alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Theodor Kilian

Theodor KILIAN (naskiĝis la 26-an de septembro 1894 en Ivančice - mortis la 3-an de julio 1978 en Třebíč) estis germandevena ĉeĥo, mezlerneja instruisto de komerca lernejo kaj direktoro de sanitara lernejo.

De 1920 delegito de UEA, fondinto de Esperanto-kluboj en Ivančice kaj Třebíč, membro de la komitato de EAĈSR kaj de ĝia lerneja kaj ekzamena komisiono, prezidanto kaj poste honora membro de la Esperantista Klubo en Brno, klubestro en Třebíč ekde ĝia fondo, membro de Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato kaj prezidanto de ĝia lingva komisiono, idea gvidanto de la komitato por aranĝado de Someraj Esperanto-Tendaroj (de 1958 en Lančov, 1952-1957 en aliaj lokoj).

Li gvidis pli ol 40 kursojn de Esperanto, laboris dum jaroj en la Esperanto-elsendoj de la radiostacio Brno (prelego-serioj pri ĈSR) kaj poste en ĝiaj artprogramoj Verda stacio, kiun li kunkreis ĉe la 1-a "Esperanto-horeto" elsendita en 1934 ĝis la fatala jaro 1938.

Aŭtoro de informiloj kaj lernolibroj.

Sian domon li heredigis al la Esperanto-klubo en Třebíč, kiu nun portas lian nomon (Klubo de Esperanto kaj aliaj mondlingvoj de Theodor Kilian) kaj la strato nomiĝas Esperantistů (strato de esperantistoj). En la domo troviĝas klubejo, tranoktejo por kelkaj personoj kaj la laborejo de Theodor Kilian kun biblioteko kiel lia malgranda muzeo.

Verkoj

Esperanto a jeho tvůrce (Esperanto kaj ĝia kreinto) - 1934
ABC mezinárodního jazyka (ABC de la internacia lingvo) - 1967
Cvičebnice esperanta (Ekzerclibro de Esperanto) - multaj eldonoj
La mondo rakontas (legolibro por komencantoj el leteroj venintaj de ĉiuj kontinentoj) - 1970
808 nejpoužívanějších slovních kmenů (''808 la plej uzataj vortradikoj) - 1966

Tradukoj 

Karel Čapek: La Blanka Malsano (vidu Karel Čapek) - 1938
Otakar Březina: Konstruado en altoj (poezia eseo) - vidu Otakar Březina - 1982

Ĉeĥaj esperantistoj
Honoraj membroj de ĈEA
Germanaj esperantistoj
Brnanoj
Naskiĝintoj la 26-an de septembro
Mortintoj la 3-an de julio
Verda Stacio
Tromelino

Tromelino () estas dependa teritorio de Francio, insulo oriente de Madagaskaro. 

Nacia nomo: Île Tromelin. 
Areo: 1 km².

Vidu ankaŭ 
 Disaj Insuloj en la Hinda Oceano
 Listo de maraj ekoregionoj

 
Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj
Transmara Francio
Insuloj en Francio
Insuloj en la Hinda Oceano
Disaj Insuloj en la Hinda Oceano
Insuloj alfabete ordigataj
Maraj ekoregionoj
Torfejo de Boží Dar

Torfejo de Boží Dar estas ŝtata natura rezervejo - granda komplekso de montar-torfejoj. En la jaro 1977 tie estis malfermita instrua vojeto, kiu konigas vizitantojn pri bestaro, vegetaĵoj kaj aliaj interesaĵoj de la rezervejo. La instrua vojo estas alirebla el la urbeto Boží Dar.

La unua haltejo estas sur la placo antaŭ la urbodomo. Ĝi informas pri la historio de la urbeto Boží Dar, pri ĝia ekesto pro minado de arĝenta kaj stana ercoj en la 16-a jarcento.

La vojeto trairas unu el la plej valoraj partoj de la rezervejo. Dum la ekskurso oni povas vidi ĉirkaŭ la vojo marĉejojn kun multaj lagetoj kaj multaj riveretoj, ĉar akvumigo de tiu ĉi ercmontara herbejo atingas superterenajn partojn de la vegetaĵoj. Ĉie ĉirkaŭe estas abundo de diversaj raraj kreskaĵoj, kiel ekz. viola palustris (marĉa violo).

Menciinda estas, ke jena rezervejo estas komplekso de verto-tipaj montaraj torfejoj, torfigitaj herbejoj kaj montaraj arbaroj. La tuta rezervejo estis inaŭgurita en 1a jaro 1965 - ĝia areo estas 929,57 hektaroj. Dominanto de tiu ĉi areo estas monto Spicak, kiu troviĝas 3 km sud-okcidente de Boží Dar. Špičák estas parte arbumita - bazalta ronda monteto, 1115 m alta kaj estas restaĵo de lafa kovraĵo. Ĉirkaŭvidon el ĝi malhelpas altaj piceoj.

Inter kreskaĵoj - arbustoj videblas specio de montara pino (Pinus mugo Turra) aŭ (Pinus montara). 

La vojeto gvidas vizitantojn preter tavoloj de la torfo - oni povas vidi aĝon de la ekspluatita torfo alta pli ol 1 metro - ĉi tie la torfon oni ankaŭ minadis.

La vojeto havas 12 haltejojn, ĝia longo estas 3 km. En ĉiu sezono aspektas la naturo alie.... kaj ĉiam oni trovas ion interesan. La vegetaĵoj kaj ankaŭ kelkaj birdoj, kiuj tie kreskas kaj vivas, estas postrestaĵoj el glacia periodo. Oni tie povas renkonti ankaŭ tetrojn kaj cervojn.

De la lasta haltejo oni povas marŝi plu laŭ ruĝa turisma signo aŭ ĝis urbo Horní Blatná aŭ reveni al Boží Dar.

Boží Dar
Distrikto Karlovy Vary
Torfejoj en Ercmontaro
Naturrezervejoj en Ĉeĥio
The Shiva Furnace

The Shiva Furnace [ze ŝiva fenes] ("La Ŝivaa Fornego") estas rok-grupo de Bergen, Norvegio kaj konsistas el kvar personoj:
Geir (kantado, gitaro, verkado), Begil (kantado, gitaro, verkado), Jan (bas-gitaro), MrMysteryDrummer (drumoj). La grupo ekis en 1995 kaj ludas ĉiuspecan rokon.

Diskaro: (privataj eldonoj)
Extended Play (1998)
Livingroom Eight Track (2001)
Still Fragile (2002)

- En 2002 la drumisto forvojaĝis Aŭstralien, kaj la grupo nature disiĝis.

Muzikaj grupoj en 1990-1999
Muzikaj grupoj en 2000-2009
Tandemo

Tandemo estas veturilo kie la pelantoj estas unu antaŭ la aliaj.

Tandemo estas nomo de kaleŝo tirata de ĉevaloj, kie la ĉevaloj estas jungitaj unu post la aliaj.

Tandemo estas nomo de biciklo, kie la veturantoj sidas unu post la alia.  Kutime tandemo havas du sidlokojn, sed ekzistas tandemoj por pli da veturantoj.  La antaŭa homo havas stirilon, kiu estas fiksita al la antaŭa forko kaj tiel al la antaŭa rado.  La malantaŭa homo (aŭ homoj) havas tenilojn por la manoj, sed tiuj teniloj ne turniĝas.  Ĉiuj veturantoj havas pedalojn, kiuj estas konektitaj al la sama ĉeno.  Do ĉiuj devas pedalumi je la sama rapideco.  Dum la antaŭa homo stiras, li/ŝi ankaŭ devas atentigi la alian (aŭ aliajn) antaŭ turniĝo, por ke ĉiuj povu movi sin (kaj tiel sian pezon) al tiu flanko por bona turniĝo.

Tandemo povas signifi veturilon kun proksimaj paroj de aksoj.

Filmoj

 Tandem estas franca filmo (1987) de Patrice Leconte kun Gérard Jugnot kaj  Jean Rochefort
 Tandem estas japana filmo (1994) de Toshiki Sato kun Hotaru Hazuki kaj Yuri Ishihara.
 Tandem estas itala filmo (2000) de Lucio Pellegrini kun Luca Cavallaro kaj Fabrizia Dal Farra.

