alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Lourdes

Lourdes [lurd], okcitanlingve Lorda [lurdo], esperantlingve Lurdo, estas pilgrim-urbeto situanta piede de la montaro Pireneoj en suda Francio, en la departemento Hautes-Pyrénées. Ĝi havas ĉirkaŭ 17 000 loĝantojn.

Pilgrimado 

Lourdes allogas ĉiujare milionojn da vizitantoj, ĉar ĝi estas unu el la plej gravaj pilgrimceloj por la katolikoj de la tuta mondo, konsiderata kiel sankta loko. Katolikoj kredas ke la Virgulino Maria aperis en 1858 antaŭ juna knabino, Bernardeta Soubirous, por deklari al ŝi, ke ŝi estas la Senpeka Koncipiteco. Tiu iom enigma frazo apogis la dogmon ĵus proklamitan de Pio la 9-a en 1854, laŭ kiu la Sankta Virgulino estis per speciala graco liberigita el la Origina Peko en la ventro jam en la momento de sia koncipiĝo. Poste la junulino fariĝis monaĥino kaj estis sanktigita de la katolika Eklezio.

De tiam malsanuloj venas enakviĝi en fonton, kiu situas ĉe la apero-groto, esperante miraklan resaniĝon. Kvankam estas ĉirkaŭ 7 000 asertoj de miraklaj sanigoj, nur 69 estas aprobita de la episkopoj post ekzamenoj de kuracista komitato.

La religia komplekso entenas plurajn preĝejojn, kapelojn, krucvojojn, kaj centojn da hoteloj kaj vendejoj. Krom tiu religia komplekso, la urbo posedas interesan mezepokan fortikigitan kastelon staranta sur alta rokego.

Tute laŭ natura kopiado de la lurdogroto troviĝas en la pilgrimejo Maria Gugging, katastrala komunumo (loko) de la urbo Klostronovburgo (germane Klosterneuburg), Urbo de la Interpopola Kompreniĝo, Aŭstrio.

Partneraj urboj 
 Częstochowa, Pollando
 Fátima, Portugalio

Vidu ankaŭ 
 Mirakloj de Lurdo
 Rozario
 Pilgrimado
 Lourdes (stacidomo)

Bibliografio 
 Collectif, Lourdes de la Préhistoire à nos jours, Musée Pyrénéen, 1987.
 Laurence Catinot-Crost, Autrefois Lourdes, Éditions Atlantica, 2005.
 Sébastien Barrère, Petite histoire de Lourdes, Cairn, 2014.

Eksteraj ligiloj 

 http://www.lourdes-france.org 
 http://www.lourdes-france.com
 Panoramoj de la sanktejo de Lourdes 

 
Kristanismo
Mariaj aperoj
Urboj de Francio
Komunumoj de Hautes-Pyrénées
Lokoj de pilgrimado al Sankta Maria
Katolikismo en Francio
Etapaj urboj de Tour de France
António Vieira

La pastro António VIEIRA (6-a de februaro 1608 – 18-a de julio 1697) estis portugala-brazila jezuita misiisto, predikisto, diplomato, politikisto kaj verkisto. Li naskiĝis en Lisbono kaj kiam estis 7-jaraĝa li iris kun la familio al Bahio, en Brazilo, kie lia patro estis sekretario por la registaro. Li studis en la jezuita lernejo de Bahio kaj aliĝis al la Jezuitoj, ricevinte sian ordonon en 1635 kaj tiam ekigante sian laboron kiel predikisto.

En 1641 li reiris al Lisbono kun la urbo-reganto por prezenti al reĝo Johano la 4-a la aliĝon al la afero pri "Restauração", renovigado de Portugalio post la resendependiĝo de Hispanio, tiama uniigta lando por kunigo de kronoj. La reĝo donis al li plurajn diplomatiajn laborojn en Nederlando kaj Romo. Tamen, ĉar li ne bone sukcesis plenumi tiujn laborojn, li reiris al Brazilo kaj dediĉis sin al misionado de brazilaj indiĝenoj.

Post la morto de Johano la 4-a, la Inkvizicio akuzas lin pri havi herezajn opiniojn (1662-1667), sed post ke Petro la 2-a supreniras al la trono, li estis liberigita. Post nova kaj intensa laboro kiel diplomato en Romo kaj kiel predikisto, li revenis por resti en Bahio, kie li mortis preskaŭ 90-jaraga.

Krom siaj famaj Sermões (Predikoj- 13 partoj publikigitaj inter 1679 kaj 1699), li skribis Esperanças de Portugal (Esperoj de Portugalio), Clavis Prophetarum kaj História do Futuro (Historio de la Estonto).

En Esperanto aperis 
 La skulptisto. Trad. Gonçalo Neves. En Fonto 20, 2000: n-ro 231, p. 27.
 Ni estas polvo. Trad. Gonçalo Neves. En Fonto 20, 2000: n-ro 231, p. 28.
 Prediko al fiŝoj. Trad. Gonçalo Neves. En Fonto 20, 2000: n-ro 231, p. 28-29.

Eksteraj ligiloj 

 http://www.colegiosaofrancisco.com.br/site/Padre/padre.html  

Brazilaj verkistoj
Portugallingvaj verkistoj
Jezuitoj
1608

1608 estis superjaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).

En la jaro 1608 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
 Gabrielo Báthori iĝis princo de Transilvanio.

Naskiĝoj 
 6-a de februaro: António Vieira, portugala-brazila misiisto
 8-a de aprilo: Arnold Johan Messenius, sveda historiisto kaj filo de Johannes Messenius (m. 1651)
 25-a de aprilo: Gaston de Francio, franca princo
 13-a de julio: Ferdinando la 3-a, imperiestro de la Sankta Romia Imperio
 15-a de oktobro: Evangelista Torricelli, itala fizikisto kaj matematikisto
 9-a de decembro: John Milton, angla poeto
 Francisco López Capillas, meksika komponisto

Mortoj
1697

1697 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).

En la jaro 1697 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
 Palatinata Milito finiĝis.
 Aŭgusto la 2-a (Pollando) surtroniĝis.
 Submonta ribelo en Hungario.

Naskiĝoj 
 Karolo la 7-a, Sakta Romia Imperio
 30-a de januaro Johann Joachim Quantz, Germana komponisto

Mortoj 
 29-a de marto: Nikolaus Bruhns, germana komponisto
 18-a de julio: António Vieira, portugala jezuito
 Christian Flor, germana komponisto
Murdoj en la Kastelo

Murdoj en la Kastelo estas filmeto kreita dum la esperantista renkontiĝo FESTO en Francio en septembro 2002. Ĝi temas pri homoj, kiuj mortas pro siaj krokodiladoj.

Oni povas spekti la filmon  ĉe Vola Püg' kaj ĉe Farbskatol.

Esperanto-filmoj
Mallongaj filmoj
Vola Püg'

Vola Püg' estas esperanta gazeto, kiu aperis rete ekde 2002. Entute aperis kvin numeroj, la lasta - en marto 2005. En 2004 ankaŭ aperis unua (kaj sola) papera eldono. 
La nomo estas vortludo pri la nomo Volapük (la vorton "püg'" oni celas kiel la vorto "pugo").

La gazeto originas el la franca junulara Esperanto-movado (JEFO), sed ne nur francoj redaktas ĝin. Inter la redaktantoj estas Sébastien Erhard (pseŭdonimoj: Henrri de Sabates, hodos), Axel Rousseau (axel584), Cyrille Poullet (platano), Serge Sire (H.Elik), Levina Delnatte kaj Ziko Marcus Sikosek. Kontribuis ankaŭ Vanessa Chede kaj Arnau Torras.  

La enhavo estis diversaj ŝercoj, komiksoj kaj karikaturoj (ofte sufiĉe maldecaj) pri Esperanto-movado kaj pri nuntempa politiko kaj ĉiutaga vivo. La stilo estas "ajnista", proksima al La KancerKliniko. 

Dum kelkaj jaroj ekzistis la retejo www.volapug.net, kie legeblis kaj elŝuteblis ĉiuj numeroj.  Ĝi nun ne plu funkcias, sed la retejo estas atingebla en arĥivo.

