alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Aventin

Aventin (lat. Aventinum ili Aventinus mons ili Aventinus collis) je najjužniji od sedam rimskih brežuljaka, koji gleda na reku Tibar, a od ostalih brežuljaka odvojen je Mursijskom dolinom. Zauzimao je strateški položaj jer se s njega kontrolisao trgovački put koji je išoa Tibrom, te je do 1000. godine nove ere bio potpuno utvrđen.

U starim rimskim legendama Rem, jedan od mitskih osnivača Rima, bio je na naročiti način povezan s Aventinom, s obzirom da se on, prilikom auspicija koje su vršili Romul i Rem, popeo upravo na Aventin i odande posmatrao ptice i njihov let, čime je trebalo da bude naznačena volja bogova o tome po kojem od dvojice blizanaca će se nazvati novi grad.

Antički pisci su ime ovoga brežuljka dovodili u vezu s nekim starim latinskim kraljem Aventinom ili sa sinom Herakla i neke latinske sveštenice Reje, koji se takođe zvao Aventin. O tome govori Vergilije u Eneidi (VII, 656 i d.) te navodi da je ovaj Aventin bio Mezencijev saveznik i Enejin neprijatelj. Aventin je u Eneidi i poprište priče o Herkulu i Kaku, čiju je pećinu Evandar pokazao Eneji (VIII, 184).

Među hramovima koji su bili podignuti na Aventinu izdvajaju se hram posvećen Dijani, boginji zaštitnici Latinskoga saveza, te hram Junone Regine, koji je posvećen 392. godine stare ere, kada je ova boginja, nakon rimskog osvajanja etrurskoga grada Veja, svečano pozvana da iz osvojenoga grada "pređe" u Rim. Sve do 49. godine nove ere Aventin se nalazio izvan svetih granica grada, nazvanih pomerijem, što možda može objasniti činjenicu da se tu često začinjao kult različitih stranih božanstava. Hram Cerere, Libera i Libere, posvećen 493. godine stare ere, predstavljao je sedište plebejskih edila. I sam brežuljak zapravo je bio deo državnoga zemljišta (ager publicus), koje je 456. godine stare ere bilo ustupljeno plebejcima kako bi tu osnovali svoje naselje. Aventin je još u doba pozne rimske republike ostao središtem politike populara. Upravo su na Aventinu 121. godine stare ere bili opkoljeni i potisnuti Gaj Sempronije Grakho i njegove pristalice. Međutim, u doba Rimskog carstva Aventin je postao mesto na kojem su se gradile prvenstveno luksuzne građevine za gradsku elitu rimskog društva. Jugozapadno od Aventina nalaze se Emporion i Monte Testaccio, brdo visoko 36 metara i sastavljeno od odbačenih fragmenata starih amfora.

Vanjske veze 
 Urbanizacija Aventina  (italijanski)
 Satelitski snimak sa Google Maps

Sedam rimskih brežuljaka
Rada Marković

Rada Marković (Kobilje, Opština Malo Crniće kod Požarevca u Srbiji, 1960), diplomirana slikarica i grafički inženjer. Od 1991. godine živi u Dardi. Supruga je Mirka Markovića.

Slikanje 
Slikanjem se bavi još iz školskih dana, a intenzivnije od 1995. godine. Voditelj je Likovne radionice "Petar Dobrović" u Dardi. Najčešće koristi tehnike olovke, pastela, akvarela i ulja na platnu.

Učesnik je većeg broja likovnih kolonija (Đola 2004, Đola 2005, Đola 2006, Đola 2007, Đola 2008, Đola 2009 ......Đola 2015.) i grupnih izložbi. Samostalno je izlagala u novembru 2005. godine u Osijeku (izložba slika "Gracije"), zatim u Borovu, Vukovaru i Zagrebu.

U monografiji Likovna kolonija Petar Dobrović Darda zastupljena je s pet slika ("Gracija I", "Gracija II", "Jesen", "Ćupovi", "Dvorac u Dardi").

Izvori 
 I. likovna kolonija, Darda (katalog), "Đola, Oktobar 2004. g."
 Likovna kolonija Petar Dobrović Darda, Darda, 2009.

Hrvatski slikari
Srpski slikari
Srbi u Hrvatskoj
Etelka Kukurić

Etelka Kukurić (Čantavir kraj Subotice, 1926), samouka slikarica iz Darde. Kao dijete došla je s majkom živjeti u Kopačevo.

Slikanje 
Slika od školskih dana, a slikarstvom se intenzivnije počela baviti nakon smrti supruga. Najdraži su joj motivi mrtva priroda, baranjski krajolici (pejzaži), životinje i cvijeće. Oslikava ćupove, čokanjčiće, boce, jaja... U radu se koristi tehnikama temperom, olovkom i uljem na platnu. Izlagala je na više grupnih izložbi u Dardi, Bilju i Osijeku. Učestvovala je na likovnim kolonijama Đola 2004, Đola 2005, Đola 2006, Đola 2007, Đola 2008. i Đola 2009. Počasni je član Likovne radionice "Petar Dobrović" iz Darde.

U monografiji Likovna kolonija Petar Dobrović Darda zastupljena je s pet slika ("Đola", "Baranjski pejzaž I", "Jelen", "Baranjski pejzaž II", "Kopački rit").

Izvori 
 I. likovna kolonija, Darda (katalog), "Đola, Oktobar 2004. g."
 A(delina) Janić: "S mojih se slika smiješi i Marlyn (?) Monroe", Baranjski dom, I, 20, 6 - Beli Manastir, 17-18. V. 2006.
 T. Firic: "Etelka ne može odoljeti baranjskoj ravnici", Glas Slavonije, 86, 27369, 16 - Osijek, 9. II. 2007.
 Likovna kolonija Petar Dobrović Darda, Darda, 2009.

Galerija 

Hrvatski slikari
Eskvilin

Eskvilin (lat. Esquiliae, kasnije mons Esquilinus ili collis Esquilinus) bio je jedan od sedam rimskih brežuljaka, koji se nalazio u istočnom delu grada Rima. Premda se naziva brežuljkom, to je zapravo jedan plato sa kojega se uzdižu tri uzvišenja, nazvana Opijsko (Oppius), Cispijsko (Cispius) i Fagutalsko (Fagutal).

Prema Varonu (De lin. Lat. V, 49–50), po ovom brežuljku nazvan je jedan od četiri regiona (regiones) Rima na koje se grad delio u doba Rimske republike. Ostala tri regiona su bili Suburbana, Collina i Palatina.

Prema jednom stanovištu, Eskvilin je svoje ime dobio po tome što se u davna vremena taj predeo smatrao nekom vrstom predgrađa, a njegovi su stanovnici nazivani exquilini, za razliku od stanovnika gusto naseljenih Kapitolija, Palatina i severnim oboda Celija, koji su nazivani inquilini. 

Još u željezno doba, a i mnogo kasnije, na Eskvilinu su se nalazila groblja, a posebno su često tu sahranjivani siromašni ljudi (Horacije, Satire, I, 8, 8–13). Eskvilin se nalazio u okviru zidina podignutih u doba republike i nazvanih "Servijev zid", a u doba carstva se tu nalazila Neronova Zlatna kuća (Domus aurea), a kasnije su tu carevi Tit i Trajan podigli raskošna javna kupatila, nazvana Titove terme, odnosno Trajanove terme. U doba vladavine cara Avgusta ime Esquiliae proširilo se i na područje izvan Servijevog zida, gde su se nalazili raskošni vrtovi bogatih Rimljana, među kojima su najpoznatiji bili Mecenatovi vrtovi (Horti Maecenatis). Mnogi od ovih vrtova kasnije su prešli u vlasništvo rimskih careva.

