alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Velika koalicija

Velika koalicija je naziv koji se u državama s parlamentarnim sistemom vladavine koristi za koalicije sačinjene od predstavnike dvije ili višu najjačih političkih stranaka koje su ideološki suprotstavljene i/ili predstavljaju tradicionalne izborne suparnike.

Takve koalicije se najčešće stvaraju u izvanrednim okolnostima kao što su rat ili teška ekonomska kriza, kada potrebno ostvariti nacionalno jedinstvo ili postići konsenzus o nekim teškim i nepopularnim mjerama. Klasičan primjer predstavlja Velika Britanija, koja je imala vlade velike koalicije za vrijeme prvog svjetskog rata, velike ekonomske krize i drugog svjetskog rata. 

Velike koalicije se ponekad stvaraju i iz pragmatičnih razloga, odnosno u situacijama kada je rezultat parlamentarnih izbora takav da nijedna od dvije vodeće stranke ne može sastaviti sigurnu parlamentarnu većinu. Stvaranje velike koalicije se u takvim situacijama smatra pogodnijim rješenjem od raspisivanja novih izbora, odnosno formiranja nestabilne i nelegitimne manjinske vlade.

Takve velike koalicije su postale prilično česte u Evropi nakon drugog svjetskog rata, odnosno nakon završetka hladnog rata i okretanja mnogih socijalističkih i socijaldemokratskih stranaka prema centru, čime su se počele brisati ideološke razlike između i njih i demokršćanskih stranaka koje su im bile glavni suparnici. 

S druge strane, velike koalicije se mogu ustanoviti i kao svojevrsni sanitarni kordon, odnosno u svrhu marginalizacije i isključivanaj iz vlasti stranaka ekstremne ljevice i desnice koje se smatraju neprihvatljivima u modernoj demokraciji.

V. također 

 Koalicijska vlada

Politika
Zelena politika

Zelena politika ili ekopolitika (također poznata i kao politička ekologija) je politička filozofija koja zagovara razvijanje ekološki održivog društva.

Načela zelene politike su:
 bazna i participativna demokracija,
 ekološka mudrost i održivost,
 socijalna pravda,
 nenasilje,
 poštivanje različitosti.

Zelena politika se počela oblikovati u zapadnom svijetu sedamdesetih godina 20. stoljeća i od tada su nastale zelene stranke koje djeluju na političkoj sceni u mnogim zemljama diljem svijeta.

Zelene stranke se smatraju alternativom klasičnim političkim idejama kao što su socijalizam, liberalizam i konzervativizam, dok pristaše tradicionalnih političkih ideja imaju običaj promatrati zelene kao jednu od njihovih varijacija. Zelene stranke se, sa druge strane, uglavnom smještaju među političku ljevicu, ranije obično radikalniju od one koja se vezuje uz socijaldemokratske stranke, dok su danas više umjerene i smještaju se u lijevi centar.

Reference i izvori

Zelene stranke u Europi

Promatrači

Bivši

Vanjske veze
Europski zeleni
Global Greens Charter, Canberra 2001 
California Green Archives 
 Green Parties World Wide
 Global Greens Charter, Canberra 2001 
 California Green Archives 
 Environment Blogs

Povezano 
 Eko-socijalizam
 Zeleni sindikalizam
 Ekoturizma
 Organizacije za zaštitu okoline
 Jednostavni život
 Agrošumarstvo

Politika
Ekologija
 
Politički pokreti
Zaštita prirode
21. vijek

ast:Ambientalismu
ca:Ecologisme
es:Ambientalismo
it:Ambientalismo
pt:Ambientalismo
Komunitarizam

Komunitarizam je naziv za različite ideologije s kraja 20. vijeka kojima je zajedničko odbacivanje radikalnog individualizma, odnosno inzistiranje na zajednici, odnosno konceptu tzv. civilnog društva. Različite forme komunitarizma su stekle određenu popularnost kao svojevrsna alternativa klasičnim ideologijama konzervativizma, liberalizma i socijalizma, a pogotovo među zagovornicima radikalnog centra i Trećeg puta.

Politika
Ideologije
Lista gradova u Srbiji

Ovaj članak sadrži celoviti spisak svih gradova u Srbiji u kojima živi više od 5000 stanovnika prema rezultatima poslednog popisa (Godina popisa: 2011).

Zakonska uredba 
Gradovi u Srbiji su teritorijalne jedinice utvrđene Zakonom o teritorijalnoj organizaciji Republike Srbije koje predstavljaju ekonomsko, administrativno, geografsko i kulturno središte šireg područja i imaju više od 100.000 stanovnika.  

Teritorija za koju se obrazuje grad, predstavlja prirodnu geografsku celinu, ekonomski povezan prostor koji poseduje izgrađenu komunikaciju među naseljenim mestima sa sedištem grada kao gravitacionim centrom.

Prema izmenama i dopunama Zakona o teritorijalnoj organizaciji Republike Srbije donetom juna 2018, Republika Srbija ima 28 gradova, dok glavni grad Beograd uživa poseban status.

Gradovi u Republici Srbiji prema ovome zakonu su:
  Beograd
  Bor
  Čačak
  Jagodina
  Kikinda
  Kraljevo
  Kragujevac
  Kruševac
  Leskovac
  Loznica
  Novi Pazar
  Novi Sad
  Niš
  Pančevo
  Pirot
  Požarevac
  Prokuplje
  Smederevo
  Sombor
  Sremska Mitrovica
  Subotica
  Šabac
  Užice
  Valjevo
  Vranje
  Vršac
  Zaječar
  Zrenjanin

Istorija 
Do donošenja važećeg zakona u Srbiji se pri određivanju statusa gradskih i ostalih naselja koristio popis stanovništva iz 1981. godine kao administrativno-pravni kriterujum, po kome su naselja zakonskim propisima proglašavana za gradska; po toj dihotomnoj podeli postojala su gradska naselja (ne gradovi) i ostala naselja (ne sela). Po popisima stanovništva 1953, 1961. i 1971. godine imali smo trihotomnu podelu naselja na osnovu kombinovanog, demografsko - statističkog kriterijuma u odnosu broja stanovnika naselja i procentualnog učešća nepoljoprivrednog stanovništva. Na tim popisima su postojala seoska, mešovita i gradska naselja. Gradska naselja su mogla imati najmanje 2.000 stanovnika i to samo ukoliko su pored toga imali i preko 90% nepoljoprivrednog stanovništva. Ovu trihotomnu podelu kod nas je uveo poznati demograf Miloš Macura.

Vidi još 
 Administrativna podela Srbije
 Statistički regioni Srbije
 Okruzi Srbije
 Teritorijalna organizacija Srbije
 Spisak naseljenih mesta u Srbiji

Reference 

Srbija
Asirski vladari

Ovo je popis asirskih vladara od najranijeg vremena. Usklađivanje s apsolutnim datumima postignuto je uz pomoć babilonske kronologije i asirskih popisa eponima, što daje prilično precizne datume za razdoblje od 911. do 649. pne.

Točno vrijeme vladanja u razdoblju od 1420. do 1179. pne. osobito je problematično, budući da ovisi o tome koji se od Popisa asirskih kraljeva koristi. Ovaj popis služi se podacima Popisa asirskih kraljeva B i C, koji kraljevima Ninurta-apal-Ekuru i Ašur-nadin-apliju daju samo tri godine vladanje, dok Popis asirskih kraljeva A Ninurta-apal-Ekuru daje 14 godina, a Ašur-nadin-apliju 4.