Vidu ankaŭ 
 Esperanto-humuro

Esperanto-gazetoj
Humuraj gazetoj
Gilbert Keith Chesterton

Gilbert Keith CHESTERTON [ĉestertn] (naskiĝis la 29-an de majo 1874 en Kensington, mortis la 14-an de junio 1936 en Beaconsfield) estis brita ĵurnalisto kaj verkisto. Li verkis librojn de literatura kaj socia kritiko, biografiojn kaj romanojn. Post kiam li konvertiĝis al kristanismo (unue al anglikanismo, poste al katolikismo), li ankaŭ fariĝis kristana apologiisto.

Tiele li estas konsiderata unu el la plej originalaj kaj akraj pensuloj, kiuj venis al la defendo de la kredo. Lia speciala skribkapablo kaj uzo de paradoksoj kaj originalaj bildigoj en la kritiko de ateismo kaj materiismo igis liajn pensigajn skribaĵojn konsideritaj majstraĵoj.

Socia kritikisto 
Li proponis (kun Hilaire Belloc) disdonan ekonomion, kiel meza vojo inter komunismo kaj kapitalismo. Laŭ Chesterton, la potenco de la ŝtato estis tro granda en Rusio, dum la potenco de kapitalo estis tro granda en Britio kaj Usono. "Unu bovino kaj tri akreoj por ĉiu homo", li diris. Li skribis pri disdona ekonomio en What's Wrong with the World (1910, "Kio estas malĝusta pri la mondo").

Chesterton skribis kontraŭ eŭgeniko, la Bura Milito (milito de Britio kontraŭ la afrikansoj de Sud-Afriko) kaj divorco, inter multaj aliaj.

Li estis amiko de George Bernard Shaw kaj H. G. Wells, kvankam li ofte skribis kontraŭ iliaj opinioj. Li ankaŭ estis amiko de Hilaire Belloc, kiu opiniis plejparte same kiel Chesterton.

Literatura kritikisto 
Li skribis pri Robert Browning, William Blake, George Bernard Shaw, Charles Dickens, William Cobbett, Robert Louis Stevenson kaj ĝenerale pri anglalingva literaturo de la 19-a jarcento.

Romanoj 
El lia fikcio, la plej popularaj verŝajne estas The Man Who Was Thursday (1908, "La Viro Kiu estis Ĵaŭdo") kaj liaj serio de novelaroj pri la pastro-detektivo, Pastro Brown (angle, Father Brown). Aliaj laŭditaj romanoj liaj inkluzivas Manalive ("Homo Viva") kaj The Ball and the Cross ("La Sfero kaj la Kruco").

Kristana apologiisto 
Kiel junulo, li ofte pensis pri sinmortigado, sed en kristanismo, li trovis la respondon al siaj demandoj pri la vivo. Kiel kristana apologiisto, liaj ĉefaj verkoj estas Orthodoxy (1909, "Ortodokseco") kaj, post lia konvertiĝo al katolikismo en 1922, The Everlasting Man (1925, "La Ĉiama Homo"). Li ankaŭ verkis biografiojn pri Sankta Francisko (1923) kaj Sankta Tomaso de Akvino (1933). Aliaj verkoj tiurilataj inkluzivas The Thing: Why I am a Catholic ("La Afero: Kial mi estas Katoliko"),The Well and the Shallows ("La puto kaj la malprofundaĵoj") kaj Heretics ("Herezuloj"). Hilaire Belloc opiniis The Thing la plej grava verko de CHESTERTON.

En Esperanto aperis 
 La naiveco de pastro Brown  (The Innocence of Father Brown), tradukis Cecil Morris Bean, 1937
 Pri kurado post sia ĉapo  (On Running after One's Hat) tradukis Jim Henry, 1998

Vidu ankaŭ 
 Renouveau catholique
 kritiko de atheismo
 Antitheismo

Eksteraj ligiloj 

 http://www.chesterton.org 
 http://www.chesterton.ru 

Anglaj verkistoj
Akreo

La vorto Akreo povas esti:

 Akreo estas ofta esperantigo por brazila subŝtato Acre;
 Akreo estas ebla esperantigo por israela havenurbo, Akko.
 Akreo estas mezurunuo de areo.
John Wyclif

John WYCLIF (aŭ Wycliffe, Wycliff, Wickliffe, Wiclef) [wik'lif]; esperantigita Johano Viklifo (naskiĝis inter 1320 kaj 1330, mortis la 31-an de decembro 1384) estis angla profesoro kaj favorito
de la kortego. Li iniciatis tradukon de la latina
Biblio, la Vulgato, en la anglan, la Biblio de Wyclif
(1395). Lia doktrino estis pra-protestanta: li dubis pri la
transsubstancigo de la pano kaj vino de komunio kaj pri
la aŭtoritato de la papo.

Wyclif estis profesoro de teologio kaj filozofio ĉe la
universitato Oxford. Ekde 1377 li skribis en la latina (ekz., la Trilogus) kaj en la angla lingvo kontraŭ la doktrino de la Katolika Eklezio, precipe
kontraŭ transsubstancigo. Wyclif instruis, ke la Biblio, ne la
eklezio, estas la plej supera aŭtoritato kaj la graco de Dio
estas havebla ekster la eklezio.

Wyclif estis kondamnita kiel herezulo en 1380. Kvankam liaj
"malriĉaj pastroj" estis persekutitaj, Wyclif mem ne estis. Lia disĉiplo estis John Ball, kiu partoprenis en la kamparanaj ribeloj, kiuj ekis ĉirkaŭ 1356 kaj daŭris ĝis 1381.

Kromnomo de Wyclif estas "la matenstelo de la Reformacio".
Kvankam Wyclif ne konvertis sian landon al protestantismo, li
influis je Jan Hus, kiu siavice influis Luteron.

Vidu ankaŭ 
 Anabaptismo
 Angla kamparana ribelo
 Lolardismo

Homoj ekskomunikitaj de romkatolika eklezio
Tradukistoj de la Biblio
Speleologio

Speleologio estas la scienco pri scienca esploro de grotoj. (entenas biologion, hidrologion ktp.)

La Internacia Speleologia Fakgrupo ellaboris en 1990-aj jaroj kaj eldonis malgrandan Esperanto-14-lingvan speleologian bildvortaron, kiu povas helpi la interkompreniĝon al diversnaciaj esperantistoj. La vortaro, redaktita de Peter Vukov (Hungario) enhavas 83 esperantajn terminojn, tradukitajn al la lingvoj germana, ĉeha, angla, hispana, franca, itala, hungara, litova, portugala, rumana, rusa, sveda, slovaka kaj slovena. Kompreni la terminojn helpas 3 informriĉaj ilustraĵoj.

Biospeleologio, konata ankaŭ kiel kavernobiologio, estas branĉo de biologio dediĉita al la studo de organismoj kiuj vivas en kavernoj, kio estas kolektive referencata neologisme kiel troglofaŭno, aŭ kavernobestaro.

Vidu ankaŭ 
 Arkeologio
 Topografio
 Karsto
 Kaverno
 Stalaktita kaverno

Bibliografio 
 Ĝivoje, Marinko 1958 : La mistera subtero, Geografia Revuo, 3(3), 20-22.
Kaverno

Kavernoj (foje ankaŭ nomitaj grotoj) estas subteraj kavoj, kiuj ligiĝas al la tera surfaco per kelkaj truoj (groto estas artefarita aŭ kurioza kaverno). Ili formiĝas per subfoso de kalkoŝtonoj, dolomitoj, gipsoj kaj kelkaj facile solveblaj mintavoloj. Oni trovas ankaŭ glaciajn kavernojn. Estas multaj manieroj per kiuj kavernoj povas estiĝi, kaj estas kombinaĵoj de kemiaj procezoj, tektonaj fortoj kaj atmosferaj influoj. La plej ofta procezo estas karstigo, t.e. solvo de kalkecaj ŝtonoj fare de pluvakvo. Ilin ofte loĝas animaloj karakterizataj de blindeco, senpigmentiĝo, gigantismo. Post paleolito, multaj kavernoj estis uzataj de homo (loĝejo, kavernurboj, kaverna pentrado). Kavernoj estas objektoj de esploro por speleologio kaj arkeologio.

