alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Josef Mendl

Josef Mendl (naskiĝis la 20-an de januaro 1932 en Nadějkov) estas ĉeĥa esperantisto. Eklernis Esperanton kiel aŭtodidakto en 1948. Ekde 1962 membro de Esperanto-klubo en Tábor, ekde fino de 1980-aj jaroj membro de Esperanto-klubo en Písek. Aktiva membro de IKEF kaj multjara korespondanto por Ĉeĥio de la magazino Monato. Kiel kunlaboranto de Esperanta Literatura Fondaĵo (ELFo) enkomputiligis manuskriptojn de multaj Esperanto-tradukoj.

Verkaro

Ciferecigitaj Esperanto-manuskriptoj 
 eldonitaj:

 Jaroslav Foglar: La knaboj de la Kastora rivero (Esperanto-Klubo de Theodor Kilian 1996)
 Karolo la 4-a: Propra biografio de Karolo la IV-a (KAVA-PECH 1995)
 Jaroslav Hašek: Aventuroj de la brava soldato Ŝvejk dum la mondmilito (KAVA-PECH 2004)

 ankoraŭ neeldonitaj:

 Karel Čapek: Naŭ fabeloj
 Karel Čapek: El vivo de insektoj
 Karel Čapek: Afero Makropulos
 Jarmila Hašková: El notlibro de sankta Petro
 Otakar Maršík: Spektaklo por dioj
 Vladimír Škutina: Malliberulo de la prezidento
 Jan Šmíd: Ĝojoj de mia vivo
 Karel Schulz: Ŝtono kaj doloro
 Gregor Achille: Problemoj en Panonio
 Miroslav Švandrlík: Nigraj baronoj

Prelegoj 
MENDL, Josef: Kiel kompreni duoblan librotenadon. En: Prelegaro de KAEST, Praha 2002.

Artikoloj por la revuo Monato 
 Ĉu kontraŭ terorismo per milito (2005)
 Ĉu militoj savos Usonon? (2006/10/24-26) 
 Ĉu NATO kaj Usono kontribuas al sekura mondo (2003)
 De la tria Eŭropa al la kvina Monda Sociala Forumo (2005) 
 Herooj aŭ murdistoj (2004)
 Kiam teroristoj heroiĝas (2005) 
 Kien evoluas la mondo (2004)
 Konsekvencoj de ekonomiaj transformoj (2002/2/10)
 Monda sociala forumo kaj embarasoj post Eŭropa sociala forumo (2005)
 Terorismo: koncentriĝu pri la kaŭzoj (2005) 

 Traktado de triopo en Moskvo (2004)

Tradukoj 
 Unuformaj kutimoj kaj praktiko de ICC por dokumentaj kreditoj. El la angla kuntradukis J.Mendl. IKEF 2002. 51. s. ISBN 9284211557

Ĉeĥaj esperantistoj
František Mlynář

František MLYNÁŘ (naskiĝis la ; mortis la ) estis ĉeĥa esperantisto, instruisto, direktoro de elementa lernejo, fake kaj hobie botanikisto, kiu postlasis manuskripton de granda botanika vortaro esperanta - latina - germana - franca - angla - rusa - ĉeĥa - slovaka.

Ĉeĥaj esperantistoj
Jaroslav Mráz

Jaroslav MRÁZ (naskiĝis la 30-an de aprilo 1933 - mortis la 12-an de januaro 2005) estas ĉeĥa esperantisto, pedagogo, astronomo, tradukanto de poezio.

Tradukoj eldonitaj

Věra Ludíková: Ekaŭdi la animon (1998, kun M. Malovec)
Zdenka Bergrová: Vortoj de la nokto (2002)
Jiří Karen: Mondo afabla ne nur al vortoj (2002)
Věra Ludíková: Sendu ĝin pluen (2003)

Tradukoj neeldonitaj

Karel Havlíček Borovský: Tirolaj elegioj
Karel Havlíček Borovský: Reĝo Lavro
Stanislav Kostka Neumann: Libro de arbaroj, akvoj kaj deklivoj
František Hrubín: La turhorloĝo de Mánes
Karel Toman: Monatoj

Eksteraj ligiloj 
http://mujweb.cz/Kultura/malovec/Mraz.htm

Ĉeĥaj esperantistoj
Tradukistoj al Esperanto
Albín Neužil

Albín NEUŽIL (neuĵil) (naskiĝis la 16-an de februaro 1883 en Bohonice - mortis la 19-an de februaro 1948) estis ĉeĥa esperantisto, membro de Moraviaj Esperanto-Pioniroj.

Popollernejestro en Neředín, antaŭurbo de Olomouc. Esperantisto de 1904. Li instruis Esperanton en sia lernejo de multaj jaroj laŭ propraj metodoj. Dum pluraj jaroj li estis prezidanto de TAGE, partoprenis dekunu UK-jn. Artikoloj.

Verkoj 
Metodo de manpresitaj ornamaĵoj, Olomouc-Neredin, 1926. estas teksto kun
8 diverskoloraj ilustraj tabuloj; 26X216 cm. Belimpresa mapo kun verda stelo celis allogi
kaj esti bona E.-propagandilo por lernejaj rondoj. Malgraŭ tio, la montrita ornamaĵaranĝo laŭforme tiam ne plu estis moderna. La klariga teksto vortpentras detale la praktikan procedon. Mankis metodologie valorajn datojn ekzemple pri la aĝo de la junaj produktintoj, pri iliaj antaŭekzercoj desegnaj kaj ĉizaj, pri interligiteco de la instrumaterio kun aliaj lernejfakoj k. s.

Notoj

Ĉeĥaj esperantistoj
Marie Nováková

Marie NOVÁKOVÁ (1874-1944) estis ĉeĥa esperantistino, virino el Lidice, pereis en koncentrejo.

Ĉeĥaj esperantistoj
Stanislav Papírník

Stanislav PAPÍRNÍK (naskiĝis la  en Prago-Suchdol - mortis la ) estis ĉeĥa esperantisto, aktivulo en České Budějovice.

En Suchdol li travivis la duan mondmiliton, poste la familio transloĝiĝis al Petrohrad apud Plzeň. La soldata servo lin transportis al Slovakio, kie li edziĝis kaj vivis 12 jarojn en Nitra. Post divorco disde la edzino li transiris al České Budějovice. 
Tie li fondis novan familion, post kiam li konatiĝis kun nova edzino Irena Papírníková pere de Esperanto dum renkontiĝo en Vsetín (19. - 22. 9. 1975), kien li alveturis kun siaj esperantistaj amikoj el Nitra. 

Baldaŭ post sia alveno al České Budějovice en 1976 li aliĝis al agado de loka esperantista klubo. Li apartenis al la fondintoj de la gazeto „La Progreso“, kiu estis eldonata en České Budějovice ekde 1978 kaj dum la tuta tempo li estis ĝia respondeca redaktoro. Kvankam la samnoma klubo La Progreso post 1989 finis sian agadon,  St. Papírník restis fidela al Esperanto kiel membro de ĈEA. 
 
Inter la jaroj 1979-1987 li estis membro de ĈEA-estraro.

Li mortis post longa malsanado unu tagon post atingo de 76 jaroj.

Verkoj 
 Kantareto (1978, kun Irena Papírníková)

Artikoloj 
 Enkonduke (La Progreso 1/1978)
 Invito al České Budějovice (La Progreso 1978, 1979)

Eksteraj ligiloj 
 Verkoj de Stanislav Papírník en la viena muzeo

Ĉeĥaj esperantistoj
České Budějovice
Julius Patzelt

Julius PATZELT (pacelt) (naskiĝis la 9-an de majo 1857 en Groß-Schönau, Germanio - hodiaŭ Velký Šenov en Ĉeĥio - mortis la 17-an de januaro 1927 en Obergrund, Ĉeĥoslovakio, hodiaŭ Horní Podluží en Ĉeĥio), estis ĉeĥoslovaka germana esperantisto. In estis konata sub la kromnomo
„Tausendkünstler“ (La ĉielertulo), la GEL-organo "Marto" nomis lin PAZELT , ekz. en la nekrologo, 1927, n-ro 2, p. 9.

Profesie li estis horloĝisto kaj fortepiana agordisto.

