alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Megabyte

Een megabyte (MB) is gelijk aan 1000 kilobytes ofwel 1.000.000 bytes. Een byte bestaat in deze context uit 8 bits.

Er wordt nog steeds veel gerekend met 1 MB = 1024 kB, waarbij 1 kB = 1024 B. Eén megabyte is dan 1.048.576 B (220 B). Dit gebruik wordt ontraden sinds er een nieuwe standaard is voor binaire voorvoegsels (zie Veelvouden van bytes). Nu heet 220 B een mebibyte, afgekort MiB.
Omdat er veel gerekend wordt met 1 MB = 1.048.576 B, bestaat er nog steeds verwarring.
Over het algemeen geven fabrikanten van opslagmedia de capaciteit op in (decimale) mega- of gigabytes. Een flashgeheugenkaartje van 256 MB heeft daardoor eigenlijk 'maar' een capaciteit van 244 MiB. Historisch gezien worden de capaciteiten van RAM-geheugens wel als (binaire) MiB's aangegeven. Duizend megabytes zijn gelijk aan een gigabyte.

Afhankelijk van de compressiemethode en bestandsformaat komt een megabyte aan informatie ongeveer overeen met:
 de tekst uit een flinke roman (500 pagina's maal 2.000 karakters per pagina), 
 gecomprimeerde digitale opslag van 5 minuten geluid op telefoonkwaliteit of 1 minuut op cd-kwaliteit,
 gecomprimeerde digitale opslag van 6 seconden video op televisiekwaliteit,
 een 1 megapixel-bitmapafbeelding in 256 kleuren (8 bits/pixel kleurdiepte) opgeslagen zonder enige compressie, 
 een 4 megapixel-JPEG-afbeelding met gewone compressie.

Het DNA in het menselijk genoom bestaat uit ongeveer 800 MB aan informatie. Het onderscheidend deel hierin dat een persoon van een andere persoon onderscheidt, kan samengevat worden tot ongeveer 4 MB.

De megabyte wordt soms ook foutief afgekort als Mb, maar dat is de megabit, die een factor 8 kleiner is.

Zie ook 
 Veelvouden van bytes

Informatie-eenheid
Mausoleum van Halicarnassus

Het Mausoleum van Halicarnassus (Oudgrieks: ὁ Τάφος τοῦ Μαυσσώλου; τὸ Μαυσσώλειον Ἁλικαρνασσεύς, τὸ Μαυσ(σ)ωλ(λ)εῖον τοῦ Ἁλικαρνασσοῦ; ho Táphos tou Maussôllou, tò Maussôleíon Halikarnasseús, tò Mausôleíon toû Halikarnassoû = "het graf van de Maussollos", Latijn: "sepulcrum Mausoli Halicarnasense", "Mausoleum Halicarnasense") was de graftombe, het mausoleum van Maussollos, de satraap (gouverneur) van Carië van 377 tot 353 v. Chr. Het wordt algemeen gerekend tot de zeven klassieke wereldwonderen. Het woord "mausoleum" voor praalgraf is afgeleid van de naam Maussollos.

Maussollos verlegde zijn residentie naar de stad Halicarnassus (tegenwoordig Bodrum in Turkije). Daar werd het mausoleum na zijn dood in 353 v.Chr. gebouwd door de architecten Pytheos en Satyros in opdracht van Maussollos' weduwe, zijn zus satraap Artemisia II. Het mausoleum bevatte de urn met de as van Maussollos en de graftombe met het lijk van zijn echtgenote-zus Artemisia.

Het gebouw had een rechthoekige vorm. Boven op het bouwsel stond een strijdwagen, getrokken door paarden die leken op te stijgen. In de wagen waren de satraap Maussollos en zijn echtgenote afgebeeld. Voor het beeldhouwwerk werden vier van de grootste beeldhouwers van deze periode ingeschakeld: Skopas, Bryaxis, Leochares en Timotheos. De toeschrijving van de overgebleven sculptuur, die zich in het British Museum in Londen bevindt, is onzeker en controversieel.

Bekend is dat ten tijde van Columbus' ontdekking van de Nieuwe Wereld het monument nog bestond. Niet veel later dan de 15e eeuw werd het bouwwerk door een aardbeving verwoest. In 1522 gebruikten de Johannieters materiaal ervan om de Petrusburcht te versterken. De fundamenten zijn nog te zien in Bodrum.

Navolging in moderne architectuur 
Vooral in de 20e eeuw heeft het mausoleum moderne architecten geïnspireerd:

Voormalig bouwwerk in Turkije
Halicarnassus
Wereldwonder
Geschiedenis van de Egeïsche Zeeregio
Muğla
Machinetaal

Machinetaal is een taal waarin instructies geschreven zijn die de processor van een computer direct kan uitvoeren. Een programma bestaat in machinetaal uit een reeks woorden, meestal van 8 (een byte), 16, 32 of 64 bits. Een of meer woorden staan voor een specifieke actie die de processor dient uit te voeren. Wanneer de computer in het programma dat hij aan het uitvoeren is bijvoorbeeld de byte 00001010 tegenkomt dan kan dit betekenen dat hij de inhoud van register 1 bij register 0 moet optellen.

Omdat het voor programmeurs tijdrovend is om software in machinetaal te schrijven en te onderhouden, schrijven ze hun software in een voor mensen makkelijker te begrijpen, 'hogere' programmeertaal. De dichtst bij machinetaal liggende programmeertaal is assembleertaal (assembly language, in het Nederlands meestal - niet geheel juist - assembly of assembler genoemd). Afgezien van de pseudo-instructies correspondeert elke assemblerinstructie met een machinetaalinstructie.

Een bijkomend nadeel van machinetaal is dat de instructiesets van verschillende types processoren meestal niet overeenkomen, waardoor het nodig is om software volledig te herschrijven wanneer deze uitgevoerd moet worden op een ander type processor. Aangezien een assembleertaal overeenkomt met een bepaalde machinetaal hebben assembleertalen deze beperking ook.

Voor hogere programmeertalen is een interpreter of compiler nodig om de programma's om te zetten in door een machine uit te voeren machinetaal. Een ander voordeel van het onderscheid tussen assembleertaal en hogere programmeertaal is portabiliteit. Dit houdt in dat voor eenzelfde programmeertaal verschillende interpreters of compilers kunnen bestaan, waardoor dezelfde broncode op verschillende processorarchitecturen kan worden uitgevoerd. Een interpreter of compiler biedt dus een abstractielaag op de processorarchitectuur.

Externe link 
 Chip Directory - Overzicht van instructiesets van een aantal processors

Programmeertaal
Machine
Medicijnen

Geneesmiddel
 Geneeskunde (studie), de studie die opleidt tot arts
Mest

Mest bestaat over het algemeen uit min of meer verteerde dierlijke uitwerpselen al of niet vermengd met stro. Het is een type meststof, wat betekent dat het gebruikt wordt om de bodem vruchtbaarder te maken. Mest wordt meestal uitgereden met een meststrooier.

