OFK Beograd

OFK Beograd je fudbalski klub iz Beograda. Trenutno nastupa u Prvoj ligi Srbije. Bio je dugogodišnji prvoligaš i osvajač kupa SFRJ.

Historija kluba 
OFK je beogradski fudbalski tim vezan za gradsku četvrt Karaburma (Palilula), igra na Omladinskom Stadionu s kapacitetom od 20.000 gledatelja. Klub se smatra naslednik Beogradskog sportog kluba (BSK) osnovanog 1911. i koji je u 1930-im osvojio pet naslova prvaka Kraljevine Jugoslavije i jedan Kup Jugoslavije.

Godine 1945. je preimenovan u Metalac, da bi 1950. godine vratio ime BSK, a od godine 1957. do danas je poznat kao OFK Beograd.

Najvažniji rezultati u historiji kupa su pet osvojenih titula prvaka Kraljevine Jugoslavije (1931, 1933, 1935, 1936, 1939) te četiri osvojena kupa SFRJ (1953, 1955, 1962, 1966). Godine 1963. je igrao u polufinalu Kupa pobednika kupova sa Tottenhamom.

BSK 
Beogradski sportski klub (BSK) koji je osnovan 6. jula 1911. godine, kada je održana je osnivačka skupština i izabrana uprava: predsednik Andre Jović, potpredsednici Danilo Stojanović i Jevrem Pantelić i sekretar Dušan Milošević. Prva pravila kluba potvrđena su 1. septembra 1911. Prvo BSK-ovo igralište na tadašnjem Trkalištu, mestu gde su danas tehnički fakulteti i hotel Metropol, je uz zalaganje članova kluba uređeno i pripremljeno za utakmice. Prvu utakmicu BSK je odigrao 13. oktobra 1911. sa kragujevačkom Šumadijom i pobedio 8:1. Među prvim igračima bio je i Miloš Ekert koji je do tada igrao za Srpski mač, on je predložio ime Beogradski sportski klub, a bio je i blagajnik kluba.

Zbog gradnje tehničkih fakulteta klub je morao da napusti stadion na Trkalištu i da pređe na Topčidersko brdo. BSK je na tom mestu 1929. godine podigao moderan stadion sa tribinama za oko 30.000 gledalaca. U to vreme najveći gradski rival BSK je bila SK Jugoslavija, koja je svoj stadion napravila nešto niže, tamo gde je danas stadion Crvene zvezde. Najveći rivali u domaćem prvenstvu su pored FK Jugoslavije bili zagrebački klubovi Građanski, HAŠK, Concordia, te splitski Hajduk. Ovi klubovi su zajedno sa BSK–om bili svi prvaci države između 1923. i 1940. godine u periodu kada je odigrano 17 fudbalskih prvenstava u Kraljevini Jugoslaviji. BSK je u tom periodu osvojio pet titula. BSK je bio ravnopravan igrajući i uglavnom pobeđujući u prijateljskim utakmicama i najpoznatije evropske klubove.

Klub je se ugasio tokom okupacije Jugoslavije. Dvadesetog oktobra 1944. Beograd je video Nemcima leđa. Dva meseca posle toga BSK se prvi put pominje u štampi – zakazao je klupsku konferenciju za 21. decembar radi izbora radnog odbora kluba. Već naredne godine dva najtrofejnija i najuspešnija fudbalska kluba sa početka 20. veka u Srbiji, BSK i SK Jugoslavija, odlukom novih komunističkih vlasti prestaju da postoje, a sa formiranjem kreću: FK Partizan i FK Crvena zvezda.

