost prisutna je i na grbu Malte. Tradicionalno se smatra da ove boje zastave potiču od grofa Rožea I od Sicilije iz 1091. godine, ali je ovo samo legenda koja se razvila tokom vremena. 

U gornjem jarbolnom kantonu nalazi se krst sv. Đorđa, uokviren crveno. Ovaj orden dodeljen je Malti za izuzetnu hrabrost tokom Drugog svetskog rata. Ovakva zastava usvojena je po nezavisnosti Malte 21. septembra 1964. godine. Po tome što na zastavi ima orden druge države malteška zastava je jedinstvena u svetu.

Civilna zastava je potpuno drugačija: sastoji se iz crvenog polja sa belim obrubom na kome se nalazi Malteški krst.

Vidi još 
 Grb Malte

Malta
Malta
Zastave Evrope
Zastava Moldavije

Zastava Moldavije je trobojka, sa tri vertikalna polja (od jarbola) plave (azure), žute (or) i crvene (gulos) boje. Na sredini žutog polja nalazi se moldavski grb. Razmjera je 1:2. U ovom obliku je službeno usvojena 27. aprila, 1990.

Moldavija i Rumunjska 
Uslijed dubokih kulturnih i povijesnih veza Rumunjske i Moldavije zastave dviju država su vrlo slične.

Moldavija se smatra jednom od starih rumunjskih pokrajina, a rumunjski jezik i moldavski jezik su praktično identični.

Nacionalni simboli Moldavije
Moldavija
Moldavija
Zastava Monaka

Zastava Monaka se sastoji iz dve jednake trake crvene (gore) u bele. Slična je zastavi Indonezije koja je duža i zastavi Poljske kod koje je rapored boja obrnut. Crvena i bela su heraldičke boje kuće Grimaldi od 1339. godine, ali se izgled zastave menjao tokom vremena.

Prvobitna zastava Monaka, bila je slična današnjoj državnoj zastavi ali je imala stariju verziju grba i korišćena je od ranih dana kneževine (sem vremena francuske aneksije 1793-1814) do današnjice, a jednostavniji dizajn je usvojen 4. aprila 1881. godine.

Još jedan dizajn sastoji se iz heraldički rečeno lozenge (romboidno polje) u bojama porodice Grimaldi - crvenoj i beloj. Ova zastava korišćena je u različitim prilikama, naročito u 17. veku, kao nezvanična zastava. Danas nema nikakvu zvaničnu upotrebu, iako se ponekad pojavljuje.

__FORSIRANISADRŽAJ__

Državna zastava 
Državna zastava Monaka koja se sastoji iz državnog grba na beloj pozadini, vijori se na vladinim zgradama, kneževskoj palati, u prisustvu zvaničnika i kao barjak na kneževoj jahti.

Kneževska standarta 
Kneževska standarta, koja se sastojala od krune Monaka iznad dva suprotstavljena slova A na beloj pozadini, bila je lična zastava kneza Alberta II, i korišćena je samo u njegovom neposrednom prisustvu, posebno na kolima kojima je putovao. Često je bila viđena sa zlatnim obrubom.

Povezano 
 Grb Monaka

Fusnote 
 Izvori se ne slažu oko upotrebe. Prema  to je ; prema World Flag Database to je ; a prema knjizi Vitnija Smita Flags Through the Ages and Across the World (1975), to je .

Reference 
 Objašnjenja upotrebe zastava 
 World Flag Database Monaco's flags at the World Flag Database 

Nacionalni simboli Monaka
Monako
Monako
Zastava Nizozemske

Zastava Nizozemske ima tri horizontalne pruge u boji: crvenu, bijelu i plavu. Omjer dužine i širine je 2:3. Najstarija je trobojnica u svijetu, koja se još koristi. To nije prva nizozemska zastava. Krajem 15. vijeka, svaka provincija imala je svoju zastavu. Za zajedničke ekspedicije, počeli su koristiti jedinstvenu zastavu.

