alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Hrvatski demokratski savez Slavonije i Baranje

Hrvatski demokratski sabor Slavonije i Baranje je desna regionalistička politička stranka u Hrvatskoj, koja uglavnom djeluje u Slavoniji.

Osnovana je prije lokalnih izbora 2005. godine od grupe lokalnih političara Hrvatske demokratske zajednice na čelu s Branimirom Glavašom kao nestranačka organizacija, kojoj je cilj borba za interese Slavonije, koji su, prema Glavašu i njegovim pristašama, dugo zanemarivani od strane centralnih vlasti u Zagrebu.

Vodstvo HDZ-a na čelu s premijerom Ivom Sanaderom je na to reagiralo izbacivanjem Glavaša i njegovih pristaša iz stranke. Međutim, cijela Gradska organizacija HDZ i veliki broj ogranaka i pojedinaca u Istočnoj Slavoniji je prešao Glavašu i njegovoj nezavisnoj listi za lokalne izbore. Te su liste osvojile najviše glasova na izborima, a nakon njih zajedno s Hrvatskom strankom prava preuzele vlast u Gradu Osijeku i Osječko-baranjskoj županiji. 

HDSSB trenutno dominira gradskim, lokalnim i regionalnim upravama u istočnoj Slavoniji. Nakon izbora 2011. godine na kojima je osvojila 6 mjesta, zajedno s Hrvatskim laburistima dijeli treće mjesto kao najsnažnija stranka u Saboru.

Eksterni linkovi 
 Službena stranica

Političke stranke u Hrvatskoj
Joe Mantello

{{Infokutija02 glumac
| ime = Joe Mantello
| ime_po_rođenju = Joseph Mantello
| datum_rođenja = 
| mjesto_rođenja=  Rockford, Illinois, SAD
| zanimanje = glumac, režiser 
| nagrade = {{awd|award=Tony Award za najbolju režiju predstave|year=2003|title=Take Me Out}}
}}Joe Mantello' (rođen 27.12. 1962.) je američki pozorišni reditelji glumac, dobitnih brojnih nagrada za svoj rediteljski rad.

Mantello je član pozorišne kompanije Naked Angels.

Premda poglavito radi kao pozorišni reditelj, Mantello se oprobao i u filmskoj režiji, radeći na filmu Love! Valour! Compassion!, po istoimenoj broadwayskoj predstavi koju je takođe on režirao.

Mantello je otvoreno gej. Njegov višegodišnji partner (1990-2002) bio je pisac Jon Robin Baitz.

 Režija 
{| class="wikitable"
|- bgcolor="#CCCCCC"
! Datum postavljanja!! Naslov !! Napomena
|-
|19.4. 2006 || Three Days of Rain 
|-
|27.10. 2005 || The Odd Couple 
|-
|1.5. 2005 || Glengarry Glen Ross  
|-
|24.10. 2004 || Laugh Whore 
|-
|22.4. 2004 || Assassins|-
|30.10. 2003 || Wicked || Predstava se i dalje prikazuje
|-
|27.2. 2003 || Take Me Out|-
|8.8. 2002  || Franke and Johnny in the Clair de Lune 
|-
|15.3. 2001 || Design For Loving|-
| 1999 || The Vagina Monologues|-
|18.2. 1999 || The Mineola Twins
|-
|13.10. 1998 || Corpus Christi 
|-
|6.11. 1997 || Proposal 
|-
|14.2. 1995 || Love! Valour! Compassion!
|-
|8.12. 1994 || What’s Wrong With This Picture?
|}

Gluma 
Kao glumac Mantello se pojavio u originalnoj postavci predstave Angels in America: Millennium Approaches i Angels in America: Perestroika, igrajući Louis Ironsona, za šta je bio nominovan za Tony Award za najboljeg glumca u predstavi i Drama Desk Award za najboljeg glumca u predstavi, 1993. godine.

Pojavljivao se, kao glumac, u serijama Law & Order , Central Park West i Sisters.

Izvori

Eksterni linkovi 
 Joe Mantello na IBDb-u
 

Američki teatarski glumci
LGBT osobe iz Sjedinjenih Američkih Država
Gej glumci
Američki teatarski režiseri
Dobitnici i dobitnice Tony Award
LGBT reditelji i rediteljke
Lazar Koliševski

Lazar Koliševski (mak. Лазар Колишевски [ˈlazar kɔˈliʃɛfski]; pravo ime Lazar Panev Kolišev; Sveti Nikole, 12. februara 1914. – Skoplje, 6. jula 2000.), jugoslovenski političar. Član KPJ je postao 1935. godine. Bio je organizacioni sekretar OK KPJ za Kragujevac i delegat na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ. Od aprila 1941. godine po zadatku CK KPJ radi na organizovanju ustanka u Makedoniji. Kada su u septembru partijske organizacije Makedonije vraćene iz sastava Bugarske radničke partije komunista u sastav KPJ postaje skretar PK KPJ za Makedoniju. Bio je uhapšen i osuđen na smrt a zatim na doživotnu robiju. Posle rata nalazi se na raznim značajnim funkcijama u Makedoniji i SFRJ kao što su predsednik Izvršnog veća Makedonije, Sobranja Makedonije, sekretar Izvršnog komiteta CK SK Makedonije, član CK SKJ, predsednik saveznog odbora SSRNJ i član Predsedništva SKJ. U maju 1974. je izabran za člana Predsedništva CK SKJ i člana Predsedništva SFRJ. Kada je umro Josip Broz Tito 4. maja 1980. godine, Koliševski je bio potpredsednik Predsedništva i postao je predsednik a na toj dužnosti ostao je samo do 15. maja 1980. godine kada ga je zamenio predstavnik BiH Cvijetin Mijatović. Nosilac je ordena narodnog heroja. 

Umro je 6. Jula 2000. godine u Skoplju.

Jugoslavenski političari
Komunisti
Sergej Kraigher

Sergej Kraigher (Postojna, 1914. - Ljubljana, 18. 1. 2001.) bio je slovenski partizan, oficir i prvoborac.

Životopis 
Godine 1933. postao je članom Komunističke partije Jugoslavije (KPS), a iste je godine uhićen i osuđen na dvogodišnju kaznu zatvora. Već u ljeto 1941. pridružio se Narodnooslobodilačkoj borbi, gdje je obavljao različite partijske dužnosti. Zbog raznih sporova za vrijeme Drugog svjetskog rata više je mjeseci bio isključen iz KPJ.

Bio je od 1951. guverner Narodne banke Jugoslavije, od 1967. predsjednik Skupštine Socijalističke Republike Slovenije, od 1974. predsjednik Predsjedništva Socijalističke Republike Slovenije, od 1979 do 1984 član Predsjedništva SFRJ, a 1981-82. i predsjednik Predsjedništva SFRJ.

Kraigher, Sergej
Kraigher, Sergej
Raif Dizdarević

Raif Dizdarević je bosanskohercegovački političar rođen 1926. u Fojnici. Učesnik NOR-a od 1943. godine. Bio je član KPJ (Komunistička partija Jugoslavije) od 1945. a od 1945. do 1951. je bio u službi državne bezbjednosti. 1951. godine stupa u diplomatsku službu SFRJ, i obavlja različite uloge u ambasadama SFRJ u Bugarskoj, SSSR-u i ČSSR-u. Postaje Predsjednik Predsjedništva SR BiH (Socijalistička Republika BiH) od 1978. do 1982. te predsjednik Savezne skupštine (1982-1983). Od 15. maja 1984. do 30. decembra 1987 je bio Savezni sekretar za inostrane poslove a član Predsjedništva SFRJ od 30. decembra 1987. do 15. maja 1989. Nakon ostavke Hamdije Pozderca iz predsjedništva SFRJ postao je predsjednik Predsjedništva SFRJ od 15. maja 1988. do 15. maja 1989.

