Merkur

Merkur (simbol: ) je najmanja, a ujedno i najbliža planeta Suncu i jedna od 8  planeta u Sunčevom sistemu, čiji orbitalni period traje oko 88 zemaljskih dana. Gledano sa Zemlje, Merkuru je potrebno skoro 116 dana da napravi jedan puni krug oko svoje orbite, što je mnogo brže nego kod i jedne druge planete. Upravo ova brzina revolucije Merkura je i bila razlog zbog kojeg je ta planeta dobila ime po starorimskom bogu trgovine i putovanja i glasniku bogova Merkuru (; grčki ekvivalent je Hermes).

Zbog gotovo nepostojanja atmosfere koja bi ublažila sunčevo zračenje, površina Merkura je izložena najintenzivnijim temperaturnim varijacijama među svim planetama Sunčevog sistema, koje se na području oko ekvatora kreću između -173 °C u toku noći i +427 °C u toku dana. Temperature na polovima su konstantno ispod -93 °C. Merkur je specifičan i po nagibu svoje ose jer ima najmanju vrednost među svim planetama Sunčevog sistema i iznosi svega 2,11′ (oko trideseti deo stepena), ali i po najizraženijem ekscentricitetu orbite. U fazi afela Merkur je čak 1,5 puta dalje od Sunca u odnosu na perihel. Prosečna udaljenost Merkura od Sunca je 0,387 AJ ili 57.910.000 km. Godišnja doba ne postoje u smislu godišnjih doba na Zemlji, što je posledica malog nagiba ose. Površina Merkura je izbrazdana brojnim kraterima meteorskog porekla i slična je površini Meseca, što navodi na zaključak da je sama planeta u geološkom stanju mirovanja više miliona godina.

U gravitacionom smislu Merkur je gravitaciono zarobljena planeta i ima potpuno jedinstven sistem rotacije u odnosu na ostale objekte Sunčevog sistema. Za vreme jedne revolucije, Merkur izvrši svega jednu i po rotaciju (dok Zemlja ima odnos 365:1).

Pošto Merkurova orbita leži u ravni sa orbitom Zemlje (kao što je slučaj i sa Venerom), ova planeta je vidljiva na zemljinom nebu tokom ranog jutra i uveče, ali ne i tokom ponoći. Zbog blizine Sunca, retko je u povoljnom položaju za posmatranje, a i tada je vidljiv iznad horizonta samo kratko vreme pre zalaska ili nakon izlaska Sunca. Gledano sa Zemlje, Merkur je vidljiv u raznim fazama (poput Meseca u svojim menama). Prva svemirska letelica koja se približila Merkuru bila je Mariner 10 tokom sedamdesetih godina 20. veka. Ona je tokom tri „susreta“ snimila oko 45% površine planete. Nova sonda MESSENGER, lansirana u avgustu 2004, u orbitu Merkura ušla je u martu 2011. i tokom naredne dve godine uspela je da snimi celokupnu površinu ove planete.

Fizičke karakteristike i unutrašnja struktura 

Merkur je najmanja od 4 terestričke planete u Sunčevom sistemu čiji ekvatorijalni radijus iznosi 2.439,7 km, što je tek za oko 40% više od radijusa Meseca. Po svojim dimenzijama, Merkur je čak manji i od najvećih prirodnih satelita u Sunčevom sistemu, kao što su Ganimed (Jupiterov mesec) i Titan (Saturnov mesec), iako je zbog znatno veće gustine masivniji od njih.

Sa gustinom od 5,427 gr/cm³ Merkur je druga najkompaktnija planeta u Sunčevom sistemu, sa gustinom nešto manjom od Zemljine (5,515 gr/cm³). Razlog zašto Merkur, uprkos velikoj količini gvožđa, ima manju gustinu nego Zemlja je u tome što veća masa Zemlju čini kompaktnijom planetom i stvara veću gustinu. Merkur ima masu od samo 5,5 % mase Zemlje. Ukoliko bi se isključili efekti gravitacione kompresije elementi od kojih je Merkur sastavljen imali bi veću gustinu i time bi Merkur sa gustinom od 5,35 gr/cm³ imao veću gustinu od Zemlje koja bi u tom slučaju imala vrednost od 4,4 gr/cm³. Na osnovu gustine planete može se izvesti i zaključak o njenoj unutrašnjoj strukturi. Glavni uzrok izrazito velikih gustina Zemlje, posebno u njenom jezgru je gravitaciona kompresija, koja je u slučaju Merkura nedovoljna za toliko velike gustine zbog znatno manje mase ove planete. To navodi na zaključak da velika gustina u unutrašnjosti Merkura može biti posledica postojanja jezgra koje je mnogo masivnije od Zemljinog, i koje u svojoj građi ima znatno veći udeo teških metala (posebno gvožđa). Strukturnu osnovu Merkura čine metali sa oko 70% udela i silikati koji čine preostalih 30% strukturnih elemenata.

Na osnovu geoloških istraživanja procenjeno je da Merkurovo jezgro ima udeo od oko 42% u celokupnoj zapremini planeta (Zemljino jezgro čini 17%). Radijus jezgra je oko 1.800 km i ono je okruženo mantlom čija debljina varira između 500 i 700 km. Iako se ranije smatralo da je jezgro ove planete u polučvrstom stanju, rezultati nekih istraživanja iz 2007. navode na zaključak da bi ono moglo biti u tečnom stanju. Za razliku od jezgra u čijoj strukturi dominira gvožđe, mantl je izgrađen pretežno od silikata. Na osnovu podataka dobijenih tokom istraživačke misije Mariner 10 ali i teleskopskih posmatranja sa Zemlje, litosfera Merkura verovatno ima debljinu između 100 i 300 km. Jedna od karakteristika površine Merkura je i prisustvo brojnih grebena koji se protežu u dužinu i do nekoliko stotina kilometara. Pretpostavlja se da su nastali kao posledica kontrakcija magme prilikom procesa hlađenja jezgra i mantla u trenucima kada je na površini planete već bila formirana tanka očvrsla kora.

Nekoliko teorija objašnjava veliko prisustvo gvožđa u građi jezgra Merkura. Najraširenija (i najprihvatljivija) teorija je ona po kojoj je Merkur u svojoj početnoj fazi nastanka imao odnos silikata i metala jednak onome kakav je danas u građi meteorita hondrita koji vode poreklo iz perioda formiranja Sunčevog sistema, a da je masa same planete bila do 2,25 puta veća nego danas. U istoj toj fazi došlo je do sudara sa planetezimalnom masom, približne zabremine od oko šestine tadašnje mase Merkura, prilikom kojeg je veliki deo kore i mantla otrgnut od ostatka planete, čime je jezgro postalo dominantna zapreminska komponenta u građi planete.