Metalac 
Inicijativni odbor za osnivanje kluba 'Metalac se sastao u februaru 1945. godine, a činili su ga Božidar Jeremić iz Industrije motora Rakovica, Dušan Ćorković, sekretar Centralne uprave sindikata metalaca, bivši igrači BSK-a i reprezentativci Sava Marinković, Milorad Arsenijević i mnogi drugi. Dana 25. marta 1945. godine formira se tim sindikata metalaca FK Metalac i date su mu prostorije predratnog FK Jadran. Osnovano je i Fiskulturno društvo Metalac, sa svojih sedam sekcija — fudbalskom, rvačkom, košarkaškom, rukometnom, hokejaškom, biciklističkom i atletskom. Kasnije je ukinuta rvačka i hokejaška, a dosta nakon toga uključena teniska i šahovska sekcija. Josip Broz Tito je proglašen za počasnog predsednika kluba, koji je preko svog izaslanika prihvatio poziv i društvu u lično ime predao vredan novčani poklon. OFK Beograd je do 1957. godina imao iste boje dresova kao predratni BSK (tamnoplavo - svetloplava kombinacija), imao dosta sličan grb i nosio njegovo ime - BSK (1950 — 1957) sve do promene u današnje ime. Iste godine kad je osnovan, Metalac postaje prvak Beograda (liga od 6 timova), a u odlučujućoj utakmici igrao je nerešeno sa Crvenom zvezdom, što je bilo dovoljno za prvo mesto. Metalac uzima redovno učešće u šampionatima nove države koje se igra od sezone 1946/47.

Od 90-ih godina 20. veka OFK Beograd se poziva na tradiciju, godinu osnivanja, istoriju i titule BSK iako je BSK ugašen par meseci nakon osnivanja Metalca. Cela zbrka je nastala jer je visoki državni komunistički funkcioner Vladimir Dedijer iz čiste želje kao predratni navijač BSK-a pokušao da ga revitalizuje tako što je izvršio prvo fuziju Metalca i FD Beograda a potom dao ime BSK i promenio boje dresova. Zbrka je možda nastala i iz komunističke klime koja je bila tada kada su u nemogućnosti da nađu klub za sebe predratni igrači i funkcionera BSK-a se ustalili u Metalcu pokušavajući da revitalizuju uspomene (npr. Moša Marjanović ili Mikica Arsenijević) i sa oduševljenjem prihvatili Dedijerov potez.

BSK/OSD 
Nakon što su se neki manji klubovi, poput Električne centrale i Beograda, fuzionisali sa Metalcem, na vanrednoj skupštini kluba, 22. jula 1950. godine, doneta je odluka da se promeni ime kluba. Razlog tome je najviše bio taj da bi se otvorila vrata široj omladini, a ne samo predstavnicima metalske struke.. Zahvaljujući Vladimiru Dedijeru, vraćeno je ime BSK, a mnogi su bili skeptici da li će vlast dopustiti da se to ime ponovo nosi. Vladimir Dedijer je na to rekao da je BSK „baš lepo ime“ i da ne vidi problem u tome, te je vraćeno ime BSK. Klub je po svemu podsećao na istoimeni klub od pre rata i tamnoplavo-svetloplava boja dresova se ne menja, a grb je sličan onom predratnom.

Pod tim imenom klub osvaja svoja prva dva trofeja u nacionalnom kupu i to 1953. i 1955. godine, kada je pobeđen splitski Hajduk u oba navrata rezultatom 2:0. Sezone 1954/55. klub je bio vicešampion Jugoslavije, sa 2 boda manje od Hajduka. U tom periodu i omladinci 1951. godine postaju prvaci Jugoslavije. Stanoje Jocić je bio prvi strelac prvenstva 1952, a Predrag Pop Marković deli prvo mesto u listi strelaca lige sezone 1954/55, kada je klub bio vicešampion. Zanimljivost je da je drugi tim BSK-a stigao do osmine finala kupa 1951. godine, kada je prvi tim ispao u prvom kolu.

Tih godina su se isticali i ostali upamćeni brojni igrači kao što su Dragiša Filipović, Aleksandar Panić, Sreten Davidović, Lazar Tasić, Zdravko Juričko, Vasilije Šijaković, Sava Antić, Predrag Pop Marković, Petar Radenković, Tomislav Kaloperović, Stanoje Jocić, Živko Josić i drugi.