Premda godine između 1179. i 912. pne. nisu tako sigurne kao one nakon 912., općenito su prihvaćene među asirolozima. Datiranje kraja asirskoga razdoblja do danas je nesigurno, budući da nedostaju popisi eponima nakon 649. godine.

Rano razdoblje 
»Kraljevi koji su živjeli u šatorima«
 Ikunum (2278.p.n.e-2258.p.n.e)
 Tudija (2258.p.n.e-2215.p.n.e)
 Adamu (2215.p.n.e-2205.p.n.e)

 Jangi (2205.p.n.e-2188.p.n.e)
 Suhlamu (2188.p.n.e-2176.p.n.e)
 Harharu (2176.p.n.e-2162.p.n.e)
 Mandaru (2162.p.n.e-2148.p.n.e)

 Imsu (2148.p.n.e-2134.p.n.e)
 Harsu (2134.p.n.e-2120.p.n.e)
 Didanu (2120.p.n.e-2106.p.n.e)
 Hana (2106.p.n.e-2092.p.n.e)
 Zuabu (2092.p.n.e-2079.p.n.e)
 Nuabu (2079.p.n.e-2064.p.n.e)
 Abazu (2064.p.n.e-2049.p.n.e)
 Belu (2049.p.n.e-2027.p.n.e)
 Azarah (2027.p.n.e-2020.p.n.e)
 Ušpija (2020. pne-2010.p.n.e)

»Kraljevi koji su bili praoci« (u Popisu asirskih kraljeva upisani obratnim redoslijedom)
 Apiašal, sin Ušpijin (2010.p.n.e-2009.p.n.e)
 Hale, sin Apiašalov (2009.p.n.e-2008.p.n.e)
 Samani, sin Haleov (2008.p.n.e-2007.p.n.e)
 Hajani, sin Samanijev (2007.p.n.e-2006.p.n.e)
 Iku-Mer, sin Hajanijev (2006.p.n.e-2005.p.n.e)
 Jakmesi, sin Ilu-Merov (2005.p.n.e-2004.p.n.e)

 Jakmeni, sin Jakmesijev (2004.p.n.e-2003.p.n.e

 Jazkur-el, sin Jakmenijev (2004.p.n.e-2003.p.n.e)
 Ila-kabkaba, sin Jazkur-elov (2003.p.n.e-2002.p.n.e)
 Aminu, sin Ila-kabkabov (2002.p.n.e-2001.p.n e)

»Kraljevi čiji su eponimi uništeni(?)«
 Sulili, sin Aminov (2001.p.n.e-2000.p.n.e)
 Kikija ( 2000.-1985. pne.)
 Akija (1985.-1970. pne.)
 Puzur-Ašur I. ( 1970.-1960. pne.)
 Šalim-ahe (1960.-1945. pne.)
 Ilušuma ( 1945.-1906. pne.) (provale prema južnoj Mezopotamiji)

Staroasirski period

Srednjoasirski period

Novoasirski period

Vidi također 
 Asirija

Izvori
Islamizam

Islamizam je zajednički naziv za političke ideologije koje drže da islam nije samo religija, nego i politički sistem na kome bi se trebali temeljiti zakoni, odnosno društveno-ekonomsko uređenje države utemeljeno na islamskom pravu. Islamisti se stoga zalažu za povratak društva islamskim vrijednostima, odnosno uvođenje šerijatskog prava. Po njima je jedino društvo temeljeno na islamskim principima i zakonu rješenje problema koje uzrokuje moderni život, uključujući tu društveno i kulturno otuđenje, odnosno političku i ekonomsku eksploataciju. 

Islamizam nije jedinstvena ideologija, nego se manifestira kroz širok dijapazon različitih pokreta i stranaka od radikalnih do umjerenih koji se ponekad uspoređuju demokršćanima u suvremenom zapadnom svijetu.

 
Islam
Političke ideologije
Bitka na Čegru

Bitka na Čegru je jedna od presudnih bitaka vođenih u Prvom srpskom ustanku između srpskih ustanika i Turaka. Bitka se odigrala 31. maja 1809. godine na brdu Čegar (potkovica, stopalo) kod sela Kamenica nadomak Niša.

Svojim junaštvom istakao se resavski vojvoda Stevan Sinđelić. Nemogavši da pobedi brojno jače turske snage koje su prodrle u šanac, Sinđelić je pucao iz pištolja u podzemni magacin baruta. U strašnoj eksploziji nastradali su svi srpski vojnici i mnogo Turaka. Da bi zastrašio Srbe, turski paša je u znak osvete i opomene naredio da se od lobanja palih srpskih ustanika sagradi Ćele-kula na ulazu u Niš. U Ćele-kulu su uzidane 952 lobanje i danas stoji kao simbol borbe Srba za nezavisnost.

Zbog poraza na Čegru, Karađorđe je morao da odustane od pohoda u Staru Srbiju, a rumelijski vezir je osvojio celu istočnu Srbiju do Velike Morave, gde je Karađorđe sa naporom uspeo da organizuje odbranu. Zima je takođe pomogla ustanicima, pa su se Turci povukli iz istočne Srbije.

Vanjske veze 
 bitkanacegru.ngtim.rs 
 Virtuelna poseta spomen kompleksu na brdu Čegar 

Istorija Srbije
Istorija Niša
Mirko Sandić

Mirko Sandić (Beograd 9. maja 1942.-Beograd 24. decembar 2006.) je bio jugoslovenski vaterpolista i trener. 

Sa Partizanom je osvojio 11 titula državnog prvaka i pet Kupova evropskih šampiona. 

Sandić je naučio da pliva sa 4 godine, ali je počeo da igra vaterpolo tek sa 16 godina za klub Partizan. Ostao je u klubu Partizan sve dok nije prestao igra vaterpolo 1974. godine. Odigrao je preko 1000 utakmica i osvojio 11 nacionalnih prvenstava Jugoslavije, 7 jugoslovenskih kupova, 5 evropskih kupova šampiona I nekolicinu prijateljskih turnira.

Sandić je odigrao ukupno 235 utakmica za reprezentaciju Jugoslavije i postigao preko 250 pogodaka. Osvojio je zlatnu medalju na Olimpijskim igrama 1968. u Meksiku i srebrnu medalju na Olimpijskim igrama 1964. u Tokiju. Na Evropskim prvenstvima 1966. i 1970. bio je u sastavu reprezentacije Jugoslavije koja je stigla do treće pozicije. Sandić je naučio da pliva sa 4 godine, ali je počeo da igra vaterpolo tek sa 16 godina za klub Partizan. Ostao je u klubu Partizan sve dok nije prestao igra vaterpolo 1974. Godine. Odigrao je preko 1000 utakmica i osvojio 11 nacionalnih prvenstava Jugoslavije, 7 jugoslovenskih kupovač, 5 evropskih kupova šampiona I nekolicinu prijateljskih turnira.

Kao trener radio je u Singapuru, Maleziji, Egiptu, Partizanu i Goču.

Bio je predsednik Vaterpolo saveza Jugoslavije od 1996. do 1998, član tehničkog vaterpolo komiteta LEN-a, dobitnik priznanja MOK-a 1997. godine, i predsednik Skupštine Vaterpolo saveza Srbije. 1999. je uvršten u Kuću slavnih na Floridi, SAD.

U Beogradu je nedavno jedna ulica ponela naziv Mirka Sandića.

Sandić, Mirko
Sandić, Mirko
Sandić, Mirko
Dragan Šakota

Dragan Šakota (rođen 16. juna 1952. godine u Beogradu) je srpski košarkaški trener.