Prema drugoj teoriji, Merkur je nastao iz solarne maglice i u svom protostanju imao je masu dvostruko veću u odnosu na sadašnju, ali i znatno manju gustinu. Usled visokih temperatura (zbog blizine Sunca) koje su iznosile i do 10.000 K, stene na površini Merkura su se topile i isparavale. Isparenja su jedno vreme kružila oko planete formirajući tanku stenovitu atmosferu koju je s vremenom solarni vetar jednostavno oduvao iz orbite Merkura. Svaka od ovih hipoteza je proveravana istraživanjima na terenu prevashodno zahvaljujući svemirskoj misiji MESSENGER. Kako je sonda MESSENGER na površini pronašla znatno veće koncentracije kalijuma i sumpora nego što je bilo očekivano, ispostavilo se da ni jedna od pomenutih hipoteza ne odgovara stvarnom stanju, pošto bi oba elementa zbog visokih temperatura isparila u spoljašnji svemir.

Površinska geologija 

Povšina Merkura je najsličnija površini Meseca, i prekrivena je brojnim udarnim kraterima i basenima, što navodi na zaključak da je ova planeta u geološkoj fazi mirovanja milionima godina. Tlo Merkura je razmrvljeno usled udara meteorita i erozije tla zbog naglih dnevnih varijacija temperature. Celokupna znanja o geologiji i geomorfologiji Merkura zasnovana su za sada jedino na istraživanjima svemirske sonde Mariner 10 iz 1975. i na teleskopskim snimcima sa Zemlje. Zbog svega toga, Merkur je još uvek najzagonentniji među unutrašnjim planetima Sunčevog sistema, a analiza novih podataka sa sonde MESSENGER će umnogome pomoći boljem razumevanju fizičkih procesa na ovoj planeti.

Na osnovu različitih vrednosti albeda na površini, moguće je prostim teleskopskim osmatranjima istraživati karakteristike reljefa Merkura. Osnovni oblici reljefa na Merkuru su naborani grebeni nazvani dorsum, visoravni „mesečevog tipa“, planinski lanci, baseni, kanjoni i doline.

Geomorfološke formacije na površini Merkura imenuju se u skladu sa međunarodnim pravilima o istraživanju svemira. Krateri obično nose imena po velikim umetnicima, slikarima, književnicima i muzičarima, dok grebeni dobijaju imena po istaknutim naučnicima koji su se tokom karijere bavili proučavanjem ove planete. Depresije ili fose () obično nose imena po arhitektonskim objektima, dok se planine (ili montes) imenuju u skladu sa varijacijama reči vrelina na raznim jezicima. Ravnice () predstavljaju verzije imena boga Merkura na raznim jezicima. Doline () imenuju se po opservatorijama na Zemlji.

Merkur je bio pod snažnim udarima kometa i asteroida tokom i neposredno po formiranju, pre oko 4,6 milijardi godina, a sam proces bombardovanja (poznat i kao Lunarna kataklizma) završio se pre oko 3,8 milijardi godina (nije isključeno i da se proces bombardovanja odvijao u više faza). U tom periodu formirana je većina ogromnih kratera, a udarima je bila zahvaćena cela površina planeta. Zbog nepostojanja atmosfere koja bi usporila, a samim tim i ublažila te udare, površina planete je bila izložena direktnim i najrazornijim udarima. U vreme najaktivnije faze formiranja udarnih kratera dešavala se i intenzivna vulkanska aktivnost, a iz tog perioda potiču i naslage magme na dnu basena Kaloris () i prostrane bazaltne ravnice u vidu glatkih ploča.

Na osnovu snimaka površine Merkura koje je u oktobru 2008. napravila sonda MESSENGER uočljivo je da je površina Merkura mnogo heterogenija nego što se to ranije mislilo, i da je znatno složenija nego što je to slučaj sa površinama Meseca ili Marsa koje sa Merkurom dele sličnu geologiju.

Udarni krateri i baseni 

Cela površina Merkura izbrazdana je brojnim kraterima nastalim udarima mateora, čije dimenzije i oblici variraju od relativno malih pojedinačnih „zdelastih“ udubljenja, pa sve do složenih udarnih basena čiji prečnici prelaze više stotina kilometara. Ovi površinski oblici reljefa prisutni su na površini Merkura u raznim fazama svoje evolucije, počev od relativno mladih pa do gotovo u celosti erodiranih. U odnosu na slične kratere na Mesecu, krateri na Merkuru se razlikuju po količini izbačenog materijala iz kratera prilikom udara, a koja je znatno manja, što je posledica mnogo jače površinske gravitacije Merkura. Prema pravilima Međunarodne astronomske unije svaki novootkriveni krater dobija ime po nekoj od poznatih ličnosti iz sveta umetnosti (osoba mora biti međunarodno poznata najmanje 50 godina, odnosno da je preminula najmanje tri godine pre otkrivanja kratera).

Najveći poznati udarni krater na površini Merkura je basen Kaloris, čiji prečnik iznosi oko 1.550 km, i to je ujedno jedan od najvećih udarnih kratera u celom Sunčevom sistemu. Udar koji je stvorio ovaj krater je bio toliko jak da je prouzrokovao seriju vulkanskih erupcija čija lava je stvorila koncentrično prstenasto uzvišenje visine 2 km koje okružuje ceo krater. Njegovo dno prekriveno je bazaltnom lavom. Prema pretpostavkama krater je nastao pre oko 3,8 do 3,9 milijardi godina, a udarno telo je imalo prečnik veći od 100 km. Kaloris je otkriven 1974. godine zahvaljujući snimcima sa sonde Mariner 10, i nalazi se na liniji terminacije koja razdvaja tamni i svetli deo ove planete. Na antipodnoj tački u odnosu na basen Kaloris nalazi se neuobičajeno brdovito područje označeno kao „Čudna zemlja“ (). Udarni talasi usled kaloriskog udara obišli su jednakom brzinom celu planetu u svim pravcima i susreli su se na mestu antipoda samog udara (na 180° od istog), što je dovelo do snažnih podrhtavanja površinskih delova kore u toj oblasti i formiranja takvog oblika reljefa.

Do sada je na vidljivom delu površine Merkura registrovano postojanje oko 15 udarnih basena. Među veće basene ubrajaju se i Tolstojev sa prečnikom od oko 400 km, sastavljen od više koncentričnih krugova. Materijal izbačen iz kratera prilikom udara prostire se i do 500 km od ivice samog kratera. Sličnih dimenzija je i krater Betoven. Sve ove morfoskulpture su vremenom doživele (i doživljavaju i dalje) određene promene pod dejstvom elemenata kosmičke erozije (posebno veliki uticaj imaju solarni vetrovi i interplanetarna prašina).

