alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
20. vijek

20. vijek (20. vek) ili 20. stoljeće (20. stoleće) razdoblje je koje je trajalo od 1900. do 1999. godine.

Izumi i otkrića 
 Otkriće tekuće trake, proizvodnja automobila; teško je zamisliti današnji svijet bez njih
 Zrakoplovi su učinili put oko svijeta moguć ne u 80 dana, nego u jednom danu; prvi let braće Wright bio je 1903. godine
 Umjetni satelit
 Radio, Televizija, Internet (masovni mediji)
 Računar
 Mobilni telefon
 Kompakt disk
 Let u svemir
 Atomska (nuklearna) energija
 Penicilin (prvi put otkriven 1896, ali je ušao u široku upotrebu poslije Flemingova ponovna otkrića 1928)
 Računarski čip
 Struktura DNK-lanca
 Kloniranje

Važne ličnosti 
 Franjo Josip
 Wilhelm II
 Nikolaj II
 Kemal Atatürk
 Benito Mussolini
 Ante Pavelić
 Adolf Hitler
 Vladimir Lenjin
 Josif Staljin
 Hirohito
 Woodrow Wilson
 Winston Churchill
 Franklin Roosevelt
 Francisco Franco
 Mahatma Gandhi
 Josip Broz Tito
 Indira Gandhi
 Džavaharlal Nehru
 Che Guevara
 Mao Tse-tung
 Fidel Castro
 Martin Luther King
 Nelson Mandela
 Sadam Husein
 Haile Selassie
 Moamer Gadafi
 Sukarno
 Ho Ši Min
 Gamal Abdel Naser
 Jaser Arafat
 Konrad Adenauer
 Charles de Gaulle
 Margaret Thatcher
 François Mitterand
 Helmut Kohl
 Mihail Gorbačov

---Sidenote START---

Glavni događaji 
 Prvi svetski rat (1914-1918)
 Socijalistička i komunistička revolucija u Evropi i Aziji
 Velika depresija
 Drugi svetski rat (1939-1945)
 Ujedinjene nacije
 Hladni rat (1945-1991)
 Rat u Koreji
 Kriza na Kubi (1962)
 Rat u Vijetnamu (1964-1975)
 Dekolonizacija Afrike i Azije

Društvo 
 Opće pravo glasa se širi po svijetu

 
2. milenijum
Vjekovi
Semegnjevo

Semegnjevo je naselje u opštini Čajetina u Zlatiborskom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 300 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 416 stanovnika).

Na zapadnoj granici Zlatibora, u podnožju Semegnjevske gore i njenog najvišeg vrha, Vijogora (1.281 metar nadmorske visine), nalazi se selo Semegnjevo. Praznik sela su Prve Trojice, a praznik seoske crkve je Ivanjdan.

Semegnjevo je na severozapadu od Zlatibora. Na sredini sela je Semegnjevsko Polje, zatalasano i oko njega kuće. Okolo su brda: Vijogor, Lupoglav, Lisičina, Veliko Brdo, Di?bor, i Gruda. Kroz selo teče Skakavac i Sandučki Potok u Crni Rzav. Izvori su : Božanića Izvor, Sanduk, Kamičak, Piščeva Česma, Pekovića Česma i Šaš. Zemljište se naziva: Pitomine, Bare, Malo Polje, Okomište, Njivice, Jagnjilo, Beli Breg, Potok, ?a?ino Brdo, Polje, Obarak i Vratanovac. Šuma je: Debelo Brdo, Tičija Glava i Veliko Osoje.
U doba Proklete Jerine sejali su nekoliko godina neko seme koje nije izdavalo (nije nicalo), te su govorilo da je to seme gnjevo, otuda ime sela Semegnjevo. U Semegnjevskom Polju u Obrvi je Grčko Groblje.

Demografija 
U naselju Semegnjevo živi 275 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 51,9 godina (49,1 kod muškaraca i 54,8 kod žena). U naselju ima 123 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,44.

Ovo naselje je velikim delom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

Pre 300 godina doseljeni su iz Pive: Pekovići (Blagojevići, Božovići i Jezdimirovići), Kostići (Vujovići i Jezdimirovići) i Piščevići iz pivskog sela Pišća (Pišče) gde ih ima i sad velika porodica Dobrilovića, svi slave Jovan-dan, i imaju oseljene rođake: od Kostića Delići Božići i Kulaši u Šljivovici i Semegnjev??i (Nikolići) na Filipovića Brdu u Zaovinama, a od Piščevića Šućuri u Šljivovici i porodica junaka Stojana Čupića u Crnobar. Salašu u Mačvi.
	U početku 19. Veka su doseljeni: Crepuljari iz Štrbaca (sl. Pantelejev-dan i radili crepulje), Janjići iz Po????? kod Užica (sl. Đurđev-dan), Maričići iz Mokre Gore i Tošići iz Ojkovice. Pre 140 godina doseljeni su Džambasi (Dumonjići, Milinkovići i Kostići) i Vitorovići iz Bjele Reke na svoja kolibišta i Maričić iz Hercegovine.

Izvori

Vanjske veze 

 Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
 Satelitska mapa (Wikimapia)
 Gugl satelitska mapa (Maplandia)
 Plan naselja na mapi (Mapquest)

Opština Čajetina
Naselja u centralnoj Srbiji
Grnčarija

Grnčarija ili lončarstvo je umijeće proizvodnje keramičkih posuda od gline i jedno je od prvih zanata koji su se pojavili sa nastankom ljudske kulture. Postupak se vrši oblikovanjem vlažne gline uz pomoć priprostijeg ručnog grnčarskog kola (točka), ili masnije gline uz upotrebu mnogo bržeg nožnog grnčarskog kola.

Ručno kolo ne zahtijeva preveliko majstorstvo, ali je postupak izrade puno duži. Nakon što bi se oblikovalo dno na plohi kola, stijenke posude bi se dograđivale spiralnim nanošenjem valjušaka koji se zasebno izrađuju. Isto tako je ručno kolo pogodno za izradu velikih posuda. Nožno kolo zahtijeva veće majstorstvo, jer se dno i stijenka posude izvlače od jednog komada gline.

Kada bi se posuda oblikovala, sljedeća faza u proizvodnji je njeno ukrašavanje linijama nekim oštrim predmetom ili otiscima u mehku površinu. Ovi ukrasi kasnije se mogu bojati nanošenjem boje kistom, nakon čega bi se sušili na zraku. U završnoj fazi osušeno posuđe išlo bi na pečenje na otvorenoj vatri ili u posebne zatvorene grnčarske peći na temperaturama od 800 do 1000 stepeni Celzijusa. U slučaju pocakljivanja u otopinama metalnih oksida, postupak pečenja treba ponoviti na temperaturama iznad 900 stepeni Celzijusa.

Najčešći grnčarski proizvodi su lonci, šolje, čaše i slični predmeti koji danas sve više imaju dekorativnu namjenu, iako se polahko vraćaju u upotrebu jer su nove glazure (cakline) mnogo sigurnije za upotrebu stoga što ne ispuštaju olovo.

Najstarije do sada poznate keramičke posude stare su oko 18.000 godina, a dolaze iz Kine.