OFK 
Klub je u drugoj polovini 1950-ih godina bio u teškoj finansijskoj krizi i pred bankrotom. U međuvremenu, u Partizanu su se sukobili generali i članovi UDBA-e, gde su generali odneli pobedu, a članovi UDBA-e, na čelu sa Srbom Savićem, napustili klub. Ti članovi UDBA-e su prvo preuzeli nižerazrednu TSK Šumadiju, a potom prešli u BSK. Tako je došlo do fuzije BSK-a i TSK Šumadije, a predlog je bio da klub promeni ime u „BSK Šumadija”, što ipak nije prošlo jer je zvučalo nacionalistički. Na kraju, klub je nazvan OFK Beograd (Omladinski fudbalski klub Beograd), kako je i predložio Mišo Pavićević na upravnom odboru. Osnivačka skupština održana je u sali radničkog univerziteta „Braća Stamenković”, 26. novembra 1957. godine. Ime OFK Beograd je izabrano i da bi klub dobio svoj stadion — Omladinski, jer pre toga BSK nije imao svoj stadion, već je igrao uglavnom na tadašnjem stadionu Crvene zvezde, a potom i na stadionu Partizana kada Zvezdin stadion nije ispunjavao uslove Prve lige. Boje kluba su promenjene u plavo-bele.

Najuspešniji period OFK-a 
Odmah nakon promene imena, OFK Beograd je ispao u Drugu ligu sezone 1957/58. Odmah iduće sezone se vraća u Prvu ligu, a ubrzo nastaje najuspešniji period OFK Beograda, koji je trajao tokom 1960-ih do polovine 1970-ih. U tom periodu, zbog atraktivne igre igrači OFK-a dobijaju nadimak „romantičari”. Već 1962. godine pobedom od 4:1 u finalu nad subotičkim Spartakom osvojen je još jedan trofej kupa, sa 2 gola Antića i po jedan Srđana Čebinca i Samardžića. Naredne sezone, OFK je učestvovao u 2 evropska takmičenja: Intertoto kupu (koji tad nije bio pod okriljem UEFA) i Kupu pobednika kupova. U Intertoto kupu te sezone je stigao do četvrtfinala, gde je pre toga bio prvi u grupi sa Bajern Minhenom, Fajenordom i Vičencom. U Kupu pobednika kupova je stigao do polufinala takmičenja. Pre polufinala plavo-beli su eliminisali istočnonemački klub Hemi Hale, a zatim severnoirski Portadaun i u četvrtfinalu italijanski Napoli. Nakon pobede 2:0 u Beogradu i poraza 3:1 u Napulju, odigrana je majstorica u Marselju, gde je OFK trijumfovao sa 3:1 i tako se plasirao u polufinale takmičenja. U polufinalu je igrao sa engleskim Totenhemom, koji je predvodio Džimi Grivs (koji je isključen na utakmici u Beogradu). OFK je izgubio u oba duela, u Beogradu 2:1 i u Londonu 3:1, ali je i pored poraza dobio priznanje od Totenhema za dobar otpor.

Sezone 1963/64. OFK je završio kao drugoplasirani u Prvoj ligi, sa 3 boda iza Crvene zvezde. Po mnogima je OFK-u oduzeta titula te sezone, kako ne se bi razbila tradicija uzimanja titule od strane „velike četvorke”. Iste sezone OFK je igrao i u Kupu sajamskih gradova, gde je ispao u prvom kolu od Juventusa. Prvu utakmicu je dobio Juventus rezultatom 2:1, OFK je istim rezultatom pobedio u revanšu u Beogradu, pa se igrala majstorica. Za mesto odigravanja majstorice je izabran Trst, gde je Juventus pobedio 1:0 i tako prošao dalje. Sezone 1965/66. je četvrti put osvojen Kup Jugoslavije, pobedom u čuvenom finalu nad Dinamom iz Zagreba rezultatom 6:2. Po dva gola su postigli članovi „tria S”: Skoblar, Samardžić i Santrač. Zanimljivo je da je na toj utakmici Dinamo po mnogima bio bolji rival, ali je OFK-u „svaki šut ušao u gol”.

Nakon tog uspeha je nastupio kratak period slabijih rezultata zbog odlaska mnogih igrača, koji je prekinut dolaskom Miloša Milutinovića, i nešto kasnije, Dragoslava Šekularca, dva velika tadašnja fudbalska asa u poznijim igračkim godinama. U periodu kada su Milutinović i Šekularac činili tandem, Omladinski stadion je redovno popunjen. Slobodan Santrač je bio prvi strelac prvenstva sezona 1967/68, 1969/70 (delio prvo mesto sa Dušanom Bajevićem iz Veleža), 1971/72. (kada je sa 33 gola osvojio bronzanu kopačku Evrope) i 1972/73. (delio prvo mesto sa Vojinom Lazarevićem iz Crvene zvezde). U prvenstvu je postigao 186 golova u dresu OFK Beograda, a ukupno 218 golova, što ga čini rekorderom po broju golova u Prvenstvu Jugoslavije (i Srbije).

