alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Hrvatska Kostajnica

Hrvatska Kostajnica (do 1992. Kostajnica), grad u Hrvatskoj, koji se nalazi na lijevoj obali rijeke Une koja čini granicu s Bosnom i Hercegovinom. Na drugoj strani rijeke se nalazi Bosanska Kostajnica.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Historija 

Kostajnica se prvi put spominje 1258. godine. Više puta je mijenjala gospodare, a početkom 16. vijeka je u posjedu porodice Zrinski. Grad i tvrđavu su zauzeli Turci godine 1566. Godine 1596. je propao pokušaj krajišnika da je preotmu. Pod habsburšku vlast je došla 1688. godine.

Za vrijeme rata u Hrvatskoj, u ljeto 1991. se u Kostajnici nalazio veliki hrvatski vojno-policijski garnizon koga su opkolile srpske snage, kasnije podržane od strane JNA. Nakon kraćih borbi garnizon se predao. Kostajnica je nakon toga postala dio Republike Srpske Krajine. Hrvatske snage su ponovno preuzele nadzor nad Hrvatskom Kostajnicom za vrijeme Operacije Oluja u ljeto 1995.

Gospodarstvo

Slavni ljudi
 Darko Matijašević , političar
 Svetozar Pribićević , političar i publicista
 Gligorije Tadić, doktor pravnih nauka i političar
 Petar Mećava , narodni heroj Jugoslavije

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 

 Službene stranice

Gradovi u Sisačko-moslavačkoj županiji
Les Arts Florissants

Les Arts Florissants (Cvjetajuće umjetnosti)

Les Arts Florissants, je vokalno-instrumentalni ansambl specijaliziran za izvodenje glazbenih djela 17 i 18 stoljeća, pre svega baroka. Ansambl je osnovan 1979 po istoimenoj maloj operi Marc-Antoine Charpentier –a, od strane William Christie –a, koji je čembalist, orguljaš i direktor istog orkestra.

Eksterni linkovi 
 [ http://www.arts-florissants.com]
 [ http://www.artsflomedia.com ]
 [ http://www.facebook.com/lesartsflorissants]

Muzičke grupe
William Lincoln Christie

William Lincoln Christie (rođen u Buffalu 19. 12. 1944.) je američki dirigent i čembalist. Studirao je muziku i istoriju umjetnosti. U Francusku se preselio 1971. i postao poznat po svojim interpretacijama Barokne muzike, posebno francuske barokne muzike.

1979. osnovao je Les Arts Florissants, ansambl imenovan po djelu Marc-Antoine Charpentier –a, koji obrađuje djela sljedećih kompozitora: Jean-Philippe Rameau, François Couperin, Jean-Baptiste Lully, Claudio Monteverdi, i Georg Friedrich Händel .
Dodatno predaje na Pariškom konzervatoriju.

Vanjski linkovi 
 Les Arts Florissants

Američki dirigenti
Francuski dirigenti
Čembalisti
Francuski muzički pedagozi
LGBT muzičari i muzičarke
LGBT osobe iz Sjedinjenih Američkih Država
LGBT osobe iz Francuske
40. Filmski susreti

40.Filmski susreti održani su u periodu od 21. do 27. avgusta, 2005. Festival je, uz prisustvo od oko 60 glumaca i glumica na sceni, otvorila Mira Stupica: „Otvorila sam prve i došla sam danas da otvorim četrdesete jubilarne Filmske susrete. Za ovih četrdeset godina, mnogo štošta je prešlo preko naših glava, ali mi smo žilavi, pa se ne damo. Prvo hoću da se zahvalim ovom gradu, našem domaćinu; znamo s kakvim naporom se održavaju ovi festivali. Da se zahvalimo Vama, našoj dragoj, toploj, miloj, vernoj publici, da se zahvalimo umetnicima koji drže ovaj festival na visokom umetničkom nivou i da zaželimo svi zajedno da dok je god ove Tvrđave i dok je god ovog grada Niša, da se svake godine ovako sretnemo, volimo i družimo. A sad, najvažnije da kažem, to moram sasvim onako prosto da kažem, četrdeseti jubilarni festival Filmskih susreta Niš je OTVOREN!“

Umetnički direktor festivala je bio glumac Miodrag Krstović.

Program 

U okviru zvaničnog programa festivala, tokom sedam dana, prikazano je 11 konkurentskih i 1 gostujući film.

U okviru pratećeg programa festivala Istorijski arhiv je priredio izložbu o 40 godina Filmskih susreta u Nišu. Takođe, promovisana je monografja, sa detaljnim informacijama o Filmskim susretima od 1966 do 2004. godine i odrđan je veći broj tribina i konferencija za novinare, među kojima i „50 godina rada na filmu Velimira Bate Živojinovića“.

Prikazano je, takođe, 11 filmova nagrađivanih na prethodnim Filmskim susretima: Štićenik, Skupljači perja, Derviš i smrt, Žuta, Beštije, Tren, Osvajanje slobode, Jovana Lukina, Usijanje, Petrijin venac, Dorotej.

Nagrade 

Zvanične nagrade dodeljene su poslednjeg dana festivala.

Specijalna nagrada za izuzetan doprinos umetnosti glume „Pavle Vujisić“ dodeljena je glumcu Nikoli Simiću. Poseban žiri za dodelu ove nagrade čine: Ružica Sokić, Dušan Janićijević i Miki Manojlović.

Spoljni linkovi 

Zvanična Web stranica 40. Filmskih susreta 

Filmski susreti
39. Filmski susreti

39. Filmski susreti održani su od 24. do 30. avgusta, 2004. Gradonačelnik Niša Goran Ćirić je predao ključeve grada predsednici žirija, Nedi Arnerić, posle čega je festival otvorila glumica Tanja Bošković: „U ime svih glumaca koji su večeras i koji su ikada došli u Niš zahvaljujem gradu, njegovim građanima koji su nas zagrlili, koji su nam dali ključeve svoga grada i ključeve svoga srca kao i mogućnost da zajedno u ovih 39 godina, Bogu hvala, duhovno uzrastamo stvarajući dobre uloge. Proglašavam 39. Festival glumačkih ostvarenja otvorenim!“

Umetnička direktorka festivala je glumica Svetlana Bojković.

Program 

U okviru zvaničnog programa festivala prikazano je 11 filmova u zvaničnoj konkurenciji i 1 gostujući film.

Nagrade 

Zvanične nagrade dodeljene su poslednjeg dana festivala.

Specijalna nagrada za izuzetan doprinos umetnosti glume „Pavle Vujisić“ dodeljena je glumcu Predragu Mikiju Manojloviću. Poseban žiri za dodelu ove nagrade čine: Ružica Sokić, Aleksandar Berček i Bora Todorović.

Spoljni linkovi 

Zvanična Web stranica 39. Filmskih susreta 

Filmski susreti
Nagrada Pavle Vuisić

Nagrada Pavle Vuisić je specijalna nagrada, koja se dodeljuje za vreme Filmskih susreta u Nišu za životno delo, ili kako u zvaničnom opisu nagrade stoji navedeno „za izuzetan doprinos umetnosti glume u domaćem filmu“. Nagradu dodeljuje poseban žiri koji imenuje Udruženje filmskih glumaca Srbije. 

Do 1993. godine ova nagrada je dodeljivana pod nazivom Slavica i poslednji put pod tim nazivom dodeljena je Bati Živojinoviću; od 1994. godine nagrada se dodeljuje pod novim imnom, tako nazvana po doajenu srpskog glumišta (i nosiocu ove nagrade) Pavlu Vujisiću. Pod novim imenom nagrada je prvi put dodeljenja glumici Mileni Dravić.