Laŭ Francisko Azorín groto estas Kaverno en monto; artefarita kaverno. Li indikas etimologion el greka kripta kaj de tie la latina crupta.

Laŭ Francisko Azorín kaverno estas Natura, profunda kavaĵo; subtera kavaĵo. Li indikas etimologion el la latina caverna, el cavus (kavaĵo)..

Plej longaj kavernoj 
La ĉi-suba listo donas la longecon de kavernoj, kiu respondas al la sumo de ĉiuj agnoskaj galerioj per kiuj eblas subtere transiri de unu al alia en sama areo.

Kelkaj kavernoj 
 Aragonitaj kavernoj en Zbraŝov
 Kavernoj en Javoříčko
 Kavernoj en Mladeč
 Muelejŝtona kaverno
 Grotoj de Sloup-Ŝoŝuvka
 Slovakaj grotoj
 Kaverno Ŝipka

Vidu ankaŭ 

 Biospeleologio
 kaverno-pentraĵoj
 Kaverna urso
 Minado
 Stalaktita kaverno
 Speleologio
 Subterejo
 Troglodita arkitekturo

Proverbo 
Ekzistas proverbo pri kaverno en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:

Referencoj
1384

En la jaro 1384 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
 Jadviga iĝis reĝo de Pollando.
 Doĝo de Genovo iĝis elektenda de popolo.

Unuaj dokumentaj mencioj 
 Langwies kiel die lang Wise (hodiaŭ komunumo en Kantono Grizono en Svislando).

Naskiĝoj

Mortoj 
 31-a de decembro : John Wyclif
Villers-Cotterêts

Villers-Cotterêts [vilerkotre'] estas malgranda urbo en norda parto de Francio en la departemento Aisne: . Ĝi havas grandan kastelon, sed estas aparte fama en Francio, pro tio ke la reĝo Francisko la 1-a tie subskribis gravan ordonon en la jaro 1539 imponante la "reĝan lingvon", do la francan, kiel solan oficialan lingvon en la tuta reĝlando. Tio forigis la latinan lingvon el ĉiuj oficialaj tekstoj, sed samtempe ankaŭ ĉiujn regionajn lingvojn kiel la bretona, okcitana, eŭska, ktp...

La teksto de la reĝa ordono estas konata sub la nomo Ordonnance de Villers-Cotterêts, esperante "Edikto de Villers-Cotterêts".

Villers-Cotterêts estas la naskiĝloko de la fama franca verkisto Alexandre Dumas.

Franclingvio 
La 20-an de marto 2018, la prezidento de la Respubliko, Emmanuel Macron, anoncis ke la estonta "Cité de La Francophonie" estos instalita en la kastelo de Villers-Cotterêts. Ĉi tiu projekto interalie per la malfermo de "Muzeo de la franclingvio" estis anoncita por 2022, estas parto de internacia strategio por antaŭenigi la francan lingvon eksterlande.

Referencoj

Vidu ankaŭ 
 Villers-Cotterêts (stacidomo)

 
Komunumoj de Aisne
Franclingvio
Francio
Giovanni Boccaccio

Giovanni BOCCACCIO  (naskiĝis  aŭ en Florenco aŭ en Certaldo apud Florenco, mortis la  en Certaldo) estis itala poeto.

Li estas unu el la tri “kronoj” (kun Dante Alighieri kaj Francesco Petrarca) de la itala lingvo kaj literaturo, konata precipe pro la novelaro “Dekamerono”, kies enhavo naskis (ne nur en la itala) la terminon “boccaccesco” (malpruda).

Giovanni Boccaccio, kiu verkis itallingve kaj latine, estis la majstro de la novelo. Lia Dekamerono - kolektaĵo de noveloj ligitaj per kadra rakonto - esence influis la eŭropan literaturon kaj nuntempe estas konsiderata unu el la plej gravaj verkoj de la tutmonda literaturo.

Famaj verkoj 
 Il filocolo (verkita 1336, eld. 1472)
 Il filostrato (verkita 1338, eld. 1480)
 Il Decamerone (verkita 1348-1353, eld.a 1470)
 De casibus virorum ilustricum (verkita 1355-60, eld. 1475)

Aperis en Esperanto 
- antaŭmilite, la novelo “Kikibjo”, trad. Rinaldo Orengo, en “[[L’Esperanto” 1923-3, paĝoj 48-49;

ankaŭ: Chichibio, kuiristo de Konrado Gianfigliazzi ... (kvara novelo de la sesa tago) / [Trad. G. Waringhien].

- antaŭmilite, pluraj eroj en la broŝuro “Anekdotoj pri Dante”, zorge de Elio Migliorini laŭ la biografio de Dante verkita de Bokaĉo;

- en 1987, tri noveloj el Dekamerono (tradukitaj de [[Amerigo Luigi Reni kaj Gaston Waringhien), en la “Itala Antologio”, paĝoj 92-113;

Andreĉjo el Perugia ... (kvina novelo de la dua tago) ;

Frederiko de Alberighi ... (naŭa novelo de la kvina tago) ;

Itala antologio : ekde la XIII-a ĝis la XIX-a jarcento / Hrsg.: Azzi,
Giordano . – Milano, 1987. - p. 92 - 113.

- en 1995, tuta volumo (unuaj tri tagoj de Dekamerono) zorge de Perla Martinelli, Gaston Waringhien kaj Giulio Cappa, prefaco de Mario Luzi tradukita de Giorgio Silfer, kunlaboris Paola Gozzi Gorini kaj Kiril Velkov. - Prilly: Kooperativo de Literatura Foiro, 1995. - 320 p. : ilustr. ISBN 3-906595-10-2

Vidu ankaŭ
 Boccaccio '70

Eksteraj ligiloj 

 http://www.brown.edu/Departments/Italian_Studies/dweb 
 http://www.liberliber.it/biblioteca/b/boccaccio/index.htm 
 http://jezyk-polski.eza.pl/materialy/lektury/boccaccio_sokol/boccaccio_sokol.htm 
 http://www.classicitaliani.it/index080.htm  
 Verkoj de Giovanni Boccaccio

 
Italaj poetoj
Universitato de Florenco
1313

En la jaro 1313 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
 Petr Žitavský iĝis abato.

Unuaj dokumentaj mencioj 
 Świętochłowice (hodiaŭ urbo en Pollando).
 Celerina/Schlarigna kiel Schellarin (hodiaŭ komunumo en Kantono Grizono en Svislando).

Naskiĝoj 
 Giovanni Boccaccio
 Kogon kontraŭ-imperiestro de Japanio

Mortoj 
 Henriko la 7-a de Luksemburgo
1375

En la jaro 1375 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
 Olof la 3-a estis elektita reĝo de Danio.

Unuaj dokumentaj mencioj 
Ilimbav (hodiaŭ vilaĝo en Rumanio).

Naskiĝoj 
 (proksima dato) Jakoubek ze Stříbra, ĉeĥa verkisto (m. 1429)

Mortoj 
 21-a de decembro: Giovanni Boccaccio, itala verkisto (n. 1313)
 Valdemaro la 4-a (Danio) Atterdag
Bernat de Ventadorn

Literaturo > Okcitanlingva Literaturo > Bernat de VENTADORN < Okcitana lingvo

Bernat de VENTADORN [bernát de bentadúr] estas unu el la plej famaj trobadoroj el la 12a jarcento. Li naskiĝis en la kastelo de Ventadorn (situanta en la nuna franca departemento Corrèze), kaj estis la filo de servisto. Li enamiĝis al la edzino de sia mastro, kaj devis fuĝi el la kastelo kaj la regiono. Li trovis rifuĝon ĉe la reĝino Alienòr d'Aquitània kiu tiutempe restadis en Normandio. Protektata de diversaj grandaj nobelaj damoj kaj poste de la grafo de Tuluzo Raimond la Kvina, li finis sian vivon en monaĥejo.

