alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Sestre (bend)

Sestre su slovenačka drag queen muzička grupa, koja je nastupala na Eurosongu 2002. godine, sa pesmom „Samo ljubezen“. Osvojile su 13 mesto.

Sestre su počele da pevaju pod imenom „Štrumpant'l Sisters“ u sastavu: Miss Marlena, Daphne i Charlotta. Charlotta, međutim, napušta trio i na njeno mesto dolazi Emperatrizz, koja je do tada bila make-up majstorica grupe. Štrumpant'l Sisters su počele da pevaju pred LGBT publikom u klubovima K4 i Tiffany na Metelkovi u Ljubljani.

Kao „Sestre“ pojavljuju se na EMA – slovenačkom nacionalnom izboru za Eurosong. Njihova pobeda izazvala je buru reakcija u katoličkoj slovenačkoj javnosti i RTV Slovenija, organizator takmičenja, nameravala je da stavi veto na izbor Sestara kao predstavnica na Eurosongu. LGBT organizacije su protestvovale, pa je ceo sličaj dospeo i do Evropskog parlamenta, čiji su zvaničnici i zvaničnice izrazile zabrinutost za jednaki tretman LGBT osoba i poštovanje prava manjina u Sloveniji. RTV Slovenija je naposletku odlučila da prizna pobedu Sestara, koje su Sloveniju predstavljale u Talinu. gde su sa 33 glasa osvojile 13 mesto.

Spoljne veze 
 Spot grupe Sestre „Samo ljubezen“ 

Slovenske muzičke grupe
Predstavnici Slovenije na Pjesmi Eurovizije
Drag queens
LGBT muzičari i muzičarke
Franz Liszt

U stvaralaštvu Franca Lista (1811. - 1886.), najvećeg među pijanistima svog vremena, uočavaju se uticaji različitih evropskih tradicija. Poreklom Mađar, vaspitavan je na tradiciji francuske kulture, jer je mladost proveo u Parizu, nastupajući po pariskim aristokratskim salonima. To je vreme kada u ovom gradu živi i Šopen. List je koncertirao po celoj Evropi i upoznao sve vodeće muzičare svog vremena. Posle 1848. List se nalazi u službi vajmarskog dvora, i tada na njega snažan uticaj imaju nemački muzičari-posebno Vagner, čiji je bio iskreni prijatelj. List-dirigent bio je jedan od glavnih propagatora Vagnerove umetnosti i jedan od najuspešnijih tumača njegovih ideja. Pred kraj života List se zaredio i mnogo vremena provodio u Italiji.
 
Listova pijanistička delatnost bila je izuzetno značajna. On je umeće sviranja na klaviru podigao na onaj nivo koji je Paganini ostvario na violini. List je prvi uveo praksu solističkog koncerta-kako ga je sam u šali nazvao "muzičkog monologa". Do tada je bio običaj da na koncertima nastupa više izvođača. Svojim koncertom u Rimu 1839. godine List prekida takvu praksu. I on je, poput drugih pijanista svog vremena, na koncertima imao običaj da improvizuje (iz te prakse razvio se oblik parafraze) varijacione forme koja se bazira na popularnim temama raznih operskih i simfonijskih dela, ali i narodnih pesama. Takođe je radio na klavirskim transkripcijama simfonijskih, operskih, kamernih dela mnogih kompozitora, te ih tako približavao slušaocima. Međutim, mnogo veći značaj ima njegovo originalno stvaralaštvo: ciklusi minijatura (posebno Godine hodočašća, objavljene u tri sveske komada koji su nastajali tokom celog života), etide (zbirka Transcedentalnih etida), Mađarske rapsodije i brojne druge kompozicije. Posebno mesto među tim delima pripada Sonati h-moll. Klavirska sonata u delima raznih romantičara doživljava sličnu sudbinu kao simfonija: kompozitori stvaraju sve manji broj dela koja nazivaju sonatama.

Mađarski kompozitori
Romantičarski kompozitori
Pijanisti
Sestre

Sestre je izraz koji se može odnositi na:

Muzika 

 Sestre, slovenska pop grupa poznata po nastupu na Eurosongu

Književnost 

 Sestre, novela Jamesa Joycea
 Sestre, roman Andrewa Niedermana
 Sestre, roman Lynne Chenney

Film i televizija 

 Sestre, film s Bette Davis i Errolom Flynnom u glavnim ulogama
 Sestre, film Briana de Palme
 Sestre (TV drama, 1976), ul. Seka Sablić
 Sestre, dramska TV-serija emitirana između 1991. i 1996.
 Sestre (telenovela), meksička telenovela emitirana 2010 i 2011.

V. također 

 Sestra
 Popis poznatih sestara
Televizijska drama

Televizijska drama (skraćeno: TV-drama) u najširem smislu označava svaku televizijsku emisiju dramskog sadržaja.

Televizijska drama u užem smislu predstavlja posebnu književnu formu koja se razvila 1930-ih, a svoj vrhunac imala 1940-ih i 1950-ih godina, a predstavljala je dramski tekst specifično napisan za izvođenje na televiziji. U to doba se zbog tehnoloških ograničenja televizijski program gotovo svuda morao prikazivati jedino uživo, pa se televizijske drame na prvi pogled nisu previše razlikovale od kazališnih predstava. Međutim, neke druge tehnološke specifičnosti (korištenje krupnih planova, specijalni efekti) su omogućavale drukčiju vrstu prezentacije radnje, likova i glume.

Televizijska drama je počela gubiti svoj klasični oblik s pronalaskom praktičnih magnetoskopa koji je omogućio bilježenje i naknadno reproduciranje televizijske slike. Tada je TV-drama postala sinonim za dramske emisije snimljene magnetoskopskom tehnikom, najčešće u za to posebno opremljenim studijima. Istovremeno se za snimanje u eksterijerima koristile klasične filmske tehnike, pa se razvila posebna forma zvana televizijski film (skraćeno: TV-film).

Dalji razvitak tehnologije, kao i sve veće međusobno isprepletanje filmske i videotehnike u potpunosti je izbrisalo razliku između TV-drame i TV-filma, te je TV-drama postala sinonim za potonje. 

U posljednje vrijeme se, pod utjecajem engleske terminologije, izraz "TV-drama" u Evropi koristi kao sinonim za dramsku seriju.

 
Drama
Televizijski program

Televizijski program (skraćeno: TV-program) je naziv za različite televizijske sadržaje koje emitira određeni televizijski kanal ili mreža u obliku specifičnih televizijskih emisija, najčešće u točno određenom vremenskom terminu.

Raspored TV-programa se najčešće objavljuje na samom televizijskom kanalu i drugim medijima, kao što su radio-stanice, dnevne i tjedne novine. Od 1980-ih se u tu svrhu koristi teletekst, a od 1990-ih i web-stranice.

Od 1950-ih su se pojavili posebne novinske publikacije posvećene objavljivanju i (rjeđe) komentiranju televizijskog programa, zvane TV-vodiči. Najčešće izlaze tjedno ili mjesečno.

Televizijski program se nekada po sadržaju može dijeliti u posebne kategorije (vidi: Televizija#Sadržaj).

