alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Kaba (faraon)

Kaba je bio faraon Starog kraljevstva Drevnog Egipta. Smatra se da je vladao pred kraj Treće dinastije, te se misli da je nasljednik Sekhemkheta. Vjeruje se da je vladao u relativno kratkom periodu od četiri godine, između 2603. pr. n. e. i 2599. pr. n. e., iako su ti datumi samo približni, temeljeni na šturim podacima o tom ranom kralju.

Obično se povezuje sa Slojnom piramidom, lociranom u Zawyet el'Aryanu, oko 4 km južno od Gize. To je nedovršena piramida čija je konstrukcija tipična za zidarstke tehnike treće dinastije, te bi najvjerojatnije imala visinu od 42-45m (danas je oko 20m). Iako nema natpisa koji piramidu direktno vezuju s kraljem, nekoliko alabasterskih piosuda s kraljevim imenom su pronađene u obližnjoj Mastabi Z-500 sjeverno od piramide. 

Ovaj kralj se u Torinskom popisu kraljeva spominje kao "izbrisan", što sugerira da je bilo nekih dinastijskih problema za njegove vladavine, ili da pisar koji je bio radio na popisu nije mogao precizno dešifrirati ime iz još starijih spisa koji su mu bili izvor. 

Kabino ime, obično navođeno unutar serekha umjesto u mnogo tipičnijijoj formi egipatskih kartuša ustanovljenog pred kraj dinastije, bilo pisano korištenjem znaka sunca koji ima zvukovnu vrijednost kha, i afričke rode koja ima zvukovnu vrijednost ba.

Eksterni linkovi 

 Khaba, a Shadowy King of Egypt's Late, 3rd Dynasty
 Horus KHABA
 The Pyramid of Khaba -The Layer Pyramid
 Egyptian History: Khaba

Khaba
Huni (faraon)

Huni je bio posljednji egipatski faraon Treće dinastije. Sagradio je tvrđavu na otoku Elefantina, osiguravši južnu granicu Egipta na Prvom kataraktu. Izvjesni Huni se spominje među imenima visokih službenika na dvoru Džozera, i ukoliko je to odista isti čovjek kao faraon, moguće da je Huni na prijestolje došao o poodmakloj životnoj dobi. Pripisuje mu se 24-godišnja vladavina u Torinskom popisu kraljeva. 

Huni je bio otac Heteferes I. i Snofrua. 

Huniju se ponekad pripisuje izgradnja velike stepenaste piramide u Meidumu (veće od one Džozerove), koja je navodno ostavljena nedovršenom u vrijeme njegove smrti, da bi je, po predaji, dovršio njegov sin Snofru na početku svoje vladavine. Međutim, ova teorija se ponekad pripisuje želji da Huni dobije značajan spomenik; nema dokaza da je piramida u Meidumu bila njegov grob. Snofruovo ime je, s druge strane, bilo pronađeno u Meidumu, a mnoga od Snofruove djece, uključujući prinčeve Nefermaata i Rahotepa su zakopani u mastabama meidumske nekropole. Stoga je vjerojatnije da je Snofru bio taj koji je piramidu sagradio te je kasnije transformirao iz stepenaste u pravu piramidu, izgladivši joj strane. Piramida je otada kolabirala, ostavivši samo svoju jezgru.

Postoji još jedna piramida koju je vrlo vjerojatno sagradio Huni, ali to je mala ceremonijalna piramida u blizini ruševina pronađenih na otoku Elefantina. Ova piramida nije bila grob, niti je imala susjednu nekropolu ili kompleks hramova: njena prava funkcija i vjerska važnost su nepoznati. S druge strane, mnoge takve male ceremonijalne piramide su sagrađene od strane faraona Starog kraljevstva duž Egipta.

Eksterni linkovi 

 Meidum: Site of the Broken Pyramid & Remnants of the First True Pyramid- Virtual-Egypt 
 "Huni, the Last King of Egypt's Third Dynasty", accessed December 13, 2005

Faraoni
Četvrta dinastija Egipta

Poznati vladari, u historiji Egipta, za Četvrtu dinastiju.

Treća, Četvrta, Peta i Šesta Dinastija drevnog Egipta se često zajedno navode pod nazivom Staro egipatsko kraljevstvo.

 

Četvrta dinastija Egipta bila je druga od četiri dinastije za koje se smatra da pripadaju Starom kraljevstvu. Faraoni ove dinastije uključuje neke od najpoznatijih kraljeva drevnog Egipta koji su gradili piramide, simbol Egipta. Svi kraljevi ove dinastije su naručili barem jednu piramidu da im služi kao grob ili cenotaf. Kao i kraljevi Treće dinastije, i ovi kraljevi su imali prijestolnicu u Memfisu.

Sneferu, osnivač dinastije, je poznat po tome što je naručio tri piramide i neki vjeruju da je odgovoran i za četvrtu. Iako je Khufu, njegov nasljednik i sin Hetepheres I, sagradio najveću piramidu u Egiptu, Sneferu je dao pomaći više kamena i cigala nego ijedan drugi faraon.

Khufu (grčki Cheops), njegov sin Khafra (grčki Chephren), i njegov unuk Menkaura (grčki Mycerinus) su svi stekli veliku slavu gradeći svoje piramide. Organizacija i ishrana radne snage potrebne za izgradnju takvih piramida je zahtijevala centraliziranu vlast s velikim ovlastima, i egiptolozi vjeruju da je Staro kraljevstvo u tome pokazalo veliku razinu sofisticianosti. Iako se vjerovalo da su te spomenike sagradili robovi, proučavanje piramida i njihove okoline pokazuju da su u stvari sagrađeni od strane tlačenih seljaka dovedenih iz svih krajeva Egipta, koji su najvjerojatnije radili dok je godišnja poplava Nila plavila njihova polja. Dok piramide sugeriraju kako je Egipat uživao neusporediv prosperitet za vrijeme Četvrte dinastije, isto tako podsjećaju da su sagrađene prisilne radom, a ti kraljevi – posebno Khufu – su upamćeni kao tirani: prvi put u Papirusu Westcar, a milenijima kasnije u legendama zabilježenim od strane Herodota (Historija, 2.124-133).

Arhetipu Torinskog popisa kraljeva, koji je inače zabilježio imena svih kraljeva ove dinastije, nedostaju dva imena, što je pisar označio s egipatskom rječju wsf ("nedostaje"). Sekst Julije Afrikanac navodi da je Manethon na tim mjestima imao imena Bikheris i Tamphthis, dok ih Euzebije ne spominje. Neki stručnjaci (kao K.S.B. Ryholt) slijede Afrikanca i dodaju moguće egipatske verzije tih imena na popis; drugi ih izostavljaju.

Najstariji zapisi o kontaktu Egipta s njegovim susjedima datiraju iz ove dinastije. Kamen iz Palerma bilježi dolazak 40 brodova natovarenih drvom iz neimenovane strane zemlje za vrijeme vladavine Sneferua. Imena Khufua i Djedefre su urezana u kamenoloma gnajsa u Zapadnom pustinji 65 km sjeverozapadno od Abu Simbela; predmeti datirani u vladavinu Khufua, Khafre i Menkaure su bili otkriveni u Byblosu, a predmeti iz vladavine Khafre još dalje u Ebli, što je dokaz diplomatskih darova ili trgovine.