Karijera 
Celu košarkašku karijeru Šakota je proveo u tadašnjem prvoligaša IMT, od 1972. do 1983. U istom klubu je započeo trenersku karijeru i vodio ga je do 1988. godine. 1987. je sa IMT-om osvojio Kup Jugoslavije u košarci.

Sezonu 1988-89 je proveo u Zadru, a sledeću sezonu je proveo u zagrebačkoj Ciboni. U ovom periodu je kao pomoćni trener reprezentacije Jugoslavije osvojio zlato na Balkanijadi 1989. i zlatnu medalju na Svetsko prvenstvo 1990. u Buenos Ajresu.

U sezoni 1990/91 Šakota je preuzeo solunski PAOK, sa kojim je te sezone osvojio Kup Evrope. Potom je godinu dana vodio Apolon iz Patre, pa solunski Iraklis (1993-94), da bi se zatim vratio u PAOK (1994-95).

Nakon toga radio je u Peristeriju (1995-97) i Iraklisu (1998-2000), a onda i u solunskom Arisu (2000-01). Iz Soluna je prešao u Atinu, gde je trenirao AEK (2001-2003) i Olimpijakos (2003-04). Sa AEK-om je uzeo titulu prvaka Grčke 2002. godine.

Šakota je 2005. potpisao dvogodišnji ugovor sa Crvenom zvezdom, sa kojom je osvojio domaći Kup Radivoja Koraća.

Na Olimpijskim igrama u Atini, Šakota je bio asistent Željka Obradovića, a istu funkciju je obavljao i na Evropskom prvenstvu 2005. u Srbiji i Crnoj Gori.

Nakon što je Željko Obradović podneo ostavku na mesto trenera, Šakota je predvodio podmlađenu reprezentaciju SCG na Svetskom prvenstvu u Japanu.

Jugoslavenski košarkaši
Srpski košarkaši
Jugoslavenski košarkaški treneri
Srpski košarkaški treneri
Grčki košarkaški treneri
Treneri KK Zadra
Treneri KK Cibone
Treneri KK Crvene zvezde
Izbornici košarkaške reprezentacije SR Jugoslavije/Srbije i Crne Gore
Biografije, Beograd
Svetislav Pešić

Svetislav Pešić (rođen u Novom Sadu 28. avgusta 1949.) je bivši jugoslovenski košarkaš, a trenutno je trener nemačkog kluba Bajern Minhen. Svetislav Pešić je jedan od najtrofejnijih evropskih trenera. Sa reprezentacijom Jugoslavije je osvojio Svetsko prvenstvo u košarci 2002. i Evropsko prvenstvo u košarci 2001., a sa Nemačkom je osvojio Evropsko prvenstvo 1993. Sa klubovima koje je vodio osvojio je Evroligu 2003, Evrokup 2007, Kup Radivoja Koraća 1995, sedam nacionalnih prvenstava i četiri nacionalna kupa.

Biografija 

Svetislav Pešić je igračku karijeru započeo u Pirotu, zatim nastavio u Partizanu i Bosni.  Sa Bosnom je osvojio prvenstvo i kup Jugoslavije 1978. i Kup evropskih šampiona 1979. 

Svetislav Pešić je trenersku karijeru započeo u Bosni 1982. i ostao u njoj do 1986. U tom periodu je kao trener osvojio prvenstvo Jugoslavije 1983, nakon kontroverze oko finalne utakmice protiv KK Šibenka, i kup Jugoslavije 1984. Od 1984. do 1987. je bio trener mladih reprezentacija Jugoslavije. 1985. je osvojio kadetsko, a 1986. juniorsko evropsko prvenstvo u košarci. Sa juniorskom reprezentacijom Jugoslavije u Bormiju 1987.zajedno sa profesorom Radomirom Šaperom je osvojio titulu prvaka sveta. 

Od 1987. do 1993. je bio selektor reprezentacije Nemačke, sa kojom je osvojio Evropsko prvenstvo 1993. u Nemačkoj. 

Svetislav Pešić je 1993. postao šef stručnog štaba berlinske Albe i na tom mestu ostao do 2000. Sa Albom je osvojio Kup Radivoja Koraća 1995. i četiri uzastopne titule prvaka Nemačke u periodu od 1997. do 2000. 

2001. je imenovan za selektora reprezentacije Jugoslavije. Sa Jugoslavijom je osvojio Evropsko prvenstvo 2001. u Turskoj i Svetsko prvenstvo 2002. u Indijanopolisu.  Pored selektorske funkcije, Pešić je godinu dana vodio i nemački Keln.

Nakon reprezentacije Pešić je postao trener Barselone. Sa Barselonom je u sezoni 2002/2003. osvojio prvenstvo i kup Španije i Evroligu, dok je sledeće godine ponovo osvojio prvenstvo Španije.  Zbog svađe sa članom uprave, Pešić je napustio Barselonu i prešao u rimsku Lotomatiku.Trener Svetislav Pešić sarađuje u stručnom štabu zajedno s profesorom i kondicionim trenerom Milivojem Karalejićem.

Pešić se 2006. između višemilionske ponude Đirone i Real Madrida njegovog prijatelja Vladeta Divca, odlučio za Đironu. Sa ovim timom Pešić je osvojio Fibin Eurokup. Na kraju sezone Pešić je napustio Đironu i prešao u ruski Dinamo.

Njegov sin Marko Pešić je nemački košarkaški reprezentativac, kome je Svetislav bio trener u Albi.

Reference

Vanjske veze 

 -{Statistics of Liga A Basket}- 
 -{Statistics od Euroleague}-
 -

Jugoslavenski košarkaši
Srpski košarkaši
Njemački košarkaši
Košarkaši Partizana
Pobjednici EuroLige (igrači)
Jugoslavenski košarkaški treneri
Srpski košarkaški treneri
Njemački košarkaški treneri
Treneri KK Crvene zvezde
Izbornici košarkaške reprezentacije Njemačke
Izbornici košarkaške reprezentacije SR Jugoslavije/Srbije i Crne Gore
Evropski prvaci u košarci (treneri)
Svjetski prvaci u košarci (treneri)
Pobjednici EuroLige (treneri)
Članovi FIBA Kuće slavnih
Biografije, Novi Sad
Francuski revolucionarni ratovi

Francuski revolucionarni ratovi, serija oružanih sukoba koje je revolucionarna Francuska vodila s raznim evropskim državama u periodu od 1792. do 1802. godine. Ti se ratovi obično dijele na dva perioda - tzv. Rat Prve koalicije (1792 - 1797) i tzv. Rat Druge koalicije (1798-1801), iako je Francuska od 1793. kontinuirano bila u ratu s Velikom Britanijom.

Te je ratove karakterizirao revolucionarni zanos Francuske, koja je, nakon početnih neuspjeha, zdušno prihvatila cijeli niz inovacija u vojnoj organizaciji i tehnici, od kojih je možda najvažnija masovna regrutacija stanovništva, koja joj je omogućila stvaranje dotada rekordno velike vojske, a nakon toga i osvajanje Nizozemske, Porajnja i Italije. 

Ratovi su završili Mirom u Amiensu 1802. godine, ali je samo godinu dana kasnije izbio sukob koji je označio početak novog perioda poznatog kao Napoleonski ratovi. Neki historičari, pak, i napoleonske ratove smještaju u francuske ratove, odnosno smatraju ih dijelom šire cjeline poznate kao Veliki francuski rat.

