alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Biciklista Esperantista Movado Internacia

La Biciklista Esperantista Movado Internacia (la oficiala mallongigo BEMI) estas la asocio de esperant-parolantaj biciklantoj.

La asocio havas membrojn en diversaj landoj de Ameriko, Azio kaj Eŭropo. Ĝi organizas internaciajn biciklajn karavanojn uzante Esperanton kiel komunan komunikilon.

BEMI fondiĝis dum la Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo en la silvestra nokto 1979/1980 ekzakte je noktomezo de la svisa triopo Dietrich Michael Weidmann, Beatrix Kurt kaj Nelly Achermann kaj de kvardeko da pliaj biciklemaj kaj alternativemaj junaj IS-anoj. Ekde printempo 1980 grandkvante senprofitocele disvendiĝis rondaj plaketaj insignoj kun la slogano "Ĉu bicikli? Jes nature!", kiuj fariĝis kvazaŭ emblemo de la asocio. 

En 1981 BEMI fariĝis la unua faka sekcio de TEJO. Ekeldoniĝis bulteno nomata "BEMI-revuo", kiu dum la sekvaj jaroj aperis laŭbezone ĝis dufoje jare. Ekde 1982 BEMI organizas internaciajn biciklajn karavanojn uzante Esperanton kiel komunan komunikilon.

La karavanon de Passau en suda FRG-DE tra AT al Debrecen en orienta HU (770 km) dum somero 1983 partoprenis entute pli ol 100 junaj biciklistoj: Kvardeko da junaj okcidenteŭropanoj la tutan vojon, kaj miksita grupo kun aldonaj 60 orienteŭropanoj ekde la aŭstria-hungaria limo ĝis la karavana celo, la IJK 1983. Ankaŭ dum la sekvaj '80-aj jaroj en iuj jaroj estas grandaj biciklaj karavanoj de BEMI, ĉefe en centra Eŭropo. Ekzemploj estas itineroj de (FRG-DE tra NL, BE kaj (Anglio-GB) ĝis la IJK 1984 en Swanwick (360 plus 520 km, inter tio prame de Oostende ĝis Dover), de DK kaj NL al IJK 1985 en Eringerfeld (FRG-DE - 550 resp. 350 km), kaj de tie plu al UK de Esperanto (Aŭgsburgo - FRG-DE - 420 km), de Rastatt (FRG-DE) kaj Betschdorf (Alzaco-FR) al La Chaux-de-Fonds (CH) en 1986 (310 km), de Trondheim (NO) kaj de Zaragoza (ES) al Bonn (FRG-DE - 33 homoj el 13 landoj 14-an de julio) kaj al IJK 1989 en Kerkrade (NL) kaj post ĝi dum antaŭkontraktite (TEJO-BEMI) libera semajno al UK de Esperanto (Brighton - Anglio-GB). Kiam en 1990/1991 falis la politika dividiloj inter okcidenta kaj orienta Eŭropoj, la organizado de tiaj komunaj bicikladoj fariĝis pli facila: antaŭe ekzemple en 1987 fuŝsukcesis bicikla karavano al la IJK en Krakovo (PL) ĉar bicikla limpasado inter FRG kaj GDR, GDR kaj PL aŭ Ĉeĥoslovakio respektive Sovetunio kaj PL estis nepermesita. Tamen 56 personoj jubilee partoprenis ĉirkaŭbicikladon de tuta Eŭropo de februaro (en Céret - Katalunio-FR) ĝis decembro (Parizo & Strasburgo - FR) kun partopreno en interalie IJK (Krakovo - PL) kaj UK de Esperanto (Varsovio - PL) respondante pli ol 250 ĵurnalistajn intervjuojn, el kiuj 13 televidaj (tutlanda en PL), denove en 1988 de Céret (Katalunio-FR) ĉirkaŭ Pireneoj al Barcelono (Katalunio-ES) por Eŭropa Kongreso de Biciklemuloj kaj al IJK (Zagrebo HR-YU).

Vidu ankaŭ 
Biciklo
Biciklado
Fakaj Esperanto-Asocioj
Sojla maso

Eksteraj ligiloj 
retejo de BEMI (en Esperanto, la angla kaj franca)
nova retejo de BEMI (parto de TEJO-retejo)

Biciklado
Esperanto-asocioj
Fakaj Sekcioj de TEJO
Mallongigoj
Blanka teo

Blanka teo estas la malplej traktata teo, ĉar ĝi estas ĵus sekigita antaŭ pakigo. Tiuj teoj estas ĉefe elfaritaj en Ĉinio.

Gustumo 
Ĝi havas helan koloron kaj subtilan guston alproksimiĝante pajlon.

Preparado 
Blankajn teojn oni kutime preparas en Zhong aŭ Gai Wan. Ĉar la folioj estas tre fragilaj, oni nur uzas ne tro varman akvon (je 50-70 °C laŭ la teo preparita). Tamen, la infuzado daŭras pli longe ol aliaj. Inter 5 kaj 20 minutoj: ju malpli varma, des pli longa la infuzado. Kompreneble, la gusto ŝanĝiĝas dum la infuzado (tio estas dum la trinkadoj). Ofte, pro la altkvalito de blankaj teoj, la foliojn oni povas infuzi pli ol unu fojo (kutime 3, eĉ ĝis 10 - endas provi).

Kelkaj blankaj teoj 
 Bai Mu Tan [Paj mu tan]
 Yin Zhen [Jin ĉen], tre fama. Enhavas burĝonojn

Aliaĵoj 
Ĉar la folioj devas esti sendifektitaj kaj ĉar sekigita teo estas rompiĝema, blanka teo multekostas pro la singardemo dum la manipulado.

Teoj
Britio (insulo)

Tiu ĉi artikolo traktas la geografian insulon de Granda Britio. Vidu ankaŭ Britio (apartigilo).

Britio, Britujo aŭ granda Britio (, ) estas insulo en la okcidenta Eŭropo. Ĝi estas unu el la insuloj de la brita insularo kaj la plej granda insulo en Eŭropo. Ĝi dividiĝas inter la komponantaj landoj Anglio, Skotlando kaj Kimrio. Kune kun Nord-Irlando, Britio estas unu el la du ĉefaj regionoj de la Unuiĝinta Reĝlando.

Pro areo de 229.893 km2, Granda Britio estas la oka plej granda insulo en la mondo.

La esprimo Granda Britio foje estas uzata kiel sinonimo por Britio: tiu tamen ne estas preciza. En la mezepoka angla lingvo, estis du lokoj nomataj "Britain" - Britio kaj Bretonio. Oni aldonis la vorton "Great" al la britia nomo por indiki la pli grandan lokon, dum la nomo por Bretonio fariĝis "Brittany" - la sufikso "-y" estis samvalora al la esperanta "-et". Kaj en la franca ili estas "Grande-Bretagne" kaj "Bretagne".

 Plej granda urbo: Londono (7'300 mil).
 Urboj: Birmingamo (2'333 mil), Manĉestro (1'640 mil), Liverpolo (964 mil).
 Loĝantaro: 57'103'927 (2001), inter ili 85% angloj, 10% skotoj, 5% kimroj.
 Parolataj lingvoj: angla, kimra, skota, skota gaela, kornvala (hejma lingvo en 10 familioj), brita gestlingvo.

Vidu ankaŭ 
 Britaj Insuloj
 Brita imperio
 Komunumo de Nacioj
 .gb
 Britio (terminaro)
 Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Nord-Irlando
 Domesday Book
 Loka regado kaj administrado en Britio
 Loka regado kaj administrado en Kimrio
 Loka regado kaj administrado en Skotlando
 insuleto Ailsa Craig

Referenco

Eksteraj ligiloj 

 http://www.know-britain.com/general/great_britain.html 
 http://www.ordnancesurvey.co.uk/freegb/index.htm#maps 
 http://www.bbc.co.uk/coast 
 http://www.bbc.co.uk/history/state/nations 

Britaj Insuloj
Baltio

Baltio, Baltujo aŭ Baltaj ŝtatoj - inter esperantistoj de eksa Sovetunio historie ankaŭ ofte Ĉebaltio, influite de la ruslingva formo Прибалтика (Pribaltika) - estas kuniga nomo de Estonio, Latvio kaj Litovio, ĉiuj situantaj ĉe la Balta Maro.

