alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Desni centar

U politici, odnosno političkoj teoriji izraz desni centar, odnosno centar-desnica, označava one ideologije, pokrete i stranke koji po svojim temeljnim određenjima pripadaju desnica, ali po načinu ostvarenja tih ciljeva ili manjim dijelom svog programa pripadaju centru, odnosno u svojoj platformi imaju previše lijevih sadržaja da bi ih se moglo nazvati desnica u najužem smislu riječi.

Stranke ili političke opcije koje se smatraju desnim centrom najčešće pokušavaju pronaći kompromis između konzervativne i liberalne ideologije, a prilično rijetki su pokušaji da se kroz desni centar pomire konzervativizam i socijalizam, s obzirom da se oni najčešće vezuju uz lijevi centar. S druge strane, opcije desnog centra se najčešće vezuju uz demokršćanske stranke u mnogim državama, pogotovo u Evropi.

Pojam desnog centra se često koristi i za opis koalicijske vlade koju sačinjavaju stranke desnice i centra.

Povezano 
 Lijevi centar
 Radikalni centar

Politički spektar
Radikalni centar

Radikalni centar je relativno novi izraz u politici i političkoj teoriji oko čije potpune definicije ne postoji konsenzus, ali koji se često koristi kako bi opisao političke ideologije, pokrete i stranke koji izričito odbacuju kako ekstreme ljevice i desnice, tako i kompromis s njihovim umjerenijim varijantama (lijevi i desni centar), odnosno skretanje s tzv. čistog političkog centra.

Izraz radikalni centar je na popularnosti dobio nakon završetka hladnog rata, kada je nestanak ideološke borbe ljevice i desnice mnoge naveo da opcije političkog centra prihvate kao jedine adekvatne za suvremeni svijet. 

Uz pojam radikalni centar se vezuje i pojam Treći put, odnosno ideologija američkog predsjednika Billa Clintona te britanskog premijera Tonyja Blaira.

Povezano 
 Lijevi centar
 Desni centar

Politički spektar
Istočna Nusa Tenggara

Istočna Nusa Tenggara (indonežanski: Nusa Tenggara Timur) je provincija Indonezije, koja se nalazi u istočnom dijelu Malih Sunda Otoke, te uključuje Zapadni Timor. Glavni grad provincije je Kupang, lociran na Zapadnom Timoru.

Provincija se sastoji od oko 550 otoka, ali njome dominiraju tri glavna otoka - Flores, Sumba i Zapadni Timor, odnosno zapadna polovica otoka Timor. Istočni dio Timora je nezavisna država Istočni Timor. Ostali otoci su Adonara, Alor, Ende, Komodo, Lembata, Menipo, Rincah, Rote (najjužniji otok Indonezije), Savu, Semau i Solor. Provincija je administrativno podijeljena u četrnaest regentastava (kabupaten) i jednu općinu (kotamadya), Kupang.

Stanovništvo 
Procjenjuje se da stanovništvo provincije broji 4,073.249 ljudi 2003 (BPS NTT). Po vjeri je atipična za Indoneziju, s 91% kršćana (većinom katolici, uz značajne protestanske zajednice), 8% muslimana, 0.6% hinduista ili budista, dok 0.4% upražnjava tradicionalna vjerovanja. Istočna Nusa Tenggara je postala utočište indonezijskih kršćana koji bježe od sukoba u Malukuu i Irian Jayi.

Stopa upisa od srednje škole od 39% je dramatično ispod indonežanskog prosjeka (80.49% in 2003/04, prema UNESCO-u). Nedostatak pitke vode, sanitarnih čvorova i bolnica je razlogom za dječju neishranjenost (32%) i dječju smrtnost (71 na 1000) koja je veća nego u ostatku Indonezije.

Ekonomija 
Prema nekoliko indikatora, ekonomija provincije je slabija od indonežanskog prosjeka, s visokom inflacijom (15%), nezaposlenosti (30%) i kamatnim stopama (22 – 24%). 

 
Provincije Indonezije
Miodrag Kojadinović

Miodrag Kojadinović je srpsko-kanadski pesnik, lingvista, pripovedač, prevodilac i teoretičar roda i polnosti, rođen 1961. u Negotinu (Srbija).

Obrazovanje 

Školovao se i bavio istraživačkim radom iz oblasti lingvistike, književne teorije, studija roda, pola i seksualnosti i antropologije u Srbiji, Kanadi, Holandiji, Mađarskoj i Norveškoj. Od 2005. godine predaje u južnoj Kini, gde je takođe poznat i u kineskoj varijanti svog imena -- 妙谠 (uprošćeno pismo mandarinskog jezika, izgovor: Mjaodang, značenje: Plemeniti Savetnik), i to prvo na Gvanšijskom univerzitetu (广西大学; tj. Guangxi University u Autonomoj regiji Guangxi-Zhuang, kratko na koledžu u Makau, a poslednjih godina je na Univerzitetu Sun Jat-sen u Guangdžouu u Guangdongu.

Pre posvećivanja istraživačkom i predavačkom radu, bio je prevodilac nekoliko ambasada, pisao kolumne i literarnu, pozorišnu i filmsku kritiku u Kanadi i Sjedinjenim Državama, a kraće vreme je bio jedan od voditelja nedeljne radio emisije na engleskom u Amsterdamu.

Književni rad 

Piše na engleskom, srpskom, holandskom i francuskom i prevodio je između tih jezika. Objavljivao je u Sjedinjenim Državama, Srbiji (na srpskom i mađarskom) Kanadi, Indiji, Rusiji, Holandiji (na holandskom i engleskom), Škotskoj, Sloveniji, Španiji, Crnoj Gori, Engleskoj, Kini, Australiji, Nemačkoj, Makau, Hrvatskoj...

Objavio je Under Thunderous Skies: Eight Tales of China Meeting Non-China (Hong Kong 2015), Érotiques Suprèmes (Sjedinjene Američke Države 2015), uredio Čitanku istopolnih studija (Srbija 2001), sauredio Neverending Tales (SAD 2013) i preveo više knjiga, između ostalog prepevavao rimovanu poeziju sa engleskog na srpski.

Vizualne umetnosti 

Njegov život među državama i kulturama je tema kratkog dokumentarnog filma „Double Exit”, kojim je režiserka Kim Mejer (Kim Meijer) magistrirala na Visokoj školi za medijalnu umetnost u Utrehtu, i koji je kao deo omnibusa o svetskim migrantima prikazan na Međunarodnom festivalu dokumentarnog filma (International Documentary Filmfestival Amsterdam) u Amsterdamu 1996. godine, kao i na festivalima u Budimpešti i Beogradu.

Njegove fotografije su izlagane u Sjedinjenim Državama, Srbiji, Hrvatskoj, Kini, kao i objavljivane u časopisima i na internetu.

Reference 

 Videti i VIAF: VIAF

Srpski pisci
Kanadski pisci
Srbi u Kanadi
Authority control
Sjeverni Maluku

Sjeverni Maluku (indonežanski: Maluku Utara) je provincija Indonezije. Pokriva sjeverni dio Molučkih otoka, koji su podijeljeni na provincije Sjeverni Maluku i provinciju Maluku. Provincija Maluku je nekada pokrivala cijelo područje. Planira se da glavni grad provincije postane Sofifi na Halmaheri, ali je trenutni glavni grad i najveći populacijski centar otok Ternate.