Vanjske veze 

 Zvanični sajt modernog rimskog reona XV

Sedam rimskih brežuljaka
Baranjske općine

Za vrijeme bivše Jugoslavije cijeli teritorij Baranje pripadao je Općini Beli Manastir. U samostalnoj Republici Hrvatskoj teritorij Baranje podijeljen je na 8 općina i jedan grad.

Naselja Podravlje i Tvrđavica i teritoriji tih naselja pripadaju Gradu Osijeku, iako se nalaze s lijeve strane rijeke Drave, dok je sav ostali teritorij Grada Osijeka s desne strane Drave.

Izvor 
 J(ovan) Nedić: "Baranjske općine ... i (jedini) grad" < "Baranjski leksikon", Baranjski dom, I, 41, 5 - Beli Manastir, 5-6.VII.2006.

Općine
Baranjske katastarske općine

U Baranji postoje 32 katastarske općine. Sve imaju matični broj i sve su nazvane po većim baranjskim mjestima. Jedino dvije posljednje nose isto ime: Zmajevac I i Zmajevac II. Ovo je popis svih baranjskih katastarskih općina i pripadajućih matičnih brojeva.

Izvor 
 Katastar 

Katastarske općine
Baranjske mikroregije

Prema "Leksikonu naselja Hrvatske" Božidara Feldbauera (2004-2005. g.) hrvatski dio Baranje, koju neki drugi izvoru nazivaju i Baranjskom mezoregijom, dijeli se na četiri mikroregije:

Već iz njihovih imena vidljivo je koje dijelove Baranje obuhvaćaju te mikroregije. Mikroregija Banska kosa obuhvaća uzvisinu Bansku kosu i naselja uz nju. Baranjska nizina obuhvaća nizinu južno i jugozapadno od Banske kose. Mikroregija Dravsko-dunavski ritovi obuhvaća uže međuriječje Drave i Dunava, a Karašička aluvijalna (=naplavna) nizina prostor sjeverno od kanala Male Karašice i rječice Karašice. Za svako naselje u Feldbauerovom leksikonu navedeno je kojoj mikroregiji pripada, a preko nje i kojoj makroregiji, npr. Baranjsko Petrovo Selo smješteno je "u mikroregiji Baranjske nizine Istočnohrvatske ravnice".

Izvori 
 J(ovan) Nedić: "Baranjske mikroregije" < "Baranjski leksikon", Baranjski dom, I, 30, 5 - Beli Manastir, 9-11.VI.2006.

Mikroregije
Vasili Zajcev

Vasili Grigorijevič Zajcev (23. mart 1915. - 15. decembar 1991. god.) bio je tokom Drugog svetskog rata sovjetski snajperista koji je za vreme Staljingradske bitke, u periodu od 10. novembra do 17. decembra 1942. god. ubio 225 neprijateljskih vojnika i oficira (uključujući i 11 neprijateljskih snajperista).

U periodu pre 10. novembra ubio je 32 neprijateljska vojnika koristeći običnu sovjetsku pušku tipa Mosin. Procenjeno je da je 28 snajperista koje je on obučavao izbacilo iz stroja preko 3.000 neprijateljskih vojnika. Neki izvori tvrde da Zajcev nije bio jedini ruski snajperista koji je imao ovakav učinak. Tokom bitke za Staljingrad istakao se još jedan ruski snajperista po nadimku "Zikan" koji je ubio 224 nemačka vojnika i čiji identitet nije poznat.

Zajcev je učestvovao u borbama sve do januara 1943. god. kada je doživeo povredu očiju. Međutim, profesor Filatov je uspešnom operacijom otklonio posledice povrede tako da se Zajcev po oporavku ponovo pridružio svojoj jedinici. Kraj rata je dočekao na reci Dnjestar u činu kapetana. Posle rata Zajcev je bio direktor fabrike u Kijevu.

Prema Entoni Bevoru, autoru knjige "Staljingrad", neki sovjetski izvori tvrde da su Nemci, tokom bitke doveli komandanta snajperske škole, majora Hajnca Torvalda (neki izvori tvrde da se prezivao König) u Staljingrad kako bi likvidirao Zajceva. Posle nekoliko dana potrage, Zajcev je opazio svog protivnika skrivenog iza parčeta izgužvanog lima i ubio ga. Ovaj navodni dvoboj dvojce čuvenih snajperista prikazan je u Holivudskom filmu "Neprijatelj pred vratima" (Enemy at the Gates). 

Torvaldov optički nišan, navodno najomiljeniji Zajcevljev ratni trofej, izložen je u Muzeju oružanih snaga u Moskvi. Ipak, čitava priča nije zvanično potvrđena od strane učesnika događaja niti se spominje u sovjetskim ratnim izveštajima iz tog perioda, uključujući i izveštaje Aleksandra Ščervakova, iako su sve uspešne snajperske akcije objavljivane na sva zvona.

Zajcev je odrastao u Uralskim planinama gde je streljačku veštinu usavršio loveći jelene. Zajcev na ruskom znači "zečev". Snajperisti koje je obučio tokom rata bili su poznati pod imenom "zajčata" (zečići). Entoni Bevori, autor knjige "Staljingrad" napisao je da je Zajcev bio pokretač snajperskog pokreta u 62. armiji. U sklopu ovog pokreta organizovani su česti sastanci na kojima su razmenjivana iskustva i ideje i razmatrane nove taktike snajperskog ratovanja.

Odlikovanja i titule 
 Heroj Sovjetskog Saveza (22. februar 1943.god.)
 Počasni građanin grada Volgograda (7. maj 1980.god.)
 Orden Lenjina
 Orden Crvenog barjaka II klase
 Orden Patriotskog rata I klase
 Razna druga odlikovanja

Zajcev, Vasili
Zajcev, Vasili
Zajcev, Vasili
Zajcev, Vasili
Arhidam II

Arhidam II (grč. Ἀρχίδαμος) bio je spartanski kralj iz dinastije Euripontida, koji je vladao od oko 469. pne. do 427. pne.. Njegov otac Zeuksidam, sin kralja Leotihide, umro je pre svoga oca, nakon što je dobio sina Arhidama.

Nakon Zeuksidamove smrti Leotihida se ponovo oženio, i to Euridamom, Menijevom sestrom i Dijaktorida. S njom nije imao muških potomaka, već samo kćerku Lampitu, koju je udao za svog unuka Arhidama. Arhidam je stupio na presto nakon što je njegov deda Leotihida bio svrgnut i izgnan zbog optužbe za mito.

Arhidam je bio jedan od spartanskih kraljeva koji su vladali u periodu prvog peloponeskog rata i prve faze velikog peloponeskog rata, koja je po njemu i nazvana Arhidamovim ratom. Prema jednoj antičkoj priči, na koju se ipak mora gledati sa sumnjom, Arhidamova prisebnost spasila je Spartu katastrofe nakon velikog zemljotresa koji ju je pogodio 464. pne.

