Franz Schubert

Franz SCHUBERT ([ˈfʁants ˈʃuːbɛɐ̯t], Esperante Franz' Ŝuberto; naskiĝis la  je Himmelpfortgrund en Vieno, kiu nun estas parto de la 9-a viena distrikto Alsergrund, kaj mortis la  en Vieno) estis aŭstra komponisto de klasika kaj fruromantisma muziko.

Li komponis ĉirkaŭ 600 lidojn (germanaj kantoj) kaj estas nomata la "reĝo de lido".

Vivo

Infaneco 
Franz Peter Schubert naskiĝis kiel dektria el dek ses gefratoj. El ĉi tiuj dek ses nur kvin transvivis la unuan vivojaron. La patro de Schubert, Franz Theodor (naskiĝinta en 1763 je Neudorf en norda Moravio, nun Vysoká) estis instruisto kaj lernejestro. Lia patrino Elisabeth Vietz (naskiĝinta en 1756 je Zuckmantel en la tiama Aŭstra Silezio, nun Zlaté Hory) estis antaŭ sia edziniĝo kuiristo en viena familio. Estante kvin jarojn aĝa Schubert ricevis de sia patro unuan regulan muzikan edukadon. En la aĝo de ses jaroj li vizitis la lernejon en Lichtental. Samtempe li komencis jam frue lerni muzikinstrumentan ludon: lia patro instruis lin pri violonludo; sepjara Schubert jam ricevis orgenludajn lecionojn de Michael Holzer, kapelmajstro de la liĥtentala parokopreĝejo.

Pro sia bela voĉo oktobron de 1808 li estis enprenita kiel kantoknabo en la ĥoron de la viena Hofkapelle kaj en la imperiestran konvikton. Schubert konatiĝis tie kun multaj el liaj multjaraj amikoj, ekzemple Joseph von Spaun, Albert Stadler kaj Anton Holzapfel. Li ricevis en la konvikto multvarian muzikan fervorigon krom la kompozicia instruo de Wenzel Ruzicka kaj poste de Antonio Salieri. Li ne nur muzikis kiel kantsolisto, sed ankaŭ ellernis la instrumentmuzikajn verkojn de Joseph Haydn kaj Wolfgang Amadeus Mozart, ĉar li estis dua violonisto en la konvikta orkestro.

Baldaŭ montriĝis lia talento pri komponado. Fantazio G-maĵora por piano je kvar manoj datiĝas de la 8-a de aprilo ĝis la 1-a de majo 1810. En la sekva jaro sekvis arĉkvarteto, plia fantazio en g-minoro, lidoj kaj aliaj pecoj. Je la dimanĉoj kaj festotagoj en la familio regule okazis arĉkvartetaj muzikadoj, dum kiuj lia patro ludis violonĉelon, li mem vjolon kaj liaj fratoj violonojn.

Junaĝo 
Liaj lernejaj atingoj, je la komenco ankoraŭ bonaj, malboniĝis dumpase de la tempo, precipe en matematiko kaj en la latina. Li rifuzis la eblecon, plilongigi sian lernadon en la konvikto, kaj revenis oktobron 1813 en la gepatran domon. Tiutempe li komponis sian simfonion numero 1 D-maĵora. Post kiam li estis studinta ĉe instruisto-edukejo, fine de 1814 li fariĝis instruhelpanto de sia patro, posteno kiun li plenumis trans du jaroj kaj fine de 1817 ĝis komence de 1818 ree dum mallonga tempo. Krom tio li sekvis ankoraŭ ĝis 1816 instruon de Antonio Salieri kaj komponis produkteme: Lia unua opero Des Teufels Lustschloß kaj lia meso n-ro 1 F-maĵora (la unua prezentado la 25-an de sepembro 1814 estis la unua publika prezentado de unu el liaj verkoj) ambaŭ devenas el la jaro 1814, ankaŭ pluraj arĉkvartetoj, pli mallongaj instrumentaj verkoj, la unua movimento de lia simfonio n-ro 2 B♭-maĵora kaj pli ol dudek lidoj, inter ili tiaj majstroverkoj kiaj Gretchen am Spinnrade (el Faŭsto de Goethe) aŭ interesaj ekperimentoj kiel la balado Der Taucher (laŭ Schiller).

Eĉ pli grandan nombron da verkoj li komponis en 1815. Malgraŭ sia laboro kiel instruisto li finis du simfoniojn (la jam komencitan n-ron 2 B♭-maĵoran kaj n-ron 3 D-maĵoran), du mesojn (n-ron 2 G-maĵoran, n-ron 3 B♭-maĵoran), la operojn Der vierjährige Posten, Fernando kaj Claudine von Villabella same kiel du aliajn nefinitajn. Aldoniĝis arĉkvarteto g-minora, kvar sonatoj kaj kelkaj pliaj komponaĵoj por piano same kiel preskaŭ 150 lidoj de parte konsiderinda longeco, de kiuj li foje surpaperigis plurajn potage.

Ekkoninte la kreskan neakordigeblecon de sia instruistoposteno kun la komponado Schubert faris multajn provojn establi sin kiel komponisto. Sed la eldonejoj rifuzis la publikigon de liaj verkoj. Printempon de 1816 li kandidatiĝis sensukcese por la posteno de muzikestro en Laibach (nun Ljubljana). Per sia amiko Spaun li ekhavis kontakton kun Franz von Schober. Laŭ ties propono Schubert forlasis sian instruisto-postenon kaj transloĝiĝis por ok monatoj en la loĝejon de Schober, por pasigi pli da tempo per komponado. El la komponaĵoj el tiu jaro estas ja almenaŭ menciendaj la du simfonioj n-ro 4 c-minora (la tragedia) kaj n-ro 5 B♭-maĵora same kiel la meso n-ro 4 C-maĵora.

Dum ĉi tiu tempo pli kaj pli grandiĝis lia amikara rondo, al kiu apartenis interalie Moritz von Schwind. Poeto Johann Mayrhofer, kun kiu li konatiĝis decembron de 1814, verkis por li du libretojn, Schober konatigis lin kun baritono Johann Michael Vogl, unu el la plej gravaj kantistoj ĉe la Viena Ŝtata Opero, kiu baldaŭ kantis liajn lidojn en la literaturaj salonoj kaj per tio lin prezentis al la publiko. Pianisto Josef von Gahy muzikis liajn sonatojn kaj fantaziojn. Familio Sonnleithner, muzikema burĝofamilio, aparte ĝia plej aĝa filo Leopold von Sonnleithner, organizis honore al li muzikajn kunvenojn, kiuj ekde 1821 nomiĝis Ŝubertiadoj (kaj okazas similmaniere, sed laŭ tute alia formo ankaŭ nuntempe).

