alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Fuji Television

je japanska televizijska mreža sa sjedištem u Odaibi, Minato-ku, Tokyo u Japanu. Poznata je kao  iliCX. Predstavlja glavnu TV stanicu za Fuji News Network (FNN) i  iliFNS. Povezana je s Nippon Broadcasting System, Inc.

Eksterni linkovi 
 Službena stranica (japanski)
 Stranica korporacije (engleski) *Gallery Tokyo Fuji Television Gallery

TV-stanice u Japanu
Shinjuku, Tokijo

je jedna od 23 specijalne četvrti Tokya u Japanu. To je glavno komercijalno i upravno središre, u kome se nalazi najprometnija željeznička stanica na svijetu (Stanica Shinjuku) i Zgrada tokijske metropolitanske uprave, administrativno središte Metropolisa Tokyo. Područje oko Stanice Shinjuku je dom velikog broja robnih kuća, prodavaonica specijalne elektronske opreme i kamera, kino-dvorana, restorana i barova. Tu se nalaze i mnogi međunarodni hoteli.

Godine 2008. se procijenilo da četvrt ima 312.418 stanovnika i gustoću od 17.140 stanovnika na km². Ukupna površina je 18,23 km².

Shinjuku od svih tokijskih zajednica ima najveći broj registriranih stranih državljana. Dana 1.10. 2005 u Shinjukuu je bilo registirano 29.353 osoba iz 107 država. Najveći broj je iz Koreja (uključujući Sjevernu i Južnu), Kine, Franciske, Mjanmara i Filipina.

Vanjski linkovi 

 Shinjuku official website  in Japanese
 Shinjuku official website  in English
 Shinjuku Guide @ Picturetokyo.com Information & Gallery
  Shinjuku Restaurant Guide in English.

 [http://www.tokyonodoko.com/Train%20line%20pages/yamanote%20line%20inner%20loop/Shinjuku.html  Shinjuku restaurant guide in English.

Tokio
Odaiba

Odaiba (お台場, ) (nekad poznat kao Daiba a ponekad i kao Tokyo Teleport Town) je veliki umjetni otok u Tokijskom zaljevu u Japanu. Administrativno pripada četvrtma Minato, Koto i Shinagawa.

Eksterni linkovi 

 Budget guide to Odaiba
 Odaiba Decks
 Odaiba Travel Guide @ Picturetokyo.com Information and Gallery

Tokio
Otoci u Japanu
Minato, Tokijo

je jedna od 23 specijalne četvrti Tokyja u Japanu. Godine 2005. procijenjeno je da ima 175.467 stanovnika i gustoću od 8627 osoba na km². Ukupna površina iznosi 20.34 km².

U Minatou se nalazi 49 ambasada. Tu su sjedišta raznih kompanija, uključujući Animax, Dentsu, Fuji Xerox, Mitsubishi Heavy Industries, Ltd. i Mitsubishi Motors Corporation, Morinaga & Co., Ltd. i Morinaga Milk Industry Co,. Ltd., NEC Corporation, Nippon Television, Sony, Toshiba i Vodafone (Japan).

Izvori

Eksterni linkovi 

 Minato City official website  in English

Tokio
Radioaktivna kontaminacija

Radioaktivna kontaminacija je nekontrolirana distribucija radioaktivnog materijala u okolinu.

V. također 
 Radioaktivni otpad
 Popis nuklearnih nesreća
 Ionizirajuća radijacija
 Trovanje radijacijom
 Nesreća kriticiteta
 Radijacijska biologija
 Nesreća u Černobilu
 Radiofobija
 Pozadinska radijacija
 Atol Rongelap

Nuklearna tehnologija
Radiobiologija
Nuklearni incident

Nuklearni ili radiološki incident je u najširem naziv za svaku vrst nesreće koja se tiče nuklearnih uređaja ili radioaktivnog materijala.

Takvi incidenti se najčešće dijele na nuklearne i radiološke ovisno o tome da li je njima zahvaćen nuklearni uređaj, odnosno da li je u pitanju tek nekontrolirana distribucija radiološkog materijala.

Nuklearni incidenti 
 Černobilska katastrofa
 Incident na Otoku Tri Milje
 Nuklearni incident u Vinči

Eksterni linkovi 

 Schema-root.org: Nuclear Power Accidents  2 topics, both with a current news feed
 US Nuclear Regulatory Commission (NRC) website with search function and electronic public reading room
 International Atomic Energy Agency website with extensive online library
 Canada's Nuclear Safety Commission (CNSC) 
 Concerned Citizens for Nuclear Safety Detailed articles on nuclear watchdog activities in the US
 World Nuclear Association: Radiation Doses  Background on ionizing radiation and doses
 Canadian Centre for Occupational Health & Safety More information on radiation units and doses.
 Radiological Incidents Database Extensive, well-referenced list of radiological incidents
 A Review of Criticality Accidents (Los Alamos report, 2000 edition — PDF)
 Nuclear Files.org  List of nuclear accidents
 Annotated bibliography of military and civilian nuclear accidents from the Alsos Digital Library 
 Critical Hour: Three Mile Island, The Nuclear Legacy, And National Security Online book by Albert J. Fritsch, Arthur H. Purcell, and Mary Byrd Davis (2005). Updated edition June 2006

 
Nesreće
Katastrofe
Nesreće
Sestra Nirmala

Sestra Nirmala (rođena 1934.) naslijedila je Majku Terezu kao predstojnica Misionarki milosrđa u martu 1997.

Rođena je kao Nirmala Joshi u porodici brahmina godine 1934. u Ranchiju u istočnom Biharu, dijelu Indije gdje su joj roditelji bili doselili iz Nepala. Sestra Nirmala je kći oficira Indijske vojske rodom iz Nepala.

Obrazovali su je kršćanski misionari u istočnom indijskom gradu Patna, ali je ostala hinduistica sve do dobi od 24 godine kada je doznala o djelovanju Majke Tereze te se preobratila na katoličanstvo.

Sestra Nirmala ima magisterij političkih nauka sa indijskog univerziteta isto kao i obrazovanje za pravnika. Bila je jedna od prvih redovnica kojima je povjerena strana misija, i to u centralnoameričkoj Panami. Kasnije je vodila misije u Evropi i Washingtonu u SAD, prije nego što je odabrana da naslijedi Majku Terezu. Bila je smještena u indijsku Calcuttu, kao čelnica Kontemplativnog krila Reda, gdje redovnice posvećuju život meditaciji.

Izvori 
 http://www.judithcorsino.com

Vanjski linkovi 
 Time: MOTHER TERESA: Filling the Big Sandals
 
 
 

Rimokatolički redovnici‎
Biografije, Indija
Nacionalni narodni kongres

Nacionalni narodni kongres (), skraćeno NNK (), je najviše zakonodavno tijelo Narodne Republike Kine. Iako se članstvo u NNK još uvijek najviše određuje od strane Komunističke partije Kine, od ranih 1990-ih je počeo biti nešto više od simboličke ali nemoćnog stroja za dizanje ruku,te postao forum za rješavanje sporova između različitih dijelova Partije i naroda. Međutim, i danas je velika rijetkost da NNK odbija izglasati bilo koji prijedlog koji mu se podnese na razmatranje.