Tokom pregovora koji su prethodili peloponeskom ratu Arhidam je učinio sve što je mogao da bi sprečio, ili bar odložio, neizbežni rat, ali ga je nadglasala grupacija koja se zalagala za rat. Na čelu snaga Peloponeskog saveza upadao je u Atiku u leto 431. pne., 430. pne. i 428. pne., a 429. pne. predvodio je vojne operacije protiv Plateje. Umro je verovatno 427. pne., a svakako pre leta 426. pne., kada se na njegovom prestolu već nalazio njegov sin Agis II.

Vanjske veze 
 Archidamus II from Livius.Org

Spartanski kraljevi
Julius Chan

Sir Julius Chan GCL GCMG KBE PC (陳仲民 Pinyin: Chén Zhòngmín) (rođen 29. 8. 1939) je bivši premijer Papue Nove Gvineje, koji je tu dužnost vršio u mandatima 1980–1982 i 1994–1997. 

Chan se rodio na otocima Tanga u provinciji Nova Irska, a potječe od kineskog imigranata China Paka. Obrazovao se u Australiji, a 1960-ih se počeo baviti politikom. Godine 1970. je osnovao Stranku narodnog progresa. Godine 1972. je prvi put izabran u parlament Papue Nove Gvineje, koja je u to vrijeme još uvijek bila pod australskom upravom. Nakon proglašenja nezavisnosti je vršio razne ministraske dužnosti u nizu vlada, a od 1980. do 1982. je bio premijer. Godine 1982. je osnovao novu stranku – Manjinsku stranku Papue Nove Gvineje.

Njegov drugi mandat je započeo u augustu 1994. godine, a ostao je zabilježen po pokušaju da se secesionistički pokret odnosno pobuna na Otoku Bougainville suzbije vojnim putem. U tu svrhu je njegova vlada odlučila unajmiti najamnike iz tvrtke Sandline International, što je, pak izazvalo pobunu vojske i političku krizu zvanu Afera Sandline. Kriza je dovela do štrajkova i demonstracija, te je Chan, usprkos toga što mu je parlament izglasao povjerenje, 22. 3. 1997. podnio ostavku. Njegova stranka je u junu iste godine poražena na izborima.

Premijeri Papue Nove Gvineje
Papuanski političari
Velika stripovska zamjena

Velika stripovska zamjena (engleski Comic strip switcheroo ili Great Comics Switcheroonie), odnosno Velika prvoaprilska zamjena (Great April Fools Switcheroonie) je naziv za seriju prvoaprilških šala koje su autori stripova i karikaturisti priredili urednicima i čitateljima američkih dnevnih listova na Prvi april godine 1997. Zamjenu su organizirali Rick Kirkman i Jerry Scott, tvorci stripa Baby Blues koji se dnevno objavljuje u novinama.

Literatura

Vanjske veze 
 The story behind The Great Cartoon Switcheroonie
 The Switched Garfield Strip 

Humor
Historija stripa
1997
Katharine Cornell

Katharine Cornell (Berlin, 16.2.1893. – 9.6.1974.) bila je američka pozorišna glumica i producentkinja.

Karijera 
Poznata je po glavnim ulogama u dramama na Broadwayu, od kojih je mnoge režirao njen muž, Guthrie McClintic. Njihov brak je bio pink brak, jer je on bio gej, a ona lezbejka i imala je dugu vezu uz prekide sa Mercedes de Acostom. Takođe, imala je vezu sa glumicom Maude Adams i drugim poznatim ženama tog doba.

Njena najpoznatija uloga bila je u predstavi The Barretts of Wimpole Street (1931. na Broadwayu), gde je glumica Elizabeth Barrett Browning. Njene druge značajne predstave na Broadwayu su: The Letter W. Somerset Maughama (1927.); The Alien Corn Sidney Howarda (1933.); Romeo and Juliet (1934.), The Wingless Vistory  Maxwell Andersona (1936.); Antony and Cleopatra  (1947. – za ulogu Cleopatre dobila je Nagradu Tony 1948. godine. Predstava je imala 126 prikazivanja, što je najduže trajanje jedne prestave na Broadwayu u istoriji.) i The Constant Wife Maughama (1951).

Cornell se smatra primarno glumicom u tragedijama. Njene uloge u komedijama bile su retke, a njena pojava je cenjena više zbog topline, nego duhovitosti. Kada se pojavila u The Constant Wife kritičar Brooks Atkinson je zaključio da je tešku komediju pretvorila u romantičnu dramu.

Cornell je umrla 9. juna, 1974. u Tisburyju u svojoj 81. godini.

Pozornica Univerziteta u Buffalu nosi ime po noj.

Izvori

Eksterni linkovi 

 Kathatine Cornell na IBDb-u
 
 Fotografije:       
 Katharine Cornell and Guthrie McClintic  na glbtq.com-u

Američke teatarske glumice
Dobitnici i dobitnice Tony Award
Lezbejske glumice
LGBT osobe iz Sjedinjenih Američkih Država
9. 9.

Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan

9. rujna/septembra je 252. dan godine po gregorijanskom kalendaru (253. u prijestupnoj godini).
Do kraja godine ima još 113 dana.

Događaji 

 1493. — zbila se krbavska bitka, u koje je izginuo "...cvijet hrvatskog plemstva..." u bitci sa Turcima.

 

 

 
 
 

 1892. — Edward Emerson Barnard otkrio jupiterov satelit Amalteju. 
 1941. — osnovan Fruškogorski partizanski odred 

 

 
 
 
 

 

 
 

 
 
 

 

.

Rođenja 
 1718. — Clemens Brentano, njemački književnik († 1842.).
 1737. — Luigi Galvani, talijanski liječnik i fizičar († 1798.).
 1907. — Blagoje "Moša" Marjanović, bio je jugoslovenski nogometaš i nogometni trener (†1984.).
 1923. — Cliff Robertson, američki glumac († 2011.).
 1925. — Veljko Guberina, bio je istaknuti srpski odvjetnik († 2016). 
 1960. — Hugh Grant, britanski filmski glumac.
 
 1963. — Roberto Donadoni, talijanski nogometaš i trener. 
 
 1966. — Adam Sandler, američki komičar, glumac, scenarist i glazbenik. 

 1972. — Goran Višnjić, hrvatski glumac.
 1973. — Petar Trbojević, srpski vaterpolista.
 1975. — Michael Bublé, kanadski pjevač i glumac. 
 1987. — Milan Stanković, srpski pop-folk pjevač i predstavnik Srbije na Eurosongu 2010. 
 
 1991. — Oscar, brazilski nogometaš. 
 1992. — Stipe Mandalinić, hrvatski rukometaš. 

.

Smrti  
 1901. — Henri de Toulouse-Lautrec, francuski slikar (* 1864.). 

 1976. — Mao Zedong, kineski političar, revolucionarni vođa i državnik.
 1981. — Jacques Lacan, francuski psihoanalitičar i psihijatar (* 1901.).
 
 1997. — Predrag Laković, srpski i jugoslovenski filmski i pozorišni glumac (* 1929.). 
 
 2001. — Ahmad Shah Massoud, afganistanski borac i vojskovođa 
 2009. — Aage Bohr, danski atomski fizičar, dobitnik Nobelove nagrade za fiziku (* 1922.). 

.

Blagdani 

.

Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar

Dani u godini
21. vijek

21. stoljeće (21. stoleće) ili 21. vijek (21. vek) razdoblje je od 2001. do 2100. godine.

