alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Jean-Baptiste Lully

Jean-Baptiste Lully, originalno Giovanni Battista Lulli (Firenca, 28. 11. 1632 – 22. 3. 1687), francuski kompozitor rođen u Italiji koji je potrošio glavninu života radeći na dvoru Luja XIV.

Lullyja je u Francusku 1646. odveo vojvoda francuske pokrajine Guise, gdje je ušao u službu Mademoiselle de Montpensier (la Grande Mademoiselle) kao običan sluga. Ova dama mu je pomogla da njegov muzički talenat kulminira, međutim navodno Lully je napisao neku bezobraznu pjesmu, te je odpušten iz službe. Inače Lully je bio muzički nadaren u sviranju violine i gitare. Na dvor Luja XIV stupio je 1652. kao plesač. Napisao je muziku za balet de la Nuit, što se kralju veoma svidjelo. Bio je proglašen za kompozitora instrumentalne muzike kralja i dirigenta kraljevskog gudačkog orkestra francuskog dvora.

Između 1650. i 1660. napisao je mnoge balete, u kojima su kralj lično i Lully plesali. Također je imao ogroman uspjeh u komponiranju muzike za Molijerove komedije, uključujući Le Mariage Forcé (1664), L'Amour Médecin (1665), i Le Bourgeois Gentilhomme (1670). Kralj kako je stario, nije mogao plesati, te ga balet je sve manje zanimao, zato je Lully krenuo s pisanjem opera. Potom je kralj privilegovao Lullyja, dajući mu kompletnu kontrolu svih muzičkih izvođenja u Francuskoj do njegove smrti.

Navodno je bio moralno razuzdan, što ga je par puta kod kralja stavilo u znak pitanja, međutim kralj ga je smatrao svojim istinskim prijateljem važnim za muzičke prigode. Godine 1662. oženio je Madeleine Lambert, kćerku svog prijatelja muzičara i s njom je imao 6 djece. Godine 1681. Lully je postavljen za dvorskog tajnika Luj XIV i data mu je plemićka titula, nakon čega je pisao svoje ime kao Jean Baptiste de Lully i nazivao se "Monsieur de Lully".

Dana 8. 1. 1687 udario se sam po nožnom prstu, te se oteklina pretvorila u gangrenu, te je Lully odbijao da mu se amputira nožni prst, tako se bolest proširila rezultirajući njegovom smrću 22. marta 1687. Na krevetu pre smrti je napisao Bisogna morire, peccatore (Moraš umrijeti, grešniče).

Lullyjeva muzika 
Njegova napopularnija djela su pasakalje, kačone i divertismani. Njegov Miserere smatra se genijalnim djelom, također isto se smatra za njegova sakralna djela. Uticaj Lullyja značajan je u radikalnoj revoluciji u stilu plesa na dvoru. Umjesto sporog i čvrstog plesa koji je do tad prevladavao, on je uveo živahan balet i brz ritam. U orkestar je uveo nove instrumente. Uživao je u društvu Molijera, s kojim je stvorio novu muzičku formu komediju-balet. Osnovao je francusku operu, smatrajući italijanski stil opere kao neadekvatan za francuski jezik. Napisao je mnoge opere i druga djela.

Operski kompozitori
Barokni kompozitori
Francuski operski kompozitori
Italijanski kompozitori
LGBT kompozitori i kompozitorke
LGBT osobe iz Francuske
The Picture of Dorian Gray

Slika Doriana Greya (The picture of Dorian Gray, 1890) je roman irskog pisca Oscara Wilde. Glavni lik, bogati i lijepi Dorian Gray, posjeduje portret, koji umjesto njega stari i na kojem ostaju tragovi grijehova i grešaka.
Dok Gray sve više postaje neobuzdan i nemilosrdan, njegov izgled ostaje mladolik i besprijekoran. Na kraju Gray, u svom očajanju, uništava sliku, a time i samoga sebe.

Radnja 

Roman govori o mladiću pod imenom Dorijan Grej, čiji portret slika umetnik Bazil Holvard. Bazil, zanesen Dorijanovom lepotom, u sliku unosi sva svoja osećanja prema mladiću. Portret pokazuje svom prijatelju, Lordu Henriju Votonu, koga upoznaje sa Dorijanom. Lord Henri ubrzo opčinjava Dorijana svojim teorijama o hedonizmu i njih dvojica postaju bliski prijatelji. Dorijan postaje obuzet idejom prolaznosti lepote i mladosti, i u trenutku očaja poželi da njegov portret stari umesto njega. Želja mu biva ispunjena, što mu dozvoljava da posveti svoj život potrazi za novim, sve mračnijim zadovoljstvima. I posle osamnaest godina Dorijan ostaje mlad, ali njegov portret, sakriven od očiju javnosti, stari i postaje izobličen, što je posledica raskalašnog života njegovog vlasnika. Bazil Holvard posećuje Dorijana i suočava ga sa glasinama koje o njemu kruže. Dorijan mu pokazuje portret i Bazil, užasnut, moli Dorijana da se pokaje. Dorijan smatra da je prekasno za to i ubija Bazila u trenutku besa. Ubrzo se vraća svom pređašnjem načinu života, ali ga njegovi gresi progone. On odlučuje da se promeni i pokušava da iseče portret nožem kojim je ubio Bazila. Umesto toga, njegove sluge ga nalaze mrtvog, starog i izobličenog, sa nožem u srcu, dok portret ponovo pokazuje lepog mladića.

Filmske ekranizacije 

 1910. - Dorian Grays Portræt, Danska, režija: A. Strom
 1913. -  režija: Phillips Smalley
 1915. - Portret Doriana Greja, Rusija, režija: Vsevolod Mejerholjd
 1916. -  režija: Fred Durrant
 1917. -  režija: Richard Oswald
 1918. - , Mađarska
 1945. - The Picture of Dorian Gray, režija: Albert Lewin
 1970. -  Režija: Massimo Dallamano
 1977. -  Režija: Pierre Boutron
 1984. -  Režija: Ulrike Ottinger
 2002. -  Režija: David Rosenbaum
 2005. -  Režija: Mick Davis

Relevantni članci 
 Oscar Wilde

Izvori

Vanjski linkovi 
 Wikisource - The Picture of Dorian Gray

Romani 1890.
P
Donji Žabar

Donji Žabar (1992–2004. Srpsko Orašje), općina koja se nalazi u sjevernom dijelu Bosne i Hercegovine, u Bosanskoj Posavini, a administrativno pripada Republici Srpskoj. Radi se o vrlo mladoj i nerazvijenoj općini, nastaloj nakon Daytonskog sporazuma. Tokom rata u Bosni i Hercegovini općina Donji Žabar je nosila naziv Srpsko Orašje, ali je nakon odluke Ustavnog suda BiH taj naziv poništen. Površina općine iznosi 49,30 km2, a ima oko 5.000 stanovnika. Općina se sastoji iz četiri mjesne zajednice.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 

Donji Žabar
Ana Sofrenović

Ana Sofrenović je filmska i pozorišna glumica rođena 18.9. 1972. godine u Beogradu, u mešovitoj srpsko-britanskoj porodici. Pored uspešnog bavljenja glumom Ana Sofrenović je potvrđena pevačica, prevashodno jazz i filmske muzike.

Od 1999. godine živi u Londonu, ali nije prestala da radi u Srbiji. 