Ravničarska područja 

Na površini Merkura postoje dve geološki različite grupe ravničarskih područja — međukraterske i uglačane ravnice. Međukraterske ravnice predstavljaju blago zatalasana ravničarska područja smeštena na nešto izdignutijem zemljištu između kratera. To su najstariji vidljivi delovi površine Merkura čija fizionomija nije izmenjena usled udara nebeskih tela iz spoljnog svemira. Ovaj tip ravnica razmešten je gotovo ravnomerno po celoj površini planeta. Nije sasvim jasno da li su nastale radom vulkana ili kao posledica ranijih meteorskih udara. Prema nekim pretpostavkama, ovaj tip ravnica nastao je stapanjem više manjih udarnih kratera čije dno se zasipalo usled dejstva gravitacione sile, čime se objašnjava postojanje jako malog broja kratera prečnika manjeg od 30 km na površini planete.

Uglačane ravnice predstavljaju široko rasprostranjene zaravnjene površine koje ispunjavaju udubljenja različitih dimenzija i geološki su mlađe tvorevine u odnosu na međukraterske ravnice. Svojom fizionomijom dosta podsećaju na „mesečeva mora“. Imaju isti albedo kao i znatno starije međukraterske ravnice. Iako ne poseduju nikakve vidljive vulkanske karakteristike, izvesno je da su vulkanskog porekla, na šta upućuje njihova lokacija i ovalan oblik. Činjenica da na ovim uglačanim ravnicama u basenu Kaloris postoji mnogo manje „novijih“ kratera nego na geološki starijem okolnom „izbačenom“ tlu upućuje na zaključak da je ovaj tip reljefa nastao dosta kasnije. Ovaj vid ravnica ispunjava širok prsten oko samog basena Kaloris.

Dno Kalorisa ispunjeno je geološki zasebnim ravnicama poligonalnih oblika, međusobno razdvojenih brojnim grebenima i pukotinama. Kod ovih ravnica još uvek nije jasno da li su nastale usled izliva lave izazvanih udarnim talasom ili su topljenje površinskog sloja litosfere uzrokovale visoke temperature nastale kao direktna posledica udara.

Na površini Merkura se mestimično zapažaju i uzvišenja u vidu nabora (u planetarnoj geologiji označena terminom rupes od ). Iako je njihovo poreklo nejasno, pretpostavlja se da su nastali usled kontrakcija u površinskom delu planete uzrokovanih hlađenjem u dubljim slojevima. Njihovo postojanje utvrđeno je kako na bazaltnim ravnicama, tako i na vrhovima kratera, što znači da su to najmlađi oblici reljefa na površini Merkura. Do sada je na površini Merkura registrovano 17 ovakvih nabora. Veliki uticaj na formiranje površinske geologije na Merkuru ima i samo Sunce, zbog čije je blizine intenzitet plimske sile u litosferi Merkura i do 17 puta jači nego što je na površini Zemlje i Meseca.

Fizičke karakteristike površine i egzosfera 

Površinske temperature na najekstremnijim tačkama na Merkuru (0°N, 0° ili 180°W) variraju između 100 K i 700 K, dok temperature na polovima usled odsustva atmosfere i stepenastog temperaturnog gradijenta u pravcu ekvator-polovi, nikada ne rastu iznad 180 K. Temperature subsolarne tačke zavise od položaja planete u orbiti, pa tako u fazi perihela iznose oko 700 K (na 0° i 180°W), a u fazi afela oko 550 K (na 90° ili 270°W). Prosečne temperature na tamnom delu planete su oko 110 K. Jačina sunčevog sjaja na površini Merkura kreće se između 4,59 i 10,61 vrednosti solarne konstante (1.370 W/m²). Prosečne dnevna temperatura na površini iznosi oko 623 K, dok u mračnom delu ta vrednost je znatno niža i iznosi oko 103°K.

Iako su dnevne temperature na površini Merkura izuzetno visoke, na osnovu snimaka sa sondi utvrđeno je postojanje smrznute vode. Led se nalazi u dubokim kraterima na polovima koji nikada nisu pod direktnim udarima sunčevog sjaja, i gde temperature uglavnom ostaju ispod 102 K, što je znatno niže od globalnog proseka (čija vrednost iznosi oko 440 K). Moguće postojanje leda utvrdili su i radari na površini Zemlje (opservatorije Goldstoun u Kaliforniji i Very Large Array u Novom Meksiku) koji su još početkom 1990-ih u blizini merkurovih polova registrovali područja sa veoma visokim refleksijama. Iako vodeni led nije jedini uzrok ovako intenzivnih refleksija, astronomi veruju da je to najrealnija opcija.

Veruje se da u ledenim oblastima postoje zalihe leda od oko 1014–1015 kg, i da je led po površini prekriven tankim slojem regolita koji inhibira njegovu direktnu sublimaciju. Za poređenje, zalihe leda na južnoj polarnoj kapi na Marsu iznose oko 1016 kg, dok na Antarktiku te iste zalihe iznose 4×1018. Poreklo nastanka leda na Merkuru još uvek nije precizno utvrđeno, ali se pretpostavlja da je nastao ili kao posledica degasifikacije vode iz unutrašnjosti planete, ili je na ovu planetu dospeo preko kometa.

Merkur ima veoma malu masu i dosta visoke temperature, te njegova gravitacija nije u stanju da na duži vremenski period zadrži značajniji atmosferski sloj oko planete. Merkur ima veoma slabu i nestabilnu egzosferu sa kombinovanim nivoom pritiska od oko 10−14 bara (1 nPa). Merkurova egzosfera je sastavljena uglavnom od kalijuma (31,7%), natrijuma (24,9%), kiseonika (atomski 9,5% i molekularni 5,6%), argona (7,0%), helijuma (5,9%), azota (5,2%), ugljendioksida (3,6%), vodonika (3,2%), vodene pare i ostalih elemenata. Merkurova atmosfera je veoma nestabilna i odlikuje je konstantno gubljenje atoma usled slabe gravitacije, dok se izgubljeni elementi nadoknađuju iz drugih izvora. Atomi vodonika i helijuma verovatno dolaze sa solarnim vetrovima i difuziraju se u zoni magnetosfere pre nego što se ponovo vrate u spoljni svemir. Radioaktivnim raspadima u kori takođe se oslobađaju značajne zalihe helijuma, natrijuma i kalijuma. Sonda MESSENGER je takođe utvrdila postojanje visokih količina kalcijuma, helijuma, magnezijuma, kisenika, kalijuma, silicijuma, hidroksida i natrijuma. Utvrđeno je i prisustvo vodene pare, ali i visokih koncentracija „vodenih jona“ O+, OH− i H2O+ (što je bilo veliko iznenađenje za istraživače). Naučnici pretpostavljaju da su ti joni nastali kao posledica delovanja solarnih vetrova. Postojanje atmosfere na Merkuru bilo je predmet diskusija među astrofizičarima sve do 1974. kada je sonda Mariner 10 utvrdila postojanje jedino slabog pojasa egzosfere.

