alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Nederlands kampioenschap schaken

De Koninklijke Nederlandse Schaakbond organiseert jaarlijks het Nederlands kampioenschap schaken algemeen en voor dames. Analoog aan dat er wel vrouwenschaak maar geen herenschaak is, is er geen herenkampioenschap, maar ('algemeen', 'open' of 'genderneutraal') Nederlands kampioenschap. Aan het algemeen kampioenschap mogen ook vrouwen meedoen, als ze zich daarvoor weten te plaatsen. In de praktijk gebeurt dat zelden.

Geschiedenis

Officieus Nederlands kampioenschap schaken (1873-1908) 

De Nederlandse Schaakbond was in 1873 opgericht met als primair doel jaarlijks een nationale wedstrijd te houden. Deze wedstrijden werden tot en met 1908 gehouden. Sinds de invoering van het algemeen Nederlands kampioenschap in 1909, worden de nationale wedstrijden tot 1908 'officieuze Nederlandse kampioenschappen' genoemd. Deze waren representatief voor het Nederlandse schaken tegen het einde van de 19e eeuw.

De winnaars van de officieuze Nederlandse kampioenschappen tussen 1873 en 1908 staan in onderstaande lijst:

Het algemeen Nederlands kampioenschap schaken (1909-heden) 
Vanaf 1909 werden de regels aangescherpt en werd officieel van "Nederlands kampioenschap" gesproken. Het officiële kampioenschap was aanvankelijk een tweejaarlijks toernooi; vanaf 1970 werd het een jaarlijks kampioenschap. Een overzicht van de resultaten wordt door het Max Euwe Centrum gegeven.

Het algemene kampioenschap werd van 1969 t/m 1981 in Leeuwarden gespeeld onder sponsoring van Friesche Vlag en van 2001 t/m 2005 onder sponsoring van Essent. Van 2006 t/m 2008 werd in het Media Park in Hilversum gespeeld. Vanaf 2009 bestaat het toernooi uit 10 in plaats van 12 deelnemers. Het toernooi van 2020 werd vanwege het heersende coronavirus niet gespeeld. In 2021 spanden zes schakers, waaronder titelverdediger Lucas van Foreest, een kort geding aan tegen de schaakbond vanwege het vereiste coronatoegangsbewijs. De schakers verloren de rechtszaak, waarop twee van hen alsnog in het toernooi speelden. In 2021 werd tegelijkertijd voor een andere opzet gekozen, met in totaal 24 spelers in een knock-out toernooi.

Meervoudige kampioenen

Zie ook
 Nationale Kampioenschappen Schaken 2005#Nederland
 Lijst van winnaars van het Nederlands kampioenschap schaken vrouwen voor het overzicht van de winnaars van het NK schaken voor vrouwen.
 Open Nederlands Kampioenschap schaken

Externe links 
 Locatie en winnaars NK algemeen van 1909 t/m 2009
 Eindstanden NK algemeen vanaf 1909

 
Schaken
Milieuopleidingen

In de jaren 80 is er meer aandacht gekomen voor het milieu. Dit leidde tot het opzetten van verschillende studies met betrekking tot het milieu.

Nederland 

De eerste (hbo-)milieuopleiding die in Nederland werd ontwikkeld was gevestigd in Deventer. Als snel kwamen ook de Hogere Agrarische Scholen (HAS) met soortgelijke opleidingen. Ook aan universiteiten werden milieuopleidingen ontwikkeld, bijvoorbeeld aan de Universiteit Wageningen en de Radboud Universiteit in Nijmegen.
Ook het mbo kent milieugerichte opleidingen, bijvoorbeeld milieutoezicht en milieutechniek op aoc's of roc's. Milieutoezicht is een breed georiënteerde studie. Vakken die onder meer aan bod komen in deze vierjarige opleiding, zijn milieurecht, bodemsanering, bemonsteringstechnieken, vaktaal Engels en analysetechnieken. De opleiding milieutechniek is voornamelijk gericht op het technisch 'repareren' van het milieu. Hierbij wordt er onder andere bekeken hoe een zuivering verbeterd kan worden en op welke basis zuiveringen werken.
Naast deze dagopleidingen zijn er ook diverse deeltijdopleidingen op het gebied van milieu te volgen. Een van de langstlopende en bekendste is wel de opleiding tot milieu-inspecteur, die wordt verzorgd door AOC Friesland.

Vlaanderen
Milieugerelateerde opleidingen vindt men in Vlaanderen op volgende niveaus:
secundair onderwijs: milieueducatie is een vakoverschrijdende eindterm in de eerste graad van het secundair onderwijs.
In de derde graad bereidt de tso-richting "techniek wetenschappen" en "biotechnische wetenschappen" goed voor op functies in het milieubeheer.
hogeschool
bachelor: professionele bachelor in "biotechniek en milieubeheer" of "milieuzorg", opleidingen in de chemisch-technologische sfeer. Daarnaast bestaat er ook een professionele bachelor "milieumanagement", een meer administratief-juridische opleiding.
master: bachelor en master in de biowetenschappen, optie "natuur en milieu", de vroegere industrieel ingenieur landbouw.
universiteit: masteropleidingen, de master in de milieuwetenschappen, de milieugerichte afstudeerrichting bij de bio-ingenieurs, wetenschappen als (bio)chemie, aardrijkskunde, geologie en bij de "toegepaste wetenschappen" (burgerlijk ingenieur).
het avondonderwijs herneemt nagenoeg alle opleidingen die ook in dagonderwijs bestaan.

Zie ook
 milieuhandhaving
 milieurecht
 milieukundeopleiding
 milieuwetenschappen

Milieu
Opleiding
Technische wetenschappen
Streaker

Een streaker is een persoon die bij een openbaar evenement onverwachts naakt ten tonele verschijnt met het doel het evenement te verstoren, te provoceren, of zichzelf in de schijnwerpers te plaatsen. Personen die zich aldus in de kijker speelden zijn onder meer Mark Roberts, Michael O'Brien, Jimmy Jump en Sander Lantinga.

Streaken kan gezien worden als een vorm van exhibitionisme.

Ray Stevens had in 1974 een Amerikaanse Nummer één-hit met The streak, een lied over de rage.

Persoon naar eigenschap
Mark Roberts (streaker)

Mark Roberts (Liverpool, 12 december 1964) is een Britse streaker.

Roberts begon zijn carrière als streaker toen hij een vrouw zag streaken tijdens een voetbalwedstrijd in Hongkong. Na een weddenschap ging hij de volgende dag zelf publiekelijk uit de kleren. Hij heeft dat sindsdien meer dan 380 keer gedaan. Roberts staat in het Guinness Book of Records vermeld als meest gespotte streaker.