Mestsoorten
Vloeibare mest wordt drijfmest, gier of aalt genoemd. Het land voorzien van vloeibare mest, heet gieren. Stalmest en kippenmest vallen onder de noemer stapelbare mest. Verse paardenmest wordt gebruikt bij de teelt van champignons en kan ook goed gebruikt worden voor het maken van een broeibak. Wormen produceren wormenmest.

Chemisch gezien is mest een mengsel van water, anorganische voedingsstoffen (mineralen), en organische stof. Belangrijke elementen in mest zijn stikstof (chemisch gebonden in nitraat), fosfor (gebonden in fosfaat), kalium en magnesium. Daarnaast komen de sporenelementen ijzer, zink, koper, molybdeen, boor en kobalt in meer of mindere mate voor.

Proces
Belangrijk is de vertering van verse mest om het goed bruikbaar te maken als meststof. Bij de vertering van verse mest wordt het gehalte aan koolstof lager en stijgt het relatieve gehalte aan stikstof, waardoor de bemestingswaarde toeneemt. "Lange mest wordt korte mest"; de vezelachtige koolstofhoudende bestanddelen verteren. De vertering van mest gebeurt onder invloed van bacteriën, waarbij warmte, water en voedingsstoffen vrijkomen. Dit proces van omzetting duurt bij normale opslag ruim een jaar. Het eindproduct heet "vaste mest" of "ruige mest". Een nieuwe ontwikkeling is de geforceerde compostering door toevoer van zuurstof en microorganismen onder intensieve menging. Via deze door het Nederlandse bedrijf ORGAplus ontwikkelde methode is het mogelijk de vertering van dierlijke mest te versnellen en om binnen 24 tot 48 uur een stabiel eindproduct over te houden met een hoge voedingswaarde voor bomen en planten.

Het gebruik van mest is in Nederland en België geregeld via mestwetgeving. Het doel hiervan is vooral om overbemesting te voorkomen.

Turf
Turfmolm- of strooisel mogen niet als meststoffen beschouwd worden, hoewel ze wel het humusgehalte van de grond kunnen vergroten. Arme zandgronden worden na toevoeging van deze producten vochthoudender en kleigronden doorlatender.

De turfmaterialen werken echter wel pH-verlagend: de grond wordt zuurder.

Zie ook

 Circulaire meststoffen
 Drijfmest
 Groenbemesting
 Plantengier
 Riekend Rustpunt, een museum in België gewijd aan het vervoer van stadsmest naar de zandgronden
 Stalmest
 Struviet
 Strontrace, een zeilwedstrijd van Friesland naar de Hollandse geestgronden en terug, gevaren met historische schepen

Veeteelt
 
Ontlasting
Dierlijk product
Mol


 Mol (België), een gemeente in de Belgische provincie Antwerpen
 Mol, of formeel Mol-Centrum, de hoofdplaats van deze gemeente
 Kanton Mol is een kanton in de provincie Antwerpen en het arrondissement Turnhout
 KFC Mol, een voetbalclub uit deze gemeente
 Mol (Ada) (Hongaars: Mohol), een dorp in de Servische gemeente Ada
 Mol (dier) (Talpa europaea), deze soort behoort tot de familie van de mollen; zie ook:
 Mollen, een familie van gravende placentale zoogdieren verwant aan spitsmuizen
 Buidelmollen, een familie van gravende buideldieren
 Goudmollen, een familie van gravende placentale zoogdieren verwant aan tenreks
 Molratten (doorverwijspagina)
 Veenmollen, een familie van gravende krekelachtige insecten
 Mol (eenheid), scheikundige eenheid voor hoeveelheid stof
 Mol (muziek), muziekteken om aan te geven dat een noot een halve toon moet worden verlaagd
 Mol (spionage), een infiltrant of saboteur
 Mol (pan), een wokachtige pan waarin mollebonen geroosterd worden

Afkortingen 
 Maatschappelijk Ondernemend Leren, een vorm van ondernemend onderwijs
 Mitsui O.S.K. Lines, een Japanse multinational

Bedrijven 
 Mol (bedrijf), een Belgisch bedrijf
 MOL (energiebedrijf), een Hongaars bedrijf

Personen  
 Albert Mol, Nederlands acteur
 Annemarie Mol, Nederlands etnograaf en filosoof
 Anton Mol, Nederlands triatleet
 Arthur Mol, Nederlands socioloog en rector magnificus WUR
 Chris Mol, Nederlands politicus
 Dick Mol, Nederlands paleontoloog
 Emilie Mol, Nederlands hockeyspeelster
 Frans Mol, Nederlands architect
 Gosling Mol, Nederlands musicus
 Gretchen Mol, Amerikaans actrice
 Hans Mol, Nederlands voetballer 
 Hubertus Mol, Nederlands priester en verzetsman 
 Ingrid Mol, Nederlands kunstenares
 Jaap Mol, Nederlands voetballer
 Jan Mol (architect) (1893-1962), Nederlands architect
 Jan Mol (politicus) (1934), Nederlands PvdA-politicus
 Jan Mol (ichtyoloog) (1958) Nederlands ichtyoloog, werkzaam in Suriname
 J.C. Mol (1891-1954), Nederlands cinematograaf
 Kika Mol, Nederlands actrice
 Leo Mol, Oekraïens-Canadees beeldhouwer
 M.J.A. Mol, Nederlands aquarellist en kunstdocent
 Martin Mol, Nederlands grafisch ontwerper
 Olav Mol, Nederlands commentator Formule 1 autoraces
 Rik Mol, Nederlands trompettist en entertainer
 Wouter Mol, Nederlands wielrenner
 Woutherus Mol, Nederlands kunstschilder

Strips 
 Mieleke Melleke Mol, Belgische stripreeks
 Stalen Mol, een fictief vaartuig voor reizen door aarde of ijs uit de stripverhalen van Suske en Wiske

Zie ook 
 De Mol (doorverwijspagina)
 Möl (doorverwijspagina)
 Moll (doorverwijspagina)
 Möll, rivier in Oostenrijk
 Mollens (doorverwijspagina)
 Molles, Franse gemeente
 Mols (doorverwijspagina)
 Van Mol (doorverwijspagina)
 Van Moll (doorverwijspagina)
 Wie is de Mol?, een televisieprogramma
Melanesië

Melanesië is samen met Polynesië en Micronesië een van de drie grote eilandengroepen in de Grote of Stille Oceaan, die samen met het continent Australië, het werelddeel Oceanië vormen. Het is gelegen ten noorden en noordoosten van Australië. Melanesië is een divers gebied dat bestaat uit Westelijk Nieuw-Guinea en Papoea-Nieuw-Guinea, Straat Torreseilanden, Salomonseilanden, Vanuatu, Nieuw-Caledonië, Fiji, Bougainville.

Etymologie 
Melanesië betekent zwarte eilanden (Grieks: melas = zwart, nesos = eiland), genoemd naar de donkere huidskleur van de inheemse bevolking. Zij worden Melanesiërs genoemd. Er is wel een verschil tussen het Melanesische cultuurgebied en het eigenlijke Melanesië.