Nije jasno kako je okončala ova dinastija. Jedini dokaz je velikom broju administratora Četvrte dinastije za koje se zna da su ostali na svojim položajima za vrijeme Pete dinastije pod Userkafom.

V. također 
 Porodično stablo egipatske četvrte dinastije

 
04. dinastija Egipta
Sneferu

Sneferu, isto tako Snefru ili Snofru (na grčkom poznat kao Soris), bio je faraon Četvrte dinastije Egipta, te vladao od oko 2613. pne. do 2589. pne.. Njegovo ime Snefer znači "Napraviti lijepim" na egipatskom. 

Bio je oženjen za Hetepheres za koju se misli da bi mogla biti kći njegovog prethodnika Hunija. Njegov tast je također mogao biti njegov otac prema nekim teorijama. Po njima je Huni bio otac Hetepheres preko Velike kraljevske supruge, a Sneferua u odnosu s konkubinom. Tako je brak dozvoljen i Sneferu je naslijedio prijestolje. 

Sneferu i Hetepheres su bili roditelji najpoznatijeg egipatskog graditelja piramida, Khufua. Sneferu je zapravo gradio daleko više nego njegov nasljednik, te je prvo dovršio piramidu Hunija u Meidumu, pretvorivši je od stepenaste piramide u pravu piramidu, prvu takve vrste. Zatim je tamo sagradio vlastitu stepenastu piramidu. Njih su slijedile slavna Zakrivljena piramida kod Dahshura i, konačno, Crvena piramida. Za malu piramidu kod Seile, blizu Meiduma, se također vjeruje da je sagrađena na njegovu zapovijed. Dok su piramide Sneferuovog doba manje od Velike piramide Khufua, ukupna količina kamena iskorištena za Sneferuove spomenike je najveća od svih faraona. 

Usprkos izgradnje takvih spomenika, relativno malo se zna o njegovoj vladavini. Od natpisa na Kamenu iz Palerma je jasno da su Egipćani već bili počeli uvoziti kvalitetno drvo iz drugih zemalja, te natpis navodi kako je kralj Sneferu poslao četrdeset brodova da dobave cedar iz Libanona. Također se zna da je gradio brodove kako bi prevozio robu i vojsku na mjesta kao što su Sinaj, Nubija i Libija. Nešto dvorskog života iz njegovog vremena je spomenuto u Papirusu Westcar, napisanom za vrijeme Srednjeg kraljevstva. Predaja tvrdi da je Sneferu bio mudar i pravedan vladar.

Literatura 
 Anderson, Julie. 1999. "Furniture of the Old Kingdom". in Egyptian Art in the Age of the Pyramids, The Metropolitan Museum of Art
 Leclant, Jean. 1999. "A Brief History of the Old Kingdom". in Egyptian Art in the Age of the Pyramids, The Metropolitan Museum of Art

Vanjski linkovi 
 Snefru: First king of Egypt's 4th Dynasty

Faraoni
Arhitekt

Arhitekt je osoba koja se bavi planiranjem, projektiranjem i nadzorom gradnje neke građevine. Riječ "arhitekt" dolazi iz latinske riječi architectus i iz grčke riječi arkhitekton.

Vanjske veze 
 Architects Index - National Register of UK Architectural Practices
 American Institute of Architects - Professional association for architects in the United States
 Royal Architectural Institute of Canada - Professional association for architects in Canada
 National Architectural Accrediting Board - Professional degree programs in architecture schools in the United States
 National Council of Architectural Registration Boards - Administers professional registration testing in the United States
 Royal Australian Institute of Architects - Professional association for architects in Australia
 Royal Institute of British Architects  - Professional association for architects in the United Kingdom
 The Student's place for Self-paced learning of AutoCAD and Architectural Desktop.
 Famous architects : architect.architecture.sk

 
Arhitektura
Zanimanja
Grecizmi
Troja

Troja, ili Ilij (starogrčki: Τροία [Troía] ili Τροίας [Troías], ili Ίλιον [Ílion] ili Ίλιος [Ílios]; latinski: Troia, ili Ilium; turski: Truva ili Troya), je legendarni grad i poprište Trojanskog rata, koji je dijelom opisan u Homerovoj Ilijadi, epskoj pjesmi na starogrčkom sastavljenoj u 9. ili 8. stoljeću pne.

Osim toga, Troja je ime jednog arheološkog nalazišta na navodnoj lokaciji homerske Troje u Maloj Aziji, danas u sjeverozapadnoj Turskoj, u blizini morske obale jugozapadno od Dardanela pod planinom Idom. 

Pod vladavinom rimskog cara Augusta sagrađen je novi grad Ilium na mjestu koje su mnogi smatrali lokacijom legendarnog Ilija. Grad je cvao do utemeljenja Konstantinopola, a pod Bizantom je propadao. Rimski grad Celeia (današnje Celje u Sloveniji) neki su pisci nazivali Troia secunda ("druga Troja").

Njemački je arheolog Heinrich Schliemann iskapao u tom području u 1870-ima. Kasnija su iskapanja otkrila više gradova sagrađenih u različitim razdobljima. Jedan od ranijih gradova (Troja VIIa) često se navodi kao homerska Troja, ali ta je tvrdnja i dalje sporna.

Schliemannov najspektakularniji nalaz je bio t.zv. Prijamovo blago (tako ga je nazvao sam Schliemann). Ali još u vrijeme njegovog života su se pojavile prve naznake da bi zlatno blago moglo biti oko 1.000 starije nego što je Schliemann pretpostavljao.

Novija iskapanja su pronašla tragove puno starijeg naseljavanja tog područja koja sežu u 5 tisuća godina pne.

Antička Grčka
Tisa

Reka Tisa (mađarski: Tisza, ukrajinski: Tysa/Тиса, slovački i rumunski: Tisa i nemački: Theiß) je reka, najveća leva pritoka Dunava. Protiče kroz Panonsku niziju. Izvire u Ukrajini, na Karpatima u oblasti Bukovina, i dalje prolazi kroz Mađarsku, Rumuniju, Slovačku i Srbiju. Uliva se u Dunav kod Starog Slankamena.

Tisa je dugačka 1.358 km, a površina razvođa iznosi 157.186 m².
U Vojvodini Tisa deli Bačku (desna obala) i Banat (leva obala). 

Najveće pritoke su Begej, Bodrog, Zlatica, Körös, Moriš (najveća), Someş i Sajó. 

Tisa je plovna na dužini od 532 km. 

Bački kanal povezuje Tisu sa Dunavom, a Begejski kanal sa Tamišem. 

Značajniji gradovi na Tisi su: Tokaj, Szolnok, Csongrád, Segedin, Senta i Bečej.

Regulacija toka 
U planinskom delu toka, Tisa je bistra i brza reka. Nedostatak jezera u oblastima Karpata utiče na to da su varijacije nivoa vode u Tisi izuzetno velike, sa tipično tri godišnja poplavna perioda. Ako se visok nivo vode u Tisi poklopi sa sličnom situacijom u Dunavu, Tisa će krenuti da nadire uzvodno, što izaziva velike poplave. Takva situacija je razorila Segedin proleća 1879. 

Između 1846. i 1880., mađarske vlasti su organizovale regulaciju toka reke Tise (mađ.: a Tisza szabályozása) i skratile joj dužinu za 450 kilometara. Sagrađeni sistem zaštite od poplava je najveći u Evropi. Danas postoji 3680 kilometara kanala koji kontrolišu Tisu. 