La baltaj ŝtatoj atingis sian sendependecon de Rusio post la Unua mondmilito, estis okupitaj en la Dua mondmilito unue de Sovetunio, poste de la faŝista Germanio, poste ree de Sovetunio kaj reakiris sian sendependecon nur en 1991. Ĉiuj tri nun apartenas al Eŭropa Unio.

Oni tiel kunigas ĉefe pro historiaj kaj geografiaj kialoj (kp. je Nordio) - ne pro lingvaj (kp. je Skandinavio).

Estonie parolatas la estona, kuzo de la finna, sed la latva kaj la litova estas neinterkompreneblaj baltaj lingvoj hindeŭropaj. Ankaŭ vaste parolatas la rusa.

Okupacio 
La Okupacio de baltaj ŝtatoj konsistis en milita okupacio de la tri Baltaj ŝtatoj — nome Estonio, Latvio kaj Litovio — fare dekomence de Sovetunio laŭ la kondiĉoj de la Molotov–Ribbentrop Pakto de 1939 okazinta en junio 1940. Ili estis tiam aneksitaj en la Sovetunion kiel konstituaj respublikoj en aŭgusto 1940, kvankam multaj potencoj de Okcidento neniam agnoskis ties aligon. La 22an de junio 1941, Nazia Germanio atakis Sovetunion kaj post nur kelkaj semajnoj ili okupaciis la Baltajn ŝtatojn jam por la tuta Dua Mondmilito. En julio 1941, la Tria Regno aligis la Baltajn teritorion en sia Reichskommissariat Ostland. Kiel rezulto de la Balta Ofensivo de 1944 fare de la Ruĝa Armeo, Sovetunio rekaptis plej el la Baltaj ŝtatoj kaj eĉ kaptis la restintajn Germanajn fortojn en la Kurlandia Sako ĝis ties formala kapitulaco en majo 1945. La Soveta "aneksokupacio" (germane Annexionsbesetzung) aŭ okupacio sui generis de la Baltaj ŝtatoj daŭris ĝis aŭgusto 1991, kiam la tri landoj reakiris sian sendependecon.

Statistikoj 
10 plej grandaj urboj en Baltio (2011)
  Rigo (650 468)
  Vilno (554 060)
  Talino (416 993)
  Kaŭno (321 200)
  Klaipėda (161 300)
  Panevėžys (114 500)
  Šiauliai (113 100)
  Tartu (103 284)
  Daugavpils (103 053)
  Liepāja (82 413)

Vidu ankaŭ 
 Eŭropo
 Geografio

 
Regionoj en Eŭropo
Bornholm

Bornholm [], normdane: [] estas rokoza insulo en la Balta Maro, inter Svedio kaj Pollando; ĝi estas dana teritorio en tiuj orientaj provincoj, kiujn alie regas Svedio. La flago (neoficiala, iomete ŝerce uzata) kaj la dialekto indikas tion.

Bornholm distancas ĉirkaŭ 150 km de la dana ĉefurbo Kopenhago, sed nur ĉirkaŭ 40 km de la sveda bordo. Pro sia distanco al la cetera Danio ĝi foje aperas sur mapoj de Danio en aparta kadro. Komunume apartenas al ĝi la insuletoj Christiansø, Frederiksø kaj Græsholm.

Ĉefaj entreprenoj sur la insulo estas perargila potfarado, horloĝego-, lakto- kaj fromaĝoproduktado, kaj fiŝado. Somere gravas la turismo.

Komunumoj 
La plej grandaj komunumoj de Bornholm, ordigitaj laŭ sia loĝantaro je 2006-01-01:

Vidu ankaŭ 
 Christiansø

Insuloj en la Balta maro
Insuloj alfabete ordigataj
Bufalo

Bufalo (anglalingve "Buffalo" báfalo) estas urbo en la okcidenta parto de la usona ŝtato Nov-Jorkio. Ĝi situas ĉe la orienta ekstremo de la Lago Erio. Bufalo havis  loĝantojn (en 2000), kaj la loĝantaro de la du distriktoj Eria kaj Niagara estis  (en 2000.) Bufalo estas la dua urbo en Nov-Jorkio en la kvanto de loĝantoj. Ĝi estas parto de la Megalopolo Grandaj Lagoj.
 Koordinatoj: 
Bufalo estas ĉe la Usona flanko de la rivero Niagaro. Ĉe la alia flanko de la rivero estas Fuorto Eria (Fort Erie), Kanado. Nur 28 km nordokcidente de la centro de Bufalo estas la spektakla Niagara Akvofalo, kaj la du urboj de Niagaraj Kaskadoj, unu usona, kaj la alia kanada.

Antaŭ 100 jaroj Bufalo estis grava urbo de Usono, pro situo ĉe unu ekstremo de la Kanalo Erio, longa akvovojo inter Bufalo kaj la Grandaj Lagoj kaj la Okcidento de Usono ĉe unu ekstremo, kaj la granda urbo de Novjorko ĉe la alia. Nuntempe, Bufalo estas nur mezgranda usona urbo. La vidindaĵoj inkludas la faman artgalerion Albright-Knox, la koncertejon Kleinhans, zoologian ĝardenon, kaj notindan arkitekturon, kiel konstruaĵojn de Frank Lloyd Wright.

Bufalo famas pro multa neĝo en vintro de la lago Eria; tamen la klimato de Bufalo estas sana. Tie inventiĝis la bongustaj bufalaj kokinoflugilaĵoj. Fama kanto "Buffalo Gals" ("Bufalo-inoj") aludas la urbon.

Servoj
 Universitato ĉe Buffalo

Famuloj 
En Bufalo mortis:
 Klára Ambrus, hungardevena kuracisto
 Pál Battha, hungara agronomo
 Artúr Bárdos, hungara teatrestro
 Margit Slachta, hungara feministo
 János Erőss, hungara ministro
 Gábor Márkus (kuracisto) (hungardevena)

Partneraj urboj 
Inter la partneraj urboj de  estas
 : Rzeszów

Urboj de Nov-Jorkio
Bocvano

Bocvano, signifante "lando de cvanoj," oficiale la Respubliko Botsvano (, ), estas stabila lando en la centro de suda Afriko. Ĝi iĝis sendependa ŝtato en 1966, ĝis tiam estis sub Brita protektorato (iama nomo Beĉuanalando).

Nun ĉi tiu estas unu el la politike kaj ekonomie plej stabilaj landoj de Afriko. Ne ekzistas malriĉecon kaj malsaton do multe ol en multaj aliaj landoj en Afriko. La nigra plejo kaj la blanka malplimulto havas relative afablajn rilatojn. Ĝi havas la plej grandan diamanteksportanton en la mondo kaj la plej rapide kreskantan ekonomion en Afriko.

Historio 
 Beĉuanalando

Vidu ankaŭ 
 A United Kingdom

Politiko

Interna politiko 
Ekde sendependeco en 1966 la landon regas la Bocvana Demokrata Partio. Dum la balotado en 2004 ĝi gajnis 44 de la 57 seĝoj. La aliaj seĝoj estis gajnitaj de la ĉefaj kontraŭstaraj partioj Bocvana Nacia Fronto kaj la Bocvana Partio de la Kongreso. De 2007 la Bocvanan Demokratan Partion estras Ian Khama, filo de la unua bocvana prezidento.

Ekstera politiko 
Bocvano apartenas al la Brita regnaro kaj al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de ĉi-momente 77 ŝtatoj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifiko.

Referencoj

Vidu ankaŭ 
 Listo de urboj de Bocvano

 
Landoj sen maraliro
Membroj de la Komunumo de Nacioj
Administraj unuoj fonditaj en 1966
Burgenlando

Burgenlando  estas la plej orienta, plej nova (ekde 1921 ĉe Aŭstrio) kaj plej malalte situanta federacia lando de Aŭstrio.