Onafhankelijke staten 
  Fiji
  Indonesië (deels): Westelijk Nieuw-Guinea
  Papoea-Nieuw-Guinea
  Salomonseilanden
  Vanuatu

Afhankelijke gebieden 
  Nieuw-Caledonië (Frankrijk)
  Straat Torreseilanden (Australië en Papoea-Nieuw-Guinea)
  Bougainville (Papoea-Nieuw-Guinea)

Eilanden 
 Nieuw-Guinea (Indonesië en Papoea-Nieuw-Guinea)
 Noordelijke Salomonseilanden (Papoea-Nieuw-Guinea)
 Straat Torreseilanden (Australië en Papoea-Nieuw-Guinea)

Talen 
Melanesiërs spreken verschillende talen waaronder Austronesische talen en vele Papoeatalen.
Michael Chang

Michael Te-pei Chang (Hoboken (New Jersey), 22 februari 1972) (jiaxiang: Guangdong, Chaozhou) is een Chinees-Amerikaanse proftennisser van Chaozhounese afkomst, die in 1989 de titel op Roland Garros won. Zijn beste jaren zijn eind jaren tachtig, begin jaren negentig van de 20e eeuw.

Levensloop 
Chang werd wereldberoemd toen hij op 11 juni 1989 op 17-jarige leeftijd tijdens Roland Garros wereldtopper Ivan Lendl versloeg. Het was een lange wedstrijd, die in de vijfde set werd beslist. Chang had geen ervaring met dit soort lange wedstrijden en kreeg last van kramp. Door het spel te vertragen wist hij Lendl dusdanig te intimideren dat deze fouten ging maken. Bekende beelden uit die wedstrijd zijn de onderhandse service van Chang en de door Chang uitgelokte dubbele fout van Lendl op matchpoint in de vijfde set. Chang won dat jaar Roland Garros door in de finale Stefan Edberg te verslaan. Hoewel hij nog drie grandslamfinales haalde (op zowel de Australian Open, Roland Garros als op de US Open), won hij geen grote titel meer. Op Wimbledon heeft hij nooit veel kunnen laten zien, al bereikte hij in 1994 de kwartfinale.

Chang nam in 2003 afscheid van het professionele tennis. Zijn laatste wedstrijd speelde (en verloor) hij in de eerste ronde van de U.S. Open tegen de Chileen Fernando González.

Persoonlijk
Chang is een overtuigd christen en richtte in 1999 samen met zijn familie de Chang Family Foundation op om "het Goede Nieuws van Jezus Christus aan de wereld te vertellen". Verder was de tennisser van Chinese afkomst in 2001 goodwill-ambassadeur voor het binnenhalen van de Olympische Zomerspelen in de Chinese hoofdstad Peking voor het jaar 2008.

In 2008 werd hij opgenomen in de prestigieuze Tennis Hall of Fame.

Palmares

Enkelspel

Prestatietabel

Prestatietabel grand slam, enkelspel

Prestatietabel grand slam, dubbelspel 
Chang speelde tijdens grand slams nooit in het dubbelspel.

Externe links 

 Officiële website

Amerikaans tennisser
Amerikaans olympisch deelnemer
Micronesië (eilandengroep)

Micronesië is een eilandengroep met 521.339 inwoners en 5000 eilanden in de Grote of Stille Oceaan, die samen met Polynesië en Melanesië, Oceanië vormen. Micronesië wordt omsloten door de Filipijnen in het westen, Indonesië in het zuidwesten, Papoea-Nieuw-Guinea en Melanesië in het zuiden en Polynesië om het zuidoosten en oosten.

Etymologie 
Het woord Micronesië komt van de oud-Griekse woorden μικρος (mikros, klein) en νησος (nisos, eiland).

Geschiedenis 
Het enige keizerrijk waarvan bekend is dat het in Micronesië is ontstaan lag op Yap.

De term "Micronesië" werd door Jules Dumont d'Urville in 1831 voor het eerst voorgesteld om dit gebied van de rest te onderscheiden. Hiervoor werd de term "Polynesië" voor alle eilanden in de Stille Oceaan gebruikt.

Een groot deel van het gebied kwam al vroeg onder Europese overheersing: Guam, de Noordelijke Marianen en de Carolinen (het latere Micronesia en Palau) werden al vroeg door de Spanjaarden gekoloniseerd maar de volledige Europese overheersing gebeurde pas aan het einde van de 19de eeuw.
 De Verenigde Staten namen de controle over van Guam tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898 en koloniseerden Wake
 Duitsland koloniseerde Nauru en de Marshalleilanden en kocht de Noordelijke Marianen en de Carolinen van Spanje;
 Het Britse Rijk koloniseerde de Gilberteilanden (Kiribati).

Na de Eerste Wereldoorlog werden de eilanden die onder Duits beheer vielen van Duitsland afgenomen en toegevoegd aan het Mandaatgebied. 
 Nauru werd onder Australisch mandaat geplaatst
 De overige Duitse eilanden werden onder Japans mandaat geplaatst (het Zuid-Pacifisch Mandaatgebied).
Deze situatie bleef tot na de Tweede Wereldoorlog waarbij Japan groot verlies leed. Hierna gingen de mandaten deel uitmaken van een trust van de Verenigde Naties geregeerd door de Verenigde Staten (Trustschap van de Pacifische Eilanden). 

Heden is het grootste gedeelte van Micronesië (2017) onafhankelijk. Enkel Guam, de Noordelijke Marianen en Wake behoren tot de Verenigde Staten.

De Verenigde Staten hebben verregaande samenwerkingsovereenkomsten met de onafhankelijke landen Micronesia, Marshalleilanden en Palau. Met deze overeenkomsten werd bepaald dat de financiële hulp en defensie door de Verenigde Staten geregeld wordt.

Eilanden

Onafhankelijke staten

Afhankelijke gebieden 
 Bonin-eilanden (Japan)
  (Verenigde Staten)
  (Verenigde Staten)
 Wake (Verenigde Staten)

Talen 
De talen van de inheemse bevolking van Micronesië, de Micronesiërs, behoren tot de Austronesische taalfamilie. Alle talen behoren tot de Oostelijke Malayo-Polynesische talen met uitzondering van vier talen die tot de Westelijke Malayo-Polynesische talen behoren. De vier uitzonderingen zijn:

 Chamorro en Tanapag in de Marianen;
 Yapees in de Federale Staten van Micronesië;
 Palaus in Palau.

Deze laatste subgroep omvat ook de meeste talen die gesproken worden in de Filipijnen, Maleisië en Indonesië.

Aan de oostelijke rand van de Federale Staten van Micronesië vormen de talen Nukuoro en Kapingamarangi een uiterst westelijke uitbreiding van de Oostelijke Malayo-Polynesische talen.

Referenties
Nationaal park Maria Island

Het Nationaal park Maria Island is een nationaal park in Australië, gelegen aan de oostkust van Tasmanië, 85 kilometer van Hobart.

Bezienswaardigheden 
Het park is niet alleen populair onder wandelaars maar ook onder fietsers en biedt enkele
uitstekende fietspaden. Er zijn ook historische aspecten op het eiland zoals ruïnes en gerestaureerde historische gebouwen. Op Maria Island zijn twee voormalige strafkolonies waarvan er een volledig is gerestaureerd. Vogels kijken is ook populair vanwege de grote variatie zeldzame vogels.