Laatst bekende wapenfeiten:
 Derby 3e klasse A: RC Mechelen - KV Mechelen van 2005.
 De UEFA Cup finale van 2003.
 De finale van het Roland Garros tennistoernooi waarin Martin Verkerk uitkwam.
 De Super Bowl XXXVIII, in Houston, na een pauze waarin Janet Jackson live haar tepel liet ontbloten door Justin Timberlake (1 februari 2004).
 De Olympische Spelen van 2008, in Beijing. Terwijl de springruiters in Hongkong de hindernissen probeerden te trotseren, dook Roberts plotseling op. Roberts imiteerde tijdens zijn optreden een paard met daarop een ruiter.
 De Olympische Winterspelen 2018, in Pyeongchang. Na de medaille-ceremonie van de 1.000 meter schaatsen voor de heren maakte hij enkele danspasjes op de schaatsbaan.

Externe link
 website van Mark Roberts

Brits televisiepersoonlijkheid
Michael O'Brien (voormalig streaker)

Michael O'Brien is een Australisch voormalig streaker. Als jong accountant werd hij in 1974 opgepakt na een streakeractie tijdens een rugby-interland in Groot-Brittannië.

Terwijl de naakte O'Brien (met baard en lang haar) van het veld werd afgedragen, hield een bezorgde agent een bolhoed voor zijn kruis. Het commentaar van de agent: Het was een koude dag - hij had niets om trots op te zijn.

De daarvan gemaakte foto ging de wereld rond en werd later gebruikt voor twee reclamecampagnes.

Het streaken van O'Brien betrof een eenmalige gelegenheid ten gevolge van een weddenschap. Jaren later vertelde hij in een vraaggesprek op televisie spijt te hebben een wereldwijde trend in gang te hebben gezet. 

Accountant
Australisch persoon
Microgolfspectroscopie

Microgolfspectroscopie is een techniek uit de scheikunde die bedoeld is om rotatie-vrijheid en rotatie-energie van moleculen in de gasfase te kunnen bestuderen.

Bij de techniek wordt gekeken naar het absorptiespectrum van het monster in het gebied van de microgolven, ongeveer tussen 6 en 40 gigahertz. De energie van deze microgolven correspondeert met overgangen tussen de rotatie-energieën van moleculen, die daardoor kunnen worden geïdentificeerd. Bij verdere analyse van het spectrum kunnen onder andere de traagheidsmomenten worden bepaald. Deze gegevens kunnen informatie leveren over de molecuulstructuur, en daaruit weer bijdragen tot het vaststellen of verifiëren van parameters voor een krachtveld zoals dat wordt gebruikt in de moleculaire mechanica of moleculaire dynamica.

Zie ook 
 Vibratiespectroscopie

Spectroscopie
Willet

De willet (Tringa semipalmata, verouderd: Catoptrophorus semipalmatus) is een vogel uit de steltloperfamilie Scolopacidae.

Kenmerken
Het is een vogel ter grootte van een grutto. Zijn snavel is echter recht en niet naar boven gebogen en hij heeft een vrij oninteressant grauw gestreept verenpak. Dat verandert echter als hij opvliegt, omdat zijn vleugels een opvallende tekening hebben. Zijn naam komt van zijn roep bij het nestelen, een klinkend "pil-wil-willet". Verder is de vogel vrij zwijgzaam.

Verspreiding en leefgebied
De willet wordt aan de vloedlijn op het strand aangetroffen aan de Atlantische en - in de winter - Pacifische kusten van Noord-Amerika. Hij komt echter ook voor op de prairie van westelijk Canada.

De soort telt twee ondersoorten:
 T. s. inornata: het zuidelijke deel van Centraal-Canada en de noordelijk-centrale Verenigde Staten.
 T. s. semipalmata: zuidoostelijk Canada, de oostelijke en zuidelijke Verenigde Staten en West-Indië.

Strandlopers en snippen
Dier uit het Neotropisch gebied
Dier uit het Nearctisch gebied
IUCN-status niet bedreigd
Schapenteek

De schapenteek (Ixodes ricinus) is in Nederland de meest voorkomende teek die zich niet alleen op schapen maar op veel meer zoogdieren, waaronder de mens voedt. Onterecht wordt hij soms ook wel hondenteek genoemd. De teek is vooral ook bekend als overbrenger van de lymeziekte in Nederland. Daarnaast kan de teek bij de mens het alfa-galsyndroom overbrengen, een allergie voor rood vlees die in het uiterste geval dodelijk kan zijn.

De teek vervelt driemaal en moet voor iedere vervelling een bloedmaaltijd gebruiken, die meestal van drie verschillende gastheren zal komen. De kans dat een enkele tekenlarve zijn ontwikkeling afmaakt is dan ook niet zo groot; het vrouwtje compenseert voor deze kleine kans door duizenden eitjes te leggen.

Teken gaan extreem zuinig met hun energie om en kunnen meer dan een jaar zonder eten. Ze detecteren hun potentiële gastheer door de uitgestraalde lichaamswarmte, en wellicht ook door geurdetectie.

Verspreidingsgebied
Schapenteken leven verspreid over verschillende ecoregios van het Palearctische gebied, meestal geassocieerd met gematigde breedbladige bossen.

Er bestaan veel verwijzingen naar I. ricinus in andere ecozones, maar die kunnen worden toegeschreven aan onjuiste determinering of soms aan toevallige introductie van teken die uiteindelijk geen voet aan wal krijgen.

De schapenteek komt vooral in vochtige gebieden met ruige begroeiing voor, meestal op zandgrond. Duin en heide met vochtige plekken zijn een ideaal leefgebied voor deze teken.

Ixodida
Acropolis

Akropolis, alternatieve spelling 
Akropolis van Athene in het bijzonder
Acropolis (geslacht), geslacht van vlinders 
Acropolis (schaaktoernooi), een internationaal schaaktoernooi, gehouden in Athene in 1968 en van 1977 tot 2009
Goran Ivanišević

Goran Šimun Ivanišević (Split, 13 september 1971) is een voormalig professioneel tennisser uit Kroatië. In 2004 beëindigde hij zijn actieve tennisloopbaan. Hij nam nog wel enige tijd deel aan de ATP Tour of Champions.

Loopbaan 
Tot 2001 was Ivanišević een van de beste grasspelers ter wereld die Wimbledon nog nooit gewonnen hadden. Hij probeerde het echter nog één keer als nummer 125 van de wereld, toen hij in 2001 een wildcard ontving van de organisatie. Zijn overwinning op Patrick Rafter in de finale (na drie grandslamfinales verloren te hebben) was waarschijnlijk de emotioneelste ooit, voor zowel Goran als veel tennisliefhebbers over de hele wereld. Hij werd zo ook de eerste speler die Wimbledon wist te winnen met een wildcard. Bij zijn terugkeer in Kroatië werd Goran gehuldigd door meer dan 200.000 fans in zijn geboorteplaats Split. Dit was overigens ook zijn laatste overwinning op een ATP-toernooi.

