alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Basiliscus

Flavius Basiliscus (Oudgrieks: Βασιλίσκος) (geboorte- en sterfdatum onbekend) was keizer van het Oost-Romeinse Rijk van 9 januari 475 tot eind augustus 476. Hij verjoeg keizer Zeno en wordt dus wel een usurpator genoemd.

Basiliscus was de broer van Verina, de vrouw van Leo I. Hij was getrouwd met Zenonis, en had een zoon, Marcus. Hij maakte carrière in het leger onder Leo I en was ook consul in 465. Naast veldtochten in de Balkan was hij ook de commandant van de desastreuze expeditie tegen de Vandalen in 468, die de definitieve ondergang van het West-Romeinse Rijk betekende. Ook zat hij achter de coup tegen Aspar in 471.

Verina had nogal een hekel aan Zeno (die getrouwd was met de dochter van Leo I, Ariadne) en begon meteen na zijn troonsbestijging een complot te smeden tegen hem. Met wat hulp van onder anderen Theodorik, Illus en Flavius Armatus (een neef van Basiliscus) wist ze haar broer Basiliscus op 9 januari 475 op de troon te zetten en Zeno te verjagen naar Isaurië, waar hij werd achtervolgd door troepen van Basiliscus.

Ondanks zijn vliegende start kwam Basiliscus snel in de problemen. De oorlog tegen Zeno verliep niet zo vlot als gehoopt en kostte handenvol geld. In 476 raakte hij de steun van de kerk (en daarmee de bevolking) kwijt door een Encycliek tegen de Chalcedonische kerken. Daarnaast was er dat jaar een grote brand die Constantinopel verwoestte. Basiliscus hield zich niet aan zijn beloften aan Illus en Armatus, die vervolgens overliepen naar Zeno. 

Zeno trok in augustus naar Constantinopel en kon de stad makkelijk innemen door alle onvrede in alle lagen van de bevolking. Basiliscus en zijn gezin (waaronder in ieder geval Marcus, die door Basiliscus tot medekeizer was verheven) verscholen zich in een kerk. Zeno beloofde hun bloed niet te vergieten en verbande hen naar Limnae in Cappadocia, waar hij hen naar het schijnt de hongerdood liet sterven.

Externe link 

 , art. Flavius Basiliscus (AD 475-476), in DIR (1998).

Keizer van Byzantium
Persoon in de 5e eeuw
Caves (bier)

Caves (uitgesproken als "kavès", met de klemtoon op de laatste lettergreep, de "s" wordt ook uitgesproken) is een Belgisch geuze-achtig bier. Het wordt in opdracht van de vzw Gilde "Heren van Lier" gebrouwen door Brouwerij Verhaeghe Vichte te Vichte.

Geschiedenis 
Caves kent een lange geschiedenis van successen maar ook van teloorgang. Het is van oorsprong een bier uit de 17de eeuw. De allereerste vermelding in de annalen van de stad Lier is 1688. In de 18de eeuw was het een van de belangrijkste bieren, maar rond 1880 is het bier verdwenen. Lange tijd waren er twee soorten Caves: een gele, die slechts eenmaal geweekt werd en een lichtblonde, tweemaal geweekte. De eerste had een alcoholpercentage van 11,7% en was bestemd voor plaatselijk verbruik te Lier. De tweede was dunner en diende voor verbruik buiten Lier. Deze laatste werd Gentse Caves genoemd.

De Gilde 'Heren van Lier' besloot in 1976 terug Caves te laten brouwen. Sindsdien is het volop terug te vinden in de streek van Lier, waar het een streekspecialiteit is. Het voert dan ook als ondertitel 'Het bier van Lier'. "In principe" mag Caves enkel in Lier geschonken worden en in de eigen cafés van de brouwerij Verhaeghe in Vichte. De Heren van Lier houden aan deze regel en indien er uitzondering dient gemaakt te worden om welke reden ook, wordt een beetje Lierse grond op de tapplaats uitgestrooid.

In 2012 werd vastgesteld dat ook in Oostende Caves geschonken werd. Om dit te officialiseren werd Lierse grond uitgestrooid op de tapplaats.

Het bier 
Caves is een amberkleurig bier van hoge gisting van 5,8%. Het bier wordt gebrouwen van gerst, tarwe en hop, zonder kleurstoffen of conserveermiddelen en zonder toevoeging suikers. Volgens Alphonse Swartelee, brouwmeester en bierhistoricus, zou Caves van alle heden gebrouwen bieren, waarschijnlijk het meest het middeleeuws bier benaderen: zoet en zuur. Anderzijds is het zeker dat de huidige Caves sterk afwijkt van de oorspronkelijke, zowel qua kleur - de oorspronkelijke was lichtblond of geel - als qua alcoholpercentage. De oorspronkelijke Caves werd niet alleen met tarwe en gerst, maar ook met haver gebrouwen.

Externe links 
 Officiële website van de brouwerij
 Website van de Heren van Lier

Zie ook 
 Lijst van Belgische bieren
 Lijst van biermerken
 Lijst van Belgische brouwerijen
 Lijst van Belgische bierfirma's

Belgisch biermerk
Lier (België)
Werelddeel

Een werelddeel is een politieke, culturele en historische onderverdeling van de wereld. Binnen de sociale geografie bestaat geen eenduidige definitie, maar de meeste werelddelen zijn zeer grote landmassa's, die politiek gezien tientallen landen en staten kunnen bevatten. Een kleinere landmassa van een werelddeel is een eiland. Omringende eilanden worden vaak ook tot het werelddeel gerekend.

Indeling
Meestal wordt al het vasteland op aarde ingedeeld in zeven werelddelen. Dit zijn, in volgorde van grootte:

 Azië (ca. 43 608 000 km²)
 Afrika (ca. 30 335 000 km²)
 Noord-Amerika (ca. 25 349 000 km²)
 Zuid-Amerika (ca. 21 069 501 km²)
 Antarctica (ca. 13 661 000 km²)
 Europa (ca. 10 498 000 km²)
 Oceanië (inclusief Australië)

De meeste van deze werelddelen zijn losliggende landmassa's. Tussen Noord- en Zuid-Amerika ligt een smalle landengte, net als tussen Afrika en Azië, maar de landmassa's aan weerszijden van de landengte zijn groot genoeg om als apart werelddeel te gelden. Voorheen werden Noord- en Zuid-Amerika wel als een enkel werelddeel beschouwd. 

Europa is een uitzondering, omdat het vastzit aan Azië. Europa wordt echter in de regel als apart werelddeel beschouwd omdat het een sterk van Azië afwijkende geschiedenis en cultuur heeft. Soms worden Azië en Europa samengevat onder de naam Eurazië.

