alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Denver, Colorado

Grad i okrug Denver je najmnogoljudniji i glavni grad američke države Colorado. Denver je smješten u dolini rijeke South Platte na visoravni High Plains istočno od ogranka Front Range Južnih Stjenovitih planina. Centralni distrikt, odnosno središte Denvera, je smješteno od ušća Cherry Creeka u rijeku South Platte, oko 24 km (15 milja) od podnožja Stjenjaka. Denver ima tzv. konsolidiranu gradsko-okružnu upravo. Stanovnici Denvera se ponekad nazivaju Denveriti.

Biro za popis stanovništva SAD procjenjuje da je godine 2009. Grad i Okrug Denver imao 610.345 stanovnika (24. po veličini u SAD), stanovništvo Metropolitanskog statističkog područja Denver-Aurora imalo je godine 2005, 2,359.994 stanovnika (22. po veličini u SAD), a stanovništvo Kombiniranog statističkog područja Denver-Aurora-Boulder imalo 2,869.377 stanovnika (15. po veličini), dok je stanovništvo Urbanog koridora Front Range imalo 4,013.055 ljudi. Denver je najmnogoljudniji grad u radijusu od 885 kilometara (550 milja). Grad tvdi da ima 10. najveći poslovni distrikt u SAD.

Denver uživa nadimak "Grad visok jednu milju" (engleski "The Mile-High City") jer njegova službena nadmorska visina (označena na stepenicima Državnog kapitola Colorada) iznosi točno jednu milju (5280 stopa ili 1609,344 meters) . Nadmorska visina Međunarodnog aerodroma Denver je 1655 metara (5431 stopa).

Denver je kroz historiju isto tako bio poznat kao Kraljica gradova Plainsa (engleski Queen City of the Plains) s obzirom na važnost poljoprivredne industrije u ravničarskim regijama u podnožju Colorado Front Rangea. Ostali nadimci koje je Denver imao uključuju The Rail City (Željeznički grad), zbog važnosti kao sjevernoameričko željezničko čvorište, te Prijestolnica Stjenjačkog imperija, zbog važnosti grada u regiji Stjenjaka. Nekoliko brodova američke ratne mornarice je u počast gradu dobilo naziv USS Denver.

Reference

Literatura

Vidi još 

 Spisak gradova u SAD po broju stanovnika
 Najveći gradovi u SAD po decenijama
 Spisak saveznih država i teritorija SAD po broju stanovnika
 Sjedinjene Američke Države
 Amerikanci (nacija)
 Historija Sjedinjenih Američkih Država

Vanjske veze 

 United States Census Bureau

Glavni gradovi saveznih država SAD
Gradovi u Koloradu
Colorado

Colorado je država u zapadnom dijelu SAD na istočnoj strani Stjenovitih planina. Glavni grad je Denver. Veći gradovi Colorada su: Denver, Aspen, Colorado Springs i Pueblo. Klima je planinska, kao alpska, te umjerena na istoku. Bogato je rudno blago: zlato, olovo, cink, živa, srebro i uran. Poljoprivreda je pšenica, kukuruz, ječam, voće i povrće. Industrija je nuklearna elektrana, proizvodnja čelika, prehrambena, hemijska, avionska i svemirska. Naseljena je oko 1850. godine. Nalaze se indijanskim rezervati.

Stanovništvo 
U Coloradu žive 4.601.000 stanovnika (Stanje: 2004); 74,5 % bijelci; 17,1 % hispanjolaca (od toga ca. 424 000 (ili) 9,3 % Meksikanaca); 3,8 % crnci i Afro-Amerikanci; 2,2 % Aziata und 1,0 % Indijanci (ca. 27.000). -82 % stanovništva živi u gradovima; postoje 1.658.238 domačinstva.

Indijanci.- Colorado su nastanjivala plemena Ute Indijanaca (središnje i zapadne dijelove). Kiowa, Kiowa Apache, Arapaho i Cheyenne lutali su i često ratovali po istočnim predjelima Colorada. Jugoistočni Colorado bijaše dom Jicarilla Apačima. Bannocki i Sjeverni Šošoni lutali su i lovili njegovim sjeverozapadom.

Najveći gradovi 
  

 
Američke savezne države
Timothy McVeigh

Timothy James McVeigh (23.6. 1968 – 11.6. 2001) bio je američki državljanin proglašen krivim za jedanaest federalnih krivičnih djela te pogubljen zbog svoje uloge u bombaškom napadu u Oklahoma Cityju 19.4. 1995. Za njega se često koristi nadimak Bombaš Oklahoma Cityja. Bombaški napad, koji je rezultirao smrću 168 ljudi, se smatra najgorim slučajem domaćeg terorizma u historiji SAD, kao i najgorim terorističkim činom u američkoj historiji sve do napada 11. septembra na Svjetski trgovionski centar u New Yorku.

McVeigh, Timothy
Bombaški napad u Oklahoma Cityju

Bombaški napad u Oklahoma Cityju je bio teroristički napad na Federalnu zgradu Alfreda P. Murraha, uredski kompleks federalnih službi u središtu Oklahoma Cityja u američkoj državi Oklahoma, izveden 19. 4. 1995. Napad je prouzročio smrt 168 osoba, a preko 800 osoba je ozlijeđeno. Sve do 11. 9. 2001. je predstavljao najgori teroristički akt počinjen unutar granica SAD.

Nekoliko dana nakon napada Timothy McVeigh i Terry Nichols su uhapšeni pod sumnjom da su sudjelovali u napadu. Istražitelji su otkrili kako su McVeigh i Nichols simpatizirali protuvladini milicijski pokret te da je njihov motiv bila odmazda za smrt nedužnih ljudi prouzročenih od strane federalne vlade prilikom opsade u Wacou i incidenta u Ruby Ridgeu. McVeigh je 11. 6. 2001. pogubljen smrtonosnom injekcijom; Nichols je osuđen na doživotni zatvor. Treći zavjerenik, Michael Fortier, koji je svjedočio protiv druga dva zavjerenika, zatvoren je zbog toga što nije upozorio američku vladu. Kao i kod drugih velikih terorističkih napšada, teorije zavjere opovrgavaju službene navode i ukazuju da je u napadu sudjelovalo daleko više osoba.

Napad je američku vladu potakao da donese zakone u svrhu povećanja zaštite federalnih zgrada i sprečavanja daljih terorističkih napada. Zahvaljujući tim tvrdnjama, policijske službe su uspjele zaustaviti preko pedeset pokušaja sličnih napada od strane domaćih američkih terorista. 
Dana 19. 4. 2000. je na mjestu srušene zgrade otvoren Nacionalni spomenik Oklahoma Cityja u svrhu odavanja počasti žrtvama napada.

Reference

Vanjske veze 

 Blast Loading and Response of the Murrah Building  An objective independent engineering analysis of the Murrah building failure mode showing that without a doubt the truck bomb alone did the damage.
 Oklahoma City Bombing Internet Sympathy Card
 Oklahoma City Bombing Trial News archives and special reports at the Denver Post
 Oklahoma City National Memorial Official website
 Special Interactive Report: "The Oklahoma City Bombing": 9:02 April 19th  at NewsOK.com
 Oklahoma City Tragedy CNN Interactive 
 Memoirs of the Oklahoma City Bombing From MemoryArchive

1995
Oklahoma City
Historija SAD (1991–danas)
Oklahoma
Federalna zgrada Alfred P. Murrah

Federalna zgrada Alfreda P. Murraha (engleski Alfred P. Murrah Federal Building) bio je uredski kompleks američkih federalnih službi smješten na adres 200 N.W. 5th Street u poslovnom središtu Oklahoma Cityja u američkoj državi Oklahoma. Zgrada Murrah je bila metom bombaškog napada izvedenog 19.4. 1995. 

