alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Nikta

Nikta (Νýξ, Nýx = noć) je grčka božica noći i primordijalno božanstvo. Njezin je pandan u rimskoj mitologiji Nox (lat. "noć"; Vergilije). Niktu je rodio Kaos, a i sama ima brojne potomke. Brat joj je Ereb. Satelit Plutona je nazvan po njoj.

Kult 
U staroj Grčkoj je Nikta rijetko štovana. Prema Pauzaniju, imala je proročište u megarskoj akropoli. Često je stajala iza većine drugih kultova. Zbog toga je postojao kip zvana Noć u Artemidinim hramovima u Efezu. Spartanci su imali kult Sna i Smrti, koje su smatrali blizancima, a Niktu su smatrali njihovom majkom. Naziv kulta sastojao se od sloga nyx- , a mnogi bogovi imaju taj slog u pridjevu koji ih opisuje, npr. Dioniz Nyktelios ("noćni") i Afrodita Philopannyx ("ona koja voli čitavu noć").

Djeca 
Nikta ima djecu sa Erebom, a neku je rodila sama od sebe. Ovo su joj djeca:
 sa Erebom:
 Eter (atmosfera)
 Hemera (dan)
 Mom (krivnja)
 Pon (umor)
 Mor (sudbina)
 Tanatos (smrt)
 Hipno (san)
 Hesperide
 Kere
 Mojre (Suđenice)
 Apatija (izdaja)
 Filot (prijateljstvo)

 Gera (vrijeme)
 Erida (razdor)
 Geja (Majka Zemlja)
 Uran (Otac Nebo)
 Eros (ljubav)
 Haron
 Fton

Orfičko pjesništvo i drugi grčki zapisi 
Nikta je imala važniju ulogu u nekoliko pjesama posvećenih Orfeju. U njima je Nikta, umjesto Kaosa, prvotno božanstvo iz kojeg su kasnije nastajali bogovi i Titani. Nikta se nalazi u pećini, u kojoj daje proročanstva. Kron, kojega je kastrirao Zeus, je unutra vezan, uspavan i opijen medom, a sanja i proriče. Izvan pećine, Adrasteja udara u svoje timpane, pomičući cijeli svemir u ekstatičan ples, u ritmu Niktina čaranja. Niktu spominju Aristofan (Ptice), Heziod (Teogonija) i Parmenid, koji smatra da Nika živi ispod mora, u ledenoj pećini.

Eksterni linkovi 

 21. lipnja 2006. Međunarodna astronomska unija preimenovala je novootkriveni Plutonov satelit (S/2005 P 2) u Niktino ime i u njezinu čast. 
 Nikta u grčkoj mitologiji 

Grčke božice
Penzjanska oblast

Penzjanska oblast je oblast Ruske federacije koja je dobila ime po gradu Penzi.

Vanjski linkovi 
 Službena stranuca .
 Regionalni poslovni katalog grada Penza i Penzjanske oblasti  

Ruske oblasti
Saratovska oblast

Saratovska oblast je oblast Ruske Federacije sa sjedištem u Saratovu.

Vanjski linkovo 

 Službena stranica .
 Internet-prezentacija Saratovske regije
Samarska oblast

Samarska oblast je oblast Ruske Federacije sa sjedištem u gradu Samari.

Vanjski linkovi 

 Official website of Samara Oblast 
 List of the map resources of Samara and Samara Oblast
Orenburška oblast

Orenburška oblast (ruski: Оренбу́ргская о́бласть) je federalni subjekt Ruske Federacije. 

Nalazi se u Privolškom saveznom okrugu. Upravno sjedište ove oblasti je Orenburg.

Površina: 124.000 km²

Broj stanovnika: 2.179.551 (prema sveruskom popisu stanovnika od 2002. godine)

Zemljopis 
Najvažnija rijeka ove oblasti je Ural.

Upravne podjele

Okruzi 
Orenburška oblast sastoji se od idućih rajona (nom. mn. ruski: районы):
 Abdulinski rajon (Абдулинский)
 Adamovski rajon (Адамовский)
 Akbulakski rajon (Акбулакский)
 Aleksandrovski rajon (Александровский)
 Asekejevski rajon (Асекеевский)
 Beljajevski rajon (Беляевский)
 Buguruslanski rajon (Бугурусланский)
 Buzulukski rajon (Бузулукский)
 Dombarovski rajon (Домбаровский)
 Gajski rajon (Гайский)
 Gračevski rajon (Грачевский)
 Ilekski rajon (Илекский)
 Krasnogvardjejski rajon (Красногвардейский)
 Kurmanajevski rajon (Курманаевский)
 Kuvandikski rajon (Кувандыкский)
 Kvarkenski rajon (Кваркенский)
 Matvejevski rajon (Матвеевский)
 Novoorski rajon (Новоорский)
 Novosergijevski rajon (Новосергиевский)
 Oktjabrski rajon (Октябрьский)
 Orenburgski rajon (Оренбургский)
 Perevolocki rajon (Переволоцкий)
 Pervomajski rajon (Первомайский)
 Ponomarjovski rajon (Пономарёвский)
 Sakmarski rajon (Сакмарский)
 Saraktašski rajon (Саракташский)
 Severni rajon (Северный)
 Sol-Ilecki rajon (Соль-Илецкий)
 Soročinski rajon (Сорочинский)
 Svetlinski rajon (Светлинский)
 Šarljikski rajon (Шарлыкский)
 Tašlinski rajon (Ташлинский)
 Totski rajon (Тоцкий)
 Tjuljganski rajon (Тюльганский)
 Jasnenski rajon (Ясненский)

Gradovi 
 Abdulino	 
 Buguruslan	 
 Buzuluk	 
 Gaj	 
 Kuvandik	 
 Mednogorsk	 
 Novotroick	 
 Orenburg	 
 Orsk	 
 Solj-Ileck 
 Soročinsk	 
 Jasnij

Eksterni linkovi 

Privolški federalni okrug
Ruske oblasti
Uralski federalni okrug

Uralski federalni okrug (ruski: Ура́льский федера́льный о́круг) je jedan od sedam saveznih okruga u Ruskoj federaciji.

Najzapadnije se nalazi od svih ruskih azijskih okruga. 

U 2006., Pjotr Latišev je osoba koja trenutačno obnaša dužnost polpreda u Uralskom saveznom okrugu.

Uralski savezni okrug obuhvaća iduće oblasti:

 Kurganska oblast
 Sverdlovska oblast
 Tjumenjska oblast
 Hantijsko-Mansijski autonomni okrug
 Jamalskonenečki autonomni okrug
 Čeljabinska oblast

Vanjska poveznica 
 Službena stranica: Rusko savezno katastarsko središte -- Administrativne karte Ruske federacije (tumač na ruskome)
 https://web.archive.org/web/20040404183045/http://baikaland.tripod.com/russia/ufo.html

Ruski federalni okruzi
Kurganska oblast

Kurganska oblast je oblast Ruske federacije sa sjedištem u gradu Kurganu.

Eksterni linkovi 

Uralski federalni okrug
Ruske oblasti
Sverdlovska oblast

Sverdlovska oblast je jedan od subjekata Ruske Federacije. 

Utemeljena je 17.1. 1934.

Zemljopis

Položaj 

Zauzima površinu od 195 tisuća km², što čini 1,2 % ozemlja Ruske Federacije. 