Werelddeel vs. continent
Hoewel in het Engels hetzelfde (continent), wordt in het Nederlands soms onderscheid gemaakt tussen werelddeel en continent. 
Het begrip continent heeft dan een puur geologische betekenis, in tegenstelling tot het begrip werelddeel. Continenten zijn delen van de aardkorst met een relatief grote dikte en lage dichtheid, terwijl een werelddeel een deel van de wereld met een eigen cultuur en geschiedenis is. Er kan een verschil zijn tussen beide. Bepaalde eilanden kunnen strikt genomen niet tot één continent behoren, maar wel tot hetzelfde werelddeel gerekend worden. Zo wordt Groenland soms, om politieke redenen, tot Europa gerekend, hoewel het geologisch gezien deel uitmaakt van Noord-Amerika. Ook IJsland, dat in wezen tot geen enkel continent behoort, rekent men tot Europa.

Een werelddeel is inclusief alle eilanden en een continent is een aaneengesloten landmassa zonder eilanden.

Tot een continent behoort bovendien naast de landmassa ook het continentale plat. Dit wordt meestal niet tot het werelddeel gerekend.

 
Wereld
Chansonnier

Chansonnier of chansonnière is het Franse woord voor liedjesdichter of cabaretier. In het Nederlands wordt de term gebruikt voor artiesten die Franse chansons zingen. Daarnaast worden artiesten wier werk thuishoort in, of nauwe verbanden heeft met, de traditie van de Franse populaire muziek, ook wel chansonniers genoemd.  De Alliance française in Nederland organiseert jaarlijks het Concours de la Chanson.

Bekende chansonniers

België 
 Salvatore Adamo (1943)
 Guido Belcanto (1953)
 Jacques Brel (1929-1978)
 Miel Cools (1935-2015)
 Raymond van het Groenewoud (1950)
 Bart Herman (1959)
 Bart Peeters (1959)
 Zjef Vanuytsel (1945-2015) 
 Johan Verminnen (1951) 
 Yasmine (1972-2009)

Duitsland 
Marlene Dietrich (1901-1992)
Hildegard Knef (1925-2002)
Reinhard Mey (1942)
Sven Ratzke (1977)

Frankrijk 
Charles Aznavour (1924-2018)
Barbara (1930-1997)
Gilbert Bécaud (1927-2001)
Bénabar (1969)
Lucienne Boyer (1901-1983)
Georges Brassens (1921-1981)
Aristide Bruant (1851-1925)
Patrick Bruel (1959)
Francis Cabrel (1953)
Maurice Chevalier (1888-1972)
Julien Clerc (1947)
Dalida (1933-1987)
Michel Delpech (1946-2016)
Jacques Dutronc (1943)
Anne Sylvestre (1934)
Mylène Farmer (1961)
Jean Ferrat (1930-2010) 
Léo Ferré (1916-1993)
Claude François (1939-1978)
Serge Gainsbourg (1928-1991)
Juliette Gréco (1927-2020)
Françoise Hardy (1944)
Patricia Kaas (1966)
Mireille Mathieu (1946)
Yves Montand (1921-1992)
Georges Moustaki (1934-2013)
Gérard Lenorman (1945)
Patachou (1918-2015)
Édith Piaf (1915-1963)
Barbara Praví (1993)
Michel Sardou (1947)
Charles Trenet (1913-2001)
Anne Vanderlove (1943)

Nederland 
Dave (1944)
Ramses Shaffy (1933-2009)
Jules de Corte (1924-1996)
Jaap Fischer (1938)
Frans Halsema (1939-1984)
Martine Bijl (1948-2019)
Liesbeth List (1941-2020)
Ronnie Potsdammer (1922-1994)  
Cornelis Vreeswijk (1937-1987)
Drs. P (1919-2015)
Boudewijn de Groot (1944)
Bram Vermeulen (1946-2004)
Han Peekel (1947-2022)
Frank Boeijen (1957)
Philippe Elan (1960)
Stef Bos (1961)
Thé Lau (1952-2015)
Wende Snijders (1978)
Herman van Veen (1945)
Benny Neyman (1951-2008)
Corry Brokken (1932-2016)
Maarten van Roozendaal (1962-2013)
Wim Sonneveld (1917-1974)
Robert Long (1943-2006)
 Huub van der Lubbe (1953)
 Tess Merlot (1990)

Zanger
CD



Informatica
 Compact disc, een optische schijf voor de opslag van muziek, foto's, video's of andere gegevens
 cd (Unix), een commando op Unix en Unix-achtige systemen
 cd, een  commando op DOS-systemen

Politiek
 Corps Diplomatique, functionarissen die hun land in een ander land vertegenwoordigen
 Centrumdemocraten, een Nederlandse politieke partij

Wetenschap
 Cd, symbool voor het element Cadmium
 cd, symbool voor de eenheid candela 
 Cluster of differentation (CD), een verzamelnaam voor belangrijke celoppervlakte-eiwitten
 Circulair dichroïsme, een vorm van spectroscopie
 CD, het jaar 400 in Romeinse cijfers
 CD, het getal 205 uit het hexadecimale talstelsel

Anders
 Conduct disorder, anti-sociale gedragsstoornis
 Congo-Kinshasa, waarvan CD de landcode is volgens ISO 3166-1-alpha-2
 .cd, het internetlandcode topleveldomein van Congo-Kinshasa
 České dráhy, de nationale spoorwegmaatschappij van Tsjechië
Chanson

Een chanson is simpelweg het Franse woord voor 'lied', en is daarmee de benaming voor de populairste, meest eigen stijl van Franse zangkunst. Het heeft vaak een poëtisch-verhalende vorm. Een beoefenaar van het chanson wordt in het Nederlands een chansonnier genoemd. Chansons bestaan in traditionele en meer moderne vormen. Een van de begeleidende instrumenten van een traditioneel Frans chanson is de accordeon. Ook anderstalige verhalende liederen worden vaak aangeduid met chanson. De Nederlandse vertaling van het woord chanson, luisterlied, wordt toegeschreven aan Ernst van Altena en aan Jules de Corte.

Chanson is een zeer oud begrip: in de middeleeuwen werd het gebruikt om de liederen mee aan te duiden die de troubadours zongen, vaak als uitdrukking van de hoofse liefde. In de renaissance bestond het genre ook nog en was het een polyfoon lied met een melodieuze tekst en veel onomatopeeën.

Zie ook 
Chansonnier, een lijst van bekende chansonniers.

Literatuur 
 Ignace Schretlen: Ik droom alleen wat minder, boek over thema's in het Franse chanson van na de Tweede Wereldoorlog, 1978
 Ignace Schretlen: Voor elk woord een gevoel. over het Franse chanson in Canada, en over vijf Franse chansonniers die na mei 68 zijn opgekomen, 1980
 Ignace Schretlen: Alles eindigt met een lied, hoofdstukken over Gilbert Bécaud, Charles Aznavour, Barbara, Jean Ferrat en Georges Moustaki, 1981
 Bart Van Loo: Chanson, een gezongen geschiedenis van Frankrijk, De Bezige Bij, 2011
 Matthijs van Nieuwkerk  Rob Kemps  ‘Chansons!, op zoek naar het Franse lied door de straten van Parijs’ Meulenhoff, 2021

Voetnoten 

Muziekgenre
Crucifix

Een crucifix is een symbool uit de christelijke traditie. Het is een kruisbeeldvorm waarbij het lichaam (corpus) van de gekruisigde Christus op een kruis is bevestigd om de lijdensweg van Jezus te benadrukken. Het bestaat in allerlei vormen en maten, van meters hoog tot centimeters klein.
Boven het kruis hangt vaak een bord met de letters INRI, de Latijnse afkorting van Jezus van Nazareth, koning der Joden, de tekst die Pilatus volgens Johannes 19:19-22 boven het kruis liet hangen.