Agado por Esperanto 

Pioniro de Esperanto en Aŭstrio-Hungarujo, vera apostolo en norda Bohemujo. Korespondis kun Zamenhof. Fondis multajn grupojn kaj gvidis konstante kursojn. Eldoninto de l' gazeto: La migranto kaj de pluraj Esperanto-lerniloj. Sur lian tombon en la tombejo de Horní Podluži GEL starigis monumenton. Sur la tomboŝtono estas surskribo: Julius Pazelt, * 9. V. 1857, 17. I. 1927, (stelo), Per laboro al honoro!, Bund deutscher Esperantisten seinem Vorkämpfer.

Eksteraj ligiloj 
 Artikolo pri Patzelt en La Marto

Ĉeĥaj esperantistoj
Horloĝistoj
Naskiĝintoj la 9-an de majo
Mortintoj la 17-an de januaro
Václav Pechoč

Václav PECHOČ (naskiĝis la 18-an de aŭgusto1906 en Týn nad Vltavou - mortis en 1985) estis ĉeĥa esperantisto, aktivisto en Plzeň.

Tre grava estis lia agado, kiu en la 1930-aj jaroj grupigis ĉiujn regionajn klubojn, grupetojn en unu klubon sub la nomo Okcidentbohemiaj esperantistoj kungrupiĝis por pli bone propagandi E-on, kun sidejo en Pilzeno. 

Li tradukadis beletron (Alexandre Dumas, Vladislav Vančura k.a.), sed liaj tradukoj verŝajne perdiĝis. En la jaro 1937 li eldonadis stencilitan gazeton "Progresinto" por nove bakitaj esperantistoj. En 1949 aperis lia Praktika Konversacio. Li instruis ankaŭ en SET Lančov.

Verkoj

Praktika Konversacio (1949)
Caveant consules! (Starto 2/1973)
Manĝi aŭ „vori“? (Starto 3/1973)
La lastaj tagoj de L.L. Zamenhof (Starto 2/1977)

Fontoj
Stanislav Kamarýt: Historio de la Esperanto-movado en ĈeĥoslovakioKroniko de la pilsena klubo'Rimarkigo
„Praktika Konversacio“ ne estas datita. La viena Trovanto skribis sian supozon 1960, la Historio de Kamarýt indikas 195?, sed en la kluba ekzemplero de Brno estas enskribite per krajono: 16.50 Kčs, 22.XI. 1949 Klub esperantistů v Brně''. Do ŝajnas, ke la libro estis aĉetita por la klubo de Brno la 22-an de novembro 1949 kontraŭ 16,50 ĉeĥoslovakaj kronoj.  

Ĉeĥaj esperantistoj
Karel Pelant

Karel PELANT (naskiĝis la  en Praha - mortis la  en Praha) estis ĉeĥa ĵurnalisto, pionira esperantisto, liberpensula polemikulo kontraŭ la katolika eklezio kaj kontraŭ la etburĝa vivmaniero, tradukanto el la angla literaturo en la ĉeĥan lingvon.

Li studis modeladon, sed transiris al ĵurnalismo, laboris en diversaj redaktejoj, eĉ eldonadis proprajn ĵurnalojn. Li engaĝis sin en la kontraŭklerika movado, ĉefe en Libera Penso, per prelegoj kaj publikaĵoj. Li traveturis la tutan Eŭropon kaj vizitis Amerikon, klopodis pri diversaj klerigaj programoj socialdemokratiaj, kritikis la katolikan eklezion, prezentis al la publiko eminentulojn el la historio. Multaj liaj tekstoj estis konfiskitaj kaj publikitaj nur post interpelacio. En la bonhumora rakonto Mandle (Migdaloj) kaj dramo Redaktor (Redaktoro) li sarkasme bildigis la et-urban elitularon. Li mortis pro trafik-akcidento, kiam li legante ĵurnalon enpaŝis ŝoseon antaŭ ruliĝanta aŭtomobilo.

Li estis populara inter liberpensuloj, skribis pri li ĉeĥaj verkistoj Jaroslav Hašek kaj Josef Svatopluk Machar.

Lia liberpensula kaj kleriga aktivado gvidis lin ankaŭ al la ideo de internacia lingvo.
Li estis kunfondinto de la unua asocio en Brno (1901), poste de la dua en Prago (1902), aŭtoro de "Idea řeči mezinárodní" (Ideo de la lingvo internacia).

Verkoj 
 Populární přednáška p. prof. dr. Brepty (Populara prelego de s-ro prof. d-ro Blekulo, 1896)
 Pranýř klerikalismu (Pilorio de klerikalismo, 1899)
 Idea řeči mezinárodní (Ideo de la lingvo internacia, 1902)
 Listy z kongresu Volné myšlenky v Římě (Leteroj el la kongreso de Libera Penso en Romo, 1904)
 Vatikán (Vatikano, 1907)
 Florián, bývalý svatý (Floriano, eksa sanktulo, 1907)
 Otcové Volné myšlenky (Patroj de la Libera Penso, 1907)
 Křesťanství a klerikalismus (Kristaneco kaj klerikalismo, 1909)
 Redaktor (Redaktoro, 1909)
 Plato (Platono, 1909)
 Králíci a lidé (Kunikloj kaj homoj, 1909)
 Pohřeb ohněm nebo hnitím? (Sepulto per fajro aŭ per putrado? 1909)
 Příští národ (Futura nacio, 1909)
 Sokolstvo a Volná myšlenka (Sokolaro kaj Libera Penso, 1909)
 Základ blahobytu (Bazo de bonhavo, 1909)
 Žena, muž a společnost (Virino, viro kaj la socio, 1909)
 Kopa kapiček. Napršely do života K. Pelanta (Kvanto de akveroj. Ili pluvis en la vivon de K. Pelant, 1912)
 Co vidí turista v Plzni? (Kion vidas turisto en Pilzeno?, 1914)
 Mandle (Migdaloj, 1918)
 Anglicky radostně (Angle kun plezuro, 1919)
 Amerika, jaká je vskutku (Ameriko, kia ĝi estas efektive, 1919)
 Klíč k architektuře (Ŝlosilo de la arkitekturo, 1920)
 Věř v seznam bludů (Kredu liston de blufoj, 1920)
 Knížka o našem Karlu Havlíčkovi (Libro pri nia Karel Havlíček, 1921)
 Čím nahraditi stará náboženství? (Per kio anstataŭigi la malnovajn religiojn?, 1921)
 Věřím ... (Mi kredas ..., 1921)

Ĉeĥaj esperantistoj
Ĉeĥaj ĵurnalistoj
Ĉeĥaj verkistoj
Augustin Pitlík

Augustin PITLÍK (naskiĝis la 24-an de julio 1883 en Bavorov, mortis la 4-an de aprilo 1960 en Prago), estis ĉeĥoslovako, doktoro pri filologio, supera sekretario en komerca ministerio en Prago, direktoro de kursoj en Doksy kaj Honora membro de UEA.

Pitlík estis esperantisto de 1902. En 1912-13 li travojaĝis Eŭropon kun lumbildparolado Esperantlingva, kaj per tio multe helpis la propagandon. Li parolis en 33 urboj de 11 ŝtatoj antaŭ sume 9370 homoj pri „Prago, popolaj kostumoj kaj Sokolaro“. Li estis Ĝenerala Sekretario de la UK en Prago 1921. De 1922 lektoro de Esperanto ĉe la ĉeĥa teknika altlernejo en Prago. La  li fondis Ĉeĥoslovakan Esperanto-Instituton, kies prezidanto li iĝis. En 1928 dum pluraj monatoj Pitlík eldonadis Ĉeĥoslovakan Esperanto-preson sendatan i. a. ankaŭ al redakcioj por represo de la informoj pri Esperanto kaj ĝia movado. De 1930 li estis vicprezidanto de Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista (ĝis 1938). Ano de la ŝtata ekzamena komisiono. Laboris por aperigo de Esperantaj turismaj eldonaĵoj; tradukis al Esperanto eldonaĵon de la fervoja ministerio. Lingva Komitatano. Posedis distingilojn finnan kaj francan.