Obuhvaća središnji i dijelom sjeverni dijel Urala, odnosno većim dijelom se nalazi u Zauralju. Velikim dijelom se nalazi u Zapadnosibirskoj nizini.

Reljef

Vode

Kultura

Stanovništvo 
U Sverdlovskoj oblasti živi 4.428.200 stanovnika po procjeni 2005. godina, po čemu je 5. u Rusiji.

Gustoća naseljenosti je 22,7 čovjeka na km četvorni.

Upravna podjela i ustrojstvo 

Upravno je središte grad Ekaterinburg.

Upravno ustrojstvo određiva Ustav Sverdlovske oblasti. Kao najviša osoba po dužnosti u upravnom ustroju je gubernator. .

Uralski federalni okrug
Ruske oblasti
Tjumenjska oblast

Tjumenska oblast je oblast Ruske Federacije sa sjedištem u gradu Tjumenju. U okviru nje se nalaze i dva automomna okruga: Hantijsko-Mansijski i Jamalsko-nenečki.

Vanjske poveznice 

 Službene stranice
Šolta (općina)

Šolta je općina u Hrvatskoj koja se nalazi na istoimenom otoku. Administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 

Šolta
Unešić

Unešić je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se u Dalmatinskoj zagori i administrativno pripada Šibensko-kninskoj županiji.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport
NK Zagora

Vanjske veze 

Šibensko-kninska županija
Rogoznica

Rogoznica je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj. Nalazi se na obali Jadrana, a administrativno pripada Šibensko-kninskoj županiji.

Zemljopis

Stanovništvo

Naseljena mjesta 
Dvornica, Jarebinjak, Ložnice, Oglavci, Podglavica, Podorljak, Ražanj, Rogoznica, Sapina Doca, Smokvica Vela i Zečevo Rogozničko

Uprava

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 

 Službene stranice Općine Rogoznice

Šibensko-kninska županija
Historija islama

Historija islama je historija islamske vjere kao socijalni, kulturni, i politički fenomen. Islam je nastao u današnjoj Saudijskoj Arabiji u ranom 7. vijeku. Za manje od stotinu godina nakon Muhamedove smrti, islamska država se je proširila od Atlantskog oceana na zapadu do Centralne Azije na istoku. Države Abasida, Mogula, i Osmanlija su bile neke od najvećih carstva u historiji. Islamski naučnici, filozofi, kalifi, i vojskovođe su ostavili veliki uticaj na historiji svijeta koji se osjeća i dan danas.

Povezano 
 Pravci u islamu

Eksterni linkovi 

 BBC Islamic History Special
 Chronological history of Islam and Muslims up to current time
 Islam: 662AD - Present
 Internet Islamic History Sourcebook
 A history of Islam in America 
 History of Islam in China
 Brief history of Islam
 Chronological history of Islam
 A history of Islamic culture
 Islamic Civilization

 
Islam
Islam
Međunarodno krivično pravo

Međunarodno krivično pravo je relativno nova grana prava koja obuhvata međunarodnopravne aspekte krivičnog prava, krivičnopravne aspekte međunarodnog javnog prava kao i supranacionalno krivično pravo koje je tek u nastajanju.

Razvoj 

Pravi razvoj međunarodnog krivičnog prava započinje tek posle Drugog svetskog rata. Do tada je uglavnom bilo smatrano delom međunarodnog prava i bilo sporadično regulisano u različitim konvencijama, sporazumima i običajima. Velika prepreka razvoju ovakvog prava bilo je i shvatanje da pojedinci ne mogu biti subjekti međunarodnog prava.

Veliki značaj ima odredba u Versajskom mirovnom ugovoru kojom je bilo predviđeno suđenje nemačkom caru Vilhelmu II zbog povrede međunarodnih obaveza od strane međunarodnog tribunala. Iako do ovoga nikada nije došlo, ovaj slučaj ima principijelni značaj i otvoriće put za kasnija suđenja.

Nastanak međunarodnog krivičnog prava vezuje se za Nirnberški i Tokijski tribunal, koji su sudili nemačkim i japanskim zvaničnicima za zločine u Drugom svetskom ratu. Na osnovu suđenja u Nirnbergu nastaće Nirnberški principi koji će imati veliki značaj za međunarodno pravo danas.

Međunarodno krivično pravo danas 
Postojanje ove grane prava danas vezuje se uglavnom za Međunarodni krivični sud, čiji je nastanak označio stvaranje organa koji na redovnoj osnovi ima zadatak da primenjuje pravila međunarodnog krivičnog prava. Sudbina ovog suda nije još uvek izvesna jer mnoge zemlje još uvek nisu prihvatile njegovu nadležnost, a sam sud je tek nedavno započeo svoje prvo suđenje.

Načela međunarodnog krivičnog prava 

Osnovna načela međunarodnog krivičnog prava slična su osnovnim načelima krivičnog prava i obuhvataju:
 načelo zakonitosti
 načelo legitimnosti
 načelo individualne subjektivne odgovornosti
 načelo solidarnosti i uzajamnog poverenja među državama
 načelo humanosti
 načelo pravednosti i srazmernosti

Izvori međunarodnog krivičnog prava 

Izvori međunarodnog krivičnog prava obično se dele na međunarodne i nacionalne. U oblasti međunarodnih najznačajniji su međunarodni ugovori, uz izvestan značaj običajnog prava, opštih principa i sudske prakse. Kod nacionalnih izvora najznačajniji su krivični zakoni (u Srbiji Krivični zakonik Srbije).

Važenje međunarodnog krivičnog prava

Izvori 
Stojanović Z., Međunarodno krivično pravo, Beograd 2006.,

Vidi još 

 Međunarodno javno pravo
 Krivično pravo
 Međunarodni krivični sud

Međunarodno krivično pravo
Međunarodni ugovor

Međunarodni ugovor je svaki sporazum sklopljen između dvaju ili više subjekata međunarodnog prava, koji je uređen međunarodnim pravom, bilo da je sadržan u jedinstvenoj ispravi ili u više međusobno povezanih isprava, bez ozbira na njegov poseban naziv.
Treba svakako naglasiti da svaki međunarodni ugovor, ratifikovan odnosno potvrđen od strane zakonodavnih tela država ugovornica, po svojoj pravnoj snazi jeste iznad zakona i podzakonskih akata, mada je to u praksi ponekad i sporno usled toga što nisu sve zemlje spremne na takvo odricanje od suvereniteta.
Međunarodni ugovori mogu nositi razne nazive, kao što su: ugovor, konvencija, protokol, pakt, akt, sporazum, memorandum, povelja, statut, konkordat.

Kao što je rečeno, međunarodni ugovor može se sklapati između dva (bilateralni ugovor) ili više (multilateralni ugovor) subjekta međunarodnog prava - tj. država, međunarodnih organizacija i ostalih subjekata međunarodnog prava kao što su ustanici ili oslobodilački pokreti (što je u praksi relativno retko).
Međutim, kod međunarodnih ugovora razlikuje se trenutak potpisivanja od strane subjekata međunarodnog prava (najčešće država ugovornica) od trenutka stupanja na snagu toga ugovora.
To zavisi od ratifikacije odnosno od razmene isprava i usvajanju od strane parlamenata država potpisnica. Tek njihovom potvrdom međunarodni ugovor je preuzet u unutrašnji pravni sistem svake od država ugovornica, i kao takav stupa na snagu i počinje njegova primena.