Tasmaanse duivel 
Sinds 2010 wordt het eiland gebruikt als een veilige omgeving om een nieuwe populatie van Tasmaanse duivels te laten ontstaan, opgestart met Tasmaanse duivels die niet besmet zijn door de cancereuze aandoening. Zo zou er een Ark van Noach bestaan die ondanks de zwaar besmette natuurlijke populatie van Tasmanië het dier toch van uitsterven behoedt.

Toegang 
Er gaan twee schepen naar Maria Island. Een vertrekt vanaf Triabunna en de ander vanaf Orford.

Maria Island
Nationaal park Mole Creek Karst

Het Nationaal park Mole Creek Karst is sinds 16 augustus 1939 een nationaal park in centraal-noordelijk Tasmanië (Australië), 168 km ten noorden van Hobart. Het park bestaat eigenlijk uit een verzameling van ongeveer 300 verspreide grotten en dolines en heeft een totale oppervlakte van 1345 ha. Het park is speciaal gecreëerd om de plaatselijke karststructuren te beschermen. De naam is afgeleid van veelvoorkomende verschijnsel in karstgebieden: onderduikende rivieren.

Twee van de grotten in het nationale park zijn toegankelijk: de King Solomonsgrot en de Marakoopagrot. Deze grotten zijn onder begeleiding te bezichtigen. Beide grotten bevatten druipsteenformaties in vele vormen en kleuren. De Marakoopagrot huisvest tevens een grote groep glimwormen. De overige grotten en karststructuren zijn niet of slecht toegankelijk. In deze gedeelten van het park zijn dan ook geen faciliteiten te vinden.

Mole Creek Karst
Nationaal park Mount Field

Het Nationaal park Mount Field is een nationaal park in Australië. Het ligt centraal-zuidelijk van Tasmanië en heeft een oppervlakte van 15.881 hectare.

Het is op 29 augustus 1916 tot nationaal park verklaard en in 1982 tot Wereldpatrimonium. Bezienswaardigheden in het park zijn de Russellwaterval en de hoge snowgums.

Externe links
  Mt Field National Park, Tasmania, Australia
  Tasmanian Parks and Wildlife Service
  Tour of Tasmania

Mount Field
Nationaal park Mount William

Het Nationaal park Mount William is een nationaal park in Australië, aan de noordoostkust van het eiland Tasmanië. Het werd gevestigd op 3 oktober 1973. Het park is aangelegd om onder andere de bedreigde Grijze reuzenkangoeroe te beschermen. Het park is dan ook een belangrijk gebied voor deze kangoeroesoort. Er komen ook bijna 100 verschillende soorten vogels voor.

Het park ligt aan de kust van de Tasmanzee en beslaat een groot gedeelte van noordoostkust van het eiland. Het park bestaat dan ook met name uit zandstranden en achterliggend landschap. De stranden worden gekenmerkt door de vele door de zee afgeronde stenen en kleine rotsformaties. Het hoogste punt van het park is de 216 meter hoge heuvel Mount William.

Het park is met de auto bereikbaar, er lopen twee wegen naar het park, één naar het noorden van het park en één naar het zuidelijke gedeelte. In het noordelijke gedeelte bevinden zich enkele campingplaatsen, picknickplaatsen, een parkeerplaats en het begin van de wandeling naar Mount William. Het zuidelijke gedeelte omvat onder andere een camping- en picknickplaats en een vuurtoren op het schiereiland Eddy Stone Point.

Mount William
Michael Stich

Michael Stich (Pinneberg, 18 oktober 1968) maakte faam als Duits toptennisser, die onder meer het prestigieuze Wimbledon-toernooi won.
Tegenwoordig neemt hij nog geregeld deel aan de ATP Tour of Champions.

In 2018 werd hij opgenomen in de internationale Tennis Hall of Fame.

Tennisbiografie 
Korte samenvatting van zijn carrière
 Prof geworden in 1988
 Aantal behaalde enkelspeltitels: 18, waarvan:
 aantal gewonnen grandslamtitels: 1 (Wimbledon 1991)
 aantal gewonnen Masters-titels (WK): 1
 aantal gewonnen Tennis Master Series titels: 2
 Wedstrijden gewonnen-verloren: 385–176
 Verdiend prijzengeld: US$ 12.592.483
 Aantal gewonnen titels in het dubbelspel: 10, waarvan
 aantal olympische medailles: 1 (goud in 1992)
 aantal gewonnen grandslamtitels: 1 (Wimbledon 1992)
 aantal gewonnen Tennis Master Series titels: 1

In 1992 veroverde Michael Stich de dubbelspeltitel op Wimbledon met John McEnroe. Samen met Boris Becker won hij in hetzelfde jaar bij de Olympische Spelen in Barcelona de gouden medaille in het dubbelspel. Daarnaast won hij in 1993 de Davis Cup met het Duitse team. In dat jaar was hij nummer twee op de wereldranglijst en de nummer één van Duitsland.

Palmares

Enkelspel

Dubbelspel

Prestatietabel

Prestatietabel grand slam, enkelspel

Prestatietabel grand slam, dubbelspel

Externe links 

Duits tennisser
Duits olympisch kampioen
Margaret Smith-Court

Margaret Smith-Court (Albury, 16 juli 1942) is een voormalig Australisch tennisspeelster. Ze won in totaal 63 grandslamtitels, waarvan 24 in het enkelspel (meer dan welke andere tennisspeler ooit), 19 in het vrouwendubbelspel en 20 in het gemengd dubbelspel. Van die 24 enkelspeltitels won zij er elf op het Australian Open, vijf op Roland Garros, drie op Wimbledon en vijf op het US Open. Haar topjaren waren de jaren 60 van de twintigste eeuw. Zij was in 1970 de tweede vrouw ooit en de eerste professionele vrouw, die een grand slam op haar naam schreef, door alle vier de grote grandslamtoernooien in één jaar te winnen. Zij is daarnaast de enige persoon die naast een grand slam in het enkelspel tevens een career slam in het dubbelspel realiseerde. In 1979 werd ze opgenomen in de prestigieuze Tennis Hall of Fame. In 1993 werd zij tevens in de Australische Tennis Hall of Fame opgenomen.

Biografie 
Margaret werd op 16 juli 1942 in Albury in Nieuw-Zuid-Wales geboren als Margaret Jean Smith. Ze begon met het spelen van tennis op haar achtste en toen ze zeventien jaar was, won ze haar eerste van zeven Australian Open-titels op rij. In 1966 stopte zij tijdelijk met tennis, waarna ze trouwde (28 oktober 1967) en de naam Margaret Smith-Court aannam. In 1968 kwam ze terug en won in 1970 alle grandslamtoernooien in één jaar. In 1977 stopte ze definitief met tennissen.

