alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
16. 2.

Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan

16. veljače/februar (16. 2.) je 47. dan godine po gregorijanskom kalendaru.
Do kraja godine ima još 318 dana (319 u prijestupnoj godini).

Događaji 
 1852. — U Zagrebu je održana prva sjednica Trgovačko–obrtničke komore, koja će postati Hrvatska gospodarska komora.
 1978. — Ward Christensen stvorio je CBBS, prvi računalni elektronski oglasni sustav, tijekom mećave u Chicagu.
 1983. - U požaru koji je zahvatio veliko područje niskog rastinja na jugu Australije poginulo je najmanje 69 ljudi.
 1994. — Grčka je podvrgla potpunom privremenom embargu Bivšu Jugoslovensku Republiku Makedoniju zbog namjere Skoplja da bude priznata kao Republika Makedonija. Atina je ustvrdila da je sjeverna grčka provincija Makedonija postojala znatno prije dolaska Slovena na Balkan i upozorila da je neprihvatljivo da novostvorena država stavi na zastavu helenski antički simbol - Sunce.
 2003. — Započeta je Wikipedija na hrvatskom jeziku, koja je nastala iz srpskohrvatske Wikipedije, zajedno sa srpskom i bošnjačkom
.

Rođenja 
 1497. — Philipp Melanchthon, njemački reformator, teolog i filozof († 1560.).
 1519. — Gaspard de Coligny, francuski državnik i vojskovođa († 1572.).
 1710. — Luj XV., kralj Francuske († 1774.).
 1892. — Dragutin Novak, prvi hrvatski pilot, koji je u Zagrebu 1910. godine poletio zrakoplovom konstruktora Slavoljuba Penkale († 1978.).
 1893. — Katharine Cornell, američka glumica.
 1958. — Oscar Schmidt, brazilski košarkaški reprezentativac. 
 1959. — John McEnroe, bivši američki teniser. 

 1964. — Bebeto, brazilski nogometaš.
 1970. — Angelo Peruzzi, talijanski nogometaš.
 1971. — Barbara Vicković, hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica.
 1976. — Dragan Mladenović, nekadašnji srpski nogometaš. 
 1979. — Bruno Šimleša, hrvatski autor knjiga duhovne literature. 
 
 1979. — Valentino Rossi, talijanski motociklist. 

 1982. — Milica Dabović, srpska košarkašica, crnogorskog porijekla. 
 1984. — Sofia Arvidsson, nekadašnja švedska teniserka. 

 1990. — Abel Tesfaye, kanadski pjevač PBR&B pjevač, tekstopisac, umjetnik i producent. 

.

Smrti 
 1907. — Giosuè Carducci, talijanski književnik (* 1835.).
 1918. — Károly Khuen-Héderváry, mađarski političar, hrvatski ban i ugarski premijer (* 1849.). 

 2016. — Boutros Boutros-Ghali, bivši glavni tajnik UN-a. (* 1922.).

.

Blagdani 
 Imendan: Julijana, Onezim, Miljenko.
 Dan državnosti u Litvi (1918.)
 Sveti Simeon i Ana; Sveti Jakov, Arhiepiskop srpski
.

Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar

Dani u godini
1. 2.

Dani - Godine
prethodni dan - sledeći dan

1. veljače/februar (1. 2.) je 32. dan godine po gregorijanskom kalendaru.
Do kraja godine ima još 333 dana (334 u prijestupnoj godini).

Događaji 
 1748. — Novi Sad ukazom carice Marije Terezije dobio je status slobodnog kraljevskog grada.
 1796. — Glavni grad Gornje Kanade premješten je iz Newarka (sada Niagara-on-the-Lake) u York (sada Toronto), koji je procijenjen manje ranjivim na napad Sjedinjenih Država.
 1884. — Izdan je prvi svezak Oxford English Dictionary.
 1896. — Premijera Puccinijeve opere "La Boheme" u Torinu (Italija).
 1918. — Rusija usvojila Gregorijanski kalendar.
 1918. — Počeo je ustanak bokeljskih mornara u Boki Kotorskoj (Crna Gora).
 1946. — Norveški političar Trygve Lie izabran je za prvog generalnog tajnika UN-a.
 1958. — Egipat i Sirija ujedinjeni su u Ujedinjenu Arapsku Republiku.
 1974. — U požaru u 25-katnoj uredskoj zgradi "Joelma" u Sao Paulu (Brazil) poginulo je 189 osoba.
 2003. — NASA-in Space Shuttle Columbia raskomadao se nad Teksasom tijekom povratka u Zemljinu atmosferu u svojoj 28. i završnoj misiji.
 2005. — Stupio je na snagu Sporazum o stabilizaciji i pridruživanju što ga je Hrvatska potpisala s Europskom unijom.
 2018. - U gvatemalskim prašumama arheolozi su otkrili preko 60 000 majanskih građevina.

Rođenja 
 1894. — John Ford, američki redatelj († 1973.).
 1901. — Clark Gable, američki Filmski glumac († 1960.).
 1903. — Omer Mujadžić, hrvatski i bosanskohercegovački slikar, član umjetničke grupe Zemlja i profesor na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu (1931. – 1973.).  († 1991.).
 1915. — Stanley Matthews, engleski nogometaš i nogometni trener († 2000.).
 1918. — Muriel Spark, škotska spisateljica romana († 2006.).
 1922. — Renata Tebaldi, slavna italijanska operska pjevačica († 2004.).
 1931. — Boris Jeljcin, ruski političar i predsjednik († 2007.).
 1932. — Vanja Drach, hrvatski filmski glumac († 2009.). 
 1967. — Aleksandar Dunić, srpski filmski i pozorišni glumac. 

 1968. — Hannes Trinkl, austrijski alpski skijaš
 1969. — Gabriel Batistuta, argentinski nogometni reprezentativac.
 1971. — Zlatko Zahovič, bivši slovenski nogometaš. 
 1972. — Christian Ziege, umirovljeni njemački nogometaš. 

 1979. — Juan, brazilski nogometaš. 
 1980. — Kenan Hasagić, bivši bosanskohercegovački nogometaš. 
 1983. — Iveta Benešová (Melzer), češka teniserka. 

 1987. — Giuseppe Rossi, talijanski nogometaš. 
 
 1990. — Duje Čop, hrvatski nogometaš. 
.

Smrti  
 1957. — Friedrich Paulus, časnik Njemačke vojske od 1910-ih do 1945. godine. (* 1890.). 

 1966. — Buster Keaton, američki redatelj i glumac (* 1895.).
 2002. — Hildegard Knef, njemačka glumica, pjevačica, pjesnikinja i književnica (* 1925.).
 2007. — Gian Carlo Menotti, italijansko-američki kompozitor i libretista (* 1911.)
 2014. — Luis Aragonés, španjolski nogometni izbornik i igrač (* 1938.). 
 2017. — Dušan Karpatský, češki pisac, kroatist, književni povjesničar i antologičar (* 1935.). 

.

Blagdani 
 Imbolc i Dan sv. Brigite u Irskoj.
 Prepodobni Makarije Egipatski; Sveti Marko Efeski.

