alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Amaj poemoj

Amaj Poemoj  estas poemaro kun deko da originale esperantlingvaj versaĵoj kaj ok verstradukoj verkitaj de Jaume Grau Casas. La 32-paĝa libreto aperis en Barcelono en la jaro 1924 ĉe Presejo Vinyals.

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj

 Amaj Poemoj en Enciklopedio de Esperanto
 Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
  Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing 

Esperanto-poeziolibroj
Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Ama Stelaro

Ama Stelaro  estas 119-paĝa libro, originale esperantlingve kaj traduke verkita de La Forgesito (Nuno Baena). Ĝi aperis en la jaro 1922 ĉe Oskar Ziegler en Marktredwitz (Bavarujo). La dua eldono, 144-paĝa, de 2017, estiĝis danke al eldonejo Temática Editora el Porto Velho (Brazilo).

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj

 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Plena transskribita teksto de Ama Stelaro ĉe Project Gutenberg
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
 Katalogo "Erfgoedbib" LibraryThing
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio

Esperanto-libroj aperintaj en 2017
Literaturo de Brazilo
Verkoj el la esperantigita portugallingva literaturo
Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Amerika Esperantisto

La revuo Amerika Esperantisto  estis fondita en 1906 kaj en 1908 iĝis la oficiala organo de Esperanto Asocio de Norda Ameriko (EANA). En 1956 EANA estis eksigita kiel landa asocio de UEA post kiam ĝi sub la influo de makartismo lanĉis denuncan kampanjon kontraŭ UEA. Kiel landa asocio anstataŭe estis akceptita ELNA (Esperanto-Ligo por Norda Ameriko).

Post tio EANA perdis sian signifon kaj en 1963 Amerika Esperantisto ĉesis aperi. En la 1920-aj jaroj ĝi tamen estis la precipa gazeto de la usona Esperanto-movado.

En la kolekto de Aŭstruja Nacia Biblioteko en cifereca formo la jarkolektoj 1906–1931 estas legeblaj.

De EdE 
Esperantistoj en Bostono fondis nacian asocion por Usono, Amerika Esperantista Asocio, en marto de 1905. Eldonado de la asocia gazeto Amerika Esperantista Revuo komenciĝis en januaro 1907.

Jam en oktobro 1906 Arthur Baker en Oklahoma City fondis gazeton Amerika Esperantisto.

En 1908 ĉe la unua landa kongreso oni renomis la asocion Esperantista Asocio de Norda Ameriko (EANA). Amerika Esperantista Revuo ĉesis ekzisti kaj Amerika Esperantisto fariĝis oficiala organo de la asocio.

Redaktis: A Baker kaj Ivy Kellerman; J. J. Süssmuth en 1933.

La eta versio de tiu ĉi artikolo venas el Enciklopedio de Esperanto.

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 Amerika Esperantisto, 1908-1967 en la arĥivoj de Esperanto-USA
 Amerika Esperantisto, Aŭgusto 1908
 
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing

Esperanto-gazetoj
Usonaj gazetoj
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience (Esperanto-gazetoj)                                                       
                                                                                                                   
                                                                                                                   
                                                                                                                   
                                                                                                                   
                                                                                                                   
                                                                                                                   
                                                                                                                   
                                                                       ]]
Usona Filozofia Societo

Usona Filozofia Societo () estas fondita en 1743 de Benjamin Franklin kaj aliaj usonaj sciencistoj por favori la sciencojn kaj helpi enkonduki utilajn eltrovaĵojn.

Membroj 
Fruaj membroj
 George Washington, John Adams, Thomas Jefferson, Alexander Hamilton, Thomas Paine, James Madison
 Eksterlandanoj: Alexander von Humboldt, Marie-Joseph Motier, markizo de La Fayette, Friedrich Wilhelm von Steuben, Tadeusz Kościuszko, Jekaterina Daŝkova

Postaj membroj
 Charles Darwin, Robert Frost, Louis Pasteur, John James Audubon, Linus Pauling, Margaret Mead, Thomas Edison, James Dwight Dana
 Pluraj membroj de Societo de la Cincinatuloj

Publikaĵoj 
 Kolektitaj verkoj de Benjamin Franklin, Joseph Henry, William Penn kaj aliuloj amplesas ĉ. 400 volumojn

Internacia lingvo 
En 1887 la societo elektis komitaton por ekzameni la sciencan valoron de Volapük. La komitato, sciante nenion pri Esperanto, kondamnis Volapükon kaj konstatis la verajn principojn, sur kiuj la lingvo internacia devas esti bazita, tute similajn al la principoj de Esperanto. La societo dissendis al ĉiuj klerulaj societoj de la mondo proponon pri internacia kongreso por starigi lingvon internacian laŭ tiuj principoj. L. L. Zamenhof, informite pri la proponita kongreso, en sia "Aldono al la dua libro" anoncis intencon lasi la decidon pri la eventuala formo de la lingvo internacia kaj la kontrolon de ĝia sorto al tiu kongreso. Tamen pro nesufiĉa respondo al la alvoko de la Usona Filozofia Societo la kongreso ne okazis. Henry Phillips, sekretario de la societo, fariĝis varma amiko de Esperanto kaj tradukis la unuan libron de Zamenhof.

Bibliografio 
 James, Edward T. (1971). Notable American Women, 1607–1950: A Biographical Dictionary. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-62734-5.

Vidu ankaŭ 
 Bill Martin

Eksteraj ligiloj 

 
 American Philosophical Society Museum 

Scienco kaj teknologio en Usono
Sciencaj societoj
Filozofio
Amo estas pli forta ol morto

Amo Estas Pli Forta Ol Morto estas tragedio en kvin aktoj de Janis Rainis. El la latva lingvo tradukis ĝin Ints Ĉaĉe (1933, 111 paĝoj). El Esperanto en la ĉeĥan tradukis Tomáš Pumpr.

Recenzoj

Eksteraj ligiloj 

 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Enciklopedio de Esperanto en elŝutebla versio (PDF).
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto

Dramoj
Verkoj el la esperantigita latvalingva literaturo
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Amo kaj Poezio

Amo kaj Poezio  estas poemaro verkita de Jan Van Schoor kaj eldonita en Antverpeno. Ĝi enhavas originalajn kaj tradukitajn poemojn.

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj

 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" LibraryThing 
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
 Katalogo de Universitato de Amsterdamo

Poezio
Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Verkoj el la esperantigita nederlandlingva literaturo
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Katalogo de Universitato de Amsterdamo
Sebastià Alberich i Jofré

Sebastià Alberich i Jofre ( en Barcelono – februaro 1967) estis kataluna esperantisto kaj agento de transportoj. Esperantisto de 1911, prezidanto de KEF, sekretario de Internaciaj Floraj Ludoj. 