Prisustvo natrijuma, kalcijuma i kalijuma u merkurovoj atmosferi otkriveno je tokom 1980-ih i 1990-ih, i veruje se da su ovi elementi u atmosferu dospeli isparavanjem gasova usled topljenja stena na površini planete uzrokovanih udarima meteora. Prisustvo magnezijuma utvrdila je sonda Mesindžer 2008. godine. Studije pokazuju da, s vremena na vreme, emisije natrijuma se lokalizuju na tačkama koje odgovaraju magnetnim polovima planete. To ukazuje na interakciju između magnetosfere i površine planete.

Temperature egzosfere zavise kako od geografske lokacije, tako i od koncentracije pojedinih elemenata u njoj. Temperature atomskog vodonika u egzosferi kreću se oko 420 K, dok su temperature natrijuma znatno više i iznose između 750—1.500 K iznad ekvatora, do 1.500—3.500 K iznad polova. Prema nekim istraživanjima, Merkur je okružen koronom od atoma kalcijuma u kojoj temperature variraju između 12.000 i 20.000 K.

Zbog velike blizine Suncu, intenzitet sunčevog sjaja na površini Merkura je znatno veći nego što je to slučaj sa Zemljom. Solarna radijacija prosto „izgurava“ neutralne atome daleko od površine Merkura, formirajući na taj način gasovite repove sličnim repovima kometa. Najvažniji strukturni elemenat tih repova je natrijum čije prisustvo je registrovano i na daljinama od 56.000 km od površine planete.

Magnetno polje i magnetosfera 

Iako je Merkur planeta relativno malih dimenzija i veoma spore rotacije (od 59 dana), njegovo magnetno polje je dosta značajno i ima globalni karakter. Prema podacima sa sonde Mariner 10, magnetno polje Merkura ima jačinu od tek 1,1% jačine magnetnog polja Zemlje. Najveće vrednosti ima na ekvatoru i one iznose oko 300 nT. Baš kao i na Zemlji, i na Merkuru magnetno polje je dipolarnog karaktera. U odnosu na zemljine magnetne polove, magnetni polovi Merkura su gotovo u ravni sa osom rotacije planete. Merenjima iz sondi utvrđeno je da su i snaga i obim magnetnog polja Merkura stabilni i postojani.

Magnetno polje Merkura verovatno je generisano dinamo efektom, na sličan način kao i na Zemlji (efektom kojim je magnetizovan već stvrdnuti materijal.). Za postojanje ovakvog dinamo efekta neophodno je tečno jezgo sa visokom koncentracijom rastopljenog gvožđa. Tečno stanje jezgra i visok stepen cirkulacije elemenata u njemu posledica je jakih plimskih efekata usled visoke orbitalne ekscentričnosti planete.

Magnetno polje Merkura je ipak dovoljno jako da deflektuje solarne vetrove oko planete, i na taj način formira pojas magnetosfere, koja je u stanju da zadržava plazmu iz solarnih vetrova. Upravo zbog ovog svojstva magnetosfere na površini Merkura vladaju uslovi svemirske klime. Prisustvo ovih niskoenergetskih plazmičnih elemenata utvrđeno je na tamnom delu magnetosfernog polja.

Sonda MESSENGER je tokom svog drugog preleta oko planete 6. oktobra 2008. utvrdila postojanje izuzetno visokog stepena propustljivosti magnetnog polja. Takođe je utvrđeno i postojanje takozvanih magnetnih tornada — kada izvrnuti snopovi magnetnog polja povezuju planetarno magnetno polje sa međuplanetarnim prostorom — širine i do 800 km, što je trećina poluprečnika planete. Ta magnetna tornada se formiraju kada se magnetna polja koja sa sobom nose solarni vetrovi prožimaju sa magnetnim poljem planete. U momentu prožimanja formiraju se vertikalne vrtložaste strukture u vidu magnetno fluksnih cevi kroz koje solarni vetrovi mogu direktno da dopiru do površine planete.

Ovakav proces međusobnog povezivanja interplanetarnih i planetarnih magnetnih polja poznat je kao magnetna rekonekcija i veoma je česta pojava u fizici svemira. Takođe se javlja i u magnetnom polju Zemlje (formirajući takođe magnetna tornada). Međutim, stepen magnetne rekonekcije u magnetosferi Merkura je i do deset puta viši nego što je to slučaj sa magnetosferom Zemlje (prema podacima sa sonde MESSENGER), a tek trećina te snage je posledica blizine Sunca.

Rotacija i revolucija 

Merkur je planeta sa najvećim ekscentricitetom orbite u Sunčevom sistemu, i njegova orbita odstupa od idealnog kruga za 0,21, odnosno udaljenost od Sunca se kreće između minimalnih 46 miliona do maksimalnih 70 miliona kilometara. Da bi obišao pun krug oko svoje orbite Merkuru je potrebno 87,969 zemaljskih dana. Na dijagramu sa desne strane (gornji dijagram) vide se efekti te ekscentričnosti, odnosno činjenica da Merkurova orbita deli istu veliku poluosu sa idealnom kružnom orbitom na dva mesta. Iz prvog dijagrama je očito i da su brzine kretanja po orbiti znatno veće što je planeta bliža tački perihela (i obrnuto), odnosno rastojanje između dva petodnevna perioda posmatranja je veće. Promene udaljenosti od Sunca na dijagramu 1 su predstavljene nejednakim veličinama planete, koje su inverzno proporcionalne u odnosu na udaljenost od Sunca. Te promene udaljenosti od Sunca u kombinaciji sa rotacionom rezonancijom od 3:2 (3 rotacije tokom 2 revolucije) rezultuju složenim varijacijama temperatura na površini planete, odnosno do smena dana i noći na površini Merkura dolazi nakon svake dve revolucije.

U odnosu na ravan ekliptike merkurova orbita je nageta pod uglom od 7 stepeni. To znači da je gledano sa Zemlje, Merkur u tranzitu preko površine sunčevog diska na horizontu svakih 7 godina, odnosno onda kada se Merkur pri prelasku preko ravni ekliptike nalazi između Sunca i Zemlje.

