alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Asservat

Das Asservat (von lateinisch asservare, „(amtlich) bewachen“; amtlich: Verwahrstück) bezeichnet eine nach Polizeirecht oder nach der Strafprozessordnung sichergestellte oder beschlagnahmte Sache.

Auch in der Medizin bezeichnet man das Sicherstellen von Objekten (etwa Proben eines aufgenommenen Giftes) als Asservieren oder Asservierung.

Die asservierte Sache kann im Straf- oder im Bußgeldverfahren als Beweismittel (zum Beispiel Spurenträger – Knochen mit Projektil, exzidierte Haut mit Stichwunde) oder der Gefahrenabwehr (Polizeirecht) dienen.

Die Asservate werden in einer Asservatenkammer – zumeist ein speziell gesicherter Raum bei der Polizei, dem Zoll und der Staatsanwaltschaft – verwahrt. Davon kann abgewichen werden, wenn die Asservatenkammer keinen geeigneten Ort zur Aufbewahrung darstellt (zum Beispiel passen ein Auto oder andere große, schwere bzw. sperrige Gegenstände nicht hinein; sichergestellten Sprengstoff wird man wegen Explosionsgefahr nicht in einer Asservatenkammer lagern).

Ein anderes Beispiel ist die Verwahrung von Führerscheinen; diese werden im Strafverfahren meist an die Staatsanwaltschaft weitergeleitet, bei Fahrverboten bleiben diese bei der zuständigen Polizeidienststelle. Ein Asservat kann auch speziell gesichert sein, um eventuell vorhandene Spuren zu konservieren; Beispiele sind das Einpacken in Tüten oder das Verwahren von Flüssigkeiten in geschlossenen Behältern.

Asservate werden in der Regel nur so lange aufbewahrt, bis der Zweck entfällt. Sie sind herauszugeben, sobald sie für die Verfahren entbehrlich sind und, wenn nicht ihre Einziehung oder ihr Unbrauchbarmachen in Betracht kommt. Die Entscheidung trifft in Strafverfahren die Staatsanwaltschaft, in Ordnungswidrigkeitenverfahren die Verfolgungsbehörde, wobei die Herausgabe an Berechtigte oder im Zweifel an den letzten Gewahrsamsinhaber erfolgt. Im Polizeirecht (Gefahrenabwehr) ist das Asservat entweder zu vernichten oder dem letzten Gewahrsinhaber herauszugeben, wenn von dem Gegenstand oder vom Nutzer des Gegenstandes keine Gefahr mehr ausgeht oder dies anzunehmen ist.

Über den Bestand der Asservatenkammer wird ein sogenanntes Asservatenbuch (auch: Verwahrbuch) geführt. Jedes Asservat bekommt einen Asservatenanhänger, auf dem Daten zur Zuordnung vermerkt werden.

Beispiele für im Stammheim-Prozess in der Anklageschrift angeführte Asservate (abgekürzt „Ass.“):

„Schwarzbuch Kirche“ (Ass. Nr. E11, Schlafzimmer, Pos. 5)
1 Bündel blauer Wollfäden (Ass. Nr. B 35 Spur II/33)
Ensslin-Kassiber, Ass. C 6.4.2 Pos. 116

Weblinks

Einzelnachweise 

Polizei- und Ordnungsrecht (Deutschland)
Strafprozessrecht (Deutschland)
Rechtsmedizin
Zoll
Kakophonie

Der Begriff Kakophonie oder Kakofonie (von  „schlecht“ und  „Laut, Ton, Stimme“) bezeichnet in der Musik und Literatur Laute und Geräusche, die besonders hart, unangenehm oder unästhetisch klingen. Das Gegenteil ist die Euphonie.

In der Musik werden häufig Dissonanzen als kakophon bezeichnet und empfunden. Kakophonie wird deswegen auch als „Misslaut, Missklang“ definiert. Besonders moderne Kunstmusik wird von Kritik und Hörern oftmals in abwertender Weise der Kakophonie gleichgesetzt. Im historischen Kontext wurde schon die Musik von Richard Strauss und darin die Elektra von Kritikern als „Kakophonie“ bezeichnet. Auch Dmitri Schostakowitschs Oper Lady Macbeth von Mzensk wurde von der sowjetischen Staatsmacht in dem Prawda-Artikel „Chaos statt Musik“ als Kakophonie bezeichnet.