Program
Televizijska emisija

Televizijska emisija (skraćeno: TV-emisija) je naziv za skup televizijskih signala koji po formi i sadržaju predstavlja zasebnu cjelinu u okviru određenog televizijskog programa.

Televizijske emisije sličnog sadržaja, odnosno žanra na određenom televizijskom kanalu ili mreži zajedno tvore točno određeni tip programa. Tako svi sportski prijenosi, snimke i reportaže čine sportski TV-program.

Najpopularnije vrste televizijskih emisija (iako su neke od njih preuzete iz drugih medija) su:

 televizijska drama;
 humoristička serija, čiji je najpoznatiji predstavnik sitcom;
 televizijski film;
 talk show;
 reality show;
 televizijski kviz;
 televizijska reportaža;
 televizijske vijesti.

Ukoliko se određena emisija sastoji od raznorodnih sadržaja, onda se često govori o emisijama magazinskog tipa. 

Ukoliko televizijska emisija predstavlja jedan dio jedne šire tematske i sadržajne cjeline, govori se o epizodi televizijske serije.

Povezano
 Posebna ili specijalna emisija

 
Emisije
Henry Purcell

Henry Purcell (London, 1659. - London, 21. studenog 1695.), engleski skladatelj, orguljaš

Najpoznatiji je skladatelj baroknog doba i jedno od najpoznatijih imena engleske glazbe uopće.
Svojim djelom otvorio je novo razdoblje u engleskoj glazbi, stvorivši novi, specifično engleski stil, slavljen kao "Orpheus Britanicus". Dao je pečat engleskoj vokalnoj, dramskoj, instrumentalnoj i crkvenoj glazbi.

Djelovao je kao kompozitor i dirigent dvorskog orkestra. Purcell je većinu svog života proveo u <<Chapel Royal>> kao kompozitor, a kasnije postaje orguljaš i pjevač Westminsterske Opatije.

Njegov ukupan opus broji više od dvadeset tvrdoukoričenih svezaka, a najvažniji dio Purcellova čistog instrumentalnog stvaralaštva posvećen je gudačkim instrumentima.

Osobitost njegova opusa očituje se u suprotnostima osamljeničkog i dramatičnog ilirskog izraza, katkad svečanog, a katkad duhovito zajedljivog svrstanog u savršenu i strogu formu.

Neposredno prije smrti skladao je grandiozni "Te Deum", najveličanstvenije djelo engleske crkvene glazbe.

Britanski kompozitori
Barokni kompozitori
Joseph Haydn

Joseph Haydn (Rohrau, 31.3. 1732. - Beč, 31.5. 1809.), 
austrijski skladatelj i dirigent

Haydn ne potiče iz muzičke porodice,ali je vrlo rano ispoljio muzikalnost i počeo da se bavi muzikom.
Šire glazbeno obrazovanje stekao je kao član dječačkog zbora Bečke katedrale. U kompoziciji zapravo samouk, Haydn se i kasnije, kao skladatelj i dirigent dvorske muzike knezova Esterhazy, razvijao samostalno, "odrezan od svijeta", kako sam kaže, "i prisiljen da postane originalan". Proveo je tri desetljeća, od 1761. do 1790., na kneževskim dovorovima u Eisenstadtu i Esterhazyu, dok je nakon 1790. većinom boravio u Beču.

"Dobri papa Hajdn", čuvar klasične tradicije, prvi u velikoj trojki bečkih klasika, Mozartov prijatelj i učitelj mnogih glazbenika svoga doba stekao je za života veliku popularnost i poštovanje koji su nakon smrti izblijedili, da bi ga 20. stoljeće ponovo otkrilo kao vrelo nepresušne glazbene dobrote. 

Haydn je dao neizmjerno bogat i raznovrstan opus, što svjedoči o lakoći stvaranja i o potrebi tadašnjeg glazbenog tržišta koje je stalno tražilo nova djela. Njegovih 108 simfonija, 24 klavirska koncerta, 5 koncerata za violončelo, mnoštvo kamernih skladbi za različite instrumente i ansamble, tridesetak opera, oratoriji, mise, kantate - sve to čini jedan od najbogatijih opusa u povijesti skladateljstva uopće.

Težište njegova stvaranja je na instrumentalnoj glazbi, a posebno je razvio klavirsku sonatu, gudački kvartet i simfoniju. U operi daje veću važnost karakterizaciji likova. Najstariji je od trojice majstora bečke klasike.

Djela: 
 Čudak, Nenadani susret, Mjesečev svijet, Simfonija rastanka, Oxfordska, 6 Pariških i 12 Londonskih simfonija, 84 gudačka kvarteta (najvrijedniji po 6 tzv. Sunčanih, Ruskih, Pruskih, te Apponyji i Erdodoy), pasija "Sedam posljednjih riječi Spasiteljevih"), oratoriji Stvaranje i Godišnja doba.

Austrijski kompozitori
Klasicistički kompozitori
Sergej Prokofjev

Sergej Sergejevič Prokofjev (rus. Серге́й Серге́евич Проко́фьев, Sonocovka, 23. travnja 1891 – Moskva, 5. ožujka 1953), ruski skladatelj i pijanist

Studirao je u Petrogradu, a od 1918. koncertrirao je po SAD-u i Europi. Definirali su ga kao kubista u glazbi, što je karakteristično za njegova ranija djela. Kasnije se približio ruskoj glazbenoj tradiciji 19. stoljeća i pojačao lirsku crtu i melodičnost. 

Djela:

 Opere :
 "Igrač"
 "Zaljubljen u tri naranče"
 "Plameni anđeo"
 "Vjenčanje u samostanu"
 "Rat i mir" 

 Baleti: 
 "Romeo i Julija"
 "Pepeljuga"
 "Priča o kamenom cvijetu" 

 Simfonijska priča : "Peća i vuk" 

 Filmska glazba za Ejzenštejnove filmove:
 "Aleksandr Nevski"
 "Ivan Grozni"

Ruski kompozitori
Dobitnici Staljinove nagrade
Televizijska serija

Televizijska serija (skraćeno: TV serija) je deo sadržaja televizijsklog programa koji se sastoji od pojedinačnih, a tematski i sadržajno povezanih televizijskih emisija koje čine jednu celinu i emituju se u redovnim intervalima. Pojedinačne emisije TV serije se zovu epizode i obično su grupisane su u godišnje serijale, odnosno televizijske sezone. Serije, najčešće kraće, koje su namenjene da se emituju određeni broj epizoda zovu se miniserije.

Na televiziji se prikazuju TV serije različitih žanrova:

 
 Dramska serija
 Humoristička serija
 Dečja serija
 Miniserija
  (ili crtana serija)
 Sapunica
 Telenovela

Povezano 
 Preskakanje ajkule
 Vrlo posebna epizoda

Vanjski linkovi 
 serijala.com

 
Serija
Dramska serija

Dramska serija je kolokvijalni naziv za televizijsku seriju koja po svojem sadržaju odgovara televizijskoj drami u najširem smislu.

Dramske serije se u svom najširem značenju razlikuju po obliku, pa se tako mogu dijeliti na različite podvrste, najčešće po trajanju, od mini-serije s točno ograničenim brojem epizoda, pa sve do sapunske opere koje se emitiraju desetljećima.