U 16. i 17. vijeku otoci Sjeverni Maluku ili Sjeverni Moluci su bili izvorni "Otoci začina". U to doba je ova oblast bila jedini izvor mirodijskih klinčića. Holanđani, Portugalci, Španci i lokalna kraljevstva kao Ternate i Tidore su se međusobno borile za lukrativnu trgovinu tim začinima. Stabla klinčića su otada prevezena i posađena u drugim dijelovima svijeta, pa je tako potražnja za začinima s Otoka začina opala, a Sjeverni Moluci izgubili međinarodnu važnost.

Sjeverni Maluku ima 870.000 stanovnika (prema Nacionalnom socio-ekonomskom istraživanju iz 2004.), što ih čini najmanje nastanjenom provincijom Indonezije. 

Provincije Indonezije
Zapadna Nova Gvineja

Zapadna Nova Gvineja je indonežanska zapadna polovica otoka Nova Gvineja koji se sastoji od dvije provincije - Papua i Zapadni Irian Jaya. Prethodno se za nju koristilo viđe naziva, uključujući Nizozemska Nova Gvineja (do 1962), Zapadni Irian (1962-1973) i Irian Jaya (1973-2000). Ulazak zapadne Nove Gvineje u Indoneziju je dan-danas izvor velikih kontroverzi, uključujući i samo područje, gdje neki to područje, nastojeći poricati indonežanski suverenitet, nazivaju Zapadna Papua.

Papuu je anektirala Indonezija temeljem kontroverznog Zakona o slobodnom izboru iz 1969. godine. Godine 2003. indonežanska centralna vlada je proglasila podjelu provincije na tri nove: Provincija Papua, Provincija Centralni Irian Jaya i Provincija Zapadni Irian Jaya. Otpor tome je rezultiralo odbacivanjem plana o stvaranju provincije Centralni Irian Jaya, a nejasna je sudbina i provincije Zapadni Irian Jaya. Istočna provincija Papua graniči s nezavisnom suverenom državom Papua Nova Gvineja (PNG) na istoku.

Vanjske veze 

 Free West Papua
 Extensive Library, some material written by Lani (highland) tribespeople 
 PapuaWeb 
 "Human Abuse in West Papua - Application of Law to Genocide" 
 West Papua Information Kit (Govt. and NGO reports, news items 1949-69 and contemporary)
 Map showing the three new provinces 
 Declassified US documents on "Act of free choice"
 Papua Press Agency
 Papuan Independence Organisations

Otoci u Indoneziji
Nova Gvineja
Bougainville

Bougainville može značiti:
 Bougainville (otok), pacifički otok; 
 Provincija Bougainville, provincija Papue Nove Gvineje;
 Bougainville (Somme), naselje u francuskom departmanu Somme.

Također se može odnositi i na francuskog moreplovca Louisa Antoinea de Bougainvillea, ali i na bugenvilsku kampanju u drugom svjetskom ratu.
Bougainville (otok)

Bougainville je dio Papue Nove Gvineje, odnosno najveći otok u lancu Solomonskih otoka. 

Bougainville, otok koji se nalazi u blizini Buke i ostalih vanjskih otoka ukkučujući Carterete se ponekad nazivaju Sjevernim Solomonima. Zajedno tvore istoimenu provinciju Papue Nove Gvineje. Imaju oko 175.160 stanovnika (popis iz 2000.). 

Otok je ekološki i geografski, iako ne politički, dio Solomonskih otoka. Buka, Bougainville i većina Solomona su dio ekoregije kišnih šuma Solomonskih otoka.

Povezano 
 Provincija Bougainville
 Bugenvilska kampanja (1944–45)
 Zaljev Carice Auguste
 Bitka u Zaljevu Carice Auguste

Otoci u Papui Novoj Gvineji
Otoci Tihog oceana
Antonin Pije

Antonin Pije, punim imenom na rođenju Tit Aurelije Antonin (lat. Titus Aurelius Antoninus), a nakon usinovljenja Tit Aurelije Fulvo Bojonije Arije Antonin (lat. Titus Aurelius Fulvus Boionius Arrius Antoninus), nakon stupanja na presto nazvan Pije (lat. Pius = "Pobožni"), rođen 86. god. n. e., stupio na presto 138. godine, umro 161. godine, bio je rimski car, naslednik i posinak Hadrijanov, pripadnik antoninske dinastije i četvrti u nizu "petorice dobrih careva".

Antonin Pije otelotvoruje Rimsko carstvo na njegovom kosmopolitskom vrhuncu. On sam bio je galskog porekla, a njegova žena hispanskog. Za većinu ljudi njegova je vladavina bila prosperitetna i carstvo pod njim zalužuje pohvale koje mu je uputio savremeni pisac Elije Aristid. Za razliku od Hadrijana, Antonin je malo putovao; on je ostao u Italiji, gde je 148. godine proslavio 900. godinu od osnivanja Rima. Princeps i senat bili su u izvanredno dobrim odnosima, a reči tranquillitas (= "mir") i concordia (= "sloga"), kovane na Antoninovom novcu, nisu bile samo prazne parole. Na drugim artefaktima iz doba njegove vladavine s pravom stoji izraz felicitas temporum (= "doba sreće"). Ipak, ustanci i neredi u mnogim pograničnim oblastima (Britanija, Dakija, Mauretanija, Egipat, Palestina itd.) predstavljali su opasne simptome, iako su carstvu kao celini oni izgledali kao udaljeni incidenti, kako kaže Elije Aristid. Antonin je mudro proširio Hadrijanove granice u Dakiji, u rajnskoj oblasti i u Britaniji (gde je severno od Hadrijanovog zida podignut nov bedem, koji je branio rimsku granicu od novih upada). Na istoku, Antonin je diplomatskim putem sprečio upad Parćana u Siriju. U crnomorskoj oblasti pružio je podršku gradu Olbiji i pobedio Alane.

Umro je prirodnom smrću 161. godine u etrurskom gradu Loriju (Lorium), udaljenom nekih 18 km od grada Rima. Njegovo telo položeno je u Hadrijanov mauzolej (danas Castel Sant'Angelo), u njegovu čast posvećen mu je stub na Marsovom polju, a hram koji je 141. godine dao izgraditi na forumu posvećen je caru i njegovoj ranije preminuloj ženi Faustini. Bio je bez oklevanja deifikovan odlukom senata, a na vlast su zajedno stupili njegovi posinci Marko Aurelije i Lucije Ver.

Rimski carevi
Pet dobrih careva
François Ozon

François Ozon (Fransoa Ozon) francuski je reditelj i scenarista, rođen u Parizu, 15. novembra, 1967. Između 1988. i 1998. Ozon je snimio brojne kratke filmove. Od 1998. snima od prilike jedan film godišnje.

