François Truffaut

Fransoa Trifo (François Truffaut) (6.2. 1932 - 21.10. 1984) francuski filmski režiser i kritičar. Jedan od utemeljivača novog talasa. 

Sredinom pedesetih godina Trifo je, zajedno sa grupom mladih kritičara, budućih slavnih režisera, koju su činili Žan-Lik Godar, Klod Šabrol, Žak Rivet i Erik Romer, sarađivao u avangardnom časopisu Bioskopske sveske(Cahiers du cinema), gdje je i formulisao čuvenu autorsku teoriju. 
Trifoov prvi film 400 udaraca, snimljen u godini kada su se pojavila još dva filma koja su označila početak novog talasa- Reneov Hirošimo, ljubavi moja  i Godarov Do posljednjeg daha (za koji je Trifo radio scenario), 1959., dobio je Nagradu za najbolju režiju u Kanu, kao i njujoršku Nagradu kritike za najbolji film na stranom jeziku u 1959. godini.

1959. završio je „400 udaraca” koji su postigli momentalni uspjeh, otvarajući vrata novom talasu i njegovoj svjetskoj karijeri. 1968. Trifo je planirao da oženi svoju omiljenu glumicu,Klod Žad, koja je glumila u filmovima „Ukradeni poljupci”, „Zajednički sto i postelja”, „Ljubav u bjekstvu”, ali je promjenio svoju odluku u poslednjem momentu. Uprkos tome, Trifo i Žad su ostali odlični prijatelji.

Trifo je snimio drugi igrani film o Antoanu Doanelu (Žan Pjer Leod), „Ukradeni poljupci” („Baisers Volés”, 1968), koji je zgodno snimio Šerval. To je nježan, pun ljubavi, portret Antoana koji odrasta u nizu ljubavnih veza da bi se na kraju vjerio s Kristinom (Klod Žad). „Bračno gnijezdo” („Domicile conjugal”, 1970) treći je film serije o Doanelu, o prvim dvijema godinama Antoanovog i Kristininog braka, o srozavanju braka zbog jedne ljubavne afere i o njegovom konačnom, teškom ponovnom uspostavljanju. Film je lak i duhovit, i kao komedija prilično uspio, ali kao i „Žil i Žim” pokreće neka ozbiljna pitanja o samoj instituciji braka i o njegovim mogućnostima. Trifo je završio seriju o Doanelu, započetu filmom „400 udaraca” dvadest godina ranije, filmom „Ljubav u bjekstvu” („L'Amour en fuite”, 1979), koji počinje Antoanovim sporazumnim razvodom od Kristine i nastavlja se slučajnim susretima s ličnostima iz njegove prošlosti.

Njegova dva posljednja filma, međutim, označavaju skromni povratak na poznati teren opsesivne romanse „Žena iz susjedstva” („La Femme d'à côté”, 1981); i hičkokovskog komičnog trilera „Brzo nedelja!” („Vivement dimanche!”, 1983). Snimao je filmove sve do svoje smrti, 21.oktobra 1984. u Neiju na Seni, koja je nastupila kao posljedica tumora na mozgu. Pokopan je na groblju Monmartr u Parizu kada je imao pedeset dvije godine.

Filmografija 

 400 udaraca (Les Quatre-cents coups) (1959)
 Pucajte na pijanistu (Tirez sur le pianiste) (1960)
 Žil i Džim (Jules et Jim) (1962)
 Nježna koža (Le Peau douce) (1964)
 Fahrenheit 451 (Farenhajt 451) (1966)
 Mlada je bila u crnini (La Mariee etait en noir) (1967)
 Ukradeni poljupci (Baisers volés) (1968)
 Sirena Misisipija (La Sirene du Mississippi) (1969)
 Divlji dječak (L'Enfant sauvage) (1969)
 Bračno gnijezdo (Domicile conjugal) (1970)
 Dvije Engleskinje i kontinent (Les Deux Anglaises et le continent) (1971)
 Ljepotica kao ja (Une Belle fille comme moi) (1972)
 Američka noć (La nuit américaine) (1973)
 Priča o Adeli H. (L'Histoire d'Adele H.) (1975)
 Džeparac (L'Argent de poche) (1976)
 Čovjek koji je volio žene (L'Homme quai amait les femmes) (1977)
 Zelena soba (La Chambre verte) (1978)
 Poslednji metro (Le dernier métro) (1980)
 Žena iz susjedstva (La Femme d'a cote) (1981)
 Brzo nedjelja (Vivament dimanche!) (1983)

Vanjske veze 

 
 New Wave Film Encyclopedia: "François Truffaut" 
 François Truffaut - biografija
 Francois Truffaut na The Guardian Film

Francuski filmski režiseri
Francuski filmski kritičari
Biografije, Pariz