Londono

Londono (, pron. /ˈlʌndən/) estas ĉefurbo kaj plej loĝata urbo de Anglio, Britio, kaj de la Unuiĝinta Reĝlando. Ĝi situantas en la sudoriento de Anglio kaj de la insulo Granda Britio apud la marenfluejo de rivero Tamizo. Ĝi estis grava urbo dum du jarmiloj. Ĝi estis fondita de la romianoj, kiu nomis ĝin Londinium. La antikva kerno de Londono, nome City of London, ampleksas 2.9 km² ene de mezepokaj limoj kaj ekde tiam ĝis almenaŭ la 19-a jarcento, la termino Londono aludis ankaŭ al la metropolo disvolvigita ĉirkaŭ tiu kerno. La kerno de tiu kunurbaĵo formas Grandan Londonon, nome regiono de Anglio regata de la Urbestro de Londono kaj de la Asembleo de Londono. Tiu kunurbaĵo kovras ankaŭ du anglajn graflandojn: la malgrandan distrikton de la Urbo Londono kaj la graflandon Granda Londono. Tiu lasta konstituas la plej majoritaton de Londono, kvankam historie ĝi estis disigita inter Middlesex (nune nuligita graflando), Essex, Surrey, Kent, kaj Hertfordshire. Tamen multaj loĝantoj de distriktoj kiuj estis historie parto de unu el tiuj graflandoj plukonsideras tiujn distriktojn kiel ne parto de Londono.

Londono produktas 17 % de la MEP de la Unuiĝinta Reĝlando kaj estas unu el la tutmonde plej grandaj komercaj centroj.

Londono estas hejmo al multaj institucioj kun internacia agado, same kiel al supernaciaj kompanioj kaj organizaĵoj. Situas en ĝi multe da gravaj konstruaĵoj, inkluzive de konataj teatrejoj, muzeoj, koncertejoj, palacoj kaj aliaj.

La moderna Londono konsistas el la du malnovepokaj urboj Londono kaj Westminster, kiuj kuniĝis al la nuntempa metropolo, en kiu loĝis (en 2006) oficiale 7 512 400 da homoj en la "Granda Londono" areo (areo pli granda ol 480 km²). Oni taksas, ke la tuta metropola areo havas inter 12 kaj 14 milionojn da loĝantoj.

Limigo de Londono 
La hodiaŭa Londono estas identa kun la Granda Londono kaj administracie ĝi entenas 32 urbajn kvartalojn kaj la Londonan urbon. Sed la origina Londono ensumigis nur kelkajn kvadratajn mejlojn de la Londona urbo-centro, de kiu la urbo evoluis ĉiuflanken. Inter la jaroj 1889 kaj 1965 Londono ricevis la teritorion de la tiama Londona graflando, kovranta la regionon nuntempe konatan kiel la interna Londono.

Oni konsideras la centron de Londono monumento staranta sur Charing Cross, situanta ĉe la samnoma stacidomo. La malnovaj romianoj markis la centron de Londonia per ŝtono en la urbocentro.

Geografio 
En la graflando Middlesex situas Londono, kiu tamen jam ekde la 13-a jarcento estis administrata sendepende de la respektiva graflando. La nordokcidentaj antaŭurboj de Londono same estas parto de la historia graflando.

Ĉerivera situo 
La granda Londono havas areon de 1 579 km². Ĝi entenas havenon ĉe la rivero Tamizo, kiu utilegas por ŝipa transporto. Londono estis fondita ĉe la norda bordo de la Tamizo kaj dum multaj jarcentoj ekzistis nur unu ponto por transiri la riveron, la tiel nomata London Bridge. Pro tio Londono evoluis plejparte norde de la Tamizo.

Post kiam en la 18-a jarcento estis konstruitaj aliaj pontoj, la urbo komencis ekspandi ĉiudirekten sen grandaj problemoj, ĉar ebena aŭ milde ondiĝinta pejzaĝo ĉirkaŭ la rivero prezentis nenian naturan obstaklon. Kvankam en la urbo estas kelkaj montetoj, kiel ekzemple Parliament Hill (la monteto de la parlamento) aŭ Primrose Hill, ili estas ne tre ampleksaltaj kaj prezentis nenian malhelpon al la evoluo de la urbo. Danke al tiuj ĉi faktoj Londono havas preskaŭ rondan bazplanon.

La Tamizo estis foje multe pli larĝa kaj malpli profunda ol ĝi estas nuntempe. La rivero, kiu trafluas tra la urbo nuntempe, estis kunpremita inter artefaritajn bordojn. Multaj alfluoj ĝis la Tamizo trafluas tra la londona subterejo. La Tamizo estas alflusa rivero kaj Londono tial estis kaj senĉese estas endanĝerigita pro inundoj. Tiu ĉi minaco en la paso de tempo fariĝis senĉese pli reala pro malrapida ascendo de la nivelo de la rivero kaj ankaŭ pro malrapida kliniĝo de la tuta insulo Granda Britio (norde okazas altiĝo kaj sude malaltiĝo), kaŭzita pro post-glaĉera izostaza leviĝo. Kiel ŝirmilo kontraŭ eblaj inundoj estis konstruitaj barieroj sur la Tamizo ĉe Woolwich (vidu la foton maldekstre), sed komence de la jaro 2005 aperis spekulacioj, ke tiuj ĉi barieroj povus ne esti sufiĉaj kaj estis rekomendite konstrui pliajn, 16-kilometrojn longajn barierojn laŭlonge de la riverfluo.