Sonstige Verwendung 
In der Sprachwissenschaft beschreibt Kakophonie schlecht klingende Laut- oder Wortfolgen. Der Begriff stammt in diesem Zusammenhang aus der antiken Rhetorik und wird meistens polemisch verwendet, um eine als hässlich empfundene Klangerscheinung zu beschreiben und zu bewerten. Der Gebrauch unterliegt dabei den jeweiligen Geschmacksvorstellungen.

In Gedichten werden hart klingende Wörter verwendet, um Kakophonien zu bilden, z. B. Wortzusammensetzungen mit schwer sprechbaren, geräuschstarken Konsonantenhäufungen wie Strickstrumpf.

Der Begriff Kakophonie wird bisweilen auch in der Politik verwendet, um Missklänge und Unstimmigkeiten z. B. in einer Koalition zu beschreiben. Der deutsche Bundeskanzler Gerhard Schröder kritisierte im Dezember 2002 Politiker der eigenen Koalition, die über Steuererhöhungen spekulierten, mit den Worten: „Diese Art von Kakophonie auch aus den eigenen Reihen ist einer gemeinsamen Politik absolut unzuträglich“. In diesem Sinne wurde Kakophonie bei der Wahl des Wortes des Jahres 2002 auf den 4. Platz gewählt.

Weblinks

Einzelnachweise 

Musikästhetik 
Phonologie
Helios

Helios () ist in der griechischen Mythologie der Sonnengott. Zusammen mit Selene (Mondgöttin) und Eos (Göttin der Morgenröte) ist er ein Kind von Hyperion und Theia.

Bedeutung 

Die Aufgabe von Helios war es, den Sonnenwagen über den Himmel zu lenken, der von vier Hengsten gezogen wurde. Dabei ging Eos vor ihm, Selene folgte am Abend. Er entsprach dem Sol der römischen Mythologie und wurde wegen seiner Macht mit Zeus gleichgesetzt, später mit Apollon, mit dem er den Namen Phoibos („der Leuchtende“) teilt.

Nachkommen 
Helios hatte mit Klymene vier Kinder: Aigle, Phaethusa, Lampetia (die drei Heliaden) und Phaethon. Mit Perse zeugte er Kirke, Pasiphaë, Aietes und Perses.

Der Koloss von Rhodos war ein Standbild des Helios mit Strahlenkrone.

Stammbaum

Stammbaum der Titanen

Stammbaum des Helios

Bilder

Literatur

Weblinks

Anmerkungen 

Titan (Mythologie)
Sonnengottheit
Männliche Gottheit
Frenulum breve

Das Frenulum breve (von  und  ‚kurz‘) ist eine meist angeborene Verkürzung des Vorhautbändchens (Frenulum praeputii) zwischen der Innenseite der Penisvorhaut und der Unterseite des Penisschaftes.

Ursache 
Das Frenulum breve ist meist angeboren, kann aber auch durch (wiederholte) Entzündungen wie die Balanoposthitis (Eichel-Vorhautentzündung) oder durch Hauterkrankungen der Vorhaut (etwa Lichen sclerosus) hervorgerufen werden.

Klinische Erscheinungen 
Das Vorhautbändchen sollte normalerweise ausreichend lang sein, um das vollständige Zurückziehen der Vorhaut zu ermöglichen, so dass sie glatt auf dem Penisschaft  aufliegt. Das Vorhautbändchen ist zu kurz, wenn das Zurückziehen der Vorhaut erschwert oder unmöglich ist. Unter Umständen wird die Eichel (Glans penis) beim Zurückziehen der Vorhaut oder bei der Erektion des Penis durch den entstehenden Zug abgeknickt, was schmerzhaft sein kann. Bei mechanischer Belastung kann das verkürzte Vorhautbändchen einreißen. Wird hierbei die im Vorhautbändchen verlaufende Arterie (Arteria frenularis) verletzt, können stärkere Blutungen auftreten. Heilt das eingerissene Vorhautbändchen ab, kann die Narbenbildung es weiter verkürzen. Ein Frenulum breve kann zur Dyspareunie führen. Einzelne Autoren bringen das Vorhandensein eines Frenulum breve mit vorzeitigem Samenerguss (eiaculatio praecox) in Verbindung. Die von ihnen angegebene relative Häufigkeit wurde als zu hoch eingeschätzt.

Diagnose 
Die Diagnose wird durch Inspektion gestellt.