In 2003 werd het zogenaamde Show Court One op het Melbourne Park, waar ieder jaar het Australian Open wordt gehouden, hernoemd tot Margaret Court Arena. In mei 2017 riepen verschillende (oud-)tennissters, waaronder Martina Navrátilová, Richèl Hogenkamp en Casey Dellacqua, op om de naam van het stadion te veranderen. Court, zelf van orthodox-christelijke huize, had zich verschillende keren in afwijzende zin uitgesproken tegen het huwelijk van mensen van dezelfde sekse. Zo had ze verklaard niet meer met de luchtvaartmaatschappij Qantas te zullen vliegen omdat de directeur daarvan zich positief had uitgelaten over het homohuwelijk. Bij de Australian Open in januari 2020 herhaalde Navrátilová deze protestactie samen met oud-tennisser John McEnroe, eveneens met veel ophef tot gevolg.

Palmares

Gewonnen grandslamtoernooien enkelspel

Resultaten grandslamtoernooien

Enkelspel

Vrouwendubbelspel

Gemengd dubbelspel

Externe links 

 De Tennis Hall of Fame van de Australian Open

Australisch tennisser
Marlee Matlin

Marlee Beth Matlin (Morton Grove (Illinois), 24 augustus 1965) is een Amerikaanse actrice, vooral bekend door haar hoofdrol in de speelfilm Children of a Lesser God uit 1986, waarvoor zij een Oscar en een Golden Globe kreeg.

Matlin werd geboren in een Joods gezin in Morton Grove en raakte, als gevolg van de zesde ziekte, na 18 maanden een groot deel van haar gehoor kwijt. Ze studeerde af aan het Harper College in Palatine.

Haar debuut in Children of a Lesser God leverde haar direct een Golden Globe en Oscar op. In deze film speelt ze een dove medewerkster op een school voor dove kinderen. Marlee Matlin en haar tegenspeler William Hurt waren ook in werkelijkheid een tijd getrouwd. 

Verder vervulde ze rollen in Reasonable Doubts, The West Wing, Picket Fences en The L Word. Ze speelde Amanda in de documentaire What the Bleep Do We Know!? en het vervolg What the Bleep: Down the Rabbit Hole. Ook is ze uitvoerend producent van en hoofdrolspeelster in de film Silent Knights.

In 2009 kreeg Matlin een ster op de Hollywood Walk of Fame. Ze is beschermvrouwe van de M.S. Noordam van de Holland-Amerika Lijn.

Sinds 1993 is ze getrouwd met Kevin Grandalski, met wie ze vier kinderen heeft.

Amerikaans acteur
Mammalia

De wetenschappelijke naam voor de zoogdieren
 Een wetenschappelijk tijdschrift, zie Mammalia (tijdschrift)
Middendiertjes

De middendiertjes (Mesozoa) zijn een groep dieren zonder complete organisatie als de orgaandieren. Het zijn meercellige dieren zonder weefsels of organen en bestaan uit slechts enkele tientallen cellen. Ze vormen samen geen stam, alhoewel dat in eerste instantie wel werd gedacht.

De middendiertjes zijn onder te verdelen in:
Placozoa (hoewel deze door sommigen tot de Parazoa worden gerekend)
Rhombozoa
Mithridates

Mithridates of Mithradates (Nederlands: Mithridaat) is de naam van een aantal vorsten in de Oudheid. Het is een samenvoeging van de naam van de Perzisch-Anatolisch Griekse god Mithra met het Oud-Perzische date ('daad' in het Nederlands). De naam laat zich vertalen in het Nederlands als "daad van god". 

Parthen
Mithridates I de Grote (171-138 v.Chr.)
Mithridates II de Grote (124-87 v.Chr.)
Mithridates III (57-54 v.Chr.) Vermoordde zijn vader Phraates III Theos samen met zijn broer Orodes II en probeerde zijn broer van de troon te verdrijven. Hij werd uiteindelijk door hem gedood.
Mithridates IV (129-140)

Kios
Mithridates I van Kios (voor 362 v.Chr.)
Mithridates II van Kios (337 - 302 v.Chr.)
Mithridates III van Kios, werd Mithridates I van Pontus (302 - 266 v.Chr.)

Pontus
Mithridates I van Pontus (302 - 266 v.Chr.)
Mithridates II van Pontus (250 - 220 v.Chr.)
Mithridates III van Pontus (220 - 185 v.Chr.)
Mithridates IV van Pontus (170 - 150 v.Chr.)
Mithridates V van Pontus (150 - 120 v.Chr.)
Mithridates VI van Pontus de Grote (120 - 63 v.Chr.). Maakte Pontus tot een grote mogendheid in het Oosten. Hij voerde de Derde Mithridatische Oorlog tegen Rome 75-65 v.Chr. Hij pleegde zelfmoord toen zijn zoon Pharnaces tegen hem in opstand kwam.

Pergamon
Mithridates van Pergamon (41 v.Chr.), generaal en bondgenoot van Julius Caesar.

Koninkrijk Bosporus
Mithridates van Bosporus (33-45), verslagen door Romeinen, verbleef daarna in Rome tot hij in 69 door Galba ter dood werd gebracht.

Armenië
Mithridates van Armenië (36-51), zoon van Mithridates I van Iberia, door Tiberius gesteund in zijn poging de troon van Armenië te verwerven. Caligula riep hem terug naar Rome maar Claudius I hielp hem weer terug op de troon. Uiteindelijk vermoord door zijn neefje Radamistus.

Iberia
Mithridates I van Iberia (30-50)
Mithridates II van Iberia (249-265)
Mithridates III van Iberia (365-380)
Mithridates IV van Iberia (409-411)
Mithridates V van Iberia (435-447)

Ook wordt de naam in verband gebracht met een soldaat die Cyrus de Jongere heeft vermoord.
 Mithridates (soldaat)
Marin Mersenne

Marin Mersenne (Oizé, 8 september 1588 – Parijs, 1 september 1648) was een Frans priester, wiskundige, theoloog, filosoof en wetenschapper. Hij speelde een belangrijke rol in de verspreiding van wiskundige en wetenschappelijke kennis. Tot zijn eigen wiskundige resultaten behoort het bedenken van de mersennepriemgetallen.

Mersenne volgde het College van Le Mans en het Jezuïetencollege in La Flèche, waar een levenslange vriendschap met Descartes, zijn medestudent, is ontstaan. Van 1609 tot 1611 studeerde hij theologie aan de Sorbonne. Hij voegde zich bij de Orde der Miniemen, die leefde volgens een zeer streng gelofte van armoede. Binnen deze orde vervolgde hij zijn studie in Nigeon en Meaux. In 1612 keerde hij terug naar Parijs waar hij priester werd aan het koninklijk paleis.

Zijn monnikscel in Parijs, waar hij het grootste deel van zijn leven verbleef, werd een ontmoetingsplaats voor Fermat, Pascal, Gassendi, Roberval, Beaugrand en andere wiskundigen en wetenschappers. Ook via correspondentie had hij veel contact met wetenschappers in geheel Europa, waaronder Constantijn Huygens en Joan Albert Ban. Op die wijze kreeg hij informatie over de laatste wetenschappelijke ontdekkingen, die hij weer deelde met zijn wetenschappelijke vrienden. Hij speelde daarmee een belangrijke rol in de verspreiding van wiskundige kennis in een periode waarin er nog geen wetenschappelijke en wiskundige tijdschriften in omloop waren. Op deze wijze werd nieuwe wetenschappelijke kennis veel sneller verspreid dan in de voorgaande eeuwen het geval was.

