Hydroplaattheorie

De hydroplaattheorie is een in 1980 door creationist Walt Brown gepubliceerde  poging het letterlijke scheppingsverhaal een wetenschappelijke onderbouwing te geven. Door de overgrote meerderheid van geologen en wetenschappers in het algemeen wordt het afgewezen als religieus geïnspireerde pseudowetenschap.

Globale strekking van de theorie 
De hydroplaattheorie tracht op een wetenschappelijke manier een uitleg te geven voor zo'n 25 geologische kenmerken van de aarde, met als uitgangspunt de stelling dat die geologische kenmerken te verklaren zijn op basis van een ouderdom van de aarde van slechts enige duizenden jaren en een wereldwijde vloed - ook bekend als de zondvloed. Er wordt hierbij uitgegaan van een oorspronkelijke aarde met aaneengesloten continenten, veel minder water in de oceanen, en slechts lage bergen. De aarde zoals ze er vandaag uitziet zou door een catastrofale gebeurtenis in zeer korte tijd gevormd zijn. Het concept tracht niet bewijs te leveren voor de oorsprong van de aarde of het heelal, maar alleen aan te tonen dat de geologische kenmerken van de aarde geen 'oude' aarde noodzakelijk maken.

De hydroplaattheorie wil aantonen dat de aarde zo'n 6000 jaar oud is en dat de wetenschappelijke theorieën, die stellen dat de aarde veel ouder is, het mis hebben. Ook is de hydroplaattheorie een tegenhanger van de algemeen geaccepteerde Pangeatheorie. Walt Brown trekt in zijn boek In the Beginning: Compelling Evidence for Creation and the Flood een aantal algemeen geaccepteerde  wetenschappelijke feiten in twijfel: dateringsmethoden die onnauwkeurig zijn, de lichtsnelheid die afneemt, kometen en planetoïden die tijdens de zondvloed vanaf de aarde de ruimte in zijn geschoten.

Scenario
Het scenario van de hydroplaattheorie is, in het kort, als volgt:
De helft van de huidige hoeveelheid water in de oceanen bevond zich vroeger op 15 km onder het aardoppervlak: de continenten waren onderling dus nog verbonden over land.
Door een toenemende druk van het onderaardse water scheurde de aardkorst open: de Mid-oceanische rug ontstond. Deze is in 1950 ontdekt, is 74.000 km lang, en omspant de hele aarde.
Door deze enorme kracht van opschietend water werden delen aarde, rots en water buiten de atmosfeer geschoten, waaronder ook tegen de maan, alsof er een kanon op afgeschoten werd. We zien nu nog duidelijk de kraters op de kant van de maan die op dat moment naar de aarde gericht was.
Door de kracht waarmee het water omhoog schoot, ontstond de huidige ashelling.
De weggeschoten hoeveelheden water, aarde en brokken steen kwamen door de zwaartekracht van de andere planeten in een (vaste) baan in het zonnestelsel terecht.
De enorme kracht van het water erodeerde de wanden, waardoor het ontsnappende water een modderige substantie werd (vloed-fase). Deze substantie zette zich af in gelijkmatige lagen, waarbij dieren en planten begraven werden.
Tijdens de hierop volgende 'continentale verschuivingsfase' werd de scheur van de mid-oceanische rug steeds breder en werd de bodem naar boven geduwd, waardoor de 'rug' van de mid-oceanische rug ontstond.
Tijdens de volgende 'herstelfase' werden door de druk op bepaalde plaatsen de continenten dikker en rezen op tot boven het water: het ontstaan van de bergketens.
Bekkens op de nieuw ontstane bergketens stonden vol modderig water. Bij uitbraak van dit water erodeerden de canyons in zeer korte tijd - de Grand Canyon is hier een voorbeeld van.
Op dit moment is er nog water onder de aardkorst te vinden.

Problemen
Er is een aantal problemen met het scenario van de hydroplaten: 
 Het gesteente waar de aardkorst uit bestaat drijft niet. Het water zou allang naar de oppervlakte zijn geduwd. Lang voor Noachs tijd, of zelfs Adams tijd. 
 Zelfs een paar kilometer diep is de aarde kokend heet en dus zou het reservoir water oververhit zijn. Verdere hitte zou worden toegevoegd door water dat van buiten de atmosfeer zou vallen. 
 Door het ontsnappende water zouden de zijkanten van de breuken eroderen, wat slecht gesorteerde basaltische afzettingen zou opleveren, vooral rond de breuken. Dit soort afzettingen zijn nooit gevonden.
 De samenstelling van op aarde gevonden meteorieten en van de kometen wijkt sterk af van de samenstelling van de aarde. Opvallend is vooral het hoge iridium-gehalte.

Wetenschappelijke relevantie
De hydroplaattheorie wordt omarmd door sommige creationisten die hiermee een ander geluid willen geven tegenover de gangbare wetenschappelijke opvatting van een hoge leeftijd van de Aarde. De hydroplaattheorie is binnen de (geologische) wetenschappen niet aanvaard, onder andere omdat het niet strookt met de huidige opvattingen over de datering van afzettingen. Uit de algemeen aanvaarde wetenschappelijke theorie over het ontstaan van de aarde volgt een leeftijd van 4,6 miljard jaar.

Externe links
Meer informatie over de hydroplaten
.

Creationisme