alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Alsterci

Alsterci ili Ulsterci u najširem smislu označavaju stanovnike Ulstera, najsjevernije od četiri tradicionalne provincije u Irskoj. 

U užem smislu Alsterci označavaju stanovnike Sjeverne Irske, kao i Republike Irske koji se etnički identificiraju s Ulsterom. To su u pravilu potomci škotskih i engleskih doseljenika u Irsku 17. vijeka, koje karakterizira snažno ispovijedanje protestantske vjere.

Alsterci su stoga pretežno pristaše ulsterskog unionizma, te se, usprkos nominalnog prihvaćanja irskog identiteta, odbijaju projekt ujedinjenja Irske odnosno zajednički život s pretežno katoličkim ostatkom otoka.

Uz pojam Alsterci se vezuje i pojam Ulsterski Škoti.

Narodi
Irska
Škoti

Škoti je naziv koji u najširem smislu predstavlja stanovnike Škotske, a u užem smislu etničku grupu odnosno naciju koja potječe iz Škotske.

Škoti su heterogena nacija koja potječe od Pikta - drevnih prastanovnika sjevera Britanije, koji su se nešto kasnije pomiješali s keltskim Gelima i Britima. Od 7. vijeka n.e. u škotski etnički korpus ulazi sve više primjesa germanskih naroda kao što su Englezi, koji prodiru s juga, te Nordijci koji prodiru sa sjevera.

Ti su se trendovi mogli zamijetiti u škotskom srednjem vijeku kada je u lokalnoj književnosti ispočetka dominirao gelski jezik, da bi potom počeo prodirati rani škotski, germanski jezik pod snažnim utjecajem srednjeg engleskog. Oko 1500. se među Škotima počinje stvarati podjela između "Highlandera" na krajnjem sjeveru koji govore gelski te "Lowlandera" koji govore engleski.

Usprkos tim podjelama, Škoti su se kroz cijeli srednji vijek uspješno odupirali nastojanjima Engleza da ih okupiraju kao što se to dogodilo s Walesom i Irskom. 

Tako su Škoti u moderno doba ušli s formiranom nacionalnom svijesti. U 16. vijeku se u Škotskoj javlja reformacija u daleko ekstremnijem obliku nego u Engleskoj koja je odabrala umjereniji anglikanizam. S druge strane, veliki dio Škota je ostao vjeran katolicizmu, što je uzrokom tradicionalnih suparništava koja traju sve do danas. 

Škotska se konačno ujedinila s Engleskom 1707. godine, a oružani otpor tom ujedinjenju je konačno skršen pola vijeka kasnije. Taj je proces posebno teško pogodio "Highandere" koji su prisiljeni na emigraciju u Sjevernu Ameriku, te postupnu asimilaciju u "Lowlandere". 

Iako je Škotska ostala relativno siromašna u odnosu na Englesku, mnogi Škoti su postali graditelji Britanskog imperija, a škotski nacionalizam se obično ispoljavao kao folklor. To se djelomično promijenilo s otkrićem nalazišta nafte u Sjevernom moru, koje je kod mnogih Škota potaklo pokret za većom autonomijom i nezavisnošću. Tim zahtjevima se djelomično izašlo u susret 1997. godine formiranjem Škotskog parlamenta i vlade.

Vanjski linkovi 

 Origins of Britons

Narodi
Škotska
Sškoti
Sškoti
Opština Gora

Opština Gora je opština koja je nastala u državi Srbiji nastala iz sreza Gorskog Vardarske Banovine. Površina opštine je 385,6 km². Administrativni centar je bio u mestu Vranište. 

Danas, ponovo postoji opština Gora pod ingerencijom Republike Srbije, sa administrativnim centrom u selu Vranište i matičnom službom u Kruševcu.

Na Kosovu, za kosovske vlasti, postoji opština Dragaš. UNMIK je formirao ovu opštinu, a danas je pod rukovodstvom kosovskih institucija. Opština Dragaš obuhavata Opolje i teritoriju opštine Gora.
Za sve iole razumne i učene ljude istorija ne može da se promeni nekakvim plavim šlemovima i zelenim novčanicama tako da je Gora postojala i pre osvajačkih pohoda zapadnih sila koje su sada na vlasti.

Naselja 

 
Gora
Prizrenski upravni okrug
Opština Despotovac

Opština Despotovac se nalazi u Srbiji, oko 130 km jugoistočno od Beograda. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, opština ima 25.611 stanovnika. Na teritoriji opštine se nalazi Manastir Manasija.

Naseljena mesta 
 Balajnac
 Beljajka
 Bogava
 Brestovo
 Bukovac
 Veliki Popović
 Vitance
 Grabovica
 Grčko Polje
 Despotovac (grad)
 Despotovac (selo, poznato i kao Vojnik)
 Dvorište
 Zlatovo
 Židilje
 Jasenovo
 Jelovac
 Jezero
 Lipovica
 Lomnica
 Medveđa
 Miliva
 Panjevac
 Plažane
 Popovnjak
 Ravna Reka (rudarsko naselje)
 Resavica (varošica)
 Resavica (selo, poznato i kao Dutovo)
 Senjski Rudnik (rudarsko naselje)
 Sladaja
 Stenjevac
 Strmosten
 Trućevac

Despotovac
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Opština Golubac

Opština Golubac je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Braničevski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 368 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 15.083 ha, a na šumsku 16.554 ha).

Centar opštine je grad Golubac. Opština Golubac se sastoji od 24 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 9.913 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -11,2 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 1.220 ljudi. U opštini se nalazi 17 osnovnih škola.

Vidi još 
 Golubac

Golubac
Opština Gornji Milanovac

Opština Gornji Milanovac je opština u Srbiji, u Moravičkom okrugu. Središte opštine je Gornji Milanovac. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, opština Gornji Milanovac ima 47.641 stanovnika.

Naseljena mesta 
Sela na Opštini Milanovac su: Belo Polje, Beršići, Bogdanica, Boljkovci, Brajići, Brđani, Brezna, Brezovica, Brusnica, Varnice, Velereč, Vraćevšnica, Vrnčani, Gojna Gora, Gornja Vrbava, Gornja Crnuća, Gornji Banjani, Gornji Branetići, Gornji Milanovac, Grabovica, Davidovica, Donja Vrbava, Donja Crnuća, Donji Branetići, Dragolj, Drenova, Družetići, Zagrađe, Jablanica, Kalimanići, Kamenica, Klatičevo, Koštunići, Kriva Reka, Leušići, Lipovac, Lozanj, Ločevci, Lunjevica, Ljevaja, Ljutovnica, Majdan, Mutanj, Nakučani, Nevade, Ozrem, Polom, Pranjani, Prnjavor, Reljinci, Rudnik, Ručići, Svračkovci, Semedraž, Sinoševići, Srezojevci, Takovo, Teočin, Trudelj, Ugrinovci, Cerova, Šarani, Šilopaj.

Eksterni linkovi 

 Zvanična prezentacija opštine

Gornji Milanovac
Opština Gornji Milanovac
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Frizi

Frizi je naziv za germansku etničku grupu sjeverozapadne Evrope, kojoj je postojbina oblast zvana Frizija - na granici današnje Nizozemske i Njemačke.

Frizi predstavljaju jedan od najstarijih germanskih naroda, koji se spominje još u rimskim ljetopisima. U prošlosti su bili moreplovci, a dio njih je zajedno sa sebi srodnim Anglima, Jutima i Saksoncima su u 6. vijeku izvršili invaziju Britanije temeljem koje je stvorena moderna engleska nacija.