Mersenne onderzocht de priemgetallen en probeerde een formule te vinden die alle priemgetallen zou voortbrengen of bevatten. In het bijzonder onderzocht hij getallen van de soort 2p - 1 met p priem; de priemgetallen van deze vorm heten mersennepriemgetallen.

Mersenne verdedigde Descartes en Galilei tegen theologische kritiek en trachtte het pseudowetenschappelijk karakter van de alchemie en de astrologie aan te tonen.

Hij leverde verschillende wetenschappelijke bijdragen aan de akoestiek en de mechanica. Hij deed bijvoorbeeld de eerste metingen van de geluidssnelheid, en stelde de wet van Mersenne op, die stelt dat de frequentie van een trillende snaar evenredig is met de wortel uit de spankracht en omgekeerd evenredig is met de lengte van de snaar en de wortel uit de massa per lengte-eenheid.

Frans rooms-katholiek priester
Akoesticus
Frans wiskundige
17e-eeuws wiskundige
Frans filosoof
Frans theoloog
Frans wetenschapper
Miniemen (orde)
Michaël I Rangabe

Michaël I Rangabe (Grieks: Μιχαήλ Α΄ Ραγγαβέ, Mikhaēl I Rangabe) (ca. 770? - 845) was van 811 tot 813 keizer van Byzantium.

Zijn vader Theophylaktos was admiraal van de Egeïsche vloot van Byzantium. Michaël trouwde met Prokopia, een dochter van Nikephoros, de 'minister van financiën' onder keizerin Irene. Toen zijn schoonvader Irene wist af te zetten en zelf de troon besteeg als Nikephoros I, schonk hij zijn schoonzoon een van de hoogst denkbare hoftitels, hij maakte Michaël Kouropalates, een soort ere-majordomus. 

Michaël overleefde de rampzalige veldtocht tegen de Bulgaarse Khan Kroem, waarbij de keizer zelf sneuvelde en diens zoon en opvolger Staurakios zwaargewond raakte. Deze wilde de troon niet aan zijn zwager afstaan, en daarom dwongen Michaëls aanhangers hem af te treden. De dodelijk gewonde Staurakios stierf pas enkele maanden later in een klooster.

Keizerschap 
Michaël is de eerste keizer met een familienaam. Het is wel gesuggereerd dat de naam van het Slavische rokavu stamt, maar dat is niet zeker. Het is wel duidelijk dat in zijn tijd de grote magnatenfamilies meer aan invloed wonnen.

Michaël wilde de tegenstellingen in zijn rijk verminderen en verlichtte daarom de strenge belastingen die Nikephoros had opgelegd. Anderzijds voelde hij zich verplicht veel geld uit te geven aan het leger, aan de bureaucratie en aan de Kerk. Hij vervolgde de iconoclasten en betoonde zich een vroom man - waardoor hij een goede reputatie verwierf in de beeldbepalende Kroniek van zijn tijdgenoot Theophanes Confessor.

In 812 reisden afgevaardigden van Michaël naar het verre Aken om keizer Karel de Grote als basileus te erkennen, zonder verdere toelichting, in ruil voor de teruggave van een aantal verloren gebiedsdelen, onder meer Venetië, dat toen nog niet zo'n belangrijke stad was. Dat was gezichtsverlies voor Byzantium, omdat er altijd maar één keizerrijk geweest was, ook al was er soms meer dan één keizer. 

In datzelfde jaar stelden de Bulgaren onder Khan Kroem een vrede voor. Het voorstel leek verdacht veel op een ultimatum. Toen Michaël aarzelde, nam Kroem Mesembria in, tegenwoordig de stad Nesebar. Michaël trad in het strijdperk, maar na enkele kleine successen verloor hij de Slag bij Versinikia op 22 juni 813, waarbij het oppermachtige Byzantijnse leger eerloos op de vlucht gedreven werd. Michaël trad af en droeg de keizerlijke waardigheid over aan zijn meer besluitvaardige generaal Leo de Armeniër, die bekend is als Leo V van Byzantium.

Naleven 
Leo vernietigde de dynastieke aspiraties van Rangabe door de zonen van Michaël te castreren. Een van hen, Niketas (797-877), zou het onder de naam Ignatius nog tot patriarch van Constantinopel brengen en werd spoedig na zijn overlijden heilig verklaard. Oud-keizer Michaël zelf leefde nog dertig jaar vreedzaam in een klooster op het Prinseneiland Proti, tegenwoordig Kınalıada. 

Keizer van Byzantium
Persoon in de 9e eeuw
Michaël II Psellos

Michaël II (Grieks: Μιχαήλ Β', Mikhaēl II) (Amorium in Frygië, ? - oktober 829), bijgenaamd Psellos of Traulos (Grieks: Τραυλός, Ψηλλος; Latijn: Psellus) (de Stotteraar) of de Amoriër, was van 820 tot aan zijn dood keizer van Byzantium. Michaël vermoordde zijn voorganger en vroegere wapenbroeder Leo V en stichtte de Amorische dynastie.

Keizer Michaël, uit Amorium afkomstig, werd door de Byzantijnen als een weinig verfijnd man beschouwd. Hoewel hij inderdaad nauwelijks kon lezen en schrijven en een soldaat in hart en nieren was, regeerde hij met verstand. Hij probeerde met enig succes alle gekrakeel over de iconen wat te laten luwen. Zelf was hij geen voorstander van iconenverering en hij herstelde de cultus niet, maar er was ook geen sprake van vervolging.

Thomas de Slaviër een ander wapenbroeder, vond dat hij evenveel recht op de troon had als Michael en kwam in opstand. Thomas zocht steun bij Kalief Al-Ma'mun en Michael bij de Bulgaarse kan Omoertag. Het gevolg was het Beleg van Constantinopel (821-823). Thomas werd verslagen.

Het rijk werd hier echter wel door verzwakt. Omstreeks 824 werd Kreta veroverd, door een groep opstandige Omajjaden van Andalusië en richtten het Emiraat Kreta op. Kreta werd daarmee een zeeroversnest en zou dat nog anderhalve eeuw blijven. Ook op Sicilië maakten de Aghlabiden handig gebruik van de onenigheid tussen de lokale Byzantijnse machthebbers en begonnen in 827 met de verovering van het eiland. De positie van Byzantium als zeemacht was hiermee zwaar aangetast.

Niettemin de vele problemen, slaat met Michaël II Psellos Byzantium de weg in van herstel en bloei.

Michaël werd door zijn zoon Theophilos opgevolgd.

Keizer van Byzantium
Persoon in de 9e eeuw
Michaël IV Paphlagon

Michaël IV de Paphlagoniër (Grieks: Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγών, Mikhaēl IV Paphlagōn) (1010 - 10 december 1041) was van 1034 tot zijn dood keizer van het Byzantijnse Rijk.