Eksterni linkovi 

 Službena stranica (kineski)

Parlamenti
Chongqing

Chongqing čita se Čungking (kineski: 重庆), je administrativni centar istoimene kineske općine sa vlastitom upravom (status provincije) od 28 846 170 stanovnika (prema procjeni iz 2010.).

Geografske karakteristike 
Chongqing leži na ušću rijeka Jialing i Jangce, udaljen 2 250 km od mora, ali je i pored toga velika luka, prometno čvorište i industrijski centar tog dijela zemlje 

Chongqing je najveća i najmnogoljudnija od četiri općine sa statusom provincije u Narodnoj Republici Kini, odnosno jedina u slabije nastanjenoj zapadnoj polovici države. 

Urbano područje užeg Chongqinga uključuje distrikt Yuzhong (渝中区, ili "Centralni distrikt Chongqinga"), najnaseljeniji distrikt, gdje su smješteni upravni uredi. Ostali distrikti su Nan'an (南岸区, ili "Distrikt kužne obale") Jiangbei (江北区, ili "Distrikt sjeverno od rijeke"), Shapingba (沙坪坝区), Jiulongpo (九龙坡区) i Dadukou (大渡口区).

Historija 
Prvi put se spominje kao prijestolnica Države Ba koju je 316. pne. zauzela Država Qin. Grad je bio važna točka na jednoj od trasa Puta svile, te se vrlo rano profilirao kao značajno trgovačko središte.
Tokom historije je više puta mijenjao ime, današnje ime dobio je 1189. za vrijeme dinastije Sung. Grad je bio prijestolnica kratkotrajnog Kraljevstva Daxia krajem 14. vijeka, i ponovno 1621. je za vrijeme kratkotrajnog Kraljevstva Daliang u vrijeme Dinastije Ming.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata i japanske agresije na Kinu Chongqing je postao privremeni glavni grad i sjedište vlade generala Chiang Kai-sheka. Istovremeno su u grad preseljene i mnoge strateške tvornice iz ostalih dijelova Kine, te je tako postao jaki industrijski centar. Ali je zbog tog i pretrpio teška japanska bombardiranja. 
Sve do 1997. imao status provincijskog grada unutar Provincije Provincije, nakon te godine počeo je vrtoglavo rasti pa je dobio status gradske provincije. Njegov rast se ubrzao nakon izgradnje Brane Tri kanjona (1993. - 2008.) na rijeci Jangce zbog koje se moralo preseliti nekoliko milijuna stanovnika.

Izvori

Vanjske veze 
 Chongqing na portalu Encyclopædia Britannica 
 Službene stranice grada 

Gradovi u Kini
Vikiprojekat geografija/Naselja u Kini
Sichuan

Sichuan, čita se Sičuan ili Sečuan (kineski: 四川省), je jedna od 23 kineske pokrajine na jugozapadu zemlje.

Geografija 
Pokrajina Sichuan ima površinu od 485.000 km² i 87,250.000 stanovnika (po podacima iz 2010.) Glavni grad Sichuana je Chengdu.

Vanjske veze 

 Službene stranice Provincije Sichuan  
 Velika karta Sichuana 
 Li Bai Museum  at Zhongba Town of northern Jiangyou County

 
Pokrajine Kine
Jerry Siginrok

Jerry Siginrok je bio komandant Obrambenih snaga Papue Nove Gvineje za vrijeme afere Sandline početkom 1997. godine.

Kada je Siginrok bio u službenom posjetu Filipinima, iz novina The Australian saznao je da je vlada Sir Juliusa Chana van njegovog znanja odlučila angažirati vojne plaćenike na čelu s bivšim britanskim pukovnikom Timom Spicerom i firmom Sandline International kako bi vojnim putem riješila krizu izazvanu secesionističkom gerilom na otoku Bugenvilu. Siginrok je bio bijesan zbog toga te isplanirao Operaciju Rausim Kwik, čiji je cilj bilo hapšenje plaćenika. Nakon što su njegovi vojnici to izveli 16. 3. 1997. zauzeo je radio-stanicu u Port Moresbyju, Chana javno optužio za korupciju i zatražio da podnese ostavku.

Chan je odbio dati ostavku te smijenio Siginroka, koji je to prihvatio u nastojanju da izbjegne krvoproliće, odnosno sukob s policijom koja je još uvijek bila vjerna vladi. Međutim, njegov čin je potakao izljeve ogorčenja prema vladi te je Chan nakon nekoliko dana bio prisiljen dati ostavku, a njegovi nasljednici započeti pregovore kojima je sukob na Bouganvilleu okončan mirnim putem.

Jerry Siginrok danas vodi zaštitarsku i taksi tvrtku u Port Moresbyju.

Biografije, Papua Nova Gvineja
Vojnici
Tim Spicer

Tim Spicer je bivši potpukovnik britanske Škotske garde i generalni direktor (CEO) privatne sigurnosne kompanije (PSC) Aegis Defence Services. On je veteran falklandskog rata, a služio je i kao pripadnik Britanske vojske u Sjevernoj Irskoj. Bivši je uposlenik Sandline Internationala, privatne vojne kompanije (PMC) koja je prestala s radom u aprilu 2004.

Tim Spicer je godine 1992. branio svoje vojnike optužene da su, neopravdano koristivši oružje, ubili katoličkog mladića Petera McBridea. Krajem 1990-ih je bio predmetom istrage za kršenje embarga na oružje u Sijera Leoneu, a njegov kontroverzni angažman od strane Papue Nove Gvineje je početkom 1997. doveo do afere Sandline.

Potpukovnik Tim Spicer je objavio vlastitu autobiografiju pod nazivom An Unorthodox Soldier .

Spicer, Tim
Sandline International

Sandline International je bila privatna vojna kompanija sa sjedištem u Londonu. Osnovana je 1990-ih, a potencijalnim klijentima je, prema vlastitim riječima, nudila vojnu obuku, "operativnu podršku", obavještajne i propagandne usluge.

Sandline International je godine 1997. od strane Sir Juliusa Chana, premijera Papue Nove Gvineje, unajmljena za gušenje pobune na otoku Bougainville, što je dovelo do tzv. afere Sandline. Godinu dana kasnije ista tvrtka je sudjelovala u građanskom ratu u Sijera Leoneu, odnosno pokušaju da se svrgnuti predsjednik Ahmad Tejan Kabbah vrati na vlast. Godine 2003. ih se povezivalo s krizom u Liberiji, odnosno pokušajem svrgavanja Charlesa Taylora.

U aprilu 2004. kompanija je prestala s radom, navodeći kao razlog "odsutstvo podrške od strane vlada".

Većina osoblja je danas uposlena u tvrtki Aegies Defence Services.

Djelatnost tvrtke je 2000. godine opisana u autobiografskog knjizi njenog osnivača Tima Spicera An Unorthodox Soldier.

Vanjske veze 
 Sandline International 
 
 

Nastanci 1990-ih
Prestanci 2004.
Bivše britanske kompanije
Vojne kompanije
Antonov An-24

Antonov An-24 (NATO kodno ime: "Coke") je turboelisni dvomotorni transportni avion sa 44 sjedala proizvođen u Sovjetskom Savezu (današnjoj Ukrajini) od strane Antonovljevog biroa za dizajn. Prvi put je poletio godine 1960. Sagrađeno je preko 1.000 primjeraka, a preko 880 je još uvijek u službi u svijetu, uglavnom u zemljama ZND-u i Africi. U augustu 2006. preko 448 aparata tipa Antonov An-24 se koristi od strane civilnih zrakoplovnih tvrtki.