Oriente de Burgenlando troviĝas Hungario kaj okcidente Malsupra Aŭstrio kaj Stirio. Sude estas nur kelkajn kilometrojn longa limo al Slovenio, norde nur iomete pli longa limo al Slovakio. La katolika episkopo de Eisenstadt estas la kroato Ägidius Zsifkovics.

Historio, nomo 

La nocio aperis nur post la 1-a mondmilito. La ĝermo estis plano de ĉeĥoj: la slava koridoro, kiu estus farinta kontakto inter Ĉeĥoslovakio kaj sudslavoj. Ĉar estis 2 fervojoj inter Ĉeĥoslovakio kaj tiutempa Fiume, Aŭstrio kaj Hungario ricevis po 1 fervojon. Ĝis 1920/1921 la jam ĉiam plejmulte germanlingva Burgenlando apartenis al Hungario (German-Okcidenthungario). Post dumjaraj bataloj kaj negocioj post la 1-a Mondmilito ĝi estis aljuĝita al Aŭstrio per la traktatoj de Saint Germain kaj Trianon. Post fortaj protestoj de Hungario oni tamen faris plebisciton por la regiono ĉirkaŭ Sopron, kiu estis planita kiel ĉefurbo. La plimulto de la enloĝantaro decidis por la restado ĉe Hungario.

La nomo "Burgenlando" memorigas ankoraŭ pri tio, ke la lando iam konsistis el kvar hungariaj komitatoj ("Vierburgenland" - Kvarburglando):

 Pressburg (germanlingva nomo por Bratislavo)
 Wieselburg (germanlingva nomo por la hungara urbo Moson)
 Ödenburg (germanlingva nomo por Sopron)
 Eisenburg (germanlingva nomo por Vas).

Ĝis 1925 Bad Sauerbrunn estis la provizora sidejo de la landaj registaro kaj administracio, ĝis poste la ĝis tiam relative malgrava malgranda urbo Eisenstadt (prononcu: Aj'zenŝtat) fariĝis ĉefurbo de Burgenlando.

Distriktoj
 Eisenstadt-Umgebung
 Güssing
 Jennersdorf
 Mattersburg
 Neusiedl am See
 Oberpullendorf
 Oberwart

Fortikaĵoj (hungare/germane) 
Fraknó/Forchtenstein, Németújvár/Güssing, Városszalónak/Stadtschlaining, Lánzsér/Landsee, Léka/Lockenhaus, Borostyánkő/Bernstein im Burgenland, Pinkaóvár/Burg (Burgenlando)

Burgoj 
Féltorony/Halbturn, Sopronkeresztúr/Deutschkreutz, Lakompak/Lackenbach, Vasvörösvár/Rotenturm an der Pinka, Monyorókerék/Eberau

 
Federaciaj landoj de Aŭstrio
Historio de Hungario
Valona Brabanto

Valona Brabanto (france: Brabant wallon, valone: Braibant walon) estas unu el la kvin provincoj de Valonio, Belgio. Komence de  ĝi havis  loĝantojn. Valona Brabanto estas la plej nova kaj plej malgranda provinco de la lando. Ĝi havas surfacon de 1091 km² kaj havas nur unu administran distrikton, tiun de Nivelles. La ĉefurbo de la provinco estas Wavre.

La provinco Valona Brabanto ekestis en januaro 1995, kiam oni disigis la malnovan provincon Brabanto laŭ la tiel nomata lingva landlimo. Post la disigo tiu regiono ekzistas el tri partoj: Flandra Brabanto, Valona Brabanto kaj la Brusela Ĉefurba Regiono.

La 1-an de januaro 2007 la provinco havis 370.460 loĝantojn.

Etimologio 
Brabanto estas derivaĵo de Braecbant. Tio estas kunigo de braec, kio signifas marĉo kaj bant, kio signifas regiono.

Provinco Valona Brabanto : 27 municipoj 
 Beauvechain
 Braine-l'Alleud
 Braine-le-Château
 Chastre
 Chaumont-Gistoux
 Court-Saint-Etienne
 Genappe Grez-Doiceau
 Hélécine
 Incourt
 Ittre
 Jodoigne
 La Hulpe
 Lasne Mont-Saint-Guibert
 Nivelles
 Orp-Jauche
 Ottignies-Louvain-la-Neuve
 Perwez
 Ramillies
 Rebecq Rixensart
 Tubize
 Villers-la-Ville
 Walhain
 Waterloo
 Wavre

Piednotoj 

Valonio
Provincoj de Belgio
 
Brabanto
Brechou

Brecqhou aŭ Brechou estas insulo de la Manikinsuloj kiu situas okcidente de Sark.
Samkiel Sark, ĝi apartenas administracie al la voktujo Guernsey.

Manikinsuloj
Insuloj
Barra

{{Informkesto insulo
| nomo               = Barra (angla formo) kaj Barraigh (skot-gaele)
| dosiero1           = Isle of barra-castlebay.jpg
| priskribo de dosiero1 = golfo de Castlebay kun vilaĝo, veno kaj kastelo
| situo              = norda Atlantiko
| latitudo           = 56.9833
| longitudo          = -7.4667
| regiono-ISO        = GB-ELS
| longo              = 52
| larĝo              = 41
| areo               = 58.75
| altaĵo             = 
| alteco             = 384
| loĝantaro          = 1174
| jaro               = 
| dosiero2           = 
| larĝeco de dosiero2 = 200px
| priskribo de dosiero2 = UK Barra.png
| ĉefa loko       =Castlebay
}}

Barra aŭ (skotgaele: Barraigh) estas iom pli granda insulo en la sudo de la Foraj Hebridoj en Skotlando. Ĝi estas la plej suda loĝata insulo en la Foraj Hebridoj. En 2001, la insulo havis 1078 loĝantojn.

 Geografio 
Proksime de la insulo Barraigh situas la insulo Vatersay (skot-gaele: Bhatarsaigh). Ĝi estas atingebla trans la ponto de Barraigh. Sur multaj, pli grandaj insuloj ekde la komenco de la 20a jarcento ne plu havas loĝantojn. Kelkaj estas uzataj en somero por paŝti ŝafojn. Sude de Südlich von Barragh situas la insulon Barra Head (ankaŭ nomata Bernerayw).

La plej multaj de la ĉ. 1200 loĝantoj de la insulo vivas en la sla loĝloko de la insulo, Castlebay (skot-gaele: Bagh a Chaisteil) ĉe la suda marbordo..

Barraigh havas centran montaron, la 384m alta Heaval kiella plej alta monto. La montoj havas ĝenerale torfo-tavolon. La marbordoj estas parte klifoj, parte fekundaj Machair-regiono kun altaj dunoj kaj vastaj strandoj.

 Kulturo kaj ekonomio 
La loĝantaro esta grandparte katolika. Ĝi vivas de la agrikulturo (precipe de extensive ŝaftenado kaj fiŝtenado kaj [krabo|krabtenado]] kaj de turismo. La skotgaela lingvo estas la ĉefa lingvo de la insulo. La vojmontriloj nur indikas la gaelajn nomojn.

Kultuara kulmino de la insulo estas la sur la roko en la golfo de Castlebay (Chaisteil) situanta Kisimul Castle (Kastelo Chiosmuil) de la MacNeil el la 16ª jarcento. Apud tio ekzistas sur las insulo tomboj kaj konstraĵojel la malfrua ŝtonepoko. La Dun Cuier (skot-gaele:: Dun Chuidhir) estas speciale vizitinda.

 Vidindaĵoj 
mini|300px|Kisimul Castle
 Kisimul Castle, (Kastelo Chiosmuil), irlanda[ [turdomo]] en la Loch Tangusdale.
 Allasdale aŭ Allathasdal  (ŝtoncirkloj kaj raddomo)
 An Dubharaidh (muzeo)
 Cille Bharra (preĝejo, ruino de kapelo kaj tombejo)
 Dun Bharpa (bone konservita megalita instalaĵo)
 Dun Cuier (ruino de Dun)
 kelkaj Menhiroj (kiel Brevig Bay kaj Borve machair)
 St. Columba's Well'' (sankta fonto)
 forlasita vilaĝo Eorasdail (sur la insulo Vatersay)

Trafiko 
La insulo havas la solan flugphavenon de Britio kun ŝanĝanta flughoraro: Ĉar la avia kurejosituas sur la strando, oni nur povas uzi ĝin dum malalta tajdo..