Povezano 
 Ugovor
 Međunarodno pravo

 
Ugovori
Ugovori
Ugovori
Dokumenti
Latinska unija

{| class="toccolours" border="1" cellpadding="4" style="float:right; margin: 0 0 1em 1em; border-collapse: collapse; line-height:1.2em; width: 250px;"
|+ style="font-size: larger; margin-left: inherit;"|<big>Unión LatinaUnion LatineUnione LatinaUnião LatinaUniunea LatinăUnió Llatina</big>
|- style="text-align: center; font-size:1.0em" 
| colspan="2" | 
Logotip Latinske unije
|- style="text-align: center;" 
| colspan="2" | 
Karta Latinske unije
|-
| Službeni jezici| francuski, talijanski, portugalski, rumunjski i španjolski
|-
| Glavni tajnik| Bernardino Osio
|-
| Nastanak| 15. svibnja 1954.
|-
| Zemlje članice| 37  (plus 3 promatračice)
|-
| Sjedište| Pariz, Francuska
|-
| Službena stranica| Latinska unija
|}Latinska unija''' je međunarodna organizacija sastavljena od zemalja u kojima se govore romanski jezici (francuski, španjolski, talijanski, portugalski, rumunjski i katalonski). Zadatak joj je promovirati i širiti zajedničko naslijeđe latinske kulture.

Unija je osnovana 1954. godine u Madridu. Kao institucija je formalno priznata 1983.

Od tada, broj članova je porastao s 12 na 35 zemalja.

Kriteriji za članstvo

Lingvistički 
 službeni jezik
mora biti u romanskoj obitelji
 jezik obrazovanja mora biti u romanskoj obitelji
 jezik medija mora biti u romanskoj obitelji

Lingvističko - kulturalni 
 razvijena književnost na nekom romanskom jeziku
 tisak i publikacije na nekom romanskom jeziku
 televizijske stanice sa znatnim brojem programa na nekom romanskom jeziku
 široki domet radio stanica kojima se program emitira na nekom romanskom jeziku

Kulturalni 
 direktno ili indirektno rimsko nasljeđe koje država pokušava održati putem nastave latinskog jezika
 obrazovanje na stranom romanskom jeziku

Odnosi s drugim latinskim državama 
 društvena organizacija, osobito na polju sudstva, planirana i bazirana na poštovanju osnovnih sloboda i principa ljudskih prava i demokracije, tolerancije i vjerske slobode

Države članice

Španjolski 
 Argentina*
 Bolivija
 Čile
 Kolumbija
 Kostarika
 Kuba
 Dominikanska Republika
 Ekvador
 Salvador
 Španjolska
 Filipini
 Gvatemala
 Ekvatorska Gvineja
 Honduras
 Meksiko
 Nikaragva
 Panama
 Paragvaj
 Peru
 Urugvaj
 Venezuela

Francuski 
 Bjelokosna Obala
 Francuska
 Haiti
 Monako
 Senegal

Talijanski 
 Italija
 Vatikan*
 San Marino

Portugalski 
 Angola
 Brazil
 Gvineja Bisau
 Istočni Timor
 Mozambik
 Portugal
 Sveti Toma i Princip
 Zelenortski otoci

Rumunjski 
 Moldavija
 Rumunjska

Katalonski 
 Andora

Glavni jezici: španjolski, francuski, portugalski, talijanski

Eksterni linkovi 
 Službena stranica

Međunarodne organizacije
Međunarodni sud

Međunarodni sudovi formiraju se putem sporazuma ili konvencija između država ili od strane međunarodnih organizacija kao što su Ujedinjene nacije. Ovaj pojam uključuje ad hok tribunale, ali isključuje bilo koji sud pod isključivom nadležnošću jedne države.

Za spisak danas postojećih i istorijskih međunarodnih sudova vidi :category:Međunarodni sudovi

Međunarodni sudovi
Međunarodno pravo
Londonski sporazum o Međunarodnom vojnom tribunalu

Londonski sporazum o Međunarodnom vojnom tribunalu (poznat i kao Londonska povelja ili Nirnberška povelja) bio je dekret izdat 8. avgusta 1945. godine koji je odredio propise i procedure po kojima je trebalo da se odvijaju Nirnberška suđenja.

Sporazum je predvideo da samo zločini sila Osovine budu procesuirani. Definisane su tri kategorije zločina: ratni zločini, zločini protiv čovečnosti i zločini protiv mira. Takođe je predviđeno da obavljanje zvanične funkcije ne oslobađa samo po sebi odgovornosti za ratne zločine. Izvršavanje naređenja je samo moglo biti od značaja kod odmeravanja kazne, ako bi Tribunal to našao za shodno.

Krivična procedura koju je sprovodio Tribunal bila je bliža evropsko-kontinentalnom pravu nego anglosaksonskom, usled suđenja pred sudijskim većem (a ne porotom) i širokim dopuštanjem tzv. rekla-kazala dokaza. Okrivljeni koji su osuđeni mogli su se žaliti Savezničkom kontrolnom veću kao drugostepenoj instanci. Takođe, okrivljenima je bilo dopušteno da iznose dokaze u svoju odbranu i da unakrsno ispituju svedoke. 

Sporazum je nastao pod uticajem Moskovske deklaracije o zločinima, koja je donešena posle Moskovske konferencije 1943. godine. Nacrt sporazuma izrađen je u Londonu, neposredno posle kapitulacije Nemačke. Sam nacrt izradili su Robert Džekson, Robert Falko i Jona Nikičenko.

Sporazum i definicija zločina protiv mira bili su osnov za finsko pravo u ovoj oblasti i, posle usvajanja osnovnih principa od strane parlamenta Finske, omogućili su suđenja za odgovorne u ratu u Finskoj.

Povezano 
 Nirnberški principi

Vanjske veze 
 Dokumenta konferencije u Londonu:
 Ed-Memoar sovjetske vlade (engleski) 
 Amandmani UK  (engleski)

 Tekst Sporazuma  (engleski)
 Pravni izvori  (engleski)

1945
Međunarodno krivično pravo
Ugovori Drugog svjetskog rata
Peremptorna norma

Peremptorna norma (poznata i kao ius cogens, latinski izraz za obavezujuće pravo) je fundamentalni princip (ili norma)međunarodnog prava za koji se smatra da je sveprihvaćen u međunarodnoj zajednici. Za razliku od običajnog prava koje je tradicionalno zahtevalo pristanak i dozvoljavalo izmene kroz konvencije, peremptorne norme ne mogu biti prekršeni od bilo koje države. Po Bečkoj konvenciji o ugovornom pravu, svaka konvencija koja krši jus kogens normu je ništava. Bečka konvencija dozvoljava nastanak novih normi, ali sama ne predviđa nijednu (videti član. 53 konvencije).

Broj normi se smatra ograničenim ali nigde nije napravljen precizan spisak. Ove norme proističu iz slučajeva iz prakse i promene društvenih i političkih prilika. Generalno se ovakvim normama smatraju zabrana agresorskog rata, zločina protiv čovečnosti, ratnih zločina, piraterije, genocida,ropstva i mučenja. 

Postoje i mišljenja koja se ne slažu sa podelom međunarodnih pravnih normi u hijerarhijski sistem. Postoji i spor oko načina ustanovljavanja i priznavanja ovih normi. Relativno nov koncept jus kogensa je u suprotnosti sa starom doktrinom državnog suvereniteta koji opet nikad nije bio priznat u apsolutnom obliku od strane teorije. 