Napravljen je s namjerom da zamijeni veteranski elisni transportni avion Il-14 na kratkim i srdnjim prugama. Dizajn aviona je optimiziran za korištenje grubih pista i nepripremljenih aerodroma u udaljenim lokacijama. Visoka krila štite motore i elise od komadića tla, a odnos snage i težine je veći nego kod mnogih sličnih aparata. Motor je grub i ne traži sofisticiranu zemaljsku opremu za održavanje. 

Kineska Xian Aircraft Manufacturing Company pravi kopije An-24 pod nazivom Yunshuji Y-7. Proizvodnja se u Kini nastavlja, iako je u Ukrajini završila još 1978 godine.

Izvori 

Sovjetski avioni
Putnički avioni
Avioni 1960-ih
Antonov
Tara Lipinski

Tara Kristen Lipinski (rođena 10.6. 1982. u Philadelphiji) je američka klizačica i slavna ličnosti. U dobi od 15 godina je osvojila olimpijsku zlatnu medalju u umjetničkom klizanju na Zimskoj olimpijadi 1998. godine, te je do današnjih dana najmlađi olimpijski pobjednik u historiji zimskih olimpijada.

Izvori

Vanjski linkovi 
 Tara Lipinski’s Website 
 TaraRulz.com
 Tara's U.S. Olympic Team bio ... with notes, quotes, photos
 

Olimpijski pobjednici
Onesikrit

Onesikrit iz Astipaleje (grč. Ὀνησίκριτος; Astipaleja je verovatno bio gradić na ostrvu Egini) bio je antički grčki istoriograf i pripadnik kiničkog pravca u antičkoj filozofiji, učenik Diogena iz Sinope i vrhovni krmanoš u mornarici Aleksandra Velikog. Tokom plovidbe 325–324. godine stare ere bio je jedan od oficira podređenih Nearhu sa Krita, koji je u svom spisu O plovidbi duž indijske i persijske obale opisao njihova međusobna razmimoilaženja i razmirice. Onesikrit je kasnije napisao jedan, danas izgubljeni, enkomijski spis o Aleksandru Velikom, za koji se pričalo da uglavnom daje sasvim fiktivne podatke, i za koji je kao uzor možda poslužila Ksenofontova Kirupedija. Fragmenti koji su sačuvani odnose se na Indiju, posebno na brahmansku filozofiju i na Muzikanovo kraljevstvo, koje je Onesikrit opisao kao egalitarnu utopiju. Onesikrit je prvi antički pisac koji je opisao Cejlon, a njegov opis Indijskog okeana poklapa se sa opisom koji je ostavio Nearh, a možda je poslužio i kao uzor za Nearhov opis.

Eksterni linkovi 
 Diogène Laërce (na francuskom)
 Analyse des descriptions d'Onésicrite (na francuskom)

Starogrčki pisci
Antički filozofi
Bion iz Boristena

Bion iz Boristena (grč. Βίων ὁ Βορυσθενίτης, oko 335–oko 245. god. st. e.) bio je antički grčki filozof, rođen u gradu Boristenu (danas Kudak) smeštenom na reci Dnjepru, koju su Heleni u antici takođe nazivali Boristenom, blizu Olbije u Skitiji.

Podaci koje je o vlastitom životu napisao sam Bion, a koje nam prenosi Diogen Laertije u delu Životi i mišljenja znamenitih filozofa (IV, 46–47), ostaju problematični. Nije pouzdana priča o niskom poreklu njegove majke, koja je navodno bila bivša prostitutka, i njegovog oca, koji je navodno bio prodavac slane ribe. Priča o finansijskim prevarama njegovog oca i o prodaji samoga Biona u ropstvo nekom retoru takođe je sumnjiva, a možda je skovana po uzoru na navodne događaje iz života Diogena iz Sinope. 

Bion je došao u Atinu oko 315. godine stare ere i, premda ga Diogen Laertije svrstava među akademičare (IV, 46–58), verovatno se družio istovremeno s akademičarem Kseonkratom iz Halkedona, kiničarem Kratesom iz Tebe, kirenjeninom Teodorom Ateistom i peripatetičarem Teofrastom. Kako je iz Atine pošao da luta po raznim grčkim polisima, držeći javna predavanja, to se najčešće ipak povezuje s kiničarima, za koje je ovakvo lutanje bilo naročito karakteristično. Ipak, za razliku od njih, čini se da je Bion za svoja predavanja primao novčanu nagradu. U starosti je postao svojevrsnim dvorskim filozofom makedonskoga kralja Antigona Gonate.

S kiničarima Biona vezuje njegovo teatralno ponašanje, zajedljiv humor na račun ljudskih mana i slabosti, retorika, književni stil, odbacivanje tradicionalnog obrazovanja, odbacivanje celokupne filozofije osim etike. S druge pak strane, u svojon etici Bion je većim delom sledio kirensku škola jer je prihvatao legitimno postojanje različitih društvenih i političkih uloga, uključujući i položaj i ulogu kraljeva, te jer je načelo "koristiti ono što je prisutno" tumačio tako da uključuje ne samo siromaštvo nego i bogatstvo ako dolazi samo. Njegovi kritičari u antici govorili su da je on "obukao filozofiju u šarenu odeću hetere", ali su ipak priznavali snagu i duhovitost njegovih spisa. Ti spisi, sastavljeni mešavinom ozbiljnog i smešnog tona i tematike, iz kojih Teles i Diogen Laertije donose znatne fragmente, snažno su uticali na razvoj dijatribe, uključujući dela Menipa iz Gadare, kao i na Lucilijeve i Horacijeve Satire.

Antički filozofi
Kerkid

Kerkid iz Megalopolisa (Κερκίδας ὁ Μεγαλοπολίτης, oko 290–oko 220. god. st. e.) bio je antički grčki pesnik, državnik i zakonodavac iz Megalopolisa u Arkadiji, od čijih je pesama sačuvano samo sedam manjih fragmenata.

Kerkid je sa Aratom iz Sikiona, vođom Ahajskog saveza, i kraljem Antigonom Dosonom pregovarao oko 226. god. st. e. o ujedinjavanju snaga Megalopolisa, Ahajskog saveza i Makedonije protiv spartanskog kralja Kleomena. Zatim je 222. god. st. e. predvodio odred od hiljadu megalopoljskih vojnika u bici kod Selasije. Nakon poraza Sparte sastavio je Megalopolisu novi ustav. Anegdote koje su nam se sačuvale iz antike svedoče o njegovoj ljubavi prema Homerovoj poeziji.

Pored jamba, Kerkid je pisao i melijambe, pesme koje imaju lirsku formu ali satirične elemente. Ovi melijambi imaju sadržinu etičkoga karaktera, govore o zabrinutosti za siromašne ljude, dovode u pitanje tradicionalne vrednosti i konvencionalne stavove te pokazuju nestrpljenje prema spekulativnoj misli – što su sve odlike koje su sasvim u skladu s Kerkidovom pripadnošću kiničkom pravcu u antičkoj filozofiji, na šta upućuje epitet "kiničar" (κυνικός), koji se uz njegovo ime nalazi u svim rukopisima. Fragmenti njegovih pesama ukazuju na sličan satirični duh koji je u svojim delima ispoljavao Menip iz Gadare, pa tako izjavljuje, na primer, da bi on promatračima neba (μετεωροσκόποι) prepustio rešavanje škaklivog pitanja o tome zašto se Kron nekim ljudima pokazao kao otac a drugima kao očuh.