Eksteraj ligiloj 

 Website von Barra (englisch)
 Archäologische Stätten auf Barra 
 retejo de la Insulo de Barra

 
Foraj Hibridoj
Insuloj en Skotlando
Bertilo

Bertilo estas Esperanta formo de la sveda vira nomo Bertil, kiu havas la saman originon kiel la germana nomo Berthold.

Famaj nomportantoj 
 Bertil Ohlin

Esperantistoj 
 Bertil Akerberg
 Bertil Bengtsson
 Bertil Nilsson
 Bertilo Wennergren

Gramatiko
Bertilo Wennergren

Bertilo WENNERGREN  (svedlingve Bertil Wennergren) (naskiĝis la 4-an de oktobro 1956) estas sveda esperantisto, gramatikisto kaj drumisto. Li loĝas en Germanujo, en la vilaĝeto Schossin.

Li parolas Esperanton de 1980, kaj estas ekde la jaro 2001 ano de la Akademio de Esperanto. Li estis longe Direktoro de la Sekcio pri Ĝenerala Vortaro en la Akademio; poste li estris la gramatikan sekcion ĝis 2015.

Li estas la aŭtoro de la Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko(PMEG) kaj la "Landoj kaj lingvoj de la mondo". Li verkis ankaŭ lernolibrojn de Esperanto por svedoj.

Antaŭ la jaro 2009 Wennergren iom kontribuis ankaŭ al Vikipedio. En sia adiaŭa deklaro al la Esperanta Vikipedio en Julio de 2009 li forte kritikis ĝian kvaliton.

Muziko 
Bertilo estis membro de la iamaj Esperantlingvaj rokbandoj Amplifiki kaj Persone. En 2002 li edziĝis al esperantistino Birke Dockhorn, kun kiu li duete prezentas kantojn en Esperanto-renkontiĝoj kaj fojfoje en sia loĝregiono.

Honorigoj 
La  li estis proklamita de la gazeto La Ondo de Esperanto kiel la Esperantisto de la Jaro 2006 pro la PMEG. Proksimume en 2014 Wennergren estis honorigita de UEA kiel "elstara aganto".

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 
Intervjuo kun Bertilo Wennergren
 Lingva Kritiko, retpaĝo de B. Wennergren pri Esperantologio
 Verkoj de Bertilo Wennergren  en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 
 

Akademio de Esperanto
Esperantisto de la Jaro
Esperantologoj
Interlingvistoj
Persone
Svedaj drumistoj
Svedaj gramatikistoj
Bjørn

Bjørn (norvege, dane) aŭ Björn (svede) estas vira persona nomo.
Ĝia signifo estas "urso".

Konataj nomportantoj estas:
 Björn Ulvaeus en ABBA
 Björn Borg, tenisisto

Vidu ankaŭ 
 Bjørn, norvega firmao
 Arturo

Viraj personaj nomoj
Balearoj

La Balearaj Insuloj (, ) estas insularo kuŝanta ĉe la okcidenta flanko de la Mediteranea maro. Politike apartenantaj al la Hispana Ŝtato kiel aŭtonoma komunumo estas tamen agnoskataj kiel diferencigita etna komunumo. La regiono, kiu konsistas el la insuloj Majorko (Mallorca), Minorko (Menorca), Ibizo (Eivissa/Ibiza), Formentero (Formentera) kaj Cabrera, situas fronte al Valencio kaj Katalunio kaj ĝia loĝantaro (1.094.972 homoj) estas la 7,7% de la tuta loĝantaro ĉe la katalunlingvio. La ĉefurbo estas Palma de Majorko.

Etimologio 
La nomo de la insuloj devenas de la antikva greka Βαλλιαρεῖς, kaj laŭ tiu nomo estis konataj dum la Antikva epoko. Grekaj kaj romiaj aŭtoroj devenigis la nomon de la fakto, ke inter la loĝantaro troviĝis lertegajn ĵetantojn (βαλεαρεῖς [baleareis], el βάλλω [bállo]), eĉ se Strabono konsideris, ke la vera deveno estis fenica. Fakte, la radiko bal- havas fenican originon; eble la insuloj estis konsekritaj al la dio Baal; tiumaniere, la simileco inter la greka radiko ΒΑΛ (vd. βάλλω), kaj la okupo de la loĝantaro, eble estis la fundamento por la greka nomo. Ke ilia nomo ne estis origine greka, oni tamen deduktis ĉar grekoj ne kutimis nomi la insularon βαλεαρεῖς sed Γυμνησίαι[Gymnesiae] (fakte nur la ĉefaj insuloj, Minorko kaj Majorko) dum kartaganoj kaj romianoj preferis la nomo Balearoj por Minorko kaj Majorko. Ibizo kaj Formentero estis de ĉiuj nomitaj Pitiusoj.

Insuloj

Kulturo 
La kuirarto de la Balearaj Insuloj havas multajn kontaktojn kun la kataluna kaj valencia kuirartoj. Ĝi havas pure mediteranajn karakterizaĵojn. La Balearaj Insuloj estis konkeritaj plurfoje dum ĝia historio de araboj, francoj kaj angloj, kiuj lasis siajn kuirartajn influojn. Menciindas diri ke inter la insuloj ankaŭ ekzistas lokaj diferencoj.

Vidu ankaŭ 
 Gimnesioj
 Nordorient-hispanaj kaj sud-francaj mediteraneaj arbaroj
 Pitiusoj

Eksteraj ligiloj 
 
 Registaro de la Balearoj 
 Balearoj 
 Illes Balears Oficiala vojaĝi retejo por la Balearoj
 BalearesWeb Reteja dosierujo por la Balearoj
 Baleares Vojaĝi (Reto, Neta) - Vojaĝi reteja dosierujo en la _Balearics -

Aŭtonomaj Komunumoj de Hispanio
 
Insularoj
Bremeno

Bremeno ( ) estas hansa urbo en nordokcidenta Germanio, kiu fine de  havis  loĝantojn. Ĝi estas la ĉefurbo de la germana federacia lando Bremeno, al kiu apartenas krom Bremeno ankaŭ la urbo Bremerhaven situanta je 60 km pli norde. Bremen troviĝas ĉe ambaŭ flankoj de la riverego Weser, 70 km for de ĝia enfluejo en la Nordan Maron.

Vidindaĵoj 
En 2004 la Urbodomo de Bremeno kaj la Statuo de Roland (Bremer Roland, troviĝanta inter la urbodomo kaj la katedralo), estis nomumitaj Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Krome en 2005 la urbo estis fondomembro de la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo.

La turakvujo sur la riverinsulo, germane Wasserturm auf dem Werder, estas la plej aĝa turakvujo de la urbo Bremeno. La konstruaĵo alta 47 metrojn – popoldire ankaŭ nomata „renversita komodo“ – sur la urbinsulo estis ero de la Bremena akvomastrumado.

Socio 

Radio Bremen (mallonge hr) estas aŭtonoma ŝtata radiostacio kaj televida sendostacio por la urbo Bremeno kun centra oficejo en Bremeno.

Festoj 
La karnavalo de Bremeno estas ĉiujara karnavala parado en Bremen kun postsekva balo kaj multnombro da flankaj okazaĵoj, kiu okazas ĉiun jaron ekde 1986. Ekde 1991 la karnavalo okazas laŭ devizo ŝanĝiĝanta ĉiun jaron. Temas pri karnavalo kun la pezocentro de sambo. Aliaj „kolonoj“ estas maskoj, kostumoj, paŝstangoj kaj spektakloj. Organizanto estas la asocio Initiative Bremer Karneval e.V. Initiatinto kaj arta direktisto estas la ŝvisa artistino Janine Jaeggi. La karnavalo de Bremeno validas kiel la plej granda sambo-karnavalo en Eŭropo kaj preskaŭ samtempas kun la karnavalo en Venecio.