Fontoj 
 Stanislav Kamarýt: Historio de la Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio, Praha 1983, vivdatoj de A. Pitlík p. 246)
 Progreso, n-ro 1-2, 1923, p. 2 - enhavas la foton kaj koncizan priskribon de lia laboro

Ĉeĥaj esperantistoj
Pavel Polnický

Pavel POLNICKÝ (naskiĝis la 10-an de aprilo 1943) estas ĉeĥa esperantisto, sekretario de KELI, prezidanto de la ĉeĥa KELI-sekcio kaj eksa estrarano de ĈEA. En 2008 li estis nomita honora membro de ĈEA.

Pavel Polnický naskiĝis en Nymburk, sed post la dua mondmilito la familio translokiĝis al Poděbrady, la bazan lernejon li frekventis en Přední Lhota (nun parto de Poděbrady), poste Agrikulturan Mezlernejon en Poděbrady.

Post abiturienta ekzameno li laboris dum ses semajnojj kiel zooteknikisto en Ratenice, poste kvin jarojn en Řečany nad Labem ĉe arbidejoj. Sekvis profesioj de asekuristo, oficisto en direktorejo de restoracioj, provizisto en bakejo.

Li esperantistiĝis en 1965 kaj tuj aktivis en junulara sekcio, ekde 1969 laboris profesie kiel sekretario de ĈEA. En 1974 li perdis tiun ĉi laborpostenon pro sia rifuzo eniri komunistan partion.

La 21-an de aŭgusto 1968 li sekrete filmis okupaciajn tankojn. La sekreta polico lin poste enketis pro liaj eksterlandaj kontaktoj per Esperanto kaj postulis kunlaboron ĉe tradukado de esperantlingvaj tekstoj, sed tion li rifuzis. La projekto Paměť národa (Memoro de la Nacio) lin envicigis en sian retejon.

Volontule li funkciis kiel vicprezidanto en 1990-1996 kaj denove kiel sekretario ekde 2000 ĝis 2011.

Li multe vojaĝis tra la mondo kaj laboras en loka klubo de turistoj.

Li estas ĉeforganizanto de la Kongresoj de KELI en Janské Lázně (2000), Bystrice pod Hostynem (2004), Strážné (2006), Pribylina (2008), Poděbrady (2011), Zöblitz, Germanio (2012), Svitavy (2013), Bratislava (2016), Zöblitz, Germanio 2017) kaj ekumena en Poděbrady (2018). Krome li kunorganizis multajn aliajn aranĝojn (ekz. tradiciajn renkontigojn en Poděbrady, kongresojn de IFEF kaj SAT en Ĉeĥio) kaj estis kasisto de la LKK de la Universala Kongreso 1996 en Prago. Organizis du asociajn konferencojn en Poděbrady.

Ekde 2005 li zorgas ankaŭ pri la presado kaj ekspedado de la gazeto Dia Regno de KELI.

Dum multaj jaroj li estas peranto de Esperanto-gazetoj (La Gazeto, Femina, Heroldo de Esperanto, Literatura Foiro, Juna Amiko, Monato, La Ondo de Esperanto) en Ĉeĥio.

La 2-an de marto 2018 la urbo Poděbrady transdonis al Pavel Polnický Záslužný list (Diplomo pri meritoj) pro multjara laboro en KELI.

La 4-an de marto 2023 en Tago de Poděbrady la banurbo honoris jam tradicie siajn civitanojn por ilia laboro. Inter la honoritoj estis ankaŭ Pavel Polnicky pro sia multjara agado en ĈEA, klubo de turistoj kaj en la evangelia eklezio. Li ricevis Honoran medalon de Poděbrady.

En 2023 li eldonis proprakoste sian ĉeĥlingvan aŭtobiografion Jak šel můj život (Kiel pasis mia vivo).

Eksteraj ligoj 
 Pavel Polnický en Memoro de la Nacio
 Pavel Polnický en la projekto Rakontoj de niaj najbaroj
 Pavel Polnický kiel laŭreato de la urbo Poděbrady
 Esperanto ne estas danco - artikolo pri Pavel Polnický
 Esperanto influis mian vivon - ĉeĥlingva artikolo en Poděbradský zpravodaj (Informilo de Poděbrady) 6/2023

Ĉeĥaj esperantistoj
Honoraj membroj de ĈEA
Jan Pospíšil

Jan POSPÍŠIL (naskiĝis en 1954) estas ĉeĥa esperantisto kaj inĝeniero. 

Li estas aktivulo de la scienc-teĥnika sekcio de ĈEA, kunfondinto kaj ekskomitatano de TEC de UEA, aktivulo pri terminologio, kunlaborinto en DLT-projekto kaj en Esperanta Bildvortaro en fakoj aviado, aviada meteorologio, aerodromoj, aviada medicino kaj aliaj fakoj rilataj al aeronaŭtiko, aviado, kosmonaŭtiko, flugado.

Por la DLT-projekto li en la 1980-aj jaroj uzis sian UEA-kodon jopo kiel pseŭdonimon: en Esperanto elparolitaj jp, do jopo.

En 1992-1993 li laboris profesie por terminologio kadre de UEA kiel direktoro de Terminologia Esperanto-Centro (la 4-a oficejo de UEA, en Ĉeĥio).

Ĉeĥaj esperantistoj
Terminologio
aviada medicino
Karel Procházka

Karel PROCHÁZKA [proĥaska] (naskiĝis la ; mortis la 21-an de novembro 1957) estis landa konsilisto en Prago kaj ĉeĥa esperantisto.

De 1906 ĝis 1914 li faris propagandajn paroladojn en Prago kaj en provincaj urboj kaj instruis Esperanton. Antaŭ la unua mondmilito li estis komitatano kaj vicprezidanto de la Esperanto-klubo en Prago kaj de Bohema Unio Esperantista (BUE). Li estis membro de ekzamena komisiono. Post la unua mondmilito li kunreorganizis Ĉeĥoslovakan Asocion Esperantistan (ĈAE). Li estis komitatano de ĈEI. Kun Eduard Kühnl li verkis Ĉeĥan-Esperantan vortaron (1914, ĉ. 25.000 kapvortoj) kaj sisteman lernolibron. Kun Vladimír Tobek li tradukis la ĉeĥan romanon „Avinjo“ de Božena Němcová. Kun Eduard Kühnl li verkis ĉeĥan-esperantan vortaron.

Tradukoj
 Avineto de Božena Němcová (kun Vladimír Tobek)
 Sherlock Holmes en servo de la hispana trono de Hugo Vavris (kun Eduard Kühnl)
 Kristnaska arbeto de Jan Vrba (en La Progreso 1923)

Vidu ankaŭ
Listo de ĉeĥaj esperantistoj

Referencoj

Fontoj

Bulteno de EK Praha n-ro 50, novembro 1957-februaro 1958

Eksteraj ligiloj  

Libroj de Karel Procházka en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 

 

Ĉeĥaj esperantistoj
Esperanto-vortaristoj
Ladislav Riedl

Ladislav RIEDL (naskiĝis la 28-an de marto 1902 en Německý Brod, nun Havlíčkův Brod - mortis la 3-an de septembro 1975 en Krásná Lípa) estis ĉeĥa esperantisto, kuracisto, aŭtoro de kvindeko da ĉeĥaj beletraĵoj (poemoj kaj prozaĵoj) kaj fakaj libroj.

Redaktoro de kuracista revuo Lékařská revue (1939) kun esperantlingvaj resumoj.
Kun Václav Čánský li kunaŭtoris vortaron kaj frazeologion.

Aŭtoro de sveltaj poemkolektoj. Pluraj poemoj estis dum la dua mondmilito legataj kaj recitataj por konsoli samideanojn kaj doni pluan fidon je homeco.

Membro de Literatura esperantista akademio en Dresdeno. Publikigis ankaŭ en eksterlandaj esperantistaj revuoj.

Esperantlingvaj poemaroj 
 Dum tagoj kaj dum noktoj (1922)
 Lulkanto (1922, 3 eldonoj, muzikigita)
 Al ni (1922, dediĉita al ĉeĥoslovakaj esperantistoj, kiu aperis ankaŭ ĉeĥe)
 Antikva melodio (1923, dediĉita al Miloš Lukáš)
 Flora galerio (1924)
 Du melodioj (1925)
 Manoj de amatino (1928)
 Printempa melodio (1928)
 Tridek kaj unu noktoj (1928)
 Ne estas eble (1928)
 Modesta Diademo (1933)

Prozaĵoj 
 Larmantaj horoj
 Malfermitaj horizontoj
 Modestas diademo
 Kantoj, kiuj ne sonas
 La vojo
 La morto venis.