Sub la pseŭdonimo Saljo verkis kelkajn originalajn rakontojn kaj skribis multajn tradukojn kaj recenzojn por Kataluna Esperantisto. Lingva komitatano.

Verkoj

Elements de la llengua Esperanto (1937)

Tradukoj

Rossinyol, Santiago: La morfinulo;  La studento;  La Barcelona brokantejo Trad. S. Alberich-Jofrè, Eduard Capdevila. - En: Kataluna Antologio

Atestoj 

 Kataluna Esperantisto XXV UNIVERSALA KONGRESO DE ESPERANTO (1933) P. 84-88 fare de S. ALBERICH JOFRE

Katalunaj esperantistoj
Ottó Ámon

ÁMON Ottó (a:mon) (naskiĝis en 1879, mortis la 8-an de aŭgusto 1921 en Cluj) estis hungara esperantisto, ĵurnalisto, poŝtoficisto, instruisto de stenografio, aktiva pacifisto, poeto.

Kariero 
Li estis iniciatinto de la E-movado en Transilvanio (antaŭe en Hungario, nun en Rumanio), fondis klubon en Kolozsvár (Cluj), kies sekretario li estis. Ĉeestis la unuan kaj poste multajn aliajn UK.

Vidu ankaŭ 
Otto Ammon

Hungaraj esperantistoj
Transilvaniaj hungaroj
Analiza Historio de Esperanto-Movado

Analiza Historio de Esperanto-Movado estas 96-paĝa libreto verkita de Ernest Drezen kaj eldonita ĉe Ekrelo en Lepsiko (Germanujo) en la jaro 1931. Eldonejo L'Omnibuso el Kioto (Japanujo) aperigis represon en 1972. La verketo prezentas ĝeneralan historion de la Esperanto-movado.

Enhavo 
La ĉefo de la soveta Esperanto-movado interpretis la historion de Esperanto laŭ komunista pensmaniero kaj prezentis sian sovetan movadon kiel modela por la alilandaj organizaĵoj. La estrojn de UEA li nomis kapitalistoj kaj oportunistoj (p. 70/71).

Drezen, surbaze de jam ekzistantaj verkoj pri Esperanto-historio, priskribis la Esperanto-movadon el marksisma-leninisma vidpunkto: Hector Hodler estis edukita en "socio burĝeca" (p. 70), Edmond Privat donis al UEA "certan demokratian aspekton", sed sekvis lin "partianoj de la grandkapitalista politiko". Tio estis "deviga tradicio de la kapitalista socio", laŭ Drezen (p. 77). Aliflanke Drezen tre memlaŭdas sian Esperanto-asocion de Soveta Unio, kiu laŭ li estu modela por la tuta mondo. Pro tiu tendenco, la verko de Drezen estis ne tre influhava ekster komunismaj rondoj.

Recenzoj

Vidu ankaŭ

 Historio de la Esperanto-movado
 Historiaj Studoj
 Verkoj pri Esperanto-historio
 Konsisto de la Esperantistaro

Eksteraj ligiloj 
 Analiza Historio de Esperanto-Movado en Enciklopedio de Esperanto
 Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
 Katalogo de CDELI 
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
 Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
 Katalogo de Universitato de Amsterdamo

Katalogo de RŜBEL
Esperanto-libroj aperintaj en 1972
Historio de socialismo
Antverpena Nefikcio-libraro
Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
Katalogo de CDELI 
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Katalogo de la FEL-biblioteko
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Katalogo de Universitato de Amsterdamo
Andrej Petroviĉ Andrejev

Andrejev (aŭ Andreev) Andrej Petroviĉ (naskiĝis la  en gubernio de Poltavo (Ukrainio) en familio de arbaroficisto) estis rusa sovetunia lingvisto kaj esperantisto.

Li oficis kiel militjuĝisto en Kaŭkazio, Varsovio, Moskvo.

Esperantistiĝis en 1910. En 1913 verkis originalan 168-paĝan ruslingvan libron ("riĉaj kaj tre lerte kunmetitaj informoj" laŭ L. L. Zamenhof)

Post la revolucio Andrejev okupiĝis kun oferemo ekskluzive pri la lingvaj problemoj kaj atingis en tiu rilato gravajn rezultojn. Li estis unu el la unuaj popularigantoj de la jafetida lingvo-teorio, ĝian ĝeneralan eksponon kaj rilaton al Esperanto li prezentis en broŝuro Revolucio en la Lingvoscienco, 1929. Samjare aperis (ruslingve) lia provo de pli profunda lingvesploro sur bazo de materialisma dialektiko: Lingvo kaj pensado.

Lastatempe Andrejev multe laboris pri metodologio de marksisma lingvistiko, revolucia rekonstruo de la rusa lingvo, ties ortografio, gramatiko ktp.

Membro de Lingva Komitato de 1930.

Verkoj 
 Esperanto kaj dialektiko (En: Al la Nova Etapo; p.11 - 22)
 Meĵdunarodnyj jazyk Esperanto, ego nastojaŝĉee, proŝedŝee i buduŝĉee (Tiflis: Tip. "Esperanto", 1913. - 167 p.)
 Revoljucija jazykoznanija jafetiĉeskaja teorija akademika N. Ja. Marra (Moskva: CK SESR, 1929. - 40 p.)
 Revolucio en la Lingvoscienco: jafetida lingvoteorio de akademiano N. Marr (Leipzig: Eld. Fako Kooperativa, 1929. - 67 p.)

Andrejev, Andrej Petroviĉ
Naskiĝintoj en Ukrainio
Erik Andersson

Erik Emanuel ANDERSSON (ps. Emanuello de Andero) (naskiĝis la 31-an de marto 1896 en Malmö) estis sveda esperantisto, pentrist-mastro de fervojaj kompanioj.

Li konatiĝis kun Esperanto per korespondo kun milit-kaptitoj en 1916. Sekretario kaj depost 1927 prezidanto de Esperanto-Klubo en Malmö. Li fondis Esperanto-hejmon de Malmö kaj Esperanto-distrikton de provinco Skanio. Pli ol 25 kursoj, 2 radioparoladoj.

Anderson tradukis Esperanten Datoj kaj Faktoj pri la porpaca movado de Nilsson, 1928, La Lakta vojo de Zacharias Topelius, 1929, kelkajn komedietojn; faris muzikon al du poemoj de L. L. Zamenhof.

Verkoj 
 Anna T. Nilsson: Datoj kaj faktoj pri la paca movado (Trad. laŭ la sveda originalo. - Malmö: eld. de la verkistino, [1926]. - 47 p.)

Svedaj esperantistoj
Mortojaro nekonata
Anekdotaro

Anekdotaro, subtitolita : Studo per rido. De Leopold Dreher. 1931, 64 p. Uzebla kiel lernilo por progresa kurso. Lingvaj klarigoj kaj vorttradukoj en franca, germana, pola kaj angla lingvoj.