Ivanišević speelde op 25 juni 2004, tijdens Wimbledon zijn laatste wedstrijd als proftennisser. Hij verloor in de derde ronde met 2-6, 3-6 en 4-6 van Lleyton Hewitt.

Zijn spel werd met name gekenmerkt door zijn service/volley-spel en zijn harde opslag.

Palmares

Enkelspel

Dubbelspel

Resultaten grote toernooien

Enkelspel

Mannendubbelspel

Externe links 

 Officieuze fansite

Kroatisch tennisser
Kroatisch olympisch deelnemer
Joegoslavisch tennisser
Joegoslavisch olympisch deelnemer
Bevoegd gezag

In Nederland is het bevoegd gezag in een bepaalde zaak het bestuursorgaan dat bevoegd is omtrent die zaak besluiten te nemen of beschikkingen af te geven. De term wordt meestal gebruikt in een van de drie volgende betekenissen:
 de instantie die een vergunning mag afgeven (bijvoorbeeld op grond van de Wabo)
 het schoolbestuur van een onderwijsinstelling
 de instantie die bevoegd is om verkeersbesluiten te nemen
In alle gevallen moet het gaan om een lichaam dat 'met openbaar gezag bekleed' is (en daarmee een bestuursorgaan).

Vergunningen 
In Nederland heeft de overheid een aantal organen aangewezen als instanties met een controlerende functie.

De overheidsinstanties zijn:
het Rijk, 
de provincies, 
de gemeentes, 
de waterschappen.

Bevoegdheden kunnen ook door gemeenten of provincies worden overgedragen, bijvoorbeeld aan een gemeenschappelijke regeling, zoals in het geval van de DCMR Milieudienst Rijnmond , een milieudienst van Zuid-Holland.

Schoolbesturen 

In het geval van openbaar onderwijs is het bevoegd gezag in principe het college van burgemeester en wethouders tenzij de gemeenteraad dit anders heeft bepaald. Bij bijzonder onderwijs gaat de instelling veelal uit van een stichting of vereniging.  Volgens de Wet op het Primair Onderwijs (WPO) is deze rechtspersoon (de vereniging of stichting) het bevoegd gezag.

Nederlandse overheid
Onderwijs in Nederland
NBV

De Nieuwe Bijbelvertaling
Nationaal Bureau voor Verbindingsbeveiliging
Nationaal Bureau voor Vrouwenarbeid
Nederlands-Baltische Vereniging
Nederlandse Bachvereniging
Nederlandse Bankiersvereniging
Nederlandse Bergsport Vereniging
Nederlandse Beroepsvereniging voor Voedingsdetailisten
Nederlandse Bijenhouders Vereniging
Nederlandse Biotechnologische Vereniging
Nederlandse Bodemkundige Vereniging
Nederlandse Boekhistorische Vereniging
Nederlandse Bond van Vervoerspersoneel
Nederlandse Bond van Vogelliefhebbers
Nederlandse Bond voor Sociaal-Cultureel Vormingswerk
Nederlandse Bootlieden Vereniging
Nepalese Bergbeklimmers Vereniging
Netwerk Bewust Verbruiken
Nieuwegeinse Bowling Vereniging
Vervelling

Vervelling of ecdysis is bij dieren met een huid die niet meegroeit of dieren met een uitwendig skelet een noodzakelijk proces om te kunnen groeien: het vel wordt op den duur voor het dier te klein.

Bij de geleedpotigen kruipt het dier uit de oude huid. Het heeft dan een poos een zacht rekbaar vel dat het zo veel mogelijk opblaast en uitrekt tot het hard wordt. Daarna is er ruimte voor nieuwe groei. In de periode net na de vervelling is het dier dus extra kwetsbaar. Het zal zich normaal gesproken verborgen houden en niet eten. Voorbeelden zijn spinnen, kreeftachtigen en insecten, die vervellen om te kunnen groeien. Ongewervelden hebben een bepaald vast aantal vervellingen, met stadia daartussen, en groeien daarna niet meer. De afgeworpen huid van geleedpotigen wordt ook wel exuvium genoemd.

Andere dieren blijven hun leven lang doorgroeien en vervellen. Dit geldt voor de gewervelde dieren: reptielen en amfibieën. Slangen kruipen in één keer uit hun oude huid, die meestal als één stuk achterblijft. Bij hagedissen laat de oude huid meer in flarden los. Bij krokodilachtigen en schildpadden worden de schubben een voor een afgeworpen.

Mens 
De term vervelling wordt ook wel bij mensen gebruikt, bijvoorbeeld na het verbranden van de huid door onbeschermde blootstelling aan de zon. Hierbij raakt de buitenste laag van de huid beschadigd. Deze laat vervolgens in zijn geheel los, zodat de huidschilfers vrijkomen. Vervelling kan ook optreden bij ziekten als wondroos en roodvonk, terwijl de huid aan het herstellen is.

Afbeeldingen

Dierlijke ontwikkeling
Geoorde aalscholver

De geoorde aalscholver (Nannopterum auritum synoniem: Phalacrocorax auritus) is een watervogelsoort uit de familie van de  Phalacrocoracidae (Aalscholvers).

Kenmerken
Deze vogel heeft een gestroomlijnd lichaam, een S-vormige hals en grote poten met zwemvliezen. De kop is in het voorjaar versierd met een dubbele kuif. Zijn oranje-gele gelaat is zijn meest markante kenmerk maar een deel van de populatie heeft in de broedtijd ook een witte wenkbrauwstreep.

Leefwijze
Als alle leden van de Phalacrocoracidae voedt hij zich voornamelijk met vis, die hij al duikend weet te bemachtigen. Hij zwemt karakteristiek laag in het water en duikt achter vissen aan, zichzelf voortbewegend met zijn grote zwemvliezen.

Verspreiding
Deze soort komt nu voor over een groot deel van Noord-Amerika en aan de kust en telt vijf ondersoorten:
 N. a. cincinatus: van zuidelijk Alaska tot zuidwestelijk Canada.
 N. a. albociliatus: van zuidwestelijk Canada tot zuidelijk Californië.
 N. a. auritum: centraal en oostelijk Canada en de noordoostelijke Verenigde Staten.
 N. a. floridanus: de zuidelijke en zuidoostelijke Verenigde Staten.
 N. a. heuretus: Cuba en de Bahama's.

De geoorde aalscholver komt evenveel voor op rivieren en meren als langs de kust.

Aalscholvers
Dier uit het Nearctisch gebied
Dier uit het Neotropisch gebied
IUCN-status niet bedreigd
Outer Banks

De Outer Banks (wel afgekort tot OBX) vormen het kustgebied van North Carolina (VS). Het gebied is wel te vergelijken met de Waddenzee, met een buitenste rij zandbanken en duinenrijen al of niet verbonden met het drassige achterland met kwelders. In tegenstelling tot de Nederlandse en Duitse kust zijn de drassige kwelders in het algemeen niet ingedijkt en staan zij regelmatig bloot aan de invloed van orkanen. Ook is het klimaat een stuk warmer.