Vanjske veze 

  1911 Encyclopedia Britannica: French Revolutionary Wars na Wikisource
  Napoleon, His Armies and Battles 

 
1790-e
1800-e
Ratovi
Prvo Francusko Carstvo
Revolucionarni
Britanski ratovi
Njemački ratovi
Španski ratovi
Novovjekovni ratovi
Ratovi u Evropi
Petnaest odlučujućih bitaka svijeta

Petnaest odlučujućih bitaka svijeta: Od Maratona do Waterlooa (The Fifteen Decisive Battles of the World: from Marathon to Waterloo) je knjiga koju je napisao Sir Edward Shepherd Creasy te izdao godine 1851. U njoj je opisano petnaest bitaka (od maratonske bitke do bitke kod Waterlooa) koje su, prema autoru, imale najznačajniji efekt na dalju svjetsku historiju.

Poglavlja 

Svako od poglavlja knjige je posvećenoj jednoj od odlučnih bitaka historije:

 Maratonska bitka, 490. pne.
 Bitka kod Sirakuze, 413. pne.
 Bitka kod Gaugamele, 333. pne.
 Bitka na Metauru, 207. pne.
 Bitka u Teutoburškoj šumi, 9. n.e.
 Bitka na Katalaunskim poljima, 451
 Bitka kod Poitiersa, 732
 Bitka kod Hastingsa, 1066
 Opsada Orleansa, 1429
 Poraz Španske armade, 1588
 Bitka kod Blenheima, 1704
 Bitka kod Poltave, 1709
 Bitka kod Saratoge, 1777
 Bitka kod Valmyja, 1792
 Bitka kod Waterlooa, 1815

Vanjski link 
 

Historijske knjige
Knjige 1851.
Authority control 2
Matematički model

Matematički model podrazumeva formalno matematički zapis ponašanja i/ili osobina posmatranog fizičkog sistema. Ukoliko je poznat matematički model, znači da u potpunosti poznajemo ponašanje i osobine fizičkog sistema. Često je nemoguće izraditi apsolutno tačan matematički model, tako da se često pristupa određenim aproksimacijama i zanemarivanjima malo uticajnih osobina ili uticaja.

Primijenjena matematika
Srpski pokret obnove

Srpski pokret obnove (SPO) je konzervativna politička stranka u Srbiji.

Osnovan je 1990. kao jedna od nacionalističkih stranaka nastalih raspadom Srpske narodne obnove. Vrlo brzo se profilirala po svom zagovaranju stvaranja Velike Srbije, ali i žestokom antikomunizmu zbog koga je došla u sukob s režimom Slobodana Miloševića, koga su njeni pristaše držali nastavljačem jugoslavenskog komunističkog režima.

Nakon parlamentarnih i predsjedničkih izbora 1990. godine SPO se profilirao u glavnu opozicijsku stranku u Srbiji. Nekoliko mjeseci kasnije, njeni članovi su igrali važnu ulogu u demonstracijama 9. marta 1991. kada je pokušano nasilno svrgavanje Miloševićevog režima. 

SPO je na početku rata u Hrvatskoj slao svoje članove da se kao dobrovoljci bore u krajinskim snagama, ali se nakon 1992. godine ta stranka počela distancirati kako od ratova u Hrvatskoj i BiH. Umjesto toga je njen vođa Vuk Drašković forsirao svoj antikomunizam kako bi u zapadnoj javnosti stekao simpatije. 

U toj politici, s druge strane, nije bilo dosljednosti, pa su u predvečerje kosovskog rata članovi SPO sudjelovali u socijalističkim vladama. Iako je nakon izlaska iz vlade Drašković postao metom atentata za koga optužuje bivši režim, glasači su se uglavnom okrenuli od SPO te je ta stranka od 2000. godine postepeno marginalizirana, iako je uglavnom podržavala vladu kojom dominira tzv. demokratski blok. 

Godine 2004. se iz nje izdvojila frakcija koja je osnovala novu stranku pod nazivom Srpski demokratski pokret obnove.

SPO je jedna od stranaka u Srbiji koja se zalaže za ponovno uspostavljanje monarhije na čelu s dinastijom Karađorđević. Također se zalaže za ulazak Srbije u EU i NATO.

Izbori 
 
Na prvim višestranačkim izborima za parlament Srbije 9. decembra 1990. SPO je dobio 7,6% glasova, tj. 19 od 250 poslaničkih mesta.

Na parlamentranim izborima 1992. godine, stranka'je učestvovala u okviru koalicije DEPOS, koja je dobila 20% glasova, tj. 50 od 250 poslaničkih mesta, a od tih je 45 pripalo SPO.

Na parlamentranim izborima 1993. godine koalicija DEPOS je dobila 18% glasova, tj. 45 od 250 poslaničkih mesta, od kojih je 40 pripalo SPO.

Na parlamentarnim izborima 1997. godine, na kojima je stranka učestvovala samostalno, dobila je 18% glasova, tj. 45 od 250 poslaničkih mesta.

Na parlamentranim izborima 2000. godine stranka je učestvovala samostalno i dobila je 3,3% glasova, što je bilo manje od potrebnog cenzusa.

Na parlamentarnim izborima 28. decembra 2003. godine, SPO je zajedno sa Novom Srbijom (koalicija SPO-NS) dobila 7,7% glasova, tj. 22 od 250 poslaničkih mesta, od kojih je stranci pripalo 13. 

Na parlamentarnim izborima 21. januara 2007. SPO izlazi samostalno i osvaja 3,33% glasova, tj. ne prelazi cenzus.

Fusnote

Vanjski link 
 Službena stranica 

Političke partije u Srbiji
Socijaldemokratska unija

Socijaldemokratska unija je naziv koji koriste političke stranke u nekoliko država:

 Socijaldemokratska unija (Hrvatska)
 Socijaldemokratska unija (Srbija)
 Socijaldemokratska unija (Latvija)
Socijaldemokratska unija (Srbija)

Socijaldemokratska unija (SDU) je politička partija u Srbiji socijaldemokratskog opredeljenja. Nastala je 1996. godine izdvajanjem iz Građanskog saveza Srbije, posle odluke te stranke da stupi u koaliciju „Zajedno“. Predsednik SDU postao je Žarko Korać.

Na parlamentarnim izborima 2007, SDU je u koaliciji sa LDP-om, GSS-om i LSV-om osvojio jedno poslaničko mesto u Narodnoj skupštini Srbije.

Na 7. Kongresu SDU, u junu 2014. godine, za predsednika je izabran Miloš Adamović.

Na 9. Kongresu Socijaldemokratske unije, održanom 15. oktobra 2016. u Beogradu, za novog predsednika stranke izabran je Ivan Zlatić.

Vanjski link 
 Socijaldemokratska unija službena stranica

Reference 
Političke partije u Srbiji
Socijaldemokratska unija (Hrvatska)

Socijaldemokratska unija (SDU) je lijevo orijentirana politička stranka u Hrvatskoj.

Osnovana je 1992. godine od strane poznatog lijevo orijentiranog ekonomista Branka Horvata. Tada je bila jedna od rijetkih stranaka lijevog predznaka i jedina koja se neposredno nakon raspada Jugoslavije i trajanja rata javno zalagala za obnovu ekonomskih, kulturnih i drugih veza s bivšim republikama SFRJ. 

Usprkos marginalizacije i usprkos toga što nije uspjela probiti plafon od 2 %, SDU je imala razloga očekivati ulazak u Sabor nakon izbora 1992. godine, s obzirom da su njeni kandidati ispunjavali etničku kvotu Srba, predviđenu tadašnjim Ustavnim zakonom o pravu manjina. Međutim, Ustavni sud je posebnim mišljenjem ta mjesta prepustio Srpskoj narodnoj stranci zaključivši da ona, kao "etnička stranka" na to polaže veće pravo.