Famuloj 
 Diederich Volkmann, lernejestro kaj filologo
 Edward C. Hegeler, usona entreprenisto
 Gustav Pauli, arthistoriisto kaj direktoro de muzeo
 Hans-Joachim Kulenkampff, aktoro
 Heinrich Vogeler, pentristo, desegnisto kaj arkitekto
 Huba Őry, hungardevena inĝeniero
 Jan Böhmermann, polemika satiristo
 Johannes Coccejus, kalvinista teologo, filologo, hebreisto
 Otto Gildemeister, tradukisto kaj urbestro
 Wilhelm Vöge, arthistoriisto

Rilatoj al Esperanto 
En la urbo ekzistas tradicia Esperanto-grupo (retadreso videblas sube). Interalie, en la nordokcidenta urboparto Ohlenhof, proksime de la urba haveno borde de la riverego Weser, situas strato nomata "Zamenhofstraße".

Partneraj urboj 
Bremeno havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj urboj:

Vidu ankaŭ 
 Bremen (Georgio)

Eksteraj ligiloj 

 StadtPanoramen Bremen – germanlingva retejo pri Bremen
 Esperanto-Grupo Bremen

 
Eksterdistriktaj urboj de Germanio
Mondaj heredaĵoj en Germanio
Hansourboj
Urboŝtatoj
Marhavenaj urboj
Burgonjo

Burgonjo ( [burgonj]) aŭ Burgundio (laŭ la latina  kaj la germana ) estis regiono en centra Francio, oriente de Francilio. Ĝi konsistas el la kvar departementoj :
 Côte-d'Or aŭ Kostodorio
 Nièvre aŭ Njevrio
 Saone-et-Loire aŭ Saono-Luario
 Yonne aŭ Jonio .

Ĉefaj urboj estas Diĵono, Chalon-sur-Saône kaj Nevers. ISO-kodo de la regiono estas FR-D.

Historio 
Burgundio estis reĝolando, kreita de la burgundoj, el kiu evoluis la Francia Burgonjo kaj la mezepoka eposo "La Kanto de la Nibelungoj" en la mezaltgermana lingvo nomas la germanan urbon Worms ĉefurbo de Burgundio.
Dum la mezepoko Burgonjo estis potenca duklando, kiu ofte rivalis kontraŭ Francio. La teritorio etendiĝis multe pli okcidenten ol la nuna regiono Disaj landoj estis feŭdoj de la Burgonjaj dukoj, eĉ la nunaj Nederlando kaj Belgio.

La 5-an de januaro 1477 mortis Karlo la brava la lasta duko dum la batalo apud Nancio poste la Burgonjo iĝis Francia.

En 1982 Burgonjo iĝis regiono, kiel administra unuo en Francio.

La 1-an de januaro 2016 pro teritoria reformo de Francaj Regionoj Burgonjo kaj Franĉkonteo kunfandiĝis al Burgonjo-Franĉkonteo.

Notoj kaj referencoj

Vidu ankaŭ 
 Vino
 Burgonja vino
 Beaune
 Canal de Bourgogne
 Reĝlando Burgonjo
 Burgonjo-Franĉkonteo

Eksteraj ligiloj 

 Horaro de SNCF/TER
 Conseil régional
 Paĝaro por la vinoj

 
Regionoj de Francio
Historio de Francio
Historio de Germanio
Basilikato

Basilikato (, kaj ankaŭ Lucania) estas regiono en la suda parto de Italio kun preskaŭ 600.000 loĝantoj; ĝi limas sudoriente kun la Ionia Maro (Golfo de Taranto), oriente kun la regiono Apulio, okcidente kun Kampanio, sudokcidente kun la Tirena Maro kaj sude kun Kalabrio. Ĝia ĉefurbo estas Potenza.

Eksteraj ligiloj 
 Oficiala retejo 
 Turisma oficejo 
 Tradiciaj vestaĵoj de Basilikato
Belgorodo

Belgorodo aŭ Belgorod () estas urbo en Rusio, ĉefurbo de Belgoroda provinco. La urbo situas ĉe rivero Severskij Donec (), 695 kilometrojn suden de Moskvo, kaj 40 km norden de Ukrainio.

Loĝantaro:
 72.3 mil personoj (1959)
 337 mil personoj (2002)
 450 mil personoj (pritakso 2004)

Historio 
Belgorod estis fondita en 7-8 jc., la unua mencio de ĝi estas datita de 997 jaro. Tiam Belgorod defendis sudajn bordojn de Rusujo kontraŭ militiroj de stepaj nomadoj.

Al Belgorod estis ekziligataj ne mortpunitaj krimuloj, malfidelaj edzinoj kaj prostituitinoj.

En 1596 estis konstruita ŝtona fortikaĵo anstataŭ la antaŭa, multfoje bruligita ligna. Urbo longe servis sian landon per defendo kontraŭ krimeaj tataroj ĝis la jaro 1785, kiam Krimeo estis konkerita kaj aligita al Rusio. Ekde tiam Belgorod perdis sian militan signifon.

Ĝis 1779 Belgorod estis centro de aparta provinco, kiu tamen estis dispecigita tiel, ke poste la urbo eniris Kurskan provincon. En sovetia tempo ĝi denove iĝis provinca centro.

Dum la invado de Rusio en Ukrainion en 2022 la urbo iĝis grava logistika centro de atakantaj trupoj kaj unu el celoj de la ukraina armeo sur la teritorio de Rusio. La 29-an de marto 2022 Ukrainio pripafis najbaran stokon de municio per OTR-21 Toĉka, matene la 1-an de aprilo du ukrainaj helikopteroj Mi-24 detruis en la urbo ok ujojn kun bruligaĵo.

Nuntempo 
Nuntempe Belgorod produktas kaj eksportas multon da kreto (temas pri iu specifa malofta speco). Krom tio proksime de la urbo oni ekspluatas grandan minejon de fera erco.

Belgorod estas bela kaj relative komforta urbo, kiu logas transloĝiĝantojn el pli nordaj regionoj. Proksimeco de Ukrainio (kun alia nivelo de prezoj) kaŭzas relative malaltajn prezojn por manĝaĵoj kaj kelkaj industriaj varoj.

En la urbo estas Belgoroda Ŝtata Universitato kaj kelkaj aliaj universitat-nivelaj institucioj.

En la urbo estas fervoja stacio.

Eksteraj ligiloj 

 Informagentejo Bel.Ru: novaĵoj el Belgorodo (ruse)
 Belgoroda Ŝtata Universitato (ruse, angle, germane, france, hispane kaj turke)

Urboj de Belgoroda provinco
Brjansko

Brjansko () estas rusia urbo, ĉefurbo de Brjanska provinco.

Brjansko estis fondita jare 985 kiel fortika vilaĝo sur la maldekstra bordo de rivero Desna (), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Bolva (). La unua mencio pri la nuna Brjansko estis trovita en analoj de Ipatio dataj jare 1146 kiel Dobrjansk.

De jaro 1252 Brjansko estiĝis centro de Brjanska princado. De jaro 1356 Brjansko estis parto de Litova princado. Jare 1500 estis ree aneksita al Moskva ŝtato. Dum gvidado de Petro la Granda en Brjansko estis konstruita ŝipkonstruejo, kia jare 1737-1739 produktis ŝipojn por milito kontraŭ Turkio.

 loko: 53°17' Norde, 34°25' Oriente
 horzono: GMT+3h (+4h de aprilo ĝis oktobro)
 loĝantaro:  mil (en la aglomeraĵo de 2001)

La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1778.

En la 19-a jarcento Brjansko estiĝis centro de grandindustrio por produktado de ŝtalaj reloj.

En jaro 1959 la urbo havis 207 mil loĝantojn.

En jaro 2002 la urbo havis  mil loĝantojn.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15401.

La interurba telefona kodo estas 0832, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Ekonomiko de la urbo bazitas sur produktado de kamionegoj, furgonoj, fervojkonstruada teĥniko. Ĥemia industrio estas notinda parto de ekonomiko de la urbo.

En la urbo estas fervoja stacio.

Brjansko estas hejmurbo de heroo de Kulika batalo Aleksandr Peresvet.

