alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Turbo McKwek

Turbo McKwek, in het Engels Launchpad McQuack, is een fictieve eend uit de Duckstad-wereld. Hij was voor het eerst te zien in de televisieserie DuckTales (1987–1990). Hier is hij piloot en een belangrijke helper van Dagobert Duck. In de tekenfilmreeks Darkwing Duck (1991–1992) is Turbo de sidekick van het hoofdpersonage Darkwing.

Achtergrond 
Samen met zijn ouders Marcus en Vera McKwek en zijn zusje Suzie vormt Turbo in zijn jonge jaren het pilotenstuntteam de 'Vliegende McKweks'. Maar omdat hij het gevoel heeft dat hij door zijn soms onbeheerste vliegstijl en het feit dat hij steevast neerstort een smet is op de familienaam, verlaat hij zijn familie en gaat zijn eigen weg. Niet veel later ontmoet hij Dagobert die op zoek is naar een goedkope piloot, en treedt bij hem in dienst. Uiteindelijk hoort Turbo van zijn ouders dat ze altijd trots op hem zijn geweest.

Turbo is een afstammeling van generaal Blunder McKwek. Hij heeft altijd in de veronderstelling geleefd dat zijn bet-overgrootvader een oorlogsheld was die zijn troepen de overwinning bij Kwakerloo heeft bezorgd. Echter, wanneer aan Turbo wordt gevraagd om de historische slag na te spelen, ontdekt hij dat Blunder McKwek door zijn onbeholpen optreden de slag juist verloren had. Turbo weet met behulp van Kwik, Kwek, Kwak en Dorus de familienaam wel weer in ere te herstellen.

DuckTales 
In DuckTales werkt Turbo voor Dagobert Duck als diens persoonlijke piloot. Daarnaast is hij hopman bij de Jonge Woudlopers en heeft hij een recordaantal insignes op zijn naam staan. Hij kan goed opschieten met Dagoberts neefjes Kwik, Kwek en Kwak en wordt bewonderd door Dorus, die Turbo McKwek ziet als zijn grote voorbeeld.

In afleveringen die een bewerking zijn van een stripverhaal van Disney-tekenaar Carl Barks vervult Turbo vaak de rol die Donald Duck heeft in het originele verhaal.

Darkwing Duck 
Ook in de televisieserie Darkwing Duck komt Turbo voor als piloot. Hij bouwt in deze serie zelf een vliegtuig, de Kwakeljet. In de eerste aflevering ontmoeten hij en superheld Darkwing elkaar in de hangar van Turbo, die aangeeft een groot fan te zijn van de held. Het duurt een tijdje voordat Darkwing Turbo accepteert als zijn sidekick.

Zijn uiterlijk verschilt ietwat van het voorkomen dat hij heeft in DuckTales. Zo is in Darkwing Duck Turbo's onderkaak groter en heeft hij een breder postuur.

Stem 
De oorspronkelijke Engelstalige stem van Turbo McKwek werd ingesproken door Terry McGovern, en later door Beck Bennett. Zijn Nederlandse stem werd eerst verzorgd door Rudi Falkenhagen, en later door Jelle Amersfoort.

Externe links 
 Launchpad McQuack, Wikia
 Launchpad MsQuack, DuckTales Wiki

Personage uit Ducktales
Antropomorf personage
Fictieve eend
Samen op Weg

De samenwerking van de Nederlandse Hervormde Kerk, de Gereformeerde Kerken in Nederland en de Evangelisch-Lutherse Kerk in Nederland sinds 1961: Samen op Weg-proces
 Een pro-Poetin politieke jeugdbeweging: Samen op Weg (jeugdbeweging)
 Een Nederlandse film uit 1946: Samen op Weg (film)
Colorfieldpainting

Colorfieldpainting is een variant binnen de abstract expressionistische schilderkunst in de Verenigde Staten.

Toelichting
Binnen de colorfieldpainting wordt er gewerkt met relatief grote kleurvlakken of kleurvelden om een meditatieve stemming te wekken bij de kijker. Men legt de nadruk op grote monochromatische (eenkleurige) vlakken, om op die wijze aan het fenomeen kleur een zo groot mogelijke uitdrukkingskracht te geven. Mark Rothko ontwikkelt al in 1947 deze formule, waarbij hij verklaart "Ik streef ernaar ingewikkelde gedachten eenvoudig weer te geven." Vierkante of rechthoekige vlakken, in egale kleuren en onderling verschillend in hoogte of breedte, worden zodanig op doek gebracht, dat ze in eindeloosheid lijken te zweven en de indruk wekken niet te worden beperkt door de begrenzing van het doek. 

Naast abstract expressionistische schilders als Clyfford Still, Rothko en Barnett Newman worden ook kunstenaars die gerelateerd zijn aan de post-painterly abstraction tot de kleurvlakschilders gerekend. Tot de belangrijkste behoren Morris Louis, Kenneth Noland, en Jules Olitski.

Een verwant kunstenaar is Josef Albers, die uit het Bauhaus kwam, en vanaf 1950 een reeks Hommage aan het vierkant creëerde. 

Andere beoefenaars van colorfieldpainting zijn Edward Avedisian, Richard Diebenkorn, Sam Francis, Helen Frankenthaler, Al Held, Hans Hofmann, Ellsworth Kelly, Robert Motherwell, Larry Poons, Ad Reinhardt, Frank Stella, Larry Zox en Sam Gilliam.

Schilderstijl
Beeldende kunst in de Verenigde Staten
Lijst van huishoudelijke apparatuur

Hieronder volgt een lijst van huishoudelijke apparatuur. Huishoudelijke apparatuur zijn technische hulpmiddelen die in het huishouden gebruikt worden om taken mogelijk te maken, te veraangenamen of te verlichten.

A 
 Afwasmachine
 Afstandsbediening
 Airfryer
 Airconditioning

B 
 Babyfoon
 Blender
 Broodbakmachine
 Broodrooster

C 
 Centrifuge
 Computer

D 
 Diepvriezer
 Droogtrommel
 Dvd-speler

E 
 Elektrische tandenborstel
 Espressomachine

F 
 Fornuis
 Frituurpan

H 
 Haardroger

I 
 IJskast
 Ionisator

K 
 Koelkast
 Koffiemolen
 Koffiezetapparaat
 Kruimeldief

M 
 Magnetron
 Mixer
 Melkklopper

O 
 Oven

S 
 Scheerapparaat
 Staafmixer
 Stofzuiger
 Stoomkoker
 Strijkijzer

T 
 Tosti-ijzer

V 
 Vaatwasser
 Videorecorder

W 
 Wasmachine
 Waterkoker

 
Huishoudelijke Apparatuur
Annihilatie

Annihilatie is het proces waarbij een deeltje en zijn antideeltje bij elkaar komen en elkaar wederzijds vernietigen. Dit levert zeer veel energie op, want de volledige massa van beide deeltjes wordt in energie omgezet (volgens E = mc²). De wet van behoud van massa geldt hier niet.

In sommige gevallen resteert alleen de inwendige energie van de deeltjes, die manifest was als hun massa (men zegt wel dat "de volledige massa in energie wordt omgezet"). Die energie ontsnapt dan in de vorm van elektromagnetische straling. Zo vervalt een elektron-positronpaar in twee fotonen. Een gram materie met een gram antimaterie levert bij volledige annihilatie 1,81 × 1014 (181.000.000.000.000) joule energie op, 43 kiloton TNT, of de verbrandingsenergie van ongeveer 30.000 vaten ruwe olie.

In andere gevallen levert de annihilatie allerlei deeltjes op, zoals pionen en neutrino's, waarvan een deel zelf na korte tijd weer vervalt. Bij de annihilatie van een proton-antiprotonpaar dat elkaar met lage snelheid raakt, is het resultaat in 20% van de gevallen als volgt:

De annihilatieproducten zijn pionen (π), die op hun beurt na korte tijd uiteenvallen in (anti)muonen (μ), (anti)neutrino's (ν) en fotonen (γ). De muonen vallen daarna ook weer snel uiteen.

Omgekeerd kan, als er voldoende energie op een plaats beschikbaar is, deze gebruikt worden om een deeltje-antideeltjepaar te vormen. Ook ontstaan dit soort paren kortstondig door energiefluctuaties.

Kwantummechanica
Schepping

Schepping of creatie is zowel het maken van iets nieuws als het geschapen resultaat. Oorspronkelijk is de Schepping het aanmaken van het heelal inclusief levende wezens door een of meer goden in vele religies, en het heelal zelf. Het kan daarnaast gaan om mensenwerk: een nieuw object of entiteit, of een nieuwe verschijningsvorm van een bestaand object. Kunstenaars bijvoorbeeld scheppen kunstwerken, wetenschappelijke onderzoekers kennis en politici wetgeving en beleid.

Het geschapen object kan een nieuw apparaat zijn of een aanpassing van een bestaand object: een nieuwe vorm, functie of werkingsprincipe of een combinatie daarvan. Bijvoorbeeld een stoel of een kledingstuk (een creatie) met een nieuw ontwerp of nieuw materiaalgebruik.

De term schepping is afkomstig uit het joods-christelijk scheppingsverhaal in het boek Genesis. Volgens de Oostenrijks-Israëlisch-joodse godsdienstfilosoof en hebraïcus Martin Buber wordt daar een woord gebruikt dat letterlijk uitbeitelen of beeldhouwen zou betekenen.

Religie 

In religieuze zin wordt het woord schepping gebruikt voor het proces of de goddelijke daad waardoor het universum tot stand is gekomen. De schepping wordt ook gebruikt voor het universum. Er zijn vele scheppingsverhalen bekend, uit verschillende culturen en tijdperken.

Kunst 
Kunstvoorwerpen (schilderijen, beelden) en uitvindingen worden meestal geacht oorspronkelijke scheppingen te zijn. Zo niet, dan wordt gesproken van een kopie, kitsch of plagiaat.

Om de exclusiviteit van kunstvoorwerpen als nieuwe creatie te garanderen, worden bijvoorbeeld bij niet-gebeeldhouwde beelden niet meer dan vijf (bijvoorbeeld bronzen) genummerde afgietsels gemaakt en verkocht met een certificaat van echtheid. Soms bestaat het nieuwe niet eens uit de vorm, bijvoorbeeld bij een beeld naar een levend (naakt)model of een schilderij naar een echt bestaand landschap, maar op de manier waarop die vorm wordt gekopieerd. De kopie heeft dan niet een exacte weergave van het origineel, maar benadrukt alleen maar bepaalde aspecten. Die benadrukking of ook weglating kenmerkt dan juist het nieuwe van de creatie. Bij zeer precieze schilderijen, bijvoorbeeld in de fijnschilderschool, schildert men zeer levensecht, soms een vlieg die op het schilderij zou zitten of bijvoorbeeld de lijst zelf. Dat is dan zo levensecht dat vele toeschouwers niet eens opmerken dat het namaak is. Sommige kunstenaars zetten zich tegen deze vorm van kunst af en zeggen denigrerend dat het geen nieuwe creatie is. Bij de octrooiraad wordt nieuwheidsonderzoek uitgevoerd, waar volgens een bestaande procedure nagegaan wordt of een nieuwe uitvinding wel voldoende nieuw is.

Hoewel een creatie iets nieuws is, is het materieel gezien een omvorming. Voor een houten beeld bijvoorbeeld zal eens een boom opgehouden zijn te bestaan. Het schilderij heeft zijn linnen en verf nodig, die elders vandaan komen.

Zie ook 
 Productie

Kunst
Mythologie
Innovatie
Continentverschuiving

Continentverschuiving, continentale drift of continentendrift (van het Engelse continental drift) is het geologische verschijnsel waarbij continenten bewegen. Deze bewegingen met snelheden van enkele centimeters per jaar kunnen sinds de opkomst van de satellietgeodesie ook daadwerkelijk gemeten worden. De beweging van continenten wordt veroorzaakt door platentektoniek.

Historische ontwikkeling 

Alfred Wegener merkte aan het begin van de 20e eeuw op dat de randen van sommige continenten (met name Zuid-Amerika en Afrika) gelijk zijn van vorm. Hoewel hij niet de eerste was die dit opmerkte (de oudst bekende beschrijving hiervan is van de Vlaamse cartograaf Abraham Ortelius), was hij wel de eerste die daaruit concludeerde dat de continenten ooit aan elkaar zaten en uit elkaar zijn gegaan. Dit idee noemde hij continentendrift of continentale drift. Hoewel Wegener veel bewijzen verzamelde ten gunste van zijn theorie, werd die toch door de meeste geologen afgewezen. Het probleem was dat niet bekend was hoe enorme landmassa's konden bewegen over het aardoppervlak. Voor zo'n beweging is een enorme kracht nodig en het was niet bekend waar die vandaan kwam.

Nadat Wegener in 1930 op 50-jarige leeftijd was overleden verzamelde Alexander du Toit meer bewijs voor continentendrift. Arthur Holmes stelde tegelijkertijd voor dat de beweging van de continenten wordt aangedreven door horizontale stroming in de onderliggende aardmantel, die wordt veroorzaakt door convectie. Er waren geen bewijzen voor Holmes' idee, waardoor ook dit genegeerd werd.

Na de Tweede Wereldoorlog werden deze bewijzen wel ontdekt door onder anderen John Tuzo Wilson. In 1961 stelde Harry Hammond Hess dat op mid-oceanische ruggen oceanische spreiding plaatsvindt, waarmee de theorie van platentektoniek was geboren. Deze theorie is op sommige punten sindsdien op details bijgesteld, maar in wezen hetzelfde gebleven.

Volgens de platentektoniek bewegen de continenten (platen) als gevolg van convectiestroming in de mantel. Ze bewegen langzaam van elkaar af, botsen tegen elkaar, schuiven onder elkaar door, of schuren langs elkaar heen. Dit veroorzaakt verschillende verschijnselen aan de oppervlakte, zoals aardbevingen, vulkanisme, en langzame veranderingen, zoals bodemdaling, gebergtevorming en de verplaatsing van continenten. De aardkorst is, gezien op een geologische tijdschaal van miljarden jaren (3,8 tot 2,5), een dynamisch systeem. Het oercontinent noemde Wegener Pangea. Dit splitste in Laurazië en Gondwana.

Sinds de opkomst van de satellietgeodesie worden de bewegingen van de continenten gemeten voor het definiëren van het wereldwijde coördinatensysteem.

Tektoniek
Geschiedenis van de geologie
Toeval

Toeval is  een gebeurtenis zonder oorzakelijkheid of zonder bekende oorzaken. Toeval is een vorm van het ruimere begrip onbepaalde oorzaak, waaronder wordt verstaan iedere gebeurtenis die onbedoeld, ongericht of ongestructureerd het plaatsvinden van een andere gebeurtenis bepaalt.

Het woord toeval in deze latere betekenis – naast het homoniem toeval als medische term – kwam in de 17e eeuw algemeen in gebruik en is een leenvertaling van het Latijnse accidens.

Kansrekening, statistiek en wiskunde 
Kansrekening is een wiskundige theorie, die zich bezighoudt met de kwantitatieve beschrijving van -binnen een gegeven context- met elkaar samenhangende, toevallige gebeurtenissen. De statistiek maakt gebruik van kansrekening, om beslissingen te nemen bij verschijnselen waarin toeval een rol speelt. Toeval wordt gebruikt als model voor (nog) onvoorspelbaar gedrag van systemen en gebeurtenissen. Daarnaast gebruiken wiskundige modellen toeval voor gebeurtenissen en systemen waarvan het gedrag wel bekend is, maar waarvan de modelmatige beschrijving ingewikkeld is.

Filosofie en theologie 
De theorie dat toeval niet bestaat, met andere woorden, dat alle gebeurtenissen van tevoren volledig bepaald en dus volledig voorspelbaar zijn (het determinisme, het beroemdst geformuleerd door Laplace), heeft lange tijd de grootste schare volgelingen gekend in zowel de filosofie als de natuurkunde. In de theologie is er voortdurend strijd tussen de stelling dat God alles heeft voorbestemd (predestinatie) en de stelling dat God de mens een vrije wil heeft gegeven om te kunnen kiezen tussen goed en kwaad.

Natuurkunde 
De ontdekking van de kwantummechanica door onder anderen Max Planck en Niels Bohr heeft verandering gebracht in het deterministisch denken. Een van de stellingen daarvan is dat bepaalde eigenschappen van een deeltje niet tegelijkertijd met zekerheid vast te stellen zijn en dat wat wordt waargenomen, beïnvloed wordt door de waarneming zelf. Het gedrag van een individueel elementair deeltje wordt slechts in termen van waarschijnlijkheid beschreven. Hieruit leiden veel tegenstanders van determinisme af dat het voor de waarnemer in deze zin onmogelijk is met zekerheid een exacte voorspelling te doen en dat het volledig voorspelbare universum (volgens de moderne fysica) voor de mens niet bestaat.

Biologie 
In de biologie speelt toeval een rol in de evolutietheorie. Een van de uitgangspunten van die theorie is dat de variatie in eigenschappen van individuen in een populatie toevallig van aard is. Doordat individuen die het best aangepast zijn aan de lokale omgeving, de beste kans hebben zich voort te planten, zullen in de loop van de tijd door natuurlijke selectie de eigenschappen van de populatie veranderen. Ook speelt toeval een rol in de evolutietheorie bij genetische drift.

Psychologie 
De psycholoog Carl Gustav Jung viel het op dat er soms toevallige reeksen gebeurtenissen voorvielen die toch een of andere verborgen relatie met elkaar leken te hebben. Hij noemde dit verschijnsel synchroniciteit.

Zie ook 
 Serendipiteit
 Synchroniciteit

Kansrekening
Gidsfossiel

Een gidsfossiel is een fossiel dat gebruikt kan worden om een gesteentelaag te dateren. Het gebruik van gidsfossielen is gebaseerd op de aanname dat verschillende gesteentelagen die dezelfde fossielen bevatten in dezelfde periode zijn afgezet. Een goed gidsfossiel is makkelijk identificeerbaar en afkomstig van een diersoort of een plantensoort die een grote verspreiding kende gedurende een korte periode. Hoe korter een bepaalde soort leefde, hoe preciezer een gesteentelaag gedateerd kan worden.

Voor het Cambrium zijn trilobieten de belangrijkste gidsfossielen, voor het Ordovicium en het Siluur worden ook graptolieten gebruikt en voor de periode van het Devoon tot het Krijt vaak ammonieten.

Het principe van gidsfossielen werd begin 19e eeuw voor het eerst systematisch toegepast door de Britse geoloog William Smith. De Duitser Leopold von Buch was de eerste die het begrip beschreef en een naam gaf.

Paleontologie
Biostratigrafie
Babel

Babylon, een stad uit de oudheid; zie ook: Babylonië, toren van Babel, Babel und Bibel

Vernoemd
 Babel (Couperus), een roman van Louis Couperus uit 1901.
 Babel (1999), een Franse film uit 1999
 Babel (film), een Mexicaanse film uit 2006
 Babel (muziek), een muziekstuk van Igor Stravinsky, Arnold Schönberg, Darius Milhaud en Mario Castelnuovo-Tedesco
 Babel (bordspel), een bordspel van 999 Games
 Babel (album), een album uit 2012 van de Britse band Mumford & Sons
 Babel (nummer), een single uit 2013 van de Britse band Mumford & Sons

Personen
 Louis Babel (1826-1912), een Zwitsers missionaris, taalkundige, geograaf, ontdekkingsreiziger en priester van Ottawa
 Isaak Babel (1894-1940), een Russisch schrijver
 Ryan Babel (1986), een voetballer
 Meike Babel (1974), een voormalig tennisster
Jenny Arean

Jenny Arean, artiestennaam van Joanna Jenneke Josepha Klarenbeek (Lisse, 4 oktober 1942) is een Nederlands zangeres, cabaretière en actrice.

Jeugd en vroege carrière
Ze werd geboren als enig kind van een kelner en de zangeres Conny Renoir (1921-2014). Ook de moeder van haar moeder (Henny Verra) was zangeres. Op haar veertiende zag ze een show van Wim Sonneveld en sindsdien wilde ze het cabaret in. Ze brak de huishoudschool af en ging werken als hulp in de huishouding. Begin 1960 kwam ze bij het ABC-cabaret van Wim Kan en Corry Vonk. Op advies van Vonk veranderde ze haar naam in Jenny Arean.

Carrière 
In de jaren zestig speelde ze de hoofdrol in de populaire televisiemusicals (NCRV) "Er valt een ster" (1963) en "Vadertje Langbeen" (1964). Tussen 1967 en 1973 trad ze op in diverse door Rob Touber geregisseerde tv-shows bij de VARA en de VPRO. In de jaren zeventig werkte ze aan verschillende musicals mee, onder meer En nu naar bed (1971) van Annie M.G. Schmidt en speelde ze de hoofdrol in Het meisje met de blauwe hoed (1972), een televisiebewerking van het gelijknamige boek van Johan Fabricius. Daarnaast deed ze in 1975 een cabaretprogramma Scherts, satire, songs en ander snoepgoed met Robert Long, Dimitri Frenkel Frank en Jérôme Reehuis.

In 1977 had ze een hit met het duet met Frans Halsema Vluchten kan niet meer uit de musical En nu naar bed. Een ander bekend lied daaruit is Was dat nou alles? Vanaf het midden van de jaren tachtig maakte ze solo-programma's. Daarnaast speelde ze in diverse musicals. In 2002 maakte ze samen met Willeke Alberti een theatershow onder hun beider echte namen Klarenbeek en Verbrugge.
Op 5 mei 2014 zong Arean op het Bevrijdingsconcert op de Amstel in Amsterdam. Dat was, met het lied Dit is mijn lijf, opnieuw het geval op 5 mei 2023.

Stemacteur 
Arean is in de film Brave (2012) de stem van de heks.

Privé 
Arean was van 1964 tot 1973 gehuwd met de acteur Huib Rooymans. Het echtpaar kreeg een dochter, Myra. Van 1980 tot 1982 was zij gehuwd met Ischa Meijer die haar aanmoedigde een soloprogramma uit te brengen. Ze speelden samen in vier theaterprogramma's. Ze is sinds de oprichting lid van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde en heeft een eigen stichting met de naam Godzalmijbewaren.
Op haar tachtigste verjaardag werd zij in het Koninklijk Theater Carré gehuldigd door Brigitte Kaandorp, met wie zij een serie voorstellingen speelde, haar kleindochter Jente en illusionist Hans Klok.

Werk

Soloprogramma's

Theater, musical

Televisie

Film

Radio 
 De Moker (2010, hoorspel, als vriendin Toos)

Platen

Radio 2 Top 2000

Prijzen en onderscheiding

Biografie 
 Xandra Knebel, Jenny. Een theaterleven. Amsterdam, Uitgeverij Water, 2018.

Externe links 
 onofficiële website
 Repertoire op muziekschatten.nl (bladmuziek, deels gedigitaliseerd)

Nederlands cabaretier
Nederlands zanger
Nederlands musicalacteur
Nederlands acteur
Pseudoniem
Grootcirkel

Een grootcirkel, grote cirkel of orthodroom is een cirkel op een boloppervlak, waarvan de straal gelijk is aan de straal van de bol. Dit betekent ook dat het middelpunt van alle grootcirkels en van de bol samenvallen. Wanneer men een doorsnede van een bol door dit middelpunt construeert, levert dit een schijf op, waarvan de omtrek een grootcirkel is. De antipode van een punt op een bol ligt op alle grootcirkels die door het punt zelf gaan.

De kortste verbinding tussen twee punten op een bol, gemeten over de oppervlakte, is altijd een deel van een grootcirkel. Grootcirkels zijn geodeten. De evenaar is een grootcirkel op het oppervlak van de Aarde. Dit is bijvoorbeeld van invloed op de scheepsnavigatie, waarbij grootcirkelnavigatie in plaats van loxodroomnavigatie wordt gebruikt. Zo vaart een schip dat de Atlantische Oceaan oversteekt een op een grootcirkel lijkende route, terwijl deze route op sommige kaarten als een omweg overkomt. Alleen op kaarten in de gnomonische projectie zijn alle grootcirkels en meridianen rechte lijnen, wat handig is om de kortste route te bepalen. Door de afplatting van de Aarde zijn meridianen niet precies halve cirkels. Twee tegenover elkaar liggende meridianen vormen samen een ellips.

Alle andere cirkels over een boloppervlak dan de grootcirkels worden kleincirkel genoemd.

Cartografie
Differentiaalmeetkunde
Scheepsnavigatie
Bisdom (Rooms-Katholieke Kerk)

In de Rooms-Katholieke Kerk is een bisdom een kerkrechtelijk afgebakend gebied dat onder het bestuur van een lokale bisschop staat. Rooms-katholieke bisschoppen van andere bisdommen dan bisdom Rome worden benoemd door de paus (de bisschop van Rome).

Wereldwijd 

In augustus 2013 waren er 640 aartsbisdommen (waaronder 9 patriarchaten, 4 grootaartsbisdommen, 550 metropolitane aartsbisdommen en 77 overige aartsbisdommen) en 2.205 bisdommen.

Rooms-katholieke bisdommen in België 

De kerkprovincie Mechelen-Brussel, die geheel België omvat, telt één aartsbisdom, waarvan zeven suffragane bisdommen afhangen. De aartsbisschop van Mechelen-Brussel is tevens metropoliet van België. De traditionele titel is 'Primaat der Nederlanden'. Volgens een vrij recente gewoonte, wordt hij tevens verheven tot kardinaal.

 Aartsbisdom Mechelen-Brussel: Vlaams-Brabant, Waals-Brabant, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de kantons Mechelen, Duffel, Willebroek en Puurs
 Bisdom Antwerpen: 1559-1801 en sedert 1961 (Antwerpen zonder de kantons Mechelen, Duffel, Willebroek en Puurs en zonder de gemeenten Zwijndrecht en Burcht)
 Bisdom Brugge: 1559-1801 en sedert 1834 (West-Vlaanderen)
 Bisdom Doornik: van de 6e eeuw tot 1564 en sedert 1802 (Henegouwen)
 Bisdom Gent: sedert 1559 (Oost-Vlaanderen en de gemeenten Zwijndrecht en Burcht)
 Bisdom Hasselt: sedert 1967 (Limburg (België))
 Bisdom Luik: sedert de 5e eeuw (Luik)
 Bisdom Namen: sedert 1559 tot 1801 en sedert 1834 (Namen en Luxemburg)
 Bisdom bij de Belgische krijgsmacht: sedert 1957

Rooms-katholiek bisdom in Luxemburg 

De Kerk in Luxemburg telt slechts één aartsbisdom, en geen suffragane bisdommen. Ze vormt dan ook geen kerkprovincie maar heeft een exempte status. De aartsbisschop van Luxemburg-Stad is dus geen metropoliet van Luxemburg. Gewoonlijk wordt hij niet verheven tot kardinaal.

 Aartsbisdom Luxemburg: sedert 1840 als apostolisch vicariaat, sedert 1870 als bisdom en vanaf 1988 als aartsbisdom van het Groothertogdom Luxemburg.

Rooms-katholieke bisdommen in Nederland 

De kerkprovincie Utrecht, die geheel Europees Nederland omvat, telt één aartsbisdom, waarvan zes suffragane bisdommen afhangen. De aartsbisschop van Utrecht is tevens metropoliet van Nederland. Gewoonlijk wordt hij tevens verheven tot kardinaal. Verder wordt hij gezien als de opvolger van Willibrord.

 Aartsbisdom Utrecht: Utrecht, Gelderland, Overijssel en Oostelijk Flevoland
 Bisdom Breda: Westelijk Noord-Brabant en Zeeland
 Bisdom Groningen-Leeuwarden: Groningen, Friesland, Drenthe en de Noordoostpolder
 Bisdom Haarlem-Amsterdam: Noord-Holland en Zuidelijk Flevoland
 Bisdom 's-Hertogenbosch: Oostelijk Noord-Brabant en Gelderland onder de Waal
 Bisdom Roermond: Limburg
 Bisdom Rotterdam: Zuid-Holland
 Nederlands militair ordinariaat (pastoraat bij de Nederlandse krijgsmacht sinds 1957

Zie ook 
 Lijst van rooms-katholieke bisdommen
 Eparchie

Externe links 
 Algemeen overzicht op Catholic Hierarchy
Pastor

Een pastor is iemand die binnen een kerkgemeenschap zorg draagt voor de gelovigen. Het Latijnse woord pastor betekent herder.

Katholieke Kerk 
De titel van pastor is in de Katholieke Kerk voorbehouden aan priesters en wordt vooral gebruikt om de functie van priesters in ziekenhuizen en verpleeg- en verzorgingshuizen aan te duiden die geen  parochieverantwoordelijkheid dragen.

In de Katholieke Kerk in Nederland en Vlaanderen, alsmede in de VS en Engeland, kwam het woord pastor in zwang na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). Het woord werd tevoren enkel door protestanten gebruikt, omdat katholieken de uitgang -or langer uitspraken (pastoor). Pastor werd volgens sommigen als minder  klerikaal aangevoeld en zou volgens hen ook het onderscheid tussen protestantse en katholieke geestelijken moeten verminderen.

Door het afnemend aantal priesterroepingen worden leken meer en meer ingeschakeld in het pastoraat en de verschillende taken binnen de parochies en verzorgingsinstellingen. Volgens sommigen wordt de term pastor oneigenlijk gebruikt voor zowel  clerici als leken die al of niet beroepshalve de pastorale zorg voor een bepaalde groep mensen behartigen (bv. "jeugdpastor") of die de pastoor bijstaan in de pastorale zorg voor een parochie. Inderdaad mogen pastorale werk(st)ers en diakens geen pastor genoemd worden. Het is evenwel op sommige plaatsen in Nederland gebruikelijk dit toch te doen.

Protestantisme 
Binnen het protestantisme is het woord pastor een synoniem voor een dominee, maar voornamelijk in de Verenigde Staten.

Oecumenische gedachte 
Een andere context waarin het woord 'pastor' gebruikt wordt is in oecumenische gemeenten. Het is namelijk een woord dat zowel voor een priester als een dominee gebruikt kan worden, en wordt daarom bijvoorbeeld gehanteerd in sommige studentengemeenschappen met zowel katholieke als protestantse pastores. In Engelstalige landen is het woord pastor duidelijk protestants.

Christelijke titulatuur
TomeRaider

TomeRaider was een tekstdatabasebrowser voor handhelds en Windows. Op handhelds was het een performante applicatie qua indexering en zoeksnelheid.

TomeRaider was shareware. Er waren versies voor Pocket PC, PalmOS- en EPOC-handhelds en Windows. Er waren veel TomeRaider-ebooks en referentiewerken gratis te downloaden van het internet.

De eerste versie verscheen in 1999 en werd ontwikkeld door Yadabyte, een software- en webontwikkelingsbedrijf uit het Verenigd Koninkrijk.

Versie 3 (oktober 2004) introduceerde ondersteuning voor afbeeldingen en categorieën. De Windows- en Pocket PC-versies ondersteunen HTML volledig. Beperkte HTML-ondersteuning voor Palm-handhelds werd gerealiseerd in versie 3.

Sinds april 2003 zijn diverse taalversies van Wikipedia ook beschikbaar in TomeRaider-formaat.

Externe link
 Officiële website van Yadabyte

Shareware
Multimediasoftware
Kardinaalachtigen

De kardinaalachtigen (Cardinalidae) zijn een familie uit de orde zangvogels.

Kenmerken 
Het zijn robuust uitziende, zaadetende vogels met dikke, sterke snavels. Soorten uit deze familie variëren in lengte tussen de 12 cm bij de regenbooggors (Passerina leclancherii) tot de 25 cm bij de zwartkopsaltator (Saltator atriceps). De seksen verschillen sterk in uiterlijk. De familie heet naar de soorten uit het geslacht Cardinalis, waarbij de mannetjes roodgekleurd zijn; dezelfde kleur als het gewaad van een kardinaal.

Verspreiding en leefgebied
Deze vogels komen voor in Noord- en Zuid-Amerika. Ze komen doorgaans voor in open bosgebieden.

Taxonomie 
Deze familie is het nauwst verwant aan de Thraupidae en behoort tot een clade (Passeroidea) met veel meer zaadetende vogels zoals gorzen en vinkachtigen. De familie telt meer dan 50 soorten. 
 Geslacht Amaurospiza Cabanis, 1861
 Geslacht Cardinalis Bonaparte, 1838
 Geslacht Caryothraustes Reichenbach, 1850
 Geslacht Chlorothraupis Salvin & Godman, 1883
 Geslacht Cyanocompsa Cabanis, 1861
 Geslacht Cyanoloxia Bonaparte, 1850
 Geslacht Granatellus	Bonaparte, 1850
 Geslacht Habia Blyth, 1840
 Geslacht Passerina Vieillot, 1816
 Geslacht Periporphyrus	Reichenbach, 1850
 Geslacht Pheucticus Reichenbach, 1850
 Geslacht Piranga Vieillot, 1808
 Geslacht Rhodothraupis Ridgway, 1898
 Geslacht Spiza Bonaparte, 1824
Grasmussen

Grasmussen (Sylviidae) zijn een familie van kleine zangvogeltjes die eerder door hun gezang vanuit het gebladerte van hun aanwezigheid getuigen dan dat men ze goed te zien krijgt. 
De familie telt 2 geslachten en meer dan 30 soorten, maar de opvattingen over deze indeling veranderen nogal eens.

Kenmerken
Grasmussen zijn insecteneters met een dunne snavel, maar hun verenpak heeft vaak niet veel opvallende kenmerken. De habitat en de zang en het gedrag zijn daarom vaak de beste kenmerken waarmee ze onderscheiden kunnen worden.

Taxonomie 
Er zijn twee geslachten: 
 Geslacht Curruca 
 Geslacht Sylvia
Blauwgrijze muggenvanger

De blauwgrijze muggenvanger (Polioptila caerulea) is een lid van de familie van de muggenvangers (Polioptilidae).

Kenmerken
Kenmerkend zijn de witte onderstaart en de witte randen van de bovenstaart. Het mannetje heeft in de broedtijd een dunne wenkbrauwstreep. Hij is het best te herkennen aan zijn gezang, een scherp sjrpieuw-sjprieuw. De lichaamslengte bedraagt 11 tot 13 cm.

Leefwijze
Net als de meeste zangers is het een klein onopvallend vogeltje dat van insecten leeft en daarom een dun snaveltje heeft.
De vogel is vaak moeilijk waar te nemen omdat hij zich hoog in de bomen tussen het gebladerte schuilhoudt.

Verspreiding en leefgebied
Hij leeft in de bossen van zowel de oostelijke als de westelijke Verenigde Staten en trekt 's winters naar Mexico en Florida.

De soort telt zeven ondersoorten:
 P. c. caerulea: zuidoostelijk Canada en de centrale en oostelijke Verenigde Staten
 P. c. caesiogaster: Bahama's
 P. c. obscura: van de westelijke Verenigde Staten tot zuidelijk Baja California
 P. c. perplexa: oostelijk deel van Centraal-Mexico
 P. c. deppei: oostelijk Mexico en Belize
 P. c. nelsoni: zuidelijk Mexico
 P. c. cozumelae: Cozumel

Muggenvangers
Dier uit het Nearctisch gebied
Dier uit het Neotropisch gebied
IUCN-status niet bedreigd
Lachmeeuw

De lachmeeuw (Leucophaeus atricilla; synoniem: Larus atricilla) is een vogel uit de familie van de meeuwen (Laridae). Tot 2005 werd de soort in het geslacht Larus geplaatst, maar op basis van onderzoek aan mitochondriaal DNA wordt de soort nu in het geslacht Leucophaeus ondergebracht. Verwarrend is, dat de kokmeeuw in de Duitse taal Lachmöwe (lachmeeuw) heet. De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 als Larus  atricilla gepubliceerd door Carl Linnaeus.

Kenmerken 
De vogel lijkt wel wat op de Europese kokmeeuw maar hij heeft een geheel zwarte kop, ook in de nek, en een ring rond het oog. De snavel en poten zijn dieprood tot zwart, de vleugelpennen zijn zwart en niet wit zoals bij Franklins meeuw. Hij heeft een karakteristieke lachende roep.

Taxonomie
Er worden twee ondersoorten onderscheiden:
 L. a. atricilla: van West-Indië tot de noordelijke Venezolaanse eilanden
 L. a. megalopterus: van de zuidoostkust van Canada, de oostelijke en zuidelijke Verenigde Staten tot oostelijk centraal Amerika, de zuidwestelijke Verenigde Staten en westelijk Mexico

Verspreiding en leefgebied 
De lachmeeuw is een vogel van de Atlantische kust van de Verenigde Staten en Canada. Hij komt niet ver het binnenland in. De noordelijke vogels trekken naar de Atlantische kust van de zuidelijke Staten. In West-Europa is deze soort een dwaalgast die in Nederland slechts vier keer is waargenomen.

Afbeeldingen

Leucophaeus
IUCN-status niet bedreigd
Dier uit het Nearctisch gebied
Amerikaanse schaarbek

De Amerikaanse schaarbek of zwarte schaarbek (Rynchops niger) is een vogel uit de familie van de meeuwen (Laridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus.

Veldkenmerken
De lichaamslengte bedraagt 41 tot 46 cm en het gewicht 232 tot 374 gram. Deze vogel heeft een opvallend silhouet als het met trage vleugelslagen over de rivieren en meren vliegt. Hij heeft lange, zwarte, kromzwaard-vormige vleugels en een lange, donkeroranje snavel met een zwart uiteinde. De onderste helft van de snavel is veel langer dan de bovenste helft, en afgeplat zoals scharen. De Afrikaanse schaarbek heeft een geheel oranje snavel en is iets kleiner. De  Indische schaarbek is ook kleiner en heeft een witte hals, terwijl deze schaarbek in de broedtijd een donker bruinzwarte hals, kruin en bovenvleugels heeft. Buiten de broedtijd lijkt de donkere bovenkant meer bruin en ontbreekt het zwart op de hals. Ook onvolwassen vogels zijn bruin en hebben een doffer gekleurde snavel.

Leefwijze
Hun manier van voedsel zoeken is uniek binnen de meeuwenfamilie. In plaats van naar vis te duiken, zoals de sterns doen, scheren zij met wijd open snavel rakelings over het wateroppervlak met de  ondersnavel als een open schaar door het water snijdend. Als zij op een visje stuiten sluiten ze bliksemsnel de snavel.

Verspreiding en leefgebied
De soort komt voor langs de kusten van Noord- en Zuid-Amerika. Ook in Suriname worden ze regelmatig langs de kust waargenomen, het is echter niet bekend of ze er ook broeden. 

Er worden drie ondersoorten onderscheiden:
 R. n. niger: de kusten van de Verenigde Staten en Mexico
 R. n. cinerascens: van noordelijk Zuid-Amerika, zuidelijk tot Bolivia en noordwestelijk Argentinië
 R. n. intercedens: van oostelijk Brazilië tot Paraguay, Uruguay en noordoostelijk Argentinië

Status 
De Amerikaanse schaarbek heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status  kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de wereldpopulatie is niet gekwantificeerd maar men vermoedt dat het aantal achteruit gaat. Het tempo ligt echter onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat deze schaarbek als 'niet bedreigd' op de Rode Lijst van de IUCN. 

Meeuwen
IUCN-status niet bedreigd
Dier uit het Nearctisch gebied
Dier uit het Neotropisch gebied
Geleider

Een geleider in de elektriciteitsleer is een materiaal of voorwerp dat elektrische stroom doorlaat en een lage weerstand vertoont, die voor praktische doeleinden verwaarloosbaar is. Alle metalen zijn geleiders. De beste, dat wil zeggen met de kleinste soortelijke weerstand, zijn zilver en koper, omdat hun enige valentie-elektron zich vrijwel als een vrij gas door het kristalrooster beweegt, maar ook aluminium is een goede geleider. 

De meeste metalen hebben een positieve temperatuurcoëfficiënt, hetgeen wil zeggen dat weerstand toeneemt bij toenemende temperatuur. Dit komt doordat de atomen in het kristalrooster sterker trillen naarmate de temperatuur hoger is. Deze trilling verstoort de beweging van de elektronen door het kristalrooster. De elektronen bewegen zich daardoor moeilijker door het kristalrooster naarmate de temperatuur hoger is. Dit is waar te nemen als een toenemende weerstand bij stijgende temperatuur.

Wanneer de weerstand van een geleider bij zeer lage temperatuur nul wordt, spreekt men van een supergeleider.

Sommige stoffen worden halfgeleider genoemd, omdat hun geleidingsvermogen niet groot is, maar wel sterk temperatuurafhankelijk en bovendien door een speciale bewerking, door dotering kan worden beïnvloed.

Elektriciteit
Marco Melandri

Marco Melandri (Ravenna, 7 augustus 1982) is een Italiaans motorcoureur, die al op zesjarige leeftijd begon met racen, mede door toedoen van een vriend van oud-coureur Loris Reggiani.

Melandri schitterde in motorcross, minibikes en het nationale 125 cc kampioenschap en nam voor het eerst aan een Grand Prix deel, toen hij vijftien was. Hij kwam dicht bij de 125 cc titel in zijn eerste twee seizoenen 1998 en 1999 en in 2000 werd hij door Aprilia geselecteerd om zijn ontwikkeling door te zetten in de 250 cc.

Op een door het vertrek van Valentino Rossi beschikbaar gekomen machine behaalde hij in 2001 zijn eerste 250 zege op de Sachsenring, en eindigde hij als derde in het kampioenschap achter Daijiro Kato en Harada.

Hij begon het seizoen 2002 als titelfavoriet en stelde zijn groeiend leger van fans niet teleur door gedurende het seizoen negen zeges te behalen en in Phillip Island de titel te pakken in een rechtstreekse confrontatie met Fonsi Nieto.

In 2003 kreeg hij zijn MotoGP kans bij het Tech 3 Yamaha klantenteam, rijdend op een Yamaha YZR M1 als teamgenoot van Norick Abe. In 2008 kende Melandri een teleurstellend seizoen bij Ducati, hij kondigde in het seizoen dan ook zijn vertrek aan. Na de Grote Prijs van Tsjechië seizoen 2008, maakte Melandri zijn overstap naar Kawasaki bekend. Kawasaki bevestigde dit door een derde motor aan de squad toe te voegen in 2009.

Op 6 september 2010 werd bekendgemaakt dat Melandri van de MotoGP naar de WorldSBK zou overstappen. Hij ging naar het Yamaha World Superbike Team en is de opvolger van Cal Crutchlow.

Behaalde resultaten

Externe links
 
 

Italiaans motorcoureur
MotoGP-coureur
Olivier Jacque

Olivier Jacque (29 augustus 1973, Villerupt, Frankrijk) is een
Frans motorcoureur.

Olivier Jacque nam in 1990 aan zijn eerste races deel en een jaar later eindigde hij als vierde in de regionale kampioenschappen van Lotharingen. Een resultaat dat voor hem gepaard ging met een overstap naar de nationale 125 cc-competitie.

Zijn prestaties werden opgemerkt door Marc Fontan die hem contracteerde om naast Regis Laconi in het 250 cc EK te rijden. In 1994 eindigde hij daarin als runner-up.

Het volgende jaar werd hij opgenomen in het Tech 3-team om aan het WK 250 cc deel te nemen en in 2000 behaalde hij daarin de titel.

Jacque bleef het Tech 3-team trouw toen dat in 2001 met een Yamaha YZR500 de overstap naar de 500cc maakte. De verwachtingen kon hij echter niet waarmaken omdat hij in de volgende twee seizoenen continu geplaagd werd door blessures.
Jacque mocht helemaal aan het eind van het seizoen 2002 kennismaken met de M1.

In de jaren daarna trad hij incidenteel aan in de MotoGP klasse voor Kawasaki waarbij hij naam maakte als 'regenrijder'.

In juni 2007 kondigde hij aan zijn actieve carrière te beëindigen vanwege lichamelijke problemen. In de maanden daaraan voorafgaand was hij enkele keren ten val gekomen wat hem enkele zware blessure opleverde. Hij blijft wel actief als testrijder voor Kawasaki.

Behaalde resultaten:
 2000 - 250 cc - wereldkampioen

Frans motorcoureur
MotoGP-coureur
Sete Gibernau

Sete Gibernau (Barcelona, 15 december 1972) is een Spaans motorcoureur. Hij is een kleinzoon van Don 'Paco' Bulto, grondlegger van de Bultaco fabriek. Door zijn afkomst is hij opgegroeid tussen de motorfietsen.

Na begonnen te zijn met trial en motorcross werd Gibernau in 1996 opgemerkt door Wayne Rainey tijdens het Ducados Open. Hij kreeg een plaats in het 250 Yamaha team van de voormalige wereldkampioen en het jaar daarop verkaste hij naar de 500 cc klasse. In 1998 bestuurde hij een Honda NSR500 V2, alvorens na drie wedstrijden in het seizoen 1999 de V4 van Mick Doohan over te nemen.

Gibernau bracht het dat jaar tot vier podiumplaatsen maar kon in 2000 de verwachtingen niet waarmaken en werd aan het eind van het seizoen gecontracteerd door Suzuki. Hij behaalde zijn allereerste zege op de RGV500 in 2001 in Valencia maar de ontwikkeling van de viertakt GSV-R bracht hem in 2002 een teleurstellend jaar en hij keerde voor 2003 terug naar Honda als teammaat van Daijiro Kato.

In 2006 vertrok Sete naar het Ducati fabrieksteam. Dit werd overigens geen groot succes; hij vertrok na vele blessures bij het team om vervangen te worden door Casey Stoner.

Na in 2008 een paar keer getest te hebben voor Ducati, ging Gibernau het in 2009 weer proberen, nu voor het Grupo Francisco Hernando team op een klanten Ducati. Aan dit verhaal komt na acht races en weinig successen een eind. Door de mondiale economische crisis trekt de hoofdsponsor zich op 12 juli 2009 per direct terug. Gibernau kan daardoor al niet meer van start tijdens de GP van Duitsland (Sachsenring, 19 juli 2009).

Trivia 
 Gibernau is van 2007 tot en met 2008 getrouwd geweest met model Esther Cañadas.

Carrière 

Spaans motorcoureur
MotoGP-coureur
Voltmeter

Een voltmeter of spanningsmeter is een meetinstrument om elektrische spanning te meten. De waarde wordt aangegeven in volt.

Een traditionele analoge voltmeter maakt gebruik van een weekijzermeter of een draaispoelmeter volgens het principe van de galvanometer. De draaispoelmeter meet de stroom door een klein spoeltje met heel veel windingen dat in het veld van een permanente magneet kan draaien. De draaiing wordt door veertjes tegengewerkt en een wijzer maakt aflezing van de draaiing mogelijk. De constructie is zodanig dat de draaiing recht evenredig is met de stroom door het spoeltje. 

Een voltmeter wordt parallel geschakeld met het object waarover de spanning wordt gemeten. Een ideale voltmeter beïnvloedt het circuit waaraan gemeten wordt niet. Hiervoor moet de inwendige weerstand van de voltmeter oneindig hoog zijn, waarmee de door de meting onttrokken stroom nul blijft. Elektrostatische voltmeters voldoen hieraan, hoewel ook zij een zekere hoeveelheid lading aan het te meten circuit onttrekken. 

Simpele (analoge of digitale) voltmeters hebben een eindige inwendige weerstand en belasten het te meten circuit enigszins. Deze weerstand is evenredig met het meetbereik waarop de meter is ingesteld en wordt dan ook aangegeven in ohm per volt

Door de toepassing van elektronische schakelingen zoals operationele versterkers en dergelijke in moderne digitale of analoge voltmeters kan de inwendige weerstand van deze apparaten in de orde van grootte van megaohms of zelfs gigaohms komen te liggen, waarmee zij het ideaal aardig benaderen. Voor de opkomst van de halfgeleiders werd een buisvoltmeter gebruikt. Ook deze meter had een zeer hoge inwendige weerstand waardoor de beïnvloeding van de te meten schakeling tot een minimum kon worden beperkt. 

Het voordeel van de moderne digitale meetinstrumenten is dat zij een gemakkelijk afleesbare waarde weergeven en de afleesfouten van de klassieke wijzerinstrumenten uitsluiten. Nadeel van digitale meetinstrumenten is dat zij een bepaalde spanningvorm (een curve) niet of nauwelijks zichtbaar (dat wil zeggen afleesbaar) kunnen maken. Aan dit bezwaar is enigszins tegemoetgekomen door de toepassing, geïntegreerd naast het cijferdisplay, van een balkvormige indicator. Bovendien zijn digitale meetinstrumenten vaak uitgerust met een peak-hold-functie waarbij de hoogst gemeten waarde wordt vastgehouden. De nauwkeurigheid van digitale meetinstrumenten is betrekkelijk, het laatste cijfer achter de komma suggereert vaak een nauwkeurigheid in de te meten bereiken waaraan het totale meetinstrument niet kan voldoen; om dus van zo'n aflezing iets te kunnen zeggen moet naar de meetspecificaties van het totale meetsysteem van het instrument worden gekeken.

Omdat het meten van een zeer lage spanning, met name met een draaispoelinstrument mede door de intrinsieke lage ingangsweerstand, moeilijk is zijn hiervoor speciale millivoltmeters ontwikkeld met een ingangsversterker en eventuele filters.

Zie ook
 Multimeter
 Stroommeter

Elektrotechniek
Elektrisch meetinstrument
Lijst van Engelstalige literaire jeugdboekenschrijvers

Dit is een lijst van schrijvers van Engelstalige jeugdliteratuur.

Verenigd Koninkrijk 
 Enid Blyton
 Frances Hodgson Burnett
 Lewis Carroll
 Roald Dahl
 Kenneth Grahame
 Eric Linklater
 A.A. Milne
 Beatrix Potter
 Philip Reeve
 J.K. Rowling
 Diana Ross
 Jacqueline Wilson

Verenigde Staten 
 Mick Foley
 Jack London
 R.J. Palacio
 Mark Twain
Rick Riordan

Canada 
 Lucy Maud Montgomery
 Scott Young

Australië 
 Doris Pilkington Garimara
 Tim Winton

 
 
E
Diana Ross (schrijfster)

Diana Ross (Valletta, 8 juli 1910 – Newcastle upon Tyne, 4 mei 2000) was een Brits kinderboekenschrijfster.

Loopbaan 
Ze werd gedoopt op haar vaders schip. Ze ging naar school in Engeland en in Parijs en studeerde daarna geschiedenis aan Girton College, Cambridge.

Haar bekendste werk is de serie rondom The Little Red Engine, waarvan de eerste in 1942 werd gepubliceerd. De illustraties hiervoor werden gemaakt door de Poolse illustrators Jan Lewitt en George Him. De serie is in de jaren negentig in het Verenigd Koninkrijk opnieuw uitgebracht.

Externe link 
Officiële website

Brits schrijver
Pink

pink (vinger), de buitenste en kleinste vinger
 pink, Engels voor de kleur roze
 pink, de HTML-kleur met hexadecimale waarde FFC0CB: (achtergrond, voorgrond)
P!nk, Amerikaans zangeres
 Pink (2018), Amerikaanse film 
Pink (Aerosmith), een single uit 1997
 Pink (Oklahoma), een plaats in de VS
pink (rund), naam van een eenjarig kalf
Pink (striptekenaar), het pseudoniem van de Belg Eugeen Hermans
pink (schip), een bezeild type vissersschip
Pink (webserie), een Amerikaanse webserie
PINK!, de politieke jongerenorganisatie van de Partij voor de Dieren
PINK: Pastoraal Instituut van de Nederlandse Kerkprovincie
 PINK de Thierry, een Nederlandse beeldend kunstenaar
Het Pink, een oliemolen in Zaanstad
Een verkorte naam voor het bedrijf Pink Elephant
Susan Hampshire

Susan Hampshire, Lady Kulukundis (Londen, 12 mei 1937) is een Brits actrice.

Hampshire is vooral bekend vanwege haar werk in televisieseries, zoals The Forsyte Saga, The First Churchills en Monarch of the Glen. Voor haar spel ontving ze drie Emmy Awards.

Naast haar acteerwerk maakt Hampshire zich sterk voor oplossing van problemen rond dyslexie, een aandoening waaraan zij ook lijdt. In 1995 werd zij benoemd tot Officier in de Orde van het Britse Rijk voor haar werk in dit kader.

Hampshire was van 1967 tot 1974 gehuwd met Pierre Granier-Deferre, een Frans  filmproducer, met wie ze een zoon en een dochter heeft. Van 1981 tot zijn dood in 2021 was zij getrouwd met theaterimpresario Sir Eddie Kulukundis.

Televisie
 The Forsyte Saga (als Fleur) (1967)
 The First Churchills (als Sarah Churchill, hertogin van Marlborough) (1969)
 The Pallisers (als Lady Glencora) (1974)
 The Grand (als Miss Harkness) (1997-1998)
 Nancherrow (1999)
 Monarch of the Glen (als Molly) (2000-2005)

Brits acteur