Een gedeelte van de 'waddeneilanden' van de Outer Banks zijn dicht bebouwd met vooral vakantiewoningen maar een deel is als Cape Hatteras National Seashore beschermde natuur.

Tussen de Outer Banks en het vasteland ligt het eilandje Roanoke Island bekend van de Verloren Kolonie die er in 1585 gevestigd werd.

Geografie van North Carolina
Kust
Lijst van vuurtorens en lichtschepen

Dit is een lijst van vuurtorens en lichtschepen in verschillende landen.

Nederland

Vuurtorens

Lichtschepen
De meeste zijn niet meer in gebruik. Locaties van noord naar zuid:
Doggersbank-Noord
Doggersbank-Zuid
Terschellingerbank
Texel (ten westen van Noorderhaaks)
Maas
Goeree, later Lichtplatform Goeree
Schouwenbank
Noord-Hinder (Nederlands lichtschip, maar eigenlijk voor de Belgische kust)

Kapen

België

Vuurtorens

Lichtschepen
Westhinder I
Westhinder II
Westhinder III

Aruba

Bonaire

Curaçao

Duitsland

Vuurtorens

Noordzee

Vrije Hanzestad Bremen 
 Bremerhaven
 Kaiserschleuse
 Geestemünde
 Obereversand (buiten gebruik, overgezet naar Dorum)

Sleeswijk-Holstein 
 Amrum
 Nebel (Amrum)
 Büsum
 Dagebüll
 Großer Vogelsand
 Helgoland (Oberland)
 Helgoland (Düne)
 Hörnum
 Kampen
 List Ost
 List West
 Norddorf (Amrum)
 Nordmarsch (Hallig Langeneß)
 Julssand (Hetlinger Schanze)
 Oland
 Pellworm
 Rotes Kliff
 Sankt Peter-Böhl
 Süderoogsand
 Westerheversand
 Olhörn (Wyk auf Föhr)

Hamburg 
 Neuwerk
 Tinsdal
 Wittenbergen
 Blankenese
 Bunthäuser Spitze

Nedersaksen 
 Alte Weser
 Arngast
 Oude vuurtoren van Borkum
 Grote vuurtoren van Borkum – ook wel nieuwe vuurtoren genoemd
 Kleine vuurtoren van Borkum
 Brinkamahof
 Campen
 Cuxhaven-Duhnen
 Eckwarden
 Emden
 Hoheweg
 Hofe
 Hooksiel Plate
 Imsum
 Knock
 Mellumplate
 Memmert (Juist)
 Minsener Oog Buhne A
 Minsener Oog Buhne C
 Norderney
 Dorum
 Pilsum
 Robbenplate Weser
 Roter Sand Außenweser
 Sandstedt
 Schillig
 Solthörn
 Tossens
 Tegeler Plate
 Wangerooge - oude vuurtoren
 Wangerooge - nieuwe vuurtoren
 Watum
 Wilhelmshaven
 Wilhelmshaven-Voslapp
 Kleiner Preuße Wremen
 Wybelsum

Kapen
Kugelbake

Lichtschepen
Amrumbank
Borkumriff
Elbe 1
Elbe 2
Elbe 3 (museumschip in Bremerhaven)
Elbe 3, nu een museumschip in Hamburg
Fehmarnbelt
Weser, Wilhelmshaven

Denemarken
Aarøsund

Portugal
Cabo São Vicente

Spanje
Herculestoren
Vuurtoren van Punta del Picacho

Canarische Eilanden
Faro de Maspalomas
Vuurtoren van Punta de Arinaga
Vuurtoren van Punta Pechiguera
Vuurtoren van Fuencaliente

Suriname

Vuurtorens

Lichtschepen
Suriname-Rivier

Turkije 

 Vuurtoren van Patara

Verenigde Staten

Vuurtoren van Admiralty Head
Vuurtoren van Alki Point
Vuurtoren van Battery Point
Vuurtoren van Browns Point
Vuurtoren van Burrows Island
Vuurtoren van Cape Disappointment
Vuurtoren van Cape Flattery
Vuurtoren van Cape Meares
Vuurtoren van Cattle Point
Vuurtoren van Ediz Hook
Vuurtoren van Guard Island
Vuurtoren van Lincoln Rock
Vuurtoren van Mukilteo
Vuurtoren van North Head
Vuurtoren van Point Reyes
Vuurtoren van Point Wilson
Vuurtoren van Yaquina Bay

Verenigd Koninkrijk
Engeland
Bishop Rock
Longships
Pharos van Dubris, Romeinse vuurtoren nabij Dover in Kent

Zuid-Afrika

 3
Vuurtoren
Jargon

Jargon is het taalgebruik binnen een vakgebied of een groep mensen, de vaktaal, die voor buitenstaanders vaak moeilijk te volgen is.

Beschrijving 
In de praktijk blijken alle vakgebieden te maken te hebben met het gebruik van jargon. Het kan worden beschreven in een glossarium. Sommige exponenten in de terminologie van een deelgebied kunnen buiten de kring van specialisten een symbool worden van dat vakgebied, zoals de beursvloer bekend is geworden als verwijzing naar de effectenhandel als geheel. Voor mensen die overmatig streven naar ontwikkeling en instandhouding van jargon opperde professor T. Hagen de term jargonauten.

Hoewel er veel overeenkomsten bestaan, valt toch een onderscheid te maken tussen vaktaal en jargon. Dit is gelegen in het sociaal gebruik van de taal. Bij vaktaal ligt de nadruk op het verbeteren van de communicatie van mensen in een bepaald vakgebied en het uitsluiten van misverstanden. Zo geven elektriciens de voorkeur aan het woord wandcontactdoos in plaats van stopcontact en spreken aannemers over hemelwater in plaats van regen, sneeuw en andere neerslag. De onbedoelde consequentie is soms dat buitenstaanders moeite hebben met het begrijpen van de boodschap.

Voor jargon (in engere zin) geldt doorgaans het omgekeerde: het taalgebruik is gericht op het versterken van de sociale banden in de groep en het gericht uitsluiten van buitenstaanders. Dat dit een probleem kan veroorzaken bleek in 2005 bijvoorbeeld uit een Brits onderzoek naar het gebruik van jargon door IT'ers. Een meerderheid van ondervraagden voelde zich door IT'ers onvoldoende ondersteund door een taalbarrière en een significant deel van de IT-jargonauten bleek zich niet bewust van de aangerichte schade en chaos.

Ook managers gebruiken vaak een eigen jargon. Deze managerstaal (door henzelf ook wel management speak genoemd), leunt zwaar op het Engels en heeft ingebouwde eufemismen, waardoor deze zich goed leent voor ontwijkende antwoorden.