Eksteraj ligiloj 

 Anekdotaro en Enciklopedio de Esperanto
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio

Esperanto-libroj aperintaj en 1931
Libroj de Leopold Dreher
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
José Anglada

José Anglada Prior (naskiĝis la 29-an de aprilo 1893 en Barcelona) estis hispana komerc-oficisto kaj esperantisto.

Esperantisto de 1908. Delegito de UŜE-Movado, membro de HEI, sekretario de la ZI. Direktoro de Kataluna Esperantisto. Anglada verkis gramatikon kaj kompilis vortaron.

Verkoj 
 Gramática, ejercicios y diccionario del idioma internacional auxiliar Esperanto (Barcelona, 1927. - 56 p.)
 Gramática, ejercicios y diccionario del idioma internacional auxiliar Esperanto (3. eld. Barcelona, [proks. 1935]. - 164 p. : ilustr.)

Hispanaj esperantistoj
Anglada Prior, Josep
Esperanto-vortaristoj
Angliko

Angliko (Anglic) estas ortografia sistemo de la angla lingvo, verkita de Robert Eugen Zachrisson (1880-1937), profesoro de la Upsala Universitato, Svedio. Anglic uzas 27 konsonantajn .

La Enciklopedio de Esperanto de 1934 skribas sur Anglic, verŝajne tre kritika al la projekto:

«Precipe en Anglujo kaj Svedujo estis (kaj estas) farata vasta propagando por tiu ĉi ortografie plisimpligita angla lingvo kaj principe kontraŭstarigata al Esperanto. La sistemo, laŭ sia esenco, tute ne povas esperi sukceson. Dum la lastaj 40 jaroj aperis entute 7 similaj projektoj de reformado de la angla lingvo, kaj ĉiujn ilin trafis la sama sorto: la forgeso. Vere, la angloj povus akcepti reformon de sia lingvo konforme al ĝia fonetiko, sed ankaŭ por ili tio estus tre peniga afero, ĉar ja dum certa periodo paralele kunekzistus du literaturoj kun du manieroj de skribado. Sed por ne-angloj eĉ la ortografie simpligita Anglic restos tamen ‹tro angla›, ne sufiĉe internacia, kaj precipe ĝi mal-plaĉos pro sia ortografio, akomodita al angla prononco, – kripligante eĉ plej konatajn internaciajn terminojn: ekzemple  ktp.»

Ekzemploj

Nombroj 
La nombroj 1–10 estas en Anglic: wun tuu three for fiev six seven aet nien ten

Teksto

Poemo

Bibliografio 
 RE Zachrisson: Snabbkurs i engelska enl. system Anglic (Uppsala 1930) 88 pp
 ZACHRISSON, Robert Eugen: Anglic, an international language, with a survey of English spelling reform. 2d enl. ed. College Park, Md., McGrath Pub. Co., 1970. 88 p. 23 cm.

Fontoj

Eksteraj ligiloj 
 Eugen Zachrisson: Anglic and the Anglic Muuvment
 La verkisto Eugen Zachrisson () en sveda Vikipedio

Modifita angla
Anni kaj Montmartre

Anni kaj Montmartre   estas 128-paĝa romaneto de Raymond Schwartz eldonita en Parizo en la jaro 1930. Dansk Esperanto-Forlag represis ĝin ofsete en 1974.

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
 Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
 Katalogo de Universitato de Amsterdamo

Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Esperantlingvaj romanoj
Fikciaj germanoj
Parizo en beletro
Eldonaĵoj de Dansk Esperanto-Forlag
Esperanto-libroj aperintaj en 1974
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Katalogo de Universitato de Amsterdamo
Montmartre
Ano de l' ringludo

Ano de l' Ringludo . Tiu novelo estas verkita de Dinko Šimunović (Dinko Ŝimunoviĉ) kaj el la kroata tradukita de F. Janjiĉ. La 86-paĝa tradukaĵo aperis en la jaro 1926 ĉe Ferdinand Hirt & Sohn en Lepsiko kiel volumo 19 en la serio "Internacia Mondliteraturo".

Recenzoj

Laŭ R. Hein-Hobenau

Laŭ R. Hein-Hobenau

Ano de l' ringludo de Dinko Ŝimunoviĉ, nova volumeto de Int. Mondlit., havigas al la esperantistaro perlon el la nuna kroata literaturo. La verkinto — nuntempe instruisto en Split — estas unu el la plej bonaj jugoslavaj novelistoj. La novelo estas prenita el la fama kolekto de noveloj „Mrkodol“ (Mallumvalo), kiu estas trndukita en la germanan, rusan kaj ĉeĥan lingvojn. Ringludo estas heroeca lestludo, kiu okazas ĉiujare en la regiono apud la rivero Cetina. Viroj bele vestitaj per antikvaj kostumoj, rajdantaj sur belegaj, riĉornamitaj devaloj, ĵetas dum rapida kurado lancon tra feran ringon, kiu havas kelkajn truojn. Plej multe valoras, se la ringludanto traboras la mezan truon. Trifoje diu ludanto rajdas. La finvenkanto estas tre honorata. Tion la verkisto tre bele priskribas, li verdire vortpentras. kaj en la kadro de tiu ĉi priskribo li pritraktas la problemon de amkonkurenco inter patro kaj filo, en kiu venkis la patro. La traduko de Fran Janjie estas sufiĉe flua. Preseraroj estas nur malmultaj. Ni do povas nur rekomendi la libreton.

Referencoj

Eksteraj ligiloj

 Ano de l' Ringludo en Enciklopedio de Esperanto
 Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert 
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
 Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto

Verkoj el la esperantigita kroatlingva literaturo
Serio "Internacia mondliteraturo"
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Anstataŭa Edzino

Anstataŭa Edzino estas romano de la aŭstralia verkistino Lillian Maxwell Pyke. La kromnomo, per kiu ŝi skribis tiun verkon estas : Erica Maxwell. La Esperantigo el la angla estas farita de M. Sampson. La tradukaĵo aperis ĉe Heroldo de Esperanto en Kolonjo en la jaro 1931.

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
 Katalogo de CDELI
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
 Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto

Verkoj el la esperantigita anglalingva literaturo
Esperantlingvaj romanoj
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Biblioteko Hippolyte Sebert
Katalogo de CDELI
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Antaŭen Esperantistoj

Antaŭen Esperantistoj. Se oni ne kalkulas la folieton EIE aperinta ununumere en Valparaiso (Ĉilio) en majo 1901, "Antaŭen Esperantistoj" estis la unua Esperanto-gazeto en Sudameriko kaj ĝis hodiaŭ (t.e. 1934) la sola, kiu tiel longe (13 jarojn) kaj tute regule aperis. La unua numero eliris en julio 1903 kaj ĝi finiĝis verŝajne en 1916. Paperformato 23-25x16-17 (presformato ĉiam la sama) IV-12-20 p. Ĝi enhavis propagandon, en- kaj eksterlandan kronikon, bibliografion, literaturon, lingvajn demandojn ktp. Paul Tarnow.