Klimato 
Londono havas mildan klimaton. Someroj estas varmaj, sed nur malofte varmegaj, vintroj malvarmaj, sed malofte frostas, kaj pluvoj estas regulaj, sed ne tro densaj. Someraj temperaturoj nur de tempo al tempo superas 33 °C, kvankam tiuj ĉi altaj someraj temperaturoj lastatempe fariĝis pli kutimaj.

La plej alta temperaturo iam notita en Londono estas 37,9 °C. Ĝi estis mezurita sur la flughaveno Heathrow dum la varmega somero de la jaro 2003.

Densaj neĝofaloj estas preskaŭ nekonata fakto en Londono. Dum la lastaj jaroj neĝo aperis proksimume dufoje jare kaj ĝi falis ĝis alteco de proksimume 25 mm.

Proksimumaj jaraj pluvoj en Londono (sub 600 mm) estas pli malaltaj ol en Romo aŭ en Sidnejo. La londona konstruita areo, kun varme hejtitaj konstruaĵoj, kreas mikroklimaton, kiu de tempo al tempo plialtigas la temperaturon interne de Londono je 5 °C kontraŭe al la ĉirkaŭaĵo.

Historio

Malnovepoko 

Ne pruveblis ekzisto de antaŭ-romia setlejo de keltoj en la loko de la urbocentro de Londono. Verŝajne do la romianoj fondis la urbon Londinium en la jaro 47. En la jaro 60 aŭ 61 la icenoj gvidataj de la reĝino Budiko detruis la setlejon. Londinium estis rekonstruita kaj iĝis komence de la 2-a jarcento ĉefurbo de Britannia anstataŭ Camulodunum (la nuna Colchester). Ekde 197 Londinium estis la ĉefurbo de la provinco Britannia Superior, ekde ĉirkaŭ 300 de la provinco Maxima Caesariensis. Ĉirkaŭ la urbon oni starigis fortikaĵojn.

En la jaro 410 la romianoj retiris siajn trupojn kaj la loĝantoj senprotektaj suferis la rabadojn fare de ĝermanaj triboj. Post la konkero de Anglujo fare de la engloj kaj la saksoj Londinium iĝis ĝis la fino de la 5-a jarcento neloĝata ruinaro.

Mezepoko 

La anglosaksoj unue evitis la tujan ĉirkaŭon de la ruinigita urbo. Fine de la 7-a jarcento ili fondis okcidente de ĝi la setlejon Lundenwic, kiu apartenis unue al la reĝlando Mercia, poste al tiu de Essex. Sub la gvidado de Alfredo la Granda, reĝo de Wessex, la anglosaksoj rekonkeris de la danoj la regionon ĉe la marenfluejo de la Tamizo en la jaro 878. En la sekvaj jaroj la regiono ene de la romia urbomurego estis denove setlita. La novestiĝinta urbo nomiĝis Lundenburgh.

En 1066 la normandoj konkeris Anglujon. La nova reganto, Vilhelmo la 1-a konfirmis la apartajn rajtojn de Londono. Rikardo Leonkora nomumis en 1189 la unuan lordurbestron, kiuj ekde 1215 estis elektitaj de la pli kaj pli potencaj komercistaj gildoj.

En 1209 estis finkonstruita la unua ŝtona ponto de Londono, kiu ĝis 1750 estis la nura ponto al la nuna urbocentro. Plurfoje la londonanoj suferis rabadojn de ribelemaj kamparanaj soldataroj. Tiel okazis en 1381 dum la Angla kamparana ribelo kaj en 1450 dum la ribelo de Jack Cade.

Dum la militoj de rozoj, kiuj finiĝis en 1485 per la kronado de Henriko Tudor al Henriko la 7-a, la urbo subtenis la partion de la Jorkoj. La Reformacio rompis la potencon de la eklezio, kiu ĝis tiam posedis ĉirkaŭ duonon de la tuta grundo. La disdivido de ekleziaj bienoj ekde 1535 estigis epokon de ekonomia kresko kaj Londono iĝis granda komercurbo.

Moderna epoko 

Dum la Tudora periodo la Reformacio produktis laŭgradan ŝanĝon al Protestantismo, kaj multo de la posedaĵoj de Londono pasis el la eklezio al la privata posedo, kiu akcelis la komercon kaj la negocojn en la urbo. En 1475, la Hansa ligo kreis sian komercan bazon (kontoro) de Anglio en Londono, nome Stalhof aŭ Steelyard. Ĝi ekzistis ĝis 1853, kiam la urboj de la Hansa nome Lübeck, Bremeno kaj Hamburgo vendis siajn propraĵojn al la Sudorienta Fervojo. Teksaĵoj el lano estis enŝipigita netinkturitaj kaj nefabrikitaj en vestaĵoj el la 14a/15a jarcenta Londono al la najbaraj marbordoj de Nederlando, kie ili estis konsiderataj nemalhaveblaj.