Specifieke gebieden 
beursjargon, de taal op de beursvloer
computerjargon, termen die in de informatica worden gebruikt
internetjargon, woorden die op het internet gebruikt worden
juridisch jargon, de taal die aanklagers, notarissen, advocaten en rechters gebruiken
medisch jargon, termen die in de medische wereld worden gebruikt
spoorwegjargon, termen die door de spoorwegen worden gebruikt
sportjargon, termen met betrekking tot de sport
studentenjargon, begrippen en uitdrukkingen, eigen aan studenten, soms zelfs eigen aan studenten van één universiteit
wetstratees, politiek jargon in België
wijnterminologie, is jargon dat gebruikt wordt bij beschrijvingen van wijn

Zie ook
Argot
Neoconstructie (morfologie)
Register (taalkunde)
Sociolect

Externe links
Woordenlijst politiek jargon
Het valuta alfabet

Literatuur 
Willy Martin en Marcel Thelen (red.), Vaktaal. Van achterhand tot zwavelveel elfenbankje, 2017,
Els Callens

Els Callens  (Antwerpen, 20 augustus 1970) is een voormalig tennisspeelster uit België. Haar professionele tennisloopbaan liep van 1990 tot oktober 2005. Zij nam afscheid op het WTA-toernooi van Hasselt, waar zij in de tweede ronde werd uitgeschakeld door de Duitse Julia Schruff.

Begin 2011 maakte zij haar comeback in het dubbelspel op het ITF-toernooi in het Duitse Kaarst ($10.000), aan de zijde van Nicky Van Dyck. Zij gingen echter al in de eerste ronde kansloos onderuit.

Hoogste ranking:
 Enkelspel: 43e (februari 1997)
 Dubbelspel: 12e (mei 2001)

Posities op de WTA-ranglijst 
Positie per einde seizoen:

Palmares

WTA-finaleplaatsen enkelspel

WTA-finaleplaatsen vrouwendubbelspel 

 In 2000 behaalde Els Callens samen met Dominique van Roost de bronzen medaille in het dubbelspel tijdens de Olympische Zomerspelen in Sydney.

Resultaten grandslamtoernooien

Enkelspel

Vrouwendubbelspel

Externe links 

Belgisch tennisser
Belgisch olympisch deelnemer
Silvia Farina-Elia

Silvia Farina-Elia, geboren Silvia Farina (Milaan, 27 april 1972), is een voormalig tennisspeelster uit Italië. Op 22 september 1999 trouwde zij met haar coach Francesco Elia. Zij speelde haar eerste officiële wedstrijd in 1988 en beëindigde haar carrière in 2005. Zij wist op de WTA-ranglijst net niet de top tien te bereiken in het enkelspel. Haar hoogste positie was de 11e (20 mei 2002).

Loopbaan 
In het enkelspel wist Farina drie WTA-titels te winnen, alle drie op het toernooi van Straatsburg, drie jaar op rij van 2001 tot en met 2003. Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien was het bereiken van de kwartfinale op Wimbledon in 2003. Zij verloor toen van de Belgische Kim Clijsters.

Ook in het dubbelspel was Farina succesvol. Zij won negen titels op de WTA-tour, waaronder in 1999 het toernooi van Rosmalen met landgenote Rita Grande aan haar zijde.

In de periode 1993 tot en met 2004 nam Farina bijna jaarlijks deel aan het Italiaanse Fed Cup-team – zij vergaarde daar een winst/verlies-balans van 23–11. Driemaal vertegenwoordigde zij haar land op de Olympische Spelen: in 1996 (Atlanta), 2000 (Sydney) en 2004 (Athene) – haar beste resultaat daar was het bereiken van de derde ronde in het enkelspel, in Sydney (2000).

Posities op de WTA-ranglijst 
Positie per einde seizoen:

Palmares

WTA-finaleplaatsen enkelspel

WTA-finaleplaatsen vrouwendubbelspel

Resultaten grandslamtoernooien

Enkelspel

Vrouwendubbelspel

Gemengd dubbelspel

Externe links 

 Origineel profiel van Silvia Farina-Elia op de website van de WTA (2021)
 Origineel profiel van Silvia Farina-Elia op de website van de WTA (2017)
 Origineel profiel van Silvia Farina-Elia op de website van de ITF

Italiaans tennisser
Italiaans olympisch deelnemer
Sabine Appelmans

Sabine Appelmans (Aalst, 22 april 1972) is een voormalig tennisspeelster uit België. Zij nam drie keer deel aan de Olympische Spelen (in 1992, 1996 en 2000) – op de spelen van 1992 in Barcelona bereikte zij de kwartfinale in het enkelspel. Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de kwartfinale, op het Australian Open 1997, door de als derde geplaatste Conchita Martínez te verslaan. Haar hoogste notering op de WTA-ranglijst is de zestiende plaats, die zij bereikte in november 1997. In het dubbelspel bereikte zij, samen met Miriam Oremans de halve finale op Wimbledon 1997.

Appelmans werd geboren in Aalst en woont in Asse. Zij begon haar professionele tenniscarrière in 1989 en stopte eind januari 2001. In de periode 1988–1999 speelde Appelmans in het Belgische Fed Cup-team – zij behaalde daar een winst/verlies-balans van 32–22. In 1997 won zij, samen met Nancy Feber en Els Callens, de kwartfinale van Wereldgroep I – zij versloegen de Spaanse dames met 5–0, onder meer doordat Appelmans Arantxa Sánchez Vicario klopte; in de halve finale moest het Belgisch team het afleggen tegen Frankrijk.

In 1990 en 1991 werd Appelmans verkozen tot sportvrouw van het jaar in België.

Na haar tenniscarrière deed Appelmans vanaf 5 maart 2001 een gooi naar het beroep van tv-omroepster, maar dit werd geen succes. Momenteel is Appelmans actief als tenniscommentator bij de Vlaamse Radio en Televisie (VRT), en zij treedt geregeld op in amusementsprogramma's. Van 2006 tot 2011 was zij coach van het Belgische Fed Cup-team. Sinds 2016 werkt Appelmans als tenniscommentator voor tv-zender Eurosport.

Sinds 13 september 1997 is Appelmans getrouwd. Ze heeft twee zonen.

Sinds 2020 is Sabine ambassadeur voor Weight Watchers.

Posities op de WTA-ranglijst 
Positie per einde seizoen:

Palmares

WTA-finaleplaatsen enkelspel

WTA-finaleplaatsen vrouwendubbelspel

Resultaten grandslamtoernooien

Enkelspel

Vrouwendubbelspel

Gemengd dubbelspel

Trivia 
 In 1992 had ze een gastoptreden in Samson en Gert.
 In 2004 nam Appelmans deel aan het tweede seizoen van De Slimste Mens ter Wereld. Na drie deelnames moest zij de quiz verlaten.

Externe links 

Belgisch tennisser
Belgisch tenniscoach
Belgisch olympisch deelnemer
Tenniscommentator
Daniela Hantuchová

Daniela Hantuchová (Poprad, 23 april 1983) is een voormalig professioneel tennisspeelster uit Slowakije. Zij woont in Monte-Carlo, Monaco.