Unu el siaj poemoj restas ege fama, kaj ofte konsiderata kiel ĉefverko de la okcitanlingva literaturo : "Quan vei la lauseta mover" (esperante : kiam mi vidas la alaŭdon ekmoviĝi).
 Esperante legebla : teksto originala kaj esperantigo
 ties partituro:

Okcitanlingvaj verkistoj
Ventadorn, Bernat de
Normandio

Normandio (france: Normandie [normãdi]) estas historia provinco de Francio, situanta en la nordokcidenta parto de la lando. Ĝi ŝuldas sian nomon al la Normanoj, skandinavaj popoloj kiuj invadis kaj okupis la regionon en la 9-a kaj 10-a jarcentoj. Laŭ administra koncepto, Normandio estas regiono de Francio. Ĝi estis kreita de teritoria reformo de Francaj Regionoj en 2014 per kunigo de Supra Normandio () kaj Malsupra Normandio (). La nova regiono validis ekde la .

Esperanto en Normandio 
 La unua Esperantisto en Normandio estis Emile Gasse en 1900.

Bildgalerio

Referencoj

Vidu ankaŭ 
 regionoj de Francio
 operaco Overlord
 ĉuanoj, regionaj reĝismaj ribelintoj kontraŭ la Unua Respubliko de Francio inter la jaroj 1792 kaj proksimume 1804
Pèire Godolin

Pèire GODOLIN [pejre guduli], (1580 - 10-a de septembro 1649) naskiĝis en la urbo Tuluzo. Li estas la plej grava okcitana verkisto de la 17-a jarcento. Eĉ en siaj multnombraj "oficialaj" verkoj li gardas sian unikan skribmanieron, forte influitan de la humanismo de la Renesanco kaj de la epikurismo. Lia mensa vigleco kaj sprito estas karakterizaj kaj aperas ĉie en lia verkaro.Li ankaŭ montris fortan volon al defendo de la lingvo, kaj bone ilustris ties riĉecon. La plejparto de sia verkaro estas kompilita en Lo Ramelet Mondin [lu ramelet mundi] ("La bukedo tuluza").

Godolin, Peire
Godolin, Peire
1649

1649 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).

En la jaro 1649 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
Eko de Respubliko (Commonwealth) en Britio;
Johano Kazimiro iĝis reĝo de Pollando;

Naskiĝoj 
19-a de februaro: Daniel Erich, germana komponisto (m. 1712)
23-a de aprilo: Andreas Kneller, germana komponisto (m. 1724)
3-a de majo: Johann Valentin Meder, germana komponisto (m. 1719)

Mortoj 
 3-a de Junio : Manuel de Faria e Sousa, estis  portugala hispanlingva historiisto, poeto, filozofo, verkisto, filologo, ambasadoro kaj moralisto (n. 1590).
 25-a de Aŭgusto: Richard Crashaw, angla poeto (n. ĉirkaŭ 1613)
 10-a de Septembro: Pèire Godolin, okcitana verkisto (n. 1580)
Cesário Verde

José Joaquim CESÁRIO VERDE (naskiĝis en Porto en 1855, mortis en Angolo, en 1886) estis portugala verkisto. Li ekstudis en la beletra kurso de Universitato de Lisbono, sed li rezignis pri ĝi, kaj komencis labori en la vendejo de sia patro ĉe strato Bacalhoeiros.

Gazetaro 
Li komencis publikigi poezion por la gazetoj "Diário de Notícias", "Diário da Tarde", "Ocidente", kaj aliaj. Li grave malsaniĝis kaj decidis resti en bieno de la familio en Linda-a-Pastora.

Frua morto 
Pro tuberkulozo li mortis tre juna. Pro la klopodoj de sia amiko Silva Pinto, liaj poeziaĵoj estis postmorte publikigitaj en volumo, kies titolo estas O Livro de Cesário Verde (1887).

Stilo 
La esploristoj pri la verko de Cesário Verde alinomas lin "Poeto-Pentristo". Fakte li enkondukis la impresionismon en la portugalan literaturon. Influis lin la poezio de Baudelaire pro la subtila priskribo de la realo. Kvankam ne komprenita siatempe, Cesário Verde ricevis rekonon de la modernistaj, ĉefe de Fernando Pessoa, la plej grava poeto de la 20-a jarcento en Portugalio, kiu vidi lin kiel vera majstro.

Portugalaj verkistoj
Manuel Maria Barbosa du Bocage

Manuel Maria Barbosa du BOCAGE (1765 - 1805) naskiĝis en Setúbal, Portugalio, filo de advokato kaj francino. Li aliĝis al la Reĝa Akademio de la Mararmeo kiam li havis 14 jarojn kaj enŝipiĝis al Hindio (Barato) en 1786. Li loĝis dum 2 jaroj en Goao kaj revenis al Lisbono 25-jaraĝa. En Lisbono, li vivis diboĉe kaj malstabile. Li iĝis membro de "Nova Arcádia" kie li estis konata kiel Elmano Sadino. Liaj rilatoj kun Arcádia tamen ne estis pacaj kaj kiam li eksiĝis, li feroce atakis ĝin en kelkaj versoj. Lia tro kritikema temperamento fine kondukis lin al malliberejo Limoeiro, sed li sukcesis translokiĝi al la monaĥejo de São Bento, kie li mortis malriĉa kaj malsana.

Manuel Maria Barbosa du Bocage estis kuzo de la zoologo kaj botanikisto José Vicente Barbosa du Bocage.

Kelkaj verkoj
Rimas, parto 1 (Rimoj 1791), Rimas, parto 2 (1799) kaj Rimas, parto 3 (1804). En 1811 oni publikigis lian "Obras Completas" (Plenan Verkaron) en Rio de Janeiro. Fariĝis famaj liaj sonetoj, epigramoj kaj apologioj.

Barato
Portugalaj poetoj
Houston (Teksaso)

Hustono, Hjustono, aŭ Houstono (angle Houston [HJUstn]) estas urbo en Teksaso, Usono, fondita de la fratoj Allen kaj nomita honore al Sam Houston, militestro en la milito kontraŭ Meksiko por la usoneco de Teksaso. Houston estis la ĉefurbo de Teksaso ĝis 1830 (Aŭstino nun estas la ĉefurbo).

Geografio 
 loko: .
 horzono: GMT-6h (-5h de aprilo ĝis oktobro)
 loĝantaro: 4.650 mil (en la aglomeraĵo en 2000)

Houston estas la tria plej granda urbo de Usono, kun proksimume 2,5 milionoj da loĝantoj. Estas pli ol 4,5 milionoj da personoj, kiuj loĝas en la aglomeraĵo, la Metropola Regiono (Houston Metropolitan Area). Houston kovras ĉirkaŭ 1500 km2 kaj ĝi estas la plej granda usona urbo, kiu ne havas terzonajn leĝojn.

Servoj
 Universitato de Houston
 MD Anderson Kancera Centro de Universitato de Teksaso

Industrio 
Houston estas mondkonata pro sia nafta industrio kaj sia ŝip-kanalo. Houston estas la tria plej uzata usona marhaveno.

Pseŭdonomo 
Houston estas ankaŭ konata per la nomo "Bayou City".

Astronomio 
Troviĝas en Houston ankaŭ la kosmocentro de NASA (Nasa Johnson Space Center), la Reliant Astrodome, kaj Rice-Universitato.

Veturilo 
La ĉefa flughaveno estas "George Bush Intercontinental Airport" (IAH), nomita laŭ George H. W. Bush.

Famuloj 
 Johnny "Guitar" Watson

Esperanto 
 La urba Esperanto-asocio estas Esperanto Society of Houston (retejo jen arkivigita en 2002).

Eksteraj ligiloj 

 Oficiala retejo (angle kaj hispane)

Referencoj 

Urboj de Teksaso
Milionurboj
François Rabelais

Rabelezo,  (naskiĝis ĉirkaŭ 1494 en La Devinière (centra Francio), mortis la 9-an de aprilo 1553) estis franca verkisto de la Renesanco.

Lia patro estis advocato en Chinon.
Antaŭ liaj medicinstudoj, kiujn li komencas en 1530 en Montpellier, li iris en klostro ĉe la Benediktanoj.