Sed la atingo de la anglaj marklopodoj malfacile etendiĝis trans la maroj de nordokcidenta Eŭropo. La komerca vojo al Italio kaj la Mediteraneo normale trairis Antverpenon kaj super la Alpoj; ĉiuj ŝipoj trapasantaj tra la Ĝibraltara Markolo al aŭ el Anglio estis plej verŝajne italaj aŭ ragusaj. Post la re-malfermo de Nederlando al la angla navigado en Januaro 1565, tie startis forta pinto de komerca aktiveco. La Borso estis fondita en la dua duono de la 16-a jarcento. Merkantilismo kreskis, kaj monopolaj komerckompanioj kiel la Brita Orienthinda Kompanio estis establita, kaj la komerco etendiĝis al la Nova Mondo. Londono iĝis la ĉefa haveno de la Norda Maro, kaj migrantoj alvenis el Anglio kaj eksterlande. La populacio kreskis el ĉirkaŭkalkulita 50 000 en 1530 al ĉirkaŭ 225 000 en 1605.

En la 16-a jarcento, William Shakespeare kaj liaj samtempuloj loĝis en Londono en epoko de malamikeco kontraŭ la disvolvigo de la teatro. Je la fino de la Tudora periodo en 1603, Londono estis ankoraŭ tre maletenda. Okazis murdoklopodo kontraŭ Jakobo la 1-a en Westminster, dum la konspiro Gunpowder Plot la 5an de Novembro 1605.

En 1637, la regado de Karlo la 1-a klopodis reformi la administracion en la areo de Londono. La plano celis, ke la urbestraro etendu sian jurisdikcion kaj administradon super etendaj areoj ĉirkaŭ la urbo. Timante klopodon fare de la Krono por malpliigi la bienojn nome "liberty" de Londono, mankon de intereso por administri tiujn aldonajn areojn, aŭ rilaton kun la urbaj gildoj kiuj kunhavu povon, la urbestraro malakceptis. Poste nomata "The Great Refusal" (La Granda Malakcepto), tiu decido ege restas kiel tialo por la unika regostatuso de la Londona Urbo.

Dum la Angla enlanda milito la majoritato de Londonanoj apogis la flankon de "Roundheads" (parlamentistoj). Post dekomenca antaŭeniro fare de la "Cavaliers" (monarkistoj) en 1642, kio pintis en la bataloj de Brentford (1642) kaj Turnham Green, Londono estis ĉirkaŭata per defenda perimetra murego konata kiel Linioj de Komunikado. Tiuj linioj estis konstruitaj de ĉirkaŭ 20 000 personoj, kaj estis kompletigitaj dum du monatoj. Tiuj fortikaĵoj malsukcesis sian nuran pruvon kiam la "New Model Army" (Novmodela Armeo) eniris en Londono en 1647, kaj ili estis reniveligitaj fare de la Parlamento tiun saman jaron.

London suferis epidemiajn malsanojn pro pesto komence de la 17-a jarcento, kio pintis en la Granda pesto de 1665–1666, kiu mortigis ĝis 100 000 personojn, tio estas unu kvinono de la loĝantaro.

La Granda incendio de Londono ekflamis en 1666 en Pudding Lane en la urbo kaj tuj forbalais la lignajn konstruaĵojn. Rekonstruado postulis ĉirkaŭ dek jarojn kaj estis kontrolita de Robert Hooke kiel "Surveyor of London". En 1708 la majstroverko de Christopher Wren nome Katedralo Sankta Paŭlo estis finkompletigita. Dum la Georga epoko, novaj distriktoj kiel Mayfair estis formitaj okcidente; novaj pontoj super la Tamizo kuraĝigis disvolvigon en Suda Londono. Oriente, la Haveno de Londono etendiĝis laŭrivere malsupren. La disvolvigo de Londono kiel internacia financa centro maturiĝis dum granda parto de la 1700-aj jaroj.

En 1762, Georgo la 3-a akiris Buckingham House kaj ĝi estis pligrandigita laŭlonge de la venontaj 75 jaroj. Dum la 18-a jarcento, Londono suferegis pro deliktoj kaj krimo, kaj la korpuso de policanoj kromnomita "Bow Street Runners" estis establita en 1750 kiel profesia polico. Totale, pli ol 200 krimoj estis puneblaj per mortopuno, kiel ŝtelo de maskotoj. Plej infanoj naskiĝintaj en la urbo mortis antaŭ atingi sian trian naskiĝtagon.