Neke od peremptornih normi definišu krivična dela za koja su odgovorni i pojedinci, a ne samo države. Ovo je posebno postalo prisutno od vremena nirnberških suđenja i danas više nije kontroverzno, iako na samim suđenjima nije bilo govora o peremptornim normama već pre o sveopštoj neprihvatljivosti nacističkih zločina. 

Česti su sporovi oko toga da li konkretan događaj krši neku jus kogens normu. Kao i u drugim pravnim oblastima, države u principu za sebe rezervišu pravo procene.

Međunarodno pravo
Međunarodno krivično pravo
Rimski statut Međunarodnog krivičnog suda

Rimski statut Međunarodnog krivičnog suda (ili Rimski statut) je međunarodni ugovor kojim je stvoren Međunarodni krivični sud (MKS).

Statut određuje jurisdikciju, strukturu i funkcije suda, i određuje da će stupiti na snagu 60 dana pošto ga ratifikuje 60 zemalja. Potpisivanje je otpočelo 17. jula 1998. goidne, a Statut je stupio na snagu 1. jula 2002. godine pošto je šezdeseti instrument ratifikacije dostavljen generalnom sekretaru UN 11. aprila 2002. godine, kada je to simultano učinilo 10 zemalja. Svaki učinilac krivičnog dela iz nadležnosti ovog suda podložan je krivičnom gonjenju od strane ovog suda posle ovog datuma. Zaključno sa novembrom 2006. godine 104 države su ratifikovale Statut.

Pošto je ugovor ustanovio međunarodni sud, naziva se statutom (što je drugačije značenje od onoga koje statut ima u anglosaksonskom pravu). 

Statut sudu stavlja u nadležnost tri krivična dela: genocid, zločine protiv čovečnosti i ratne zločine.
Član 6. Statuta daje definiciju genocida, spisak zločina protiv čovečnosti nalazi se u članu 7., a detaljan spisak ratnih zločina u članu 8. Statut predviđa da će sud biti nadležan i za zločine protiv mira, ali tek pošto definicija agresije bude usvojena i naknadno dodata Statutu.
Prema saopštenju suda, Skupština zemalja članica MKS će možda usvojiti tu definiciju na konferenciji zakazanoj za 2009. godinu.

Narodna republika Kina, Irak, Izrael, Libija, Katar, SAD i Jemen glasale su protiv Rimskog statuta 1998. godine. Izrael, SAD i Jemen potpisali su Statut na kraju 2000. godine. Međutim, administracija Džordža Buša obavestila je Ujedinjene nacije da SAD neće sebe smatrati članicom suda i da ne smatraju da imaju pravne obaveze zbog svog potpisa, što se uobičajeno tumači kao povlačenje potpisa od strane SAD, iako to izričito nije rečeno. Zvaničan razlog SAD za ovakav postupak je “strah od ispolitizovanih postupaka kojima bi mogli biti izloženi njihovi vojnici”. Ujedinjene nacije nisu sklonile SAD sa liste potpisnica.

Vidi još 
 Komandna odgovornost
 Međunarodni krivični sud
 Države potpisnice Rimskog statuta

Spoljašnje veze 
 Zvanični sajt (engleski)

Fusnote 

Međunarodno krivično pravo
Univerzalna jurisdikcija

Univerzalna jurisdikcija je naziv koji se u međunarodnom krivičnom pravu upotrebljava za pojavu koja se ogleda u tome da određene zemlje propisuju proširenje primene sopstvenog krivičnog prava na osnovu univerzalnog principa. To proširenje se ogleda u tome da te zemlje ne zahtevaju ni da se učinilac međunarodnog krivičnog dela nalazi na njihovoj teritoriji. Ovo znači da sudovi u tim zemljama mogu primeniti nacionalno krivično pravo na učinioca - stranca koji je učinio krivično delo u inostranstvu, protiv stranca ili strane države, i ne nalazi se na teritoriji države u kojoj mu se sudi. Ovo je zapravo supstitut međunarodnom krivičnom zakonodavstvu.

Zemlje koje su predviđale bezuslovnu primenu ovog principa bile su Belgija i Španija, s tim da je Belgija odustala od ovog principa 2004. godine. Kao slični primeri navode se Nemačka (gde je primena ovih odredaba relativizovana procesnim odredbama, a i prvobitno je bila propisana za mali broj dela), Izrael u slučaju Ajhman (što je ipak izolovan slučaj sa posebnom istorijskom pozadinom) i slučaj SAD u postupcima za naknadu štete (što je opet ograničen broj dela).

Potreba za univerzalnom jurisdikcijom trebalo bi da nestane usled rada Međunarodnog krivičnog suda.

Vidi još 
 Prostorno važenje međunarodnog krivičnog prava
 Rimski statut

Reference 
Stojanović Z., Međunarodno krivično pravo, Beograd 2006., 

Međunarodno krivično pravo
Agresorski rat

Agresorski rat predstavlja nedovoljno definisan pojam u međunarodnom pravu, povezan pre svega sa zločinima protiv mira. Agresorski rat predstavljao bi zapravo agresiju, koja je jedan od vidova zločina protiv mira.

Rimski statut predviđa svoju nadležnost za agresiju, ali tek pošto statut bude dopunjen odgovarajućom definicijom agresije do koje nikada neće doći. U skladu s tim Međunarodnom krivičnom sudu je zabranjeno pokrenuti postupak protiv država zbog zločina agresivnog rata po kojemu su bili osuđeni preživjeli dužnosnici Trećeg Rajha na Nirnberškom suđenju.

S obzirom na postojeće izvore, agresorski rat bi bio svaki rat koji nije odbrambeni i koji ne spada u prinudne mere predviđene glavom VII Povelje UN.

Reference 
 Povelja UN (engleski)

Međunarodno krivično pravo
Etna

Etna (latinski: Aetna, sicilijanski: Mongibeddu, talijanski: Etna ili Mongibello) je aktivni stratovulkan u Italiji koji se nalazi na istočnoj obali Sicilije, blizu Messine i Catanije.

Etna je s više od 3.320 metara nadmorske visine najviši vulkan i najviša planina ispod Alpi u Europi. Pokriva područje od 1.190 km², a oko njega se nalazi 19.237 ha nenaseljenog područja. Na padinama Etne, od široke doline Catanije prema jugu, nalazi se plodno vulkansko tlo koje stanovnici iskorištavaju za vinograde i voćnjake. Iako je često aktivan, vulkan i nije toliko opasan.

Ime joj najvjerojatnije potiče od feničkog attuna, što znači „peć”, iako se prije vjerovalo kako potječe od starogrčkog αἴθω (aitho) što znači „gorim”. Prvi opis erupcije Etne dao je starogrčki povjesničar Diodor Sicilski, dok je starorimski pjesnik Vergilije detaljno opisao, najvjerojatnije iz prve ruke, u svom djelu Eneidi. Zbog česte aktivnosti bila je savršena antičkim piscima koji su je smatrali djelom bogova. Prema starogrčkom mitu Zeus je ispod ove planine zarobio čudovišnog Tifona, ali se vjerovalo i kako se tu nalazi Hefestova kovačnica

Etna još uvijek utječe na vulkanologiju, geofiziku i druge znanosti povezane sa zemljom, te predstavlja prirodni laboratorij za proučavanje ekoloških i bioloških procesa, zbog čega je 2013. god. upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi.