Biografija 
Pošto je diplomirao kinematografiju na Pariskom univerzitetu, 1990. upisao je režiju na La Fémis. Od tada snima brojne kratke filmove, od kojih su mnogi bili zapaženi na internacionalnim festivalima. Sa filmom Action Vérité (1994.) počinje njegova saradnja sa kućom Fidélité Productions, sa kojom snima dosta filmova. Njegov prvi dugometražni film Sitcom (1998) bio je jako dobro prihvaćen i kod publike i kod kritičara.

Svetsko priznanje je stekao filmovima 8 femmes  (2002.) i Swimming Pool  (2003.)

Mnogim njegovim filmovima zajednički je direktan i otvoren pristup seksualnosti njegovih likova (posebno u Les Amants criminels , Gouttes d'eau sur pierres brûlantes (1999. – adaptacija Fassbinderove drame Tropfen auf heiße Steine) i Swimming Pool), zatim građenje filma na malom broju likova (na primer, u Regarde la mer  samo dva, pa čak i u Swimming Pool, u kome su, pored dva glavna lika, svi ostali marginalni) i, konačno, posebno obraćanje pažnje na ženske likove.

François Ozon je gej i premda ne govori o tome rado u javnosti, gej ili lezbejski likovi i zapleti se često pojavljuju u njegovim filmovima.

Filmografija

Kratki filmovi 
 2006 : Un lever de rideau
 1998 : X2000
 1997 : Regarde la mer
 1997 : Scènes de lit
 1996 : Une robe d'été
 1995 : La Petite Mort
 1994 : Action vérité
 1994 : Une rose entre nous
 1993 : Victor
 1992 : Thomas reconstitué
 1991 : Deux plus un
 1991 : Le Trou madame
 1991 : Peau contre peau (les risques inutiles)
 1991 : Une goutte de sang
 1990 : Mes Parents un Jour D'été
 1988 : Les Doigts dans le Ventre
 1988 : Photo de Famille

Dugometražni filmovi 
 2006 : Angel
 2005 : Le Temps qui reste
 2004 : 5x2
 2003 : Swimming Pool
 2001 : Huit Femmes
 2000 : Sous le sable
 1999 : Gouttes d'eau sur pierres brûlantes
 1998 : Les Amants criminels
 1998 : Sitcom

Nagrade 
 1996. – Une robe d'été – nagrada „Léopard de Demain“ na Filmskom festivalu u Locornu

Eksterni linkovi 
 
 Zvanični site 

Francuski filmski režiseri
Ozon, François
Ozon, François
Shennong

Shennong (), ponekad poznat kao Car Yan (炎帝) ili Car pet zrnaca (), je legendarni kineski car i nacionalni junak kineske mitologije za koga se vjeruje da je živio 5.000 godine i drevnu Kinu naučio poljoprivredi. U skladu s time, njegovo ime znači "Nebeski Poljodjelac". Smatraju ga ocem kineske poljoprivrede, zato što je svoje podanike naučio kako uzgajati žito kao hranu, te tako izbjegavati ubijanje životinja.

Za njega se govori da je kušao stotine biljaka kako bi isprobao njihove ljekovite svojstva, te se smatra tvorcem knjige Shen-nung pen ts'ao ching (Materia Medica Nebeskog Uzgajivača), najstarije kineske farmakopeje. Ovaj tekst spominje 365 lijekova dobijenih od minerala, biljakai životinja. Pravi autor djela je nepoznat. Pripisuje mu se identificiranje stotina ljekovitih (i otrovnih) trava što je bilo od velike važnosti za razvitak tradicionalne kineske medicine. Čaj, koji djeluje kao antidot za trovanje od sedamdeset drugih trava, je navodno njegovog izum. Kineska legenda taj događaj smješta u 2737. pne., i tvrdi da je lišće s grančica stabljike čaja u plamenu poletilo u nebo i završilo u njegovom kotlu s ključalom vodom. Shen Nung se također slavi kao otac kineske medicine. Smatra se da je on izmislio tehniku akupunkture.

Knjiga koja se pripusuje Shennongu Klasično korijenje trava Nebeskog poljodjelca () -- prvi put sabrano pred kraj Zapadne dinastije Han -- popisuje različite trave i biljke kao reishi koje su otkrivene od strane Shennonga te ocijenjene po kvaliteti i dostupnosti.

Opisuje se kao blizak rođak Žutog cara i patrijarh svih Kinez. Han Kinezi su njih dvojicu smatrali zajedničkim precima. Također se smatra jednim od predaka Vijetnamaca. Također se slavi kao božanski San Huang zbog svog doprinosa čovječanstvu.

Za Shennonga se govori da je imao važnu ulogu pri stvaranju Guqina, zajedno s Fuxijem i Žutim carom.

Brojke 3 i 9 su se uvijek štovale u kineskoj mitologiji.

Razlog za to je činjenica da je Shen Nong dio Božanskog Trijumvirata, zajedno s Fu Hsijem i Huang Dijem.
A 9, kao najveća brojka, je predstavljala cjelovitost. Uz to 9 je umnožak brojke 3, te tako još svetija.
U drevnoj Kini su se stoga brojke 3 i 9 koristile gotovo isključivo od strane Cara ili Nebeskog sina.

Bilješke 

Kineski bogovi
Mitološki vladari
Historija poljoprivrede
Zhuanxu

Gaoyang je također grad u kineskoj provinciji Hebei.
Zhuanxu (), također poznat kao Gaoyang (高陽) je legendarni monarh drevne Kine.

Kao unuk Žutog cara, Zhuanxu je vodio klan Shi u seobi na istok u današnji Shandong, gdje su brakovima s klanom Dongyi povećali svoj plemenski utjecaj. U dobi do dvadeset godina je postao njihov suveren i vladao još sedamedseteosam godina, sve do svoje smrti.

Doprinio je stvaranju zajedničkog kalendara i astrologije, sproveo vjerske reforme s ciljem da iskorijeni šamanizam, te poticao patrijarhalni (umjesto dotadašnjeg matrijarhalnog) sistem, istovremeno zabranivši brakove između bliskih srodnika. Zhuanxua mnogi smatraju jednnim od Pet Careva.

Kineska mitologija
Poslednji Rimljanin

Poslednji Rimljanin (lat. Ultimus Romanorum) naziv je koji se tokom istorije primenjivao na različite ljude za koje se smatralo da simbolišu vrednosti antičke rimske civilizacije, te da je njihovom smrću tih vrednosti nestalo.

Prva zabeležena upotreba ovoga termina jeste kada je Julije Cezar rekao da će smrću Marka Junija Bruta "rimski duh" odumreti.

Tokom istorije sledeći su ljudi nazvani poslednjim Rimljanima:

 Gaj Azinije Polion (Gaius Asinius Polion), jedan od najvećih književnika i kulturnih radnika Rimske republike,
 Flavije Aecije (Flavius Aëtius) i Bonifacije (Bonifacius), vojni zapovednici koji su ratovali u doba Atile,
 Valens, car Istočnog rimskog carstva koji je pretrpeo katastrofalan poraz u bici kod Hadrijanopolja,
 Siagrije (Syagrius), poslednji rimski vojni zapovednik u Galiji pre invazije Franaka,
 Ambrozije Aurelijan (Ambrosius Aurelianus), vojni zapovednik u Britaniji tokom invazije Angla i Sasa,
 Justinijan I (Iustinianus), rimski car u doba prelaza iz antike u srednji vek,
 Anicije Manlije Severin Boetije (Anicius Manlius Severinus Boethius), poslednji veliki rimski književnik i filozof.