Ipak, s obzirom na njegovu neumornu političku delatnost, stepen njegove pripadnosti kinicizmu ostaje problematičan. Njegove pesme su inovativne, pisane u dorskom dijalektu, prošaranom smelim neologizmima, ispunjene jakom izražajnošću i snažnim stihovima. U njima se sreću citati iz Homera i Euripida te aluzije na čitav niz najrazličitijih književnika, što pokazuje da u ovo aleksandrijsko doba grčke književnosti – kojem je Kerkid pripadao – Aleksandrija nikako nije držala monopol na znanje, prosvetu i književnost.

Kerkida spominju i citiraju Atenej i Stobej. Na samrti je navodno naredio da bude sahranjen zajedno s prvom i drugom knjigom Ilijade. Klaudije Elijan kaže da je Kerkid na samrti takođe izrazio nadu da će se nakon smrti sresti, od filozofa, sa Pitagorom, od istoričara sa Hekatejem, od muzičara s Olimpom, a od pesnika s Homerom – što sve ukazuje na to da se i sam bavio ovim oblastima. Izgleda da je ovaj Kerkid identičan s Kerkidom iz Arkadije za koga Demosten kaže da je među onim Grcima koji su, zahvaljujući vlastitom kukavičluku i korumpiranosti, dozvolili da Filip II Makedonski pokori njihove polise.

Starogrčki pisci
Antički filozofi
Starogrčke vojskovođe
Ramayana

Ramayana (Devanagari रामायण, fonetski Rāmāyaṇa) je indijski ep, nastao između 4.vijeka pne. i 2.vijeka nove ere. Sastoji se od 38000 stihova.

O djelu 
To je mit o spletki kojom je Rama, božanski junak i kralj, uklonjen s prijestolja, a njegova vjerna žena Sita oteta na Šri Lanku. Rama je utjelovljenje pravednosti i smatraju ga jednim od deset avatara (utjelovljenja) boga Višnua. Pojavilo se mišljenje da bogovi u svakom razdoblju šalju jednog avatara.

Značaj djela 
U narodnom hinduizmu priča o Rami ne sluša se samo od ranog djetinjstva, već postaje i osnova svakodnevnog života. Ramu se zaziva na početku svakog pothvata i zahvaljuje mu se poslije uspješno obavljenog posla. Njegova junačka djela postala su primjer za ugledanje i poticaj za ispravno ponašanje. Njegovo ime služi za utjehu ostarjelima i pjevaju ga na sahrani, dok se tijelo mrtvog čovjeka odnosi na spaljivanje. 

Ramina žena, Sita, postala je primjer vjerne žene, te su je veličali zbog vrlina ljubavi i odanosti.

Povezano 
 Mahabharata

Vanjske veze 
Originalni tekst (na sanskritu)
 रामायण (Devanagari version on Wikisource)

Prijevodi  
 Valmiki Ramayana translated by Ralph T. H. Griffith (1870-1874)
 Site with Valmiki Ramayana Text with Meaning (na sanskritu i engleskom)
 Ramayana by Tulsidas (na hindu i engleskom)
 Sundar Kanda Translated by Swami Satyananda, Devi Mandir (ISBN 1-877795-25-9) 
 The Ramayana as told by Lynne Jessup, illustrated by Ruth Glen Little (ISBN 1-928875-02-5)  

Online informacije
 Tulsi Ramayana text, its Gujarati translation alongwith glossary of Ramayana characters and its places  , 
 Fast Facts on the Ramayana 
 Abridged Ramayana and Mahabharata by R.C. Dutt (1899)
 Online Ramayana (Registration Required)
 NASA Shuttle image of Palk Strait Satellite Photo of the Ancient Bridge known presently as Rama's Bridge
 Clay Sanskrit Library  publishes classical Indian literature, including the Mahabharata and Ramayana, with facing-page text and translation. Also offers searchable corpus and downloadable materials.

Djela inspirirana Ramayanom
 Illustrated Ramayana contains paintings, sculptures, and other Indian art inspired by Ramayana.
 The Ramayana reliefs at Prambanan 
 Marathi lyrical representation of Ramayana by G D Madgulkar and Sudhir Phadke 
 Sita Sings the Blues - clips of a 21st century animated portrayal of the Ramayana from Sita's perspective
 Antiquus  An Epic Power Metal band from Canada, uses Ramayana themed Lyrics in their Debut album called "Ramayana".

Istraživački članci
 Effect of Ramayana on Various Cultures and Civilisations  - (pdf format)
 The storyboard of the RAMAYANA  - discusses adaptations in other nations

Sanskritski tekstovi
Hindu mitologija
Epovi
Kometa Hale-Bopp

Kometa Hale-Bopp (formalno označena kao C/1995 O1 je najvjerojatnije bila najpromatranija kometa dvadesetog vijeka, i jedna od najsjajnijih viđenih u posljednjih nekoliko decenija. Mogla se vidjeti golim okom rekordnih 18 mjeseca, dvaput duže od ranije rekorderke, Velike komete 1811. godine.

Hale-Bopp je otkrivena 23.7. 1995. na vrlo velikoj udaljenosti od Sunca, što je izazvalo velika očekivanja o njenom sjaju kada bude prišla blizu Sunca. Iako je sjaj kometa prilično teško prognozirati s nekom točnošću, Hale-Bopp je ispunila i nadmašila očekivanja u vezi svog sjaja kada je prošla perihel 1.4. 1997. Kometu su nazvalai Velika kometa godine 1997.

Prolaz Hale-Boppa je izazvao paniku vezanu uz komete kakva se nije bila vidjela decenijama. Glasine o tome da je kometu pratio vanzemaljski svemirski brod su stekle priličnu uvjerljivost te inspirirale masovno samoubojstvo pripadnika kulta Nebeska vrata.

Eksterni linkovi 

 Cometography.com: Comet Hale-Bopp
 NASA Hale-Bopp page 
 JPL Orbit Simulation (Accessed 2/7/06)
 Shadow and Substance.com: Static orbital diagram
 Comet Nucleus Animation 

Hale-Bopp
Bion

Kao ime, Bion se može odnositi na sledeće osobe:
 Bion iz Smirne (2. vek st. e.), poslednji veliki bukolski pesnik u grčkoj književnosti;
 Bion iz Boristena, grčki kinički filozof (oko 335–oko 245. god. st. e.);
 Wilfred Bion, britanski psihoanalitičar;
 Bion Barnett, osnivač Barnett banke na Floridi;
 Bion Tsang, svetski poznat čelista.
 Bion (Francuska), naselje
Tibar

Tibar (lat. Tiber, ital. Tevere), treća po dužini reka u Italiji sa 406 km, posle Poa i Adiđea, protiče kroz Rim u pravcu od planine Fumajolo do Tirenskog mora, u koje utiče sa dva rukavca: jedan koji prolazi kroz predgrađe Ostije na jugu, a drugi kroz Fijumićino na severu. Sliv Tibra je oko 18.000 km².