Prve polovine 1970-ih su donele novu generaciju plavo-belih, koju su, između ostalih, činili: Ilija Petković, Dragoslav Stepanović, Petar Borota, Bogdan Turudija i drugi, a iz starije generacije ostali su Slobodan Santrač i Stojan Vukašinović. OFK u prvenstvu završava svaku sezonu u vrhu tabele, te 3 sezone zaredom igra u Kupu UEFA. Najdalje je stigao u sezoni 1972/73, drugoj sezoni u takmičenju po redu. OFK je u prvom kolu eliminisao Duklu iz Praga, zatim je ponovo bio bolji od Fajenorda, koji je 2 godine pre toga postao šampion Evrope, a sezonu nakon te i osvojio Kup UEFA. U trećem kolu je savladan Beroe iz Stare Zagore, a u četvrtfinalu je usledilo ispadanje od Tventea. Iako je prvi meč kod kuće dobijen 3:2 u revanšu je OFK poražen 2:0. Zanimljivost je da je 1973. godine OFK osvojio prijateljski turnir Trofej grada Granade, pobedom nad urugvajskim Penjarolom u finalu 4:0. Takođe je zanimljivo da je pehar bio težak 92 kilograma, pa je zbog teškoća da se pehar unese u avion rastaven na delove i sklopljen u Beogradu.

Slabiji rezultati 
U drugoj polovini 1970-ih su nastupili slabiji rezultati kluba, a po drugi put u istoriji klub je ispao u Drugu ligu sezone 1978/79. Klub se se iduće sezone odmah vratio u Prvu ligu, sledeći put je ispao sezone 1982/83, a ponovo nakon brzog povratka je ispao sezone 1985/86, nakon čega je ostao u Drugoj ligi sve do raspada SFRJ. Zanimljivo je da je klub iste sezone došao do polufinala Kupa Jugoslavije, gde je ispao od Veleža. I pored slabijeg perioda, za klub su igrali talentovani igrači kao što su Zoran Lončar, Nebojša Vučićević, Gordan Petrić, koji je kao član OFK-a sa reprezentacijom bio svetski šampion u uzrastu do 20 godina, i drugi. U sezoni 1990/91. OFK je stigao do polufinala Kupa, gde je ispao od Crvene zvezde, a naredne sezone klub je ušao u Prvu ligu. Te sezone nisu učestvovali klubovi iz Slovenije i Hrvatske, a klubovi iz Bosne i Hercegovine, osim Borca iz Banja Luke, su završili takmičenje ranije. OFK je, pod vođstvom legende kluba Ilije Petkovića, bio 4. na tabeli i izborio učešće u Kupu UEFA sledeće sezone, u kom nije učestvovao zbog sankcija.

Ni 1990-e nisu dale izrazitog poboljšanja u rezultatima OFK-a. Pritom je i Prva liga SRJ bila organizovana na čudan način, bila je podeljena na Prvu A i Prvu B ligu, gde su klubovi nakon polusezona mogli da ispadaju i ulaze u Prvu B ligu, odnosno Prvu A ligu. OFK je u sezoni 1993/94. na polusezoni izborio Prvu A ligu i u njoj, u drugoj polusezoni, završio 4. na tabeli. Ponovo zbog sankcija klub nije mogao da igra u evropskim takmičenjima. Ovakav sistem je potrajao do sezone 1997/98, gde je Prva B liga bila drugi rang jugoslovenskog fudbala, a te sezone se OFK takmičio upravo u Prvoj B ligi. Nakon te sezone, klubovi su se takmičili u jedinstvenoj Prvoj ligi.