Geografske karakteristike

Etna se nalazi iznad mjesta gdje se susreću Afrička i Euroazijska ploča. Svojom trenutačnom visinom od 3.329 m, koja raste svakom erupcijom, Etna je najviši vulkan i najviši vrh ispod Alpi u Europi; a svojom površinom od 1.190 km² (s promjerom bazaltne površine od 140 km) je ubjedljivo najveći talijanski vulkan; skoro dvostruko veći od slijedećeg po veličini, Vezuva. U Europsko-Sjevernoafričkom području, samo je Teide na Tenerifeu viši i veći.
Etna je jedan od najaktivnijih vulkana na svijetu i gotovo konstantno tinja, zbog čega ga je UN ubrajao među 16 najopasnijih vulkana na svijetu, tzv. „Vulkane desetljeća”, tako nazvani jer su bili dijelom projekta „Internacionalnog desetljeća zaštite od prirodnih katastrofa”.

Geološka historija

Etna je najvjerojatnije nastala prije oko milijun godina erupcijom ispod mora. Prije oko 35.000 godina Etna je ispuštala velike količine lave, te su se ostatci pepela mogli naći i oko Rima, 800 km sjeverno. Najveća erupcija u zadnjih 1000 godina dogodila se 1669. godine kada je izbačeno otprilike 830.000.000 m³ lave. Na južnim obroncima planine pojavljivali su se i jaki zemljotresi koji su najviše pogodili područje Val di Noto. Potpuno je bio uništen zapadni dio grada Catanije, ali i drugih gradova kao što su: Caltagirone, Militello in Val di Catania, Modica, Noto, Palazzolo Acreide, Ragusa i Scicli. Najveće erupcije u zadnjih stotinu godina bile su 1928., 1949., 1971., 1983., 1992. i 2004. godine, dok je posljednja ozbiljnija aktivnost bila od siječnja 2011. do veljače 2012. god.

Izvori

Vanjske veze 

 Etna uživo s video kamera oko planine
 Vulkan Etna, stranice Talijanskog nacionalnog instituta geofizike i vulkanologije 

Sicilija
Vulkani u Italiji
Planine u Italiji
Svjetska baština u Italiji
Suđenja za ratne zločine u Habarovsku

Suđenja za ratne zločine u Habrovsku su bila niz kratkih sudskih procesa održanih između 25. i 31. decembra 1949. godine u ruskom industrijskom gradu Habarovsku na ruskom Dalekom istoku. Suđeno je dvanaestorici pripadnika Kantoguna zbog proizvodnje i upotrebe biološkog oružja tokom Drugog svetskog rata. 
Svih 12 optuženih su oglašeni krivima i osuđeni na kazne između 2 i 25 godina prinudnog rada u logoru. Svi su repatrirani u Japan 1956. godine. Postoje indicije da je su optuženima date blaže kazne u zamenu za davanje svih informacija koje su imali o radu Jedinice 731.

Optuženi i njihove kazne 
 General Jamada Ocuzo, bivši komandant Kvantung armije; 25 godina
 General-pukovnik Kadžicuka Ruidži, bivši šef medicinske administracije; 25 godina
 General-pukovnik Takahaši Takacu, bivši šef veterinarske službe; 25 godina
 General-major Kavašima Kijoši, bivši šef Jedinice 731; 25 godina
 Major Karasava Tomio, bivši šef sekcije Jedinice 731; 18 godina
 Potpukovnik Niši Tošihide, bivši šef dela Jedinice 731; 20 godina
 Major Onoue Masao, bivši šef ogranka Jedinice 731.; 12 godina
 General-major Sato Šundži, bivši šef medicinske službe 5.armije; 20 godina
 Poručnik Hirazakura Zensaku, bivši istraživač u Jedinici 100; 10 godina
 Stariji narednik Mitomo Kazuo, bivši član Jedinice 100; 15 godina
 Kaplar Kikuči Norimicu, bivši član medicinskog osoblja Ogranka 643 Jedinice 731; 2 godine
 Kurušima Judži, bivši laboratorijski radnik Ogranka 162 Jedinice 731; 3 godine

Vidi još 
 Japanski ratni zločini
 Tokijski tribunal

Habarovsk
Specijalni sud za Sijera Leone

Specijalni sud za Sijera Leone je nezavisno sudsko telo osnovano da bi sudilo "onima koji nose najveću odgovornost" za ratne zločine i zločine protiv čovečnosti u Sijera Leoneu počinjene posle 30. novembra 1996. godine tokom građanskog rata u Sijera Leoneu. Sud se nalazi u Fritaunu.

Poreklo 
12. juna 2000, predsednim Ahmed Tedžan Kaba napisao je pismo generalnom sekretaru UN Kofiju Ananu tražeći od međunarodne zajednice da sudi onima koji su odgovorn za zločine tokom konflikta. Savet bezbednosti UN je 14. avgusta 2000. godine usvojio Rezoluciju 1315 tražeći od generalnog sekretara da otpočne pregovore sa vladom Sijera Leonea o osnivanju Specijalnog suda. 

16. januara 2002. godine UN i Vlada Sijera Leonea potpisale su sporazum o osnivanju suda. Prvo osoblje stiglo je u Fritaun u julu 2002. godine.

Struktura 
Specijalni sud sastoji se iz četiri odvojene institucije: Registra, Tužioca, Sudija i Kancelarije odbrane. Registar je odgovoran za sveukupno upravljanje sudom. Registrator Robin Vinsent imenovan je od generalnog sekretara UN. 

Glavni tužilac Dezmond de Silva imenovan je na isti način. Tužilac i njegov tim istražuju zločine, skupljaju dokaze i podnose optužnice sudijama. Advokati odbrane brane optužene. Glavni branilac je Vinsent Nmehijele. 

Sudije su zadužene za vođenje postupka i presuđivanje. Trenutno u sudu ima 11 sudija, od kojih su 6 zaduženi za suđenja (4 imenovana od UN, a dvoje od strane vlade Sijera Leonea). Preostalih pet sudija su apelacione sudije, gde trojicu imenuju UN a dvojicu vlada Sijera Leonea. Mandat sudija traje 3 godine. 

Apelacione sudije su: 
 Džordž Gelaga King (Sijera Leone, Predsednik veća)
 Emanuel Ajoola (Nigerija, Potpredsednik veća)
 A. Radža N. Fernando (Šri Lanka)
 Renate Vinter (Austrija)
 Džefri Robertson, Kraljičin zastupnik, (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Sudsko veće I

Sudsko veće II

Optuženi 
Jedanaest ljudi je optuženo za ratne zločine, zločine protiv čovečnosti i druge povrede međunarodnog humanitarnog prava: Čarls Tejlor, Džoni Pol Koroma, Isa Sesej, Aleks Tamba Brima, Moris Kalon, Moinina Fofana, Augustin Gbao, Samjuel Hinga Norman, Aliu Kondeva, Brima Bazi Kamara i Santigie Borbor Kanu. Postupak protiv dva optužena (Fodaj Sanko i Sem Bokarie) je obustavljen posle njihove smrti. Od jedanaest optuženih, 10 se nalazi u pritvoru suda. U bekstvu je još Džoni Pol Koroma, za koga se smatra da je ubijen u junu 2003. godine ali sigurni dokazi o tome još ne postoje. 