Godine 1999. dobila je Caricu Teodoru na Filmskim susretima u Nišu za ulogu Tijane u filmu Nebeska udica.

U Engleskoj je glumila u serijama: Ultimate Force, The Vice i u Holby City, u kojoj je tumačila lik Marije Ovčar od 2000. do 2002. godine.

Kao prevačica Ana Sofrenović je debitovala sa naslovnom pesmom u filmu Kaži zašto me ostavi, 1993. 

Godine 2005. na 37. Bemusu nastupila je u operi Orfej i Euridika. 

Januara 2006. godine nastupila je u Carnegie Hallu u Njujorku u okviru koncerta koji je priredila Meridith Monk.

Do 2011. je bila u braku sa glumcem Draganom Mićanovićem sa kojim ima dvije kćerke.

Uloge 

|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 1990.-te
|-
| 1994. || Rugalice i ubice || Katarina
|-
| 1994. || Pokvarenjak ||
|-
| 1995. || Znakovi ||
|-
| 1995. || Paket aranžman || Lina
|-
| 1995. || Ubistvo s predumišljajem || Jelena Ljubisavljević
|-
| 1997. || Ljubav, ženidba i udadba || Milostiva gospođica
|-
| 1997. || Naša Engleskinja || Mlada Flora Sandes
|-
| 1997. || Balkanska pravila || Jelena Basta „Medena“
|-
| 1997. || Tango je tužna misao koja se pleše || Oksana Mihajlovna
|-
| 1998. || Bure baruta || Devojka u vozu
|-
| 1998. || Legionar || Katrina
|-
| 1999. || Nebeska udica || Tijana
|- style="background:Lavender; text-align:center;"
| colspan="4" | 2000.-te
|-
| 2000. || The Vice || Đemila
|-
| 2001. || London's Burning || Levi
|-
| 2000-2002. || Holby City || Marija Ovčar
|-
| 2002. || Saht || Ana
|-
| 2002. || Ultimate Force || Maša
|-
| 2003. || Volim te najviše na svetu || Svetlana
|-
| 2003. || Strange || Mina
|-
| 2003. || Mali svet || Ana Kostić
|-
| 2004. || Matilda ||
|-
| 2004. || Pad u raj ||
|-
| 2007. || Dva ||
|-
| 2007. || Agi i Ema || Majka
|}

Pozorišne uloge

Vanjske veze 

 

Srpske filmske glumice
Srpske pevačice
Glumci i glumice nagrađivani/e na Filmskim susretima
Biografije, Beograd
Crkvena muzika

Sakralna ili liturgijska muzika je nastala kao dio vjerskih ceremonija, te uključuje cijeli niz tradicija, drevnih i modernih. Liturgijska muzika je dobro poznata kao dio katoličke mise, a porijeklo ceremonijalne muzike u judeo-kršćanskoj tradiciji se može datirati do drevnih Hebreja.

 
Kršćanska muzika
Muzički žanrovi
Sakralna umjetnost
Liturgija
Istočni Mostar (općina)

Istočni Mostar (1992–2004. Srpski Mostar), općina koja se nalazi u Bosni Hercegovini i administrativno pripada Republici Srpskoj.

Sastoji se od jednog naselja - Zijemlje, koje je nekada pripadalo Mostarskoj općini, a za vrijeme rata u BiH ostalo jedini dio bivše općine pod bosanskosrpskom kontrolom. Tada je dobila naziv Srpski Mostar, ali je nakon odluke Ustavnog suda BiH taj naziv poništen i zamijenjen sa Istočni Mostar. U općini živi oko 150 stanovnika, uglavnom srpske nacionalnosti.

Za ovaj pojam se veže i stari dio grada Mostara.

Vanjske veze 

Općine Bosne i Hercegovine
Republika Srpska
Istočni Mostar

Istočni Mostar je izraz koji se koristi kao:
 službeni naziv za Istočni Mostar, općinu u Republici Srpskoj.
 kolokvijalni naziv za stari dio Mostara koji se nalazi na lijevoj obali Neretve.
Našice

Našice su grad u Hrvatskoj koji administrativno pripada Osječko-baranjskoj županiji

Geografija 
Našice su gradić u Slavoniji koji se nalazi na raskrnici puteva prema Osijeku, Đakovu, Požegi, Podravskoj Slatini i Donjem Miholjcu.

Stanovništvo 
Prema popisu iz 2001., ukupno je 17,320 stanovnika.

Nacionalni sastav:
 Hrvati 15,145 (87.44%)
 Albanci 1,817 (10.49%) 
 Slovaci 964 (5.57%)
 Srbi, 727 (4.2%)
 itd.

Istaknute ličnosti 
 Dora Pejačević, skladateljica
 Isidor Kršnjavi, slikar, kulturni i javni djelatnik
 Domagoj Vida, hrvatski nogometaš

Spomenici i znamenitosti 
Grad krase dvorac obitelji Pejačevića, perivoj i jezero,stara crkva Antuna Padovanskog i mnoštvo drugih starina.

Vanjske veze 

 Službene stranice grada Našica
 Nasice.org - Vesti, Događaji, Fotografije i online zajednica grada Našica
 Našice wiki - osnovne informacije, interaktivna mapa i imenik
 TV Našice, Našički tv - internet portal. Vijesti iz Našica
 Radio Našice

 
Gradovi u Hrvatskoj
Gradovi u Osječko-baranjskoj županiji
Novska

Novska je grad u Hrvatskoj, koji administrativno pripada Sisačko-moslavačkoj županiji.

Geografija 
Smještena je u Sisačko-moslavačkoj županiji, 95 km jugoistočno od Zagreba, na autocesti Zagreb-Lipovac.

Stanovništvo

Uprava

Historija 
Za vrijeme rata u Hrvatskoj, Novska se nalazila sa zapadne strane koridora koji je kroz Okučane povezivao krajinski teritorij Zapadne Slavonije s BiH. Pokušaji da se taj koridor proširi su doveli do velikih razaranja u Novskoj.

Gospodarstvo

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje
 Osnovna škola Novska
 Srednja škola Novska
 Pučko otvoreno učilište Novska
 Glazbena škola Novska (osnovna i srednja škola)

Kultura 
Pučko otvoreno učilište Novska je jedna od glavnih ustanova za kulturu u Novskoj u svom sastavu ima Galeriju slika, Kino dvoranu u kojoj se trenutno održavaju samo kazališne predstave i ostala kulturna događanja u gradu, 2005. god. u sklopu učilišta osnovano je i Novljansko kazalište mladih koje je do sada priredilo predstavu "Cirkus u cirkusu"

Sport

Vanjske veze 
 Službene stranice grada

Gradovi u Sisačko-moslavačkoj županiji
Opština Brus

Opština Brus je opština u Rasinskom okrugu. Središte opštine je grad Brus. Opština Brus sa svojih 605 km² obuhvata padine Kopaonika, dolinu reke Rasine i deo župskog vinogorja. Prema proceni Zavoda za statistiku od 30. juna 2004. godine, na teritoriji opštine živi 18.224 stanovnika u 58 naselja.

U opštini Brus postoji jedno gradsko naselje (Brus) i 57 seoskih naselja.
Turizam je u razvoju, posebno seoski.

