Novi zavjet

Novi zavjet (grčki: Ἡ Καινὴ Διαθήκη, Hē Kainḕ Diathḗkē), poznat i kao "Novi savez" ili "Novi testament", je zbirka spisa koje hrišćani smatraju svetim, i dio je Biblije. Za hrišćane predstavlja novi sporazum izmedu ljudi i Boga.

Novi zavjet opisuje događaje od rođenja Isusa, zatim njegov život i učenje, do njegovog vaskrsenja iz mrtvih i uzašća. Opisano je i delanje prvih Hristovih učenika, apostola, i njihovo propovedanje njegovog nauka.

Novi zavjet se sastoji od 27 knjiga, koje su napisali različiti autori u različito vrijeme. Među njima se nalaze jevanđelja, djela, poslanice ili pisma, i otkrovenje (proročanska objava). Najstariji spisi Novog zavjeta su Pavlove poslanice, od kojih je Prva poslanica Solunjanima, napisana oko 50. godine, najstariji sačuvani hrišćanski spis. Najstarije od četiri evanđelja je Markovo evanđelje, nastalo oko 68-70. godine. Djela apostolska govore o životu prve Crkve, a napisao ih je isti autor koji je napisao i Lukino evanđelje, te ove dvije knjige izvorno predstavljaju dva dijela jednog istog djela.

Za razliku od Starog zavjeta, koji pokriva dugogodišnju hronologiju stvaranja svijeta i ranu istoriju Jevreja, Novi zavjet se zasniva na relativno uskom vremenskom periodu, uglavnom unutar 1. vijeka. Prva celovita lista novozavetnih knjiga obelodanjena je 367. godine u Uskršnjem pismu episkopa Atanasija Aleksandrijskog crkvama u Egiptu.

Knjige Novoga zavjeta 

Novi zavjet se sastoji od dvadeset sedam knjiga: to su četiri pripovijesti o životu Isusa Krista zvana "Evanđelja"; pripovijest o djelu apostola'; dvadesetjedno rano pismo, koje su u biblijskom kontekstu nazivaju "poslanicama"; i apokaliptičko proročanstvo.

Evanđelja 
Novi zavjet počinje sa četiri evanđelja (gr. evangelion - dobra vest, radosna vijest), koja govore o učenju, životu, smrti i vaskrsenju Isusovom. Ona su nazvana po sledećim hrišćanskim apostolima:

1. Jevanđelje po Mateju 
2. Jevanđelje po Marku 
3. Jevanđelje po Luki 
4. Jevanđelje po Ivanu/Jovanu

Djela apostolska 
5. Djela apostolska

Poslanice

Pavlove poslanice 

6. Poslanica Rimljanima 
7. Prva poslanica Korinćanima 
8. Druga poslanica Korinćanima 
9. Poslanica Galaćanima 
10. Poslanica Efežanima 
11. Poslanica Kološanima 
12. Poslanica Filipljanima 
13. Prva poslanica Solunjanima 
14. Druga poslanica Solunjanima 
15. Prva poslanica Timoteju 
16. Druga poslanica Timoteju 
17. Poslanica Titu 
18. Poslanica Filemonu 

19. Poslanica Hebrejima  (ne zna se autor)

Ostale poslanice 
20. Jakovljeva poslanica
21. Prva Petrova poslanica
22. Druga Petrova poslanica
23. Prva Ivanova poslanica
24. Druga Ivanova poslanica
25. Treća Ivanova poslanica
26. Judina poslanica

Otkrivenje 
27. Otkrivenje

Razvoj kanona Novog zaveta 

Razvoj kanona Novog zaveta je bio viševekovni proces tokom kojeg je između desetina evanđelja, i stotina drugih spisa koji su kružili ranohrišćanskim zajednicama, od strane hrišćanske crkve izabrano četiri kanonska evanđelja i još nekoliko poslanica i drugih spisa koji danas čine Novi zavet hrišćanske Biblije.

Rasprave o kanonu trajale su vekovima. Prva dva veka hrišćanstva Biblija nije bila kanonizovana i mnogi apokrifni spisi su kružili hrišćanskim svetom. Markion je sredinom 2. veka prvi kodifikovao kanon Novog zaveta koji se sastojao od Pavlovih poslanica i Lukinog evanđelja. Neki naučnici smatraju da je on prvi uveo u upotrebu pojam Zavet (lat. Testamentum). Iako Crkva nije prihvatila Markionov kanon, ipak je uticao na nju da jasno formuliše sopstveni biblijski kanon.

Zbirka hrišćanskih spisa koju poznajemo kao Novi zavet uobličena je oko 180-200. godine. Kompletan spisak od 27 knjiga Novog zaveta je najranije zabeležen kod Atanazija Aleksandrijskog 367. godine.

Novozavetni rukopisi 

Neki od najpoznatijih novozavetnih rukopisa su:
 Sinajski rukopis
 Vatikanski rukopis
 Aleksandrijski rukopis

Američki naučnik Bart Ehrman koji se bavi proučavanjem slučajnih i namernih izmena u novozavetnim rukopisima tokom viševekovnog prepisivanja, izražava znatan kriticizam:

Ehrman zaključuje da ima više razlika među postojećim rukopisima nego što ima reči u Novom zavetu.

Tekstualna kritika 

Tekstolozi su sa relativnom pouzdanošću locirali nekoliko mesta u preživelim biblijskim rukopisima koja ne predstavljaju izvorni tekst Novog zaveta. Neki od takvih odlomaka iz evanđelja, za koje danas prilično pouzdano znamo da nisu izvorno pripadali Novom zavetu, su postali delovi Biblije popularni kod hrišćana vekovima.

Takođe, osporeno je tradicionalno pripisivanje autorstva nekim biblijskim spisima. Kritički proučavaoci koriste izraz pseudo-Pavlova pisma za poslanice kojima autor nije bio apostol Pavle, u koje ubrajaju Timotiju I i II, Kološanima, Efežanima i Titu.

Kritike 

Nemački filozof Fridrih Niče u svojoj knjizi Antihrist oštro kritikuje čitav sadržaj Novog zaveta:

Izvori

Vidi još 
 Apokrifi
 Kanon Novog zaveta
 Biblijski kriticizam

Eksterni linkovi 

 Uporedni srpsko-hrvatski prevodi Biblije 
 Novi Zavet  - prevod Emilijan M. Čarnić
 Novi zavjet  - prevod sinoda SPC
 Kajkavski prevod Biblije
 Novi zavet na crkvenoslovenskom 

Novi zavjet