U doslovnom značenju, ovaj se termin može primeniti i na sledeće ličnosti:

 Romul Avgustul (Romulus Augustulus), poslednji car Zapadnog rimskog carstva,
 Konstantin XI Paleolog, poslednji car Vizantijskog (= Istočnog rimskog) carstva.

Antički Rim
Cecilije Stacije

Cecilije Stacije (lat. Caecilius Statius, umro oko 166. st. e.) bio je, uz Plauta i Terencija, treći značajan pisac komedija u rimskoj književnosti.

Poreklom je bio Gal, a rođen je u severnoj Italiji, verovatno u gradu Mediolanu (Mediolanum, danas Milano). Kao zarobljenik došao je u Rim 223. ili 222. st. e., pretvoren u roba, a zatim pušten na solobodu. 

Cecilije je bio Enijev savremenik i prijatelj, te hronološki pripada u period između Plauta i Terencija. Pretpostavlja se da je 166. godine st. e. još bio živ, jer je, prema Svetonijevim rečima, komentarisao Terencijevu dramu "Devojka s Androsa", prikazanu te godine. Od celokupnog Cecilijevog dela danas nam je poznato samo 42 naslova njegovih komedija, od kojih je njih 16 napisano po ugledu na Menandra, glavnog predstavnika "nove atičke komedije". Nekoliko fragmenata poznato nam je iz citata kasnijih antičkih pisaca, pre svega Aula Gelija, koji paralelno daje i citate iz Menandrovih originala, što pruža jednu od retkih mogućnosti da se rimska palijata uporedi s grčkim originalom. Iz tih se citata vidi i to da Cecilijeve drame nisu samo prevodi, kao što to nisu ni kod Plauta i Terencija, ali i da ne uspevaju da reprodukuju kvalitet grčkih originala.

Cecilije Stacije sastavio je mnoge palijate, ali od svega nam se sačuvalo tek nekih trista stihova i četrdesetak naslova, što latinskih, što grčkih, što dvojezičnih. Među njima su npr. Devojka s Androsa (Andrea), Hermafrodit (Androgynos), Praznik kovača (Chalcia), Naslednica (Epicleros), Konagdžija (Epistathmos), Pismo (Epistula), Prognanik (Exul), Ugrabljena (Harpazomene), Podmetnuti sin (Hypobolimaeus sive Subditivos), Prostitutka (Meretrix), Zelenaš (Obolostates sive Fenerator), Lančić (Plocium), Na prodaju (Polumeni), Bokser (Pugil), Drugovi (Synephebi). 

U svojim dramama Cecilije je bolje od Plauta i Terencija čuvao grčki kolorit, a takođe je izbegavao "kontaminaciju", odnosno nije spajao dva ili više grčka originala u jednu latinsku preradu. I pored početnih neuspeha, izgleda da je brzo stekao popularnost rimske publike. Varon hvali njegovu "otmetnost" (gravitas). Horacije (Epist. II, 1, 59) takođe poredi njegovu "otmenost" (gravitas) s Terencijevom: "kaže se...da je Cecilije bolji po otmenosti, a Terencije po pesničkom umeću" (dicitur...vincere Caecilius gravitate, Terentius arte). Književni kritičar Volkacije Sedigit (Volcatius Sedigitus) smatra ga u svome kanonu za najvećeg rimskog komediografa. S druge strane, Kvintilijan o njemu ne govori s odobravanjem, a Ciceron ga smatra lošijim od Terencija i prebacuje mu nedovoljno izbrušen stil i jezik (Ad. alt. VII, 3), što i nije čudno s obzirom da Ceciliju latinski i nije bio maternji jezik.

Reference

Vanjske veze 
 Encyclopaedia Britannica Statius Caecilius

Rimski pisci
Authority control
Car Ku

Kù () je bio legendarni kineski car. On je praunuk Žutog cara, 皇帝. Prema špekulacijama kineskih historičara (iza 100. pne.) vladao je u periodu 2412. pne. - 2343. pne..

Kineska mitologija
Liman

Liman može biti:

 Liman (geologija), tip lagune ili estuara, koji se najčešće javlja na obalama Crnog mora.
 Liman (Novi Sad), gradska četvrt Novog Sada
 Liman (Gradiška), naselje kraj Gradiške
 Liman (Rusija), naselje u Astrahanskoj oblasti,, Rusija.
Konstantinopolj

Konstantinopolis (grč. Κωνσταντινούπολις [Konstantinoúpolis], lat. Constantinopolis; "Konstantinov grad"), ili Carigrad, je bilo prvobitno ime današnjeg Istanbula, u Turskoj. Sve do 1453, tj. u svojoj pred-osmanlijskoj historiji, Konstantinopolj je bio više od hiljadu godina prestonica, najprije Istočnog rimskog carstva. No, počeci grada idu sve do 7. vijeka pne., odnosno do osnivanja starogrčke naseobine i grada Bizantijuma. Konstantinopolis je bio strateški smješten između Zlatnog roga i Mramornog mora, na južnom ušću Bosfora u Mramorno more, na tački gdje Evropa susreće Aziju. Konstantinopolis je bio veoma značajan kao nasljednik starog Rima i kao najveći i najbogatiji grad u Evropi tokom cijelog srednjeg vijeka.

Povezano 
 Novi Rim

Istočno Rimsko Carstvo
Rimsko carstvo
Bivši glavni gradovi
Historija Istanbula
Car Yao

Yao (tradicionalni kineski:堯, pojednostavljeni kineski:尧) (2353 - 2234. pne.) bio je legendarni kineski vladar, jedan od Tri Uzvišena i Pet Careva. Također poznat kao Yaotang-shi (陶唐氏), rođen je pod imenom Yi Fangxun (伊放勳) ili Yi Qi (伊祈) kao drugi sin cara Kua i Qingdu (慶都). Također je poznat kao Tang Yao (唐堯).

S obzirom da je slavljen kao moralno savršeni kralj-mudrac, Yaoova dobrota i briga za narod je često služila kao uzor budućim kineskim monarsima i carevima. Rani Kinezi su često govorili o Yaou, Shunu i Yuu kao historijskim ličnostima, a moderni historičari vjeruju da oni predstavljaju poglavice, odnosno vođe plemenskih saveza koji su uspostavili jedinstveni i hijerarhijski sistem vlasti u prijelaznom periodu prema patrijarhalnom feudalnom društvu.

Prema legendi, Yao je postao vladarom u dobi od 20 te umro u dobi od 119 godina kada ga naslijedio Veliki Shun, koji se bio vjenčao s njegove dvije kćeri.

Jedno od mnogih dostignuća koje se pripusuje Yaou je pronalazak igre weiqi (go), navodno u svrhu zabavljanja vlastitog slaboumnog sina.