Eksteraj ligiloj 
La vetero en Brjansko 

Urboj de Brjanska provinco
Burjatio

Burjatio estas federacia respubliko de Rusia Federacio apud Mongolio kaj surborde de fama lago Bajkalo.

Antaŭ unuigo kun Rusio (mezo de la 17-a jarcento), okazadis proceso de formigo de la burjata etno el diversaj mongolaj triboj. Tiu proceso finiĝis en la fino de la 18-a jarcento. Post Oktobra revolucio en Rusio (1917), kreiĝis Burjat-Mongola aŭtonoma respubliko, nun - Burjata Respubliko en konsisto de Rusia Federacio. Tradicia okupo de Burjatoj — agrokulturo kaj brutbredado loksida aŭ duonnomada. El metioj estis konata forĝistado, prilaborado de feloj, lignaĵaj laboroj, juvelarto. Post soveta potenco transiris al sidloka vivmaniero. Burjata folkloro enhavas legendojn, mitojn, fabelojn, epikaj verkojn. Estas konata epika serio «Geseriada», teatraj prezentadoj en dacanoj — budhismaj monaĥejoj. Popolacio de la burjatoj daŭre multiĝas, kaj burjatoj, ĉiuj rajtas paroli sian gepatran lingvon same kiel la rusan.

Lokoj
 Gorjaĉinsk
 Tunka nacia parko

Vidu ankaŭ 

 Burjata ASSR (1923-1992)

Referencoj
Batumo

Batumo estas ĉemara kuracloko en sudokcidento de Kartvelio, ĉefurbo de Aĝario, granda haveno kaj komercocentro. Ĝi estas ankaŭ la finstacio de la Trans-Kaŭkazia Fervojo, la Krimea-Kaŭkazia Marvojo. Loĝantaro 152839 (2014). Ĝi situas 20 km de turka ŝtatlimo en subtropika zono, kie abundas citrusaj kaj teaj plantejoj. Industrio: petrolorafineja, ŝipkonstrua, nutrada kaj malpeza.

Ejo de la antikva Greka kolonio de Batis. La urbo estas konata de 11-a jarcento kiel fortikaĵo. En Mezepoko apartenis al Kartvelio, de la 16-a jarcento sub turka regado, de 1878 sub la rusa.

En la urbo estas sanktejoj por multaj religioj: ortodoksa kaj katolika kristanismo, islamo kaj judismo, aliaj vidindaĵoj estas Aĝaria muzeo, botanika ĝardeno, delfinario, cirko kaj belega Riviero (ripoza komplekso ĉe la bordo de la Nigra maro).

Vidu ankaŭ 
 Batuma Respubliko

Eksteraj ligiloj 

 http://lcweb2.loc.gov/cgi-bin/query/S?pp/prok:@field(SUBJ+@od1(Georgia++Republic+--Batumi+ 
 http://www.adjara.gov.ge/eng/Contacts.html 
 http://www.adjara.gov.ge/eng/Gallery2.html# 
 http://www.geocities.co.jp/SilkRoad-Lake/2917/zatsu/freecity#02 

Urboj de Kartvelio
Aĝario
Urboj sur marbordo de Nigra maro
Marhavenaj urboj
Buriŝoj

Etnografio > Etno > Buriŝoj

BURIŜOJ

 Nomo: [f] Burishs; [r] buriŝi, buriŝki, buruŝaski, verŝiki
 Popolo en altmontaraj regionoj en nordokcidento de Pakistano. Ĉ. 50 mil (1987).
 Lingvo: buruŝa (izolita lingvo).
 Kredantoj: precipe islamanoj-ŝjaistoj.

Etnoj
Pakistano
Biglo

La biglo estas eta aŭ mezgranda raso de hundo. Ano de la Ĉashundo Grupo, li aspekte similas al la Vulphundo, sed havas malpligrandajn brakojn kaj plilongajn, molajn orelojn. Bigloj estas flarhundoj, plejparte originale bredite por spursekvi leporojn, kuniklojn, kaj aliajn ĉasaĵojn. Ili havas fortan flarpovon kaj spursekvan instinkton kiuj igas ilin esti uzataj tra la tuta mondo kiel eltrovhundojn pri nepermesitaj agrikulturaj kaj manĝaĵaj importaĵoj. Ili popularas kiel dorlotbestoj pro sia grandeco, bona humoro, kaj manko de heredaj sanproblemoj. Ĉi tiuj karakteristikoj bedaŭrinde ankaŭ popularigas ilin por uzo en 'besto-pruvoj'.

Malgraŭ tio ke bigloj ekzistas jam ekde jarmiloj, la nuna 'biglo-raso' estas bredita en Granda Britio dum la 1830aj jaroj. La sango venas de kelkaj rasoj, inkluzive la Talbot Ĉashundo, la Nordkampara Biglo, la Suda Ĉashundo, kaj povus-esti de la Hariero.

Bigloj aperas en popularkulturo ekde Elizabeta Epoko. Ili aperas en literaturo kaj pentraĵoj, kaj lastafoje en filmo, televidilprogramoj, kaj komikslibroj. Snoopy, rolulo de la komikso Peanuts estas reklamita kiel "la plej fama biglo de la mondo".

Aliaj vortuzoj 
Biglo, angle "Beagle" (bi'-gol), povas esti la nomo de ŝipo. 'La H.M.S. Beagle' estis la nomo de la ŝipo, en kiu Darvino vojaĝis dum li verkis sian teorion de evoluo.

Bigloj 

 Snoopy
 Lucky

Hundorasoj
Bohumil Hrabal

Bohumil HRABAL (naskiĝis la 28-an de marto, 1914, mortis la 3-an de februaro, 1997) estis ĉeĥa verkisto de poezia lingvaĵo. Multaj liaj verkoj estis filmigitaj, la filmo Severe observataj trajnoj gajnis Oskaron.

Listo de verkoj 
 Severe observataj trajnoj
 Har-tondado
 Mi priservis la anglan reĝon
 Tro brua soleco
 Tenera barbaro
 Beltristado

Vidu ankaŭ 
 4112 Hrabal

Bildogalerio 

Ĉeĥlingvaj verkistoj
Ĉeĥaj verkistoj
Ĉeĥaj scenaristoj
Ĉeĥaj romanistoj
Naskiĝintoj la 28-an de marto
Mortintoj la 3-an de februaro
Sinmortigintoj
Mortintoj post falo el fenestro
Božena Němcová

Božena NĚMCOVÁ (naskiĝis la 4-an de februaro 1820, mortis la 21-an de januaro 1862) estis ĉeĥa verkistino, la plej ŝatata ĉeĥa aŭtoro de la 19-a jarcento.

La infanoj amas ŝiajn Fabelojn (kelkaj esperantigitaj), plenkreskuloj ŝian 200-paĝan rakonton Avinjo (esperantigita), en kiu la aŭtorino rememoras sian infanaĝon, kiam ŝin kaj ŝiajn gefratojn edukis avino, simpla, sed saĝa vilaĝa virino. Ankaŭ pro la lingvaĵo estas la libro konsiderata ĉefverko de la ĉeĥa literaturo, tial ĝi estis esperantigita jam en 1914.