Zastave nizozemskih provincija 

Nacionalni simboli Nizozemske
Nizozemska
Nizozemska
Zastava Norveške

Zastava Norveške je crvena sa plavim krstom koji ima beli obod, i prostire se do ivica zastave; vertikalni deo krsta je pomeren ka jarbolu u stilu Danebroga, zastave Danske. Razmere elemenata nacionalne zastave su širina - 6-1-2-1-12 i visina - 6-1-2-1-6.
Razmere elemenata državne zastave su 6-1-2-1-6-11 - horizontalno; i 6-1-2-1-6 - vertikalno.

Crvena boja je PMS 200 a plava PMS 281 u Panton sistemu. Ovo približno odgovara RGB vrednostima boja #BA0C2F (crvena) i #00205B (plava).

Istu zastavu koriste i norvečke zavisne teritorije, Svalbard i Jan Majen.

Istorija 

Od 16. veka naovamo do 1814. Norveška je koristila istu zastavu kao i Danska, jer je bila u uniji sa njom. 1814. je nezavisna Norveška usvojila dansku zastavu sa norveškim lavom. Ova zastava je bila u upotrebi do 1821. Kasnije 1814, Norveška se ujedinila sa Švedskom, i 1815, je uvedena zajednička zastava za obe države, švedska zastava sa belim krstom na crvenoj pozadini u gornjem levom uglu zastave. Ovaj dizajn je korišćen za državne zastave i trgovačke brodove. Posebnu norvešku zastavu je 1821. načinio Fredrik Melcer, član parlamenta (Storting).

Do 1838, ovaj dizajn je korišćen samo u severnim vodama, jer Norveška nije imala sporazum sa piratima Severne Afrike. 1844. grb unije, koji kombinuje norveške i švedske boje je stavljen na zastave obe zemlje. Grb je u narodu prozvan Sildesalaten jer je podsećao na salatu od haringi. U početku je zastava unije bila popularna u Norveškoj, jer je jasno označavala jednak status dveju ujedinjenih država. Ali kako je unija sa Švedskom postajala sve manje popularna, norveški parlament je skinuo grb unije sa nacionalne, trgovačke i državne zastave, 1899. Raspadom unije, 1905, grb je skinut i sa ratne zastave. Švedska ga je zadržala do 1905.

Simbolizam 

Fredrik Melcer je izabrao hrišćanski krst, prateći tradiciju drugih nordijskih zemalj (Danske i Švedske). Crvena, bela i plava su izabrane da označe demokratiju, jer su ove boje korišćene na zastavama manje-više demokratskih država (Holandija, Ujedinjeno Kraljevstvo, SAD i Francuska). Melcerov dizajn se takođe oslanja na crveno-belu dansku zastavu koja je bila i norveška do 1814. Plavi krst verovatno potiče od plave boje sa švedske zastave.

Povezano 
 Praznici u Norveškoj
 Norveški dan ustavnosti
 Himna Norveške
 Zastava Švedske

Spoljašnje veze 

 

Norveška
Norveška
Norveška
Zastave Evrope
Zastava Njemačke

Zastava Nemačke je usvojena u današnjem obliku 1919. godine, ali je istovetnu zastavu koristila i Nemačka konfederacija od 1815 do 1866.godine. Ponovo je usvojena ustavom iz 1949. godine. Zastava je trobojka sa tri horizontalne linije jednake širine. Gornja je crne boje, srednja crvena a donja zlatne boje.

Poreklo ovakvih boja nije sasvim istorijski utvrđeno, a smatra se da se ili vezuju za boje na grbu Rimsko-nemačkog carstva (vidi grb Nemačke) ili za boje sa uniformi nemačkih unionista iz vremena revolucije 1848. godine.

Drugo Nemačko carstvo i nacistički režim koristili su drugačije zastave.

Vidi još 
 Grb Nemačke

Spoljašnje veze 

Njemačka
Nemačka
Zastave Evrope