Galerija

Literatura 
 ASTM Standard C 242-01 Standard Terminology of Ceramic Whitewares and Related Products
 Ashmore, Wendy & Sharer, Robert J., (2000). Discovering Our Past: A Brief Introduction to Archaeology Third Edition. Mountain View, California: Mayfield Publishing Company. 
 Barnett, William & Hoopes, John (Eds.) (1995). The Emergence of Pottery. Washington: Smithsonian Institution Press. 
 Childe, V. G., (1951). Man Makes Himself. London: Watts & Co.
 Rice, Prudence M. (1987). Pottery Analysis – A Sourcebook. Chicago: University of Chicago Press. .
 Historynet.com 
 Tschegg, C., Hein, I., Ntaflos, Th., 2008. State of the art multi-analytical geoscientific approach to identify Cypriot Bichrome Wheelmade Ware reproduction in the Eastern Nile delta (Egypt). Journal of Archaeological Science 35, 1134-1147.

Vanjske veze 
Marina Baričević: Izbor kritičarke - Keramika i staklo 1950. – 1999. (recenzija knjige), Hrvatska revija, 4/2017.docx
Ostali projekti

 
Stari zanati
Keramika
Južnoazijsko kameno doba

Južnoazijsko kameno doba pokriva paleolitski i mezolitski period u južnoj Aziji.

Paleolitik

Homo erectus 
Homo erectus je živio u Južnoj Aziji za vrijeme pleistocenske epohe. Dvostrane sjekire i tradicije noževa su vjerojatno nastale u srednjem pleistocenu (Kennedy 2000: 136). Početak korištenja acheulijanskih i alata za koamdanje tipičnih za donji paleolitik se obično datira u sredinu pleistocena (Kennedy 2000: 160).

Homo sapiens 
Pećinska nalazišta u Šri Lanki su pokazala najranije tragove modernog homo sapiensa u Južnoj Aziji. Oni datiraju oko 34 kya. (Kennedy 2000: 180). mtDNA analiza datira dolaza Homo sapiensa u Južnu Aziju između 70 i 60 kya (v. ljudska migracija).

Za nalazišta iz Belana u južnom Uttar Pradeshu radiokarbonsko datiranje je pokazalo starost od 18-17 kya. Iz tog doba su dobro poznate paleolitičke pečinske slike.

U Bhimbetki su ljudi živjeli od kasnog pleistocena do sredine holocena. Dolina Narmada valley, Sivaliks i regija Potwar također sadrže mnoge fosile kralježnjaka kao i paleolitska oruđa. 

Škriljevac, jaspis i kvarcit su ljudi često koristili u ovom periodu. Oruđa gornjeg paleolitika su također pronađena u Bhimbetki.

Mezolit 
Mezolit se u Južnoj Aziji čini mnogo raznovrsnijim i inovativnijim nego u drugim dijelovima svijeta (npr. Evropi). 

Nalazište Bhimbetka je također pokazalo mnoge primjer pećinskih slika koje datiraju iz mezolitskog perioda.

Neolitik 
V. Mehrgarh

V. također Ruševine u Zaljevu Cambay za nedavne pseudoarheološke navode o potopljenom neolitskim (ili možda čak paleolitskim) naseljima.

Izvor 
 Kenneth A.R. Kennedy. 2000, God-Apes and Fossil Men: Palaeoanthropology of South Asia Ann Arbor: University of Michigan Press.

Kameno doba
Južna Azija
La Manche

Lamanš (francuski: La Manche ​[la mɑ̃ʃ]; manche = rukav, rukavac) ili Engleski kanal (ili samo Kanal; engleski: The English Channel, ili samo The Channel), dio Atlantskog oceana koji dijeli otok Veliku Britaniju od sjeverne Francuske te spaja Sjeverno more s Atlantikom. Dug je oko 563 km (350 mi) a na svom najširem mjestu širok 240 km (150 mi). Doverski tjesnac je najuži dio kanala, gdje širina iznosi samo 34 km (21 mi) od Dovera do Rta Gris Nez, te se nalazi na istočnom rubu Engleskog kanala, gdje se sreće sa Sjevernim morem. Za vrijeme drevne rimske hegemonije kanal je imao latinski naziv Oceanus Britannicus i sve do 1549. je bio poznat kao Britansko more.

Kanal je relativno plitak, s prosječnom dubinom od 120 m na svom najširem dijelu, što se smanjuje na 45 m između Dover i Calaisa, a odatle je more plitko što označava ostatke negdašnjeg kopnenog mosta između Istočne Anglije i Nizozemske. Kanalski otoci se nalaze u kanalu, blizu francuske obale. Arhipelag Scilly u Ujedinjenom kraljevstvu i Ushant u Francuskoj označavaju zapadni kraj kanala. Francuski departman Manche, koji uključuje poluotok Cotentin koji se nalazi u kanalu, ime je dobio po kanalu.

Eksterni linkovi 

 Oceanus Britannicus or British Sea
 Channel swimmers website 
 Archives of long distance swimming
 Sponsor David Walliam's Sport Relief swim
 Channel Swimming Association

 
Morski tjesnaci u Francuskoj
Morski tjesnaci u Ujedinjenom Kraljevstvu
Tjesnaci Atlantskog oceana
Tjesnaci Sjevernog mora
Mora u Evropi
Mora Atlantskog oceana
Okrug Peja

Okrug Peja ili Pećki okrug je okrug Kosova koje priznaje UNMIK.

Gradovi:
 Pejë / Peć
 Istog / Istok
 Klinë / Klina

Opštine:
 Opština Istok
 Opština Klina
 Opština Peć

Pored ovog okruga, vlada Srbije nominalno upravlja vlastitim Pećkim okrugom. 

 
Peja
Bitka kod Akcija

Bitka kod Akcija bila je pomorska bitka između Marka Antonija i Oktavijana kojom završavaju rimski građanski ratovi i nastaje Rimsko Carstvo. 

Antonijeva vojska, navodno sa 100 tisuća pješaka i 12 tisuća konjanika, bila je ljeti 31. pne. u logoru na poluotoku južno od tjesnaca, a flota s oko 170 velikih i oko 200 malih ratnih brodova bila je u Ambracijskom zaljevu. Oktavijan je sa svojom flotom od oko 260 brodova pod zapovjedništvom Marka Vipsanija Agripe blokirao Antonijevu flotu. Oktavijanova vojska, s nekih 80 tisuća pješaka i 12 tisuća konjanika, bila je sjeverno od tjesnaca. Grci, podstaknuti Oktavijanom, presjekli su Antonijeve kopnene putove opskrbe. 

Antonijeva vojska je oskudijevala hranom, pa se Antonije pod utjecajem Kleopatre pokušao osloboditi morskom bitkom. Tako je Antonije 2.9. rano ujutro isplovio sa svojim brodovima, koji su imali katapulte ali su bili manje pokretljivi u odnosu na Oktavijanove, i krenuo u napad. 

Borba se vodila s podjednakim uspjehom na obje strane, ali tada je Kleopatra neobjašnjivo odlučila pobjeći sa svojih 60 brodova. Antonije je dotukao moral svoje vojske time što je napustio flotu i krenuo za Kleopatrom. Ljubavnici su pobjegli prema Egiptu, a napuštena Antonijeva flota se borila do predvečer, kad se ostatak puvukao nazad u Ambracijski zaljev i tamo se poslije sedam dana predao.

Bitka je opisana u Vergilijevoj Eneidi.

31. pne.
Akcij
Akcij
Akcij
Oktavijan August
Jonsko more
Nišava

Nišava (ćirilica na  srpskom jeziku: Нишава) je reka koja protiče kroz   Srbiju. Sa dužinom od 151km najduža je pritoka Južne Morave.