Esperanto-gazetoj
Antaŭen kun kredo

Antaŭen kun Kredo   estas 208-paĝa literatura jarlibro de Pola Esperantisto por 1911, aperinta  en Varsovio en tiu jaro.

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Enciklopedio de Esperanto en elŝutebla versio (PDF).
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio

Esperanto-libroj aperintaj en 1911
Esperanto-jarlibroj
Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Antologioj en Esperanto

Antologioj en Esperanto celas konigi per reprezentaj pecoj la literaturon de unuopaj nacioj.
Ĉi-rilate ili estas tre gravaj parte per la akcelo de la Esperanta kulturo, 
parte el la vidpunkto de propagando: montrante la eblojn, kiujn Esperanto prezentas al siaj adeptoj por
intelekta plezuro kaj riĉiĝo, kaj al ĉiuj nacioj por la konatigo de siaj kulturtrezoroj.

La unua nacia antologio estis la Pola Antologio de Kabe (1905). Multaj aliaj tiaj antologioj poste aperis:

Kataluna (1925), Bulgara (1925), Belga (1928), Svisa (1929), Estona (1932), Hungara (1933), Sveda (1934), Aŭstria (1953), Angla (1957), Ĉina (1960), Dana (1961), Slovaka (1977), Skota (1978), Makedona (1981), Germana (1985), Hebrea (1987), Itala (1987), Aŭstralia (1988), Rumana (1990), Brazila (1994), Franca (1998), Latina (1998), Okcitana (1998), Bolivia (2004), Brazila (2007), Podlaĥia (2009).

Ekzistas ankaŭ antologioj, kiuj mallarĝigas sian temon al unu formo (ekzemple Antologio de Portugalaj Rakontoj), tempoperiodo (Franca Renesanca periodo), lingvo (Antologio Latina), regiono (Podlaĥia antologio), aŭ vivstilo (Glaŭka Lum'  Geja Antologio).

Vidu ankaŭ
Antologio
Listo de antologioj en Esperanto
Werner Anttila

Erland Werner Anttila (antaŭa familia nomo Andelin; naskiĝis la 14-an de Junio 1869 en Hausjärvi, mortis la 13-an de Marto 1954 en Helsinki) estis Finna instruisto de la Rusa kaj Germana lingvoj, tradukisto kaj oficisto en libroeldonejo. Li verkis Finnajn lernolibrojn kaj vortarojn de Esperanto kaj abunde tradukis el aliaj lingvoj en la Finnan.

Verkado
En lia laboro por la internacia lingvo elstaras okupiĝo pri lernomaterialo. Lia lernolibro aperis en 1906. Pri tio, ĉu Anttila faris jam la unuan lernolibron de Esperanto por Finnoj adaptante Germanan lernolibreton de Johannes Joseph Süssmuth, estas diversaj informoj: la datumbanko Fennica de la Nacia Biblioteko indikas, ke ĝin faris Hanna Kuosmanen, sed la katalogo de Esperanto-literaturo en Finnlando, aperinta en la revuo Bibliophilos, numero 2/1959, donas la nomon Werner Anttila, en parentezoj. Ĝi aperis en 1905. 

La vortaroj Finna-Esperanta kaj Esperanta-Finna de Anttila aperis en pluraj eldonoj ekde 1905 ĝis 1923. En la jaroj 1912–1914 li estis ankaŭ  redakciano de Finna Esperantisto, la organo de Esperanto-Asocio de Finnlando.

Anttila estis kunfondinto de Esperanto-Asocio de Finnlando (1907) kaj membro de la Lingva Komitato.

Laborante en Finna libroeldonejo, li redaktis plurajn praktikajn gvidlibrojn en diversaj fakoj.

Tradukado
Anttila mem verkis unu teatraĵon kaj abunde tradukis en la Finnan el aliaj lingvoj. Aperis preskau 100 libroj tradukitaj de li, interalie el Karl May, Jules Verne, Charles Dickens, H. G. Wells, Bjørnstjerne Bjørnson, Ezopo kaj Edgar Rice Burroughs.

Verkoj pri Esperanto

 1906: [Werner Andelin] Esperanto-kielen sanakirja, esperanto-suomalainen ja suomalais-esperantinen. — Vortaroj esperanta-finna kaj finna-esperanta, Helsingforso 1906. 118 paĝoj

 1906: [Werner Andelin] Esperanto-kielen oppikirja [Lernolibro de la lingvo Esperanto]. Helsinki 1906, 38 paĝoj.

 1911: Suomi-esperanto sanakirja — Vortaro finna-esperanta. Helsinki 1911, 241 paĝoj (2-a eldono 1923)

 1913: Esperanto-suomi sanakirja — Vortaro esperanto-finna. Helsinki 1913, 90 paĝoj

Fontoj

 Datumbanko pri Finnaj verkistoj de la Societo por Finna Literaturo
 Bibliophilos, numero 2/1959  Revuo de Finnaj Bibliofiloj, Katalogo pri Esperanta literaturo en Finnlando
 Finna Bibliografia Datumbanko , serĉvortoj Werner Anttila kaj Werner Andelin 

Anttila, Werner
Anttila, Werner
Anttila, Werner
Anttila, Werner
Anttila, Werner
Aoro

Aoro estas sistemo de internacia stenografio, de Rudolf Sprotte, 1911, disvastigita antaŭ la Unua mondmilito.

Eksteraj ligiloj 
 Aoro : stenografio internacia en Enciklopedio de Esperanto
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio

Steno
Antverpena Lingvo-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Asocio ĉiupopola

APA estas mallongigita nomo de la internacia societo "All Peoples' Association" (Asocio ĉiupopola), fondita en 1930 kun celo interkonigi la popolojn de la mondo kaj fortigi la amikecon inter ili. Ĝi deklaris fari nenian distingon de raso, rango, kredo, koloro aŭ politika partio kaj deziris kunlabori kun ĉiu organizaĵo, celanta mondamikecon kaj internacian kunlaboron. La membreco ne konfliktu kun la devoj de civitano aŭ kun lojaleco al la propra lando. APA klopodis interkonigi la popolojn per kontakto persona, per la preso, per radio, per korespondo, kaj per interŝango de universitataj profesoroj, studentoj kaj ĵurnalistoj; kaj sentigi al alilandano, ke li estas en hejma atmosfero, kie ajn li troviĝas. 