Taj neuspjeh nije obeshrabrio SDU, koja je 1993. uspjela osvojiti nekoliko mjesta na lokalnim izborima. Iste je godine toj stranci pristupio i živopisni saborski zastupnik Vladimir Bebić te joj na izborima 1995. uspio udvostručiti broj glasova. Međutim, tada je izborna kvota povišena na 5 % te je SDU ostala van Sabora.

Nakon toga je SDU postepeno marginalizirana, a 2007. se zajedno s još nekoliko manjih ljevičarskih stranaka ujedinila u Ljevicu Hrvatske.

Bivše političke stranke u Hrvatskoj

en:Social Democratic Union (Croatia)
Bryant Gumbel

Bryant Charles Gumbel (29.9. 1948.-), je američka televizijska ličnost koja radi na informativnim programima i sportskim programima. Najpoznatiji je po svojoj 15-godišnjoj karijeri ko-voditelja NBC-ovog The Today Showa. On je mlađi brata veterana-sportskog komentatora Grega Gumbela.

Vanjske veze 
 Is Bryant Gumbel a Racist? Howard Bloom's Sports Business News.com SBN's look at Bryant Gumbel 

Gumbel, Bryant
Knjiga promjene

I Ching (često pisana kao I Jing, Yi Ching, Yi King, or Yi Jing; također poznata kao "Knjiga promjene" ili "Klasik promjene") je najstariji od kineskih klasičnih tekstova. Sadrži sistem simbola sa svrhom da identificiraju poredak u naizgled slučajnim događajima, te opisuje drevni sistem kozmologije i filozofije koji predstavlja srž kineskih kulturnih vjerovanja. Filozofija se temelji na ideji o dinamičnoj ravnoteži suprotnosti, evoluciji kao događšaja kao procesu, i prihvaćanju neizbježnosti promjene (see Philosophy, below). U zapadnnim kulturama I Ching neki smatraju jednostavno sistemom proricanja; mnogi vjeruju da sadrži mudrost i filozofiju drevne Kine.

Knjiga se sastoji od serije simbola, pravila za njihovo manipuliranje, pjesama i komentara.

Kineska književnost
Taoizam
Konfucijanski tekstovi
Filozofska djela
Holivudska staza slavnih

Holivudska staza slavnih (engleski Hollywood Walk of Fame) je pločnik duž Hollywood Boulevarda i Ulice Vine u Hollywoodu u SAD, na kojem je izrezbareno preko 2.000 petokrakih zvijezda s imenima slavnih ličnosti kojima je počast iskazala Holivudska trgovačka komora za njihov doprinos industriji zabave.

Prvu zvijezdu, dodijeljenu 9.2. 1960. primila je Joanne Woodward. 8.1. 2007. Hilary Swank je dobila zvijezdu  , a njena zvijezda kasnije je postala jedna među više od 2500 zvijezda na pločniku.

Eksterni linkovi 

 Official website 
 Hollywood Walk of Fame at Seeing-Stars.com
 Hollywood Boulevard's Price of Fame, a December 2003 article from the FOX News website
 Scientists' Walk of Fame - a prank by Caltech students on May 4, 2005

 
Staza slavnih
Los Angeles
Tony Bullimore

Tony Bullimore (rođen cca. 1939.) je britanski pomorac iz Bristola najpoznatiji po tome što je bio spašen tokom utrke jahti s jednim članom posade Vendee Globe godine 1996. Utkru je obilježio cijeli niz incidenata, uključujući smrt jednog od natjecatelja Gerryja Roufsa. Dana 5.1. 1997. u Južnom oceanu u blizini , Bullimoreov čamac Exide Challenger se prevrnuo te je većina tiska i medija pretpostavljala da je 55-godišnji pomorac pri tome poginuo. Kraljevska australska mornarica je započela misiju spašavanja Bullimorea i još jednog prevrnutog pomorca Thierryja Duboisa. Bullimore je bio živ i ostao na živcotu zahvaljujući zračnom džepu u prevnnutom brodu, ostavši sve vrijeme u potpunom mraku i ostavši bez zaliha hrane - jedino što mu je ostalo bila je tabla čokolade. 9.1. ga je spasio australski helikopter za spašavanje, koji je prebacio člana svoje posade na prevrnuti trup. Nakon što je čuo njihovo lupanje Bullimore je otplivao do HMAS Adelaide kako bi se priključio Duboisu, koji je poslije toga odvezen u Perth.

Godine 2005. Bullimore je bio kapetan tima koji je završio drugi na utrci Oryx Quest.

Bilješke 

 BBC ON THIS DAY | 9 | 1997: Bullimore rescued after five days, pristupljeno 16.7. 2006.
 Sailing World, Vendée Globe , pristupljeno 16.7. 2006.
 "Bullimore's sister buoyed by rabbis' support", Jewish Chronicle January 24, 1997 p.1

Vanjski linkovi 
 Tony Bullimore official site
 'Missing' yachtsman finally phones his wife

Pomorci
Bill Cosby

William Henry "Bill" Cosby, Jr., Ed.D. (12.7. 1937.-) je američki glumac, komičar, televizijski producent, aktivist i osuđeni seksualni prestupnik.

Bill Cosby uživa reputaciju jednog od najpopularnijih, ali najcijenjenijih američkih zabavljača, a poznat je po svojoj dosjetljivosti, smislu za humor i sklonosti iskazivanju toplina na i iza pozornice. Vještinu je stekao kao komičar u noćnim klubovima, da bi se 1960-ih probio na televiziju s akcijskom serijom I Spy, za koju je dobio nagradu Emmy za glavnog glumca u seriji. Kasnije je ranih 1970-ih postao zvijezda vlastite TV-emisije The Bill Cosby Show. Kasnije je postao uvijezda dječje televizijske serijeThe Electric Company, a poslije stvorio i humorističko-obrazovnu animiranu seriju Fat Albert and the Cosby Kids posvećenu grupi prijatelja koji odrastaju u gradu. Cosby je također glumio u velikom broju filmova, iako nijedan od njih nije ostavio traga kao njegov rad na televiziji.

1980-ih Cosby je producirao i igrao glavnu ulogu u The Cosby Showu - humorističkoj TV-seriji koja je na programu ostala od 1984. do 1992. Ona se smatra jednom od najvažnijih sitcoma u historiji američke televizije. U njoj se radnja odvijala u situiranoj crnačkoj porodici više klase te je prikazivala njen život lišen dotadašnjih stereotipa vezanih uz crnačke likove na američkoj televiziji. Iako je serija bila predmetom kritika zbog navodnog ignoriranja rasne nejednakosti u američkom društvu, mnogi su s druge strane tvrdili da je imala pozitivan efekt kako na same crnce, tako i na američko društvo u cjelini.

Početkom 1997. godine je Cosby doživio osobnu tragediju kada mu je sin jedinac Ennis pao kao slučajna žrtva razbojnika-ubojice. Iste je godine bio prisiljen na sudu odbaciti optužbe za očinstvo žene čija je majka, po Cosbyjevom vlastitom priznanju, kraće vrijeme bila njegova ljubavnica.