La kafejoj iĝis popularaj lokoj por debati ideojn, dum kreskis la legoscio kaj la disvolvigo de la presarto faris novaĵojn amplekse disponeblaj; kaj Fleet Street iĝis la centro de la Brita gazetaro. Post la invado de Amsterdamo fare de la Napoleonaj armeoj, multaj tieaj financistoj translokiĝis al Londono kaj la unua Londona internacia kunsido estis organizita en 1817. Je la sama epoko, la Royal Navy iĝis la unua plej grava militŝiparo de la mondo, funkcianta kiel serioza opozicianto de eblaj ekonomiaj rivaloj de Unuiĝinta Reĝlando. La nuligo de la Maizleĝoj en 1846 celis specife la malfortigon de la ekonomia povo de Nederlando. Londono tiam superis Amsterdamon kiel ĉefa internacia financa centro.

Lastaj jarcentoj

Londono estis la plej granda urbo en la mondo ĉirkaŭ 1831 ĝis 1925, kun loĝdenseco de 325 personoj por hektaro. Tiu troloĝado de Londono rezultis en epidemioj de ĥolero, kiu okazigis 14 000 mortojn en 1848, kaj 6 000 en 1866. Pliiĝanta trafikŝtopiĝado kondukis al la kreado de la unua loka urba fervoja reto en la mondo. Tio kondukis al la nova socia fenomeno konata kiel navedado por tiuj kiuj laboris en la urba centro, sed loĝis en la ĉirkaŭaĵoj kaj ĉiutage veturis tien kaj reen. La "Metropolitan Board of Works"" (Metropola Vorkoservo) kontrolis la infrastrukturan etendon en la ĉefurbo kaj en kelkaj el la najbaraj graflandoj; ĝi estis abolita en 1889 kiam estis kreita la "London County Council" (Londona Graflanda Konsilantaro) el tiuj areoj de la graflandoj ĉirkaŭ la ĉefurbo.

Londono estis bombardita de Germanio dum la Unua Mondmilito, kaj dum la Dua Mondmilito; la Blitz kaj aliaj bombardado fare de la Germana Luftwaffe mortigis ĉirkaŭ 30 000 Londonanojn, kaj detruis grandajn areojn de loĝejoj kaj aliajn konstruaĵojn tra la tuta urbo.

La Somera Olimpiko 1948 okazis en la origina Stadiono de Wembley, en epoko kiam Londono estis ankoraŭ rekuperante sin el la milito. El la 1940-aj jaroj antaŭen, Londono iĝis hejmo de multaj enmigrantoj, ĉefe el landoj de la Komunumo de Nacioj kiel Jamajko, Barato, Bangladeŝo kaj Pakistano, kio faris Londonon unu el la plej diversaj urboj tutmonde. En 1951, okazis la "Festival of Britain" (Festivalo de Britio) en la South Bank. La Granda Smogo de 1952 kondukis al la leĝo "Clean Air Act 1956", kiu finigis kun la situacio de "pea soup fogs" (fumonebuloj) pro kio Londono estis fame konata.

Dekomence starte meze de la 1960-aj jaroj, Londono iĝis centro de la tutmonda kulturo de junularo (vidu artikolon Kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj), nome por muziko, modo ktp., ekzempligita de la subkulturo en "Swinging London" (Swinging Sixties) Swinging aŭ Londonaj Sesdekaj jaroj  asocia kun King's Road, Chelsea kaj Carnaby Street. La rolo de tendencejo estis revivigita dum la epoko de punko. En 1965 la politikaj limoj de Londono estis etenditaj por kongruigi ilin kun la kresko de la urba areo kaj estis kreita nova "Greater London Council" (Konsilantaro de la Granda Londono). Dum la Nordirlanda konflikto kun fokuso en Norda Irlando, ankaŭ Londono estis celo de bombatakoj fare de la IRA dum du jardekoj, starte per fama atenco en la tribunala areo de Old Bailey en 1973. Rasa diskriminacio rezultis en la tumultoj de 1981 en Brixton.

La loĝantaro de Granda Londono konstante malpliiĝis en la jardekoj post la Dua Mondmilito, el ĉirkaŭkalkulita pinto de 8.6 milionoj en 1939 ĝis ĉirkaŭ 6.8 milionoj en la 1980-aj jaroj. La ĉefaj havenoj de Londono translokiĝis malsupren laŭrivere al Felixstowe kaj Tilbury, dum la areo de la London Docklands iĝis areo por regenerado, kiel la disvolvigo de Canary Wharf. Tio ebligis pro la pliiĝanta rolo de Londono kiel grava internacia financa centro dum la 1980-aj jaroj. La Barieroj sur la Tamizo estis finkompletigitaj en la 1980-aj jaroj por protekti Londonon kontraŭ tajdaj leviĝoj el la Norda Maro.

La "Greater London Council" estis nuligita en 1986, kio lasis Londonon sen centra administracio ĝis 2000 kiam London-ampleksa registaro estis restaŭrita per la kreado de la "Greater London Authority" (Aŭtoritato de Granda Londono). Por celebri la starton de la 21-a jarcento, estis konstruitaj la Kupolo de la Jarmilo, la Londona Okulo kaj la Ponto de la Jarmilo. La 6an de Julio 2005 al Londono oni atribuis la organizadon de la Somera Olimpiko 2012, kio faris Londonon la unua urbo kiu iĝis gastiganto de la Olimpiaj ludoj trifoje. La 7an de Julio 2005, tri trajnoj de la Metroo de Londono kaj londontipa duetaĝa buso estis bombita en serio de terorismaj atakoj.