Fondinto de la asocio, kies sidejo estis en Londono, estis Evelyn Wrench, redaktoro de "The Spectator". Subkomitato estis starigita por konsideri la helplingvan demandon. Esperanto estis unu el la lingvoj studataj (parolataj) ĉe la lingvovesperoj de la Londona filio.

La membreco estis organizita en naciaj kluboj, kiuj ofertis vesperajn prelegojn, bibliotekojn, magazinojn kaj lingvokustojn. Membreco en iu ajn landa klubo aŭtomate signifis membrecon en la tutmonda organizaĵo.

La asocio aparte provis fortigi la kompreniĝon inter angloj kaj germanoj en la 1930-aj jaroj, sed tio celo iĝis pli kaj pli malrealisma kiam Nazia Germanio iĝis pli kaj pli malinternaciema kaj naciisma ŝtato post 1933 kaj kiam jam sentiĝis la alproksimiĝo de la posta Dua Mondmilito. Nelaste pro tiu akcentado de angla-germana interkompreniĝo, la organizaĵo bankrotiĝis kaj malfondiĝis en 1936.

Referencoj 
 artikolo en Enciklopedio de Esperanto, 1934 (en Esperanto)
 The APA: new home in London, artikolo en la gazeto The Times, merkrede la 14-an de februaro 1934 (evidente en la angla)
 Law Notices, The Times, marde la 5-an de oktobro 1937 (same angle)
 Sir Evelyn Wrench, Obituary, The Times, sabate la 12-an de novembro 1966 (same angle)

Ne-registaraj organizaĵoj
Jakob David Applebaum

Jakob David Applebaum (prononco , hebree kaj jide יעקב דוד אפלבאום) naskiĝis la 14-an de novembro 1877 en Mszczonów, Pollando kaj mortis la 7-an de januaro 1964 en Britio. Li estis juda Esperanto-verkisto, tradukisto, komercisto, rotariano kaj pacifisto. 

En 1900 li, 22-jara, translokiĝis al Britio kaj sekve ricevis britan civitanecon. En 1909 li esperantistiĝis. Li estis prezidanto de la Esperanto-Federacio Lankaŝiro kaj Ĉeŝiro inter 1915 kaj 2020, el kio poste ekestis la Nordokcidenta Esperanto-Federacio, kaj ankaŭ poste havis multajn oficojn en la Brita Esperanto-Asocio (BEA). 

Dum la Universala Esperanto-Kongreso de 1921 en Prago, li voĉdonis por la konstruado de monumento sur la tombo de Ludoviko Lazaro Zamenhof en la juda tombejo de Varsovio. Li estis elektita honora sekretario de tiu ĉi projekto kaj sukcesis plenumi ĝin post kvin jaroj. La monumento estas skulptita en Skotlando kaj en 1926 transportiĝis al Varsovio.

Verkoj

 Jozefo, drama poemo en 4 aktoj kaj epilogo, bazita sur la biblia rakonto : [libro originale verkita en Esperanto] (Bel-literatura Eldon-serio, 1957)
 A short history of the Lancashire and Cheshire Esperanto Federation, 1908 - 1933

Tradukoj

 Hoffmann, Heinrich: La Struvelpetro (1921)
 Rudolf Erich Raspe: La Vojaĝoj kaj mirigaj aventuroj de Barono Münchhausen (1927)

Referencoj 

Polaj judoj
Britaj judoj
Polaj esperantistoj
Britaj esperantistoj
Esperanto-verkistoj
Michele Arabeno

Michele Arabeno (naskiĝis la  en Ĝenovo, mortis en 1936 en Zanica) estis itala esperantisto. 

Li esperantistiĝis en 1910 (laŭ nekrologo en la itala revuo L'Esperanto) aŭ 1911 (laŭ Enciklopedio de Esperanto). Li vizitis ekde la sepa Universala Kongreso en Antverpeno ĉiujn sekvajn, ĝis sia morto. Ĉe la kongresoj li estis tre konata sub la nomo Onklo Miĉjo, pro sia gajeco. Li estis UEA-delegito en Ĝenovo kaj subtenanto de 1913. 

Tradukis novelojn, rakontojn, sonetojn, monologojn. En 1922, okaze de la 50-a datreveno de la morto de Giuseppe Mazzini, li esperantistigis lian verkon Devoj de la Homo kaj eldonigis ĝin en 10 000 aŭ 100 000 ekzempleroj 164-paĝaj, pagitaj per monkolekto de la Laborista grupo kaj disdonita tra la mondo. Pro tiu ĉi traduko li ricevis profesoran titolon.

Li ankaŭ kunlaboris per pluraj tradukoj al la Itala Esperanto-Revuo.

Nekrologon publikigis la revuon L'Esperanto en la numero 2 de la jaro 1936; lia foto aperis en la sekva numero 3-4.

Tradukoj
Giuseppe Mazzini: Devoj de la Homo (El la itala lingvo trad. Mikaelo Arabeno. - 1. eld., Genova: Laborista Esperanto-Grupo, 1922. - 163 p.)

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 Devoj de la Homo, traduko de Michele Arabeno.
 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Enciklopedio de Esperanto en elŝutebla versio (PDF).
 Nekrologo en Esperanto

Italaj esperantistoj
Paul Ariste

Paul ARISTE, origine ĝis 1927 Paul BERG (naskiĝis la  en la estona urbo Torma, norde de Tartu; mortis la  en Tartu) estis eminenta finn-ugra lingvisto, geolingvisto, poligloto kaj pioniro de la estona Esperanto-movado kaj membro de la Honora Patrona Komitato de UEA.

Biografio 
Ekde 1916 li edukiĝis en Tallinn. Kiel 14-jara li eklernis Esperanton de Hilda Dresen. En la nova lingvo li verkis siajn unuajn sciencajn studojn, pri la malgranda livona popolo kaj pri esperantologiaj temoj. Ankoraŭ tre juna, li kunlaboris en la verkado de Esperanta ŝlosilo por estonoj (1923) kaj ampleksa Esperanto-estona vortaro (1927). Ĝis la ricevo de sia universitata diplomo en 1929 li restis aktiva en la estona movado.

De tiam dum pluraj jaroj lia kariero ricevis prioritaton, kaj en relative mallonga tempo li fariĝis unu el la plej brilaj steloj de la eŭropa lingvoscienco. Li okupiĝis pri ĉiuj aspektoj de la lingvoj en sia regiono, ne nur la finn-ugraj, sed ankaŭ la ĝermanaj (precipe la sveda), la rusa, latva, jida kaj cigana, verkante pri iliaj fonetiko, sociologio, literaturo kaj folkloro. Ekde 1932 li okupis diversajn postenojn en la Universitato de Tartu, fariĝante profesoro en 1944.