Iako su optuženi pojedniačno optuživani, suđenja su grupisana u tri grupe. Suđenje Ujedinjenom revolucionarnom frontu za Kalona, Gbaoa i Seseja počelo je 5. jula 2004. godine. Suđenje Snagama civilne odbrane za Normana, Fofanu i Kondevu počelo je 3. juna 2004. godine. Suđenje Oružanim snagama revolucionarnog veća počelo je u martu 2005. godine. 

Ako budu oglašeni krivima, optuženima preti zatvorska kazna ili kazna oduzimanja imovine. Sud nema pravo da izriče smrtnu kaznu.

Spoljašnje veze 
 Zvanični sajt 
 Izveštaj HRV , Hjuman Rajts Voč, Novembar 2005.

Međunarodni sudovi
Međunarodno krivično pravo
Sijera Leone
Ujedinjene nacije
Sveta Ana (slovenska općina)

Općina Sveta Ana (slovenski: Občina Sveta Ana) je jedna od 212 slovenskih općina od 2.342 stanovnika., administrativni centar općine je selo Sveta Ana v Slovenskih goricah.

Geografske karakteristike 
Općina Sveta Ana prostire se sjeveroistočno od Maribora, nedaleko od austrijske granice. na površini od 37.2 km², na kojoj leži 11 naselja.

Naselja Općine Sveta Ana 
Dražen Vrh, Froleh, Kremberk, Krivi Vrh, Ledinek, Rožengrunt, Sv. Ana v Slovenskih Goricah, Zgornja Bačkova, Zgornja Ročica, Zgornja Ščavnica, Žice

Izvori

Vanjske veze 

 Službene stranice Općine Sveta Ana 

Općine u Sloveniji
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji
Sveti Jurij

Sveti Jurij je naziv za dvije općine u Sloveniji:

 Sveti Jurij ob Ščavnici (Sveti Jurij na Ščavnici)
 Sveti Jurij v Slovenskih goricah
Sveti Jurij ob Ščavnici (općina)

Za ostala značenja v. Sveti Jurij.

Občina Sveti Jurij ob Ščavnici je jedna od općina u Republici Sloveniji. Općina Sv. Jurij ob Ščavnici je rodno mjesto mnogih značajnih ličnosti u slovenskoj historiji. To su: svećenik i predratni političar dr. Anton Korošec, pjesnik i političar Edvard Kocbek, dramatičar i akademik dr. Bratko Kreft.

Naselja u općini 
Biserjane, Blaguš, Bolehnečici, Brezje, Čakova, Dragotinci, Gabrc, Galušak, Grabonoš, Grabšinci, Jamna, Kočki Vrh, Kokolajnščak, Kraljevci, Kupetinci, Kutinci, Mali Moravščak, Rožički Vrh, Selišči, Slaptinci, Sovjak, Stanetinci, Stara Gora, Sveti Jurij ob Ščavnici, Terbegovci

Vanjski linkovi 
 Sveti Jurij, službena stranica općina.]
 Učna pot Breza

Sveti Jurij ob Ščavnici
Sveti Jurij v Slovenskih goricah

Općina Sveti Jurij v Slovenskih goricah (slovenski: Občina Sveti Jurij v Slovenskih goricah) je jedna od općina u Republici Sloveniji. Nastala je godine 2006. izdvajanjem iz općine Lenart. 

Naselja u općini su:
Jurovski Dol (sjedište općine),
Malna, 
Spodnji Gasteraj, 
Srednji Gasteraj, 
Varda, 
Zgornje Partinje, 
Zgornji Gasteraj, 
Žitence.

Sveti Jurij v Slovenskih goricah
Tabor (Slovenija)

Tabor u je naziv koji se koristi za nekoliko lokacija u Sloveniji :

 naselje i sjedište istoimene općine;
 Grad Tabor, drevna utvrda kraj Laškog;
 Tabor (Nova Gorica), naselje kraj Nove Gorice;
 Tabor (Sežana), naselje u općini Sežana.
 Tabor nad Knežakom

Tabor je također slovenski naziv za politički skup, odnosno vojni logor, koji je u 19. vijeku ušao u hrvatsku političku terminologiju.
Tabor (Tabor)

Tabor je naselje u istoimenoj općini u Sloveniji.

Sastoji se od nekoliko kuća na uzvišenju između potoka Konjščica i Kučnica. Sadrži i zaseoke Hudimarje i Zore. 

Naselja u Sloveniji
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji
Tabor (općina)

Općina Tabor je jedna od općina u Republici Sloveniji.

Smještena je na jugozapadnim, uglavnom strmim dijelovima Savinjske doline.

Naselja u općini 
Općina Tabor se sastoji od sedam naselja Črni Vrh, Kapla, Tabor, Loke, Miklavž pri Taboru, Ojstriška vas i Pondor.

Znamenitosti u općini 
 906 m visoko brdo s imenom Krvavica, zanimljivo po svojoj alpskoj flori.
 Grad Ojstrica od koga su ostale drevne ruševine.

Eksterni linkovi 

 Tabor, službena stranica općine.

Tabor
Tišina

Tišina u Sloveniji označava:

 naselje Tišina
 istoimenu općinu kojoj je Tišina središte
Tišina (slovensko naselje)

Tišina je naselje u istoimenoj općini Tišina u Sloveniji.

Tišina je jedno od najstarijih naselja Ravenskog polja. Nalazi se u blizni manjeg dvorca, sagrađenog u 18. vijeku, koji je pred drugi svjetski rat bio u vlasništvu grofa Batthyanyja, a oko koga se nalazi 2 hektara veliki park s egzotičnim vrstama, uključujući i 40 metara visoku kavkasku jelu -Abies
nordmanniana. U župnoj crkvi Marijinega rojstva je uzidan renesansni nadgorbni spomenik plemića Karela Herbersteina.

Naselja u Sloveniji
Vikiprojekat geografija/Naselja u Sloveniji
Tišina (općina)

Općina Tišina je jedna od općina u Republici Sloveniji.

Naselja u općini 
Gederovci, Gradišče, Krajna, Murski Črnci, Murski Petrovci, Petanjci, Rankovci, Tišina, Tropovci, Vanča vas

Tišina
Osaka Dome

Osaka Dome (大阪ドーム) je bejzbolski stadion smješten u gradu Osaka u Japanu. Od godine 1997. stadion je bio domaći teren za klub Kintetsu Buffaloes. Godine 2005. je postao domaći teren za Orix Buffaloes nakon što se Orix Blue Wave spojio s Kintetsu Buffaloesima.

Na stadionu su koncerte imali poznati muzičari kao The Rolling Stones, Eagles, Paul McCartney, David Bowie, Billy Joel, Madonna i Mariah Carey.

Pravo na ime - Kyocera 
2.3. 2006, Kyocera Corporation je dobavila pravo na ime Osaka Dome. Ime kupole je "Kyocera Dome Osaka (京セラドーム大阪)" i takvim će biti od 1.7. 2006. do 31.3. 2011.

Pristup 
 Kratki hod stanice Dome-mae Chiyozaku na općinskoj podzemnoj željeznici (Linija Nagahori Tsurumi-ryokuchi).
 Sedmomintni hod od stanice Taisho Zapadne japanske željezničke kompanije (Kružna linija Osake).
 Devetominutni hod od stanice Kujo na općinskoj podzemnoj željeznici (Linija Chūō Line (Osaka).