Schubert ne havis verajn enspezojn, ĉar li estis rezigninta sian instruisto-postenon. Publikaj prezentadoj ne estis profitdonaj, kaj la eldonistoj ne jam interesiĝis pri lia muziko. Lian porvivaĵon parte devis prizorgi liaj amikoj. En tiel nomata „sensenco-societo“ de junaj artistoj li tenis ligajn kontaktojn al la fratoj Kupelwieser, lia libretisto Josef Kupelwieser kaj pentristo Leopold Kupelwieser, kiu kiel unu el la malmultaj verkis aŭtentajn portretojn de Schubert – krom Wilhelm August Rieder (akvarelo el 1825) kaj Anton Depauly, kies portreton el 1828 oni origine kaj erare atribuis al Josef Willibrord Mähler aŭ Franz Eybl.

Kiam Schubert en 1817 la unuan fojon estis liberigita de la instruista deĵoro, li sindediĉis aparte al komponado de piansonatoj (a-minora D 537, A♭-maĵora D 557, e-minora D 566, D♭-maĵora D 567, f♯-minora D 570, B-maĵora D 575). Ankaŭ la ekesto de kelkaj el liaj plej diskonataj lidoj okazis tiun tempon (ekzemple Ganymed, Der Tod und das Mädchen aŭ Die Forelle).

Januaron de 1818 per la lido Erlafsee (D 586) aperis la unua presita komponaĵo de Schubert (kiel aldonaĵo al la antologio „Mahlerisches Taschenbuch für Freunde interessanter Gegenden Natur- und Kunst-Merkwürdigkeiten der Österreichischen Monarchie“ eldonita de Franz Sartori).

Zelis 
Ekde komence de julio ĝis meze de novembro 1818 li estis dungita de la familio de grafo Johann Carl Esterházy, kiun li jam estis muzike prizorginta en ilia urbopalaco en Vieno, kiel kant- kaj pianmajstro sur la bienego en Zselíz / Zelis en Hungarujo (nuntempe la slovaka Želiezovce). Por la grafofilinoj Marie kaj Caroline li komponis pecojn por piano je kvar manoj kaj lidojn. En la sama jaro li verkis la simfonion n-ro 6 C-maĵoran.

Post reveno al Vieno en malfrua aŭtuno de 1818 Schubert ne plu povis trovi loĝejon ĉe Schober kaj loĝis nun du jarojn kun Johann Mayrhofer. Lia vivo nun denove iris laŭkutime: Ĉiun matenon post ellitiĝo li komencis komponi, manĝis je la dua, promenis kaj denove sin turnis al komponado aŭ vizitis amikojn. Lia decido malfavore al la instruista metio nun estis definitiva.

Sian unuan prezentadon kiel lidokomponisto li havis la 28-an de februaro 1819 en la salono de hotelo "Zum Römischen Kaiser" kun Schäfers Klagelied. Someron de la sama jaro li li feriis kune kun Vogl en Supra Aŭstrujo. En aŭtuno li sendis tri el siaj lidoj al Goethe, tamen – tiom konate – sen sukceso.

Jaroj de maturiĝo kaj matureco 
Dum la sekvaj jaroj la verkado de Schubert reduktiĝis laŭkvante, dum kiam kompense la komponaĵoj de la jaro 1820 montras pluevoluon de lia stilo. En februaro li komenciĝis per la nekomplete restanta oratorio Lazarus, pli malfrue li verkis krom pli mallongaj pecoj la 23-an psalmon, la okvoĉa muzikigo de la poemo de Goethe Gesang der Geister über den Wassern kaj la kvartetmovimenton c-minoran.

Unuan fojon en ĉi tiu jaro du el la operoj de Schubert estis prezentata en la Teatro ĉe la Karintia Portalo: la unuakta kantoteatraĵo Die Zwillingsbrüder la 14-an de junio, kaj Die Zauberharfe la 19-an de aŭgusto en la Teatro ĉe la Vieno. Ĝis tiam la prezentaj ensembloj de liaj pli grandaj komponaĵoj – escepte liajn mesojn – ne transpasis la amatora nivelon kiel tiu en Gundelhof, kiu estis evoluinta el la hejmaj kvartetmuzikadoj. Ĉar ambaŭ pecoj estis kontentige sukcesaj, li nun povis direkti sin al pli vasta publiko. Sed nur post kiam Vogl estis kantinta Erlkönig en publika koncerto, eldonisto Anton Diabelli povis estis konvinkita, ke li publikigu kelkajn verkojn de Schubert je komisio.

Schubert estis intime amikiĝinta kun Franz von Schober, nevo de la bienmastrumanto de Kastelo Atzenbrugg en Malsupra Aŭstrujo. Schubert loĝis de tempo al tempo, ekzemple komence de la 1820-aj jaroj, kun Schober. Okazis ŝubertiadoj en la amikaro. Kelkaj poemmuzikigoj, ekzemple Jägers Liebeslied rilatas pri la amikeco kun Schober. Simile al la rilato de Schubert kun Mayrhofer oni konstatis el tio samseksemon de Schubert. Thomas Phleps malkonsentas tion, ne ĉar tiu ne estus evidenta  sed ĉar kategoriigi amikajn rilatojn tiamaniere simile kiel priskribi Ŝuberton kiel iamaniere vinema-virineman dikuleto efikas laŭ Phleps kvazaŭ puritana, troige normiga konstruaĵo el la postmondo.

En 1821/22 li enspezis je la publikado de la verkoj opus 1–7 kaj 10–12 proks. 800 fl. da konvencia talero. Kiel instruista helpisto li estis ricevinta de sia patro krom manĝo kaj loĝebleco nur 80 fl. ĉiujare. Otto Erich Deutsch taksis la pliajn enspezojn de Schubert el publikadoj, honorarioj kaj donacoj inter 1822 kaj 1828 je proksimume 7000 fl. da konvencia talero.

Kuraĝite de la sukcesoj Schubert provis nun, establi sin kiel teatra komponisto, estis tamen senigita de siaj esperoj. Kaj Alfonso und Estrella – komponita inter septembro de 1821 kaj februaro de 1822 – kaj ankaŭ Die Verschworenen laŭ Ignaz Franz Castelli (aprilon de 1823) estis rifuzitaj de la teatro, Fierrabras (aŭtunon 1823) rezignita post la unuaj ekzercmuzikadoj. La teatromuziko pri Rosamunde de Helmina von Chézy ja estis bone akceptata, la peco mem tamen post du prezentadoj eligita el la programo.