Nagib ose rotacije (aksijalna ravan) Merkura ima vrednost približno 0, odnosno najpreciznija izmerena vrednost je 0,027 stepeni. To je znatno manja vrednost u poređenju sa aksijalnom ravni Jupitera čija vrednost je 3,1° (drugi najmanji nagib ose rotacije među planetama Sunčevog sistema). To praktično znači da hipotetički gledano sa jednog od polova na Merkuru, Sunce na horizontu nikada ne prelazi 2,1 lučna minuta.

Gledano sa određenih tačaka sa površine Merkura, hipotetički posmatrač bi samo u toku jednog merkurijanskog dana bio u mogućnosti da tri puta vidi kulminaciju Sunca na horizontu i njegov pad (bez zalaska). To se događa zbog promena orbitalne brzine, prema 2. Keplerovom zakonu. Četiri dana pre perihela (koji se u slučaju Merkura naziva perihelion) orbitalna brzina prestiže brzinu rotacije i Sunce se počinje da se prividno giba unazad. Četiri dana nakon perihela orbitalna brzina se dovoljno smanji, tako da se Sunce nastavlja da se normalno giba. Kako je amplituda retrogradnog kretanja mala, stiče se prividan utisak da je Sunce gotovo fiksirano u zenitu i da tada ima najveći sjaj (što je i normalno jer je tada planeta u perihelu). Ovakav situacija dešava se na dve tačke na ekvatoru (međusobno udaljene 180° geografske dužine) u dva različita perioda merkurijanske godine. Te dve tačke su zbog produženog izlaganja Suncu tokom njegove kulminacije ujedno i dve najtoplije tačke na površini Merkura. Nasuprot ovim, postoje još dve tačke na ekvatoru, udaljene po 90° geografske dužine od njih, iznad kojih je Sunce u zenitu samo onda kada je Merkur u afelu. Tada je kretanje Sunca iznad horizonta najbrže i te tačke dobijaju najmanje sunčeve toplote.

Merkurove konjunkcije u odnosu na Zemlju u proseku se ponavljaju svakih 116 zemaljskih dana, ali se taj interval menja od 105 do 129 dana zbog velikog stepena ekscentriciteta orbite. Najmanja udaljenost između Merkura i Zemlje je 77,3 miliona km, a to rastojanje neće biti manje od 80 miliona kilometara sve do 28.622 zemaljske godine. Sledeće najbliže rastojanje u odnosu na Zemlju, Merkur će ostvariti 2679. godine i tada će biti na rastojanju od 82,1 milion kilometara, odnosno na 82 miliona kilometara udaljenosti će biti 4487. godine. Taj period njegovog retrogradnog kretanja gledano sa Zemlje može da traje između 8 i 15 dana.

Merkur veoma sporo rotira oko sopstvene ose. Dugo vremena se smatralo da je zbog plimnih sila sinhronizovan sa Suncem, odnosno da je potrebno isto vreme i za revoluciju i za rotaciju, pri čemu bi uvek bio okrenut ka Suncu istom stranom, baš kao što je uvek ista strana Meseca okrenuta ka Zemlji (rezonancija 1:1rezonancija 1:1). Međutim, tek su radarska osmatranja iz 1965. godine pokazala da je u rezonanciji 3:2. Okrene se tri puta oko svoje ose za vreme dva obilaska oko Sunca. Ova rezonancija je stabilna zahvaljujući velikoj ekscentričnosti Merkurove putanje, što posebno dolazi do izražaja u fazi perihela kada su solarne plimske sile najintenzivnije. Do prvobitnog, pogrešnog zaključka astronomi su došli posmatrajući ga uvek u najpovoljnijoj tački putanje, gde je uvek pokazivao istu stranu. Razlog tome je što se uvek u istoj tački svoje 3:2 rezonancije nalazi u najpovoljnijem položaju za posmatranje sa Zemlje. To znači da je jedan rotacioni period Merkura jednak polovini njegovog sinodičkog perioda u odnosu na Zemlju. Upravo zbog te rezonancije od 3:2, jedan solarni dan na Merkuru (vreme koje protekne između dva prolaska gama tačke kroz nebeski/mesni meridijan) traje oko 176 zemaljskih dana. Siderički dan (period rotacije) traje 58,7 zemaljskih dana.

Simulacije upućuju na zaključke da orbitalni ekscentricitet Merkura varira haotično od blizu 0 do više od 0,45 u poslednjih nekoliko miliona godina usled perturbacija koje izazivaju ostale planete Sunčevog sistema. Na osnovu nekih numeričkih simulacija izvesno je da će u budućnosti sekularna orbitalna rezonancija u ineterakciji sa Jupiterom dovesti do rasta ekscentriciteta orbite, i povećati šanse za eventualni sudar Merkura sa Venerom u narednih 5 milijardi godina na oko 1%.

Odstupanja u perihelu 

Godine 1859. francuski matematičar i astronom Irben Levirje ustanovio je da spora precesiju merkurove orbite oko Sunca nije objašnjiva pomoću Njutnovih pravila klasične mehanike, odnosno nije posledica perturbacija tada poznatih planeta. Levirje je tada izneo teoriju o postojanju još jednog nebeskog tela (ili više njih manjih dimenzija) u području između Merkura i Sunca koji su prouzrokovali te perturberacije. Kako su astronomi na sličan način ustanovili postojanje Neptuna (na osnovu perturbacija koje je uzrokovao u orbiti Urana), Levirjeova teorija je smatrana kao jednim od mogućih rešenja. Hipotetičko nebesko telo koje je uzrokovalo perturbacije merkurove orbite nazvano je Vulkanom. Ipak postojanje tog nebeskog tela nikada nije dokazano.

Apsidna precesija Merkura ima vrednost od 5.600 lučnih sekundi (1,5556°), u odnosu na jedan vek na Zemlji, ili 574,10±0,65 lučnih sekundi po jednom zemaljskom veku. Prema pravilima klasične mehanike ta odstupanja su preračunata na 1,5436°. Pojavom Ajnštajnove Opšte teorije relativnosti pronađeno je objašnjenje za ova mala odstupanja. Na osnovu OTR-a utvrđeno je da su ta odstupanja svega 42,98 lučnih sekundi na svakih 100 godina. Slična odstupanja zabeležena su i kod drugih planeta — Venera 8,62; Zemlja 3,84; Mars 1,35 i asteroid 1566 Ikar sa 10,05 lučnih sekundi.

Istraživanja Merkura 

Prividna magnituda Merkura varira u vrednostima između -2,6 (što je nešto sjajnije u odnosu na najsjajniju zvezdu Sirijus) i +5,7 (što je u teorijskim granicama vidljivosti golim okom). Ekstremne vrednosti se javljaju kada je Merkur u blizini Sunca na horizontu. Upravo njegova blizina Suncu je i najveći problem kod posmatranja sa Zemlje, pošto je u najvećem delu dana zaklonjen sunčevim sjajem. Detaljnije proučavanje Merkura metodom posmatranja sa Zemlje moguće je jedino tokom svitanja i sumraka. Merkur je moguće posmatrati tokom potpunog pomračenja Sunca, kao što je slučaj sa mnogim drugim planetama i zvezdama.