Usprkos toga, Cosby se vratio televiziji, prvu glumeći u TV-seriji Cosby, a zatim kao voditelj TV-emisije Kids Say the Darndest Things, koja je započela s emitiranjem 1998. Cosby se također vratio i nastupima po noćnim klubovima, gdje je nastavljao oduševljavati publiku svojim decentnim, očinskim stilom komedije. Njegov opus se često odnosi na anegdote vezane za djetinjstvo, odrastanje kao i stvaranje vlastite porodice, a poznat je i po tome, što za razliku od većine crnačkih komičara, izbjegava korištenje prostačkog rječnika. Zbog dobroćudne naravi i očinskog imagea je stekao veliku popularnost i nadimak "Crni tata Amerike". Ta se popularnost odrazila i na njegovu karijeru promotora raznih komercijalnih proizvoda kao što su Jell-O pudinzi, Coca-Cola i lanac trgovina Service Merchandise. Procjenjuje se da Cosbyjevo bogatstvo iznosi oko 500 miliona US$.

Vanjske veze 

 
 Interview with Cosby from 1990  (24 minutes)
 Interview transcript  from interview after the Pound Cake Speech
 TV's Most Famous Dad Settles "Molesting" suit  Urban Celebrity News

Američki televizijski glumci
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Dobitnici Zlatnog globusa za najboljeg glumca u seriji - komedija ili mjuzikl
Američki komičari
Ennis Cosby

Ennis William Cosby (15.4. 1969 – 16.1. 1997.) je bio sin poznatog glumca Billa Cosbyja i njegve supruge Camille Hanks. Imao je četiri sestre.

Ennis je htio postati učitelj za djecu s posebnim potrebama, na što ga je inspirirala vlastita borba s disleksijom. Zbog toga se bio upisao na Učiteljski koledž Univerziteta Columbia.

Dana 16.1. 1997. Ennis je u Los Angelesu išao posjetiti prijatelja kada je pukla guma na njegovom Mercedesu. Ennis je zbog toga stao kraj ceste Interstate 405 kako bi promjenio gumu. Tada ga je zaskočio mladi ukrajinski imigrant Mikail Marhašev, u njega uperio pištolj, zatražio novac te ga ustrijelio u glavu i pobjegao. Marhašev je kasnije uhapšen, proglašen krivim za ubojstvo i osuđen na doživotni zatvor bez prava na uvjetni otpust koji služi u San Quentinu. Marhašev je nakon presude priznao zločin i zamolio porodicu Billa Cosbyja za oprost.

Godine 2000. Bill Cosby je pod Ennisovim imenom pokrenuo stipendiju za studente Franklin and Marshall Collegea u gradu Lancaster (Pennsylvania) u Pennsylvaniji.

Ennis Cosby je poslužio kao model za likove Thea Huxtablea u TV-seriji The Cosby Show i Griffina Veseya u TV-seriji Cosby.

Vanjske veze 
 Hello Friend/Ennis William Cosby Foundation
 Convicted Killer of Ennis Cosby Confesses

Žrtve ubistva
Hopliti

Hopliti predstavljaju teško naoružane i opremljene pešake u Antičkoj Grčkoj.
Takvi vojnici su se prvi put pojavili verovatno u 8. veku pne. Oni su bili gradska milicija i bili su naoružani kopljima, tako da ih je bilo lako opremiti. Oni su uglavnom predstavljali srednju klasu, koja je imala dovoljno novca za nabavku opreme. Skoro svi poznati ljudi antičke Grčke su ponekad ratovali kao hopliti.

Hopliti nisu primali platu, služili su za održanje reda, služili bi kratko i uglavnom tokom leta.
Išli bi direktno do zadanog cilja. Branioci bi se obično zabarikadirali iza gradskih zidina, pa bi se napadači zadovoljili divljanjem po okolici ili da ih pozovu na boj. Opsada je bila još slabo razvijen metod.

Bitke su obično kratko trajale i bile bi odlučne. Obe strane bi obično uspostavile linijski poredak jedna prema drugoj. Najčešće bi bili u formaciji falange dubokoj 8 redova. Druge trupe su bile manje važne. Konjica je znala pokrivati bokove, ako je bila u bici.

Oprema 

Hopliti bi se obično naoružavali pred bitku. Pošto je svatko nabavljao svoju tešku opremu, ona uošte nije bila jednolika. Tipičan hoplit je imao sledeđu zaštitu:
 zaštitu za prsa
 bronzani šlem sa zaštitnim pločama za lice
 metalna zaštita za potkoljenice i koljena
 drveni štit veličine jednog metra , zvan aspis.
Glavno oružje je bilo koplje dužine 2,7 m. Često se lomilo kad bi se zabolo. Nije bilo dobro za blisku borbu, pa su hopliti nosili 60 cm dug mač ѕvan hifos.

Druga pešadija tog doba je nosila mnogo lakši oklop i bili su naoružani kraćim kopljima i strelama. Štitovi su im bili manji

Taktika hoplitske borbe 
Formacija hoplitskih štitova dala se zajedno povezati tako da su se u toj formaciji međusobno potpuno štitili. Snaga hoplita je bila u iznenadnom udaru. Dve armije bi trčale jedna na drugu, nadajući se da će snagom svoje formacije razbiti ili opkoliti protivničku formaciju. Ako to ne uspiju, onda se bitka pretvara u guranje, pa zadnji redovi guraju prednje da nadguraju i probiju protivničku stranu. Bitke su retko trajale duže od sat vremena. Jednom kad bi probili protivničku liniju, protivnička strana bi ostavljala oklop i bežala.

Nije bilo mnogo gubitaka u poređenju sa kasnijim bitkama. Retko je bilo više od 5% gubitaka na protivničkoj strani. Ali istaknute pojedince ili generale protivnika bi pobili. Čitav takav rat bi odlučivala jedna bitka.

Prilikom pobede gubitnička strana je morala otkupljivati mrtve.

Uspon i pad hoplita 
Hoplitske borbe i ratovi su bili povezani sa grčkim polisima. Grčko-Persijski ratovi su promenili značaj hoplita i njihove opreme. Pošto su bili prisiljeni da se bore sa persijskim strelcima i da trče za njima, smanjili su oklope, nosili su kraće mačeve i prilagodili se da bi bili pokretljiviji.

Tokom Peloponeskog rata njihov značaj je bitno opao. Povećao se značaj mornarice,plaćenika, gradskih zidova i opsadnih mašina. Ti kasniji ratovi postaju ratovi iscrpljivanja i povećavaju broj žrtava.

Veze 
 Mikenska vojska
 Grčko-persijski ratovi

Antička Grčka
Grecizmi
Milet

Milet (grč. Μίλητος; „Milētos“, lat. Miletus) je bio antički grad na zapadnoj obali Anatolije (današnja Turska), odnosno na istočnoj obali Egejskog mora pokraj ušća rijeke Maeander koja je razdvajala drevne pokrajine Joniju i Kariju. Budući kako se obala oko grada mijenjala kroz historiju i kako je podučje pokriveno muljem nastalim nanošenjem rijeke, gotovo nije moguće utvrditi koja su najstarija naselja u okolici, no pretpostavlja se kako navedeni datiraju iz neolitika. U ranom i srednjem brončanom dobu, naselja su bila pod minojskim utjecajem, pa je grad nazvan prema naselju sa Krete.
Krajem 13. vijeka pne. grad naseljavaju Grci koji se nazivaju Ahejcima. Milet se kasnije pobunio protiv vladavine Hetita, a nakon pada njihove države grad je uništen. Dva stoljeća kasnije, oko 1000. pne. grad naseljavaju jonski Grci, a Milet postaje jedan od 12 gradova elitnog „jonskog saveza“. Kasnije su grad osvojili Lidijci, no nakon Krezovog poraza protiv perzijskog vladara Kira Velikog, grad postaje dijelom Perzijske Monarhije, odnosno lidijske satrapije. Milet je nedugo kasnije postao poprištem jonskog ustanka, no Perzijanci 493. pne. guše pobunu. Gradom su kasnije vladali Makedonci i Rimljani, no u doba Bizanta i Osmanlija grad potpuno gubi na značaju. Antički Milet je poznat kao strogo ortogonalno planirani grad („hipodamus“), koji je nazvan prema njihovom urbanistu Hipodamusu iz Mileta. Također, Milet je poznat kao rodno mjesto brojnih filozofa i znanstvenika, među kojima je najpoznatiji Tales.