Glavni događaji i promjene

Važnije osobe

Izumi i otkrića 

 
3. milenijum
Vjekovi
Lesnina

Lesnina je stambeni i poslovni kvart u Zrenjaninu, u samoj blizini centra toga grada. Ovaj je kvart ime dobio po prodavnici "Lesnina", koja se tu nalazila do kraja osamdesetih. Kvart čini kompleks zgrada, mala pijaca sa okolnim ulicama, Nušićeva ulica i okolina. Stanovnika ima oko 5.000. U ovom je kvartu smešteno mnogo privatnih radnji, prodavnica, agencija, pošta, zdravstveni centar, pijaca, ali taj kvart istovremeno predstavlja i miran ambijent, u kome nema većih saobraćajnica, što ga čini veoma dobrom lokacijom za život i boravak. Dugo vremena je tu bila stacionirana i policijska stanica koja je 2006. godine izmeštena na drugu lokaciju.

Zrenjanin
Pavle Bakić

Pavle Bakić (mađ: Bakith /Bakics, Bakich/ Pál; Venčac, Srbija, ? - Gorjani, 9. X. 1537), posljednji srpski titularni despot u Ugarskoj.

Imao je turski timar kao i njegov otac. Pripadao je feudalnoj porodici koja se prva uključila u turski feudalizam. Bio je gospodar velikih imanja oko brda Venčaca u Šumadiji, zvanih "Bakićeva zemlja" ("Zemlja Bakićeva", "Bakićevi dvori"), uživao je veliki ugled kod Turaka i dobio pravo da od naroda prikuplja propisani harač. U dogovoru sa zapovjednikom ugarske vojske Pavlom Tomorijem i kraljem Ludovikom II. (Lajošem II; 1506-1526) prešao je u decembru 1525. (ili početkom 1526) sa svojom porodicom, petero braće i dosta Srba na ugarsku stranu i u zamjenu za napuštena dobra u Srbiji dobio grad Lak i druge posjede.

Sa svojim četama učestvovao je u bici na Mohačkom polju (1526). U borbi za ugarski prijesto između nadvojvode Ferdinanda i erdeljskog vojvode Zapolje pristao je uz posljednjega, ali poslije Zapoljinog poraza kod Tokaja (1527) prešao Ferdinandu (1503-1564) i ostao mu vjeran do smrti. Ferdinand I. (Ferdinand Habsburški) potvrdio je 1528. Bakiću i braći sve posjede i imenovao ga vrhovnim kapetanom šajkaških četa. Pri odbrani Beča (1529) Bakić se odlikovao svojom konjicom. Poveljom od 1534. Ferdinand je njemu i braći povrdio sve posjede što su ih dotad imali (Lak, Győr, Szombathely, Hédervár i dr., i sva imanja koja su tim gradovima pripadala). Poveljom od 20. IX. 1537. imenovao ga despotom i pozvao Srbe da se okupe oko Bakića kao srpskog despota. Poginuo je u boju kod Gorjana (mađ. Gara) nedaleko od Đakova.

Izvori 
 "Enciklopedija Jugoslavije" (1 A-Biz), Zagreb, 1980.
 "Mala enciklopedija Prosveta" (1 A-J), Beograd, 1978.
 Opća enciklopedija JLZ (1 A-Bzu), Zagreb, 1977.
  Corovic, Vladimir: Istorija Srba, Beograd, 1995.
 Napomena 
 U knjizi "Osmanski pečat" Davorina Taslidžića (str. 26) greškom stoji "vojvoda Pavao Baki Srbin iz Vjenčala na Moravi"''.

Srbi u Ugarskoj
Srpski feudalci
Thalitski masakr

Thalitski masakr se dogodio u selu Thalit (Pokrajina Medeja), u blizini grada Ksar el Boukhari; v. kartu), oko 70 km od Alžira, 3-4 1997. 52 od 53 stanovnika sela su ubijeni od strane naoružanih gerilaca koji su ih zaklali a potom zapalili njihove kuće. Manji masakri su se istog dana dogodili u Amroussi, Sidi Naamaneu, Morettiju i Beni Slimaneu, pri čemu je ubijeno 30-ak ljudi. Odgovornost za masakr je pripisana islamističkim paravojnim organizacijama kao što je Naoružana islamska grupa (GIA).

V. također 

 Popis alžirskih masakra 1990-ih

Vanjski linkovi 
 CNN
 World Watch

Masakri
Alžirski građanski rat
Erich Priebke

Erich Priebke (Hennigsdorf, Brandenburg, Njemačka, 29.7. 1913. - Rim, Italija, 11.10. 2013.) je bio nacistički ratni zločinac. Kao Hauptsturmführer u S.S., sudjelovao je masakru u Ardeatinskim spiljama u Rimu 24.3. 1944. Tada je 335 italijanskih civila ubijeno u znak odmazde zbog partizanskog napada prilikom koga su bila ubijena 33 njemačka vojnika. Priebke je bio jedan oficira odgovornih za ovo masovno pogubljenje. Nakon poraza nacizma, uživao je podršku ODESSA-e te pobjegao u Argentinu gdje je živio preko 50 godina.

Godine 1994, 50 godina nakon masakra, Priebke je o njemu govorio u intervjuu za američku TV-kuću ABC. To je izazvalo ogromno ogorčenje u javnosti i potaklo suđenje koje je trajalo četiri godine.

Vanjske veze 
 Interview with Erich Priebke by Antonella Ricciardi, 3.7. 2004.
 Remembering evil - Reason.com
 The Massacre at the Ardeatine Caves, 24 March 1944
 Erich Priebke 2005-2007 in a Finnish stamp, 12th December 2005
 An interview with the Evil. A journey in the Italian forbidden memory- Academia.edu

Izvori 

Priebke, Erich
Priebke, Erich
Priebke, Erich
Houston

Houston je grad u američkoj saveznoj državi Teksas. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 2.099.451 stanovnika. Metropleks Houstona je sedmi najveći u SAD-u, sa populacikom od 5.3 miliona stanovnika.

Houston je poznat po svojoj aeronautičkoj industriji, također područje Houstona je vodeće u proizvodnji opreme za naftnu industriju. Luka Houston je šesta najveća luka na svijetu, te ostvaruje največi međunarodni profit u SAD-u.

Grad su osnovala braća Alen (Augustus Čepmen i DŽon Kirbi) 30. avgusta 1836 godine. Ime je dobio po tadašnjem predsedniku republike Teksas Semu Hjustonu.

Populacija grada je naglo rasla cvetanjem industrije i otkrićem nafte 1901 godine. Sredinom dvadesetog veka u grad je smešten Teksaški medicinski centar, koji je najveći te vrste u svetu. U Hjustonu je smešten i istraživački centar NASA-e.

Demografija

Pobratimski gradovi 
 Stavanger, Norveška

Galerija slika

Reference

Literatura

Vidi još 

 Spisak gradova u SAD po broju stanovnika
 Najveći gradovi u SAD po decenijama
 Spisak saveznih država i teritorija SAD po broju stanovnika
 Sjedinjene Američke Države
 Amerikanci (nacija)
 Historija Sjedinjenih Američkih Država

Vanjske veze 

 
Gradovi u Teksasu
Doris Angleton

Doris McGown Beck Angleton (11.4. 1951 – 16.4. 1997) bila je pripadnica teksaških otmjenih krugova i žrtva zločina. 