Federalnu zgradu je projektirao arhitekt Wendell Locke iz tvrtke Locke, Wright and Associates , a sagrađena je korištenjem armiranog betona godine 1977. po cijeni od 14,5 US$. Zgrada je ime dobila po federalnom sucu Alfedu P. Murrahu, rodom iz Oklahome. 

Sve do 1990-ih, u zgradi su se nalazili regionalni ured Uprave za socijalnu sigurnost, Federalnog istražnog biroa (FBI), Uprave za suzbijanje droga (DEA) i Biroa za alkohol, duhan, vatreno oružje i eksploziv (ATF). U njoj je radilo oko 550 službenika i namještenika. 

Nakon napada, ostaci zgrade su implodirani i uklonjeni, a na njenom mjestu je sagrađen Nacionalni spomenik Oklahoma Cityja.

Izvori

Eksterni linkovi 

 Photos of the Murrah building before the bombing 

Građevine u SAD
Oklahoma
Oklahoma City, Oklahoma

Oklahoma City je glavni i najmnogoljudniji grad američke države Oklahoma. Također predstavlja sjedište Okruga Oklahoma. Oklahoma City je osonovan za vrijeme Utrke za zemljom 1889. godine, prve od pet utrka za zemljom u budućoj Oklahomi.

To je jedan od najvećih gradova u regiji Velikih nizina u SAD, i 36. najveći grad u SAD. Godine 2005. je procijenjeno da grad ima 531.324  stanovnika, a da 1,2 miliona ljudi živi   metropolitanskom području.

U Oklahoma Cityju je izvršen bombaški napad na Federalnu zgradu Alfred P. Murrah godine 1995, najveći teroristički napad na američkom tlu prije napada 11. septembra i najdestruktivniji čin domaćih terorista u američkoj historiji.

Grad je isto tako obilježn svojom lokacijom u američkoj Aleji tornada, pa svakog proljeća trpi snažne oluje s grmljavinom, praćene snažnim vjetrovima, krupnom tučom i tornadima.

Reference

Literatura

Vidi još 

 Spisak gradova u SAD po broju stanovnika
 Najveći gradovi u SAD po decenijama
 Spisak saveznih država i teritorija SAD po broju stanovnika
 Sjedinjene Američke Države
 Amerikanci (nacija)
 Historija Sjedinjenih Američkih Država

Vanjske veze 

 Official City Website
 Convention & Visitors' Bureau
 Chamber of Commerce
 Arts Council of Oklahoma City 
 About Oklahoma City 
 OKC Live Online Entertainment Guide
 OKC Online Magazine
 

Glavni gradovi saveznih država SAD
Gradovi u Oklahomi
Kim Young-sam

Kim Young-sam (rođen 20.12. 1927. u Geojeu u Južnom Gyeongsangu) bio je predsjednik Južne Koreje od 25.2. 1993. do 25.2. 1998.

Kim je diplomirao filozofiju na Seulskom nacionalnom univerzitetu godine 1952. i služio u oružanim snagama Južne Koreje za vrijeme korejskog rata. Godine 1954. je izabran u Nacionalnu skupštinu; u njoj je služio devet mandata zastupajući okruge Geoje i Busan.

Kao protivnik autoritarne vlasti je podnio ostavku na svoje mjesto u Nacionalnoj skupštini (iako se kasnije vratio) kada je Syngman Rhee pokušao donijeti amandmane na ustav. Poslije je, zajedno s Kim Dae-jungom, postao vodeći kritičar vojnih vlada Park Chung Heea i Chun Doo-hwana. Iz Nacionalne skupštine je izbačen, te mu je zabranjeno bavljenje politikom od 1980. do 1985.

Kada su nakon Chunovog umirovljena održani prvi demokratski predsjednički izbori 1987. godine, Kim Young-sam i Kim Dae-jung su se natjecali jedan protiv drugog, podijelivši tako opozicijske glasove i omogućivši bivšem generalu Roh Tae-woou, Chunovom favoritu za nasljednika, da dobije ibore. Godine 1990. je, na iznenađenje mnogih, spojio svoju Miroljubivu demokratsku stranku s Rohovom vladajućom Partija demokratske pravde (DJP). Uz njenu podršku je porazio Kim Dae-junga na izborima 18.12. 1992. i postao prvi južnokorejski predsjednik bez direktnih veza s bivšim vojnim režimom.

Kim Young-sam je pokušao reformirati upravu i ekonomiju. Jedna od njegovih prvih akcija je bio početak antikorupcijske kampanje, odnosno zahtjev da svi vladini i vojni službenici objave svoje financijsko stanje, što je dovelo do ostavke nekoliko vodećih oficira i vladinih službenika. Chuna i Roha je dao uhapsiti pod optužbom za korupciju i veleizdaju, a obojica su proglašeni krivima. je također proglasio amnestiju za tisuće političkih zatvorenika i rehabilitirao pro-demokratske demnostrante uhapšene a vrijeme masakra u Gwangjuu nakon Puča Dvanaestog decembra 1979.

Antikorupcijska kampanja je također bila pokušaj da se refomiraju chaeboli, veliki južnokrejski konglomerati koji su dominirali ekonomiju. Međutim, kada je i sam zahvaćen optužbama za korupciju, javnost je u njega počela gubiti povjerenje; njegova nova stranka DLP je godine 1996 izgubila tijesnu većinu u Nacionalnoj skupštini. Ubrzo nakon toga je propala tvrtka Kia Motors, izazvavši lančanu reakciju zbog koje se Južna Koreja godine 1997. - posljednje u njegovom mandatu - našla usred azijske financijske krize.

Njegov mandat su obilježile i velike katastrofe kao propast mosta Seongsu i pad leta 801 Korean Air.

Nakon svog mandata, Kim je promicao demokraciju u svijetu, govoreći na forumima kao što je "Towards a Global Forum on New Democracies"  u Tajvanu u januaru 2007. , preminuo je 22 novembra 2015 godine u 87 godini života.

Eksterni linkovi 

 Official profile from the Office of the President of the Republic of Korea 
 Britannica Student Encyclopedia: Kim Young Sam

Predsjednici Južne Koreje
Južnokorejski političari
Predsjednik Južne Koreje

Predsjednik je naziv za šefa države u Južnoj Koreji. Predsjednik je, prema Ustavu, šef države, šef vlade i vrhovni zapovjednik oružanih snaga. Ustav, kao i amandmani na Zakon o izboru predsjednika iz 1987. godine propisuju da se predsjednik bira na neposrednim tajnim izborima, čime je okončano šesnaest godina posrednih izbora pod prethodnim vladama. Predsjednik ima pravo na jedan mandat od pet godina, koji zapiočinje nakon izbora, održanih najmanje trideset dana prije nego što se povuče njegov prethodnik. Ukoliko predsjedničko mjesto ostane upražnjeno za vrijeme redovnog mandata, nasljednik se mora izabrati u roku od šezdeset dana, a predsjedničke dužnosti privremeno vrši premijer ili drugi članovi kabineta u skladu s redoslijedom ustanovljenim zakonom. Za vrijeme mandata, predsjednik uživa imunitet na krivični progon, osim u slučaju oružane pobune i izdaje.