V. također: Kineska mitologija

Vanjske veze 

 http://www.threekingdoms.com/history.htm#2_3_1 
 http://csgo.org/about/history.php 

Kineska mitologija
Shun (kineski vođa)

Shun () je bio legendarni vođa drevne Kine, jedan među Tri Uzvišena i Pet Careva. Rođen je pod imenom Yao Chonghua (姚重華). Također je bio poznat kao Youyu-shi (有虞氏). Vodstvo mu je predao Car Yao u dobi od 53, a umro je u dobi od 100 godina, nakon što je predao prijestolje Yuu Velikom. Prijestolnica mu je bila Puban (蒲阪, današnji Shanxi).

U kasnijim periodima su Yaoa i Shuna zbog njihovih vrlina slavili konfucijanski filozofi. Shun he bio posebno poznat po svojoj skromnosti i pobožnosti (xiao 孝).

Također je poznat kao Veliki Shun (大舜) ili Yu Shun (虞舜).

V. također: Kineska mitologija

Vanjski linkovi 
 http://www.threekingdoms.com/history.htm#2_3_2 

Kineska mitologija
Araucanía (regija)

Araucanía (španjolski: Región de Araucanía je jedna od 16 regija na koje je Čile administrativno podjeljen.

Karakteristike 
Regija Araucanía prostire se u sredini zemlje, od Tihog ocena preko Centralne doline do planina Anda.

Regija ima površinu od 31,842 km², na kojoj živi 1,014,343 stanovnika.

Administrativno je podjeljena na dvije provincije Cautín i Malleco.
Administrativni centar regije je grad Temuco u kom živi 278,513 stanovnika.

Izvori

Vanjske veze 
 Gobierno Regional de Araucanía 

Regije Čilea
Administrativna podjela Čilea
Komod

Komod, punim imenom Marko Aurelije Komod Antonin (lat. Marcus Aurelius Commodus Antoninus, rođen 161. godine n. e., stupio na presto 180. godine, ubijen 192. godine), bio je rimski car, sin i naslednik Marka Aurelija, poslednji pripadnik antoninske dinastije i car koji je prekinuo niz tzv. "petorice dobrih careva".

Komod je rođen u latinskom gradiću Lanuviju (Lanuvium) kao sin tadašnjeg cara Marka Aurelija. Imao je brata blizanca, Aurelija Fulva Antonina (Marcus Fulvus Antoninus), koji je umro u dobi od pet godina. Marko Aurelije je 166. godine Komoda proglasio za cezara, zajedno s njegovim mlađim bratom Markom Anijem Verom (Marcus Annius Verus). Kada je Anije Ver 169. godine umro prirodnom smrću, Komod je ostao kao jedini Aurelijev sin. 

Godine 176. Marko Aurelije je Komoda proglasio za imperatora, a 177. godine za avgusta, čime je Komod formalno postao očev savladar. Iste, 177. godine, dva avgusta su zajedno proslavili trijumf, a Komodu su dodeljena tribunska ovlašćenja (tribunicia potestas). Marko Aurelije je umro 180. godine tokom pohoda protiv Kvada i Markomana, a Komod je stupio na presto kao samovladar.

Komod se, kao pre njega Kaligula i Neron, carevi koji su veoma mladi stupili na presto, pokazao nesposobnim, sujetnim i ćudljivim. Srećom, granice carstva ostale su bezbedne, zahvaljujući sposobnim namesnicima provincija i varvarskim saveznicima, kojima je darovana zemlja duž Dunava i koji su zauzvrat pružali vojne usluge. Ali Komod je napustio Aurelijev plan o osnivanju provincija preko Dunava, i više je voleo da se posveti lagodnom životu i uživanju, posebno borbama u rimskoj areni, gde je paradirao kao "rimski Herkul" (Hercules Romanus). Od senata je zahtevao da prizna njegovo božansko poreklo. Ozbiljne je poslove prepustio svojim miljenicima, čije su ambicije i intrige dovodile do zavera, suđenja za izdaju, konfiskacija i ubistava. 

Poslednjeg dana 192. godine Komoda je ubio njegov oslobođenik Narcis (Narcissus), u zaveri koju su organizovali neki senatori, pretorijanski prefekt i Komodova ljubavnica Marcija (Marcia). Ovaj atentat stavio je tačku na jednu pogubnu vladavinu; tako su Antonini, kao Julijevci-Klaudijevci, neslavno završili. I dalji razvoj događaja bio je sličan: senat je Komoda osudio na damnatio memoriae, tj. naredio je brisanje njegovog imena iz spiska vladara i poništavanje njegovih naređenja. Zatim je, kao i posle Nerona, usledila nova "godina četiri cara".

Vanjske veze

Primarni izvori 
=
 Historia Augusta: Life of Commodus
 Book 73 of Cassius Dio's History

Sekundarni izvori 
 Commodus entry at De Imperatoribus Romanis

Problemi
Rimski carevi
Supremum

Majoranta M skupa A, koji ima osobinu da je za svaku drugu majorantu b skupa A, M<=b, zove se supremum (gornja međa) skupa A, piše se M=sup A.[supremum]

Matematika
Sedma i osma dinastija Egipta

Poznati vladari, u egipatskoj historiji, za Sedmu i Osmu dinastiju.

Sedma, Osma, Deveta, Deseta i Jedanaesta (samo u Tebi) dinastija drevnog Egipta se često zajednički svrstavaju pod naziv Prvi prijelazni period.

Sedma i Osma dinasija predstavljaju slabo poznatu lozu ili loze kraljeva (faraona) za vrijeme tog konfuznog period egipatske historije.

Kraljevi

Izvori

Manethon 
Tri izvora koji pružaju podatke o ovom periodu su notorna po poteškoćama koje su prouzročile naučnicima. Manethonova puna historija nije preživela u potpunosti, nego je poznata pod drugim piscima koji su je citirali. Na žalost, dva drevna historičara koji citiraju tu sekciju, Sekst Julije Afrikanac i Euzebije od Cezareje, pružaju nedosljedne navode o obje dinastije. Afrikanac tvrdi da se Sedma dinastija sastojala od 70 kraljeva koji su vladali u periodu od sedamdeset dana u Memfisu, a Osma od 27 kraljeva koji su ukupno vladali 146 godina. Međutim, Euzebije navodi kako se Sedma dinastija sastojala od pet kraljeva koji su vladali preko sedamdesetpet dana, a Osma dinastija uključivala pet kraljeva koji su vladali 100 godina. Sedamndeset kraljeva u sedamdeset dana se obično smatra ispravnijom verzijom Manethona, ali očito ne i ispravnom verzijom događaja. Taj navod se obično tumači kao ilustracija teze da su faraoni tog perioda bili nevažne figure, a korištenje broja sedamdeset svojevrsno zadirkivanje Manethona i njegove tvrdnje da je to bila sedma dinastija. Činjenica da Manethon tu ne spominje nikakve historijske podatke je od mnogih protumačeno kao dokaz u prilog tvrdnji da je Sedma dinastija fiktivna.