Rođena je u porodici inženjera tvrtke Dow Chemical Company, a odrasla je u gradu Lake Jackson u Teksasu. Na Univerzitetu Teksasa je diplomirala logopediju, nakon čega se zaposlila kao učiteljica, a potom kao predstavnica farmaceutske tvrtke.

Godine 1976. se udala za Williama (Willa) Becka, predstavnika tvrtke za prodaju uredskog namještaja. Njen muž se volio kladiti na sportske događaje, te je stupio u kontakt s Robertom Angletonom, jednim od vodećih bukmejkera u Houstonu. Nakon što se Doris srela s Angletonom, razvela se od muža i udala za njega 1982. godine, a 1.8. 1984. mu je rodila blizanke Nicole "Niki" i Alexandru "Ali" Angleton.

Iako je sportsko klađenje u Teksasu bilo izvan zakona, Angleton je stekao veliko bogatstvo, kao i zaštitu od strane houstonske policije, kojoj je zauzvrat dobavljao vrijedne informacije o klijentima iz kriminalnog miljea. S vremenom je Angleton akumulirao dovoljno bogatstva da kupi kuću u River Oaksu, najelitnijoj četvrti Houstona. Njegova supruga je zahvaljujući atraktivnom izgledu i šarmu postala jednim od stupova zajednice, a Angletonovi oličenje savršenog braka.

Međutim, početkom 1997. godine je Doris Angleton, navodno zato što je preko Interneta započela ljubavnu vezu s drugim muškarcem, odlučila pokrenuti brakorazvodnu parnicu, tražeći polovicu zajedničke imovine. Tom prilikom je na vidjelo izašlo da joj je suprug bogatstvo stekao nelegalnim poslovima.

16.4. 1997. je njeno mrtvo tijelo pronađeno u kući, izrešetano mecima. Nedugo nakon toga je zbog nevezane optužbe uhapšen Robertov stariji brat Roger Angleton. Kod njega je policija pronašla audio-vrpcu na kojoj s neidentificiranom osobom, za koju su vlasti vjerovale da je njegov brat, dogovora ubojstvo Doris Angleton.

Ubrzo nakon toga je i Robert Angleton uhapšen pod optužbom da je naručio ubojstvo vlastite supruge. Međutim, početkom 1998. godine je Roger Angleton u zatvoru izvršio samoubojstvo i u oproštajnom pismu priznao zločin, ali i ustvrdio da njegov brat nema ništa s time. Angleton je kasnije na suđenju proglašen nedužnim, ali je zato zbog organizacije ilegalnog klađenja i drugih krivičnih djela osuđen na 12 godina zatvora.

Vanjske veze 
 U.S. Department of Justice announcement on the arrest of Robert Angleton
 Article on the Angleton murder  from Texas Monthly
 Article on the Angleton murder from the CBS News website
 "Accepting the Dual Sovereignty Exception to Double Jeopardy: A Hard Case Study," 81 Wash. U. L.Q. 765 (2003) 

Angleton, Doris
River Oaks (Houston)

River Oaks je naselje više klase smješteno u geografskom centru Houstona u američkoj državi Texas.

River Oaks se nalazi unutar ceste 610 Loop, na pola puta između Downtowna i Uptowna. River Oaks ima površinu od 4,45 km² (1,100 akri). River Oaks se nalazi sjeverno od houstonskog distrikta Upper Kirby i zapadno od oblasti Neartown/Montrose.

Vanjski linkovi 
 River Oaks Property Owners, Inc. 
 River Oaks Garden Club
 River Oaks  from About.com

Houston
Roger Angleton

Roger Nicholas Angleton (1942 – 7.2. 1998) bio je američki kriminalac koji je priznao ubistvo vlastite šogorice Doris Angleton, jedne od stupova zajednice u elitnoj houstonskoj četvrti River Oaks.

Roger Angleton je odrastao u porodici grčkog imigranta, a u ranoj mladosti je imao problema s ponašanjem, zbog čega je bio često izbacivan iz škola. To se nastavilo i u njegovom kasnijem životu, kada ga je mlađi brat Robert Angleton uključio u svoj posao vođenja ilegalnih kladionica u Houstonu. S vremenom je i Robert morao otpustiti svog brata, nakon čega su odnosi među njima dvojicom bili trajno zahlađeni.

Rogera Angletona je navodno revoltirala činjenica da mu je brat svojim ilegalnim aktivnostima stekao ogromno bogatstvo te kupio kuću u River Oaksu. Godine 1991. je demolirao bratov stan, a često mu je slao i poruke tražeći novac u zamjenu za tišinu o njegovim ilegalnim poslovima.

16.4. 1997. - na isti dan kada je Doris Angleton ubijena - Roger Angleton je uhapšen jer se nije odazvao pozivu na suđenje zbog zloupotrebe droge. Policija je pri tome našla i audio-vrpcu na kojoj se nalazila snimka Rogera kako s nekim neidentificiranim muškarcem dogovara ubistvo. Teksaško tužiteljstvo je bilo uvjereno da je muškarac Robert, odnosno da je od svog brata naručio ubistvo supruge kako bi je spriječio da tokom predstojeće brakorazvodne parnice na sudu razotkrije njegove ilegalne aktivnosti.

7.2. 1998. je Roger Angleton u zatvorskoj ćeliji izvršio samoubistvo. Iza sebe je ostavio oproštajnu poruku u kojoj priznaje zločin, ali tvrdi da brat nije imao veze s tim.

Angleton, Roger

en:Roger Angleton
Aleksandar Karađorđević (knez)

Aleksandar Karađorđević (1806-1885) je bio knez Srbije 1842.–1858. godine. Pripada dinastiji Karađorđevića, koja se izmjenjivala na vlasti u Srbiji s dinastijom Obrenovića. Njegov otac bio je Karađorđe, a sin kralj Srbije Petar I Karađorđević.

Ne treba ga mešati s Aleksandrom I Karađorđevićem, kraljem Kraljevine SHS odnosno Jugoslavije 1921.–1934.

Istorija Srbije
Biografije, Srbija
Srpski vladari
Srpski knezovi
Red River of the North

Za ostale nazive Red River, v. stranicu za razvrstavanje Red River.
Red River (francuski: Rivière Rouge, srpskohrvatski Crvena rijeka), je jedna od sjevernomaeričkih rijeka duga 885 km.

Geografske karakteristike 
Crvena Rijeka formira se spojem rijeka Bois de Sioux i Otter Tail u Sjevernoj Dakoti (SAD), odakle teče prema sjeveru kroz Dolinu Red River, tvoreći tako najveći dio granice između Minnesote i Sjeverne Dakote. Zatim ulazi u kanadsku provinciju Manitobu i nastavlja u istom pravcu teći do svog ušća u Jezero Winnipeg, gdje se širi u prostranu deltoidnu močvaru zvanu - Netley Marsh. Rijeka je duga oko 880 km, sa prosječnim padom od 70 m.

Red River se formira u okruzima Wahpeton u Sjevernoj Dakoti i Breckenridgeu - Minnesota, te protiče kroz gradove Fargo, Moorhead, Grand Forks i East Grand Forks, te nakon toga uplovljava u kanadsku provinciju Manitoba.