Behandlung 

Ein Frenulum breve kann operativ mit einer Frenulotomie (Frenulumplastik) behandelt werden. Bei dieser Operation wird das Frenulum horizontal eingeschnitten und der entstandene Plattenepitheldefekt vertikal vernäht. Liegt eine begleitende Phimose (Vorhautverengung) vor, kann eine Zirkumzision (männliche Beschneidung) mit Frenulumplastik erfolgen. Bei stärkeren Blutungen durch Verletzung der Arterie muss diese umstochen werden. Die Operationen werden in der Regel ambulant in Lokalanästhesie durchgeführt.

Zur nicht-operativen Behandlung kann die Anwendung Kortison-haltiger Salben in Betracht gezogen werden. Bei oberflächlichen Rissen eines Frenulum breve ist eine Abheilung ohne funktionell einschränkende Narben möglich. Es sollte vorübergehend auf Geschlechtsverkehr oder Selbstbefriedigung verzichtet werden, um die Rissstelle nicht mechanisch zu belasten.

Einzelnachweise 

Krankheitsbild in der Urologie
Krankheitsbild in der Kinderchirurgie
Fehlbildung
Tethys

Tethys (auch Thetys) steht für:
 Tethys (Mythologie), eine Titanin in der griechischen Mythologie
 Tethys (Mond), einen Saturnmond
 Tethys (Ozean),  ein Meer im Erdzeitalter des Mesozoikums
 Schleierschnecken (Tethys), eine Gattung gehäuseloser Meeresschnecken, darunter die Schleierschnecke (Tethys fimbria)
 Tethys-Nunatakker, nach dem Saturnmond benannte Nunatakker auf der Alexander-I.-Insel in der Antarktis

Siehe auch
 Mount Tethys
 Thetis
 Palaeotethys
 Paratethys
Kopulation

Kopulation (von lateinisch copulare ‚zusammenfügen‘) steht für:

 Geschlechtsakt bei Tieren, siehe Begattung
 Geschlechtsakt von Menschen, siehe Geschlechtsverkehr
 Gametenkopulation, die Verschmelzung von Eizelle und Spermium, siehe Befruchtung
 Zellkopulation bei Einzellern, siehe Cytogamie
 Kopulation (Gehölze), ein Verfahren der Veredelung von Gehölzen
 Copulation (veraltete Schreibweise), die Erklärung von zwei Personen zu „Mann und Frau“, siehe Trauschein

Siehe auch:
 Kopula
Mutt

Mutt (englisch für „Köter“) ist ein schlanker, textbasierter E-Mail-Client für Unix und andere Unix-artige Betriebssysteme. Es unterliegt der GNU General Public License (GPL). Mutt arbeitet im Textmodus und ist damit in Textfenstern, auf Rechnerkonsolen und mit ssh oder telnet in vielen Umgebungen einsetzbar. Andere Medien und Formate als Text werden durch einfache Aufrufbarkeit unabhängiger Programme zu deren spezieller Verarbeitung unterstützt.

Die Benutzung ist ausschließlich tastaturgesteuert, daher für einen an grafische Oberflächen gewöhnten Benutzer eher gewöhnungsbedürftig, aber sehr gut dokumentiert. Mutt ist flexibel konfigurierbar. Dank Funktionen wie Sortierung nach Ursprungs-/Antwort-E-Mail (threading) oder regelbasierte Wertkennzeichnung (scoring) ist es für große Mengen von E-Mails besonders geeignet. Kryptografische Software wie GnuPG und OpenSSL (für S/MIME) zum Verschlüsseln und Signieren von E-Mails kann von Mutt eingebunden werden. Entsprechende Konfigurationsoptionen, Ausgaben und Tastaturkürzel sind integriert. Optional lässt sich Mutt mit Unterstützung für den vielsprachigen Zeichensatz Unicode im Format UTF-8 kompilieren und ist nach wie vor ein modernes Programm zur E-Mail-Kommunikation.

Mutt bekam 2004 zusammen mit KMail von der Linux New Media AG den Linux New Media Award in der Kategorie „Bester Mail-Client“. Michael Elkins kreierte die Software im Jahr 1995.

Der Wahlspruch von Mutt lautet „All mail clients suck. This one just sucks less.“ (deutsch: „Alle Mailprogramme nerven. Dieses hier nervt einfach ein bisschen weniger.“)

Weblinks 

 Offizielle Webpräsenz
 Mutt 1.2.5 (und andere E-Mail-Werkzeuge) für Windows

Einzelnachweise 

Freie E-Mail-Software
Linux-Software
Unix-Software
BSD-Software
Solaris-Software
Mercator

Mercator (lat. „Kaufmann“) ist:

Familienname folgender Personen: 
 Anna Mercator (1620–1672) aus Danzig, Frau von Jeremias Falck
 Arnold Mercator (1537–1587), Kartograf, Sohn des Gerhard Mercator
 Bartholomäus Mercator (1540–1568), Kartograf und Kosmograf, Sohn des Gerhard Mercator
 Gerhard Mercator (1512–1594), eigentlich Gerard De Kremer, Kartograf und Erfinder der Mercator-Projektion
 Johannes I. Mercator, eigentlich Johannes I. Kaufmann, Zisterzienserabt und Hochschullehrer
 Nikolaus Mercator (1620–1687), eigentlich Niklaus Kauffman, Mathematiker und Astronom
 Rumold Mercator (1541–1599), Kartograf, Sohn des Gerhard Mercator

Außerdem:
 (4798) Mercator, benannt nach Gerhard Mercator
 Mercator (Mondkrater), ebenfalls benannt nach Gerhard Mercator
 Mercator-Projektion, von Gerhard Mercator insbesondere für den Bedarf der Nautik geschaffene Projektionsart 
 Mercator (Schiff, 1990), deutsches Forschungsschiff der Mercator-Forschungsgruppe e. V.
 Mercator (Schiff, 1932), ein belgisches Segelschulschiff
 Mercator (Schiffstyp), einen Schiffstyp der Warnowwerft
 gemeinnützige Stiftung Mercator, gegründet 1996 von der aus Duisburg stammenden Handelsfamilie Karl Schmidt
 Mercator Kolleg für internationale Aufgaben, ein Nachwuchsförderprogramm für hochqualifizierte und zielorientierte Hochschulabsolventen
 Gerhard-Mercator-Universität Duisburg, 2003 aufgegangen in der Universität_Duisburg-Essen
 Mercator-Professur, Professur zu Ehren Gerhard Mercators, siehe Universität_Duisburg-Essen#Mercator-Professoren
 Mercator Research Institute on Global Commons and Climate Change (MCC) in Berlin
 Mercator-Medaille der Deutschen Gesellschaft für Kartographie
 Martin P4M Mercator, US-amerikanisches Aufklärungsflugzeug 
 Mercator (Plautus), eine Komödie des römischen Dichters Plautus
 Mercator (Software), Hersteller von Enterprise-Application-Integration-Softwaretools
 Mercator (Drohne), britische Drohne (UAV) 
 Mercator (Einzelhandel), slowenische Einzelhandelsfirma 
 Mercator-Teleskop, Teil des Roque-de-los-Muchachos-Observatoriums auf dem Roque de los Muchachos auf La Palma
 Mercator-Verlag, ein deutscher Verlag
 Mercator-Messer, ein seit 1867 hergestelltes deutsches Taschenmesser
 Modul „Mercator-Fellow“, ein Forschungsprojekt der Deutschen Forschungsgemeinschaft (DFG)
 Mercator (Versicherung), eine belgische Versicherung
 Mercator-Piedmont-Gletscher, Vorlandgletscher an der Bowman-Küste des Grahamlands, Antarktika
 Mercator Knoll, Antarktika
 Mercator-Kommentare

Siehe auch:
 Vermessungseinheit Mercator/Bessel
Phase

Phase (von altgriechisch phásis „Erscheinung, Aufgang eines Gestirns“) steht für:

 Phase (Materie), räumlicher Bereich mit gleichartigen physikalischen und chemischen Eigenschaften
 Phasenwinkel, die aktuelle Position im Ablauf eines periodischen Vorgangs
 Ursprungswinkel einer komplexen Zahl in Polarform, siehe Komplexe Zahl #Polarform
 umgangssprachlich der spannungsführende Leiter einer Wechselstromleitung, siehe Außenleiter
 eigentlich unmischbare Komponente in einem fein verteilten Stoffgemisch, siehe Emulsion
 Entwicklungsschritt einer Unterrichtseinheit, siehe Phasenstruktur (Didaktik)
 Entwicklungsschritt zur Prozessentwicklung, siehe Projektphase
 Entwicklungsschritt zur Arzneimittelzulassung, siehe Klinische Studie #Phasen einer Arzneimittelstudie