Verkaro 
Paul Ariste aperigis entute pli ol mil sciencajn studojn, inkluzive de pli ol 40 libroj. En 1956 komencis denove aperi liaj artikoloj pri Esperanto, kiun li instruis kaj propagandis kadre de sia universitato. Li patronis la gravan interlingvistikan revuon Interlinguistica Tartuensis, kiun iniciatis lia kolego Aleksandr Duliĉenko en 1982. Precipe tia patroneco estis grava apogo al la estona kaj sovetia movadoj dum malfacilaj jaroj.

Honoroj 
En 1954 li estis elektita al la Estona Akademio de Sciencoj. En postaj jaroj kaj la finna akademio de sciencoj kaj la Hungara Scienca Akademio nomis lin honora membro, kiel faris multaj aliaj sciencaj societoj kaj institutoj.

Poligloto kaj esperantisto 
Dum sia vivo li akiris aktivan scion de 26 lingvoj, kaj pasivan konon de trideko.

Inter 1963 kaj 1967 li estis membro de la Akademio de Esperanto kaj eminenta esperanitsto.

Vidu ankaŭ 
Geolingvistiko

Aleksandr Duliĉenko (interlingvista kolego)

Ekstera ligilo 
Linguistica Uralica

Referencoj 

Estonaj lingvistoj
Estonaj etnografoj
Sovetiaj etnografoj
Estonaj esperantistoj
Sovetiaj esperantistoj
Sovetiaj malliberuloj
Membroj de la franca Akademio de Sciencoj
Hungaraj akademianoj
Akademio de Esperanto
Arne Arnessen

Arne ARNESSEN (naskiĝis la 11-an de novembro 1884) estis norvega telegrafisto, librotenisto, kontorĉefo kaj revizoro en Bøndernes Bank en Oslo.

Arnessen ekstudis Volapükon en 1903 kaj esperantistiĝis la 16-an de majo 1904. Li skribis sian unuan artikolon pri Esperanto en 1906 kaj poste multajn en diversaj gazetoj. Arnessen fondis Esperanto-klubon kaj gvidis la unuan kurson en Narvik en 1907 kaj la duan en Bergen en 1910. Li faris multajn paroladojn pri Esperanto, ankaŭ en radio. La Esperanto-propagando de Arnessen estis precipe inter geinstruistoj kaj rotarianoj. Arnessen verkis Esperanto-propagandan broŝuron en 1933.

Kronologia listo de roloj en la norvegaj Esperanto-rondoj 
 Deligito de UEA depost 1922;
 Kasisto de Norvega Esperantista Ligo (NEL) depost 1923;
 Prezidanto de Esperanto-kongreso en Oslo de 1924 ĝis 1926, kaj depost 1929;
 Gvidanto de la unua somera Esperanto-kurso por instruistoj en 1930;
 Redaktoro de regula ĉiusemajna Esperanto-kronikon en porinstruistaj gazetoj depost 1931;
 Ĝenerala sekretario de NEL ekde 1932;
 Ĉefa deligito de UEA depost 1932.
 Organizinto de ĉiuj (ĉirkaŭ kvindek) Cseh-metodaj kursoj en Norvegio gviditaj de eksterlandaj instruistoj dum 1930-1933.
 Ĉefkunlaboranto norvega de la Enciklopedio de Esperanto en 1933.

Verkoj 
 

ARNESSEN, Arne
ARNESSEN, Arne
Georg Arnhold

Georg ARNHOLD (naskiĝis la 1-an de marto 1859 en Dessau - mortis la 25-an de novembro 1926 en Innsbruck) estis germana juddevena pacifisto kaj esperantisto.  Patro de  Heinrich Arnhold.

Profesie bankisto, sekreta komerca konsilisto, Württemberg-a konsulo. Unu el la gvidaj ekonomiaj fakuloj de Germanio. Eminenta pacifisto kune kun sia frato Max (1854-1908). 

Precipe pro pacifistaj motivoj li lernis kaj propagandis Esperanton, grave helpis la movadon idee kaj materie kiel unu el la ĉefaj mecenatoj de la pacifisma movado en Germanio. Li kunfondis la Saksan Esperanto-Instituton kaj estis ano de ties patrona societo.

Germanaj esperantistoj
Framasonoj
Pacistoj
Heinrich Gustav Arnhold

Heinrich Gustav ARNHOLD (naskiĝis la 22-an de julio 1885 – mortis la 10-an de oktobro 1935 pro apopleksio) estis germana juddevena esperantisto, filo de Georg Arnhold. Laŭ profesio li estis bankisto, bavara konsulo, kaj doktoro pri juro.

Instigite de la konata pacifistino Bertha von Suttner, li komencis lerni Esperanton  kaj li estis esperantisto de marto 1907. Ĉefe al li oni dankas la prezentadon de Ifigenio en la 4-a UK 1908 en Dresdeno.

De 1912 li estis kasisto de GEA, kaj 1911–1914 prezidanto de la Saksa Esperanto-Ligo. Li partoprenis en ĉiuj UK ĝis la Unua Mondmilito. Plie, li estis membro de Lingva Komitato kaj honora kaj dumviva membro de UEA. Li senlace varbis per paroladoj kaj artikoloj, kaj enkondukis Esperanton en la propra banko (kreditleteroj, diversaj formularoj, korespondado). Per disponigo de ĉambrego en la banko, li donis hejmon al la Esperanto-Societo en Dresden, kaj li ankaŭ atingis multe ĉe aŭtoritatuloj por Esperanto.

En la enkonduko al For la Batalilojn!, esperanta traduko de verko de Bertha von Suttner, li skribis:

”Estis en la jaro 1906, kiam Baronino Bertha von Suttner, gastante ĉe miaj gepatroj, la unuan fojon min atentigis pri Esperanto kaj al mi, juna homo, rekomendis la lernadon de tiu ĉi lingvo. Mi sekvis la inviton, kaj kiom da ĝojo mi ŝuldas al Esperanto! Senfinan spiritan kaj animan gajnon, multajn ne forgeseblajn tagojn, la plej karajn memorojn!”

Referencoj 
 

Germanaj esperantistoj
Pacistoj
Germanaj juristoj
Germanaj bankistoj
René Artigues

René	Artigues (artíg'), (ps. ERA) (naskiĝis la 21-an de majo 1860 en Besançon, mortis en 1950) estis franca militkuracisto, esperantisto kaj membro de la Lingva Komitato.

Artigues estis konata precipe pro literaturaĵoj: La Marmalsano, La Filino de la Feinoj, La Filo de la Sorĉisto, La Maskito (en la periodaĵoj Lingvo Internacia [LI], La Revuo ktp.) kaj kritikaj saĝoplenaj flugfolioj (LI 1908-19l3). 
Lia rakonto La Filino de la Feinoj ricevis la unuan premion de la unua literatura konkurso de La Revuo (1907) kaj poste aperis en la kolekto Laŭroj (1908).

