Regering-Verhofstadt II

De regering-Verhofstadt II (12 juli 2003 - 21 december 2007) was een Belgische regering. Het was een coalitie tussen de VLD/PRL (25 en 24 zetels), de PS (25 zetels) en het kartel sp.a/Spirit (23 zetels). Aangezien de regering bestond uit blauwe en rode partijen wordt ze ook wel Paars I genoemd.

Na de verkiezingen van 18 mei 2003 werd deze regering gevormd na 35 dagen en volgde hiermee de regering-Verhofstadt I op. In vergelijking met de vorige regering verdwenen de groene partijen Agalev en Ecolo uit de regering. Bij de verkiezingen haalden zij niet langer de kiesdrempel. 

Omdat in 2004 verkiezingen voor het Vlaamse en Europese parlement werden gehouden en een aantal ministers uit de federale regering naar de gemeenschaps- en gewestregeringen en Europa vertrok, werd de regering na deze herschikking ook wel Verhofstadt II bis genoemd.

Bij de verkiezingen van 10 juni 2007 verloren de liberalen en socialisten hun meerderheid. Maar deze regering bleef echter tot december 2007 officiel in functie als ontslagnemende regering, aangezien de toenmalige leider Yves Letermevan het kartel CD&V/N-VA geen nieuwe regering kon vormen. Op 21 december 2007 vormde Guy Verhofstadt uiteindelijk op verzoek van koning Albert II de 'overgangsregering' Verhofstadt III, om het land uit de impasse te halen.

Maatregelen
De meest bekende maatregelen van de regering-Verhofstadt II zijn:

 Het Generatiepact (11 oktober 2005)
 De Notionele Intrestaftrek (22 juni 2005)
 Belastingsverlagingen: verlaging van de inkomstenbelasting voor werkenden
 Maatregelen in verband met de jeugdcriminaliteit (2006) (na de roofmoord op Joe Van Holsbeeck in het station Brussel Centraal)
 De schoolpremie, extra premie voor ouders met schoolgaande kinderen (2006)
 Verstrenging van de wapenwet (2006) (na de racistische moorden door Hans Van Themsche in Antwerpen)
 De hervorming van de brandweer (april 2007)
 De schuldloze echtscheiding (april 2007)
 De versoepeling van de winkeluren (2007)

Samenstelling
De regering telde 15 ministers (14 + 1 eerste minister) en 6 staatssecretarissen. Het kernkabinet telde 4 vicepremiers.

Herschikkingen
 Op 25 september 2003 nam Anissa Temsamani ontslag wegens onthullingen over haar verleden en dat ze zou gelogen hebben over haar diploma. Op 26 september 2003 werd Kathleen Van Brempt (sp.a) benoemd tot staatssecretaris voor Arbeidsorganisatie en Welzijn op het Werk.
 Op 14 november 2003 werd Marie Arena ook minister van Gelijke Kansen en Jacques Simonet ook staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken. 
 Op 12 februari 2004 nam Jacques Simonet ontslag om minister-president van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest te worden. Hij werd als staatssecretaris voor Europese Zaken en Buitenlandse Zaken vervangen door Frédérique Ries (MR).
 Na de regionale verkiezingen (Vlaamse verkiezingen 2004, Waalse verkiezingen 2004, Brusselse gewestverkiezingen 2004, Duitstalige Gemeenschapsraadverkiezingen 2004) en de Europese verkiezingen 2004 van 13 juni 2004 werd de regering-Verhofstadt II herschikt. Doordat de samenstelling van de regering grondig wijzigde, wordt ze vanaf 20 juli 2004 ook wel de regering-Verhofstadt II bis genoemd.
Louis Michel werd Europees commissaris voor Ontwikkeling en Humanitaire Hulp in commissie-Barroso I. Frédérique Ries keerde terug naar het Europees Parlement. Marie Arena werd minister-president van de Franse Gemeenschap, en leidde dus de regering-Arena. Isabelle Simonis werd voorzitter van het Parlement van de Franse Gemeenschap.
Frank Vandenbroucke en Fientje Moerman werden allebei Vlaams viceminister-president en respectievelijk minister van Werk, Onderwijs en Vorming in en minister van Economie, Ondernemen, Wetenschap, Innovatie en Buitenlandse Handel in regering-Leterme. 
Bert Anciaux en Kathleen Van Brempt werden respectievelijk Vlaams minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel  en Vlaams minister van Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen in diezelfde regering.
 Op 17 oktober 2005 nam Johan Vande Lanotte ontslag, hierdoor werd Freya Van den Bossche vicepremier en minister van Begroting en Consumentenzaken. Peter Vanvelthoven werd gepromoveerd tot minister van Werk en behield daarbij zijn bevoegdheid van Informatisering van de Staat. Bruno Tuybens (sp.a) werd staatssecretaris voor Overheidsbedrijven.
 Op 12 juli 2007 nam Armand De Decker ontslag om voorzitter van de Senaat te worden. Zijn bevoegdheid Ontwikkelingssamenwerking werd overgenomen door Sabine Laruelle, en Hervé Jamar werd minister met dezelfde bevoegdheden.
 Op 20 juli 2007 werd Rudy Demotte minister-President van het Waals Gewest. Zijn bevoegdheden werden overgenomen door Didier Donfut, die daarmee ook minister werd. Donfut bleef nog belast met Europese Zaken.

2000-2009
Verhofstadt II
Belgische politiek in 2003
Belgische politiek in 2004
Belgische politiek in 2005
Belgische politiek in 2006
Belgische politiek in 2007