Eksterordinara figuro de sia epoko, li estis ne nur benediktana monaĥo, sed ankaŭ kuracisto, profesoro pri anatomio, kaj paroĥestro en Meudon.

En 1532 li kreis Gargantuo kaj Pantagruelo, kaj poste skribis la romanojn Horribles et épouvantables faits et prouesses du très renommé Pantagruel (1532), la vie inestimable de Gargantua, père de Pantagruel (1534), kaj aliaj verkoj Tiers Livre (1546), Quart Livre (1548), ktp kiuj rakontas la sekvajn aventurojn de tiuj roluloj. La tuta serio estas konata kiel Gargantua kaj Pantagruel.

Sprita kaj klera, li estas perfekta ekzemplo de la renesanca spirito, la humanismo, renoviĝo de la filozofio kaj pensado. Li ŝatas miksi en sia verkaro la epikuran moralon, la gajecon kaj amon de vivo, filozofion pri la naturo. Li parte disvolvis kaj renovigis la francan lingvon de la 16-a jarcento, donante al ĝi pitoreskan kaj sukoplenan "guston".

Universitato Sorbonne tamen malaprobis liajn verkojn, kaj la katolika elkezio malpermesis ilin.  Pro timo de cenzuro fare de la Universitato Sorbono, li publikigas ambaŭ verkojn, Pantagruel kaj Gargantua , sub kaŝnomo Alcofribas Nasier, anagramo de François Rabelais.

Verkoj 
 Pantagruel (1532)
 Gargantua (1534)
 Tiers Livre (1546)
 Quart Livre
 Cinquième Livre (postmorte, 1564)

En Esperanto aperis 

 Kiel iuj registaranoj de la reĝo Pikrokolo lin metis en grandan danĝeron per tro urĝa konsilo (tr. Edmond Privat, Esperanto, 1928, n-ro 5, p. 104-105)
 La ŝafoj en maron (ĉapitroj 6-8, el la tria volumo), tr. Edmond Privat, aperis en Esperanto, decembro 1931, paĝoj 165-166

Rete legebla 
 Paĝo el Rabelais
 La ŝafoj en maron

Francaj verkistoj
Renesancaj verkistoj
Universitato de Montpellier
Sorbono

La Sorbonne, ofte Esperantigita Sorbono, estas unu el la plej malnovaj universitatoj de Eŭropo, fondita de Robert de Sorbon en Parizo en la jaro 1257. Oni instruis ĉefe teologion al malriĉaj studentoj, kaj rapide disvolviĝis. Ĝi iĝis granda kultura kaj scienca centro en Eŭropo ekde la 13a jarcento, kun pli ol 20 000 studentoj.
Ekde 1554, ĝi fariĝis grava universitato. Plivastigita dum la 17-a jarcento, la kapelo de la Sorbonne apartenas al la ĉefverkoj de la pariza klasika arkitekturo. La konstruaĵoj de la universitato, kiujn oni hodiaŭ povas admiri, datiĝas el la fino de la 19-a jarcento.
En 1968 La Sorbonne estis la deirpunkto de la studentaj manifestacioj, kiuj rezultis en amasa revolucia movo en tuta Francio en majo 1968.
Post universitata reformo de la jaro 1970 la nomon kaj la centran konstruaĵaron dividas tri el la entute dek tri universitatoj de la pariza regiono: Universitato Panteono-Sorbono (Parizo I), Universitato Sorbono Nova (Parizo III) kaj Universitato Parizo-Sorbono (Parizo IV). La konstruaĵaro krome enhavas partojn de la universizato Parizo-René Descartes (Parizo V), la Altlernejon Nacian de Dokumentoj (École nationale des chartes) kaj komunan kancelierejon (Chancellerie). La nombro de studentoj de triuj universitatoj respektive altlernejoj kune dum la jaro 2003 sume estis 30.719, inter ili 7000 eksterlandaj studentoj.

Institucioj kaj altlernejoj
 Supera lernejo de interpretistoj kaj tradukistoj

Homoj, kiuj instruis en La Sorbonne 
 René Cassin
 Marie Curie (Maria Skłodowska-Curie)
 Pierre Curie
 Frederic Pujulà i Vallès
 Romain Rolland
 Erasmo el Roterdamo

Homoj, kiuj studis en la Sorbonne 
 Georges Kersaudy
 Norman Mailer
 Raymond Queneau
 Léopold Sédar Senghor
 François Villon
 Sankta Ignaco Lojola
 József Major
 Jean-Luc Godard
 Karolo la 4-a (Sankta Romia Imperio)
 Edvard Beneš, Prezidento de Ĉeĥoslovakio
 Ernő Goldfinger
 László Dobossy

Aliaj diplomitoj kaj instruistoj en Sorbono 
 Michel Butor
 Bonaventura (Sankta Bonaventuro)
 Tomaso el Akvino
 Alberto la Granda
 Aleksandro Aleĥin
 Antoine Arnauld
 Benedikto la 16-a, papo
 Honoré de Balzac
 Simone de Beauvoir
 Henri Bergson
 Claude Bernard
 Pierre de Coubertin
 Marina Cvetajeva
 Gilles Deleuze
 Ernest Denis
 Jacques Derrida
 Barbara Despiney (naskiĝinta Żochowska), pola esperantistino, kiu vivas la plejparton de sia vivo en Parizo, kaj laboras respektive laboris kiel sciencisto de la Sorbona Universitato
 Denis Diderot
 Majstro Eckhart
 Mircea Eliade
 Jacqueline Kennedy la Unua Damo de Usono
 Francisco Xavier
 Pierre Janet
 Frédéric Joliot-Curie
 Irène Joliot-Curie
 Johano Kalvino
 Claude Lévi-Strauss
 Roger Martin du Gard
 François Mauriac
 Robert Merle
 Marin Mersenne
 Marsilio de Padovo
 Emmanuel Mounier
 Jan Patočka
 Henri Poincaré
 Raymond Queneau
 Ibrahim Rugova
 Françoise Sagan
 Jean-Paul Sartre
 Jorge Semprún
 Francisko Simonnet (esperantisto)
 Jakobo Stapulenso
 Pierre Teilhard de Chardin
 Pierre Trudeau
 John Turner
 Sankta Vincento de Paul
 Elie Wiesel

Vidu ankaŭ 
 Cluny - La Sorbonne (pariza metrostacio)

Eksteraj ligiloj 
 http://www.sorbonne.fr oficiala retejo

Sorbono
Universitatoj en Francio
Universitatoj kaj altlernejoj de Parizo
1304

En la jaro 1304 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj

Unuaj dokumentaj mencioj 
Langendorf kiel Lengendorf (hodiaŭ komunumo en Kantono Soloturno en Svislando).

Naskiĝoj 
 20-a de julio: Francesco Petrarca, itala poeto (m. 1374)

Mortoj 
 7-a de julio, Papo Benedikto la 11-a (n. 1240)
 17-a de aŭgusto: Go-Fukakusa, imperiestro de Japanio (n. 1243)
1374

En la jaro 1374 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj

Unuaj dokumentaj mencioj 
Cheşa (hodiaŭ vilaĝo en Rumanio).
Hubersdorf kiel Huopolstron (hodiaŭ komunumo en Kantono Soloturno en Svislando).
Kammersrohr kiel ze Rore (hodiaŭ komunumo en Kantono Soloturno en Svislando).
Schwanden ĉe Brienz kiel Swanden (hodiaŭ komunumo en Kantono Berno en Svislando).
Waldstatt kiel Ober Walstatt (hodiaŭ komunumo en Kantono Apencelo Ekstera en Svislando).

Naskiĝoj

Mortoj 
18-a de julio : Francesco Petrarca
Ko-Gokon kontraŭ-imperiestro de Japanio
1257

En la jaro 1257 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj
Francio : Fondo de La Sorbonne
Hispanio: poŭdero unafoje uzita en Eŭropo.

Unuaj dokumentaj mencioj
Diemerswil kiel Diemarswile (hodiaŭ komunumo en Kantono Berno en Svislando).
Diemtigen kiel Diemtingen (hodiaŭ komunumo en Kantono Berno en Svislando).
Fürstenau kiel Fúrstenowo kaj Furstinowe (hodiaus urbeto kaj komunumo en Kantono Grizono en Svislando).
Gurtnellen tekstante Chuno und ... die Gurteneller (hodiaŭ komunumo en Kantono Urio en Svislando).
Studen kiel Studon (hodiaŭ komunumo en Kantono Berno en Svislando).
Walterswil kiel Walderswile (hodiaŭ komunumo en Kantono Soloturno en Svislando).

Naskiĝoj

Mortoj
1553

En la jaro 1553 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
Maria la 1-a (Anglio) la Sanga surtroniĝis.
Santo André agnoskita kiel portugalia vilaĝo.
Duarte da Costa iĝis kolonietro de Brazilo.
 Vieno: la Akademisches Gymnasium estas establita de jezuitoj

Naskiĝoj 
22-a de januaro: Mori Terumoto, japana daimio (m. 1625)
13-a de decembro: Henriko la 4-a, reĝo de Francio (m. 1610)
Leonhard Lechner, germana komponisto (m. 1606)
Luca Marenzio, itala komponisto (m. 1599)

Mortoj 
19-a de marto: Václav Hájek, ĉeĥa kronikisto (n. nekonata)
5-a de aprilo: Antonius Corvinus Rabe, germana teologo kaj reformisto (n. 1501)
9-a de aprilo: François Rabelais, franca verkisto de la Renesanco (naskiĝis ĉirkaŭ 1494)
17-a de aŭgusto: Duko Karlo la 3-a de Savojo (n. 1486)
7-a de oktobro: Cristóbal de Morales, hispana komponisto (naskiĝis ĉirkaŭ 1500)
27-a de oktobro: Miguel Servet, hispana-aragona teologo, kuracisto, kartografo kaj humanisto (n. 1511)
24-a de decembro: Pedro de Valdivia, hispana konkeristo de Ĉilio (n. 1497)
Preria Paco-Parko

Preria Paco-Parko () estis parko en la prerio de Nebrasko, Usono dediĉita al paco. La parko malfermis ĉirkaŭ 2005. Per eksponoj de arto kaj naturo, la parko celis montri al la homaro la avantaĝon kaj utilon de interna, familia, komunuma, kaj monda paco.

La 27-akrean parkon fondis Don TILLEY en 1993 kaj ĝi situas 8 mejlojn okcidente de la Nebraska ŝtat-ĉefurbo Lincoln.

Inkluzive de monumento dediĉita al Esperanto kaj Zamenhof, la parko enhavis monumentojn kiuj temis pri naturo, milito, agrikulturo, kreskado de la mondloĝantaro, amikeco, labirintoj, kaj multe da infanaj allogaĵoj.

La Esperantan monumenton konstruis kaj subtenas Nebraska Internaci-Lingva Asocio.

La parko malfermiĝis dum la printempaj kaj someraj monatoj.

Ekzistis kaŝkesto Esperanta en la parko.

La parko fermiĝis kaj la tereno vendiĝis en 2005; la konstruaĵo forbruliĝis en 2020 kaj la skulpturoj malaperis. La parko aktuale estas en ruinita ŝtato.

Referencoj 

Parkoj
Zamenhof/Esperanto-Objektoj
Sezono

Sezono estas subdivido de la kalendara jaro. La plej komunaj manieroj por indiki la sezonojn estas du:
 Laŭ la astronomia maniero, sezono estas tempointervalo inter ekvinokso kaj solstico. Oni povas indiki kvar sezonojn: printempo, somero, aŭtuno kaj vintro;
 La meteologia maniero, ankaŭ konsideras la ŝanĝojn klimatajn kaj mediajn, kiuj okazas dum la jaro.

Ne ĉiuj mondpartoj havas kvar sezonojn; En Hindio oni distingas ses sezonojn (ĉiu du monatojn longa), pri tiuj vidu al Hinda kalendaro. En antikva Egiptio, oni distingis tri sezonojn.

Bildaro

Vidu ankaŭ 
 Printempo
 Somero
 Aŭtuno
 Vintro
 Noktomeza suno
 Pluvsezono
 Seka sezono
Grão-Vasco

Grão-Vasco estis portugala pentristo, kies fakta nomo estis Vasco Fernandes, kaj pentris inter 1501 kaj 1540 pri kristanaj religiaj temoj.

Kelkaj verkoj:
 Natividade ("Jesuo Naskita", 1501-1506, 131x81cm);
 Adoração dos Magos ("Adoro de la Tri Saĝaj Reĝoj", 1501-1506, 130,2x79cm);
 Visitação ("Vizito de Maria", 1506-1511, 177x93cm);
 Anunciação ("Anoncado de la anĝelo Gabrielo al Maria", 1506-1511, 173x92cm);
 Assunção da Virgem ("Suprenirado de la Virgulino Maria, 1511-1515, 131,5x103,5cm);
 Cristo em Casa de Marta ("Kristo ĉe Marta", 1535, 198,1x204,8cm);
 Pentecostes ("Pentekosto", 1534-1535, 158,3x161,7cm);
 S. Pedro ("S. Petro", 1530-1535, 213x231,3cm);
 Calvário ("Golgoto", 1535-1540, 242,3x239,3cm);
 Pentecostes II ("Pentekosto (2)", 1535-1540, 237,5x216cm);
 S. Sebastião ("S. Sebastiano", 1535-1540, 220,5x237cm)

Portugalaj renesancaj pentristoj‎
Pentristoj de la 15-a jarcento
Maria Helena Vieira da Silva

Maria Helena VIEIRA DA SILVA (naskiĝis 1908, mortis 1990) estis portugala pentristino.

Listo de pentraĵoj 
 As Bandeiras Vermelhas ("La Ruĝaj Flagoj", 1939, 80x140cm);
 História Trágico-Marítima ("[Portugala] Tragedi-Mara Historio", 1944, 81,5x100cm);
 O Passeante Invisível ("La Nevidebla Promenanto", 1949-1951, 132-168cm);
 O Quarto Cinzento ("La Griza Ĉambro", 1950, 65x92cm);
 L'Allée Urichante (?, 1955, 81x100cm);
 Les Grandes Constructions ("La Grandaj Konstru(aĵ)oj", 1956, 136x156,5cm);
 Londres ("Londono", 1959, 162x146cm);
 Landgrave (?, 1966, 113,6x161cm);
 Bibliothéque en Feu ("Biblioteko Brulanta", 1974, 158x178cm)

Eksteraj ligiloj 

 As Bandeiras Vermelhas 
 L'Allée Urichante 
 História Trágico-Marítima 
 O Passeante Invisível 
 O Quarto Cinzento 
 Les Grandes Constructions 
 Londres 
 Landgrave 
 Bibliothéque en Feu 

Vieira da Silva
Vieira da Silva
Carlos Reis

Carlos António Rodrigues dos REIS (naskiĝis la  en Torres Novas, mortis la  en Koimbro) estis portugala pentristo.

Li estis notinda pentristo el tiu epoko en Portugalio. Li pentris pentraĵojn kaj portretojn al la reĝaro kaj nobelaro tiutempe kaj ankaŭ ĉiutagajn scenojn de la portugala popolo.

En 1942, lian nomon ricevis muzeo en Torres Novas.

Verkoj 
Jen listo de kelkaj verkoj:
 Milheiral ("Maizaro", 1889, 130x200cm);
 Depois da Trovoada ("Post la Tondrado", 1891, 98x146,5cm);
 As Engomadeiras ("La Gladistinoj", 1915, 178x120cm);
 Asas ("Flugiloj", 1932);
 Aspecto de Jardim com Tocador de Viola ("Aspekto de Ĝardeno kun Gitar-Ludisto", ?, 48,3x66cm)

Portugalaj pentristoj
José Malhoa

José Malhoa (naskiĝis  en Caldas da Rainha, mortis  en Figueiró dos Vinhos) estis portugala pentristo.