En 2008, la gazeto Time nomis Londonon kun Novjorko kaj Hongkongo kiel "Nylonkong", kun la enhavo kiel la tri plej influaj mondurboj. En Januaro 2015, la loĝantaro de Granda Londono estis ĉirkaŭkalkulita en 8.63 milionoj, nome plej alta nivelo ekde 1939. Dum la Britelira referendumo de 2016, la Unuiĝinta Reĝlando kiel tuto decidis forlasi la Eŭropan Union, sed majoritato de Londonaj voĉdonantoj voĉdonis por resti en la Eŭropa Unio.

Vidindaĵoj 

La Brita Muzeo (British Museum) estas unu el la plej grandaj kaj bonkonataj muzeoj en la mondo, etnografia kolektaĵejo de la Unuiĝinta Reĝlando, en la distrikto Bloomsbury. La historio de la muzeo (kaj la libraro) reiras ĝis 1753, kiam la registaro aĉetis artotrezoron kaj libraron de Siro Hans Sloane (1660–1753). Ĝi malfermis la pordon en 1759 por la publiko en la tiama konstruaĵo Montagu Hous. La nuna muzea konstruaĵo estis konstruita inter 1823-1852 sur loko de la Montagu House, planita de Siro Robert Smirke, en klasikisma stilo. En posedo de muzeo troviĝas gravaj antikvaj kaj mezepokaj artotrezoraĵoj kaj artobjektoj. Oni ekspozicias la ortografiajn kolektaĵojn en la Museum of Mankind, en alia parto de Londono. La libraro de British Museum kuniĝis en 1973 kun aliaj gravaj kolektaĵoj kaj estiĝis la British Library.

Palaco Buckingham estas la oficiala Londona sidejo de la brita monarko. Origine konstruita por la Duko de Buckingham en 1703. La Reĝo Georgo la 3-a aĉetis la palacon en 1772 por la brita reĝa familio. Ekster la ĉefpordejo staras statuo de la Reĝino Viktoria (1819 – 1901), reĝino inter 1837 kaj 1901. La nomo de la strato kiu kondukas al la palaco estas The Mall [de mol]. Aŭtoj estas tie malpermesataj dimanĉe. La palaco estas grava loko por ŝtatceremonioj kaj tie oni povas vidi la mondfaman ceremonion “ŝanĝado de la gvardioj”.

Trafalgar Square (Placo Trafalgar, en Esperanto) estas placo de la centro de Londono (Britio), konstruita por rememorigi la Batalon de Trafalgar en kiu la brita ŝiparmeo venkis super la ŝiparmeoj franca kaj hispana ĉe la marbordoj de Kadizo, Hispanio. La origina nomo estis placo de Vilhelmo la 4-a, sed George Ledwell Taylor sugestis la nomŝanĝon. En la norda zono de la placo situis la realaj staloj de la epoko de Eduardo la 1-a, dum sude troviĝis la Charing Cross origina. Oni nuntempe konsideras la Charing Cross kiel la kerno de Londono kaj de ĝi oni mezuras ĉiujn distancojn. La placo estas kutima loko por manifestacioj politikaj kaj estas loko kie staras la kolono de Horatio Nelson.

 Turo de Londono kaj Tura ponto
 Katedralo Sankta Paŭlo
 Palaco de Westminster, sidejo de la parlamento de la Unuiĝinta Reĝlando
 Brita Muzeo
 Palaco Buckingham, loĝejo de la reĝino
 Londona Okulo, la plej granda spektoradego en Eŭropo
 Sanktajakoba Parko
 Sanktajakoba Palaco
 Muzeo Viktoria kaj Alberto
 Placo Trafalgar
 Admiralitata Arko
 La Cenotafo de Londono
 The Mall
 Barbican Center
 Muro de Londono

Servoj 
 Londona Freud-muzeo
 Reĝa Borso
 Universitato de la Artoj ĉe Londono
 Universitato de Londono kun Universitato-Kolegio de Londono, Reĝino Maria Universitato de Londono kaj Imperia Kolegio Londona
 Lernejo de Orientaj kaj Afrikaj Studoj
 Zoo de Londono

Administra divido 
Londono estas dividita en distriktoj kaj kvartaloj.

Kvartaloj, distriktoj aŭ ĉefurboj de Londono estas:

 Bethnal Green
 Camden Town
 Centra Londono
 Chadwell Heath
 Chelsea
 Chiswick
 City (Londono)
 Croydon
 Fulham
 Greenwich
 Hackney
 Islington
 Kensington
 Kensington kaj Chelsea
 Kingston
 Notting Hill
 Southwark
 West End
 Westminster

Politiko 
Ekde 2016 la urbestro de Londono estis Sadiq Khan, de la Laborista Partio, pakistandevena, nome unua islama urbestro de Londono. El 2008 al majo 2016 urbestro estis Boris Johnson, konservisma, kiu poste iĝis ĉefministro. Ken Livingstone, de la Laborista Partio, estis la urbestro inter la jaroj 2000 kaj 2008.