Gledano sa Zemlje, Merkur kao i Venera i Mesec, prolazi kroz različite periode mena. U fazi punog i mladog Merkura nije vidljiv sa Zemlje jer se nalazi u konjunktivnim fazama. Kada je u fazi punog Merkura tada je, tehnički gledano najsjajniji, iako je u toj fazi na najvećoj udaljenosti od Zemlje (ali tu razliku anulira fenomen zvan Zeligerov efekat).

Parktična posmatranja Merkura sa Zemlje u fazi njegovog najvećeg sjaja (za vreme pune faze) su gotovo nemoguća zbog ekstremne blizine sunčevog diska. Najoptimalniji uslovi za posmatranje javljaju se u fazama prve i poslednje četvrti, iako je njegov sjaj u tim fazama znatno slabiji. Prva i poslednja faza poklapaju se sa najvećim elongacionim uglovima, kako na istoku tako i na zapadu (u odnosu na sunčev disk na nebu). U tim fazama Merkur se nalazi na ugaonom rastojanju od Sunca od 17,9° (u fazi perihela) do 27,8° (u fazi afela). Tokom najveće elongacije na zapadu Merkur je najsjajniji pre izlaska Sunca, odnosno neposredno posle zalaska Sunca u istočnoj fazi elongacije.

Najpovoljnije tačke na Zemlji za posmatranje Merkura nalaze se u tropskim i subtropskim područjima, pošto na tim geografskim širinama u određenom periodu godine ekliptika preseca horizont pod oštrim uglom. Najpovoljnija pozicija za posmatranje Merkura na tamnom nebu je kada se on nalazi pod uglom od 10° iznad horizonta. To se dešava kada se Merkur na horizontu nalazi gotovo vertikalno iznad Sunca za vreme njegove maksimalne elongacije u odnosu na Sunce od 28°, odnosno kada je Sunce na horizontu pod uglom od 18°.

Na umerenim geografskim širinama Merkur je mnogo vidljiviji sa južne, nego sa severne hemisfere. To se dešava zbog toga što su makismalne elongacije Merkura zapadno od sunčevog diska u periodu rane jeseni na južnoj hemisferi, dok su maksimalne istočne elongacije tokom kasne zime na istoj hemisferi. U oba navedena slučaja ugao Merkurove orbite i ekliptike je najveći, što mu omogućava pojavljivanje na noćnom nebu tih područja nekoliko sati pre izlaska Sunca, odnosno zadržavanje na istom do nekoliko sati po zalasku.

Merkur u drevnoj astronomiji 

Najstariji zapisani podaci o Merkuru pronađeni su na glinenim pločicama Mul. Apin i veruje se da su nastali u drevnoj Asiriji negde u 14. veku pre nove ere. Planeta Merkur je na tim pločicama označavana piktogramom koji je transkribovan kao Udu.Idim.Gu\u4.Ud, što bi u bukvalnom prevodu imalo značenje „skačuća planeta“.  Prvi Vavilonski pisani podaci o ovom nebeskom telu datiraju iz 10. veka pre nove ere, i u njima se planeta Merkur označava imenom Nabu, odnosno imenom vrhovnog glasnika bogova u lokalnoj mitologiji.

Hesiodovi savremenici u antičkoj Grčkoj su ovu planetu poznavali pod imenima Στίλβων (stilvon — „blistavo“) i Ἑρμάων ('ermaon). Nešto kasnije Merkur je u grčkim izvorima označav dvojnim imenom, kao Apolon kada se pojavljivao na nebu u svitanje i Hermes, kada je bio vidljiv u sumrak. Sve do 4. veka pre nove ere grčki astronomi su smatrali da je reč o dva zasebna nebeska tela, pa zbog toga i dva posebna imena. Kasnije je ovo nebesko telo označavano po bogu Hermesu (u novogrčkom jeziku etnonim Ἑρμής se izgovara kao Ermis). I u rimskoj astronomiji Merkur je ime dobio po glasniku lokalnih božanstava Merkuru (), upravo zbog činjenice da se ovo nebesko telo preko horizonta kreće brzinama mnogo većim nego ostale planete i zvezde. Astronomski simbol Merkura je stilizovana verzija Hermesovog kaduceja ☿.

Helenski astronom i matematičar Klaudije Ptolemej u svom kapitalnom Velikom zborniku astronomije pominjao je mogućnost prelaska manjih nebeskih dela preko sunčevog diska, ali nije pisao o njihovom postojanju.

U drevnoj Kini planeta Merkur je bila poznata pod imenom Čeng Sing () ili u približnom prevodu kao „jednosatna zvezda“ i u astronomskom smislu izjednačavao se geografskim pravcem severa i fazom vode u filozofiji pet elemenata vusinga. I danas u Kini, Koreji, Japanu i Vijetnamu planeta Merkur ima značenje „vodene planete“, što je u skladu sa drevnom filozofijom. U Hinduizmu Merkur se izjednačava sa božanstvom Budha, zaštitnikom trgovine i trgovaca kojem je posvećena svaka sreda. U germanskoj mitologiji izjednačavao se sa božanstvom Odinom (ili Vodenom). U majanskoj civilizaciji Merkur je predstavljan u liku 4 sove koje su bile glasnice zagrobnog sveta.

Drevna konekcija Merkura sa trećim danom u nedelji, sredom i danas je vidljiva u imenima za taj dan u mnogim savremenim romanskim jezicima — francuski mercredi, španski miércoles ili rumunski miercuri.

U drevnim indijskim astronomskim spisima Surja Sidanta iz 5. veka postoji i astronomski spis u kom se nalaze izračunate i dimenzije tada poznatih planeta, i gde je vrednost prečnika Merkura 4.841 km, što je za svega 41 km (greška manje od 1%) manje od stvarnog dijametra (4.880 km).

U srednjovekovnoj islamskoj astronomiji velika pažnja se posvećivala položaju planeta i njihovim kretanjima. Tako je Al-Andalužanski astronom Al Zarkali u 11. veku opisivao „geocentričnu“ orbitu Merkura kao ovalnu i ekscentričnu. Ibn Baddža je u 12. veku uočio postojanje „dve tamne mrlje na površini Sunca“, a njegova otkrića su poslužila kao osnova za istraživanja u drevnoj Maragskoj opservatoriji gde je vek kasnije persijski astronom Al Širazi povezao te „tamne mrlje“ sa putanjama Merkura i Venere. Jedan od vodećih astronoma i matematičara indijske Keralske škole matematike i astronomije Nilakanta Somajadži je 1501. izradio delimično heliocentrični planetarni model po kojem se Merkur okretao oko Sunca (do sličnih zapažanja došao je i Tiho Brahe sredinom 16. veka).