Kelkaj verkoj 
 Clara  (1903, 244x134cm);
 Os Bêbados ou Festejando o S. Martinho  ("La Ebriuloj aŭ Festantaj la S. Martenan [Fest-tagon]", 1907, 150x200cm);
 O Fado  ("Fado [portugala tradicia muzik-stilo]", 1910, 150x183cm);
 Praia das Maçãs  ("Strando de Maçãs", 1918, 69x87cm);
 Outono  ("Aŭtuno", 1919, 46x38cm)

Malhoa
Malhoa, José
Malhoa
Henrique Pousão

Henrique César de Araújo Pousão (naskiĝis 1-a de januaro 1859, mortis 20-a de marto 1884) estis portugala pentristo.

Listo de verkoj 
 Paisagem-St. Sauves  ("Pejzaĝo-S. Sauves", 1881, 46x65,5 cm);
 Esperando o Sucesso  ("Atendanta Sukceson", 1882, 131,5x83,5 cm);
 Cabeça de Rapaz Napolitano  ("Kapo de Napola Knabo, 1882, 44,5x33,5cm);
 Cansada  ("Laca [Knabino]", 1882, 130,5x81,5 cm);
 Napolitana  ("Napolanino", 1882, 40,3x32cm);
 Casas Brancas de Caprile  ("Blankaj Domoj el Caprile -Portugalio", 1882, 70x140cm);
 Senhora Vestida de Negro  ("Nigre vestita Damo", 1882, 28,5x18,5 cm);
 A Casa de Persianas Azuis  ("La Domo kun Bluaj Fenestro-Kovraĵoj", 1883, 28,5x25,6 cm);
 Cecília  (1882, 82x57,5 cm);
 Mulher da Água  ("Akvo-portistino", 1883, 144x133,5 cm)

Portugalaj pentristoj
José Júlio Sousa Pinto

José Júlio SOUSA PINTO (1856-1939) estis portugala pentristo.
Li naskiĝis en Angra do Heroismo (Insulo Terceira en Acoroj), sed sian infanaĝon kaj junecon li pasigis en la urbo Porto, kie estiĝis sia unua kuntakto kun pentrarto.

Je 24 aĝjaroj li eniĝis en la Belartakademio de Porto, kie li estis postulo de João Correia, Tadeu de Almeida Furtado kaj Soares dos Reis.

En 1880, gajnis kiel premio vojaĝeblon kaj fiksis loĝadon en Parizo, kie li perfektigis sian studadon kaj kie li eligis plejmultan parton de sia verkaro.

Selektitaj verkoj 

O Barco Desaparecido ("La Malaperita Barko", 1890, 74x92cm);
Rapaz com um Barco ("Knabo kun Barko", 1920, 40x31cm)

Portugalaj pentristoj
Josefa de Óbidos

Josefa de Óbidos (naskiĝis en 1630, mortis en 1684) estis portugala pentristino.

Listo de bildoj 
 S. Francisco de Assis e Santa Clara Adorando o Menino Jesus  ("S. Francisko de Asiso kaj S. Klara, Adorantaj Jesuon Infanon", 1647, 25,5x34,5cm);
 Santa Maria Madalena  ("S. Maria Magdalena", 1650, 22,8×18,4 cm);
 Natividade  ("Jesuo Naskita", 1650-1660, 21×16 cm);
 Cordeiro Pascal  ("Paska Ŝafido", 1660-1670, 88×116 cm);
 Cesta com Cerejas, Queijos e Barros ("Kesteto kun Ĉerizoj, kaj Fromaĝoj kaj Argilaĵoj", 1670-1680, 50×110 cm);
 Adoração dos Pastores  ("Adorado de la Paŝtistoj [al la infano Jesuo]", 1669, 150×184 cm);
 S. José e o Menino  ("S. Jozefo kaj la Infano", 1670, 71×41 cm);
 Transverberação de Santa Teresa  (1672, 108×140 cm);
 O Menino Jesus Salvador do Mundo  ("La Infano Jesuo Mondo-Savanto", 1673, 95×116,5 cm);'''
 Visão de S. João da Cruz  ("Vizio de S. João da Cruz", 1673, 161,5×131,5 cm);
 Natureza Morta com Doces e Barros  ("Mortinta Naturo kun Dolĉaĵoj kaj Argilaĵoj", 1676, 80×60 cm);
 Anunciação  ("Anoncado [de la anĝelo Gabrielo al la virgulino Maria]", 1676, 107×88 cm);
 Calvário-Josefa de Óbidos|Calvário  ("Golgoto", 1679, 160×174 cm)

Portugalaj pentristoj
Nuno Gonçalves

Nuno GONÇALVES estis portugala pentristo, kiu pentris inter 1450 kaj 1490.

Kelkaj verkoj:
 Políptico de S. Vicente ("Pentraĵaro de S. Vicento", 1470-1480);
 S. Francisco ("S. Francisko", 1470-1480, 117x90cm);
 S. Vicente Atado à Coluna ("S. Vicento Bindita al Kolono", 1470-1480, 209x89cm);
 S. Paulo ("S. Paŭlo", 1470-1480, 135x83cm)

Portugalaj pentristoj
Naskiĝjaro nekonata
Mortojaro nekonata
Pedro Nunes (pentristo)

Pedro NUNES (naskiĝis en 1586 aŭ 1590, mortis en 1637) estis portugala pentristo, granda figuro el la portugala malfrua manierismo. Li studis en Romo inter 1613 kaj 1615, kaj laboris en Katalunio en 1615 kaj 1616, kie li pentris i.a. altarpentraĵojn por la Convento de Nossa Senhora dos Remédios.

Listo de verkoj 

Descida da Cruz ("Malsupreniro el la Kruco", 1620)

Eksteraj ligiloj 

Pedro Nunes en answers.com 

Portugalaj pentristoj
António Carneiro

António CARNEIRO estis portugala pentristo ( – ).

Kelkaj verkoj 
 Tríptico-A Vida ("Triopa Pentraĵo-La Vivo: La Espero/La Amo/La Sopiro, 1899-1901);
 La espero 
 La amo 
 La sopiro 
 Sinfonia Azul  ("Blua Simfonio", 1910, 78x63cm);
 Auto-Retrato  ("Memportreto", 1918, 61,7x46,5cm);
 Melgaço  (1921, 26x30cm)

Portugalaj pentristoj
André Reinoso

André REINOSO estis portugala pentristo, kiu pentris inter la jaroj 1610 kaj 1641. Lia verkaro apartenas al la baroka epoko. Serio de dudek pentraĵoj pri la vivo kaj legendoj de Sanktulo Francisko Ksavero, ĉiuj prentritaj en 1619, servis kiel modelo por multaj aliaj kiuj pentris poste pri la sama temo.

Listo de verkoj 

 Milagre de S. Francisco Xavier ("Miraklo de Sanktulo Francisco Ksavero", 1619);
 Pregação de S. Francisco Xavier ("Prediko de Sanktulo Francisco Ksavero", 1619);
 Naufrágio de S. Francisco ("La Ŝippereo de Sanktulo Francisco, 1619-1622)

Portugalaj pentristoj
António Manuel da Fonseca

António Manuel da FONSECA (naskiĝis en 1796 en Lisbono, mortis en 1890 samloke) estis portugala pentristo. Li apartenas al la epoko de novklasikismo. Aparte konata verko de li estas la pentraĵo Eneias Salvando seu Pai Anquises do Incêndio de Tróia ("Eneo Savanta sian Patron Ankiso el la Incendio de Trojo"), publikigita en 1855 je la granda formato de 304 oble 214 centimetroj.

Portugalaj pentristoj
António Ramalho

António RAMALHO (naskiĝis en 1858, mortis en 1916) estis portugala pentristo.

Verkoj 
 Margens do Sena, Paris ("Bordoj de Sena, Parizo", 1882, 96x161cm);
 O Lanterneiro ("La Lanterno-faristo", 1883, 106x87cm);
 Retrato de Senhora de Preto ("Portreto de Damo je Nigro", 1884, 50x40cm);
 Retrato de Abel Acácio Botelho ("Portreto de Abel Acácio Botelho", 1889, 59x44cm)

Portugalaj pentristoj
António Carvalho de Silva Porto

António Carvalho de Silva Porto (11-a de novembro 1850 – 1893) estis portugala pentristo.