Vortaroj 
 Vortaro esperanta-ĉeĥa (1924)
 Frazeologický slovník česko-esperantský (1925)

Ĉeĥlingvaj beletraĵoj 
  Útržky života (Ŝirpecoj de la vivo, prozaĵoj)
 Svítání nad údolím (Tagiĝo super la valo)

Fakaj verkoj 
 Nový domácí lékař: rádce zdravých i nemocných. (Nova hejma kuracisto: konsilanto de sanuloj kaj malsanuloj)
 Dětské choroby z nedostatku vitaminů (Infanaj malsanoj pro nesufiĉo da vitaminoj)
 Bolesti hlavy, jejich příčiny a léčení (Kapdoloroj, iliaj kialoj kaj kuracado)
 Reumatismy pravé a nepravé a jejich léčení (Reŭmatismoj veraj kaj pseŭdaj kaj ilia kuracado)
 Stručná diagnostika a terapie chorob trachey, průdušek a poplícnice (Konciza diagnostiko kaj terapio de malsanoj de traĥeo, bronĥoj kaj pleŭro)
 Dětské choroby z poruch vnitřní sekrece (Infanaj malsanoj pro difekto de interna sekrecio)
 Dětské nakažlivé choroby (Infanaj infektaj malsanoj)
 O nervositě dětí : lenost dětí v očích lékaře (Pri nerozeco de infanoj: la maldiligento de infanoj laŭ okuloj de kuracisto)
 Použití barviv v lékařství (Apliko de kolorigiloj en medicino)
 Průmyslová rozpustidla a otravy jimi (Industriaj solvenzoj kaj toksiĝo per ili)
 Sediment močový (Sedimento urina)
 Úrazy jako příčina chorob (Lezoj kiel kaŭzo de malsanoj)

Artikoloj en La Progreso 
 La markizo de Saint-Cyr (el la franca, La Progreso 2/1922)
 Reveno de Napoleono (el la franca, La Progreso 5-6/1922)
 Machač: Frederiko Smetana kaj fremdlando (el la ĉeĥa, La Progreso 3/1923)
 Esperanto triumfanta (La Progreso 3/1922)
 La plej malgrandaj malamikoj kaj amikoj (La Progreso 8/1922)
 Al ni! (La Progreso 9/1922)
 Nova jaro (al s-ino M.K.) (La Progreso 1-2/1923)
 Lulkanto (La Progreso 1-2/1923)
 El montaro printemp‘ venis ... (La Progreso 4/1923)
 El la hospitalo. La balo. (La Progreso 5/1923)
 Insulino (La Progreso 4/1924)
 Nova kuracilo kontraŭ arteriosklerozo (La Progreso 7/1924)
 De Voronov al Steinach (La Progreso 1/1924)
 Novaj kuraciloj kontraŭ tuberkulozo (La Progreso 2-3/1925)

Ĉeĥaj esperantistoj
Miloš Rudolf

Miloš RUDOLF (naskiĝis la 4-an de decembro 1923 en Olomouc - mortis la 17-an de januaro 1988) estis ĉeĥa esperantisto.

Li laboris kiel vicprezidanto de Esperanto-klubo en Olomouc. Kiam en 1952 estis likvidita EAĈSR (ĉar „la internacia lingvo de laboristoj estis la rusa“), la esperantistaj kluboj restis sen gvidado. En 1955 Miloš Rudolf iniciatis fondon de Tutŝtata konsulta komitato esperantista (TKKE), kies sekretario li estis ĝis  1957, kiam ĝin anstataŭis jam oficiale aprobita Ĉeĥoslovaka Esperanto-komitato, kies laboro kondukis al refondo de ĈEA en 1969.

Fonto
Nekrologo en Starto 4/1988

Ĉeĥaj esperantistoj
Zdeněk Rusín

Zdeněk RUSÍN (naskiĝis la 30-an de majo 1937) estas ĉeĥa esperantisto.

Laŭ profesio juristo kaj tradukanto de juraj tekstoj en la hispanan, katalunan, valencian kaj Esperanton, instruas ankaŭ la italan kaj la hispanan.
En ĈEA li laboris ekde 1979 ĝis 1987 kiel prezidanto de la centra revizia kaj kontrola komisiono. 

Post 1990 li komencis aktivi ankaŭ literature kaj terminlogie. Kun Petr Deák li prilaboris ekonomian vortaron Esperantan-ĉeĥan laŭ peto de Bruno Vogelmann por International Business Dictionary (1974), tamen la ĉeĥa aldono neniam aperis. Kun Miroslav Malovec li esperantigis romanon de František Kožík pri Komenio Lumo en tenebroj (pli precize dirite, Z. Rusín tradukis la romanon mem, M. Malovec aldonis tradukojn el la verkaro de Komenio en la dua parto de la libro). Ĉar li ŝatas gitarludi, li esperantigis ankaŭ kelkajn kantojn, ekz. „Náměšť“ de Jaroslav Hutka, kanton pri libereco, kiu furoris post falo de la komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio.

Sian inklinon al poezio li aplikis per esperantigo de versoj de poetino Marie Dolistová, konkrete li tradukis poemojn Al konscienco, Julio, Majo, Sintrovo, Kalvaria vojo, Kiso de Judaso, Radioteleskopo, Amikeco, Kantad' de rojo montara, Atendado, Barbora, Bohosudov - Baziliko de Virgulino Maria Dolorplena, Koronaria unuo, La medita II, Al Madla kaj Manka. Memstare kaj libroforme aperis poemo Sinjorino Zdislava de Lemberk pri ĉeĥa mezepoka sanktulino, kiu - kvankam nobelino - helpis al kuracado de malriĉaj homoj. En Migrantaj vortoj li prezentis kelkajn nordbohemajn poetojn (Svatava Antošová, Věra Bartošková, Marie Dolistová, Marta Zbyslava Gärtnerová, Pavel Polívka, Martin Tomášek).

Li sukcesis esperantigi ankaŭ la enkondukan paĝon en la retejo de Kamero de Tribunalaj Interpretistoj de Ĉeĥa Respubliko.

Li instruis Esperanton en gimnazio de Teplice kaj esperantigis la retejon de la lernejo, kies lernantoj decidis restaŭri malnovan gimanzian kapelon kun belegaj freskoj de la Beŭrona arto (de monaĥoj el Beŭrona ordeno), kiun la ateisma komunista reĝimo grave damaĝis. Rusín esperantigis artikolon de Jakub Mráček pri la kapelo kaj publikigis en Dio Benu (62 - 2/2006) sub titolo Viktimo de barbareco.

Artikoloj
Ĝeneralaj elektoj en ĈSSR kaj ĉeĥoslovaka balot-rajto (Starto 8/1971)
Ĉe amikoj en Gus Ĥrustalnia (Starto 5/1973)

Tradukoj
Poutníci slova - Migrantoj de vortoj (spegula eldonono, pluraj poetoj, eldonis Teplická výtvarná a literárně-estetická společnost, 2005, 14 p.)
Jakub Mráček: Viktimo de barbareco (Dio Benu, 62, 2/2006)
Marie Dolistová: Sinjorino Zdislava de Lemberk (2009)

Eksteraj ligiloj 
Marie Dolistová en Esperanto
 Kamero de Tribunalaj Interpretistoj de Ĉeĥa Respubliko en Esperanto
Gimnazio de Teplice, esperantlingva parto 
Artikolo pri Beŭrona arto de Teplice en Dio Benu
Fotogalerio pri la gimnazia kapelo kun Beŭrona arto - ĉeĥlingve

Rusín, Zdeněk
Rusín, Zdeněk
Josef Řebíček

Josef ŘEBÍČEK (rĵebiĉek) (naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1875 en Salgótarján, Hungarujo - mortis la 6-an de majo 1960 en Dvorce) estis ĉeĥo fervoja oficisto en Olomouc. Lia filo estis grava esperantisto Jaromír Řebíček.

Josef Řebíček estis finstudinto de juro en Prago kaj sekve ĉefo de komerca departemento en la fervoja direkcio Olomouc. Li esperantistiĝis en 1918, sed li ne ŝatis societan vivon kaj preferis dediĉi ĉiun sian liberan tempon al tradukado, redaktado, administrado.