Een crucifix wordt vooral in rooms-katholieke kringen gezien, maar ook in de anglicaanse en lutherse kerken. Andere Protestanten geven de voorkeur aan een kruis zonder Jezusfiguur.

Het oudst bekende crucifix bevindt zich op de houten deur van de Santa Sabina in Rome en dateert uit ca. 430 na Chr. Een kruis als beeld bestond vlak na Jezus' tijd nog niet.

Het woord is afgeleid van het Latijnse cruci fix, dat "aan een kruis vastgemaakt" betekent. Er zijn echter ook schrijvers die beweren dat het aanvankelijk verwees naar een martelpaal, zonder vormaanduiding. Deze school zoekt de oorsprong van het symbool bij de ankh uit het Egyptische polytheïsme.

Haast altijd draagt de gekruisigde Christus een lendendoek of perizonium en rusten zijn voeten op een sokkel, hoewel beide niet in Bijbelteksten worden vermeld.

Zie ook 
 Heuvel der Kruisen

Kruis als christelijk symbool
Beeld van Jezus Christus
CAO

Collectieve arbeidsovereenkomst
 Centrale voor Arbeidersopvoeding, een voormalige Belgische culturele organisatie
 CAO 26, een collectieve arbeidsovereenkomst in België
 Cramers Autobus Onderneming, een voormalige vervoerder uit Grevenbicht

Calciumoxide
Character Entity Reference

Een Character Entity Reference is een codering van een letterteken (character in het Engels) in meerdere lettertekens uit een beperktere tekenset. De naam Character Entity Reference wordt gebruikt voor de documentstructureringstechnologieën van het World Wide Web Consortium, zoals HTML, XML en XHTML.

Een voorbeeld: € wordt gecodeerd als &euro; (de ampersand wordt gecodeerd als &amp;). Door de tekst van deze pagina te bewerken of door de broncode te bekijken, is te zien hoe het werkt.

Alle webpagina's ter wereld worden met behulp van een van deze technologieën gemaakt, waaronder ook Wikipedia.

Externe links 
 Een overzicht van door browsers ondersteunde tekens
 Encoderen en decoderen van HTML entiteiten

Computerstandaard
Ciskei

Ciskei is een voormalige Bantoestan in het zuidoosten van Zuid-Afrika met als hoofdstad Bisho.

Ciskei werd een afzonderlijk bestuurlijk gebied in 1961. Het kreeg "zelfbestuur" in 1972, en had een Xhosa-sprekende bevolking. Op 4 december 1981 werd het "onafhankelijk", waarbij de inwoners de Zuid-Afrikaanse nationaliteit verloren. Het inwoneraantal bedroeg bijna 730.000 in 1983.

De eerste president was Lennox Sebe. Hoewel hij door het ANC als collaborateur gezien werd genoot hij toch een zeker aanzien bij de plaatselijke bevolking, voornamelijk omdat zijn regime niet erg corrupt was en serieus probeerde wat voor de bevolking te doen. Toen hij op reis was om de regering van Taiwan te bewegen geld te steken in Ciskei nam generaal Oupa Gqozo de macht over. Hoewel het ANC blij was Sebe kwijt te zijn, omdat hij de apartheid dreigde tot een succes te maken, stelde Gqozo hen later voor een groot probleem. Hij weigerde namelijk de Ciskei weer deel van Zuid-Afrika te maken. In september 1992 vuurde de Ciskeise politie op een grote groep betogers van het ANC. Hierbij vielen 28 doden en honderden gewonden. Na een coup door de lokale politie in 1994 nam Zuid-Afrika het bewind over. Op 27 april van dat jaar ging Ciskei, samen met de negen andere thuislanden, weer op in Zuid-Afrika.

Plaatsen in de Ciskei:
 Bhisho
 Alice
 Dimbaza
 Peddie
 Hamburg
 Fort Hare
Universiteit van Fort Hare
 Whittlesea

Bantoestan in Zuid-Afrika
Geschiedenis van de Kaap
Oost-Kaap
Historische niet-erkende staat
Cd-rom

Een cd-rom (afkorting van compact disc read-only memory) is een compact disc die in een computer kan worden gelezen en die meestal computerprogramma's of -gegevens bevat, in tegenstelling tot een audio-cd. De cd-rom werd ontwikkeld in 1983 op het moment dat de audio-cd al algemeen bekend was.

Naamgeving 
De naam 'cd-rom' is wat ongelukkig gekozen, want 'rom' betekent 'read-only memory'. Een audio-cd heeft evenveel recht om 'cd-rom' te worden genoemd. Bovendien wordt een beschrijfbare cd (cd-r of cd-rw) soms ook cd-rom genoemd. De cd-r kan eenmalig beschreven worden, de cd-rw kan gewist en herbeschreven worden.

Indeling van de schijf
De opmaak van de opgeslagen gegevens is bij een audio-cd anders dan bij een cd-rom. De gegevens van een audio-cd zijn verdeeld in een aantal 'tracks' (muziekstukken), terwijl een cd-rom doorgaans slechts één track bevat. Er bestaan ook gemengde cd's: een aantal audiotracks en één gegevenstrack. Een audiospeler is meestal niet in staat een cd-rom af te spelen. Eerder konden cd-lezers in computers een audio-cd wel afspelen, maar niet lezen of kopiëren.

Cd-roms kunnen door een computer met een cd-rom-, dvd-rom- of blu-raydiskspeler gelezen worden. Latere audiospelers kunnen cd-roms lezen waar mp3-bestanden op staan.

Opslagcapaciteit
De opslagcapaciteit van een cd-rom wordt altijd in binaire eenheden weergegeven, hoewel decimale SI-eenheden gehanteerd worden. Zo heeft een zogenaamde 700MB-cd in werkelijkheid een capaciteit van ongeveer 700 MiB, wat overeenkomt met ongeveer 737 MB. De capaciteiten van dvd's daarentegen worden altijd in decimale eenheden weergegeven. Zo heeft een 4,7GB-dvd een capaciteit van ongeveer 4,38 GiB.

Voor cd-roms wordt het bestandssysteem ISO 9660 gebruikt.

Caddy
De oudste lezers voor cd-roms maken gebruik van een caddy. Dat is een doosje waar de cd permanent in wordt opgeborgen. De hele caddy wordt in de cd-lezer geschoven, zodat het schijfje optimaal beschermd blijft. Dit is vooral gunstig in omgevingen waar dure cd-roms worden gebruikt, die op deze manier beschermd zijn tegen onzorgvuldige omgang. De caddy is gestandaardiseerd en past in een cd-lezer van elk merk (mits die een caddy vereist). Het systeem met caddy's is nagenoeg verdwenen.