Dobitnici

Izvori 

Napomena i predlog: Nagradu bi trebalo imenovati sa glumčevim pravim prezimenom VUJISIĆ, jer prezimenom VUISIĆ (bez J)on se koristio pri kraju života iz ličnih razloga. Tacno se zna da nema ZVANIČNOG prezimena VUISIĆ, jedino je Pavle imao to prezime.

Srpske filmske nagrade
Jugoslavenske filmske nagrade
Filmski susreti
Glumačke nagrade
Nagrade za životno djelo
35. Filmski susreti

35. Filmski susreti održani su od () do 30. avgusta 2000. godine.

Program 

Filmska produikcija je u godini bombardovanja bila izuzetno slaba, na festivalu je prikazano svega 7 filmova koji su ušli u konkurenciju, među kojima i jedan televizijski film. Prikazan je, takođe, film Maršal, dobitnik Zlatne Arene u Puli, kao gostujući film iz Hrvatske.

Nagrade 

Nagradu Pavle Vujisić primio je Dragan Nikolić.

Filmski susreti
Orahovac

Orahovac (albanski: Rahovec ili Rahoveci; srpski na ćirilici: Ораховац) je grad i opština na Kosovu koja se nalazi na . Ime mu dolazi od reči "orah". Opština pokriva područje od oko 276 kvadratnih kilometara i sadrži 35 sela. Godine 2003. u gradu je bilo oko 23.800 stanovnika, dok je u opštini bilo 73.700. Nominalno pripada srpskoj autonomnoj provinciji Kosovo i Metohija ali njome upravlja UN nakon Kosovskog rata 1999. godine. U Opštini Orahovac postoji srpska enklava u kojoj živi oko 1.100 stanovnika. 400 ih žive u gradu Orahovac i 700 u selu Velika Hoča, koje se nalazi 4 kilometra od Orahovca.

Slavni ljudi 
 Bora Spužić - "Kvaka" , poznati narodni pevač

Vanjske veze 

 Opština Orahovac 
 NBI “Rahoveci” Winery 
 Kosova Kosovo 
 BBC article concerning March 2004 riots
 Association of Kosovo Municipalities  
 Statistical Office of Kosovo (SOK)
 OSCE Mission in Kosovo > Municipal profiles 
 Internationl Organization for Mifration (IOM)  
 Survivors describe massacre in Rahovec 
 Human Rights Publication-Massacre in Pastasel, Rahovec 
 Massacre of Over Sixty Villagers Near Belacerk, Rahovec 
 Massacre at Krusha e Madhe,Rahovec
 Photographic Evidence of Kosovo Genocide and Conflict 

Gradovi na Kosovu
Opština Orahovac
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Podujevo

Podujevo (Podujevë/Podujeva ili Besiana na (albanskom ili Подујево na ćirilici) , je grad i sjedište istoimene općine u sjeveroistočnom dijelu Kosova. Podujevo se nalazi na strateškom položaju, jer se na njegovom području spajaju regionalna cesta i željezničke pruge koje spajaju okolna područja. Iako nema službenih podataka, ukupno stanovništvo općine se procjenjuje na oko 130.000. Sam grad Podujevo ima 35.000 stanovnika.

Vanjski linkovi 
 Službena stranica općine 
 OSCE: Profile of Podujevo
 Komuna Podujevë 
 Llapi
 SOK Kosovo and its population
 Kosova Kosovo 

Gradovi na Kosovu
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Senta

Senta (ćirilica: Сента, mađarski: Zenta) je grad i sjedište istoimene općine na obalama rijeke Tise u Severnobanatskom okrugu Vojvodine odnosno Srbije. Grad ima 20.363, dok općina Senta ima 25.619 stanovnika (po podacima iz 2002. godine).

Senta je najveće naselje u Srbiji u kome većinu imaju Mađari.

Geografija 
U srednjem toku Tise kroz Republiku Srbiju, na samoj obali reke, leži jedan od najstarijih gradova u Vojvodini - Senta, središte opštine s naseljenim mestima: Gornji Breg, Tornjoš , Kevi i Bogaraš. Prema popisu iz 2002. godine, Senta ima 20.363, dok Opština Senta 25.619 stanovnika.

Istorija 
Senta je izrasla oko manastira. Prvi put se pominje 1216. godine i razvija zahvaljujući pogodnom geografskom položaju, na važnom prelazu preko reke Tise. Od 14. veka posed je budimskog nadbiskupa. 1506. godine postala je slobodni kraljevski grad. U ratu između Austrije i Turske, jedna od najvećih pobeda Austrije bila je bitka kod Sente 11. septembar 1697. godine ("Kod Sente je spasen Beč"). Nakon što su se Srbi graničari iz Potisko-pomoriške granice 1742. godine većinom iselili u Rusiju u XVIII i XIX veku Sentu su naselili Mađari, Slovaci, Nemci i Jevreji, a između dva svetska rata i posle 1945. godine Srbi, Crnogorci i drugi narodi. Senćansko pristanište, udaljeno 124 km od ušća Tise u Dunav, bilo je jedno od najvažnijih u prostoru dvorečja. Godine 1769. Senta je izgorelau velikom požaru.

Demografija 
U naselju Senta živi 16396 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,9 godina (38,8 kod muškaraca i 42,8 kod žena). U naselju ima 7938 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,56.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Mađarima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

Znameniti Senćani 
Stevan Sremac (1855-1906), pisac

Stevan Raičković, pesnik

Matija Bećković, pesnik

Jovan Đorđević (1826-1900), osnivač Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu i pisac himne Srbije "Bože pravde"

Jovan Muškatirović (1743-1809), književnik i prosvetitelj

Stevan Branovački (1804-1880), predsednik Matice srpske od 1867. do 1880.

Vladimir Nikolić (1857-1922), arhitekta

Šandor Hodik, bivši rukometaš

Tamara Boroš , poznata stonoteniserka

Slobodan Vasić , poznati pevač zvezda granda

Szilágyi Csaba ili Čaba Silađi , poznati plivač

Milorad Krivokapić, poznati rukometaš

Marko Krivokapić, poznati rukometaš

Jožef Tertei, poznati rvač

Kultura 

U Senti su Muzej, Arhiv, vaspitno-obrazovne organizacije i najstarija likovna kolonija u Vojvodini (1952).

Privreda 
U XIX vek i XX veku pored poljoprivrede u Senti su se razvijali trgovina, zanati i prehrambena industrija. Raskršće puteva, pogodne veze sa Suboticom, Novim Sadom i Zrenjaninom čine Sentu privlačnim mestom u ovom delu Vojvodine. U razvoju privrede značajno mesto ima agro-industrijski kombinat.

Vidi još 
 Opština Senta

Reference

Vanjske veze 

 Zvanična prezentacija
 Senta.org
 Dnevni list Magyar Szo
 AD Fabrika Šećera TE-TO Senta

 
Naselja u Vojvodini
Opština Senta
Megacunami

Megatsunami je naziv koji se u masovnim medijima koristi za morske valove više od 40 m. Taj izraz se obično ne upotrebljava u naučnoj zajednici.

Megatsunami se od tsunamija razlikuje uglavnom po tome što ga ne uzrokuju podzemni potresi, odnosno što je njegov efekt obično ograničen na relativno usko područje.

Najpoznatiji primjer megatsunamija se dogodio u Zaljevu Lithuya na Aljasci 10.7. 1958. kada je odron velike gromade zemlje u uski zaljev izazvao nagli porast vode na razinu od nekoliko stotina metara.