Hronologija 
 1972. godine postaje pomoćnik saveznog sekretara za inostrane poslove. 
 1978.-1982 godine Predsjednik Predsjedništva BiH
 1982.-1983. Predsjednik Skupštine SFRJ
 1984.-1987. Savezni Sekretar za inostrane poslove
 1987.-1989. Član Predsjedništva SFRJ
 1988.-1989. Predsjednik Predsjedništva SFRJ

Relevantni članci 
 Spisak predsjednika Bosne i Hercegovine
 Spisak predsjednika SFRJ

Predsjednici Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine
Jugoslavenski političari
Bosanskohercegovački političari
Janez Drnovšek

Janez Drnovšek (Celje, 17. 5. 1950. — Zaplana, 23. 2. 2008.) je bio slovenski političar i državnik.

Kao mladi ekonomist se nakon dobijanja diplome 1973. godine zaposlio u poduzeću IGM Zagorje i 1981. godine magistrirao na temu analize organizacijskog razvoja tipičnog građevinskog poduzeća.

U početku 1980. je bio zaposlen kao direktor Ljubljanske banke u Trbovlju. Jednu godinu je radio kao ekonomski savjetnik jugoslavenskog veleposlanstva u Kairu, Egipat.

Godine 1986. je doktorirao s temom Međunarodni novčani sustav i Jugoslavija. Iste godine je postao slovenski delegat Odbora republika i pokrajina SFRJ; Na toj dužnosti je bio do 1989. godine, kada je bio na prvim izborima sa više kandidata u Socijalističkoj Republici Sloveniji izabran za člana predsjedstva SFRJ.

15. svibnja 1989. je postao predsjednik Predsjedništva SFRJ; na dužnosti predsjednika je bio do 15. svibnja 1990. 1992. godine je postao predsjednik stranke LDS, što je bio do 2003. Iste godine je postao predsjednik Vlade Republike Slovenije; na tom položaju je bio do 2002. 

1999. godine su mu otkrili rak na bubregu, nakon čega su mu odstranili jedan bubreg.

Predsednik Republike Slovenije je postao 2003. godine s predviđenim krajem mandata 2008. godine.

U prosincu 2005. je potvrdio, da ima sina Jaše, i također nezakonitu kči, skladateljicu Nanu Forte.

17. siječnja 2006. je u intervjuu za hrvatski tjednik Nacional izjavio, da su mu 2001. godine otkrili novonastale metastaze na jetri; protiv raka se od siječnja 2004. bori pomoću alternativne medicine.

30. siječnja 2006. je poslije 14 godina formalno istupio iz stranke LDS. U skladu s zakonom je članstvo zamrznuo po imenovanju za predsjednika Slovenije. Kao razlog je naveo, da se želi potpuno posvetiti novoustanovljenomu civilno-društvenom Pokretu za pravičnost i razvoj.

Rođeni 1950.
Umrli 2008.
Drnovšek, Janez
Drnovšek, Janez
Borisav Jović

Borisav Jović je rođen 19. 10. 1928. u selu Nikšić (opština Batočina) u Srbiji. Studirao je na Ekonomskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, diplomirao 1952. a doktorirao 1965. godine. Tokom karijere bio je na različitim visokim državnim funkcijama, uglavnom iz oblasti društveno-ekonomskog razvoja. Bio je ambasador SFRJ u Italiji u periodu od 1975. do 1979. Godine 1983. je izabran za potpredsednika Skupštine Srbije.

Dana 28. 3. 1989. izabran je za predstavnika Srbije u Predsedništvu SFRJ. Bio je potpredsednik Predsedništva SFRJ od 15. maja 1989. do 15. maja 1990. a potom predsednik Predsedništva SFRJ od 15. maja 1990. do 15. maja 1991. Bio je predsednik Socijalističke partije Srbije od 24. maja 1991. do 24. oktobra 1992, što je prethodno bio Slobodan Milošević koji je formalno otišao s te funkcije (ali je nezvanično zadržao presudni uticaj u njoj) jer po Ustavu nije mogao istovremeno da bude predsednik SPS-a i predsednik Srbije. Kada se Milošević zvanično vratio na čelo stranke, Borisav je postao potpredsednik SPS-a i ostao na toj funkciji do kraja novembra 1995.

Napisao je sedam knjiga, među kojima su i Poslednji dani SFRJ (1995) i Knjiga o Miloševiću (2001).

J
J
J
Khendjer

Khendjer je bio egipatski kralj (prijestolno ime: Userkare) iz 13. dinastije. O tom faraonu, kao i svim faraonima iz dinastije, se relativno malo zna.

Ime Khendjer je rijetko. Khendjer je protumačen kao lokalna verzija semitskog imena hnzr odnosno h(n)zr, [za] 'vepar'" perema danskom egiptologu Kimu Ryholtu. 

Najkasniji datum njegove vladavine je 15. dan četvrtog mjeseci sezone Akheta (poplave), u njegovoj petoj godini vladavine. 

 

Khendjer je najpoznatiji po svom kompleksu piramida koga je iskopao G. Jequier u Saqqari. Također je poznat po nekoliko natpisa po njegovom imenu. To uključuje kanopu pronađenu u Saqqari, na kojoj je djelomično ispisano ime njegove supruge, Seneb ... (K.S.B. Ryholt tvrdi da se zvala "Sonbhenas"). Stela iz Abydosa spominje kako je kralj sagradio Ozirisov hram u Abydosu te kao njegovog vezira spominje Ankhua. Stela u Liverpoolu (uništena u drugom svjetskom ratu), spominje ime kraljevog sina Khedjera, zakoga neki vjeruju da je Khendjerov sin.

See also 
 Popis faraona

Izvori 

Faraoni
Imyremeshaw

Imyremeshaw (egipatski: Nadzornik trupa) Smenkhkare bio je egipatski kralj iz 13. dinastije, poznat iz Torinskog popisa kraljeva kao i dvije masovne statue, tze jednoj bisti. Dužina vladavine nije poznata, ali se pretpostavlja da je trajala nekoliko godina. 

S obzirom na ime se pretpostavlja da je bio general, a postoje špekulaije da je na vlast došao vojnim pučem protiv svog prethodnika Khendjera.

V. također 
 Popis faraona

Literatura 
 K.S.B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period (Carsten Niebuhr Institute Publications, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997).

Faraoni
Antef V

Antef V (prijestolno ime: Sehetepkare) bio je egipatski kralj 13. dinastije, poznat iz Torinskog popisa kraljeva, i statui iz Medinet Madija, danas u u Egipatskom muzeju u Kairu. Vladao je vrlo kratko.

V. također 
 Popis faraona

Literatura 
 K.S.B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period (Carsten Niebuhr Institute Publications, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997), 342, File 13/24.

Faraoni
Sobekhotep III

Sobekhotep III (prijestolno ime: Sekhemresewdjtawy) bio je egipatski kralj iz 13. dinastije.

Sobekhotep III je vladao samo tri godine, odnosno jednu (prema Torinskom kanonu). Međutim, ostavio je relativno veliki broj predmeta i natpisa, kao što su hram Menthua u Madamudu and built a chapel at Elkab  . U Sehelu  je pronađen oltar s njegovim imenom.