Externe links
 How CDs Work van HowStuffWorks.com
 Understanding CD-R & CD-RW

Computertoebehoren
Optische schijf
Citroenmelisse

Citroenmelisse (Melissa officinalis) is een vaste plant die tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae) behoort. De plant ruikt naar citroen. De plant groeit voornamelijk in Zuid-Europa, maar is in meer gematigde streken als Nederland en België eenvoudig te vermeerderen aangezien de plant 's winters door middel van wortelstokken voortleeft. De plant wordt circa 0,5 m hoog.

Naamgeving 
De naam citroenmelisse komt van het Oudgriekse woord melissa (μέλισσα), dat 'honingbij' betekent. Deze naam is zeer toepasselijk omdat citroenmelisse veel bijen aantrekt. De plant staat bekend als een belangrijke producent van nectar, de grondstof van honing.

Geschiedenis 
Citroenmelisse was 2000 jaar geleden al bekend bij verschillende volkeren. Waarschijnlijk brachten de Arabieren de plant via Spanje naar Europa. Aanvankelijk hielden alleen kloosters zich bezig met de teelt.

Toepassingen 
Van de verse of gedroogde bladeren kan 'thee' worden getrokken. Citroenmelisse wordt gebruikt als smaakmaker bij visgerechten, soepen, sauzen en omeletten.

Zowel in thee- als in tinctuurvorm wordt aan citroenmelisse een anti-stress- en anti-slapeloosheidseffect toegeschreven.

De geur van de plant trekt bijen aan. Imkers gebruiken daarom het blad wel om bijenkorven mee in te wrijven.

Voortplanting en teelt 
Citroenmelisse vermeerderen kan door stekken, zaaien en scheuren. Als de plant te droog staat wordt het blad geelachtig, maar een te vochtige en schaduwrijke plaats gaat ten koste van de smaak. Citroenmelisse kan ook geteeld worden in bloempotten.

Trivia 
Citroenmelisse is een veel gebruikt middel om beten van steekmuggen te voorkomen. Deze muggen beschikken over een sterke reukzin. Ze kunnen prooien eenvoudig lokaliseren met receptoren die uitgeademde lucht (CO2) en de geur van zweet waarnemen. De geur van citroenmelisse verstoort de werking daarvan waardoor een mug geen prooi meer kan vinden.

Afbeeldingen

Externe link 
 

citroenmelisse
Vaste plant
Kruid (keuken)
citroenmelisse
Charles-François Daubigny

Charles-François Daubigny (Parijs, 15 februari 1817 – aldaar, 19 februari 1878) was een Frans impressionistisch kunstschilder. 

Hij behoort tot de Barbizon-vernieuwers, naast Théodore Rousseau en Jean François Millet. Ook hij gaat door als een vernieuwend voorloper van het impressionisme.

Daubigny behoorde tot een schilderende kunstenaarsfamilie. Hij was leerling bij zijn vader Edmond François Daubigny en zijn oom, de miniaturist Pierre Daubigny.

Oorspronkelijk schilderde Daubigny traditioneel, tot hij zich vanaf 1843 in Barbizon vestigde, om er buiten in de natuur te kunnen werken. Hij sloot zich daar aan bij de School van Barbizon. Nog belangrijker was de ontmoeting met Camille Corot in 1852, te Optevoz (Isère). Op zijn bekende boot "Botin", die hij tot atelier had omgebouwd, schilderde hij onophoudelijk langs de oevers van de Seine en de Oise, veelal in de omgeving van Auvers. Vanaf 1852 kwam hij onder invloed van Gustave Courbet en liet zijn stijluitwerking meer en meer het latere impressionisme raden, bij zover dat Théophile Gautier het al had, weliswaar pejoratief, over "impression".

In 1866 verbleef Daubigny in Engeland en hij kwam er terug ten gevolge van de Frans-Duitse Oorlog van 1870. Toen ontmoette hij Claude Monet in Londen en samen trokken ze naar Nederland. Terug in Auvers maakte hij kennis met die andere grote uit het Impressionisme, Paul Cézanne. Men kan aannemen dat deze jongeren artistiek veel te danken hebben aan Charles-François Daubigny.

Zijn zoon Karl Daubigny, geboren te Parijs in 1846 en gestorven te Auvers in 1886, was zijn leerling en werd ook een verdienstelijk schilder.

Werk in openbare collecties en musea (selectie)
Werken van Daubigny zijn te vinden in:
 De Mesdag Collectie
 Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam
 Rijksmuseum Amsterdam
 Museum de Fundatie, Zwolle

Galerij 

Frans kunstschilder
Kunstschilder van het impressionisme
Kunstschilder van het realisme
Nationaal park Cradle Mountain-Lake St Clair

Het Nationaal park Cradle Mountain-Lake St Clair, met in haar centrum Cradle Mountain, is veruit het populairste Nationale Park in Tasmanië (Australië), maar tegelijkertijd ook het meest geïsoleerde en wildste. Het 161.000 ha. grote park bevat eveneens Lake St. Clair, een 200m diep glaciaal meer, het diepste in het Zuidelijk halfrond. In het park ligt Mount Osa (1.617 m) de hoogste berg van Tasmanië, een variatie aan landschappen: bergmeren, oerbos, watervallen, heidevelden en regenwoud, de Cradle Mountain (1.545 m).

Het nationaal park bevindt zich in de Centrale hoogtes van Tasmanië, 165 km ten noordwesten van de stad Hobart. Er zijn veel wandelroutes in het park, en het is ook waar de trektochten over de bekende Overland Track meestal beginnen. Belangrijkste trekpleisters zijn Cradle Mountain en Barn Bluff in het noordelijke deel, Mount Pelion East, Mount Pelion West, Mount Oakleigh en Mount Ossa in het midden en Lake St Clair in het zuidelijke deel van het park. Het park is deel van het Werelderfgoedgebied “Tasmaanse wildernis”.

Toegang en prijs 
Toegang aan de zuidelijke kant (Lake St. Clair) is meestal vanaf Derwent Brug op de Lyell snelweg. Aan het noorden (Cradle Valley) is meestal via Sheffield, Wilmot of Mole Creek. Een minder gebruikte toegang is via het “Arm rivier pad”, aan de oostkant.

In 2005 werd er voor de Tasmaanse parken een reservatiesysteem en toegangsprijs ingevoerd voor het gebruiken van het “Overland Track” tijdens het hoogseizoen. Initieel was de toegangsprijs 100 Australische dollar, maar deze prijs is opgetrokken tot 160 dollar in 2011. Het geld dat zo verzameld wordt gaat naar de organisatie van de parkwacht, onderhoud van de paden, parkgebouwen en de huur van helikopters voor het transport van afval van de toiletten en hutten in het park.

Ontwikkeling 
De Tasmaanse regering staat ontwikkeling toe in de nationale parken en gebieden voor natuurbehoud. Er is al een principeakkoord voor het bouwen van een ecologisch vakantiepark in Pumphouse Point bij Lake St Clair.

Flora 
Het Cradle Mountain-Lake St Clair National Park is een belangrijke regio voor inheemse soorten van Tasmanië. 40-55% van de alpine flora komt enkel hier voor. Bovendien komt 68% van de soorten die geregistreerd zijn in de hogere regenwouden van Tasmanië in dit park voor. De alpine vegetatie van het park is zeer divers en is voor het grootste deel ontsnapt aan de bosbranden waaronder de omringende gebieden zwaar te lijden hebben gehad.

Fauna 
In het park zijn vele diersoorten te vinden, waaronder de wallaby, wombat, mierenegel, Tasmaanse duivel, possum, buidelmarter, het vogelbekdier, de Tasmaanse doornsnavel, Tasmaanse struiksluiper en de Tasmaanse honingeter.

Cradle Mountain-Lake St Clair
Lijst van componisten

Dit is een lijst van componisten.

Klassieke componisten

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

Pop/jazz-componisten

Zie ook 
Lijst van componisten (chronologisch)
Lijst van vrouwelijke componisten
Lijst van Nederlandse en Vlaamse componisten
Lijst van Belgische componisten
Lijst van componisten van filmmuziek
Lijst van orgelcomponisten
Lijst van componisten voor harmonie- en fanfareorkesten en brassbands
Concurrent Versions System

Concurrent Versions System (CVS) is een versiebeheersysteem dat is ontwikkeld om versiebeheer te ondersteunen op hiërarchisch geordende verzamelingen (bron) bestanden. Het is een voorbeeld van gecentraliseerde versiecontrole. Op een enkele plaats, de repository, worden alle versies van alle bestanden bijgehouden, terwijl gebruikers op een lokale kopie daarvan werken. Gebruikers moeten hun kopie synchroon houden met expliciete opdrachten om wijzigingen door te voeren en om bestanden aan de versiecontrole toe te voegen of eruit te verwijderen.

De repository kan op het lokale bestandssysteem staan, maar CVS ondersteunt ook verscheidene client-server-protocollen die het toestaan dat de repository elders op een server wordt opgeslagen. Hierdoor is het door meerdere gebruikers tegelijk te gebruiken. Dit maakt CVS een goed instrument voor het samenwerken aan bestanden door een aantal mensen tegelijk vanaf verschillende locaties.

CVS werd in 1986 geschreven door Dick Grune van de Universiteit van Amsterdam als een verzameling shellscripts die RCS aanriepen. RCS kan alleen versiebeheer doen op losse bestanden, dus dit was een grote stap vooruit. In 1989 maakte Brian Berliner een implementatie in C, die sindsdien verder is doorontwikkeld; het is opensourcesoftware, verspreid onder de GNU General Public License (GPL).

In de jaren 1990 ontwikkelde CVS zich tot de de facto standaard voor versiecontrole bij opensourcesoftware; voorbeelden van projecten die het gebruikten zijn GNOME, KDE, GIMP en Wine. In de jaren 2000 vond een verschuiving plaats naar Subversion en naar decentrale versiecontrolesoftware zoals Git.

Beperkingen 
CVS werkt nog steeds door losse operaties op afzonderlijke bestanden (namelijk die van RCS) op reeksen bestanden achter elkaar uit te voeren. Hierdoor heeft het een paar grote beperkingen:
 geen atomic commit: het doorvoeren van wijzigingen kan halverwege een reeks falen, met een inconsistente repository als resultaat;
 geen herkenning van of ondersteuning voor het hernoemen, splitsen of samenvoegen van bestanden;
 geen globale versienummering (elk bestand heeft zijn eigen oplopende versienummer);
 geen goede ondersteuning voor binaire bestanden (CVS kan geen verschillen tussen de versies van zulke bestanden bepalen).

Het versiebeheersysteem Subversion is een volledige herimplementatie van de principes van CVS waar deze beperkingen grotendeels uit verwijderd zijn.

Externe links 
 Projectpagina
 Interview met Dick Grune, de bedenker van het concurrent versions system.

Versiebeheersysteem
Software geschreven in C
Opensourcesoftware en vrije software
Constantijn II van Rome

| colspan="4" align="center" | 
|-----
! colspan="4" bgcolor="bisque" | Constantijn II316-340
|----- align="center"
| width="35%" | Voorganger:Constantijn de Grote
| colspan="2" style="background:#f7f8ff" | Romeins keizer337-340
| width="35%" | Opvolger:Constans
|-----
| colspan="4" align="left" |

|-----
| align="right" style="background:#f7f8ff" | Tijdvak
| colspan="3" | Constantijnse dynastie
|-----
| colspan="4" align="left" |

|-----
| colspan="4" align="left" |

|}

Flavius Claudius Constantinus, bekend als Constantijn II (Arles februari 316 – 340) was een Romeins keizer van 337 tot 340.

Constantijn was de oudste zoon van Constantijn de Grote en diens vrouw Fausta. Hij werd al op 1 maart 317 benoemd tot Caesar, en werd al vanaf jonge leeftijd meegenomen op veldtochten. In september 337, na de dood van Constantijn de Grote, kwamen Constantijn en zijn jongere broers Constantius II en Constans bij elkaar om het land te verdelen tussen hun drieën. Constantijn kreeg Brittania, Gallia, Hispania en een stuk van Mauretania. 

In 340 trok hij ten strijde tegen Constans in Italië, om wat land van hem af te pakken. Constantijns leger werd echter verslagen en hijzelf kwam om het leven nabij Aquileia. Constans nam zijn gebieden over.

Externe link 
 M. DiMaio Jr. - R. Frakes, art. Constantine II (337-361 A.D.), in DIR (1998).

Romeins keizer
Huis van Constantijn
Persoon in de 4e eeuw
Constantijn III Herakleios

Herakleios Neos Konstantinos (Grieks: Ηράκλειος νέος Κωνσταντίνος) (3 mei 612 - 25 mei 641), bekend als Constantijn III, was keizer van Byzantium in 641, van februari tot zijn dood in mei. 

Hij was de oudste zoon van Herakleios bij diens eerste vrouw, Fabia Eudokia. Hij werd keizer samen met zijn veel jongere halfbroer Heraklonas. Voordat het tot strijd kon komen, stierf Constantijn echter, waarschijnlijk aan tuberculose.

Heraklonas werd daarna, ook maar voor korte tijd, keizer onder voogdij van zijn moeder Martina. Zij werden echter beiden op last van de Senaat afgezet, verminkt - zijn neus afgesneden en haar tong afgesneden - en naar Rodos verbannen.

Daarna werd Constantijns zoon Constans II, onder voogdij van de Senaat, tot keizer uitgeroepen.

Herakliden
Keizer van Byzantium
Persoon in de 7e eeuw
Constantijn V Kopronymos

Constantijn V (Grieks: Κωνσταντίνος Ε΄, Kōnstantinos V) (718 - 14 september 775), bijgenaamd Kopronymos (wat drek betekent), volgde zijn vader, Leo III, op als keizer van Byzantium (741-775).