La sanstato de Schubert estas afero de supozoj. Je progresanta aĝo li fariĝis pli kaj pli korpula kaj inklinis al alkoholaj ekcesoj. La unua aŭtente dokumentita malsano atakis lin decembron de 1822. Restado en malsanulejo aŭtunon de 1823 ja alportis resaniĝon, sed jam sekvan printempon la malsano ŝajnas treege psike esti premanta la komponiston („mi sentas min kiel la plej malfeliĉa, mizera homo sur la mondo“ li skribis al Leopold Kupelwieser). Laŭ kutima kompreno de la esploro de Schubert tiu ĉi tiam estis kaptinta venerean malsanon, supozeble sifilison, ĉar li januaron de 1823 troviĝis en stacia kuracado en la viena ĝenerala malsanulejo pro sifilisaj ulceroj.

La plej multan monon enspezitan per helpinstruista laboro aŭ per vendo de komponaĵoj li elspezis por vespernoktoj en la amika rondo en la malnovvienaj trinkejoj, kio ne estis ĝuste prosperiga por lia renomo. Se li ne povis pagi la fakturon, la trinkejestro tamen volonte akceptis kiel pago lidon, kiun Schubert ofte tuj komponis ĉe la gasteja tablo.

Malgraŭ sia okupiĝo per la teatro kaj poste per siaj oficialaj taskoj li trovis dum ĉi tiuj jaroj tempon por multaj aliaj komponaĵoj. En 1822 li finverkis la meson n-ro 5 A♭-maĵoro kaj komencis la nekompletan simfonion b-minoran. Lia unua fama lidociklo Die schöne Müllerin devenas el la jaro 1823, la variacioj pri Trockne Blumen kaj du arĉkvartetoj en a-minoro kaj d-minoro (Der Tod und das Mädchen) el la jaro 1824.

Printempon de 1824 li verkis sian okteto F-maĵora. Ekde la fino de majo ĝis la mezo de oktobro 1824 li estis dungita la duan fojon en Zelis. Li dediĉis al 19-jara grafofilino Caroline Esterházy la tri lidojn „Ungeduld“, „Morgengruß“ kaj „Des Müllers Blumen“ el „Schöne Müllerin“. Tie Schubert ankaŭ surpaperigis „Mélodie hongroise“ D 817 por piano je du manoj, kiu li verŝajne elverkis post reveno el Zelis kiel finmovimento de la „Divertissement à la Hongroise“ D 818 por piano je kvar manoj. En Zelis krome ekestis la kvarmana pianosonato D 812, la „Grand Duo“. Lau propono de grafino Rosine Esterházy li muzikigis „Gebet“ de Friedrich de la Motte Fouqué kiel kantkvarteto.

En la jaro 1825 Schubert denove havis pli feliĉan fazon, en kiu okazis vojaĝo al Supra Aŭstrujo. Tie li verkis pri la granda simfonio en C-maĵoro kaj komponis sian pianosonaton D-maĵoran (D 850); verŝajne jam mallonge antaŭe estis ekestinta pianosonato a-minoro (D 845), kiujn li sukcesis publikigi je tre alta prezo. Li amikiĝis kun Moritz von Schwind kaj Eduard von Bauernfeld kaj tenadis ankaŭ plue siajn kontaktojn kun la amikoj en Stirio Anselm Hüttenbrenner kaj Johann Baptist Jenger.

La lastaj jaroj 
Ekde 1826 ĝis 1828 Schubert restis – escepte mallongan restadon en Graz – en Vieno. La postenon de vickapelestro ĉe la Imperiestra Kortegokapelo, pri kiu li kandidatis en 1826, ne ricevis li, sed Joseph Weigl. La 26-an de marto 1828 li prezentis la ununuran publikan koncerton de sia kariero, kiu donis al li enspezojn de 800 guldenojn da viena monsistemo (320 fl. konvencia mono). Multaj lidoj kaj pianverkoj estis intertempe presataj.

La finvaloran version de la arĉkvarteto d-minoro kun la variacioj pri Der Tod und das Mädchen li verkis dum la vintro de 1825/1826. En 1826 sekvis arĉkvarteto G-maĵora, Rondeau brillant por piano kaj violono, piansonato G-maĵora same kiel la plej fama eklezia komponaĵo de Schubert, Deutsche Messe. En 1827 li komponis la lidociklon Winterreise, la fantazion por piano kaj violono kaj la du pianotriojn en B♭-maĵoro kaj E♭-maĵoro, en 1828 li elplumigis la meso n-ro 6 en E♭-maĵoro, la arĉkvinteton C-maĵoro D 956, la lastajn tri pianosonatojn kaj la lidojn de Schwanengesang. Krome li skizis ankoraŭ tri movimentojn por simfonio en D-maĵoro.

La 19-an de novembro 1828 je la 3-a horo posttagmeze Franz Schubert mortis post du semajnoj de daŭra febro en la aĝo de 31 jaroj en la loĝejo de sia frato Ferdinand Schubert, en la domo ĉe la nuna Kettenbrückengasse 6, pro „nervofebro“. kvankam li, kiel menciite, sin infektis je la jarŝanĝiĝo de 1822/23 per venerea malsano, la mortokaŭzo estus akuta infektmalsano, verŝajne ventra tifo.

Schubert estis entombigita sur la tiama tombejo de la nuna viena urboparto Währing proksime de la tombo de Ludwig van Beethoven. En 1872 oni starigis al li en la viena urboparko monumenton formitan de Carl Kundmann, en 1888 liaj ostoj estis transtombigita en honortombo sur la viena centra tombejo.

Postefiko kaj akceptado 

En la literaturo tradicie Schubert aperas ofte kiel miskomprenita geniulo, kiu kreis siajn majstroverkojn neatendate de la publiko. De tio veras, ke Schubert per siaj grandformataj verkoj – ekzemple per siaj simfonioj – ne atingis grandan efikojn kaj li ne kaj ne sukcesis atingi la publikon. Fundamenta kaŭzo por tio estis, ke li mem ne aliris la publikon kaj alie ol Mozart und Beethoven nur en 1827 povis esti persvadita de siaj amikoj al propra koncerto, kiu tiam ankaŭ fariĝis granda sukceso.