Li aktivis kiel esperantisto-fervojisto, ellaboranto de fervojfaka terminaro. Memstare eldonis „Int. konvencio pri fervojaj person-, pakaĵ- kaj fretaĵ-trafikoj“, 1930.

Supozata ĉefa tradukanto de Moraviaj Esperanto-Pioniroj. Patro de Jaromír Řebíček.

Verkoj 
 Komercaĵregistro por la statistiko pri eksterlanda komerco de la Ĉsl. respubliko (franca-esperanta, manuskripto, traduko de versio franca-ĉeĥa)
 Abocoregistro de koncernaj komercaĵoj (ĉeĥa - esperanta - germana, manuskripto)
 Int. konvencio pri fervojaj person-, pakaĵ- kaj fretaĵ-trafikoj (1930)

Tradukoj 
 Karel Čapek: R.U.R. (1926, Moraviaj Esperanto-Pioniroj, Olomouc - reeldonita de KAVA-PECH en 2012 )

Interesaĵoj 
 En la dramo R.U.R. de Karel Čapek (1920) unue aperis la vorto „roboto“ por artefarita homo (elpensis lia pli aĝa frato, pentristo kaj verkisto Josef Čapek).
 La dramon elsendis esperantlingve Verda Stacio la 6-an de novembro 1935.
 En 2013 mallongigitan version prezentis studenta teatro DOMA el Svitavy en la UK 2013 en Rejkjaviko. La teatraĵo estas spektebla en Jutubo sub la nomo R.U.R. aŭ Terura sonĝo. Oni aldonis figuron de Karel Čapek, kiu inter unuopaj scenoj klarigas al sia amiko, kion li celis per la dramo.

Eksteraj ligoj 
 Terura sonĝo - versio 1
 Terura sonĝo - versio 2
 Terura sonĝo - versio 3

EdE-R

Ĉeĥaj esperantistoj
Ĉeĥaj tradukistoj
Tradukistoj el la ĉeĥa lingvo
Tradukistoj al Esperanto
Ĉeĥaj fervojistoj
Christian Fürchtegott Gellert

Christian Fürchtegott GELLERT  (naskiĝis la 4-an de julio 1715 en Hainichen; mortis la 13-an de decembro 1769 en Lepsiko) estis germana verkisto.

Lia verkaro konsistas el poezio, fabloj, komedioj, rakontoj kaj romano. Per sia klara kaj eleganta lingvaĵo li atingis popularecon en ĉiuj tavoloj de la popolo. Liaj kantoj inspiris diversajn komponistojn, ekz. Ludwig van Beethoven kaj Joseph Haydn.

Listo de verkoj 

 Lieder (kantoj, 1743)
 Die Betschwester (komedio, 1745)
 Das Loos in der Lotterie (komedio, 1746)
 Fabeln und Erzählungen (fabloj kaj rakontoj, 2 vol., 1746/1748)
 Das Leben der schwedischen Gräfin von G. (romano, 2 vol., 1747/1748)
 Lehrgedichte und Erzählungen (poemoj kaj rakontoj, 1754)
 Geistliche Oden und Lieder (odoj kaj kantoj, 1757)

Eksteraj ligiloj 

 Rete legeblaj verkoj 

Germanlingvaj verkistoj
Germanaj verkistoj
Jan Řepa

Jan ŘEPA (naskiĝis la 14-an de majo 1944 en Netolice), neformale nomata "Fidel", estas ĉeĥa esperantisto kaj amatora aktoro. Esperanto-aktivulo en Netolice, ekskomitatano de ĈEA, konata pro sia humuro, multjara laboranto kun infanoj.

Jan Řepa komencis lerni Esperanton jam ekde sia junaĝo fine de 1950-aj jaroj.
Li gvidis infanrondetojn, kun kiuj li vizitadis Someran Esperanto-Tendaron en Lančov kaj inter kiuj elkreskis kiel esperantistoj ankaŭ liaj du filoj, el kiuj la pli juna, Bohumil, dum kelkaj jaroj daŭrigis la laboron. Inter liaj Esperanto-lernantoj estas ankaŭ Vladimír Türk.

Plurajn jarojn li aktivis kiel estrarano de Ĉeĥa Esperanto-Asocio kaj en 2011-2016 li estis prezidanto de la kontrolgrupo de ĈEA.
Li konatas kaj popularas precipe pro sia infekta bonhumoro kaj nevelkanta humuro.

Jan Řepa estas ankaŭ entuziasma amatora aktoro en loka amatora teatro-grupo TYL (ĉeĥlingva) en Netolice, kiu prezentas siajn spektaklojn en la ĝardena korto de kastelo Kratochvíle.

Li deklamis kaj aktoris ankaŭ Esperantlingve. Ekde 2009 kunlabore kun Vladimír Türk li realigis plurajn plurajn interesajn sonregistraĵojn de poezio kaj prozo (verkoj de Karel Čapek, Fráňa Šrámek, Sekretaj sonetoj de Peter Peneter k.a. ) kaj Esperanto-paroligon de mallongaj filmoj (Kastelo Kratochvíle, La reĝa urbo Písek, Burgo Zvíkov, Petr Vok diboĉulo). Trifoje li ĉiĉeronis esperantlingve kiel la renesanca nobelo Petr Vok en la kastelo Kratochvíle (2006, 2009, 2015).
Trifoje li publike prezentiĝis kiel doktoro Zamenhof - ĉeĥlingve por la publiko dum la Adventa Matineo en Písek (2009) kaj dum Muzeaj noktoj en Svitavy (2015 kaj 2017).

La pinta teatra Esperanto-rolo de Jan Řepa estis aŭtoro (Karel Čapek) en la sciencfikcia dramo R.U.R., kies adapton esperantlingve sukcese surscenigis studenta teatroensemblo DOMA el Svitavy - unuafoje dum la OSIEK-Konferenco en Svitavy (julio 2012) kaj sekve i.a. dum la 98-a Universala Kongreso de Esperanto en Rejkjaviko (julio 2013) kaj aliaj internaciaj aranĝoj.

Eksteraj ligiloj 
 Jan Fidel Řepa solenis sian vivjubilon artikolo en Esperanto.cz kun ligiloj al ĉefaj videoj kaj sonregistraĵoj (2011)
 Tri vivoamoj de Jan Fidel Řepa - virinoj, teatro kaj Esperanto fotogalerio kun dulingva priskribo kaj ligiloj al videoj kaj sonregistraĵoj (2019)

Ĉeĥaj esperantistoj
Religia milito

Historio > Milito > Religia milito > Sankta milito < Religio

Religia milito aŭ sankta milito (Latine: bellum sacrum) estas milito ĉefe kaŭzata aŭ justigita pere de diferencoj en religioj de la diversaj flankoj.
 Eŭropaj militoj de religio
 Ĝihado estas milito de islamanoj por sia religio
 Krucmilito estas milito de kristanoj pro sia religio.

Vidu ankaŭ 
 Nordaj Krucmilitoj
 Reconquista

Religio
Militoj
Ramsay MacDonald

James Ramsay MACDONALD (naskiĝis la , Lossiemouth, Moray, Skotlando - , surmare, survoje al Sud-Ameriko) estis brita ŝtatisto kaj ĉefministro en 1924, 1929 - 31 kaj 1931 - 35.

MacDonald naskiĝis en Skotlando ekster edzeco kaj ricevis nur modestan edukadon. Li devis ankaŭ instrui post aĝo de 12 jaroj por iĝi plu instruata. Post la lernejaj jaroj li laboris kiel komizo.

Li iĝis ano de la Nedependa Laboristara Partio (angle: Independent Labour Party aŭ ILP) en 1894. MacDonald fariĝis la estro de la ILP inter 1911 – 14 kaj denove en 1922 – 31.

En sekretaj kunsidoj kun la estroj de la Liberala Partio en 1903 li forĝis la pakton Gladstone–MacDonald. Per du-membraj kandidatiĝoj, ĝi aranĝis, ke la kandidatoj Liberalaj kaj Laboristoj ne disigu la voĉdonojn.