Troonwissel
Terwijl Constantijn een veldtocht tegen de Omajjaden hield, riep zijn zwager Artabasdos zichzelf tot keizer uit. Artabasdos herstelde de iconenverering in Constantinopel. Zelfs paus Zacharias erkende hem. Met hulp uit de oostelijke provincie ('thema') Anatolikon wist Constantijn in 743 echter de hoofdstad terug te veroveren. Hij nam flink wraak op de opstandige iconenvereerders. Patriarch Anastasius werd op een ezel gezet en het Hippodroom rondgevoerd, maar na deze openlijke vernedering mocht hij wel patriarch blijven.

Huwelijk
Tussen 722 en 737 brak er een oorlog uit tussen de Arabieren en de Khazaren in verband met de Kaukasus. Leo III van Byzantium maakte van deze situatie gebruik om zijn zoon Constantijn uit te huwelijken aan de dochter van de Khan: Tzitzak (733).

Iconoclasme
Constantijn bleek een nog feller iconoclast te zijn dan zijn vader. In 754 hield hij een concilie in Hieria.

Oorlogen

Tegen de Arabieren
De Arabieren profiteerden van de troonstrijd en vielen het Byzantijnse Rijk aan (741-743). Ze moesten hun strijd staken omdat ze zelf in een burgeroorlog verwikkeld raakten, namelijk de Derde Fitna (743-750), die zou leiden tot de val van de Omajjaden en de opkomst (750-754) van de Abbassiden. Constantijn profiteerde ervan om een deel van zijn rijk te heroveren.

Verlies van het exarchaat Ravenna
Het conflict over het iconoclasme zette de christelijke wereld lijnrecht tegenover elkaar. De laatste exarch van Ravenna, Eutychius (727-751), werd aan zijn lot overgelaten. Liutprand van de Longobarden maakte van de chaos en de zwakte van de exarch gebruik om in 737 Ravenna in te nemen. Na onderhandelingen en druk kreeg Eutychius zijn plaats terug, maar werd uiteindelijk in 751 vermoord, zodat het exarchaat Ravenna ophield te bestaan: Byzantium had enkel nog het katapanaat Italië.

Tegen de Bulgaren
Rond 755 keerde er rust in het kalifaat der Abbasiden en was er van terreinwinst in het Oosten geen sprake meer. Van 755 tot 775 was er voortdurend oorlog met hun Noorderburen: de Bulgaren. In 763 zond hij een vloot met cavalerie naar de monding van de Donau en stuurde over land zijn leger naar het noorden. De Bulgaren werden zo in de tang genomen en vernietigend verslagen. Toch werd Bulgarije in 770 onder Telerig opnieuw een probleem, maar in 773 werd deze ook omsingeld en gedwongen vrede te sluiten.

Dood en opvolging 
In 775 stierf Constantijn gedurende alweer een veldtocht tegen de Bulgaren, en liet zijn zoon Leo IV het rijk na. Constantijn had wel bereikt dat Bulgarije nu aanzienlijk verzwakt was.

Bronnen
Jean-Claude Cheynet, Le monde Byzantin (deel II), 2006, ISBN 978-2-13-052007-8

Keizer van Byzantium
Persoon in de 8e eeuw
Constantijn VI

Constantijn VI (Grieks: Κωνσταντίνος Ϛ΄, Kōnstantinos VI; 771 – 797) was keizer van Byzantium van 780 tot 797. 

Constantijn VI was de zoon van Leo IV en Irene. Hij was minderjarig toen zijn vader stierf en zijn moeder werd zijn regente samen met de eunuch Staurakios. Toen hij negen jaar was, werden er onderhandelingen gevoerd met Karel de Grote in verband met een mogelijk huwelijk tussen Constantijn en Karels zesjarige dochter Rotrude. Dit ging niet door. Toen Constantijn meerderjarig werd, wilde zijn moeder de macht niet overdragen en ontstond er strijd. Met steun van troepen uit het Oosten (met iconoclastische sympathieën), wist hij de troon te veroveren in 790.

Constantijn was echter een zwak en grillig heerser, die iedereen tegen zich in het harnas joeg, vooral toen hij zijn vrouw de laan uit stuurde, omdat zij hem geen mannelijke erfgenaam kon schenken en hij daarop zijn minnares als keizerin liet kronen. De Kerk kwam tegen de overspelige keizer in opstand. 

Niet alleen in zijn binnenlandse politiek, maar ook in zijn buitenlandse politiek bleek hij onbekwaam. Hij verloor persoonlijk de Slag bij Marcellae tegen de Bulgaren in 792. Byzantium moest nu zowel aan de Arabieren, na zwaar verlies tegen de Abbasiden in 781, als aan de Bulgaren schatting betalen.

Zijn moeder Irene liet hem blind maken in dezelfde purperen kamer waar zij 26 jaar eerder aan hem het leven geschonken had. Daarna nam zij zelf het keizerschap op zich (797), wat een grote overwinning voor de iconenvereerders was.

Keizer van Byzantium
Persoon in de 8e eeuw
Constantijn VII Porphyrogennetos

Constantijn VII Porphyrogennetos (de in het purper geborene) (Grieks: Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος, Kōnstantinos VII Porphyrogennētos) (905 - 9 november 959) was van 913 tot 959 keizer van het Byzantijnse Rijk.

Tussen 914 en 919 regeerde zijn moeder Zoë Karbonopsina, daarna pleegde admiraal Romanos Lekapenos een staatsgreep en dwong Constantijn te trouwen met zijn dochter Helena Lekapena. Romanos werd op zijn beurt afgezet door diens zoons Stephanos en Constantijn (VIII) in 944. Gesteund door het volk werd hij in 945  zelf keizer en zond hij zijn rivalen in ballingschap.

Constantijn was eerder een geleerde dan een heerser. Hij liet veel staatszaken aan zijn veel ambitieuzere vrouw Helena Lekapena over en wijdde zich aan de studie van het roemrijke verleden. Hij schreef zelf een aantal uitstekende historische verhandelingen en stimuleerde allerlei intellectuele activiteiten in zijn hoofdstad. Zijn interesse was eerder encyclopedisch dan creatief, maar het Byzantijnse onderwijs had veel aan hem te danken. Bekend is zijn De Administrando Imperio, een handboek over politiek voor zijn zoon en opvolger Romanos II.

Hij kondigde in 947 een wet af die de boeren beschermde tegen machthebbers die hun hun land afpakten. Ook het bezit van soldaten werd geregeld.

Aan de noordgrens met Bulgarije heerste vrede, al moesten de Magyaren een aantal keren geweerd worden. Byzantium kon zich voornamelijk op de Arabieren concentreren, hoewel Constantijn daar weinig blijvende resultaten bereikte, voor een deel door grove fouten van zijn generaal Gongylas..