Vidu ankaŭ
 Biciklo

Eksteraj ligiloj

 http://tandems.free.fr  (france)
 http://perso.wanadoo.fr/tandem.club.de.france/ Tandema franca kluba (france)

Biciklado
Duradaj veturiloj
TRAKT

TRAKT : Teatro kaj Radio Aktoroj estis artista sekcio de la "Kulturklubo", loka Esperanto-grupo en Brno, Ĉeĥoslovakio, intermilite. Ĝiaj anoj konsistis nur el artistoj, kantistoj, verkistoj, aktoroj de la Landa Teatro. 

Fondintoj: Jiří Vítězslav Šamla kaj Josef Bezdíček, anoj: f-inoj Anděla Novotná, Zdeňka Švabíková-Kožíková kaj Zdeňka Tvrdá; Karel Urbánek, Antonín Klimeš, Vladimír Leraus, Karel Höger, Konstantin Mátl, Antonín Fiala, d-ro Fr. Kožík. Esperanton ili lernis en kurso aranĝita en aŭtuno 1933 de Radiojournal Brno kaj gvidita de s-ino Marie Strejčková. La nivelo de la E-lingvaj disaŭdigoj de la Ĉeĥoslovakaj sendostacioj fariĝis pro kunlaboro de TRAKT tre alta kaj la dissendoj tre ŝatataj. - (jvš)

Vidu ankaŭ 
 Verda Stacio

Verda Stacio
Esperanto-movado en Brno
Taleroj de Jáchymov

Taleroj de Jáchymov estis arĝentaj moneroj kreitaj dum mezepoko en bohemia urbo Jáchymov (nuntempe en Ĉeĥio).

Danke al la arĝentaj minejoj, kiuj estis malfermitaj komence de la 16-a jarcento, fariĝis tiutempe Jáchymov elstara centro de progresa mineja tekniko, scienco kaj komerco. Pro tio estis en la urba jam ekde la jaro 1519 stampataj famaj "Taleroj de Jáchymov", kiuj famiĝis kiel la plej kvalita kaj la plej potenca mono en la mondo.
	
Unue ili estis stampataj en keloj de iama burgo Freundstein. Pli poste estis konstruita en la jaroj 1534-1537 nova t.n. "Reĝa monfarejo", tuj najbara de la urbodomo.

Vidu ankaŭ 
 Monerstampejo en Jáchymov

Moneroj
Jáchymov
Historio de Ĉeĥio dum regado de Jogajlidoj
Šlikidoj
16-a jarcento en Ĉeĥio
Tombeja-Hospitala Preĝejo

Tombeja aŭ Hospitala Preĝejo (ĉeĥe: Hřbitovní - Špitální kostel), nomata ankaŭ "Preĝejo de ĉiuj Sanktuloj", troviĝas en la meza parto de la urbo Jáchymov. Nun ĝi estas la plej malnova konservita memoraĵo de la urbo, devene malfru-gotika konstruaĵo de saksa tipo, kostruita kiel simpla kamparana sanktejo.

Tempo de ĝia ekesto ne estas precize atestita, sed oni mencias, ke ĝi estis konstruita tuj post fondigo de la urbo Jáchymov  aŭ nelonge post tiu ĉi jaro - do inter 1516 kaj 1533 jaroj. En la jaro 1783 oni ĝin rebonigis, ĉar ĝi estis tiam sufiĉe kaduka. En la jaro 1964 estis renovigita nur fasado.

Iam ĝi estis kunigita per malalta muro kun konstruaĵo de malsanulejo, pri kiu oni parolas, ke ĝi estis fierindaĵo de la urbo,  ĉar tie povis restadi ĉiuj malsanuloj eĉ maljunuloj, eĉ malriĉuloj.

Apud la preĝejeto estis urba tombejo jam ekde la jaro 1530. Riĉa renesanca ekipo kaj altaraj bildoj devenis el laborejo de la fama pentristo Lukaso Cranach - ili estis transdonitaj al urba muzeo. La preĝejeto estis rekonstruita danke al urba magistrato dum la jaroj 1990-1993.

Konstruaĵoj en Jáchymov
Kulturaj memorindaĵoj en distrikto Karlovy Vary
Preĝejoj en distrikto Karlovy Vary
Tisovský vrch

Tisovský vrch estas 976 m alta - (germane Peindlberg) se tyčí do výšky 976 m n. m. norde de Nejdek super vilaĝo Tisová.

Sur la monteto estas eksa gardejo, konstruita en la jaroj 1895-1897 super signifa ŝoseo el Bohemio en Saksujon. La gardejo estas nun uzata kiel observejo - belvedero. Se oni trairos 109 ŝtupojn, proponas ĝi ĉirkaŭvidon al la ondumanta pejzaĝo kun kamentuboj de industriaj fabrikoj de Nejdek kaj Karlovy Vary - regionoj.

Montoj en Ercmontaro
Montoj en distrikto Karlovy Vary
Montoj kun alteco inter 0 kaj 999 m
Nejdek
Transgenrulo

Transgenrulo estas homo kun malakordo inter sia socia sekso kaj sia biologia sekso.
La vorto estas vaste uzata kvankam neologisma fakvorto, elpensita por konservi la spiriton de la originala anglalingva termino kaj distingi transseksulojn (homojn kun seksa disforio) disde aliaj specoj de soci-seksa diverseco (por "genro" en la senco de "socia sekso" vidu ankaŭ socian sekson). Ĝi estas uzata por pli aŭ malpli vastaj kategorioj de homoj. Sub la rubriko "transgenro", oni foje inkluzivas transvestulojn kaj reĝinjojn, kaj eĉ ĉiujn kiuj agas de maniero forte kontraŭ la genra ŝablono de sia biologia sekso.

Tamen, la plej ofta uzado estas pli specifa: persono al kiu ne taŭgas ŝia aŭ lia sekso pro malakordo kun ŝia aŭ lia genra identeco. Transgenraj homoj havas profundan senton de strangeco en la korpo de sia denaska sekso, sentante sin virino en vira korpo aŭ inverse. 

Ili vivas, aŭ volas vivi, tuttage en la alia sekso, ne pro kialo de seksuma plezuro sed pro profunda sento de idento. Ili povas havi sekso-ŝanĝan ĥirurgion; en tiu kazo, ili ofte nomiĝis transseksuloj, tamen nun ĉi tiu vorto estas malnova kaj povas esti insulta.

Transgenruloj ĉiam formis parton de la kvira aŭ GLAT-rajta movado; en Usono, nigraj transgenruloj eĉ komencis la movadon per la Ribelo de Stonewall. Tamen iuj ne konsentas kun ilia partopreno, inklude iuj transgenruloj, kiuj vidas sian kondiĉon kiel medicinan (vidu ankaŭ transseksecon). Transgenruloj ofte suferas diskriminacion, malfacilojn en civilaj procedoj por ŝanĝi la sekson notitan en siaj dokumentoj, kaj ankaŭ perforton kaj eĉ murdon, pro sia genra identeco.

Vidu ankaŭ 
 Abby Stein
 Principoj de Jogjakarto
 Kathoey
 João W. Nery
 Transseksulo
 Transfobio
 Jin Xing
 The Admiral Was a Lady

Eksteraj ligiloj 
 Transgender Workplace Diversity
  (pri la filmo «Dana junulino», bazita sur la vivhistorio de transgenrulo Lili Elbe)
 Kategorio 'transgenraj aferoj' ĉe Egalecen
Transgenrulo, en: Terminaro pri Seksa Identeco kaj Seksa Orientiĝo
Thomas Jefferson

Thomas JEFFERSON [TO-mas ĜEF-er-sen], la tria Prezidanto de Usono, naskiĝis la  en la kantono Goochland, Virginio. Li mortis 83-jaraĝa, la , je la 50-a naskiĝtago de Usono, en sia domo en Monticello, Virginio, pro kronika reŭmatismo kaj pligrandiĝinta prostato.