Li elektiĝis al la brita parlamento en 1906 kaj estis ministro pri eksterlandaj aferoj (1930) kaj ĉefministro (unue en 1924) en la unua laborista registaro. Tiu registaro rekonis Sovetunion en 1924 kaj interkonsentis kun Irlando.

Pro juĝproceso kontraŭ la komunista gazeta redaktoro J. R. Campbell li devis abdiki en 1924.

Li edziniĝis kun Margaret Gladstone en 1897 kaj estis multe afliktita de ŝia morto en 1911. Ili havis ses infanojn: Alister (1898), Malcolm (1901), Ishbel (1903), David (1904), Joan (1908) kaj Sheila (1910). Malcolm poste fariĝis mem politikisto. Ishbel fariĝis la "unua damo" de ŝia patro kiam li fariĝis ĉefministro.

Britaj politikistoj
Ĉefministroj de Britio
Lincoln (Anglio)

(Ne konfuzu kun artikolo pri Abraham Lincoln)

Lincoln estas urbego en la orienta mezlando de Anglio. Ĝi estas la ĉefurbo de la provinco Lincolnshire kiu situas inter la rivero Humber kaj la Wash [ŭaŝ].

La provinca registaro troviĝas en Lincoln.

La rivero Witham fluas tra la centro. Multe da turistoj vizitas la urbegon por esplori la historiajn konstruaĵojn kiel la mondkonata majesta katedralo, la kastelo, La Domo de la Judo (angle: Jews House) kaj la mezepokaj stratoj.

Lincoln ankaŭ estas regiona centro por la provinco kaj tie troviĝas kaj granda gamo de butikoj kaj aliaj servoj ekz. Universitato de Lincoln, teatro, muzeoj.

En 1996 la reĝino Elizabeto la 2-a de Anglio malfermis la novan universitaton.

Kvartaloj
Jen listo de kvartaloj en Lincoln:
 Ermine (markita aparte kiel Ermine Ori. kaj Ermine Okc.) - Kvartalo ĉefe loĝeja en la norda parto de la urbo, sude de la aŭtovojo A46.
 St Giles - Kvartalo ĉefe loĝeja, en la nordokcidenta parto de la urbo, sudoriente de la vojo A15, kaj apud Ermine Okcidenta.
 Bailgate - Parto norda de la centro, kun konstruaĵoj historiaj (katedralo, kastelo, romiaj arkoj). Ĝi havas multe da la nokta vivo de la urbo. Loĝkvartaloj ekzistas ĉi tie, sed estas malabundaj.
 Cornhill - La transportnabo de la urbo, kiu havas la aŭtobusan stacion kaj la fervojan stacion. La kvartalo ankaŭ havas vendejaron kaj estas la plej komerca areo (kun vestaĵojn, teknologion, manĝon, ktp).
 Newland - Parto okcidenta de la centro. Ĝi havas la universitaton (kaj studento-loĝejojn) kaj aliajn konstruaĵojn diversajn. Ankaŭ estas loĝkonstruaĵoj (ne studentaj) ĉi tie. La Brayford Pool fluĝas tra ĉi tie, konektita al la rivero Witham.
 New Boultham - Sude de la centro, ĝi havas ĉefe hipervendejojn kaj industriajn konstruaĵojn. Estas loĝkonstruaĵoj ĉi tie. La ĉefvojo nomiĝas Tritton Road (A1192), kiu ekas en Newland kaj finas en North Hykeham (antaŭurbo de, sed ne kvartalo de, Lincoln).
 Bracebridge - Kvartalo ĉefe loĝeja en la sudo. Kiel New Boultham, ĝi ankaŭ havas hipervendejojn kaj la ĉefvojo estas Tritton Road.
 North Hykeham borderas Lincoln-on, sed oficiale ĝi estas sia propra urbo en si mem.

Esperantigado de Lincoln = Linkolno, aŭ Lindumo (de la originala latina urbnomo, Lindum)

Vidu ankaŭ 
 George Boole

Eksteraj ligiloj 
 http://www.lincoln.gov.uk
 http://www.lincoln-info.org.uk 
 http://www.roman-britain.co.uk/places/lindum/
 http://www.oldengine.org/members/ruston/front.htm  

Urboj de Lincolnshire
Antonín Seemann

Antonín SEEMANN (naskiĝis la 23-an de julio 1907 en Praha – mortis la 9-an de oktobro 1973 en Praha) estis ĉeĥa esperantisto, aktoro kaj reĝisoro.

Esperantisto de post 1951. En 1954 li sendis al la belarta konkurso tri siajn unuaktajn teatraĵojn: la komedion Korespondu, la scenon La spirito mokas kaj bildon el la vivo de Zamenhof Mi esperas. La unua ricevis la unuan premion, la du ceteraj laŭdan mencion.

Kun sia edzino Eva Seemannová li fondis la teatran grupon "Verda Ĉaro de Julio Baghy".

Verkoj 
 Korespondu! (dramo)
 La spirito mokas
 Mi esperas (dramo)

Eksteraj ligiloj 
 Gajnintoj de Belartaj Konkursoj

Esperanto-aktoroj
Ĉeĥaj esperantistoj
Ĉeĥaj reĝisoroj
Gustav Scholze

Gustav SCHOLZE (prononco Ŝolce, naskiĝis la 28-an de julio 1889 en Postrum-Postřelná, mortis en 1983 en Munkeno) estis ĉeĥoslovakia germanlingva esperantisto, kiu interalie funkciis kiel komitatano de UEA kaj kiel prezidanto de Germana Esperanto-Ligo en Ĉeĥoslovakio.

Li estis inĝeniero kaj profesoro ĉe la ŝtata germana supera industria lernejo en de la tiutempe plejparte germanlingva urbo Reichenberg en Ĉeĥoslovakio. La Enciklopedio de Esperanto en 1934 konsideris lin "reviviginto de la Esperanto-movado inter germanoj en Ĉeĥoslovakio". Interalie li sukcesis uzigi Esperanton en la ĉiujara Foiro de Reichenberg, kiu posedis Esperanto-fakon. Li kunlaboris je teknika fakvortaro, kaj nstruis Esperanton en sia lernejo en Komerca Akademio.

En 1932 Germana Esperanto-Ligo en Ĉeĥoslovakio havis 395 anojn. Ĝia reorganizinto en la jaro 1924 kaj unua prezidanto, Gustav Scholze, restis prezidanto en GEL ĝis 1938, kiam GEL tuj post la germana okupacio de la apudlimaj regionoj likvidiĝis por adaptiĝi al la postuloj de la naziismo. Post forigo de la germanoj el Ĉeĥoslovakio li venis al Munkeno, kie li profesoris en industria lernejo kaj daŭre aktivis en la movado.

Post la translokiĝo al Munkeno, en la 1950-aj jaroj li estis prezidanto de la direktoraro de Germana Esperanto-Instituto.

Ekzempla germanlingva publikaĵo de li estis la verko Deutsche Schutzarbeit - Tätigkeitsbericht 1923 - "laboro pri protekto de la germana (...kulturo en Ĉeĥoslovakio)" - aperinta en 1923".

Referencoj 

Germanaj esperantistoj
Ĉeĥaj esperantistoj
Miloslav Schmidt

Miloslav SCHMIDT (* 1881, Mošovce - † 1934, Martin) estis slovaka esperantisto, financ-oficisto, ĝenerala sekretario de la Asocio (1909).

Li estas menciata en la "Historio de Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio" de Stanislav Kamarýt kiel kunlaboranto ekstreme sindona kaj dumviva membro de Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista.

Galéria 

Slovakaj esperantistoj
Jan Smejkal

Jan SMEJKAL (naskiĝis la 25-an de aprilo 1962) estas ĉeĥa esperantisto.

Profesie instruisto de la germana lingvo.

Iama aktivulo en junulara sekcio.

Li tradukis humuron de Miroslav Skála, poemojn de Jiří Žáček kaj turisman broŝuron pri Olomouc.

Tradukoj
Miroslav Skála: Kredeblaj aventuroj de doktoro Papul (neeldonita, sed manuskripto arkivita en IEM.
Bohumil Smejkal: Olomouc, urba rezervejo de monumentoj (1989)
Jiří Žáček (poemoj en manuskripto)

Ĉeĥaj esperantistoj
Erich Spitz

Erich SPITZ [eriĥ ŝpic] (naskiĝis la 31-an de julio 1920 – ) estis ĉeĥia-germana esperantisto, doktoro-lingvisto, recenzis lernolibron de Barandovská kaj komencis verki sciencan lernolibron de Esperanto.