Het Byzantijnse hof onderhield in zijn tijd bijzonder levendige diplomatieke betrekkingen met een groot aantal andere regeringen, zoals met de Kalief Abd al-Rahman III in Córdoba in Spanje, verschillende onderling vijandige Arabische staten en Otto de Grote. In 957 liet de Russische prinses Olga van Kiev zich in Constantinopel dopen, waarbij ze de naam Helena aannam. Zij was de eerste heerser van het Kievse Rijk die overging naar het christendom en haar bezoek aan de keizer legde de grondslag voor bijzonder goede betrekkingen met de groeiende macht in het voorheen zo barbaarse noorden.

Constantijn stierf op 9 november 959 en liet de troon na aan zijn zoon Romanos II.

Keizer van Byzantium
Macedonische dynastie
Oud-Grieks schrijver
Byzantijns historicus
Byzantijns schrijver
10e-eeuws schrijver
Persoon in de 10e eeuw
Constantijn VIII

Constantijn VIII (Grieks: Κωνσταντίνος Η΄, Kōnstantinos VIII) (ca 960 - 11 november 1028) was van 1025 tot 1028 keizer van het Byzantijnse Rijk.

Constantijn was de zoon van Romanos II en de jongere broer van de kinderloze Basileios II, met wie Byzantium het hoogtepunt in zijn bestaan bereikte. Constantijn was lang medekeizer geweest met zijn illustere broer maar hij had niet veel belangstelling voor het landsbestuur. Met hem begint de aftakeling van het rijk in het tijdperk van de epigonen, de opvolgers van de grote Basileios.

Er was een groot opvolgingprobleem dat een groot deel van deze eeuw zou beheersen. Ook Constantijn had geen zoons, maar wel drie dochters. De oudste was verminkt door de pokken en was non geworden. De jongere twee waren Zoë en Theodora III, die al niet meer zo jong waren. Op zijn sterfbed probeerde Constantijn alsnog een huwelijk te arrangeren voor de vijftigjarige Zoe met Romanos III Argyros.

Keizer van Byzantium
Macedonische dynastie
Persoon in de 11e eeuw
Constantijn IX Monomachos

Constantijn IX Monomachos (Grieks: Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος, Kōnstantinos IX Monomachos) (ca 1000 - 11 januari 1055) was de keizer van Byzantium van 1042 tot zijn dood in 1055.

Keizerin Zoë was 64 toen zij voor de derde keer trouwde om de macht naar zich toe te trekken. Zij had net als haar zuster en medekeizerin Theodora geen kinderen. Door het huwelijk met Constantijn IX kon ze Theodora opzij schuiven. Constantijn IX was verwant aan Romanus III Argyrus en een lid van de aristocratie. Hij was een zwak en onbeduidend keizer die de dingen op hun beloop liet. Hij schaamde zich er niet voor openlijk een vriendin eropna te houden die hij de titel Sebaste verleende. Financieel volgde hij een onverantwoordelijk en verkwistend beleid dat de militaire kracht van het rijk danig verzwakte.

Toch wist hij de politiek van Basilius in Armenië te bekronen met de annexatie van het koninkrijk Ani. In het oosten dreigde er echter nieuw gevaar. De danig verzwakte rol van de Arabieren werd allengs overgenomen door de agressieve Seltsjoeken. In het westen hadden de Noormannen een rijk gesticht in Zuid-Italië. In het noorden werden de Bulgaren en Russen vervangen door de Turkse Petsjenegen, Uzen en Koemanen. De Petsjenegen staken de Donau over en Constantijn moest ze toestaan op Romeins gebied te gaan wonen met alle onrust en banditisme van dien.

Om de situatie nog gevaarlijker te maken kwam er tegen het eind van zijn bewind een kerkelijk schisma tussen Rome en Constantinopel 1054. Dit was zeker niet wat de Byzantijnse keizers gewild hadden, omdat het de universaliteit van kerk en keizer en daarmee hun aanspraak op Italië bedreigde. Het kwam meer voort uit het feit dat de Patriarch zich met alle bekeringen in Oost-Europa sterk genoeg voelde dat hij die lastpost van een Paus niet langer nodig had. En dat gevoel was wederzijds. De twee kerkvorsten negeerden daarmee volledig de gemeenschappelijke politieke belangen, bijvoorbeeld ten opzichte van de Turken. De keizer was veel te zwak om ze tot betere gedachten te brengen. Hoewel dit niet onmiddellijk duidelijk was zou de Christenheid daar zwaar voor betalen. Uiteindelijk zouden de Turken - nu nog voor Armenië - voor Wenen komen te staan.

Na Constantijns dood in januari 1055 werd Zoë's zuster Theodora opnieuw keizerin, tot haar dood in september 1056. Op haar sterfbed benoemde zij Michael VI tot haar opvolger.

Keizer van Byzantium
Macedonische dynastie
Persoon in de 11e eeuw
Constantijn X Doukas

Constantijn X Doukas (Grieks: Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας, Kōnstantinos X Doukas) (1006 - 1067) was keizer van Byzantium van 1059 tot 1067

De burgerlijke partij van Psellus en de kerk brachten in 1059 de militair Isaak I Komnenos ten val en zette Constantijn X uit het geslacht Doukai op de troon. Hij was een goede vriend van Psellus en hij liet hem grotendeels zijn zoon, de latere Michael VII, opvoeden. Constantijn gaf op alle fronten toe aan de hebzucht van de hofkringen en maakte zo ongeveer iedereen senator. Het leger werd volledig verwaarloosd en de staatsfinanciën aan de rand van de afgrond gebracht. De gevolgen bleven niet uit.

In Zuid-Italië boekte Robert Guiscard (sinds 1059) het ene succes na het andere, de Hongaren veroverden in 1064 Belgrado. De Kumanen kwamen uit de vlaktes van Oekraïne de Balkan op, de Uzen en Petsjenegen voor zich uit drijvend. Byzantium werd echter gedeeltelijk gered door het uitbreken van een ziekte. Een deel van de barbaren kwam toch over de grens met alle gebruikelijke gevolgen.

De nieuwe tegenstanders in het Oosten waren de Seltsjoeken. Het Seltsjoekenrijk omspande  Perzië en Mesopotamië. Toen Bagrat IV van Georgië toenadering zocht met de nieuwe sultan Alp Arslan, wekte dat de woede van Constantijn. Het conflict dat erop volgde betekende het verlies van Armenië (1065) voor Byzantium en de plundering van Cilicië. In 1067 bestormden de Seltsjoeken ook Caesarea.

In mei van dat jaar stierf Constantijn en in naam van de minderjarige kroonprins Michael VII zette zijn vrouw Eudokia Makrembolitissa, samen met Psellus, het bewind voort. Op nieuwjaarsdag 1068 werd echter Romanos IV Diogenes keizer, doordat de partij van het leger (zeer tegen de zin van Psellus) Eudokia ervan overtuigd had met de generaal te trouwen. Zij zag blijkbaar de ernst van de toestand beter in dan Psellus. Deze deed namelijk niet anders dan tegen Romanos samenspannen, terwijl de nieuwe keizer vertwijfeld probeerde het verwaarloosde rijk te redden.

Zijn zoon Michael trouwde met Maria van Alanië, de dochter van Bagrat IV van Georgië, en in 1071 werd hij keizer.