Tokom 1980−ih na Tisi je napravljenio veliko veštačko Jezero Tisa (mađ.: Tisza-tó) sa namerom da se pomogne u regulaciji toka i posebno poplava. Ubrzo je ovo jezero postalo popularno turističko odredište Mađara, skoro kao i Jezero Baloton.

Ekološka katastrofa iz 2000. 
30. januara 2000, pogon za preradu zlata iz Baja Mare, na severu Rumunije, ispustio je 100.000 m³ vode zagađene cijanidom u reku Samoš. Ispuštanje cijanida u Someş desilo se usled topljenja snega i podzemnih voda koje su oštetile akumulaciju gde je cijanid skladišten. Ovo zagađenje se proširilo dalje niz reku Tisu i uništilo gotovo sav živi svet u reci. Zagađenje je stiglo do Beograda 14. februara 2000.

Poplava iz 2006. 
U aprilu 2006. Tisa je dostigla najviši vodostaj u istoriji (949 cm kod Novog Kneževca) i ugrozila brojna naselja u svojoj okolini, zbog čega je uveden vanredni nivo odbrane.

Navigacija 
Tisa je plovna u većem delu svog toka. Reka je otvorena za međunarodnu navigaciju tek od nedavno; prije, Mađarska je razlikovala tzv. "državne reke" i "međunarodne reke", s kojima se određivalo da li je bila dozvoljena plovidba stranim brodovima. Nakon mađarskog ulaska u EU ova odrednica je ukinuta i svim je plovilima dozvoljeno da plove Tisom.

Mogućnost navigacije često određuju prirodni faktori. U vreme visokog vodostaja i suše najčešće Tisa nije plovna.

Vidi još 
 Kanal Dunav – Tisa – Dunav

Spoljašnje veze 
 Tisa na sajtu backabanat.com 

Geografija Vojvodine
Rijeke u Srbiji
Rijeke u Mađarskoj
Rijeke u Slovačkoj
Rijeke u Rumuniji
Rijeke u Ukrajini
Ligurija

Ligurija () je treća najmanja italijanska regija koja se nalazi na sjeverozapadu zemlje. Regija graniči sa Francuskom na zapadu, Pijemontom na sjeveru i regijom Emilia-Romagna i Toskana na istoku. Jug regije leži na obali Ligurskog mora koje je dio Tirenskog mora. Glavni grad Ligurije je Genova, stari mediteranski grad koji je važno lučko i turističko središte.

Veći gradovi:
 Genova
 La Spezia 
 Imperia 
 Savona
 Sanremo
 Ventimiglia (fr. Vintimille) (zadnja stanica mnogih vlakova iz Francuske)
 Portofino
 Cinque Terre

Eksterni linkovi 

 Službene stranice vlade regije Ligurija (na talijanskom)
 Službene stranice pokrajine La Spezia (na talijanskom)
 ItalianVisits.com (na engleskom)
 Cinque Terre  (na talijanskom)
 Opće informacije o Liguriji  (na engleskom)

 
Regije Italije
Emilija i Romanja

Emilija i Romanja () je administrativna regija u Sjevernoj Italiji koju čine dvije historijske regije, Emilija i Romagna. Granice regije određuje Jadransko more na istoku, rijeka Po na sjeveru i planinski lanac Apenini na jugu.

Sa 4,030,000 na 22,123 km² (po popisu iz 2003.), gustoća stanovništva je čak 182 osobe/km² (u dolini rijeke Po još i više). Emilia-Romagna jedna je od najrazvijenijih regija u Italiji, a poznata je i po svojoj karakterističnoj kuhinji.

Poljoprivreda je najznačajnija privredna grana u regiji, s naglaskom na žitarice, krumpir, kukuruz, paradajz i luk, te razne vrste voća, a posebice grožđe za priozvodnju vina (od kojih je najpoznatije Lambrusco). Uzgoj svinja i stoke je također vrlo razvijen.

Emilia-Romagna ima i jako razvijenu industriju, posebno prehrambenu (Mliječna industrija Parmalat) i automobilsku (Ferrari, motori Ducati), te turizam uz Jadransku obalu.

Glavni grad je Bologna, historijsko, kulturno i obrazovno središte nacionalnog značaja. Ostali veći gradovi su: Parma, Piacenza, Reggio Emilia, Modena, Rimini, Ferrara, Forlì, Cesena i Ravenna.

Grad Bologna ima najstariji univerzitet na svijetu osnovan 1088. godine, koji je i danas jedan od najpoznatijih univerziteta sa više od 300 000 studenata (grad ima oko 370 000 stanovnika).

Ime Emilia-Romangna ima korijene u starom Rimu. Emilia vuče korijen riječi od via Emilia, važnog puta koji je povezivao Rim i sjever Italije. Romagna je iskrivljeni oblik od Romània, kada je Ravenna bila glavni grad talijanskog dijela bizantskog imperija. Langobardi su po službenom nazivu carstva nazvali i okolno područje.

Vanjske veze 

 www.regione.emilia-romagna.it

 
Regije Italije
Abruzzo

Abruzzo, (ili Abruzzi, što je starija zastarjela množina) je regija u središnjoj Italiji, dio bivše regije Abruzzi i Molise. Graniči s regijama Marke (na sjeverozapadu), Umbrija (na zapadu), Lacij (na jugu), Molise (na JZ) te s Jadranskim morem na istoku.

Površine regije je 10,794 km², a u regiji živi oko 1.3 milijuna stanovnika.

Glavni grad regije je L'Aquila. Regija je podijeljena na 4 provincije: L'Aquila, Teramo, Chieti i Pescara, glavno ekonomsko središte regije.

Regija je bogata prirodnim ljepotama i poviješću, no masovni turizam je tek u začetku. Abruzzo obiluje dvorcima i srednjovjekovnim gradovima, posebice u blizini grada L'Aquila.

Veći gradovi su: Lettomanopello, L'Aquila, Silvi, Pescara, Teramo, Vasto, Avezzano, Chieti, Giulianova, Sulmona, Lanciano, Montesilvano, Francavilla al Mare, Roseto, Penne, Castel di Sangro 

Manji gradovi su: Tortoreto, Alba Adriatica, Pescasseroli, Collelongo, Villavallelonga, Gissi, Rocca di Mezzo.

Skijaški tereni: Campo Felice (u planinama Gran Sasso), Ovindoli (pored planine Velino), Roccaraso (prvi u ovom dijelu Italije, pored Castel di Sangro)

Poznati iz regije Abruzzo 
 Gaius Sallustius Crispus
 Ovid
 Gabriele D'Annunzio
 Benedetto Croce
 Ennio Flaiano
 Ignazio Silone
 Saint Gabriel of Our Lady of Sorrows
 Rocco Tano

Vanjske veze 

 Definitive Guide to Abruzzo 
 Regione Abruzzo
 Parco Nazionale d'Abruzzo
 News and Information, English, German, Italian 
 ItalianVisits.com 

 
Regije Italije
Marke

Marche (fon. Marke, od le marche di Ancona = marke Ancone) je regija u središnjoj Italiji. Regija Marche graniči s republikom San Marino (na sjeverozapadu) te regijama Emilia-Romagna (na sjeveru), Umbrija (jugozapad), Abruzzo i Lacij (jugoistok), dok s istočne strane regiju oplakuje Jadransko more.

Glavni grad regije je Ancona. Regija je podijeljena u 4 provincije: Ancona, Ascoli Piceno, Macerata, sve 3 dijelovi nekadašnjeg teritorija Picenum, i Provincija Pesaro i Urbino, koja se sastoji od nekad odvojenih provincija Pesaro i Urbino, koje su nekada bile dijelom rimske Umbrie. Godine 2004., izglasano je uvođenje 5. provincije Fermo, a izglasano će stupiti na snagu 2009. godine. Svaka pokrajina regije Marche ima svoju posebnu historiju, što se može pripisati reljefu regije, osim riječnih dolina i često vrlo uskog obalnog pojasa, zemlja je brdovita.

U 19. vijeku, izgrađena je obalna željeznica koja je povezala gradove Bologna i Brindisi s Regijom Marche. U unutrašnjosti, planine onemogućuju bilo kakvu komunikaciju u smjeru sjever-jug osim preko neravnih cesta i prijevoja.

Za tu regiju je ostao karakterističan tradicionalni sistem obrade zemlje mezzadria (napolica), po kojemu se plodovi zemlje popola dijele između feudalca (vlasnika zemlje) i onoga koji zemlju obrađuje, uz dosta neplodno tlo i težak teren, zemlja je dosta dobro obrađena.

Jedina zaista dobra luka je Ancona, a ostale manje luke uglavnom koriste ribarske folte. Regija Marche je dala vrlo velik broj mornara u talijansku mornaricu.

Vanjske veze 

 Službene stranice regije Marke 
 Marche Voyager
 Paradise Possible
 MediaSoft
 Delicious Italy
 ItalianVisits.com

 
Regije Italije
G8

G8 je skupina industrijski najrazvijenijih i privredno najmoćnijih zemalja svijeta. Ovu grupu čine dvije zemlje sa sjevernoameričkog kontinenta: SAD i Kanada, četiri europske zemlje: Njemačka, Ujedinjeno Kraljevstvo, Francuska, Italija, jedna azijska zemlja Japan te Rusija zbog velike političke važnosti.

Zajedno članice G8 čine 66.5% svjetske privrede. Svake godine se lideri zemalja sastaju na nekom mjestu u jednoj zemlji članici. Zadnji sastanak se održao u Sankt Peterburgu u Rusiji od 15.-17. jula 2006. 

Predsjedništvo grupom se rotira svake godine, a trenutno joj predsjeda ruski predsjednik Vladimir Putin. 

Trenutni lideri članica grupe G8 su: kanadski premijer Stephen Harper, francuski predsjednik François Hollande, talijanski premijer Enrico Letta, japanski premijer Yoshihiko Noda, njemačka kancelarka Angela Merkel, ruski predsjednik Vladimir Putin (predsjedavajući), američki predsjednik Barack Obama i premijer Ujedinjenog Kraljevstva David Cameron.

Međunarodne organizacije
Ekonomija
G20 zemalja u razvoju

G20 (Grupa 20, ponekad i G21, G22 i G20+), predstavlja blok zemalja u razvoju, osnovan 20. avgusta 2003. godine. Grupa se pojavila na 5. godišnjem sastanku STO, održanom u Kankunu, Meksiko održanom od 10. do 14. septembra 2003. godine. U trgovinskim pregovorima koji su usledili, grupa je primorala bogate zemlje da ukinu subvencije svojim zemljoradnicima, kako bi proizvodi iz drugih zemalja postali konkurentniji na tržištu.

Ove zemlje čine 65% svetske populacije, od toga 72% stanovništva se bavi poljoprivredom.

Vanjske veze 
 Zvanična internet strana 

Međunarodne organizacije
G20 industrijski razvijenih zemalja

G20 (Grupa 20), čini 19 najrazvijenijih zemalja sveta, zajedno sa Evropskom unijom.

Zemlje članice 
Članovi G20 zemalja su ministri finansija i guverneri nacionalnih banaka 19 zemalja
Argentina, 
Australija, 
Brazil, 
Francuska, 
Nemačka, 
Indija, 
Indonezija, 
Italija, 
Japan, 
Južna Afrika, 
Južna Koreja, 
Kanada, 
Kina, 
Meksiko, 
Rusija, 
Saudijska Arabija, 
Sjedinjene Američke Države ,
Turska, 
Ujedinjeno Kraljevstvo,
i guverner Evropske centralne banke.

Vanjske veze 

 G20 Zvanična internet strana

Međunarodne organizacije
26. vijek pne.

26. vijek pne. je vijek koji je započeo godine 2600. pne. a završio godine 2501. pne.

Događaji 

 2900 - 2334. pne. – Mezopotamski ratovi Ranog dinastičkog perioda.
 2600. pne. – Civilizacija Harappe postaje moćna.
 cca. 2578. pne. - Khufu umro.
 cca. 2570. pne. - Khafre počeo vladati Drevnim Egiptom.
 cca. 2570. pne. - 2544. pne. - Sagrađena Velika Sfinga u Gizi. Četvrta dinastija.
 2550. pne. – Procjenjeni datum dovršetka Velike piramide u Gizi.
 cca. 2544. pne. - Khafre umro.
 cca. 2533. pne. - Menkaure počeo vladati Drevnim Egiptom.
 cca. 2515. pne. - Menkaure umro.
 cca. 2515. pne. - Napravljena "Menkaure i njegova supruga, kraljica Khamerernebty", skulptura iz Gize. Četvrta dinastija. Danas je u bostonskom Muzeju lijepe umjetnosti. 
 cca. 2510. pne. - 2460. pne.: "Kipari na djelu", reljef iz Saqqare, Pete dinastije. Danas je u Egipatskom muzeju u Kairu.
 cca. 2510. pne. - 2460. pne.: "Sjedeći pisar", kip, Peta dinastija. Danas je u Louvreu u Parizu.
 2500. pne. – Legendarnu lozu Sanhuangwudi vladara Kine je osnovao Huang Di (približni datum).
 2500. pne. – započinje izgradnja kamenog kruga u Stonehengeu i traje slijedećih pet vijekova.

Važne ličnosti 
 Faraon Khufu (aka Keops) iz egipatske Četvrte dinastije, koji je vladao od oko 2601. pne. do 2578. pne..

Pronalasci, otkrića, pojave 
 2575. pne. – Stopa definirana kao 26,45 cm od sumerskog vladara Gudee u Lagašu.
 Pećinski crteži u Rødøyu u Norveškoj pokazuju upotrebu skija.
 pripitomljene baktrijska kamila i dromedar

-4
 
-74
Lav III (papa)

Sveti Lav III. (Rim, 750. - Rim, 12. lipnja 816.) bio je papa od 795. do 816. godine. Često je bio u sukobu s rimskim plemstvom. Uz franačku zaštitu, za Božić 800. godine, okrunio je Karla Velikog za cara Svetog Rimskog Carstva.

Pomogao je kralju Eardwulfu od Northumbrije da se vrati na prijestolje i pomirio je nadbiskupe Yorka i Canterburyja. Također je poništio odluku svog prethodnika, pape Hadrijana I. koji je dozvolio pallium biskupu Lichfielda, Higbertu. Vjerovao je kako je engleska biskupija krivo predstavljena i da je pallium nevaljan. Godine 803., Lichfield je povratio u svoju dijacezu.

Lav III. je dao da se Nicejsko vjerovanje ugravira u srebrnu ploču kako se ne bi mijenjalo u budućnosti kako komu odgovara. Dodao je: HAEC LEO POSUI AMORE ET CAUTELA ORTHODOXAE FIDEI (Ja, Lav, stavio sam ovo za ljubav i zaštitu prave vjere)

Kanonizirao ga je papa Klement X. za sveca 1673. godine, a njegov dan bio je 12. lipnja.

Vidi još 
 Enchiridion pape Lava III.

Izvori

Eksterni linkovi 

 Prijevod Einhardova Život Karla Velikog iz oko. 817.-830. 
 Pope St. Leo III - Catholic Encyclopedia 

Pape
Sveci
Irski jezik

Irski ili irski gelski jezik (Gaeilge / Gaedhilge), je jedan od dva službena jezika u Republici Irskoj (drugi je engleski). Pripada keltskoj grani indoevropskih jezika i najstariji je u toj grupi. Karakteristično za njega je da ima 2 padeža - nominativ i genitiv, dok se dativ pojavljuje samo u jednini ženskog roda. Iako je ovaj jezik, sa brojnim dijalektima, nekada govorila celokupna irska populacija, danas ga (u svakodnevnom govoru) upotrebljava svega 30-tak hiljada Iraca, koji mahom žive u zapadnim delovima zemlje (tzv. -{Gaeltacht}-). Od 1922. g. bio je obavezan jezik u državnim školama. Polakom gašenju irskog jezika je išlo na ruku i odluka političkog vrha zemlje da, kao službeni jezik komunikacije u Evropskoj uniji, Irska koristi engleski jezik. Međutim, od 1. januara 2007, Irski jezik je postao, zajedno sa bugarskim i rumunskim jezikom, službeni jezik Evropske unije.

Primer teksta 
Član 1 Univerzalne deklaracije o ljudskim pravima

Saolaítear na daoine uile saor agus comhionann ina ndínit agus ina gcearta. Tá bua an réasúin agus an choinsiasa acu agus dlíd iad féin d'iompar de mheon bráithreachais i leith a chéile.

Prevod:
Sva ljudska bića se rađaju slobodna i jednaka po dostojanstvu i pravima. Obdarena su razumom i savešću, i treba da se odnose jedna prema drugima u duhu bratstva.

 
Keltski jezici
Jezici Irske
Jezici Ujedinjenog Kraljevstva
Irska autonomija

Irska autonomija (engleski: Irish Home Rule) je naziv za pokret irskih političara kojima je cilj bio izboriti političku autonomiju Irske u okviru Ujedinjenog kraljevstva, odnosno Zakona o uniji Britanije i Irske iz 1801. godine.

Ta su nastojanja imala razumijevanje u nekim krugovima britanske vlade u Londonu, ali i izazivala žestoki otpor među protestantima u Sjevernoj Irskoj, koji su držali da će u autonomnoj Irskoj biti svedeni na građane drugog reda u odnosu na većinske katolike. Među njima se Irska autonomija nazivala Rimskom vladavinom (engleski Rome rule).

Vlada u Londonu je, izlazeći irskim zahtjevima u susret, nekoliko puta pokušala donijeti zakone koji su za svrhu imali uspostaviti autonomiju. Međutim, oni su bili poraženi u Domu lordova britanskog Parlamenta, a Treći zakon o irskoj autonomiji iz 1914. je prošao, ali nikada nije primijenjen zbog izbijanja prvog svjetskog rata.

Posljednji, Četvrti zakon o irskoj autonomiji iz 1920. je donešen za vrijeme anglo-irskog rata te je ustanovio podjelu Irske na južni katolički i sjeverni protestantski dio koje su trebale imati zasebne autonomne vlade. Južni dio je godine 1922. postao Irska slobodna država, a kasnije nezavisna Republika Irska, dok je Sjeverna Irska zadržala autonomiju do 1972. godine, kada joj je oduzeta zbog modernog sukoba u Sjevernoj Irskoj.

Eksterni linkovi 
 Ulster Covenant - Public Record Office of Northern Ireland
 History of the 1912 UVF 
 CAIN - University of Ulster Conflict Archive
 Ulster, 1912 (Kipling) at Words (etext library) 

Historija Irske
Unionizam (Irska)

U Irskoj izraz unionizam (za koga se ponekad koristi izraz lojalizam) označava zagovornike očuvanja državnopravnih veza cijelog otoka, ili nekog njegovog dijela s Velikom Britanijom.

Pokret se razvio u 19. vijeku kao reakcija na zahtjeve irskih političara za autonomijom, odnosno nezavisnošću otoka. Njegovi glavni zagovornici su bili protestanti, odnosno potomci engleskih i škotskih doseljenika iz 17. vijeka, koji su se bojali da će u autonomnoj, odnosno nezavisnoj Irskoj biti žrtvama diskrimacije od strane većinskih katolika.

Otpor irskih unionista namjerama britanske vlade da 1914. uvede autonomiju Irske je doveo otok na rub građanskog rata, ali je kriza privremeno otklonjena izbijanjem prvog svjetskog rata. 

Nakon anglo-irskog rata i podjele Irske većina unionista je utočište našla u Ulsteru, odnosno Sjevernoj Irskoj. Unionisti i dan-danas postoje u južnom dijelu koji predstavlja nezavisnu Republiku Irsku, ali su s obzirom na svoj malen broj potpuno beznačajni.

Unionizam se ne smije miješati s pokretom za ujedinjenje Irske, odnosno pripojenje Sjeverne Irske Republici Irskoj.

Povezano 
 Irski republikanizam
 Ulsterski unionizam

Politika Irske
Irski dobrovoljci

Irski dobrovoljci (engleski: Irish Volunteers, irski: Óglaigh na hÉireann) je naziv za paravojnu formaciju koju su 1913. godine osnovali irski katolici i zagovornici autonomije kako bi se oružjem oduprli Ulsterskim dobrovoljcima, paravojnoj formaciji irskih unionista i protestanata koji su oružjem pokušavali spriječiti izglasavanje, odnosno primjenu Treći zakon o autonomiji Irske.

Organizacija se, slično kao i protestanti, ilegalno naoružavala, a prema nekim procjenama, imala je oko 175.000 članova.

Međutim, sve vrijeme je u njoj tinjao sukob između umjerenjaka na čelu s Johnom Redmondom i radikalnih nacionalista iz Irskog republikanskog bratstva. Nakon izbijanja prvog svjetskog rata, Redmond je organizaciju iskoristio kako bi formirao Nacionalne dobrovoljce koji su borili u redovima britanske vojske. Njima je pristupila većina Irskih dobrovoljaca. 

Preostala manjina je došla pod utjecaj IRB, te sudjelovala u Uskršnjem ustanku. Godine 1919. su se rasformirali i prešli u Irsku republikansku armiju.

Irska
Ulsterske dobrovoljačke snage (1912)

Ulsterske dobrovoljačke snage ili Ulsterski dobrovoljci su bili unionistička milicija formirana godine 1913. kako bi spriječila autonomiju Irske. Suvremena lojalistička paravojna formacija formirana godine 1966. dijeli isto ime (UVF), te tvrdi da neposredno potječe od Ulsterskih dobrovoljaca, ali između dvije organizacije nema direktne pravne ili organizacijske sukcesije.

Originalnu UVF su formirali Edward Carson i James Craig kao unionističku miliciju u doba napetosti izazvanih izglednim uspjehom treće političke kampanje za Irsku autonomiju. Neke suvremene procjene govore da je imala 100.000 članova. Carson i Craig, podržani od strane pojedinih engleskih konzervativnih političara, prijetili su uspostavom privremene vlade u Ulsteru ukoliko ta provincija bude dio bilo kakvog režima irske autonomije. Preko pola miliona ljudi je potpislao Svečanu ligu i zavjet (ili Ulsterski zavjet). Tisuće njemačkih pušaka su bile iskrcane u Larneu, ali vlasti pri tome nisu intervenirale (v. Krijumčarenje oružja u Larneu). U to doba su unionisti uživali snažnu podršku britanske Konzervativne stranke, čak i kada su prijetili pobunom protiv britanske vlade.

Pitanje irske autonomije je privremeno stavljeno ad acta s izbijanjem prvog svjetkog rata. Mnogi članovi UVF su se prijavili u vojhsku, uglavnom u britansku 36. (ulstersku) diviziju. Divizija je pretrpjela teške gubitke u julu 1916. za vrijeme bitke na Sommi. Autonomna Sjeverna Irska je bila ustanovljena Zakonom o vladi Irske, što su mnogi Ulsterci shvatili kao nagradu za vjernu službu u ratu.

Neki dijelovi milicije su ponovno formirani godine 1920. te korišteni kao specijalna policijska jedinica (B-Specials). Često su ih optuživali za napade na katoličko/nacionalistički raspoloženo stanovništvo Sjeverne Irske za vrijeme anglo-irskog rata 1919-1921, u znak odmazde za IRA-ine napade na policijske i vojne mete.

Bilješke

Literatura 
 Proclamation by the UVF in the Larne Times newspaper January 1914 here .
 Details on UVF links to the 36th Ulster Division which fought at the Somme here.
 Fisk, Robert "In time of War: Ireland, Ulster, and the price of neutrality 1939 - 1945" (Gill & Macmillan) 1983 

Ulster
Irska
Djedefra

Džedefra je bio 3. faraon 4. dinastije drevnoga Egipta, sin i nasljednik Kufua, graditelja Velike piramide. Koristio je naslov sara – Raov sin. Bio je prvi vladar koji je koristio taj naslov. 

Čini se da Džedefra nije dugo vladao. Prema jednom popisu kraljeva, on je vladao samo osam godina. S druge pak strane, smatra se da je vladao barem 11 godina. Miroslav Verner zaključio je da Džedefra uistinu nije dugo vladao. 

George Reisner stvorio je teoriju o Džedefri kao bratoubojici. Teorija se danas smatra izmišljotinom. 

Prema Vassilu Dobrevu, Velika sfinga u Gizi djelo je Džedefre, a predstavlja njegova oca. Moguće je da Sfinga predstavlja samog Džedefru, budući da crte lica Sfinge liče crtama Džedefrina lica na jednom kipu. 

Džedefra je bio pokopan u piramidi zvanoj "Džedefrino zvjezdano nebo" u Abu Rawashu. Smatra se da je to bila najljepša egipatska piramida. Čini se da je originalno bila jednako visoka kao i piramida Džedefrinog polunećaka Menkaure. 

Džedefra je bio naslijeđen – kako se to uobičajeno smatra – od strane svog mlađeg polubrata Kafre, Menkaurinog oca. Za razliku od svog oca i polubrata, Džedefra je možda bio bolji faraon, jer on nije zapamćen kao okrutni tiranin.

Obitelj 
Džedefra je bio sin Kufua i unuk Snofrua te praunuk Hunija. Džedefrina majka nije poznata, ali je George Reisner smatrao da je ona bila neka libijska princeza koja se udala za Kufua. On je pokušao prikazati ovog faraona kao izdajicu i bratoubojicu. 

Budući da je bio sin Kufua, Džedefra je bio unuk kraljice Heteferes I. Bio je polubrat krunskog princa Kauaba, najstarijeg sina Kufua i Meritites I. Kauab nije postao kralj jer je umro prije svog oca. Bio je oženjen svojom sestrom Heteferes. 

Džedefra je naslijedio svog oca kao faraon. Reisner je iznio teoriju prema kojoj je Džedefra ubio Kauaba kako bi zauzeo prijestolje. Ta je teorija besmislena. 

Džedefra je oženio ženu po imenu Kentetenka. Ona je prikazana zajedno s njim. Poslije je oženio svoju polusestru Heteferes, Kauabovu udovicu. Ona je otada znana kao kraljica Heteferes II. Moguće je da je Heteferesina sestra Meresank također bila Džedefrina supruga. U tom slučaju, njezin sin Džati bio bi Džedefrino dijete.

Postoji mogućnost da je zapravo Baka preuzeo vlast nakon Džedefrine smrti. Tu je i teorija da je Setka nakratko vladao. Međutim, njihov polustric Kafra preuzeo je vlast kao veliki graditelj. 

Prije se pretpostavljalo da je Džedefrina kći Neferhotepes bila majka faraona Sahure, ali se danas zna da su postojale dvije različite Neferhotepes – jedna je bila princeza, kćer Džedefre, a druga kraljica, žena Userkafa. 

Zanimljivo je da trojica Džedefrinih sinova – Baka, Hornit i Setka – imaju naslov najstarijeg sina. Setka je bio pisar, a Hornit vezir.

Vanjske veze 
 Djedefre Profile

Faraoni
Kefren

Khafre se također odnosi na suvremenu šifru.

Khafra ili Khafre (grčki Chephren) bio egipatski faraon iz Četvrte dinastije, s prijestolnicom u Memfisu. Prema nekim autorima bio je brat i nasljednik Khufua, ali se češće tvrdi da je Djedefra bio Khufuov nasljednik a Khafra Djedefrin.

Ne postoji konsenzus o dužini njegove vladavine; neki autori tvrde da je vladao između 2558. pne. i 2532. pne.; ova je dinastija obično datirana cca. 2650. pne.–2480. pne.. Dok je brojka koju navodi Torinski popis kraljeva izgubljena, a Manethon pretjeruje navodeći 66 godina, većina naučnika vjeruje da je trajala između 24 i 26 godina, što se temelji na datumu Testamenta princa Nekurea uklesanog na zidove prinčevog mastaba groba. Natpis je anonimno datiran na Godinu 12. popisa te se pretpostavlja da pripada Khafri jer je Nekure bio njegov sin. Khafra je sagradio drugu najveću piramidu u Gizi, Veliku sfingu i hram, koji je jedini primjer hrama sačuvan iz ove dinastije Starog kraljevstva. Njegovo ime Khaf-Ra, znači "Izgleda kao Ra" prema nekim prevodiocima i "Ustani Ra!" prema drugima; prvi prijevod je vjerojatniji, sudeći prema hijeroglifima koji predstavljaju njegovo ime, koje uključuje krunu Ra. 

Ostala imena su mu Khaf-Re, Khauf-Re, Khafre i Khephren.

Mount Chephren je planina nazvana po ovom faraonu u Kanadskom Stjenjaku.

Literatura 
 James Breasted, Ancient Records of Egypt Part I, §§ 192, (1906) on 'The Will of Nekure'.

Eksterni linkovi 

 Khafre: The 4th King of Egypt's 4th Dynasty

Faraoni
Velika sfinga u Gizi

Velika Singa u Gizi je veliki kip poluljudske sfinge u Egiptu, na platou Gize na zapadnoj obali rijeke Nil, blizu suvremenog Kaira (). To je jedna od najvećih statua napravljenih od jednog kamena na Zemlji, te se vjeruje da su je sagradili drevni Egipćani u 3. milenijumu pne.. 

Kako su taj kip zvali drevni Egipćani nije poznato. Zapadno ime "Sfinga" je dobila u antici na osnovu legendarnog grčkog stvorenja s tijelom lava, glavom žene i krilima ptice, iako glava egipatske sfinge pripada muškarcu. Za drevni grčki izraz se vjeruje da bi mogao biti kvarenje drevnog egipatskog izraza Shesep-ankh. Ovo ime je bilo korišteno za sve kraljevske kipove u Četvrtoj dinastiji, iako je postalo specifično za Veliku Sfingu u Novom kraljevstvu. U srednjovjekovnim tekstovima je potvrđeno korištenje imena balhib i bilhaw za Sfingu, uključujući egipatskog historičara Maqrizija, koji sugeira koptsku konstrukciju, ali egipatski arapski naziv Abul-Hôl, što znači "Otac užasa", se češće koristi.

Vanjski linkovi 

 An academic article arguing the case for water erosion evidence 
 Egypt—The Lost Civilization Theory 
 Satellite images of Great Sphinx of Giza at WikiMapia = Google maps + wiki
 The Sphinx's Nose
 Sphinx photo gallery
 Al Maqrizi's account in Arabic

Drevni Egipat
Mikerin

Menkaura (ili Men-Kau-Re; Mycerinus na latinskom; Mykerinos na grčkom) bio je faraon iz Četvrte egipatske dinastije (cca. 2620. pne.–2480. pne.) koji je zapovijedio izgradnju treće i najmanje piramide u Gizi. Njegova glavna kraljica bila je Khamerernebty II.

Neki autori navode da je njegova vladavina trajala 2532. pne.–2504. pne. ili 28 godina ali navod iz Torinskog popisa kraljeva od 18 godina se čini uvjerljivijim jer je nekoliko njegovih statua ostalo nedovršeno nakon njegove smrti -- što sugerira mnogo kraću vladavinu -- dok je njegova piramida najmanja od tri kraljevske piramide u Gizi. Njegovo ime znači "Dugo živjeli (ljudi) vitalne moći (Kau) od Ra." Bio je nasljednik Khafre (Kefrena).

Prema Herodotu, Menkaura je bio sin Khufua (grčki Cheopsa), te je poboljšao položaj stanovnika drevnog Egipta koji su bili patili pod vladavinom njegovom oca. Herodot dodaje kako je doživio velike nesreće: jedina kći je umrla prije njega, a tijelo joj je zakopano u drvenom biku (za koga Herodot tvrdi da je očuvan do njegovih dana); te da je u proročištu kod Butoa predskazano da će vladati samo šest godina, ali je Menkaufra lukavstvom uspio vladati ukupno 12 godina i tako izigrati predskazanje (Herodot, Historija, 2.129-133). Ostali izvori tvrde Menkaura nije bio sin Khufua, nego Khafre, koji je bio Khufuov sin.
 
[[Datoteka:Mycerinus.jpg|right|thumb|180px|Statua u bostonskom Muzeju lijepih umjetnosti

Eksterni linkovi 

 Menkaure and His Queen by Dr. Christopher L.C.E. Witcombe.
 Menkaure: The Last Great Pyramid Builder on the Giza Plateau
 "Herodotus on Menkaure"

Faraoni
Isfahanska pokrajina

Isfahanska pokrajina (perz. استان اصفهان; Ostān-e Isfahān) je jedna od 31 iranske pokrajine. Smještena je u središnjem dijelu zemlje, a omeđena je Komskom i Semnanskom pokrajinom na sjeveru, Jazdskom pokrajinom na istoku, Farsom, Kuhgilujom i Bojer-Ahmadom odnosno Čahar-Mahal i Bahtijarijem na jugu, te Huzestanom, Luristanom i Markazijem na zapadu. Isfahanska pokrajina ima površinu od 107.027 km², a prema popisu stanovništva iz 2006. godine u njoj je živjelo 4,559.256 stanovnika. Sjedište pokrajine nalazi se u velegradu Isfahanu.

Okruzi 
 Aransko-bidgolski okrug
 Ardestanski okrug
 Borharski okrug
 Bujinsko-mijandaštanski okrug
 Čadeganski okrug
 Dehakanski okrug
 Falavardžanski okrug
 Faridanski okrug
 Ferejdunšaherski okrug
 Golpajeganski okrug
 Homeinišaherski okrug
 Hursko-bijabanački okrug
 Hvansarski okrug
 Isfahanski okrug
 Kašanski okrug
 Lendžanski okrug
 Mobarački okrug
 Nadžafabadski okrug
 Najinski okrug
 Natanški okrug
 Semiromski okrug
 Šahinšahersko-mejmski okrug
 Šahreški okrug
 Tiransko-karvanski okrug

Vanjske veze 
  Službene stranice Isfahanske pokrajine
Ostali projekti

 
Pokrajine Irana
Mazandaran

Mazandaran (perz. مازندران; Māzandarān, punim imenom استان مازندران; Ostān-e Māzandarān) je jedna od 31 iranske pokrajine. Smještena je na sjevernom dijelu zemlje, a omeđena je Golestanom na istoku, Semnanskom, Teheranskom, Alborškom i Kazvinskom pokrajinom na jugu, Gilanom na zapadu, te Kaspijskim jezerom na sjeveru. U starom vijeku ovo je područje bilo poznato kao Hirkanija, a u srednjem kao Tabaristan. Mazandaran ima površinu od 23.756 km², a prema popisu stanovništva iz 2006. godine u pokrajini je živjelo 2,823.606 stanovnika. Sjedište Mazandarana nalazi se u gradu Sariju. Dijelom ove pokrajine bio je i grad Gorgan koji je 1997. godine odvojen u Golestan.

Okruzi 
 Abasabadski okrug
 Amolski okrug
 Babolsarski okrug
 Babolski okrug
 Behšaherski okrug
 Čaluški okrug
 Džujbarski okrug
 Ferejdunkenarski okrug
 Galugaški okrug
 Kaemšaherski okrug
 Kelardaštanski okrug
 Mahmudabadski okrug
 Mijandorudski okrug
 Nečki okrug
 Novšaherski okrug
 Nurski okrug
 Ramsarski okrug
 Sarijski okrug
 Savadkuški okrug
 Simorški okrug
 Sjevernosavadkuški okrug
 Tonekabonski okrug

Vanjske veze 
  Službene stranice Mazandarana 
  Mazandaranska meteorološka organizacija 
Ostali projekti

 
Pokrajine Irana
Molekulska masa

Avogadrov broj

Reference

Vanjske veze 
 A Free Android application for molecular and reciprocal weight calculation of any chemical formula
 Stoichiometry Add-In for Microsoft Excel  for calculation of molecular weights, reaction coefficients and stoichiometry.

molekulska masa
Masa
Političar

Političar je naziv za svaku osobu kojoj je glavna životna aktivnost bavljenje politikom, bilo kao pripadnik najviših organa državne vlasti, bilo van njih kroz aktivnosti koje mogu biti propaganda, izbori, protestne akcije, pučevi ili revolucije.

U suvremenom svijetu mnogim političarima je bavljenje politikom, najčešće kroz razne stranačke ili državne funkcije, glavni i/ili jedini izvor prihoda. Za njih se koristi izraz profesionalni političari.

Profesionalne političare treba razlikovati od birokrata koji se profesionalno bave poslovima državne uprave.

Veze 
 "Definicija politicara" 

Politicčar
 
Zanimanja
Surčin

Surčin je gradsko naselje u gradskoj opštini Surčin u gradu Beogradu. Prema popisu iz 2002. bilo je 14292 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 12264 stanovnika).

Istorija 

Arheološka nalazišta svedoče o davnoj naseljenosti ovih prostora. Oruđa od kamena i ornametisana keramika i praistorijske statue viničanske kultura svedoče o naseljenosti ovih prostora u kamenom dobu. Postoje pouzdani podaci da je sadašnja urbana teritorija bila gusto naseljena u vreme Kelta. O tome svedoče bronzani i srebrni novac pronađen na ovim prostorima.

Prvi pomeni o naselju na ovom prostoru su iz 1404. godine kada je kraljevskom poveljom darivano feudalnoj porodici Morović. Posle požarevačkog mira 1718. godine ulazi u sastav zemunskog vlastelinstva grofa Šenborna, a od 1745. uključen je u vojnu granicu.

U mestu crkva postoji još od 1786. godine. Današnja pravoslavna crkva je izgrađena u periodu od 1788. do 1812. godine i posvećena je sv. Petki. Ikonostas je radio Marko Vujatović, a slikanje i pozlatu pevnica Stevan Gavrilović. Surčin slavi Malu gospojinu 21. septembra. Pored pravoslavne Surčin ima i rimokatoličku crkvu.

U Surčinu je 1786. godine postojala stara trošna škola, ali prvi podaci o broju đaka datiraju iz 1802. godine kada je nastavu pohađalo 20 đaka. Školska zgrada je podignuta 1817. godine, a škola je sa kraćim prekidina radila tokom celog XIX veka. Krajem XIX i početkom XX veka broj učenika se znatno povećao. U školskoj 1904/05. godini bilo je 205 učenika, ali i problema sa školskim prstorom.

Uoči Prvog svetskog rata ima tri škole: srpsku, nemačku i hrvatsku. Škola ubrzo prerasta u osmogodišnju školu. Odlukom SO Zemun 1967. godine OŠ "Vuk Karadžić" je zbog velikog broja učenika podeljena. Škola pod istim imenom se preselila u novu zgradu, a nova škola "22. oktobar" je ostala u staroj zgradi.

Demografija 
U naselju Surčin živi 11069 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 37,2 godina (36,3 kod muškaraca i 38,1 kod žena). U naselju ima 4318 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,31.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

Slavni ljudi 
 Zvonko Lozančić, atletski radnik;
 Ivan Marjanović, atletičar;
 Jasmina Pruginić, atletičarka;
 Jevto Otović, atletičar;
 Zoran Šijan, bivši kik bokser
 Milan Duka, atletičar i član Olympic Essenbeek Halle;
 Mato Dukovac, hrvatski zračni as
 Jasmina Trumbetaš Petrović, operska pjevačica
 Svetlana Marjanov, istaknuti član ULUS-a

Izvori

Vanjske veze 

 Gradska Opština Surčin
 Aerodrom Nikola Tesla
 Mapa Surčin-Beograd
 Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
 Satelitska mapa (Wikimapia)
 Gugl satelitska mapa (Maplandia)
 Plan naselja na mapi (Mapquest)
 Moj Surčin, uvodni film serijala prikazan na Studiju B

Beogradska naselja
Naselja u centralnoj Srbiji
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Opština Surčin

Opština Surčin je sedamnaesta beogradska opština. Formirana je 2004. izdvajanjem iz Opštine Zemun na površini od 28.485 hektara živi 43.819 stanovnika. 
Prostorije gradske opštine Surčin su izmeštene u prostorije Doma kulture nakon izbora 2012. godine.
Predsednik opštine Surčin je Stevan Šuša. Predsednik Skupštine opštine Surčin je Dušan Vujadinović.

Na teritoriji opštine se nalazi aerodrom „Nikola Tesla“ Beograd.

Naseljena mesta 
 Bečmen
 Boljevci
 Dobanovci
 Jakovo
 Novi Surčin
 Petrovčić
 Progar
 Radiofar
 Surčin

Etnička struktura 
 Srbi - 34.056 (88,01%)
 Slovaci - 1.417 (3,66%)
 Romi - 922 (2,38%)
 Hrvati - 460 (1,19%)
 ostali

Sva naseljena mesta u opštini imaju srpsko većinsko stanovništvo.

Izvori

Spoljašnje veze 

 Zvanična prezentacija Surčina 
 Zvanična strana Beograda

Surčin
Vikiprojekat geografija/Naselja u Srbiji
Apsolutna monarhija

Apsolutna monarhija je naziv za monarhijski oblik vladavine gdje monarh ima svu izvršnu, zakonodavnu i sudsku vlast koja nije ograničena nikakvim ustavom ili drugim institucijama. Jedini izuzetak u nekim slučajevima mogu predstavljati vjerske doktrine ili običaji.

U apsolutnim monarhijama mogu postojati neke institucije koje nisu direktno potčinjene državnom poglavaru, kao što su parlamenti, ali oni imaju isključivo savjetodavnu funkciju, a pravo na donošenje odluka u pravilu pripada vladaru.

U današnjem svijetu kod apsolutnih monarhija razlikujemo tzv. prave apsolutne monarhije koje nemaju ustav i ustavne monarhije s apsolutističkim ovlastima vladara.

V. također 
 Božansko pravo kraljeva
 Prosvijećeni apsolutizam
 Ustavna monarhija

Monarhija
Nekropola

Nekropola je groblje ili mjesto gdje se sahranjuje, dok je bukvalno značenje, prema izvornoj grčkoj riječi νεκροπολις (nekropolis), što znači "grad mrtvih". Pored rijetkih primjena riječi za moderna groblja riječ se gotovo isključivo koristi kad se misli na groblja drevnih i antičkih civilizacija. Nekropola je mjesto sa većim brojem stećaka. Isključivo se odnosi na mjesta sa grobljima iz srednjeg vijeka na prostoru srednjovjekovne bosanske države.

Groblja
Grecizmi
Rod

Rod može značiti:

 Rod (obitelj)
 Rod (prvobitna zajednica)
 Rod (otok), otok Rodos u Grčkoj
 Rod (mitologija), lik iz slavenske mitologije
 Rod (biologija), taksonomski genus
 Rod (sociologija), eng. gender, pojam iz rodne ideologije
 Rod (gramatika),
 Rod (sociologija), društvena kategorija razlika među polovima
 Rod (stočarstvo), slijed ženskih rasplodnih životinja koje potječu od jedne kvalitetne životinje ili rodozačetnice.
 Rod (vojska)
 R.O.D. - anime Read or Die