Poznate osobe 
 Goran Raičević , atletičar
 Miloš Vučković , atletičar
 Мирољуб Ивезић,  Џудо Репрезентативац / Вишеструки Првак Државе и Студенски  првак Европе/
 Бојан   Ивезић,  Џудо Репрезентативац

Reference

Vanjske veze 

 Zvanična prezentacija Opštine Blace
 KruševacPRESS - Brus na regionalnom Internet mediju
 Nezavisni Portal Rasinskog Okruga 

Brus
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Senesino

Senesino [seneˈziːno] (pravo ime Francesco Bernardi [franˈtʃesko berˈnardi]; Siena, 31. listopada 1686. – Siena, 27. studenoga 1758.), talijanski kontraalt-kastrat. Iz Italije došao je u London na neko vrijeme, gdje je radio sa Georg Friedrich Händelom 1720. do 1726., zatim se zbog zdravlja vratio u Italiju, da bi od 1730. do 1734. ponovo došao u London. Bio je savremenik Farinellija, I oboje su u isto vrijeme radili u Londonu, ali u različitim teatrima (operama).

Eksterni linkovi 

Italijanski operski pjevači
Kastrati
Kontraalti
Pseudonimi
Ubistvo s predumišljajem (film)

Ubistvo s predumišljajem je srpski igrani film Gorčina Stojanovića, snimljen 1995. po romanu i scenariju Slobodana Selenića.

Godine 1996. Akedemija za filmsku umetnost i nauku (AFUN) uvrstila je ovaj film u listu najboljih srpskih fimova snimljenih od 1945 do 1995. Film se našao sedmi na listi.

Radnja 
 
Film prati dve ljubavne priče u ratnim vremenima Jelene Panić – Bulike (Branka Katić) i njene babe Jelene Ljubosavljević (Ana Sofrenović) odvojene periodom od 50 godina mira. Bulika, radeći na knjizi o svojoj baki prema dnevniku koji joj je od nje ostao, otkriva zamršene ljubavne odnose između njene bake, predratne gospođe i uobražene lepotice Jelene i mladog partizanskog oficira iz provincije, Krsmana (Sergej Trifunović), ali i sina njenog očuha, Jovana (Dragan Mićanović). U tek oslobođenom Beogradu u kome važe drugačija pravila hladna i otmena Jelena Ljubosavljević pokušava da se prilagodi novim prilikama, oslanjajući se na pomoć oficira OZNA-e Krsmana Jakšića, seljaka s Kopaonika, koji pripada novoj klasi povlašćenih. Jovan je zgrožen najezdom „primitivaca“ i ljubomoran na Jeleninu vezu sa Krsmanom. Bulika u ratnoj 1992. sreće mladog ranjenika iz Moslavine, Bogdana Bilogorca (Nebojša Glogovac), koji s nestrpljenjem očekuje svoje ozdravljenje kako bi se vratio na ratište.

Uloge 

Srpski filmovi
Dramski filmovi
Romantični filmovi
Authority control 2
Bure baruta

Bure baruta, film Gorana Paskaljevića, snimljen prema istoimenoj pozorišnoj drami Dejana Dukovskog, koja se od 1995. igrala na sceni Jugoslovenskog dramskog pozorišta. Premijerno prikazan 17. septembra 1998.

Radnja filma dešava se u Beogradu sredinom devedesetih godina XX veka, kada brutalnost i nasilje postaju deo svakodnevne realnosti. Niz odvojenih priča međusobno je povezan situacijama naslja. U mučnoj atmosferi sve veće brutalnosti iz koje se ne vidi izlaz kao glavni motiv ponavlja se pitanje odgovornosti: „Ko je kriv?“

Kratak sadržaj 

U Beogradu, sredinom 90-ih, životi 20 ljudi se ukrštaju jedne noći u teatralnom bijesu. Nezreli mladić ukrade automobil čiji vlasnik ga prati i rasturi stan njegovog oca. Mane, koji se vratio iz inostranstva, nada se da povrati Nataliju, a njen novi, mlađi ljubavnik, izgleda nedorastao. Bosanac vozi autobus da dopuni prihode, njegov sin je švercer koji radi za sadistu. Taksista kupuje pića za policajca koga je osakatio iz osvete. Mračni drugovi u sali međusobno priznaju izdaju, nasilje eruptira, i jedan od njih prijeti ženi u vozu. Druga mlada žena, traumatizovana kada mladić sa nožem otima njen autobus, doziva u pomoć i doživljava da joj pištolj bude prislonjen na čelo.

Uloge

Kaskader 
 Miomir Radević Pigi

Izvori

Spoljašne veze 
 

Srpski filmovi
Makedonski filmovi
Francuski filmovi
Grčki filmovi
Turski filmovi
Dramski filmovi
Filmovi 1998.
Authority control 2
Alkoholijada

Alkoholijada je manifestacija koja se održava u Južnom Beogradu, tačnije na Miljakovcu i u Resniku. Nastala je spontano za vreme bombardovanja 14. maja 1999. pod sloganom "rakijom protivu bombi" i od tada se održava redovno svake godine. Zanimljivo je da na alkoholijadi možete videti ljude najrazličitijih profila kako se druže i piju zajedno: rokeri, metalci, skinsi, navijači, rastafarijanci, itd.

Manifestacija otprilike izgleda ovako: Izmedju 13 i 15 časova u parku na Miljakovcu počinju da se okupljaju ljubitelji dobre kapljice sa Miljakovca, Resnika, Banovog Brda, Novog Beograda, Prnjavora itd. Tu se započinje sa ispijanjem alkohola svih vrsta na najrazličitije načine: na crevo, iz šerpe, kroz levak i slično. Postoji i takmičarski deo u brzini ispijanja piva.

Na Miljakovcu se tako pije ceo dan sve dok ne počne da se smrkava a onda slede čuveni "Marš žednih" to jest pešačenje od Miljakovca do Resnika kroz Miljakovačku šumu. U Resnik se stiže noću i pijanka se nastavlja. Obično usleđuju konflikti sa policijom koja pokušava da prekine manifestaciju. Ali kako je alkoholisanje već uzelo maha i situacija je postala izvan svake kontrole ne preostaje im ništa drugo nego da se nagode sa nekim ko je najmanje pijan da se skup pomeri malo dalje od zgrada. Tada se alkoholijada obično premešta na Resničko jezero Pariguz i tu se onda pije do jutra. Ujutru se oni učesnici koji poslednji ostanu proglašavaju pobednicima Alkoholijade.

Manifestacije u Srbiji
Pletenje

Pletenje je postupak kojim se izrađuje tzv. pletena roba kao što su čarape, puloveri, rublje i dr.

Pletena roba razlikuje se od tkanina po tome što se čitava tvorevina sastoji od očica koje se međusobno zahvaćaju, dok se u tkaninama dva sistema niti ukrštavaju u pravilu pod pravim kutom.

Najjednostavniji pletenja je tzv. ručno pletenje, kod kojih se očice pomoću pletaćih igala jedna za drugom oblikuju od jedne poprećno tekuće niti i nanose na jednu od igala, sve dok se ne dobije željena dubina. Smanjivanjem ili dodavanjem broja očica u pojedinom redu oblikuje se pletivo po širini.

Danas postoje masine kojima se plete za ciji su razvitak uglavnom zasluzni Englezi. Osnovne vrste pletenina su Kulirna (koja se izradjuje i nizova petlji) i osnovina pletenina (izradjuje se vertikalnim nizovima petlji, svaka nit na masini je korespodentna jednom nizu petlji).