Torinski kraljevski kanon i Abydoski popis kraljeva 
Dva egipatska dokumenta spominju imena kraljeva Egipta, ali ih ne dijele u dvije dinastije. Kraljevi pod brojevima od 42 do 56 na Abydoskom popisu kraljeva dolaze na kraju Šeste dinastije i početku Jedanaeste, te izgleda ne pripadaju Devetoj ili Desetoj dinastiji. Torinski kanon je teško oštećen, i ne može se čitati bez poteškoća. Međutim, fragment koji sadrži ono za što se vjeruje da je ime Nitocris ima dva nečitljiva imena i treće ime za koje je jasno predstavlja Qakare Ibija, 53. po redu na Abydoskom popisu kraljeva. Izgleda da je ostavljeno mjesto za još dva kralja prije kraja te dinastije.

Silazak u kaos 
S obzirom da pet imena kraljeva iz perioda sadrže krunsko ime Pepija II - Neferkare - moguće je da je riječ o potomcima Šeste dinastije koji su pokušavali zadržati nekakvu vrst vlasti. Neki od službenih akata posljednja četiri kralja Osme dinastije su zabilježena u ukazima Shemayu, veziru iz ovog perioda, međutim jedino se Qakare Ibi može povezati s gradnjom nekakvih spomenika. Njegova piramida je pronađena u Saqarri kraj Pepija II i sadrži piramidske tekstove napisane na zidovima. 

Bez obzira koliko je kraljeva zapravo bilo, jasno je da je u to vrijeme tarjao kolaps centralne vlasti u cijelom Egiptu. Vladari tih dinastija su bili smješteni u Memfisu; s izuzetkom posljednjih kraljeva Osme dinastije, sve što se o njima zna jesu njihova imena. Tu grupu je konačno svrgnula suparnička grupa, Deveta dinastija, smještena u Herakelopolisu Magni.

Bilješke 

07. dinastija Egipta
Menkare

Menkare je naziv za kralja u Prvom prijelaznom periodu Drevnog Egipta. O njemu nema nikakvih podatak osim spomena u Abydoskom popisu kraljeva

Bilješke 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, od 9.11. 006.
 Abydos King List, od 9.11. 2006.

Faraoni
Neferkare II

Neferkare II je naziv kralja Sedme dinastije drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime je jedino poznato po Abydoskom popisu kraljeva. Međutim, J. von Beckerath vjeruje kako je to mogao biti kralj s imenom Wadjkare, koje se pojavljuje na grafitu iz Prvog prijelaznog perioda.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Neferkare Neby

Neferkare Neby je ime kralja Sedme dinastije drevnog Egipta u doba Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime jasno stoji u Abydoskom popisu kraljeva, a za razliku od ostalih kraljeva perioda, je potvrđeno u dva druga izvora. Njegova majka je vjerojatno bila Ankhesenpepi II, što znači da je možda njegov otac bio Pepi II Neferkare. Neferkare Neby se pojavljuje na lažnim vratima groba Ankhensenpepi II, te kao natpis na sarkofagu. Izgleda da je Neferkare Neby započeo planiranje izgradnje piramide u Saqarri, ali nikada nije uspio započeti samu izgradnju.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 10.11. 2006.
 Abydos King List, 10.11. 2006.
 The Pyramids of the Old Kingdom, 10.11. 2006.

Faraoni
Djedkare Shemai

Djedkare Shemai je kralj Sedme dinastije drevnog Egipta u doba Prvog prijelaznog perioda. Njegovo ime spominje samo na Abydoskom popisu kraljeva.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Neferkare Khendu

Neferkare Khendu je kralj iz Sedme dinastije drevnog Egipta u doba Prvog prijelaznog perioda. Njegovo ime se spominje samo na Abydoskom popisu kraljeva.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Merenhor

Merenhor je kralj Sedme dinastije drevnog Egipta u doba Prvog prijelaznog perioda. Njegovo ime se spominje samo na Abydoskom popisu kraljeva.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Neferkamin

Neferkamin je kralj Sedme dinastije drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime "Neferkamin" se jedino spominje u Abydoskom popisu kraljeva. Međutim, prema nekim izvorima je također identifciran na pločici izloženoj u Britanskom muzeju, gdje njegovo kraljevsko ime glasi Sneferka.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, Accessed November 9, 2006.
 Abydos King List, Accessed November 9, 2006.

Faraoni
Nikare

Nikare je kralj Sedme dinastije drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime se spominje samo u Abydoskom popisu kraljeva.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Neferkare Tereru

Neferkare Tereru je kralj Sedme dinastije drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime se spominje samo u Abydoskom popisu kraljeva.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Neferkahor

Neferkahor je kralj Sedme dinastije drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime se spominje samo na Abydoskom popisu kraljeva i na jednom cilindričnom pečatu.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Neferkare Pepiseneb

Neferkare Pepiseneb je bio kralj drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime se spominje na Abydoskom popisu kraljeva, te je prvi kralj od Ntyiqrt (koji je mogao biti Nitocris ili Netjerkare) koji se pojavljuje na Torinskom kanonu kraljeva, te je tamo spomenut uz naziv Shery, ili mlađi. Zbog te neobičnosti ga neki egiptolozi smatraju prvim kraljem Osme dinastije, dok je Torinski kanon izostavio Sedmu dinastiju. Za ove špekulacije nema čvrstih dokaza.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.
 Smith, W. Stevenson. The Old Kingdom in Egypt and the Beginning of the First Intermediate Period, in The Cambridge Ancient History, vol. I, part 2, ed. Edwards, I.E.S, et al. p.197. Cambridge University Press, New York, 1971.

Faraoni
Neferkamin Anu

Neferkamin Anu je bio kralj Osme dinastije Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime se spominje u Abydoskom popisu kraljeva, kao i u Torinskom kanonu kraljeva, koji mu je pripisao vladavinu od dvije godine, jednog mjeseca i jednog dana

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
Qakare Ibi

Qakare Ibi je bio drevni egipatski vladar iz Osme dinastije. Njegovo ime Qa-ka-Re znači "snažna je duša Rea".

Postojanje mu je dokazano s otkrićem male piramide u Južnoj Saqqari.

Faraoni
Neferkaure II

Neferkaure II je bio kralj Osme dinastije drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime je potvrđeno u Abydoskom popisu kraljeva, kao i u Torinskom kanonu kraljeva, koji mu pripisuje vladavinu od dvije godine, jednog mjeseca i jednog dana. S obzirom da je to istovjetna dužina vladavine jedog od njegovih prethodnika, razvile su se sumnje u točnost tog navoda.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
22. vijek pne.
Neferkauhor

Neferkauhor je bio kralj Osme dinastije drevnog Egipta u Prvom prijelaznom periodu. Njegovo ime se spominje u Abydoskom popisu kraljeva, ali ne i u Torinskom kanonu, koji se prekida nakon njegovog prethodnika. Za postojanje Neferkauhora ima najviše potvrde od svih ranih kraljeva Prvog prijelaznog perioda, jer je za sobom ostavio Coptosske ukaze svom veziru Gornjeg Egipta, Shemayu.