Srbija 
Nišava настаје u blizini sela Sukovo, desetak kilometara od Srpsko-Bugarske granice. Nastaje spajanjem reke Jerme koja izvire u Srbiji i reke Ginske koja izvire u Bugarskoj.

Tekući 151 km uglavnom prema zapadu, Nišava prolazi kroz  Pirot, Belu Palanku, Nišku Banju i kroz Niš. Oko 10 km posle Niša uliva se u Južnu Moravu.

Karakteristike i značaj 
Nišava pripada crnomorskom slivu i njen sliv pokriva teritoriju od 2,713km²

Nišava nije plovna reka.

Nišava ima puno malih pritoka, kao što su Temska sa desne, Koritnička reka, Crvena reka i Kutinska reka sa leve strane.

Sićevačka klisura 
Najpoznatija geološka formacija koju stvara Nišava je Sićevačka klisura, između Bele Palanke i Niške Banje. Klisura je dobila ime po selu Sićevu.

Nišava ima veliku snagu u Sićevačkoj klisuri, koja je iskorišćena na dve tačke ('Sićevo' i 'Ostrovica') za navodnjavanje, ribolov i produkciju struje.

Klisura je 17 km dugačka i 35-400 m duboka. U nekim delovima pravi kanjonske strukture, kao što je Gradiški kanjon.

Literatura 
 Mala Prosvetina Enciklopedija, Treće izdanje (1985); Prosveta; 
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; 

Rijeke u Srbiji
Opština Palilula (Niš)

Palilula je jedna od gradskih opština koja pripada Nišu. Opština je formirana Statutom grada 6. juna 2002. godine. Površina opštine je 117,37km², i u njoj živi 72.165 stanovnika.

Palilula obuhvata sledeća gradska i prigradska naselja:
 Palilula
 Staro groblje
 Kalač brdo
 Delijski Vis
 Apelovac
 Kovanluk
 Tutunović podrum
 Ledena Stena
 crni put
 Lalinac
 Krušče
 Mramor
 Mramorski potok
 Deveti maj 
 Čokot
 Donje Međurovo
 Gornje Međurovo
 Bubanj (Niš)
 Pasi Poljana
 Donje Vlase
 Gabrovac
 Berbatovo
 Vukmanovo
 Suvi Do

Susedne opštine su: Opština Medijana, Opština Niška Banja, Opština Crveni Krst, Opština Doljevac, Opština Gadžin Han i Opština Merošina.

Eksterni linkovi 

 Zvanična Web stranica Palilule

Palilula (Niš)
Niš
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Cres (grad)

Cres (talijanski Cherso [ˈkerso]), grad koji se nalazi na hrvatskom otoku Cresu, a administrativno pripada Primorsko-goranskoj županiji.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava 
Grad Cres, sljednik Općine Cres, je administrativna jedinica koja obuhvaća sjeverni i središnji dio otoka Cresa, dok južni dio potpada pod Grad Mali Lošinj. Za Jugoslavije, jedno vrijeme bio je u sastavu Općine Cres-Lošinj sa sjedištem u Malom Lošinju.

Na području Grada Cresa nalaze se naselja:

 Beli
 Cres
 Dragozetići
 Filozići
 Grmov
 Ivanje
 Loznati
 Lubenice
 Mali Podol
 Martinšćica
 Merag
 Miholašćica
 Orlec
 Pernat
 Porozina
 Predošćica
 Stanić
 Stivan
 Sveti Petar
 Valun
 Važminec
 Vidovići
 Vodice
 Vrana
 Zbičina
 Zbišina

Mjesta na južnom dijelu otoka u sastavu Grada Malog Lošinja: Belej, Ustrine, Osor i Punta križa.

Historija 
Na mjestu današnjeg grada Cresa nalazila se u prapovijesti gradina, kasnije antička utvrda (Crepsa). Do dolaska Hrvata Cres je nastanjen Liburnima, ali su na otoku također postojali grčki, rimski i bizantski tragovi.

U 9. vijeku Hrvati gospodare cijelim otokom i uz povremene mletačke okupacije, Cres je u sastavu Ugarske do 1409. godine. Creski statut datira iz 1332. godine. Najznamenitija srednjovjekovna creska ličnost koja je rođena u gradu Cresu 25.4. 1529 je filozof Franjo (Frane) Petrić (umro 1597.).

Do 1797. nalazi se pod vlašću Venecije, od 1805. do 1814. pod okupacijom je Francuske, a nakon toga do 1918. u sastavu Austrije, odnosno Austro-Ugarske. Nakon prvog svjetskog rata okupirala ga je, a kasnije, zajedno s otokom i formalno anektirala Italija.

Za vrijeme drugog svjetsko rata, nakon propasti fašističkog režima u septembru 1943. godine su grad kraće vrijeme držali lokalni antifašisti. U novembru 1943. grad su zauzeli Nijemci. U aprilu 1945. Cres su konačno zauzele partizanske snage, a Pariškim mirovnim ugovorom 1947. je i formalno pripao Jugoslaviji, a preko nje i Hrvatskoj.

Privreda

Slavni ljudi
 Frane Petrić, hrvatski latinista, humanista i filozof

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje
 Osnovna škola Frane Petrića
 Srednja škola Ambroza Haračića Mali Lošinj, područni odjel Cres

Kultura

Sport

Vanjske veze 

Gradovi u Primorsko-goranskoj županiji
Svarthola

Svarthola ili Vistehola je pećina koja se nalazi u Randabergu u Norveškoj. Za vrijeme kamenog doba bila je glavno sklonište za grupu od oko 25 ljudi oko 6000. pne.. Ti su ljudi uglavnom bili lovci-skupljači, ali oko 4000. pne. su se počeli baviti poljoprivredom. Od oko 2000. pne. poljoprivreda im je bila glavna aktivnost.

Arheološka nalazišta
Žitarice

Žitarice su jednogodišnje biljke iz familije trava (Gramineae), čiji zrnasti plodovi (žita) služe za ishranu i kao sirovina u prehrambenoj industriji. Nazivaju se i hlebna žita ili cerealije.

Plodovi žitarica su bogati ugljenim hidratima,belančevinama,celulozom,mineralnim materijama i vitaminima.

U prvom redu to su: pšenica (tricium), raž (secale), ječam (horedum), pirinač (oriza), ovas (avena) i kukuruz (zea mays). Pored navedenih u žita se ubrajaju proso (panicum), sirak (sorgum), heljda i hibrid pšenice i raži pod nazivom triticale. 

Prema nekim botaničkim osobinama, žita se dele na prava ili strna, koja imaju cvet u obliku klasa i prosolika čiji je cvet u obliku metlice. U prava ili strna žita ubrajaju se pšenica, raž, ječam i ovas, a u prosolika pirinač i kukuruz.

Žita se dele i prema načinu prerade. Žita koja se prerađuju mlevenjem imaju naziv mlinske sirovine, dok žita koja se prerađuju ljuštenjem imaju zajednički naziv ljuštine. 

Najznačajnija mlinska sirovina svakako je pšenica. Osnovna sistematizacija je botanička. Ekonomski najznačajnija je obična pšenica (tricium aestivum). Druga po značaju tvrda pšenica (tricium durum) a slede engleska pšenica (tricium tugidum), patuljasta pšenica (tricium compactum) i druge.
Pšenica se grupiše i prema vremenu setve odnosno žetve. Po ovoj podeli sve pšenice svrstavaju se u tri grupe. Prvu grupu čine ozime, drugu jare a treću čine fakultativne pšenice.