Povezano 
 Stara Grčka
 Perzijska Monarhija
 Jonski ustanak
 Grčko-perzijski ratovi
 Rimsko Carstvo

Izvori

Vanjske veze 

 Fotografije Mileta 
 Arheološka istraživanja Mileta (Ruhr-Universität Bochum) 
 Antičke kovanice iz Mileta
 Arhiva fotografija Mileta (Livius.org) 
 Milet (Guleta.com) 
 Miletski teatar (Whitman.edu)

 
Drevni grčki gradovi
Ahemenidska Monarhija
Jonija
Arheološka nalazišta u Turskoj
Perzijski besmrtnici

Perzijski besmrtnici bili su elitna vojna postrojba u doba ratova ahemenidske Perzije, dok su u doba mira služili kao kraljevska garda iranskim vladarima.

Organizacija 

Besmrtnici su uvijek brojali točno 10.000 vojnika, a ime su dobili po tome što bi u slučaju pogibje, bolesti ili starosti određenog člana na njegovo mjesto došao novi vojnik. Članovima tih elitnih jedinica mogli su postati isključivo Perzijanci, Medijci i Elamiti. Budući da su trenirani od rođenja prema strogim vojničkim pravilima i da su sudjelovali diljem svijeta u brojnim bitkama, često ih se smatra najkvalitetnijim vojnicima starog vijeka.

Oružje i oprema 

Bili su naoružani kratkim lukom, kopljem i mačem, te zaštićeni metalnim oklopom ispod tunike. Štit geron bio im je napravljen od pletenog šiblja prevučenog kožom koji je pružao dobru zaštitu od napada strijelama, no nedovoljnu zaštitu od preciznih uboda teških mačeva.

Historija borbi 

Jedna od početnih bitaka Besmrtnika bila je ona prilikom opsada pasargadskog brda, gdje je Kir Veliki poveo 10.000 Besmrtnika u borbu protiv goleme vojske medijskog kralja Astijaga koja je brojala 100 – 150 tisuća vojnika. Bitka je završila teškim medijskim porazom. Najpoznatija bitka u kojoj su sudjelovali je svakako bitka kod Termopila u kojoj su Besmrtnici predvođeni Hidarnom potukli Spartance i druge Grke koje je predvodio Leonida. Zapamćeni su i po bitci kod Perzijskih vrata gdje je šačica od svega 700 elitnih perzijskih vojnika zadržala vojsku Aleksandra Makedonskog više od mjesec dana.

Popularna kultura 

 U stripu Franka Millera o bitci kod Termopila prema kojem je napravljen kontroverzni film "300", Besmrtnici su prikazani na vrlo fikcijski način: odijeveni su potpuno u crno, nose japanske srebrne maske, te katane kao glavno oružje.
 Film "300 Spartanaca" opisuje Besmrtnike na vrlo realniji način od prethodnog filma. Besmrtnici nose mač i koplje, no uglavnom su odijeveni u crne ili tamne boje.
 U "Drenai" serijama koje potpisuje David Gemmell, sudjeluje vojna jedinica koju naziva Besmrtnicima. Poput perzijskih besmrtnika, također broje 10.000 vojnika.
 Novela Toma Clancya "Izvršne naredbe" (Executive Orders) spominje Besmrtnike kao naziv za Ujedinjenu Islamsku Republiku, sastavljenu od Irana i Iraka.

Veze 
 Ahemenidska Monarhija
 Bitka kod Perzijskih vrata
 Bitka kod Termopila

Izvori 

Ahemenidska Monarhija
Iranska vojna historija
Koral

Korali (Anthozoa) su morske životinje. Žive kolonijalno u svim morima kako tropskim tako i polarnim. Kolonije mogu biti raznih veličina, od veoma malih pa do visine od nekoliko metara.

Opis 
Na pločastoj osnovi koralnog polipa nalaze se usta okružena prstenom pipaka. Suprotni dio je baza i dluži za pričvrščivanje korala za podlogu. Veličina im je od nekoliko milimetara do nekoliko centimetara u prečniku. Jedan od najvećih korala je Fungia - samostalan koral veličine 25 cm u prečniku. 
Oni mogu biti
 sesilni pričvršćeni za podlogu 
 slabo pokretljivi polipi

Mogu biti različitih boja, a to su: bijela, crvena, žuta, plava, zelena, i ljubičasta. Korali boje dobijaju od prirodnih pigmenata. Neke alge žive u simbiozi sa koralima i daju im boju. Izrasline na površini korala su pipci. Služe za odbranu ili se pomažu pri njima ishrani. Sadrže žarne ćelije – nematociste.

Ove cvjetne životinje su polipi. Dijele se na:
 šestozračne (heksokoralija) imaju broj pipaka djeljiv sa šest 
 osmozračne (oktokoralija) ima osam pipaka.

Heksakoralije 
Heksakoralijama pripadaju morske sase i kameni korali. Korali su obično poznati kao medrepori. Žive u kolonijama sem mediteranske medrepore (Coriophilia clava) koja je solitarna. Kolonijalne mrdrepore obrazuju sprudove – atole koji su stanište mnogih vrsta.

Oktokoralije 
Oktokoralije žive u kolonijama. Poznati su:
 pravi korali - crveni koral (Coralium rubrum) 
 rožasti korali (gorgonija) - nađeni u Sredozemlju i oko Japana 
 crveni korali - imaju krečnjački skelet dok ostali imaju rožni

Prehrana i respiratorni sistem 
 
Digestivni trakt ili sistem organa za varenje počinje ustima i ide u stomačnu šupljinu, koja je podijeljena longitudinalnim membranama – mesentarije. One sadrže i reproduktivne ćelije. Korali se hrane zooplanktonima, sitnim ribama i drugom hranom organskog porijekla. Oni koji učestvuju u građi koralnih sprudova hrane su zoonxanthellae i to noću.

Respiratorni sistem (sistem razmjene gasova) – razmjena gasova vrši se duž čitavog tijela korala.

Razmnožavanje 
U korala postoji polno i bespolno razmnožavanje. Oni mogu biti hemafroditi, a i muškog ili ženskog pola. 

Bespolno razmnožavanje je češće. Odvija se pupljenjem i nepotpunim dijeljenjem. Pupoljak se može, a i ne mora odvojiti od stare životinje. Kod polnog u tjelesnoj šupljini razvija se mlada životinja. Kao planula - larva izlazi na usni otvor.

Eksterni linkovi 

 Coral Reefs and Hard Grounds information  stranica Wildlife Conservation Commissiona
 Coral Reefs of the Tropics  - činjenice, fotografije i filmoviThe Nature Conservancy
 Australian Coral Records Research Group 
 Coral Identifikacija po klasifikaciji i morfologiji 

 
Žarnjaci
Polip

Mnoge hydrozoe se smjenjuju između polipa i meduza i večinom su morske životinje. Među njima su hidroide i raskošni mileporini ili mileporni korali. Svojim krečnjačkim skeletima u pličacima tropskih mora čine koralne sprudove i ostrva–atole.grabljivice su koje nastanjuju okeanske širine. Poznate su :
portugalska krstarica –Physalia physalis koja živi u tropskim morima i ima vazdušni mjehur.