Artigues faris raporton pri pluraj Universalaj Kongresoj. Li estis agema propagandisto en medicinaj kaj ruĝ-krucaj medioj.  

Ekde 1909 Artigues estis membro de la Lingva Komitato.

Verkoj
La Filino de la Feinoj''' (En: Laŭroj : kolekto de la originalaj verkoj premiitaj en la unua literatura konkurso de La Revuo;  p. 1 - 8)La Akademio ([Era]. - En: Literatura Almanako de Lingvo Internacia;  p.[77] - 92 : multaj ilustr.)
 ERA 1911 : Raporto pri la Sepa Kongreso de Esperantistoj (Antverpeno 1911) (en : Lingvo Internacia''), 62 pĝoj

Eksteraj ligiloj 
Libroj kaj aliaj dokumentoj de kaj pri René Artigues en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 
 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Enciklopedio de Esperanto en elŝutebla versio (PDF).

Francaj esperantistoj
Akademio de Esperanto
Max Erik Arvisto

Maks Erik Arvisto, de 1924 Maks Erik Einer (nask. la 3-an de marto 1896 en Mäksa vald, distrikto Tartu (tiuepoke: Gemeinde Mäxhof, Landkreis Dorpat), mortis en 1936) estis estona kemiisto kaj esperantisto.

Arvisto / Einer laboris kiel magistro de kemio en Nõmme.

Li estis kunorganizinto de la Tartua Esperanto-Societo, de la unua Estonuja Esperanto-kongreso (1922) ktp.

Verkinto de la plej detala Esperanto-lernilo estona por memlernantoj, 1926, 2. 200 p.

Verkoj 
 Esperanto õpiraamat iseõppimiseks: Eestimaa Esperanto Liidu poolt läbi vaadatud ja heaks kiidetud (Haapsalu: M. Tamverk, 1926. - XVI, 143, 25, 15 p.)

Estonaj kemiistoj
Estonaj esperantistoj
Esperanto-vortaristoj
Asai Erin

Asai Erin (浅井恵倫, naskiĝis la 25-an de marto 1895 apud Kanazawa-si - mortis en 1969) estis japana esperantisto, profesoro de lingvo-scienco, malaja lingvo en Kolegio por fremdaj lingvoj de Osaka; bonzo. En Esperanto li skribis sian nomon kiel 'Erin Asai'.

En 1918, finonte studentan vivon, al Imperiestra Universitato de Tokyo li prezentis tezon, skribitan en Esperanto "Polineziaj popoloj kaj iliaj lingvoj". Unu profesoro opiniis, ke Esperanto ne estas lingvo, malgraŭ tio tezo akceptita.

Poste kelkaj imitis tiun ekzemplon. Li estis ano de Japana Esperanta Komerca Korporacio, kiun li kunfondis.

Unu el la tri fondintoj de Japana Esperanto-Instituto (JEI) kune kun Ossaka Kenji kaj Fuĵisaŭa Ĉikao. Li donacis al la instituta biblioteko siajn librojn kaj helpis redakti gazeton Japana Esperantisto.

Verkoj 
 Praktika interparolado Esperanto-japana (E. Asai; I. Seriŝev; Ĵ. Kauahara. - [Tokyo]: Nippon Esperanto-Ŝa, 1924. - 142 p.)
 A study of Yami Language, an Indonesian Language spoken on Botel Island (Leide 1935), 15
 The Sedik language of Formosa

Eksteraj ligiloj 
 Pri legolibro de pajvana lingvo kolektita de prof. Asai 
 Vivdatoj kaj foto

Japanaj esperantistoj
Japanaj lingvistoj
Joseph Ashby

EdE-A > Joseph Ashby

Joseph Ashby (aŝbi) (naskiĝis en 1847 en Ellington - mortis la 30-an de oktobro 1922 en Southport estis angla esperantisto, svedenborga pastro.

Esperantisto de 1904. Tradukis kaj disdonis multe da Esperanto-flugfolioj pri Svedenborgismo.
Archibald John Ashley

Archibald John ASHLEY [aŝli] (naskita la  en Kent; mortinta la ) estis angla esperantisto kaj anglikana pastro.

De 1915 ĝis 1935 li estis paroĥestro en Farnley Tyas, de 1935 ĝis 1942 en Rastrick, ambaŭ lokoj apud Huddersfield.

Li esperantiĝis en 1906, iniciatis fondon de Eklezia Esperantista Ligo en 1913, kies sekretario li iĝis de 1913 ĝis 1925; poste li neoficiale daŭrigis tiun laboron.
En la ligo li kolektis ekleziulojn-protestantojn. Celo estis per Esperanto kunigi la laboron de diversaj eklezioj kaj krei laborkomunumon inter ili.

Li redaktis kaj parte tradukis La Libron de Komuna Preĝo. Li redaktis ankaŭ la Eklezian Revuon inter 1917 kaj 1922.

Tradukoj 
 William Shakespeare: La tragedio de Reĝo Lear (1924, kun Curry)
 William Shakespeare: Tri lirikoj (1924, muziko de Matthew Francis Coates)

Fontoj 

Anglaj esperantistoj
Britaj esperantistoj
Atanas D. Atanasov

Atanas Danĉev ATANASOV (pseŭdonimo: Ada; naskiĝis la  en Sofio; mortis en 1981) estis bulgara esperantisto, privata oficisto, antaŭe gimnazia instruisto de literaturo kaj prezidanto de la Akademio de Esperanto.

Esperanta agado 
En 1910 li fondis kaj prezidis studentan Esperanto-grupon ĉe la Sofia Universitato. En 1911 li estis sekretario de Bulgara Esperantista Ligo BEL, de 1920 ĝis 1926 vicprezidanto de Bulgara Esperanto-Asocio (BEA) kaj redaktanto de ĝia periodaĵo "Bulgara Esperantisto". Li estis prezidanto de BEA de 1927 ĝis 1928.

Verkoj 
Atanasov verkis lernolibrojn, el kiuj unu aperis en 7 eldonoj kaj  ekzempleroj. Lia Bulgara-Esperanta vortaro kun 30 510 kapvortoj aperis en 1961 en Sofio ĉe la Ŝtata Eldonejo “Nauka i Izkustvo” (630, [2] p. 21x15 cm).
Li estis ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto.

De li aperis la traduko La Familio Gerak de Elin Pelin. Lingvaj studoj troviĝas en La Lingva Esenco de Esperanto (1983).

Nekrologo 
Mallonga nekrologo aperis en Internacia Ĵurnalisto, aprilo 1981. En ĝi estas menciita kiel mortodato la 23-a de marto 1981.