Popis državnih poglavara Republike Koreje

Veze 
 Politika Južne Koreje
 Izbori u Južnoj Koreji
 Premijer Južne Koreje
 Vladari Koreje
 Generalni guverner Koreje
 Popis tema vezanih uz Koreju

Vanjske veze 

 Official Website of the President of the Republic of Korea 
 Former President Archives 
 Former President Archives (in Korean)

 
Južnokorejski političari
Južna Koreja
Potkupljivanje

Potkupljivanje ili podmićivanje u najširem smislu predstavlja svaku onu aktivnost kojom se nudi ili predaje novac, poklon ili neka usluga nekoj osobi u namjeri da je se potakne na ponašanje suprotno pravu i/li načelima, odnosno pravilima njene javne službe.

U gotovo svim kulturama se potkupljivanje smatra suprotnom moralu, a u gotovo svim državama se definira kao kazneno djelo.

V. također 

 Korupcija
 Napojnica
 Payola
 Kriminal bijelog ovratnika

Kriminal
Korupcija
New Jersey

Nju Džersi (, Novi Džersi) je Američka savezna država na Atlanskom okeanu. Jedna od najmanjih država, ali sa najvećom gustinom naseljenosti u SAD-u. Naziv je dobila po ostrvu u Lamanšu, Džersi. Graniči se na severu sa Njujorkom, na istoku sa Atlanskim okeanom, jugozapadno sa Delaverom i Pensilvanijom na istoku. Delovi Nju Džersija pripadaju široj okolini grada Njujork, Filadelfiji i dolini Delavera.

Najveći gradovi 

 
Američke savezne države
Melissa Drexler

Melissa Drexler (rođena 1978. godine), poznata i pod nadimkom The Prom Mom (Maturalna mama) je američka državljanka poznata kao počiniteljica jednog od najbizarnijih slučajeva čedomorstva u historiji.

Melissa Drexler je bila učenica srednje škole Lace Township u New Jerseyu. Krajem 1996. godine je zatrudnjela sa svojim momkom Johnom T. Lewisom Jr. ali je trudnoću krila od svih - roditelja, prijatelja, pa i oca djeteta. 6.6. 1997., na dan kada se u njenoj školi održavao maturalni ples, joj je pukao vodenjak. Međutim, to je nije spriječilo da zajedno s prijateljicama ode na maturalac. 

Tokom puta do škole je počela trpiti trudove, a po dolasku je otišla u zahod, te nakon 15-30 minuta rodila sina, koji je pao u zahodsku školjku. Nakon što je presjekla pupčanu vrpcu, dijete je izvadila iz školjke, potom omotala toaletnim papirom i bacila u kantu za smeće. Potom je otišla na ples gdje se, prema izjavama svjedoka, "dobro zabavljala kao da se ništa nije dogodilo".

Školski domar je nedugo primio dojavu da iz jedne od kanti za smeće curi krv. Kada je krenuo izvaditi vreće za smeće, ustanovio je da je ona teža nego što je mislio, te je na svoj užas pronašao dijete. Ono je već bilo mrtvo, usprkos pokušaja reanimacije od strane nastavnika i bolničara.

Melissa Drexler je, suočena s nastavnicima i školskim vlastima, odmah priznala kako je ona majka djeteta. Njen slučaj je odmah izazvao medijsku senzaciju, prvo zbog toga što je mjesecima uspjela sakriti svoju trudnoću, a najviše zbog hladnokrvnosti koju je pokazala nakon čedomorstva.

Vlasti su je ispočetka optužile za prvostupanjsko ubojstvo, ali je krajem 1998. priznala krivnju za ubojstvo na mah te je 29.10. 1998. nakon toga osuđena na 15 godina zatvora. 26.11. 2001. je, temeljem dobrog ponašanja, dobila uvjetni otpust te živi s roditeljima.

Izvori 
 http://www.karisable.com/drexler.htm
 http://www.injersey.com/news/prom/1,1465,0,00.html
 https://www6.state.nj.us/DOC_Inmate/details?x=1038154&n=0

Drexler, Melissa
Lovinac

Lovinac je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, smještene u Lici. Administrativno pripada Ličko-senjskoj županiji

Geografija 
Općina Lovinac administarativno pripada Ličko-senjskoj županiji. Ima površinu od 317,27 km2. 
Na jugoistoku najvećeg hrvatskog kraškog polja, Ličkog polja, smjestio se Lovinac. U stara doba vodili su tuda preko Velebita najkraći trgovočki putevi od mora prema prema unutrašnjosti, a i autocesta između središnje i južne Hratske potaknut će nove mogućnosti razvoja tog kraja Like i Ličko-senjske županije.

Stanovništvo 
 broj stanovnika:- 1097
 Hrvati:- 89%
 Srbi:- 9%
 Ostali:- 2%

Uprava 
Uz Lovinac obuhvaća i naselja: Gornja Ploča, Kik, Ličko Cerje, Mala Mila, Raduč, Ričice, Sveti Rok, Smokrić, Štikada, Vranik i Žuljine.

Povijest 
Iznad samog mjesta Lovinac su ruševine srednjovjekovnog grada Lovinca a ima i nalaza iz rimskog doba. U srednjem vijeku posjedovali su plemići Lovinčići. Od početka 16. stoljeća pripadao je banu Ivanu Karloviću. Turci ga osvajaju oko 1522. godine. Nakon izgona Turaka 1689. naseljava ga bunjevačko pučanstvo.

Gospodarstvo 
Proizvodnja odjeće i rublja, u pravilu se odvijala tijekom zime od pripremljene vune, lana i konoplje. Pojedini dijelovi nošnje, naročito prsluci, ukrašavani su zlatnim ili srebrnim tokama i dukatima. Uz proizvodnju odjeće i rublja od kože se proizvodila i obuća-opanci oputar.

Slavni ljudi 
 Grof Ivan Karlović

Spomenici i znamenitosti 
 Stari Burg Lovinac

Obrazovanje 
 Osnovna škola Lovinac sa područnim školama

Kultura 
Na blagdan sv. Lucije, 13. prosinca, a u susret Božiću, pravio se poseban borak. U jedan otesani otpiljak ugrađuje se svića a drvo se obloži smjesom zemlje, vode i žita i nakon nekoliko dana pažljivo polijeva. Pred sam Božić borak iznikne i dobije oblik stoga, malo se obreže, ukrasi trobojnicom i voćem.

Sport

Vanjske veze 

Ličko-senjska županija
Brinje

Brinje je naselje i sjedište istoimene općine u Hrvatskoj, smještena u Lici. Administrativno pripada Ličko-senjskoj županiji.

Geografija

Stanovništvo
Po posljednjem popisu stanovništva iz 2001. godine, općina Brinje imala je 4.108 stanovnika, raspoređenih u 12 naselja:
 Brinje - 1.707
 Glibodol - 41
 Jezerane - 375
 Križ Kamenica - 286
 Križpolje - 655
 Letinac - 222
 Lipice - 254
 Prokike - 122
 Rapain Klanac - 10
 Stajnica - 301
 Vodoteč - 98
 Žuta Lokva - 37

Nacionalni sastav, 2001. 
 Hrvati - 3.760 (91,53)
 Srbi - 319 (7,77)
 Makedonci - 2
 Rusi - 2
 Albanci - 1
 Česi - 1
 Slovenci - 1
 ostali - 1
 neopredijeljeni - 13 (0,32)
 nepoznato - 8 (0,19)

Uprava

Povijest
Brinje se pod sadašnjim imenom prvi put spominje 1343. godine.