Purpurni mornar- Velella ima spljošten plovni mjehur sa uspravnim jedrom. Plutaju i tako pipcima love neopreznu ribu. Otrovi koje izbacuju žarne ćelije opasne su za čovjeka. Česti su na obali Floride odakle pomoću Golfske struje i zapadnih vjetrova mogu dospjeti do juga Velike Britanije.

V. također 
 Hydroids from Reunion Island and Indian Ocean 
 Portugalska krstarica

Žarnjaci

vi:Thủy tức
Janko Čmelik

Janko Čmelik (Janko Čmelík) (1905-1942) partizan i narodni heroj Jugoslavije.

Rođen je 16. novembra 1905. godine u Staroj Pazovi. Potiče iz siromašne seljačke porodice, radio kao najamni radnik i rano stupio u radnički pokret. Član KPJ od 1935. godine, bio je član Sreskog komiteta KPJ u Staroj Pazovi od 1937. godine, a član Okružnog komiteta od 1939. godine do smrti. U svom kraju se isticao u radu legalnih i ilegalnih organizacija naprednog pokreta, kao i na unapređivanju zadrugarstva.

Posle bekstva iz zarobljeništva 1941. godine, vratio se u rodni kraj gde je učestvovao pripremama organizovanja ustanka. Osnovao partizansku desetinu, a zatim i Podunavski NOP odred. Novembra 1941. godine u ilegalstvu, pao u ruke ustašama. Ranjen u sukobu, mučen najpre u bolnici (agenti mu pucali u tek zaraslu ranu), a zatim u zatvoru (svrdlom su mu bušili kosti i gulili kosti), sve do streljanja 12. maja 1942. godine.

Za narodnog heroja proglašen je 25. oktobra 1943. godine.

Narodni heroji Jugoslavije
Jovan Milenko Grčić

Jovan Milenko Grčić je srpski pesnik i doktor medicine rođen u Čereviću 9. decembra 1846, a umro 10. juna 1875. godine. Otac mu Teodor Grčki bio je trgovac, ali je mlad umro (1850), ostavivši ženu Anu rođ. Barako sa troje dece (uz Jovana, Đorđa i Katicu). Srpsku osnovnu školu završio je u Čereviću, u nemačku išao u Petrovaradinu. Pet razreda gimnazije završio je u Novom Sadu, završna tri razreda u Segedinu i Požunu/Bratislavi (1864-67), tada već pod prezimenom Grčić. U Beču je studirao medicinu kao stipendista Matice srpske (1867-74).

Zbog tuberkuloze, koja mu je od detinjstva pretila, prekinuo je studije i vratio se majci, koja ga je smestila u šumsku tišinu Beočinskog manastira gde je i umro. Sahranjen je uz manastirsku crkvu sa Zmajevim stihovima na spomeniku (...Gora ti čuva telo, a spomen Srpstvo celo!). Njegovi zaostali rukopisi izgoreli su u ratu 1914.

References 

 Translated and adapted from Serbian: http://politikin-zabavnik.rs/pz/tekstovi/fruskogorski-slavu%D1%98  

 Translated and adapted from Serbian Wikipedia: http://sh.wikipedia.org/wiki/Jovan_Milenko_Gr%C4%8Di%C4%87 
 Jovan Skerlić, Istoria nove srpske književnosti (Belgrade, 1914, 1921) pages 338-339

Srpski pisci
Biografije, Beočin
Authority control
Beba Lončar

Desanka Beba Lončar (Beograd 28. april 1943.) je jugoslovenska glumica.

Upisala je romanistiku na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Još kao učenica je izabrana na konkursu RTB za spikerku dečjih emisija, nakon čega je usledio početak filmske karijere.

Na filmu se prvi put pojavila sa 17 godina u Devetom krugu Francea Štiglica, a zatim postiže veliki uspeh sa filmom Ljubav i moda (Lj. Radičević, 1960). Glumila je glavne i sporedne uloge u filmovima Dvoje (Aleksandar Petrović, 1961), Dr (Soja Jovanović, 1962), Lito vilovito (O. Gluščević, 1964).

Uloga vikinške princeze u britansko-jugoslovenskoj koprodukciji Dugi brodovi (Dž. Kardif, 1964) odvodi je u Rim, gde se i nastanjuje 1965. Narednih godina glumila je u više koprodukcijskih projekata sa Jugoslavijom. Nastupala je u mnogim filmovima šarenog zabavnjačkog žanra komercijalnog tipa, nakon čega se vratila jugoslovenskoj kinematografiji u filmovima Pakleni otok (V. Tadej, 1979) i Drugarčine (Mića Milošević, 1979). Poslednji put je glumila 1982. u italijanskom filmu Kuća prokletih (La Villa delle anime maledette).

Dugo je bila u braku sa Josipom Radeljakom, od koga se razvela 1994. Ima sina Lea. Beba danas živi na Dorćolu, sa Stevanom Marinkovićem Knićaninom, koga poznaje ceo život.

Izabrana filmografija 
 Ljubav i moda (1960) (kao Desanka Lončar) - Sonja Ilić
 Deveti krug (1960) (kao Desanka Lončar) - Magda
 Dr (1962) - Slavka Cvijović 
 Dugi brodovi (Long Ships) (1963) - Gerda
 Lito vilovito (1964) 
 Signore & signori (1966)
 Pakleni otok (1979)

Vanjske veze 
 
 Intervju za NIN 

Lončar, Beba
Lončar, Beba
Lončar, Beba
Biografije, Beograd
Organizovani kriminal

Organizovani kriminal je vrsta nezakonite radnje u kojem postoji organizacijska struktura slična korporaciji ili udruženju. 

Osnovi cilj organizovanog kriminala je sticanje materijalne koristi ili dohotka. Primjeri kriminalnih organizacija su: talijanska mafija, japanske Jakuze, pirati, itd. Dohotak se stiče prodajom droge, prostitucijom, krijumčarenjem oružja, švercom, piratsvo u muzici i filmovima, pornografiji, trgovanje sa zemljama pod embargom i ostalim zabranjenim radnjama. 

Organizovani kriminal je uspješan u eksploataciji tržišta i potražnje koja postoji u nekoj zemlji i koja se ne mogu zadovoljiti zbog restriktivnih zakona i regulacijama koje trenutno postoje. Organizovani kriminal zanima se za ona tržišta u kojima je profit enorman u odnosu na ulaganja, i radi zaštite tržišta i poslovanja kriminalne organizacije pribjegavaju nezakonitim postupcima: krađom, otmicom, lišavanje života, ucjenom, mitom, itd.

Vidi još 
 Korupcija

 
Kazneno pravo
Kriminal
Regal-Beloit

Regal-Beloit Corporation je jedan od najvećih proizvođača električnih motora u svijetu. Njegov GE ECM brend nemazanog DC električnog mora se danas može naći u skoro svim primjercima višekbrzinske HVAC opreme u domaćinstvima SAD, a njegovi brendovi mnotora GE Commercial Motors, Leeson i Marathon se koriste u industrijskom sektoru.

Ima sjedište u gradu Beloit u Wisconsinu i spada u indkes Fortune 1000. Njena proizvodan, prodajna i uslužna postrojenja se nalaze u SAD, Kanadi, Meksiku, Evropi i Aziji.

Vanjski link 
 Službena stranica .

Kompanije