Hij was een minnaar van keizerin Zoë. Toen haar echtgenoot, keizer Romanos Argyros door vergiftiging in bad overleed trouwde zij Michaël IV. Hierdoor kwam hem de Byzantijnse troon toe. Na een hartstochtelijke aanvang verloor Michaël later alle belangstelling voor Zoë. Historici wijten dit aan zijn slepende ziekten, waaronder epilepsie. De Byzantijnse historicus Michaël Psellus meent dat Michaël samen met Zoë keizer Romanos vermoordde om met elkaar te kunnen trouwen. Michaël was een zeer religieus man. Hij werd bijvoorbeeld luttele uren voor zijn dood tot monnik gewijd. Later zou hij gewetenswroeging gekregen hebben over de moord op keizer Romanos. Dit kan een andere reden zijn waarom hij zich afkeerde van Zoë. 

Michaël bleek een kundig heerser en een goed militair. Hij liet veel van het bestuurswerk over aan Johannes Orphanotrophos, een eunuch die een zeer kundig bestuurder was maar het opleggen van belastingen te ver dreef. Het gevolg was een opstand onder de Slaven in de Balkan, die echter onderdrukt werd.

Een ander probleem was Zeta (het oude Duklja), waar Vojislav zich onafhankelijk verklaarde. De poging deze opstand te onderdrukken mislukte, zodat er nu voor het eerst sinds Basileios II weer een onafhankelijk Slavisch vorstendom was. Toen Michaël aan het einde van zijn leven ziek werd overtuigde hij Zoë ervan zijn neefje Michaël te adopteren. Deze Michaël volgde hem na zijn dood op als Michaël V Kalaphates.

Keizer van Byzantium
Persoon in de 11e eeuw
Michaël V Kalaphates

Michaël V Kalaphates, letterlijk de breeuwer (Grieks: Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτης, Mikhaēl V Kalaphatēs) (circa 1015? - 1042) was keizer van Byzantium van 1041 tot 1042. Zijn bijnaam dankte hij aan zijn vader Stephanos, die aanvankelijk schepen breeuwde, maar later onder patronage van zijn invloedrijke broer Johannes admiraal van de vloot werd.

Hij was de zoon van een zuster van keizer Michaël IV; de werkelijke machthebber van het Byzantijnse Rijk was echter zijn oom, de eunuch en minister Johannes Orphanotrophos, die zijn familie van Paphlagonische boeren naar Constantinopel had gehaald om ze in zijn kielzog carrière te laten maken. Kalaphates werd geadopteerd door de keizer en zijn vrouw Zoë, kort voordat Michaël IV in december 1041 kinderloos overleed. Zo kon Michaël V tot keizer worden gekroond.

Omdat hij graag zelf de baas wilde zijn stuurde de jonge keizer meteen zijn oom, de minister Johannes, naar een klooster. In april 1042 stuurde Michaël V ook Zoë en haar zuster Theodora naar een klooster, maar omdat Constantinopel hem als een parvenu beschouwde (hij stamde immers uit een laaggeboren familie uit een achterafstreek), bleef de stad op de hand van de oude keizerin. Er ontstonden rellen rond het paleis en Michaël werd binnen enkele dagen gedwongen zijn wél in het purper geboren tantes terug te roepen. Hun wraak was zoet: Michaël V werd de ogen uitgestoken en gecastreerd en hij werd op zijn beurt naar een klooster overgebracht, waar hij later datzelfde jaar overleed. Zoë en haar zuster Theodora III kwamen nu samen op de troon.

Keizer van Byzantium
Macedonische dynastie
Persoon in de 11e eeuw
Michaël VI Stratiotikos

Michaël VI Stratiotikos (Grieks: Μιχαήλ ΣΤ΄ Βρίγγας, Mikhaēl VI Bringas, bijgenaamd Stratiotikos, 'van het leger') (? - 1059) was keizer van Byzantium van 1056 tot 1057.

In 1056 stierf Theodora, de laatste telg van het Macedonische huis. Voor haar overlijden benoemde zij de man die de hofkringen graag op de troon wilden zien: iemand die alle ambtenaren een promotie zou geven, Michaël VI, die eerder minister van Oorlog was geweest. Hij wist spoedig het leger tegen zich in het harnas te jagen en in 1057 werd Isaäk Comnenus in Paphlagonië tot keizer uitgeroepen. Isaäk versloeg de snel slinkende keizerlijke troepen en Michaël liet zich naar een klooster sturen, waar hij nog twee jaar leefde.

Keizer van Byzantium
Persoon in de 11e eeuw
Michaël VII Doukas

Michaël VII Doukas Parapinakes (min een kwart) (Grieks: Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας, Mikhaēl VII Doukas; 1050 - Constantinopel, 1090) was keizer van Byzantium van 1071-1078.

Hij was de oudste zoon van keizer Constantijn X Doukas en keizerin Eudokia Makrembolitissa.

Na de ramp van Manzikert was Romanos IV de gevangene van de Seltsjoekse heerser. In Constantinopel werd hij afgezet verklaard en de historicus en aartsintrigant Psellus zette zijn favoriet Michaël Doukas op de troon.

In zijn eigen boek beschrijft Psellus hem als de beste vorst die ooit op een troon gezeten had (dankzij zijn unieke opvoeding door Psellus zelf) maar de werkelijkheid was anders. Het rijk stortte aan alle kanten ineen. Anatolië ging grotendeels verloren. Bari was in 1071 al in handen van de Noormannen van Zuid Italië gevallen en nu brak er ook een storm op de Balkan los.

Michaël kwam in grote financiële problemen, grotendeels door zijn eigen toedoen. Onder hem was het niet langer mogelijk een medimnus tarwe te kopen voor een nomisma, je kreeg er maar een medimnus minus, een pinakion (een kwart), voor.

Hij was zwak en verlegen en kwam onder de invloed van Nikephoritzes. Deze schoof Psellus aan de kant en probeerde het rijk een strakke vorm van bureaucratische controle op te leggen. Dit leidde tot sociale onrust en tot opstanden van het leger. In 1078 riep de legeraanvoerder Nikephoros III Botaneiates zich tot keizer uit en om zijn positie te versterken trouwde hij met Michaëls vrouw Maria van Alanië (hoewel Michaël nog in leven was). Ondanks de oogappel van Psellus was het rijk een chaos.

keizer van Byzantium
Persoon in de 11e eeuw
Michaël VIII Palaiologos

Michaël VIII Palaiologos (Grieks: Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, Mikhaēl VIII Palaiologos) (Klein-Azië, 1224/1225 – Thracië, 11 december 1282) was van 1261 tot 1282 keizer van het Byzantijnse Rijk. Hij is de stichter van de laatste dynastie van keizers van Byzantium, de Paleologen.