Ekonomio 
Barclays (IFA: /ˈbɑːrkliz, -leɪz/) estas internacia financa servo kompanio, bazita en Londono. Laŭ Forbes revuo, en 2010, la firmao estis la 10-a plej granda banko en la mondo, kaj la 21-a en la mondo en liverado de financaj servoj.

Loĝantaro 

La nombro de loĝantoj en Londono en la jaro 1801 estis proksimume 860 000 homoj, kontraŭ proksimume 670 000 loĝantoj en Parizo en la jaro 1802. Londono estis la tutmonde plej dense loĝata urbo ekde la jaro 1825 kaj restis tia ĝis 1925, kiam ĝi estis superita de Novjorko.

Por la loĝantoj de Londono oni iam uzas la vorton Cockney.

La urbo kaj ties 32 antaŭurboj (1.579 km²) havas oficiale 7 421 228 loĝantojn, kio envicigas ĝin kune kun Moskvo al plej dense loĝataj urboj de Eŭropo. Sekvantaj kontroloj precizigis tiun nombron je 7,29 milionoj. La oficiala nombro de loĝantoj de Londono en la jaro 2003 estis laŭ la ofico por naciaj statistikoj (angle Office for National Statistics) 7 387 900.

Etnoj 
Dum popolnombrado en la jaro 2001 la loĝantoj de Londono klasifikis siajn etnajn grupojn jene:
 76 % da blankuloj („brita blankulo“, „irlanda blankulo“ aŭ „alia blankulo“),
 10 % da hindoj, bangladeŝanoj aŭ pakistananoj,
 5 % da afrikanoj,
 5 % da karibianoj,
 3 % da hibridoj,
 1 % da ĉinoj.

Proksimume 21,8 % de la loĝantaro indikis naskiĝejon ekster la Eŭropa Unio. Irlandanoj estis pro nombro de proksimume 200 000 la plej grandnombra grupo de homoj naskiĝintaj ekster Granda Britio.

Religio 
Apartenas laŭ la popolnombrado de 2001 58,25 % al iu eklezio kristana, 15,8 % estas senreligiaj.

Transporto 
Londono ludas kernan rolon en la transportosistemo de Britio. La urbo estas nabo por hejma transporto, tiel kiel esti la pordego al Eŭropo kaj pretere.

Flughaveno 
Londono estas grava internacia aviada transporto nabo. Ĝia primara flughaveno, nome flughaveno Heathrow, estas la plej aktiva flughaveno en Eŭropo por persona trafiko. Krom Heathrow, la urbo estas servita fare de pluraj aliaj malpli grandaj flughavenoj.

Fervojo

La Tubo, Supertera, kaj DLR 
La Metroo de Londono, komune simple nomita la Tubo, estas la plej malnova subtera urba fervojo en la mondo, malfermiĝis en 1863. Ĝi havas dek unu itinerojn, kiuj servas ducent sepdek stacidomojn, kaj portas proksimume kvin milionojn da pasaĝeroj ĉiutage. Krom la Tubo, TfL ankaŭ havas la Londonan Surgrundan fervojon, kiu malkiel la Tubo iras sur la naciajn fervojojn, kaj la DLR (Docklands Light Railway), tute aŭtomatigita urba fervojo, kiu servas orientan Londonon.

Antaŭurbaj Fervojoj 
Densa reto de navedantaj fervojoj servas al Londono, precipe sude de la Tamizo, kie la Tubo ne alvenas. Preskaŭ ĉiuj de la fervojaj itineroj finiĝas ĉe finstacio ĉirkaŭ la urbocentro, kaj krome trajnoj iras el nordo al sudo kaj inverse, per la Thameslink. Post 2018 trajnoj ankaŭ povos iri el oriento al okcidento kaj inverse, per la Crossrail tunelo.

Interurbaj kaj Internaciaj Fervojoj 
Trajnoj el Londono al la aliaj urboj de Britio forveturas de pluraj stacidomoj, laŭ sia direkto. Ekzemple, al okcidenta parto de Anglio kaj Suda Kimrio trajnoj forveturas de stacio ; al sudorienta kaj sudokcidenta parto de Anglio de Waterloo; de Victoria al suda bordregiono kaj Brajtono; de Euston al okcidenta parto de Anglio, Norda Kimrio kaj al Glasgovo; de King's Cross al nordorienta parto kaj al Leeds kaj Edinburgo; de Liverpool Street al orienta Anglio. Eurostar-trajnoj foriras de la stacio de St Pancras al Parizo (Gare du Nord) aŭ Bruselo (Midi/Zuid) tra la Manika Tunelo.