U samoj Friziji su Frizi nešto kasnije došli pod žestoki pritisak Franaka i Saksonaca, a nakon srednjeg vijeka postali predmetom asimilacije od strane modernih nacija kao što su Nizozemci, Nijemci i Danci. Frizijski jezik - koji predstavlja temelj njihove kulture i identiteta - danas je očuvan samo na uskom pojasu na obali Sjevernog mora.

Eksterni linkovi 
 The Frisian Meeting Place 

Germanski narodi
Etničke grupe Njemačke
Etničke grupe Nizozemske
Etničke grupe Danske
Nizozemci

Nizozemci ili Holanđani (nizozemski Nederlanders) je naziv za germansku etničku grupu koja potječe iz oblasti sjeverozapadne Evrope poznate kao Nizozemska.

Većina predaka današnjih Nizozemaca bili su Franci, koji su se na područje Nizozemske naselili oko godine 400. a kasnije predstavljali jezgru Franačke države. Njenom podjelom je područje Nizozemske pripalo Svetom rimskom carstvu, ali su lokalni plemići relativno brzo ostvarili de facto nezavisnost. 

Ključni događaj za stvaranje moderne nizozemske nacije bila je reformacija, koja je, pogotovo u svojoj kalvinističkoj verziji, među stanovnicima Nizozemske našla plodno tlo. To se dogodilo kada je tim oblastima vladala Španija, čiji je dvor bio pod snažnim utjecajem Katoličke crkve te zbog hereze praktički sve Nizozemce osudio na smrt. Uslijedio je dug i krvavi Osamdesetogodišnji rat u kome je sjeverni dio Nizozemske ostvario nezavisnost i profilirao se u jednu od ekonomskih najmoćnijih te kulturno najnaprednijih država na svijetu. Južni dio Nizozemske je ostao pod katoličkom vlašću, te se tamo razvio poseban etnički identitet Flamanaca.

Kao pomorski narod, Nizozemci su u 17. vijeku počeli kolonizirati prekomorske zemlje, te su tako u Sjevernoj Americi osnovali današnji New York, a na jugu Afrike Capetown. U Sjevernoj Americi su nizozemske zajednice u 18. i 19. vijeku asimilirane u novu američku naciju, iako je dio njih - od kojih je najpoznatija sekta amiša - očuvao svoj posebni identitet. Na jugu Afrike se nakon pada kolonije pod britansku vlast nizozemska zajednica otpočela emigraciju u unutrašnjost kontinenta i do kraja 19. vijeka formirala posebni etnički identitet zvan Afrikaneri.

Zbog činjenice da se veliki dio poljoprivrednog zemljišta nalazi ispod razine mora je Nizozemce kroz vijekove natjerala da radišnost prigrle kao svoju najveću vrlinu, isto kao što je prosperitet stečen prekomorskom trgovinom stvorio tradiciju tolerancije po kojoj se Nizozemska danas ističu među svim zemljama Evrope i svijeta. Prvi koji su uživali te plodove bili su Židovi, a kasnije i hugenoti protjerani iz katoličke Francuske. Kasnije se ta tradicija odrazila i kroz prihvaćanje liberalizma u društvenoj sferi - a najpoznatije manifestacije toga jesu seksualna revolucija, legalizacija prostitucije i istospolnih brakova, kao i dekriminalizacija marihuane i tzv. lakih droga. Nizozemsku tradiciju tolerancije je, međutim, u posljednje vrijeme izazvao sve veći broj imigranata iz muslimanskih zemalja koji liberalizam zemlje-domaćina smatraju nespojivim sa svojim vjerovanjima.

Vanjske veze 
 Dutch Immigrant Communities in Canada 
 NLBorrels, a global network for Dutch Expatriates

Germanski narodi
Etničke grupe Nizozemske
Belgija
Flamanci

Flamanci ili Flandrijci, je izraz koji se koristi za germansku etničku grupu kojoj je postojbina zapadni dio današnje Belgije, odnosno regija zvana Flandrija.

Flamanci su po svom porijeklu srodni Nizozemcima - odnosno potječu od germanskih plemena koja su se na sjeverozapad Evrope doselila između 4. i 6. vijeka, za vrijeme Velike seobe naroda. Flamanci s Nizozemcima osim porijekla dijele i nizozemski jezik, a Flandrija se dan-danas smatra dijelom šire nizozemske regije.

Za razvoj flamanske nacionalne svijesti je veliku važnost imala činjenica da su se u njoj u srednjem vijeku razvili bogati gradovi čija se ekonomija temeljila na počecima industrije. Pokušaj francuskih kraljeva da pokore te gradove je suzbijen u legendarnoj bitci kod Courtraija 11.7. 1302. u kojoj je gradska i seoska milicija potukla francuske vitezove. Flamanci su tako uspjeli očuvati svoj politički i kulturni identitet.

Drugi najvažniji događaj za razvoj Flamanaca kao posebne nacije bila je reformacija u Nizozemskoj te dugogodišnji rat u kojem je južni dio - uključujući Flandriju - ostao pod vlašću katoličkih habsburških vladara. Zbog toga je Flandrija postala katoličkom zemljom i započela drukčiji kulturni razvoj od svojih sjevernih protestantskih susjeda.

Nakon kraćeg perioda pod nizozemskom vlašću, belgijska revolucija je Flandriju dovela u okrilje nove belgijske države, kojom su, zahvaljujući industrijskoj revoluciji na istoku, dugo vremena dominirali frankofoni Valonci. Siromašenje zapada Belgije na račun istoka je dovelo do snažne ekonomske emigracije Flamanaca koja je potrajala sve do prvog svjetkog rata.

Flamanci su se u novoj državi dugo vremena osjećali zapostavljenima, pa je to dovelo do pokreta za autonomiju i nezavisnost. Ta nastojanja su nakon drugog svjetskog rata doveli do federalizacije Belgije, odnosno pokušaja da se Flamancima i Valoncima institucionalno izjednači politički položaj. Usprkos tome, u Flandriji je flamanski nacionalizam još uvijek jak, te se uz zahtjeve za nezavisnost odražava i u zahtjevu za ujedinjenje s Nizozemskom. Najpoznatiji predstavnik tog pokreta je ekstremno desna stranka Vlaams Belang koja je u posljednje vrijeme najjača među svim političkim strankama Flandrije.

 
Germanski narodi
Belgija
Etničke grupe Nizozemske
Luksemburžani

Luksemburžani su maleni germanski narod nastanjen u Luksemburgu (272,000), te nešto u Njemačkoj (15,000), Belgiji (4,300), Francuskoj (3,600) i (tek 300) u Austriji. Van svoje matice zemlje najviše ih ima u Sjedinjenim Državama (56,000). Luksemburžani su po vjeri katolici a služe se leceburškim jezikom (prema našim prevodiocima N. i J. Paravić; letzeburgesch), članom germanske grane indouropske porodice jezika.

Jezik 
Luksemburški jezik, letzeburgesch (engl. Luxembourgisch) germanski je dijalekt s mnogo posuđenica iz francuskog, on je jezik naroda, njihovog identiteta i pripadnosti zajednici. Luksemburg ipak uz leceburški ima još dva službena jezika, to su njemački koji se koristi u trgovini, novinarstvu i crkvi, i francuski u administraciji, odnosno u vladi i na dvoru.

Historija 
Luksemburžan imaju snažan osjećaj nacionalnog identiteta, kojega reflektiraju u svom nacionalnom motu ' Mir wëlle bleiwe wat mir sin ' odnosno Želimo ostati ono što jesmo. Luksemburg je malena država zapadne Europe. Zatvorena je granicama Francuske, Njemačke i Belgije, utemeljena 963., postaje veliko vojvodstvo 1815., ali 1839. gubi velik dio teritorija u korist Belgije. Punu nezavisnost postiže 1867. Nasljeđe suvremenih Luksemburžana proizlazi najvećim dijelom od Kelta, Franaka i drugih germanskih naroda koji su prolazili ovim važnim raskršćem u vrijeme prije i poslije rimske okupacije.

Kultura 
Luksemburžani imaju jedan od najviših standarda na svijetu. Njihove najznačajnije svečanosti integralni su dijelovi kulture Luksemburžana. Uz karnevale koji se održavaju šest tjedana nakon Božića, tu su i Bürgsonndeg (sljedeći tjedan iza Božića) kada pale veliku vatru pod otvorenim nebom. Tradicionalno se još od starih dana (1340.) održava Schueberfouer koje je osnovao Jan od Češke (Johann der Blinde von Luxemburg), Nacionalni dan (23. jun), Genzefest i Bijela nedjelja (Whitsunday; 7. nedjelje iza Uskrsa), i vinski festivali koji počinju u 8. mjesecu.

Eksterni linkovi 
 Being a Luxembourger 

Germanski narodi
Luksemburg
Etničke grupe SAD-a
Etničke grupe Njemačke
Alzašani

Alzašani je naziv koji u širem smislu označava stanovnike francuske regije Alsace, dok u užem smislu predstavlja pripadnike posebne etnolingvističke grupe temeljene na govorenju alzaškog jezika.

Iako prema popisu oko 39 % stanovnika govori alzaški jezik, čineći ga drugim regionalnim dijalektom/jezikom iza oksitanskog, većina Alzašana se u etničkom smislu opredijeljuju kao Francuzi i, u nešto manjoj mjeri, Nijemci.

Na stvaranje posebnog alzaškog jezika kao i regionalnog identiteta, dosta je utjecala činjenica da je ta regija kroz historiju često mijenjala gospodare - bilo razne francuske, bilo razne njemačke vladare.

Germanski narodi
Etničke grupe Francuske
Lihtenštajnci

Lihtenštajnci je naziv koji se u širem smislu koristi za stanovnike kneževine Lihtenštajn, a u užem smislu za pripadnike germanske etnolingvističke grupe koja svoj identitet temelji na korištenju alemanskog jezika i kulturi vezanoj uz historiju Lihtenštajna.

Lihtenštajnci čine oko 2/3 stanovništva Lihtenštajna (30.000), dok su ostatak imigranti iz drugih, pretežno evropskih država. Glavna vjera je katoličanstvo (75 %), a iza nje slijedi protestantizam (7 %) dok ostalo čine agnostici, ateisti i pripadnici manjih, uglavnom ne-kršćanskih zajednica.

Germanski narodi
Lihtenštajn
Germanošvajcarci

Germanošvajcarci ili Germanošvicarci je naziv koji se koristi za dio švicarske nacije kojima je maternji jezik švicarski njemački.

Germanošvajcarci potječu od mješavine germanskog naroda Alemani i lokalnog galo-romanskog življa na sjeveru današnje Švicarske. U srednjem vijeku i kasnije su zbog niza geografskih, ekonomskih i političkih okolnosti stvorili etnički identitet različit od svojih germanskih susjeda koji su s vremenom postali dio njemačke i/ili austrijske nacionalne matice. 

Danas žive u sjevernom i centralnom dijelu Švicarske i čine oko 63 % stanovništva Konfederacije. Slično kao i Frankošvajcarci, Italošvajcarci i Retoromani se u političkom smislu se identificiraju sa svojim kantonima, odnosno Konfederacijom.

Germanski narodi
Švicarska
Zoran Janković

Zoran Janković (rođen 1. januara 1953. u Saraorcima kod Smedereva, Srbija) je slovenački ekonomista i političar, koji od 2006. vrši dužnost gradonačelnika Ljubljane. 

Rođen je varošici blizu Smedereva, od oca Srbina i majke Slovenke, ali se porodica seli u Ljubljanu gde Zoran završava gimnaziju i ekonomski fakultet. Postao je poznat kada je 1997. postao predsednik uprave slovenačkog poslovnog sistema Merkator. On je zaslužan za prerastanje Merkatora u najveće preduzeće u Sloveniji sa 15000 zaposlenih i razvijenim poslovima u zemljama regiona Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i Srbiji. Zbog ostvarenih rezultata dobija prestižno nacionalno priznanje „menadžer godine 2002“. Njegova iznenadna smena sa rukovodećeg položaja se dovodi u vezu sa promenama u političkim sferama i netrpeljivosti nove političke elite. 

Posle odlaska sa te funkcije je ostao zapamćen kao uspešan i sposoban čovek što mu je donelo popularnost zahvaljujući kojoj je 22. oktobra 2006. godine ubedljivo, već u prvom krugu, pobedio na izborima za gradonačelnika Ljubljane kao nezavisan kandidat. Janković tvrdi da mu je jedan od uzora Milan Bandić, kontroverzni ali i popularni gradonačelnik Zagreba. Godine 2010. je na izborima uspio osvojiti i drugi mandat.

Pored poslovne karijere je veoma aktivan i na sportskom planu. Od 1984. do 1990. je bio potpredsednik košakaškog kluba Olimpija, između 1992. i 1997. godine predsednik sopstvenog rukometnog kluba Krim Electa, a od 1996. do 2004. godine predsednik rukometnog saveza Slovenije. Za njegovog mandata je Slovenija osvojila srebrnu medalju na Evropskom prvenstvu u rukometu 2004. godine.

Pred parlamentarne izbore 2011. osnovao je vlastitu stranku pod nazivom Lista Zorana Jankovića – Pozitivna Slovenija (LZJ - PS), koja je 4. decembra 2011 godine pobedila na izborima sa 29% glasova. Usprkos toga, nije postao novim premijerom, jer je sastavljena nova koalicija na čelu sa desničarskim premijerom Janezom Janšom. 

Slovenski političari
Gradonačelnici Ljubljane
Biografije, Smederevo
Jugoslavenski ateisti
Letonci

Letonci ili Latvijci su baltički narod, koji pretežno živi u Letoniji, gde čini oko 58% stanovništva. Letonci su po veroispovesti većinom protestanti, a govore letonskim jezikom, koji pripada baltičkoj grupi indoevropske porodice jezika (baltički i slovenski jezici su veoma srodni i zajedno čine baltoslovenski ogranak indoevropske jezičke porodice). Letonaca ukupno ima oko 1.643.000, od toga u Letoniji oko 1.487.000.

Indoevropski narodi
Etničke grupe Letonije
Etničke grupe Litvanije
Rusini

Rusini ili Ruteni je izraz koji se koristi za:

 kao arhaični izraz za Ukrajince;
 izraz za stanovnike drevne oblasti Rutenija (Bjelorusija i zapadna Ukrajina);
 Karpatski Rusini, etnička grupa, odnosno podgrupa ukrajinskog naroda;
 Panonski Rusini, etnička grupa koja živi u oblastima bivše Jugoslavije.
Rusini (Ukrajina)

Rusini su istočnoslovenski narod, koji pretežno živi u zapadnoj Ukrajini, u pokrajini Transkarpatija, a ima ih ukupno oko 610.000, od toga u Ukrajini oko 560.000. Njihov jezik spada u grupu istočnoslovenskih jezika. Rusine neki smatraju posebnim narodom, dok ih drugi smatraju delom ukrajinskog naroda.

Pored ovog imena, Rusini se u istorijskim dokumentima pominju i pod imenima Ruteni i Malorusi. Postoje takođe i Rusini u Vojvodini, čiji jezik spada u grupu zapadnoslovenskih jezika i sličan je slovačkom.

Slavenski narodi
Istočni Slaveni
Etničke grupe Ukrajine
Lužički Srbi

Lužički Srbi su Zapadni Sloveni (gornjolužičkosrpski: Serbja – Serbja, donjolužičkosrpski: Serby – Serbi), poznati i kao Severni Srbi ili Lužičani, su stari zapadnoslovenski narod, koji živi u istočnom delu Nemačke, u nemačkim pokrajinama Saksonija i Brandenburg, u kraju koji je poznat kao Lužica. 

Govore dva slična jezika: gornjolužičkosrpski (pod uticajem češkog jezika) i donjolužičkosrpski (pod uticajem poljskog jezika). Oba jezika spadaju u slovensku grupu indoevropske porodice jezika. Lužičkih Srba ukupno ima oko 60.000, a po veroispovesti su većinom protestanti, a manjim delom katolici.

Geografija 

Lužički Srbi naseljavaju područje jugoistočno od Berlina prema poljskoj i češkoj granici, sve do Drezdena. Područje naseljeno Lužičkim Srbima se deli na dve geografske oblasti, koje su u svom istorijskom životu bile najvećim delom razdvojene, a samim tim su živele i razvijale se pod različitim političkim i društvenim uslovima. To su Gornja Lužica i Donja Lužica, od kojih je prva bila u sastavu Saksonije i u nešto boljim društveno-političkim uslovima nego Donja Lužica, koja se nalazila u sastavu Pruske. 

Kulturno središte Gornje Lužice je Budišin (nemački: Bautzen), a Donje Lužice Kočebuz (nemački: Cottbus). U administrativnom smislu, Gornja Lužica je danas deo nemačke pokrajine Saksonije, dok je Donja Lužica deo pokrajine Brandenburg.

Sa njihovih prvobitnih naseobina Lužički Srbi su nasilno saterani u prostor između Labe i kapija Berlina, između Budišina i Kočebuza, nekad močvarno i pusto zemljište, koje su oni svojim vrednim rukama većim delom pretvorili u urban kraj.

Kultura 
Lužičkosrpsko stanovništvo je izmešano sa nemačkim življem. Bez obzira na viševekovnu germanizaciju Lužički Srbi su u duhovnoj i materijalnoj kulturi sačuvali brojne slovenske elemente. Zanimljive su trodelne kuće, ušorena i raštrkana sela, ženska narodna nošnja, što se sve bitno razlikuje od susednog i ѕa njima pomešanog nemačkog stanovništva. Razlikuje se u po nečemu od nemačkog i svadbeni ceremonijal. Narodno usmeno stvaralaštvo bogato je izrekama, poslovicama, pesmama i pričama. Očuvani su i stari muzički instrumenti.

Jezik 
Lužički Srbi govore dva slična jezika: gornjolužičkosrpski i donjolužičkosrpski. Oba jezika spadaju u lužičkosrpsku podgrupu zapadnoslovenskih jezika. Do drugog svetskog rata Lužički Srbi su pisali goticom i latinicom, a danas pišu samo latinicom.

Ime 
Lužički Srbi sebe nazivaju Srbima: Serbja, Serb, Serbowka, dok Srbe sa Balkana nazivaju Južni Serbja.

Eksterni linkovi 

 Lužički Srbi, njihova istorija i kultura 

Slavenski narodi
Lužički Srbi
Nikozija

Nikozija (Λεύκοσια, Lefkosia, Lefkosa) je najveći, a ujedno i glavni grad Kipra. Broji oko 170.000 stanovnika. Ime ovog grada u prijevodu sa grčkog bi otprilike značilo "bijeli grad". Kroz sami grad prolazi "zelena linija" pa je on podijeljen na grčki i turski dio. Nešto veći dio pripada južnom, odnosno grčkom Kipru. Centar ovog grada, poznatiji kao Ledra, je ujedno i najpoznatiji i od turista najposjećeniji dio. Ovaj trg je također podjeljen, a na turskoj strani on nosi naziv Bahčeli. U blizini ovog trga smješteni su mnogi kulturno-historijski objekti poput Selimove džamije, Ledra palače i mnogih drugih.

Eksterni linkovi 

 Univerzitet na Kipru

Gradovi na Kipru
Glavni gradovi u Aziji
Glavni gradovi u Evropi
Slovaci

Slovaci su zapadnoslovenski narod, koji pretežno živi u Slovačkoj, gde čini oko 86% stanovništva. Slovaci su većim delom katoličke, a manjim delom protestantske veroispovesti, a govore slovačkim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika.

Slovaka ukupno ima oko 6,200.000, od toga u Slovačkoj 4.600.000, u SAD-u 1,000.000, u Češkoj 300.000.

Prema popisu iz 2002. godine, u Vojvodini živi oko 56.000 Slovaka, a slovački jezik je jedan od 6 službenih jezika ove pokrajine. Središte Slovaka u Vojvodini je Bački Petrovac.

Etimologija 
Slovaci i Slovenci su jedini trenutni slavenski narod koji su sačuvali staro ime Slavena (jednina: slavěn) u njihovom imenu - pridjev "Slovak" je i dalje slovenský, a ženska imenica "Slovak" je još uvijek Slovenka u slovačkom jeziku. Samo se muška imenica "Slovak" promjenila u Slovenin, vjerovatno u srednjem vijeku.

Povezano 
 Slovaci u Hrvatskoj
 Slovaci u Vojvodini

Spoljašnje veze 

 Likovna i naivna umetnost Vojvodjanskih Slovaka 
 Politika Vojvodjanskih Slovaka  

 
Zapadni Slaveni
Etničke grupe Slovačke
Etničke grupe Češke
Moravljani

Moravljani (ili Moravci) ili Moravijci ( (ili kolokvijalno Moraváci, zastarelo Moravci)), je ime za niz malenih etničkih grupa naseljenih u području Moravske, Češka, koji govori moravski jezik (ili je ovo dijalekt češkog jezika). Neki Moravci smatraju posebnim narodom, drugi se klasificiraju u Čehe. 

Najpoznatije lokalne grupe Moravaca su u srednjoj Moravskoj: Hanáci u području poznatom kao Haná, prema boji hlača dijele se na crvene i žute. Ostale grupe su znatno malobrojnije, to su: Horáci, Blat'aci, Bañáci, Zabečáci i Moravčici. Na sjeveroistoku Moravske, osobito oko Opave pa do Českog Těšína naseljeni su: Dulané, Horalé, Valaši i neki manji. Sve ove manje gruipe poznate su kao Lachy, njihovi govori pokazuju prijelaz šleskim dijalektima. Južno od ovih naseljeni su Valaši, druga veća grupa koji se razlikuju gore navedenih, ime su dobili po stočarima 'Vlasima' koji su ovamo došli u 12. stoljeću ili kasnije. 

Moravaca u Češkoj ima oko 522.000.

Zapadni Slaveni
Etničke grupe Češke
Šlezijci

Šlezijci (Šlezjani) ili Šlesi (šl. Ślůnzoki, nemšl. Schläsinger, , , ) su zapadnoslovenski narod srodan Poljacima, koji pretežno živi u Poljskoj i Češkoj, na području istorijske pokrajine Šlezije, čija je nekadašnja teritorija podeljena između ovih država. Šlezijci govore poljskim i šlezijskim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika.

Šlezijaca ukupno ima oko 600.000, od toga u Poljskoj oko 585.000, a u Češkoj oko 12.231 (populacija Šleske je 8 milijuna ljudi, a Gornja Šleska 4 milijuna, pa su zapravo mala manjina u Šleskoj)

Reference 

Zapadni Slaveni
Etničke grupe Poljske
Etničke grupe Češke
Kašubi

Kašubi (; ; ) su lehitski zapadnoslovenski narod, koji pretežno živi u Poljskoj, na području istorijske pokrajine Pomeranije, čija je nekadašnja teritorija deo današnje Poljske. Regija je među Kašubima poznata i kao Kašubija. Smatra se da su Kašubi direktni potomci Pomeranaca, starog slovenskog plemena, koje je nastanjivalo ovo područje. Govore kašupskim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika. Kako je njihov jezik deo lehitske od ukupno tri podgrupe u okviru zapadnoslavenskih jezika (zajedno sa Poljskim i nekoliko izumrlih jezika) Kašube se zbog posebne bliskosti povremeno klasificira i kao zasebnu grupu Poljaka.

Prema popisu stanovništva u Poljskoj iz 2002. godine oko 5.000 ljudi se izjasnilo da su po narodnosti Kašubi, dok se oko 51.000 izjasnilo da govore kašupskim jezikom. Smatra se da osoba koje su poreklom Kašubi, ali se na popisu izjašnjavaju kao Poljaci ima oko 300.000. Najveći grad istorijske regije Kašubije je Gdańsk dok je od gradova sa značajnijim udelom građana koji se deklariraju kao Kašubi ili njihovi potomci najvažnija Gdynia. Između 80,3% i 93,9% stanovništva u gradovima kao što su Linia, Sierakowice, Szemud, Kartuzy, Chmielno, Żukowo itd. su kašupskog porijekla.

Vidi još 
 Univerzitet u Gdańsku
 Šlezijci
 Lužički Srbi
 Moravljani
 Goranci
 Rusini (Ukrajina)
 Panonski Rusini

Vanjske veze 

 http://www.zk-p.pl/ (poljski)
 http://www.kaszubia.com/ (kašupski, poljski, njemački)
 http://www.republika.pl/modraglina/kaszlink.html  (poljski, engleski, njemački)
 http://www.cassubia-slavica.com/ 

Slavenski narodi
Etničke grupe Poljske
Kašubi
Pomaci

Pomaci (bug. помаци) ili Muslimanski Bugari (bug. българи-мохамедани) su etnička podgrupa Bugara, koja pretežno živi u Bugarskoj, kao i u severoistočnoj Grčkoj. Bugarska statistika ih ne iskazuje posebno. Većinom su islamske veroispovesti, a govore bugarskim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika. Većina Pomaka živi u Turskoj oko 360.000, u Bugarskoj oko 67.000 naseljenih na jugu u oblasti Rodopa. Na osnovu jezićke pripadnosti južnih provincija određujemo veoma približan broj muslimana Bugara. Neki sebe smatraju Turcima svega oko 30.000 ali svoj jezik smatraju bugarski. Oni govore izvornim bugarskim dijalektom, U odnosu na Bošnjake Pomaci su gorštačko muslimansko stanovnistvo. Pomaci su druga najveća slovenska muslimanska grupa poslije Bošnjaka. Većina njih sebe u etničkom smislu smatra Muslimanima.

Povezano 
 Bugari
 Južni Sloveni
 Sloveni
 Spisak naroda sveta

Reference

Vanjske veze 

 Pomak Leaks 

Južnoslavenski narodi
Bugari
Etničke grupe Bugarske
Etničke grupe Grčke
Bugari

Bugari su južnoslovenski narod, koji pretežno živi u Bugarskoj, gde čini oko 85% stanovništva. Bugari su većinom pravoslavne veroispovesti, ali ima ih i muslimana i katolika. Bugari islamske veroispovesti su poznati pod imenom Pomaci. Bugarski jezik pripada slovenskoj grupi indoevropske porodice jezika. Bugara ukupno ima oko 7.000.000, od toga u Bugarskoj 6.000.000.

Istorija 
Ime Bugari potiče iz turkijski narod Prabugari, koji neko vrijeme nakon dolaska na Balkanu je bio asimiliran od Slavena.

U drugom veku nove ere Prabugari se doseljavaju na područje između Crnog i Kaspijskog mora (Severni Kavkaz). Pod pritiskom Huna na početku četvrtog veka, prabugarska plemena se naseljavaju na područje reke Don i Azovskog mora. U šestom veku, pod vođstvom kana Kubrata, Prabugari su formirali svoju državu (Veliku Bugarsku), koja se protezala od reke Dunav na zapadu, do reke Kuban na istoku, i od Crnog i Azovskog mora na jugu, do Doneca na severu. 

Posle smrti kana Kubrata, ova država se raspala. Jedan deo Prabugara ostao je da živi pored Crnog i Azovskog mora i misli se da su potomci ovih Prabugara današnji Balkari na Kavkazu. Drugi deo Prabugara preselio se na područje reka Volge i Kame, gde je formirao Povolšku Bugarsku. Potomci ovih Prabugara su današnji Tatari i Čuvaši u Ruskoj Federaciji. 

Treći deo Prabugara, predvođen kanom Asparuhom, preselio se na Balkan, gde se pomešao sa Slavenima i stvorio državu koja postoji i danas.
 
Četvrti deo Prabugara, predvođen kanom Kuberom, se prvo naselio u Panonskoj niziji (u Sremu), a potom na srednjem Balkanu.

Povezano 
 Bugarska
 Pomaci
 Slaveni
 Južni Sloveni
 Lista naroda svijeta

Reference 

 
Južnoslavenski narodi
Etničke grupe Bugarske
Torbeši

Torbeši su južnoslovenska etnička grupa, koja pretežno živi u Makedoniji. Torbeši se na popisu stanovništva u nacionalnom smislu uglavnom izjašnjavaju kao Muslimani (osim u Opštini Rostuša gde se svi popisuju kao Makedonci), ali ih neki smatraju etničkom grupom Makedonaca. Većinom su islamske veroispovesti, a govore makedonskim jezikom, koji spada u slovensku grupu indoevropske porodice jezika.

Ima ih ukupno oko 15.000.

Vidi još 
 Makedonci
 Muslimani (narod)
 Južni Sloveni
 Sloveni
 Spisak naroda sveta

Etničke grupe Makedonije
Slaveni
Krašovani

Krašovani (Karašovani, Krašovanje, Karaševci ili Koroševci, rumunski: Caraşoveni, Cârşoveni, Cotcoreţi, Cocoşi) su južnoslovenska etnička zajednica koja pretežno živi u Rumuniji, odnosno u županiji Karaš-Severin u rumunskom delu Banata. Velika večina Krašovana su Hrvati katoličke veroispovesti doseljeni iz Turopolja i Bosne Srebrene, a manji deo uz granicu sa Srbijom Timočanski Srbi. Karašovani govore (ovisno o nacijonalnosti) uglavnom hrvatskim jezikom a dijalektalno spadaju pod (torlački dijalekt) koji su prihvatili od Bugara ili Srba tokom 3 veka izolovanosti. 

Rumunska statistika Krašovane tretira kao hrvatsku manjinu i oko 200 ljudi kao posebnu Karašovansku zajednicu. Prema zadnjem popisu stanovništva Rumunije (županija Karaš-Severin) Karašovani se uglavnom smatraju Hrvatima, dok se manji deo smatra posebnim narodom, a najmanje deo uz granicu sa Srbijom Srbima. Srpski deo Krašovana se u Banat doselio iz Timočke Krajine krajem 14. veka, dok se drugi Hrvatski deo doselio iz Turopolje|Turopolja, čime se objašnjavaju tragovi kajkavštine u lokalnom govoru a manja grupa Hrvata doselila je i iz Bosne Srebrene. 

Ima ih ukupno oko 6.000, od čega se većina izjašnjava kao Hrvati, a manji deo kao Srbi, a svega oko 200 kao posebna etnička grupacija ().

Istorija i poreklo 
Područje koje naseljavaju Krašovani je bilo i ranije nastanjeno stanovništvom slovenskog porekla. Naseljavanje Krašovana je izvršeno iz tri oblasti, jedan deo oko reke Timok, stanovništvom koje je sa sobom donelo torlački govor i ono je prenelo torlački osnov na Hrvatsku Karašovansku enklavu koja je poreklom iz Turopolja i Bosne doseljena na posed Rimokatoličkog biskupa/episkopa. Početkom 20. veka se, pretežno među bugarskim naučnicima, smatralo se da su Krašovani - i to pre svega zbog torlačkog govora - bugarskog porekla.

Dijalekat 
Dijalekat kojim govori ova nevelika skupina je nekarakterističan za Banat, odnosno za Srbe koji žive u ovom delu Banata i koji govore ekavskom varijantom štokavskog dijalekta, taj govor je mešavina kajkavsko-štokavko-rumunijskog rečnika sa torlačkom afirmacijom.

Povezano 
 Južni Sloveni
 Sloveni
 Hrvati
 Spisak naroda sveta

Južnoslavenski narodi
Etničke grupe Rumunije
Bunjevci

Bunjevci su slavenska etnička grupa poreklom sa Dinarskog gorja koja danas živi u Bačkoj, a oko čijeg karaktera i identiteta dan-danas traju velike kontroverze. Tako se dio Bunjevaca smatra zasebnom etničkom grupom tj. narodom te su kao takvi priznati u službenim statistikama Srbije. Dio Bunjevaca se smatra dijelom hrvatskog naroda, a manji dio Srbima. Bunjevci u Mađarskoj su pokrenuli zahtjev za priznanje posebnog manjinskog statusa.

Slaveni
Vojvodina
Opština Žagubica

Opština Žagubica je opština koja pripada Braničevskom okrugu u Srbiji. prostire se na 760 km2 i u administrativnom pogledu skoro u potpunosti pripada području Homolja koje obuhvata 733 km2. Homolje i opština Žagubica predstavljaju manju geografsku oblast u istočnoj Srbiji, jasno ograničenu planinskim vencima sa svih strana. 

Od Zvižda na severu odvajaju je Homoljske planine (940m), od Resave na jugu venac Beljanice (1336m), od crnorečkog basena na istoku masiv Crnog Vrha (1027m) i od ravničarske donje Mlave na zapadu Gornjačke planine (825m). Tako uokvirena geomorfološka celina sastoji se iz dva dela: Žagubičke kotline na istoku i Krepoljinsko - Krupajske kotline na zapadu. Teritorija opštine Žagubica ima izgled nepravilnog pravougaonika postavljenog u pravcu istok-jugoistok-zapad-severozapad, dužina oko 35 km, dok najveća širina iznosi 26 km. Granica prema susednim opštinama uglavnom ide preko najistaknutijih vrhova planinskih venaca. Tako, prema Zviždu granica se proteže vododelnicom izmedju Mlave i Peka, od Omana na jugoistoku do Rakove bare i Velikog štubeja. Granica prema Donjoj Mlavi proteže se grebenom Sumorovca i Vukana, a južnije od Mlave preko Karaule, Velikog vrha i površi Bele reke. Južna granica, prema Resavi, pruža se preko Sokolice, grebena Beljanice sve do vrha Kapa na istoku. Opština Žagubica graniči se sa opštinama Petrovac, Despotovac, Bor, Majdanpek i Kučevo. Opština Žagubica sa svojih 17000 stanovnika prostire se na 760 km2 i u administrativnom pogledu skoro u potpunosti pripada području Homolja koje obuhvata 733 km2. Gustina naseljenosti na m2 iznosi 22 stanovnika.

Na osnovu popisa pokrajine Braničevo, iz 1467. godine u Homolju je bilo 18 sela sa 171 kućom. Od tog broja danas pod istim imenom postoje 5 naselja: Laznica, Osanica, Izvarica, Milatovac i Josanica; 5 pod drugim imenom (Sige, Suvi Do, Žagubica, Ribare, i Breznica); dok ostalih 8 naselja više ne postoje (Gospođince, Pesčanica, Preslab, Zagrađe, Gornja Bresnica, Košarna, Dolnji Cerkar i Libijan).

Naselje Žagubica je upravno, privredno, zanatsko, zdravstveno i školsko središte Homolja, odnosno istoimene opštine. Nalazi se na nadmorskoj visini od 315 m, i ima oko 4000 stanovnika.

Žagubica
Crnogorci

Crnogorci su južnoslavenski narod koji pretežno živi u Crnoj Gori. Prema popisu iz 2011. Crnogorci čine 44,98% stanovništva te zemlje. Većinom su pravoslavci, a manjim dijelom muslimani i katolici. Govore crnogorski i srpski jezik.

Historija 
Slaveni su se nastanili na Balkanu tokom 6. i 7. stoljeća. Tokom 11. stoljeća Duklja je postala nezavisna država pod dinastijom Vojislavljević. Područje današnje Crne Gore kasnije će biti dio Zete, Knjaževine Crne Gore i Kraljevine Crne Gore. U SFR Jugoslaviji Crna Gora bila je federalna jedinica. Godine 2006. Crna Gora je na referendumu izglasala nezavisnost napuštajući državnu zajednicu sa Srbijom.

Jezik 

Crnogorci govore štokavskim narječjem uz ijekavski izgovor. Od 2007. Ustavom Crne Gore kao službeni jezik proglašen je standardni crnogorski jezik.

Religija 
Većina Crnogoraca su pravoslavci, prvenstveno vjernici Srpske pravoslavne crkve, dok manjina pripada Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi, koja nije kanonski priznata. Vjernici SPC-a pretežno pripadaju Mitropoliji crnogorsko-primorskoj i preostalim trima eparhijama – Eparhija budimljansko-nikšićka, Eparhija mileševska i Eparhijа zahumsko-hercegovačka i primorska.

Prema popisu stanovništva iz 2011. osobe koje su se izjasnile kao Crnogorci grade sljedeću vjersku strukturu:

 Pravoslavlje: 248.523 (88,7%)
 Islam: 12.931 (4,6%)
 Katoličanstvo: 5.667 (2,0%)
 Protestantizam: 921 (0,3%)
 Ateizam/agnosticizam: 6,393 (2,3%)
 Ostalo: 5.883 (2,1%)

Značajni Crnogorci 
 Petar II Petrović Njegoš, crnogorski vladika i pjesnik
 Nikola I Petrović Njegoš, posljednji crnogorski monarh
 Jelena Savojska, crnogorska princeza i kraljica Italije
 Milovan Đilas, jugoslavenski političar, književnik i publicist
 Dušan Vukotić, hrvatski filmski reditelj, crtač i animator
 Milo Đukanović, crnogorski političar
 Dejan Savićević, crnogorski fudbaler
 Predrag Mijatović, crnogorski fudbaler
 Mirko Vučinić, crnogorski fudbaler
 Veljko Bulajić, crnogorsko-hrvatski filmski reditelj i scenarist

Reference

Vanjske veze 

 
Etničke grupe Crne Gore
Etničke grupe Srbije
Slovenci

Slovenci su južnoslovenski narod, koji pretežno živi u Sloveniji, gde čini oko 83% stanovništva. Vekovima su se nalazili pod tuđinskom vlašću, ali su uprkos tome uspeli da očuvaju svoj jezik i nacionalnu svest. 

Slovenci su 1918. godine stvorili zajedničku državu sa Srbima i Hrvatima, a od 1991. godine imaju sopstvenu nezavisnu državu. Slovenci su većinom katoličke veroispovesti, a govore slovenačkim jezikom, koji pripada slovenskoj grupi indoevropske porodice jezika. Slovenaca ukupno ima oko 2,145.000, od toga u Sloveniji 1,812.000.

Znameniti Slovenci 

 Louis Adamič
 Andrej Bajuk
 Janez Burger
 Josip Broz Tito
 Urša Bogataj
 Vladimir Bartol
 Ivan Cankar
 Tone Cerer
 Ana Celjska
 Barbara Celjska
 Ulrih II Celjski
 František Čáp
 Aleksander Čeferin
 Iztok Čop
 Danilo Dolci
 Janez Drnovšek
 Luka Dončić
 Mladen Dolar
 Rajmond Debevec
 Stane Dolanc
 Maks Fabiani
 Mira Furlan
 Bogo Grafenauer
 Giorgio Gaber
 Ivan Grohar
 Jakob Petelin Gallus
 Janja Garnbret
 Karol Grossmann
 Odilo Globocnik
 Herman Dalmatinski
 Ivan Hribar
 Peter Handke
 Tine Hribar
 Ferdo Ivanek
 Israel Isserlein
 Anton Janežič
 Janez Janša
 Josip Jurčič
 Rihard Jakopič
 Anton Korošec
 Boris Kidrič
 Boris Kraigher
 Bratko Kreft
 Edvard Kardelj
 Jelena Karleuša
 Edvard Kocbek
 Franc Kavčič
 France Klopčič
 Ignacij Knoblehar
 Ivan Kramberger
 Ivana Kobilca
 Jernej Kopitar
 Dejan Knez
 Julius Kugy
 Milan Kučan
 Milko Kos
 Peter Kosler
 Primož Kozmus
 Sergej Kraigher
 Srečko Katanec
 Srečko Kosovel
 Ivo Lah
 Iza Login
 Samo Login
 Tine Logar
 Cesare Maldini
 Anton Mahnič
 Petra Marklund
 Rudolf Maister
 Egon Mosche
 Fran Miklošič
 Tina Maze
 Vladko Maček
 Vinko Möderndorfer
 Zoran Mušič
 Branko Oblak
 Guglielmo Oberdan
 Tea Obreht
 Ivica Osim
 Ernest Peterlin
 Fritz Pregl
 Herman Potočnik
 Jože Pirjevec
 Jože Plečnik
 Himzo Polovina
 Jože Pučnik
 Lojze Peterle
 Peter Prevc
 Ilma Rakusa
 Anja Rupel
 Edvard Rusjan
 Fran Ramovš
 Edvard Ravnikar
 Gregorij Rožman
 Vladislav Ribnikar
 Ita Rina
 Leon Rupnik
 Mitja Ribičič
 Primož Roglič
 Shenphen Rinpoče
 Eleonore Schoenfeld
 Kurt Schuschnigg
 Peter Štih
 France Štiglic
 Ivan Štraus
 Jože Toporišič
 Tina Trstenjak
 Primož Trubar
 Melania Trump
 Danilo Türk
 Ivo Urbančič
 Alida Valli
 Janez Vajkard Valvasor
 Walter Veltroni
 Milan Vidmar
 Ivan Vidmar
 Tony Vidmar
 George Voinovich
 Ivan Vurnik
 Christoph Waltz
 Ludwig Wittgenstein
 Franci Zavrl
 Ludvik Zajc
 Zlatko Zahovič
 Katka Zupančič
 Vasilij Žbogar
 Stevo Žigon
 Slavoj Žižek
 Urška Žolnir
 Oton Župančič

Povezano 
 Južni Sloveni
 Sloveni
 Spisak naroda sveta

 
Južnoslavenski narodi
Etničke grupe Slovenije
Etničke grupe Italije
Južni Slaveni

Južni Slaveni ili Balkanci su slavenski narodi, koji naseljavaju Balkanski poluotok (zemlje južno od Dunava i Save), Panonsku niziju (zemlje sjeverno od Dunava i Save) i istočne Alpe. 

Južni Slaveni koji žive u Bugarskoj, Makedoniji, Srbiji i Crnoj Gori su većinom pravoslavci, dok su južni Slaveni koji žive u Sloveniji i Hrvatskoj većinom katolici (Hrvati, Slovenci). U Bosni i Hercegovini su zastupljene sve tri vjere: muslimani (Bošnjaci), pravoslavci (Srbi) i katolici (Hrvati). U svijetu ukupno ima otprilike 33 miliona Južnih Slavena. Oni su istovremeno i najveća jezična grupa jugoistočne Evrope.

Južnoslavenski narodi i etničke grupe 
Istočna grupa: 
 Bugari (Bugarska)
 Pomaci (Bugarska)
 Palćeni (Rumunija)
 Torbeši (Republika Makedonija)

Prelazni narod između 2 grupe:
 Makedonci ((Severna Makedonija))

Zapadna grupa:
 Srbi (Srbija; Crna Gora; Bosna i Hercegovina - uglavnom u Republici Srpskoj)
 Jugosloveni (Srbija; Crna Gora; Bosna i Hercegovina)
 Muslimani (Bosna i Hercegovina; Srbija; Crna Gora)
 Bošnjaci (Bosna i Hercegovina i Srbija - uglavnom Sandžak; Crna Gora)
 Crnogorci (Crna Gora i Srbija)
 Goranci (Srbija - Kosovo)
 Hrvati (Hrvatska; Bosna i Hercegovina - uglavnom u Federaciji Bosne i Hercegovine)
 Janjevci (Srbija - Kosovo)
 Bunjevci (Srbija - Vojvodina)
 Šokci (Srbija - Vojvodina)
 Krašovani (Rumunija - Karaš-Severin)
 Gradišćanski Hrvati (Austrija - Burgenland)
 Molisanski Hrvati (Italija - Molize)
 Slovenci (Slovenija)

Simboli 

Južni Slaveni pošto nikada u potpunosti nisu imali zajedničku državu nisu imali ni jedinstvene simbole (grbove il zastave). Ipak najpoznatijom južnoslavenskom zastavom se smatra jugoslavenska trobojnica. Ona je zapravo predstavljala 3 južnoslavenska naroda (Srbe, Hrvate, Slovence). Uvedena je u doba Kraljevine SHS i uz blage izmjene (poput ubacivanja/izbacivanja crvene petokrake u središte trobojnice) preživjela je u sve tri Jugoslavije (kraljevskoj, socijalističkoj i srbijansko-crnogorskoj). Osobe koje se nacionalno identificiraju kao Jugoslaveni smatraju je svojom zastavom.

Trobojnice po etničkim grupama 
 Slovenci: bijelo-plavo-crveno
 Hrvati: crveno-bijelo-plavo
 Srbi: crveno-plavo-bijelo
 Crnogorci: crveno-zlatna, ranije crveno-plavo-bijelo
 Bošnjaci: zeleno-bijelo-zeleno
 Makedonci: nema
 Bugari: bijelo-zeleno-crveno

Napomena: Makedonci nikada nisu imali svoju trobojnicu, ali su kao narodnu boju smatrali crvenu. Bošnjaci također nikada nisu imali svoju trobojnicu, ponajviše zbog toga što su se često smatrali religijskom skupinom muslimana, ali su u samim počecima devedesetih godina prošlog stoljeća kao svoju trobojnicu prihvatili zasjedanjem Bošnjačkog kongresnog vijeća zeleno-bijelo-zeleno s polumjesecom u sredini. Ipak, ova zastava među narodom nikada nije bila priznata, tako da je praktično danas odbačena, jer Bošnjaci sebe ne smatraju religijskom već etničkom grupom.

Povezano 
 Jugoslavija
 Zapadni Slaveni
 Istočni Slaveni

 
Slaveni
Mortalitet

Mortalitet (lat. mortalitas od mors "smrt" ) je zbir slučajeva umiranja u jednom određenom vremenu, suprotno od slučajeva rađanja (nataliteta). Tablice mortaliteta su tablice iz kojih se vidi broj smrtnih slučajeva u izvesnom vremenu.

Povezano
Fertilitet

Demografija
Epidemiologija
Opština Kladovo

Opština Kladovo je opština u istočnoj Srbiji, u Borskom okrugu, u Timočkoj Krajini. Središte opštine je grad Kladovo. Prema popisu stanovništva iz 2002. godine, na teritoriji opštine živi 23.622 osobe. Gustina naseljenosti iznosi 171 stanovnik na 1 km². Opština se graniči sa opštinama Negotin, i Majdanpek, te Dunavom sa Rumunijom.

Naseljena mesta 
 Brza Palanka
 Vajuga
 Velesnica
 Velika Vrbica
 Velika Kamenica
 Grabovica
 Davidovac
 Kladovo
 Kladušnica
 Korbovo
 Kostol
 Kupuzište
 Ljubičevac
 Mala Vrbica
 Manastirica
 Milutinovac
 Novi Sip
 Petrovo Selo
 Podvrška
 Reka
 Rečica
 Rtkovo
Tekija

Etnička struktura 
 Srbi - 21.130 (89,49%)
 Crnogorci - 572 (2,42%)
 Vlasi - 568 (2,41%)
 ostali

Sva naseljena mesta imaju većinsko srpsko stanovništvo.

Eksterni linkovi 
 Službena prezentacija opštine
 Radio televizija Bor

Kladovo
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Opština Knić

Opština Knić je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Šumadijski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 413 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 27.199 ha, a na šumsku 10.118 ha). 

Centar opštine je naselje Knić. Opština Knić se sastoji od 36 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 16.148 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -13 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 1.492 ljudi. U opštini se nalazi 28 osnovnih i 3 srednjih škola.

Slavni ljudi 
 Milovan Ilić - "Minimaks", poznati novinar i tv voditelj Maksovizije
 Miša Mijatović, poznati harmonikaš RTS-a

Vidi još 
 Knić

Knić
Opština Koceljeva

Opština Koceljeva je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Mačvanski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 257 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 18.766 ha, a na šumsku 5.707 ha).

Centar opštine je naselje Koceljeva. Opština Koceljeva se sastoji od 17 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 15.636 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -6,6 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 2.235 ljudi. U opštini se nalazi 16 osnovnih i 1 srednja škola.

U opštini Koceljevo održava se svake godine kulturne,sportske manifestacije kao što je Koceljevski polumaraton.

Poznate ličnosti 
 Slobodan Santrač, poznati bivši fudbaler

Vidi još 
 Koceljeva

Vanjske veze 

 Zvanična stranica Opštine Koceljevo

Koceljeva
Opština Krupanj

Opština Krupanj je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Mačvanski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 342 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 19.969 ha, a na šumsku 12.221 ha).

Centar opštine je grad Krupanj. Opština Krupanj se sastoji od 23 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 20.192 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -2,3 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 2.412 ljudi. U opštini se nalazi 21 osnovna i 1 srednja škola.

Vidi još 
 Krupanj
 Dvorska

 
Krupanj
Mačvanski upravni okrug
Opština Kučevo

Opština Kučevo je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Braničevski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 721 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 35.009 ha, a na šumsku 35.915 ha). 

Centar opštine je naselje Kučevo. Opština Kučevo se sastoji od 26 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 18.808 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -8,9 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 3.343 ljudi. U opštini se nalazi 18 osnovnih i 1 srednja škola.

Slavni ljudi 
 Đorđe Marjanović , poznati srpski pevač

Vidi još 
 Kučevo.

Vanjski linkovi 
Hotel "Rudnik - Kučevo

Kucčevo
Opština Lajkovac

Opština Lajkovac je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Kolubarski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 186 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 13.891 ha, a na šumsku 2.911 ha). 

Centar opštine je naselje Lajkovac. Opština Lajkovac se sastoji od 19 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 17.062 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -5,2 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 3.199 ljudi. U opštini se nalazi 15 osnovnih i 1 srednja škola.

Vidi još 
 Lajkovac

Lajkovac
Opština Lapovo

Opština Lapovo je jedna od opština u Republici Srbiji. Nalazi se u Centralnoj Srbiji i spada u Šumadijski okrug. Po podacima iz 2004. opština zauzima površinu od 55 km² (od čega na poljoprivrednu površinu otpada 4.545 ha). 

Centar opštine je grad Lapovo. Opština Lapovo se sastoji od 2 naselja. Po podacima iz 2002. godine u opštini je živelo 8.228 stanovnika, a prirodni priraštaj je iznosio -7,4 %. Po podacima iz 2004. broj zaposlenih u opštini iznosi 2.191 ljudi. U opštini se nalaze 3 osnovne i 2 srednje škole.

Vidi još 
 Lapovo

Lapovo
Padež (razvrstavanje)

Padež može značiti:

Lingvistika

Gramatika 
 padež, oblik deklinacije koji pokazuje odnos prema drugim rečeničnim članovima

Riječi i izrazi 
 padež, vodeni atmosferski talog (kod Radoja Domanovića)
 padež, pokr. provalija (kod Stjepana Mitrova Ljubiše)
 to je drugi padež ili ono je drugi padež, to je druga stvar odn. ono je druga stvar

Geografija

Naselje u Crnoj Gori 
 Padež, Opština Kolašin

Naselje u Hvatskoj 
 zaselak naselja Prizna kod Senja
 zaselak naselja Rajevo Selo u Vukovarsko-srijemskoj županiji

Naselje u Sloveniji 
 Padež, Općina Laško
 Padež, Općina Vrhnika
 Padež, Općina Zagorje ob Savi

Naselje u Srbiji 
 Padež, Opština Kruševac, Rasinski okrug
 Padež, Opština Leskovac, Jablanički okrug