I kraljevska porodica je relativno dobro poznata. Otac mu se zvao Mentuhotep, a majka Jewetibaw. Kralj je imao dvije supruge - Senebhenas i Neni. S potonjom je imao kćeri Jewetibaw i Dedtanuq. Jewetibaw je ime ispisana u kartušu, što je drugi takav slučaj u egipatskoj historiji.

Postoje mnogi Sobekhotepovi skarabeji s natpisom službenik vladarovog stola. To neke egiptologe navodi na pomisao da je Sobekhotep III bio službenik prije dolaska na prijestolje.

Sa Sobekhotepom III se relativno stabilizirao autoritet Trinaeste dinastije, o čemu svjedoči da su njegovi nasljednici ostavili relativno veliki broj spomenika kojima se može datirati njihova vladavina.

V. također 
 Sobekhotep III
 Popis faraona

Bilješke

Literatura 
 K.S.B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period (Carsten Niebuhr Institute Publications, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997), 343-44, File 13/26.

Faraoni
Neferhotep I

Kralj Neferhotep I bio je egipatski faraon iz Trinaeste dinastije. 

Neferhotep je poticao iz vojničke porodice. Djed Nehy mu je nosio titulu "oficira gradske pukovnije". Baka Senebitsy, Nehyjeva supruga, je nosila titulu "gospođa Kuće". Njihov sin Haaknef (poslije navođen kao "Božji otac") se oženio za izvjesnu Kemy i s njom imao nekoliko djece, uključujući i budućeg faraona Sobekhotepa IV.

Neferhotepu Torinski popis kraljeva pripisuje vladavinu od jedanaest godina, jednu od najdužih u uglavnom nestabilnom periodu Trinaeste dinastije. Iza faraona je ostao niz spomenika, ne samo u Egiptum, nego i u Donjoj Nubiji, tada pod egipatskom okupacijom. Stela s faraonovim imenom se nalazi i u Byblosu, što svjedoči o trgovačkim vezama Egipta i Fenicije u tom periodu.

Kako je faraon došao na vlast i kako je umro, nije poznato

V. također 
 Neferhotep I
 Popis faraona

Literatura 
 K.S.B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period (Carsten Niebuhr Institute Publications, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997).

Faraoni
Sobekhotep IV

Sobekhotep IV Khaneferre bio je egipatski faraon koji se smatra najmoćnijim vladarom Trinaeste dinastije. Bio je sin 'Božjeg oca' Haankhefa i 'kraljeve majke' Kemi, te brat Neferhotepa I, koga je naslijdio na prijestolju.

Dvor Sobekhotepa IV je činila 'kraljeva supruga' Tjan, te nekoliko djece. Vezir je bio Neferkare Iymeru, blagajnikSenebi, a vrhovni upravitelj dvora Nebankh.

Kralj je vladao 10 godina i iza sebe ostavio brojne spomenike. Gradio je uglavnom po Abydosu i Karnaku. Spominju se također i vojni pohodi protiv Nubije.

Židovski pisac [[Artapan spominje kralja Chenephresa koji je napao Nubiju, te tvrdi da je bio Mojsijev suvremenik.

V. također 
 Popis faraona

Literatura 
 K.S.B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period (Carsten Niebuhr Institute Publications, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997).
 Sobekhotep IV

Faraoni
Gorica (provincija)

Provincija Gorica (talijanski: Provincia di Gorizia, slovenski: Goriška pokrajina, furlanski: Provincie di Gurize) je bila jedna od talijanskih provincija u okviru autonomne regije Furlanija-Julijska krajina u Sjevernoj Italiji. Sjedište provicije i najveće naselje bio je istoimeni grad Gorica.

Površina provincije Gorica iznosila je 466 km², a broj stanovnika 142.627  (podatci iz 2009. godine).

Geografija 

Bivša provincija Gorica je zapadni dio povijesne regije Julije koji je pripao Italiji i samo je manji dio nekadašnje Goriška. Sa zapada graniči sa provincijom Udine, sa jugoistoka sa provincijom Trst sa istoka s Občinom Nova Gorica u Sloveniji, a sa juga sa Jadranskim morem.

Provincija Gorica nalazi se na krajnjem Sjeveroistoku Italije uz obale Jadranskog mora. Teren provincije je većinom brdovit a uz obale Jadranskog mora ravničarski.

Stanovništvo 
Provincija Gorica bila je gusto naseljen kraj sa prosječno 293 st/km², a administrativno je bila podjeljena na 25 općina (talijanski: comuni). Najveća općina i administrativni centar provincije bio je grad Gorica (35.980 stanovnika). Drugi po veličini bio je grad Monfalcone (28.043), luka na Jadranskom moru. Oko 11% stanovnika bili su slovenske narodnosti kojih je najviše bilo u 9 od 25 općina provincije. Dio stanovnika govori furlanski, Jezici ovih zajednica su zaštićeni i predaju se osnovnim školama.

Općine i naselja 
Općine i naselja u bivšoj provinciji Gorizia veći od 5.000 stanovnika:

Izvori

Vanjske veze 

 Službene stranice Provincije Gorizia

 
Bivše provincije Italije
Geografija Furlanije-Julijske krajine
Historija Furlanije-Julijske krajine
John Glover

John Glover (rođen 7. avgusta, 1944 u Salisburyu u Marylandu) američki je glumac poznat po ulogama negativaca u filmovima i na televiziji.

Godine 1995. nagrađen je nagradom Tony Award za najboljeg glumca u predstavi za dve uloge u Love! Valour! Compassion!, koje je kasnije ponovio u istoimenom filmu.

Glover je otvoreno gej i od sredine 1990-ih živi sa svojim partnerom, skulptorom Adamom Kurtzmanom.

Pored redovne uloge negativca Lionela Luthora u seriji Smallville, Glover je imao uloge u Gremlins 2: The New Batch, Batman & Robin, Low & Order: Criminal Intent , Star Trek:Deep Space Nine, Brimstone, Caroline in the City , Homicide:Life on the Street , Chicago Hope, Murder, She Wrote itd.

Eksterni linkovi 

 John Glover na IBDb-u
 
 Official John Glover Website
 Interview with John Glover
 Q&A: John Glover at Broadway.com

 

Američki teatarski glumci
Američki televizijski glumci
Američki filmski glumci
Gej glumci
LGBT osobe iz Sjedinjenih Američkih Država
Dobitnici i dobitnice Tony Award
Zvezdan Jovanović

Zvezdan Jovanović (Peć, 19. 7. 1965) je bivši pripadnik Jedinice za specijalne operacije Srbije, koji je osuđen u prvostepenom postupku kao ubica predsednika Vlade Srbije − Zorana Đinđića.

Biografija 
Jovanović je rođen u Peći, na Metohiji. Radio je kao bravar. Godine 1991, pridružio se paravojnim srpskim dobrovoljačkim jedinicama Željka Ražnatovića Arkana. Bio je član paravojne formacije Crvene beretke u kojoj je stekao čin potpukovnika. Bio je aktivan u ratovima širom Jugoslavije, a naročito na Kosmetu. Kasnije je postao član Jedinice za specijalne operacije Republike Srbije.

Atentat na Zorana Đinđića 

Dana 12. 3. 2003. godine, Jovanović je, pucajući iz puške „Hecler&Koh-G3“ , Nemačke proizvodnje, iz zgrade Zavoda za fotogrametriju u Ulici admirala Geprata u Beogradu, ubio premijera Srbije − Zorana Đinđića. Prvi metak pogodio je Đinđića u srce, a drugi teško ranio Đinđićevog telohranitelja Milana Veruovića. Zajedno sa drugim pripadnicima kriminalne grupe Zemunski klan, Jovanović je pobegao sa mesta zločina, ali je uhapšen 25. marta, tokom policijske akcije „Sablja“.