Po žanru dramske serije se obično dijele isto onako kao i pojedinačni igrani filmovi pa tako postoje vestern-serije, SF-serije, kriminalističke serije itd.

Ponekad se za hibrid između humorističke i dramske serije koristi izraz dramedija.

Dramska serija u SAD 

U svijetu je trenutno najpopularniji oblik dramske serije onaj koji predstavlja standard za američke televizijske mreže, pa se ponekad za njega koristi izraz TV drama.

Dramske serije se obično sastoje od 9-26 epizoda koje se trebaju emitirati na jednoj od TV mreža tokom televizijske sezone koja u SAD traje od početka jeseni do kraja proljeća. Svaka epizoda u pravilu traje 45 minuta, a zajedno s reklamama traje 60 minuta.

Ovisno o gledanosti, koja se u SAD određuje temeljem Nielsenovog rejtinga, producenti i uprava TV mreže odlučuje hoće li se dramska serija nastaviti snimati tokom tekuće ili slijedeće sezone. Ukoliko se snimanje nastavi, govori se o prvoj i drugoj sezoni serije. 

Sezona obično završava s epizodom koja se zove finale sezone i sadrži spektakularni dramaturški obrat (u engleskoj terminologiji poznat kao cliffhanger) koji zaplet ostavlja nerazriješenim te čije bi razriješene trebalo uslijediti u drugoj sezoni. Taj postupak za svrhu ima natjerati publiku da pogleda TV seriju tokom slijedeće sezone. Međutim, relativno mali broj dramskih serija doživi drugu sezonu, pa su zato američke dramske serije u pravilu nedovršene.

Dramska serija na području bivše SFRJ 

Jedna od specifičnosti dramskih serija na području bivše SFRJ, koja je posebno do izražaja došla 1970-ih, odnosno počecima korištenja filmske tehnologije za televizijske potrebe, jest ta da su obično predstavljale proširene verzija igranih filmova u kino-distribuciji. Zbog toga su u pravilu imale format koji odgovara mini-seriji, a i neke originalne dramske serije - pogotovo kada bi stekle određenu popularnost - su se kasnije znale premontirati u igrane filmove. Jedan od primjera tog fenomena je mini-serija Miniserija iz 1978. godine, koja je 1981. godine bila premontirana u igrani film Snađi se, druže.

Televizijski žanrovi
American Broadcasting Company

American Broadcasting Company (što na engleskom znači Američka radiodifuzna kompanija) (ABC) je naziv za televizijsku i radio mrežu u SAD. Stvorena je godine 1943. od strane bivše NBC Blue network (Plave mreže), a danas je njen vlasnik The Walt Disney Company. Televizijski program je počela emitirati 1948. Sjedište korporacije je u New Yorku, dok su programski uredi u Burbanku, u blizini Disneyevih studija i sjedišta Disneyeve korporacije.

Formalni naziv korporacije American Broadcasting Companies, Inc., te se koristi kod oznaka o copyrightu za sve proizvode mreže te na svim službenim dokumentima kompanije, uključujući čekove s plaćama i ugovore. Zaseban entitet zvan ABC Inc., bivši Capital Cities/ABC Inc., je neposredna krovno poduzeće za ABC, a i on je vlasništvo Disneya. Današnja mreža je posljednja od tri velike američke TV-kuće koja koristi puno ime na osnovu inicijala (nakon Columbia Broadcasting Systema godine 1974 i National Broadcasting Company godine 2004). Mreža se ponekad naziva Alphabet Network (Abecedna mreža), zato što njena skraćenica "ABC" odgovara trima prvim slovima latinice.

Raspored emitovanja 
Najavljena satnica za večernji program tokom televizijske sezone 2008. / 2009. na televiziji ABC:

Vanjske veze 

 ABC website
 A bio of Former President Fred Silverman 
 Screen captures of ABC logos past and present, as well as footage of vintage promos on TV Ark 

Nastanci 1943.
Američke kompanije
Televizijske mreže
Radio u SAD
Talk show

Talk show (čitaj tok šou) ili chat show (čitaj čet šou), televizijski ili radijski je program u kojem gosti i publika razgovaraju o jednoj ili više tema koje obično sam određuje voditelj takve emisije, iako nije rijetko da ih predlažu njezini gledatelji, odnosno slušatelji.

Najčešće se u svakoj epizodi talk showa okupi grupa ljudi koji posjeduju široko znanje ili iskustvo u vezi s aktualnom temom prema kojoj im tijekom emisije voditelj postavlja razna pitanja. U mnogim televizijskim talk showovima je također uobičajeno da, najčešće pred kraj emisije, pojedinci iz publike postavljaju pitanja gostima ili samo izraze vlastito mišljenje o onome što se raspravljalo tijekom emisije, a isto su telefonskim putem u mogućnosti učiniti i slušatelji radijskih talk showova.

Česti su i talk showovi u kojima gostuju isključivo jedna ili nekoliko poznatih osoba kojima voditelj postavlja brojna pitanja vezana uz njihovu karijeru.

 
Radio-emisije
TV-emisije
Televizijski žanrovi
Anglicizmi
CBS

CBS (bivša skraćenica za Columbia Broadcasting System, njen bivši naziv) je jedna od najvećih televizijskih, te jedna od nekad najvećih radio-mreža u SAD. Nastala kao jedna od pionirskih radio-mreža, CBS je vrlo rano stekla ugled zahvlajujući kvaliteti svog programa; prije nego što je razvoj kablovske televizije doveo do podjele nekoć jedinstvenog televizijskog tržišta, CBS je bila jedna od članica Velike trojke koja je neprikosnoveno dominirala televizijskom produkcijom SAD.

Ponekad se za CBS koristi izraz Mreža Tiffany; taj nadimak se koristi kao aluziju na dragocjenost njenog programa, odnosno kao na referenca na jednu od prvih demonstracija televizije u boji, koju je CBS organizirala u bivšoj zgradi Tiffanyja u New Yorku godine 1950.

Mreža je donedavno bila u vlasništvu medijskog konglomerata Viacom (koji je sam nekoć bio podružnica CBS). CBS kao i drugi tradicionalni radiodifuzni resursi su krajem 2005. postali dio nove korporacije CBS nakon razdvajanja od Viacom. Korporacija CBS i novi Viacom su pod kontrolom Sumnera Redstonea preko tvrtke National Amusements.

Les Moonves je predsjednik CBS-a i Korporacije CBS. Do 1998. Moonves je bio predsjednik CBS-ovog odjela za zabavni program.

Vanjske veze 

 službena stranica
 CBS Corporation
 History of the CBS Eye 
 Columbia Broadcasting System page on museum.tv 
 Screen captures of CBS logos past and present, as well as footage of vintage promos 

 
Nastanci 1927.
Američke TV-mreže
Kompanije u New Yorku
Mediji u New Yorku
Mini-serija

Mini-serija je naziv koji se koristi za dramske televizijske serije koje se sastoje od točno određenog broja epizoda i čija radnja čini zaokruženu cjelinu.

Izraz je prvi put u tom smislu iskorišten 1966. godine kada je američka TV-mreža ABC emitirala višedijelnu adaptaciju Shirerove knjige Uspon i pad Trećeg Reicha. 