Eksterni linkovi 

Odjeća
Pletenje bez čvorova

Pletenje bez čvorova ili Nålebinding (od danske riječi koja doslovno znači "spajanje iglom") je tehnika za pravljenje tkanina koja je kroz historiju prethodila pletenju. 

Odjeća
Judejska pustinja

Judejska pustinja (, ) je mala pustinja na području Palestine (Zapadne obale) i Izraela, zapadno od Mrtvog mora. Naziv potiče od istoimene regije i kraljevine. U rijetkim danima kada krenu jake kiše, pustinja se privremeno transformira i ozeleni, naročito u dolinama s izvorima.

Pustinja je od davnina služila kao utočište za isposnike i pobunjenike. Jedan od prvih bio je budući jevrejski kralj David koji se po svjedočenju Starog zavjeta ovdje krio od progona kralja Saula. Prema crkvenim izvorima, na sjeverozapadnoj granici Judejske pustinje, na ušću rijeke Jordan, Ivan Krstitelj je krstio ljude i samoga Isusa. Čak i prije nego što su rani kršćani odlazili u Judejsku pustinju u potrazi za pročišćenjem i prosvetljenjm, u njoj je obitavala jevrejska sekta Esena.

Izvori 

Pustinje u Izraelu
Pustinje u Palestini
Biblijske lokacije
Stara Evropa

Stara Evropa je naziv koji je prva počela upotrebljavati Marija Gimbutas kako bi opisala ono što je smatrala relativno homogenom i široko rasprostranjenom neolitskom i eneolitakom kulturom u Evropi u periodu 6.500–3.500 p.n.e. Izraz se odnosi na teritoriju od Egeja i Jadrana sa ostrvima na jugu, do Češke, Slovačke i južne Poljske na sjeveru i Moldavije i Ukrajine na istoku.  U literaturi je poznata i kao Dunavska civilizacija. Prostor se uslovno može podijeliti u cjeline:

 Egej i centralni Balkan
 Jadran
 Srednji Dunav
 Istočni Balkan
 Moldavija i zapadna Ukrajina

U njenom glavnom djelu, The Goddesses and Gods of Old Europe: 6500–3500 B.C. (1982), za sve te neolitske kulture Gumbitas je koristila zajednički naziv Stara Evropa. Bila je to kultura matrijarhata, zemljoradnje i sjedilačkog načina života, jednakosti i mira,

Tokom sedmog, šestog i petog milenijuma p.n.e poljoprivrednici jugoistočne Evrope stvorili su kulturni obrazac uporediv sa istim takvim u Mesopotamiji, Anadoliji i Egiptu  Istovremeno stanovništvo ovog područja razvilo je daleko kompleksniju socijalnu organizaciju od njihovih zapadnih i sjevernih susjeda, izgradilo naselja koja su često bila mali gradovi, stvaralo religiju i vladajuće institucije.

Na oko 3.000 arheoločkih nalazišta pronađeno je oko 30.000 figurina, mnoštvo keramičkog posuđa, ukrašavanje vaza sa simbolima i raznim motivima, hramovi i svetilišta, pogrebna oprema, kao potvrda stepena razvijenosti tadašnje civilizacije.

Prema Gimbutasovoj verziji Kurganske hipoteze, Staru Evropu su u IV i III milenijumu p.n.e napali i uništili pastoralni ratnički orijentisana nomadi jahači iz pontsko-kaspijske stepe („Kurganska kultura“) koji su sa sobom donijeli nasilje, patrijarhat i indoevropske jezike.

Lista neolitskih kultura u Staroj Evropi

Reference

Vanjski linkovi 
 Balkan pre-history summary 
 culture.gouv.fr: Life along the Danube 6500 years ago
 Map of the cultures of Balkans - 4000 BC 
 Kathleen Jenks, "Old europe": further links

Arheologija
Neolit
Nomadsko stočarstvo

Nomadsko stočarstvo je oblik stočarstva, odnosno uzgoj stoke koji uključuje njeno micanje s jednog područja na drugo u svrhu pronalaženja svježe ispaše i vode.

Oblici nomadskog stočarstva variraju od oblasti do oblasti, odnosno od kulture do kulture. Neka ljudska društva i kulture su se u potpunosti utemeljila na nomadskom stočarstvu, pa ih nazivamo nomadskim.

Poljoprivreda

en:Pastoralism
hu:Nomád
Oroslavje

Oroslavje je grad u Hrvatskoj koji se nalazi u južnom dijelu Krapinsko-zagorskoj županiji, sjeverozapadno od Zagreba.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi
 Ronald Žlabur, glumac
 Sementa Rajhard, glumica i pjevačica

Spomenici i znamenitosti 

Dva dvorca ukrašena perivojima i raskošnim portalima udaljena su međusobno oko 500 m. Dvorac Gornje Oroslavje pripadao je Čikulinima pa Vraniczanyjima, a sasvim je nestao u požaru 1949. godine. Sačuvan je samo francuski park s fontanom od narančastog kamena s puttima i dupinima koji su nekoć prskali vodu. Drugi, dvorac Donje Oroslavje obitelji Vojkffy, opstao je čitav. Međutim, u veoma je oronulom stanju. U okolici dvora sačuvan je dio perivoja engleskog tipa sa stoljetnim stablima. Nalazi se kip šumske nimfe koja u bijegu ugiba napasnom Apolonu i priželjkuje postati maslinom.

Obrazovanje

Kultura

Sport

Izvori

Vanjske veze 

 Službene stranice
 Osnovna škola Oroslavje 
 Srednja škola Oroslavje 

Gradovi u Krapinsko-zagorskoj županiji
Ozalj

Ozalj je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u Karlovačkoj županiji.

Geografija 
Stari grad Ozalj izgrađen je na litici iznad rijeke Kupe koja na tome mjestu izlazi iz sutjeske i ulazi u otvoreniju dolinu. Ovdje su se u prošlosti i danas križale prometnice prema Žumberku, Pokuplju i Dolenjskoj (Slovenija). 

Grad je samo 15-tak kilometara udaljen od Slovenije: s gradovima Metlikom (oko 15 km), Črnomeljom (oko 30 km) i Novim Mestom (oko 35 km) dobro je cestovno i željeznički povezan. Stoga ima dobre uvjete za međudržavnu pograničnu suradnju.

Stanovništvo 
Naselje se počelo razvijati ispod staroga grada, a Grad Ozalj danas ima 7932 stanovnika (2004.) čiji se zaposleni podjednako bave djelatnostima primarnog, sekundarnog i tercijarnog sektora (po oko 30%). Od ukupnog stanovništva čak je 27% dnevnih migranata – ponajviše u 15-tak kilometara udaljeni Karlovac s kojim postoji cestovna i željeznička veza.

Uprava

Historija

Grad se prvi put spominje 1244. kao slobodni kraljevski grad. Od kraja 14. stoljeća (1398.) u vlasništvu je Frankopana iz čijih je ruku rodbinskim vezama 1550. prešao pod obitelj Zrinski koja mu je ostala vlasnikom sve do 1671. godine.

Koliko je Ozalj vezan za Zrinske i Frankopane, govori i podatak da je za Dan grada određen 30.4. - kao uspomena na događaj iz 1671. kada su Zrinski i Frankopan (v. Urota Zrinsko-frankopanska).