Verkoj 
Por Altlernejo mineja - Teknika universitato Ostrava li verkis lernolibrojn de la germana lingvo:
 Němčina na vědeckých základech (La germana lingvo sur scienca fundamento)
 Geografie zemí s německých státním jazykem (Geografio de germanlingvaj landoj)
 Německá antologie (Germana antologio)
 Portugalština (La portugala lingvo)
 Das deutsche substantivische Deklinationssystem und seine Realisirung (Germana substantiva sistemo kaj ĝia realigo)

Ĉeĥaj esperantistoj
Stanislav Stejskal

Stanislav STEJSKAL (1887 - mortis la 27-an de decembro 1929) estis ĉeĥa gimnazia instruisto kaj esperantisto, precipe aktiva inter blinduloj kaj skoltoj. 

Stejskal estis depost la jaro 1915 instruisto ("profesoro") de la franca kaj germana lingvoj ĉe reallernejoj en Prago. 

Krom instruista profesio li dediĉis sian grandan energion kaj laboremon por helpado al la blinduloj. Li estis fondinto de SOĈNE kaj redaktis la blindulan periodaĵon "Auroro" (1920-1929). Li instruis al blinduloj Esperanton, instruis ilin legi, klopodis doni al ili taŭgajn tekstojn legotajn, organizis ilin enlande kaj internacie. Per tio li fariĝis fakulo en blindula skribado, kian oni malofte renkontas. 

En 1920 estis laŭ lia iniciato fondita esperanta dumonata gazeto por ĉeĥoslovakiaj blinduloj Aŭroro, presita en Brajla punktskribo, kiun li redaktis ĝis sia frua morto en la aĝo de nur 42 jaroj. En 1922 li fondis Societon de ĉeĥoslovakaj nevidantaj esperantistoj (SOĈNE). Kiel fakulo en blindula preso li ofte kontaktis kun ministerio de instruado. Per dekreto el la 31-an de aŭgusto 1922 li ricevis "laŭdan mencion pro fervora kaj senprofita porblindula zorgado, precipe pro plibonigado de la neviduloj per ebligo de nobla legado." Kiel fakula spertulo de la blindula preso li estis en 1922 nomita estro de kursoj pri edukado de blinduloj kaj reprezentanto de la ministerio en la II-a kongreso de blinduloj kaj 15-a Universala Kongreso en Helsinko, en 1923 en ambaŭ konresoj en Nürnberg. 

En 1925 li estis rekompencita pro sia partopreno en enketoj pri starigo de simboloj en ĉeĥoslovaka blindula skribado. En  1927 li reprezentis ministerion en la VI. blindula kongreso en Dancigo, en 1929 li kondukis ekskurson de ĉeĥoslovakaj blinduloj en Jugoslavion.

Eksteraj ligiloj
 Nekrologo en Heroldo de Esperanto 1930, n-ro 4 (552), p. 3 (1930-01-24).

Ĉeĥaj esperantistoj 
Naskiĝintoj en 1887
Mortintoj en 1929
Esperantistaj blinduloj
Marie Strejčková-Šamlová

Marie STREJČKOVÁ-ŠAMLOVÁ (naskiĝis en la 9-a de februaro 1891 en Pohořelice - mortis la 30-an de aprilo 1970 en Brno) estis ĉeĥa esperantistino.

Esperantisto de 1927. Precipe aktiva en radio, ofte parolis en Radio-Brno, unuan fojon en aprilo 1931, de kiam Esperanto-disaŭdigoj el Brno restis oftaj sub la nomo Verda Stacio.
Ŝi gvidis kurson por polico (1929-1930) en Brno. 

Ŝi estis patrino de Jiří Vítězslav Šamla.

Ŝiaj prelegoj en Verda Stacio
24.VI. 1931 Marie Strejčková: La Napoleona ekspozicio en Slavkov.
17.4.1932 Marie Strejčková: IX-a tutsokola kongreso en Praha.
31.5. 1932 Prof. Dr. H. Traub (Strejčková): Ĉeĥoslovakio, historia skizo. 
7.6. 1932 Dir. Antonín Humpolík (Strejčková): Ĉeĥoslovakio, geografia skizo.
21.6. 1932 Prof. Dr. J. Staněk (Strejčková): La ĉeĥoslovaka literaturo. Evolua skizo.
26.7. 1932 Marie Strejčková-Jiří V. Šamla: La ĉeĥoslovaka industrio kaj komerco.
2.8. 1932 Božena Němcová: Avineto. Legaĵo el romano (Strejčková).
13.9. 1932 Jan Welzl: Tridek jaroj en la ora nordo. Legado el samnoma libro (Strejčková).
20. 3. 1933 Marie Strejčková: Internacia Esperanto-libertempejo en  Ĉeĥoslovakio.
25. 3. 1933 Marie Strejčková: Jan Amos Komenský.
9. 12. 1933 Marie Strejčková: La praktika uzo de Esperanto.
28. 4. 1934 Marie Strejčková: Esperantaj aktualaĵoj.
12. 5. 1934 Marie Strejčková: La internacia Esperanto-libertempejo en Lázně Bělohrad.
15. 12. 1934 Marie Strejčková: Ni sekvu la verdan stelon.

Ĉeĥaj esperantistoj
Verda Stacio
Emilie Suchardová

Emilie SUCHARDOVÁ, post edziniĝo Wildmannová (naskiĝis la 28-an de februaro 1893 en Řeheč apud Jičín - mortis la 1-an de aŭgusto 1934) estis ĉeĥa esperantistino, blindulino, poetino, komitatanino de SOĈNE.

Laboro en la blindula movado 
Ŝi naskiĝis en Řeheč kiel sepa el ok infanoj de muelisto. En frua infaneco ŝi perdis vidpovon kaj kiel 8-jarulino estis akceptita en instituto por nevidantaj infanoj en Hradčany (Prago). La instituton ŝi forlasis ne preparita por la praktika vivo kaj transiris al rifuĝejo de blindaj junulinoj sur la insulo Kampa. La vivo estis tie pasiva kaj monotona, sed ŝia aktiva intereso pri movadoj por blinduloj kaj por Esperanto helpis ŝin.

En 1926 ŝi iĝis sekretariino de Subtena Societo de Memstaraj Blinduloj en Prago kaj preparis sukcesan internacian kongreson de blinduloj, kiu akceptis rezoluciojn postulantajn, ke blinduloj estu liberigitaj de mizero kaj almozado kaj povu sin vivteni per memstara laboro. La societo poste fondis filiojn en Brno, Ústí nad Labem kaj en Slovakio.
Inter la jaroj 1914–1921 Suchardová verkis du ĉeĥlingvajn poemarojn: Muzikaj etosoj aperis nur en brajla skribo, dum En ŝtormaj tagoj en normala skribo (1920). La dua kolekto estis socialiste politika. En Kalendaro de Blindul-Amikoj ŝi publikigis eseon Ecce homo (1930).

En 1932 ŝi edziniĝis al blindulo Ferdinand Wildmann (1895-1980) kaj baldaŭ naskis filinon Světluše. Sed jam en 1934 ŝi mortis pro malsano de hepatoj.
Ŝia edzo estis instruisto de muziko kaj redaktoro de blindula gazeto Zora (Aŭroro). La filino Světla Solarová laboris kiel profesorino de speciala pedagogio en Dortmund, germane verkis Historion de Speciala Pedagogio (Geschichte der Sonderpädagogik, 1983) kaj ĉeĥe Historion de la plej malnova lernejo por nevidantoj en Bohemio (Dějiny nejstarší školy pro nevidomé v Čechách, 1966).
La Asocio de Invalidoj en Ĉeĥoslovakio en la 1970-jaroj lanĉis Medalon Emilie Suchardová, per kiu estis honorigataj aktivuloj de blindula movado la 12-an de novembro (Tago de Blinduloj). En 1972 ĝin ricevis Vuk Echtner, redaktoro de Aŭroro, la esperantlingva versio de la brajla gazeto Zora.