Sličan odron zemlje u akumulacijsko jezero kod Planine Toc u Italiji je 1963. izazvao vodeni val visine 200 m koji je ubio preko 2000 ljudi.

Eksterni linkovi 

 Mader, Charles L. Mega-Tsunamis  Description of the Lituya Bay event.
 Ward, S.N. and Day, S. 2001. Cumbre Vieja Volcano — Potential collapse and tsunami at La Palma, Canary Islands. Online version in Adobe PDF format.
 Benfield Hazard Research Centre 
 Science of Tsunami Hazards A more skeptical view from The Tsunami Society.
 BBC — Mega-tsunami: Wave of Destruction BBC Two program broadcast 12. 10. 2000.
 La Palma threat "over-hyped" , BBC News, 29. 10. 2004.
 Envirtech Tsunami Warning System, based on real time seafloor observatories measuring seismic waves and sea levels 

Cunamiji
Norveško more

Norveško more predstavlja dio Atlantskog oceana koji je omeđen Skandinavskim poluotokom, Medvjeđim otokom, Svalbardom, otokom Jan Mayen, Islandom, Farskim otocima i Shetlandima.

Norveško more je nekad bilo bogato ribom, ali se danas najvažnija ekonomska djelatnost vezana uz eksploataciju nafte i zemnog plina.

Eksterni linkovi 

 LoveToKnow Free Online Encyclopedia
 American Geophysical Union - Norwegian Sea Proposed as Storage Site for Carbon Dioxide 
 Goliat - New oil field off Northern Norway discovered
 NASA: Smoke Over Norwegian Sea 
 Coral reefs in the Norwegian Sea 
 Facts about coral reefs 

 
Mora u Evropi
Mora Atlantskog oceana
Torresov prolaz

Torresov prolaz je vodena masa koja dijeli Australiju od melanezijskog otoka Nova Gvineja. Na svom najužem dijelu je širok oko 150 km. Na jugu se nalazi Poluotok Cape York, najsjeverniji dio australske države Queenslanda. Na sjeveru je Zapadna provincija države Papue Nove Gvineje.

Morski tjesnaci u Australiji
Morski tjesnaci u Papui Novoj Gvineji
Tjesnaci Tihog oceana
Nova Gvineja
34. Filmski susreti

34. Filmski susreti održani su od 23. do 27. avgusta, 1999. Filmske susrete otvara Lazar Ristovski.

Program 

U okviru programa prikazano je 7 filmova, od kojih je samo studentski omnibus bio premijerno predstavljen publici.

 Nož (Miroslav Lekić) – prikazan prvog dana, po otvaranju Festivala
 Proputovanje (omnubus) 
 U ime oca i sina (Božidar Nikolić)
 Točkovi (Đorđe Milosavljević)
 Kud plovi ovaj brod (Želimir Žilnik)
 Crna mačka, beli mačor (Emir Kusturica)
 Bure baruta (Goran Paskaljević)

Nagrade 

Specijalna nagrada za izuzetan doprinos umetnosti glume „Pavle Vujisić“ dodeljena je glumici Dušici Žegarac.

Za glumački par godine „Ona i on“ čitaoci TV Novosti proglasili su Mirjanu Lazarević i Vojina Ćetkovića.

Filmski susreti
Čembalo

Čembalo (skraćenica od tal. clavicembalo) je žičani instrumenti s tipkama, na kojemu se ton dobija trzanjem žice, a ne udarcem batića o žicu kao na glasoviru. 
Zlatno doba čembala je period od 16.-og do 18.-og veka, kada se ovaj instrument koristio u koncertima, operama i u kamernim sastavima kao glavni klavijaturni instrument. 
Skladbe za čembalo najviše su skladali barokni skladatelji, poglavito Domenico Scarlatti, Johan Sebastijan Bah, Jean-Philippe Rameau, François Couperin, Georg Friedrich Händel i drugi.

Instrumenti s tipkama
38. Filmski susreti

38. Filmski susreti održani su od 23. do 28. avgusta, 2004. Festival je zvanično otvorio glumac Nikola Kojo.

Umetnička direktorka festivala je glumica Svetlana Bojković.

Program

Nagrade 

Zvanične nagrade dodeljene su poslednjeg dana festivala.

Nagrada Pavle Vujisić za 2003. godinu pripala je glumici Ružici Sokić, a specijalan žiri za ovu nagradu činli su Dušan Janićijević, Dragan Nikolić i Bora Todorović.

Spoljni linkovi 

Zvanična Web stranica 38. Filmskih susreta 

Filmski susreti
Jastrebarsko

Jastrebarsko (lokalni naziv Jaska), grad u Hrvatskoj. Nalazi se u Zagrebačkoj županiji. Po popisu iz 2001. godine u gradu je živjelo 16.689 stanovnika. Gradonačelnik je Zvonimir Novosel. Stanovnici se zovu Jaskanci i Jaskanke.

Zemljopis

Gradska naselja 
Jastrebarsko se sastoji od 60 gradskih naselja, to su: Belčići, Brebrovac, Brezari, Breznik Plešivički, Bukovac Svetojanski, Celine, Crna Mlaka, Cvetković, Čabdin, Čeglje, Črnilovec, Dolanjski Jarak, Domagović, Donja Reka, Donji Desinec, Draga Svetojanska, Dragovanščak, Goljak, Gorica Svetojanska, Gornja Kupčina, Gornja Reka, Gornji Desinec, Grabarak, Gračac Slavetićki, Guci Draganički, Hrastje Plešivičko, Hrašća, Ivančići, Izimje, Jastrebarsko, Jurjevčani, Kupeć Dol, Lanišće, Lokošin Dol, Malunje, Miladini, Novaki Petrovinski, Orešje Okićko, Paljugi, Pavlovčani, Pesak, Petrovina, Plešivica, Prhoć, Prilipje, Prodin Dol, Rastoki, Redovje, Slavetić, Srednjak, Stankovo, Špigelski Breg, Tihočaj, Toplice, Vlaškovec, Volavje, Vranov Dol, Vukšin Šipak i Zdihovo.

Stanovništvo

Uprava

Historija
Jastrebarsko se prvi put spominje 1249. u ispravi bana Stjepana, a 1257. kralj Bela IV. dodijelio mu je status slobodnog kraljevskog trgovišta. 

U blizini Jastrebarskog se za vrijeme drugog svjetskog rata nalazio koncentracioni logor u kome su bila smještena srpska djeca zarobljena na Kozari u junu [1942]. Logor su 26.8. 1942. oslobodili partizani.

Za vrijeme raspada Jugoslavije u Jastrebarskom se nalazila baza JNA, u kojoj se, nakon povlačenja iz Slovenije, našao veliki broj tenkova i drugih oklopnih vozila. Izbijanjem rata u Hrvatskoj ta je kasarna blokirana. Posredovanjem promatrača EEZ garnizon se zajedno sa svim naoružanjem i opremom evakuirao u Bosnu i Hercegovinu 13.11. 1991. Taj datum se obilježava kao Dan grada.

Gospodarstvo

Slavni ljudi
 Ljubo Babić, slikar
 Alojzije Stepinac, kardinal
 Vladko Maček, političar
 Mladen Stipković - "Omblomir Gombalo Dekstroza", poznati nogometni žongler

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura
 TV Plus - televizijska je postaja sa sjedištem u Jastrebarskom i pokriva cijelo pripadajuće područje. Program emitira 24 sata dnevno na 11.kanalu VHF-a. Jastrebarsko je najmanji grad u Hrvatskoj u kojem je sjedište neke televizijske postaje. Više informacija na www.tvplus.hr
 Radio Jaska - emitira na 93,8 MHZ pokriva šire područje grada, grad Karlovac, dio Zagreba, Plitvice a cuje se i u Bihacu. Emitira od 1966 godine.