Povratak na fudbalsku scenu 
Sezone 1997/98. OFK je igrao Prvu B ligu, tada drugi rang jugoslovenskog fudbala. Na čelo kluba dolazi Zvezdan Terzić, koji je proveo 10 godina u klubu. OFK se odmah iste sezone vratio u Prvu ligu i postaje standardan prvoligaš, a sezone 2000/01. OFK je završio 5. na tabeli, a Petar Divić je bio najbolji strelac prvenstva sa 27 golova. Sezone 2002/03. OFK završava 3. u prvenstvu, nakon čega je izboreno mesto u Intertoto kupu. Time je OFK izborio mesto u nekom evropskom takmičenju posle 29 godina, a u Intertoto kupu je te godine ispao u drugom kolu od češkog Sinota. Naredne sezone OFK završava kao 4. na tabeli, te opet obezbeđuje učešće u Intertoto kupu. U Intertoto kupu stiže do polufinala takmičenja, gde ispada od Atletiko Madrida. Sezone 2004/05. klub ponavlja uspeh u Prvoj ligi, a obezbeđuje mesto u kvalifikacijama za Kup UEFA, gde ispada od Lokomotive Plovdiv. Godine 2005. klub je oborio svjetski rekord kada je pristao prodati braniča Slobodana Rajkovića Chelseaju za 3,5 miliona funti (5,1 miliona eura), što je bila rekordna naknada za igrače ispod 18 godina starosti.

Naredne sezone u Kupu Srbije i Crne Gore dolazi do finala, gde nakon vođstva od 2:0 protiv Crvene zvezde, ipak nakon produžetaka gubi 4:2. Time su izborene kvalifikacije za Kup UEFA, gde protiv Oksera nakon pobede u Beogradu 1:0, u revanšu je bilo 2:1 do 82. minuta, i onda je Okser postigao 3 gola i sa pobedom od 5:1 otišao dalje. Sezone 2007/08. klub je došao do polufinala Kupa Srbije, gde je ispao od Zemuna, a naredne sezone je klub u poslednjem kolu izborio opstanak u ligi. Već naredne sezone klub dolazi do trećeg mesta u Superligi i do polufinala Kupa Srbije, gde ispada od Crvene zvezde. Izborene su kvalifikacije za Ligu Evrope, gde je nakon izbacivanja Torpedo Žodina, klub ispao od Galatasaraja. Nakon prvog meča u Istanbulu, koji se nakon vođstva Galatasaraja od 2:0 završio 2:2, usledio je poraz u Beogradu od 5:1. Takođe, omladinci OFK Beograda su bili šampioni Srbije 2008. i 2009. godine.

Klub je, pozivajući se na istoriju BSK-a, 2011. godine proslavio vek postojanja kluba. OFK je dve sezone zaredom došao do polufinala Kupa Srbije, 2012/13. i 2013/14. Prvi put je OFK, nakon izbacivanja Crvene zvezde u četvrtfinalu pobedom od 3:1 u gostima, ispao od Vojvodine, a drugi put od Jagodine. U ovom periodu, u kome se klub stabilizovao, su se istakli mnogi igrači: Petar Divić, Ognjen Koroman, Saša Stevanović, Miljan Mrdaković, Marko Baša, Đorđe Jokić, Duško Tošić, Branislav Ivanović, Aleksandar Kolarov, Radiša Ilić i drugi.

Finansijska kriza i ispadanje u treći rang 

U prvom kolu sezone 2015/16. OFK je, kao domaćin na stadionu Obilića, odigrao utakmicu protiv Crvene zvezde. Nakon vođstva od 2:0 posle prvog poluvremena, nakon preokreta OFK je izgubio 6:2. Zbog sumnje u regularnost ove utakmice, gde se sumnjalo i da je lično Zvezdan Terzić, tada kao direktor Crvene zvezde, ulazio u svlačionicu OFK-a, Više javno tužilaštvo u Beogradu je ispitavalo slučaj. Zbog ovog slučaja su poljuljani odnosi i u upravi kluba, a takođe su se i navijači bunili protiv uprave i bojkotovali utakmice. Nakon završetka istrage tužilaštvo je zaključilo da nema dokaza o nameštanju utakmice. Na kraju sezone, OFK je nakon 19 godina ispao u drugi rang. Naredne sezone, OFK je kao poslednjeplasirani tim ispao iz Prve lige Srbije (drugog ranga), sa samo 3 pobede u sezoni. Tako je klub, po prvi put u istoriji, igrao treći rang sezone 2017/18. Razlog drastičnog slabljenja rezultata i teške finansijske krize mnogi vide i u samom Zvezdanu Terziću, koji je u klubu bio u periodu 1997-2005 i 2012-2014.