Privreda 
Ozalj danas ima osnove i za razvoj turizma, naročito kulturno-povijesnog i izletničkog karaktera. Zahvaljujući pitoresknoj okolici i činjenici da je u gradu rođena velika slikarica Slava Raškaj, koja se mnogo bavila upravo pejzažima ozaljske okolice, ovaj je kraj vrlo pogodan za organiziranje likovnih kolonija, domaćega i međunarodnoga karaktera. Uz kupalište na Kupi, ozaljski kraj je zanimljiv i stoga jer je spoj brežuljkastog i nizinskog prostora, s mnoštvom prirodnih i antropogenih potencijala.

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti
U Ozlju je na Kupi izgrađena i jedna od prvih hidroelektrana u Hrvatskoj – 1908. počela je opskrbljivati energijom industrijske pogone, ali nije poslužila razvoju ozaljske industrije, nego karlovačke. Neorenesansna zgrada hidroelektrane kulturni je spomenik.

Obrazovanje

Kultura
U Ozlju je danas smješten gradski muzej, a on je i sjedište Pučkog otvorenog učilišta Ivana Belostenca. U sklopu muzeja uređen je i etno-park, udaljen nekoliko stotina metara od središta grada.

Sport

Vanjske veze 

 ozalj community - neslužbene stranice
 Ozalj - grad Zrinskih i Frankopana
 - Ozalj

Gradovi u Karlovačkoj županiji
Opereta

Opereta  je muzičko-scensko delo gde se dramska radnja prikazuje sviranjem, pevanjem, glumom i govorom. Nastala je u XIX veku.

Opereta je bila mnogo kraća od opere, sastavljena od jednog, do dva čina i najčešće komičnog i zabavnog sadržaja.
Tvorac operete je Žak Ofenbah. Vrlo brzo je ovaj pozorišni žanr prihvatila i bečka publika, kojoj je u svom sugrađaninu Johanu Štrausu Mlađem našla najpopularinijeg predstavnika operete svih vremena. Njegova najpoznatija opereta je Slepi miš.

 
Muzičke forme
Scenska umjetnost
Američki bizon

Američki bizon (bison bison, B. americanus) je divlje govedo kratkih nogu, vrlo razvijenog prednjeg dijela tijela te obrasla dugačkom dlakom koja prekriva glavu, vrat i prednje noge gotovo do zemlje.

Dugačak je do 3,5 m, a težak do 1500 kg.

Američki bizon je nekada bio rasprostranjen po sjevernoameričkom kontinentu, ali su u 18. i 19. vijeku zbog mesa i krzna počeli loviti s takvim intenzitetom, da je gotovo istrijebljen.

Srodan je evropskom bizonu.

Goveda
Sisari Sjeverne Amerike
Long Island

Ovo je članak o otoku Long Island u američkoj državi New York. Za ostala značenja v. Long Island (razvrstavanje)

Long Island (engleski Dugi Otok) je otok koji predstavlja dio američke federalne države New York. Ima površinu od 3567 km² (1,377 kvadratnih milja) i, prema procjenama iz 2005. godine, oko 7,536 miliona stanovnika. Predstavlja najveći otok kontinentalnih SAD, te najnastenjeniji otok od svih američkih država i teritorija, odnosno 17. najnastanjeniji otok na svijetu, tako da ima više stanovništva nego japanski otok Hokkaido ili države kao što su Irska i Jamajka. Kao što mu ime govori, otok je prilično dug te se prostire dužinom od 190 km (118 milja) od njujorške luke, dok je relativno uzak te u prosjeku ima između 18 i 32 km između obale Atlantika i Zaljeva Long Island. Američki Indijanci su Long Island prozvali Paumonauk, što znači "otok u obliku ribe." 

Na zapadnom dijelu Long Islanda se nalaze njujorške gradske općine Brooklyn (Okrug Kings) i Queens (Okrug Queens); istočno od njih se nalaze okruzi Nassau i Suffolk. Međutim, kolokvijalno se naziv "Long Island" ili "the Island" (Otok) koristi jedino za prigradske/seoske okruge Nassau i Suffolk; više gradska naselja Brooklyn i Queens se smatraju dijelom grada New Yorka.

Long Island je poznat po prosperitetu i kvalitetnom životu svojih stanovnika. Prema podacima iz popisa od 2000. godine, Okrug Nassau se smatra drugi najbogatiji okrug države New York, isto kao i šesti najbogatiji u SAD. Okrug Suffolk je poznat po mnogim zajednicama koje žive na plažama, uključujući hvaljeni Hamptons. 

Prema indeksu kriminaliteta kojeg vodi FBI, Long Island (Nassau-Suffolk) ima drugu najnižu stopu kriminaliteta u SAD.

Eksterni linkovi 

 Long Island — WikiCities- Main Page, Links to Town Info Anyone Can Edit!
 LongIsland Diving
 LongIsland.com
 Long Island Convention and Visitors Bureau
 Long Island Exchange Extensive guide to Long Island
 Long Island Schools
 North Fork Long Island 
 Central Pine Barrens A state designated region on Long Island protected for its water resources and ecological communities. 
 Shelter Island  a community driven website detailing Shelter Island and the Hamptons regions of Long Island 
 Long Island Wineries 
 Loving Long Island A passionate look at Long Island as a travel destination
 Long Island Scenes — a photo gallery

Otoci u SAD
Otoci Atlantskog oceana
Geografija New Yorka
Brooklyn
Queens
6. milenijum pne.

Za vrijeme 6. milenijuma pr.n.e. poljoprivreda se proširila iz Balkana na Italiju i Istočnu Evropu, a iz Mezopotamije na Egipat. Stanovništvo svijeta je bilo stabilno na oko 5 miliona ljudi.

Događaji 
 oko 5760. pr.n.e. – Vulkan Puy-de-Dôme erumpira.
 oko 5600. pr.n.e. – Početak dezertifikacije sjevera Afrike, što je konačno dovelo do stvaranja saharske pustnje. Taj je proces možda natjerao domoroce da migriraju u oblast Nila na istoku te tako postavio temelje uspona egipatske civilizacije.
 oko 5600. pr.n.e. – Ljudi crvene boje su se naselili na oblasti do današnjeg Labradora do države New York
 oko 5450. pr.n.e. – Vuklan Hekla erumpira 
 oko 5400. pr.n.e. – Navodnjavanje u Mezopotamiji.
 oko 5200. pr.n.e. – Početak ljudskog naseljavanja na Maltu.
 Bizantski grčki kalendar navodi 1.9. 5509. pr.n.e. kao datum stvaranja svijeta.

Promjene okoline 
 oko 6000. pr.n.e. – Počinje (današnje) ledeno doba. Cijela obala Antarktike je prekrivena ledom.
 oko 5600. pr.n.e. – Prema teoriji o potopu Crnog mora, Crno more je poplavljeno sa slanom vodom. Primilo je oko 12,500 km³) slane vode, naglo narastavši i pretvorivši se od slatkovodnog jezera u slano more.