Uprkos prethodnom priznanju da je izvršio ubistvo premijera, Jovanović se na suđenju branio ćutanjem, a na kraju postupka porekao da je ubio Đinđića. Dana 23. 5. 2007. godine, osuđen je na maksimalnu kaznu od 40 godina zatvora.

Atentatori
Srpski kriminalci
Tony Awards

Tony Awards ili u punom nazivu Antoinette Perry Awards for Excellence in Theatre su nagrade za postignuća u radu američkog teatra, koje dodeljuje American Theatre Wing i League of American Theatres and Producers na godišnjoj svečanosti u New Yorku. Nagrađuju se samo broadwayske predstave.

Nagrade koje dodeljuje žiri od oko 700 članova i članica smatraju se pandanom Oscara (koji se dodeljuje za film), Emmya (za televiziju) i Grammyja (za muziku). Nagradu je osnovao American Theatre Wing 1947. godine, a prvi medaljon je dodeljen 1949. Prenos svečanosti dodele nagrada emituje se od 1967. godine.

Kategorije nagrada 

Nagrada se dodeljuje u 25 različitih kategorija, uz još sedam specijalnih nagrada. Nazivi nagrada su se menjali od 1947., kao što se menjao i broj kategorija (1947. dodeljeno je 11 nagrada). 

Danas se dodeljuju nagrade u sledećim kategorijama:

 Najbolja predstava
 Najbolji mjuzikl
 Najbolji scenario za mjuzikl
 Najbolja originalna muzika
 Najbolja nova postavka predstave
 Najbolja nova postavka mjuzikla
 Najbolji glavni glumac u predstavi
 Najbolja glavna glumica u predstavi
 Najbolji glavni glumac u mjuziklu
 Najbolja glavna glumica u mjuziklu
 Najbolji sporedni glumac u predstavi
 Najbolja sporedna glumica u predstavi
 Najbolji sporedni glumac u mjuziklu
 Najbolja sporedna glumica u mjuziklu
 Najbolja režija predstave
 Najbolja režija mjuzikla
 Najbolja koreografija
 Najbolja orkestracija
 Najbolji scenski dizajn u predstavi
 Najbolji scenski dizajn u mjuziklu
 Najbolji kostim u predstavi
 Najbolji kostim u mjuziklu
 Najbolje svetlo u predstavi
 Najbolje svetlo u mjuziklu
 Najbolji posebni pozorišni događaj
Specijalne nagrade
 Tony Award za regionalna pozorišta
 Posebna Tony Award
 uključujući i nagradu za životno delo
 Tony Honors for Excellence in Theatre
Ukinute nagrade:
 Najbolji dirigent

Povezano 
 Drama Desk Awards
 Laurence Olivier Awards
 Obie Awards
 Off-Broadway
 Off-off-Broadway

Eksterni linkovi 

 Zvanični sajt

 
Nastanci 1947.
Američke teatarske nagrade
Kultura u New Yorku
Tony Award za najboljeg glavnog glumca u predstavi

Tony Award za najboljeg glavnog glumca u predstavi () dodjeljuje se od 1947. godine najboljem glumcu bilo u originalnoj ili obnovljenoj postavi predstave.

Dobitnici i nominacije

1940-e

1950-e

1960-e

1970-e

1980-e

1990-e

2000-e

2010-e

Višestruki dobitnici 
 2 nagrade
 Alan Bates
 Brian Dennehy
 José Ferrer
 Judd Hirsch
 James Earl Jones
 Fredric March
 Mark Rylance

Višestruke nominacije 

 7 nominacija
 Brian Bedford 
 Jason Robards, Jr. 

 6 nominacija
 Christopher Plummer

 4 nominacije
 Philip Bosco
 Hume Cronyn 
 James Earl Jones
 Frank Langella 
 Donald Pleasence 
 George C. Scott

 3 nominacije
 Ben Gazzara 
 Judd Hirsch
 John Lithgow
 Alec McCowen
 Brían F. O'Byrne
 Ralph Richardson 
 Mark Rylance 

 2 nominacije
 Alan Bates
 Richard Burton
 Tom Courtenay
 Billy Crudup
 Jim Dale
 Brian Dennehy
 Ralph Fiennes
 Albert Finney
 John Gielgud
 Philip Seymour Hoffman
 Bill Irwin
 Derek Jacobi
 Jack Lemmon
 Fredric March
 Ian McKellen
 Alfred Molina
 Zero Mostel
 Liam Neeson
 Milo O'Shea
 Al Pacino
 Roger Rees
 Alan Rickman
 Cyril Ritchard
 Liev Schreiber
 Wilfrid Hyde-White
 Nicol Williamson
 John Wood

Povezano 
 Tony Awards

Vanjske veze 
 Službene stranice nagrada Tony

Glumac u predstavi
Teatarske glumačke nagrade
Tony Award za najbolju glavnu glumicu u predstavi

Tony Award za najbolj glavnu žensku ulogu u predstavi () dodjeljuje se od 1947. godine, a imena nominiranih glumica koje nisu dobile nagradu objavljuju se od 1956. godine.

Dobitnici i nominacije

1940-e

1950-e

1960-e

1970-e

1980-e

1990-e

2000-e

2010-e

Višestruke dobitnice 

 5 nagrada
 Julie Harris

 3 nagrade
 Jessica Tandy
 Zoe Caldwell

 2 nagrade
 Cherry Jones
 Glenn Close
 Helen Hayes
 Irene Worth
 Margaret Leighton
 Shirley Booth
 Uta Hagen

Višestruke nominacije 

 9 nominacija
 Julie Harris

 8 nominacija
 Rosemary Harris

 7 nominacija
 Colleen Dewhurst

 6 nominacija
 Jane Alexander

 5 nominacija
 Stockard Channing
 Cherry Jones

 4 nominacije
 Eileen Atkins
 Irene Worth
 Jessica Tandy
 Linda Lavin
 Margaret Leighton
 Estelle Parsons
 Maureen Stapleton

 3 nominacije
 Diana Rigg
 Geraldine Page
 Glenda Jackson
 Helen Hayes
 Kate Nelligan
 Laura Linney
 Lynn Redgrave
 Madeline Kahn
 Maggie Smith
 Mary Louise Parker
 Vanessa Redgrave
 Zoe Caldwell

 2 nominacije
 Amanda Plummer
 Amy Morton
 Anne Bancroft
 Barbara Bel Geddes
 Blythe Danner
 Claudia McNeil
 Cynthia Nixon
 Elizabeth Ashley
 Eve Best
 Frances McDormand
 Gladys Cooper
 Glenn Close
 Helen Mirren
 Janet McTeer
 Jayne Atkinson
 Joan Allen
 Kate Burton
 Kathleen Turner
 Kim Stanley
 Lindsay Duncan
 Liv Ullmann
 Marian Seldes
 Mercedes Ruehl
 Nina Arianda
 Phylicia Rashad
 Shirley Booth
 Siobhán McKenna
 Swoosie Kurtz
 Tovah Feldshuh
 Uta Hagen

Povezano 
 Tony Awards

Vanjske veze 
 Službene stranice nagrada Tony

Glumica u predstavi
Teatarske glumačke nagrade
Tony Award za najbolju režiju predstave

Tony Award za najbolju režiju predstave (en:Tony Award for Best Direction of a Play) dodeljuje se od 1947. godine. Do 1960. godine dodeljivala se kao jedna nagrada za mjuzikl i predstavu.