U trećem rangu, tj. Srpskoj ligi Beograd, u prvoj sezoni osvojeno je 3. mesto, a sledeće sezone 5. mesto. U sezoni 2018/19. godine na stadionu Čukaričkog, OFK Beograd je pobedom nad Radničkim sa Novog Beograda osvojio Kup FSS na teritoriji FSB, ili skraćeno Kup Beograda. Nakon regularnog dela bilo je bez golova, ali romantičari su bili bolji nakon penala 4:2.

Usjesi

Bivši poznati igrači
1911–1945 :

 Predrag Antić
 Milorad Arsenijević
  Ivan Bek
 Radivoj Božić
 Vojin Božović
 Branislav Dimitrijević
 Milorad Dragićević
 Prvoslav Dragičević
 Ernest Dubac
 Ljubiša Đorđević
 Franjo Glaser
 Svetislav Glišović
 Vlastimir Golubičić
 Đura Horvatinović
 Ivan Jazbinšek
 Miodrag Jovanović
 Bruno Knežević
 Andreja Kojić
 Gustav Lechner
 Petar Manola
 Blagoje Marjanović
 Nikola Marjanović
 Frane Matošić
 Dušan Milošević
 Milorad Mitrović
 Srđan Mrkušić
 Joška Nikolić
 Milorad Nikolić
 Vlastimir Petković
  Ján Podhradský
 Đorđe Popović
  Svetozar Popović
 Branimir Porobić
 Anton Puhar
 Predrag Radovanović
 Janko Rodin
 Nikola Simić
 Kuzman Sotirović
 Ivan Stevović
 Đorđe Stoiljković  
 Dragan Stošić
 Slavko Šurdonja
 Aleksandar Tirnanić
 Dragomir Tošić
 Svetislav Valjarević
 Dragoslav Virić
 Đorđe Vujadinović
 Dobrivoje Zečević
  Sándor Nemes
  Lajos Senfeld Tusko
  Otmar Gazzari
  Rudolf Wetzer

Od 1945. do danas :