Kod glavnog grada kanadske provincije Manitoba - Winnipega, Red prima svoju veliku pritoku Rijeku Assinboine. Nakon tog teče prema sjeveru prema svom ušću u Jezero Winnipeg odakle se izljeva rijeka Nelson koja se izljeva u Hudsonov zaljev.

U SAD se naziva Red River of the North (Velika rijeka Sjevera) kako bi se razlikovala od Red Rivera (pritoke Mississipija koja formira granicu između Texasa i Oklahome).

Historija 
Red River teče kroz prerijsku ravnicu, koja je u svojoj davnoj prošlosti bila dno glacijalnog Jezera Agassiz.

Porječje rijeke Red je u prvom periodu kolonizacije Sjeverne Amerike, pripadalo Rupertovoj Zemlji, tad bila ključna rijeka u ranom naseljavanju Kanade, centar trgovine krznom te domovina Métisa, kao i mjesto gdje je osnovana Kolonija Red River, prvo naselje iz kog će kasnije razviti Winnipeg.

Poplava 1997. godine 

U aprilu 1997. je Red River naglo porasla i izazvala veliku poplavu. Štete nanesene gradu Grand Forks (Sjeverna Dakota) iznosile su 2 milijarde (USD. Winnipeg je pretrpio štetu od 500 miliona CAD jer je grad zaštićen Odvodnim kanalom Red Rivera koji je većinu vode odveo oko njega. Ova poplava se smatra jednom od najvećih prirodnih katastrofa u sjevernoameričkoj historji. Ostale velike poplave su se dogodile godine 1826. i 1950. U aprilu 2006. je još jedna velika poplava dovela do zatvaranja graničnog prijelaza Gretna zbog naglog povećanja razine vode.

Povezano 
 Dolina Red River
 Odvodni kanal Red River
 Naselje Red River
 Popis rijeka Manitobe
 Popis rijeka Minnesote
 Popis rijeka Sjeverne Dakote

Izvori

Vanjske veze 

 Canadian Council for Geographic Education page with a series of articles on the history of the Red River .
 Geological Survey of Canada page describing the nature and history of Red River floods .

Rijeke u Kanadi
Rijeke u SAD
Pesničko umeće

Pesničko umeće (lat. Ars poetica) jeste naziv za treće pismo u drugoj knjizi Pisama rimskoga književnika Kvinta Horacija Flaka. Pismo je adresirano na Pizone – oca i njegova dva sina – čiji identitet nije pouzdano utvrđen, pa je poznato i kao Pismo Pizonima (Epistula ad Pisones). Datiranje ovog pisma ostaje kontroverzno pitanje: u stihovima 301–309 Horacije kaže da trenutno ne piše lirsku poeziju, ali se ta ironična primedba može datirati kako u doba pre objavljivanja četvrte knjige Oda tako i u vreme nakon izdavanja te knjige.

Pismo II, 3 započinje tvrdnjom da svaka pesma mora predstavljati jedinstvenu celinu (st. 1–41), a nakon nekoliko stihova o potrebi sređivanja građe (42–44), okreće se poetskom jeziku i odgovarajućim stilovima (45–118). Stihovi 119–152 postepeno prelaze na izbor građe i njenu obradu, sa primerima iz epske i dramske poezije. Stihovi 153–294 obrađuju različite vrste dramske poezije, a u poslednjem delu (295–476), nakon još jednog blagog prelaza, čitaocu se predstavljaju opšta pravila pesničkoga zanata. Jedinstvo ovoj raznolikoj tematici daje stalno insistiranje na vrednostima kao što su prilagođenost, jasnost i umetnička kompozicija građe. Horacijevi pogledi na književnost, kako su izneti u ovom Pismu, na tragu su peripatetičke tradiciju Aristotelove Poetike, premda se Pesničko umeće ne ugleda neposredno na Poetiku i Retoriku, već pre na kasnije peripatetičke doktrine, posebno na ranohelenističkog filozofa Neoptolema iz Parija. Horacijev doprinos ovoj tradiciji manje je u tome što on nudi neke vlastite originalne književne poglede, a više u njegovog poetskoj transformaciji postojeće tradicije.

Svrha ovoga pisma vekovima je zbunjivala ispitivače. Pre svega, Horacije u njemu ne daje nikakav sistematski prikaz teorije književnosti, na šta bi možda upućivao naziv Ars poetica. Tamo gde Aristotel daje analizu i opis, Horacije daje lične impresije i aluzije. Prelazi s jedne teme na drugu često su odsečni i iznenadni, a raspored građe je gotovo haotičan. Osim toga, delo se usredsređuje na epiku i dramu – dve književne vrste koje se čine potpuno irelevantnima za književno stvaralaštvo koje je cvetalo u Horacijevo doba. Ipak, živopisni autobiografski pristup i pesnikovo izražavanje vlastitih književnih pogleda čine Pesničko umeće jedinstvenim delom književne kritike u antičkoj književnosti. Mnoge prigodne fraze prešle su iz ovoga dela u standardni rečnik teorije književnosti i književne kritike, na primer ridiculus mus (= smešni miš) o prelasku sa uzvišenog na smešno u stilu bathosa; in medias res (= u središte stvari) o odsečnom i početku; quandoque bonus dormitat Homerus (= čak i dobri Homer ponekada zaspi) o omaškama. Pesničko umeće izvršilo je ogroman uticaj na kasniju evropsku književnost.

Rimska književnost
Intermezzo

Za himnu Bosne i Hercegovine v. članak Intermeco (himna).

Intermeco ili intermezzo (ital. intermezzo = umetak, međučin) je naziv za mali pozorišni komad, laku lirsku operu koja se radi osveženja izvodi između činova glavne predstave, ranije tragedije, a kasnije i opere. Upotrebljava se i za naziv svakog kraćeg muzičkog komada.

Muzičke forme
Opera
József Angster

József (Josef, Joseph) Angster (Kácsfalu /Jagodnjak/, 7. VII. 1834. - Pécs /Pečuj/, 9. VI. 1918), čuveni graditelj orgulja. Gradnju orgulja izučio je u domovini, a dulje se usavršavao u Parizu kod znamenitog orguljara Aristida Cavaillé-Colla (čitaj: Aristid Kavaje-Kol). Godine 1867. vratio se u domovinu i u Pečuju osnovao vlastitu radionicu, koju su preuzeli njegovi sinovi Emil i Oskar.

Angsterove orgulje 
Njegove orgulje mogu se pronaći u mnogim crkvama u Austriji, Češkoj, Mađarskoj, Poljskoj, u Rimu (Italija), Rumuniji, Slovačkoj, Sloveniji, Hrvatskoj, Srbiji i Ukrajini.

Najveće su mu djelo orgulje u bazilici Sv. Stjepana u Budimpešti (1905). Sudjelovao je u gradnji orgulja za kelnski dvorac, crkvu Notre Dame u Parizu i crkvu Svetog Trojstva. Sagradio je tridesetak orgulja u Hrvatskoj (Međimurje, :hr:Podravina, Baranja, Slavonija), a među njima su najpoznatije one u kapeli dvorca Prandau u Valpovu (1875), u Duboševici (oko 1890), Prelogu (1896) i Kotoribi (1902).