Jefferson, kun kvar aliaj homoj, verkis la Usonan Deklaron de Sendependeco en 1776. Li estis usona ministro en Francio en 1785. Li estis vicprezidento en la administrado de Adams (1797-1801). Li estis ruĝhara kaj tre alta. Religie, li estis Deisto. Martha Wayles Skelton estis lia edzino.

Dum lia administrado (1801-1807) okazis;

 1803 Aĉeto de la Luiziana Teritorio de Francio por proksimume 15 milionoj da dolaroj, duobligante la areon de la tiama Usono.
 1805 Sukcesa Fino de la Tripolia Milito (1801-1805)
 1807 Akto de Embargo

Post la aĉeto de la Luiziana Teritorio, li sendis la ekspedicion de Lewis kaj Clark por esplori la novan teritorion.

En mono Jefferson estis libera aŭ senprudenta, do li akumulis grandajn ŝuldojn. Pro liaj ŝuldoj, li vendis sian grandan bibliotekon al la Kongreso. Tiu estis la semo de la Biblioteko de Kongreso, nun tre granda biblioteko en Vaŝingtono.

Jefferson estis bienisto kaj posedis sklavojn, kiujn li liberigis en sia testamento. Unu el liaj sklavinoj estis Sally Hemings, kun kiu li havis gefilojn post la morto de sia edzino. Studo pri la DNA de iliaj posteuloj ŝajnas pruvi la amoron inter Hemings kaj Jefferson.

La bildo de Jefferson estas sur la dudekona dolara monero (la nickel). Sur la inversa flanko de la monero estas Monticello, lia domo.

Jefferson ankaŭ estis arkitekto kaj inventisto. Li estis alte klerigita.

Jefferson verkis kelkajn librojn. Li verkis libron pri Virginio, pri kiu li grande fieris. Li ankaŭ redaktis ian evangelion, kiu unuigis la kvar evangeliojn de la Biblio sed ankaŭ forviŝis la miraklojn de Jesuo kaj la teologion de liaj sekvintoj kiun Jefferson ne ŝatis. Al Jefferson, Jesuo Kristo estis homo tre saĝa, sed li certe ne estis Dio, tial la raportoj pri mirakloj estis laŭ li memevidentaj aldonaĵoj.

Vidu ankaŭ 
 Biblio de Jefferson
 Monto Rushmore
 Imperio de Libereco

Prezidantoj de Usono
Usonaj ambasadoroj en Francio
Usonaj Sekretarioj de Ŝtato
Kontraŭsklavistoj
Vicprezidantoj de Usono
Sklavposedantoj
Theodor Storm

Theodor STORM [TEodo ŝtom] (* la , † la ) estis germana aŭtoro de poezio kaj prozo.

Verkoj 

 Immensee (1849)
 Gedichte (1857)
 Auf dem Staatshof (1859)
 Veronica (1861)
 Die Regentrude (1866)
 Viola tricolor (1874)
 Pole Poppenspäler (1875)
 Aquis submersus (1877)
 Carsten Curator (1878)
 Bötjer Basch (1887)
 Der Schimmelreiter (1888)

En Esperanto aperis 

 Imenlago (Immensee). El la germana tradukis Alfred Bader.
 Parizo: Hachette, [proks. 1907]. 37 paĝoj.
 Kun ĉinlingvaj klarigoj de Cajfonso. Peiping: Ĉina Mondlingva Librejo, 1934. 78 paĝoj.
 Elektronika eldono. Tyresö: Inko, 2001. 44 paĝoj. ISBN 91-7303-080-5.
 Du Majstronoveloj. La blankĉevala rajdanto (Der Schimmelreiter). Violo trikolora (Viola tricolor). El la germana tradukis Heino Heitmüller. Köln: Heroldo de Esperanto, 1929. 158 paĝoj.
 La blankĉevala rajdanto. Lingve reviziita eldono. Tyresö: Inko, 2001. 137 paĝoj. ISBN 91-7303-103-8.
 Veronika (Veronika). Tradukis E. Pebe. En: Tri majstro-noveloj. Wien: Tramondo, 1947. Paĝoj 19-29.
 La najtingalo (Die Nachtigall). Marstrando (Meeresstrand). Tra l' erikejo (Über die Heide). Storneloj al virinoj (Frauen-Ritornelle). Tradukis Guido Holz. En: Übertragungen = Transkondukoj. Messkirch: Gmeiner, 1988. ISBN 3-926633-14-X. Paĝoj 56-59.
 Hazarde elektitaj poemoj. Tradukis Manfred Retzlaff. Kiel: Esperanto-cd, 2002. ISBN 3-924409-08-0.

Germanaj verkistoj
Taleso el Mileto

Taleso el Mileto (, transskribo per la latinaj literoj: Thales) estis greka filozofo konsiderata la patro de filozofio, interalie ĉar li estis la unua, kiu faris la transiĝon de la mito al la logoso, racio, tiel naskante filozofion. Li estis la iniciatinto de la filozofio de la naturo aŭ fizio physis. Li estis do la unua fiziisto aŭ fiziologo. Taleso estis la unua greka erudiculo, kiu ne bezonis rakonton por transdoni siajn klarigojn, ĉefe en siaj geometriaj esploroj, tiel komencinte la formo de matematika pruvo.

Li naskiĝis en la ionia greka urbo Mileto ĉirkaŭ la jaro 640 a.K. Li tre interesiĝis pri matematiko, geometrio, astronomio, politiko, kaj komerco. Li prognozis precize la sunan eklipson de la 28-a de Majo -585. Laŭ legendo, Taleso ankaŭ portis la sciojn pri geometrio kaj astronomio de Egiptio kaj Mezopotamio al Grekio. 

Taleso serĉis la praan aŭ la originan elementon de la universo, nomata la principo de ĉio. Li instruis, ke tiu elemento estas akvo. Akvo estas gaso en la atmosfero, kaj likvo en la tero, en la maro, kaj sub la tersurfaco. Akvo, kiel glacio, estas ankaŭ solido. Evidente, laŭ Taleso, sen akvo la vivo ne povas ekzisti, kaj tial estas grava elemento. La akvo estas la unua realaĵo, origina kaj fundamenta, la substanco simpla, elementa, ne kunmetita. Jen aristotela diraĵo pri la afero: 

Rilate la animon de Taleso, oni povas dedukti ke ĝia koncepto, ĉu devenas de lia ĝenerala pensmaniero, ke ĝia origino estas la unua principo, la akvo, ĉar ĉio vivanta estas malseka, ĉu devenas de la rekta observo la la ŝtono de Magnesio, de la nevidebla kaj mova forto de magneto, io simila al spirita ento de la orfeuloj, kohere kun liaj asertoj ke ĉio estas plena je dioj. Tial li diris ke la magneto havas animon ĉar ĝi kapablas movigi. 

Se Taleso konsideris la animon, motoran principon, kaj ke ĉio estis plena je dioj, do la materio de Taleso estis viva pravigante la lastaj filozofiaj esploruloj asertantaj ke la talesa materiismo kaj la greka ĝenerale ne estas la nuntempa, kaj pro tio ili elpensis novan vorton por difini tiun materiismon vivan, nome, Hilozoismo.

Kontraŭe al pasintaj pensintoj, Taleso celis klarigi la mondon ne laŭ mitoj aŭ dioj, sed laŭ racio kaj logiko. Tio estas la radiko de greka filozofio kaj moderna scienco kaj, eble, de okcidenta civilizo mem.

Vidu ankaŭ 
Teoremo de Taleso
6001 Taleso

Universalaj kleruloj
Antaŭsokrataj filozofoj
Helenaj filozofoj
Naskiĝintoj en la 7-a jarcento a.K.
Mortintoj en la 6-a jarcento a.K.
Alkala metalo

La alkalaj metaloj de la alkala familio konsistas el la elementoj litio, natrio, kalio, rubidio, cezio, kaj franciumo. Iliaj fandiĝaj temperaturoj estas tiel malaltaj, ke la solida formo de la metaloj likviĝis pro kemia reakcio en akvo. Natrio kaj kalio, en la formo de siaj kombinaĵoj, estas la sepa kaj la oka pli oftaj elementoj en la tero. Sed estas nur inter 15 kaj 25 gramoj da franciumo en la tuta tero. La alkalaj metaloj estas tre reakciemaj.