Pronalazi, otkrića, noviteti 
 Poljoprivreda se pojavljuje u dolini Nila.
 Uzgoj riže u Aziji
 Izumljen plug
 U Perziji prvi put napravljene cigle.
 U Perziji prvi put napravljeno vino.
 Kameni artefakti su po prvi put zamijenjeni artefaktima od metala, pruća, grnčarijom i tkaninama (Afrika)
 Mrtvaci se sahranjuju u fetalnom položaju, okruženi grobnim žrtvama i artefaktima, okrenuti prema zapadu (Afrika)
 Ukrašene, crnom bojom objane glinee posude i vaze; češljevi od kostiju i slonovače, figurice i pribor za posuđe pronađen u veliko broju (Afrika)
 Dragulji svih tipova i materijala (Afrika)
 Predmeti više nisu funkcionalni, nego se prave i zbog estetske vrijednosti. (Afrika)
 Trajna organizirana naselja zasnovana na poljoprivredi. (Afrika)

Kulturna dostignuća 
 oko 5700. pr.n.e. – Samarska kultura u Mezopotamiji (današnji Irak) počinje (oko 5700–4900. pr.n.e. C-14, 6640-5816. pr.n.e. calBC). 
 oko 5500. pr.n.e. – grnčarija u Mehrgarhu u Južnoj Aziji
 5100-e pr.n.e. – Hramovi podignuti na jugu Mezopotamije
 Mediteranske stare kulture

-4
-4
Pregrada

Pregrada je grad u Hrvatskoj koji se nalazi na zapadu Hrvatskog Zagorja, odnosno sjeverno od Zagreba te u neposrednoj blizini slovenske granice. Administrativno pripada Krapinsko-zagorskoj županiji.

Geografija 
Pregrada je smještena na najzapadnijem dijelu Hrvatskog zagorja, između rijeke Sutle i padina Maceljske gore. Okruzuju je gorski masivi Kunagore (520 m). Njen okolis tvore brežuljkasti i niskobrdoviti tereni s dolinom uz potok Kosteljinu koja pripada slivu rijecice Krapine.

Stanovništvo

Uprava

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi 
 Janko Leskovar, hrvatski učitelj i književnik

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 

 Službene stranice

Gradovi u Krapinsko-zagorskoj županiji
Samson (Händel)

Samson se ubraja u najbolja oratorijalna djela Georg Friedrich Händela, pa I između opernih djela. Ima maestrouoznu uvertiru, dok u djelu se nalijeću na vrlo lijepe pasažne solo ili zborne arije. Djelo je pisano po biblijskoj priči o Samsonu, iz Knjige o Sudijama, poglavlje 16. Na premijeri 21.2.1743 u Londonu djelo je imalo velik uspjeh, tako da je sedam puta izvođeno u prvoj sezoni, dakle najviše od svih oratorija u jednoj sezoni. Samson je održao popularnost tokom Hendlovog života, koja nikad nije opala od tada.

Klasična muzika
Barok
Puy-de-Dôme (planina)

Puy-de-Dôme je cumulo-kupola (tholoidni) vulkan, jedan od najmlađih vulkana u Chaîne des Puys regiji Centralnog masiva u južnoj centralnoj Francuskoj. Zanimljivost vezana uz taj vulkan jest da se nalazi daleko od bilo koje tektonske ploče. Nalazi se 10 km od Clermont-Ferranda. Po vulkanu je nazvan departman Puy-de-Dôme. Najnovija erupcija dogodila se oko 5760. pne.

Historija 

U prekršćanskoj Evropi Puy-de-Dôme je služio kao okupljalište za duhovne svečanosti. Na vrhu su sagrađeni hramovi, uključujući galorimski hram posvećen bogu Merkuru, otkriven 1873.

Godine 1648. je Florin Périer, na nagovor Blaisea Pascala, dokazao Toricellijevu teoriju prema kojoj su barometarska očitavanja uzrokovana težinom zraka. To je učinio mjerivši visinu stupca žive na tri različite visine Puy-de-Dôme.

Godine 1875. na vrhu je sagrađena fizička laboratorija. Od 1956. se tamo nalazi i antena TDF (Télédiffusion de France).

U posljednja vremena, Puy-de-Dôme je često služio kao cilj etape Tour de Francea. Tamo je godine 1964. Poulidor vodio borbu s Jacquesom Anqueutilom. Na vrhu je godine 1975. Eddy Merckx bio udaren u stomak od gledatelja.

Međutim, cesta je za bickliste otvorena samo u točno određena vremena (kada je zabranjeno korištenje drugih vozila). Godine 2006. se od 1.5. do 30.9. moglo voziti srijedom i nedjeljom od 7 do 9 sati ujutro.

Vanjske veze 

 Climbbybike.com All cycling information on and profile to climb the Puy-de-Dôme

Planine u Francuskoj
Vulkani u Francuskoj
Kserks (opera)

Kserks (ita. Serse) je opera Georg Friedrich Händela, koja donekle može se smatrati jednom od najboljih Hendlovih opera. Ugodna uvertira, uigrana i poskakujuća uvodi u svjetski poznatu ariju Ombra mai fu – ljubavna pjesma perzijskog vladara Kserksa drvetu (Platanus orientalis). Nadalje, tokom libreta susreće se još nekoliko ugodnih pasaža. Radnja se odvija u Perziji godine 480. pne. Opera Serse na premijeri nije imala uspjeh. Nakon pet izvedi, bila je povučena i gotovo zaboravljena gotovo 200 godina. U novoj verziji oživio ju je Oscar Hagen u Göttingenu 5. 7. 1924. godine.

Tekst 
Uvertira Ombra mai fu na originalnom italijanskom:

Multimedija

Vanjske veze 
 *Libreto na talijanskom (PDF) 

Opere 1738.
Opere na italijanskom jeziku
Njemačke opere
Authority control 2
Messiah (Händel)

Messiah [məˈsaɪə] (engl.: Mesija), oratorij Georga Friedricha Händela. Sam Hendel bio je dobar i vjeran kršćanin. Djelo je praizvedeno za Uskrs, a nakon Händelove smrti počelo se tradicionalno izvoditi. Libreto je uzet iz Biblije. Händel je Mesiju stvorio u 24 dana. Premijera je izvedena 13. aprila 1742. u Dublinu.

Kuća gdje je Händel pisao Mesiju sada je Händelov kućni muzej.

Eksterni linkovi 

Klasična muzika
Barok
Skradin

Skradin je grad u Hrvatskoj, smješten na rijeci Krki 18 km sjeverno od Šibenika. Administrativno pripada Šibensko-kninskoj županiji.

Geografija 
Naselja koja ulaze u sastav grada Skradina su Rupe, Dubravice, Bićine, Bratići, Bribir, Bribirske Mostine, Cicvare, Ćoraši, Ćulini, Gorice, Gracac, Ićevo, Krković, Lađevci, Laškovica, Milovici, Međari, Pakići, Pavići, Piramatovci, Plastovo, Skradinsko polje, Skradin, Sonković, Todorovići, Vaćane, Velika Glava, Bratiškovci, Žažvić i Ždrapanj.

Stanovništvo

Uprava

Historija 
Skradin i njegova okolica su za vrijeme rata u Hrvatskoj bili na liniji fronte između hrvatskih i krajinskih snaga. Dok je sam Skradin ostao pod hrvatskim nadzorom, mnoga sela u okolici su tokom rata prelazila iz ruke u ruku, što je izazvalo velika razaranja.

Gospodarstvo

Istaknute ličnosti

Spomenici i znamenitosti 
 Nacionalni park Krka

Obrazovanje

Kultura

Sport 
U selu Sonkoviću djeluje boćarski klub "Sonković". 