Kelkaj verkoj 
 Pequena Fiandeira Napolitana ("Eta napola Ŝpinistino", 1877, 96,5x60,5cm);
 Charneca de Belas ao Pôr-do-Sol ("Charneca de Belas [Portugalio] dum sun-subiro, 1879, 85x150cm);
 A Ceifa  ("La Falĉado", 1884, 37,5x56cm);
 No Areinho, Douro  ("En Areinho, rivero Doŭro", 1880, 37,4x56cm);
 Colheita-Ceifeiras  ("Rikolto/Falĉistinoj", 1893, 90,5x120,3cm);
 Guardando o Rebanho  ("Gardanta la Ŝafaron", 1893, 160x200cm)

Carvalho de Silva Porto, António
Pequena Fiandeira Napolitana

Pentrado > 19-jarcenta realismo > Pequena Fiandeira Napolitana < Portugalio

Pequena Fiandeira Napolitana ("Eta napola Ŝpinistino", 1877, 96,5x60,5cm) estas pentraĵo de António Carvalho de Silva Porto (1850-1893), portugala pentristo.

Eksteraj ligiloj 
Ligo al la bildo

Pentrado
Charneca de Belas ao Pôr-do-Sol

Charneca de Belas ao Pôr-do-Sol (1879, 85x150cm) estas 1879-a pejzaĝa pentraĵo de António Carvalho de Silva Porto (1850-1893), portugala pentristo. Ĝi nune pendas en la Muzeo de Chiado en Lisbono.

Pentraĵoj
Adriano de Sousa Lopes

Adriano de Sousa Lopes (naskiĝis en 1879; mortis en 1944) estis portugala pentristo.

Kelkaj verkoj 

 Num Jardim de Paris ("En Ĝardeno en Parizo", 1904-1910, 25×32,5 cm)
 Caçador de Águias ("Aglo-ĉasisto", 1905, 20,1×9,8 cm)
 A Blusa Azul ("La Blua Bluzo", 1920, 82×60 cm)

Portugalaj pentristoj
Ekspresionismaj pentristoj
1694

1694 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).

En la jaro 1694 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
 Vilhelmo de Orange iĝis la nura reĝo de Britio;
 Lamaejo Jonghegong konstruita.
 La tataroj forbruligis la vilaĝon Mihăileni.
 Fondiĝo de la ŝtata Banko de Anglio.

Naskiĝoj 
 21-a de novembro : Voltaire
 Leonardo Leo, Itala komponisto

Mortoj 
 10-a de Aprilo: Catharina Regina von Greiffenberg, aŭstra poetino (n. 1633).
 1-a de Aŭgusto: John Michael Wright, brita baroka portreta pentristo (n. 1617).
 12-a de Oktobro: Delphin Strungk, germana komponisto (n. 1601).
 13-a de Oktobro: Johann Christoph Pezel, germana komponisto kaj urbofajfisto (n. 1639).
 13-a de oktobro: Samuel Pufendorf, germana juristo, filozofo, ekonomikisto, ŝtatestro kaj historiisto (n. 1632)
 5-a de Januaro: Francis Lodwick, pioniro en la kampo de la artefaritaj lingvoj (n. 1619).
 28-a de Novembro: Matsuo Basho, japana poeto (n. 1644).
Sassnitz

Sassnitz  estas urbeto sur la insulo Rügen. Pro sia apudmara situo kaj la pitoreskaj kretorokoj, kiuj ekz. la pentriston Caspar David Friedrich inspiris al pluraj pentraĵoj, Sassnitz estas ŝatata turisma centro en Norda Germanio. De la haveno veturas pramŝipoj al Svedio kaj Litovio. Sassnitz apartenas al la regiona distrikto Antaŭpomerio-Rügen. Fine de  la komunumo havis  loĝantojn.

La blazono de Sassnitz montras lumturon sur muro.

Eksteraj ligiloj 
  ()
 Submarŝipa muzeo
 Prama haveno Sassnitz/Mukran

Distrikto Antaŭpomerio-Rügen
Urboj de Meklenburgo-Antaŭpomerio
1725

1725 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).

En la jaro 1725 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
La 25-an de januaro, la hispana korsaro Amaro Pargo ricevas la titolon de Hidalgo (nobelo).
Astronomia observatorio de la Peterburga akademio de sciencoj fondita en la Rusio.

Naskiĝoj 
11-a de marto: Henry Benedict Stuart, angla nobelo (m. 1807)
2-a de aprilo: Giacomo Casanova, itala verkisto (m. 1798)

Mortoj 
 8-a de februaro: Petro la Granda, imperiestro de Rusio (n. 1672)
Cottbus

Germane Cottbus  aŭ sorabe Chóśebuz  estas la dua plej granda urbo de la germana federacia lando Brandenburgio. La urbo apud la rivero Spree estis unuafoje dokumente menciita en la jaro 1156.

En la urbo loĝas germanoj kaj soraboj kaj ĉiuj ŝildoj kaj montriloj estas kaj en la germana kaj en la soraba lingvoj. Por la soraboj Cottbus estas la kultura kaj politika centro, kvankam nur soraba malplimulto loĝas ĉi tie.

La Brandenburgia Teknologia Universitato, aŭ mallonge BTU, troviĝas en la plej malgranda urbego de Germanio.

Vidindaĵoj 
 Brandenburgia landa muzeo pri moderna arto
 Kastelo Branitz, kun belega parko
 Malsuprasoraba muzeo
 Preĝejo Kristo (katolika)
 Preĝejo Mario, reĝino de la paco (katolika)

Servoj 
 Brandenburgia Teknologia Universitato
 Ŝtata Teatro je Cottbus

Eksteraj ligiloj 

 municipa paĝaro en la malsuprasoraba
-102

En la jaro 102 antaŭ Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
 Gaius Marius venkas la teŭtonojn kaj la ambronojn en batala ĉe Aikso Provenca.

Naskiĝoj

Mortoj
Mnichovo Hradiště

Mnichovo Hradiště, (laŭvorte tradukite signifas Burgejo de monaĥo) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas ĉe la rivero Jizera, en Mezbohemia regiono, norde de Mladá Boleslav. En  ĝi havis .

La urbo estas nomata ankaŭ kiel enirpordego al Ĉeĥa paradizo.
Ĝi estis fondita en la 13-a jarcento de monaĥoj el la proksima monaĥejo Hradiště. Václav Budovec z Budova konstruigis en ĝi reprezentan renesancan kastelon, kies posta posedanto estis ankaŭ Albrecht z Valdštejna (Albrecht de Wallenstein). Lia kripto troviĝas en la kapucena monaĥejo.

Ekonomie la urbo estas konata pro produktado de kamionoj, vestaĵoj, nutraĵoj kaj lignaĵoj.

Loĝantaro

Esperanto-movado en la urbo 
En la urbo vivis kaj agis honora membro de ĈEA MUDr. Josef Hradil, kiu kompilis medicinan terminaron kaj ĉefe dum multaj jaroj eldonadis stencilitan informilon Verda Familio kaj kontribuis al Medicinaj Informoj kaj Sano. Post 1990 li reakiris la familian havaĵon, pensionon en Skokovy, al kiu li donis la nomon Espero kaj disponigas ĝin ankaŭ por aranĝoj de esperantistoj-handikapuloj.

Vidu ankaŭ 
 Mnichovo Hradiště (kastelo)

Eksteraj ligiloj 
 Oficiala urba retpaĝaro la urbo 

 
Urboj en distrikto Mladá Boleslav
Municipoj en distrikto Mladá Boleslav
Bohemia paradizo
Havantoj de retpaĝaro en Esperanto
Urboj en Bohemio
Setlejoj sur Jizera
742

En la jaro 742 post Kristo okazis, interalie:

Eventoj 
Fondo de Erfurt

Naskiĝoj 
2-a de aprilo: Karolo la Granda, reĝo de Francio (m. 814)
 Ludgero, frisa misiisto kaj monaĵejo-fondinto (proksima dato) (m. 809)

Mortoj