Eksteraj ligiloj 

 http://physicsweb.org/article/news/6/4/6
TCP

Pri la aliaj signifoj de TCP rigardu en TCP (apartigilo).

TCP (mallongigo de la angla  estas protokolo por la regado de transsendado) abstraktas la Interreton kaj provizas interfacon al la reto por programoj—ekzemple, retpoŝtilo, TTT-legilo, FTP, telnet, ktp. TCP laŭvice komunikas al la Interreto per la protokolo IP. La du protokoloj kune estas nomitaj TCP/IP.

TCP malfermas, administras kaj fine fermas la konekton aŭ kuniĝon inter du programoj en du maŝinoj de la Interreto. TCP zorgas pri la ordo, rapideco kaj forerarado de datumo sendita kaj ricevita trans la Interreton.

En Ĝavo la objekto Socket (kontaktoskatolo) provizas la interfacon al TCP/IP.

Por sendi, TCP hakas la datumon en serion de paketojn (malgrandaj pecoj de datumo).

Al la kapo de ĉiu paketo, TCP aldonas numeron de la fonta kaj cela pordo, kiu specifas la fonta kaj cela programo. Por ĉiu reta programo, estas unu pordo. Ekzemple, por FTP la pordonumero estas 21; por HTTP kiu sendas kaj ricevas TTT-paĝojn) la pordo estas 80.

Tiam TCP donas la paketojn al IP por transsendi ilin.

En la ricevanta maŝino, TCP ricevas la paketojn el IP, fortranĉas la pordonumerojn de ĉiu paketo kaj el la paketoj rekonstruas la originalan datumon kaj donas ĝin al la ricevanta programo.

Interreto
Tokantinso

Tokantinso (portugale Tocantins) estas subŝtato en la nordo de Brazilo. Ĝia ĉefurbo estas Palmas. Ĝia nomo deriviĝas de samnoma rivero.

En 1988 ĝi pro federacia decido disiĝis de la ŝtato Gojaso.

En tiu subŝtato situas la plej granda riverinsulo de la mondo, Ilha do Bananal (Bananara Insulo).

Notoj kaj referencoj

Eksteraj ligiloj 
 oficiala retejo  ()

 
Subŝtatoj de Brazilo
TEJO-Seminario

TEJO-seminario estas seminario de TEJO kiu traktas diversajn aktualajn temojn.  Laborlingvoj ĝenerale estas Esperanto. 

Fojfoje seminarioj okazas ankaŭ en kunlaboro kun neesperantista organizo. Tiam ili estis dulingvaj kun interpretado (precipe kutime kun la angla kiel aldona lingvo).

Eksteraj ligiloj 
 TEJO-seminarioj en la retejo de TEJO

Esperanto-renkontiĝoj
TEJO
Titusville (Pensilvanio)

Titusvilo (), la "Naskejo de la Nafta Industrio" estis fondita en 1796. Ĝi troviĝas en nordokcidenta Pensilvanio.

En 1859, kolonelo Edwin L. Drake sukcese boris naftoputon en Titusvilo, la unuan en la tuta mondo.

Referencoj

Eksteraj ligiloj 
 http://www.titusvillepa.com/

Urboj de Pensilvanio
Tenoĉtitlano

Tenoĉtitlano (), ĉefurbo de la Azteka imperio. Post la konkero de la imperio fare de la hispanoj, Tenoĉtitlano iĝis Meksikurbo, nun la ĉefurbo de Meksiko. Oni ankoraŭ povas viziti ruinojn de Tenoĉtitlano en la centro de Meksikurbo.

Laŭ azteka legendo, la meŝikoj migris el Aztlano, ĝis kiam ili trovis aglon vorantan serpenton sur nopalo. Tiu sceno ankoraŭ aperas sur la meksika blazono kaj moneroj.

Komence, ĝi estis sur insuleto en la lago Tezkuko. Aztekoj uzis ĉinampojn, kvazaŭflosinsuloj, rimenoj da kultivtero sur branĉaro flosanta sur la lago, por ampleksigi la kultiveblan areon. Tiu metodo ebligis grandegan loĝantaron.

Hispanaj konkerintoj rimarkis, ke eĉ tiuj, kiuj jam vizitis Istanbulon, miregis pri la grando de Tenoĉtitlano.
Tamen, la aztekoj ne havis sufiĉe da viando kaj manĝis ne tre nutrajn bestetojn kiel insektojn, hundojn.
Marvin Harris eĉ rilatigas la religian kanibalismon de aztekaj elitanoj kaj la florajn militojn al manko de viando.
Kanalaro komunikigis la kvartalojn.
Malgraŭ la sekigo de la lago, oni ankoraŭ povas ĝui plezurboatojn en la kanaloj de Ŝoĉimilko (Xochimilco).

Vidu ankaŭ 
 Tenochtitlán (Komunumo en Veracruz)
 Placo de la Tri Kulturoj

Aztekoj
Historio de Meksiko
Konkero de Meksiko
Domo de Tyrš

Domo de Tyrš (), origine renesanca somerpalaco, konstruita ĉirkaŭ 1580 de O. Aostalis por grafo Kinský. La nova posedanto Václav Michna de Vacínov aldonis al ĝi en la jaroj 1640-1650 la ĝardenan alon. Tiel estiĝis unu el la plej vidindaj konstruaĵoj de la Malgranda Kvartalo. En la jaro 1767 ĝi estis alikonstruita kiel armilejo, en 1922 renovigita. Hodiaŭ troviĝas ĉi tie la 'Ŝtata muzeo por korpkulturo kaj sporto' kaj la 'Karásek-galerio' (origine privata kolekto de verkisto J. Karásek ze Lvovic, plejparte artverkoj de slavaj aŭtoroj).

Vidu ankaŭ 
 Miroslav Tyrš

Palacoj en Prago
Konstruaĵoj en Malgranda Kvartalo (Prago)
Barokaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Renesancaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Kulturaj memorindaĵoj en Prago
Konstruaĵoj finitaj en la 16-a jarcento
Thun-Strato

Thun-strato () estas strato en la Malgranda Kvartalo de Prago. Tie estas precipe notindaj:
 la iama Thun-palaco (hodiaŭ brita ambasadejo), alikonstruita en 1716-1727 de J. A. Luragho, 
 la domo de la Ĉeĥa Ruĝa Kruco, devenanta el la dua duono de la 17-a jarcento kaj adaptita post la jaro 1920,
 la baroka Věžník-palaco kaj 
 renesancstila domo, sur kies frontflanko konserviĝis restaĵoj de grafita ornamaĵo. 

Stratoj de Prago
Malgranda Kvartalo (Prago)
Timiano

Timiano (Thymus) estas palearktisa genro kiu arigas pli ol 350 speciojn de la familio de lamiacoj. Riĉa je volatila oleo, tiu staŭdo estas tre pripetata por fajnigi pladojn. Cetere, la vorto mem signifas parfumi pro la kutime ŝatita odoro de la planto.