Sport 
 NK Vinogradar , nogometni klub

Vanjske veze 

 Službene stranice
 Sve o gradu Jastrebarsko i okolici 
 Goljak Online - Novosti iz okolice 
 Osnovna škola Ljubo Babić Jastrebarsko 
 sve o mjestu Volavje 

Gradovi u Zagrebačkoj županiji
Kastav

Kastav je grad u Hrvatskoj, u Primorsko-Goranskoj županiji. Danas je de facto predgrađe Rijeke, iako se povijesno uvijek računao kao dio Istre.

Geografija 
Kastav je smješten na brdima uz sjeverni rub Riječkog zaljeva. Jezgra Kastva je smještena na brdu 378 m iznad mora, 11 km zapadno od Rijeke, uz cestu (Trsat) Rijeka - Trst. Područje lokalne samouprave obuhvaća oko 11 km².

Iz grada se pruža lijep pogled na Kvarner s otocima Cres i Krk, kao i na Učku i Opatiju.

Stanovništvo 
Područje lokalne samouprave Grad Kastav ima 6 naselja:
 Brajani
 Breza
 Brnčići (677 stanovnika)
 Cari
 Ćikovići (3089 stanovnika)
 Fortica
 Jelovičani
 Kastav (2037 stanovnika)
 Pliševica
 Rubeši (1722 stanovnika)
 Spinčići (876 stanovnika)
 Škalnica
 Trinajstići (490 stanovnika)

Područje je gusto naseljeno, s preko 771 st/km2 (2001., 7. po gustoći naseljenosti u RH). Od 1. kolovoza 2003. sva su naselja objedinjena u Kastav.

Podaci o narodnosti su sljedeći:
 Albanci 1.16 %
 Bošnjaci (1991. Muslimani) 1.23 %
 Hrvati 84,14
 Slovenci 0.89 %
 Srbi 4.27 %

Uprava 
Nakon izbora 2005., u Gradsko vijeće čine sljedeće stranke (u zagradi brojosvojenih mandata):
 Koalicija SDP-IDS-HSS-LS-HSU (8)
 koalicija HDZ-HKDU-HD (4)
 ARS (2)
 PGS (1)

Nakon izbora 2005. gradonačelnik je Dean Jurčić iz SDP-a, a predsjednik Vijeća Dalibor Ćiković, iz iste stranke.

Historija 
Kastav ima dugu povijest. Pronađeni su ilirski nalazi (Japodi); kasnije gradom su vladali Rimljani (zvao se Castua).

Sam grad je izgrađen kao utvrda s 9 kula.
 Od 12. stoljeća gradom vladaju Devinski grofovi iz grada Duino (u Italiji).
 Oko 1400. grofovi Walse preuzimaju grad; iz tog razdoblja potiče Zakon Grada Castua od Letta 1400 pisan hrvatskim jezikom.
 1465. grad prelazi pod Habsburgovce, 1630 pod Isusovački red, a 1773 pod vlast Austrije.
 Godine 1700. osnovana je škola (prva hrvatska škola u Istri).
 1863. grad je poharala epidemija kolere.
 Za Preporoda je osnovana čitalnica (1866., prva u Istri).
 Za Kraljevine SHS Kastav nije pripao Italiji, za razliku od okolnih naselja.
 Kastav je do 1997. imao status općine.

Gospodarstvo

Slavni ljudi
 Vincent iz Kastva je oslikao freske u crkvi Sv. Marije na Škrilinah u Bermu 1474. godine.
 U Kastvu su se rodili Vjekoslav Spinčić i Milan Marjanović.
 Ravnatelj učiteljske škole 1903. - 1906. u Kastvu je bio Vladimir Nazor.

Spomenici i znamenitosti 
 Župna crkva sv. Jelene Križarice, na najvišoj točki Kastva
 Kapelice: (sv. Antuna Pustinjaka, sv. Trojice, sv. Fabijana i Sebastijana, sv. Mihovila)
 Gradska vrata i zidine
 Nezavršena crkva (Crekvina)
 eko-staza u kastavskoj šumi
 trg Lokvina

Obrazovanje 
 Osnovna škola Milan Brozović.

Kultura 
Glavni godišnji događaj u Kastvu je Bela nedeja, prva nedjelja u listopadu.

Ljeti se održavaju Kastafsko kulturno leto (od 1991.) i Internacionalni festival gitare (od 1992.).

Sport 
U Kastvu djeluje klub za dugoprugaško trčanje AK Kastav Maraton, koji
organizira tradicionalnu kros utrku kroz Kastavsku šumu. Također, na istoj stazi TK Rival organizira Zimsku ligu u trčanju.

V. također 
 Kastavština

Vanjske veze 
 Kastafsko kulturno leto
 Kastavski dekanat 
 Klapa Kastav

Gradovi u Primorsko-goranskoj županiji
Klanjec

Klanjec je grad u Hrvatskoj. Nalazi se u Krapinsko-zagorskoj županiji u blizini granice sa Slovenijom. Po popisu iz 2001. godine u gradu je živjelo 3.234 stanovnika .Gradonačelnik grada je Žarko Broz.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Povijest

Privreda 
Klanjec je tradicionalno obrtnički grad.

Ukinuće željezničke pruge, slabe prometne veze i nedostatak radnih mjesta u samome gradu djeluju na iseljavanje ljudi, osobito mladih, u veće gradove.

Osim tvrtke Bestal,koja je otvorila nekoliko radnih mjesta,od početka 90-ih godina 20.stoljeća gotovo da i nije bilo značajnijih gospodarskih pomaka. Najznačajnija za privredu grada je Predionica koja zapošljava najveći broj ljudi s područja grada.

Slavni ljudi 
 Franjo Iveković, hrvatski jezikoslovac i vjerski pisac

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport
 NK Predionica, nastupa u 3. hrvatskoj ligi

Vanjske veze 

Gradovi u Krapinsko-zagorskoj županiji
Kutina

Kutina je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi jugoistočno od Zagreba, glavnog grada Republike Hrvatske. Sama Kutina predstavlja najveći grad u području Moslavine. U Kutini se nalazi i Petrokemija, važan poslovni savez u kojem je zaposlena večina kutinskih građana.

Zemljopis

Stanovništvo
Danas u samom gradu živi 14 814 stanovnika(2001.).Broj stanovnika je narastao od 5000 koliko je Kutina imala 1953. do 14 992 koliko je imala 1991. Od ostalih naselja u gradskom području najveća su Repušnica (2000 st.) i Husain (1000 st.)

Naseljena mjesta 
Banova Jaruga, Batina, Brinjani, Čaire, Garjevica, Gojlo, Husain, Ilova, Jamarica, Janja Lipa, Katoličke Čaire, Kletište, Krajiška Kutinica, Kutina, Kutinica, Kutinska Slatina, Međurić, Mikleuška, Mišinka, Radničko naselje, Repušnica, Selište, Stupovača, Šartovac i Zbjegovača.

Uprava

Historija
Kutina se prvi put spominje 1256. godine kao sajmište i trgovište

Privreda 
Kutina je najpoznatija kao jedno od najvažnijih središta petrokemijske industrije u Hrvatskoj.

Lokalno područje ima i dugu tradiciju vinogradarstva.