Verkoj 
 Babička (Avinjo, 1856)
 Podhorská vesnice (Submontara vilaĝo, 1856)
 Divá Bára (Sovaĝa Bara)
 Karla (Karla)
 V zámku a podzámčí (En kastelo kaj subkastelejo)
 Chudí lidé (Malriĉaj homoj)
 Chyže pod horami (Kabano sub la montoj)
 Pan učitel (Sinjoro instruisto)
 Národní báchorky a pověsti (Naciaj fabeloj kaj mitoj)

En Esperanto 
 Avineto (Časopis českých esperantistů, 1909-1914, 1921, tr. Vladimír Tobek, Karel Procházka)
 Homo (La Progreso, 9/1918)
 El privata korespondaĵo (tr. Tomáš Pumpr, en Ĉeĥoslovaka Antologio, 1935)
 Punita orgojlo (tr. Josef Vondroušek, manuskripto)
 Princido Bajaja (tr. Josef Vondroušek, manuskripto)
 Pri stulta Joĉjo (tr. Miroslav Malovec)
 Pri malsaĝa Hanĉjo (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 2/2003, p. 4-7)
 Ne tiom oro kiom salo valoras (tr. Valda Vinař. en Ĉeĥaj fabeloj, 1962)
 Salo pli valoras ol oro (tr. A. Hejnová, La Progresanto, 7-8, 1958)
 Diablo kaj Kaĉa (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 2/2005, p. 4-7)
 Fabelo pri la koketo kaj la kokineto (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 1/2002, p. 5)
 Fabelo pri mielkuka dometo (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 1/2003, p. 7-8)
 Pri virkato, virkoko kaj falĉilo (tr. Jiří Patera)
 Saĝa montaranino (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 3/2003, p. 6-9)
 Saĝa oraĵisto (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 3/2005, p. 2-4)
 Prunto por repago (tr. Jiří Patera, Bulteno EK Praha, 2/2009, p. 21-22)
 Onklo Matiaso (tr. Jiří Patera, Bulteno EK Praha, 1/2001, p. 15)
 Pri Peĉuleto (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 2/2001, p. 9-10)
 Kiu estas pli malsaĝa (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 2/2001, p. 10-11)
 Fabelo pri Fingreto (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 3/2001, p. 10-11)
 Kiel Hanĉjo lernis latinlingve (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 4/2001, p. 8-9)

Pri Božena Němcová 
 František Halas: Portreto de Nia sinjorino (El "Nia Sinjorino Božena Němcová", tr. Jiří Kořínek, manuskripto, MUZ-24)
 Adolf Hoffmeister: Božena Němcová - Malgranda biografio (tr. J. M. Havlík, poemon de J. Seifert: Jiří Kořínek, 1963)
 Jaroslav Seifert: La ventumilo de Božena Němcová (tr. Jiří Kořínek, en: Malgranda biografio)
 Věra Ludíková: Honoro al Božena Němcová (tr. Jiří Patera, Bulteno de EK Praha, 2/2012)

Vidu ankaŭ 
 3628 Božněmcová

Eksteraj ligiloj 
 Rete atingeblaj tekstoj de Božena Němcová

Ĉeĥaj verkistoj de la 19-a jarcento
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Ĉeĥlingvaj poetoj
Ĉeĥaj porinfanaj verkistoj
Personoj sur ĉeĥaj monbiletoj
Personecoj sur ĉeĥoslovakaj poŝtmarkoj
BASIC (programlingvo)

BASIC, de Beginner's All-purpose Symbolic Instruction Code ("Ĉiacela simbola instrukcia lingvo por komencantoj") estas programlingvo, kiu estis kreita por instrui komputilprogramadon.

BASIC estis iniciatita ĉe Kolegio Dartmouth, universitato en Usono. Ĝi estis simpla komputillingvo kaj ne postulas grandan komputilon. Por tio, versioj de BASIC estis skribitaj por multaj fruaj komputiloj, inkluzive de la MITS Altair. BASIC estis la kerna lingvo por fruaj personaj komputiloj kaj estis populara dum la 1980aj jaroj. Multaj kompanioj kreis siajn proprojn versiojn de la lingvo, kiuj havis diversajn eblecojn kaj kiuj multifoje ne interoperaciis. La lingvon povis facile lerni nespertuloj, kaj oni ofte trovis en la komputilaj revuoj programojn, kiujn oni povas tajpi en sian komputilon.

La ĉefa problemo pri la fruaj BASIC-oj estis, ke oni ne povas facile verki en ĝi strukturajn programojn. Poste la lingvo estis pliampleksigita por solvi tiajn problemojn kaj aligi novajn bonajn trajtojn al la lingvo, ekzemple BBC BASIC, QuickBasic, kaj Visual Basic. Nuntempe, la evoluo de la lingvo adas, en novaj dialektoj, kiel FreeBasic, Visual Basic .NET, kaj GAMBAS. Ankaŭ, speco de BASIC ankoraŭ vivas en programoj kiel MS-Excel, kiu uzas VBScript por konstrui makroojn.

La origina koncepto de BASIC travivis en multaj specialigitaj programlingvoj. Eĉ la evitenda konstrukto GOTO travivis. Unu el la programlingvoj por Lotus Notes estas Lotus Script kaj konservis la bazajn elementojn. Tamen on ne plu estas devigata atribui numerojn al la linioj kaj ekzistas multaj komfortaj kaj tre kapablaj funkcioj por manipuli tekstojn, labori kun datumbazo kaj komuniki kun la uzanto. Lotus Script estas objektorientita programlingvo.

Ekzemplo de BASIC-programo 
Ekzemplo de malnova dialekto de BASIC:
 10 REM Programo por instrui multiplikadon
 20 A=INT(RND*12+1)
 30 B=INT(RND*12+1)
 40 PRINT "Kio estas ";A;" oble ";B;" ?";
 50 INPUT C
 60 IF C <> A * B THEN GOTO 90
 70 PRINT "Vi pravas! Bonege!!"
 80 GOTO 10
 90 PRINT "Bedaŭrinde vi malpravas. Provu refoje."
 100 GOTO 40

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 FreeBASIC
 QBASIC 
 Dijkstra: Kiel ni diru verojn, kiuj povas dolorigi?

BASIC programlingvo
Distrikto Brčko

Distrikto Brčko (prononco en Esperanto: Distrikto Brĉko) estas io kiel tria parto de Bosnio kaj Hercegovino, sed fakte ĝi estas teritorio de la Serba Respubliko. Ĝi havas specialan staton ene de Bosnio kaj Hercegovino, ĉar ĝi estas tre grava urbo por ambaŭ ŝtatoj.

Se vi interesiĝas pri esperantistoj en Distrikto Brčko, estas tie kelkaj junuloj, sed en Bijeljina, kiu estas apud Distrikto Brčko estas pli multaj.

Vidu ankaŭ 
 Administra divido de Bosnio kaj Hercegovino

Bosnio kaj Hercegovino
Bash

Bash (angla mallongigaĵo Bourne-Again SHell), esperantigite Baŝo, estas Uniksa komandlinia ŝelo verkita de la projekto GNU. Ĝia nomo estas mallongigaĵo de "Bourne-Again SHell", kiu estas vortludo pri la Bourne-Ŝelo sh—kiu estis la plej disvastigita Uniksa ŝelo—kaj la angla esprimo signifata "renaskita". La sintakso de Bash estas kongrua kun tiu de sh kaj enhavas ideojn bazitajn sur ksh kaj csh.

La originala Bourne-ŝelo estis verkita de Stephen Bourne. Nun Bash estas programata de 4 uloj.

Bash estas la defaŭlta ŝelo ĉe la plejmulto de GNU/Linuksaj sistemoj, kaj oni povas uzi ĝin ĉe le plejmulto de Uniks-similaj operaciumoj. Ĝi ankaŭ estas portita al Microsoft-Vindozo de la projekto Cygwin.

Bash estas disdonata sub la licenco GPL. Ĝi estas elŝutebla el multaj ejoj ĉe Interreto, inkluzive de la GNU-projekta FTP-ejo. La kuranta versio (je 2020) estas 5.0.

Lingva asimilado kaj esperantigo 
En la kadro de Free Translation Project Baŝo disponigas tradukojn de la dialogaj mesaĝoj por multaj lingvoj, interalie por Esperanto. Ekz-e se vi uzas Linukson en kiu (inter aliaj) estas instalita esperanta lokaĵaro eo.utf8, tiam vi povas provi lanĉi tian esperantigitan Baŝon:

$ LANG=eo bash
$ bash --version
GNUa «bash», versio 5.0.3(1)-release (x86_64-pc-linux-gnu)
Copyright (C) 2019 Free Software Foundation, Inc.
La permesilo estas GPLv3+; t.e. GNU GPL, versio 3ª aŭ pli nova.
La tekston vd ĉe <http://gnu.org/licenses/gpl.html>

Ĉi tiu programo estas libera; vi rajtas libere ĝin ŝanĝi kaj pludoni.
NENIA GARANTIO estas donita, tiom kiom tion permesas la leĝo.
$
$ help for
for: for NOMO [in VORTOJ ... ] ; do KOMANDOJ; done
    Plenumu komandojn por ĉiu ero de listo

    La iteracio „for‟ plenumas la KOMANDOJn por ĉiu ero de sia listo.
    Se la parto «in VORTOJ ...;» malestas, «in "$@"» estas uzata
    anstataŭe.  Por ĉiu el la VORTOJ, la NOMO estas valorizata per tiu
    ero kaj la KOMANDOJ estas plenumataj.