Nogometni klub SOšK, član županijske lige Šibensko-kninske.

Vanjske veze 

 Službene stranice Skradina

 
Gradovi u Šibensko-kninskoj županiji
Slatina

Slatina je izraz koji se koristi za:

 Slatina, hrvatski grad u Podravini, bivša Podravska Slatina
 Slatina, grad u Rumunjskoj.
 Slatina, lječilište u Slovačkoj.
 Slatina, rijeka u Slovačkoj.
 Slatina, naselje u Srbiji (opština Leskovac)
 Slatina, banja u Bosni i Hercegovini (opština Laktaši)
Supetar

Supetar je grad u Hrvatskoj, smješten na otoku Braču gdje predstavlja najveće naselje. Administrativno pripada Splitsko-dalmatinskoj županiji.

Geografija 
Supetar se nalazi na sjevernoj obali otoka Brača.

Povijest 
Godine 1614. naselje broji 160 duša od pričesti, 1637. oko 200, 1668. 230, a 1697. oko 300 stanovnika. U 18. stoljeću stanovništvo naglo raste. Supetar 1705. ima 324 stanovnika, 1712. 333, 1738. oko 535, 1760. 850, a 1764. već 903 stanovnika. Zbog nagloga porasta pučanstva Supetar gubi odlike ruralnoga naselja i poprima sliku smišljene gradnje u kojoj se uz obalu podižu barokne zgrade i time stvaraju svi preduvjeti da u 19. stoljeću postane otočno upravno središte. Tome je pridonijela i gradnja crkvi. Prvotna župna crkva posvećena patronu svetom Petru sagrađena je 1604. godine. Uništio ju je požar 1729., pa su ju pučani nakanili obnoviti budući da je plemstvo imalo svoju posebnu crkvicu posvećenu svetom Martinu. U tu svrhu skupili su se glavari obitelji i taksirali svakoga pojedinog za gradnju nove župne crkve. Sagrađena je 1733. godine. Obnovljena je u baroknom stilu, a od stare su sačuvana tri portala profilirana vijencem i ukrašena baroknim kipovima Boga Oca i alegoričnim ženskim likovima duge kovrčave kose sa štitovima u ruci. Novosagrađenu crkvu posvetio je hvarski biskup Bonajuti 1738., ali je zbog daljnjega porasta stanovništva i ta postala premalena pa su ju Supetrani obnovili i proširili čime je dobila današnji izgled. Dovršena je 1887., a hvarski biskup Carev posvetio ju je devet godina kasnije.

Privatna osnovna škola za mušku djecu u Supetru otpočela je s radom 1823. godine, a vodio ju je mjesni župnik do 1869. kada je osnovana državna muška i ženska škola. Nastava na hrvatskom jeziku u objema školama uvedena je 1871. godine. Supetar je 1873. godine imao općinskoga liječnika, ljekarnika i tri primalje.

Administracija i politika

Ekonomija

Demografija

Kultura i Sport

Obrazovanje 
 Osnovna škola Supetar

Znamenitosti

Korisne informacije 
Supetar je sa Splitom povezan direktnom trajektnom linijom. Trajekti iz Splita i Supetra polaze po 10-15 puta dnevno, a ljeti i mnogo češće.

Izvori 
 Brački zbornik br. 6, Dasen Vrsalović-Povijest otoka Brača, Skupština općine Brač, Supetar 1968.

 
Gradovi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Šolta

Šolta je hrvatski otok u srednjoj Dalmaciji nedaleko Splita, zapadno od Brača, površine 51,9 km². 

Najviši vrh na otoku nalazi se na nadmorskoj visini od 237 m, kod Gornjeg sela. Uz otok Šoltu, kod uvale Maslinica, nalazi se još sedam otočića. Glavno mjesto na otoku su Grohote. Za istaknuti je bogatstvo flore i posebno faune (preko 100 vrsta ptica, divlje svinje, zečevi, itd.). Otok je naseljen od prahistorije, a prvi put ga spominje Pseudoskilaks u 4. stoljeće pne. pod imenom Olyntha.

Simbol 

Simbol mu je "čuvita" (ćuk).

Stanovnici 

Autohtono i većinsko stanovništvo otoka Šolte činu Hrvati.

Sukladno simbolu, i stanovnike Šolte, Šoltane, zovu čuvitari. To je nekad bio pomalo pogrdan naziv, danas čak poprima pozitivna obilježja, štoviše razne formalne i neformalne skupine sa Šolte i u vezi sa Šoltom uzimaju čuvitu u naziv.

Slavni ljudi 
 Josip Županov, hrvatski sociolog i akademik

Naselja 

Mjesta na otoku: Nečujam, Stomorska, Maslinica, Rogač, Grohote, Gornje selo, Srednje selo, Donje selo.

Zanimljivosti 

Zbog izoliranosti i nebrige nadležnih vlasti za ovaj otok, nastala je i kletva "Dabogda te Šolta dopala!".

Vidi i Mrduja.

U 4. stoljeću je car Dioklecijan koji je živio nedaleko u svojoj palači (današnjoj jezgri Splita) koristio najmanju uvalu u Nečujmu kao svoj ribnjak. Zato mu je ime i danas Piškera, a ruševine su još uvijek tu, na dnu mora.

Vanjski linkovi 
 
 Turističke zajednice otoka Šolte 

Otoci u Hrvatskoj
Otoci Jadranskog mora
Maslinica

Maslinica je malo ribarsko mjesto nastalo 1703. godine kada je obitelj Marchi izgradila dvorac za obranu od gusara. Smještena je na zapadnom dijelu otoka Šolte u istoimenoj uvali. Pored Maslinice se nalazi uvala Šešula kao i arhipelag od sedam otočića. Stanovnici se bave ribarenjem a sve više i obiteljskim turizmom. Kao turistička destinacija Maslinica je interesantna ljubiteljima netaknute prirode, prirodnih plaža i kristalno čistog mora. U zadnje vrijeme često je posječuju nautičari kao i ljubitelji ronjenja, sportskog ribolova i lova.

Naselja u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Jacques Champion de Chambonnières

Jacques Champion de Chambonnières (Žak Šampion de Šambonjer), (1601 – 1672, Pariz).bio je francuski čembalist Ranog baroka. Smatra se jednim djelom osnivaćem francuske čembalističke škole, koja je kasnije vodila ka François Couperinu, (1668-1733) i Jean-Philippe Rameauu (1683-1764).

Život 
Rođen je u porodici muzičara. Njegov djed Thomas Campion, znan također I kao ‘’Mithou’’ (1525-1580) bio je čembalist francuskog kralja. Oženio se kćerkom škotskog sviraća na lutnji, potom kasnije se oženio još jednom nekom udovicom, ali rastali su se nakon nekog vremena. Otkrio je Louis Couperina. Također bio je učitelj Jean-Henri d'Angleberta i Jacques Hardela. 1655-1656 izbubio je uticaj među sviračima Luj XIV, vjerovatno jer je odbio da svira kontinuo u orkestru Jean-Baptiste Lullya. Potom je zapao u finansijske teškoće, I štampao je 70 komada muzike za čembalo, u dve knjige kao prvi štampan primjer u Francuskoj.

Djela 
On nije prvi čembalist, ali je prvi proslavljeni čembalist u Francuskoj.