Slavni ljudi 
 Franjo Mihalić, atletičar

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje 
 OŠ Stjepan Kefelja
 OŠ Mate Lovraka
 OŠ Vladimira Vidrića
 OŠ ZVonimir Frank
 OŠ Banova Jaruga
 Tehnička škola
 SŠ Tin Ujević

Kultura 
Kutina je 1990-ih postala poznata kao sjedište nezavisnih medija, od kojih su mnogi bili prilično kritični prema strahovladi Franje Tuđmana. Na toj tradiciji je nastala i Nezavisna Televizija (NeT), koju mnogi drže najuglednijom lokalnom televizijskom kućom u Hrvatskoj.

U Kutini djeluje i Zajednica Talijana - C.I. di Moslavina.

Sport

Vanjske veze 

 Službene stranice
 Moslavina d.o.o.
 Muzej Moslavine Kutina
 Mosla-Vina.Hr
 Radio Moslavina
 Turistička zajednica grada Kutina
 Moslavina
 Moslavina d.o.o.

Gradovi u Sisačko-moslavačkoj županiji
Lepoglava

Za kaznionu vidi Logor Lepoglava
Lepoglava (njemački Schönhaupt)je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u dolini Bednje u Hrvatskom Zagorju, jugozapadno od Varaždina, zapadno od Ivanca i sjeveroistočno Krapine, na . Ima 4.084, stanovnika u samom gradu, a 8.718 na cjelokupnom gradskom području (prema podacima iz 2001. godine).

U Lepoglavi se nalazi najstarija i najpoznatija kaznionica u Hrvatskoj, koja dana danas radi.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Historija

Oko 1400. je u Lepoglavi osnovan pavlinski samostan. Tu je od 1503. do 1644. djelovala prva javna gimnazija u Hrvatskoj. Od druge polovice 17. vijeka djeluje visoka škola kojoj je austrijski car Leopold dao status akademije.

Godine 1786. pavlinski je red ukinut, a od 1854. samostan postaje kaznionica. 1914. je kaznionica proširena, a u njoj su u doba Kraljevine SHS bili utamničeni mnogi znameniti komunisti, uključujući budućeg predsjednika Jugoslavije Josipa Broza Tita.

Za vrijeme drugog svjetskog rata kaznionicu preuzima NDH. U njoj su 1945. likvidirani sudionici neuspjelog puča Vokić-Lorković.

Nakon rata je kaznionicu preuzela nova jugoslavenska vlast. U njoj su po završetku Hrvatskog proljeća bili utamničeni mnogi hrvatski nacionalisti, uključujući budućeg predsjednika Franju Tuđmana.

2001. godine je dio stare kaznionice vraćen pavlinskom redu.

Privreda 
Lepoglava se smjestila se pored šume i brda Ivančice. Stanovništvo se tradicionalno bavi čipkarstvom, međutim ekonomijom grada dominira zatvor.

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti
U Lepoglavi je otvorena prva gimnazija u Hrvatskoj, tamo su djelovali pavlini od kojih se naučila i izrada svjetske poznate čipke, također je posojao samostan koji se sad preuređuje. Najstarije orgulje u Hrvatskoj su iz 1649. i nalaze se u pavlinskom samostanu u Lepoglavi, a prema natpisu priskrbio ih je obnovitelj baroknog samostana Pavao Ivanović.

Obrazovanje

Kultura

Sport 
U Lepoglavi djeluje rukometni klub Concordia koji igra u trećoj ligi, zatim vrlo uspješan karate-klub, tenis je isto jako zastupljen, u nogometu su prvi u županiji, a djeluje i muški i ženski košarkaški klub.

Izvori

Vanjske veze 

 Grad Lepoglava
 Turistička zajednica grada Lepoglave
 Župa Lepoglava 
 Kaznionica u Lepoglavi 
 iPortal 

Gradovi u Hrvatskoj
Varaždinska županija
Jean-Philippe Rameau

Jean-Philippe Rameau (Žan-Filip Ramo) (Dijon, 25.9. 1683. – Pariz, 12.9. 1764.) je jedan od najzačajnih predstavnika francuskih kompozitora baroka. Zamjenio je Jean-Baptiste Lullya , kao dominantna ličnost francuske opere.

Ramoov otac je bio orguljaš katedrale u Dijonu i svog sina učio sviranju klavijatura (čembalo) od najranije dobi. Pohađao je jezuitsku školu. Međutim pre nego što je Rameau zaključio da je muzika njegovo polje rada, prvobitno se interesovao za učenje prava. Mnogo mladih dana proveo je u Italiji gdje je učio muziku i u Parizu, i za neko vrijeme poslije oca bio je orguljaš katedrale u Clermontu počevši od 1702. Godine 1706. bio je orguljaš jezuitske škole. 1709 vratio se u Dijon kao orguljaš u Notre Dame, orguljašku karijeru nastavio je u Lyonu 1713, a 1715. vratio se u Clermont. 1722. bio je u Parizu da objavi Traité de l'harmonie, čija objava mu je donijela veliku pozornost. Dotada bio je kao kompozitor poznat samo po skladabama za čembalo i kantatama, iako je pisao i crkvenu muziku.

Posle smrti François Couperina 1733 , bio je vodeći francuski kompozitor. Od tad prvenstveno se posvetio skladanju opera, od kojih je prva bila Hippolyte et Aricie, čime se stavio slavom u nasljedništvo Lully-a. Potom je napisao operu-balet Les Indes galantes (Galantna Indija)

Rameau je imao razne pokrovitelje, posebno finansijera La Pouplinière. Kretao se intelektualnim krugovima. 1745. postavljen je za kraljevskog orkestralnog kompozitora, stoga sljedeća neka djela su mu imala premijeru u kraljevskom teatru. Potom su slijediila djela La princesse de Navarre i komedija Platée (Plateja). Rameau se mnogo upuštao u teoriju muzike i tu se ‘’trošio’’.

Kad je preminuo 1764, bio je naširoko poštovan I cenjen, iako je glasio za ‘’povučenu’’ osobu.

Audio 
 
Knjiga skladbi za čembalo – Les Sauvages – midi

Eksterni linkovi 
 Stranice posvećene Rameau
 MIDI skladbe Rameau-a
 Дискография 

Rameau, Jean-Philippe
Barokni kompozitori
Francuski operski kompozitori
Čembalisti
Lipik

Lipik je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u zapadnom dijelu Slavonije, a poznat po Lipičkim toplicama i konjima lipicancima. Administrativno pripada Požeško-slavonskoj županiji.

Geografija 
Samo naselje Lipik smješteno je u dolini rijeke Pakre te je okruženo sa sjevera obroncima Papuka, a s juga i istoka obroncima Psunja. 
 Nadmorska visina: 153 metra (154 m)
 Zemljopisna širina: 45.25° sjeverno
 Zemljopisna dužina: 17.10° istočno
 Površina područja Grada: 212 km2
 Vremenska zona: GMT+01:00
 Krajolik; ravnica 40%, brežuljci 55%, planine 5%

Stanovništvo 
Broj stanovnika po popisu 2001. godine:
 Naselje Lipik; 2.300 stanovnika
 Administrativno područje Grada Lipika; 6.674 stanovnika

Uprava

Historija
Lipik kao naselje i lječilište postoji nekih dvjestotinjak godina, no korijeni mu sežu puno dalje u povijest, točnije u vrijeme Rimskog carstva, kada je bio poznat pod nazivom Aque Balissae.

U ratu u Hrvatskoj Lipik se našao na liniji fronte, te je nekoliko puta prelazio iz ruke u ruku. Zbog toga je gotovo u potpunosti uništen, tako da se nakon završetka neprijateljstava morala obnavljati kompletna privredna infrastruktura, a nepovratno je uništen i veliki dio kulturne baštine.

Gospodarstvo

Poznati ljudi
 Jadranka Kosor, hrvatska političarka
 Josip Boštik, višegodišnji vojnik i ambasador austro-ugarske monarhije sa vilom u Lipiku. Rođen 24.05.1879 u Ivanovom selu (Hrvatska), umro 07.12.1965 u Pakracu (Hrvatska).
 Nikolina Zanetti, hrvatska slikarka

Spomenici i znamenitosti 
Povjesni perivoj u Lipiku vrtni je spomenik kulture.
Zgrada Kursalona najveća je i najreprezentativnija građevina u Lipiku. Izgrađena je 1893. godine na južnoj strani perivoja, po projektu Gustava Ratha iz Budimpešte u stilu visoke renesanse.
Godine 1893. izgrađeno je u neposrednoj blizini Kursalona i natkriveno šetalište Wandelbahn

Obrazovanje

Kultura

Sport

Izvori

Vanjske veze 

Gradovi u Hrvatskoj
Požeško-slavonska županija
Michel-Richard Delalande

Michel-Richard Delalande [de Lalande] ( Pariz, 15.12. 1657 - Versailles, 18.6. 1726 ) bio je plodan francuski barokni kompozitor, čembalist I orguljaš, koji je pisao posebne simfonije, balete I crkvenu muziku. Podučavao je muzici kćerke francuskog kralja Luja četrnaestog I bio je direktor francuske kraljevske kapele od 1714 do smrti.

Ostavio je mnoge verzije svojih djela. U kasnija djela umjesto francuskog stila, unosi italijanske stilske elemente

Delalande se često može naći potpisan I kao: de Lalande, Lalande, la Lande, de la Lande, …itd.

Navodno je bio petnaesto dijete u obitelji, od oca krojaća.

U Versailles je uveden zaslugom Count de Noailles. Postaje 1683 jedan od glavnih muzičara kraljevskog dvora zahvaljujući poznatom natjecanju u komu je Marc-Antoine Charpentier razbolio se te odustao.

Delalande je bio neosporno najveći skladatelj moteta u Francuskoj, vid sakralnog djela koje se sviđalo Luju četrnaestom. Po tradiciji Luj XIV organizovao je natjecanje između kompozitora, dajući im sakralni tekst I vrijeme da skladaju djelo. On sam je bio sudija. Delalande je bio jedan od četvoro koji je imao čast komponovati sakralnu muziku četvrtinu godine, I to od oktobra do decembra, najznačajnija četvrtina, zbog Božićnih praznika.

1684, vjenčava se sa Anne Rebel

Nije Jean-Baptiste Lully, već Delalande taj koji je bio vrhovni muzičar Versailles –a, prvi kraljev muzičar.

Audio 
Delalande

Eksterni linkovi 
 
 Više o Delalandu 

Francuski kompozitori
Barokni kompozitori
François Couperin

François Couperin (Fransoa Kupren), rođen je u Parizu, 10.11.1668 – umro u Parizu 12.9.1733) bio je ugledan francuski barokni kompozitor, orguljaš I čembalist. Poznat je kao "Couperin le Grand" (Veliki Kupren), kako bi se razlikovao od ostalih članova muzički nadarene obitelji Couprain.

Kuprena je podučavao njegov otac Charles Couperin i Jacques Thomelin. 1685 postaje orguljaš crkve Saint-Gervais u Parizu, posao koji će kasnije prepustiti ostalim članovima svoje obitelji. 1693 Kupren je naslijedio svog učitelja Thomelina kao orguljaš kraljevske kapele (Chapelle Royale), sa titulom ‘’organiste du Roi’’, postavljen od strane kralja Luj XIV.

1717 – Kupren dobiva priznanje orguljaša i kompozitora na dvoru u zvanju ‘’ordinaire de la musique de la chambre du Roi’’. Držao je sa prijateljima, koncerte vikendom, obično nedjeljom, za kralja.

Na Couprain-a jako je uticao Arcangelo Corelli čiju trio-sonatu je predstavio u Francuskoj, objavom 1726 ‘’ Les Nations’’, zbirku od 4 svite…itd.

Njegova najpoznatija knjiga je ‘’L'Art de toucher le clavecin’’, objavljena 1716. Ova I druge knjige jako su uticale na Johan Sebastijan Bah – a, kao I na druge skladatelje, Johannes Brahms –a,…I dr.

Audiotorijum 
 Skladbe za čembalo - MIDI

Francuski kompozitori
Barokni kompozitori
Biografije, Pariz
Čembalisti
Francuski orguljaši
Jean-François Dandrieu

Jean-François Dandrieu (Pariz, 1682 – Pariz, 17.1. 1738.) bio je francuski barokni kompozitor, čembalist i orguljaš.

Rođen je u obitelji pjevača i muzičara. Nadareno i pre vremena zrelo dete prvu javnu izvedbu je imao sa 5 godina, svirajući čembalo za Louis XIVa, kralja Francuske, na njegovom dvoru. Ti koncerti su označili početak vrlo uspješne Dendrierove karijere kao čembalista I orguljaša. 1705-postao je glavni orguljaš crkve Saint Merry u Parizu. 1706-bio je član sudskog kolegijuma koji su propitivali umijeće Jean-Philippe Rameaua, u cilju određivanja orguljaša crkve Sainte-Madeleine en la Cité. 1721. bio je postavljen kao jedan od četiri orguljaša Francuske kraljevske kapele.

Dendrierovo sviranje čembala podsjeća na ono od François Couperin –a.

Francuski kompozitori
Barokni kompozitori
Čembalisti
Francuski orguljaši
Domovinski rat

Domovinski rat ima više značenja:

 francuska invazija Rusije, vojni pohod Napoleonove Velike armije na Rusiju 1812., u ruskoj historiografiji poznat i kao Domovinski rat 1812.
 Istočni front (Drugi svjetski rat), ratište na kojem se u Drugom svjetskom ratu odvijao oružani sukob između nacističke Njemačke i SSSR-a, u ruskoj historiografiji poznat i kao Veliki domovinski rat
 rat u Hrvatskoj, oružani sukob (1991–95) u sklopu jugoslavenskih ratova vođen između hrvatskih i srpskih snaga, u hrvatskoj historiografiji poznat i kao Domovinski rat.
William Byrd

William Byrd (1540? – 4.7 1623) bio je najpoznatiji engleski kompozitor renesanse.
Bio je orguljaš I pjevač, od početka života vezan je za crkvu I horove, tako postaje I orguljaš I dirigent horova poznatih engleskih crkvi. Kad se preselio u Lodnon proveo je tamo dvadeset godina. 
1593 preselio se sa porodicom u malo selo Stondon Massey u pokrajini Essex, I tu je proveo ostalih trideset godina, posvećujući se muzici Rimske liturgije (zbirka ‘’Gradualia’’ – najpoznatije djelo te vrste). Zbog toga je imao problema sa engleskom anglikanskom crkvom koju je ustanovio kralj Henri osmi, ali očito imao je zaštitu dvora, kraljice Elizabete, kao vrlo popularan I simpatisan skladatelj. 
Pisao je sakralna djela, mise, motete, himne, svjetovne madrigale, sonete, solo pjesme, kanone, plesove I instrumentalnu glazbu - pavane I galjarde, za orgulje I čembalo.

Vanjske poveznice 

 MIDI Byrd-ova djela

Rođeni u 16. vijeku
Umrli 1623.
Engleski kompozitori
Arcangelo Corelli

Arcangelo Corelli (Arkanđelo Koreli) rođen u Fusignano, 17. 2. 1653. – umro u Rimu, 8. 1. 1713, bio je značajan italijanski violinist I kompozitor barokne muzike.