Ime 
Verovatno je ime Tibar pre-latinskog porekla, kao i rimski naziv Tibur (danas Tivoli). Priča se da se mitski kralj Tibernije, deveti od legendarnih kraljeva Alba longe, utopio u reci Albula, koja je potom nazvana Tibar. Ovaj mit možda može objasniti sećanje na raniji pre-indoevropski naziv reke, 'bele' od sedimenata. Legende kažu da su braća blizanci Romul i Rem ostavljeni na obali Tibra, gde ih je spasila vučica.

S druge strane, ako je etrursko lično ime Thefarie, nastao od imena reke, etrursko ime za Tibar bilo bi Thefar. Da li to znači "belo" nije poznato. Najsrodnija poznata etrurska reč je verovatno thafna, "pehar."

Istorija 
Tibar je bio važna trgovačka reka od vremena Punskih ratova, kada je luka Ostija postala ključna pomorska baza. Kada je luka Ostije zatrpana muljem, krajem prvog veka izgrađen je novi put, via Portuensis, koji je povezivao Rim s novom lukom, Fiumićino.

U Tibar se uliva rimska rečica Anio, a na njemu se nalazi ostrvo (Isola Tiberina) u centru Rima, između Trastevere i antičkog centra. Gaz na ostrvu je verovatno najstarija naseobina u gradu. Legenda kaže da je majka Romula i Rema, Rea Silvija, vestalska devica, naterana da se utopi u reci Tibar. Tibar se njome oženio i poplavio okolinu zbog nepravde koja je nanesena njegovoj ženi.

Popularno zvan flavus, "žuta reka", Tibar ima dosta nanosa ali ne pravi deltu, zahvaljujući jakoj severnoj morskoj struji koja teče blizu obale, strmoj obali i tektonskim nanosima. Obala se od drevnih vremena pomerila za oko 3 km, ostavivši antičku Ostiju na suvom. Od pre jednog veka, obala u Fijumićinu se pomera za oko 4 m godišnje.

Rukavac koji povezuje Fiumićino s morem je kanal, koji je prokopan u vreme imperatora Klaudija i opravljen u doba Trajana. U srednjem veku kanal je zatrpao mulj, ali ga je papa Pavle V 1612. ponovo otvorio za plovidbu.

Stari Rimljani su povezali reku s odvodnim kanalom (Cloaca Maxima) i podzemnom mrežom tunela i kanala da bi doveli vodu u središte grada. Izgradnja modernog kamenog nasipa počela je 1876.

Poplave Tibra bile su česte kroz istoriju. U modernim vremenima, poznate poplave bile su 1598, 1870. and 1900. 

Benito Musolini, rođen u Romanji, pomerio je granicu između Toskane i Emilije-Romanje, da bi izvor Tibra bio u Romanji. Pored bistrog izvora podignut je antički stub s natpisom  QUI NASCE IL TEVERE SACRO AI DESTINI DI ROMA (= Ovde je rođen Tibar, posvećen sudbini Rima).

Kada se anglikanac preobrati u katoličanstvo, za njega se kaže da je "preplivao Tibar". U obratnom slučaju, kaže se "preplivati Temzu".

Rijeke u Italiji
Tirenski sliv
Geografija Rima
Geografija Lacija
Geografija Toskane
Geografija Umbrije
Venecija (razvrstavanje)

Venecija se može odnositi na:

 Venecija (država), južnoevropska država koja je postojala od 697. do 1797.; usp. Mleci (država)
 Venecija (film), kubanski film iz 2014.
 Venecija (filmski festival), neslužbeni naziv za međunarodni filmski festival koji se od 1932. održava u Veneciji
 Venecija (grad), grad i luka u sjevernoj Italiji, na sjeverozapadnoj obali Jadranskog mora; usp. Mleci (grad)
 Venezia (Bologna), naselje u Italiji u provinciji Bologna
 Venezia (Frosinone), naselje u Italiji u provinciji Frosinone
 Venezia (Treviso), naselje u Italiji u provinciji Treviso
 Venezia (Vicenza), naselje u Italiji u provinciji Vicenza
 Venecija (operacija), vojna operacija koju su njemačke snage poduzele u Gazalskoj bitki u Drugom svjetskom ratu

Vidi još 
 Mleci (razvrstavanje)
 Venecija sjevera
 Venecija istoka
 Venecija Orijenta
 Klein-Venedig (Mala Venecija)
 Venesija (razvrstavanje)
Svetozar Damjanović

Svetozar Damjanović (Darda, ??. ??. 1851. - Subotica, 16. III. 1925), profesor "srpskog jezika i književnosti, nemačkog jezika, opšte povesnice i zemljopisa".

Školovanje 
Nižu gimnaziju završio u Sremskim Karlovcima, a višu i ispit zrelosti u Osijeku. Na Filozofskom fakultetu u Budimpešti slušao pet semestara kao Tekelijin pitomac, a šesti semestar slušao na Filozofskom fakultetu u Beču.

Nastavnička karijera 
Godine 1887. izabran za nastavnika Više devojačke škole u Pančevu, u kojoj je predavao zemljopis, istoriju i prirodopis, a ponekad srpski jezik i pisanje. Od 1888. do 1895. godine bio upravitelj u toj školi, a onda prešao na dužnost profesora Učiteljske škole u Somboru. Godine 1884. položio nastavnički ispit pred povjereništvom u Zagrebu iz "slovničko-historičke grupe" (hrvatski i njemački jezik, zemljopis, povijest, pedagogija, metodika i logika).

Djela 
Radeći u Učiteljskoj školi dugo godina, napisao dva udžbenike iz zemljopisa. U Školi organizovao đačku družinu "Prehodnica", dugo godina je vodio i o njenom radu pisao u školskim izvještajima. Poslije penzionisanja preselio se u Suboticu.

Bibliografija 
 "Zemljopis Austro-Ugarske Monarhije : za srpske učiteljske i učiteljske škole", Sremski Karlovci, 1911.
 "Osnovni pojmovi iz astronomskog i fizikalnog zemljopisa : za srpske više devojačke škole", Sremski Karlovci, 1912.

(Naslovi udžbenika navedeni prema elektronskom katalogu Biblioteke Matice srpske.)

Izvor 
 mr Drago Njegovan: "Znameniti Srbi iz Baranje (od početka XVI. do sredine XX. veka)", u: "Međunarodni naučni skup Srbi u istočnoj Hrvatskoj", Osijek, 2003, str. 129-140.

Damjanović, Svetozar
Damjanović, Svetozar
Damjanović, Svetozar
Damjanović, Svetozar
Damjanović, Svetozar
Authority control
Pečuh

Pečuh ili Pečuj (Peč; mađ. Pécs [ˈpeːt͡ʃ], njem. Fünfkirchen [ˈfʏnfkɪʁçən]), grad na jugu Mađarske od 
145,985 stanovnika
Pécs je administrativni centar Baranjske županije, univerzitetski centar i peti po veličini 
mađarski grad.

Geografske karakteristike

Pécs leži na obroncima planine Mecsek, nedaleko od hrvatske granice.

Historija

Rimljani su početkom 2. vijeka na tom mjestu osnovali grad - Sopianae, koji je u 4. vijeku postao administrativni centar 
Provincije Panonija Valerija.
Iz njihovih vremena ostala je ranokršćanska nekropola koja je 2000. uvrštena na UNESCO-vu 
Listu mjesta svjetske baštine u Evropi. 