Teleskopska osmatranja sa Zemlje 

Posmatranje površine Merkura sa površine Zemlje je dosta limitirano, kako zbog blizine Sunca, tako i zbog činjenice da je Zemlji okrenuta uvek ista strana te planete. Prva teleskopska osmatranja Merkura vršio je početkom 17. veka italijanski matematičar i astronom Galileo Galilej. Iako je svojim teleskopom utvrdio određene mene Venere, Galilej nije uočio istu osobinu kod Merkura zbog skromnih tehničkih mogućnosti njegovog teleskopa. Francuski astronom Pjer Gasendi je bio prvi koji je putem teleskopa potvrdio prelazak Merkura preko površine sunčevog diska 1631. godine. Gasendi je do tih rezultata došao sledeći matematičke proračune koje je ranije napravio Johan Kepler. Godine 1639. Đovani Cupi je pomoću teleskopa utvrdio postojanje sličnih orbitalnih faza Merkura kao kod Venere i Meseca, a dokazao je i činjenicu da se Merkur okreće oko Sunca.

Engleski astronom i lekar Džon Bevis je 28. maja 1737. posmatrajući iz Griničke opservatorije zabeležio jedan veoma redak fenomen okultacije Merkura i Venere koji se dešava jednom u nekoliko stotina godina. Sledeća okultacija Merkura Venerom desiće se tek 3. decembra 2133. godine.

Zbog blizine Sunca i velike brzine revolucije, proučavanje Merkura putem teleskopa sa Zemlje je znatno otežano i ograničeno, zbg čega je ova planeta još uvek jedna od najmanje poznatih i najslabije izučavanih, a često su bila prisutna i nerealna i pogrešna zapažanja. Tako je nemački astronom Johan Jeronimus Šreter posmatrajući površinu Merkura 1800. tvrdio da je na površini te planete uočio i do 20 km visoke planine, dok je Fridrih Besel koristeći Šreterove mape pogrešno izračunao period rotacije na 24 sata i nagib aksijalne ravni od 70°. Tokom 1880-ih godina Đovani Skjapareli je napravio prve tačnije mape planete, ujedno tvrdeći da su usled uticaja plimskih sila sa Sunca i rotacija i revolucija identične i da traju 88 dana (sinhrona rotacija), te da je zbog istih Merkur uvek istom stranom okrenut ka Suncu (što je bilo pogrešno). Dalje radove na mapiranju površine Merkura nastavio je francuski astronom grčkog porekla Ežen Antoniadi, objavivši 1934. knjigu u kojoj su se nalazile i Skjaparelijeve mape, ali i njegova vlastita zapažanja. Najveći deo geoloških formacija na površini Merkura (registrovanih na osnovu različitog albeda) dobio je imena upravo na osnovu Antoniadijevih mapa.

U junu 1962. tim sovjetskih naučnika sa Instituta za radio inžinjering i elektroniku predvođen Vladimirom Koteljnikovim uspeo je da uhvati prvi radarski eho sa Merkura, čime je počela nova — radarska faza u istoriji proučavanja ove planete. Tri godine kasnije je američki tim istraživača uz pomoć 300 metara širokog radio teleskopa Aresibo utvrdio je rotacioni period Merkura od 59 dana. Kako je ranije bilo rašireno mišljenje da Merkur ima sinhronizovanu rotaciju, rezultati radio-istraživanja su predstavljali veliko iznenađenje. Merenja su takođe potvrdila da su vrednosti temperatura na „tamnom delu planete“ znatno više nego što se to ranije mislilo, što je dovelo do konačnog odbacivanja teorije sinhronizovane rotacije. Novi rezultati su objašnjavani eventualnim postojanjem jakih vetrova na površini Merkura koji su uticali na distribuciju toplote u tamnom delu planete.

Italijanski astronom Đuzepe Kolombo prvi je utvrdio odnos između rotacije i revolucije Merkura u rezonanciji 3:2, što je praktično potvrdila i sonda Mariner 10, čime su dokazane i Skjaparelijeve i Antonijadisove tvrdnje.

Posmatranja putem radio-teleskopa uz pomoć tehnologije interferometrije u mikrotalasnim dužinama omogućio je astronomima da eliminišu efekte sunčeve radijacije i da utvrde nove detalje o fizičkim i hemijskim karakteristikama površinskog sloja zemljišta Merkura do dubina od nekoliko metara.

najveći deo površine Merkura je mapiran uz pomoć teleskopa Aresibo (rezolucije 5 km), uključujući i zalihe vodenog leda u kraterima na polarnim predelima.

Istraživanja putem svemirskih misija 

Istraživanje Merkura putem slanja svemirskih sondi u pravcu orbite ove planete predstavlja veliki tehnički izazov za inženjere, kako zbog blizine Suncu, tako i zbog velike orbitalne brzine od čak 48 km/sek, što je mnogo brže od orbitalne brzine Zemlje (30 km/sek). Tokom putovanja ka orbiti Merkura svaka od sondi mora da se tokom puta od preko 91 milion kilometara bori i sa snažnim gravitacionim silama Sunca koje sa svakim pređenim kilometrom ka Merkuru postaju sve intenzivnije. Svaka od letelica mora konstantno da povećava brzinu (Δv) da bi uspešno prešla iz jedne u drugu orbitu (Hohmanov transfer orbita).

Potencijalna energija oslobođena pomeranjem na dole sunčeve potencijalne jame prelazi u kinetičku energiju što zahteva novo veliko ubrzanje delta-ni. Da bi letelica bezbedno ušla u orbitu Merkura potrebno je da u potpunosti koristi raketne motore. Aerokočenje je neupotrebljivo zbog nepostojanja značajnije atmosfere. Za eventualno putovanje na Merkur potrebno je znatno više raketnog goriva nego što bi hipotetičkoj letelici trebalo da ostvari brzinu oslobađanja iz celog Sunčevog sistema (Merkur ima vrednosti druge kosmičke brzine od 4,3 km/sek). Samim tim ekspedicije ka Merkuru su veoma skupe i do sada su izvršene samo dve: Mariner 10 u periodu 1974/75. i MESSENGER.

Jeftinija alternativa motorima sa raketnim gorivom je verzija letelica sa solarnim jedrima koje bi tokom leta koristile energiju sunčevog zračenja.