Aliaflanke Schubert nepre estis transregione diskonata. Precipe Vogl zorgis kiel kantisto por la disvastigo de liaj lidoj, kaj je la fino de lia vivo ankaŭ la eldonistoj komencis interesiĝi pri lia verkaro. Proksimume 100 el liaj verkoj estis publikigitaj ankoraŭ dum lia vivotempo – kompare kun la nombro de entute proksimume 600 lidoj nur malgranda parto, tamen pli ol publikigis multaj el liaj samtempaj kolegoj.

Post la morto de Schubert Diabelli publikigis en la sekvaj jaroj ankoraŭ multajn lidojn kaj aliajn etajn komponaĵojn de li. Daŭris tamen longe, ĝis kiam ankaŭ la simfonioj, mesoj kaj operoj fariĝis alireblaj por la publiko. Dum sia restado en Vieno Robert Schumann vizitis Ferdinandon Schubert, kiu montris al li kelkajn komponaĵojn el la postlasaĵo. Schumann tuj entuziasmiĝis por la granda simfonio en C-maĵoro kaj pledis por ĝi. La 21-an de marto 1839 okazis ĝia unua prezentado direktate de Felix Mendelssohn Bartholdy en la Gewandhaus je Lepsiko. La nefinita simfonio eniris nur en 1865 el la posedaĵo de Anselm Hüttenbrenner en la manojn de orkestrestro Johann von Herbeck, kiu prezentis gin unuan fojon la 17-an de decembro en Vieno.

Malgraŭ sia mallonga vivo Schubert kreis eksterordinaran en fakte ĉiuj ĝenroj de sia epoko. La nuna muzikscienco rigardas lin krom Beethoven kiel fondinto de la romantisma muziko en la germanlingvaj landoj. Alie ol la komponistoj de la viena klasikismo, en kies tradicio li verkis, li disponigis ankaŭ por la pli malgrandaj poeziaj formoj (lidoj, pianopecoj) vastan spacon en sia komponado, kio kontinuis en la verkaroj de multaj romantismaj komponistoj, komencante je Mendelssohn kaj Schumann, ĝis en la 20-a jarcento (Hugo Wolf, Aleksandr Skrjabin). Dum kiam la 19-a jarcento lin ĉefe admiris kiel vera kreinto de la lido, en la 20-a jarcento ankaŭ lia instrumenta muziko atingis centran gravecon en la koncertrepertuaroj. La kantoj de la Deutsche Messe estas en la eklezia ĉiutago, precipe en Aŭstrujo, ĝis la nuna tago vaste disvastiĝintaj kaj popularaj. Nur liaj operoj troviĝas ĝis nun en la ombro, ĉefe pro la ofte konfuzaj kaj teatre ne fekundaj libretoj.

Honoradoj 
La Schubert-jaron 1928 oni grandioze festis enAŭstrujo, oni senvualigis multegajn memorejojn, monumentojn, memortabulon kaj Schubert-tiliojn en urboj, foirejoj kaj vilaĝoj de Aŭstrujo, plejofte kun la enskribo „Dem deutschen Liederfürsten Franz Schubert“ (Al la germana lidoprinco Franz Schubert). En Vieno oni nomis en 1928 parton de la ringostrato (proksimume Johann-Strauß-Monumento kaj Beethoven-Placo) Schubert-Ringostrato.

Pro la alta populareco de Schubert oni nomis multajn trafikejojn laŭ li. En Vieno estas la Schubert-Ringostrato en la 1-a distrikto, Innere Stadt, La Schubert-Strateto en la 9-a distrikto, Alsergrund, la Franz-Schubert-Strato en la 14-a distrikto, Penzing, kaj la Franz-Schubert-Vojo en la 18-a distrikto, Währing. Pli frue ankaŭ estis Schubert-Stratetoj en Ottakring (nun: Dampfbadgasse), Atzgersdorf (nun: Vertexgasse), Erlaa (nun: Welingergasse) kaj Liesing (nun: Josef-Bühl-Gasse) same kiel Schubert-Stratoj en Oberlaa (nun: Hasenöhrlstraße) kaj Essling (nun: Ibachstraße). Krome ekzistas Schubert-Stratetoj, Schubert-Stratoj, Schubert-Placoj, Schubert-Vojoj, Schubert-Aleoj kaj Schubert-Ringostratoj en tre multa nombro da aŭstraj kaj germanaj civitoj.

Kaj 3917 Franz Schubert estis nomita en honoro de li.

Verkoj 
La numerado de la verkoj de Schubert laŭ la Deutsch-Verzeichnis estas markita per la mallongigo D.

Eklezia muziko 
 6 latinaj mesoj:
 meso n-ro 1 F-maĵora
 meso n-ro 2 G-maĵora
 meso n-ro 3 B♭-maĵora
 meso n-ro 4 C-maĵora
 meso n-ro 5 A♭-maĵora
 meso n-ro 6 E♭-maĵora
 la Deutsche Messe
 2 stabat mater
 Pli malgrandaj ekleziaj komponaĵoj (inter ili granda Haleluja, okvoĉa himno por virĥoro akompanata de blovinstrumentoj, la Tantum ergo por kantsolista kvaropo, ĥoro kaj granda orkestro)

Dramaj verkoj 
 Der Spiegelritter (proks. 1811, D 11, ne prezentita), fragmento, kantoteatraĵo, August von Kotzebue
 Des Teufels Lustschloß (1813/14, D 84, Teatrejo Hans Otto Pocdamo 1978), Magia opero, laŭ Joseph-Marie Loaisel de Tréogate, de August von Kotzebue
 Der vierjährige Posten (1815, D 190, Hofoper Dresden 1896), kantoteatraĵo, Theodor Körner
 Fernando (1815, D 220, ne prezentita), kantoteatraĵo, Albert Stadler
 Claudine von Villa Bella (1815, D 239, Vieno 1913), nekomplete konserviĝinta, kantoteatraĵo, Johann Wolfgang Goethe
 Die Freunde von Salamanka (1815, D 326, Operejo je Halle 1928), kantoteatraĵo, Johann Mayrhofer
 Die Bürgschaft (1816, D 435, koncerte: Vieno 1908, sursceneje: Friedrich-Schiller-Universitato Jena, 2005), fragmento, opero, laŭ la balado de Friedrich Schiller Die Bürgschaft, tekstpoeto ne konata
 Adrast (1819/1820, D 137, Vieno 2010), nekomplete kaj fragmente konserviĝinta, Johann Mayrhofer
 Die Zwillingsbrüder (1818/1820, D 647, Kortega Opero, 1820), farso kun kantado, Georg von Hofmann
 Die Zauberharfe (1820, D 644, Teatrejo ĉe la Vieno 1820), magia teatraĵo kun muziko melodramo, tekstpoeto ne konata
 Lazarus (Vieno 1820, D 689, Urba Teatrejo je Essen 1928), nekomplete konserviĝinta muzika dramo, August Hermann Niemeyer
 Sakontala, 3-akta opero (1820, D 701, fragmento, pri la 1-a kaj 2-a aktoj nur nur konceptoj, sceneja unua prezentado: Sarlanda Ŝtata Teatrejo, 2010), Johann Philipp Neumann laŭ Kalidaso
 Alfonso und Estrella (1821/22, D 732, Kortega Teatrejo je Vajmaro 1854), granda heroa-romantisma opero, Franz von Schober
 Die Verschworenen (1823, D 787, Operejo je Frankfurto ĉe Majno 1861), kantoteatraĵo, Ignaz Franz Castelli
 Fierrabras (1823, D 796, Grandduka Kortega Teatrejo je Karlsruhe 1897), heroa-romantisma opero, Josef Kupelwieser
 Rosamunde (1823, D 797, Teatro ĉe la Vieno 1823), granda romantisma dramo, kun ĥoroj, muzikakompano kaj dancoj, Helmina von Chézy
 Der Graf von Gleichen (1827/1828, D 918, Teatro je Meiningen 1996), nekompletita, romantisma opero, Eduard von Bauernfeld

Pluaj kantverkoj

Lidoj kaj aliaj kantaĵoj por ĥoro 
 Multaj komponaĵoj por ĥoro resp. plurvoĉaj kantaĵoj por viraj, virinaj aŭ miksitaj voĉoj, parte nurvoĉaj, ĉefe tamen kun pianakompano, foje ankaŭ kun aliaj instrumentoj. Ekzemploj estas muzikigoj de poemoj de Schiller kiel An die Freude (D 189), Nachtgesang im Walde (D 913, kun kornkvaropo), la okvoĉa muzikigo de la poemo Gesang der Geister über den Wassern de Goethe (D 714, kun arĉinstrumentoj), Mirjams Siegesgesang (D 942, kun solosoprano) aŭ Die Nacht (D 983C).

Lidoj 
 proks. 600 lidoj, inter ili
 muzikigoj de poemoj de Goethe, Heine, Hölty, Klopstock, Theodor Körner, Kosegarten, Leitner, Matthisson, Johann Mayrhofer, Ossian, Rückert, Schiller, August Wilhelm Schlegel, Friedrich Schlegel, Schober, Schubart, Ernst Schulze, Seidl, Friedrich Leopold Stolberg, Uz
 la cikloj Die schöne Müllerin kaj Winterreise (laŭ poemoj de Wilhelm Müller; en ĉi-lasta i.a. la kanto Der Lindenbaum, ankaŭ konata kiel Am Brunnen vor dem Tore)
 la lidaro Schwanengesang
 la ciklo Fräulein vom See (laŭ „The Lady of the Lake” de Walter Scott), en ĝi Ellens dritter Gesang
 Im Abendrot,  Erlkönig, Der Fischer, Die Forelle, Das Lied im Grünen, Heidenröslein, Der Hirt auf dem Felsen, Gesänge des Harfners (3-parta), Der Jüngling am Bach, An den Mond (6 muzikigoj de pluraj tekstoj), Der Schatzgräber, Der Tod und das Mädchen, Der Wanderer, Wanderer an den Mond, Zügenglöcklein; diversaj versioj de printempaj, aŭtunaj, vintraj, majaj, matenaj, vesperaj, amaj, sopiraj, plendaj kaj drinkaj lidoj same kiel serenadoj.
 Kelkaj lidoj havas itallingvan tekston, ekzemple la Vier Canzonen (inter ili „Guarda, che bianca luna”) D 688 kaj Die Drei Gesänge für Bassstimme D 902, aŭ arioj pri tekstoj el italaj operoj, inter ili „Pensa che questo istante” D 76 pri teksto de Pietro Metastasio.

Kompleta sonregistraĵo de la lida verkaro de Schubert aperis inter 1987 kaj 2005 sur entute 37 lumdiskoj ĉe la brita diskeldonejo Hyperion, konstante kun pianakompanisto Graham Johnson.

Orkestroverkoj

Simfonioj 
12 simfonioj (kvin el ili nekompletaj).
La nombrado de la simfonioj plurfoje ŝanĝiĝis kaj kaŭzas pro tio foje konfuzon. Nekontesteblaj estas la unuaj 6 kompletaj simfonioj. Unu simfonio, foje nombrata kiel n-ro 7, validis kiel perdiĝinta: estas la tiel nomata Gmunden-Gasteiner. Laŭ nuna stato de la esploro tamen estas pruvite, ke ĝi estas identa kun la granda simfonio en C-maĵoro. La tiel nomata nekompletigita simfonio en b-minoro pli frue estis nombrata kiel n-ro 8, nun kiel n-ro 7. La granda simfonio en C-maĵoro origine estis nombrata kiel n-ro 7, pli malfrue tamen kiel 9-a simfonio; laŭ nuna stato de la esploro ĝi estas lia 8-a. Por kaŭzi malpli konfuzon, oni nomas la du verkojn plej ofte la nekompletigita (b-minora) kaj la granda (C-maĵora) simfonioj.

Estas rimarkende rilate la fragmentoj, ke ili estas tre malsamaj laŭ amplekso. Intertempe tamen ĉiuj estis enigita en staton de prezentebleco kaj ekzistas de ili sonregistraĵoj.
 Simfonia fragmento D-maĵoro D 2B (1811)
 1-a simfonio D-maĵoro D 82 (1813)
 2-a simfonio B♭-maĵoro D 125 (1814–15)
 3-a simfonio D-maĵoro D 200 (1815)
 4-a simfonio c-Moll D 417 „Tragische“ (1816)
 5-a simfonio B♭-maĵoro D 485 (1816)
 6-a simfonio C-maĵoro D 589 [„malgranda C-maĵoro“] (1817–18)
 Simfonia skizo D-maĵoro D 615 (1818)
 Simfonia skizo D-maĵoro D 708A (nach 1820)
 Simfonia fragmento E-maĵoro D 729 (1821)
 [7-a] Simfonio b-minora D 759 [„nekompletigita“] (1822)
 [8-a] Sinfonie C-maĵoro D 944 [„granda C-Dur-maĵoro“] (1825, partituro datiĝas je 1828; laŭ Ernst Hilmar identa kun la Gmunden-Gasteiner simfonio D 849)
 Simfonia skizo D-maĵoro, D 936A (1828; pro koncerta uzo rekonstruita kaj aranĝita fare de Peter Gülke kaj Brian Newbould)

Uverturoj 
 9 uverturoj (i.a. 2 „laŭ itala stilo“), krome pluraj uverturoj por teatraĵoj, i.a. Zauberharfe/Rosamunde, Fierrabras kaj Alfonso und Estrella

Ceteraj orkestrokomponaĵoj 
 orkestropecoj (fragmentoj) D 71c kaj D 94a
 koncertpeco („concerto“) por violono kaj orkestro D-maĵora, D 345
 rondelo por violono kaj arĉorkestro (arĉkvaropo) A-maĵora, D 438
 polonezo por violono kaj orkestro B♭-maĵora, D 580

Ĉambromuziko 
Vidu: Listo de la ĉambromuzikaj verkoj de Schubert
 Kvarteto por fluto, gitaro, vjolo kaj violonĉelo, D 96 (aranĝaĵo de nokturno por fluto, vjolo kaj gitaro de Wenzel Matiegka)
 Trutokvinteto A-maĵora por piano, violono, vjolo, violonĉelo kaj kontrabaso, D 667 (1819, unua presado: 1829).
 Arĉkvinteto C-maĵora D 956 (op. posth. 163)
 15 konserviĝintaj arĉkvartetoj, krome kelkaj perdiĝintaj (D 19, D19A, D 40) kaj unu fragmente konserviĝinta
 Pianotrio n-ro 1 B♭-maĵora D 898
 Pianotrio n-ro 2 E♭-maĵora D 929
 2 unuopaj movimentoj por pianotriopo
 2 arĉtrioj (D 471 - nefinita - kaj D 581)
 2 grandaj duetoj (fantazio D 934 kaj rondelo D 895), 3 pli malgrandaj sonatoj (sonatetoj) kaj sonato D 574 por piano kaj violono.
 Okteto por arĉaj kaj blovaj instrumentoj D 803
 Sonato por arpeĝono kaj piano D 821
 Variaĵoj por fluto kaj piano pri la lido „Trockene Blumen“ D 802

Pianomuziko 
 21 sonatoj, el ili 12 kompletigitaj, elstara ĉefe la nekompletigita „Reliquie“ C-maĵora D 840, same kiel a-minora D 845, D-maĵora D 850, G-maĵora D 894 kaj la lastaj tri ekestintaj en la mortojaro (c-minora, A-maĵora, B-maĵora, D 958–960)
 Ok impromptuoj en du cikloj, D 899 kaj D 935, ses Moments musicaŭ, la „kvin pianopecoj” (tiel ĉi publikigitaj en 1843, fakte unu nekompletigita pianosonato E-maĵora D 459 kaj tri pianopecoj D 459A) kaj „tri pianopecoj”, D 946
 la pianiste elstara „Wanderer-Fantasie”, D 760
 multaj verkoj por piano je kvar manoj (inter ili la fantazio f-minora, D 940, same kiel la fama "militärischer Marsch" (armea marŝo), D 733)
 13 variaĵoj pri temo de Anselm Hüttenbrenner en a-minoro, D 576
 pli malgrandaj pecoj por piano solo same kiel Alegreto en C, D 915, aŭ „Grazer Galopp”, D 925, kaj multaj aliaj, inter ili kelkaj nefinitaj verkoj kaj fragmentoj

La unua eldono de la kompleta verkaro de Schubert aperis ekde 1884 ĉe Breitkopf & Härtel. La laboro pri la Neuen Schubert-Ausgabe (nova Schubert-eldono), kiu aperas en Bärenreiter-Verlag, komencis en 1965.

Literaturo 

 Werner Aderhold, Walther Dürr, Walburga Litschauer (Hrsg.eldonistoj): Franz Schubert – Jahre der Krise 1818 bis 1823. (=Festschrift Arnold Feil.) Bärenreiter, Kassel 1985, ISBN 3-7618-0758-9
 Werner Bodendorff: Die kleineren Kirchenwerke Franz Schuberts. Aŭgsburgo : Wißner 1997. ISBN 3-89639-089-9
 Otto Erich Deutsch, sowie Werner Aderhold, Walther Dürr, Arnold Feil (eldonistoj): Franz Schubert Werkverzeichnis. Der kleine Deutsch. dtv/Bärenreiter, 1983. ISBN 3-423-03261-8
 Friedrich Dieckmann: Franz Schubert. Eine Annäherung. Insel, Frankfurto ĉe Majno kaj Lepsiko 1996, ISBN 3-458-16804-4
 Walther Dürr, Arnold Feil: Reclams Musikführer Franz Schubert. Reclam, 1991 resp. 2002 kun aktualigita literaturregistro. ISBN 3-379-20049-2
 Alfred Einstein: Schubert. Ein musikalisches Porträt, Zuriko 1952 (kiel elektrona libro libere disponebla ĉe http://www.musikwissenschaft.tu-berlin.de/wi )
 Herbert Eulenberg: Schubert und die Frauen . Drei Eulen Verlag Duseldorfo 1946
 Harry Goldschmidt: Franz Schubert – Ein Lebensbild, 7-a eldono, Deutscher Verlag für Musik, Lepsiko 1980
 Gernot Gruber: Schubert. Schubert? Leben und Musik, Kassel 2010 ISBN 978-3-7618-2123-7
 Peter Gülke: Franz Schubert und seine Zeit, Laaber-Verlag, Laaber 2002, ISBN 3-89007-537-1
 Peter Härtling: Schubert. 12 moments musicaŭ und ein Roman. dtv, Munkeno 2003, ISBN 3-423-13137-3
 Ernst Hilmar: Franz Schubert. Reinbek 1997.
 Hans-Joachim Hinrichsen: Franz Schubert. Verlag C. H. Beck, Munkeno 2011, ISBN 978-3-406-62135-2.
 Ernst Krenek: Franz Schubert - Ein Porträt, Jahresgabe des Internationalen Franz Schubert Instituts, Wien und der Deutschen Schubert-Gesellschaft e.V., Duisburg, Verlag Hans Schneider, 1990, ISBN 978-3-7952-0623-9
 Andrea Lindmayr-Brandl: Franz Schubert. Das fragmentarische Werk. (= Schubert : Perspektiven – Studien, vol. 2) Steiner, Stutgarto 2003, ISBN 3-515-08250-6
 Frieder Reinighaus: Schubert und das Wirtshaus. Musik unter Metternich, Berlino 1980
 Rita Steblin: Die Unsinnsgesellschaft: Franz Schubert, Leopold Kupelwieser und ihr Freundeskreis. Böhlau 1998, ISBN 3-205-98820-5
 Rita Steblin: Franz Schubert – das dreizehnte Kind. En: Wiener Geschichtsblätter 2001, kajero 3, pj. 245–265.
 Paul Stefan: Franz Schubert. Berlino 1928

Fundamentaj sciencaj verkoj 
 Otto Erich Deutsch: Franz Schubert. Thematisches Verzeichnis seiner Werke in chronologischer Folge. Neuausgabe in deutscher Sprache bearbeitet und herausgegeben von der Editionsleitung der Neuen Schubert-Ausgabe und Werner Aderhold. Bärenreiter, Kassel k. a. 1978
 Walther Dürr, Andreas Krause (eldonistoj): Schubert-Handbuch. Metzler, Stutgarto 1997, ISBN 3-476-01418-5
 Schubert Lied Lexikon, eldonita fare de Walther Dürr, Michael Kube, Uwe Schweikert kaj Stefanie Steiner, Kassel: Bärenreiter-Verlag, 2012
 Ernst Hilmar: Verzeichnis der Schubert-Handschriften in der Musiksammlung der Wiener Stadt- und Landesbibliothek. Kassel uk. a. 1978 (Catalogus Musicus 8).
 Ernst Hilmar, Margret Jestremski (eldonisto): Schubert-Enzyklopädie. 2 volumoj. Hans Schneider, Tutzing 2004, ISBN 3-7952-1155-7
 Hans-Joachim Hinrichsen: Untersuchungen zur Entwicklung der Sonatenform in der Instrumentalmusik Franz Schuberts. Tutzing 1994
 Elizabeth Norman McKay: Franz Schubert's Music for the Theatre. Foreword by Claudio Abbado. (publikaĵoj de IFSI, 5), Tutzing 1991
 Christian Pollack (eldonisto): Franz Schubert: Bühnenwerke. Kritische Gesamtausgabe der Texte. Tutzing 1988

Dokumentaĵoj 
 Werner Bodendorff: Franz Schubert - die Texte seiner einstimmig und mehrstimmig komponierten Lieder und ihre Dichter (reviziita kaj kritike eldonita, vol. 3), Hildesheim 2006 ISBN 3-487-10330-3
 Otto Erich Deutsch (Hrsg.): Schubert. Die Dokumente seines Lebens. Gesammelt und erläutert. Bärenreiter, Kassel k. a. 1964 (NGA VIII,5)
 Otto Erich Deutsch (Hrsg.): Schubert. Die Erinnerungen seiner Freunde. Gesammelt und erläutert. Lepsiko 1957 kaj 1966
 Ernst Hilmar, Otto Brusatti (eldonisto, enkonduko de Walter Obermaier): Franz Schubert. Ausstellung der Wiener Stadt- und Landesbibliothek zum 150. Todestag des Komponisten. Katalog. Vieno 1978.
 Ernst Hilmar: Schubert. Graz 1989 (bildbiografio)
 Ernst Hilmar (Hrsg.): Franz Schubert. Dokumente 1801–1830. Erster Band. Addenda und Kommentar. (publikaĵoj de IFSI, 10/2), Tutzing 2003
 Maximilian u. Lilly Schochow: Franz Schubert: die Texte seiner einstimmig komponierten Lieder und ihre Dichter vollständig gesammelt. Hildesheim: Georg Olms, 1974
 Till Gerrit Waidelich (eldonisto, Preparlaboroj de Renate Hilmar-Voit kaj Andreas Mayer): Franz Schubert. Dokumente 1817–1830. Unua volumo: Texte. Programme, Rezensionen, Anzeigen, Nekrologe, Musikbeilagen und andere gedruckte Quellen (publikaĵoj de IFSI, 10/1), Tutzing 1993

Schubert-bibliografio 
 Willi Kahl: Verzeichnis des Schrifttums über Franz Schubert 1828-1928, Regensburg 1938.
 Ernst Hilmar (Kunlaboris Werner Bodendorff): Bausteine zu einer neuen Schubert-Bibliographie vornehmlich der Schriften von 1929 bis 2000. Teil I: Alphabetische Ordnung nach Autoren. En: Schubert durch die Brille Nr. 25, (2000), pj. 95-303 (kompletigoj kaj indeksoj en Schubert durch die Brille n-ro 26, 27).

Konsultlibraj notoj 
 Constantin von Wurzbach: Schubert, Franz, en: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, 32-a volumo. Vieno 1876, pj. 30–110

Periodaĵoj 
 Ernst Hilmar (eldonisto): Schubert durch die Brille. Mitteilungen des Internationalen Franz Schubert Instituts. Vieno/Tutzing 1988–2003
 Hans-Joachim Hinrichsen, Till Gerrit Waidelich (eldonisto): Schubert: Perspektiven (Zeitschrift und Buchreihe). Stutgarto 2001sj. ISSN 1617-6340 (Kompleta enhavoregistro ĝis 2001 )

Filmoj pri Schubert 
Sur bildoj Schubert ofte estas videbla kiel rimarkinda juna viro. En arta literaturo kaj en scenaroj por filmo li ofte estas prezentata malmulte aŭtenta, mallerta kaj sentimentala. Multaj traktaĵoj pri la vojaĝoj ktp. de Schubert preskaŭ ne harmonias kun la dokumentbeblaj faktoj. La plej multaj historioj estas libere inventitaj kaj nur per kelkaj kadraj indikoj, ekzemple nomoj de liaj amikoj ktp. adaptitaj al la vera vivo de Schubert.
 Franz Schuberts letzte Liebe, kinofilmo, 1926, reĝio: Alfred Deutsch-German, Philipp von Zeska kiel Franz Schubert.
 Seven Faces, kinofilmo, 1929, reĝio: Berthold Viertel, Paul Muni kiel Franz Schubert.
 Zwei Herzen im Dreiviertel-Takt, kinofilmo, 1930, reĝio: Géza von Bolváry, Gert Bloem kiel Franz Schubert.
 Schuberts Frühlingstraum, kinofilmo, 1931, reĝio: Richard Oswald, Carl Jöken kiel Franz Schubert, Gretl Theimer kiel Maria Esterhazy.
 Leise flehen meine Lieder (Schuberts unvollendete Symphonie), kinofilmo, 1933, reĝio: Willi Forst, Hans Jaray kiel Franz Schubert, Martha Eggerth kiel Gräfin Esterhazy – aliaj aktoroj: Hans Moser kaj Luise Ullrich.
 Liebeslied (Blossom Time), kinofilmo, 1934, reĝio: Paul L. Stein, Richard Tauber kiel Franz Schubert.
 The Unfinished Symphony, kinofilmo, 1934, angla versio de Leise flehen meine Lieder, reĝio: Willi Forst kaj Anthony Asquith; Hans Jaray kaj Martha Eggerth denove ludas siajn rolojn.
 Love Time, kinofilmo, 1934, reĝio: James Tinling, Nils Asther kiel Franz Schubert.
 Horch’, horch’, die Lerch’ im Ätherblau, filmeto, 1936, reĝio: Jürgen von Alten, Eduard Bornträger kiel Franz Schubert. Josefine Dora kiel Frau Kneidlinger.
 Drei Mäderl um Schubert, kinofilmo 1936, reĝio: E. W. Emo, Paul Hörbiger kiel Franz Schubert.
 Beethovens große Liebe, kinofilmo, 1937, reĝio: Abel Gance, Dalméras kiel Franz Schubert.
 Schuberts Liebestraum (Sérénade), kinofilmo, 1940, reĝio: Jean Boyer, Bernard Lancret kiel Franz Schubert.
 Die Unvollendete (New Wine), kinofilmo, 1941, reĝio: Reinhold Schünzel, Alan Curtis kiel Franz Schubert.
 Seine einzige Liebe, kinofilmo, 1947, reĝio: Emmerich Hanus, Franz Böheim kiel Franz Schubert. Julius Brandt kiel Diabelli.
 Die schöne Müllerin, kinofilmo, 1948, reĝio: Marcel Pagnol, Tino Rossi kiel Franz Schubert.
 Franz Schubert – Ein Leben in zwei Sätzen, kinofilmo, 1953, reĝio: Walter Kolm-Veltée, kun Aglaja Schmid kaj Heinrich Schweiger kiel Franz Schubert.
 Dein ist mein Herz - Schuberts große Liebe (Sinfonia d'amore), reĝio: Glauco Pellegrini, Claude Laydu kiel Franz Schubert.
 Das Dreimäderlhaus, kinofilmo, 1958, reĝio: Ernst Marischka, Karlheinz Böhm kiel Franz Schubert, Johanna Matz kiel Hannerl.
 Jomfruburet, dana kinofilmo, 1959, reĝio: Torben Anton Svendsen, Hans Kurt kiel Franz Schubert.
 Du holde Kunst - Szenen um Lieder von Franz Schubert, kinofilmo, 1961, reĝio: Arthur Maria Rabenalt, Kurt Heintel kiel Franz Schubert.
 Angeli senza paradiso, romanco, 1970, reĝio: Ettore Maria Fizzarotti, Albano Carrisi kiel Franz Schubert.
 The Lively Arts, (Schubert: A Winter's Journey) televidserio, 1978, reĝio: Colin Nears, Adam Godley Franz Schubert kiel knabo, David Wood Franz Schubert (pli aĝa).
 Leise flehen meine Lieder, televidfilmo, 1978, reĝio: Horst Hawemann, Jan Bitterlich kiel Franz Schubert, Christian Steyer kiel Franz Schubert.
 Das Dreimäderlhaus, kinofilmo, 1981, reĝio: Richard Oswald, Julius Spielmann kiel Franz Schubert.
 Mit meinen heißen Tränen, triparta kinofilmo, 1986, libro kaj reĝio: Fritz Lehner, mit Gabriel Barylli, Monica Bleibtreu und Udo Samel kiel Franz Schubert (1. Der Wanderer 2. Im Reiche des Gartens 3. Winterreise).
 Zenés, televidserio, 1988, János Bándi kiel Franz Schubert.
 Komponisten auf der Spur (Franz Schubert), televidserio, 1994, reĝio: Guntmar Lasnig, Stefan Puntigam kiel Franz Schubert.
 The Temptation of Franz Schubert, kinofilmo, 1997, reĝio: Peter Webber, Simon Russell Beale kiel Franz Schubert.
 Schumann, Schubert und der Schnee, kinofilmo, 2006, reĝio: Enrique Sánchez Lansch, Ludwig Blochberger kiel Franz Schubert.

Referencoj

Vidu ankaŭ 

 Ŝubertiado

Eksteraj ligiloj

Literaturo de kaj pri Schubert 
 Literaturo pri über Franz Schubert en musikbibliographie.de
 Biografio de pianisto Bart Berman
 Virtuala biblioteko kun ampleksa kolekto de memskribaĵoj de Schubert
 Du historiaj biografioj pri Schubertkaj mapleksa verklisto

Sonregistraĵoj 
 la "Serenado" de Franz Schubert, kantita akompane de akustika gitaro de la kroata operkantisto Neven Mrzlečki, laŭ traduko de la kantisto, en la 12-a Renkontiĝo de Esperantlingvaj Verkistoj kaj Tradukistoj en Hrašćina (Kroatio), la 13-an de septembro 2014, organizita de Kroata Esperanto-Ligo kunlabore kun Esperanto-Societo Trixini, kun la financa helpo de Ministerio pri Kulturo de Kroatio kaj la aŭspicio de Akademio Literatura de Esperanto, sub la gvido de Spomenka Štimec ()
 Lidoj
 Schubert ĉe pianosociety.com 
 Kelkaj pianoverkoj (MIDI)
 Selektaj lidoj (MIDI)
Notoj

Partituroj 
 
 www.kreusch-sheet-music.net Kolekto de la pianoverkoj de Schubert
 http://www.schubert-ausgabe.de/ www.schubert-ausgabe.de
 Multaj manskribaĵoj de Schubert
Vidbendoj
 Vidbendo de prezentado de la kvara movimento el la „trutokvinteto“ dum Schubertiade 2006 en Schwarzenberg, 
 Vidbendo: Clifford Curzon ludas en 1968 la unuan movimenton de la lasta ŝuberta pianosonato (DV 960),

Ceteraĵoj 

 Verkregistro 
 Schubert-biodoj
 Schubert-memorejoj sur poŝtkartoserio
 Portreto de Franz Schubert
 Artikolo pri Franz Schubert en la Aŭstria Leksikono de AEIOU 

 
Klasikaj komponistoj
Romantikaj komponistoj