Carrière 
Sinds 1999 is Hantuchová professioneel tennisspeelster. Zij bereikte in 2003 de vijfde plaats op de WTA-wereldranglijst, haar hoogste notering. In 2002 stond zij ook vijfde op de wereldranglijst voor dubbelspel. Zij is rechtshandig en heeft een tweehandige backhand. In 2002 won zij de WTA-prijs voor meest verbeterde speelster van het jaar. Aan het eind van het seizoen mocht zij dan ook meedoen met de WTA Tour Championships – zij bleef steken in de eerste ronde.

2003 was een zwak jaar voor haar. Er werd beweerd dat zij aan anorexia leed, maar zelf gaf zij aan dat het kwam door de toegenomen druk na haar succes in 2002. Langzaam wist zij zich weer terug naar boven te werken en zij kwam vanaf 2005 sterk terug. In 2007 wist zij nogmaals de WTA Tour Championships te bereiken. Zij kwam echter niet verder dan de groepswedstrijden.

Zij won zeven toernooien in het enkelspel op de WTA-tour, waaronder tweemaal het toernooi van Indian Wells, in 2002 en 2007. Daarnaast won zij negen toernooien in het vrouwendubbelspel en vijf in het gemengd dubbelspel. In de periode 1999–2017 maakte Hantuchová deel uit van het Slowaakse Fed Cup-team – zij behaalde daar een winst/verlies-balans van 38–20. In 2002 won Slowakije de Fed Cup door in de finale van Wereldgroep I Spanje met 3-1 te verslaan.

Haar beste enkelspelprestatie op de grandslamtoernooien is het bereiken van de halve finale op het Australian Open 2008. In het vrouwendubbelspel bereikte zij driemaal de finale: op het Australian Open in 2002 (met Arantxa Sánchez Vicario) en in 2009 (met Ai Sugiyama), alsmede op Roland Garros 2006 (eveneens met de Japanse). In het gemengd dubbelspel won zij op ieder der grandslamtoernooien eenmaal de titel: Australian Open 2002 met Kevin Ullyett, Roland Garros 2005 met Fabrice Santoro, Wimbledon 2001 met Leoš Friedl en US Open 2005 met Mahesh Bhupathi. Daarnaast won zij in 2005 de Hopman Cup, samen met Dominik Hrbatý.

Posities op de WTA-ranglijst 
Positie per einde seizoen:

Palmares

WTA-finaleplaatsen enkelspel

WTA-finaleplaatsen dubbelspel

Resultaten grandslamtoernooien

Enkelspel

Vrouwendubbelspel

Gemengd dubbelspel

Externe links 

 Origineel profiel van Daniela Hantuchová op de website van de WTA

Slowaaks tennisser
Slowaaks olympisch deelnemer
Anke Huber

Anke Huber (Bruchsal, 4 december 1974) is een voormalig professioneel tennisspeelster uit Duitsland. Zij was actief in het proftennis van 1989 tot en met 2001.

Loopbaan

Enkelspel 
In het enkelspel veroverde Huber op de WTA-tour twaalf titels, waaronder in 1996 het toernooi van Rosmalen. Zij bereikte daarnaast nog eens elf finales. In 1995 speelde zij de finale van de WTA Tour Championships, maar verloor in vijf sets van landgenote Steffi Graf.

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de finale op het Australian Open in 1996 – zij verloor deze van de Amerikaanse Monica Seles. Zij bereikte op alle vier grandslamtoernooien ten minste de vierde ronde. Haar hoogste positie op de WTA-ranglijst is de vierde plaats, die zij bereikte in oktober 1996.

Dubbelspel 
In haar loopbaan won Huber één titel in het dubbelspel: in 1997 won zij met Française Mary Pierce het WTA-toernooi van Hamburg.

Haar beste resultaat op de grandslamtoernooien is het bereiken van de halve finale op Roland Garros 1992, samen met landgenote Steffi Graf. Haar hoogste positie op de WTA-ranglijst is de 23e plaats, die zij bereikte in februari 1998.

Landenwedstrijden 
In 1995 won zij met Boris Becker de Hopman Cup door het team van Oekraïne te verslaan – het jaar ervoor had zij met Bernd Karbacher al eens de finale gehaald; zij verloren toen echter van Tsjechië. Vanaf 1990 kwam zij uit voor het Duitse Fed Cup-team – zij vergaarde daar een winst/verlies-balans van 29–16. In 1992 maakte zij deel uit van het team dat in de finale Spanje versloeg.

Op de Olympische spelen van 1992 in Barcelona bereikte zij de kwartfinale in het enkelspel en de tweede ronde in het dubbelspel. Ook in 1996 in Atlanta nam zij deel; zij bereikte de derde ronde in het enkelspel.

Posities op de WTA-ranglijst 
Positie per einde seizoen:

Palmares

WTA-finaleplaatsen enkelspel

WTA-finaleplaatsen vrouwendubbelspel

Finaleplaatsen gemengd dubbelspel

Resultaten grandslamtoernooien

Enkelspel

Vrouwendubbelspel

Gemengd dubbelspel

Externe links 

 Fansite

Duits tennisser
Duits olympisch deelnemer
Machinist

Machinist (treinbestuurder), persoon die een trein bedient;
 Hoofdwerktuigkundige, technicus aan boord van een (zee)schip;
 Persoon die een graafmachine of kraan bedient.

Zie ook 
 The Machinist, film uit 2004.
 De Machinist, voormalig machinistenschool in Rotterdam
Arapaima gigas

De arapaima (Arapaima gigas), ook wel bekend als de pirarucu, is een vis, afkomstig uit Brazilië, en is een van de grootste zoetwatervissen ter wereld. Hij is de enige vis van het gelijknamige geslacht Arapaima en behoort tot de familie van de beentongvissen (Arapaimidae). Onderzoek wees echter uit dat het bij de arapaima waarschijnlijk niet om 1 soort gaat, maar om 4 soorten.

Kenmerken
De arapaima kan een lengte bereiken van ruim 300 cm en een gewicht bereiken van ongeveer 200 kilo. Daarmee is het de grootste geschubde zoetwatervis. Het gestroomlijnde lichaam is grijs tot donker geelgroen. Hij heeft een krachtige, afgeronde staartvin. De lange rug- en aarsvin bevinden zich vlak bij de staart.

Leefwijze
Om zijn zuurstofbehoefte te dekken zijn de kieuwen niet toereikend, dus moet hij naar de oppervlakte om lucht te happen. Ze happen om de 5 à 15 minuten naar lucht boven water, waardoor ze ook in zuurstofarme rivieren en meren kunnen overleven en zo kunnen jagen op vissen die minder beweeglijk zijn in die omstandigheden. Dit gedrag maakt ze echter ook kwetsbaarder, waardoor de smakelijke vissen snel gevangen kunnen worden door mensen. De jonge visjes, wier kleur dezelfde is als de kop van het mannetje, zwemmen ter bescherming vlak bij het wateroppervlak boven zijn kop, terwijl het wijfje eromheen cirkelt om aanvallers af te weren.