Raž 

Sa stanovišta prerade interesantna su samo dve vrste i to varijetet vilgare. Pored rada na selekcijama raži i pšenice, u poslednje vreme dosta se radi na njihovom ukrštanju pri čemu se dobijaju hibridi pod nazivom tritikale (triticale). i bolikonica (bolocenius) koristi se za oplodnju

Ječam 

Sve forme ječma svrstane su u jednu vrstu pod nazivom hordeum sativum jesen i to:
 I grupa - višeredi ječam
 II grupa - prelazni ječam
 III grupa - dvoredi ječam
 IV grupa - nepotpuni ječam
 V grupa - labilni ječam

Selekcija ječma ide u dva osnovna pravca i to prema nemeni. Ječam namenjen za proizvodnju slada i ječam namenjen za animalnu i humanu ishranu treba da je sa što većim udelom belančevina. I u jednom i u drugom pravcu do sada je selekcionisan veliki broj sorti, koje su prilagodjene određenim agroekološkim uslovima.

Ovas 

Zbog nekoliko zahteva sa povećanom količinom vodenog taloga rasprostranjenost ovsa je relativno mala. Većina kulturnih formi ovsa se deli na ovas metličar i ovas zastavičar. Obe podvrste imaju više varijateta koji se razilikuju po broju zrna. U okviru svakog varijateta selekcionisano je više sorti.

Kukuruz 

Kukuruz se može svrstati u sledeću grupu: kokičar, tvrdunac, zuban, mekunac, vošteni kukuruz, šećerac i plevičar. Pored nabrojanih ima i drugih grupa koje nisu značajne sa stanovišta industrijske prerade. Od svih grupa ekonomski su najznačajniji zubani i tvrdunci.

 
Monokotiledoni
Jestive biljke
Tropi

Riječ tropi (grč. tropai heliou, znači "područja okrenuta Suncu") označava jedno klimatsko područje zemlje. Tu spadaju:

 Gledano sa stajališta količine sunčevog zračenja na pojedinim područjima, tropi su područje koje se nalaze između obratnica, odnosno, između 23,5° sjeverne i 23,5° južne širine, i u kojima Sunce najmanje dva puta godišnje dolazi u zenit.

 U odnosu na sistem atmosferskog kruženja, to je područje između dva pojasa visokog pritiskaa koja se nalaze na granicama između suptropskih i tropskog područja visokog pritiska sjeverne i južne zemljine polutke.

 To je područje s obje strane ekvatora koje obilježavaju više dnevne a niže godišnje razlike u temperaturi (godišnji prosjek 25 °C), jer se zbog visoke količine sunčevog zračenja tijekom cijele godine ne oblikuju temperaturna godišnja doba.

 Osim toga, to je područje u kojem se dužina dana kreće između 10,5 i 13,5 sati dnevno. 

Kao temperaturno razgraničenje između tropa i suptropa prema nekim znanstvenicima je izoterma na 18 °C, dok je to prema drugima izoterma od 20 °C. Ova se razgraničenja odnose samo na područja vrlo malo iznad razine mora a naziva ih se toplim tropima, jer se temperature s porastom nadmorske visine snižavaju. Ta područja se, iako su inače po svim drugim obilježjima dijelovi tropa, nazivaju hladnim tropima.

Unutar područja tropa, razlikuju se razna vegetacijska područja. Tako su iz ekvator uvijek vlažna područja s tropskim šumama, pa se prema suptropskim područjima smjenuju povremeno vlažna područja (tzv. suhi tropi) preko raznih tipova savana pa do tropskih polupustinja i pustinja.

 
Klimatologija
Regije
Izoterma

Izoterma (grčki ισος - "isto", "jednako", i θερμη - "toplina") je crta iste temperature. Koristi se u meteorologiji kako bi se na vremenskoj karti označila mjesta u kojima vlada jednaka temperatura. Razmak između izotermi daje uvid u obujam i brzinu promjena temperature u pojedinim područjima. Ovo je gradiranje temperature značajan podatak u prognoziranju vremena.

Izoterme se koriste i u termodinamici.

Meteorologija
Endem

Endem (grč. ἔνδημος = "lokalni") je organizam koji je rasprostranjen na određenom, često malom, teritoriju ili akvatoriju. 
Endemične mogu biti vrste (najčešća uporaba pojma) ili bilo koja druga taksonomska kategorija. Endemični takson naziva se endemitom. Površina područja (areala) na kojem je endem rasprostranjen može biti veoma mala (područje Velebita za Velebitsku degeniju), ali i veoma velika (kontinent Australija — australski endemiti). Stoga je glavna karakteristika endemizma, u stvari, poklapanje areala nekog taksona sa zemljopisno ili ekološki definiranom površinom (staništem). Centrima endemizma nazivamo ona područja koja imaju relativno veliku zastupljenost endemičnih taksona u odnosu na površinu.

Endemizam je kao pojava najčešće prisutna u izoliranim područjima kao npr. otocima, jezerima, klancima i sl.

Uzroci endemizma 
Uzroci endemizma su brojni, najvažniji je zemljopisna izoliranost, u smislu da postoji mehanička barijera širenju areala izvan trenutnih granica. Ekološka izoliranost je često uzrokovana potpunom zamjenom povoljnih staništa onim nepovoljnim za preživljavanje endemičnog taksona. Genetske osnove endemizma nalazimo u nedostatku razmjene genetskog materijala između srodnih populacija odvojenim prirodnim preprekama, akumuliranju mutacija, kao i mogućnosti genskog drifta.

Uzroci endemizmu flore i faune velikih zemljopisnih područja leže u izlomljenosti litosfere u kontinentalne ploče koje su u stalnom pokretu. Kontinentalnene ploče koje su se davno odvojile od ostalih dale su mogućnost nastanka novih vrsta (i viših taksona), endemskih za ta područja.

Eruptivni nastanak oceanskih vulkanskih otoka česti je uzrok nastanka biološki sterilnog područja, koje s vremenom naseljavaju nove vrste. Doseljeničke vrste su u početku najčešće ptice, kao i biljke čije sjeme može preživjeti putovanje morskim strujama. S vremenom se ove vrste razviju u nove, koje postaju endemične za ove otoke.

Bilo koje stanište ili ekosustav, koji je okružen potpuno različitim ekosustavima, predstavlja na neki način "otok". Neki od primjera su pećinski ekosustavi, viši dijelovi planina, jezera, vodeni slivovi odvojeni razvođem koje se teško prelazi, kontinentalne pustinje i polupustinje i sl.

Podjela endema 

Endemi se mogu podijeliti na temelju veličine areala na:
 stenoendemite
 lokalne endemite
 subendemite
 pseudoendemite.

Endemiti se mogu dijeliti na i temelju starosti:
 paleoendemiti su oni taksoni, čiji je endemizam posljedica filogenetske starosti;
 neoendemiti su, naprotiv, oni taksoni čiji je endemizam posljedica nedavnog nastanka, samim time i nedostatka vremena za širenje areala.

Najpoznatiji primjeri paleoendemizma su kljunaši (Monotremata) i tobolčari (Metatheria, Marsupialia), latimerija (Latimeria chalumnae) i tuatara (Sphenodon punctatum).

Područja s visokim stupnjem biljnog endemizma 
 vegetacija fynbosa u Južnoj Africi
 kserotermne šume na Havajima
 tropske kišne šume na Havajima
 Kwongan vrištine u Australiji
 kserotermne listopadne šume na Madagaskaru
 šume Nove Kaledonije

Izvori 

 
Biogeografija
Ekologija
Ingušetija

Ingušetija je autonomna republika u sastavu Ruske Federacije.

Na zapadu se graniči s ruskom republikom Sjevernom Osetijom, na istoku s Čečenijom, dok na jugu ima granicu s Gruzijom.

Ime je dobila po Ingušima, narodu srodnom Čečenima, koji u njoj predstavlja većinsko stanovništvo.

Ingušetija je pod rusku vlast došla 1810. godine. Nakon stvaranja SSSR-a postala je dio Sovjetske planinske republike, da bi 1924. postala Inguška autonomna oblast. Godine 1934. je spojena s Čečenijom u Čečensko-Ingušku Autonomnu sovjetsku republiku.

Za vrijeme drugog svjetskog rata, Staljin je, pod sumnjom za pomaganje njemačkom okupatoru, naredio deportaciju Čečena i Inguša, odnosno ukidanje njihove republike, čiji dijelovi su pripali direktno Rusiji, odnosno Sjevernoj Osetiji. 1950-ih je Čečenima i Ingušima dozvoljen povratak, odnosno stvaranje republike.

1992. godine je, nakon što je Čečenija proglasila nezavisnost, Ingušetija postala republika unutar Ruske federacije. Tome je pridonio i etnički sukob s Osetima, koji je na njenu teritoriju doveo veliki broj izbjeglica.

Izvori i vanjski linkovi 

 Službena stranica Ingušetije (ruski).
 Ingushetiya.ru—neslužena stranica Ingušetije  (ruski).
 Historija, jezik i kultura Ingušetije  (engleski).
 Magas, inguška omladinska stranica (ruski).
 Predsjednik Ingušetije  (ruski).

Ingušetija
Ruske republike
Južni federalni okrug
Istočna Evropa
Seemo

SEEMO - South East Europe Media Organisation (www.seemo.org) je Medijska organizacija Jugoistocne Evrope, sa sedistem u Becu. SEEMO je osnovan 2000 godine u Zagrebu. Generalni sekretar je Oliver Vujović.

Organizacije
Mediji
Šamil Basajev

Šamil Salmanovič Basajev (ruski: Шамиль Салманович Басаев) (14.1. 1965 – 10.7. 2006) je bio potpredsjednik nepriznate vlade u izbjeglištvu Čečenske republike Ičkerije, vođa islamističkih gerilaca i samozvani terorist. 

1992. se borio na strani Abhaza u ratu protiv Gruzije, a za vrijeme prvog rusko-čečenskog rata je stekao slavu kao izuzetno sposoban komandant čečenskih gerilaca. Prvi put je pažnju svjetske javnosti stekao prepadom na Budjonovsk u Južnoj Rusiji i uzimanjem tisuća talaca u bolnici, nakon čega mu je omogućen slobodni prolaz. Njegov prepad na Grozni u ljeto 1996. je doveo do primirja temeljem koga je rat završen ruskim povlačenjem, a Čečenija de facto stekla nezavisnost.

Godine 1997. se kandidirao za predsjednika, nastojeći Čečeniju pretvoriti u radikalnu islamističku državu, ali je umjesto njega izabran nešto umjereniji Aslan Mashadov. Godine 1999. je nastojao izazvati islamističku revoluciju u susjednom Dagestanu, ali je poražen, a to je ruskoj vladi poslužilo kao izgovor za invaziju Čečenije i početak drugog rusko-čečenskog rata. 

Tom prilikom je Čečenija okupirana, a Basajev i njegove pristaše su Ruse nastojali poraziti korištenjem sve bezobzirnijih terorističkih metoda, što je rezultiralo opsadom kazališta u Moskvi 2002. i prepadom na školu u Beslanu 2004. godine. Nakon što je Mashadov ubijen od ruskih snaga, Basajev se nametnuo kao de facto vođa čečenskih pobunjenika.

Ubijen je 10.7. 2006. zajedno s pet pristaša u još uvijek nerazjašnjenim okolnostima u Ingušetiji.

Vanjske veze 
 Basayev's post-mortem identification  (Kommersant 12 July 2006)
 ABC News Basayev interview summary
 Interview: Robert Bruce Ware on Basayev's playing with the American media 
 Sobaka Magazine Dossier: Shamil Basayev .
 Kavkaz Center Website
 Basayev Eludes Russian Capture ; IWPR; 4 October 2004.
 A Face of Future Battle: Chechen Fighter Shamil Basayev 
 Analysis: Radical Field Commander Named Chechen Vice President
 Shamil Basaev thanks Iraqi Mujahideen for killing Russian diplomats

Čečenski političari
Čečenski vojskovođe
Ugljevik

Ugljevik je opština u Republici Srpskoj, Bosna i Hercegovina. Centar opštine je novo naselje Ugljevik na sjeveroistoku države. Opština na istoku i sjeveru graniči sa opštinom Bijeljina, na jugu sa opštinom Zvornik i jednim dijelom opštinom Teočak (u Federaciji BiH), te na zapadu sa opštinom Lopare. Opština Ugljevik ima oko 15.000 stanovnika.

Zavisno preduzeće Rudnik i termoelektrana Ugljevik ad Ugljevik posluje u okviru Mješovitog holdinga „Elektroprivreda Republike Srpske” sa sjedištem u Trebinju. Pretežna djelatnost preduzeća je proizvodnja električne energije i eksploatacija i prodaja uglja.

Naseljena mjesta 
Atmačići, Baljak, Bilalići, Bogutovo Selo, Brđani, Bukova, Dol, Donja Krćina, Donja Trnova, Donje Zabrđe, Dragovići, Falčići, Gajići, Glinje, Gornja Krćina, Gornja Mahala, Gornja Trnova, Gornje Zabrđe, Jablani, Jakovići, Janjari, Jasenje, Jasikovac, Kandići, Korenita, Lakići, Maleševci, Mezgraja, Mezgraja Gaj, Mezgraja Kose, Mijatovići, Mirkovići, Mukat - Stankovići, Nikolići, Novakovići, Novo Naselje, Pajkanovići, Prigradsko, Prokos, Ravno Polje, Sarići, Sarije, Skakavica, Srednje Zabrđe, Sniježnica, Spasine, Srednja Trnova, Stari Teočak, Stari Ugljevik, Torlakovići, Teočak - Krstac, Tomići, Tursunovo Brdo, Tutnjevac, Ugljevička Obrijež, Ugljevik, Ugljevik (selo), Vasilići, Zabrđe i Žabari

Slavni ljudi 
 Mitar Mirić, pjevač narodne muzike
 Mitar Maksimović - "Manda", vojvoda 
 Bogić Bogićević, član Predsjedništva SFRJ
 Boro Bosić, privrednik
 Dragan Simikić, fudbaler
 Mihailo Ristić, fudbaler Crvene zvezde
 Ružica Jovanović, manekenka
 Dobrisav Lukić, pukovnik "Bjelouške"
 Željko Gavrić, fudbaler Crvene zvezde
 Petar Đurković, astronom

Vanjske veze 

 Opština Ugljevik
 Rudnik i termoelektrana Ugljevik

Općine Bosne i Hercegovine
Naseljena mjesta u Republici Srpskoj
Medijana

Medijana je arheološko nalazište u istočnom delu grada Niša pored puta za Nišku Banju. Ona obuhvata luksuzno carsko imanje sa velikom ekonomijom koje je podignuto početkom 3. veka za vladavine Konstantina Velikog koji je rođen u današnjem Nišu. Smeštena je nedaleko od Nišave i ceo njen prostor obuhvata preko 40 ha u čijem se središtu nalazi tzv. Vila sa peristilom dimenzija 98,6 x 63 m, pored nje u značajnije objekte u Medijani spadaju terme odnosno kupatilo, žitnica i vodotoranj.

Vidi još 
 Niš

Eksterni linkovi 

 Podaci o Medijani na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 
 Podaci o Medijani na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 
 Podaci o Medijani na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 
 Podaci o vili sa peristilom na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 
 Podaci o termama na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 
 Podaci o žitnici na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 
 Podaci o vodotornju na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 
 Fotografije skulptura iz Medijane na stranici grada Niša (www.nis.org.yu) 

Rimske vile
Rimske terme
Rimska arheološka nalazišta u Srbiji
Istorija Niša
Gradska opština Medijana
Spomen-park Bubanj

Bubanj je uzvišenje na jugozapadnom delu grada Niša na kome su za vreme Drugog svetskog rata okupatori streljali preko 10.000 civila. 

Posle rata pretvoreno je spomen-park u kome se istču "tri pesnice" velike betonske skulpture. Svaka od tri pesnice je različite veličine i one predstavljaju simbol muške, ženske i dečije ruke koje prkose neprijatelju zbog toga što su na Bubnju streljane i čitave porodice.

Spomenici u Nišu
Spomenici i muzeji Narodnooslobodilačke borbe
Niš u Narodnooslobodilačkoj borbi
Niš u Drugom svetskom ratu
Gradska opština Palilula (Niš)
Odron Storegga

Tri odrona Storegga se smatraju među najvećim odronima u historiji. Dogodili su se na rubu norveškog epikontinentalnog pojasa (Storegga je norveška riječ za "Veliki rub") u Norveškom moru, 100 km sjeverozapadno od obale Mørea, gdje se površina veličine Islanda survala u dubinu, izazvavši megatsunami u Sjevernom Atlantiku. Posljednji takav incident se dogodio oko 6100. pne. Tragovi ovog tsunamija se mogu pronaći u Škotskoj. 

Incident je temeljito proučen u sklopu priprema za otvaranja polja zemnog plina Ormen Lange. Jedan od zaključaka je bio taj da je do odrona došlo zbog nakuplnaja materijala tokom ledenog doba, odnosno da će se on ponovno dogoditi tek nakon slijedećeg ledenog doba. Ovaj zaključak podržavaju mnoge i opsežne naučne studije.

Činjenice i argumenti u prilog tog zaključka su objavljeni 2004. Još ranije je zaključeno da izgradnja plinskog crpilišta Ormen Lange neće značajno povećati rizik od novog odrona. Novi odron, potencijalno veći od površine Danske, i između 400 i 800 m visina, pokrenuo bi megatsunamije koji bi opustošili oblasti Sjevernog i Norveškog mora.

Mogući mehanizam 
Potresi, zajedno s plinovima poput metana stvorenog raspadanjem plinskih hidrata, se smatraju najvjerojatnijim pokretačem odrona.

Povezano 
 Kronologija važnih ekoloških događaja

Eksterni linkovi 

 The BGS deep-tow boomer meets the Storegga Slide 
 The Storegga slide investigation, including animations 

7. milenijum pne.
Prirodne katastrofe
Geologija Norveške
Atlantski ocean
Opština Medijana

Medijana (Медијана) je gradska opština Niša, osnovana 11. OKTOBRA]], 2004. godine. Opština obuhvata centralni deo grada. Po površini je najmanja opština u Nišu i jedna od najmanjih u Srbiji. Broj stanovnika iznosi 87.405 (popis 2002.).

Opština obuhvata, između ostaih, sledeće delove grada:
 
 Marger 
 Trg Kralja Aleksandra 
 Kičevo 
 Čair 
 Bulevar (Niš) 
 Medijana 
 Trošarina 
 Duvanište 
 Brzi Brod

Eksterni linkovi 
Zvanična Web stranica Medijane

Medijana
Niš
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Opština Niška Banja

Niška Banja je gradska opština Niša, osnovana 6. juna, 2002. godine. sa centrom u Niškoj Banji. Broj stanovnika 2002. godine je iznosio 15.359.

Opština obuhvata, između ostaih, sledeća naselja:
 
 Niška Banja 
 Jelašnica 
 Prosek 
 Ravni Do 
 Sićevo 
 Donja Studena 
 Gornja Studena 
 Prva Kutina 
 Lazarevo Selo
 Bancarevo
 Ostrovica
 Radikina Bara

Eksterni linkovi 

 Diskusija o Niskoj Banji 

Niš
Opština Niška Banja
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Opština Crveni krst

Crveni krst je gradska opština Niša, osnovana 6. juna, 2002. godine. Broj stanovnika iznosi 33.452, po popisu iz 2002.

Opština obuhvata, između ostaih, sledeća naselja:
 
 Crveni krst 
 Šljaka 
 Komren 
 Beograd mala 
 Berčinac 
 Vele Polje 
 Vrtište 
 Gornja Trnava
 Donja Trnava 
 Kravlje 
 Leskovik 
 Medoševac 
 Popovac
 Trupale
 Čamurlija

Eksterni linkovi 

Crveni krst
Niš
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Obilić

Obilić (albanski: Obiliq ili Obiliqi) je grad i sjedište istoimene općine na Kosovu. Nalazi se sjeverozapadno od Prištine na glavnoj cesti prema Kosovskoj Mitrovici. Administrativno pripada Prištinskom okrugu. Općina je službeno osnovana 1989, a prije toga je bila dio prištinske općine.

Naselje je osnovano u periodu Kraljevine Jugoslavije kao srpska kolonija. Grad je ime dobio prema srpskom nacionalnom junaku Milošu Obiliću. Nakon godine 1999. lokalno albansko stanovništvo ga počelo nazivati Kastriot (albanski: Kastriot ili Kastrioti), prema slavnoj porodici albanskih srednjovejkovnih plemića. 2008. opština je imala oko 19,500 stanovnika. Većinu - oko 15,000 - čine Albanci, manjine čine oko 2,200 Srba, 350 Roma, 300 Aškalija, i drugi.

Izvori

Eksterni linkovi 

 Kosova Kosovo 

Gradovi na Kosovu
Opština Obilić
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Delnice

Delnice (lokalno Deunce), grad u Hrvatskoj, koji administrativno pripada Primorsko-goranskoj županiji te predstavlja tradicionalno središte regije Gorski kotar.

Zemljopis

Stanovništvo

Uprava

Povijest
U srednjem vijeku Delnice su bile središte Modruške župe. U 16. vijeku grad i okolno područje je potpuno opustjelo zbog prodora Turaka. Bržem razvoju Delnica je bitno doprinijela izgradnja Lujzijane, ceste koja je sagrađena početkom 19. vijeka. Nakon toga se u tom području počinje razvijati drvna industrija.

21.7. 1921. je u Delnicama Alija Alijagić, pripadnik lijeve terorističke organizacije Crvena pravda izvršio atentat na Milorada Draškovića, ministra unutrašnjih poslova Kraljevine SHS. Povod atentatu bilo je donošenje takozvane Obznane 1920. kojom je vlada Kraljevine SHS zabranila rad Komunističkoj partiji Jugoslavije, odnosno bitno smanjila opseg građanskih sloboda u monarhiji. Atentatori su se dobrovoljno predali vlastima, iskoristivši sudski proces za afirmaciju svog političkog rada. Alija Alijagić osuđen je na smrt, a drugi atentator Rodoljub Čolaković na dugogodišnju tamnicu. 

Za vrijeme drugog svjetskog rata, u travnju 1941. godine, Delnice su okupirale italijanske trupe. U gradu su ubrzo počele pripreme za ustanak, a stanovništvo se priključilo partizanima. Oko grada su se vodile žestoke borbe između partizana i Italijana, a kasnije i Nijemaca. Partizani su grad konačno zauzeli 13.7. 1944.

Za vrijeme rata u Hrvatskoj, u Delnicama se nalazio veliko skladište oružja JNA koje je zauzeto akcijom hrvatske policije u drugoj polovici 1991. godine - jednom od rijetkih na tom području.

Gospodarstvo

Slavni ljudi
 Franjo Rački
 Ivan Lenac
 Zdenko Petranović - Jastreb
 Branko Pleše
 Franjo Smiljanić
 Josip Kajfeš, liječnik
  Josip Šporer - Pepi, hrvatski ski skakač

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 

 Povijest Delnica 

Gradovi u Primorsko-goranskoj županiji
Donja Stubica

Donja Stubica (lokalno Doljnja Stubica), grad u Hrvatskoj, oko 40 km sjeveroistočno od Zagreba na sjevernim obroncima Medvednice. Prema popisu iz 2001. godine ima 5.930 stanovnika u 10 naselja, od čega 2.524 u gradskom području, a površina iznosi 44.6 km². Administrativno pripada Krapinsko-zagorskoj županiji, koja pokriva Hrvatsko Zagorje.

Zemljopis

Gradska naselja 

Grad se sastoji od 10 naselja, to su: Donja Podgora, Donja Stubica, Gornja Podgora, Hižakovec, Hruševec, Lepa Ves, Matenci, Milekovo Selo, Pustodol i Vučak.

Stanovništvo

Uprava

Historija 
Grad je 1209. godine osnovao hrvatsko-ugarski kralj Andrija II. 

Godine 1573. na tom je području izbila Hrvatsko-slovenska seljačka buna pod vodstvom Matije Gupca.

U gradu su odrasle i živjele mnoge znamenite ličnosti, a na njegovom području se nalazi i četiri arheološka nalazišta. Temeljem toga je Donja Stubica dobila status grada 1997. godine.

Privreda 
Privreda Donje Stubice se uglavnom temelji na malom i srednjem poduzetništvu, trgovini i turizmu. Tvrtke sa sjedištem u Donjoj Stubici su Metalis, Hidraulika Kurelja, Trgostil, Frassinox i Perfa.

Znamenite ličnosti  
 Matija Gubec, vođa seljačke bune 1573.
 Viktor Novak, povjesničar
 Ivan Peštaj, političar

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport
 NK Stubica Donja Stubica

Bratski gradovi 
 Rodgau, Hessen, , 2002.

Vanjske veze 

 Službene stranice

Gradovi u Krapinsko-zagorskoj županiji
Duga Resa

Duga Resa je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u Karlovačkoj županiji, 11 km od jugozapadno od županijskog središta Karlovca.

Geografija 
Duga Resa je industrijski grad na rijeci Mrežnici nedaleko Karlovca, na raskrižju puteva prema Rijeci i Senju.

Stanovništvo 
Ima oko 12000 stanovnika.

Uprava 
gradonačelnik Ivan Baršić (mandat 2005.>)

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi 
 Anton "Tova" Stipančić osvajač mnogih svjetskih, europskih i državnih odličja u stolnom tenisu 70-tih godina 20. st.
 Željko Perušić, bivši nogometaš Dinama, osvajač zlata 1960. godine na Olimpijskim igrama u Rimu i srebra 1960. na Europskom nogometnom prvenstvu u Parisu, nastupajući za tadašnju reprezentaciju Jugoslavije
 Dragutin Drvodelić, bivši igrač u momčadi Hajduka, s kojom je osvojio prvenstvo Jugoslavije 1950. i 1952. godine
 Marija Matuzić, hrvatska nogometašica i trenerica.

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport
Duga Resa je oduvijek bila poznata po sportskim uspjesima.

Imala je snažan stolni tenis koji je još uvijek u vrhu Hrvatskih top ljestvica sa stolnoteniskim klubom STK Aquaestil.

U Dugoj Resi postoji vrlo uspješan ženski odbojkaški klub OK Mladost. Djevojke su članice 1 A Hrvatske lige, u koju su ušle osvojivši IB ligu 2007. godine .Jos postoji košarkaški klub Duga Resa i judo klub Duga Resa.
Postoji NK Duga Resa koji igra u 1. ŽNL.

Vanjske veze 

 Duga Resa on-line, neslužbeni portal grada. Novosti, forum, chat
 Službene stranice gradskog poglavarstva

Gradovi u Karlovačkoj županiji
Dugo Selo

Dugo Selo je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u Zagrebačkoj županiji.

Geografija 
Grad Dugo Selo, koji se prostire na 51 četvornom kilometru čini niz naselja smještenih u podnožju Martin Brega (visine 205 metara), 20 kilometra istočno od središta Zagreba.

Stanovništvo 
Grad Dugo Selo ima otprilike oko 20 000 stanovnika na gradskom području,a sa svojom okolicom oko 40 000 do 45 000 stanovnika po zadnjim informacijama.U grad Dugo Selo se u prosjeku svaki dan doseli oko dva stanovnika.

Uprava

Historija i privreda
Dugo Selo se razvijalo stoljećima uz križanje željezničkih pruga Zagreb - Koprivnica i Zagreb - Slavonski Brod.

Od početka stoljeća većina ljudi ovog kraja bavi se poljoprivrednom proizvodnjom. Osim ratarstva, danas je posebice razvijeno vinogradarstvo i voćarstvo na padinama Martin Brega. No, na samom početku stoljeća razvijaju se i industrijsko-obrtničke djelatnosti. Tada su izgrađeni pogoni za proizvodnju cigle, drvne građe, pekarskih proizvoda, a kasnije i za proizvodnju metala. Već tada izdvojio se sloj obrtnika i trgovaca, a te su djelatnosti, trgovina, usluge, ugostiteljstvo, uglavnom zastupljene i danas. 

Od proizvođačkih djelatnosti najrazvijenija je proizvodnja pekarskih proizvoda, te individualna poljoprivredna proizvodnja.

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura
KUD «Preporod» je središnja kulturna ustanova Dugog sela. Nastao 1907. kao Crkveno pjevačko društvo, danas se sastoji od folklorne i tamburaške sekcije, ženske vokalne grupe «Koledarice» i glumačke skupine.

Tradicionalne «Dugoselske jeseni» održavaju se uoči 11. studenog – na Martinje kad se obilježava i Dan grada Dugog Sela.

