LZW

Lempel-Ziv-Welch, LZW – metoda strumieniowej bezstratnej kompresji słownikowej, będąca modyfikacją metody LZ78.

Pomysłodawcą algorytmu jest Terry A. Welch. Metodę opisał w 1984 roku, w artykule A technique for high-performance data compression opublikowanym w numerze 6. Computer (s. 8–19).

Metoda LZW jest względnie łatwa do zaprogramowania, daje bardzo dobre rezultaty. Wykorzystywana jest m.in. w programach ARC, PAK i UNIX-owym compress, w formacie zapisu grafiki GIF, w formatach PDF i PostScript (filtry kodujące fragmenty dokumentu) oraz w modemach (V.42bis). LZW było przez pewien czas algorytmem objętym patentem, co było przyczyną podjęcia prac nad nowym algorytmem kompresji obrazów, które zaowocowały powstaniem formatu PNG.

Zmiany w stosunku do LZ78 
W pojedynczym kroku kompresji LZ78 wyszukiwane jest w słowniku najdłuższe słowo będące prefiksem niezakodowanych jeszcze danych. Na wyjście wypisywany jest indeks tego słowa oraz pierwszy symbol z wejścia znajdujący się za dopasowaniem. Np. jeśli w słowniku pod indeksem 2 zapisane jest słowo „wiki”, a kodowany jest ciąg „wikipedia”, na wyjście zostanie wypisana para (2, ‘p’); do zakodowania pozostanie jeszcze ciąg „edia”. Jeśliby nie udało się zlokalizować niczego w słowniku, na wyjście wypisywana jest para (0, pierwsza litera) – oznacza to, że w słowniku nie ma jeszcze słowa jednoliterowego równego tej pierwszej literze.

Przewaga LZW nad LZ78 to krótsze wyjście kodera – wypisywany jest wyłącznie indeks słowa. Uzyskano to dzięki pierwszemu etapowi algorytmu, tj. wstępnemu wypełnieniu słownika alfabetem (wszystkimi symbolami, jakie mogą pojawić się w danych), gwarantując w ten sposób, że zawsze uda się znaleźć dopasowanie, przynajmniej jednoliterowe.

Algorytm kompresji (kodowania) 
W pojedynczym kroku algorytmu wyszukiwany jest w słowniku najdłuższy prefiks niezakodowanych jeszcze danych. Na wyjście wypisywany jest wówczas kod związany z tym słowem, zaś do słownika dodawana nowa pozycja: konkatenacja słowa i pierwszej niedopasowanej litery.

Algorytm przebiega następująco:

 Wypełnij słownik alfabetem źródła informacji.
 c := pierwszy symbol wejściowy
 Dopóki są dane na wejściu:
 Wczytaj znak s.
 Jeżeli ciąg c + s znajduje się w słowniku, przedłuż ciąg c, tj. c := c + s
 Jeśli ciągu c + s nie ma w słowniku, wówczas:
 wypisz kod dla c (c znajduje się w słowniku)
 dodaj ciąg c + s do słownika
 przypisz c := s.
 Na końcu wypisz na wyjście kod związany c.

O efektywności kompresji w dość dużym stopniu decyduje sposób zapisu kodów (liczb).

Algorytm dekompresji 
Algorytm dekompresji jest nieco bardziej złożony, bowiem dekoder musi wykryć przypadki ciągów scscs (które nie znajdują się w słowniku), gdzie ciąg sc jest już w słowniku, a podciąg c jest dowolny, być może także pusty.

 Wypełnij słownik alfabetem źródła informacji.
 pk := pierwszy kod skompresowanych danych
 Wypisz na wyjście ciąg związany z kodem pk, tj. słownik[pk]
 Dopóki są jeszcze jakieś słowa kodu:
 Wczytaj kod k
 pc := słownik[pk] – ciąg skojarzony z poprzednim kodem
 Jeśli słowo k jest w słowniku, dodaj do słownika ciąg (pc + pierwszy symbol ciągu słownik[k]), a na wyjście wypisz cały ciąg słownik[k].
 W przeciwnym razie (przypadek scscs) dodaj do słownika ciąg (pc + pierwszy symbol pc) i tenże ciąg wypisz na wyjście.
 pk := k

Modyfikacje algorytmu 
 LZMW (V. Miller, M. Wegman, 1985) – zamiast dodawać do słownika słowa przedłużone o jedną literę, dodaje się połączenie poprzedniego i bieżącego słowa. Tzn. jeśli we wcześniejszej iteracji np. dopasowano słowo „wiki”, natomiast w bieżącej znaleziono w słowniku prefiks „pedia”, od razu dodawane jest słowo „wikipedia”. W klasycznym LZW najprawdopodobniej (zależy to od danych) w kilku krokach algorytmu dodane do słownika zostałyby „wikip”, następnie „wikipe” itd.
 LZAP (James Storer, 1988) – modyfikacja LZMW, w której oprócz konkatenacji poprzedniego i bieżącego słowa dodaje się konkatenację wszystkich prefiksów bieżącego słowa (skrót AP pochodzi od all prefixes – wszystkie prefiksy). Czyli dla wcześniejszego przykładu zostaną dodane oprócz "wikipedia" także "wikip", "wikipe", "wikiped" oraz "wikipedi". To powoduje szybsze powiększanie słownika, nawet takimi słowami, które mogą nigdy nie pojawić się w kodowanych danych.

Przykład kompresji 
Zostanie zakodowany ciąg składający się z 24 znaków: „abccd_abccd_acd_acd_acd_”.

Zakodowane dane składają się z 15 indeksów: 1, 2, 3, 3, 4, 5, 6, 8, 10, 1, 9, 11, 16, 15, 10.

Jeśli przyjąć, że indeksy oraz symbole są zapisane na tej samej liczbie bitów, to współczynnik kompresji wyniesie ok. 37%. Jeśli natomiast przyjąć minimalną liczbę bitów potrzebną do zapisania danych, tj. 3 bity na symbol (w sumie 72 bity), 4 na indeks (w sumie 60 bitów), współczynnik kompresji wyniesie ok. 15%.

Zobacz też 
 kod programu kompresującego i dekompresującego metodą LZW
 LZC – praktyczna implementacja LZW wykorzystywana w programie compress
 LZ77
 LZ78

Bibliografia

Linki zewnętrzne 
 http://www.cs.duke.edu/courses/spring03/cps296.5/papers/welch_1984_technique_for.pdf – skan artykułu Terry’ego A. Welcha (ostatni dostęp 2008-09-14)

Algorytmy kompresji bezstratnej