Bildaro

Eksteraj ligiloj 
 Atanas D. Atanasov en Enciklopedio de Esperanto
 Verkoj de kaj pri Atanas D. Atanasov en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 

Bulgaraj esperantistoj
Esperanto-vortaristoj
Akademio de Esperanto
Aspazio

Aspazio (Aspasiá) estis hetajro el Mileto, kiu fariĝis amatino kaj poste edzino de Periklo. Ŝi estas ankaŭ heroino de libro el la fruaj tempoj de Esperanta literaturo.

 kurta skizo: la libro estas tragedio en kvin aktoj el la antikva greka tempo. Ĝin verkis Aleksander Świętochowski [svjentoĥovski], el la pola tradukis ĝin Leono Zamenhof. La 157-paĝa libro en 1908 aperis en libroserio Esperanto: Kolekto de la Revuo.

 (El la Postparolo de Belmont.)

 aŭtoro: Aleksander Świętochowski
 tradukisto: Leono Zamenhof
 eldonejo: La Revuo, Librairie Hachette, Parizo (Francio)
Ekzemplero de la libro situas interalie en la privata biblioteko de P. Fiŝo.

Eksteraj ligiloj 

 Plena teksto de Aspazio ĉe Project Gutenberg
 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience

Dramoj
Verkoj el la esperantigita pollingva literaturo
Eldonaĵoj de La Revuo
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Georgi Atanasov

Georgi ATANASOV (naskiĝis la 12-an de decembro 1881 en Nova Zagora - mortis en 1960) estis bulgara esperantisto kaj pianisto.

Li loĝis en Sofia. Kunlaboris por Rond-iranto, trad. Unuaj lecionoj de Cart, verkis Esperantajn muzikaĵojn, estis kunredaktoro de Danubo.

Verkoj 
 Dancaro por piano. (Paris: Besnard)
 El la Intima Libro de la Verd-urbaj Esperantistoj (1927 ; 72 p.)

Tradukoj 
 Louis de Beaufront: Esperanto: edinstvenoto vêrno razrêŝenie na vaprosa za spomagatelnija meĵdunaroden ezik (G. Atanasov i T. Kanev. - Plovdiv: Danov, 1903. - 44 p.)
 Théophile Cart: Pr‘vi uroci po Esperanto (Plovdiv: Danov, 1904. - IV, 35 p. - Kolekto Esperanta aprobita de D-ro Zamenhof)
 Ivan Vazov: Novaj bulgaraj rakontoj (Sofija: Centra Librejo Esperanto)
 Ludwik Lazar Zamenhof: Osnoven universalen rêĉnik na meĵdunarodnija ezik Esperanto (t.e. Fundamenta universala vortaro de la lingvo internacia Esperanto - Bulgara eldono)(Prêveli de G. Orêŝkov i G. Atanasov. - Sofija, [1910]. - 96 p.)

Atanasov, Georgi
Verda Kato

La Verda Kato estis esperanta kabaredo en la bohema kvartalo Montmartre de Parizo, fondita en 1920 de la lorena verkisto Raymond Schwartz el la grupo «Amika Rondo». La libro Verdkata Testamento kolektas amuzajn poemojn de Schwartz por la kabaredo.

Agadoj 
Ĝi organizis kabaretajn vesperojn en sia «miaŭejo» ĉe apudbulvarda strato Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle. Ĝi tiris sian nomon de la famega Nigra Kato (Le Chat noir), artista kabareto kiu floris en la sama kvartalo de 1885 ĝis 1897. La programoj de la Verda Kato, inspiritaj de Facila Muzo, konsistis el kanzonoj, revuscenoj, burleskaĵoj, ktp. La ĉefa organizanto estis Raymond Schwartz, kiu forlasis la Verdan Katon en 1925, kaj verkis Verdkata Testamento en 1926. Lin anstataŭis Paul Échard sed fine de 1927, kiam Échard forveturis eksterlanden, la Verda Kato ĉesis. Ĉefaj partoprenintoj estis Ludovic-Alexandre le Cornec, Joseph Nels, Félicien Menu de Ménil, Jean Marchand, René Dubois, Eŭgeno Aisberg kaj Salomon Kornfeld nomata Grenkamp.

Historio 
En 1907, oni organizis en Parizo vesperkunvenojn teatrajn kaj artistajn, teo-kunvenojn, promen-ekskursojn. La sekcio de Montmartre organizis teatrajn vesperojn, kiuj ekde 1909 fariĝis «La Esperantista Kabaredo», prapatro de la Verda Kato. Antaŭ la milito, oni estis organizinta kelkajn tagmanĝojn en diversaj kvartaloj de Parizo.

En 1924 Jacques Camescasse organizis ĉiuĵaŭde Esperantistan tagmanĝon. Sed la , Georges Warnier restarigis la famajn vespermanĝojn de la 12-a, trimonatajn; ili estis precipe propagandaj kunvenoj: oni invitis ĵurnalistojn, sciencistojn, politikulojn, ktp., kiuj renkontiĝis kun 50 ĝis 100 esperantistoj.

En 1931, Alfred Mittey fondis ĉiulundan tagmanĝon (Agapoj); en 1933, alian ĉiumerkredan kun Jean Balliman. Plie, oni kreis rendevuojn en Parizo kaj provinco; la ĉiekonata estas tiu de la kafejo Talma fondita de Ferrari  (ĉiusabate) en Parizo. Sed la plej fama ekstergrupa kunvenejo en la unua duono de la 20-a jarcento en Parizo restis la «Verda Kato», Esperantista kabareto en Paris, fondita en decembro 1920 de la Esperanto-grupo «Amika Rondo».

Notoj kaj referencoj

Vidu ankaŭ 
 Verdkata testamento

Fontoj 
 Enciklopedio de Esperanto, Budapeŝto, 1934, represo de 1966, paĝo 155.

Esperanto-teatro
Atta Troll

Atta Troll subtitolita Somernokta sonĝo  estas poeziaĵo de Heinrich Heine, el la germana tradukita fare de Friedrich Pillath (Zanoni). Ellersiek & Borel el Berlino aperigis la libron 96-paĝe, en la jaro 1925, kiel numero 10 en la serio "Nova Esperanto-Biblioteko"

Recenzoj

Referencoj

Eksteraj ligiloj

 Rete legebla libro ĉe Podlaĥia Cifereca Biblioteko
 Atta Troll en Esperanto-Traduko de Zanoni en Vikifontaro
 Skanaĵo de la libro en Vikimedia Komunejo
 Urso kiel komunisto – recenzo de Nikolao Nekrasov en Sennacieca Revuo, 1925
 Enciklopedio de Esperanto/A en sia originala formo en la Interreto
 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
 Katalogo "Erfgoedbib" LibraryThing
 Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio

Verkoj el la esperantigita germanlingva literaturo
Eposoj
Fikciaj ursoj
Libroj de Nova Esperanto-Biblioteko
Antverpena Fikcio-libraro
Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto