alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Slowfox

De slowfox (ook slow foxtrot) is een stijldans die in het begin van de twintigste eeuw in Amerika is ontstaan uit de "Rag"  ragtime en de "Onestep". Als zodanig is de slow foxtrot ouder dan de Engelse wals. Veel van zijn variaties zijn dan ook overgenomen in de Engelse wals.
Oorspronkelijk werd de dans zeer snel gedanst. Tegenwoordig wordt hij echter langzaam gespeeld. De bewegingen in deze dans lopen soepel en in één beweging door. Met het woord foxtrot refereert men weleens naar een slowfox, hoewel het soms ook gebruikt wordt als verwijzing naar de quickstep. Dit was wel de oorspronkelijke naam voor deze dans, maar die werd in 1924 gewijzigd in slowfox toen men deze langzamer is gaan spelen.

De dans werd voor de Tweede Wereldoorlog in Europa geïntroduceerd.

De slowfox wordt nu gedanst op een ritme van 28/30 maten per minuut. Het betreft hier een dans in vierkwartsmaat.

De belangrijkste basis van deze dans bestaat uit de three step en de featherstep. In 1923 en later is de dans formeel vastgelegd door de Engelsen met aanvullende basispassen en figuren. Met name Frank Ford en Josephine Bradley waren de grote promotors van de slow foxtrot en ontwikkelden de nodige technieken en figuren.
In 1927 won Frank Ford dansend met Molly Spain de Star Championships met zijn interpretatie van de slow foxtrot.

De dans wordt als statig, gracieus maar lastig ervaren. Dit door de noodzaak van een goede balans en techniek omdat de dans van de ene kant van het lichaam naar de andere kant gaat. Doordat er geen stops in voorkomen en het rijzen en dalen een essentieel onderdeel is van deze dans, vergt het de nodige oefening om tot een goede uitvoering te komen.

In wedstrijdverband is de slow foxtrot veelal de 3e dans van de ballroomdansen.

Het komt voor dat er separate wedstrijden zijn in basic slow foxtrot. In deze wedstrijden ligt de nadruk op de techniek en uitvoering van deze dans waarbij het aantal toegestane figuren beperkt is.

Basisfiguren zijn: Three Step, Feather Step, Natural Turn, Reverse Turn, Closed Impetus, Heel turns. Standaardfiguren zijn: Natural Weave, Basic Weave, Closed Telemark, Open Telemark, Hover Feather, Hover Telemark, Hover Cross, Open Impetus, Wave.

Dansstijl
Stijldans
Chachacha

De chachacha is een dans die is ontstaan in Cuba en in het begin van de jaren 50 opdook in de nachtclubs van de Verenigde Staten. De Amerikanen - in tegenstelling tot de Europeanen - dansten reeds de mambo die de directe voorvader van de chachacha is.

Geschiedenis 
In het begin van de jaren vijftig begonnen meerdere Cubaanse componisten de Danzón te spelen met een licht gewijzigd ritme. Enrique Jorrín, componist, violist en directeur van het Cubaanse dansorkest 'América' uit Havana creëerde een eenvoudig te dansen versie door de gezongen melodie en de gespeelde muziek iets van elkaar los te koppelen. Hij maakte van de vierde tel een gesyncopeerde tel, waardoor het klonk als een slow-mambo. Maar de gezongen melodie doet dat niet.

Het eerste deel van zijn 'La engañadora' uit 1951 wordt algemeen beschouwd als de voorvader van de chachacha. (Het tweede deel is mambo). De chachacha werd eerst ook wel neodanzón en triple-mambo genoemd. Later werd de uitvoering iets aangepast tot de huidige dans ontstond: de chachacha, genoemd naar het geluid dat de zij-sluit-zij-pasjes in het basisfiguur maken op de vloer.

De dans werd in het Europese wedstrijdcircuit in 1953 geïntroduceerd door de beroemde Franse danser Pierre Jean Phillip Zurcher Margolie ('Monsieur Pierre') die in Londen een dansschool had.

Nadat zijn vader Nico Gomez deze muziek jarenlang speelde met zijn dansorkest, bezong/eerde Raymond van het Groenewoud in 1981 deze dans in Chachacha.

Danswijze 
De chachacha heeft een vierkwartsmaat maar met een gesyncopeerd ritme: de vierde tel is gesplitst in twee delen. Die twee samen vormen slechts één kwartmaat. Dit zijn de eerste twee cha's van de chachacha. Dit wordt geteld als '4-en'. In plaats van de basispas van de mambo "voor-terug-zij" is hier een "voor-terug-zij-sluit-zij" ritme (geteld als: 2-3-4-en-1).

Belangrijk bij deze dans is het strekken van de benen na het zij-sluit-zij waarbij de strekkende houding op de laatste zijwaartse stap ligt. Bij de voorwaartse en achterwaartse passen is het belangrijk dat het gewicht van de ene voet naar de andere voet wordt verplaatst en de voet bij het naar voren en achteren gaan iets naar buiten wordt gedraaid zodat de heup ook naar buiten wordt gedraaid en de heupactie ontstaat die zeer kenmerkend is voor de dans. De voorwaartse en achterwaartse passen moeten "ball-flat" worden gedanst. Bij de chachacha houdt de danser(es) met de voeten zo veel mogelijk contact met de vloer.

Er zijn veel variaties en stijlen mogelijk. De meest voorkomende stijl is de losse stijl waarbij niet in danshouding wordt gedanst. Enkele variaties zijn hand to hand, new yorker, alamana, rope spin, hip twist, outside step en turkish towel.

De muziek waarop de chachacha gedanst wordt, heeft een vierkwarts-maat en kent een snelheid die standaard 30 tot 34 maten per minuut bedraagt. Veel van de moderne popmuziek en discomuziek uit de jaren zeventig en '80 is geschikt om een chachacha op te dansen, wat bijdraagt aan de populariteit van deze dans.

Typische begeleidingsinstrumenten in de chachacha zijn de ratelinstrumenten als de maraca, guiro en kabassa.

Dansstijl
Latijns-Amerikaanse dans
Stijldans
Paso doble

De paso doble is een Spaanse dans die ook tot de Latijns-Amerikaanse dansen gerekend wordt. In deze stijldans wordt het stierenvechten uitgebeeld. De man speelt de rol van stierenvechter of torero en de dame is la capa (de rode lap) die de stier moet opjagen. De man 'zwiert' de dame rond alsof zij die rode lap is. Paso doble betekent letterlijk dubbele pas.

De oorsprong van de paso doble is niet met zekerheid te herleiden. Beweringen variëren van circa 1535 tijdens festiviteiten in Spanje tot 1780 in Frankrijk. In 1920 werd de dans verder ontwikkeld door de Franse choreografen Meyer, Hillion, David en Ronnaux.

Aanvankelijk was het een ballroomdans, maar later is het een Latijns-Amerikaanse dans geworden. De passen van de paso doble zijn deels afgeleid uit de flamenco, maar volgens de techniek is het verkeerd om te veel flamencostijl in deze dans in te brengen. Het is de enige Latijnse stijldans waar de man de hoofdrol speelt en blikvanger is.

Stijl

Danshouding 
De linkerarm van de heer wordt op oorhoogte in een gebogen stand van bijna 90 graden gehouden
en de dame legt haar rechterhand op de hand van de heer waarna de vingers gesloten worden.
De rechterhand van de heer ligt op het linkerschouderblad van de dame, net iets meer naar
de zijkant dan bij de Ballroom. De dame legt haar linkerhand op de bovenarm van de heer.

Dansrichting 
Bij de paso doble is er sprake van een dansrichting. Hier wisselen zijden zich zeer snel en vaak af, maar men danst tegen de klok in.
In paso doble bestaat er geen basispas. Er wordt dikwijls op de eerste tel met de voet op de grond gestampt (appel) en dan gaat de figuur verder tot (meestal) 8 tellen of een veelvoud daarvan.

Dansmuziek 
De paso doble wordt gedanst op bij de dans behorende muziek met een ritme van 60 tot 62 maten per minuut. De muziek kenmerkt zich door highlights: accenten in de muziek waarop het danspaar een vaste houding aan moet nemen in hun dansprogramma. Zodra de muziek daarna weer doorgaat, kan er weer verder gedanst worden. Bij het wedstrijddansen zijn deze highlights essentieel voor de normering van het danspaar.

Een veel gebruikt muzieknummer om de Paso doble op te dansen is España Cañi.

Dansstijl
Latijns-Amerikaanse dans
Stijldans
Europese dans
Jive

De jive is de laatst ontwikkelde Latijns-Amerikaanse dans en is rond 1940 ontwikkeld uit de "jitterbug", door de Amerikaanse soldaten meegebracht naar Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er zijn ook invloeden van rock-'n-roll, bebop en de swing, Amerikaanse swing maar zonder de acrobatische elementen.

Jiven wordt ook wel gebruikt als verzamelnaam voor verschillende dansen, waaronder de lindyhop, shag, shag hop, jitterbug, rock-'n-roll, boogiewoogie en style swing.

Jive is een van de vijf latindansen. De meeste figuren worden gedanst op basis van 6 tellen, dus anderhalve maat. Sommige zoals de link-and-wip worden op 8 tellen gedanst. De houding is losser in vergelijking met andere latin-dansen zoals chachacha, rumba of paso doble.
De jive wordt gedanst op een tempo van 42/44 maten per minuut.

Dansstijl
Stijldans
Latijns-Amerikaanse dans
Rock-'n-rolldans
Stijldans

Stijldansen is een sport of ontspanning waarin volgens tamelijk strakke regels in paren bij een stijl behorende figuren gedanst wordt, op de specifiek daarbij behorende muziek. 

De dansstijlen worden binnen het stijldansen verdeeld in de ballroom- (ook wel standaard) en Latijns-Amerikaanse dansen:
 De Engelse wals, tango, quickstep, slowfox en Weense wals worden onder de ballroomdansen gerekend.
 De chachacha, rumba, samba, paso doble en jive vallen onder de Latijns-Amerikaanse dansen (ofschoon de tango ook van Latijns-Amerikaanse afkomst is, wordt hij er dus niet toe gerekend).

Stijldansen wordt ook internationaal als danssport in wedstrijdverband gedanst in drie categorieën: Ballroom (Standard), Latijns-Amerikaanse dans (Latin) en Ten Dance. Het kampioenschap Ten Dance bestaat uit de vijf standaarddansen en de vijf Latijns-Amerikaanse dansen samengevoegd. 

Er bestaat ook nog een andere variatie op het stijldansen dit is formatiedansen. Hierbij vormt een team van maximaal acht paren al dansend figuren op de dansvloer. Er zijn twee categorieën, namelijk Standaard en Latin. Formatiedansen is een jurysport die ook geliefd is bij de niet dans-kenners door mede het showelement, zoals lifts dat wordt toegevoegd aan het dansen.

In de Verenigde Staten zijn de regels enigszins anders en men spreekt dan van American Style in tegenstelling tot de International Style.

Zie ook 
 Dansfiguur voor een verzameling van mogelijke dansfiguren
Foxtrot

Foxtrot (album), een muziekalbum van Genesis
Foxtrot (dans), een stijldans
Foxtrot (musical), een musical van Annie M.G. Schmidt
Foxtrot, een klasse van Russische dieselduikboten
Het woord uit het NAVO-spellingsalfabet voor de letter "F"
 Foxtrot (film), een Israëlisch-Duits-Frans-Zwitserse film uit 2017

Zie ook:
Slowfox, stijldans die vroeger foxtrot werd genoemd
Quickstep (dans), stijldans die tegenwoordig ook wel foxtrot wordt genoemd
Foxie foxtrot, single van Nico Haak op basis van de dans foxtrot
Diabetes

Diabetes mellitus, suikerziekte
Zwangerschapsdiabetes, een hoge bloedsuikerspiegel tijdens de zwangerschap
Diabetes insipidus, een aandoening gekenmerkt door veel urineren en drinken
Dynamisch testen

Bij nieuw ontwikkelde computerprogrammatuur is er aanvankelijk sprake van een testfase waarbij gekeken wordt of het programma aankan waar het voor bedoeld is. Daar zijn verschillende methoden voor. 
Voor een dynamische expliciete test wordt een aantal testgevallen opgesteld met de daarbij behorende verwachte uitkomsten. Nadat deze testgevallen zijn geaccordeerd worden deze in het te testen systeem ingevoerd. Voor het opzetten van een dergelijk testgeval kan gebruikgemaakt worden van al dan niet geformaliseerde testspecificatietechnieken.

Dit invoeren kan op verschillende manieren plaatsvinden, afhankelijk van de omgeving en het type systeem. Zo zullen in systemen met een user interface zoals een Graphical User Interface (GUI), de waarden en acties via het scherm worden ingevoerd (syntactische test), terwijl bij een systeem zonder user interface gebruikgemaakt zal moeten worden van hulpmiddelen zoals stubs en drivers of gespecialiseerde testbanken.

In alle gevallen geldt dat bij een dynamische expliciete test de testgevallen in het systeem worden ingevoerd en de verwachte resultaten in een rapport worden vastgelegd.

Voor diverse dynamische tests kunnen hulpmiddelen worden gebruikt om de tests te automatiseren. Denk hierbij aan Capture & Playback tools voor uitvoeren van functionele tests op systemen met een user interface.

Dynamische impliciete tests
Naast een dynamische expliciete test bestaan er ook dynamische impliciete tests. Dit betreft het vinden van fouten in de software, zonder dat daar specifieke testgevallen voor gemaakt zijn. De fouten worden gedurende een andere expliciete test gevonden.

Naast de dynamische tests bestaan er ook Statisch testen.

Softwaretest
Testen
Statisch testen

Statisch testen is de term die gebruikt wordt voor alle soorten testen waarbij de software niet uitgevoerd wordt. Dit valt uiteen in 2 verschillende mogelijkheden. Reviews en Statische analyse.

Reviews 
De technieken die zich bezighouden met het inspecteren en beoordelen van documentatie die hoort bij te ontwikkelen software vallen hieronder. Veelal wordt hiervoor de term "toetsen" gebruikt in plaats van testen.

De 4 soorten beoordelingen zijn:

Inspecties: een formele werkwijze waarbij documenten minutieus worden gelezen door een groep experts. Hierbij wordt gelet op afwijkingen van vooraf afgesproken criteria. (ook wel Fagan Inspecties genoemd)

Review: een werkwijze waarbij een document aan een aantal experts wordt aangeboden, met de vraag of zij het willen beoordelen vanuit een bepaald aandachtsgebied (kwaliteitsstandaards, architectuur, functionaliteit enz). De auteur verzamelt het commentaar en zal het stuk op grond daarvan mogelijk bijwerken.

Walkthrough: een werkwijze waarbij de auteur in een bijeenkomst uitlegt wat de inhoud is van een document, waarna het door de aanwezige experts wordt onderzocht vanuit hun eigen aandachtsgebied (kwaliteitsstandaards, architectuur, functionaliteit enz.). Aan de hand van het commentaar zal de auteur het stuk mogelijk bijwerken.

Collegiale toetsing: een informele werkwijze waarbij collega's elkaars werk controleren.

Statische analyse 
Onder statische analyse valt het in kaart brengen van de code. Hierbij valt te denken aan het (al dan niet geautomatiseerd) uitvoeren van code-inspecties, maar ook het analyseren van de code-complexiteit en het verzamelen van metrieken uit de code.

Softwaretest
Software engineering
Wepsisch

Het Wepsisch (vepsän kel’) is een taal in Noordwest-Rusland met ca. 3600 sprekers. De taal behoort tot de Oostzeefinse talen en is daarmee nauw verwant aan het Fins en het Estisch en ook aan het Karelisch: met de Kareliërs hebben de Wepsen ook nauwe culturele banden. De Oostzeefinse talen maken deel uit van de Finoegrische taalfamilie.

De Wepsen wonen binnen de Russische Federatie verspreid over de republiek Karelië en de oblasten Leningrad en Vologda. In Karelië heeft de taal een officiële status, hoewel juist daar de Wepsen in relatief groten getale zijn overgegaan op het Russisch.

Het Wepsisch is te verdelen in drie dialecten. De sprekers kunnen elkaar verstaan, maar hebben onderling weinig contact, omdat ze worden gescheiden door Russischtalig gebied.

De noordelijkste groep woont aan de zuidwestoever van het Onegameer, de middelste ten oosten van het Ladogameer aan de bovenloop van de rivieren Ojat en Kapsji, en de zuidelijkste ten oosten van Sint-Petersburg in het district Boksitogorsk.

Taalkundig valt het Wepsisch binnen de Oostzeefinse groep op door het ontbreken van klinkerharmonie en consonantgradatie en door de verkorting van lange klinkers (overal) en medeklinkers (meestal). Fins/Estisch jää (ijs) luidt in het Wepsisch jä en Fins/Estisch maa (land) luidt ma. Daarnaast heeft het Wepsisch enkele nieuwe naamvallen ontwikkeld uit vroegere achterzetsels. In het klankbestand valt de palatalisatie op: dat wil zeggen dat in sommige posities klanken als n, l en t worden uitgesproken als nj, lj en tj.

Literatuur 
Aan het begin van de twintigste eeuw werd voor het Wepsisch een schrijftaal ontwikkeld, gebaseerd op het Latijnse alfabet. In 1937 maakte Stalin een einde aan de emancipatie van de taal en begon een halve eeuw van verdrukking. 

Tegenwoordig bestaan er in Sint-Petersburg en in de Karelische hoofdstad Petrozavodsk organisaties van Wepsen, die onder meer het tijdschrift Kodima uitgeven. Dit maandblad verschijnt sinds 1993 en werd opgericht door Nikolai Abramov (1961-2016), een van de belangrijkste Wepsische dichters. Hij publiceerde drie dichtbundels en vertaalde ook Finse, Estische en Hongaarse literatuur in het Wepsisch. De eerste Wepsische roman, Kalarand, verscheen in 2002 en is geschreven door Igor Brodski. 

Een cruciale figuur rol in de Wepsische cultuur is Nina Zaiceva, die in 2006 het Nieuwe Testament in het Wepsisch vertaalde en in 2012 naar Fins voorbeeld het epos Virantanaz schreef, dat sindsdien in verschillende talen vertaald is, waaronder het Frans. Haar Wepsische vertaling van het Finse voorbeeldwerk, de Kalevala, verscheen in 2022.

Externe links 

 VepKar — the Open corpus of Veps and Karelian languages 

Fins-Oegrische taalfamilie
Taal in Rusland
Karelië (autonome republiek)
Oblast Leningrad
Oblast Vologda
Polokwane (gemeente)

Polokwane (officieel Polokwane Plaaslike Munisipaliteit) is een gemeente in de provincie Limpopo (Noord-Transvaal) in het Zuid-Afrikaanse district Capricorn. De gemeente telt 628.999 inwoners.  De hoofdplaats van de gemeente is Pietersburg met ongeveer 150.000 inwoners. Tot 2003 was Pietersburg de officiële naam van de stad.

In het voetbalstadion van Pietersburg, het Peter Mokabastadion, dat in de gemeente Polokwane ligt zijn bij het WK voetbal van 2010 wedstrijden gespeeld.

Tegen de hellingen van de Ysterberg in de richting van Potgietersrus is een monument opgericht om de dodelijke slachtoffers te herdenken van de Plaasmoorde. Het bestaat uit duizenden witte kruisen.

Hoofdplaatsen 
Het nationaal instituut voor de statistiek, Stats SA, deelt sinds de census 2011 deze gemeente in in 143 zogenaamde hoofdplaatsen (main place):
	
Badimong • Bergnek • Bloodriver • Boskopies • Chuenespoort • Ditenteng • Doornbult • Doornspruit • Elmadal • Ga-Chuene • Ga-Hlahla • Ga-kgole • Ga-Komape • Ga-Lekgothoane • Ga-Mabitsela • Ga-Mabotha • GaMagowa • GaMahlahle • GaMailula • Ga-Maja • GaMakanye • GaMakgoba • GaMakgobathe • Ga-Makibelo • GaMakweya • Gamalahlela • GaMamadila • GaMamphaka • GaManamela • GaMapangula • Ga-Matabanyane • GaMathiba • GaMboi • GaMmamatsha • GaMogano • GaMokgopo • GaMokwane • GaMolepo • GaMoropo • GaMothapo • Ga-Mothiba • Ga-Motholo • GaPotse • GaRamongwana • GaRamphere • GaSebati • GaSemenya • Ga-Setati • GaThaba • GaThoka • Ga-Tjale • GaTshwene A • GaTshwene B • Geluk • Kgohlwane • Kgokong • Kgoroshi • Kgwara • Kgwareng • Koloti • Komaneng • Kotishing • Kuschke • Laaste Hoop • Leeukuil • Lenyenye • Lithupaneng • Mabokelele • Madiga • Madiga A • Madiga B • Mahwibitswane • Makanye • Makatiane • Makeketela • Makgeng • Makgoba • Makgofe • Makgwaneng • Makgwareng • Makhwareng • Makotopong • Makubung • Mamotintane • Mankgaile • Mankweng • Mantheding A • Mantheding B • Marobala • Masealama • Masekwameng • Masenya • Masobohleng • Matobole • Megoring • Mehlakong • Mmadigorong • Mmotong • Mokgabane • Mokgurutlane • Molapi • Monyamane • Monywaneng • Moshate • Mothakeng • Motlhatsweng • Mountain View • Mphogodiba • Myngenoegen • Noko • Ntsima • Palmietfontein • Percy Fyfe • Perskebult • Phomolong • Polokwane • Polokwane NU • Ramakgaphola • Ramogale • Rietfontein • Sebayeng • Sebonapudi • Segwasi • Sekgweng • Sencherere • Sengatane • Seshego • Setotolwane • Sobiago • Syferkuil • Thabakgone • Thakgalang • Tholongwe • Thune • Titibe • Tsebela • Tshebeng • Tshware • Tshwene • Tweefontein • Vaalkop • Vierhoek.

Geboren 
 Hendrick Ramaala (1972), langeafstandsloper
 Jacques Fullard (1974), wielrenner
 Lyndon Ferns (1983), olympisch zwemkampioen
 Caster Semenya (1991), wereldkampioene 800 m hardlopen 2009

Zie ook 
 Lijst van plaatsen in Zuid-Afrika

Externe link 
 Officiële website

Gemeente in Limpopo
Gemeente in Zuid-Afrika
Ladogameer

Het Ladogameer (Russisch: Ладожское озеро; Ladoschskoje osero, Fins: Laatokka) is het grootste meer van Europa. Het ligt in Noordwest-Rusland, ten noordoosten van Sint-Petersburg. De oppervlakte is 17.700 km².

Het meer meet 219 kilometer van noord naar zuid en is gemiddeld 83 kilometer breed. De gemiddelde diepte bedraagt 51 meter en het diepste punt – in het noordwestelijke deel – ligt op 230 meter onder de waterlijn. Het stroomgebied omvat 276.000 km² en het volume van het meer 908 km³. In het meer liggen ongeveer 660 eilanden, die tezamen een totale oppervlakte van 435 km² hebben. De meeste eilanden, waaronder de eilandengroep Valaam (met het orthodoxe klooster Valaam), bevinden zich in het noordwestelijke deel.

Het meer watert via de Neva af op de Finse Golf en daarmee op de Oostzee. Het meer wordt gevoed door de Svir, die het water van het Onegameer (het op een na grootste meer van Europa) aanvoert, en door een reeks rivieren die vanuit de oostelijke Finse Merenvlakte (Saimaameer) komen. De voornaamste daarvan is de Vuoksi. Finland watert derhalve voor een belangrijk deel via Rusland af op de Finse Golf.

De oevers van het meer zijn in het noorden hoog en rotsachtig en in het zuiden laag en moerassig. Sinds 2017 is de scherenkust aan de noordoever beschermd in het 1220 km² grote nationaal park 'Scherenkust van het Ladogameer' (Russisch: Национальный парк Ладожские шхеры). Het Ladogameer vriest enkele maanden per jaar dicht.

Tot de Tweede Wereldoorlog liep de grens tussen Finland en Rusland door het Ladogameer en was de weg over het bevroren Ladogameer in de winter de enige manier voor contact tussen het omsingelde Leningrad en de buitenwereld. Langs de Weg van het Leven werden 1,3 miljoen mensen geëvacueerd en werden de bewoners en verdedigers van de stad bevoorraad met voedsel, brandstof en munitie. De Finnen verloren tijdens de Vervolgoorlog de noordoever met de stad Sortavala en het Valaamklooster, hetgeen werd geformaliseerd in 1947 bij de Vrede van Parijs. Tegenwoordig ligt de Fins-Russische grens 25 kilometer noordelijk van het meer.

Door het meer loopt nog wel een andere grens: die tussen de autonome republiek Karelië en de oblast Leningrad.

Zie ook 
 Ladogakanaal

Externe links 
   Foto's van noordkust Ladogameer
  Strijdtoneel Ladogameer 1941-1944

Meer in Rusland
Geografie van Karelië
Oblast Leningrad
Stroomgebied van de Finse Golf
Pieter van der Hoeven

Pieter (Piet) van der Hoeven (Amsterdam, 25 oktober 1911 – Groningen, 26 september 1980) was een Nederlandse wetenschapper. Hij was een broer van de staatsrechtgeleerde Johannes van der Hoeven.

Piet werd in Amsterdam geboren als zoon van een onderwijzer, de oudste van zes kinderen. Hij studeerde daar ook wis- en natuurkunde. In 1939 vertrok hij naar Batavia om er leraar te worden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Japanse bezetting van Nederlands-Indië zat hij gevangen in een Japans interneringskamp.

Na de oorlog werd hij leraar aan de HBS in Deventer. Hij promoveerde in 1961 aan de Rijksuniversiteit Groningen op het proefschrift Metafysica en fysica bij Descartes. Daarna werd hij hoogleraar aan de Technische Hogeschool Delft en korte tijd later bijzonder hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen met als leeropdracht Geschiedenis der wijsbegeerte in verband met de ontwikkeling der exacte wetenschappen.

Naast hoogleraar was Piet van der Hoeven vanaf 1965 organist in Eelde. Als organist begeleidde hij aldaar ook de restauratie van het kerkorgel. Hij was een leerling van Hendrik Bos.

Hij was getrouwd met Mieke Houtman en vader van zes kinderen.

Piet van der Hoeven overleed in 1980 in Groningen.

Publicaties
 René Descartes : wetenschap en wijsbegeerte / door P. van der Hoeven. Baarn : Het Wereldvenster, 1972. - 118 p. (Wijsgerige Monografieën) Lit.opg.: p. 116-118. 
 Blaise Pascal / door Dr. P. van der Hoeven. Baarn : Het Wereldvenster, 1964.
 Metafysica en fysica bij René Descartes / door Pieter van der Hoeven. Gorinchem : Noorduyn, 1961. - 293 p. Proefschrift, Groningen
 Galilei / door P. van der Hoeven – Baarn : Het Wereldvenster
 Newton, een inleiding tot zijn wijsgerige inzichten. Baarn : Het Wereldvenster, 1979

Redes:
 De aard van wijsgerig denken: verantwoording van een methode (inaugurele rede TH Delft. Gorinchem, 1966)
 De exacte wetenschap als toetssteen voor wijsgerig denken (inaugurele rede RU Groningen. Baarn, 1970)
 De Cartesiaanse fysica in het denken van Spinoza (voordracht gehouden te Rijnsburg. Leiden, 1973)

Nederlands filosoof
Hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen
Hoogleraar aan de Technische Universiteit Delft
Nederlands natuurkundige
Nederlands organist
Nederlands wiskundige
Nederlands wetenschapshistoricus
20e-eeuws natuurkundige
20e-eeuws wiskundige
20e-eeuws filosoof
Copernicus

Nicolaas Copernicus, een wetenschapper
Copernicus (inslagkrater), een inslagkrater op de Maan
Copernicus (ster), een dubbelster met planeten in het sterrenbeeld Kreeft
Copernicus-programma, een initiatief van de Europese Commissie en de Europese Ruimtevaartorganisatie dat een kader schept voor Europese activiteiten in het gebied van aardobservatie.
Copernicushervorming, een initiatief van de Belgische federale regering Verhofstadt I in 1999 om de administratie te moderniseren onder impuls van het New Public Management.
SG Copernicus, een middelbare school in Hoorn (Noord-Holland)
Copernicus (satelliet) of OAO-3, een ruimtetelescoop voor röntgenastronomie
 Volkssterrenwacht Copernicus, een sterrenwacht in Overveen

{{DISPLAYTITLE:Copernicus}}
Frombork (stad)

Frombork (Duits: Frauenburg) is een stad in de Poolse provincie Ermland-Mazurië op een heuvel aan het Wislahaf, die grote cultuurhistorische betekenis heeft.

Geschiedenis 
Frombork werd gesticht door de Duitse Orde en droeg destijds de naam Frauenburg, waarvan de tegenwoordig Poolse naam is afgeleid. In 1310 kreeg het stadsrechten van bisschop Eberhard von Neisse. Van 1466 tot 1772 was het stadje Pools, waarna het tot 1945 tot Oost-Pruisen behoorde. In de Tweede Wereldoorlog leed Frombork zware schade.

Bezienswaardigheden 
Pronkstuk van de stad is de kathedrale basiliek van Maria-Hemelvaart en Sint-Andreas, een belangrijke vertegenwoordiger van de baksteengotiek, die tussen 1329 en 1388 werd gebouwd. In deze kerk werd in 1543 Nicolaas Copernicus begraven, die een groot deel van zijn leven in Frauenburg woonde. In mei 2010 kreeg hij een ereplaatsje in de kathedraal van Frombork. In Frombork is zijn observatorium nog te zien.

Overleden 
 Nicolaas Copernicus (1473-1543), wiskundige, arts en astronoom

Stad in Polen
Plaats in Ermland-Mazurië
Ernstvuurwerk

Ernstvuurwerk is in Nederland de verzamelnaam voor pyrotechnische middelen voor serieus gebruik, zoals noodsignalen, verlichting en dergelijke. Dit in tegenstelling tot het voor vermaak bestemde lustvuurwerk of kunstvuurwerk, dat in het algemeen spraakgebruik vuurwerk wordt genoemd, zonder verdere toevoeging.

Een voorbeeld van ernstvuurwerk zijn de lichtgevende signaalkogels die kunnen worden afgeschoten om de aandacht te trekken, of om de positie van een persoon of voertuig aan te geven.

De personen die tijdens het huwelijk van Prinses Beatrix en Prins Claus op 10 maart 1966 een rookbom gooiden, werd het onbevoegd afsteken van ernstvuurwerk ten laste gelegd.

Ernstvuurwerk is ook de titel van de tweede verhalenbundel
van de Nederlandse schrijver F.B. Hotz.

Vuurwerk
Hubble

Hubble is de achternaam van een persoon waar ook een telescoop naar is vernoemd. De term wordt zowel gebruikt om de persoon als de telescoop aan te duiden. Zie:
 Edwin Hubble, Amerikaanse astronoom
 De Wet van Hubble-Lemaître
 Hubbleconstante, een parameter in bovenstaande wet
 Hubbletijd, een schatting voor de leeftijd van het heelal
 De Ruimtetelescoop Hubble
 Hubble Fellowship, een type aanstelling van wetenschappers bij NASA
 Hubble-classificatie, een classificatiesysteem voor sterrenstelsels
 Eddie Hubble, Amerikaanse jazz-trombonist
Fluit

een fluitend geluid
 een instrument om een fluitend geluid mee voort te brengen, bijvoorbeeld:
 Fluit (muziekinstrument)):
 Blokfluit
 Dwarsfluit
 Panfluit
 Neusfluit (muziekinstrument)
Fluitregister op een pijporgel
 als signaalinstrument:
 Neusfluitje
 Politiefluit
 Scheidsrechtersfluit
 Stoomfluit, de fluit van een schip of locomotief
 de fluit van een fluitketel
 de vogelsoort waterral
 een mislukking; bedrog
 een pijpje schors dat geënt kan worden; een rechte scheut van een plant
 Lichtekooi

Een fluit is ook een cilindrische, taps toelopende vorm, zoals in:
 volkse naam voor menselijke penis
 ook de gulp, zoals in fluitjesbroek
 een broodvorm
 Fluitschip, klassiek zeilboottype
 Fluitje (bierglas), bierglastype
 Fluitglas, een taps toelopend wijnglas

Zie ook 
 Fluitje van een cent (uitdrukking), een uitdrukking voor gemakkelijk werk
 Fluitje van een cent (musical), een musical van Annie M.G. Schmidt
Piccolo

Piccolo (Italiaans voor klein) kan verwijzen naar:
Piccolo (fluit), een kleine dwarsfluit
Piccolo (hotelbediende), een hotelbediende
Pistolet (brood), in België bekend als een piccolo
Piccolo (ijsje), een verfrissend ijsje van klein formaat
Piccolo (champagne), een formaat fles mousserende wijn (champagne): 20 cl
Piccolomondharmonica, een klein soort mondharmonica
Piccolo Theater, een gesloopt theater in Rotterdam
Piccolo, een auto geproduceerd door Apollo (Apolda)
Piccolo, een modelautomerk van Schuco
Piccolo, een modelspoortrein op schaal-N geproduceerd door Fleischmann (modeltrein)
een historisch merk miniscooter, zie AMI (Zürich)
Piccolo, een weekblad in de jaren 1950-1960
Piccolo (Dragon Ball), de naam van twee personages in Dragon Ball
Xylofoon

De xylofoon is een muziekinstrument behorend tot het gestemde slagwerk dat bestaat uit een reeks houten staven die zijn opgehangen aan een op een frame gespannen touw. De naam komt van het Griekse xylon, dat 'hout' betekent. Onder iedere toets kan een resonator hangen om de grondtoon te versterken. Omdat de toonhoogte (onder andere) afhangt van de lengte van de toets, zijn de laagste toetsen langer dan de hoogste (hetzelfde geldt voor de resonatoren). De concertxylofoon bestaat uit twee rijen staven: de achterste rij correspondeert daarbij met de zwarte toetsen van de piano en de voorste met de witte. Het instrument is daarmee chromatisch. Het instrument wordt bespeeld met stokken met een harde kop van rubber, hout of kunststof.

Onder andere in het Orff-Schulwerk is de xylofoon ook bekend, vaak heeft het instrument daar echter een beperkt bereik. Er zijn verschillende stemmingen, zoals de sopraan- alt- en basxylofoon. De meeste xylofoons op scholen zijn niet chromatisch omdat de aanschaf daarvan nogal duur is.

Historici geloven dat het instrument vanuit Azië naar Afrika is gegaan, de oudste gevonden variant is uit de 9e eeuw na Christus. In 1523 beeldt Hans Holbein een skelet af als xylofoon, waarbij de ribben de verschillende tonen voorstellen. In 1511 had de Duitse organist Arnold Schlick het instrument al benoemd in Spiegel der Orgelmacher und Organisten, waar het houten lach werd genoemd.

Bekende composities met de xylofoon
Het instrument werd in 1874 in de klassieke muziek geïntroduceerd door Camille Saint-Saëns: in zijn Danse macabre en ook in zijn acht jaar later geschreven Carnaval des Animaux (Fossiles) speelt de xylofoon een prominente rol. In beide werken wordt het instrument ingezet om botten te vertolken. De eerste symfonie waarin het instrument werd voorgeschreven was de 6e symfonie van Gustav Mahler uit 1904. Andere stukken waarin het instrument te horen is zijn de Sabeldans van Chatsjatoerjan en De Vuurvogel van Igor Stravinsky.

Er zijn meer instrumenten die in de volksmond onjuist 'xylofoon' worden genoemd:
 Vibrafoon
 Marimba
 Glockenspiel of Metallofoon
 Balafoon (de Afrikaanse variant)

Idiofoon
Hoorn

Hoorn (muziekinstrument), een blaasinstrument
 Hoorn (toeter), hulpmiddel voor slechthorenden
 Hoorn (akoestiek), de hoorn als akoestische transformator
 Hoorn (anatomie), een lichaamsdeel van sommige dieren
 Hoorn (materiaal), een harde stof waaruit bijvoorbeeld nagels en hoorns bestaan
 Hoorn (landvorm), een landvorm, meer bepaald een spitse bergtop (ook horn)
 Hoornantenne, de hoorn als hoogfrequente versterker
 Telefoonhoorn, het spraak- en luistergedeelte van een telefoon

Geografie

Nederland 
 Hoorn (Noord-Holland), stad en gemeente in Noord-Holland
 Hoorn (Terschelling), dorp op het eiland Terschelling
 Hoorn (Alphen aan den Rijn), buurtschap in de gemeente Alphen aan den Rijn
 Hoorn (Westerwolde), gehucht in de gemeente Westerwolde
 Hoorn (Heerde), buurtschap in de gemeente Heerde
 Oude naam voor Horn (Limburg) 
 graafschap Horn in de gemeente Haelen

Chili 
 Kaap Hoorn, punt in Zuid-Amerika vernoemd naar het Noord-Hollandse Hoorn

Afrika 
 De Hoorn van Afrika, een schiereiland aan de uiterste oostpunt van Afrika

Schepen 
 Hoorn (schip), de Hoorn is een van de schepen waarmee Jacob le Maire de reis ondernam tijdens welke bovengenoemde Kaap Hoorn werd ontdekt
 Nieuw Hoorn (schip, 1618), Nederlands spiegelretourschip onder schipper Willem Bontekoe 
 De Hoorn (schip, 1961), veerpont tussen Maasluis en Rozenburg
 Nedlloyd Hoorn (schip, 1979), containerschip

Overige 
 Filips van Montmorency, Graaf van Hoorn (1524–1568)
 Johannes Hoorn, gereformeerd predikant te Grootegast (1949–2013)
 Hoorns (boek), een fantasyroman

Zie ook 
 Den Hoorn (doorverwijspagina)
 Horn (doorverwijspagina)
Oculair

Een oculair (van het Latijnse oculus, oog) is een lens of lenzenstelsel waarmee het door het objectief van een optisch systeem gevormde beeld kan worden waargenomen met het oog. Voor de meeste moderne toepassingen is het oculair een positieve lens, voor de Hollandse kijker wordt echter een negatief oculair gebruikt.

Vroeger werd een oculair ook wel een ooglens genoemd, maar deze term kan verwarring geven met de lens in het oog.

Werking 
Een optisch systeem, zoals een telescoop, een verrekijker, een microscoop, een periscoop, en vele andere, vormen een zogenaamd "luchtbeeld”, een beeld dat als het ware "in de lucht zweeft”. Een oculair is in feite een loep waarmee dat beeld met het oog bekeken kan worden. Bij spiegelreflexcamera's wordt het beeld van het cameraobjectief niet als luchtbeeld maar via een matglas bekeken, het oculair van de zoeker kan op deze manier gebruikt worden om de scherpstelling en scherptediepte te beoordelen.

Gebruik 
Oculairs van optische instrumenten zijn vaak verwisselbaar. Door een ander oculair te plaatsen, kan men veelal een grotere (of kleinere) vergroting instellen, waardoor tegelijk de beeldhoek kleiner (of groter) wordt.
Ook kan men in veel gevallen het oculair wat naar voren of achteren verplaatsen, waardoor men kan scherpstellen indien men bij- of verziend is. Dit omdat bij gebruik van een bril het oog meestal wat verder van het oculair komt, waardoor men niet het gehele beeldveld kan zien.

Zie ook 

 Barlowlens
 Camerazoeker
 Loep
 Telescoop
 Verrekijker
 Waterpasinstrument

Externe links 
  "stamboom" van de evolutie van oculairs (Waarschuwing: dit is een jpg-bestand van 9000 x 6150 pixels waarop sommige browsers kunnen vastlopen)

Geometrische optica
Telescoop
Microscoop
Hoekvergroting

De hoekvergroting is een maat voor het  'dichterbij halen' door een telescoop en voor de vergroting van een microscoop. Twee punten van een voorwerp waarvan de lichtstralen het objectief van de telescoop of de microscoop onder een bepaalde hoek bereiken, worden bij een hoekvergroting M onder een M maal zo grote hoek waargenomen. Zo is de hoek waaronder de maan wordt waargenomen met het blote oog ongeveer 0,5°, dat wil zeggen dat de lichtstralen van de boven- en de onderkant deze hoek met elkaar maken. Door een kijker met een hoekvergroting 10, vaak geschreven als 10×, zien we de maan onder een hoek van 5°.

De definitie van de hoekvergroting luidt:: 
Mang = tan β / tan α
waarin:
 α = de hoek van de invallende stralen ten opzichte van de optische as,
 β = de hoek van de uit het oculair tredende stralen ten opzichte van de optische as.

