alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Roland Levreaud

Roland LEVREAUD [Rolando LEVRO] (naskiĝis en 1919 - mortis la  en Cenon, Francio), kiu ofte subskribis per la simpla Rol', estis franca esperantisto aktiva en Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) kaj kiel Esperanto-vortaristo.

Vivo
Levreaud naskiĝis sur la bordoza vitkamparo, en kamparana familio, kaj mem dumvive kultivis plu sian vitejon. Li studis historion en seminario, preparante la konkurson por eniri en Normalan Superan Lernejon, sed ne povis eniri tien pro la militeksplodo. Militkaptito en 1940, li forkuris la kvaran tagon. Li poste plu studis historion kaj geografion en la universitato de Bordozo kaj fariĝis fakinstruisto ĝis 1975. 

Ekde 1945, li ekaktivis sur diversaj kampoj, i.a. internaciaj laborkampoj de Civilservo, pacismo, popolklerigado, sindikatismo kaj Esperanto. Li klopodis plekti ligojn inter tiuj diversaj movadoj, ekzemple starigante Esperanto-kurson en 1951 en Poitiers, kie laboris cento da volontuloj de la civilservo. Pli poste li ankaŭ implikiĝis en la cikloturista, ekologiista kaj kinokluba movadoj. Sian partoprenon en la helpa laboro de Internacia Urĝa Agado okaze de naturaj katastrofoj en diversaj mondopartoj li priskribis en kelkaj artikoloj.

Esperanta agado
De 1952 ĝis 1992 li zorgis pri la kleriga fako de SAT-Amikaro, la franclingva LEA de SAT, kaj respondecis pri la perfektigaj perkorespondaj kursoj. Li verkis artikolojn por Sennaciulo kaj Sennacieca Revuo, kaj kunlaboris al multaj lingvaj projektoj, interalie al reverkado de la Racia Kurso ("Cours Rationnel"). De 1962 li estis unu el la reprezentantoj de SAT-Amikaro ĉe Franca Esperanto-Instituto (komuna lingva instanco de Esperanto-asocioj en Francio), prezidis ĝin en 1987 kaj dum periodo ĝia vic-prezidanto.

Anekdote, menciindas ke li estis dum ties junaĝo instruisto de Kribo (Christian Baudé), kiu jarojn poste interesiĝinte pri Esperanto studis la lingvon farante la perkorespondan kurson kun Rolando kaj poste fariĝis zorganto de la impona  Broŝurservo de SAT.

Vortara agado 
Kun Edmond Dazun, Félicien Baronnet k.a. li kunredaktis inter 1953 kaj 1959 la dudirektan vortaron "Dictionnaire Pratique d'Esperanto" (tri eldonoj 1959, 1974 kaj 2000). Al Plena Ilustrita Vortaro (PIV) de 1970 li kontribuis en la fako "muziko". Por la "Suplemento al la Plena Ilustrita Vortaro" (PIVS, 1987) li prilaboris la fakojn geografio, historio, kinarto, muziko kaj politiko kaj krome kompilis, redaktis kaj prespretigis la Suplementon.

Kvankam grave malsana ekde 1989, li forlasis siajn asociajn respondecojn nur kelkajn monatojn antaŭ sia morto. Li mortis en la maljunulejo de Cenon, en la nokto inter la 29a kaj la 30a de novembro 1992.

Verkoj

Originalaj
Ne nur vortoj, sed agoj (artikolaro), SAT-broŝurservo, 1997, 110 p 
Paroladoj kaj prelegoj, SAT-broŝurservo, 199?

Tradukoj
Parolado pri memvola servuto de Etienne de la Boetie, SAT-Amikaro, 1994

Eksteraj ligiloj
Verkoj de kaj pri Roland Levreaud en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 
Eseo pri La Socia Enhavo de l’Ĵaz‑Muziko

Notoj kaj referencoj 

Francaj esperantistoj
Esperanto-vortaristoj
Membroj de SAT
Parolado pri memvola servuto

La Parolado pri memvola servuto (franclingve: Discours sur la servitude volontaire) estas fama teksto verkita de la dekokjara humanisto Etienne de la Boetie en 1549, kaj publikigita unuafoje en 1576. En tiu verko la aŭtoro klarigas, ke ĉiuj sklavoj mem kulpas pri sia situacio, ĉar ili ŝatas ĝin, kaj tute ne klopodas por forpeli sian subpremanton, kaj ili provizas mem la obeigistojn de la tirano kaj civila obeo.

Ĝi estis esperantigita de Roland Levreaud, kaj publikigita de SAT-Amikaro en 1994

Vidu ankaŭ 
 Fenestro de Overton
 Milgram-eksperimento
 Vindiciae contra tyrannos
 Socia kontrolo
 Stokholm-sindromo
 Konformismo

Eseoj
Verkoj el la esperantigita franclingva literaturo
Étienne de La Boétie

Étienne de La Boétie [etjɛn də la bɔesi] naskiĝis en Sarlat la 1-an de novembro 1530 kaj mortis pro pesto en Germignan la 18-an de aŭgusto 1563, estis franca verkisto, humanisto, juristo, anarkiisto kaj intima amiko de Mikaelo de Montanjo.

Filo de partikulara lieŭtenanto de la reĝoficiro de Périgord kaj de familio de juĝistoj, Étienne de La Boétie kreskis en klera medio. Lia ĉirkaŭularo estis kompostita ĉefe de kultivitaj burĝoj. Malmultaj da informoj pri la plejparto de la vivo de la Boétie (sia infaneco, sia eduko, la fruaj jaroj de sia juĝofico) estas konservitaj. Kio estas certa, estas ke la Boétie estas ankoraŭ juna dum la morto de sia patro. La infano estas do instruita de sia onklo Estienne, kiu prenis la plejparton de la eduko de sia nevo. Li estas kvazaŭ vera patro, tio kio igis diri al Étienne "ke li ŝuldas al li sian instruadon kaj ĉion kio li estas kaj estus". Multenombraj aŭtoroj indikas ke La Boétie studis en Fakultato de Gviano ĉe Bordozo. Tamen la historiisto de tiu instituto neniam renkontis la nomo de La Boétie inter la studentoj de tiu institucio.

Ĉe la fino de siaj humanstudoj, La Boétie plifortigas pasion por la malnova filologio, kiu atingas lin kiel ĝi atingas aliajn en lia centjaro. Li verkas francajn, latinajn aŭ grekajn versaĵojn. Li redaktas dudek-naŭ amajn sonetojn kaj fariĝas poste la tradukisto de verkoj de Plutarko, Vergilio kaj Aristotelo. Sekve li rekomencas sian juĝostudon ĉe la Universitato de Orleano. Ĉe la komenco de siaj universitataj studoj tiu dekokjara junulo -sole- skribas sian unuan verkon, kiu fariĝos poste la plej faman el siajn verkojn, la faman « Parolado de la Memvola Servuteco».

Tiu verko ("Parolado pri memvola servuto" franclingve: Discours sur la servitude volontaire, esperantigita de Roland Levreaud) estis verkita en 1549, kaj publikigita unuafoje en 1576. En ĝi la aŭtoro klarigas, ke ĉiuj sklavoj mem kulpas pri sia situacio, ĉar ili ŝatas ĝin, kaj tute ne klopodas por forpeli sian subpremanton, kaj ili provizas mem la obeigistojn de la tirano.

La Boétie akiris la respekton de Montaigne, kiu estis ĉe lia mortlito

La Boetie, Etienne de
Universitato de Orleano
RAID

RAID (redunda aro da iometkostaj [aŭ interagmankaj] diskoj) estas komputila tekniko uzata por akiri erartoleremon kaj/aŭ fortigi la sekurecon, kombinante multajn diskojn. Estas pluraj formoj de RAID, el kiuj ne ĉiuj estas redundaj aŭ erartoleremaj.

Por serviloj, RAID estis kutima de jaroj. Sed ankaŭ por hejmaj komputiloj, RAID povas esti tre utila. Malmolaj diskoj malfunkciiĝas iun tagon kaj la garantio de liveranto ne helpas vin retrovi viajn dosierojn.

Vidu www.raid-arrays.net/eo por lerni pri la RAID-niveloj.

Etimologio 
La termino estis origine anglalingva mallongigo de , “redunda aro de memstaraj (aŭ malmultkostaj) diskoj”.

Eksteraj ligiloj  

 www.raid-arrays.net/eo: (uzita permese)

Komputila aparataro
MEF

La vorto havas plurajn signifojn:

mef estas kodo de lingvo laŭ normo ISO 639-3.
Meksika Esperanto-Federacio
Hispana Esperanto-Federacio

Hispana Esperanto-Federacio (HEF), aŭ Federación Española de Esperanto en la hispana lingvo, estas neprofitcela, senideologia asocio fondita en 1947.

Celo 
La precipa celo de HEF estas disvastigi la Internacian Lingvon Esperanton. Por tio, ĝi ofertas informadon, eldonadon, kursojn kaj diversajn agojn. La Hispana Esperanto-Federacio diskonigas la hispanan kulturon per tiu ĉi lingvo kaj tiucele eldonas, ekzemple, tradukojn en Esperanton de verkoj de hispanlingva literaturo.

En 1993 la Hispana Esperanto-Federacio estis nomumita asocio de "publika utilo", agnoske al ĝia laboro kaj celoj socie kaj kulture interesaj. La asocio sin apogas de fondaĵo, Fundación Esperanto por financaj kaj aliaj propagandaj celoj.

Servoj 
 Hispana Esperanto-Kongreso en kiu, krom la koncernaj kunvenoj, prelegoj kaj debatoj, okazas agadoj kulturaj kaj ludaj.
 Monatodua bulteno en Esperanto, Boletín, kiu enhavas la agadon de la Esperanto Movadon kaj en Hispanio kaj en aliaj landoj. Anoj pli junaj ol dektrijaraĝo ankaŭ ricevas infanan magazinon trimonatan Juna Amiko, publikigatan en Hungario de la Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj; anoj inter dektri kaj tridek jaraĝo ricevas du eldonojn junajn monatoduajn: la revuon Kontakto, kun kultura enhavo kaj eldonatan en Nederlando, kaj Koncize, eldonatan en Germanio kun informado pri aktualaĵoj pri asocioj junaj de Esperanto en Eŭropo.
 Kompleta servo de informado pri ĉio rilata al Esperanto.
 Kurso de Esperanto distanca, kaj helikpoŝte kaj interrete.
 Vendoservo poŝta rapida al ĉiu loko de Hispanio, kiu ebligas aĉeti librojn aŭ alian materialon (sonbendon, vidbendon...) en Esperanto aŭ pri Esperanto, eldonitan en iu ajn loko de la mondo.

Strukturo

Ligiloj kun aliaj asocioj 
Parolantoj de Esperanto en la tuta Hispanio apartenas al ĝi, kaj ankaŭ estas asocioj de Esperanto regionaj aŭ lokaj, kiuj apartenas al HEF. Siavice, HEF estas ano de la Universala Esperanto-Asocio, kies sidejo estas en Roterdamo, Nederlando. La junulara sekcio de HEF nomiĝas Hispana Esperanto-Junulara Societo.

Funkciado 
HEF financiĝas ĉefe per la kotizoj de siaj anoj. De tempo al tempo, la Hispana Esperanto-Federacio ricevis apogon monan de privataj homoj (donace), privataj asocioj (patrone) aŭ publikaj organizoj (subvencie) por realigi projektojn konkretajn, ekzemple la eldonon de libroj.

La administradon, demarŝadon kaj informadon faras teamo da voluntuloj koordinate de la estraro, kaj en la oficejo de la asocio en Madrido kaj en aliaj lokoj de Hispanio.

Estraro 
La nuna estraro de la Hispana Esperanto-Federacio konsistas el:

 Prezidanto: Ángel Arquillos López
 Vicprezidanto: Alberto Granados
 Sekretario: Manuel Parra
 Vicsekretario: Isidoro Ortega
 Kasisto: Jesús Miguel García Iturrioz
 Voĉdonantoj:  Ana Manero, Vicente Manzano, William Guerrero (HEJS)

Vidu ankaŭ 
 Esperanto-movado en Hispanio

Referencoj

Eksteraj ligiloj 
 Oficiala retejo de la Federacio
 Retejo de la Federacio en Vizaĝlibro

Hispanaj Esperanto-asocioj
Johannes Rau

Johannes RAU  (naskiĝis la 16-an de januaro 1931 en Wuppertal, mortis la 27-an de januaro 2006 en Berlino) estis germana politikisto. De 1978 bis 1998 li estis ĉefministro de la germania federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj de 1999 ĝis 2004 estis la prezidento de Germanio. Li estis membro de la socialdemokrata partio.

Prezidantoj de Germanio
Germanaj politikistoj
Politiko de Nordrejn-Vestfalio
Historio de Germanio
Ministroprezidantoj de germana federacia lando
IALA

IALA, usona asocio "International Auxiliary Language Association" (Internacia Helplingvo-Asocio). Ĝi estis fondita en 1924 pro instigo de Frederick Gardner Cottrell. "Ĝi estas neŭtrala asocio, celanta la starigon de helplingvo, simpla kaj klara, instruota en ĉiuj landoj apud la naciaj lingvoj. La laboroj de IALA etendiĝas sur du ĉefaj kampoj: klopodoj, por interesi pli grandajn rondojn pri la mondlingva movado, kaj esploroj.

Celo 
La eduka esploro celas
 Instigi al starigo de eksperimentaj kursoj kaj trovi por la instruado de helplingvo (ekz. Esperanto) la plej oportunan lokon en la programoj de edukaj institutoj;
 Determini kaj taksi la progresojn faritajn en la lernado de helplingvo kaj kompari ilin kun tiuj faritaj en lernado de naciaj lingvoj dum egalaj periodoj;
 Prepari materialon por eksperimentaj kursoj, studi uzatajn lernolibrojn laŭ ilia relativa valoro …
En Usono tiun studon entreprenis la Instituto de Eduka Esploro ("Columbia University"). En Eŭropo simila tasko estas gvidata de prof. Rovet, direktoro de la Instituto de l' Eduksciencoj, Ĝenevo kaj de prof. Johannes Dietterle, Leipzig. La dua esploro de IALA tuŝas la lingvan fakon. Tiurilate estis farita granda paŝo antaŭen per la organizo de la Internacia Konferenco por Lingva Studo, kiu okazis en Ĝenevo de la 20-a de marto ĝis la 2-a de aprilo 1930 … Trie, la sociologia esploro celas klarigi la bezonon de helplingvo, konigi tion al interesataj sferoj, enketi pri la nuna multlingva ĥaoso en internaciaj kongresoj."
La ĉefa laboranto de IALA estas s-ino Alice Vanderbilt Morris. (Mallongigo de la artikolo en UEA-Jarlibro 1931, p. 53-56. Vd. ankoraŭ artikolon de Dietterle en Internacia Pedagogia Revuo, 1928, apr-majo, p. 6-17.)

Interlingua (Interlingvao) 
La laboroj de IALA kaj Alice Vanderbilt Morris, kiu mortis en 1950, estis parte uzata de Alexander Gode por la "naturalisma" planlingvo Interlingua, kiun li publikigis en 1951, detalojn vd. en la artikolo Interlingvao. Ĝis 1954 materialoj pri Interlingvao aperis sub la siglo "IALA", poste sub la nova "Interlingua Division of Science Service".

Bibliografio 
Blasche, Wilhelm 1950 : Die europäische Sprache entsteht, Wels, 32 p.

Eksteraj ligiloj 
 Plansprachen (planlingvoj), en la germana 

Planlingvoj
Interlingvao
Interlingvistiko
Ifigenio en Taŭrido

Ifigenio en Taŭrido estas dramo en 5 aktoj de Johann Wolfgang von Goethe laŭ la antikva tragedio de Eŭripido. El la germana ĝin tradukis L. L. Zamenhof. La 108-paĝa libreto aperis en Parizo ĉe Hachette en la jaro 1908. En tiu sama jaro ĝi estis surscenejigita de Emanuel Reicher (1849-1924), el Teatro Lessing en Berlino, unu el la plej famaj aktoroj de tiu tempo. Inter aliaj profesiuloj rolis ankaŭ lia filino Hedwiga Reicher (1884-1971).

Recenzoj

Bildaro

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 Skanaĵo de la dua eldono en Vikimedia Komunejo
 Ifigenio en Taŭrido ĉe Project Gutenberg
 Enciklopedio de Esperanto/I en sia originala formo en la Interreto
 Enciklopedio de Esperanto en elŝutebla versio (PDF).
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 

Dramoj
Verkoj el la esperantigita germanlingva literaturo
Esperanto-libroj aperintaj en 1921
Esperanto-libroj aperintaj en 1929
Verkoj de L. L. Zamenhof
Esperanto-teatro
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Iida Yutaro

IIDA Yutaro ( Iida Yūtarō, naskiĝis en 1866, mortis en marto 1909) estis japana pentristo kaj poligloto. Li unue estis volapukisto, kaj poste iĝis esperantisto. Ĝis antaŭ la morto li kompilis japanan-esperantan vortaron, la unua provo en la japana, sed ĝi ne eldoniĝis.

Japanaj esperantistoj
ILO

La vorto havas plurajn signifojn:

Ilo estas substantivo de sufikso -il-, uzita por nomi aĵojn kies utileco estas plifaciligi mensan aŭ fizikan taskon. Sin.: Laborilo.
ILo estas kutima prononco de literkombino IL.
ilo estas kodo de iloka lingvo laŭ normo ISO 639-3.
Internacia Labor-Oficejo
Ilo estas pseŭdonimo de verkisto Izrael Lejzerovicz.
Ilo estis reĝo de Trojo, frato de Asarako. 
Ilo estas havenurbo en suda Peruo.
ILo estas ankaŭ mallongigo por "Internacia Lingvo", t.s. por Esperanto.
Ilustrita Biblioteko

Ilustrita Biblioteko estas serio de kajeroj eldonita de Heroldo de Esperanto en Horrem apud Kolonjo en formato 18x12 1/2 cm en 1927 kaj 1928. Serio I enhavas rakontojn pri la "Oriento" (1927), Serio II pri la "Maro" (1928). Ambaŭ serioj havas po 5 kajeroj.

Eksteraj ligiloj 
Libroj de la serio "Ilustrita Biblioteko" en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo

Esperanto-libroserioj
Imperiestro kaj Galileano

Imperiestro kaj Galileano - norvege Kejser og Galilæer - estas historia, filozofia dramo de Henrik Ibsen en du larĝaj partoj de po kvin aktoj: Apostatiĝo de Cezaro kaj Imperiestro Juliano. Al Esperanto ĝin tradukis Hendrik Bulthuis. La eldono de 1930 havis 276 paĝojn. La precipa personaĵo estas Juliano la Apostato, la lasta nekristana imperiestro de la Romana Imperio.

Recenzoj

Eksteraj ligiloj 

 Enciklopedio de Esperanto/I en sia originala formo en la Interreto
 La traduko legebla PDF-versie
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
 Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
 Katalogo de Universitato de Amsterdamo

Teatraĵoj de Henrik Ibsen
Verkoj el la esperantigita norveglingva literaturo
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Katalogo de Universitato de Amsterdamo
Nikolaj Jakovleviĉ Incertov

Nikolaj  INCERTOV estis rusa sovetiana esperantisto kaj oficisto. Incertov naskiĝis en 1896, kaj estis esperantisto de 1911. Li estis tre aktiva aganto de la Sovetia Esperanto-movado.

Incertov estis membro de Centra Komitato de Sovetrespublikara Esperantista Unio (SEU) depost 1922. Li estis kunredaktanto de la periodaĵoj de SEU, membro de Lingva Komisiono de SEU kaj IPELK, kaj prezidanto de Centra oficejo de kontraŭreligiuloj-Esperantistoj. Li tradukis kaj redaktis multajn ateistajn esperantajn eldonaĵojn, kaj verkis instruan ruslingvan broŝuron Kiel devas labori SEU-ĉelo kaj Sendiuloj kaj internacia Esperanto-korespondado, sub pseŭdonimo J. Ninov, 1930.

Fontoj 
 

INCERTOV, Nikolaj Jakovleviĉ
INCERTOV, Nikolaj Jakovleviĉ
INCERTOV, Nikolaj Jakovleviĉ
Talivaldo Indra

Tālivaldis INDRA, esperantigite Talivaldo INDRA (naskiĝis Talivald Gustavoviĉ FRIDRIĤSEN la 2-an[jul.]/14-a[greg.] de septembro 1894 en Daugmale, Kuronio, Rusia Imperio; mortis la  en punlaborejo Usollag en urbo Solikamsk, Molotova provinco, Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko) estis latva diplomita komercisto kaj Esperanto-aktivulo.

Vivo
Lia patro estis instruisto, unue en Daugmale. En la jaro 1900 la familio transloĝiĝis. Tālivaldis lernis en paroĥa lernejo en Ķekava kaj en reallernejo en Ventspils, kie li abiturientiĝis en 1913.
En la sama jaro li ekstudis en la ekonomia fakultato de Politeknika Instituto de Rigo. Finstudinte li akiris la titolon de "cand. rer. merc.". Li unue laboris kiel doganeksperto, en 1933 kiel instruisto en komercaj lernejoj. Indra estis vegetarano kaj abstinenculo. Post la soveta okupado de Latvio oni arestis lin la  kaj deportis lin kun multaj latvoj al Molotova provinco, kie li mortis en gulago Usollag.

Esperanta agado
Indra fariĝis esperantisto en 1914. Li eklaboris ĉe Vladimiro fon Ŝmurlo. Post transloĝiĝo al Moskvo li fariĝis estrarano de Moskva Esperanto-Societo (1915-1920) kaj instruisto ĉe Moskva Instituto de Esperanto. Post la sendependiĝo de Latvio li en 1921 organizis la movadon en Rigo; estrarano de Latva Esperanto-Societo 1921-24, 1928-1932, okfoje ĝia prezidanto. UEA-delegito en Rigo de 1922, ĉefdelegito de UEA de 1925. Indra estis prezidanto de 1-a Baltlanda Esperanto-Kongreso en Rigo en 1930. Latva sekretario de Internacia Cseh-Instituto de 1930.

Tradukis latven Ĉefeĉ-ŝlosilon, 1928. Kompilis la unuan pli ampleksan vortaron latvan-esperantan "Ileva", Riga 1932. Ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto.

Verkoj
1928:  [Ŝlosilo de Esperanto]. , [1928]. [2], 10, [24] p. - 2a eld. 1932.
1932: , 1932. 96 p.

Eksteraj ligiloj 
Libroj kaj aliaj dokumentoj de kaj pri Talivaldo Indra en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 

Latvaj esperantistoj
Esperanto-vortaristoj
Infinitivo kun prepozicio

Infinitivo kun prepozicio. Kun infinitivo estas uzataj nur la prepozicioj por, anstataŭ, antaŭ ol, post ol, krom. 

Ekz:
 mi venis por vin viziti;
 laboru anstataŭ malesperi;
 antaŭ ol skribi, li meditis;
 li faras nenion krom manĝi.

La ago signita de la infinitivo rilatas ĉiam al la frazsubjekto.

Lastatempe oni pli kaj pli uzas infinitivon ankaŭ post sen; ekz : li foriris sen saluti min. Laŭ la klasika lingvo anstataŭ ĉi tio oni devas uzi participadverbon kun ne: li foriris ne salutante min.

Laŭ la modelo de lingvoj kiel la hispana kelkaj parolantoj uzas pro kun infinitivo: mi tien iris pro esti scivola (hispane fui hacia allá por estar curioso), kio kutime estas esprimata jene: mi tien iris, ĉar mi estis scivola aŭ mi tien iris pro scivolo. La sama validas pri malgraŭ: malgraŭ esti malsana, ŝi iris en la lernejon (hispane: a pesar de estar enferma, fue a la escuela) anstataŭ kvankam ŝi estis malsana, ... aŭ malgraŭ sia malsano ...

Gramatiko de Esperanto
Informoj de Esperanto-Asocio de Estonio

Informoj de Esperanto-Asocio de Estonio estas organo de Esperanto-Asocio de Estonio (EAE), fondita en 1922. En la frua tempo redaktis ĝin Hillar Sakaria kaj Paul Ariste, Hilda Dresen, M. GRIGOREV, Johannes Türn. La formato tiam estis 28x20 centimetroj.

Vidu ankaŭ 
 Esperanto-movado (Estonio)

Eksteraj ligiloj 
Jarkolektoj  de Informoj de Esperanto-Asocio de Estonio en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 

Esperanto-gazetoj
Estonaj gazetoj
Vicente Inglada Ors

Vicente INGLADA ORS (naskiĝis en 1879 en Alakanto, mortis en 1949 en Madrido) estis hispana esperantisto. Li estis ankaŭ staba vickolonelo, profesoro de astronomio, geodezio kaj meteorologio en la Supera Staba Lernejo. De 1910 ĝis 1923 direktoro de sismologia observatorio en Toledo. Membro de la Akademioj de Sciencoj de Madrido, Kordovo kaj Barcelono.

Inglada Ors verkis multajn fakajn verkoj. Esperantisto de 1899. En 1903 li fondis (kun Augusto Jiménez Loira) la unuan hispanan Esperanto-gazeton, La Suno Hispana, kies ĉefredaktoro li estis dum multaj jaroj. En tiu epoko li publikigis kelkajn gravajn lernolibrojn kaj vortarojn. Lia vortaro (verkita kun Antonio López Villanueva) "Vocabulario Esperanto-Español" kun ĉirkaŭ 5.050 kapvortoj aperis en Barcelono ĉe José Espasa é Hijos en 1908 (19x13 cm xv, [1], 109, [1] p.). La alidirekta "Vocabulario Español-Esperanto" kun ĉirkaŭ 21.500 kapvortoj samloke en 1909.

Kiel delegito de la registaro li ĉeestis la Teknikan Konferencon en Parizo en 1925 kaj la Universalan Kongreson en Ĝenevo, 1925. Li faris multajn paroladojn kaj kursojn en Barcelono, Alakanto, Valencio, Madrido ktp. Honora prezidanto de multaj Esperanto-grupoj en Hispanio, estis vicprezidanto de la Hispana Societo por Propagando de Esperanto. Membro de la Lingva Komitato de 1905 kaj Akademiano de 1910. 

En la literaturaj konkursoj organizitaj de "La Revuo" en 1906 kaj 1909 estis premiitaj liaj originalaj poemoj. Li kunlaboris en La Revuo, Lingvo Internacia ktp. En la unua kaj aparte li publikigis multajn verkojn en Esperanto, i.a. tradukojn el la hispana: la komediojn Kuracisto per batoj (triakta prozaĵo) el Leandro Fernández De Moratín; La nesia hejmo; Kruela adiaŭo; La getavoratoj; Triumfanta animo; La Angora katino; Perlabori sian vivon; Hispanaj dramoj; La Kreitaj Profitoj, el Jacinto Benavente, kaj la originalajn verkojn: Prozo kaj versoj; En la Barcelona Kongreso, ktp.

Eksteraj ligiloj
Kompleta biografio de Vicente Inglada
Lia traduko de poemo La blinda bovino
Lia traduko de teatraĵo La servanto de Don Juan
Libroj de Vicente Inglada Ors en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo

Hispanaj esperantistoj
Esperanto-vortaristoj
Katalunaj esperantistoj
Inicado Matematika

Inicado Matematika estas libro de Charles Laisant kaj tradukita de J.-C. Chaigneau kaj Jacques Camescasse, unuafoje publikigita fare de Hachette en Parizo en la jaro 1914.

Enhavo 
Ĉi tiu teksto enhavas elpensaĵojn, kiu celas amuzi la infanaron ĝin instruante. La Inicado Matematika estas ankaŭ eldonita en la angla, germana, hispana, itala, portugala, pola kaj rusa lingvoj. La indekso estas tiel formata:
 10 , La ciferoj
 19 , La primaj nombroj
 33 , La duuma nombrado
 35 , La progresioj per kvociento
 62 , La muzika akordo C, E, G ; geometriaj harmonioj

Recenzoj

Eksteraj ligiloj 

 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing

Fakaj verkoj en Esperanto
Matematikaj libroj
Antverpena Nefikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de la FEL-biblioteko
Inoue Masuzo

EdE-I

INOUE Masuzo, japano, oficisto de turisma fako de fervoja ministrejo. Nask. 2 jan. 1900 en Tokyo-si. Kun Hasegaŭa laboris por E en Unua Nacia Kolegio, Tokyo. Danke al lia klopodo la ministerio eldonis gvidlibron detalan kaj riĉe ilustritan Japanlando. 1931 vojaĝis al Ameriko, ĉeestis la UK en Paris.

Naskiĝintoj en 1900
Instituto

Instituto estas konstanta organizaĵo kreita por certa celo. Ofte ĝi estas esplora organizaĵo (esplora instituto) kreita al fari esplorojn sur specifaj temoj. Instituto povas ankaŭ esti profesia korpo.

En iuj landaj institutoj povas esti partoj de universitatoj aŭ alia altlernejaj organizaĵoj, aŭ ekzisti kiel grupo de katedroj aŭ kiel aŭtonoma kleriga institucio sen klasika plena universitata statuso kiel universitata instituto.

La vorto venas de la Latina vorto institutum kun signifo facileco aŭ rutino; tiel instituere estas de signifo konstrui, krei, altigi, eduki, klerigi.

En iuj landoj, kiel Sud-Koreio kaj Japanio, privataj lernejoj estas iam nomataj kiel institutoj, anstataŭ lernejoj.

En la Unuiĝinta Reĝlando la titolo 'Instituto' estas protektita vorto kaj kompanioj aŭ aliaj organizaĵoj povas nur uzi la vorton se ili estas "organizaĵoj kiu faras esplorojn je la plej alta nivelo aŭ al profesiaj korpoj de la plej alta nivelo". Uzo de la titolo 'Instituto' postulas konsenton de la Sekretario de Ŝtato. Malsukceso havi la konsenton estas krimo.

Vidu ankaŭ 
 Akademio
 Konsorcio
 Institucio
 Laboratorio
 Listo de politikaj institutoj
 Politika instituto
 Esplora instituto
 Lingvaj institutoj de Esperanto
 Internacia Esperanto-Instituto

Referencoj 

 
Tipoj de lernejoj
Tipoj de organizaĵoj
Esperanto (insulo en Danubo)

Esperanto estas insulo de ĉirkaŭ 180 hektaroj en Danubo, kiun la ĉedanuba bulgara urbeto Orjaĥovo cedis al la loka Esperanto-grupo, por kulturi ĝin kaj aranĝi sablobordan banejon. La insulo ricevis la nomon "Esperanto".

La insulo, kiun nur mallarĝa akvobrako disigas de la bulgara danuba bordo, estas neloĝata kaj kovrita de arbaro. Ĝi longas ĉirkaŭ 4 km kaj larĝas mezume 400 ĝis 500 metrojn. Ĝiaj koordinatoj estas .

Vidu ankaŭ 
Orjaĥovo - Insulo 'Esperanto'

Eksteraj ligiloj 
 Jutuba filmo
 360° Panoramo
 Situa mapo
 Aera bildo el Google Maps

Esperanto-movado
Insuloj en Danubo
Provinco Vraca
Zamenhof/Esperanto-Objektoj
Insulo de Feliĉuloj

Insulo de Feliĉuloj, , estas novelo de August Strindberg, el la sveda lingvo tradukis Oskar Frode, Leipzig: Hirt 1926, 69 p. (Internacia Mondliteraturo, vol. 17)

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 La Insulo de Feliĉuloj (De lycksaliges ö), tradukis Oskar Frode, Leipzig: Hirt, Esperanto-Fako, 1926, 68 paĝoj (Internacia Mondliteraturo 17).

 La traduko kiel html kun enkonduko
 Enciklopedio de Esperanto/I en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing 
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
 Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto

Malutopioj
Verkoj el la esperantigita svedlingva literaturo
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Inter Blinduloj

Inter Blinduloj (france: Entre aveugles) estas libro franclingve verkita de okulkuracisto fariĝinta blinda Émile Javal kaj enhavanta praktikajn konsilojn pri la ĉiutaga vivo por uzado de ĵus blindiĝintoj.

Fono kaj skizo 
Javal mem fariĝis okulmalsana; dum 21 jaroj li luktis, sed sesdekdujara li iĝis tute blinda. Tuj, kun mirindega trankvileco, li organizis sian novan vivon, kiun li estis preparinta jam de kelkaj jaroj. Ekzemple li skribis preskaŭ ĉiujn leterojn propramane, per helpo de skriba aparato elpensita de li mem. Li tiris el la sperto de multaj korespondantoj kaj el la sia tuton da perceptoj kaj konsiloj por blinduloj. La libro esta plena de filozofio praktika kaj serena, de filantropio tiom alta kiom kortuŝa.

Esperanto 
Sinjorino Jean Javal, bofilino de la aŭtoro,  pretigis 130-paĝan esperantlingvan tradukon kiu aperis en la jaro 1907 ĉe Hachette en Parizo.

Referencoj

Eksteraj ligiloj 
 Enciklopedio de Esperanto/I en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de  Biblioteko Hippolyte Sebert
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing 
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio

Fakaj verkoj en Esperanto
Antverpena Nefikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Interelementa rilato

Interelementa rilato estas unua gramatika koncepto en Esperanto. Tiel nomas Eugen Wüster la grupiĝon de la elementoj en vorto kunmetita el pli ol du elementoj. Ekzemple en la vorto aŭtoaerbremso la grupiĝo estas aŭto/aerbremso, do 1 (2, 3), dum en la vorto vaporŝipasocio ĝi estas vapor-ŝip/asocio, do (1, 2) 3. Same: facilanimeco grupiĝas facil-animeco, dum la grupiĝo en korboneco estas kor/bon-eco. Ĉar en Esperanto ankaŭ la finaĵoj povas esti memstataj vortoj, ankaŭ ili povas grupiĝi diversmaniere, rilatante jen senpere al la lasta elemento antaŭ ili, jen al du elementoj kune. Ekzemple, en la vorto voĉdono la finaĵo -o rilatas al la elemento don, do la grupiĝo estas voĉ/don-o (dono de voĉo); male en bonfarto ĝi rilatas al ambaŭ elementoj kune, do la vorto grupiĝas bon-fart/o: bone farti/o: stato bone farti; facilanima grupiĝas facil-anim/a: facila animo/a: karakterizita per facila animo. Ni havas do la analogajn triojn:
	
aŭto/aer-bremso 	- vapor-ŝip/asocio 
kor/bon-eco 		- facil-anim/eco 
voĉ/don-o 		- bon-fart/o 

La interelementa rilato plejofte doniĝas per si mem. Se ĉi tio ne okazas, la vorto estas duba, tiam oni devas helpi per la konservo de fina o; aŭ per la elekto de alia elemento. Ekzemple, ĉe la vorto rapidmezurilo oni ne scias, ĉu temas pri rapid/mezur-ilo (ilo por mezuri rapide), aŭ pri rapid/mezur-ilo (mezurilo de rapido). Oni do devas diri subitmezurilo, tujmezurilo por la unua kaj rapidomezurilo por la dua.

Lingvo
Gramatiko de Esperanto
Eugen Wüster
Internacia Centra Komitato

Internacia Centra Komitato (ICK), komence ankaŭ Centra Komitato de la Esperanto-Movado, estis unu el la organoj de la Helsinki-sistemo por unuecigi la neŭtralan movadon. En 1923 oni unuafoje elektis ĝiajn ses membrojn, kun la sviso Edmond Privat kiel prezidanto. Lin sekvis la brito John Merchant en 1928. ICK-ano por administraj aferoj estis komence Gabriel Chavet, kiu rezignis jam en 1924. En 1925 Robert Kreuz fariĝis sekretario (ekde 1930: direktoro).

ICK kunordigis la komunajn taskojn de la movado kiel internacia informado kaj informado en landoj kiuj ankoraŭ ne havis movadon, kaj organizis la Universalajn Kongresojn. Pro la reorganizo de la movado en 1932-1934 ĉesis ICK funkcii. UEA fariĝis ĝia jura posteulo.

Vidu ankaŭ 
 Helsinki-sistemo
 Historio de UEA

Esperanto-movado
Internacia Esperanto-Servo

Laŭ Enciklopedio de Esperanto

Internacia Esperanto-Servo (IES). Informa aŭt. bulteno de la ICK (Geneve) en la ĉefaj eŭropaj lingvoj, sendita al multaj int. kaj landaj instancoj. Red. Kreuz. De 1926. Nuntempe ne aperas.

Esperanto-movado
Internacia Komerca Revuo

EdE-I

Internacia Komerca Revuo estis revuo redaktita kaj eldonita de Hans Joachim Unger de septembro 1919 ĝis aŭgusto 1922 en Zuriko. La celo de la revuo estis disvastigi Esperanton inter komercistoj. Aperis entute 26 kajeroj kun 370 p. da teksto kaj multaj reklampaĝoj. Inter la apogantoj kaj helpantoj de la redaktoroj troviĝis al unua prezidanto de Svisa Esperanto-Societo Eugène Failletaz.

Komerco
Esperanto-gazetoj de Svislando
Internacia Labor-Oficejo

La Internacia Labor-Oficejo (ILO) estis fondita en 1920 en Ĝenevo laŭ la traktato de Versajlo por interkonsentoj en industria leĝaro de diversaj regnoj. Komence ĝi uzis por oficialaj interrilatoj nur la anglan ka francan lingvojn, sed poste ankaŭ aliajn lingvojn. Kiam UEA proponis al ĝi la servojn de la delegitoj, ĝi ekaplikis Esperanton kun sukceso, precipe en la unuaj jaroj, kiam la retaro de la Oficejo ankoraŭ ne pretiĝis en la tuta mondo. ILO eldonis en Esperanto diversajn cirkulerojn kaj dokumentojn, instruigis Esperanton al kelkaj siaj oficistoj, sendis sian oficialan reprezentanton al Universalaj Kongresoj kaj eldonis depost 1921 sian oficialan bultenon, kiu estis aldonita al la gazeto de UEA.

Unuiĝintaj Nacioj
Internacia Medicina Revuo

Internacia Medicina Revuo estis dumonata organo de Tutmonda Esperantista Kuracista Asocio (TEKA), fondita en 1923. Formato 24x16. 

Laŭ la listo de periodaĵoj de "Esperanto Kortrijk" ĝi aperis en Budapeŝto kaj en Lille ĝis  1937. Ĝi estas distingenda de Medicina Internacia Revuo, organo de UMEA, kiu aperis de 1964 ĝis 1986, el tio ĝis 1977 en Tiba (Japanio).

Vidu ankaŭ
 Medicino

Eksteraj ligiloj

 Enciklopedio de Esperanto/I en sia originala formo en la Interreto
 Enciklopedio de Esperanto en elŝutebla versio (PDF).

Medicinaj gazetoj
Esperanto-gazetoj
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Internacia Pedagogia Revuo

Internacia Pedagogia Revuo (IPR) estas esperanta trimonata revuo por Esperanto-instruistoj, eldonata de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI). Ĝia nuna ĉefredaktoro estas Jozefo Nemeth el Hungarujo.

Enhavo 
En la revuo troviĝas ekzemple artikoloj pri lingvoinstruado, ideoj por helpi al instruistoj de Esperanto plibonigi siajn spertojn, informoj pri agadoj tiucele, raportoj pri elstaraj agadoj en landoj kaj sekcioj de ILEI, kaj de la kontaktoj kun ekstermovadaj partneroj, anoncoj pri ILEI-Kongresoj, alvokoj al simpozioj.

IPR aperas kvarfoje jare kaj entenas kutime 40 paĝojn tutkolorajn A5-formatajn. La lasta numero de la jaro estas pli dika. La presado okazas en Martin, Slovakio.

Historio 
En 1907 la franca lerneja direktoro Firmin Durieux fondis kun kolegoj la Internacian Asocion de Instruistoj kaj la revuon Internacia Pedagogia Revuo.

La revuo aperis inter 1908 kaj 1914. Poste estis paŭzo dum la unua mondmilito. De 1922  ĝis 1933 ĝi aperis en Germanujo. De 1933 ĝis 1939 ĝi aperis en Nederlando. La revuo aperis de 1956 ĝis 1959. En 1949 estis fondita la Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj. En 1958 IPR fariĝis oficiala organo de ILEI.

La unua numero de la nuna IPR havas la daton novembro 1970. En 1973 ekredaktoris Reinhard Haupenthal. De 1974 ĝis 1975 redaktis IPR-n Helmut Sonnabend, prezidanto de ILEI. Ekde 1975: Gaston Turin. Ekde 1978 eklaboras teamo el du personoj: Helmut Sonnabend kaj Brunetto Casini. En 1986 la estraro de ILEI decidis, ke grupo devas zorgi pri la revuo; tio okazis sub la gvido de István Szerdahelyi. Tamen ne por longa tempo. 1987 estis la unua jaro de redaktado de Istvan Ertl. En 1990 eklaboris Stefan MacGill. En 1992 transprenis la taskon Márta Kovács. En 1995 komencis sian redaktan taskon Jozefo Németh, kiu en 2014 festis 20 jarojn da redaktado.

Referencoj

Vidu ankaŭ 
 Juna Amiko, alia revuo eldonata de ILEI, direktata al lernantoj

Eksteraj ligiloj 
 Oficiala retpaĝo de la Internacia Pedagogia Revuo
 Arĥivo de malnovaj numeroj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing 

ILEI
Esperanto-gazetoj
Internaciaj gazetoj
Edukado de Esperanto
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience (Esperanto-gazetoj)
Internacia Unio Esperantista

Internacia Unio Esperantista (IUE), organizaĵo kun devizo "Libero, laboro kal paco!" fondita en 1925 en Berlin de P. Hitrov nun loĝanta en Sofia. Celoj: aranĝi interŝanĝon kaj senpagan ĉeestadon en eksterlando; monhelpi komencantajn profesiulojn; doni stipendiojn al diligentaj lernantoj kaj studentoj; subteni malsanulojn kaj multenombrajn familiojn de malriĉaj amikoj; fondi sendependan int. kolonion kun oficiala lingvo E. De kelkaj jaroj mankas informoj pri la efektiva funkciado de IUE.

Iamaj Esperanto-asocioj
Internacia Kantaro

Internacia Kantaro estas Esperanta, 64-paĝa kantaro, kolektita kaj prilaborita de Paul Bennemann. Ĝi aperis en la jaro 1922 ĉe Ferdinand Hirt &  Sohn el Lepsiko. La dua eldono estas 100-paĝa kaj eldonita en 1929. La tria, 154-paĝa kaj muzika eldono, aperis en 1930

Enhavo 
La kantaro enhavas La Espero-n, Tagiĝo-n kaj popolkantojn el 55 landoj.

Recenzoj

Bildaro

Eksteraj ligiloj 

 Enciklopedio de Esperanto/I en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de CDELI
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing

Esperanto-kantaroj
Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Verkoj el la esperantlingva tradukliteraturo
Esperanto-libroj aperintaj en 1929
Esperanto-libroj aperintaj en 1930
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de CDELI
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Internacia Lingvo

Delonge aperis provizoraj projektoj por establado de internaciaj lingvoj, krom faktaj disvolviĝoj de antaŭaj naciaj aŭ plej ofte imperiaj lingvoj, kiuj imponas sin kiel interligiloj por diversaj nacioj aŭ popoloj. Tio estas ofta celo por eseaj ĉu politikaj aŭ utopiaj proponoj.

En literaturo (ankaŭ en aliaj artoj, kiaj kino) la apero de internacia lingvo povas esti ĉu reala kompono de veraj socioj aŭ fikciaj realaĵoj. Vidu ekzemple la rakonton de István Ertl Lingvo kaj vivo, ege interesa rakonto pri stranga lingvo en insulo kiu rezultas esti iama klopodita internacia lingvo.

Historio de internaciaj lingvoj

Vidu ankaŭ
 Lingvo internacia 
 Internacia planlingvo
 Mondlingvo
 Aloisia lingvo (fine de la 18-a jarcento)

Eksteraj ligiloj 

 AL LA HISTORIO DE LA PROVOJ DE LINGVOJ TUTMONDAJ DE LEIBNITZ ĜIS LA NUNA TEMPO: Publika parolado, havita en la Nurnberga klubo de instruistoj, la 11 de Novembro 1884 do L. EINSTEIN. (El la « Bayerische LehrerZeitung » No. 11 kaj 12 1885.)

Referencoj 

Interlingvistiko
Internaciismo kaj purismo

La Enciklopedio de Esperanto de 1934 skribis ĉe la kapvorto Internaciismo kaj purismo:

Vidu ankaŭ 
 Gramatiko de Esperanto
 Unua Libro
 Dua Libro
 Fundamento de Esperanto
 Esperanta etimologio
 La Internacia lingvo Esperanto, ruslingva reeldono de 1904
 Esperantologio
 La Bona Lingvo de Claude Piron

Lingvo
Esperantologio
International Language

EdE-I

International Language. Por pli bone propagandi Esperanton, BEA decidis je la fino de 1923, partigi The British Esperanist en IL, kiu krom kelkaj ekzercoj estis nur skribita en angla lingvo kaj The British Esperantist, kiu aperis nur tre modeste kun plej ofte nur 4 paĝoj kiel oficiala organo de BEA, kaj enhavante nur la oficialajn sciigojn, kronikojn, recenzojn ktp. BIL plej bone karakterizas IL ene: "plej trafa nacilingva propagandilo, kiu prave forlasis malnovajn "verdstelajojn" neniel imponajn por ne-Esperantistoj. Anstataŭ ŝuti belajn frazojn, kiel faris antaŭmilitaj tipaj Esperantaj gazetoj, ĝi trankvile raportas pri faktoj, multe pli konvinkigaj." Ĉefe pro ekonomiaj kaŭzoj en junio 1931 oni denove kunigis la du gazetojn. La antaŭa suplemento al "The British Esperantist" (jan. 1922-dec. 1923) La juna Studanto poste La juna Lernanto fariĝis monata parto de IL sub la surskribo LJL ĝis dec. 1924. De jan: okt.1925 tiu lasta parto estis nomata: "For beginners young and old" kaj ankaŭ aparte publikigata sub la titolo LJL; de okt. 1925 ambaŭ estis nomataj The Esperanto Student. La paĝnombro de IL de 1924 -31 estas: 272, 304, 256, 280, 256, 244, 284,120-25x19.
P. TARNOW

"Oni de la komenco riproĉis al The British Esperantist, ke ĝi ne enhavis sufiĉe da materialo a) propaganda, b) oficiala, c) literatura. Oni penis kontentigi ĉiujn, farante The B. Esperantist oficiala organo, kaj fondante IL por propagando kaj Literaturo por lit. Sed pro financaj kaŭzoj oni ne povis subteni la du novajn gazetojn kaj IL havigis al BEA grandajn monperdojn, kaj ne altiris la publikon laŭ espero." (M. C. B.)

Esperanto-gazetoj
Interniaro

Interniaro. L. Jenkins en London 7 nov. 1923 fondis la Kolportistan Asocion, kiu celis propagandon de la Biblio, religiaj gazetoj en la tuta mondo. Dum la unua jaro de sia ekzisto la asocio disdonis pli ol 5000 evangeliojn, libretojn ktp. Ĝia organo estis La Kolportisto. La sekvanto de tiu ĉi asocio estis la Interniaro, sub alia nomo, sed kun similaj celoj. Fondinto: Jenkins en 1926. Ĝi volis esti "monda frataro por la vera aplikado de la interna ideo de E". Laŭ la 1. la interna ideo estas: unu komuna kaj egala frateco inter anoj de ĉiu raso, nacio, klaso kaj religio; la serĉado por la vero sen ia ajn dogmo aŭ ia ajn antaŭjuĝo; la rekono, ke oni ne povas akiri la veron sen serĉado kaj komparo de la instruoj de aliaj religioj kaj filozofioj; kaj, ke la unua paŝo al la Monda Paco, same kiel al la vero, estas per la reciproka interkomprenado de la tuta homaro. La efektiva agado de ambaŭ societoj estis grandaparte disdonado de kristana literaturo, por kiu donacis grandaparte unu aŭ du individuoj. I. unue estis tre ampleksa, bonvenigis eĉ Budhistojn, ktp., fine fariĝis pure kristana. La entrepreno, kies gazeto estis La I., nun stagnas aŭ ĉesigis sian agadon. Laŭ I. ŜIRJAEV.

Religiaj Esperanto-asocioj
Iamaj Esperanto-asocioj
Intersteno

Intersteno (= Internacionalstenografio) de Felix von Kunowski, moderna stenografia sistemo. Vere internacia, ĉar aplikebla por ĉiu lingvo. La eltrovinto mem verkis malgrandajn lernilojn por proks. 30 lingvoj; li kaj aliaj ankaŭ pli detalajn lernolibrojn por unuopaj lingvoj (E, germana, angla, franca, hispana, pola, rusa, hebrea, greka, japana.) La fundamento de I. estas tiel simpla, ke ĝin povas lerni infanoj, kiuj ankoraŭ ne scias la komunan (long-) skribon, dum kelkaj semajnoj. Jam lernis ĝin tiaj infanoj en diversaj landoj. La ortografio estas pure fonetika, kiel la E-a; la signoj estas: simplaj strekoj; ĉiu signo signifas ĉiam la saman sonon. Ankaŭ la metodo de plimallongigado en la debatskribo estas simpla, kaj preskaŭ la sama en ĉiuj lingvoj. Dum la lastaj jaroj Kunowski eltrovis plue presliterojn por sia sistemo, tiel ke I. nun estas ne nur skribebla, sed ankaŭ presebla per proks. 200-300 tipoj. Presita I. estas pli klare legebla kaj malpli longa ol nuna gazetpresaĵo. La interstenano celas ke I. anstataŭu la nunajn skribajn kaj presajn alfabetojn en ĉiuj lingvoj. Provizore tiu ĉi celo estas malhelpata en multaj landoj per ŝtata protektado de aliaj sistemoj. Por disvastigi siajn ideojn en la diversaj landoj, kaj por interkompreniĝadi, la interstenanoj uzas E-n (la supre nomitaj malgrandaj lerniloj estas verkitaj en E). Gazetoj eliris ĝis nun en Germanujo: du preslitere (unu germana, unu E-a) kaj tri aŭtografitaj (du germanaj, unu multlingva.) Unuopaj pluaj gazetoj aperas en aliaj landoj (Grekujo, Japanujo, ktp.) H. FRIESZ (Interstenano).

La gvidideo de I. estas tre simpatia precipe por E-istoj. Sed estas dube, ĉu unusola skribsistemo povus kontentigi tiel multajn kaj diversajn bezonojn, tiujn de la skribaj kaj presaj aIfabetoj, tiujn de la stenografio en la malalta kaj alta gradoj kaj por ĉiuj lingvoj, (kvankam kun modifoj) Tamen, eĉ se I. signos nur ĝustan direkton en la plisimpligo kaj unuecigo de la skribformoj, ĝi havos gravan signifon en la skriba tekniko, malgraŭ tio, ke multaj tradicioj, la tuta librotrezoro kaj ĉiuj presejoj de la mondo ne estas ofereblaj eĉ al la plej perfekta skribsistemo.

Bibliografio
Kunovski, F. de. Internacionalstenografio en ĉiuj kulturli ngvoj. Aldono por la Gvidilo en Esperanto. Enkonduko kaj tri partoj . Enkonduko (4 pĝ.) kaj 1-a parto (14 pĝ.) (Germana, Angla, Franca, Hispana, Itala, Pola, Rusa.) Eld. Instituto de Internacionalstenografio, Duisburg. 14X22 cm.

Referencoj

Eksteraj ligiloj 
 Enciklopedio de Esperanto/I en sia originala formo en la Interreto
 Enciklopedio de Esperanto en elŝutebla versio (PDF).

Steno
Io-ujo-batalo

Io-ujo-batalo estas la nomo de la akra disputo, kiu ekflagris en Esperantujo pri la sufikso -io por landnomoj, iniciatita de Hector Hodler, tiama prezidanto de Universala Esperanto-Asocio. La kontraŭpartion gvidis profesoro Cart. La batalo estis tre akra, temis pri bojkoto kontraŭ UEA, la LK oficiale malaprobis la sufikson -io, ktp. Fine UEA cedis. Nun, kiam pli ol duono de la Esperantistaro uzas la sufikson -io, tiu batalo ŝajnas malŝparita heroaĵo. Certe ĝi havis la rezulton, ke la sufikso -io eĉ nun ne estas ĝenerale uzata, kvankam ĝi nepre estus jam sen la oficiala kontraŭstaro. Kalocsay.

"Temis ne pri bojkoto de UEA, sed pri la fakto, ke la gazeto ,E' misuzis sian pozicion dum la militaj jaroj enkonduki novan kontraŭfundamentan formon. - La serioza afero ne estis la malgravaĵo -io anstataŭ -ujo, sed la principo de ŝanĝo en la Fundamento, kiu estas treege grava, kaj absolute ne permesebla. - La uzo de -io fariĝis kvazaŭ politika dialekto en E." (M. C. B.).

La batalo en la Esperanta Vikipedio 
La batalo okazis en 2009 en la Esperanta Vikipedio, kiam la vikipediisto Bertilow (Bertilo Wennergren) volis enkonduki la ujo-formojn kaj alinomi la ekzistantajn artikolojn al la ujo-formo. En tiu apogis lin ĉefe vikipediisto Marcos. Bertilow jam en majo de 2009 agadis en kadro de UEA kaj sukcesis akceptigi Liston de Rekomendataj Landnomoj.

Post tio okazis somere de 2009 akra diskuto, kiun vi povas sekvi tie ĉi:
antaŭeventoj en 2007
Vikipedio:Baloto/-ujo aŭ -io en la artikolaj titoloj
Vikipedio:Baloto/Landonoma unueco/arkivo 1a raŭndo
fina rezulto de la diskuto, baloto en 2009

Postaj eventoj 
Pro la malsukceso konvinki plimulton pri favorado de la ujo-formoj, Bertilo forlasis la Esperantan Vikipedion.

Vidu ankaŭ 
 Landnomoj en Esperanto
 -i-
 -uj-

Referencoj 

Lingvaj disputoj
Esperanto
IRA

La vorto havas plurajn signifojn:
IRA (Irlando) estas Irlanda Respublik(an)a Armeo
IRA estas Internacia Radio-Asocio
Ira estas adjektivo de verbo "iri", vidu artikolojn:
 Irado
 Ira ŝraŭbeco
Ira estas formo de rusa virina persona nomo "Irina"
ira estas kodo de iranaj lingvoj (aliaj) laŭ normo ISO 639-2.
Esperanto-movado en Irako

La Enciklopedio de Esperanto de 1934 skribas pri la tiutempa stato de la Esperanto-movado en Irako (Mezopotamio): 

"Danke al modela subteno de J. A. Massi ni povis kontakti kun konsiderinda nombro da interesitoj kaj novaj samideanoj, precipe en Bagdad." (raporto de la Internacia Centra Komitato - ICK 1931.) "La rilatoj iom malfirmiĝis." (1933) - En 1933 ekzistis delegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA) en la havenurbo Basra.

Irako
J. R. G. Isbrücker

Johannes Rijk Gerardus (Jan) ISBRÜCKER (naskiĝis la  en Hago, mortis la ) estis nederlanda inĝeniero, kiu esperantistiĝis en 1909. Post la Dua mondmilito li skribis sian nomon sen tremaoj (do Isbrucker, la prononco restis la sama).

Vivo 
Profesie Jan Isbrücker estis inĝeniero de elektrotekniko, speciale pri malforta kurento. Ĝis sia pensiiĝo li estis vicdirektoro de la Supera Teknika Lernejo en Hago. Liaj nederlandaj lernolibroj pri elektroniko ĉiam enhavis resumon en Esperanto.

Li estis edzo de Julia C. Isbrücker.

Esperanto 
Isbrücker estis estrarano de la haga grupo "Ĉiam Antaŭen" kaj de la landa asocio "La Estonto Estas Nia", kaj prezidanto de la 12-a Universala Kongreso en Hago, 1920. Li estis komitatano de la Universala Esperanto-Asocio kaj fariĝis vicprezidanto en 1934.

Isbrücker estis membro de la ekzamena komitato. Inter 1937 kaj 1963 li estis prezidanto de la Akademio de Esperanto. Sub lia gvido aperis Sepa Oficiala Aldono al la Universala Vortaro kaj studo Pri la Vortfarado en Esperanto. Ankaŭ li konsultis M. de Waard kaj lian La Esperanta Literaturo.

Verkoj originalaj 
 Esperanto als de internationale taal der techniek (1924)
 Esperanto en de Internationale Congressen (1926-1931)
 La Evoluo de Telefonio (1928)
 Historio kaj organizo de la Esperanto-movado (1932)
 La Esperanto-Movado. Ĝia Historio, Organizo kaj Nuna Stato (kun C. Støp-Bowitz, 1948)
 Lucifer

Tradukoj 
 Limburg Brouwer, P. A. S. van: Akbar : orienta romano (Trad. J. C. kaj J. R. G. Isbrücker kaj J. Ziermans).
 Vondel, Joost van den: Gysbreght van Aemstel: la detruo de lia urbo kaj lia ekzilo (1932)
 Vondel, Joost van den: Josef en Dotan (1937)

Bibliografio 
 1936: Foto en La Praktiko 1936/5 (51), p. 7 okaze de estrarkunsido de UEA dum pasko 1936 en Ĝenevo kun s-roj Cecil C. Goldsmith, la nova direktoro de UEA, M. Movo, Parizo, Louis Bastien, prezidanto, Malmgren kaj Hugo Steiner, estraranoj.
 1935: Biografio. En: Revuo Esperanto (UEA) Jan. 1935, p. 8 (kun foto).
 1922: N.I. [Foto de Isbrücker, Setälä, Sandström, Warden, Privat, Arnhold, Chavet, Frenckell] en: Esperanta Finnlando 8-9/1922 (aŭg.-sep. 131).

Eksteraj ligiloj 

 Libroj kaj aliaj dokumentoj de kaj pri J. R. G. Isbrücker en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 
 Artikoloj de kaj pri Johannes Isbrücker en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)
 Biografio en Revuo Esperanto (UEA) Jan. 1935, p. 8.

Referencoj 

Nederlandaj esperantistoj
Akademio de Esperanto
Historiistoj pri Esperanto
Estraranoj de UEA