1940-e 
 1947 Elia Kazan, All My Sons
 1948 John Logan, Mister Roberts
 1949 Elia Kazan, Death of a Salesman

1950-e 
 1950 Joshua Logan, South Pacific
 1951 George S. Kaufman, Guys and Dolls
 1952 José Ferrer, The Shrike i The Fourposter i Stalag 17
 1953 Joshua Logan, Picnic
 1954 Alfred Lunt, Ondine
 1955 Robert Montgomery, The Desperate Hours
 1956 Tyrone Guthrie, The Matchmaker
 1957 Moss Hart, My Fair Lady
 1958 Vincent J. Donehue, Sunrise At Campobello
 1959 Elia Kazan, J.B.

1960-e 
 1960 Arthur Penn, The Miracle Worker
 1961 Sir John Gielgud, Big Fish, Little Fish
 1962 Noel Willman, A Man for All Seasons
 1963 Alan Schneider, Who's Afraid of Virginia Woolf?
 1964 Mike Nichols, Barefoot in the Park
 1965 Mike Nichols, The Odd Couple i Luv
 1966 Peter Brook, Marat/Sade
 1967 Peter Hall, The Homecoming
 1968 Mike Nichols, Plaza Suite
 1969 Peter Dews, Hadrian VII

1970-e 
 1970 Joseph Hardy, Child's Play
 1971 Peter Brook, A Midsummer Night's Dream
 1972 Mike Nichols, The Prisoner of Second Avenue
 1973 A.J. Antoon, That Championship Season
 1974 José Quintero, A Moon for the Misbegotten
 1975 John Dexter, Equus
 1976 Ellis Rabb, The Royal Family
 1977 Gordon Davidson, The Shadow Box
 1978 Melvin Bernhardt, Da
 1979 Jack Hofsiss, The Elephant Man

1980-e 
 1980 Vivian Matalon, Morning's at Seven
 1981 Peter Hall, Amadeus
 1982 Trevor Nunn/John Caird, The Life and Adventures of Nicholas Nickleby
 1983 Gene Saks, Brighton Beach Memoirs
 1984 Mike Nichols, The Real Thing
 1985 Gene Saks, Biloxi Blues
 1986 Jerry Zaks, The House of Blue Leaves
 1987 Lloyd Richards, Fences
 1988 John Dexter, M. Butterfly
 1989 Jerry Zaks, Lend Me A Tenor

1990-e 
 1990 Frank Galati, The Grapes of Wrath
 1991 Jerry Zaks, Six Degrees of Separation
 1992 Mike Nichols, The Prisoner of Second Avenue
 1993 George C. Wolfe, Angels in America: Millennium Approaches
 1994 Stephen Daldry, An Inspector Calls
 1995 Gerald Gutierrez, The Heiress
 1996 Gerald Gutierrez, A Delicate Balance
 1997 Anthony Page, A Doll's House
 1998 Garry Hynes, The Beauty Queen of Leenane
 1999 Robert Falls, Death of a Salesman

2000-e 
 2000 Michael Blakemore, Copenhagen
 2001 Daniel Sullivan, Proof
 2002 Mary Zimmerman, Metamorphoses
 2003 Joe Mantello, Take Me Out
 2004 Jack O'Brien, Henry IV
 2005 Doug Hughes, Doubt
 2006 Nicholas Hytner, The History Boys
 2007 Jack O'Brien, The Coast of Utopia

Režija predstave
Teatarske nagrade za režiju
Prvi hrvatski gardijski zdrug

Prvi hrvatski gardijski zdrug je jedinica Hrvatske vojske u rangu brigade koja je za vrijeme rata u Hrvatskoj djelovala neposredno pod Glavnim stožerom Hrvatske vojske. 

Formirana je 18. 4. 1994. od Specijalne postrojbe Ministarstva obrane Republike Hrvatske, "Bojne Zrinski", dijela Specijalnih postrojbi Glavnog stožera Hrvatske vojske, bojni: "Frankopan", "Ban Jelačić", "Matija Vlačić", "Ferdo Sučić" i dijelova "Lakojurišne brigade Hrvatske vojske

Nakon osnivanja 1. HGZ je bio najelitnija jedinica Hrvatske vojske. Kao jedina od jedinica HV-a u svom sklopu integrirala raznovrsne vojne formacije: padobransku bojnu (bataljon), oklopno mehanizirane bojne, a, uz Hrvatsko ratno zrakoplovstvo, i vlastite borbene i transportne helikoptere, te vlastitu vojno-obavještajnu bojnu iz koje je kasnije nastala 350.vojno-obavještajna bojna HV-a.

Pripadnici te visokoprofesionalne elitne jedinice - koja je odgovarala isključivo vrhovnom zapovjedniku RH - sudjelovali u važnim bitkama u završnoj fazi rata u Hrvatskoj, kao i rata u Bosni i Hercegovini.

Nakon 2000. godine Prvi hrvatski gardijski zdrug je uklopljen u ostale postrojbe HV-a.

Vanjske poveznice 
 http://www.vojska.net/hrv/oruzane-snage/hrvatska/ustroj/1998/ Ustroj 1.HGZ unutar OS RH
 http://www.domovinskirat.com/content/view/634/374/lang,hr/ Portal Domovinskirat.com o 1.HGZ
 http://arhiva.glas-javnosti.co.yu/arhiva/2000/02/22/srpski/sp00022104.shtm  Glas javnosti o 1. HGZ
 http://en.allexperts.com/e/l/li/list_of_special_forces_units.htm  Postrojbe za specijalna djelovanja u svijetu

Rat u Hrvatskoj
Rat u Bosni i Hercegovini
Oružane snage Republike Hrvatske
Tony Award za najbolju režiju mjuzikla

Tony Award za najbolju režiju mjuzikla nagrada se dodeljuje svake godine za najbolju režiju muzičke predstave. Pre 1960. dodeljivala se samo jedna nagrada za režiju.

1960-e 
 1960 George Abbott, Fiorello!
 1961 Gower Champion, Bye Bye Birdie
 1962 Abe Burrows, How to Succeed in Business Without Really Trying
 1963 George Abbott, A Funny Thing Happened on the Way to the Forum
 1964 Gower Champion, Hello, Dolly!
 1965 Jerome Robbins, Fiddler on the Roof
 1966 Albert Marre, Man of La Mancha
 1967 Harold Prince, Cabaret
 1968 Gower Champion, The Happy Time
 1969 Peter Hunt, 1776

1970-e 
 1970 Ron Field, Applause
 1971 Harold Prince, Company
 1972 Harold Prince i Michael Bennett, Follies
 1973 Bob Fosse, Pippin
 1974 Harold Prince, Candide
 1975 Geoffrey Holder, The Wiz
 1976 Michael Bennett, A Chorus Line
 1977 Gene Saks, I Love My Wife
 1978 Richard Maltby, Jr., Ain't Misbehavin'
 1979 Harold Prince, Sweeney Todd

1980-e 
 1980 Harold Prince, Evita
 1981 Wilford Leach, The Pirates of Penzance
 1982 Tommy Tune, Nine
 1983 Trevor Nunn, Cats
 1984 Arthur Laurents, La Cage aux Folles
 1985 Des McAnuff, Big River
 1986 Wilford Leach, The Mystery of Edwin Drood
 1987 Trevor Nunn i John Caird, Les Misérables
 1988 Harold Prince, The Phantom of the Opera
 1989 Jerome Robbins, Jerome Robbins' Broadway

1990-e 
 1990 Tommy Tune, Grand Hotel
 1991 Tommy Tune, The Will Rogers Follies
 1992 Jerry Zaks, Guys and Dolls
 1993 Des McAnuff, The Who's Tommy
 1994 Nicholas Hytner, Carousel
 1995 Harold Prince, Show Boat
 1996 George C. Wolfe, Bring in 'da Noise/Bring in 'da Funk
 1997 Walter Bobbie, Chicago
 1998 Julie Taymor, The Lion King
 1999 Matthew Bourne, Swan Lake

2000-e 
 2000 Michael Blakemore, Kiss Me, Kate
 2001 Susan Stroman, The Producers
 2002 John Rando, Urinetown The Musical
 2003 Jack O'Brien, Hairspray
 2004 Joe Mantello, Assassins
 2005 Mike Nichols, Monty Python's Spamalot
 2006 John Doyle, Sweeney Todd
 2007 Michael Mayer, Spring Awakening

Tony Awards
Teatarske nagrade za režiju
George C. Wolfe

George C. Wolfe (rođen 23. septembra, 1954.) – afroamerički dramski pisac i reditelj.

Wolfe je rođen u Frankfortu, u veoma velikoj afroameričkoj zajednici, tako da se u toku odrastanja nije susretao sa konceptom rasne inferiornosti. Međutim, osetio je rasizam sa još sedam godina, kada nje mogao da uđe u bioskop i gleda crtani 101 Dalmations, zato što je bio crn. Ovo ocenjuje kao presudan događaj u životu, koji ga je naveo na odluku da postigne savršenstvo u svemu što radi, kako bi mogao da uđe svugde gde poželi. Pohađao je privatnu crnačku školu, a kasnije i istorijski crnački univerzitet Kentucky State University, sve dok se nije preselio u Californiju, gde je diplomirao na pozorištu. Neko vreme je predavao u Los Angelesu i pisao je predstave.

U Los Angelesu je naučio da pozorište koristi kao političku i društvenu snagu. Takođe, tamo je stupio u kontakt sa zajednicama koje nije mogao upoznati u rodnom gradu, između ostalog i sa gejevima, od kada počinje njegov coming out.

Godine 1979. odlazi u New York, gde nastavlja sa studijama i dobija MFA u dramaturgiji i muzičkom pozorištu na New York University, 1983.

Njegovi prvi radovi, mjuzikl Paradise (1985) i predstava The Colored Museum (1986), prikazani su u off-broadwayskoj produkciji i dobili su različite kritike. Godine 1989. Wolfe je primio Obie Award za predstavu Spunk, adaptaciju tri priče Zore Neale Hurston.

Nacionalnu reputaciju zaradio je mjuziklom Jelly's Last Jam, iz 1991. godine o životu jazz muzičara Jelly Roll Mortona. Posle premijere u Los Angelesu, predstava je premeštena na Broadway, gde je dobila 11 nominacija za Tony Award. Dve godine kasnije Wolfe je režirao Kushnerovu predstavu Angels in America: Millennium Approaches za koju je dobio Tony Award za najbolju režiju predstave. Režirao je i drugi deo predstave Angels in America: Perestroika.

Od 1993. do 2004. Wolfe je radio kao umetnički direktor i producent New York Shakespeare Festivala/Public Theatera, gde je 1996. napravio mjuzikl Bring in 'Da Noise, Bring in 'Da Funk u kome je glumio Savion Glover. Predstava je premeštena u broadwayski Ambassador Treatre i donela mu je drugu po redu nagradu Tony za režiju, kao i veliki finansijski uspeh.

Krajem 2004. Wolfe je najavio da ostavlja pozorište kako bi se posvetio filmskoj režiji, započinjući sa televizijskim filmom Lackawanna Blues, koji je bio dobro prihvaćen.

Uprkos filmu, Wolfe je nastavio da režira predstave, kao što su Kushnerova Caroline, of Change i predstava nagrađena Pulicerovom nagradom Topdog/Underdog spisateljice Suzan-Lori Parks. U leto 2006. režirao je novi prevod Brechtove Mutter Courage und ihre Kinder u kojoj glume Meryl Streep, Kevin Kline i Austin Pendleton.

Vanjske veze 
 George C. Wolfe na IBDb-u
 
 George C. Wolfe  na glbtq.com-u

Reference 

 

LGBT osobe iz Sjedinjenih Američkih Država
Wolfe, George C.
LGBT reditelji i rediteljke
Američki dramski pisci
Američki režiseri
Teatarski režiseri
Authority control
Sobekhotep V

Sobekhotep V je bio egipatski kralj iz 13. dinastije. Rodno ime mu je biloSobekhotep, a prijestolno imeKhahetepre

Sobekhotep V se spominje u Torinskom popisu kraljeva kao nasljednik Sobekhotepa IV. Prema ovom dokumentu je vladao samo četiri godine. Sobekhotep IV je možda bio njegov otac, s obzirom da je imao sina po imenu 'Sobekhotep'. Sobekhotep V je poznat po statui pronađenoj u Kermi i nekoliko skarabejskih pečata.

V. također 
 Popis faraona

Literatura 
 K.S.B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period (Carsten Niebuhr Institute Publications, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997).

Faraoni
Wahibre Ibiau

Wahibre Ibiau je bio egipatski kralj iz 13. dinastije, koji je, po Torinskom popisu kraljeva, vladao 10 godina, 8 mjeseci i 29 dana. Nije iza sebe ostavio mnogo spomenika. Postoji nekoliko skarabejskih pečata s njegovim imenom, kao i stela koja spominje njeghovog službenika.

V. također 
 Popis faraona

Literatura 
 K.S.B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period (Carsten Niebuhr Institute Publications, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997), 353-54, File 13/32.

Faraoni
Merneferre Ai

Merneferre Ai ili Ay bio je egipatski vladar iz 13. dinastije. Na prijestolje je došao oko 1700. pne..

O dužini njegove vladavine postoji spor među egiptolozima, zbog oštećenja na papirusu poznatom kao Torinski popis kraljeva. Ranije mu se pripisivalo 13 godina, dok se danas govori o 23 godine, zbog čega bi imao rekord kao najdugovječniji faraon 13. dinastije.

Iako je poznat po brojnim skarabejskim pečatima, najvažniji spomenik njegove vladavine je piramidion grobnice s njegovim imenom, otkriven u Avarisu. Postoji spor oko toga je li sam faraon imao grobnicu u Avarisu, ili su ga tamo iz Gornjeg Egipta doveli Hiksi nakon pljačke faraonove grobnice.

U svakom slučaju Mernefere Ai je posljednji faraon iz 13. dinastije iza kogha su ostali spomenici i u Donjem i Gornjem Egiptu, što navodi na zaključak da je za vrijeme njegove vladavine još uvijek postojala centralna vlast.

Ovaj faraon je također poznat pod imenima Aya ili Eje.

Često ga se miješa s Kheperkheprure Aijem, vladarom s kraja 18. dinastije.

Literatura 
 Kim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period c.1800-1550 B.C." (Museum Tuscalanum Press:1997), 463 pages () 
 Merneferre Ay

Faraoni
Merhotepre Ini

Merhotepre Ini je bio sin i nasljednik Merneferre Aija te kralj Egipta u kasnom periodu 13. dinastije. Torinski kanon mu pripisuje kratku vladavinu od 2 godine, 3-4 mjeseca i 9 dana. Vladavina mu je spomenuta u Kairskoj pravnoj steli.

Literatura 
 Chris Bennett, A Geneaological Chronology of the Seventeenth Dynasty, JARCE 39 (2002), pp.123-155
 Kim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period c.1800-1550 B.C." (Museum Tuscalanum Press:1997), 463 pages ()

Faraoni
Sankhenre Sewadjtu

Sankhenre Sewadjtu je egipatski faraon iz 13. dinastije, o kome se vrlo malo zna, s obzirom da je u njegovo doba naglo počela slabiti centralna vlast. Torinski kanon mu pripisuje vladavinu od 3 godine i 2-4 mjeseca. (Ryholt: p.192)

Literatura 
 Kim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period c.1800-1550 B.C." (Museum Tuscalanum Press:1997), 463 pages ()

Faraoni
Sewadjkare Hori

Sewadjkare Hori je bio egipatski faraon s kraja Trinaeste dinastije. Sve što se o njemu zna jest da mu Torinski kanon pripisuje vladavinu od pet godina. (Ryholt: p.192).

Literatura 
 Kim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period c.1800-1550 B.C." (Museum Tuscalanum Press:1997), 463 pages ()

Faraoni
Četrnaesta dinastija Egipta

Jedanaesta, Dvanaesta, Trinaesta i Četrnaesta dinastija drevnog Egipta se često smještaju pod zajednički nazivnik Srednje kraljevstvo.

Četrnaesta dinastija je vladala istovremeno s Trinaestom i/li Petnaestom dinastijom, u doba poznato kao Drugi prijelazni period.

Vladari 

Četrnaesta dinastija se vezuje uz oblast Delte u Egiptu, a kao prijestolnica se spominje grad Xois. Dinastija je vladala oko 100 godina, a njeni vladari se često navode kao srodni Hiksima, odnosno vladari semitskog porijekla, s obzirom na semitske tragove u imenima kao što je Yakobaam.

Različiti popisi kraljevi spominju čak 76 različitih vladara (Manethon; Torinski kraljevski kanon spominje 32), ali je samo nekolicina potvrđena u suvremenim izvorima. Egiptolozi pretpostavljaju da mnogi od njih nisu bili vladari, odnosno da je riječ o pseudonimima. Najvjerojatnije je riječ o tome da su mnogi od "kraljeva" u stvari bili tek lokalni velmože povezani s kraljevskom obitelji.

Od svih imena je najzanimljiviji Nehesy (ili Nehesi), koji je ostavio dva spomenika u Avarisu. Ime mu značji "Nubijav" na egipatskom.

14. dinastija
Delta Nila

Delta Nila (arapski: دلتا النيل / Delta an-Nīl) je velika delta rijeke Nil na sjeveru Egipta koja tako uvire u Sredozemno more.

Delta Nila je arhetip za sve ostale delte na svijetu po njezinom trokutastom obliku je grčki historičar Herodot nazvao taj tip uvira- delta jer ga je asocirala na obrnuto grčko slovo Δ (delta).

Karakteristike 

Delta Nila duboka je nekih 161 km i široka duž Sredozemnog mora oko 290 km. U njoj živi oko 60 % stanovnika Egipta (oko 50 miliona), koristići se njenim blagodatima. 

Ukupna površina delte iznosi 22 000 km², to je danas najveće nalazište zemnog plina u Egiptu.

Danas Deltu Nila formiraju dva rukavca; Rašid i Damijeta, koja se razdvajaju sjeverno od glavnog grada Egipta - Kaira.

Rukavac Rašid

Rukavac Rašid ili po francuskom - Rosetta teče do mora prema zapadu, prema Aleksandriji gdje kod grada Rašida uvire u more.

Rukavac Damijeta

Rukavac Damijeta (Damietta) teče prema istoku do grada Damijete gdje uvire u more.

Historija

Za Antike broj rukavaca Nila u delti se kretao od 3 do 16, jer je rijeka meandrirajući stalno zatrpavala stare i otvarala nove rukavce. 
Od najstarijih vremena Antičkog Egipta u delti se iskapaju kanali za navodnjavanje i transport, pa ih danas ima preko stotinjak većih.

Antički rukavci
Po Pliniju Starijem - Nil je imao sedam rukavaca to su bili (od istoka prema zapadu);
Peluzijski
Tanitijski
Mendesjanski
Fatnitijski (ili Fatmetski)
Sebenitiski
Bolbitinski i
Kanopski (koji je zvan i Herakleotski i  Agatodemonski)
Današnji rukavac Rašid, bio je antički - Bolbitin, a Damijeta - Fatnitik.

Problemi

Visoka Asuanska brana - dovršena 1970., donijela je brojne koristi Delti Nila. Pored toga što omogućuje kontrolu poplava, pomaže u smanjenju suše i radu hidroelektrane. S druge strane brana ograničava donos plodnog mulja kog je rijeka donosila u svojim redovnim godišnjim poplavama. Brana također pridonosi eroziji u krajevima duž sredozemne obale. Pojedini naučnici smatraju da bi porast temperature zbog globalnog zatopljenja i viša razina moramogli negativno utjecati na Deltu Nila. Crne projekcije pokazuju da bi veliki dijelovi delte mogli nestati pod vodom, što bi bio veliki gubitak za poljoprivrednike u delti.

Izvori

Vanjske veze

 Nile Delta Facts 
 The Nile Delta 

Nil
Riječne delte
Geografija Egipta
Iagitlim

Iagitlim je bio kralj grada-države Mari u 19. vijeku pne. Pretpostavlja se da je bio amoritskog porijekla. O njegovoj vladavini se malo zna osim da je došao u sukob sa svojim saveznikom Ila-kabkabuom. Iagitlima je naslijedio njegov sin Iakhdunlim.

Mezopotamija
Ila-kabkabu

Ila-kabkabu je bio lokalni vladar amotirskog carstva u Gornjoj Mezopotamiji krajem 19.veka pne. Preci su mu verovatno bili semitski nomadi. Neko vreme je bio saveznik susjednog kralja Iagitlim grada-države Mari koji je kontrolisao karavane između Anatodije i Mezopotamije. Docnije je s njim ratovao. Ila-kabkabu je poznat kao otac znamenitog Šamši-Adada I, koji će docnije da stvori sopstveno carstvo i koji će da se proglasi "kraljem svega", kao prvi vladar koji je koristio tu titulu nakon Sargona Akadskog. Pokušao je u nekoliko navrata da se nametne za kralja Asirije, no osujetio ga je Zimrilimov otac ili stric. Vodio je niz pohoda s ciljem da uspostavi dominaciju u dolinama Eufrata i Rijeke Khabur.

Mezopotamija
Motörhead

Motörhead je Rock n Roll bend osnovan 1975 u Londonu, Engleskoj. Oni su jedan od bendova koji su pokrenuli tzv. "Novi val britanskog heavy metala" (eng. NWOBHM) početkom osamdesetih godina dvadesetog stoljeća.

Sadašnji sastav 
 Lemmy Kilmister, glavni vokal, bas-gitari (1975-2015)
 Phil Campbell na gitari (1984- )
 Mikkey Dee na bubnjevima (1992- )

Diskografija 
 1977 - On Parole
 1977 - Motörhead
 1979 - Overkill
 1979 - Bomber
 1980 - Ace of Spades
 1981 - No Sleep 'til Hammersmith
 1982 - Iron Fist
 1983 - Another Perfect Day
 1984 - No Remorse
 1986 - Orgasmatron
 1987 - Rock 'n' Roll 
 1988 - No Sleep at All
 1991 - 1916
 1992 - March or Die
 1993 - Bastards
 1995 - Sacrifice
 1996 - Overnight Sensation
 1998 - Snake Bite Love
 1999 - Everything Louder Than Everyone Else
 2000 - We Are Motörhead
 2002 - Hammered
 2003 - Live at Brixton Academy
 2004 - Inferno
 2005 - BBC Live & In-Session
 2006 - Kiss of Death
 2010 - The World Is Yours
 2013 - Aftershock
 2015 - Bad Magic

Eksterni linkovi 

 Službena web-stranica sastava

Britanske rock grupe‎
Britanske heavy metal grupe
Šamši-Adad I

Shamshi-Adad I (vladao od 1813. do 1791. pne.) je vladar koji je stvorio veliko kraljevstvo u sjevernoj Mezopiotamiji. 