Eigenlijk wordt dus de tangens van de hoek Mang maal zo groot. Bij kleine hoeken is de tangens van de hoek ongeveer gelijk aan de hoek in radialen, zodat men toch van hoekvergroting kan spreken.

Zie ook 
 Lens (optica), voor meer uitleg en afbeeldingen.

Geometrische optica
Lichtsterkte (fotografie)

De lichtsterkte van een lens, objectief of optisch instrument is een maat voor de hoeveelheid licht die het opvangt en nuttig gebruikt om een beeld te vormen.

In het menselijk oog wordt de lichtsterkte bepaald door de grootte van de pupil, die zich aanpast aan de hoeveelheid beschikbaar licht. In helder zonlicht is de opening ongeveer een millimeter, in diepe duisternis 7 of 8 millimeter. Hoewel dit een oppervlaktevergroting is van ongeveer 100 maal zijn met lenzen veel grotere lichtsterkten te halen, evenredig aan de oppervlakte van de lens. Lichtsterke lenzen zijn dus groter en zwaarder dan minder lichtsterke en hebben meer last van optische fouten zoals sferische en chromatische aberratie.

Zogenaamde nachtkijkers hebben grote objectieflenzen.

In de fotografie wordt de lichtsterkte van een objectief uitgedrukt in een getal dat de maximale diafragma-opening weergeeft.

Naast de zuiver optisch werkende lichtsterke instrumenten zijn er in de laatste decennia elektronische lichtversterkers ontwikkeld die worden gebruikt in nachtzichtapparatuur.

Grootheid
Fotografie
Geometrische optica
Diafragma

Middenrif, voor het begrip diafragma in de anatomie
 Diafragma (optica), voor het begrip diafragma in de optica
Camera obscura (optica)

Een camera obscura (Latijn voor 'donkere kamer') is een verduisterde ruimte waarbij in een van de wanden een klein gaatje is aangebracht, later ook wel een lens. Het hierdoor invallende licht werpt een afbeelding van de buitenwereld op de tegenoverliggende wand. Net zoals bij afbeelding door een lens het geval is, wordt de buitenwereld op zijn kop afgebeeld. Als de achterwand van de camera obscura doorzichtig wordt gemaakt (bijvoorbeeld met matglas) is de afbeelding van buitenaf te zien. De scherpte van het beeld heeft te maken met de afstand van het beeld tot de lens of het gaatje en met de grootte van het gaatje zelf.

Een bijzonder aspect van de camera obscura is dat de opnamen een oneindige scherptediepte hebben, tenminste de versies zonder lens.

Voordat de lichtgevoelige plaat was ontdekt (rond 1800) was de camera obscura een kermisattractie. Men kon immers de wereld buiten ongezien bespieden. Met spiegels werd ervoor gezorgd dat de afbeelding weer rechtop kwam te staan.

De Nederlander Gemma Frisius was een van de eersten die de werking van de camera obscura op papier heeft gezet. In zijn werk gaf hij ook aanwijzingen hoe de lezer zelf astronomische instrumenten kon bouwen.

Gebruik 
Kunstschilders gebruikten de camera obscura als hulpmiddel om de werkelijkheid nauwkeurig over te kunnen nemen op hun doek. 
In 1992 publiceerde de beeldend kunstenaar Ramon van de Werken in het kunsttijdschrift Praktikabel een artikel waarin hij beweerde dat Caravaggio (1571-1610) gebruikmaakte van de camera obscura. Ook van de schilder Johannes Vermeer wordt vermoed dat hij gebruik maakte van een camera obscura.

In de victoriaanse tijd werden er camerae obscurae gebouwd ter grootte van een huis, waar men (tegen betaling) een blik kon komen werpen op de omgeving. Onder meer in Grahamstad in de provincie Oost-Kaap (Zuid-Afrika) is dat nog steeds mogelijk, alsook in Cádiz (Spanje), in Lissabon (Portugal) en in Edinburgh (Schotland).

Trivia 
 De Nederlander Nicolaas Beets schreef in 1839 onder het pseudoniem Hildebrand zijn boek Camera Obscura.
 Kort na de maanlanding van Apollo 12 in november 1969 ontstond er een Camera obscura dankzij een opening tussen de stijgtrap en de daaltrap van maanlander Intrepid. Het zonlicht scheen doorheen de opening en projecteerde een zo goed als cirkelvormig zonnebeeld op het maanoppervlak, in de schaduw van maanlander Intrepid. Zie foto AS12-48-7026 (Magazine 48-X).
 Het principe van Camera obscura kan ook aangewend worden om de spectrale kleuren van iriserende wolken waar te nemen. Een verduisterde kamer met slechts een klein gaatje aan het venster om het daglicht toch naar binnen te laten komen toont een zonnebeeldje op de vloer dat omgeven is door een stelsel van ineenvloeiende spectrale kleuren: de iriserende wolken. Dit experiment lukt het best als op de vloer een groot wit blad papier of een wit laken ligt dat als projectiescherm dient. Op de plaats van het geprojecteerde zonnebeeldje kan een klein schijfvormig stukje zwart papier gelegd worden om het storende effect van de overstraling van het witte zonnebeeldje te elimineren.

Latijn
Optisch instrument
Afbeelding
Fotocamera
Middenrif

Het middenrif of diafragma is in de anatomie een grote platte koepelvormige spier met een centraal peesblad die de scheiding vormt tussen borst- en buikholte.

Boven het middenrif liggen de longen en het hart, eronder de lever, de maag, de milt en darmen. In het middenrif bevinden zich twee peesbladen met een opening, het foramen venae cavae waardoor de vena cava inferior loopt, en de hiatus aorticus, een opening gevormd door het crus dexter en het crus sinister, waar de aorta doorheen gaat, met dorsaal daarvan de ductus thoracicus, een kanaal dat alle lymfe van de buik en de onderste ledematen vervoert. Het peesblad zorgt ervoor dat de openingen niet dicht kunnen gaan door het samentrekken van het middenrif. Het spiergedeelte bevat een opening voor de slokdarm, de hiatus oesophageus. Dorsaal en ventraal van de slokdarm lopen de truncus vagalis posterior en truncus vagalis anterior van de nervus vagus mee door deze opening. Bij samentrekking van het middenrif zal de hiatus aorticus verbreden, omdat de gotische boog gevormd wordt door de crurae spiervezels naar craniaal te trekken. De slokdarm wordt echter wel vernauwd bij contractie.

Het diafragma is de belangrijkste spier bij voor de ademhaling. Aanspanning ervan doet de grootte van de borstholte toenemen, ten koste van de buikholte. Doordat de longen de beweging van het diafragma volgen neemt ook het volume van de longen toe, waardoor er een onderdruk wordt gecreëerd in de longen. Hierdoor wordt lucht van buiten aangezogen. De nervus phrenicus is de zenuw die het middenrif doet samentrekken. Deze is kwetsbaar en raakt daarom nog weleens beschadigd, wat leidt tot een gehele of gedeeltelijke diafragmaverlamming. 