Vidi takođe: Godišnji kalendar - Dnevni kalendar

Izvori 

Dani u godini
Kansai Telecasting Corporation

Kansai Telecasting Corporation (KTV, 関西テレビ放送株式会社, Kansai Terebi Hōsō Kabushiki Gaisha, nadimak: Kansai TV (関西テレビ, Kansai-terebi), Kantele (関テレ)) je TV stanica koja pripada Fuji News Networku (FNN) i Fuji Network Systemz (FNS), a kojoj je sjedište u Osaki u Japanu. Znak za TV-stanicu je HachiEmon(ハチエモン). Kansai TV je kompanija povezana s Hankyu Hanshin Holdings Group koja pripada Hankyu Hanshin Toho Groupu.

Uredi 
 Sjedište - 2-1-7, Ogimachi, Kita-ku, Osaka, Japan
 Tokijski ured - Jiji Tsushin Building, 5-15-8, Ginza, Chuo-ku, Tokyo, Japan
 Pod-stanica Nagoya - Telepia, 1-14-25, Higashi-Sakura, )Higashi-ku, Nagoya, Japan

Web-stranice 
 http://www.ktv.co.jp/ - Službena stranica na japanskom
 http://www.ktv.co.jp/e/  - Službena stranica na engleskom

TV-stanice u Japanu
Kita-ku, Osaka

Kita (北区 Kita-ku) je jedna od 24 četvrti grada Osaka u Japanu.

Znamenitosti

Umeda 

 Nishi-Umeda
 Herbis OSAKA
 Herbis ENT
 Hilton Plaza East
 Hilton Plaza West
 Stanica Near Osaka 
 Acty Osaka
 Yodobashi Camera Multimedia Umeda
 Umeda Sky Building

ostali 
 Dječji park Ogimachi
 Kids Plaza Osaka
 Tenjimbashisuji Shotengai (najduža pokrivena trgovačka ulica u Japanu)

Eksterni linkovi 

 Službena stranica Kite  

Osaka
Luke Woodham

Luke Woodham (rođen 5.2. 1981.) je osuđeni američki ubica i bivši stanovnik grada Pearl (Mississippi) u državi Mississippi koji je godine 1997. ubio troje ljudi, uključujući vlastitu majku, te ranio njih 7. Trenutno služi kaznu doživotnog zatvora.

1.10. 1997. je tada 16-godišnji učenik Luke Woodham brutalno pretukao i izbo nožem vlastitu majku, 50-godišnju Mary Woodham. Nakon što je ona od ozljeda preminula, uzeo je pušku te je sakrio ispod dugog kaputa. Potom se dovezao do svoje srednje škole gdje je otvorio vatru na učenike. Tom prilikom je ubio svoju bivšu djevojku Christinu Menefee i njenu prijateljicu Lydiu Dew, a ranio je još 7 ljudi.

Njegov ubilački pohod je zaustavio pomoćnik direktora škole Joel Myrick, koji se uspio dočepati pištolja iz svog automobila te razoružati mladog Woodhama. Kada ga je upitao zašto je učinio takvo krvoproliće, Woodham je Myricku rekao "Život mi je nanio nepravdu, gospodine".

Woodham je priznao ubistvo i ranjavanje svojih kolega, ali ne i majke, rekavši da se ne sjeća tog incidenta. Suđeno mu je dva puta - za napad na školu i ubistvo majke - i oba slučaja je tvrdio da je bio neuračunljiv prilikom počinjenja zločina. Porote su ga oba slučaja proglasile krivim, te je osuđen na doživotni zatvor.

Woodhamov zločin je bio jedan od mnogih slučajeva oružanih napada na škole koji su dobili na učestalosti i medijskoj pozornosti u SAD u drugoj polovici 1990-ih.

Eksterni linkovi 
 Court TV Online - Mississippi vs Woodham
 Woodham Updates (Final conviction)
 CNN - Teen guilty in MIssissippi school-shooting
 Mississippi Department of Corrections file on Luke Woodham

Woodham, Luke
Pearl, Mississippi

Pearl je grad u Okrugu Rankin američke države Mississippi. Godine 2000. je imao 21.961 stanovnika.

Danas je Pearl rastuće naselje preko rijeke Pearl s drugu stranu grada Jacksona u Mississipiju. Predstavlja 13. po veličini grad u državi. U njemu je smješten novi bejzbol tim - Mississippi Braves - koji se preselio iz grada Grinvila u Južnoj Karolini prije početka sezone 2005. Tim je AA-pridruženi klub Atlanta Bravesa.

Geografija 
Pearl je smješten na  (32.271979, -90.105266).

Prema Birou za popis stanovništva, grad je imao ukupnu površinu od 57,1 km² (22.0 mi²). 56,5 km² (21,8 mi²) od toga je kopno a 0,6 km² (0,2 mi²) (1,00%) voda. Susjedni gradovi su Flowood i Brandon.

Historija 

Pearl je pažnju američkih i svjetskih medija privukao kada je 1.10. 1997. u lokalnoj srednjoj školi 16-godišnji Luke Woodham ubio 2, a ranio 7 učenika, nakon što je prije toga bio ubio vlastitu majku.

Danas je lokalna škola poznata po korištenju zaštitara kao i striktnoj primjeni pravila o odijevanju i ponašanju kako bi se spriječilo nasilje i konfliktne situacije.

Demografija 
Po popisu iz 2010. godine broj stanovnika je 25.092, što je 3.131 (14,3 %) stanovnika više nego 2000. godine.

Reference

Literatura

Vidi još 

 Spisak gradova u SAD po broju stanovnika
 Najveći gradovi u SAD po decenijama
 Spisak saveznih država i teritorija SAD po broju stanovnika
 Sjedinjene Američke Države
 Amerikanci (nacija)
 Historija Sjedinjenih Američkih Država

Vanjske veze 

 United States Census Bureau

Gradovi u Misisipiju
Creutzfeldt–Jakobova bolest

Krojcfeld-Jakobova bolest (Creutzfeldt-Jakobova bolest) je rijetka, degenarativna bolest mozga. Pretpostavlja se da je izazvana proteinskim infektivnim partikulima zvanim prioni. Prioni su čestice sitnije od virusa, a izgrađeni od vrlo otpornih bjelančevina.

Ukoliko se javi kod goveda zove se bovina spongiformna encefalopatija ili bolest kravljeg ludila, a ukoliko kod čovjeka onda se zove Creutzfeldt–Jakobova bolest. Obje vrste bolesti mogu se prenijeti s jedne vrste na drugu: sa životinje na životinju, sa životinje na čovjeka ili s čovjeka na čovjeka i to kroz hormon rasta, presađivanjem rožnice i sl.

Krojcfeld-Jakobova bolest je vrsta spongioformne encefalopatije (jedne od varijanti tzv. prionskih bolesti). Ovo je veoma teško neurodegenerativno oboljenje koje se uvek završava smrtnim ishodom, a javlja se najčešće kod ljudi starijih od 60 godina.

Etiologija 

Za prenos spongioformnih encefalopatija odgovorni su prioni. To su proteini bez nukleinske kiseline, a inače su uobičajeni sastojci ćelijskih membrana. U oko 85% slučajeva nije poznato kako nastaje bolest, u manjem broju slučajeva se radi o mutaciji gena za prione, eventualno se može preneti prilikom transplantacije sa zaraženog na zdravog čoveka ili tokom nekih terapijskih i dijagnostičkih procedura. Prion se nagomilava u mozgu, dovodeći do oštećenja i propadanja nervnih ćelija, glioze (formiranja ožiljnog tkiva na mozgu) i izražene vakuolizacije koja mozgu daje sunđerast izgled.

Bolest se završava letalno, a traje u proseku oko 4-5 meseci.

Klinička slika 

Početni simptomi su: nesanica, depresija, smetenost, promene ponašanja, problemi sa pamćenjem, vidom i ravnotežom. Sa napredovanjem bolesti, sve je izraženija demencija i javljaju se mioklonusi (nagle, kratke, neritmične, neusklađene i brze kontrakcije delova ili čitavih mišića i mišićnih grupa). Kasnije manifestacije mogu uključivati nevoljne pokrete, halucinacije, gubitak koordinacije, izmenjeno stanje svesti, komu i sl.

Dijagnoza i lečenje 

Dijagnoza se postavlja na osnovu anamneze, kliničke slike, kliničkog pregleda, elektroencefalografije, nuklearne magnetne rezonance, komjuterizovane tomografije i biopsije.

Ne postoji poseban vid lečenja, odnosno terapija je samo simptomatska.

Reference

Izvori 
 Stetoskop.info, Krojcfeld-Jakobova bolest, Pristupljeno 26. 8. 2010.

Spoljašnje veze 
 Kemal Dizdarević: Krojcfeld-Jakobova bolest 
 Creutzfeldt–Jakob Disease Foundation 
 The National Creutzfeldt–Jakob Disease Surveillance Unit (NCJDSU) in UK 
 What is Creutzfeldt–Jakob disease (CJD)?  

Neurodegenerativne bolesti
Infektivne bolesti
Psihijatrijske dijagnoze
Goveđa spongiformna encefalopatija

Goveđa spongiformna encefalopatija, poznata po engleskoj skraćenici BSE za Bovine spongiform encephalopathy) kao i po daleko popularnijem nazivu "bolest ludih krava" ili kravlje ludilo, je smrtonosna, neurodegenerativna bolest goveda, koja se širi infekcijom na način koji je iznenadio biologe koji su ga otkrili krajem 20. vijeka. Iako nikada nije ubijala stoku u razmjerima drugih stočnih bolesti, kao što su slinavka i goveđa kuga, BSE je izazvao veliku pažnju jer je izgledno da se može prenijeti na ljude; smatra se da je uzročnik varijante Creutzfeld-Jakobove bolesti (vCJD), nekad zvane nova varijanta Creutzfeldt-Jakobove bolesti (nvCJD), bolesti koja uništava ljudski mozak.

Eksterni linkovi 

Opći/vijesti
 HowStuffWorks Craig C. Freudenrich, Ph.D.
 Scientific American article 
 Mad Cow Disease Charity Donations Help support research on BSE and CJD
Vladine stranice
 APHIS - BSE Information - U.S. Department of Agriculture
 Congressional Research Service (CRS): Read Reports regarding Mad Cow Disease
 Canadian BSE FAQs  - Canadian Food Inspection Agency
 BSE Homepage  - Department for Environment, Food and Rural Affairs (UK)
 UK government inquiry into BSE from discovery to 1996 
 UK Creutzfeldt-Jakob Disease Surveillance Unit
 British Medicines Control Agency statement  PDF - (Excerpts cited above.)
 BSE Resources  - Food Safety.gov
 Impact of BSE on U.S. Economy  - Economic Research Service
 Mad Cow FAQs  - Massachusetts Public Health
 BSE (Mad Cow Disease) - Health Canada
 List of prohibited substances in ruminant feed - U.S. Code of Federal Regulations
 Bovine Spongiform Encephalopathy in North America - enumeration of reported cattle incidents.
Consumer/Health Groups
 Mad Cow Disease News and Information - Organic Consumers Association
 Pediatrician's Evaluation of BSE Risk- About.com
 Mad Cow Information - Bureau for National Affairs

 Mad Cow FAQs - Food Safety Network
 Human BSE Foundation  - Charity Providing Support for Families of CJD Victims
 BSE FAQs  - International Food Information Council

 Pets and Mad Cow Disease  - BSE Information for pet owners
 Mad Cow USA - Center for Media and Democracy
 Choosing Safer Beef to Eat  - Center for Science in the Public Interest
 Consumers Union says USDA cut in Mad Cow testing 90 percent - July 2006

Naučno-istraživačke stranice
 BSE and blood transfusion (The Lancet - Vol. 368, Issue 9552, 09 December 2006, Pages 2061-2067)
 'BSE The Facts' book site and links

 BSE update - Prion Data News

 Mad Cow Information - North Dakota State University 
 BSE Information Center  - Iowa State University
 The Origins of BSE - Mark Purdy

Stočarske/mesarske stranice
 BSE News & Information  - American Association of Meat Processors

 Livestock Feed Industry News - American Feed Industry Association
 Daily BSE Updates  - Canadian Cattlemen's Association

 BSE: environmental causation? 

Umjetničke stranice
 Mad Cow Desease Related Art - Alejandro Fuentes Artwork
  - Gallery showing Mad Cows

Neurologija
Prioni
Bolesti životinja
Zarazne bolesti
Promise Keepers

Promise Keepers (srpskohrvatski Održavatelji obećanja) je međunarodna kršćanska organizacija za muškarce sa sjedištem u Denveru u američkoj državi Colorado. Sebe opisuje kao "organizaciju temeljenu na Kristu koja nastoji muškarce dovesti Isusu Kristu kao njihovom Spasitelju i Gospodinu, te im tako pomoći da se razviju kao kršćani". Promise Keepers promiču gledište da muževi imaju odgovornost biti poglavari domaćinstva na nježan i ljubazan način, slijedeći primjer Isusa Krista, te da se žene trebaju dobrovoljno prepustiti vodstvu svojih muževa.

Organizaciju je 1990. godine osnovao Bill McCartney, bivši trener football tima Univerziteta Colorado. Namjera mu je bila da matičnom stadionu tima održava zborove na kojima bi kršćanske sportaše nastojao podučiti što znači biti pravi kršćanski muškarac. Prvi takav zbor je održan u julu 1990. godine, a organizacija je s vremenom narasla pa je prilikom prve službene konferencije imala 4200 članova. 

Organizacija je nastavila rasti tako da je 4.10. 1997. u Washingtonu organizirala Stand in the Gap: A Sacred Assembly of Men, zbor na kome je sudjelovalo preko milijun ljudi te koji se smatra jednim od najvećih javnih okupljanja u američkoj historiji. 

Međutim, od godine 1998. organizacija se našla u financijskim problemima. 

Promise Keepers su bili predmetom žestokih kritika od strane feministkinja, koje ih smatraju opasnošću po prava žena. Dio američke javnosti, pogotovo lijevo orijentirane, drži da tom organizacijom dominiraju konzervativni bijeli protestanti iz srednje klase.

Međutim, Promise Keepers su kritizirani i od strane nekih konzervativnih protestantskih krugova, s obzirom da je svjetonazor koji promiču navodno previše "ublažen" te u neskladu s dosljednim tumačenjem Biblije.

Izvori

Vanjske veze 
 Promisekeepers.org
 Seven Promises of a Promise Keeper  (from their website)
 ReligiousTolerance.org's article on the Promise Keepers  
 Barry Yeoman, The New Men's Movement, New Woman
 Tricia Tillin, et al, Promise Keepers  A series of articles criticizing the group from a conservative Evangelical perspective.
 Criticisms levied against Promise Keepers.
 Promise Keepers 2007 Schedule 

Američke organizacije
Hrišćanstvo ili kršćanstvo u SAD
Timarion

Timarion (grč. Τιμαρίων) je naslov jedne vizantijske satire, čiji je autor nepoznat i koja je verovatno napisana sredinom 12. veka.

Ova imitacija Lukijana, obrađuje temu puta u podzemni svet, temu silaska u Had. Neposredan uzor je Lukijanova Nekiomantija, tj. Razgovori mrtvih. Ovde preovlađuje humorističko-satirički ton i slobodan stav u odnosu na hrišćanstvo. U tome je srodan Filopatrisu, satiri iz 10. veka koja predstavlja kombinovani dijalog i monolog sa nategnutom raspravom između paganstva i hrišćanstva. Zbog takvog je tona Timarion naišao na oštru osudu crkvenih i ortodoksnih krugova uopšte. 

Spis o Timarionovom silasku u Had započinje njegovim putovanjem u Solun, gde prisustvuje svečanostima povodom dana sv. Dimitrija. Po povratku u Carigrad žestoko oboli, pa ga pogrebnici (νεκραγωγοί), misleći da je umro, odnose u podzemni svet, gde on nailazi na klasičan dekor paganskog pakla. Međutim, on mora da se pojavi pred sudom u Hadu, u kome, pored Minosa, zasedaju Asklepije, Hipokrat i drugi lekari, pa zatim car Teofil u pratnji svog anđela čuvara. Naravno, Timariona vraćaju na zemlju, ali on koristi svoju posetu da dobaci nekoliko zajedljivih primedbi onima koje prepoznaje. On se podsmeva Pselovom govoru u kome je Konstantin IX Monomah bio upoređen sa Kraljem-Suncem. U paklu je on razgovarao i sa svojim učiteljem retorike, koji mu je priznao da je mršava hrana koju tu dobija zdravija od obilnih ručkova na koje su ga carevi pozivali. Video je i velike antičke filozofe koji su odbacili Diogena smatrajući ga cinikom, dok su Jovana Itala smatrali Galilejcem.

Knjige 12. vijeka
Istočnorimska književnost
Satira
Authority control 2
Mazaris

Mazaris (grč. Μάζαρις, 14–15. vek) bio je vizantijski pisac, o kome se zna samo to da je autor jedne satire u rukopisima naslovljene Mazarisov put u Had. Njegov identitet i lično ime ostaju nam nepoznati, premda je bilo mnogo pokušaja da ga se poistoveti s nekoliko poznatih istorijskih ličnosti istoga imena, od kojih je jedan Manojlo Mazaris, koji je sastavljao himne i zauzimao položaj solunskog protonotarija, a drugi Maksim Mazaris, koji je bio monah i autor jednog spisa o gramatičkim pravilima. Prema jednoj drugoj hipotezi, međutim, i ova dva imena zapravo se odnose na jednu istu osobu. Zbog ove nepoznanice, autor Puta u Had naziva se jednostavno "Mazaris", za šta se pretpostavlja da je njegovo prezime.

Mazarisov put u Had je verovatno najgora imitacija Lukijana za koju se zna, i ujedno najniži domet ove vrste vizantijske književnosti. U ovom se pamfletu razotkrivaju i osuđuju intrige čija je pozornica bio dvor Manojla II Paleologa i upozorava car na podlost stanovnika Peloponeza. Pisac tog pamfleta priča kako ga u paklu dočekuje retor i carski sekretar Manojlo Holobol, kome on prenosi sve novosti sa dvora. Njegov sagovornik mu savetuje da se vrati na zemlju i da se povuče na Peloponez, gde – on to kaže ironično – nije teško steći bogatstvo. Mazaris je taj pamflet pun mržnje, u kome su i najveće ličnosti okaljane blatom, poslao caru u vreme kada je Manojlo II napuštao Peloponez posle jedne inspekcije.

Veruje se da je Mazarisov put u Had napisan između januara 1414. i oktobra 1415. godine. Delo sadrži elemente društvene satire uperene protiv vladajuće vizantijske elite, ali donosi i informacije o nižim društvenim slojevim na Peloponezu, uključujući i napomene o različitim etničkim grupama koje su tamo živele. U jednom fiktivnom pismu Mazaris navodi "Lakedemonjane, Italijane, Peloponežane, Slovene, Ilire, Egipćane i Jevreje" kao stanovnike oblasti oko Mistre. Zatim se svaka od ovih grupa opisuje (uglavno negativnim) etničkim stereotipima. Od njih se "Lakedemonjani" lako prepoznaju kao Cakonjani, "Italijani" kao pripadnici različitih grupa doseljenog zapadnoevropskog stanovništva, posebno mletačkog i đenovskog, "Peloponežani" kao Grci, "Iliri" kao Albanci, a "Egipćani" kao Romi.

Izvori

Literatura 
 Mazaris: Mazaris' Journey to Hades: or, Interviews with dead men about certain officials of the imperial court. Greek text with translation, notes, introduction and index. (Seminar Classics 609). Buffalo NY: Dept. of Classics, State University of New York at Buffalo, 1975.
 R. Romano (ed.): La satira bizantina dei secoli XI-XV. Turino: Unione Tipografica, 1999
 E. Trapp: Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. Vienna, 1985.

Eksterni linkovi 
 Byzantine Sources in Translation

Istočnorimski pisci
Authority control
Palada

Palada (grč. Πάλλαδας, 4. vek) bio je poznogrčki odnosno ranovizantijski pesnik, koji je živeo u egipatskoj Aleksandriji. Sve što se o njemu zna jeste ono što je sam zaapisao u 151 epigramu sačuvanom u Palatinskoj antologiji, u kojoj se nalazi još dvadeset tri epigrama saučava pod njegovim imenom, ali je njihovo autorstvo nesigurno. Paladine pesme ukazuju na autora koji je bio paganski učitelj primoran da živi u jednom hrišćanskom gradu te toliko ogorčen zbog supruge da ga se gotovo može smatrati mizoginom.

Jedan od epigrama koji mu pripisuje Maksim Planud predstavlja eulogiju (pohvalu) o slavnoj Hipatiji, kćerki Teona iz Aleksandrije, koja je tragično okončala život 415. godine. Jedan drugi epigram nastao je tokom zajedničke vladavine careva Valentinijana i Valensa ((364-375), a postoji i epigram koji govori o uništenju Bejruta (9.27), koji se ne može datirati sa sigurnošću. Jedan anonimni epigram (Pal. Anth. 9.380) govori o Paladi kao čoveku visoke poetske reputacije. 

Palada je najveći pisac epigrama kojeg je dao poklasični period grčke književnosti. On je dete prelaznog perioda, njegova je Aleksandrija odavno crkveno-hrišćansko središte starog sveta Istoka i istovremeno bastion jednog obrazovanja koje je duboko ukorenjeno u paganskom helenizmu. Upravo ambivalencija nekih njegovih epigrama – tipično je da ispitivači stalno misle da se moraju opredeliti između "paganskog" ili "hrišćanskog" – odslikava ovo vreme i njegovu problematiku. Privržen antičkom grčkom idealu obrazovanja (παιδεία), on cilja na jednog čoveka koji želi da odabere i ovo obrazovanje i rimsku administraciju i koji veruje da se jedno s drugim može spojiti. Slikom o dva sedišta, nebeskom tronu filozofa i srebrnoj stolici (sella curulis) rimskog službenika, on pogađa ono što je tištalo mnoge njegove savremenike formirane u grčkom obrazovanju, a posebno retora Libanija:

Ti, koji si sedeo na nebeskom tronu,
priželjkivao si srebrni tron. O sramote!
Još juče si bio bolji i uzvišen, a danas si mnogo gori.
Uspni se do dubina, ti koji si se sunovratio u visine.

Puni su rezignacije stihovi u kojima piše o svetilištu boginje Tihe koje je pretvoreno u krčmu:

Kako vidim, stvari su dobile strašan preokret,
a Tiha-sreća sada jako je nesrećna.

Palada sigurno ni u kom slučaju ne deli verovanje prostih pagana u obličja bogova od mermera i bronze. Frivolan odnos prema idolima nije ništa novo, kao na primer kada gleda kako tope jednu bronzanu statuu vatrenog Erosa da bi je upotrebili ko zna za šta:

Bronzani, vatreni Eros u vatru je pretvoren:
od njega je sada postao tiganj:
ne bez razloga, zato što i sam gori na vatri.

Ono što se, i pored svih poremećaja, uspona i padova ne menja, to je zlehuda sudbina njega kao učitelja koji je primoran da se svađa sa roditeljima koji mu duguju novac za školarinu svoje dece. Dosta mu je više primitivne egzegeze Homera u osnovnoj školi, koja ne proizvodi ništa naročito:

Gramatičareva kćerka iz ljubavi je rodila:
muško ili žensko? Ne, nastao je samo jedan neutrum!

Starogrčki pisci
Istočnorimski pisci
Authority control
Charlotte, North Carolina

Charlotte je najveći grad u Sjevernoj Karolini i 18. grad po veličini u Sjedinjenim Američkim Državama, od 610 949 stanovnika (po procjeni iz 2005. godine). Metropolitansko područje Charlotte (MSA) je imalo procijenjenih 1 583 016 stanovnika 2006. godine. Godine 2005. Charlotte-Gastonia-Salisbury kombinirano statističko područje (CSA) imalo je 2 120 745 stanovnika u regiji. Grad Charlotte je 1. 01. 2007. procijenio svoj broj stanovnika na 664 342, što ga čini jednim od najbrže rastućih gradova u SAD.

Charlotte je administrativni centar Okruga Mecklenburg, a smješten je u južno-centralnoj Sjevernoj Karolini, u blizini granice s Južnom Karolinom. Ima nadimak The Queen City (Kraljičin grad) (koji dijeli s Cincinnatijem i Buffalom), a on dolazi od toga da je ime (isto kao i okrug) dobio u počast kraljice Charlotte od Mecklenburga, supruge britanskog kralja Georgea III. Nakon što je iz grada istjeran zbog oštrog otpora britanskog okupaciji za vrijeme rata za nezavisnost, general Cornwallis je Charlotte nazvao "osinjim gnijezdom pobune." Stanovnik Charlotte se u lokalnom govoru naziva Charlottean (IPA: ).

Reference

Literatura

Vidi još 

 Spisak gradova u SAD po broju stanovnika
 Najveći gradovi u SAD po decenijama
 Spisak saveznih država i teritorija SAD po broju stanovnika
 Sjedinjene Američke Države
 Amerikanci (nacija)
 Historija Sjedinjenih Američkih Država

Vanjske veze 

 Carolina Renaissance Festival official website 
 Official Charlotte-Mecklenburg County NC website
 Charlotte Forum - Forum discussig Charlotte - Relocation Information
 Charlotte Area Transit System (CATS) 
 Charlotte News Station
 Charlotte Crime Independent blog detailing crimes in Charlotte
 Charlotte Nightlife Interactive online guide devoted to nightlife in Charlotte
 Charlotte MLS Information on Charlotte's multiple listing service
 University of North Carolina Charlotte
 Official Charlotte-Mecklenburg County NC website
 Charlotte Chamber of Commerce
 Charlotte Regional Partnership
 Charlotte's Center City (downtown area) 
 Charlotte-Mecklenburg School System Charlotte school information
 Charlotte Observer Charlotte Newspaper
 Charlotte Business Journal
 Charlotte Real Estate 
 Visit Charlotte--Charlotte Convention and Visitors Bureau 
 The Charlotte-Mecklenburg Story a local history website
 Charlotte Forum Active online community with a focus on relocation to Charlotte
 Charlotte Community Services (run by the City of Charlotte & Mecklenburg County)
 Charlotte GIS 
 Charlotte Property Tax Records Public property tax records database
 

Gradovi u Severnoj Karolini
Kraljevska himna

Kraljevska himna je naziv za patriotsku pesmu koja nalikuje državnoj himni ali eksplicitno slavi monarha ili kraljevsku porodicu. Kraljevske himne obično se izvode na ceremonijama kojima prisustvuje monarh ili tokom drugih događaja koji su povezani s monarhom.

Primeri 
 "God Save the Queen" je kraljevska himna Ujedinjenog Kraljevstva, Kanade, Australije i drugih komonveltskih kraljevstava. U Novom Zelandu i God Save the Queen i God Defend New Zealand su zvanične državne himne, premda se u poslednje vreme himna "God Save the Queen" izvodi uglavnom samo kada su prisutni kraljica ili drugi članovi britanske kraljevske porodice.
 "Kungssången", Kraljeva pesma, je švedska kraljevska himna.
 "Kong Kristian", Kralj Kristijan, je danska kraljevska himna.
 "Marcha Real", Kraljevski marš, je državna himna Španije.
 "Phleng Sansoen Phra Barami" je kraljevska himna Tajlanda.
 "Kongesangen" je norveška kraljevska himna, a predstavlja adaptaciju himne God Save the Queen, čiju melediju takođe koristi. 
 "Боже, Царя храни", Bože čuvaj cara, doslovno Bože, drži cara, bila je državna himna himna Ruskog carstva do 1917. godine. Još uvek se koristi u nekim krugovima ruske dijaspore.
 "Bože pravde" bila je državna himna Kraljevine Srbije. Za državnu himnu Republike Srbije proglašena je 2006. godine, nakon što je ova republika stekla nezavisnost, ali je iz ove nove verzije uklonjeno svako pominjanje kralja.
 "Ubavoj nam Crnoj Gori" bila je državna himna Kraljevine Crne Gore, koja je proslavljala i monarha ove države.
 "Gott erhalte Franz den Kaiser" bila je himna bivšeg Austro-Ugarskog Carstva.

Državne himne
Wells Fargo

Wells Fargo & Co. () je diversificirana kompanija za financijske usluge u SAD zajedno s podružnicama za potrošačke financije u Kanadi i Portoriku.

Sjedište joj je u San Franciscu u Kaliforniji (njena banka, Wells Fargo Bank, N.A., je zakonski registrirana u Sioux Fallsu u Južnoj Dakoti). Wells Fargo je rezultat spajanja kalifornijske Wells Fargo & Co. i Norwest Corporationa iz Minneapolisa godine 1998. Nova kompanija je odlučila zadržati ime Wells Fargo, kako bi iskoristila 150-godišnju historiju široko poznatog imena Wells Fargo kao i njenog zaštitnog znaka poštanske kočije. Nakon spajanja, kompanija je zadržala sjedište u San Franciscu.

Dana 31.12. 2006. Wells Fargo je imao 6.062 poslovnica, s preko 23 miliona klijenata i 158.000 zaposlenika.

Vanjski linkovi 
 Wells Fargo corporate About page
 Wells Fargo Location Finder
 An independent Wells Fargo Location Finder
 Wells Fargo history FAQ 
 WFC: Profile for WELLS FARGO & CO (Yahoo! Finance)
 WFC: stock quote & chart for WELLS FARGO & CO  (Gstock)
 Wells Fargo Blogs  An index of blogs by Wells Fargo.
 wellsfargoproblems.org  Claims of predatory lending by WF, from the ACORN organization
 Loomis Fargo 
 Wells Fargo Corporate Social Reposponsibility 
 Wells Fargo’s Corporate Citizenship Report 
 Discussion of the second largest cash robbery in U.S. history at the Charlotte, NC office of Loomis-Fargo

Bilješke 

Banke
Američke kompanije
James L. Brooks

James L. Brooks (9. 5. 1940.) je američki producent, pisac i filmski režiser nagrađen s tri Oscara i devetnaest Emmyja i Zlatnih globusa.

Najpoznatiji je kao producent televizijskih hit-serija kao The Mary Tyler Moore Show, The Simpsons (za koju je stvorio brojne likove kao porodicuBouvier), Rhoda i Taxi. Njegov najpoznatiji film je Terms of Endearment, za koga je dobio tri Oscara godine 1984.

Vanjske veze 

 
 Gracie Films Website

The Simpsons
Dobitnici i dobitnice Zlatnog globusa za scenario
Dobitnici i dobitnice Oscara za režiju
Gradnulica

Gradnulica je do 18. veka bilo selo pokraj Bečkereka, a danas je najveći kvart Zrenjanina.

Historija 
Gradnulica je osnovana tokom Srednjeg vijeka na obalama Begeja. Većinu stanovništva činili su Srbi. Postoji priča o pravoslavnom manastiru koji se nalazio na mjestu današnje Vavedenske pravoslavne crkve. Ime manastira je bilo Drenovac, i bio je okružen dubokom šumom. Jedan od najpoznatijih svestenika bio je Rafailo Banatski , misionar iz manastira Hilandar, sa Svete gore. Njegov grob nalazi se u kapeli pokraj crkve, i mesto je hodočašća mnogih pravoslavnih vernika. Ovo mesto, gde se nalazi Vavedenska crkva, bilo je, i dalje je istorijsko središte Gradnulice.

Ime 
Postoji nekoliko teorija oko imena. Istiričari veruju da reč Gradnulica dolazi od dve reči; prva je gradna od reči gradina (u smislu "greda") a druga reč je ulica. To znači da bi reč Gradnulica mogla značiti ulica na gredi, jer je Gradnulica do 18. godine bila poluotok, okružena rekom Begej. Takođe, današnja glavna ulica u Gradnulici, Ulica cara Dušana nalazi se na najvišoj tački Gradnulice, na sredini nekadašnjeg poluotoka.

Crkve 
Postoje dvije crkve u Gradnulici:
 Vavedenska crkva ili Hram vavedenja presvete Bogorodice, podignuta 1777. godine;
 Slovačka evangelička crkva, podignuta 1837. godine.
Obe crkve nalaze se u Ulici cara Dušana.

Zrenjanin
Mješovite borilačke vještine

Miješane borilačke vještine (engleski: mixed martial arts, MMA) je naziv za borilački sport u kome se koriste različite borilačke tehnike, uključujući udarce i hvatanje. Izraz "miješanje borilačke vještine" se također koristi za stil borilačkih vještina; v. Hibridne borilačke vještine.

Moderne miješane borilačke vještine su se pojavile godine 1993. s prvenstvima u Ultimate Fightu, temeljenim na konceptu da se različiti stilovi borbe moraju suprotstaviti jedan drugom u natjecanju s minimalnim pravilima, kako bi se pokušalo ustanoviti koji je sistem efektivniji u pravoj borbi pravila. Kasnih 1990-ih i ranih 2000-ih, natjecanja MMA su uvela dodatna pravila kako bi zaštitila natjecatelje i učinila sport prihvatljivijim, dok se istovremeno nastojalo što je moguće više očuvati originalni koncept borbe bez ograničenja. Otkako su uvedene te promjene, natjecanja MMA su brzo napredovala, te su ustanovile rekorde gledanosti za pay-per-view TV-programe.

Historija modernog sporta se može datirati od vale tudo ("sve može") turnira borilačkih vještina koje je 1920-ih u Brazilu organizirala porodica Gracie, kao i ranih mečeva miješanih borilačkih vještina koje je održavao Antonio Inoki u Japanu 1970-ih. Natjecanja MMA su stekla pažnju međunarodnih medija i široki publicitet u SAD godine 1993., kada je Royce Gracie, borac brazilskog džiu-džicua dominirao prvenstvom u Ultimate Fightu, potakavši revoluciju u borilačkim vještinama, dok se godine 1997. u Japanu nastavak interesa za sport očitovao u stvaranju Borilačkih prvenstava PRIDE.

Bilješke

Literatura 
 Mixed Martial Arts  MMA CANADA
 Danaher, John; Gracie, Renzo. Phases of Combat . www.hkaustralia.com. URL pristup 11.2. 2006.
 
 Kallini, Christopher; Meyer, Rob. rec.martial-arts FAQ part 3 of 4. www.faqs.org. URL pristup 11. 2. 2006. 
 Kesting, Stephan. The MMA Formula: Striking + Takedowns + Groundwork. www.grapplearts.com. URL pristup 6. 2. 2006. 
 Pratt, Ryan Sport Specific Training for MMA (Mixed Martial Arts). www.grapplearts.com. URL pristup 6. 2. 2006. 
 Robson, David. Interview with MMA trainer Fred George . http://www.martialedge.co.uk. URL pristup 31. 5. 2006. 
</div>

 
Borilačke vještine
Rickson Gracie

Rickson Gracie (rođen u Brazilu, 20. 11. 1958) je majstor borilačkih vještina i borac miješanih borilačkih vještina koji ima crni pojas 7. stupnja u brazilskom džiu-džicu. On je član porodice Gracie: sin Helija Graciea, brat Roriona Gracieja, i polubrat boraca Roycea Graciea i Roylera Gracie. Rickson je pobjednik turnira Vale Tudo Japan godine 1994 i 1995. Uživa veliko poštovanje kako u porodici Gracie tako i zajednici zaljubljenika borilačkih vještina kao jedan od najčišćih boraca brazilskog džiu-džicua u posljednjih pola vijeka. Njegove jedinstvene vještine i tehničke inovacije mnogi smatraju neprevaziđenima.

Bilješke

Vanjske veze 

 Official website
 Review of the documentary "Choke" about Rickson Gracie, by DVD Verdict 
 Rickson Gracie on IMDB 

Brazilski majstori borilačkih vještina‎
Brazilski koreografi‎
Biografije, Rio de Janeiro
Nobuhiko Takada

Nobuhiko Takada (japanski: 髙田延彦, rođen 12. 4. 1962.) je japanski MMA borac i profesiomnalni hrvač. Najpoznatiji je po tome što je popularizirao shoto stil profesionanog hrvanja, kao i jedna od najvećih zvijezda Univerzalne hrvačke federacije i Union of Wrestling Force Internationala 1980-ih i 1990-ih. Također se natjecao u PRIDE-u i New Japan Pro Wrestlingu.

U PRIDE-u se jednom borio s Mirkom Filipovićem s neodlučnim rezultatom.

Eksterni linkovi 

 Professional MMA record
 PRIDE profile 

Japanski sportisti
Gori

Gori je industrijski (pretežno prehrambena i tekstilna industrija) i univerzitetski grad gruzijske oblasti Šida Kartli sa oko 50 000 stanovnika. Nalazi se na obroncima Kavkaza, na ušću reke Liahvi u Kuru, na nadmosrkoj visini od 588 m. Udaljen je 88 km zapadno od Tbilisija. Gori je u svetu poznat najviše po tome što je rodno mesto Josifa Visarionoviča Staljina.

Istorija 
Po arheološkim i numizmatičkim nalazima vidi se da je grad naseljen još u antičkom dobu. Grad se prvi put pominje tek u VII veku, a značajnije mesto u istoriji zauzima za vreme vladavine gruzijskog kralja Davida «Graditelja» (1089-1125) koji je proširio i uredio grad. U velikom zemljotresu 1920. godine grad je dosta uništen. Avgusta 2008. godine, grad se našao na meti ruske avijacije tokom rata u Gruziji 2008., a privremeno je bio i okupiran od strane ruske pešadije

Znamenitosti 

Najpoznatija znamenitost grada je Staljinov muzej, koji je napravljen tik pored njegove rodne kuće. Njegova rodna kuća je sačuvana, a nad njom je napravljen impozantni pokrov koji podseća na Grčke hramove.
 
U kompleksu muzeja se čuva i vagon iz voza kojim je Staljin putovao jer se plašio letenja. Oko muzeja je park oko koje su i sa leve i desne strane Staljinova ulica. Dve ulice se spajaju ispred muzeja u i postaju Staljinova avenija. 

          
Iznad grada je srednjovekovna tvrđava Goristsikhe, a u okolini su arheološki ostaci drevnog grada u kamenu Uplistsikhe, niza manastira od kojih je najznačajniji Atina Sionska i crkva Goridžvari u kojoj počiva glava sv. Đorđa.glava sv. Đorđa.

Eksterni linkovi 

 Foto galerija Staljinovog muzeja  - Kolin Gardm maj 2006.

Gradovi u Gruziji
Masakr u Sidi Daoudu

Masakr u Sidi Daoudu se dogodio u blizini sela Sidi Daoud blizu Siga, u blizini Orana u zapadnom Alžiru noću 12.10. 1997. 43 ljudi je ubijeno na lažnoj kontrolnoj točki alžirski snaga sigurnosti.

Eksterni linkovi 
 Country Analysis  - brief mention

Alžirski građanski rat
Andy Green

Komandant vinga Andy D Green OBE BA RAF (rođen 1962.), je britanski vojni pilot koji leti na F-4 Phantomu i Tornado F3u te koji se nalazi u zračnoj bazi RAF Wittering. Najpoznatiji je kao nositelj kopnenog rekorda u brzini te prva osoba koja je probila zvučni zid na kopnu. Dana 25. 9. 1997. je vozeći ThrustSSC razbio prethodni rekord u Black Rock Desertu (SAD), dosegavši 1149,3 km/h (714,144 mph). Dana 15. 10. je dosegao 1227,99 km/h (763,035 mph), prvi nadzvučni rekord (Mach 1,016).

Najnoviji izazov Andyja Greena bila je vožnja automobila JCB Dieselmax, s kojim je pokušao postići dizelski kopneni rekord u brzini i prijeći 480 km/h. Iskušavši vozilo u svojoj vlastitoj RAF-ovoj bazi u Witteringu, dana 22. 6. 2006. je razbio prethodni rekord od 380 km/h (236 mph) (postavljen u augustu 1973.), nakon što je postigao prosječnu brzinu od 529 km/h (328,767 mph) prilikom dva kruga u Bonneville Salt Flatsu u američkoj državi Utah. 24 sata kasnije Andy Green je razbio vlastiti rekord, ostvarivši brzinu od 563,418 km/h (350,092 mph) 23.8. 2006.

Povezano 
 ThrustSSC
 JCB Dieselmax

Britanski avijatičari
Kopneni rekord u brzini
ThrustSSC

Thrust SSC (SSC je engleska skraćenica za SuperSonic Car, Nadzvučni automobil) je britanski automobil s mlaznim pogonom koga su razvili Richard Noble, Glynne Bowsher, Ron Ayers i Jeremy Bliss, koji jopš uvijek drži kopneni rekord u brzini, postignut 15.10. 1997, kada je dosegao brzinu od 1.228 km/h (763 mph) te postao prvo kopneno vozilo koje je službeno razbilo zvučni zid, ako se zanemare ranije i nedokazane tvrdnje Budweiser Rocketa.

Automobil je vozio komandant vinga Andy Green u Black Rock Desertu u Nevadi (SAD). Pogon su mu davali dva forsaža Rolls-Royce Spey koja se koriste u britanski mlaznim lovcima F-4 Phantom II. Dug je 16,5 m (54 ft), širok 3,7 m (12 ft) i teži 10,5 tona (10.7 t). Dvostruki motori imaju potisak od 223 kN (50,000 lbf) te troše oko 4 imperijalnih galona u sekundi (18,2 l/s ili 4,8 američkih galona/s). Ako se koriste uobičajeni kriteriji za potrošnju goriva temeljeni na maskismalnoj brzini, potrošnja goriva je iznosila 5.500 l/100 km ili 0,04 mpg U.S.

Nakon što je rekord postavljen, Svjetski savjet za moto sportove je izdao sljedeće saopćenje: 
Svjetski savjet za moto sportove je homologirao novi kopneni rekord u brzini, postavljen od tima ThrustSSC na čelu s Richardom Nobleom i vozača Andyja Greena, dana 15.10. 1997. u Black Rock Desertu, Nevada (SAD). To je prvi put u historiji da je kopneno vozilo prešlo brzinu zvuka. Novi rekordi su:
 Leteća milja           1227,985 km/h (763,035 mph)
 Leteći kilometar   1223,657 km/h (760,343 mph)
U postavljanju rekorda, zvučni zid je bio razbijen i na sjevernoj i na južnoj pisti.
Pariz, 11.11. 12.12,3789
Godine 1983. Richard Noble je razbio kopneni rekord u brzini sa svojim ranijim vozilom Thrust2, koje je postiglo brzinu 1.018 km/h (633 mph). I ThrustSSC i Thrust2 se nalaze u Coventryjskom transportnom muzeju u Coventryju u Engleskoj.

Datum rekorda Andyja Greena je došao skoro pola vijeka i jedan dan nakon što je Chuck Yeager razbio zvučni zid u Zemljinoj atmosferi sa svojim eksperimentalnim raketnim avionom Bell X-1 14.10. 1947.

Nekoliko timova dan-danas nastoji razbiti taj rekord, na primjer North American Eagle project.

 Bilješke 

 Literatura 
 Richard Noble: Thrust: The Remarkable Story of One Man's Quest for Speed'', Hardcover: Partridge, 1998, ; Paperback: Bantam, 1999,

Vanjske veze 

 Official Thrust SSC website (no longer being updated)
 Photo-Diary by John Coppinger - including an aerial photo by Richard Meredith-Hardy showing the shockwave as ThrustSSC exceeds the speed of sound.
 ThrustSSC the car and the run
 Thrust SSC Photos Pictures from Blackrock, Nevada - 15th Oct 1997

1997
Automobili
Kopneni rekord u brzini
Historija Coventryja
Richard Noble

Richard Noble, OBE (rođen 6. 3. 1946. u Edinburghu u Škotskoj) je držao kopneni rekord u brzini, a kasnije bio direktor projekta ThrustSSC, koji trenutno drži kopneni rekord u brzini postavljen u Black Rock Desertu.

Njegovo vozilo s kojim je razbio rekord, Thrust2, putovalo je 633,468 mph. Thrust SSC, koga je vozio Andy Green, razbio je rekord s 763,035 mph ili Mach 1,02. Dobio je Segraveov trofej.

Vanjske veze 
 Službena stranica

Britanski avijatičari
Škoti
Kopneni rekord u brzini
Kopneni rekord u brzini

Kopneni rekord u brzini je najveći brzina postignuta od nekog vozila s kotačima na zemlji, a ne na vodi i zraku. Standardizirana je kao brzina preko staze s fiksiranom dužinom, odnosno kao prosjek dvije vožnje u suprotnim smjerovima. Trenutni apsolutni (ili neograničeni) rekord drži ThrustSSC, vozilo s dva turbomlazna motora koje je postiglo nešto iznad 1228 km/h (763 mph) preko jedne milje, razbivši zvučni zid. Također postoje rekordi za posebne klase vozila, kao za motocikle (350,884 mph, koji trenutno drži Chris Carr), i parna vozila (Fred Marriott, 127,659 mph), ali ovaj popis uključuje samo apsolutne rekorde za kopnena vozila na zemlji, bez tračnica. Raniji rekordi prije standardizacije su kontroverzni.

1898. do 1947.

Eksterni linkovi 

 Chris Carr 
 A graph of these successive records.
 www.peterrenn.clara.net
 Autoracing speed records 
 Landspeed record history 
 Index to comprehensive site of land air and water speed record projects from 1901 to 2005  
 Henry Segrave's Sunbeam, Quicktime Virtual Reality image

 
Rekord
Svjetski rekordi
Žarko Petrović

Žarko Petrović (Novi Sad, 27. oktobar 1964 - Novi Sad 2. april 2007.) je bivši srpski odbojkaš i jugoslovenski reprezentativac.

Rođen je 27. oktobra 1964. godine u Novom Sadu. Odbojku je počeo da trenira u OK Maglić iz Maglića. Sa nepunih 18 godina prešao je u novosadsku Vojvodinu i u njoj stekao slavu i reprezentativni status. U jesen 1989. godine preselio se u italijasnku ekipu Olio Venturi iz Spoleta gde je sa velikim uspehom igrao do 1994. godine. Naredne sezone prešao je u solunski Aris, ali se, zbog ličnih razloga, ponovo vratio u Italiju i branio boje ekipe Maćerata. Zatim je nastupao u Japanu, dve sezone u Vojvodini, a karijeru je završio u slovenačkom Mariboru.

Žarko Petrović je 253 puta oblačio dres reprezentacije Jugoslavije. Sa reprezentacijom je osvojio bronzanu medalju na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996., evropsku bronzu u Atini 1995, zlatne medalje na Univerzijadi u Zagrebu 1987. i na Svetskom kupu u Japanu 1996. i srebro na Mediteranskim igrama u Atini. Sa Vojvodinom je četiri puta bio šampion države i dva puta pobednik nacionalnog kupa, a bio je u ekipi Vojvodine kada je 1983. godine osvojila treće mesto u Kupu evropskih kupova.

U izboru „Dnevnika“ Žarko Petrović je 1987. godine proglašen za najboljeg sportistu AP Vojvodine, dobitnik je brojnih sportskih i drugih priznanja, među kojima i „Spartakove“ nagrade i „Statue velikana“ OK Vojvodine.

Žarko Petrović je preminuo 2. aprila 2007. posle kraće ali teške bolesti. Sahranjen je u Aleji velikana na novosadskom Novom groblju.

Jugoslavenski odbojkaši
Jugoslavenski olimpijci
Srpski odbojkaši
Srpski olimpijci
Odbojkaši na Olimpijskim igrama 1996.
Osvajači olimpijskih medalja u odbojci
Biografije, Novi Sad
Jajinci

Jajinci su gradsko naselje Beograda koje pripadaju opštini Voždovac.

Strelište Jajinci su mesto jednog od najvećih pokolja u Srbiji tokom Drugog svetskog rata u kom su nemačke snage ubile skoro 80.000 ljudi, od kojih su mnogi bili zatočenici obližnjeg Logora Banjica.

Položaj 
Jajinci se nalaze u dolini Lipničkog potoka. Nekada su bili malo selo daleko od centra Beograda, a danas su izrasli u jedno od najvećih konstantnih gradilišta u Beogradu. Jajinci se graniče sa Banjicom na severu, Kumodražom na istoku i selom Rakovicom na jugu. Istočna granica Jajinaca je određena potokom Jelezovac, koji takođe čini granicu opštine Rakovica.

Naselje se širi od centralne ulice, Bulevara oslobođenja, koji počinje u centru Beograda (trg Slavija). Nekadašnje selo i zasebno naselje, Jajinci su danas mesna zajednica u opštini Voždovac. Ono nije urbanizovano kao naselje sa modernim zgradama (kao susedna Banjica) i ostalo je naselje malih, porodičnih kuća, ali koje je je preobraćeno od poljoprivrednog u tipično prigradsko naselje čiji stanovnici rade u Beogradu.

Veliki rasadnik se nalazi na severu Jajinaca, dok je Memorijalni park Jajinci u južnom delu. Mala Utrina, zapadno podnaselje Jajinaca se nalazi u donjem toku Lipovačkog potoka, blizu njegovog ušća u Jelezovac. Ono je direktni nastavak rasadnika na severu.

Stanovništvo 
Jajinci su bile odvojeno naselje do 1970ih, kada su zvanično pripojeni užoj teritoriji grada. Konstantni rast stanovništva je zaustavljen tokom 1990ih, ali su nakon raspada Jugoslavije uz veliki priliv izbeglica, Jajinci nastavili da rastu tokom početka 2000ih. Stanovništvo Jajinaca prema zvaničnim popisima (do 1971. kao posebno naselje, od tada kao mesna zajednica Beograda):
 1921. — 489
 1931. — 922
 1948. — 875
 1953. — 1080
 1961. — 2587
 1971. — 3811
 1981. — 4386
 1991. — 4136.
Trenutno u Jajincima zivi oko 20 000 ljudi.

Drugi svetski rat 
Bivši vojni poligon pored Jajinaca nacisti su iskoristili kao mesto za pogubljenje skoro 80.000 ljudi u periodu od 1941. do 1944. Mnogi od njih su bili zatočenici, komunisti ili javne ličnosti koji su se protivili nemačkoj okupaciji, iz logora Banjica. Veliki memorijalni park sa spomenikom žrtvama je otvoren 20. oktobra 1964, na 20. godišnjicu oslobođenja Beograda od strane partizana i Crvene armije.

Izvori 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, treće izdanje (1985); Prosveta; 
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; 

Beogradska naselja
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Opština Voždovac