Izvori 
 VIIth Dynasty 2175 - 2165, 9.11. 2006.
 Abydos King List, 9.11. 2006.

Faraoni
22. vijek pne.
Ardian Kozniku

Ardian Kozniku (Đakovica, 27.10. 1967.), bivši hrvatski nogometni reprezentativac. Rođen u Kosovu, te, albanskog podrijetla.

Krenuo je sa nogometom u rodnoj Đakovici, igrajući za tamošnji Vlaznimi. 1988. igra u Prištini, a nakon dvije sezone tamo dolazi u Split. U hajdukovom dresu igra najbolje u karijeri postigavši nekoliko vrlo važnih pogodaka u skoro 100 utakmica, također, postavši najbolji strijelac prve sezone HNL-a. Nakon toga uspješno nastavlja i u redovima francuskog Cannesa. U međuvremenu debitira u kockastom dresu, ušavši na poluvremenu prijateljske utakmice sa Slovačkom u Bratislavi. Već sljedeću utakmicu (ovaj put kvalifikacijsku), sa Litvom, 2 minute nakon ulaska u igru postiže prvi gol za Hrvatsku.

Nakon par sezona u Francuskoj, te jednu na Cipru gdje u prosjeku postiže više od 1 gola po utakmici vraća se u Hrvatsku. U isto to vrijeme završio je svoju reprezentativnu karijeru. Do tad je zabilježio 7 nastupa, te sudjelovao na Svjetskom prvenstvu 98' gdje nije zabilježio ni minute, ali dobio brončanu medalju. Posljednju utakmicu odigrao je prije polaska na Mundial, protiv Australije (7:0) u Zagrebu, gdje postiže pogodak.

Kao član reprezentacije 1998. dobitnik je Državne nagrade za šport "Franjo Bučar".

Pri povratku u HNL, ovog puta nastupa u modrom dresu Dinama. U te 2 i pol bilježi nastupe prvo za Croatiju, a potom i Dinamo, s obzirom da klub mijenja/vraća ime. Nakon osvojena 2 prvenstva nakratko prelazi u austrijski FC Kärnten, a potom završava bogatu karijeru u drugoligaškom Hrvatskom Dragovoljcu.

U lipnju 2007. godine Ardian Kozniku izabran je za predsjednika Hrvatskog saveza za skokove u vodu, a na to mjesto došao je kao dobar poznavatelj tog sporta prateći višegodišnji sportski razvoj kćeri Diane, jedne od najvećih nada tog sporta u Hrvatskoj. 

Hrvatski fudbaleri
Fudbaleri ili nogometaši Hajduka
Jugoslavenski fudbaleri
Izida

Izida je egipatska boginja.

Izidini roditelji su Geb i Nut, Zemlja i Nebo, a sestra Neftis. Izida je drugo Gebovo i Nutino dete. Bila je zaljubljena u Ozirisa, a isto tako i Neftis, ali se ona udala za Seta, kojeg je mrzela. Izida i Oziris su vladali Egiptom. To im je odredio Geb, dok je Neftis bila boginja noći, a Set vladar pustinja.

Mitologija 

Set je bio ljubomoran na svog brata i sestru, pa je brata ubio. Njegovo telo je izrezao na komade, bacivši polni organ u Nil. Izida i Neftis su sakupile sve komade tela i odnele ih Anubisu, Ozirisovom vanbračnom sinu kojeg je Izida odgojila. Anubis je sastavio Ozirisovo telo i Oziris je oživeo. Nakon toga, Izida je stvorila novi polni organ i Oziris ju je oplodio. Izida je rodila Horusa, za kojeg se brinula, jer mu je pretio Set. Skrivala ga je u močvarama Nila, među visokom travom. Također, pomogla je Horusu na sudu. Kad su došli na Sud bogova, kojim upravlja Ra, bog Sunca, on je odabrao Seta za novog kralja, a Tot i Izida su podržavali Horusa.

Tokom nadmetanja u izmeni lika, Set je pokušao da ubije svog bratića Horusa, ali Izida ga je ranila harpunom i tako spasila Horusa. Nakon tih događaja, Izida je odlučila da uzme Raovu moć. Zato je ona "gospodarka bogova koja poznaje Ra prema njegovom imenu", jer je na prevaru uspela saznati za Raovo tajno ime, zbog čega je postala kraljica bogova. Grci su smatrali da je Demetra ista kao Izida.

Eksterni linkovi 

Egipatske božice
Bogovi života, smrti i uskrsa
Set (mitologija)

U egipatskoj mitologiji Set ili Seth (ili Sutekh, Setesh i Seteh) je drevni bog, koji je ispočetka predstavljao božanstvo pustinje. Ima glavu šakala, afričkog divljeg psa, pustinjske lisice, hijene, antilope, okapija, žirafe, svinje, afričkog mravojeda ili magarca, a smatra se da je to neka nepoznata životinja. Setovi su roditelji Geb i Nut, a sestre su mu Izida i Neftis, koja mu je žena. Brat mu je Oziris. Svog sina Tota je Set stvorio iz svoje glave. Setovi su nećaci Anubis i Horus. Setov djed je Šu, a baka Tefnut. Pradjed mu je veliki Ra, bog Sunca.

Opis 
Set je imao bijelu put i crvenu kosu, za razliku od svog lijepog brata Ozirisa, koji je bio visok i tamnokos. Set se oženio Neftis, ali nisu imali djece. Zato je Neftis otišla Ozirisu i rodila mu Anubisa, ali ga je zbog izgleda odbacila. Set je tako još više mrzio Ozirisa. Naime, Geb je Setu darovao pustinje, a Ozirisu Nil i plodnu Zemlju. Oziris i njegova žena, Izida, bili su vrlo popularni i slavljeni jer su ih svi voljeli.

Mitologija 
Bijesni i ljubomorni Set ubio je Ozirisa tako što se pretvorio u krokodila ili vodenkonja, dok Plutarh kaže da je Oziris žrtva urote. Set je nakon ubojstva rasjekao Ozirisa na komade koje je razbacao po Egiptu. Izida, Neftis i Anubis su oživili Ozirisa. Izidin sin Horus se borio sa Setom za prijestolje. Prvo je bio održan sud bogova. Ra je izabrao Seta za vladara Zemlje, dok su Izida i Tot, (koji nije stao na očevu stranu) podržavali Horusa. Set je za suđenje izabrao jedan otok i zabranio pristup ženama, ali je Izida ipak došla. Set se nije predao, nego je i dalje pokušavao pobijediti. Rekao je Horusu da će se pretvoriti u vodenkonje i zaroniti pod vodu. Izida harpunom rani Seta, ali ga ne ubije, jer joj je brat. Otada je Ra ponudio Setu da zajedno s njim plovi nebom u Sunčevoj lađi, što je Set i htio.

Vanjske veze 

 Le temple d'Hibis, oasis de Khargha: Hibis Temple representations of Sutekh as Horus
 SetSightings: An online archive of references to and images of Set

Egipatski bogovi
Božanstva rata
Nacionalsocijalistička njemačka radnička partija

Nacionalsocijalistička njemačka radnička partija (njemački Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei), poznatija po skraćenici Nacistička stranka je bila ekstremno desna fašistički orijentisana politička stranka osnovana u Njemačkoj 1919. godine. 