Francuski kompozitori
Barokni kompozitori
Francuski plesači
Čembalisti
Kastrati

Kastrat je muški sopran, mecosopran ili alt glas produkovan kastracijom pjevača prije puberteta (što sprečava razvoj grla) , ili tko, zbog endokrinoloških (hormonalnih) razloga, nikad ne doseže spolnu zrelost. Prema tome, glas takve osobe se ne produbljuje, već ostaje na istoj visini.

Glas kastrata se razlikuje od glasa zrele žene u snazi I fleksibilnosti, dakle sopran kastrata je iznad normalnog soprana.

Praksa kastriranja pojavila se u 16 stoljeću, za potrebe pjevanja u crkvi, jer Rimokatolička crkva je tradicionalno zabranila ženama pjevanje u crkvi. 

Nekoliko procenata opernih baroknih pjevača su bili kastrati. Georg Friedrich Händel je na primjer posebno za kastrate pisao opere, I danas kad se te opere izvode, normalan ženski glas ih ne može dosljedno odpjevati.
Najvjerovatnije najpoznatiji kastrat je bio Carlo Broschi (Karlo Broski), zvani Farinelli. Biti kastrat značilo je osigurati si ekonomsku sigurnost u to vrijeme, međutim navodno statistika kaže da je samo 1% svih kastrata imalo uspješnu karijeru.

1870 – praksa kastriranja je proglašena protuzakonitom u Italiji, koja je bila zadnja zemlja u kojoj je to održalo se. 1902, papa je proglasio zabranu upotrebe kastrata u crkvenoj muzici zauvijek. Alessandro Moreschi je bio poslednji kastrat koji je napustio crkvu 1913g, I on je ostao jedini kastrat čiji je snimak glasa učinjem, snimio je gramofonsku ploču za Gramophone & Typewriter Company u 1902 i 1904 (snimak je na vanjskoj stranici  , međutim Moreschi glasi za prosječnog pjevača. 

Poznati kastrati:
 Baldassare Ferri (1610–1680) 
 Antonio Maria Bernacchi (1685–1756) 
 Francesco Bernardi Senesino (c.1685–c.1759) 
 Giovanni Carestini (1705 — 1759)
 Carlo Broschi Farinelli (1705–1782) 
 Gaetano Majorano Caffarelli (1710–1783) 
 Giovanni Manzuoli (1720–1782) 
 Gaetano Guadagni (1725–1792) 
 Gasparo Pacchierotti (1740–1821) 
 Luigi Marchesi (1754–1829) 
 Girolamo Crescentini (1762–1848) 
 Giovanni Velluti (1781–1861)

Pjevači
Giovanni Carestini

Giovanni Carestini (Filottrano, cca. 1704. – Filottrano, cca. 1760.) bio je talijanski kastrat i operni pjevač, najpoznatiji po svojoj suradnji s Georgom Friedrichom Händelom. Osim za Händela, Carestini je pjevao i za Johanna Adolpha Hassea i Christopha Willibalda Glucka.

Karijeru je započeo u Milanu 1719. godine pod patronatom obitelji Cusani; u čast tog patronata koristio je pseudonim Cusanino. Dvije godine kasnije, pjevao je za Alessandra Scarlattija u Rimu. Karijeru je započeo kao sopran, dok je pred kraj iste pjevao kao kontratenor. Pjevao je u Beču, Napulju, Veneciji, Rimu i Münchenu prije nego je 1733. godine otišao u London i započeo suradnju s Händelom; pjevao je glavne uloge u njegovim operama Arijadna na Kreti, Ariodante i Alcina te u oratorijima Deborah, Esther i Athalia.

Nakon dostizanja vrhunca, Carestinijeva karijera vrlo brzo je krenula nizbrdo. Publike u Europi postale su nezainteresirane, nakon čega se vratio u rodnu Italiju, iako je službeno bio zaposlenik na dvoru Marije Theresije. Kasnije je pjevao u Njemačkoj i Rusiji, a ubrzo je naišao i na animozitet talijanske publike. Preminuo je oko 1760. godine u rodnom gradu.

Italijanski operski pjevači
Kastrati
Soprani
Kontratenori
Narod Crvene boje

Narod Crvene boje je naziv za predkolumbovsku primorsku arhajsku kulturu u oblastima Nove Engleske i Labradora u Sjevernoj Americi, koja je postojala između 6. milenijum pne. i 1. milenijuma n.e..

Identitet Ljudi crvene boje 
Izraz "Crvena boja" dolazi od široke upotrebe pigmenata okera koji je pronađen u mnogim grobnicama. Pronalazak sličnih nalazišta i artefakata u Evropi iz istog perioda je neke naučnike natjerao da špekuliraju o mogućnosti da je narod Crvene boje postojao u okviru jedne šire sjevernoatlantske kulturne tradicije. Ta hipoteza, ukoliko se potvrdi, bi mogla poslužiti kao potvrda hipoteze da su Nordijci pod Erikom Crvenim i Leifom Ericssonom, te Zapadni Evropljani kao Sv. Brendan, John Cabot i Kristofor Kolumbo, imali neko prethodno znanje o zemljama zapadno od Islanda i Grenlanda.

Konzervativne teorije, pak, drže da su te sličnosti ništa drugo do koevolucijski razvoj koji se odigrao istovremeno na različitim kontinentima.

Tehnologija 
Narod Crvene boje je, po svemu sudeći, posjedovao oruđa i znanje koji mu je omogućio da se bavi oceanskim ribolovom i putuje preko mora daleko efikasnije nego drugi narodi u to doba.

Izvori 
 Updated Reference: University of Southern Maine Student Page 
 Documentary: "The Mystery of the Lost Red Paint People"
 Older Reference: 1991 article expousing trans-Atlantic theory

Arheologija
Hekla

Hekla je vulkan koji se nalazi na jugu Islanda na , s visinom od 1491 m (4,890 ft). Hekla je najaktivniji vulkan na Islandu; preko 20 erupcija je zabilježeno od godine 874. Tokom srednjeg vijeka Islanđani su vulkan zvali "Vrata pakla."

Hekla je dio 40 km (25 milja) dugog vulkanskog lanca. Najaktivniji dio tog lanca, oko 5,5 km (3,4 mi) dug, je sama Hekla. Izgleda kao prevrnuti čamac, s time da mu je dno u stvari niz kratera, od kojih su dva najaktivnija.

Hekla je ne samo neobičnog oblika za jedan stratovulkan, nego i po tome što proizvodi uglavnom bazaltski andesit umjesto bazalta, kao što je to slučaj s većinom islandskih vulkana. Također je proizveo još više tipova silikatnih stijena, uključujući riodacit za vrijeme svojih najvećih erupcija.

Vulkani na Islandu
Breza

Breza može značiti:
 Breza (biljka)
 Breza (novela), književno djelo autora Slavka Kolara
 Breza (film), ekranizacija redatelja Ante Babaje iz 1967.

Naselja 
 Hrvatska:
 Breza (Bjelovar), gradsko naselje Bjelovara.
 Breza (Klana), naselje u općini Klana
 BiH:
 Breza (BiH), općina u Federaciji BiH
 Crna Gora:
 Breza (Kolašin, Crna Gora), naselje u općini Kolašin
 Srbija:
 Breza (Sjenica), naseljeno mesto u u opštini Sjenica
 Slovačka:
 Breza (Námestovo, Slovačka), općina u okrugu Námestovo, Slovačka