In Thailand is hij uitgezet voor de sportvisserij, doch dit bedreigt de inheemse vissoorten, daar deze vis een geduchte rover is.

De vis is inmiddels ook omvangrijk in de Rio Yata in Bolivia aanwezig. Piranha's zijn belangrijk voedsel voor ze. In de afgelopen jaren zijn de arapaima's in aantal gegroeid en dat heeft voor een aanpassing in het gedrag van de piranha's geleid. Sinds een paar jaar zijn ze een stuk agressiever geworden. Ze hebben mensen en zelfs een paard aangevallen.

Bedreiging
De diersoort staat door overbevissing onder druk. De soort stelt ook hoge eisen aan zijn omgeving en is relatief laat geslachtsrijp, pas rond hun 30e levensjaar zijn ze vruchtbaar. Omdat er ook 4 soorten zouden zijn en deze niet erg goed bekend zijn, is er een risico dat één of meerdere soorten uitsterven.

Arapaimidae
IUCN-status onzeker
Vis uit het Neotropisch gebied
Morfologie (taalkunde)

Morfologie of vormleer is, binnen de taalkunde, de leer van de woordstructuur en de woordvorming. De morfologie houdt zich bezig met morfemen, de kleinste betekenisdragende eenheden in een woord.

In zowel de fonologie, de grammatica, de historische taalkunde als de taaltypologie speelt morfologie een belangrijke rol, aangezien morfemen de fundamentele bouwstenen vormen van iedere taal die enige mate van flexie kent. Daarnaast zijn morfemen in het algemeen stabiele taalelementen, ze veranderen minder snel dan taalelementen als klanken (fonemen) en woorden (lexemen). 

De morfologie van een gegeven taal levert daarmee betrouwbare informatie over oudere fasen van diezelfde taal. Ook helpen morfologische kenmerken bij het verklaren van de meeste fonologische kenmerken van een taal.

Behalve in de isolerende talen, is elk woord opgebouwd uit afzonderlijke eenheden, die ieder een herkenbare bijdrage aan de betekenis leveren: de morfemen. De analyse (uitsplitsing) van het woord in morfemen is om meerdere redenen taalkundig van belang. Een groot deel van de woordenschat van een gegeven taal is ooit ontstaan door agglutinatie: het combineren van morfemen, en er ontstaan nog vrijwel dagelijks nieuwe woorden (neologismen) via hetzelfde oude procedé. 

Dit heeft verstrekkende gevolgen. Wie met een tekstverwerker een automatische analyse van een actuele taal wil maken (bijvoorbeeld voor automatische afbreking, spellingscontrole of informatietechnologie), kan niet volstaan met een lijst van alle woorden uit die taal. Ook de nieuw-vormingen zullen door de spellingscontrole als morfologisch correcte combinatie herkend moeten worden.

De morfologie bestudeert de woordbouw van een gegeven taal, de morfologische typologie vergelijkt de woordbouw tussen verschillende talen.

Zie ook 
 Synthetische taal
 Declinatie
 Lexicale regel
 Nulmorfeem
 Morfofonologie
 Morfologische nivellering
Kerkleraar

De titel Kerkleraar of Kerklerares (Doctor Ecclesiae) is een eretitel in de Rooms-Katholieke Kerk die door het kerkelijk gezag in een uitdrukkelijke verklaring verleend wordt aan schrijvers en schrijfsters die uitmunten door hun heiligheid in levenswijze, hun getrouwheid aan de kerkelijke leer en hun grote geleerdheid. De titel is ontstaan uit de verering van de vier westerse kerkvaders. Het was paus Bonifatius VIII die hun in 1295 de eretitel van kerkleraar verleende:
Ambrosius van Milaan
Hiëronymus van Stridon
Augustinus van Hippo
Gregorius de Grote 

Paus Pius V voegde in de zestiende eeuw de drie oosterse hiërarchen toe. Deze groep zou, uitgebreid met de heilige Athanasius van Alexandrië in het Westen, vereerd worden als de vier oosterse kerkvaders:
Johannes Chrysostomus (1568)
Basilius van Caesarea (1568)
Gregorius van Nazianze (1568)
Athanasius van Alexandrië

Vanaf 1567 werden aan de lijst van kerkleraren door verschillende pausen de volgende heiligen toegevoegd:
Thomas van Aquino (1567)
Bonaventura (1588)
Anselmus van Canterbury (1720)
Isidorus van Sevilla (1722)
Petrus Chrysologus (1729)
Paus Leo I (1754)
Petrus Damiani (1828)
Bernardus van Clairvaux (1830)
Hilarius van Poitiers (1851)
Alfonsus van Liguori (1871)
Franciscus van Sales (1877)
Cyrillus van Alexandrië (1882)
Johannes Damascenus (1883)
Beda Venerabilis (1899)
Efrem de Syriër (1920)
Petrus Canisius (1925)
Johannes van het Kruis (1926)
Robertus Bellarminus (1931)
Albertus Magnus (1931)
Antonius van Padua (1946)
Laurentius van Brindisi (1959)
Theresia van Ávila (1970)
Catharina van Siena (1970)
Theresia van Lisieux (1997)
Johannes van Ávila (2012)
Hildegard van Bingen (2012)
Gregorius van Narek (2015)
Ireneüs van Lyon (2022)

Op initiatief van paus Paulus VI werden in 1970 de eerste vrouwen tot kerklerares verklaard: Theresia van Ávila en Catharina van Siena. Nadien is de eretitel nog verleend aan Theresia van Lisieux (1997) en Hildegard van Bingen (2012), waarmee het aantal Kerkleraressen op vier kwam.
De persoonlijke affectie van de pausen heeft ook een rol gespeeld bij enkele kerkleraarverklaringen. Zo werden Thomas van Aquino en Bonaventura kerkleraar verklaard door pausen die tot dezelfde kloosterorde behoorden als zij (respectievelijk de dominicanen en franciscanen). Met Ireneüs van Lyon kwam het aantal Kerkleraren en Kerkleraressen op 37.

Zie ook 
Kerkvader
Gustave Courbet

Gustave Courbet (Ornans (Frankrijk), 10 juni 1819 – La Tour-de-Peilz (Zwitserland), 31 december 1877) was een Frans realistisch schilder en een voorloper van het impressionisme.

Situering
Zijn ouders waren welgestelde landeigenaren uit de streek van Besançon. Na Gustave kregen ze nog vier dochters. Drie van hen (één stierf vroegtijdig) werden later vaak door Courbet geportretteerd. In 1831 bezocht hij een religieuze middelbare school in Ornans, waar hij de basis van de schilderkunst verwierf. In 1837 werd hij naar het Royal College van Besançon gestuurd. Hier bezocht hij het atelier van Charles Antoine Flajoulot. Eind 1839 ging hij naar Parijs, waar hij op verzoek van zijn ouders rechten zou gaan studeren en waar hij zich permanent vestigde. In plaats daarvan volgde hij schilderlessen bij Auguste Hess en Charles de Steuben.