De hik is een periodieke onwillekeurige contractie van het middenrif. 

Geoefende sprekers, zangers en bespelers van blaasinstrumenten, maken gebruik van het middenrif om de lucht nauwkeurig te kunnen doseren. Dit wordt "ademsteun" genoemd.

Een opening ('breuk') in het middenrif wordt een hernia diaphragmatica  genoemd.

Spieren van de romp
Anatomie
Spierstelsel
Brandpuntsafstand

De brandpuntsafstand van een lens of spiegel is gedefinieerd als de afstand tussen de lens en het punt waar lichtstralen, die evenwijdig aan de optische as invallen, na door de lens samenkomen omdat zij in de lens van richting zijn gebroken. Dat punt heet het brandpunt of de focus van de lens en is in de figuur hiernaast met een F aangegeven. De brandpuntsafstand wordt met  aangegeven en in lengte-eenheden (in meters) uitgedrukt.

Deze definitie is alleen voor dunne lenzen te gebruiken. Voor dikke lenzen en stelsels van lenzen, zoals in een verrekijker, moet de brandpuntsafstand anders worden gedefinieerd, met behulp van hoofdvlakken.

In plaats van de brandpuntsafstand wordt voor brillenglazen, voorzetlenzen en dergelijke de lenssterkte gebruikt, die is gedefinieerd als de omgekeerde waarde van de brandpuntsafstand. Er kan met de lenssterkte eenvoudiger worden gerekend dan met de brandpuntsafstand. De eenheid voor de lenssterkte is de dioptrie, gedefinieerd als 1 dpt = 1 m.

De brandpuntsafstand is in de fotografie een belangrijk begrip. Ieder objectief wordt behalve door de helderheid van het in het objectief voor de lenzen gebruikte glas door de brandpuntsafstand ervan bepaald.

Geometrische optica
Stereomicroscoop

Een stereomicroscoop is een microscoop die twee objectieven en twee oculairen heeft, een voor elk oog, om de gebruiker een beeld te geven waarin diepte wordt gezien. Stereomicroscopen vergroten minder sterk dan doorvallend-lichtmicroscopen doordat de aanwezigheid van een dubbel objectief wat meer afstand tot het onderwerp nodig maakt - er is minder plaats. Gebruikelijke vergrotingen voor stereomicroscopen zijn 10 tot 80 keer.

Stereomicroscopen worden gebruikt om kleine voorwerpen te bestuderen (plantendelen, insecten, juwelen) en om manipulaties aan kleine voorwerpen te kunnen verrichten, (horlogemakers, microdissecties, oogoperaties, SMD-electronica) waarvoor het dieptezien ze bij uitstek geschikt maakt. Er zijn stereomicroscopen met vaste objectieven en met traploos verstelbare zoomobjectieven.

Fotoadapters 
Er zijn ook trinoculaire versies, met een derde tubus bovenop, waarop een al dan niet digitale foto- of filmcamera kan worden geplaatst. Om door deze derde tubus te kunnen fotograferen moet meestal wel het licht van een van de beide oculairen worden omgeleid door een spiegel in de lichtbaan te brengen, zodat men dan maar met een oog door de microscoop kan kijken tijdens het maken van een foto.

Verlichting 
Stereomicroscopen maken over het algemeen gebruik van opvallend licht. Om voldoende licht op het onderwerp te kunnen laten vallen zonder dit daarbij te veel te verwarmen waren altijd speciale voorzorgsmaatregelen nodig, zoals halogeenlampen met warmtefilters, of door een flexibele glasvezelbundel geleid licht waardoor de verlichtingsinstallatie haast even duur werd als de microscoop zelf. Er zijn verlichtingsringen met ledlampen die veel wit licht geven zonder warmte en die relatief goedkoop zijn.

Microscoop
Entomologie
Stereoscopie
Collodium

Collodium of collodion is cellulosenitraat (mengsel van cellulose nitraten = pyroxyline) met een lage nitreringsgraad, opgelost in een mengsel van ethanol en di-ethylether.

Het is een dikke stroperige vloeistof die wel als kleefmiddel werd gebruikt en als basis voor een lichtgevoelige laag in de beginjaren van de fotografie, na de ontdekking van het collodiumprocedé. Het is extreem brandbaar; sterker genitreerde cellulose staat ook wel bekend als schietkatoen en wordt gebruikt in munitie als rookloos buskruit. 

Celluloid is het semisynthetische  polymeer dat overblijft als men het oplosmiddel uit collodium laat verdampen, maar de brandbaarheid bleef extreem en celluloid is daarom als kunststof verdrongen. 

Tevens wordt collodium gebruikt als drager in middelen tegen wratten, om salicylzuur en melkzuur langdurig in contact met de wrat te brengen.  

Collodium werd vroeger ook gebruikt als stabilisator voor nitroglycerine. 

Nitraatester
Polysacharide
Oplossing
Stabilisator
Alcohol

alcohol (stofklasse) – in de scheikunde: een groep van stoffen gekenmerkt door de aanwezigheid van de hydroxylgroep
 ethanol (C2H5OH) – in het dagelijks spraakgebruik: de specifieke alcohol die voorkomt in alcoholhoudende dranken
 alcoholische drank – als pars pro toto elke drank die alcohol bevat
Schorpioenvliegen (orde)

De schorpioenvliegen (Mecoptera) vormen een orde gevleugelde insecten met volledige gedaanteverwisseling die gevormd wordt door de familie van schorpioenvliegen en verwanten. Ter voorkoming van verwarring met de familie wordt de orde ook wel aangeduid als schorpioenvliegachtigen. 

Het doorslaggevende kenmerk voor deze orde is niet de schorpioenachtige, bolle stekel op de staart van de mannelijke exemplaren, maar de prominente verlenging van de kop met aan het uiteinde de monddelen. In het Duits worden de Mecoptera daarom ook wel Schnabelfliegen genoemd, wat in vertalingen weleens voor verwarring zorgt met snavelvliegen (Rhagionidae), hetgeen echter geheel andere dieren zijn. De wetenschappelijke naam Mecoptera betekent letterlijk vertaald lange (meco) vleugels (ptera). In Europa komen ongeveer 30 soorten voor, waarvan circa 8 in de Benelux.

Taxonomie 
Enkele families zijn:
 Hangvliegen of muggenhaften (Bittacidae)
 Eigenlijke schorpioenvliegen (Panorpidae)
 Sneeuwvlooien (Boreidae)

DNA-onderzoek toont aan dat vlooien (orde Siphonaptera) in feite zeer gespecialiseerde Mecoptera zijn, aangezien ze uit de sneeuwvlooien zijn voortgekomen. Dit maakt de orde Mecoptera parafyletisch.

Externe links 
 Soortenbank.nl - Mecoptera