Na de dood van Theodoros II Laskaris kroonde generaal Michaël zich in het keizerrijk Nicea tot medekeizer, naast de jonge Johannes IV Laskaris, de wettelijke troonopvolger. Dit leidde tot grote woede van de despoot van Epirus, ook een Doukai en van dezelfde adellijke familie der Komnenen, maar gaf ook intern wrevel bij de Byzantijnse adel waar Michaël als een usurpator aanzien werd. Dit leidde tot de Slag bij Pelagonia (1259), een kantelmoment in de heropstanding van het Byzantijnse rijk, met de overwinning van Michaël op rechtstreekse concurrenten. Michaël had één groot doel: het Latijnse Keizerrijk in Byzantium omver te werpen. Constantinopel probeerde hij eerst in te nemen met geweld (Beleg van Constantinopel 1260) wat mislukte; in een tweede poging lukte het door een list in samenwerking met de republiek Genua, na het Verdrag van Nymphaeum (1261). De laatste Latijnse keizer, Boudewijn II van Namen, vluchtte naar Euboea. Michaël liet zich kronen in de Hagia Sophia en organiseerde restauratiewerken van de vernielde en uitgebrande gebouwen.

Eenmaal aan de macht zette hij Johannes IV af en liet hem de ogen uitsteken. Alhoewel hij erin slaagde de kroon te zetten op het werk van zijn Laskarische voorgangers en Constantinopel de hoofdstad van het rijk te maken, was hij volledig geïsoleerd. Zijn grootste tegenstander was Karel van Anjou, die Zuid-Italië beheerste.

Via de diplomatieke weg probeerde hij uit de impasse te geraken. Een doorbraak was het Tweede concilie van Lyon in 1274, een poging om het Oosters Schisma te beëindigen. Met de unie van katholieke en orthodoxe kerken wenste hij, zijn rijk te bewaren tegen Turkse Mammelukken. De toenadering met Rome sloeg grote wonden in de Byzantijnse kerkgemeenschap, maar Michaël zette door. Deze toenadering werd bovendien door de nieuwe Paus Martinus IV ongedaan gemaakt (1281). Paus Martinus IV deed volledig wat Karel van Anjou hem vroeg. Samen met Karel van Anjou werden plannen beraamd om Constantinopel te heroveren. De troepen werden samen gebracht op Sicilië. Door de Siciliaanse Vespers kelderden deze invasieplannen van Anjou.

Toch kon Michaël niet het hele rijk weer herenigen. Er waren nog rivaliserende Griekse vorstendommen zoals Epirus en Trebizonde. Dit probleem werd nooit meer opgelost. Aan de oostgrens nam de druk van Mammelukken en Mongolen zwaar toe en Klein-Azië ging verloren voor het Byzantijnse rijk.

Hij werd opgevolgd door zijn zoon Andronikos II.

Bronnen 
Deno John Geanakoplos

Keizer van Byzantium
Palaiologos
Persoon in de 13e eeuw
Nupedia

Nupedia was een online encyclopedie op nupedia.com. Het doel was het creëren van de grootste encyclopedie in de geschiedenis van het internet, en ook de beste: inhoudelijk excellerend; vrij publiceerbaar onder GNU FDL-licentie (tot januari 2001 onder de eigen Nupedia Open Content License); gedegen geredigeerd; internationaal; objectief; actueel en toch hanteerbaar.

Nupedia was het eerste encyclopedieproject van Jimmy Wales, met Larry Sanger als hoofdredacteur. Het ging in de lente van 2000 van start. Aan Nupedia konden uitsluitend artikelen worden toegevoegd die waren beoordeeld door een groep redacteuren (collegiale toetsing). Dit liep niet erg goed en ook waren veranderingen niet te bekijken, zoals nu wel het geval is bij Wikipedia. Sanger maakte kennis met het wiki-concept, en stelde op 10 januari 2001 voor dit te gebruiken voor Nupedia, als voorstadium van de definitieve goedgekeurde versie van een artikel.

Uiteindelijk kwam een op wiki-software draaiende versie van Nupedia tot stand, die Wikipedia werd genoemd. Deze kende veel verbeteringen ten opzichte van Nupedia - zo kon men nu bijvoorbeeld ook vorige versies van een artikel bekijken. Nupedia raakte al snel door Wikipedia overvleugeld en hield in september 2003 op te bestaan. Er waren toen 25 artikelen voltooid, en er waren 74 in voorbereiding. Een deel van de artikelen werd toegevoegd aan Wikipedia.

Externe links 
  Nupedia Wiki op FANDOM
  Nupedia op 7 april 2000 in het Internet Archive

Internetencyclopedie
Nobelprijs voor Natuurkunde

De Nobelprijs voor Natuurkunde is de hoogste onderscheiding voor prestaties op het terrein der natuurkunde.

De prijs wordt elk jaar op 10 december, de sterfdag van Alfred Nobel (1833-1896), toegekend door een commissie van de Kungliga Vetenskapsakademien (Koninklijke Zweedse Academie voor Wetenschappen).

Lijst met winnaars van de Nobelprijs voor Natuurkunde van 1901 tot heden.

Externe link 
 Officiële website van de Nobelprijs

Literatuur 
 The politics of excellence, beyond the nobel prize; R. Friedman ; 2002
 Nobel Century: a biographical analysis of physics laureates, in Interdisciplinary Science Reviews, by Claus D. Hillebrand ; June 2002; No 2. p.87-93

Natuurkunde
Natuurkunde
Nobelprijs
Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde (Zweeds: Nobelpriset i fysiologi eller medicin) is een prijs die sinds 1901 jaarlijks uitgereikt wordt aan iemand die de wereld verbeterd heeft door een ontdekking, uitvinding of daad op het gebied van de fysiologie of de geneeskunde.

Dit was een van de vijf prijzen die Alfred Nobel in zijn testament opnam. De prijs wordt jaarlijks door het Karolinska Instituut uitgereikt.

Winnaars 
Lijst van de winnaars van de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde.

Geneeskundig onderzoek
Geneeskundige lijsten
Fysiologie of Geneeskunde
Prijs van de Zweedse Rijksbank voor economie

De Prijs van de Zweedse Rijksbank voor Economische Wetenschappen ter nagedachtenis aan Alfred Nobel, veelal aangeduid als de Nobelprijs voor Economie, werd ingesteld en voor het eerst uitgereikt in 1969, ter herdenking van het 300-jarig bestaan van de bank. 

De Sveriges Riksbank, de Rijksbank van Zweden, is de centrale bank van Zweden. De prijs is eigenlijk geen Nobelprijs maar wordt zo genoemd omdat hij wordt uitgereikt tijdens dezelfde ceremoniële bijeenkomst in Stockholm als de eigenlijke Nobelprijzen, die van de Nobelstichting, met uitzondering van de Nobelprijs voor de Vrede. De prijs wordt jaarlijks toegekend door een commissie van de Koninklijke Zweedse Academie voor Wetenschappen.

De associatie van deze prijs met de oorspronkelijke Nobelprijzen is controversieel. Familie van Alfred Nobel distantieert zich van de prijs, die in haar ogen is bedoeld om winstmaximalisatie een respectabel voorkomen te geven.

De John Bates Clark Medal is een soortgelijke prijs voor economen jonger dan 40 jaar die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de economische wetenschap

Lijst van winnaars

Websites 
  Officiële website

Economie
 
Zweedse wetenschapsprijs