Amaskomunikiloj 
London Evening Standard estas loka anglalingva tag-gazeto, aperanta en Londono, ĉiutage de lundo ĝis vendredo. Ĝi estas la plej grava loka respektive regiona vespera gazeto por Londono kaj la ĉirkaŭa areo; kovras novaĵojn pri naciaj kaj internaciaj temoj, kaj ankaŭ pri la financa distrikto de Londono.

Ekde 2014, .london estas aparta domajno de plej alta nivelo por asocioj kaj individuoj de la urbo.

Famuloj 

 Geoffrey Chaucer (1340-1400) poeto kaj verkisto
 Henriko la 8-a (Anglio) (1491-1547) reĝo de Anglio ekde 1509 ĝis 1547
 Edmond Halley (1656-1742) astronomo, geofizikisto, matematikisto, meteologiisto kaj fizikisto
 Daniel Defoe (1660-1731), verkisto
 Alexander Pope (1688-1744) verkisto kaj tradukisto de la epoko de novklasikismo
 Henry Fielding (1707-1754) verkisto
 Horace Walpole (1717-1797), politikisto kaj verkisto
 Edward Gibbon (1737-1794), verkisto
 William Godwin (1756-1836), politika filozofo, ĵurnalisto kaj romanverkisto
 William Blake (1757–1827), poeto, belartisto, kaj mistikulo, profesie gravuristo
 Mary Wollstonecraft (1759-1797) verkistino, filozofino kaj frutempa feministino
 Georgo la 4-a (Britio) (1762-1830) ekde 1820 ĝis 1830 reĝo de la Unuiĝinta Reĝlando de Britio kaj Irlando
 Vilhelmo la 4-a (Britio) (1765-1837) ekde 1830 ĝis 1837 reĝo de la Unuiĝinta Reĝlando de Britio kaj Irlando
 George Byron, Lord Byron, (1788-1824), verkisto
 Michael Faraday (1791-1867) sciencisto (fizikisto kaj kemiisto)
 Benjamin Disraeli (1804-1881) konservativa politikisto, verkisto
 William Makepeace Thackeray (1811-1863), verkisto
 Charles Dickens (1812-1870) verkisto kaj socia kritikisto
 Robert Browning (1812-1889), poeto kaj dram-verkisto

 George Eliot (1819-1880), verkistino
 John Ruskin (1819-1900), socialisto kaj verkisto
 Reĝino Viktoria (1819-1901) brita reĝino de 1837 ĝis 1901
 Henry Gray (1826-1861), kirurgo kaj kuracisto, aŭtoro de La Anatomio de Gray
 Edward Tylor (1832-1917), antropologo
 Joseph Chamberlain (1836-1914) politikisto kaj ŝtatisto
 Thomas Hardy (1840-1928) romanisto kaj poeto
 Arthur Sullivan (1842-1900) komponisto, muziksciencisto, orgenisto kaj dirigento
 Marie von Bunsen (1860-1941), verkistino kaj pentristino
 David Lloyd George (1863-1945), politikisto
 William Somerset Maugham (1874-1965), verkisto
 Sylvia Pankhurst (1882-1960), feministino kaj kampanjisto por la Virina Sufrageta Movado
 Boris Karloff (1887-1969) aktoro
 Charlie Chaplin (1889-1977) reĝisoro, produktoro, aktoro, scenaristo kaj humuristo
 Enid Blyton (1897-1968) verkistino de porinfana literaturo
 George Orwell (1903-1950) aŭtoro, kiu verkis malĝojigajn romanojn pri politiko

 Kingsley Amis (1922-1995) verkisto kaj poeto
 David Attenborough (1926) dokument-filmisto pri bestoj, naturo kaj antropologio
 Harold Pinter (1930-2008) verkisto de teatraĵoj kaj teatra reĝisoro
 Michael Caine (1933) aktoro
 Vanessa Redgrave (1937) aktorino
 Ken Livingstone (1945), politikisto
 Keith Moon (1946-1978 muzikisto kiu famiĝis kiel drumisto de la rokgrupo The Who
 Helen Shapiro (1946), kantistino
 David Bowie (1947-2016) aŭtoro, komponisto kaj kantisto de rokmuziko
 Tony Blair (1953), politikisto
 Siouxsie Sioux (1957), ĉefkantistino de anglaj rokgrupoj Siouxsie and the Banshees
 Patsy Kensit (1968) aktorino kaj muzikistino
 Kate Moss (1974) fotomodelino, tipo de magraj modeloj
 David Beckham (1975) profesia futbalisto
 Amy Winehouse (1983-2011) kantistino de ritmenbluso, soulo, ĵazo, rokenrolo, kaj skao, krom kantaŭtoro
 Keira Knightley (1985), aktorino
 Alice Eve (1992), aktorino
 Naskiĝis en Londono:
 Robert Murray
 hungara aktoro Dániel Baki
 hungara arthistoriisto Károly Pulszky
 hungara lingvisto Oszvald Szemerényi
 hungardevena operetkantisto Irén Ambrus
 hungardevena pentristo Sámuel Havadtőy.
 Mortis en Londono:
 John Buchanan
 hungara Béla Rácz (advokato)
 hungaraj aktoroj Emmi Buttykay, Etelka Dán kaj Bella Nagy
 hungardevenaj aktoroj Eva Bartok kaj Sandor Elès
 hungara-brita aristokrato Tivadar Zichy
 hungaraj arkitektoj Ferenc Domány kaj Ernő Goldfinger
 hungaraj filozofoj Imre Lakatos kaj Károly Mannheim
 hungardevena filmodekoraciisto Vince Korda
 hungardevena fizikisto Dennis Gabor
 hungardevena fotisto Péter Fischer
 hungaraj inĝenieroj kaj inventistoj György Jendrassik kaj Ferenc Okolicsányi
 serbdevena hungara ministro Sebő Vukovics
 hungara ministro Mihály Teleki
 hungara-brita oftalmologo József Dallos
 hungardevenaj operkantistoj Margit Angerer kaj Vera Rózsa
 hungardevenaj pentristoj Jakab Bogdány, László Péri, Fülöp Elek László kaj Ágoston Schöfft
 hungaraj pentristoj József Árpád Murmann kaj Jenő Szervánszky
 hungaraj pianistoj Ilonka Kabos
 hungara psikologo Lajos Kardos kaj Lajos Kentner
 hungaraj verkistoj George Mikes kaj Pál Ignotus
 hungara verkisto kaj scenaristo Lajos Bíró
 Béla Katona (violonisto), hungara violoninstruisto
 Tibor Serly, hungara-usona violonisto
 Agnes Zimmermann, pianistino kaj komponistino