Gospodarstvo

Slavni ljudi
 Franjo Brozinčević (1874.-1933.)
 Marko Mesić pop
 Patrijarh Josif Rajačić, srpski patrijarh

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura
Zavičajni klub "Brinje" iz Zagreba, izdaje dva puta godišnje svoj besplatni Glasnik "Monetium" u kojem se mogu doznati informacije iz Brinja i brinjske povijesti. Jednom godišnje tiskaju i bogato opremljeni "Brinjski magazin" na 70-ak stranica. ZK Brinje na taj način, kao i svojim ostalim radom želi sačuvati kulturni, povijesni i prirodni identitet Brinja i brinjskog kraja. Osim što je Glasnik besplatan, možete ga downloadati i sa njihovih stranica http://www.zk-brinje.hr a na kojima možete doznati više o njihovom radu.

Sport

Vanjske veze 
 brinjski portal

Ličko-senjska županija
Ayerbe

Ayerbe je grad u Aragonu, Španija. Naseljenost iznosi 1.112 stanovnika (prema podacima iz 2005. godine).

Vanjske veze 

 www.ayerbe.es
  Himno a la Virgen de Casbas Fichero Audio (MID)  

Gradovi u Španiji
Maksim (mitropolit)

Maksim, mitropolit mohački (sredina 17. st.). U turskom defteru koji sadrži podatke o srpskim jerarsima od 1640. do 1655. godine spominje se Maksim kao mitropolit "đaura oblasti Komorana i Seksara /Seksarda/ i Mohača i Simontorne /Šimontornje/", koje u to vrijeme spadaju u "Budimski ejalat". U defteru je podatak o plaćanju peškeša od 800 akči, ali se ne navodi datum kada je to plaćanje izvršeno.

Opšte napomene uz podatke o mitropolitu Ilarionu, kao "pečujskom mitropolitu", odnose se i na Maksima, kao "mohačkog mitropolita".

Izvor 
 mr Drago Njegovan: "Znameniti Srbi iz Baranje (od početka XVI. do sredine XX. veka)", u "Međunarodni naučni skup Srbi u istočnoj Hrvatskoj", Osijek, 2003, str. 129-140.

SPC-Ličnosti
Nikanor (Popović)

Za ime vidjeti članak: Nikanor

Nikanor (Popović), svjetovno ime Svetozar (Kišfaluba /Branjina/, 1831. - Temišvar, 22. VII. 1901), episkop temišvarski (1891-1901).

Školovanje 
Rođen je u učiteljskoj porodici kao Svetozar Popović. Otac mu je rano postao udovac i kad se zamonašio, postao je starješina manastira Privine glave. Svetozar Popović je nižu gimnaziju završio u Vrbasu, a višu u Pešti, gdje je završio i pravne nauke. Bogosloviju je završio u Sremskim Karlovcima.

Sveštenički rad 
Od 1860. do 1862. bio je profesor Karlovačke gimnazije, a od 1962. do 1890. parohijski sveštenik u Bačincima i Čurugu, vršeći u isto vrijeme i dužnost okružnog protoprezvitera žabaljskog.

Monaški život 
Zamonašen je 25. IX. 1890. u manastiru Grgetegu od arhimandrita Ilariona (Ruvarca), dobivši ime Nikanor. Pošto je kraće vrijeme bio starješina manastira Šišatovca, premješten je za nastojatelja manastira Beočina, a potom proizveden u čin protosinđela na Cveti 1891.

Episkopstvo 
Poslije izbora za episkopa temišvarskog proizveden je za arhimandrita 20. X. 1891.
Za episkopa temišvarskog hirotonisan je u sremskokarlovačkoj Sabornoj crkvi od patrijarha Georgija (Brankovića), episkopa vršačkog Nektarija (Dimitrijevića) i pakračkog Mirona (Nikolića). Sahranjen je na temišvarskom srpskom groblju.

Izvori 
 Сава, епископ шумадијски: "Српски јерарси ", Beograd - Podgorica - Kragujevac, 1996.
 mr Drago Njegovan: "Znameniti Srbi iz Baranje (od početka XVI. do sredine XX. veka)", u "Međunarodni naučni skup Srbi u istočnoj Hrvatskoj", Osijek, 2003, str. 129-140.

SPC-Ličnosti
Episkopi temišvarski
Adam Grubor

Adam Grubor (Bojna kod Gline, 30. X. 1928. - Sombor, 24. II. 1998), doktor pedagogije, redovni univerzitetski profesor. Završivši Učiteljsku školu i Filozofski fakultet doktorirao je pedagoške nauke. Kao univerzitetski profesor radio je u Osijeku i Somboru (Učiteljski fakultet). Bio je prodekan i dekan Pedagoškog fakulteta u Osijeku. Poseban doprinos dao je u procesu transformacije Pedagoške akademije u fakultet. Živio je u Dardi.

Objavio je preko 70 naučnih radova i nekoliko knjige, a bio je i koordinator nekoliko naučno-istraživačkih projekata. U oblasti pedagogije proglašen je za eksperta Saveznog ministarstva za nauku, tehnologiju i razvoj SR Jugoslavije. Kao istaknuta ličnost uvršten je u leksikon "Ko je ko u Srbiji 1995". Njegov najveći doprinos su stručni i naučni radovi, studije i monografije.

Značajan je i njegov rad i angažovanje u Odboru za obrazovanje i kulturu Zajedničkog veća opština (ZVO). S puno političke mudrosti i pragmatičnosti nastojao je da Srbi u Istočnoj Slavoniji, Baranji i Zapadnom Sremu dobiju školsku i prosvjetnu autonomiju. Bio je pomoćnik ministra za prosvjetu i sport Republike Hrvatske, uloživši mnogo energije u zaključivanje Pisma sporazuma, ali i u praćenje njegove primjene u odgojno-obrazovnoj praksi.

Bibliografija

Knjige 
 "Stručno-pedagoška praksa studenata Pedagoškog fakulteta u Osijeku", 2. izdanje, Osijek, 1981. (125 str.)
 "Obrazovanje u procesu društvenog razvoja (reforme - ciljevi - metode)", Zagreb-Osijek, 1984. (232 str.)
 "Obrazovanje u procesu društvenog razvoja (reforme - ciljevi - metode)", 2. izdanje, Zagreb-Osijek, 1985. (XX+231 str.)
 Nikola Potkonjak: "Škola i društvena sredina : drugo istraživačko područje", Osijek, 1986. (307 str.) - Adam Grubor je priređivač.
 Ante Bežen (uredio): "Suvremeni problemi odgoja", Zagreb, 1988. (140 str.) - Adam Grubor je jedan od autora.
 "Vol. 1" (dio skupa: "Working Papers"), 1987. (329 str.) - Adam Grubor je jedan od autora.
 "Obrazovanje nastavnika u funkciji tehnološkog razvoja", Sombor, 1994. (174 str.)
 Adam Grubor (urednik): "Naučni skup Diferencijacija i individualizacija nastave - osnova škole budućnosti, Sombor, 1995. Knj. 1", Sombor, 1995. (240 str.)
 Adam Grubor i Milan Lipovac (prerađivači): "Stručna praksa studenata", Sombor, 1995. (101 str.)
 Grupa autora: "Diferencirani nastavni program srpskog jezika, poznavanja prirode i društva i matematike u razrednoj nastavi : (n[a]učno-istraživački projekat). Knj. 2", Sombor, 1995. (221 str.) - Adam Grubor je autor predgovora.
 "Baranja - srpska zemlja (zbornik radova)", Beli Manastir, 1995. (144 str.) - Adam Grubor je jedan od autora.
 "Didaktički model 'Panonija' u funkciji diferencirane i individualizovane nastave", Sombor, 1996. (157 str.)

Članci 
 "Iz prošlosti Baranje", "Život i škola", broj 5-6, Osijek, 1976.
 "Baranjska stvarnost i avnojske granice", u knjizi "Baranja - srpska zemlja", Beli Manastir, 1995.

Izvori:
 In memoriam: prof. dr. Adam Grubor, 1928.-1998., Identitet, III, 19, 5 - Zagreb, III. 1998.
 Elektronski katalozi Nacionalne i sveučilišne knjižnice (Zagreb) i Biblioteke Matice srpske  (Novi Sad) - (IV/2005).

Grubor, Adam
Grubor, Adam
Grubor, Adam
Grubor, Adam
Antigonidi

Antigonidi ili Antigonidska dinastija bila je dinastija makedonskih kraljeva , koja je vladala Makedonijom od 294. pne.-168. pne. (sa prekidom od 288. pne. do 276. pne.). 

Osnivač dinastije je general vojske Aleksandra Makedonskog Antigon I Monoftalmos ("jednooki"). Antigon je vladao većinom u Maloj Aziji i Siriji. Pokušaj da ovlada celim Aleksandrovim carstvom završava porazom i njegovom pogibijom u bici kod Ipsa 301. pne. . 
Antigonov sin Demetrije Poliorket je preživeo bitku kod Ipsa. Posle borbi 294. pne. postaje kralj Makedonije, ali zakratko do 288. pne.. Demetrije Poliorket gubi tron i umire u zatvoru 283. pne..

Posle izvesnog vremena Demetrijev sin Antigon II Gonata uspeva da trajno ovlada 276. pne. Makedonijom i grčkim gradovima. Antigonidi otada vladaju Makedonijom do 168. pne. , a grčkim gradovima do 197. pne. .

Članovi Antigonidske dinastije su:
 Antigon I Monoftalmos 
 Demetrije I Poliorket (294. pne.-288. pne.)
 Antigon II Gonata (276. pne.-239. pne.)
 Demetrije II Makedonski (239. pne.-229. pne.)
 Antigon III Doson (229. pne. - 221. pne.)
 Filip V Makedonski (221. pne.-179. pne.)
 Perzej Makedonski (179. pne.-168. pne.)

Vidi također 
 Antigon
 Dijadosi

Antička Makedonija
Dinastije
Pad Carigrada

Pad Carigrada - Krstaši u četvrtom krstaškom ratu zauzimaju Carigrad 1204. godine.
 Pad Carigrada - Osmanlije osvajaju Carigrad 1453. godine i ruše Vizantijsko Carstvo.
Vojislav Vukčević

Prof. dr. Vojislav Vukčević (Osijek, 4. VII. 1938 - Beograd, 24. X. 2016), pravnik, bivši ministar za dijasporu u Vladi Republike Srbije, bivši redovni profesor i dekan Pravnog fakulteta u Osijeku.

Školovanje 
Osnovnu školu završio je 1952. godine u Belom Manastiru, gimnaziju 1957. u Osijeku, diplomirao je 1961. godine na Pravnom fakultetu u Beogradu, magistrirao 1967. na istom fakultetu, a doktorirao 1974. na Pravnom fakultetu u Novom Sadu.

Kretanje u službi 
 Bio je sudski pripravnik, sudija i predsjednik Općinskog suda u Belom Manastiru od 1962. do 1976. godine.
 Docent, vanredni i redovni profesor, prodekan i dekan na Pravnom fakultetu u Osijeku od 1976. do 1991. godine.
 Advokat u Beogradu od 1991. do 2004. godine.
 Ministar za dijasporu u Vladi Republike Srbije od 3. marta 2004. do 2007. (?).

Stručne aktivnosti 
 Objavio je više naučnih i stručnih radova.
 Učestvovao je na savjetovanjima u zemlji i inostranstvu.
 Objavio je više članaka / radova u "Našoj Borbi" i drugim novinskim izdanjima od 1991. do 2000.
 U zborniku radova Tri stoljeća Belja (Osijek, 1986) objavio je članak "Pravni položaj 'Belja'" (str. 385-393).

Društvene aktivnosti 
 Osnovao je Srpsku demokratsku stranku (SDS) u Baranji i i Istočnoj Slavoniji u junu 1990.
 Bio je potpredsjednik Izvršnog odbora SDS-a za Hrvatsku. Zbog neslaganja s politikom stranke napustio je SDS u aprilu 1991.
 U maju 1991. postao je član Srpskog pokreta obnove (SPO), zatim poslanik u Skupštini Srbije 1992. SPO-a, potpredsjednik Izvršnog odbora SPO-a, generalni sekretar SPO-a od 1994. do 2005. godine.
 Bio je ministar za odnose sa Srbima izvan Srbije od 24. oktobra 2000. do 24. januara 2001.
 Bio je član Predsjedništva Srpskog pokreta obnove od 2005.

Veze s Baranjom 
Dr. Vukčević nije prekidao veze s Baranjom. Sve do smrti imao je kuću u Belom Manastiru, a kao ministar pomagao je razne projekte u Baranji (npr. osnivanje biblioteke u Kneževim Vinogradima, sanaciju vlage u Crkvi svetog arhangela Mihaila u Belom Manastiru, Tribinu "Braća Kašanin"...).

Reference 

Srpski pravnici
Srpski političari
Srbi u Hrvatskoj
Biografije, Osijek
Biografije, Beli Manastir
Sreto Balaš

Sreto Balaš (Karanac, 4. V. 1953), akademski slikar-kostimograf.

Životopis 
Osnovnu školu završio u Karancu i Kneževim Vinogradima, a srednju umjetničku školu u Novom Sadu. Potom se (1975) zaposlio u Tvornici trikotaže "Sutjeska" (u to vrijeme u Branjinom Vrhu). Krajem, 1976. upisao se na Fakultet primenjenih umetnosti u Beogradu, Katedra za savremeno odevanje. Posle diplomiranja i sticanja zvanja akademskog slikara-kostimografa, ponovo se vraća u Baranju i "Sutjesku", u kojoj ostaje sve do 28. marta 2001. godine. Od jeseni 2001. godine radi kao nastavnik likovne kulture u osnovnim školama "Kneževo" i "Jagodnjak".

Modne kreacije 
Za vrijeme rada u "Sutjesci" svojim kreacijama učestvovao na brojnim modnim manifestacijama i modnim revijama u Belom Manastiru, Beogradu, Ljubljani, Osijeku i Zagrebu. Na Zagrebačkom sajmu mode "Intertekstil" 1998. godine osvojio "Kristalni svijet", prvu nagradu za kolekciju muške trikotaže.

Slikarstvo 
Crtanjem i slikanjem bavi se "otkad zna za sebe". Ozbiljan rad na tom planu počeo 1973. godine. Učestvovao na petnaestak grupnih i dvije samostalne izložbe u Belom Manastiru, Batini i Osijeku ("Baranja u mom srcu"). Slikarske tehnike i slikarski materijali koje najviše koristi u svom radu su akvarel-boje i bajc na papiru i uljane boje na platnu. Kod slikanja uljanim bojama najviše se služi slikarskom špahtlom, a rjeđe kistovima. U mlađim danima rado crtao portrete, a na fakultetu aktove. Najomiljeniji su mu baranjski pejsaži (Kopački rit, Zeleni otok kod Batine, Puškaš). Rado crta i slika svoj Karanac i okolinu. Naslikao je i mnogo ikona s likovima svetaca, a između ostalih i fresku Sv. Stefana Štiljanovića na vanjskom zidu pravoslavnog hrama u Karancu posvećenog tome svecu. Osim rada u eksterijeru, najčešće i najrađe boravi i slika u ateljeu u potkrovlju svoje porodične kuće u Karancu.

Hrvatski slikari
Hrvatski pedagozi
Popis rijeka u Hrvatskoj prema dužini

Izvor:
 Zemljopisni atlas Republike Hrvatske, Školska knjiga, Leksikografski zavod "Miroslav Krleža", Zagreb, 1992.

Popis rijeka u Hrvatskoj
Mohač

Mohač (mađ. Mohács, njem. Mohatsch, tur. Mohaç), grad na desnoj obali Dunava u južnoj Mađarskoj (u Baranjskoj županiji). Sjedište Mohačkog kotara. Riječna luka za izvoz ugljena iz rudarskog područja Pečuha (Pécs). Crna i obojena metalurgija, mašinska, tekstilna, kožarska i prehrambena industrija, u okolici voćarstvo, vinogradarstvo i stočarstvo.

Geografski položaj 
Mohač se nalazi na cesti Osijek - Beli Manastir - Seksard (Szekszárd) 26 km sjeverno od Belog Manastira i 10 km od graničnog prijelaza Duboševica - Udvar. Na Dunavu kod Mohača nema mosta pa se na lijevu obalu prelazi kompom, odakle cesta vodi na sjever prema Baji, odnosno na jug prema graničnom prijelazu prema Srbiji (Santovo - Bački Breg).

U našim starim ljetopisima i narodnim pjesmama Mohač se naziva i Muač, Muhač, čak i u množini Muhači (Mohačko šokačko narječje).

Mohačka bitka 
Na Mohačkom polju 29. VIII. 1526. godine Turci su pod sultanom Sulejmanom II. katastrofalno porazili vojsku ugarsko-hrvatskog kralja Ludovika II. u tzv. Mohačkoj bitci.

Vanjske veze 

 Mohačko šokačko narječje

Izvori 
 ELZ, MEP, HOL, ARJ
 Jugoslavija. Auto atlas (JLZ, osmo izdanje)

Galerija 

Gradovi u Mađarskoj
Gradovi u Baranji
Naselja u Županiji Baranja
Mjerne jedinice

Mjerenje je postupak kojim se nekom mjernom jedinicom određuje koliko se puta nalazi ta jedinica u nekoj veličini.

Mjere za dužinu 
Mjera za dužinu je metar. To je razmak između dva zareza na prametru - etalonu koji se čuva u "Birou za mjerenje" u Sevresu kod Pariza.

Mjere za površinu 
Jedinica za mjerenje površine je kvadratni metar m2. To je kvadrat stranice 1 m.

Ostale mjere za površinu 

1 km=100ha=10000a=1000000m2

Stare mjere za površinu 
                       
četvorni hvat (hv) = 3,59665 = 3,6 m2

katastarsko jutro (kj) ral =5754,64 m2 = 1600 četvornih hvati

1 hektar = 2780 četvornih hvati = 1,7377 rali

1 lanac = 7.193,2 m2

1 dulum(dunum) =1000 m2

1 dan oranja = 4000 m2

motika zemlja = 719,32 m2

1 Jutro =57.6 ar= 5760 m2

Mjere za zapreminu 
Jedinica za mjerenje zapremine je kubni metar (m3). To je kocka ivice 1 m.

Ostale mjere za zapreminu

Stare mjere za zapreminu

Mjere za zapreminu tečnosti 
Jedinica za mjerenje zapremine tečnosti je litar
1 l = 1 dm3. = 0,001 m3

Ostale mjere za zapreminu tečnosti 

1 hl = 100 l

Stare mjere za zapreminu

Mjere za masu 
Jedinica za masu je kilogram kg

Ostale mjere za masu 
{|
| 1 tona          
|1 t = 1000 kg 
|-

| 1 dekagram  
|-      
20 dkg
|= 0,01 kg
|-
|1 dkg 
|= 10 g 
|-            
|1 g
|= 0,001 kg
|-}

Stare mjere za masu

Mjere za gustoću 
Jedinica za gustoću kilogram po metru kubičnom (kg/m3)

Ostale mjere za gustoću

Mjere za brzinu 
Jedinica za brzinu je metar u sekundi m/s

Ostale mjere za brzinu 

.......

Mjere za ubrzanje 
Jedinica za ubrzanje je metar u sekundi na kvadrat m/s2

Druga mjera za ubrzanje

Mjere za silu 
Jedinica za silu jest njutn (N).

Ostale mjere za silu 
Giganjtun
meganjutn (MN)   1MN= 1 000 000 N

Stare mjere za silu

Mjere za snagu 
Jedinica za snagu jest vat (W) = J/ s.

Ostale mjere za snagu

Stare mjere za snagu

Eksterni linkovi 

 Perspectives on the magnitude of various units of measure. Database for examination.
 Definitions of the SI base and derived units
 Multiples and Submultiples Prefixes Tables
 Unit Conversion : Oil Industry Conversions
 Official SI website
 Canada - Weights and Measures Act 1970-71-72 
 Ireland - Metrology Act 1996 
 UK - Units of Measurement Regulations 1995
 UK Metric Association
 US Metric Association 
 The Unified Code for Units of Measure (UCUM) 
 A Dictionary of Units of Measurement  - Center for Mathematics and Science Education, University of North Carolina
 TheConverterSite Many measurement unit conversions

 
Fizika
529


Godina 529. (DXXIX) bila je redovna godina koja počinje u ponedjeljak u julijanskom kalendaru. U svoje vrijeme je bila poznata kao Godina konzulstva Decija bez kolege (ili, rjeđe, godina 1282. Ab urbe condita). Oznaka 527. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

Događaji 
<onlyinclude>
 25. februar – K'an Joy Chitam I dolazi na vlast u majanskom gradu Palenque, okončavši tako četverogodišnji interregnum.
 Dekretom rimsko-vizantijskog cara Justinijana zatvorene sve paganske i filozofske škole u Atini, među njima i Platonova Akademija. Ta formalna zabrana predstavlja simoblički kraj čitavog antičkog perioda evropske civilizacije. 
 7. april - prvi nacrt Justinijanovog Korpusa rimskog građanskog prava.
 3. jul - Održan crkveni sinod u Orangeu gdje su pelagijanstvo i semipelagijanstvo osuđeni kao hereza i potvrđena Augustinova doktrina o predestinaciji.
 Samaritanci se dižu na ustanak protiv bizantske vlasti u Palestini, ali bivaju poraženi; Bazilika Rođenja Isusova je spaljena tokom ustanka.
 Benedikt iz Nursije osniva samostan na Monte Cassinu u Italiji, a zajedno s njime i benediktinski red.

Rođenja 
 Car Wenxuan od Sjevernog Qija

Smrti 
 Yuan Hao, kineski princ i pretedent na prijestolje dinastije Sjeverni Wei

Reference
Visual C++

Microsoft Visual C++ (isto tako poznat kao MSVC) je Integrirano razvojno okružje (IDE) napravljeno za programske jezike C, C++ i C++/CLI od strane Microsofta. Posjeduje alate za razvoj i debugiranje koda C++, posebno onih stvorenih za Windowsov API, DirectX API i Microsoft .NET Framework.

Vanjski linkovi 
 Microsoft's Visual C++ Developer Center
 Microsoft's Visual C++ Developer Center Community
 Building Win32 Applications Using Visual C++ 2005 Express
 Visual C++ STL Templates Tutorial

Microsoft
Windows NT

Windows NT je porodica operativnih sistema proizvedenih od Microsofta, čija je prva verzija distribuirana u julu 1993. Ispočetka je zamišljen kao moćni visokostupanjski nezavisni, temeljen na jeziku i od procesora nezavisan višekorisnički operativni sistem sa karakteristikama usporedivim s Unixom, te je trebao služiti verzijama Windowsa za radne stanice temeljene na MS-DOSom do 2001. To je bila prva potpuno 32-bitna verzija Windows, dok su njegovi rođaci za komercijalnu publiku, Windows 3.x i Windows 9x, bili 16-bit/32-bitni hibridi. Windows Vista i Windows Server 2003 su najnovije verzije Windowsa temeljene na originalnom Windows NT sistemu, iako se ne označavaju kao verzije Windows NT.

Vanjski linkovi 
 Official Page
 Windows NT and VMS: The Rest of the Story, discussion of ancestry of NT by Mark Russinovich
 A Brief History of the Windows NT Operating System a Microsoft PressPass Fact Sheet

Microsoft
WinNuke

WinNuke je izraz koji se koristi za teledirigirani napad lišavanjem usluge (DoS) koji je zahvatio Microsoftove operativne sisteme Windows 95, Windows NT i Windows 3.1x.

Napadač je slao nizove OOB (out of band) podataka na ciljani TCP port 139 (NetBIOS), izazivajući lockiranje i prikaz "plavog ekrana smrti". To nije izazivalo nikakvu štetu prema samim podacima ili promjenu podataka na samim hard diskovima, ali su se zato gubili svi nesnimljeni podaci.

Tzv. OOB znači da je zloćudni TCP paket sadržavao Urgent Pointer. Rijetko korišteno polje u TCP headeru, se koristilo za indikaciju da bi neki od podataka u struji TCP-a trebali biti brzo procesuirani od primatelja. Zahvaćeni operativni sistemi nisu ispravno procesuirali Urgent Pointer.

Osoba pod Internetskim imenom "arbooth" je objavila C izvorni kod za WinNuke 7.6. 1997. Kako je izvorni kod bio široko korišten i distribuiran, Microsoft je bio prisiljen napraviti sigurnosne zakrpe, distribuirane nekoliko tjedana kasnije.

V. također 
 Nuke (kompjuter)

Vanjski linkovi 
 WinNuke Relief Page 
 Article on a more recent variation of WinNuke (Published: 10/2/02)
 WinNuke Vulnerability Test

Microsoft
Son Sen

Son Sen (kmerski: សុន សេន; Trà Vinh, 12. lipnja 1930. – Anlong Veng, 15. lipnja 1997.) bio je kambodžanski komunistički političar, poznat kao jedan od čelnika Crvenih Kmera i jedan od najbližih suradnika njihovog vođe, Pola Pota. Za vrijeme Demokratske Kampućije, bio je znan kao "brat broj 89" i "Drug Khieu". 

Son Sen se rodio 1930. godine u južnom Vijetnamu, u porodici kmerskih doseljenika. Obrazovao se u Phnom Penhu, a 1950-ih u Parizu, gdje je postao članom male, ali kompaktne, a kasnije prilično utjecajne grupe kambodžanskih marksističkih studenata na čelu s Saloth Sarom (Pol Potom). Prvi povratku u Kambodžu, radio je kao profesor i postao direktor Nacionalnog učiteljskog instituta, kao i jedan od vođa Komunističke partije Kambodže. Tokom 1962. godine je smijenjen sa svih pozicija i optužen za širenje antisihanukovskih ideja među studentima, a dvije godine kasnije je, zajedno s brojnim drugim komunistima, pobjegao iz Phnom Penha u ruralne dijelove zemlje, uz granicu s Vijetnamom. 

Godine 1971. postao je načelnik štaba Kambodžanskih narodnooslobodilačkih snaga, paravojne formacije Crvenih Kmera koja se pod vijetnamskim i kineskim pokroviteljstvom borila protiv proameričke vlade Lon Nola. U to doba je postao i čelnikom Santebala - tajne policije Crvenih Kmera. Nakon što su Crveni Kmeri u travnju 1975. preuzeli vlast u Kambodži, postao je zamjenik premijera i ministar obrane. Na toj je dužnosti bio sve do pada režima u siječnju 1979. godine, nakon uspješne vijetnamske vojne invazije. Nominalno je iste dužnosti zadržao i kada su Crveni Kmeri otišli u ilegalu, odnosno započeli gerilski rat protiv Vijetnamaca i provijetnamskog režima Henga Samrina.

U kolovozu 1985. godine, nakon što je javno obznanjeno kako Pol Pot odlazi u mirovinu, Son Sen je preuzeo kontrolu nad vojnim ogrankom Crvenih Kmera; političke dužnosti obavljao je Khieu Samphan. Nakon potpisivanja Pariškog mirovnog sporazuma 1991. godine, Son i Kiheu su se vratili u Phnom Penh na pregovore s vladom. Son je, čini se, više nego većina čelnika Crvenih Kmrea, želio potpunu reintegraciju u kambodžansku politiku, što je dovelo do konflikta unutar pokreta; godine 1992., Ta Mok ga je smijenio nakon što je preuzeo kontrolu nad pokretom. 

Son Sen je, zajedno s 13 članova svoje obitelji, ubijen 15. lipnja 1997. godine po naredbi Pol Pota, koji se borio s Ta Mokom za povratak na čelnu poziciju unutar Crvenih Kmera. Uvjeren kako Son Sen pregovara o predaji s Hun Senovom vladom, Pol Pot je naredio strijeljanje njega i njegove obitelji, nakon čega su kamioni odvezli njihova trupla.

Literatura
 Béréziat, Gilbert, Cambodge 1945-2005: Soixante années d'hypocrisie des grands, L'Harmattan, 2009, 
 Kiernan, Ben; How Pol Pot came to power, Yale University Press, 2004, 

|-

 

Kambodžanski političari
Crveni Kmeri
Aleksije Andrejević

Aleksije Andrejević, vladika (episkop) kostajnički (? - Kostajnica, Hrvatska, 21. XI. 1749).

Rođen je i zamonašen u Peći. Prvo je bio mitropolit užičko-ariljski, a kad je 1737. s patrijarhom Arsenijem IV. Jovanovićem prešao pod austrijsku vlast, dobio je na upravu ispražnjenu episkopiju kostajničku, gdje je napravio rezidenciju i sazidao katedralnu crkvu.

Izvor 
 "Narodna enciklopedija", 1927. g., članak napisao Radoslav Grujić

SPC-Ličnosti
Gerasim (Popović)

Gerasim (Zoran Popović; Gornje Liplje kod Teslića, 15. februar 1972) je episkop gornjokarlovački.

Životopis 

Episkop Gerasim (Zoran) Popović je rođen 15. februara 1972. godine u Gornjem Liplju. Završio je bogosloviju Sv. Tri Jerarha u manastiru Krki, a potom Moskovsku duhovnu akademiju. Kao učenika trećeg razreda bogoslovije zamonašio ga je sadašnji mitropolit dabrobosanski g. Nikolaj. U čin đakona rukopoložen je na Svetog arhangela Mihaila (1991), a u čin jeromonaha rukopoložio ga je mitropolit zagrebačko-ljubljanski g. Jovan, 5. oktobra 1998. godine. Te godine postaje iguman manastira Krke.

Na manastirsku slavu Sv. Arhangela, 2003. godine, episkop dalmatinski g. Fotije odlikuje ga činom arhimandrita. Kao starješina manastira zalagao se za obnovu manastira, bogoslovije u kojoj je i predavao od njenog obnavljanja 2001. godine. Uspeo je da oko sebe okupi mlado bratstvo.

Episkop 

Za episkopa gornjokarlovačkog hirotonisan je 25. jula 2004, a rukopoloženje je izvršio patrijarh srpski Pavle u manastiru Gomirje.

Vidi još 

 Eparhija gornjokarlovačka

Spoljašnje veze 

 Eparhija gornjokarlovačka: Episkop 

Biografije, Teslić
Episkopi gornjokarlovački
SPC-Ličnosti
Béla Kun

Béla Kun (mađ. Kun Béla, Szilágycseh, 20. veljače 1886. - SSSR, 30. studenog 1939.) bio je mađarski revolucionar.

Jedan je od osnivača Komunističke partije Mađarske i Mađarske Sovjetske Republike 1919. godine. Za Prvog svjetskog rata bio je u ruskom zarobljeništvu, gdje u Tomsku postao član Ruske socijaldemokratske radničke partije te radi u redakciji lista Sibirski radnik na propagandi među ratnim zarobljenicima. U proljeće 1918. godine organizira mađarsku grupu Ruske komunističke partije (boljševika) i uređuje novine Međunarodni socijalist i Socijalna revolucija. Kad je Mađarska proglašena sovjetskom republikom bio je rukovoditelj vlade, a poslije poraza mađarske sovjetske republike emigrira u Austriju, gdje je interniran. Nakon oslobođenja odlazi u Sovjetsku Rusiju i od tada je sve vreme na radu u Kominterni, punih 17 godina. 

Sudjeluje u borbama protiv generala Vrangela i djeluje kao predsjednik Krimskog revolucionarnog komiteta. Važio je kao „čovek jake ruke“ te je slat uvek tamo gde su bile potrebne izvanredne organizatorske sposobnosti. Od svih emigranata u Moskvi on je bio najpopularnija ličnost.

Godine 1928. uhićen je u Austriji, ali je pušten poslije protesta sovjetske i demokratske javnosti i vraćen u SSSR. Za Staljinovih čistki je zatvoren, osuđen na osnovi lažnih dokumenata i likvidiran. Pad Bele Kuna je u tesnoj vezi sa padom Pjatnickog, jer se i on protivio politici klanja i utvrđivanja lične Staljinove diktature.

Izvori 

Kun, Béla
Političari u međuratnom periodu
Jevreji
Ateisti
Žrtve Velike čistke
Fotije (Sladojević)

Fotije (Sladojević), episkop dalmatinski, rođen je 1. II. 1961. godine u Dujakovcima kod Banjaluke, BiH. Od Sabora 2017 nalazi se na tronu episkopa zvorničko-tuzlanskog sa privremenim sjedištem u Bijeljini.

Školovanje 
Osnovnu školu završio je u Čurugu, a srednju tehničku školu u Novom Sadu. Bogoslovski fakultet u Beogradu upisao je 1983. godine, na kome je 1988. godine diplomirao. Potom je dvije godine proveo na postdiplomskim studijima u Erlangenu (Njemačka).

Monaški činovi 
Nakon povratku iz Njemačke, na praznik svetog Dimitrija, 1990. godine prima monaški čin u manastiru Kovilj (Eparhija bačka). Iste godine, na praznik Arhangela Mihaila, episkop bački g. g. Irinej (Bulović) rukopolaže ga za jerođakona, a zatim na praznik svetog Save 1991. godine za sveštenomonaha.

Od 1992. do 1993. godine jeromonah Fotije provodi kao sveštenoslužitelj u manastiru Bođani, a sljedećih pet godina (1993-1998) radi kao profesor u Bogosloviji Svetog Arsenija u Sremskim Karlovcima, gdje ga i zatiče izbor za episkopa dalmatinskog.

Episkop dalmatinski 
Za episkopa dalmatinskog i administratora gornjokarlovačkog Fotije je hirotonisan 1999. godine na Duhove u Sabornoj crkvi u Sremskim Karlovcima, a za episkopa dalmatinskog ustoličen je na praznik svetog apostola Luke i svetog Petra Cetinjskog 31. X. iste godine u Sabornoj crkvi u Šibeniku.

Po odluci Svetog arhijerejskog sabora SPC, 2000. godine episkop Fotije biva postavljen za v. d. rektora obnovljene bogoslovije "Sveta tri jerarha" u manastiru Krka.

U periodu njegovog arhipastirstvovanja u eparhijama dalmatinskoj i gornjokarlovačkoj počinje obnova crkvenog života i crkvenih objekata, a oživljava i izdavačka djelatnost. Osim toga, na teritoriji Eparhije dalmatinske organizovana je i vjeronauka za pravoslavnu djecu u školama.

Administrator upražnjene Eparhije zagrebačko-ljubljanske 
Po odluci Svetog arhijerejskog sabora SPC, nakon iznenadne smrti mitropolita zagrebačko-ljubljanskog gospodina Jovana (Pavlovića), imenovan je za administratora upražnjene Mitropolije zagrebačko-ljubljanske do imenovanja novoga mitropolita.

Izvor 

 Eparhija dalmatinska 

SPC-Ličnosti
Biografije, Banja Luka
Episkopi gornjokarlovački
Episkopi dalmatinski
Jovan Radivojević

Jovan Radivojević (Borovo, 1974), sveštenik SPC, protojerej-stavrofor, drugi paroh vukovarski i starješina Hrama Prepodobne matere Paraskeve na Dobroj vodi u Vukovaru. Osnovnu školu završio je u Borovu, bogosloviju u Sremskim Karlovcima, a studirao na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu.

Napisao je "Spomenicu hrama Prepodobne matere Paraskeve na Dobroj vodi u Vukovaru" i izdao zbirku duhovnih pjesama "Pevaću gospodu za života svojega". Aktivno učestvuje u izdavanju parohijskog časopisa "Dobra voda".

Bibliografija 
 Jovan Radivojević: "Spomenica hrama Prepodobne matere Paraskeve na Dobroj vodi u Vukovaru", Vukovar, Srpska pravoslavna parohija, 2000, 93 str., 2000 primjeraka, ćirilica
 Jovan Radivojević (urednik, pisac pogovora: "Uz izdanje" /otac Jovan/, str. 79): "Pevaću gospodu za života svojega", Vukovar, Crkva Svete Petke, 1996, 76 str., 1000 primjeraka, ćirilica

Izvori 
 Dragana Korpoš: "Suživot je život u duhu Evanđenja Kristova", Glas Slavonije, LXXXVI, 27039 (prilog "Magazin", broj 249, 9) - Osijek, 7. I. 2006.
 Hrvatski radio Vukovar: "Pravoslavci slave Uskrs" (5. V. 2013) 
 Uzajamna bibliografsko-kataloška baza podataka COBIB.SR 

SPC-Ličnosti
Srpski pisci
Authority control
BDF

BDF može značiti:
 kratica za Baranjski demokratski forum;
 oznaka aerodroma Bradford (Illinois, USA);
 kratica za Bitmap Distribution format (format fontova);
 kratica za Black Development Foundation;
HAA

HAA
 kratica za Hrvatska akademija Amerike (The Croatian Academy of America), osnovana 19. IV. 1953.
 kratica za Hrvatska akreditacijska agencija
 kratica za Hamilton Amateur Astronomers
 kratica za Hartill Art Associates Inc.
 kratica za Harvard Alumni Association
 kratica za Hawaii Aquaculture Association
 kratica za Hinsdale Adventist Academy
 kratica za Hispanic Agenda for Action
 kratica za Hispanics Across America
 kratica za Holstein Association of America
 kratica za Home Automation Association
 kratica za Hospice Association of America
 kratica za Houston Apartment Association
 kratica za Human Arts Association 
 kratica za Hypo Alpe-Adria (grupa, banka i sl.)
 (Haa) mjesto u Nigeriji SI od Enugua
 (Haa) mjesto na otočju Florida (Solomonski otoci)

Naselja