Prvi uspjeh stekao je u Parizu sa 19 godina, i do tad je već stekao evropsku reputaciju. Iz Pariza, uputio se za Njemačku, u Bavarsku 1681, u službi princa; između 1680. do 1685. proveo je značajno vrijeme u kući prijatelja violinsta i skladatelja Cristiano Farinellija, za koga se smatra da je bio ujak proslavljenog kastrata Farinellija. 1685 bio je u Rimu, I bio je miljenik Pape.

Način sviranja koji je prenio učenicima kao što su Francesco Geminiani, i Pietro Locatelli, I mnogi drugi, bio je od vitalnog značaja za daljnji način sviranja violine Govori se da je Corelli za sve violinste-skladatelje 18. vijeka Italije bio ‘’ikona’’ u koju su gledali prilikom daljnjeg razvoja načina sviranja i skladanja.

Corelli je pokopan u Pantheon u Rimu.

Šest zbirki koncerata, sonata i malih djela za violinu, i druga djela se pripisuju Corelliju. Najzačajnija djela su ‘’XII Suonati a violino e violone o cimbalo (Rome, 1700)’’ i 12 končerta grosa, opus 6.

Italijanski kompozitori
Italijanski violinisti
Kosovo Polje

Kosovo Polje ( ili Fushë Kosova) je naselje na Kosovu, smještena 8 km jugozapadno od Prištine (42.63° North, 21.12° East). Prema podacima iz 2003. godine u njemu je ukupno živjelo 28.600. stanovnika.

Naselje je osnovano 1921. godine, u periodu Kraljevine Jugoslavije, kao srpska kolonija. Kosovo Polje je grad najbliži Gazimestanu, poprištu kosovske bitke 1389. godine iako sam nije imao neke historijske važnosti. To se promijenilo tokom 1980-ih kada Kosovo Polje postaje središte Srpskog pokreta otpora, a posebno u aprilu 1987. prilikom poznatog incidenta s lokalnim demonstrantima srpske nacionalnosti protiv lokalnih vlasti. Tada je Slobodan Milošević, poslan od strane srbijanske partijske organizacije da ih smiri, izjavio "Niko ne sme da vas bije" što je bio početak njegovog uspona na vlast. 

Grad, u kome su Srbi imali veliki udio u stanovništvu, je teško stradao za vrijeme kosovskog rata, kada su prvo Albanci bili izloženi progonu, a nakon dolaska snaga NATO na Kosovo je veliki broj lokalnih Srba izbjegao. Kosovo Polje je teško stradalo i za vrijeme nereda na Kosovu u proljeće 2004.

Izvori

Eksterni linkovi 

 OSCE Profile of Fushë Kosovë
 SOK Kosovo and its population
 Kosova Kosovo 

Gradovi na Kosovu
Opština Kosovo Polje
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Uroševac

Uroševac (albanski: Ferizaj, bosanski naziv: Ferizovići, stariji naziv: Ferizović) je grad na Kosovu koji se nalazi 40 km južno od Prištine, na putu Priština-Skoplje. 

Grad se nalazi na nadmorskoj visini od 573 metra u podnožju Šar planine, u dolini reke Lepenac, leve pritoke Vardara.  

Predstavlja središte Okruga Ferizaji.

Ime 

Ova nekadašnja varoš Otomanskog carstva je nazvan Ferizović po Ferizu Shashivaru, vlasniku lokalnog odmorišta. 

Srpske vlasti su nakon pripajanja Kosova Kraljevini Srbiji promjenili ime ovom gradu u Uroševac, po srpskom caru Urošu.

Istorija

Otomanski period 

Ferizovići je bila omanja varoš koja se razvila kao grad 1873. godine, s gradnjom željezničke pruge koja je spajala Beograd sa Solunom.

Balkanski rat 

 
Prilikom srpskog zauzimanja Ferizovića 1912. godine, lokalno stanovništvo je pružalo veliki otpor. Prema nekim izveštajima, žestoke borbe za Ferizović su trajale tri dana. Po zauzeću grada, srpski komandant je naredio da se izbeglo stanovništvo vrati kućama i preda oružje. Kada su se preživeli vratili, oko 400 ljudi je masakrirano. Nakon toga, usledilo je pustošenje albanskih sela u okolini Ferizovića. Srpski odredi su provaljivali u velike bogate albanske kuće, čineći pljačke i ubistva. 

Reagujući na izveštaje o ratnim zločinima, srpski konzul u Skoplju je izjavio da je u Ferizovićima bila zlouptrebljena bela zastava, i da je 1.200 Albanaca ubijeno u borbi.

Jugoslovenski period 

Velika pravoslavna crkva svetog Uroša je podignuta 1933. godine.

Kosovski rat 

Tokom kosovskog rata, srpske snage su sprovodile progone albanskog stanovništva i zločine nad stanovnicima Uroševca i okoline. Posle rata na Kosovu 1999, gotovo svi Srbi su izbegli iz grada. 

Nakon kosovskog rata američka vojska je izgradila bazu Camp Bondsteel u blizini Uroševca, koja predstavlja jednu od najvećih američkih vojnih baza na svijetu. U njoj su smješteni vojnici iz sastava KFOR-a.

Naseljena mjesta 

Babljak, Balić, Biba, Burnik, Varoš Selo, Gatnje, Gornje Nerodimlje, Grebno, Grlica, Doganjevo, Donje Nerodimlje, Dramnjak, Zaskok, Zlatare, Jezerce, Jerli Prelez, Jerli Talinovac, Kamena Glava, Kosin, Košare, Laškobare, Manastirce, Mirosavlje, Muhadžer Prelez, Muhadžer Talinovac, Muhovce, Nekodim, Novi Miraš, Papaz, Plešina, Pojatište, Raka, Rahovica, Sazlija, Svrčina, Slivovo, Sojevo, Softović, Srpski Babuš, Stari Miraš, Staro Selo, Stojković, Tankosić, Trn, Uroševac i Crnilo.

Stanovništvo 

Po proceni iz 2007. grad ima 145.000 stanovnika. Velika većina stanovnika su Albanci.

Sport 

U bivšoj Jugoslaviji najpoznatiji športski kolektiv bio je Rukometni klub Borac Uroševac koji je jedne godine tokom 1980-ih nastupao u tada prilično jakoj 1. rukometnoj ligi.

Izvori

Vanjski linkovi 

 Opština Uroševac 

 
Gradovi na Kosovu
Opština Uroševac
Farinelli

Farinelli (Puglia, 24. 1. 1705. – Bologna, 15. 7. 1782), čije pravo ime je Carlo Broschi (Karlo Broski), je jedan od najpoznatijih italijanskih soprana kastrata iz 18. vijeka.

Život 
Rođen je u nižoj plemićkoj porodici. Bio je kastriran kao dječak kako bi se sačuvao njegov divan glas u starijim godinama. Obrazovao je u posebnom kozervatoriju za trening kastrata. Uzeo je ime Farinelli, nakon završetka obrazovanja.

Postao je prvo poznat diljem južne Italije, kao "il ragazzo" (dječak). Godine 1724. pojavljuje se u Beču, te u Veneciji, iduće godine, potom u Napulju, i nadalje u svim velikim gradovima Italije, da bi 1731. po treći put došao u Beč. Godine 1734. dolazi u London, ali u drugu operu od one u kojoj su radili Georg Friedrich Händel i kastrat Senesino. Mnoga muzika Farinellija koju je izvodio bila je od njegovog brata (Riccardo Broschi).