Specioj 

Thymus adamovicii
Thymus altaicus
Thymus amurensis
Thymus bracteosus
Thymus broussonetii
Thymus caespititius
Thymus camphoratus
Thymus capitatus  
Thymus capitellatus
Thymus carnosus
Thymus cephalotus
Thymus cherlerioides
Thymus ciliatus
Thymus cilicicus
Thymus cimicinus
Thymus comosus
Thymus comptus
Thymus curtus
Thymus disjunctus
Thymus doerfleri
Thymus glabrescens
Thymus herba-barona
Thymus hirsutus
Thymus hyemalis
Thymus inaequalis
Thymus integer
Thymus lanuginosus
Thymus leucotrichus
Thymus longicaulis
Thymus longiflorus
Thymus mandschuricus
Thymus marschallianus
Thymus mastichina
Thymus membranaceus
Thymus mongolicus
Thymus montanus
Thymus moroderiThymus nervulosusThymus nummularisThymus odoratissimusThymus pallasianusThymus pannonicusThymus praecoxThymus proximusThymus pseudolanuginosusThymus pulegioidesThymus quinquecostatusThymus richardiiThymus serpyllumThymus striatusThymus thracicusThymus villosusThymus vulgaris - Ordinara timianoThymus zygisKemiaĵoj
Timolo aŭ kamforo de timiano estas kristala senkolora substanco kun karakteriza akre agrabla odoro trovata en naturo ĉefe en la esencoleoj de Thymus vulgaris kaj Origanum vulgare''. Timolo apartenas al la grupo de la terpenoj. La timianoleo enhavas ĉirkaŭ 20 ĝis 30% da timolo, kiu ankaŭ estas sintezebla. Timolo estas substanco kun proprecoj baktericidaj, antisepsaj kaj antifungaj. Krome, la enhavaĵo bajkaleino estas fitokemiaĵo kun sennombraj aktivecoj, ekzemple antiinflamaj, antivirusaj, antitumoraj, kaj krome estas potenca antioksidigaĵo. Tradicie, timiano en tizano, fitomedicinaj kapsuloj aŭ siropoj estas uzata kiel kontraŭtusilo kaj kontraŭinflamilo.

Referencoj

Lamiacoj
Palearktisa flaŭro
Spicoj
Turkoj kaj Kajkoj

Turkoj kaj Kajkoj () estas insuloj en la Kariba Maro, do en la geografia regiono Karibio, kies teritorio dependas de Britio,

La insuloj havas la surfacon de 430 kv.km kaj ĉirkaŭ 26.000 loĝantojn. La administra centro estas Cockburn Town, en Grand-Turko, la oficiala lingvo estas la angla.

La insuloj Turkoj kaj Kajkoj estas transmara teritorio dependa de Britio kaj ili situas norde de la insulo Haitio, en la Kariba Maro. Ili estis administrataj de Jamajko ĝis 1962, sed kiam ĉi tiu lando sendependiĝis, la insuloj pasis al subrego de la Guberniestro Ĝenerala de Bahamoj. Kiam Bahamoj sendependiĝis en la jaro 1973, Turkoj kaj Kajkoj iĝis aparta teritorio. Kvankam Britio donis al ili la eblon sendependiĝi en 1982, la insularo preferis esti plu regata kiel dependaĵo de Britio.

Ekde la 16-a de decembro 2002 la insulara Guberniestro (asignita de la brita reĝino) estas Richard Tauwhare, kiu agas kiel ŝtatestro kaj kontrolas la agojn de la Leĝa Konsilio, el 19 anoj (el kiuj nur 13 estas elektebraj), en la landa ĉefurbo Cockburn Town. La registarestro, nuntempe Michael Miscik, estas elektebla. La ekonomio de la insularo dependas de la turismo, la fiŝkaptado kaj la sentributaj alilandaj investoj. En Turkoj kaj Kajkoj loĝas 26.288 homoj, 90% el kiuj estas negroj kaj 86% estas protestantaj. La landa valuto estas la usona dolaro kaj ekde la 2-a de julio 1991 la insularo estas asociiĝinta membro de la Karibia Komunumo.

Referencoj

Vidu ankaŭ 

 Britaj transmaraj teritorioj
 Lukaja Arkipelago

 
Dependaj teritorioj en Karibio
Britaj transmaraj teritorioj
Anglalingvaj administraj unuoj
Administraj unuoj fonditaj en 1973
Tokelao

Tokelao estas dependa teritorio de Nov-Zelando en Oceanio.

 Landkodo: TK
 Nacia nomo: Tokelau
 Areo: 10 km²
 Loĝantaro: ĉirkaŭ 1 400
 Lingvoj: angla kaj tokelaa
 Valuto: novzelanda dolaro

Nukunonu, iam konata kiel Nukunono, estas atolo de la insularo Tokelao. Ĝi estas meze de la arkipelago kaj havas loĝantaron de malpli ol 400 loĝantoj.

Vidu ankaŭ 

 Listo de maraj ekoregionoj

 
Administraj unuoj de Nov-Zelando
Insuloj en Oceanio
Maraj ekoregionoj
Polinezianoj
Tekilo

Tekilo (hispane tequila) estas speco de brando aŭ likvoro produktata ĉefe en la regiono Ĥalisko en Meksiko. Tekilo estas farata el la suko de speco de agavo (preciza nomo: Agavo Tekila Vebera Blua; Hispane: Agave Tequilana Weber Azul / (Caducifolia.ssp.tequilana.cv.azul)), kiu havas longajn kaj mallarĝajn foliojn kaj koloron blu-glaŭkan. La tekilo produktiĝas kiel Nomo de origino en la 5 meksikaj ŝtatoj Guanajuato, Michoacán, Tamaulipas, Nayarit kaj kompreneble en Jalisco. En la 4 aliaj ŝtatoj nur kelkaj komunumoj havas la rajton produkti tekilon.

Ekzistas multaj diversaj specoj de agavo. El kelkaj oni produktas fibrojn, kaj el aliaj alkoholaĵojn. Unue oni uzis por tiaj alkoholaĵoj la nomon meskalo, per vorto el la navatla lingvo (= "tio, kio estas kuirita") por la koro de la planto. Ĉe la alveno de la hispanoj al Meksiko oni komencis distili la meskalojn, kaj oni prenis la nomon "meskalo" por la trinkaĵo mem. Laŭ la paso de la jaroj oni komencis distingi la diversajn meskalojn laŭ deveno, kaj inter ili la plej fama estis la meskalo de Tekilo (urbeto el Jalisco), kaj poste ĝi eknomiĝis simple "tekilo". 

La trinkaĵo povas nomiĝi tekilo nur se ĝi enhavas minimume 51 % da agavo. La plej puraj tekiloj enhavas 100 % da agavo. La miksitajn tekilojn oni miksas kun maizsiropo aŭ siropo de sukerkano. La produktistoj de la pura tekilo indikas tion sur la etikedoj ("100 % agavo") por havi plian argumenton ĉe la vendado.

Kategorioj 

Oni diferencigas 4 diversajn kategoriojn (laŭ Consejo Regulador del Tequila A.C.). Por la eksporto oni uzas anglajn, ene de Meksiko hispanajn nomojn: 

 silver; blanco: klara, travidebla tekilo. Post la distilado oni tuj enboteligas ĝin.
 gold; joven aŭ oro: kiel la klara Tekilo, nur oni farbas ĝin per siropo de sukerkano aŭ aliaj aldonaĵoj.
 aged; reposado: Tekilo, kiu ripozis minimume du monatojn en bareloj el kverka ligno.
 extra-aged; añejo: Tekilo, kiu ripozas minimue unu jaron en bareloj el kverko. La bareloj ne rajtas havi pli ol 600 litrojn.

Krome oni diferencigas du kvalitojn:

 "Miksita", minimume 51 % de la sukero por la alkoholproduktado devenas de la blua agavo, la alia parto povas esti sukero el alia deveno, ĉefe sukerkano. La miksiktan tekilon oni rajtas meti en botelojn, sed ankaŭ en grandajn cisternojn. En la cisternoj ĝenerale la alkohola enhavo estas 55 %. Poste oni miksas kun akvo por redukti la alkoholon antaŭ la trinkado.

 "100 % Agave azul" oni rajtas enmeti nur en botelojn. Ĉefe la ripozintaj tekiloj "reposado" kaj "añejo" havas striktajn kontrolojn.

Laŭ tiuj kategorioj la plej bona tekilo estas ekstra-aĝa 100-%-a tekilo de la blua agavo (Tequila añejo 100 % Agave azul).

Tradicie oni trinkas tekilon el glaseto nomata "ĉevaleto”, sed lastatempe oni kreis pokalon speciale fasonitan por plena ĝuado de la karakteroj de tiu ĉi trinkaĵo.
 Consejo Regulador del Tequila A.C.
 Academia Méxicana del tequila
 AliasSmith - There is something about Tequila

ZEO 
 Tequila Esperanto www.tequilaesperanto.com (arkivigita versio de aprilo 2018), premiita en Germanio 2007
 retpaĝa prezento de 2023

Commons 

Alkoholaĵoj
Theodor Fontane

Theodor Fontane, aŭ plennome: Henri Théodore Fontane (naskiĝis  en Neuruppin, mortis  en Berlino) estis germana verkisto de hugenota deveno.

Konforme al la deziro de sia patro li unue fariĝis apotekisto. En 1849 li finis tiun ĉi karieron kaj eklaboris kiel ĵurnalisto, militreportero, felietonisto kaj teatra kritikisto. Plej fruktedone li verkis en la tempo post 1876: tiam estiĝis granda kvanto da romanoj, rakontoj, noveloj kaj poeziaĵoj.

Listo de verkoj 

Gedichte (poemoj, 1851)
Wanderungen durch die Mark Brandenburg (vojaĝfelietono, 1862-82)
Der Krieg gegen Frankreich 1870-71 (militraporto, 1873)
Vor dem Sturm (historia romano, 1878)
Grete Minde (krimrakonto, 1880)
Ellernklipp (krimrakonto, 1881)
L’adultera (romano, 1882)
Schach von Wuthenow (novelo, 1883)
Unterm Birnbaum (krimrakonto, 1885)
Irrungen, Wirrungen (romano, 1888)
Stine (romano, 1890)
Unwiederbringlich (romano, 1891)
Frau Jenny Treibel (romano, 1892)
Effi Briest (romano, 1895)
Die Poggenpuhls (romano, 1896)
Der Stechlin (romano, eld. 1899)

En Esperanto aperis 
 Ribbek de Ribbek, el Havellando (Herr von Ribbeck auf Ribbeck im Havelland), poemo en traduko de Ralph Eliott kaj Henry van Etten, en: The British Esperantist 15 (1919), paĝo 22.
 John Maynard, balado en traduko de Guido Holz, en: Übertragungen = Transkondukoj. Messkirch: eldonejo Armin Gmeiner, 1988, paĝoj 60 ĝis 63, ISBN 3-926633-14-X.
 Daglaso Arĥibaldo (Douglas Archibald), balado en traduko de Rikardo Ŝulco, en: La muzino. Paderborn: Esperanto-Centro, 1992, paĝoj 273 ĝis 276.
 Sub la pir-arbo (Unterm Birnbaum), romano en traduko de Reinhard Haupenthal. Schliengen, 2001, 145 paĝoj. ISBN 3932807219.

Eksteraj ligiloj 
 Fontane pri vojaĝo sur Odro de Frankfurt al Schwerin

Germanlingvaj verkistoj
Germanaj verkistoj
Verkistoj de krimromanoj
Hugenotoj
Triumviraro

Dufoje en la 1-a jarcento a.K., en la lastaj tri jardekoj de la Respubliko, Romio dufoje estis dividita inter tri viroj, tri fortaj generaloj: 

 unua triumviraro: 60-53: 
 Kraso
 Pompejo
 Cezaro
 dua triumviraro: 43-33: 
 Antonio
 Lepido
 Oktavio

La triumviraro estis firma kaj funkcianta, ĝis unu el la tri falis (Krasso, Lepido). Tiam milito baldaŭ komenciĝis inter la restintaj du viroj kaj finiĝis en decidiga batalo: Cezaro venkis Pompejon en la Batalo de Farsalio je -48 kaj Oktavio venkis Antonion en la Batalo de Aktio je -31. Cezaro estis murdita en -44, do la dua triumviraro formiĝis; Oktavio vivis kaj fariĝis la unua imperiestro.

La Senato konsentis al la aranĝo pro timo kaj pro koruptado de la generaloj, kiuj komandis grandajn trezorojn per la konkerado de fremdaj landoj.

Vidu ankaŭ 
 Romio
 Romia Respubliko
 Tetrarkio

Historio
Registarestroj
Triopoj
Templo de Artemiso

La Templo de Artemiso (, ) estis granda greka templo de la diino Artemiso en la urbo Efezo, kaj unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo.

Priskribo 
Ĝi estis la centro de la kulto de la virga diino Artemiso (aŭ Diana, kies kulto kunfandiĝis kun la kulto de Artemiso).

En la templo estis granda, nigra roko, kiu falis el la ĉielo (komparu la Kaabon).

Historio 
Eĉ en la antaŭ-greka epoko, la efezanoj servis diinon de multaj mamoj.

La Templo estis detruita de Herostrato (greke Ἡρόστρατος) je la 21a de julio 325 a.K. (en la 4-a jarcento a.K.) krimbruligisto kiu serĉis famiĝi iel ajn.

Post la romia konkero, la romianoj nomis la templon la Templo de Diana.

La Templo estis denove detruita en 262 de gotoj, sed estis rekonstruita. La Templo estis fermita de la (kristana) imperiestro je 381, kiu tiam fariĝis ŝtonminejo, kaj finfine estis detruita je 405 kaj ne plu staras.

Bizare, kvankam Efezo forvelkis, ĝi ankoraŭ allogas pilgrimantojn: ne por la virga Artemiso, sed por la Benata Virga Maria, kies lasta domo estis en Efezo.

Antikva epoko
Efezo
Tibor Újlaky-Nagy

ÚJLAKY-NAGY Tibor [ujlaki-nadj tibor] (naskiĝis 1915, mortis la 6-an de junio 1977 en Budapeŝto) estis hungara esperantisto, aŭtoro de la terminaro Sporta lingvo en Esperanto

Vivo 
Pro financaj problemoj la familio sendis Újlaky-Nagy al militista lernejo. Kiel profesia soldato li atingis la rangon de ĉefleŭtenanto. Post la milito li estis arestita pro falsa akuzo, sed post kelkaj jaroj pruviĝis lia senkulpeco, li forlasis la malliberejon kaj ankaŭ la armeon. En Budapeŝto li laboris kiel esplorinĝeniero pri hidraŭlikaj modeloj.

Esperanta agado 
Újlaky-Nagy esperantistiĝis en aŭtuno 1959 kaj kiam en 1961 startis la revuo Hungara Vivo, li grave kontribuis per siaj artikoloj kaj tradukoj (el Kálmán Mikszáth, Géza Gárdonyi k. a.). Li krome kontribuis al aro de aliaj Esperanto-periodaĵoj kiel Budapeŝta Informilo, Heroldo de Esperanto, Scienca Revuo k.a. En 1972 aperis lia ampleksa libro pri ĉiuj olimpikaj sportoj.

La revuo Esperanto (UEA), n-ro 862, oktobro 1977 alportas jenajn informojn:

"Li lernis Esperanton jam kiel 17-jara junulo kaj precipe post la Dua mondmilito viciĝis inter la plej aktivaj hungaraj esperantistoj. Dekomence li estis redakciano de Hungara Vivo, kie aperis multaj liaj artikoloj kaj tradukoj.

Ekde 1970 Ujlaky-Nagy dediĉis multan tempon al terminologia laboro. En 1972 aperis lia 300-paĝa proveldono de La sporta lingvo en Esperanto, kun tekstoj pri trideko da sportaj branĉoj.

Li kunlaboris ankaŭ en "Slipara Vortaro" de R. Eichholz. Ankoraŭ en aprilo 1977 li varbis kunlaborantojn por sia granda projekto de sep-lingva sporta terminaro kun difinoj en Esperanto."

Listo de verkoj 
 La sporta lingvo en Esperanto (1972) en PDF
 László, Ferenc: La ŝirmado de nia medio estas komuna afero de la homaro [ Trad. el la hungara de Tibor Ujlaky-Nagy] - En: Nova Esperanta krestomatio
 Németh, Gyula: Vojaĝlibro de Hungario Esperantigis: Lajos Kapitány; Lajos Kökény; Alfonz Pechan; Tibor Ujlaky-Nagy
 Kelemen Mikes: Leteroj el Turkio (trad. T. Újlaky-Nagy) (Hungara Antologio 1983)

Eksteraj ligiloj 
 Libroj de kaj pri Tibor Újlaky-Nagy en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo 
 Artikoloj  de kaj pri Tibor Újlaky-Nagy en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA) (serĉu je "nagy")

Hungaraj esperantistoj
Naskiĝintoj en 1915
Mortintoj en 1977
Templo de Jerusalemo

Templo de Jerusalemo estis la ununura templo de judismo, kie la antikvaj izraelidoj servis sian Dion.