Orgulje u Valpovu 
Prema internetskoj stranici Rimokatoličke župa Valpovo izuzetno vrijedne mehaničke povijesne orgulje na pjevalištu kapele u valpovačkom dvorcu imaju 18 zvučnih registara na 2 manuala i pedalu, a sagradio ih je vrsni pečuški orguljar Jozsef Angster 1876. godine. Njihov naručitelj, barun Gustav Hilleprand od Prandaua, tražio je da budu izrađene od najkvalitetnijih materijala, bez obzira na cijenu.

Organolog prof. Ladislav Šaban tvrdi za te orgulje da su skupocjen instrument iz radionice najpoznatijeg mađarskog graditelja, sposobne za koncertno sviranje i jedan od najvrednijih spomenika kulture ove regije. Štoviše, na jednom je mjestu čak zapisao da su "izuzetno djelo osobite umjetničke vrijednosti koje je danas spomenik kulture najviše (međunarodne) kategorije i nedvojbeno stoji na prvom mjestu među spomeničkim orguljama Slavonije".

Izvori 
 L(adislav) Ša(ban): ANGSTER, József, Hrvatski biografski leksikon, Zagreb, 1983. (U izvoru nije napomenuto da je mjesto Kácfalu poslije Prvog svjetskog rata dobilo naziv Jagodnjak i da se nalazi u hrvatskom dijelu Baranje)
 Croatianhistory
 Rimokatolička župa Valpovo

Graditelji muzičkih instrumenata
Biografije, Mađarska
Biografije, Austro-Ugarska
Biografije, Valpovo
Natalitet

Natalitet je stručni izraz kojim se koristi demografija a označava ukupno rađanje na određenom području u određenom vremenu. Njegova visina se mjeri stavljanjem u omjer broja rođene djece - obično samo živorođene - prema ukupnom broju stanovništva. Najčešće se u razne svrhe razmatranja nataliteta i problematike uz to vezane koristi stopa nataliteta.

Stopa nataliteta se obično računa na 1.000 stanovnika i to uz pomoć matematičke formule  gdje n označava traženu stopu, N broj živorođene djece na određenom području u razdoblju za koje se izračunava stopa, najčešće u godini dana, a P označava ukupan broj stanovnika u određenom staništu.

Pored stope nataliteta za određenu zemlju, moguća su i razna drugačija računanja, za određenu regiju, za određene skupine stanovništva i slično. 

Natalitet je viši u zemljama u razvoju od onog u razvijenim zemljama.

Povezano 
 Stopa mortaliteta
 Spisak zemalja po stopi nataliteta
 Fertilitet

Vanjske veze 

 CIA World Factbook Birth Rate List by Rank 

 
Demografija
27. 2.

Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan

27. veljače/februar (27. 2.) je 58. dan godine po gregorijanskom kalendaru.
Do kraja godine ima još 307 dana (308 u prijestupnoj godini).

Događaji 
 380. — Rimski car Teodozije izdaje edikt Cunctos populos kojim je nikejsko vjerovanje postalo službena religija Rimskog Carstva.
 1397. — Održan Krvavi sabor u Križevcima. Pristaše kralja Žigmunda Luksemburškog na prijevaru pobile većinu hrvatskog plemstva.
 1594. — Za kralja Navarre okrunjen je kralj Henrik IV. u katedrali u Chartresu blizu Pariza, čime je započela dinastija Bourbon.
 1617. — Švedska je potpisala Stolbovski sporazum kojim je dovršila Ingrijski rat s Rusijom i ostvarila velike teritorijalne dobitke.
 1976. — Proglašena je Saharska Arapska Demokratska Republika u Zapadnoj Sahari.
.

Rođenja 
 1807. — Henry Wadsworth Longfellow, američki pjesnik († 1882.).  
 1877. — Chaim Rumkowski, poljski židov, poduzetnik i starješina Lođskog geta († 1944.). 
 1902. — Lúcio Costa, brazilski arhitekt i urbanista († 1998.). 
 1907. — Momčilo R. Đujić, vođa četničke Dinarske divizije  († 1999.).
 1913. — Irwin Shaw, američki pisac († 1984.).
 1913. — Paul Ricœur, francuski filozof, humanista i autor oko 30 knjiga († 2005.).  
 1932. — Elizabeth Taylor,  britansko-američka glumica, dvostruka dobitnica Oscara. († 2011.).  
 1941. — Paddy Ashdown, britanski političar, vođa liberalnih demokrata i visoki predstavnik za BiH († 2018.). 
 1969. — Vanessa Dorman, američka glumica.
 1973. — Goran Vujević, bivši jugoslavenski i srpski odbojkaš. 
 1976. — Sergei Semak, ruski nogometaš i trener. 
 1982. — Bruno Soares, brazilski tenisač. 
 1983. — Duje Draganja, hrvatski plivač.
 1985. — Thiago Neves, brazilski nogometaš.
 1986. — Felipe Perrone, brazilski vaterpolist.
 1987. — Milenko Tepić, srpski košarkaš.
 1995. — Sergej Milinković-Savić, srpski nogometaš.

Smrti 
 1891. ili '92? - Teodosije Mraović, srpski mitropolit i dobrotvor (* 1815).
 1925. — Jovan Stanisavljević — Čaruga, razbojnik koji je pljačkao na prostoru Slavonije i Vojvodine za vrijeme i nakon Prvoga svjetskog rata (* 1897.).

 1936. — Ivan Pavlov, ruski fiziolog (* 1849.)
 2002. — Spike Milligan, engleski komičar, pisac (* 1918.)
 2008. — Mira Alečković, srpska književnica i pjesnikinja (* 1924.).
 2015. — Leonard Nimoy, američki glumac (* 1931.).
.

Blagdani 
 Prepodobni Avksentije; Sveti Kirilo Slovenski
.

Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar

Dani u godini
Kriza

Kriza (grčki κρίση, krísi, ranije i κρίσις, krísis - prvobitno je značilo mišljenje, procjenu, odluku, a kasnije više u smislu zaoštravanja) označava problematičnu, prijelomnu točku povezanu s potrebom donošenja odluke. "Kriza" je u ekonomiji, kao i u medicini, sociologiji i politici stučni izraz.

Ekonomija
Politika
Medicina
Neue Slowenische Kunst

Neue Slowenische Kunst (NSK) je neformalna organizacija i estetski pokret stvoren od strane slovenske muzičke grupe Laibach, slikarske grupe Irwin i kazališne grupe Scipian Našice Sisters. Danas NSK čine još i Noordnung, Studio novog kolektivizma, Odjel čiste i primijenjene filozofije i mnoge druge podgrupe ovisno o potrebama NSK. Kao kultumi fenomen, NSK je uvelike obilježio '80. i '90. u Jugoslaviji.

Djela 
Pokret NSK predstavljao je niz umjetničkih djela nadahnutim estetikom totalitarnih režima te ekstremističkih i nacionalističkih pokreta. Umjetnost NSK je iskorištavala oblike i aspekte totalitarnog kiča, koristeći pritom stil očevidno obilježenim dadaističkim sugestijama, u kojem se nizaju i međusobno suprotstavljaju suprotni političko-ideološki simboli. Primjer tome je plakat NSK-a iz 1987. koji je napravio skandal kada je pobijedio na natječaju za proslavu Dana mladosti (i Titovog rođendana, 7. maja): slika je nastala prema plakatu iz 30-ih koji je izradio umjetnik Richard Klein (1890-1967), a u njemu su jednostavno zamijenjeni nacistički simboli (zastava, orao) simbolima socijalizma.