Za vladavine ugarskog kralja Stefana - 1009. osnovana je biskupija, a za vladavine Ludovika I. - 1367 univerzitet kao najstariji u Mađarskoj. 
U Pécsu je krajem 15. vijeka djelovao kao biskup Janus Pannonius

Nakon Mohačke bitke 1526. - Pécs je podpao pod Osmanlije, i pod njima ostao slijedićih 150 godina.
Svoj zenit Pécs je imao tokom 19. vijeka, kad je bio jedan od većih gradova Austro-Ugarske.

Pobratimski gradovi 

 , Arad
 , Cluj-Napoca
 , Fellbach
 , Graz
 , Kütahya
 , Lahti

Izvori

Vanjske veze 

 Službene stranice Pécsa 

Gradovi u Mađarskoj
Daniela Sea

Daniela Sea (rođena 1977.) – američka muzičarka i glumica. Ranije je radila kao žonglerka u poljskom cirkusu.

Biografija 
Odrasla je u Malibuu u Kaliforniji. Njeni roditelji bili su hipi intelektualci. Još u njenom detinjstvu njen otac se outovao kao gej. Njen očuh ju je naučio da surfuje i cela porodica se preselila na Hawaiije da bi bilje surfovali. Danijela se odselila od porodice sa 16 godina i pridružila se punk/feminističkoj/umetničkoj zajednici Gilman Street Project u Berkeleyju. Studirala je na Laney Collegu i sarađivala sa nekoliko punk bednova, uključujući The Gr’ups i Cypher in the Snow .

Daniela je putovala širom Evrope i Azije. Tursku je prošla auto-stopom, a neko vreme je putovala i sa poljskim cirkusom, radeći kao žonglerka. U toku svojih putovanja, provela je osam meseci u Indiji živeći kao muškarac.

Karijera 
Po povratku iz Evrope, počela je da živi u New Yorku. Odlučila je ponovo da počne da glumi i javila se na audiciju za lezbejsku seriju The L Word. Dobila je ulogu Moire Sweeney, transrodne programerke, koja zajedno sa Jenny dolazi u Los Angeles. U toku treće sezone Moira otkriva svoju transeksualnost i postaje Max, transmuškarac .

Pored rada na ovoj seriji, snimila je i film Shortbus (2006.) i Itty Bitty Titty Committee (2007).

Sa svojom devojkom, Capital B, osnovala je bend po nazivu Capital B and the Exciting Conclusion.

Vanjske veze 

 Zvanični sajt 
 
 Daniela Sea na l-word.com

Izvori 

Problemi
Sea, Daniela
Sea, Daniela
Sea, Daniela
Sea, Daniela
Sea, Daniela
Sea, Daniela
Vladimir Mićić

Prof. dr. Vladimir Mićić (Maribor, 20. XII. 1936), matematičar, redovni profesor Građevinskog fakulteta u Beogradu u penziji. S majčine strane porijeklom iz Baranje, živio u Belom Manastiru, gdje je i završio osnovnu školu, gimnaziju u Osijeku, a studij u Beogradu, gdje je ostvario i univerzitetsku karijeru. U mladosti je bio aktivni gimnastičar, a sportom se rekreativno bavi čitav život.

Doktorsku disertaciju pod naslovom "Kvazikonformna preslikavanja i korespondencija granica u Rn" obranio je 1973. godine. Kao autor ili koautor objavio je na desetine matematičkih knjiga, udžbenika i zbirki zadataka.

Napomena 
Prof. dr. Vladimir Mićić bio je predavač na Tribini "Braća Kašanin". Njegovo predavanje o prof. dr. Radivoju Kašaninu uvršteno je u knjižicu Braća Kašanin : znameniti Baranjci (Beli Manastir, 2007, str. 9-12).

Vanjske veze 
Matematički fakultet: doktori nauka 

Srpski matematičari
Srpski pedagozi
Srpski naučnici
Profesori Beogradskog univerziteta
Biografije, Maribor
Biografije, Beli Manastir
Branislav Egić

Dr. Branislav (Branko) Egić (Bolman, 27. 7. 1948), docent na Tehničkom fakultetu "Mihajlo Pupin" Zrenjanin (od 2003.); oblast i uža specijalnost: politehnika, informatika u obrazovanju, modeliranje i simulacija u nastavi.

Školovanje 
Osnovnu je školu pohađao u Bolmanu i Slavonskom Kobašu, a gimnaziju u Slavonskom Brodu. Godine 1970. diplomirao je na Višoj pedagoškoj školi u Osijeku. Na Tehničkom fakultetu "Mihajlo Pupin" u Zrenjaninu diplomirao je 1987. godine i stekao stručni naziv profesor politehničkog obrazovanja. Godine 1999. magistrirao je na istom fakultetu, obranivši magistarsku tezu pod naslovom "Informatičko-metodički problemi modelovanja u nastavi tehničkog obrazovanja". Na tom je fakultetu i doktorirao 2002. doktorskom disertacijom pod naslovom "Modelovanje i simulacija i njihov didaktički aspekt na nastavu tehničkog obrazovanja".

Stručni rad 
Kao nastavnik tehničkog odgoja radio je u više mjesta i u više škola, pa i u Gimnaziji Beli Manastir. Istakao se u radu s talentiranim učenicima, a posebno na planu inovacija i pronalazaštva. Posebno se bavio projektiranjem kompjutersko-elektronskih učionica i izradom sistemskog i obrazovnog softvera. Njegove kompjutersko-elektronske učionica sa sistemskim softverom realizirane su u OŠ “Jovan Popović” (Novi Sad), OŠ “Prva vojvođanska brigada” (Novi Sad), OŠ “Zmaj Jovan Jovanović”, (Sremska Kamenica), OŠ “Žarko Zrenjanin” (Novi Sad), OŠ “Dragica Pravica” (Zrenjanin), Srednjoj elektrotehničkoj školi “Mihajlo Pupin” (Novi Sad) i na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu.

Djela i priznanja 
Koautor je priručnika za nastavnike informatike "Informatika i računarstvo". Za radni i stručni doprinos dobio je više priznanja:
 1984. - Brončana plaketa na Sajmu inovacija i pronalazaštva RASTYU, Rijeka 
 1985. - Prvomajska nagrada grada Novog Sada
 1987. - Plaketa pokrajinskog komiteta za nauku i informatiku Vojvodine

Stručne radove prezentira na znanstvenim skupovima YURIT (Vrnjačka Banja) i JISA (Herceg Novi) i objavljuje ih u zbornicima s tih skupova (2003, 2004).

Izvori 
 Pokrajinski sekretarijat za nauku i tehnološki razvoj: Kartoni naučnih radnika
 Referat o kandidatu za izbor u zvanje vanrednog profesora za užu naučnu oblast Informatika u obrazovanju : dr Branislav Egić

Srpski pedagozi
Profesori Novosadskog univerziteta
Srpski naučnici
Roberto Sánchez Vilella

Roberto Sánchez Vilella (19.2. 1913 - 24.3. 1997) je bio drugi po redu demokratski izabrani guverner Portorika. Sánchez Vilella se uspšješno natjecao na izborima 1964. godine kao kandidat PPD (Partido Popular Democratico ili Narodne demokratske stranke), nakon što je Luis Muñoz Marín, tadašnji čelnik stranke, odlučio odstupiti s mjesta guvernera nakon četiri mandata.