Eksterni linkovi 

 službena stranica (japanski)

Stadioni
Ōsaka

Osaka (大阪) je grad u Japanu u prefekturi Osaka. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 2.628.776 stanovnika. Osaka je treći po veličini grad u Japanu. Istorijski je trgovački centar Japana i još uvek je jedan od najvećih industrijskih centara i luka. U srcu je područja Osaka-Kobe-Kjoto, koje ima 17,5 miliona ljudi.

Istorija 
 
Grad se nekad zvao Naniva. Car Kotoku je Osaku učinio prestonicom. Budistička sekta Jodo Šinšu je 1496. napravila utvrđenje oko svog hrama u Osaki. 

Oda Nobunaga je 1576. započeo opsadu tog utvrđenja. Kad su se 1580. nakon četiri godine monasi predali hram je uništen, a Tojotomi Hidejoši na tom mestu gradi čuveni Zamak Osaka. 
Današnje ime dobija tokom Mejđi perioda.

Stanovništvo 
Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 2.628.776 stanovnika.

Ekonomija 

Osaka je nekad bila komercijalni centar Japana. Tokio je danas preuzeo ovu ulogu. Ali u poslednjih 10 godina mnoge veće kompanije premeštaju svoja glavna sedišta iz Tokija u Osaku. Neke od većih kompanija sa sedištem u Osaki su: Šarp, Panasonik, Daimaru, Kansai, Nova.

Aerodrom 
Međunarodni aerodrom Kansai je aerodrom na pravougaonom veštačkom ostrvu u zalivu Osaka. Tim aerodromom se služe i Nara, Kobe i Kjoto.

Spoljašnje veze 

 
Gradovi u Japanu
3 FCI

Treća FCI grupa je rezervisana za pse tipa terijer. Naziv terijer potiče od latinskog Terra što označava zemlju, a pošto su ovi psi korišćeni za lov divljači pod zemljom odatle i zajednički naziv za veću grupu rasa.Terijeri su pticaru bliska rasa,ali osim sko se koriste za lov takodje ih koriste za samoodbranu (npr. americki stafordski terijer,bul terijer,pit bul terijer i mnogi drugi)

Psi
Ljudsko kloniranje

Ljudsko kloniranje je stvaranje genetski identične kopije postojećeg, ili nekad postojećeg, čovjeka putem kloniranja tkiva te osobe. Izraz se općenito koristi za umjetno kloniranje ljudi; ljudski klonovi u obliku identičnih blizanaca su uobičajeni, s obzirom da se njihovo kloniranje događa tokom prirodnog procesa reprodukcije.

Iako se smatra da geni utječu na ponašanje i kognitivnost, "genetski identični" ne znači potpuno identičan; identični bliznaci, usprkos toga što su prirodni klonovi s identičnom DNK, su različiti ljudi s različitim ljudima i ne potpuno istom ličnosti. Odnos između "originala" i klona je često nalik na odnos između dva identična blizanca koji su odgojeni odvojeno; oni dijele istu DNK, ali ne i istu okolinu. Žustra naučna rasprava se povela oko toga u časopisu Nature godine 1997.
Na kraju odgovor na pitanje koliko su slični original i klon ovisi o tome koliko je nečija ličnost određena genetikom, što je još uvijek predmet naučnih istraživanja. (V. priroda protiv odgoja i kloniranje.)

Bilješke 

Biotehnologija
Kloniranje
Oslobodilački tigrovi Tamilskog Elama

Oslobodilački tigrovi Tamilskog Elama (), isto tako poznati pod nazivom Tamilski tigrovi, vojna su organizacija koja je od 1970-ih vodila secesionistički rat protiv vlada Šri Lanke kako bi izborila nezavisnu nacionalnu državu za tamilsku većinu u sjevernim i istočnim dijelovima Šri Lanke. LTTE je proskribirana kao teroristička organizacija od strane 32 države u svijetu. LTTE vodi njen osnivač Velupillai Prabhakaran.

Povezano 
 Tamilski Elam

Nastanci 1976.
Prestanci 2009.
Historija Šri Lanke
Tamili
Terorizam
Vojna baza

Baza je izraz koji se u vojnoj terminologiji koristi za svako građevinski objekt ili postrojenje, odnosno kompleks objekata i postrojenja kojim upravlja neki od vidova oružanih snaga u svrhu zaštite i/ili održavanja vojne i opreme ili osoblja, odnosno vršenja obuke i/ili vođenja ratnih operacija.

Baze se najčešće, prema tome da li prvenstveno pripadaju kopnenoj vojsci, mornarici i zrakoplovstvu pojedine države, najčešće dijele na:

 kopnene 
 pomorska baza (najčešće u obliku ratne luke)
 zrakoplovne (najčešće u obliku vojnog aerodroma).

Ovisno o tome da li se baze nalaze na domaćoj ili stranoj teritoriji, dijele se na:
 domaće (matične) baze;
 prekomorske baze

Ovisno o tome da li su trajno vezane za neku teritoriju, baze mogu biti:

 trajne
 privremene (logori)
 pokretne (od čega je najpoznatiji primjer nosač aviona kao pokretna zračna baza na moru)

Povezano 
 Fortifikacija
 Garnizon
 Kasarna
 Štab
 Karaula
 Arsenal
 Depo
 Vojni poligon
 Vojna bolnica

Vanjske veze 

 Official Directory of US Military bases, with Maps of base locations and nearby facilities for Military personel.
 Map of US Military bases - of questionable validity for locations outside of the USA 
 Royal Engineers Museum  Military Works (construction)
 New US Military Bases: Side Effects Or Causes Of War? by Zoltan Grossman
 US Office of the Deputy Under Secretary of Defense (Installations and Environment) 

 
Baze
Građevine
The Notorious B.I.G.

Christopher George Latore Wallace (21.5. 1972 – 9.3. 1997), također poznat kao Biggie Smalls (po gangsteru iz filma Let's Do It Again snimljenog 1975), Big Poppa, Frank White (po filmu King of New York) te po najpoznatijem umjetničkom pseudonimu The Notorious B.I.G. (Business Instead of Game) bio je uspješni američki reper i hip hop muzičar.

Rođen je u Brooklynu, (New York), te je odrastao na vrhuncu epidemije cracka 1980-ih te se odmalena počeo baviti trgovanjem drogom. Kada je debitirao za Bad Boy Records albumom Ready to Die 1994. godine, postao je centralna ličnost hip-hopa Istočne obale te ojačao položaj njujorške hip-hop scene kada je žanr bio dominacijom muzičara i umjetnika s Zapadne obale. Slijedeće godine je Biggie vodio prijatelje iz djetinjstva u uspjeh na top-listama preko grupe svojih štićenika poznate kao Junior M.A.F.I.A.

Prilikom snimanja svog sljedećeg albuma, Biggie se upetljao u sukob Istočne i Zapadne obale koji je dominirao tadašnjom hip-hop scenom. Dana 9.3. 1997, nepoznati napadač ga je ubio hicima iz jurećeg automobila (drive-by pucnjava) u Los Angelesu. Njegov dvostruki album Life After Death, izdan petnaest dana kasnije, došao je na prvo mjesto top-liste američkih albuma te steako dijamantni status godine 2000.  Biggie was noted for his “loose, easy flow”, dark semi-autobiographical lyrics and storytelling abilities. Since his death, a further two albums have been released and he has been described by the media as one of the greatest rappers.