 Nikola Aksentijević
 Komnen Andrić
 Sava Antić
 Nemanja Antonov
  Khalid Aucho
 Radojko Avramović
  Daniel Avramovski
 Stefan Babović
 Miloš Bajalica
  Aleksandar Bajevski
 Branko Baković
  Sreten Banović
  Marko Baša
 Marko Batinica
  Augusto Batioja
 Slobodan Batričević
 Nemanja Belaković
  Mario Berrios
 Petar Borota
  Vladimir Božović
  Vojin Božović
  Aleksandar Bratić
 Predrag Brzaković
  Zoran Bubalo
 Zdravko Bukarica
  Branko Buljević
 Ognjen Čančarević
 Aleksandar Čavrić
 Srđan Čebinac
 Nikola Cuckić
 Stefan Čupić
 Saša Ćurčić
 Dušan Cvetković
 Zoran Dakić
  Nikola Damjanac
  Dario Damjanović
 Sreten Davidović
 Aleksa Denković
  Filip Despotovski
 Ljuba Dimić
 Željko Dimitrov
 Petar Divić
  Ardian Đokaj
 Nebojša Đorđević
 Dejan Dražić
 Nikša Đujić
 Duško Đurišić
 Borko Duronjić
  Miodrag Džudović
  Nenad Erić
 Miloš Filipović
 Milan Gajić
 Momčilo Gavrić
 Damjan Gojkov
 Petar Golubović
  Petar Grbić
  Boban Grnčarov
 Vanja Grubač
 Dragan Gugleta
  Mustafa Hodžić
  Faruk Hujdurović
 Nikola Ignjatijević
 Aleksandar Ignjovski
 Radiša Ilić
 Branislav Ivanović
  Milan Ivanović
 Đorđe Ivelja
 Stefan Janković
  Petar Jelić
 Aleksandar Ješić
 Nenad Jestrović
 Aleksandar Jevtić
 Stanoje Jocić
 Đorđe Jokić
 Živko Josić
 Ivica Jovanović
  Vladimir Jovović 
 Mirsad Kahrović
 Tomislav Kaloperović
 Andrija Kaluđerović 
  Đorđe Kamber
  Oļegs Karavajevs
  Mladen Kašćelan
  Ivan Kecojević
  Hristijan Kirovski
 Dušan Kljajić
 Srđa Knežević 
 Miloš Kolaković
 Aleksandar Kolarov
 Ognjen Koroman
 Miloš Kostić
 Slobodan Krčmarević
  Sergije Krešić
 Blagomir Krivokuća
 Srboljub Krivokuća
 Bojan Krkić 
  Simo Krunić
 Stevica Kuzmanovski
 Branko Lazarević
  Leandro Netto
 Zlatko Liščević
 Zoran Lončar
 Dušan Lukić
 Milan Majstorović
 Dragoljub Marić
 Rodoljub Marjanović
 Dragan Marković
 Predrag Marković
 Saša Marković 
  Bojan Markovski
 Zoran Martinović
 Filip Matović
 Slobodan Mešanović
 Mihalj Mesaroš
 Dragan Mihajlović
 Miloš Mijić
  Nemanja Mijušković
 Nikola Mikić
 Božidar Milenković
 Nemanja Milić
 Petar Milić
 Stojan Milošev
 Miroslav Milovanović
 Milovan Milović
 Luka Milunović
 Milorad Milutinović
 Miloš Milutinović
  Adam Mitchell 
  Ilija Mitić
 Krsto Mitrović
 Miljan Mrdaković
 Mitar Mrkela
 Slavoljub Muslin
  Nemanja Nikolić
  Mitar Novaković
 Ajazdin Nuhi
  Aboubakar Oumarou
 Aleksandar Paločević
 Aleksandar Panić
  Angelko Panov
 Marko Pavlovski
 Aleksandar Pejović
  Milorad Peković
 Dušan Petković
 Ilija Petković
 Gordan Petrić
  Saša Petrović
 Mihajlo Pjanović
 Bogdan Planić
 Petar Puača
 Dušan Purać
  Milan Purović
 Petar Radenković
 Miodrag Radošević
 Aleksandar Radovanović
 Filip Rajevac
 Slobodan Rajković
 Đorđe Rakić
 Darko Ramovš
 Milan Rodić
 Ivan Rogač
  Kęstutis Ruzgys
 Spasoje Samardžić
 Slobodan Santrač
 Bojan Šaranov
 Milan Savić
 Dragoslav Šekularac
 Đorđe Serpak
 Vasilije Šijaković
 Aleksandar Simić
 Marko Simić
 Uroš Sinđić
 Marko Šiškov
  Josip Skoblar
 Miljan Škrbić
  Milenko Špoljarić
 Dragoslav Sredojević
 Dragan Stančić
 Aleksandar Stanisavljević
 Aleksandar Stanojević
 Vladeta Starčević
 Dragoslav Stepanović
 Miodrag Stevanović
 Saša Stevanović
  Ostoja Stjepanović
 Marinko Stojaković
 Dane Stojanović
 Milan Stojanović
  Branimir Subašić
 Lazar Tasić
 Zvezdan Terzić
 Dragan Tomić
 Predrag Tomić
 Duško Tošić
 Lazar Tripković
 Bogdan Turudija
  Doug Utjesenovic
 Zoran Vekić
 Nebojša Veljković
  Nenad Veselji
 Vukašin Vraneš
 Nebojša Vučićević
 Nemanja Vučićević
 Stojan Vukašinović
  Ivan Vuković
  William
 Saša Zdjelar
 Ninoslav Zec
 Zoran Zekić
 Goran Zelenović
 Miloš Zlatković

Trenutačni tȋm

Spoljašne veze 
 OFK Beograd — Zvanična spletna stranica kluba
 Nezvanična klupska prezentacija – klub prijatelja OFK Beograda 
 Navijači OFK Beograda

Beleške

Izvori 

Fudbalski ili nogometni klubovi u Srbiji
Sportski klubovi u Beogradu