Keizer van Byzantium
Persoon in de 11e eeuw
Definitie

Een definitie is een samenvattende omschrijving van de kenmerken van een begrip, zodat het niet met een ander verward kan worden. Een goede definitie is niet circulair; zij bevat geen termen die synoniem zijn met het te omschrijven begrip. Zo mag 'verwarming' niet worden gedefinieerd als iets dat verwarmt.

In de taalkunde wordt het te definiëren begrip het definiendum (meervoud: definienda) genoemd, de beschrijving zelf heet het definiens (meervoud: definientia). Een globale definitie kan vaak met een kort definiens toe, maar is minder specifiek dan een exacte. Er wordt ook onderscheid gemaakt tussen een gewone definitie en een stipulatieve definitie. Bij een stipulatieve definitie gebruikt men de gewone definitie maar past hem aan, aan de specifieke situatie. Dit kan bijvoorbeeld zo: "In dit onderzoek zien wij 'werkdruk' als...".

Wetenschap
In de wetenschap wordt vaak een formele omschrijving gebruikt. Men kan bijvoorbeeld definiëren:

Of formeler:

In zo'n wiskundige definitie staat niet meer dan nodig is. Bij een vierkant zijn immers alle hoeken recht. Dat hoeft echter niet in de definitie te staan: dat de andere hoeken ook recht zijn, kan worden aangetoond.

Per definitie
Zegt men "per definitie" dan bedoelt men een feit dat in de definitie omschreven is. Volgens de hiervoor genoemde definitie geldt dus:
 Een vierkant is per definitie een ruit.
 Een vierkant heeft per definitie een rechte hoek.

Een vierkant heeft nog meer rechte hoeken, maar dat is niet per definitie.

In de Nederlandse wetgeving is een brommobiel gedefinieerd als: bromfiets op meer dan twee wielen, die is voorzien van een carrosserie.
Dus kan men zeggen: een brommobiel heeft per definitie een carrosserie.

Zie ook 
 Beschrijving

Formele wetenschap
Lexicografie
Logica
Onderzoek
Wetenschapsfilosofie
De klassieken

In de klassieke zin van het woord betekent de klassieken de studie van de taal, literatuur, geschiedenis, kunstvormen en andere aspecten van de oude Grieken en het oude Rome in de klassieke oudheid.

 Griekenland in de oudheid
 Griekse taal
 Griekse mythologie
 Griekse literatuur
 Griekse geschiedenis
 Griekse architectuur
 Griekse geneeskunde

 Rome in de Oudheid
 Latijn
 Romeinse mythologie
 Latijnse literatuur
 Rhetorica

 Post-klassieke wetenschap
 Humanisme
 Filologie

Klassieken kan ook (gewoonlijk in non-academische context) klassieke literatuur in de zin van afzonderlijke klassiek geworden boeken betekenen.

Niet gerelateerde onderwerpen met gelijksoortige titel
 Klassieke muziek

Externe link
 Classica - Nederlandstalige site welke voor een groot deel in het teken van de klassieke Oudheid staat.

Klassieken
Ding flof bips

DING FLOF BIPS is een Nederlands ezelsbruggetje dat door het Nederlandse Nationaal Forum voor de introductie van de euro naar voren geschoven werd om de 12 EU-landen te onthouden die op 1 januari 2002 de euro invoerden als wettig, nationaal betaalmiddel.

Het betrof:

Dit ezelsbruggetje werd bedacht door Pim Gerrits bij het reclamebureau Publicis dat de eurocampagne van het Nationaal Forum voor de introductie van de euro ontwikkelde.

Het ezelsbruggetje werd gebruikt in een van de talloze Postbus 51-spots die onder de vlag van het Nationaal Forum werden uitgezonden.

Het ezelsbruggetje negeert echter drie landen (Monaco, San Marino en Vaticaanstad) die eveneens op 1 januari 2002 de Euro invoerden als wettig betaalmiddel.

Opvolger
Door latere uitbreidingen van de eurozone (ten eerste op 1 januari 2007, toen Malta en Cyprus toetraden) was het ezelsbruggetje binnen enkele jaren achterhaald.
Uit een verkiezing van het Genootschap Onze Taal werd in 2011 (het in 2014 alweer verouderde) Sms  bondige clips als opvolger gekozen.

Deze gaat als volgt:

Euro
Ezelsbruggetje
Europees betalingsverkeer
Descartes

René Descartes, een Frans wiskundige en filosoof
Maison Descartes, oud-residentie van René Descartes en de huidige vestplaats van het Franse Consulaat te Amsterdam
Cartesius Lyceum, een middelbare school in Amsterdam

Kanton Descartes, een kanton van het Franse departement Indre-et-Loire
Descartes (Indre-et-Loire), een gemeente in het Franse departement Indre-et-Loire
Detective (beroep)

Een detective is iemand die de bewijzen voor een civielrechtelijke of strafrechtelijke daad probeert te vinden. Een detective kan ook vermiste personen of zaken opsporen.

Benaming 
Detectives die in dienst van de politie zijn heten rechercheur of politierechercheur. Ook privédetectives noemen zich vaak rechercheur en scheppen daardoor opzettelijk onduidelijkheid over de vraag of zij politieambtenaar zijn of niet. De wettelijke benaming voor privédetective is particulier onderzoeker.

Een detectivebureau wordt ook wel een recherchebureau genoemd.

België
In België worden detectives privédetectives genoemd, en nimmer rechercheur.
Zij zijn aan zeer strikte wettelijke normen gebonden. De opleiding voor detective duurt er twee jaar (meestal in de vorm van avondonderwijs) en een licentie is vereist. Deze wordt verstrekt door het ministerie, en wordt verleend indien de aanvrager een onberispelijk verleden heeft. De aanvrager wordt doorgelicht door staatsveiligheid alvorens hij aan de slag kan.

In België is elke vijf jaar bijscholing verplicht.

Nederland
In Nederland is scholing ook verplicht. Na succesvol afronden van de opleiding kan een vergunning worden aangevraagd of kan iemand zich aansluiten als Particulier Onderzoeker bij een bestaand bureau. Elk detectivebureau in Nederland dient een geldig Particulier Onderzoeks Bureau (POB) nummer te hebben. Dit POB-nummer is een oplopend nummer en wordt uitgegeven door het Ministerie van Justitie en Veiligheid bij het verstrekken van de vergunning. Naast de vergunning wordt elke detective vooraf en daarna om de drie jaar gescreend waarna een persoonlijke gele pas wordt verstrekt door de politie, afdeling bijzondere wetten in de regio waar het bureau is gevestigd. Voor elk Nederlands detectivebureau is de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus (Wpbr) van toepassing. In Nederland is er 1 brancheorganisatie waar uitsluitend detective/recherchebureaus bij zijn aangesloten, dit is de Branchevereniging Voor Particuliere Onderzoeksbureaus, de BPOB.

Zie ook 
 Detectiveverhaal

Dienstverlenend beroep
Veiligheidsberoep