Nakon toga su 1970-ih mini-serije stekle veliku popularnost na američkoj televiziji, što se pripisuje time što su predstavljale savršeni medij za adaptaciju popularnih romana, čiji se epski sadržaj često nije mogao ugurati u dvosatni ili trosatni format igranog filma. Tako su neke od najpopularnijih serija u historiji bile upravo ekranizacije književnih bestselera kao što su Korijeni Alexa Haileya, Ptice umiru pjevajući Colleen McCullough i Šogun Jamesa Clavela. Mnoge od tih serija su znale trajati deset i više sati.

Na prostoru bivše Jugoslavije dramske serije (kao što su Gruntovčani, Otpisani, Kapelski kresovi, Velo misto) su sve donedavno u pravilu bile mini-serije, ali se za njih nikada nije koristio takav naziv.

U SAD je, pak, od sredine 1980-ih vodeće TV-mreže zbog enormnih troškova počele odustajati od proizvodnje epskih mini-serija, te se one danas uglavnom svode na televizijske filmove u trajanju od tri sata, najčešće podijeljene u dva dijela. S druge strane, format mini-serija su preuzele specijalizirane kablovske mreže kao što su HBO i Showtime. 2010-ih se također u američkoj televizijskoj terminologiji počeo koristiti izraz ograničena serija ().

Vanjske veze 
 The Rise and Fall of the Miniseries  na Rotten Tomatoes

TV serije
Public Broadcasting Service

Ne miješati je s Public Broadcasting Services na Malti

Public Broadcasting Service (PBS) (engleski Javna radiodifuzna služba) je besprofitna javna televizijska mreža koja broji 349 pojedinačnih TV-stanica u SAD. Sjedište joj je u Arlingtonu u saveznoj državi Virginiji. PBS je osnovana 1969, te je preuzela mnoge funkcije svog prethodnika, National Educational Television (NET). PBS je s emitiranjem počela godine 1970.

Vanjski linkovi 
 Official website
 PBS "Red Book" (presentation guidelines for PBS programming)
 Early '90s PBS 

Američke TV-mreže
David Sarnoff

David Sarnoff (27.2. 1891–12.12., 1971.) je američki poslovni čovjek koji je vodio Radio Corporation of America (RCA) od njenog osnutka 1919. do umirovljenja 1970 godine. Poznat po nadimku General, od te je tvrtke stvorio radio i elektronički imperij koji je postao jedna od najvećih kompanija na svijetu. Poznat je i kao televizijski pionir.

Vanjske veze 
 "Pushing Technology: David Sarnoff and Wireless Communications, 1911-1921," paper presented at 2001 IEEE Conference on the History of Telecommunications
 Biography in IEEE Virtual Museum
 David Sarnoff Library 
 Sarnoff Corporation

Poslovni ljudi
Pioniri televizije
Fox Broadcasting Company

Fox Broadcasting Company, za koju se obično koristi skraćenica Fox (iako sama kompanija preferira FOX), je televizijska mreža u SAD. Njen vlasnik je Fox Entertainment Group, dio News Corporationa Ruperta Murdocha. Od početka emitiranja 9.10. 1986, FOX je narastao od mlade TV-mreže do najgledanije američke TV-mreže među mlađim uzrastom gledatelja.

Naziv Fox se koristio za druge zabavne TV-kanale vezane uz News Corp., i to u Japanu, Italiji, Španiji, Portugal, Srbiji, Južnoj Americi i Australiji (FOX8), iako ti kanali obično ne emitiraju isti program kao američka TV-mreža.

Eksterni linkovi 

 službena stranica

Nastanci 1986.
Američke TV-mreže
Kompanije u New Yorku
Mediji u New Yorku
Sitcom

Sitcom je naziv koji dolazi od engleskih riječi za komediju situacije (situation comedy) i označava poseban podžanr radio i televizijske humorističke serije. 

Karakteristike sitcoma na američkim TV-mrežama, koje su se kasnije nametnule kao standard ostatku svijeta, jesu ograničenost radnje na relativno mali broj stalnih likova, odnosno statično mjesto radnje. To je posljedica televizijske prakse da se takve serije snimaju uživo u studiju pred publikom koja se trebala smijati na svaku duhovitu situaciju ili repliku. Kasnije je to zamenio snimljeni smeh.

Pojedinačna epizoda sitcoma u pravilu traje 30 minuta, a snima/emitira se od 13 do 26 epizoda tokom televizijske sezone. U Britaniji sitcomi također traju oko 30 minuta, ali je zato u pravilu manji broj epizoda po sezoni - obično 6.

Vanjski linkovi 
 IMDB Comedy
 Sitcoms Online
 British Sitcom Guide

 
Radio
Anglicizmi
Televizijski žanrovi
Riški zamak

Riški zamak podignut je u Rigi 1330. kao rezidencija starješine Livonskog odreda. Prvobitna zgrada je srušena 1448. i u narednim desetljećima rekonstruirana je nekoliko puta. Na kraju gubi svoj srednjovjekovni izgled. Glavna kula postavljena je u ranom 16. stoljeću dok je takozvana kula tri zvijezde sagrađena tek 1938. godine. Između 1785. i 1787. nadograđen je trokatni dio za potrebe provincijskih institucija u gradu. Bijela Sala je napravljena 1818. Arhitekt E. Laube redizajnirao je interijer 1938. tako da može biti korišten za ceremonijalne potrebe vlade. Crvena Sala je jedan od rezultata njegovog rada. Danas ured predsednika Letonije se nalazi u zamku ali on ne tamo ne živi. U kompleksu se nalazi i nekoliko muzeja.

Dvorci
Građevine u Letoniji
Riga
Crkva sv. Petra u Rigi

Crkva Svetog Petra  u Rigi je jedan od najboljih primjera srednjovekovne crkvene arhitekture u baltičkoj regiji. Sagrađena je u 13. stoljeću, a od tada je zgrada kao takva prošla kroz mnogo perioda. Barokni drveni zvonik postavljen je 1690. kao najviši u svijetu u to doba. Crkva je spaljena tokom Drugog svetskog rata a obnovljena je tek 1973. Metalni zvonik visok je 123.35 metara. Interijer crkve sadrži stare epitafe i nadgrobne ploče.

Petar
Petar
Petar
Petar
Riga
TV toranj u Rigi

TV i radio toranj u Rigi najviša je građevina u Rigi u Letoniji. Najviša točka doseže 368.5 metara što ga čini trećom najvišom građevinom u Evropi. Na visini od 97 metara nalazi se vidikovac sa pogledom na grad i okolinu.

Toranj je napravljen na otoku Zakusala, koje se nalazi na nadmorskoj visini od 7 metara. Toranj može izdržati udare vjetra do 44 m/s bez potresa i vibracija.

Toranj je započeo sa emitiranjem 1986.

Vanjske veze 

 Tehničke informacije

Tornjevi u Letoniji
Odašiljači
Televizija u Letoniji
Riga
Baku

Baku (, ,  [Badkube]) je glavni i najveći grad Azerbejdžana. Baku ima 2,045.815 stanovnika po procjeni iz 2011. iako se prepostavlja da je broj stanovnika daleko veći, zbog velikog nekontroliranog priljeva izbjeglica posljednjih dekada od osamostaljenja zemlje.