Nakon tri godine boravka u Engleskoj, Farinelli odlazi za Španiju, pritom je neko vrijeme ostao u Francuskoj pjevajući pred Lujom XV. U Španiji, gdje je namjeravao ostati samo nekoliko mjeseci, proveo je 25 godina. Njegov glas je uposlila kraljica da pjevanjem liječi kralja Filipa V od lošeg raspoloženja, pri čemu je Farinelli imao jaka državna ovlaštenja. Devadeset godina Farinelli je pjevao iste pjesme kralju, a bio je aktivan i kao direktor ondašnje opere u Madridu.

Farinelli se u doba mirovine smjestio u Bolonji, gdje je proveo zadnje dane života. Osim pjevanja, Farinelli je svirao i čembalo, te viola d'amore.

Film 
Godine 1994. snimljen je Farinelli Il Castrato, film o Farinellijevom životu, u kome je Hendel prikazan u naprasitom smislu; naime Hendl je prikazan kao pojam za braću Broski, prikazan je kako ih podučava Čembalu, međutim Hendl po filmu, iako nije htio čuti za Farinellija, odlazi u suparničku operu, i tokom vrhunca završetka arije Farinellija, njegovog maestrouznog pjevanja, od samog pjeva, Hendl pada sa gornje lože, od ushićenja Farinellijevim pjevanjem. Također, u filmu je prikazana muka kastrata Farinellija, iz razloga što sa suprugom nije mogao voditi ljubav kao čovjek.

Otkrivanje groba Farinellija 
Dana 12. 7. 2006. ekshuminirano je tjelo Farinellija na historijskom Certosa groblju u Bolonji, izjavio je Carlo Vitali, osnivač Farinellijevog obrazovnog centra. Cilj iskopavanja je da se sazna više činjenica o kastratima, njihovoj konstituciji, fizionomiji, itd.

Eksterni linkovi 

Italijanski operski pjevači
Kastrati
Soprani
Čembalisti
Pseudonimi
Heinz Fischer

Dr. Heinz Fischer (* 9.10. 1938 u Grazu, u Štajerskoj) je austrijski političar (SPÖ) i od 8. jula 2004. godine predsjednik Austrije. Oženjen je sa Margit Fišer i ima dvoje dece, Filipa i Lisu.

Posle mature u gimnaziji u Beču Fišer je od 1956. studirao pravo na Univerzitetu u Beču. Godine 1961. je doktorirao. Pored političke, Fišer je imao i akademsku karijeru, a postao je profesor političkih nauka na Univerzitetu u Insbruku 1993.

Između 1963. i 1975. bio je sekretar i od 1975. do 1983. glavni poslovni zadužnik Socijalističke Partije Austrije (SPÖ).

Od 1971. do 2004. bio je član austrijskog parlamenta (Nationalrat). 25. aprila 2004. postao je predsednik Austrije. Od 1. januara 2006. do 31. jula 2006. je bio predsedavajući Evropske unije.

Austrijski političari
Predsjednici Austrije
Sopran

Sopran je najviši ženski glas. Postoji više vrsta soprana. Dijele se na koloraturni sopran (zahtjevniji) i lirski sopran (nježniji). Sopran koji se, uz veliki raspon glasa, odlikuje pokretljivošću i gipkošću te može s lakoćom izvoditi mnogo ukrasa, zove se koloraturni sopran.

Classical music 
 Aino Ackté
 Elly Ameling
 June Anderson
 Victoria de los Angeles
 Isobel Baillie
 Josephine Barstow
 Kathleen Battle
 Hildegard Behrens
 Gabriela Beňačková
 Erna Berger
 Kim Berry
 Barbara Bonney
 Inge Borkh
 Tatiana Borodina
 Catherine Bott
 Fabiana Bravo
 June Bronhill
 Gré Brouwenstijn
 Montserrat Caballé
 Maria Callas
 Lina Cavalieri
 Patrizia Ciofi
 Ileana Cotrubaş
 Régine Crespin
 Suzanne Danco
 Barbara Daniels
 Lisa Della Casa
 Mireille Delunsch
 Helge Dernesch
 Natalie Dessay
 Daniela Dessì
 Emmy Destinn
 Cristina Deutekom
 Ghena Dimitrova
 Jane Eaglen
 Emma Eames
 Nikki Einfeld
 Agam Englard
 Anne Evans
 Marie-Cornélie Falcon
 Geraldine Farrar
 Eileen Farrell
 Kirsten Flagstad
 Renée Fleming
 Nuccia Focile
 Mirella Freni
 Barbara Frittoli
 Inessa Galante
 Amelita Galli-Curci
 Mary Garden
 Lesley Garrett
 Leyla Gencer
 Véronique Gens
 Angela Gheorghiu
 Reri Grist
 Andrea Gruber
 Edita Gruberová
 Elisabeth Grümmer
 Hilde Gueden
 Ingeborg Hallstein
 Heather Harper
 Barbara Hendricks
 Ruth Holton
 Rita Hunter
 Soile Isokoski
 Maria Ivogün
 Gundula Janowitz
 Florence Foster Jenkins
 Maria Jeritza
 Sumi Jo
 Gwyneth Jones
 Jessica Jones
 Sena Jurinac
 Raina Kabaivanska
 Sophie Karthäuser
 Maria Cristina Kiehr
 Emma Kirkby
 Miliza Korjus
 Erika Koth
 Juanita Lascarro
 Marjorie Lawrence
 Evelyn Lear
 Louise-Rosalie Lefebvre
 Lotte Lehmann
 Jenny Lind
 Pilar Lorengar
 Felicity Lott
 Malvina Major
 Catherine Malfitano
 Maria Malibran
 Ewa Mallas-Godlewska
 Ana María Martínez
 Eva Marton
 Valerie Masterson
 Edith Mathis
 Karita Mattila
 Sylvia McNair
 Nellie Melba
 Mady Mesplé
 Zinka Milanov
 Irena Milkevičiūtė
 Yvonne Minton
 Nelly Miricioiu
 Anna Moffo
 Carmen Monarcha
 Inva Mula-Tchako
 Rosanna Murphy 
 Herva Nelli
 Anna Netrebko
 Mariana Nicolesco
 Birgit Nilsson
 Jessye Norman
 Magda Olivero
 Luba Orgonasova
 Hasmik Papian
 Giuditta Pasta
 Adelina Patti
 Maria Pellegrini
 Roberta Peters
 Patricia Petibon
 Sandrine Piau
 Nicola Piovani
 Lily Pons
 Rosa Ponselle
 Lucia Popp
 Isabelle Poulenard
 Leontyne Price
 Ema Pukšec (Ilma De Murska)
 Marijana Radev
 Elisabeth Rethberg
 Katia Ricciarelli
 Diletta Rizzo Marin
 Amanda Roocroft
 Andrea Rost
 Anneliese Rothenberger
 Leonie Rysanek
 Sylvia Sass
 Bidu Sayão
 Elisabeth Schumann 
 Elisabeth Schwarzkopf
 Graziella Sciutti
 Renata Scotto
 Irmgard Seefried
 Meta Seinemeyer
 Luciana Serra
 Anja Silja
 Beverly Sills
 Elisabeth Söderström
 Erna Spoorenberg
 Sigutė Stonytė
 Teresa Stratas
 Rita Streich
 Cheryl Studer
 Joan Sutherland
 Ruth Ann Swenson
 Renata Tebaldi
 Kiri Te Kanawa
 Luisa Tetrazzini
 Maggie Teyte
 Milka Trnina
 Eva Turner
 Dawn Upshaw
 Julia Varady
 Astrid Varnay
 Maria Cristina Viguilla-Navarro
 Veronica Villarroel
 Galina Vishnevskaya
 Deborah Voigt
 Cheryl Boyd Waddell
 Meghan Wagner
 Christine Weidinger
 Ljuba Welitsch

Pjevački glasovi