Filmografija 
 Sarajevo: State in Time (2019), režija Benjamin Jung i Théo Meurisse.

Galerija

Povezano 
 Umjetnička avangarda

Organizacije
Slovenska umjetnost
Aleksa Nenadović

Aleksa Nenadović (oko 1749. Brankovina - posečen 1804. g, Valjevo), knez tamnavsko-posavske knežine, posečen u Seči knezova krajem januara 1804 (po starom, julijanskom kalendaru) u Valjevu.

Poput mnogih porodica Srbije 19. veka i Nenadovići potiču od doseljenika sa raznih strana gde žive Srbi. Nenadovići su poreklom od srpskog plemena Banjani, iz hercegovačkog Birča kod Nikšića (Stara Hercegovina).

Njegov sin je prota Mateja Nenadović.

Nenadović, Aleksa
Nenadović, Aleksa
Nenadović, Aleksa
Aleksandar Berček

Aleksandar Berček je poznati srpski glumac. Rođen je 1950. godine u mestu Vrdnik. Ostvario je uloge u preko 40 filmova i u brojnim pozorišnim predstavama.

Uloge

Film 
 1974 - Otpisani
 1976 - Povratak otpisanih
 1977 - Specijalno vaspitanje
 1979 - Nacionalna klasa
 1980 - Ko to tamo peva
 1980 - Majstori, majstori
 1981 - Dečko koji obećava
 1983 - Još ovaj put
 1985 - Jagode u grlu
 1988 - Čavka
 1989 - Balkan ekspres
 1997 - Balkanska pravila
 1998 - Bure baruta
 2012 - Šešir profesora Koste Vujića
 2019 - Južni vetar

Serije 
 1974 - Otpisani
 1975 - Grlom u jagode
 1976 - Povratak otpisanih
 1987 - Vuk Karadžić (serija)
 1990 - Zaboravljeni
 1995 - Kraj Dinastije Obrenović
 1996 - Gore-dole
 1998,2001 - Porodično blago

Vanjske veze 

 
 Berček na Balkanmediji 

Berček
Berček
Berček
Authority control
Bagrdan

Bagrdan je naseljeno mesto grada Jagodine u Pomoravskom okrugu. Od 1841. do pedesetih godina dvadesetog veka bilo je varošica i opštinski centar. Prema popisu iz 2002. Bagrdan ima 890 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 1025 stanovnika). Smešteno je na levoj obali Velike Morave, na severnom završetku Bagrdanske klisure, a na donjem toku reke Osaonice koja se u ataru Bagrdana uliva u Veliku Moravu.

Naziv i istorija 
Reka Osaonica deli ovo naselje na dva dela, koja predstavljaju nekadašnja odvojena sela: Koprivnicu, u jagodinskoj nahiji (srpskog sela prvi put pomenutog 1381. godini u povelji kneza Lazara manastiru Ravanici) i Devu Bagrdan (Kamilje pojilo), tursku palanku u kragujevačkoj nahiji, koju prvi put pominje putopisac Jerotije Račanin 1704. godine.

Varošica Bagrdan i selo Koprivnica se 1881. godine spajaju u jedno naselje pod imenom Bagrdan, ali su tragovi nekadašnjih različitosti ostali i danas uočljivi. Koprivnica je zadržala svoje ime, svoje groblje, svoja seoska slavlja i praznike, a Bagrdan svoja.

U Bagrdanu je 9. januara 1919. godine rođen Jovan Milosavljević Joca (1919-1941), student medicine, član Okružnog komiteta KPJ za Jagodinu i narodni heroj.

Demografija 
U naselju Bagrdan žive 743 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 44,8 godina (44,5 kod muškaraca i 45,0 kod žena). U naselju ima 350 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,54.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

Izvori

Vanjske veze 
 www.freewebs.com/bagrdan
 Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
 Satelitska mapa (Wikimapia)
 Gugl satelitska mapa (Maplandia)
 Plan naselja na mapi (Mapquest)

Jagodina
Naselja u centralnoj Srbiji
Amir Talić

Amir Talić, rođen 16. aprila 1953. u Šehovcima, Sanski Most, je bosanskohercegovački pisac. Objavljuje poeziju i prozu za djecu i odrasle, a bavi se i književnom kritikom. Pjesme su mu prevođene na slovenski, engleski, njemački i francuski. Član je Društva pisaca Bosne i Hercegovine. Živi i radi u Sanskom Mostu.

Bibliografija 
 Paoci uma, poezija, Epoha-Yu, Beograd - Požega, 1980.
 Može li snijeg da bude lud, poezija, Književna omladina BiH, Sarajevo, 1991.
 Vilini konji, poezija, Književni klub «Branko Miljković», Sanski Most, 1992.
 Prah i polen, poezija, «Sanas», Sanski Most, 1997.
 Mali logor, poezija, «Wieser Verlag», Tuzla-Sarajevo-Klagenfurt, 1999.
 Samica, kratka proza, priče Savez logoraša BiH, Sarajevo, 1999.
 Uglovima šetaju tajne, poezija, Centar za kulturu, Tešanj, 2001.
 Knjige koje hodaju na leđima, pjesme za djecu, Centar za kulturu, Tešanj, 2003.
 Očev zagrljaj - Priče o Srebrenici, proza (grupa autora) – «Behar», Sarajevo, 2006.
 Vraća se kući bosanski kralj (nagrađeni rukopis), poezija, «Bosanska riječ», Tuzla, 2006.
 Petica iz bosanskog (grupa autora), Tuzla, 2007.

Nagrade za poeziju i prozu:
 Nagrada Književnih susreta na Kozari za najbolju pjesmu
 Tri nagrade Književne omladine BiH
 Književna nagrada u Jajcu
 Novinska nagrada «Vijesnika» u Zagrebu
 Nagrada Državnog fonda za izdavaštvo

Jugoslavenski pisci
Bosanskohercegovački pisci
Dobitnici nagrade Društva pisaca Bosne i Hercegovine
Banatski Dvor

Banatski Dvor je selo u Srbiji koje se nalazi severo−zapadno od Žitišta. Kroz njega prolazi međunarodni put Zrenjanin-Temišvar.
Nalazi se na nadmorskoj visini od 83m.

Banatski Dvor dolazi u red veoma starih banatskih naselja. Prvo naselje na mestu Banatskog Dvora pominje se 1332. godine pod nazivom Udvarnok (). Zatim se ovo naselje tokom 14. i 15. veka javlja pod nazivom Selešudvarnok ().

Godine 1825. u naselje se doseljavaju Bugari iz torontalske i krašovske županije i daju mu ime Zvarnjak. Bugari se ubrzo preseljavaju na imanje grofa Rogena i od 1840. godine selo dobija ime Rogensdorf (). Godine 1891. ovo imanje kupuje grof Čekonjić. Posle toga Bugari masovno odlaze u Bugarsku. Grof Čekonjić je pokušao da nadoknadi radnu snagu doseljavanjem Mađara iz okolnih sela.

Doseljavanje Srba počelo je 1921. godine. Doseljenici su većinom iz okoline Trebinja, Bileća i Glamoča. Doseljenici menjaju ime Rogensdorf u Dušanovac (po caru Dušanu). Istovremeno Srbi menjaju ime Zvarnjaka u Banatski Dvor.

Danas oba sela čine jedno naselje: Banatski Dvor.

Naselja u Vojvodini
Opština Žitište