Njegov otac Ila-kabkabu je vladao amoritskim kraljevstvom na granici Marija. Nakon očeve smrti kraljevstvo je naslijedio drugi brat, pa je Šamši-Adad morao stvoriti vlastitu državu ispočetka.

Prvo je osvojio područje oko grada Shekhna te ga pretvorio u svoju prijestolnicu pod nazivom Shubat-Enlil (današnji Tell Leilan). Zatim je pokušao osvojiti utvrdu Ekallatumna lijevoj obali Tigrisa. Ispočetka je bio poražen i prisiljen na bijeg u Babilon, ali se potom vratio i uspio osvojiti tvrđavu. To mu je omogućilo da stekne kontrolu nad gradom-državom Assur, koji je tada prosperirao trgujući s Anadolijom. Na čelo tvrđave je stavio svog sina Ishme-Dagana te nastavio osvajanja.

Sljedeča meta je bio grad Mari koji je kontrolirao karavane između Anatodije i Mezopotamije. Kralja Marija Iakhdunlima su ubili vlastiti sluge, a špekulira se da je iza toga stajao Šamši-Adad. U svakom slučaju Šamši-Adad je to iskoristio kako bi Mari stavio prod svoju vlasti. Marijev prijestonasljednik Zimri-Lim je bio prisiljen bježati u Aleppo, odnosno Yamkhad. Šamši-Adad je nakon toga na prijestolje Marija stavio svog drugog sina Yasmah-Adada te se vratio u Shubat-Enlil.

Nakon osvajanja Marija, Šamši-Adad je stekao kontrolu nad velikim kraljevstvom, odnosno cijelom Gornjom Mezopotamijom. U počast toga Šamši-Adad je počeo u svojim natpisima tvrditi kako je postavio stele na obali Mediterana, ali historičari vjeruju da je to bilo za vrijeme pljačkaških pohoda, a ne pokušaja osvajanja. Šamši-Adad se svejedno proglasio "kraljem svega", kao prvi vladar koji je koristio tu titulu nakon Sargona Akadskog.

Šamši-Adadov uspon je izazvao bijes i zavist kod susjednih vladara i plemena, te su on i sinovi morali braniti stečeno kraljevstvo. Dok je Ishme-Dagan vjerojatno bio sposoban vladar, brat mu je imao slab karakter; o tome svjedoči očevo pismo u kome ga pita: Jesi li dijete, a ne muškarac, imaš li dlake na svojoj bradi, a u drugom pismu tvrdi Dok ti je brat nizao pobjede, ti si dolje ležao sa ženama.

Šamši-Adad je pokazao dobre organizacijske sposobnosti i uložio veliki napor u imenovanje pouzdanih službenika i dijeljenje namirnica vojsci i stanovništvu. Vojni pohodi su bili dobro planirani, a vojska poznavala tehnike opsadnog ratovanja kao što je okruživanje zidina i korištenje ovnova za razbijanje gradskih vrata. Uz vojna sredstva Šamši-Adad I se koristio špijunima i propagandom. 

Dok je Šamši-Adad živio, kraljevstvo mu je bilo snažno. Međutim, nakon smrti je nestao njegov autoritet, i čim su čuli za njegov nestanak, stari suparnici su krenuli njegove sinove srušiti s prijestolja. Iasmakh-Adada je u Mariju svrgnuo Zimri-Lim, a ostatak carstva je pao pod babilonskog kralja Hammurabija.

V. također 
 Asirija
 Babilonija i Asirija
 Kraljevi Asirije
 Kronologija Babilonije i Asirije

Literatura 
 OBO (Orbis Biblicus et Orientalis) 160/4
 Larsen
 Veenhof
 Michel
 "Documents Epistolaires du Palais de Mari"
 E.Roux "Ancient Iraq" (Penguin, Harmondsworth)

Asirski vladari
Ilušuma

Ilushuma je bio kralj Asirije između 1945. i 1906. pne.. Najpoznatiji je po tome što je vodio asirsku vojsku u pljačkaški pohod na južnu Mezopotamiju, pri čemu se sukobio s babilonskim kraljem Sumuabuom.  Dva njegova sina su postali kraljevi: Erishum I i Ikunum.

Izvori 

Asirski vladari
Erišum I

Erishum I je bio kralj Asirije između 1906. i 1867. pne. Bio je sin prethodnog kralja Ilushume. Trade, Traders and the Ancient City By Helen M. Parkins, Christopher John Smith Poznat je po tome što je sagradio hram boga Enlila. Encyclopaedia Britannica. By Warren E. Preece Hram je nekoliko puta srušen, ali ga je obnovio Shamshi-Adad I.

Izvori 

Asirski vladari
Mikroskop

Mikroskop (grčki: micron = mali i scopos = ciljati) je instrument za posmatranje predmeta koji su previše mali da bi mogli da se vide golim okom. Nauka istraživanja malih predmeta koristeći ovakve instrumente se naziva mikroskopija, a termin mikroskopski nosi značenje "veoma mali", slabo vidljiv golim oko. Drugim riječima, potreban je mikroskop kako bi bili vidljivi.

Najuobičajeni tip mikroskopa - ujedno i prvi koji je pronađen - je optički mikroskop. Ovo je optički instrument koji sadrži jedno ili više sočiva koja proizvode uvećanu sliku predmeta postavljenog u žižnu ravan sočiva.

Slike mikroskopa

Mehanički dijelovi mikroskopa

Vanjske veze 

 Hrvatsko mikroskopijsko društvo

Mikroskopija
Optički uređaji
Laboratorijska oprema
Stereometrija

Stereometrija ( - prostorni, μετρεω - merim) je deo elementarne geometrije koja izučava svojstva figura smeštenih u prostoru. Nasuprot stereometriji posmatra se planimetrija, gde se izučavaju svojstva figura smeštenih u ravni.

Geometrija
Ikunum

Ikunum je bio kralj Asirije između 1867. i 1860. pne. Bio je sin kralja Ilušume i brat kralja Erišuma I. Najpoznatiji je po izgradnji hrama bogu Ninkigalu.

Izvori 

Asirski vladari
Sargon I Asirski

Sargon I je bio kralj starog Asirijskog Kraljevstva. Vladao je između cca. 1920. pne. i 1881. pne.. Ne treba ga se miješati s akadskim vladarom Sargobnom.

Asirski vladari
Puzur-Ašur II

Puzur-Ashur II bio je kralj Asirije od 1850. do 1830. pne. Njegov otac je bio kralj Sargon I. Nakon smrti Puzur Ashura II, Asirija je došla i utjecaj i vlast stranih vladara koji će potrajati skoro 500 godina. 

Asirski vladari
Naram-Suen

Naram-Suen je bio vladar starog asirskog kraljevstva. Vladao je od cca. 1872. pne. do 1845. pne.-1843. pne.. Ne treba ga miješati s akadskim kraljem Naram-Sinom s kojim je dijelio ime.

Asirski vladari
Erišum II

Erišum II je bio kralj Asirije od 1815. do 1809. pne. Vladao je samo 6 godina, a svrgnuo ga je Shamshi-Adad I.

Asirski vladari