Bilješke 

Rođeni 1972.
Umrli 1997.
Američki hip-hop muzičari
Reperi
Žrtve ubistva
Krates iz Tebe

Krates iz Tebe (oko 365–285. god. st. e) bio je antički grčki filozof, pripadanik kiničke škole u okviru antičke filozofije. Krates je bio učenik Diogena iz Sinope i učitelj Zenona iz Kitija, osnivača stoičke filozofije.

Prema doksografskim izvorima, Krates je svoje veliko bogatstvo izgubio u naletu makedonske invazije na Grčku, ali je ipak verovatnija teorija da se on toga bogatstva odrekao u skladu s kiničarskim filozofskim principima: izgleda da je čoveku, kome je bio poverio svoje bogatstvo na upravljanje, naredio da ga daju njegovim sinovima ako se ovi pokažu kao budale, ali ako postanu filozofi, da bogatstvo podeli siromašnima.

Svoj je život zatim posvetio dostizanju vrline te propagiranju samokontrole i umne i fizičke samodovoljnosti (autarkije). Kako je u tu svrhu imao običaj da nepozvan ulazi u tuđe kuće, to je zaradio nadimak "Otvarač vrata". Oženio se Hiparhijom, koja je poticala iz bogate tračke porodice, koja je u potpunosti prihvatila Kratesov životni stil.

Krates je malo napisao. Prema Diogenu Laertiju, napisao je nekoliko pisama na filozofske teme, međutim ona pisma koja su nam danas sačuvana pod Kratesovim imenom zapravo ne potiču od njega, nego od kasnijih retora. Diogen Laertije mu pripisuje i jednu kraću pesmu te nekoliko tragedija pisanih u filozofskom koloritu. Plutarhova biografija Kratesa nam je danas izgubljena. Veliki značaj Kratesova dela leži u tome što je on predstavljao sponu između kiničke filozofije i stoicizma, s obzirom na to da je Zenon iz Kitija bio njegov učenik.

Antički filozofi
Metrokle

Metrokle (rođen oko 300. god. st. e.) bio je antički grčki filozof, pripadnik kiničke škole u okviru antičke filozofije. Bio je učenik Aristotelovog Likeja, ali je kasnije postao pristalica Kratesa iz Tebe, koji se oženio Metroklovom sestrom Hiparhijom.

Priču o Metroklovom prelasku na kinicizam donosi nam Diogen Laertije, ali ta priča ne mora biti u potpunosti tačna, s obzirom na to da je ovaj doksograf živeo vekovima nakon Metrokla. Prema jednoj verziji te priče, Metrokle je navodno, dok je držao neki javni govor, nehotice pustio vetar te nakon toga postao tako posramljen i uznemiren, da se zatvorio u svoju kući, odbio da dalje iz nje izlazi te pokušao da izvrši samoubistvo gladovanjem. Međutim, u posetu mu je došao Krates, koji mu je objasnio da je ono što se dogodilo sasvim prirodno te da se nema čega stideti. Kada je sam Krates takođe pustio vetar kako bi pokazao da je to potpuno prirodno, Metrokle je odlučio da se ostavi stida. 

Ova priča odslikava kiničarsko odbacivanje društvenih konvencija i vođenje života "u skladu s prirodom". Istovremena, ova priča predstavlja i tipičan primer upotrebe humora od strane kiničara kako bi se izvukla neka moralna pouka: Metrokla ne uveravaju Kratesovi razumski argumenti, nego zapravo sama Kratesova akcija, nepristojna ali prirodna i smešna.

Metrokle je umro u dubokoj starosti. Njegov učenik bio je Menip iz Gadare.

Eksterni linkovi 
 Cynicism 
 Diogene Laertius' Mention of Metrocles 

Antički filozofi
Menip iz Gadare

Menip iz Gadare u Koile-Siriji (oko 300. – 260. god. st. e.) bio je grčki kinički filozof i književnik. Prema Diogenu Laertiju (VI, 8), Menip je bio rob, oslobođen je, zatim je zelenašenjem stekao veliko bogatstvo, izgubio ga, te najzad zbog toga izvršio samoubistvo.

Njegova dela, napisana mešavinom proze i poezije, danas su u potpunosti izgubljena. Znamo međutim, da je u njima obrađivao ozbiljne teme u obliku ruganja i podsmehivanja, te da je posebno voleo kritikovati stoike i epikurejce. Njegova su književna dela izvršila značajan uticaj na kasniju antičku književnost. Jedan od dijaloga sačuvan pod imenom Lukijana, njegovog sledbenika koji ga često pominje, nosi naslov Menip. Međutim, ovaj dijalog je sumnjivog autorstva, a s obzirom na to da njegov podnaslov (Proročište mrtvih) nalikuje jednom delu koje Diogen Laertije pripisuje Menipu, postoji i pretpostavka da taj dijalog zapravo predstavlja delo samoga Menipa ili da je to imitacija njegove Nekromantije, bilo iz pera Lukijana bilo iz pera nekog drugog pisca. Menipske satire rimskog književnika Marka Terencija Varona, čiji nam sačuvani fragmenti daju neku pretpostavku o njihovoj kompoziciji, bile su nazvane upravo po Menipu iz Gadare.

Grčki filozofi
Starogrčki pisci
Starogrčki pjesnici
Samoubice
Diogen

Diogen () je grčko ime koje je nosilo nekoliko važnih istorijskih ličnosti:
 Diogen iz Apolonije (oko 460. st. e.), antički filozof;
 Diogen iz Sinope (412-323. st. e.), poznat i kao Diogen Kiničar ili samo Diogen;
 Diogen iz Seleukije, poznat i kao Diogen Stoičar (oko 150. st. e.);
 Diogen iz Judeje, vojskovođa i savetnik hasmonejskog kralja Aleksandra Janeja (vladao 103-76. st. e.);
 Diogen Laertije (živio negdje između 200. i 500. n. e.), doksograf i biograf;
 Diogen (1. vijek n.e.), grčki trgovac i istraživač;
 Diogen iz Bizanta, biskup Bizanta (114-129. n. e.);
 Diogen iz Enoande, epikurejski filozof (2. vek. n. e.);
 Diogen Srijemski, vojvoda Srijema (11. vijek).

V. također:
 Diogenov sindrom, poremećaj ličnosti,
 Diogenes Verlag, izdavačka kuća u Švicarskoj.
Hiparhija

Hiparhija (rođena oko 340. god. st. e.), poznata i kao Hiparhija Kiničarka, bila je antička grčka filozofkinja.

O Hiparhiji se ne zna mnogo, prvo zato što je pripadala nepopularnoj kiničkoj školi, a drugo zato što je bila žena te kao takva nije trebalo da bude uključena u bavljenje filozofijom, dakle u nešto što se po grčkim društvenim konvencijama smatralo preokupacijom muškaraca. Ova dva faktora su verovatno doprinela tome da Hiparhijini spisi nisu sačuvani. Stoga jedino znanje koje danas imamo o njom potiče iz sačuvanih dela drugih antičkih filozofa i doksografa.

Hiparhija je bila udata za Kratesa iz Tebe, koji je takođe bio kinički filozof, te su se njjih dvoje u potpunosti predali kiničkom načinu života. To znači da su odabrali život oslobođen materijalne imovine i stega društvenih konvencija. Prema Aureliju Avgustinu, njihovo odbacivanje svih konvencija išlo je tako daleko da su navodno imali običaj voditi ljubav i po javnim tremovima.

Eksterni linkovi 

 The Internet Encyclopedia of Philosophy, s.v. Hipparchia

Antički filozofi