Vilella, Roberto Sanchez
Guverner Portorika

Guverner Portorika je državni poglavar Komonvelta (Commonwealth) Portoriko. Od godine 1948. guvernera biraju građani Portorika. Prije toga je guvernera Portorika imenovao španski kralj (za vrijeme španske vlasti), odnosno predsjednik SAD (1898–1946).

Prvi domaći guverner 
Godine 1946. predsjednik Harry Truman je imenovao Jesusa T. Piñera na mjesto guvernera. To je bio prvi slučaj da je osoba rođena u Portoriku imeovana na najviši položaj na otoku. Međutim, Piñero je na položaju ostao tek do 1948, kada je Portorikancima dozvoljeno da prvi put sami biraju svog guvernera.

Prvi demokratski izabrani guverner 
Godine 1948. Luis Muñoz Marín je imenovan za guvernera Portorika. Dana 25. 7. 1952. Ustav Portorika je odobren od američkog Kongresa.

Popis demokratski izabranih guvernera Portorika 
Za popis svih guvernera Portorika, uključujući one imenovane od španskih i američkih vlasti, v. Popis guvernera Portorika.

Portorikanski političari‎
Portoriko
San Diego, California

San Diego je grad u američkoj saveznoj državi Kalifornija. Smješten je na krajnjem jugozapadu kontinentalnog dijela SAD. Drugi je po veličini grad u Kaliforniji i sedmi po veličini u SAD. Predstavlja sjedište Okruga San Diego. Metropolitansko područje San Diega imao preko 2,9 miliona stanovnika dok se šire metropolitansko područje, koje uključuje Tijuanu u Meksiku smatra 21. najvećim u Amerikama, s preko 4,8 stanovnika.

San Diego se nalazi sa sjeverne strane meksičko-američke granice (koju dijeli s Tijuanom, u Meksiku) te je smješten južno od Okruga Orange. U njemu se nalaze kilometri plaža, blaga mediteranska klima kao i brojne vojne institucije, koje pripadaju ratnoj mornarici SAD, Obalnoj straži i Marinskom zboru.

Univerzitet Kalifornije u San Diegu (UCSD) zajedno s pridruženim Medicinskim centrom UCSD i obližnjim istraživačkim institutima u oblasti Torrey Pines La Jolle su središte tehnoloških inovacija. Ekonomija San Diega je većim dijelom sastavljena od poljoprivrede, biotehnologije/bionauke, informatike, proizvodnje elektronike, vojne industrije, financijskih i poslovnih usluga, brodogradnje, razvoja softvera, telekomunikacija i turizma. Po popisu stanovništva iz 2010. u njemu je živelo 1.307.402 stanovnika.

Demografija

Reference

Literatura

Vidi još 

 Univerzitet u Kaliforniji, San Diego
 Spisak gradova u SAD po broju stanovnika
 Najveći gradovi u SAD po decenijama
 Spisak saveznih država i teritorija SAD po broju stanovnika
 Sjedinjene Američke Države
 Amerikanci (nacija)
 Historija Sjedinjenih Američkih Država

Izvori 
 County of San Diego 

 CityTown Info- San Diego

 City of San Diego City of Villages Program General Outline

Vanjske veze 

 
 City of San Diego Official Website
 San Diego Convention and Visitors Bureau, includes Hotel and Visitor Information
 San Diego Regional Economic Development - non-profit coorporation that receives funding from local governments to develop local economic and business growth
 Port of San Diego
 San Diego International Airport
 Census Bureau Fact Sheet 
 USGS Data
 Movies Filmed in San Diego 
 San Diego Public Library Website
 San Diego History , San Diego Historical Society

Gradovi u Kaliforniji
Nebeska vrata (kult)

Nebeska vrata (engleski: Heaven's Gate) je bio naziv za NLO religiju koju su vodili Marshall Applewhite i Bonnie Nettles. 

Kraj kulta je koincidirao s dolaskom komete Hale-Bopp godine 1997. Applewhite je uvjerio 38 svojih pristaša da izvrše samoubojstvo kako bi se njihove duše mogle ukrcati na svemirski brod za koga su vjerovale da se krije iza komete koja je nosila Isusa; takva vjerovanja su neke promatrače natjerala da grupi daju karakteristike "NLO religije."

Eksterni linkovi 
 The official website
 "How and When HEAVEN'S GATE May Be Entered" (the cult book) 
 All about Heaven's Gate cult by Katherine Ramsland - The Crime Library 
 Some members of suicide cult castrated
 Heaven's Gate  by Jeffrey Hadden of the University of Virginia
 TIME magazine Cover Story Out where religion and junk culture meet, some weird new offspring are rising. By Richard Lacayo
 "The Apparent Suicides in Southern California", Talk of the Nation (with host Neal Conan and guests), March 27, 1997] - National Public Radio'' realaudio stream

Kultovi
Ufologija
Bre-X

Bre-X Minerals Ltd., članica Bre-X grupe kompanije, bila je omanja kanadska rudarska kompanija koja je javnost izvijestila da je u posjedu ogromnih naslaga zlata u Busangu na indonežanskom otoku Borneo. Bre-X je nalazište Busang kupila u martu 1993. 

U oktobru 1995. je objavila otkriće značajnih količina zlata, zbog čega je cijena njenih dionica bitno narasla. Dok je na početku njena dionica imala najnižu vrijednost, dosegla je vrhunac od 286,50 $ (kanadskih dolara) na burzi u Tornotu (TSX), s ukupnom kapitalizacijom od preko 6 milijardi kanadskih dolara.

Nalazišta zlata u Busangu su od strane Bre-Xove nezavisne kompanije za konazlting, Kilborn Engineering, procijenjene na oko 70 miliona unci. Procjene da nalazišta imaju preko 200 miliona unca nikada nisu objavljene od Bre-Xa, iako se za nalazište govorilo da ima takav potencijal. Na kraju se ispostavilo da su Bre-Xova nalazišta zlata u Busangu ogromna prevara. Ohrabrujuće vrijednosti zlata su bile raspoređene u mnogim rupama i projekt je dobio pozitivnu tehničku procjenu od Kilborna. Uzorci rudače su bili falsificirani uz pomoć "soljenja" sa zlatom različitih mineraliških karakteristika, a naknado su dani na mineraloški pregled Bre-Xovih konzultanata. "Soljenje" uzoraka s tzv. "superzlatom" je predstavljalo jednu od najbolje pripremljenih prevara u historiji rudarstva. Godine 1997. Bre-X je kolabirao, a njegove dionice su postale bezvrijedne u jednom od najvećih skandala kanadske historije, kao i najvećem rudarskom skandalu svih vremena.