Nakon što se pod vođstvom Adolfa Hitlera 1920-ih nametnula kao najjača među desno orijentisanim strankama u Njemačkoj, za vrijeme velike ekonomske krize i političke nestabilnosti Weimarske republike je stekla veliku podršku na izborima. 

Od godine 1933. se nalazila na vlasti, a ubrzo nakon toga je od Njemačke napravila totalitarnu jednopartijsku državu koja je sprovodila militaristički i rasistički politički program, prvenstveno usmjeren protiv Jevreja, a nešto kasnije i protiv Slovena i drugih rasa. 

Provođenje tog programa se smatra jednim od razloga za izbijanje drugog svjetskog rata u kome je Njemačka poražena i okupirana, a NSDAP od 1945. zabranjena i praktički prestala s djelovanjem.

Veze 
 Nacizam

 
Bivše političke stranke u Njemačkoj
Nacističke partije
Braunau am Inn

Braunau am Inn je grad na sjeveru Austrije od 16,387 stanovnikaon je i administrativni centar Okruga Braunau am Inn.

Braunau je danas najpoznatiji po tom što je bio rodno mjesto Adolfa Hitlera.

Geografske karakteristike

Braunau leži na rijeci Inn (zato se i zove am Inn) na ušću riječice Enknach, na granici Gornje Austrije i Bavarske, koju formira 
Inn, s druge strane rijeke leži bavarski grad Simbach am Inn.

Historija

Braunau se prvi put spominje 1110. kao bavarska utvrda. Negdje između 1260. - 1290. dobio je status status grada.
 
Grad je prosperirao tokom 15. vijeka, zahvaljujući brodarstvu po rijeci Inn i unosnoj trgovini solju i manufakturama tkanina. Tek 1779. zajedno sa kotlinom Inna postao je 
austrijski, iako je između 1809. - 1816. ponovno bio bavarski.

Znamenitosti

Najveća znamenitost grada je kasnogotička parohijska crkva, sa zvonikom visokim 99 m i neogotičkim enterijerom.

Pored toga tu su i gotička bolnička crkva (oko 1430), nekadašnja crkva sv Martina iz 1457., preuređena 1957. u Memorijalni centar posvećen Drugom svjetskom ratu, nekadašnji kapucinski samostan (1621. -1624, čija je crkva pretvorena u teatar i ostaci gradskih bedema kod salzburškog tornja.

Privreda

Od 10,917 zaposlenih u 1991. oko 58% je radilo u Industriji i trgovini. 
U selu Ranshofen su pogoni koncerna Austrija Metall AG, pored tog u gradu se proizvode cipele odjeća, staklo, krevetske podnice i elektronske komponente.

Pored grada je 1953 podignuta hidroelektrana, a Braunau je poznat po ljevanju crkvenih zvona.

Gradovi prijatelji 

 , El Castillo
 , Simbach am Inn

Izvori

Vanjske veze 

 Službene stranice Braunau am Inna 
Gradovi i naselja Gornje Austrije
Gradovi u Austriji
Jezik uzora

Engleski naziv: Pattern language, često nazivan i jezik obrazaca, ili jezik šablona. Predstavlja sistem uklopljenih uzora jedne oblasti. Često se meša sa pojmom metodologija, međutim u naučnim krugovima postoje mišljenje da su jezici uzora različiti od metodologija po svojoj prirodi. Radove na ovu temu su objavljivali razni softverski teoretičari kao što je James Coplien.

Eksterni linkovi 
 Hillside group

Jezici uzora
Uzor

Uzor () takođe poznat i kao patern, obrazac, šablon, ili šema (shema) predstavlja relativno nov koncept u nauci. Pojam potiče iz ahitekture, od arhitekte Christopher Alexandera. Uzori predstavljaju komponente od kojih se gradi Jezik uzora i služi za opis najbolje prakse dolaska do određenih rešenja. Uzori se često mešaju sa metodologijom, ali ipak imaju drugačiju prirodu. Oni u nauci predstavljaju novi način sagledavanja pojava, ali su tek u povoju i kao takvi pretstavljaju kontraverznu pojavu u naučnom shvatanju istine.

Priroda uzora 
Po Aleksanderu:

Svaki uzor predstavlja trodelno pravilo, koje uspostavlja relaciju između nekog problema, njegovog rešenja i njihovog konteksta. To je istovremeno i stvar koja se dešava u stvarnosti i pravilo koje govori kako se kreira navedena stvar i kako se ona može kreirati.

Ward Cunningham primećuje da uzor više liči na recept nego na plan. Plan se može dobiti iz građevine, ali recept se ne može dobiti inverznim postupkom, iz kolača.

Christopher Alexander je do uzora došao na osnovu posmatranja gradova, njihove strukture i građevina. Uzor treba da prati i odgovarajuća dokumentacija, kako bi se olakšalo nalaženje rešenja u sličnoj problemskoj situaciji. Odnos između uzora i dokumentacije se može porediti sa odnosom između poezije i proze.

James Coplien tvrdi da uzori ne predstavljaju metodu projektovanja, već obuhvataju praksu koja se razvila iz postojećih metoda razvoja softvera.

Vrste 
Uzori postoje u svim oblastima ljudskog života, međutim, ili nisu dokumentovani, ili ne postoji svest ni praktična potreba za njihovim dokumentovanjem. Kolekcija uzora u jednoj oblasti se može nazvati i jezikom uzora u širem smislu, ali u jednoj oblasti takođe može postojati i više takvih jezika u užem smislu. Nezavisno od ovoga postoji generalna klasifikacija uzora, to su (po Jamesu Coplienu):
 Tronivojski
 Idiomi - zavise od tehnologije, npr. programski jezik
 Uzori projektovanja - mikriarhitektura, ne preterano složeni
 Okviri
 Aleksanderovo skaliranje - pravljenje generalnog jezika uzora
 Drugi skalirajući pristupi
 Anti-uzori - u praksi su se pokazali kao loši
 Meta-uzori

Oblici predstavljanja 
Služe za stvaranje dokumentacije kako bi se olakšalo nalaženje rešenja u sličnoj problemskoj situaciji pomažući, pri tome, da se shvati: problem koji se rešava, kontekst problema i objašnjenje rešenja. Za sada postoji tri poznata oblika predstavljanja uzora:
 Aleksanderov oblik
 GOF oblik
 Coplienov oblik

Korisno pogledati 
 Arhitektonski uzori
 Programerski uzori
 GOF uzori

Spoljni linkovi 
 Grupa Hillside

Štampana literatura 
 Alexander Christopher: The timeless way of building, New York:Oxford University Press, 1979.
 Coplien James O, Software Patterns, Bell Labs, Hillside Group, 2000.
 Gamma Errich, Helm Richard, Johnson Richard, Vilssides John: Design Patterns, Addison Wetley, 1999.()

Informatika
Jezici uzora
Programerski uzori
Arhitektonski uzori
Filozofska terminologija
Uzori