Zeeotter

De zeeotter (Enhydra lutris) is een grote, in zee levende otter. De soort komt voor rond de noor­de­lij­ke kus­ten van Azië en de noord­wes­te­lij­ke kusten van Ame­ri­ka. Volwassen zeeotters wegen tussen de 14 en 45 kg en behoren daarmee tot de zwaarste marterachtigen. In tegenstelling tot andere zeezoogdieren hebben zeeotters een uitzonderlijk dikke vacht waarmee ze zich warm houden. Hoewel ze zich over land kunnen verplaatsen, leven zeeotters uitsluitend in zee.

Zeeotters komen voor in kustwateren. Ze jagen voornamelijk op ongewervelde zeedieren zoals zee-egels, weekdieren en kreeftachtigen, maar voeden zich ook met sommige kleine vissoorten. Het foerageergedrag is in verschillende opzichten opmerkelijk. De zeeotter maakt bijvoorbeeld gebruik van stenen om prooien los te maken en om schelpen te openen. Zeeotters vormen een sleutelsoort: ze houden hun ecosysteem in balans door het overheersen van zee-egels tegen te gaan.

Leefwijze 
Het dier eet veel schelpdieren en zeeslakken zoals oesters en zeeoren. Ook zee-egels en kreeftachtigen worden gegeten. Hij opent ze door een steen op zijn buik te leggen en de schelp daar op stuk te slaan. De otter heeft onder zijn oksel een soort zakjes waarin hij voedsel kan bewaren.

Zeeotters vertoeven steeds langs de kust en gaan nooit de volle zee in. Om te vermijden dat ze tijdens het eten naar zee afdrijven rollen ze zich in kelp.

Verspreiding 
Deze soort komt voor aan de noordwestkust van Noord-Amerika en de noordoostkust van Azië. De zeeotter was plaatselijk bijna uitgestorven door overbejaging en wordt volgens de beoordeling van de IUCN in 2013 aangemerkt als 'bedreigd'.

Bedreiging 
Zeeotters, waarvan het individuen-aantal ooit werd geschat op 150.000 à 300.000, werden tussen 1741 en 1911 door de mens gevangen om hun kostbare pels. Hun wereldwijde populatie daalde in een relatief kort tijdsbestek tot 1.000 à 2.000 individuen. Een daaropvolgend internationaal jachtverbod, inspanningen voor het behoud van zeeotter en herintroductieprogramma's in voorheen bevolkte gebieden hebben ertoe geleid dat de aantallen weer opleven. Het herstel van de zeeotter wordt beschouwd als een belangrijk succes in de natuurbescherming. Omdat de populaties nog niet terug zijn naar gebracht naar hun oorspronkelijke aantal, blijft de zeeotter geclassificeerd als een bedreigde diersoort.

Taxonomie 
De wetenschappelijke naam van de soort werd als Mustela lutris in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus. De soort werd door John Fleming in 1822 in het geslacht Enhydra geplaatst. In het Russische Verre Oosten wordt de zeeotter traditioneel ook wel 'Kamtsjatka-bever' genoemd.

Er worden drie ondersoorten onderscheiden. Ze vertonen verschillen in lichaamslengte, en in opbouw van het skelet en het gebit.

 Enhydra lutris lutris of gewone zeeotter. Een andere naam voor deze ondersoort is de Aziatische zeeotter; het is de grootste van de drie ondersoorten
 Enhydra lutris nereis (, 1904) of zuidelijke zeeotter. Deze ondersoort leeft langs de kust van Californië tot Alaska, en zo verder langs de Russische kust tot aan het noordelijkste puntje van Japan. Het heeft een kleinere schedel dan de gewone zeeotter en heeft kleine tanden
 Enhydra lutris kenyoni , 1991 of Alaskazeeotter. Wordt soms ook wel noordelijke zeeotter genoemd

Afbeeldingen

Externe link 
 Do Sea Otters Rape Baby Seals?, een artikel van Snopes

Marterachtigen
Zeezoogdier
IUCN-status bedreigd