La nuna muro de lamentoj estas restaĵo de la dua Templo, konstruita post la reveno de la ekziliitoj de Babilonio, t. e., ĉirkaŭ 500 jaroj antaŭ nia erao. Ĝi estis detruita dum ribelo kontraŭ Romio je 70. Laŭ la Biblio, antaŭ la dua Templo kaj en sia sama loko staris alia, "unua" Templo, detruita de Babilonio; tamen, neniu restaĵo de tiu templo estis ankoraŭ trovita.

Ne estis tria Templo: Romio dispelis la judojn kaj nun staras sur la loko de la Templo la islama moskeo de Al-Aksa, kiu markas la lokon, kie, laŭ la Islamo, Mohameto ĉieliris. 
Ambaŭ Temploj estis detruitaj je la 9-a de avo laŭ la juda kalendaro.

Post la detruo de la dua Templo, la Fariseoj, kiuj servis Dion ĉefe en la sinagogo, ne en la Templo, verŝajne fariĝis la ĉefa sekto inter la judoj, kvankam pluraj aliaj sektoj kaj subsektoj pluekzistis kaj disvolviĝis.

En la Templo, la judoj servis Dion laŭ la Leĝo de Moseo, oferinte bestojn. El la 613 moralordonoj "de Moseo" (fakte formaligitaj de la talmudaj rabenoj), 300 temas pri la Templo. La Samaritanoj havis rivalan templon sur la monto Gerizim.

Kiam Pompejo konkeris Jerusalemon, li eniris la Templon kaj
atendis vidi grandan idolon de la juda dio, sed nur
vidis tablon kaj kandelabron.

Dum la krucmilitoj, la militordeno Malriĉaj Kavaliroj de Kristo estis nomata Templana Ordeno, ĉar ili kazernis en la moskeo Al-Aksa, kiun ili kredis reston de la Templo. Templanaj kirkoj formas okangulon, kiel la moskeo.

Laŭ iuj kristanoj, la fino de la mondo alvenos post la konstruo de la tria Templo. Laŭ la ortodoksaj judoj, la mesio revenos, kiam la tria Templo estos konstruita. La konstruo de la tria Templo devigus la detruon de la moskeo Al-Aksa.

Evoluo

Vidu ankaŭ 
 Templo de Salomono
 Dua Templo
 Tria Templo

Judismo
Temploj
Religiaj konstruaĵoj en Jerusalemo
Tempo atoma internacia

La TAI (internacia mallongigo, el la franca de temps
atomique international - "tempo atoma internacia") estas la meza
tempo laŭ 200 atomaj horloĝoj tra la mondo.  Ĝi estas
sendependa de la Suno kaj de la rotacio de la Tero.

La BIPM en Parizo kalkulas la TAI-on kiel la statistikan mezumon inter pli ol 200 etalonaj atomaj horloĝoj en observatorioj kaj meteologiaj stacioj tra la mondo.

Je decembro 2006:

TAI - UTC = 33,000 sekundoj

Por vidi tion grafike, iru al http://www.bipm.fr/fra/5_Scientific/c_time/time_server.html

Sed, laŭ difino, je la 1-a de januaro 1958:

TAI - UTC = 0,000 sekundoj

UTC estas pli malrapida ol TAI ĉar la rotacio de la Tero
laŭgrade malrapidiĝas.

GMT estas astronomia tempo kiu sekvas la Sunon, TAI estas atoma tempo kaj sekvas la atomajn horloĝojn, dum UTC estas la kompromiso inter la GMT kaj TAI. Iam Supersekundo estas aldonita al la jaro tiel, ke:

-0,9 s < UTC - GMT < 0,9 s

Do, sufiĉe frue antaŭ kiam la diferenco inter UTC kaj GMT iĝus pli granda ol 0,9 s, supersekundo estas aldonita: per tio ankaŭ unu sekundo estas aldonita al la diferenco inter TAI kaj UTC. 

Samtempe, ekde 1972, la frakcia parto de la diferenco inter UTC kaj TAI estas precize 0,00 sekundoj.

UTC
Tennessee Williams

Tennessee WILLIAMS, aŭ realnome: Thomas Lanier WILLIAMS (naskiĝis la 26-an de marto, 1911, mortis la 25-an de februaro, 1983) estis usona verkisto.

Williams naskiĝis en Columbus, Misisipio. Lia verkaro konsistas el dramoj kaj filmscenaroj. Mondfamon li akiris en 1944 per sia dramo The Glass Menagerie, kiu en 1950 aperis kiel filmo. Dufoje li gajnis la Premion Pulitzer: en 1948 kaj 1955.

Williams mortis en Novjorko.

Listo de verkoj 
 The Glass Menagerie ("la vitra menaĝerio", 1944, filme adaptita en 1950)
 A Streetcar Named Desire ("Tramo nomata Deziro", 1947)
 The Rose Tattoo ("La roza tatuo", 1951)
 Camino Real (1953)
 Cat on a Hot Tin Roof ("Kato sur varmega ladotegmento", 1955)

Usonaj verkistoj
GLAT-verkistoj
Probablo-teorio (matematiko)

Probablo-teorio aŭ probabloteorio aŭ probablokalkulo esploras la probablojn de okazaĵoj, kiam teorie pli ol unu okazaĵo estas ebla. Ĝi tiel serĉas kvantecan priskribon de hazardo.

 La klasika probablo-teorio estis formulita de Andrej Kolmogorov. Ĝi estas uzata en statistiko: ekzemple, por interpreti rezultojn de opinio-sondoj kaj por fari prognozojn.
 La probablo-teorio de Bayes estas alia aliro por konstrui teorion pri probabloj.
 La kvantuma mekaniko fondis novan interpretadon de la nocio "probablo" en la kvantuma logiko.

A Treatise on Probability (Traktato pri probableco) estis verko de John Maynard Keynes publikigita dum li estis en la Universitato de Kembriĝo en 1921.

Vidu ankaŭ 
 Bertranda paradokso (probabloteorio)
 Apliko de probablo
 Stokastiko
 Teoremo de Bayes

Notoj 

Matematiko
Tübingen

Tübingen, esperante Tubingeno, estas pitoreska urbo ĉe la rivero Nekaro en la federacia lando Baden-Virtembergo en Germanio.

En la jaro 1078 ĝi unuafoje estis dokumente menciita. La Universitato de Tubingeno, kiu forte karakterizas la vivon de la urbo, fondiĝis en 1477. Inter la famuloj, kiuj vivis kaj agadis en la urbo, estis ekz. Leonhart Fuchs, Friedrich Hölderlin, Keplero, Hegelo, Ludwig Uhland kaj Eduard Mörike. La urbo estas sidejo de samnoma distrikto kaj distriktaro, ene de la germana federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de  la urbo havis  loĝantojn.

Iom da statistiko:

Situo: 9° 15’ OR, 48° 23’ NO
Loĝantaro: ĉirkaŭ 81.000
Alteco: 307–515 m super la marnivelo 
Horzono: GMT+1h (+2h de aprilo ĝis oktobro)

Famuloj 
 Christian Gottlob Gmelin, kemiisto
 Johann Pedius Tethinger, poeto kaj historiografo
 Philipp Friedrich Gmelin, kemiisto

Esperanto en Tubingeno 
Estante universitata urbo plena je junaj intelektuloj, Tubingeno ekde la komenco de la 20-a jarcento havas Esperanto-grupon, tra la jardekoj foje malpli kaj foje pli aktivan. Inter pluraj eventoj, de la 27-a de decembro 1994 kaj la 3-a de januaro 1995 la 38-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en Tubingeno kaj pritraktis la ekologian temon "Rubo".