Sport

Vanjske veze 

 Službene stranice
 Plan grada Dugo Selo - CroMaps navigator
 Kulturno umjetničko društvo Preporod
 Neslužbene stranice

Gradovi u Zagrebačkoj županiji
Garešnica

Garešnica je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

Zemljopis

Stanovništvo
4600

Naseljena mjesta 
Ciglenica, Dišnik, Duhovi, Garešnica, Garešnički Brestovac, Gornji Uljanik, Hrastovac, Kajgana, Kaniška Iva, Kapelica, Mala Bršljanica, Mali Pašijan, Malo Vukovje, Rogoža, Tomašica, Trnovitički Popovac, Uljanički Brijeg, Uljanik, Velika Bršljanica, Veliki Pašijan, Veliki Prokop, Veliko Vukovje i Zdenčac.

Uprava 
Gradonačelnik je Velimir Žunac(HDZ), dogradonačelnici Tomoslav Anđal(HSS) i Branko Mutak (HSU).

Povijest 
Povijest Grada Garešnice iznimno je bogata, što dokazuje i knjiga Ruže Brleković "Od gara do grada". Knjigu možete pronaći gotovo u svakoj knjižnici.

Spomenici i znamenitosti

Znameniti ljudi 
 Darko Kralj, poznati hrvatski paraolimpijac, svjetski rekorder u bacanju kugle

Obrazovanje 
Uz osnovnu školu, Garešnica je oduvijek bila jaka što se tiče srednjoškolskog obrazovanja. Pa tako u Garešnici možete pohađati nekoliko srednjih škola i to: opću gimnaziju, trgovačku, krojačku, strojobravarsku i drvnu školu, kao i smjer odjevni tehničar. Do prije nekoliko godina u Garešnici je bila i ekonomska škola, čiji je smjer nažalost zatvoren.

Garešnica se može pohvaliti i uspješnom glazbenom školom.

Kultura 
Gradska zajednica kulturno-umjetničkih udruga osnovana je 2004. godine, a članice su KUD "Graničar", FA "Zdenac", Garešničko amatersko kazalište "Diletanti", KUD "Antun Radić" i SKD "Prosvjeta". Zajednica sa svojim članicama organizira razna kulturna događanja u Garešnici i u drugim gradovima (na smotrama i gostovanjima). U gradu djeluje oko 300 amatera u kulturno-umjetničkim udrugama od folklora, mješovitih pjevačkih zborova, limene glazbe, tamburaške sekcije i kazališta. Najbitnija kulturna ustanova je Hrvatski dom u kojem djeluju četiri kulturno-umjetnička društva. Dom ima veliku i malu dvoranu, koje služe za razna događanja, manifestacije, ali i druženje. Od značenja je i gradska galerija, otvorena 2000. godine.

Sport 
U Garešnici djeluje nogometni klub "Garić".

Vanjske veze 
 Službene stranice grada Garešnica
 Info portal Grada Garešnice - Krugoval i GARNET

Gradovi u Hrvatskoj
Bjelovarsko-bilogorska županija
Glina (grad)

Glina je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi jugozapadno od Petrinje i Siska.

Geografija

Stanovništvo
 Hrvati: 62 %
 Srbi: 28 %

Uprava

Historija
Glina se prvi put spominje 1.6. 1284. godine u ispravi zagrebačkog Kaptola koji je ujedno i prvi pisani dokument o Glini. U Glini je stolovao ban Josip Jelačić, skladana himna "Lijepa naša domovina",u Glini je 4.9. 1737. godine zasjedao Hrvatski sabor.

Za vrijeme drugog svjetskog rata, 3.8. 1941. godine, u Glini, koja je tada bila dio NDH, su ustaše ubile preko 2600 stanovnika srpske nacionalnosti, od čega veliki broj u lokalnoj pravoslavnoj crkvi. 

Preživjeli stanovnici Gline su se priključili partizanima, pa je Glina i njeno okolno područje bilo jedno od glavnih partizanskih uporišta. Partizani su Glinu zauzeli 7.1. 1944. pa je tamo neko vrijeme bilo sjedište CK KPH i GŠH.

Za vrijeme raspada Jugoslavije, na teritoriju tadašnje općine Glina se lokalno srpsko stanovništvo pobunilo protiv vlade u Zagrebu. Na području Gline su se, početkom ljeta 1991. dogodile prvi veći okršaji za vriejeme eskalacije rata u Hrvatskoj. Pobunjene srpske snage su tada uspjele istjerati hrvatsku policiju, a nakon toga je prognan veći dio civila hrvatske nacionalnosti. U to vrijeme je ubijeno 300 hrvatskih civila, a mnogi su odvedeni u logore gdje su mučeni. Glina je tada postala dio Republike Srpske Krajine, a za vrijeme Operacije Oluja je ponovno prešla u vlast Hrvatske.

Privreda 
Trenutačno jedina tvrtka koja se bavi proizvodnjom je Vivera d.o.o. (članica HiPP grupe). Baza: proizvodnja dječje hrane (sirovina uglavnom biološkog podrijetla).

Slavni ljudi

Spomenici i znamenitosti
U Glini se nalazi kuća u kojoj je prvi put uglazbljena Hrvatska himna "Lijepa naša".Tjekom akcije "Oluja" 1995 godine kuća je porušena u vojnim akcijama Hrvatske vojske. Obnovljena je u potpunosti 2007 godine.

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 
 Službene stranice

Gradovi u Sisačko-moslavačkoj županiji
Grubišno Polje

Grubišno Polje je grad u Hrvatskoj, koji se nalazi u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

Geografija 
Grubišno Polje smješteno je na jugozapadnim obroncima Bilogore. Područje grada prostire se na površini od 269 km2 te je površinom najveća samoupravna jedinica u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji. Južnu granicu područja grada čini gornji tok rijeke Ilove dok sjeveroistočnu čine bilogorski prijevoji.

Iako se Grubišno Polje nalazi u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji koja, uz Požeško-slavonsku, jedina ne graniči niti s jednom stranom državom, udaljenost od jedva 30-ak km od graničnog prijelaza Terezino Polje-Barcs prema Mađarskoj omogućava da se Grubišno Polje ipak ne nalazi u "prometnoj izolaciji" kako bi se, na prvi pogled, moglo očekivati.

Stanovništvo

Uprava

Povijest

Gospodarstvo

Slavni ljudi 
 Ivan Nepomuk Jemeršić, prosvjetitelj, dobrotvor naroda, pisac, gospodarstvenik, graditelj i saborski zastupnik
 Petar Preradović, hrvatski pjesnik i domoljub,
 Vilko Niče, matematičar, akademik
 Zvonimir Majdak, pisac
 Josip Rasuhin, liječnik
 Vjekoslav Klemen, učitelj i pisac
 Rikard Simeon, hrvatski književnik, jezikoslovac i urednik
 Josip Jankač, pisac za mladež, prosvjetni djelatnik
 Vlasta Chloupek, donatorica, istaknuta športašica i članica Američkoga Sokola, život posvetila mladima koji su se bavili gimnastikom i atletikom
 Marijan Matijević, akademski kipar
 Đorđe Bosanac, glumac
 Marija Žuro
 Darko Kralj, paraolimpijac 
 Rudolf Roupec, austrijski nogometni reprezentativac

Spomenici i znamenitosti

Obrazovanje

Kultura

Sport

Vanjske veze 
 Službena stranica grada 

Gradovi u Hrvatskoj
Bjelovarsko-bilogorska županija