Geografija 

Baku leži na zapadnoj obali Kaspijskog mora na južnoj strani poluotoka Abseron duž obala prostranog Bakuanskog zaljeva. Luka Bakua je najbolja na Kaspijskom moru jer je brda poluotoka Abseron štite od snažnih sjevernih vjetrova.

Upravo zbog toga i ime grada vjerojatno dolazi od iskrivljenih perzijskih riječi bād-kube što znači dignut na planinskim vjetrovima.

Historija 
 
Prvi pisani izvori o Bakuu datiraju iz 885., ali arheološki nalazi pokazuju da je naselje na tom mjestu egzistiralo nekoliko vjekova prije naše ere. Sve do 11. vijeka, Baku je bio u posjedu Širvan-šahova, on je tokom 12. vijeka bio i njihova prijestolnica. Od 12. vijeka i tokom 14. vijeka grad je došao pod uticaj Mongola.

Ruski car Petar Veliki zauzeo je Baku 1723., ali je grad vraćen u Iranu 1735. i nakon tog je nekoliko puta padao u ruke jedne ili druge strane sve do 1806. kad ga je Rusija definitivno anektirala.

Demografija 
Po proceni iz 2007 u Bakuu ima 2.075.000 stanovnika, a glavne etničke grupe su:
 Azeri 92.8% (1,925,600)
 Rusi 4% (83,000)
 Turci 2.1% (43,575)
 Ostali 1.1%

Tokom 19. vijeka, etnička struktura grada se znatno menjala prvo kao posledica naftnog buma krajem 19. vijeka koji je uslovio veliki priliv stanovništva iz okolnih zemalja, a potom i usled rata sa Jermenima povodom Nagorno-Karabaha.

Religija 
Preko 94% stanovnika Bakua su muslimani (većinom šijiti). Oko 4% pripada raznim hrišćanskim grupama (najviše ima pripadnika Ruske i Gruzijske pravoslavne crkve). U Bakuu žive i pripadnici tri jevrejske grupe.

Klima

Znamenitosti, kultura i školstvo 

Najveća atrakcija grada je njegov historijski centar Stari grad (İçəri Şəhər), koji je 2000. uvršten na UNESCO-vu listu Svjetske baštine u Aziji i Oceaniji.

Transport 
Za vreme SSSR-a u Baku je sagrađen i metro sistem. Trenutno on ima dve linije ukupne dužine preko 30,2 km i 21 stanicu. Ostali vidovi javnog prevoza slabo funkcionišu. Većinom se prevoz obavlja minibusevima, koji se kao i u drugim delovima bivšeg SSSR-a nazivaju maršutka. Maršutke, osim u pojedinim delovima najužeg centru grada staju gde god im putnih mahne. Postoje još neke trolejbuske linije. Aerodrom Hejdar Alijev služi Baku.

Galerija

Izvori

Vanjske veze 

 Službene stranice grada   
 Baku na portalu Encyclopædia Britannica 
 Azerbaijan Travel Guide 
 UNESCO World Heritage Site listing: "Walled City of Baku with the Shirvan-shah's Palace and Maiden Tower"
 Bakutürkleri 
 Baku Pages
 Baku Hotels Directory 
 Hotels in Baku 
 Baku Hotels 
 American Embassy in Baku Azerbaijan
 British Embassy in Baku Azerbaijan 
 Baku now known as Baky

 
Gradovi u Azerbejdžanu
Glavni gradovi u Aziji
Glavni gradovi u Evropi
Kaspijsko more
Mujezin

Mujezin je osoba koja je zadužena da pet puta dnevno uči Ezan (naglasava pocetak namaza) na minaretu.

V. također 

 Džamija

Islam
Anapa

Anapa (ruski: Ана́па) je lučki grad u Krasnodarskom kraju Rusije. Nalazi se na sjevernoj obali Crnog mora u blizini Azovskog mora. Prema podacima iz 2002. godine ima 53.493 stanovnika).

Gradovi u Rusiji
Teorija muzike

Teorija muzike (eng. music theory i fr. théorie de la musique) nauka je koja se bavi tumačenjem muzičkih elemenata i pravila te zakona po kojima se oni primenjuju prilikom stvaranja i izvođenja muzičkih dela, od čije prakse je ta nauka i nastala.

Svi elementi teorije muzike su ujedno i nastavni predmeti u nižim i srednjim muzičkim školama i na muzičkim akademijama - fakultetima jer su u tesnoj vezi sa živom muzičkom praksom.

Teoriju muzike čine:

 Osnovi teorije muzike (opšti muzički pojmovi: notacija - ortografija, imenovanje tonova, muzičke lestvice...)
 Harmonija, odnos i veza tonova akorada u skladnu celinu, prema harmonskim zakonima. Proučava homofoni slog, tj, takvu fakturu višeglasnog stava u kojoj dominira vertikalni element (postoji jedan vodeći melodijski glas i njemu podređena harmonska pratnja).
 Kontrapunkt, nauka o vođenju glasova, gde su oni ravnopravni i relativno samostalne melodijske linije (polifoni ili kontrapunktski slog je horizontalno orijentisan).
 Muzički oblici, oblici koje kompozitor izabire da bi u njima prikazao svoj unutarnji svet.
 Akustika, nauka o zvuku, deo fizike.
 Metrika, nauka koja pčroučava odnos naglašenih i nenaglašenih tonova i ritam, tok tonova različitog vremenskog trajanja.
 Orkestracija, raspisivanje muzičkog dela u deonice za pojedine muzičke instrumente (za orkestar) i to prema zakonima orkestracije, vodeći računa o zvučnim i tehničkim mogućnostima instrumenata, njihovin karakterima i opsezima.

Reference 

 
Muzikologija
Engleski rog

Engleski rog (tal. Corno inglese, skraćeno C.i.), spada u skupinu drvenih puhačkih glazbala. Nastao je 1725.g. u Italiji, usavršavanjem puno starijeg instrumenta zvanog oboa da caccia.

Melodijski opseg 

Opseg mu je isti kao u oboe sa zvukom dubljim za kvintu. U tehničkom smislu je podudaran s njom i mogu ga svirati oboisti. Zvuk engleskog roga je vrlo srodan zvuku oboe, samo je nešto mukliji i tamniji, tako da mu naročito odgovaraju melodije mirnijeg toka i sjetnog ili tužnog izraza. Melodijski registar najpovoljniji mu je između "a" i "c2", u tom opsegu ton mu je vrlo snažan, a opet mek i izražajan.

Ton instrumenta 

Po izgledu se razlikuje od oboe ne samo dužinom nego i kruškastim proširenjem cijevi pri kraju, kao i povišenom metalnom cjevčicom na početku, koja nosi dvostruki jezičak od trske.   Kruškasto proširenje koje se ponovo sužava kod izlaza, uzrokuje zatvoreniji i malo prigušeniji ton engleskog roga za razliku od oboe. Instrument zauzima mjesto u molskim temama gdje najviše do izražaja dolazi njegov čežnjiv i sanjarski karakter. Zbog toga se često u glazbi koristi kao instrument tužnog izražaja s puno čežnje i usamljenosti, poput pastoralne glazbe ili pastirske svirke.

Repertoar 
Mnogi poznati oboisti i drugi glazbenici izvode razne skladbe na engleskom rogu. Zbog njegova specifičnoga zvuka, mnogi su ga skladatelji rabili u pojedinim svojim orkestralnim skladbama, primjerice:

Antonín Dvořák: IX. simfonija u e-molu "Iz Novog svijeta" op.95 (1893.)
Joaquín Rodrigo: Concierto de Aranjuez (1939.) 
Vincenzo Bellini:Il Pirata (Introduzione iz II. čina) (1827.)
Hector Berlioz: Rimski karneval: uvertira (1844.) i Harold u Italiji (1834.)
Hector Berlioz: Fantastična simfonija (III. stavak) (1830.)
Claude Debussy: Nokturni (1899.) 
César Franck: Simfonija u D-duru (1888.) 
Joseph Haydn: 22. simfonija "Filozof" 
Gordon Jacob: Rapsodija za engleski rog i gudače (1948.)
Maurice Ravel: Koncert za klavir i orkestar u G-duru (1931.) 
Nikolaj Rimski Korsakov: Šeherezada op.35 (1888.)
Ned Rorem: Koncert za engleski rog i orkestar (1992.)
Gioacchino Rossini: Wilhelm Tell: Uvertira (1829.) 
Dmitrij Šostakovič: 11. simfonija u G-duru  (1957.) 
Dmitrij Šostakovič: 8. simfonija u D-duru (1943.) 
Jean Sibelius: Karelia suite (1893.) i Pelléas et Mélisande (1905.)
Petar Iljič Čajkovski: Romeo i Julija: uvertira - fantazija (1870.) 
Ralph Vaughan Williams: V. simfonija u d-molu (1943.) 
Richard Wagner:Tristan i Izolda (1859.)

Drveni puhački instrumenti
Oboa

Oboa  je drveni puhaći instrument s dvostrukim jezičkom od trske. Na prvi pogled najsličniji klarinetu, ali se na početnom dijelu cijevi nalazi i kratka metalna cjevčica u koju je udjenut jezičak, dok je ljevkasto proširenje na kraju cijevi vidljivo manje nego na klarinetu. Zvuk koji proizlazi iz dvostrukog jezička pomalo je nazalan i oštar, a srazmjerno i prodoran, zbog čega se oboa katkad naziva i truba drvenih glazbenih instrumemata. Međutim, ovaj instrument može zvučati i nježno i toplo, idilično i dirljivo, a to je i uloga koja joj se tipično dodeljuje u klasičnoj glazbi. Također, tipična je za nju i melodika orijentalnog prizvuka (scena u hramu u operi Aida Giuseppea Verdija, zbog asocijalcije s instrumentima slične vrste (zurle i dr.)).

Oboa je melodijski instrument i u orkestru često ima vodeće teme, a njen jasan, čujan i intonativno precizаn zvuk uzima se i kao mjerodavna intonacija za štimanje orkestra, kada se prvo čuje oboa prema kojojse štimaju i ostali instrumenti. Virtuozno-tehničke bravure, koje se često dodjeljuju klarinetu i flauti, oboa manje odgovaraju, a i njen tonski obim je kraći.

Oboa je nastala od jedne vrste srednjovjekovnih šalmaja koji su se po Europi širili pod utjecajem Arapa u Španjolskoj počevši оd 8. stoljeća. Napuštanje nausnika, u koji se kod tih instrumenata, kao u čašicu, smještao trščani jezičak označilo je bitnu promjenu u mogućnosti finijeg nijansiranja zvuka i njegove izražajnosti. Oboa je tijekom 19. stoljeća usavršena dodavanjem mehanizama poluga i poklopaca.

Kod Egipćana i Grka prethodnik oboe se naziva aulos (grč. frula). To je bio najpoznatiji instrument stare Helade. Za izvođenje glavnih tonaliteta Grci su imali 6 vrsta jednostrukih i dvostrukih aulosa.Rimljani taj instrument nazivaju tibia.

Druge vrste oboa 

Oboa se javlja u još nekoliko registarskih varijanti i to kao oboa d'amoresa pisanim rasponom od b do e3 (f3), i dvije u slaboj uporabi, sopran oboa pisanog raspona od bes do f3 (zvuči malu tercu niže) i bariton oboa raspona od b do e3 (zvuči oktavu niže). Ipak, od svih registarskih varijanti, najznačajniji je engleski rog.

Heckelphon je baritonska varijanta oboe koja ima za oktavu dublji zvuk što se postiže dvostruko duljom cijevi. Cijev hecklephona ima na donjem kraju proširenje u obliku kugle. Izrađen je na molbu R. Straussa koji ga je prvi put upotrijebio u svojoj operi "Saloma" 1905.god.

Drveni puhački instrumenti
Crni trougao

Crni trougao je simbol lezbejske i feminističke solidarnosti i ponosa.

Značenje i poreklo 
Crni trougao sličnog je porekla kao Ružičasti trougao. Korišćen je u koncentracionim logorima za vreme Drugog svetskog rata, u kojima su zatvorenici i zatvorenice nosile oznake u obliku trougla, čije su različite boje označavale različite kategorije zatvorenika. Crni trougao označavao je „asocijalne“. Većina označenih crnim trouglom bile su mentalno retardirane osobe i beskućnici/ce. Međutim, u ovu grupu su ulazili/e i alkoholičari, odnosno alkoholičarke, prostitutke i slično. Romi i Romkinje su takođe bili označavani/e Crnim trouglom u nekim logorima, dok su ih u drugim označavali trouglovima braon boje. 

U sačuvanim dokumetima ne postoje zapisi da su lezbejke bile obeležavane Crnim trouglom, kao ni da su bile grupa koja je deportovana u logore. Paragraf 175, koji je kriminalizovao homoseksualnost, odnosio se samo na muškarce. Ipak, pošto su nacisti čvrsto zagovarali tradicionalnu ulogu žena, kojima je mesto uz decu, u kuhinji i u kući (3K - Kinder, Küche, Kirche), mnogi/e veruju da su lezbejke, kao i ostale neheteroseksualne žene, bile smatrane „asocijalnim“ u nacističkoj Nemačkoj.

Takođe je moguće da su memoari francuske kabare pevačice Fania Fenelon, pod nazivom „Sursis pour l'orchestre“, uticali na prihvatanje Crnog trougla kao lezbejskog simbola. U memoarima, u kojima opisuje svoj boravak u Auschwitzu, vrlo direktno piše i o lezbejkama. Njeni memoari su prevedeni na engleski jezik pod nazivom „Playing for time“, ali delovi u kojima piše o lezbejkama u logoru su cenzurisani i uveliko izostavljeni iz prevoda.

Koji god da je razlog, lezbejke su prihvatile Crni trougao kao simbol svoje borbe protiv represije i diskriminacije i on danas predstavlja jedan od najraširenijih lezbejskih simbola.

Vidi dalje 
 LGBT simboli
 Ružičasti trougao

Dalja literatura 
 Kratko objašnjenje trouglova kao simbola u kontekstu LGBT zajednice 
 Zoe, Lucinda. "The Black Triangle," Lesbian Herstory Archives Newsletter [Brooklyn, N.Y.] No. 12 (June 1991): p. 7.
Kritička diskusija na temu Crnog trougla i njegove upotrebe za obeležavaje lezbejki u konc-logorima, kao ekvivalent Ružičastom trouglu za gejeve; nastanak simbola.

LGBT simboli
Progon LGBT osoba u Trećem Reichu
Watergate

Watergate je naziv za jedan od najtežih politički skandala u američkoj povijesti. Afera je dovela do ostavke američkog predsjednika, republikanca Richarda Nixona, nakon što je otkrivena njegova umiješanost u pokušaj prikrivanja skandala

U užem smislu, 'afera Watergate' se odnosi na prisluškivanje i provalu u sjedište nacionalnog odbora Demokratske stranke u hotelsko-stambenom kompleksu 'Watergate' u Washingtonu. U širem smislu, Watergate je opći pojam za složenu mrežu političkih skandala u SAD-u između 1972. i 1974. godine.

Oni su uključivali politički motivirane provale, mito, iznude, prisluškivanje telefona, urotu, opstrukciju pravde, uništavanje dokaza, porezne prijevare, nezakonitu upotrebu vladinih agencija kao što su FBI i CIA, ilegalne doprinose za kampanje i upotrebu novca poreznih obveznika u privatne svrhe. Najviše od svega, Watergate je sinonim za zloupotrebu moći.

Prethodnica afere su mjere koje je Nixon poduzeo između 1969. i 1971. godine, navodno radi državne sigurnosti. Kako bi spriječio curenje informacija, Nixon je bez sudskog naloga odobrio prisluškivanje telefona vladinih dužnosnika i novinara, a 1971. je odobrio sigurnosnu operaciju koja je obuhvaćala provale i otvaranje pošte. Iste godine Nixon je u tu svrhu oformio i specijalni istražni odjel, čiji su agenti provalili u ordinaciju doktorice Lewis Fielding, psihijatrice Daniela Ellsberga, čovjeka koji je New York Timesu dao Pentagon Papers - dokumente o tajnim američkim operacijama u Vijetnamu, i kojeg je tih dana čekalo suđenje za špijunažu.

Najpoznatiji dio ove priče odigrao se 17. lipnja 1972. u 2 i 30 ujutro, kad je policija uhitila petoricu muškaraca u sjedištu nacionalnog odbora demokrata dok su podešavali elektronsku opremu koju su postavili mjesec dana ranije. Jedan od uhićenih bio je James McCord, koordinator za sigurnost u CRP-u (Committee for the Re-election of the President - Odbor za reizbor predsjednika).

Povezano 
 Irangate
 Filegate
 Travelgate
 Monicagate
 Plamegate
 Rathergate

Vanjske veze 

 CBS first report on the Watergate scandal, June 19th, 1972 video
 Watergate trial sketches by artist John D. Hart 
 White House tape transcripts 
 The White House tapes themselves 
 Washington Post Watergate Archive
 Washington Post Watergate Tape Listening Guide
 BBC News reports on Watergate
 Watergate.info - The Scandal That Destroyed Pres. Richard Nixon
 Watergate Timeline
 Watergate Key Players by Washington Post
 Schemers In the Web
 Extensive set of online Watergate
 Michael Schudson, Watergate in American Memory: How We Remember, Forget, and Reconstruct the Past (New York, 1992)
 Silent Coup 

 
1970-e
Skandali
Historija SAD (1964–1980)
Zaljevski rat (razvrstavanje)

Zalivski ili Zaljevski rat je izraz koji se od 1991. do 2003. koristio za oružani sukob između Iraka i koalicije UN na čelu SAD kojoj je povod bila iračka invazija i okupacija Kuvajta. 

Nakon američke invazije na Irak 2003. se za taj sukob koristi sve češće koristi izraz Prvi zaljevski rat, a za invaziju Drugi zaljevski rat. 

Prije 1991. se izraz Zaljevski rat (ili, malo češće, Rat u Zaljevu) koristio za iračko-iranski rat. U nekim izvorima se taj rat sada zove Prvi zaljevski rat, a ratovi otpočeti 1991. i 2003. Drugi i Treći zaljevski rat.

Još prije se izraz Zaljevski rat koristio za Irački ustanak 1920-22. protiv britanskog mandata, odnosno Anglo-irački rat ili britansko gušenje pronacističke pobune u Iraku za vrijeme drugog svjetskog rata 1941.
Aristokracija

Aristokracija ili aristokratija (grč. ἀρıστοϰρατία: vladavina najboljih, od ἄριστος: najbolji + κρατείν: vladati), vladavina plemstva ili privilegiranog višeg staleža i, s druge strane, naziv za nasljedni privilegirani stalež ili plemstvo, odn. gospodstvo, velikaše.

U širem značenju riječi aristokracija misli se na bogatiji sloj društva, na obitelj i nasljednike već dokazanih vlastodržaca, te na plemstvo koje je ostvarilo različite beneficije u društvu recimo kroz junaštvo u ratovima njihovih prednika.

Pripadnici aristokracije ne samo da imaju veća prava nego drugi ljudi, već tada imaju i veće obaveze da se vladaju pristojno, plemenito, uzvišeno i darežljivo. Oni su često bili stupovi društva, te ako je njihovo vladanje bilo uzvišeno, tada je i društvo u cjelini bilo prosperitetno. Vrijedi i obratno.

Vidi još 

 oligarhija
 plutokracija

Oblici vladavine
Društvena stratifikacija
Grecizmi
Plutokracija

Plutokracija ili plutokratija (grč. πλουτοϰρατία, od πλοῦτoς: bogatstvo + κρατείν: vladati), sustav društvenih odnosa u kojemu prevladavajući utjecaj u vlasti i na vlast imaju bogataši. Oblik je oligarhijske vladavine u kome je vlast centralizirana na uzak broj ljudi koji se od ostatka stanovništva razlikuju po povećanom materijalnom bogatstvu.

Od aristokracije i drugih oblika se razlikuje po tome što materijalno bogatstvo nije povezano s plemenitim porijeklom, zaslugama u ratu ili nekim sličnim faktorima.

Za većinu današnjih zapadnih demokracija se često tvrdi da predstavljaju plutokracije. To je pogotovo slučaj sa SAD gdje se na vlast ne može doći bez obilnih financijskih sredstava.

U 20. vijeku je izraz plutokracija dobio pejorativno značenje, a pogotovo su ga voljeli koristiti propagandisti Trećeg Reicha i drugih fašističkih država kako bi naglasili razliku od zapadnih demokratskih država kao što su Francuska, Velika Britanija i SAD.

Politika
Država
Grecizmi
Ohlokracija

Ohlokracija ili ohlokratija vladavina svjetine, vladavina mase, vladavina rulje. Naziv se koristi za sposobnost svjetine da utječe na ustavne vlasti.

Vidi još 
 Populizam
Gerontokracija

Gerontokracija ili gerontokratija (grč. γεροντοϰρατία, od γέρων: starac + κρατείν: vladati), oblik oligarhijske vladavine u kojoj je vlast ograničena na grupu ljudi koji se od ostalih razlikuju većom životnom dobi.

Obično se stvara tako da osobe koje dožive određenu starost akumuliraju daleko veću političku moć od onih mlađih.

Također se smatra kako je gerontokracija jedan od najstarijih oblika vladavine, s obzirom da su starije osobe, samim time što su imale veće životno iskustvo od svih ostalih, imale i najveću sposobnost rješavanja određenih problema, a samim time i autoritet.

Gerontokracija je u 20. vijeku stekla pejorativno značenje, s obzirom da se vrlo često shvaćala kao sinonim za konzervativizam, odnosno vladavinu osoba nesklonih novih idejama i sa smanjenim mentalnim sposobnostima. To se osobito koristilo za SSSR i druge komunističke države.

Politika
Država
Ateokracija

Ateokracija ili ateokratija je hipotetski oblik vladavine temeljen na ateističkim ili agnostičkim načelima. Često se opisuje i kao suprotnost teokraciji.

Najčešće se ispoljava kroz zabranu ispovijedanja svake religije. Kao jedini potpuno ateokratski režim se navodi komunistička Albanija pod vodstvom Envera Hodže.

V. također 
 Sekularizam

Religija i društvo
Politika
Država
Meritokracija

Meritokracija ili meritokratija (engl. meritocracy, od lat. meritum: zasluga; vrijednost + -kracija), oblik vlasti u kojem se administrativni i javni poslovi, odnosno svaka uloga koja zahtijeva društvenu odgovornost, dodjeljuje na temelju zasluga, a ne na temelju pripadnosti nekom lobiju, obitelji (nepotizam i klijentelizam u najširem smislu) ili ekonomskoj kasti (oligarhiji).

Začeci ideje i razvoj pojma

Meritokracija (engl. meritocracy, od lat. meritum: zasluga; vrijednost + -kracija), stvaranje upravljačke elite prema sposobnostima; vladavina ljudi od znanja, vrijednih, mjerodavnih intelektualaca i poslovnih ljudi koji su stručni u donošenju bitnih odluka. Platon je u djelu Država postavio temelje teorije o vladavini meritokracije tezom da za državu nema lijeka sve dok se politička vlast i filozofija ne spoje, dok filozofi ne budu kraljevi, a kraljevi i vladari filozofi. Termin meritokracija stvorio je britanski sociolog Michael Young u djelu Uspon meritokracije (The Rise of the Meritocracy, 1958). Teoriju meritokracije obrazložio je formulom IQ + uloženi napor = vrijednost. Meritokracija kao tip vladavine uvjetovana je: sustavom školovanja svih, a ne samo bogatih, sposobnih mladih ljudi; obaveznim javnim natječajima za javne službe; uspostavom formalnog i stvarnoga sustava upravljanja u kojem neće biti ometan dolazak najsposobnijih ljudi na najodgovornija mjesta.

Vidi još 

 Konfucijanizam

Država
Politika
Geniokracija

Geniokracija ili geniokratija je hipotetski oblik oligarhijske vladavine u kome bi vlast bila ograničena na osobe koje se od stanovništva razlikuju većom razinom inteligencije. Taj izraz su prvi koristili pristaše raelijanskog pokreta.

V. također 
 Meritokracija

Politika
Država
Grecizmi
Tehnokracija

Tehnokracija ili tehnokratija (grč. τεχνοϰρατία, od τέχνη: umijeće, vještina + κρατείν: vladati), oblik oligarhijske vladavine ili sistem organizacije gdje sve odluke donose visoko obučeni profesionalni stručnjaci. Tehnokracija se stoga prevodi kao "vladavina stručnjaka".

Tehnokracija, međutim, ima i pejorativno značenje i često se koristi za stručnjake i političare koji određenom problemu prilaze samo sa stajališta svoje struke, zanemarujući ekonomske, političke, kulturne i druge naučne obzire.

Izraz tehnokrat se u SFRJ koristio za stručnjake koji su u vođenju poduzeća i drugih organizacija odbacivali  načela samoupravnog socijalizma. Uz taj pojam je vezan i izraz tehno-menadžer.

Politika
Država
Menadžment
Panarhizam

Panarhizam je politička filozofija koja se zalaže za miroljubivu koegzistenciju svih političkih sistema, odnosno oblika vladavine, te svakom pojedincu ostavlja slobodu da odabere kome će se od njih potčiniti.

V. također 

 Panarhija

Politika
Država
Predsjednik

Predsjednik (tuđica: prezident) je naziv za osobu koja predsjedava (predsjedavajući, predsjedatelj) nekoj skupini (kolektivu, organizaciji) ili nekom skupnom tijelu. Funkcije predsjednika je da usmjerava rad organizacije ili tijela kojeg vodi i kojem predsjeda, donosi odluke, a može imati i reprezentativnu ulogu (predstavljanje organizacije ili tijela prema trećima). 

U kontekstu politike, odnosno državnog uređenja, pojam predsjednik redovito označava predsjednika države (bez obzira što postoji i predsjednik vlade, parlamenta i drugi).

Latinska riječ za predsjednika je praesidens, nastala od glagola praesidere, što znači sjediti na čelu. Od tud i sinonim prezident.

 
Titule
Fagot

Fagot, skraćeno -{Fg.}-, je drveni duvački instrument, sa dvostrukim jezičkom od trske. Dosta dugačka cev (oko 2,5 metara) ima dva uporedna dela, koji su povezani u tzv. kolenu – donjem, dvostruko izbušenom, kao latinično slovo -{U}-. U kraći od gornjih krakova utaknuta je metalna cevčica, izvijena kao latinično slovo -{Ѕ}-, takozvana -{esѕo}--cev, a u nju jezičak. Drugi, duži gornji krak je završni deo cevi i okrenut je uvis. Kao i drugi drveni duvački instrumenti, fagot ima niz rupica na svim delovima cevi i složen mehanizam poklopaca i poluga koje ih pokreću. Zahvata veliki tonski raspon dubokog i srednjeg registra. Ton mu je u dubini masivan, iako ne prodoran, a u višem registru mek i raspevan (tzv. saksofonski registar). U tehničkom pogledu je dosta pokretljiv, pa se koristi i za živahne teme, često šaljivog karaktera, ali i za izrazite, mirne melodije. Čini dobar bas y grupi drvenih duvača, a osim u orkestru, ne retko nalazi mesta i u kamernim ansamblima, pre svega u duvačkom kvintetu, kao najniži glas. Fagot se razvio već početkom 16. veka iz velike basovske bombarde, ali je postepeno usavršavanje, otežano velikim dimenzijama, dovršeno tek u 19. veku. Međutim, već od baroknog doba, fagot povremenom nalazi i solističku, koncertantnu primenu.

Fagot se zapisuje i u bas- (-{F}-) ključu, kao i u tenorskom -{C}--ključu. Nekada se koristila registarska varijanta fagota, tzv. bas-fagot (zvuči kvintu niže), ali danas se više ne koriste druge registarske varijante, osim kontrafagota koji zvuči oktavu niže.

Obim fagota

Drveni puhački instrumenti