Vidu ankaŭ 
 Universitato de Tubingeno

Eksteraj ligiloj 
  
 germanlingvaj turismaj konsiloj pri la urbo 

Distrikto Tübingen
Urboj de Baden-Virtembergo
Treviro

Treviro ( , en la dialekto de la urbo ankaŭ: Trever) estas konsiderata la plej malnova urbo de Germanio. Ĝi estis fondita en la jaro 16 antaŭ Kristo de la romia imperiestro Augustus, kiu nomis la urbon Augusta Treverorum aŭ mallonge Treveri. Pluraj konstruaĵoj en la urbo ankoraŭ memorigas pri la romia tempo: Plej impona sendube estas la tiel nomata Porta Nigra (= Pordo Nigra), granda urba pordego konstruita en la fino de la 2-a jarcento.

En Treviro naskiĝis Karl Marx.

Vidindaĵoj 
 Baziliko de Konstanteno
 Kastelo Monaise
 Katedralo de Treviro
 Nia Kara Sinjorino (Treviro)
 Porta Nigra

Partneraj urboj 
Treviro kune kun la urboj Luksemburgo, Metz kaj Saarbrücken estas la urba ligo Quattropole, kaj kune kun tiuj tri ligaj urboj membras en la regionego Sarlando-Loreno-Luksemburgo-Rejnlando-Palatinato-Valonio.

Treviro havas naŭ partnerajn urbojn:

  Metz (Francio) ekde la 13-a de oktobro 1957
  Ascoli Piceno (Italio) ekde la 31-a de aŭgusto 1958
  Gloucester (Britio) ekde la 29-a de junio 1959
  's-Hertogenbosch (Nederlando) ekde la 7-a de junio 1968
  Pula (Istrio, Kroatio) ekde la 8-a de septembro 1971
  Fort Worth (Usono) ekde la 13-a de julio 1987
  Weimar (Germanio) ekde la 24-a de majo 1987
  Nagaoka (Japanio) ekde la 2-a de junio 2006
  Xiamen (Ĉinio) ekde la 11-a de novembro 2010

Esperanto-vivo 
En Treviro kvarfoje okazis la jarfina "Internacia Festivalo" (IF), nome dum 1988, 1997, 2000 kaj 2005. Inter la 27-a de decembro 2002 kaj la 3-a de januaro 2003 la 46-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en Trier kaj pritraktis la temon "Ekstremismo – specoj, originoj, efikoj". En 2006 okazis samloke la "Novjara Renkontiĝo" (NR) de EsperantoLand.

Gefiloj de la urbo
 Rotrude de Treviro
 Johann Nikolaus von Hontheim, episkopo kaj juristo

Vidu ankaŭ 
 Augusta Treverorum
 Elektoepiskopujo Treviro
 Ĉefepiskopujo Trier
 Princelektista palaco
 Treveroj
 Moselbahn

Eksteraj ligiloj 

 
 Fotoj de la urbo, jan. 2006
 Trier Daily Photo 

 
Eksterdistriktaj urboj de Rejnlando-Palatinato
Urboj de Rejnlando-Palatinato
Tarbes

Tarbes [tarb'] (aŭ okcitanlingve Tarba [tarbo]), en esperanto Tarbezo, estas mezgranda franca komunumo, lokita en la departemento Hautes-Pyrénées kaj en la regiono Sudo-Pireneoj. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 50 000 loĝantojn kaj estas la prefektejo de la departemento.

Tarbes estas grava industria centro en tiu parto de la regiono Sudo-Pireneoj kaj granda militista centro.

Geografio 
Tarbes sterniĝas meze de vasta ebenaĵo piede de la montoj Pireneoj, kaj estas trafluata de la rivero Adour.

Vidindaĵoj 
Malnova ĉefurbo de la provinco Bigorre, ĝi tamen posedas malmultajn postrestaĵojn el sia pasinteco: la katedralo (13-a ĝis 17-a jarcentoj) kaj la granda parko Massey estas la plej gravaj vidindaĵoj.

Referencoj

Vidu ankaŭ 
 Komunumoj de Hautes-Pyrénées
 Listo de urboj de Francio
 Tarbes (stacidomo)

Eksteraj ligiloj 

 Oficiala TTT-ejo

 
Komunumoj de Hautes-Pyrénées
Etapaj urboj de Tour de France
Theodore Roosevelt

Theodore ROOSEVELT ([TE-o-dor RO-ze-velt]; naskiĝis la 27-a de oktobro, 1858, mortis la 6-an de januaro, 1919) estis la dudek-sesa prezidanto de Usono.

Roosevelt, kiu estis vicprezidanto antaŭ la murdo de McKinley la 6-an de septembro 1901, kredis je la usona ekspansiismo. Lia unua edzino, Alice Hathaway Lee, mortis en 1884. Lia dua edzino estis Edith Kermit Carow. Entute, Roosevelt havis 6 gefilojn. Li estis ano de la Nederlanda Reforma Eklezio.

Roosevelt mortis en 1919, 60-jaraĝa, en Long Island, Nov-Jorkio pro kora embolio.

Dum lia administrado (1901-1909) okazis;

 1902 - Roosevelt minacis konfiski la karbminojn en Pensilvanio dum striko.
 1904 - 1920 La komenco de la konstruado de la Kanalo de Panamio
 1904 - Politiko de la Granda Vergo (Big Stick Policy)
 1906 - Roosevelt ricevis la Nobel-Premion pri Paco pro diplomatia paciĝo dum la Milito inter Rusio kaj Japanio.
 1907 - La Ekonomia Paniko de 1907

Citaĵo 
"Parolu milde kaj ĉiam portu grandan vergon."

Vidu ankaŭ 
 Monto Rushmore
 Pluŝa urso

Personoj de Nov-Jorkio
Ŝtatestroj de Nov-Jorkio
Usonaj esploristoj
Usonaj eseistoj
Homoj de la Hispana-usona milito
Nobel-premiitoj pri paco
Prezidantoj de Usono
Vicprezidantoj de Usono
Studentoj de universitato Harvard
Usonaj Nobel-premiitoj
Tarn

Tarn [], okcitanlingve Tarn [], estas unu el la departementoj de la franca regiono Okcitanio. Ĝia nomo devenas el la samnoma rivero kiu alfluas al Garono. Ĝi etendiĝas sur surfaco de  kaj havas  loĝantojn. La ĉefurbo de Tarn estas Albi. Aliaj notindaj urboj estas: Castres, Gaillac, Carmaux, Graulhet, Mazamet, Lavaur.

La departemento tute enhavas 320 komunumojn.

Arondismentoj 
La departemento dividiĝas al du arondismentoj:
 arondismento Albi
 arondismento Castres/Castras

Geografio 
Valoj de diversaj riveroj, montetoj, altebenaĵoj (1200 metrojn) konsistigas la pejzaĝon de la departemento.

Ekonomio 
Agrikulturo restas grava aktiveco : bredado, cerealoj, fruktoj kaj vinoj. La vinoj farataj ĉirkaŭ la urbo Gaillac estas konataj per ilia bongusta kvalito. La tradicia industrio de Tarn estis longtempe la minejoj, sed tiuj konas de kelkaj jaroj gravan krizon. Nun disvolviĝas novaj industrioj pli modernaj en la plej dinamismaj urboj kiel Albi aŭ Castres. Tarn nun ĝuas bonegan ligon per modernaj vojoj al Tuluzo, ĉefurbo de la regiono kaj plej granda urbo en sudokcidenta Francio.

Turismo 
Turismo estas ankaŭ grava ekonomia sektoro, dank'al riĉa historia heredaĵo (mezepokaj vilaĝoj kaj kasteloj, malnova urbo Albi). La "verda turismo" nun ankaŭ rapide disvolviĝas: regiona natura parko de Alta Langvedoko, grotoj, gastronomia turismo.

Referencoj

Vidu ankaŭ 

 Komunumoj de Tarn

 
Administraj unuoj fonditaj en 1790
Departementoj de Francio