Laboro en Esperanto-movado 
Emilia Suchardová-Wldmannová estis ankaŭ entuziasma esperantistino, laboris en SOĈNE (Slepecká organizace českých nevidomých esperantistů = Blindula organizo de ĉeĥaj nevidantaj esperantistoj) kiel komitatanino kaj mortis kiel ĝia prezidantino.

Verkoj 
 Hudební nálady (Muzikaj etosoj, poemaro brajle skribita)
 V dnech bouřlivých (En ŝtormaj tagoj, 1920, politika poemaro)
 Ecce homo (Jen homo, 1930, en Kalendaro de Blindul-Amikoj)

Fontoj 
 Tiflopedio, blinula enciklopedio reta
 Stanislav Kamarýt: Historio de la Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio (Praha 1983, p. 75 kaj 249)

Ĉeĥaj esperantistoj
František Sviták

František SVITÁK (naskiĝis la 30-an de julio 1910 - mortis la 4-an de marto 1978 en Prago), inĝeniero, estis ĉeĥa esperantisto, prezidanto de Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato antaŭ fondiĝo de ĈEA, ĉefdelegito de UEA por Ĉeĥio, vicprezidanto de CK ĈEA, visprezidanto de Porpaca sekcio de ĈEA.

Esperantisto ekde 1932, sekretario de EK en Praha, ekde 1958 sekretario de la unua Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato, en la jaroj 1965-1968 la prezidanto de la dua ĈSEK. Aktive plenumante tiujn ĉi gvidajn postenojn, inĝ. Sviták grandparte meritas pri la renovigo de la memstara esperantista organizaĵo en Ĉeĥio (1969). Dum la lastaj 12 jaroj de sia vivo li estis membro de la redakciaj rondoj de Informoj de ĈSEK, Starto kaj Paco. Li verkis skizon pri la ĉeĥoslovaka Esperanto-movado inter 1952-1968. En 1973 la prezidanto de MEM transdonis al F. Sviták Honor-Insignon de MEM.

Ĉeĥaj esperantistoj
Jan Šebela

Jan ŠEBELA (naskiĝis en 1932) estis ĉeĥa esperantisto kaj instruanto en Set Lančov.

Ĉeĥaj esperantistoj
Jaromír Šikula

Jaromír ŠIKULA (naskiĝis la 29-an de majo 1924 - mortis la 29-an de majo 2000) estis ĉeĥa esperantisto, universitata docento, botanikisto, kiu ofte prelegis pri sia fako ankaŭ por esperantistoj.

En la ĉeĥa lingvo li verkis jenajn librojn 

Botanika veterinární (Botaniko veterinara, 1957, 1960)
Rostlina a prostředí (Planto kaj medio, 1974)
Veterinární botanika a pícninářství (Veterinara botaniko kaj furaĝistiko, 1964)
Veterinární botanika a základy zemědělství (Veterinara botaniko kaj fundamentoj de agrikulturo, 1969)
Zelenina, rostliny kořeninové a léčivé (Legomoj, plantoj radikaj kaj kuracaj, 1977)
Zemědělská encyklopedie (Agrikultura enciklopedio, 1971)
25 let brněnského zahrádkářství (25 jaroj de ĝardenistiko en Brno, 1982)

En Esperanto
Indekso de semoj (1958-1959)
Indekso de semoj (1966)
Botanika ĝardeno en Brno (1960)
Nutraĵoj sen venenoj (Starto 3/1991)
Kulto de la plantoj kaj floroj (Starto 2/1992)
Kuracaj plantoj en la historio kaj nuntempe (Starto 1/1993)
Tradicia kaj moderna medicinoj (Starto 1-2/1994)

Ĉeĥaj esperantistoj
Josef Šilhart

Josef ŠILHART (naskiĝis la 4-an de julio 1876 - mortis la 17-an de septembro 1958) estis ĉeĥa esperantisto, trajn-revizoro, aŭtoro de frazlibro por fervojistoj kaj de lernolibroj.
En la antaŭparolo por la frazlibro li skribas, ke li laboris tri jarojn kaj provis solvi terminologiajn problemojn de fervojfaka terminaro, almenaŭ provizore por interkomprenigi la fervojistojn.

Verkoj 
 3300 bohem-Esperantaj fakaj frazoj por fervojistoj eĉ vojaĝantoj, Nymburk 1923
 Snadno a rychle německy - učte se cizím jazykům - česko-německá konversační příručka (Facile kaj rapide la germanan - lernu fremdajn lingvojn - ĉeĥa-germana konversacia manlibro, Nymburk 1935)
 Esperanto. Učte se cizím jazykům. Lernu fremdajn lingvojn. (Nymburk 1936.
 Učte se cizím jazykům - snadno a rychle německy, česko-německá konversační příručka (Lernu fremdajn lingvojn - facile kaj rapide la germanan, ĉeĥa-germana konversacia manlibro, Nymburk 1936)

Esperanto-vortaristoj
Vladimír Škoda

Vladimír ŠKODA (naskiĝis la 10-an de januaro 1953, mortis la 4-an de marto 2018) estis ĉeĥa esperantisto, kuracisto, eksa aktivulo en junulara kaj poste pedagogia sekcioj de ĈEA, instruanto en Set Lančov kaj korespondaj kursoj. Li estis ankaŭ komitatano de ĈEA. Membro de Esperantista klubo en Brno.

Li devenis el Žďár nad Sázavou, medicinon li studis en Brno, kuracistan praktikon li plenumis unue en Šlapanice, poste ĝis la vivofino en Bučovice. Dum lastaj jaroj li suferis pro malsanaj renoj, malbone moviĝis.

Kiel esperantisto li tre aktivis en junulara sekcio de Ĉeĥa Esperanto-Asocio kiel membro de la junulara komitato. En 1977 li preparis junularan renkontiĝon en Račín, en 1981 en Vyškov kaj en 1984 en hotelo Tálský mlýn en Žďár nad Sázavou.

En 1979 en la 3-a ĈEA-kongreso (Prago) li estis elektita kiel membro de Centra Komitato de ĈEA kaj en 1987 en la 5-a kongreso (Olomouc) reelektita.

Li laboris ankaŭ en pedagogia sekcio de ĈEA kiel sekretario, lektoris korespondajn kursojn kaj instruis en SET Lančov.

Artikoloj 
 Důraz na výchovu mladých pedagogů (Emfazo pri edukado de junaj pedagogoj, Starto 4/1979)
 O řeči zvané doufající (Pri lingvo nomata „esperanta“)

Kun kolektivo de fakuloj li partoprenis pri jenaj medicinaj artikoloj:
 Prevence makroangiopatií u diabetiků (Prevento de makroangiopatioj ĉe diabetuloj)
 Analýza rizika ischemických komplikací v časném stadiu po manifestaci diabetu 2. typu (Analizo de risko de iskemiaj komplikaĵoj en frua stadio post manifestiĝo de diabeto de la 2a tipo)
 Abdominální obezita a kardiovaskulární rizika diabetiků 2. typu (Abdomena obezeco kaj kardiovaskulaj riskoj ĉe diabetuloj de la 2a tipo)
 Detekce makroangiopatií u diabetiků 2. typu v primární péči (Detekto de makroangiopatioj ĉe diabetuloj de la 2a tipo en la primara flego)

Eksteraj ligiloj 
Nekrologo en la kluba kroniko de Brno
En Aŭtoritatoj de Nacia Biblioteko en Prago pro lia faka artikolo
 Medicina retejo informanta pri la partopreno de V. Škoda en la menciitaj artikoloj

Ĉeĥaj esperantistoj
Naskiĝintoj la 10-an de januaro
Mortintoj la 4-an de marto
Helena Štruncová

Helena ŠTRUNCOVÁ (1925-) estas ĉeĥa esperantistino, aktivulino de pedagogia sekcio, en la 80aj jaroj prezidantino de Praga E-KLubo, tradukis Akre observataj trajnoj (en manuskripto) de Bohumil Hrabal.

Ĉeĥaj esperantistoj
Zdeňka Švabíková-Kožíková

Zdeňka ŠVABÍKOVÁ-KOŽÍKOVÁ (naskiĝis la  en Uherský Brod; mortis la  en Prago) estis ĉeĥa aktorino, la unua edzino de la verkisto František Kožík, ŝi rolis en Verda Stacio.

Ĉeĥaj esperantistoj
Ĉeĥaj aktoroj
Verda Stacio