Partneraj urboj 
  Alĝero, Alĝerio
  Berlino, Germanio (ekde 2000)
  Moskvo, Rusio (ekde 2002)
  Nov-Jorko, Usono (ekde 2001)
  Parizo, Francio (ekde 2001)
  Tokio, Japanio (ekde 2006)
  Pekino, Ĉinio (ekde 2006)
  Karaĉio, Pakistano (ekde 2005)
  Zagrebo, Kroatio (ekde 2009)

Krome interalie la urbopartoj Lewisham kaj Sutton (ekde 1968) aparte havas partnerajn rilatojn kun
  la urbodistrikto Charlottenburg-Wilmersdorf de Berlino en Germanio

Londono kaj Esperanto 
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵojn el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas Londonon kun tri grandaj vidindaĵoj nome la Londona Fortreso, la Ponto de la Ĉefturo kaj la Vestminstera Abatejo:

Super la Atlantiko nun al urbego vojaĝas
Uttu kaj Fidiaso: -Jen la Londona Fortreso,
la Ponto de l'Ĉefturo super rivero Tamiza.
Jen Vestminstere brilas subvide nun l'Abatejo,
kiu de l'tuta lando reĝhistorion ilustras.

Esperanto en Londono 
Vidu Londona Esperanto-Klubo

Historie, Mary L. Blake gvidis unuan Esperanto-kurson en Londono komence de la 20-a jarcento.

Londonaj esperantistoj 
 William Francis Lawrence
 Florence Harriet Hanbury
 Frederic William Hipsley
 Londona Esperantista Junularo

Referencoj

Literaturo
 Ackroyd, Peter (2001). London: The Biography. London: Vintage. p. 880. ISBN 978-0-09-942258-7.
 Mills, David (2001). Dictionary of London Place Names. Oxford Paperbacks. ISBN 978-0-19-280106-7. OCLC 45406491.
 Francis Sheppard, London: A History, Oxford, Oxford University Press,‎ 2000 (ISBN 978-0-19-285369-1, lire en ligne)
 John Stow, Philip Temple: Survey of London. 47 Bde. London 1894–2008. ISBN 0-404-51670-X, ISBN 0-300-13937-3
 Stephen Inwood: A History Of London. Papermac, London 2000. ISBN 0-333-67154-6
 Norbert Kohl (Eld.): London. Eine europäische Metropole in Texten und Bildern. 2. Aufl. Insel, Frankfurt am Main 1980. ISBN 3-458-32022-9
 Ingrid Nowel: London. Biographie einer Weltstadt. Architektur und Kunst, Geschichte und Literatur. DuMont-Reiseverlag, Ostfildern 2005. ISBN 3-7701-4382-5
 Andreas Zimmer: Und wohin jetzt? London. 2. Auflage, Verlag Books on Demand, Norderstedt 2012. ISBN 978-3-8482-0445-8
 Ben Weinreb, Christopher Hibbert (Eld.): The London Encyclopaedia. Macmillian, London 1995 ISBN 0-333-57688-8.

Vidu ankaŭ 

 Londona regiono (granda Londono)
 Brita Muzeo
 Centra Londono
 Palaco Buckingham
 Londona Okulo
 Londona metroo
 Granda incendio de Londono
 Universitato de Londono
 Universitato de Westminister - London
 Plej grandaj urboj (laŭ nombro de loĝantoj)
 Rakonto pri Du Urboj

Eksteraj ligiloj 
  ()
 

 

 
Milionurboj
Ĉefurboj de Eŭropo
Marhavenaj urboj
Somerolimpikaj urboj