Hij schilderde taferelen uit het dagelijks leven, naakten (onder meer het zeer gewaagde L'origine du monde) en gevarieerde landschappen. In 1844 werd zijn zelfportret, Courbet met zwarte hond, geaccepteerd door de invloedrijke Parijse salon. Zijn invloed op de Franse schilderkunst van de negentiende eeuw was groot. Het vernieuwende aan zijn werk was het realisme; taferelen uit het dagelijks leven werden hoofdonderwerp en op groot formaat afgebeeld zoals steenhouwers of een begrafenis.

Courbets schilderij l'Atelier du peintre uit 1855 is bijna 6 meter breed. Daarbij maakte hij de werkelijkheid niet mooier dan ze was, zoals velen van zijn tijdgenoten, maar liet het schilderij voor zichzelf spreken. Dit leidde voortdurend tot schandalen in het Franse culturele leven.

Courbet en de anarchie

Courbet, die antiklerikaal was, was bevriend met Pierre-Joseph Proudhon die hij samen met zijn kinderen schilderde (zie afbeelding). Ook Courbet leunde aan bij het gedachtegoed van het anarchisme. Toen de communards in 1871 de Colonne Vendôme neerhaalden werd hij veroordeeld als aanstoker er van. De kosten van de wederoprichting werden verhaald op Courbet, die elk jaar 10.000 francs zou moeten betalen, omgerekend zo'n 43.000 euro. Hij stierf echter in ballingschap vóór de eerste termijn kon worden betaald.

Galerij 

Frans kunstschilder
Kunstschilder van het impressionisme
Kunstschilder van het realisme
Eekhoorn

De familie der Eekhoorns (Sciuridae)
Eekhoorn (zoogdier) (rode eekhoorn, ofwel Sciurus vulgaris)
Eekhoorn (vlinder)
De Eekhoorn - een Nederlandse uitgeverij
Wip de Eekhoorn - een personage uit de Fabeltjeskrant
Prairiehonden

Prairiehonden (Cynomys) zijn een geslacht van op en onder de grond levende knaagdieren uit de familie eekhoorns (Sciuridae). Ze leven op de prairies van Noord-Amerika.

Kenmerken
De dieren kunnen ongeveer 40 cm lang worden en wegen tussen de 1 en 4 kilo. In gevangenschap kunnen ze 8 tot 10 jaar oud worden met uitschieters naar 12 jaar. Vers gras is het meest gebruikte voedsel.
De naam heeft het dier te danken aan het scherpe geblaf dat het laat horen.

Prairiehonden zijn sociale dieren, die in meerdere familiegroepen samen in één gebied wonen: een zogenaamd prairiehondendorp. Deze dorpen bevinden zich onder de grond, waarbij elke familie zijn eigen ingang heeft met meerdere kamers.

Bedreiging
Het dier vormt een aantrekkelijke prooi voor allerlei roofdieren. Vanwege de vervolging door de mens, die het beestje als ongedierte beschouwt, wordt de zwartstaartprairiehond met uitsterven bedreigd. Prairiehonden bevolkten ooit in zeer groten getale de graslanden van Noord-Amerika, maar na de komst van de vele kolonisten is hun aantal sterk gedaald.

Onderverdeling
Er zijn vijf soorten, waarvan enkele bedreigd zijn in hun voortbestaan.
Ondergeslacht Cynomys:
Zwartstaartprairiehond (Cynomys ludovicianus)
Mexicaanse prairiehond (Cynomys mexicanus)
Ondergeslacht Leucocrossuromys:
Gunnisonprairiehond (Cynomys gunnisoni)
Witstaartprairiehond (Cynomys leucurus)
Utahprairiehond (Cynomys parvidens)

Afbeeldingen

Eekhoorns
Ibissen en lepelaars

Ibissen en lepelaars (Threskiornithidae) zijn een familie van vogels uit de roeipotigen. De familie telt 13 geslachten met in totaal 35 nog levende soorten.

Traditioneel werden de ibissen en de lepelaars onderverdeeld in twee verschillende families. Door DNA verwantschapsonderzoek in de loop van de 21ste eeuw bleek een nauwere verwantschap tussen deze groepen. Binnen de ibissen wordt onderscheid gemaakt tussen de soorten uit de Oude Wereld en de Nieuwe Wereld.

Taxonomie 
 Geslacht Bostrychia  (5 soorten Afrikaanse ibissen)
 Geslacht Cercibis (1 soort: stekelstaartibis)
 Geslacht Eudocimus (2 soorten ibissen uit de Nieuwe Wereld)
 Geslacht Geronticus (2 soorten Afrikaanse ibissen)
 Geslacht Lophotibis (1 soort: kuifibis)
 Geslacht Mesembrinibis (1 soort: groene ibis)
 Geslacht Nipponia (1 soort: Japanse kuifibis)
 Geslacht Phimosus (1 soort: maskeribis)
 Geslacht Platalea (6 soorten lepelaars met een wereldwijde verspreiding, waaronder de gewone lepelaar)
 Geslacht Plegadis (3 soorten ibissen, waaronder de zwarte ibis die wereldwijd voorkomt en 2 soorten uit de Nieuwe Wereld)
 Geslacht Pseudibis (3 soorten ibissen uit het Oriëntaals gebied)
 Geslacht Theristicus (4 soorten Zuid-Amerikaanse ibissen)
 Geslacht Threskiornis (5 soorten ibissen van de Oude Wereld, waaronder de heilige ibis)

Galerij
Witte ibis

De witte ibis (Eudocimus albus) is een vogel uit de familie Threskiornithidae.

Kenmerken
De volwassen vogel heeft een geheel wit verenkleed met een rood gezicht en een rode snavel. Jongere vogels zijn eerst bruin met een witte buik en hebben een roze gezichts-en snavelkleur.

Verspreiding
De witte ibis komt in zuidelijk Verenigde Staten, Midden-Amerika, de Caraïben en noordelijk Zuid-Amerika.

Status 
De grootte van de populatie is in 2020 geschat op 210-360 duizend volwassen vogels. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd. 

Ibissen en lepelaars
IUCN-status niet bedreigd
Dier uit het Neotropisch gebied
Cannabis

Cannabis (drug)
Cannabis (geslacht), een plantengeslacht 
Medicinale cannabis
Plantensoorten uit de Hennepfamilie (Cannabaceae):
 Cannabis sativa
 Cannabis indica
 Cannabis ruderalis
Hash

Hasjiesj, een verdovend middel
Hashfunctie, een functie in de informatica
 Het hekje (Engels: hash): '#'
Hashtag