    Elirstato:
    Tiu de la laste plenumita komando.
$

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 oficiala Bash-hejmpaĝo
 Referenca Manlibro de Bash
 Dokumentaro kun detalaj klarigoj de Bash 

Domajno-specifaj programlingvoj
Libera programaro
Programlingvoj
Programaro de Unikso-similaj sistemoj
Broklino

Broklino () estas urboparto de Novjorko, havis loĝantaron de  (laŭ la censo de 2000). La nederlandanoj fondis la urbon, nomis ĝin  (laŭ la vilaĝo Breukelen en Nederlando), sur la insulo Longinsulo en 1636. Ĝi estas identa al Kantono Kingzo, .

Broklino korporaciĝis kiel urbo en 1834, kaj ĝi unuiĝis kun Novjorko en 1898. Tri pontoj kunigas Broklinon kun Manhatano el kiuj plej fama estas la Broklina Ponto, kaj la Verrazano-Mallarĝejo Ponto kunigas ĝin kun Staten-Insulo. La Broklino-Baterio Tunelo estas 35m profunda tunelo inter Broklino kaj "" en Manhatano. Oni povas facile atingi Broklinon de aliaj burgoj en metroo.

Broklino havas multajn bonajn parkojn, muzeojn, preĝejojn, kaj historiajn najbarejojn. En la suda parto estas Coney Island, fama kaj populara amuzejo kaj oceana plaĝo.

Servoj 
 Brooklyn College

Partneraj urboj 
Inter la partnerurboj estas:

  Gdinio / Gdynia, Pollando

Bildaro 

Geografio de Novjorko
Urboj de Nov-Jorkio
Kantonoj de Nov-Jorkio
Belvedera turo de Karolo la 4-a

Belvedera turo de Karolo la 4-a troviĝas sur la Suda Monteto (= Jižní vrch) en alto de 513 m. La turo estis konstruita en nov-gotika stilo en la jaro 1877. Devene ĝi nomiĝas laŭ Francisko Jozefo la 1-a. Ĝi estas la plej malnova belvedera turo ĉirkaŭ la urbo Karlovy Vary, estas alta 15 metrojn. En la jaro 1983 ĝi estis rekonstruita. De tie oni povas vidi aŭ banlokan kvartalon (rava vido al banejurbo) aŭ kontraŭdirekten: en la valon de la rivero Teplá al hotelo Alice. Dum belaj tagoj oni povas vidi ankaŭ Ercmontaron.

Belvederoj en Karlovy Vary
Turismaj lokoj en Ĉeĥio
Turoj en Ĉeĥio
Konstruaĵoj nomitaj laŭ personoj
Konstruaĵoj finitaj en 1877
Banejkomplekso Thermal

La Banejkompleso Thermal estas videbla el multaj lokoj de urbo Karlovy Vary. Oni ĝin konstruis ekde la jaro 1967 kaj finkonstruita ĝi estis en la jaro 1977. Dum la konstruado okazis multaj problemoj, ĉar estis necese ŝirmi la sub-terajn tavolojn pro kurac-fontoj. La tutan komplekson projektis arkitektoj Věra kaj Vladimír Machonin. La ĉefa konstruaĵo estas 65 metrojn alta, enhavas 244 ĉambrojn kun proksimume 500 litoj. La banejkomplekso THERMAL servas kiel banejhotelo kaj ankaŭ kiel kultura centro: en kiu estas aranĝataj internaciaj film-festivaloj, simpozioj, kongresoj kaj diversaj aliaj kulturaĵoj. Se ni rigardas al la banejkomplekso de la ĉefa poŝto, ni vidas maldekstre kongresan parton, dekstre malsupre parton de kelkaj restoracioj kaj meze hotelan parton. Kongresa salonego havas 1200 lokojn - tie eblas projekcii ne nur ĉiuformatajn filmojn, sed eblas tie aranĝi koncertojn, kulturajn programojn, sciencajn simpoziojn kaj internaciajn kongresojn. Kultura salono havas 250 lokojn, konferenca salono 300 lokojn kaj tri projekciejoj havas po 50 lokoj. Ĉio estas moderne ekipita, inkluzive tradukistan servon. En la parto destinita por manĝado estas restoracioj, manĝejoj por malsanuloj, kafejoj, vinejoj, salonetoj - sume proksimume: 1490 lokoj por gastoj. El la strato Pavlov oni povas veturi en subterajn etaĝojn de la komplekso, kie troviĝas aŭtorestadejoj kaj garaĝoj por 250 - 300 aŭtomobiloj.

Al la komplekso Thermal apartenas ankaŭ malfermita termala (Varmigata) naĝejo kun kafejo kaj restoracio. La naĝejo servas antaŭtagmeze nur por pacientoj, posttagmeze ĝi estas publika. Ĝi estis malfermita jam la 9-an de majo 1976. Distancoj de la naĝejo estas 50 oble 16 metrojn. Temperaturo de la gejserumita akvo estas 27 - 28 Celsius-gradoj. Ĝui banadon dum la kuracado somere estas normala agrabla afero. Ankaŭ vintre dum frosto kaj neĝo oni povas naĝi en la varma akvo. El la supro admiras rigardantoj ne nur banejon, sed ankaŭ parkon de Antonín Dvořák.

Esperanto-kongreso Ĉeĥa kaj Germana okazis en banejkomplekso THERMAL en la jaro 1993.

Konstruaĵoj en Karlovy Vary
Banlokoj en Ĉeĥio
Hoteloj en Ĉeĥio
Konstruaĵoj finitaj en 1977
Bandomo 1

Origine la Bandomo 1. nomiĝis Imperiestra Banejo (= Císařské lázně). La konstruaĵo apartenas al kulminaj verkoj de vienaj arkitektoj Fellner kaj Helmer (el la jaroj 1893-1895). Unike kunigitaj estas ĉe tiu ĉi konstruaĵo motivoj de renesanco kaj baroko kun secesiaj dekoraĵoj. Interesaj estas interne dekoracioj en la salono de ZANDER, verko de viena pentristo Labiedski kun temoj el la greka mitologio. La surmu-raj pentraĵoj en la koridoroj estas verko de viena pentristo Jakesch. Sur multaj bildkartoj oni montras, ke la konstruaĵo similas al hufo-fero. En fasado super la unua etaĝo estas nomoj de kuracistoj, kiuj studis efikojn de la karlovaraj fontoj kaj popularigis ilin. Interne en la bandomo estas ĝis nun konservita la "imperiestra banĉambro".

Konstruaĵoj en Karlovy Vary
Naciaj kulturaj memorindaĵoj en Regiono Karlovy Vary
Novbarokaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Belvidejo de Petro

Belvidejo de Petro () ebligas belegan vidon al la valo de la rivero Teplá. Tiun ĉi lokon vizitis rusa caro Petro 1-a la Granda dum lia restado en Karlovy Vary. Tio okazis en la jaro 1712. Rajdante sur ĉevalo - tiam ankoraŭ tra sovaĝa naturo, li atingis la pinton de la altaĵo. Tie li gravuris en la lignan krucon, kiu tiam staris sur la plej alta roko, siajn komenc-literojn (latine M.S.P.I. = manum sua Petro I.a.). Por memoro al Petro I-a staras nun sur la altaĵo lia busto. La buston oni ĉi tie starigis en la jaro 1877. Sabloŝtonan skulptaĵon faris Tomáš Seidan el Prago (profesoro de art-akademio, instruisto de konata J.V. Myslbek).

Pluaj fotoj 

Belvidejoj en Karlovy Vary
Belvidejoj en Slavkova arbaro