Mariner 10 

Prva svemirska sonda koja je upućena ka orbiti Merkura bila je sonda Mariner 10 agencije NASA, koja je lansirana 3. novembra 1973. sa kosmodroma Kejp Kanaveral na Floridi. Mariner 10 je bio prvi satelit koji je koristio principe gravitacione praćke. Gravitaciona sila planete Venere iskorišćena je kako bi se efikasnije stiglo do orbite planete Merkur. Mariner 10 je takođe koristio pritisak sunčevog zračenja na solarnim panelima i velikoj paraboličnoj anteni da bi promenio visinu orbite. Ujedno bila je to i prva svemirska misija koja je istraživala dve planete (pored Merkura i Veneru). Sonda Mariner 10 je napravila prve krupne kadrove površine Merkura i složene strukture njegove površine. Sonda je oko Merkura imala 10 orbitalnih perioda i kako je svaki put bila okrenuta istoj strani planete napravljeni su detaljni snimci tek 45% površine planete.

Nepuna dva dana pre ulaska u orbitu Merkura, 27. marta 1974. godine, instrumenti na sondi su počeli da van svakih očekivanja beleže velike vrednosti ultraljubičastog zračenja. U početku se mislilo da je zračenje posledica postojanja prirodnog satelita u orbiti Merkura, da bi se kasnije pretpostavilo da to zračenje verovatno vodi poreklo iz sazvežđa Pehara.

Sonda Mariner 10 je tokom svoje misije tri puta letela veoma nisko u orbiti oko Merkura (najniža visina je bila na svega 327 km iznad površine planete). Već tokom prvog preleta instrumenti su registrovali postojanje jakog magnetnog polja koje je detaljnije proučeno tokom trećeg preleta. Tada je utvrđeno da je magnetno polje Merkura dosta slično onome oko Zemlje, i da štiti planetu od jakih solarnih vetrova.

Svega 8 dana po okončanju poslednjeg planiranog preleta 24. marta 1975. godine nestalo je goriva koje je pokretalo letelicu i bilo je nemoguće održavati letelicu u precizno definisanoj orbiti, te je u tom trenutku letelici poslata komanda da isključi svoj signal i prestane sa slanjem podataka ka Zemlji. Pretpostavlja se da je sonda Mariner 10 ostala u orbiti oko Sunca i da svakih nekoliko meseci prolazi u blizini Merkura. Pretpostavlja se i da je većina uređaja na njoj uništena usled delovanja sunčevog zračenja.

Sonda MESSENGER 
Druga istraživačka sonda ka Merkuru pod imenom MESSENGER (u prevodu sa engleskog glasnik) lansirana je 3. avgusta 2004. godine sa kosmodroma Kejp Kanaveral na Floridi. Cela misija je organizovana pod pokroviteljstvo Američke svemirske agencije, uz tehničku pomoć Laboratorije za primenjenu fiziku iz Hauarda u Merilendu, a sam proces lansiranja obavljen je uz pomoć raketnog nosača Delta II.

Osnovni zadatak misije je da iz orbite Merkura vrši snimanja i merenja fizičkih i hemijskih karakteristika planete u 6 osnovnih zadataka: proučavanje geološke istorije planete i uzroke visoke gustine, strukture jezgra, poreklo magnetnog polja, postojanje vodenog leda na polovima i karakteristike egzosfere (prevashodno se bazirajući na njen nastanak). Sonda je opremljena moćnim spektrometrima čiji je cilj detaljnije proučavanje sastava i gustine kore, te magnetometrima koji precizno mere brzine naelektrisanih čestica u magnetnom polju. Kamere visoke rezolucije omogućile su detaljno snimanje površine planete.

Nakon lansiranja sonda je oko godinu dana provela u orbiti oko Zemlje koju je konačno napustila 12. decembra 2005. godine zaputivši se u pravcu Venerine orbite. Boravak u zemljinoj orbiti iskorišćen je ujedno i za testiranje mernih uređaja na sondi i za probna snimanja. U orbitu oko Venere sonda je ušla u oktobru 2006. godine, a tokom juna 2007. napravila je drugi prelet oko ove planete, da bi potom krenula ka orbiti Merkura. U Merkurovu orbitu sonda je prvi put ušla 14. januara 2008. (a potom i 6. oktobra iste godine i 29. septembra 2009. godine koristeći gravitacioni manevar). Potom je sonda započela jednogodišnje orbitalno snimanje površine planete koje je započelo 18. marta 2011. godine, a prvi snimci površine planete napravljeni su već 29. marta. Prva faza snimanja završena je do sredine marta 2012. prikupljanjem oko 100.000 snimaka. Konačno snimanje celokupne površine planete okončano je tokom marta 2013. Planirano je da sledeća istraživačka misija bude okončana do marta 2015. godine.

Tokom boravka u orbiti oko Merkura, merni instrumenti sonde MESSENGER utvrdili su postojanje vodene pare u egzosferi, kao i postojanje vodenog leda na severnom polu planete.

Misija BepiColombo 
BepiColombo}{napomena|Misija BepiColombo dobila je ime u čast italijanskog matematičara i naučnika Đuzepea Bepija Kolomba (1920—1984), profesora na Univerzitetu u Padovi koji je prvi praktično upotrebio tehniku gravitacionog manevra tokom misije Mariner 10.}} je planirana zajednička misija za istraživanje Merkura u organizaciji Evropske svemirske agencije i Japanske agencije za istraživanje svemira čije lansiranje je planirano za 9. jul 2016. godine, raketom Arijana 5 sa kosmodroma u Francuskoj Gijani.

Planirano je da misija sadrži dva satelita koji će biti zajednički lansirani ka orbiti oko Merkura (planetarni orbiter i magnetosferni orbiter) sa osnovnim zadacima u proučavanju magnetnog polja i magnetosfere Merkura, te površine i unutrašnje građe. Letelica bi po lansiranju trebala da izvrši jedan prolazak pored Zemlje, dva pored Venere i čak pet pored Merkura, pre nego što konačno uđe u orbitu oko ove planete početkom januara 2024. godine. Po ulasku u orbitu planirano je odvajanje dva pomenuta satelita i početak njihovih separatnih istraživanja. Istraživanja u orbiti oko Merkura trebala bi da traju najmanje godinu dana (365 zemaljskih dana).

Vidi još 
 Sunčev sistem
 Terestrička planeta

Napomene

Reference

Literatura

Spoljašnje veze 

 Atlas Merkura - NASA
 Činjenice o Merkuru - NASA
 'BepiColombo', ESA misija Merkur
 Messenger, NASA misija Merkur
 SolarViews.com - Merkur
 Lenta.ru – Objavljeni novi snimci Merkura

 
Planete u Sunčevom sistemu