Vanjske veze 
 CBC Digital Archives - Stranger than Fiction: The Bre-X Gold Scandal
 Ontario Securities Commission News Release February 9, 2006 
 Reprint of Jungle Fever, Richard Behar's on-the-ground reportage of the Bre-X scandal, first published in Fortune Magazine 
 A website where Matheron's journey from classical statistics to geostatistics is chronicled
 Debunking bogus science behind Bre-X's phantom gold resource 

Bivše kompanije
Skandali
Fescenini

Fescenini ili fesceninski stihovi (lat. versus fescennini) predstavljaju jedan od najstarijih oblika rimske poezije. Prema podacima iz antike, to su bile improvizovane pesme vulgarne, nepristojne sadržine koje su se radi zabave pevale na različitim svečanostima, često i na svadbama (fescennini nuptiales = svadbeni fescenini), i koje su po prirodi nalikovale trijumfalnim pesmama koje su rimski vojnici pevali u trijumfalnoj povorci, pa su se fesceninima ponekada nazivali uvredljivi stihovi uopšte. 

Tit Livije i Horacije smatrali su da su fescenini prvobitno predstavljali jedan vulgarni oblik dijaloške razmene grubih šala i pogrda kakvu su praktikovali italski seljaci i koja se stoga može smatrati nekom vrstom scenske igre, iz koje se razvila italska i rimska drama. Ta teorija, međutim, verovatno predstavlja antikvarsku invenciju koja je nastala po uzoru na Aristotelovu teoriju nastanka helenske drame. 

Od originalnih fesceninskih stihova, koji su svi pripadali tzv. pretknjiževnom dobu rimske književnosti, nije nam sačuvano ništa. Ostao je tek jedan daleki i u helenističkom duhu stilizovani odjek fescenina u Katulovoj pesmi 61, koji ne može poslužiti za bilo kakvu pouzdanu rekonstrukciju nekih starijih uzora ili originala.

Mnogi antički filolozi smatrali su da termin "fescenini" potiče od imena fališćanskoga grada Fescenija (Fescennium), koji se nalazio na obali Tibra, severno od Rima, u Etruriji. Drugi filolozi su, pak, pomišljali na vezu s izrazom fascinum (= urok, čini), pa bi prema tom shvatanju fescenini prvobitno bile neke basme koje odvraćaju zle čini. Međutim, reč fascinum ima i opsceno značenje koje odgovara grčkome φαλλός (= falus). Stoga je ovo drugo tumačenje manje verovatno, jer ono je na tragu već spomenutih nastojanja da se u razvoju rimske književnosti pronađu pojave paralelne s onima koje su helenski filolozi nalazili u razvoju drame u grčkoj književnosti. Naime, tumačenje termina fescenini pomoću reči fascinum nastoji da poreklo ovih pesama nađe u faloforskim agrarnim kultovima, u kojima su helenski pisci nalazili početke grčke komedije. 

Prema tome, na osnovu podataka kojima danas raspolažemo, najsigurnije je ustvrditi tek toliko da su fescenini – verovatno nazvani po gradu Fesceniju (premda se nikakva veza između toga grada i ovih stihova ne može utvrditi) – predstavljali svatovske pesme (carmina nuptialia) šaljivog, zajedljivog i opscenog karaktera. Dramski element u tim pesmama svakako je bio znatan, jer su bile improvizovane i jer su imale dijaloški oblik u kome su pevači stihove izgovarali naizmenično (versibus alternis), uzvraćajući jedni drugima pogrde. Ne može se pouzdano utvrditi da li je ovakva razmena stihova zaista dovela do razvoja neke šaljive scenske igre u strogom smislu toga izraza, ali nekakvu sliku o primitivnim scenskim šalama starih Italika nalazimo kod Horacija u njegovoj Satiri I, 5, u kojoj se opisuje kako pesnik zajedno sa svojim uglednim i otmenim prijateljima putuje iz Rima u Brundizij te kako putnici prolazeći kroz Kampaniju postaju slučajnim očevicima jednog verbalnog nadmetanja između dvojice lakrdijaša.

Rimska književnost
Slavonski dom

Slavonski dom, "regionalne dnevne novine", izlaze u Osijeku svaki dan osim nedjelje. Uz zajednički dio, koji piše o aktuelnim događajima, novine sadrže i posebne dodatke za Osijek, Baranju, Đakovo i Valpovo-Belišće (koji nose takve nazive). Dodatak "Osijek" nastavak je Osječkog doma (izlazio od IX. 2000. do 21-22. XI. 2006), dodatak "Baranja" nastavak je Baranjskog doma (izlazio od III. 2006. do 23. XI. 2006), a "Valpovo-Belišće" nastavak je Doma Valpovo-Belišće (izlazio od XI. 2005. do 21-22. XI. 2006).

Nulti broj "Slavonskog doma" (s dodatkom "Osijek") izdan je 20. XI. 2006, a prvi broj (sa svim dodacima) objavljen je 23. XI. 2006. godine u tiražu od 17.600 primjeraka.
 
 Glavni urednik: Dario Topić
 Zamjenik glavnog urednika: Tatjana Duić
 Pomoćnici glavnog urednika: Svetozar Sarkanjac i Davor Špišić
 Urednici: Gradimir Đukarić, Igor Gajin
 Urednici izdanja: Dunja Feher ("Baranja"), Zorica Branković ("Đakovo"), Saša Matijević ("Valpovo-Belišće")
 Direktor: Anđelko Balikić
 Nakladnik: Datapress d.o.o. za izdavaštvo i usluge, Osijek; od 15. IV. 2009. godine (od broja 1646) Tabula nova d.o.o.
 Adresa: Osijek, Trg slobode 6
 Tiskar: Spajić d.o.o., Osijek; od 2009. Vjesnik d.d. Zagreb

Nastanci 2006.
Hrvatske dnevne novine
Novine u Baranji
Osječki tisak
Zaselak

Zaselak, kao opšta imenica označava izdvojeni dio sela (obično prema reljefu, vodotoku i sl.), ogranak sela. U administrativnoj podjeli nekog područja to je naziv za izdvojeno naselje koje nema status samostalnog naselja već pripada nekom drugom naselju (seoskom ili gradskom), od koga može biti i poprilično udaljeno.

Naselja

bg:Махала
he:כפר#כפר מסורתי וכפריר
Dušan Radojčić

Dušan Radojčić (Lipova /Lippó u Mađarskoj/, ??. XI. 1871. - ?), pedagog. Tri razreda realne škole završio u Osijeku, a Učiteljsku školu u Somboru 1890. godine. Do I. svjetskog rata učiteljevao u Dunasečuju (Mađarska). Bio je član Eparhijskog školskog i administrativnog odbora budimskog, perovođa crkvene opštine i jedan od aktivista učiteljskog zbora mohačkog. Na učiteljskom zboru 4. (16) - 5. (17) VIII. 1898. godine u Kišfalubi (Branjini) dobio je nagradu za obrađenu temu iz računske nastave "Obrada prve desetice u prvom razredu".

Govorio je njemački i mađarski. Godinama je objavljivao u pedagočkom časopisu "Školski odjek". Pisao je pedagoške članke i izvještaje o radu Eparhijskog školskog odbora budimskog. Za historiju pedagogije zanimljiv je njegov članak "Srpske škole u Baranji".

Podaci o mjestu i godini smrti nisu utvrđeni.

Izvor:
 mr Drago Njegovan: "Znameniti Srbi iz Baranje (od početka XVI. do sredine XX. veka)", u "Međunarodni naučni skup Srbi u istočnoj Hrvatskoj", Osijek, 2003, str. 129-140.

Srpski pisci
Srpski pedagozi
Rođeni 1871.
Nepoznata godina smrti
Authority control