Namensbestandteil:
 Phase (Band), britische Rockband (ab 2003)
 Phase 2, „Zeitschrift gegen die Realität“, deutsches linkes Theorie- und Diskussionsmagazin (ab 2001)
 Phase 10, Kartenspiel ähnlich Rommé (1982)
 Phase IV (Film), britischer Science-Fiction-Film von Saul Bass (1974)
 HTML-Editor Phase 5, kostenloses Computerprogramm (ab 1996)
 bei den Betriebssystemen z/OS und BS2000 ein ausführbares Computerprogramm, siehe Lademodul

PHASE steht für:
 PHASE, Practical Help Achieving Self Empowerment, Kooperation zwischen Nichtregierungsorganisationen

Siehe auch:
 Mondphase (Gestalt eines nicht selbst leuchtenden Himmelskörpers)

 Phasor (komplexe Amplitude)
 Phaser, Phasenstruktur (Begriffsklärung)
 Phasis (Begriffsklärung)
 Fase (abgeschrägte Fläche an einer Werkstückkante)
 Vase (Gefäß)

Abkürzung
Television

Der Begriff Television bezeichnet

 Fernsehen
 Television (Band), US-amerikanische Rockband.
 Television (Album), Musikalbum der Band Television
 TV Serien Highlights, TV-Zeitschrift

Siehe auch
TV

Die Abkürzung TV steht für:

 Tarifvertrag im Arbeitsrecht
 () umgangssprachlich das Fernsehgerät bzw. das Fernsehen
 TV (Kleintransporter) – eine in Rumänien produzierte Kleintransporter-Baureihe
 Tennisverein, Turnverein, siehe Sportverein und Liste von Sportvereinskürzeln
 Tera-Volt in der Physik
 Textverarbeitung als Schulfach
 time value, in der Fotografie, siehe Blendenautomatik
 Trachtenverein
 Transamerica Airlines, IATA-Code der ehemalige US-amerikanische Fluggesellschaft
 Trans International Airlines, IATA-Code der ehemalige US-amerikanische Fluggesellschaft, siehe Transamerica Airlines
 Transvestit oder Transvestitismus, seltener auch für Travestie
 Trierischer Volksfreund, regionale Tageszeitung aus dem Großraum Trier und den zugehörigen Verlag
 Tuvalu, als Landescode nach ISO 3166
 TV-Club Leipzig, ehemalige Sektion Tierproduktion und Veterinärmedizin an der Karl-Marx-Universität Leipzig
 St. Vincent und die Grenadinen nach dem ICAO-Code
 Virgin Express, belgische Fluggesellschaft nach dem IATA-Code
 Tatverdächtiger im Strafrecht
 Tudor Vladimirescu, ein ehemaliger rumänischer Nutzfahrzeughersteller
 Bahnhof Vaihingen (Enz) nach DS 100
 Testamentsvollstrecker oder Testamentsvollstreckung

TV als Unterscheidungszeichen auf Kfz-Kennzeichen:

 Italien: Provinz Treviso
 Mazedonien: Titov-Veles (auslaufend)
 Montenegro: Tivat
 Norwegen: Førde in der Provinz Vestland
 Slowakei: Okres Trebišov

TV steht für:
 TV (Kleintransporter), Kleintransporter-Baureihe von Autobuzul Bukarest

tv steht für:
 .tv, die Top-Level-Domain von Tuvalu

Siehe auch:

TV
Fujiyama

Fujiyama steht für

 Fuji (Vulkan) (auch Fudschijama oder Fujiyama), ein Vulkan in Japan
 Fujiyama (Fuji-Q Highland), Fujiyama-Achterbahn
 Fujiyama-Landschaft, ein mathematischer Begriff

Fujiyama ist der Familienname folgender Personen:

 Fujiyama Aiichirō (1897–1985), japanischer Politiker (LDP) und Geschäftsmann
 Kambi Fujiyama (1929–1990), japanischer Komödiant
 Fujiyama Raita (1863–1938), japanischer Unternehmer
 Ryūji Fujiyama (* 1973), japanischer Fußballspieler
 Tomofumi Fujiyama (* 1994), japanischer Fußballspieler
 Yūko Fujiyama (* ≈1955), japanische Jazzpianistin
Berg (Begriffsklärung)

Berg steht für:

 Berg, eine höhere Erhebung im Gelände
 Gebirgspass, früher weiter verbreitete Bedeutung (heute noch bei Passnamen), auch Anstiege im Sport

Berg heißen:

geographische und astronomische Objekte:
 zahlreiche Orte, siehe Berg (Ortsname)

 Berg (Weißenstadt), 691 m, Berg in Weißenstadt, Landkreis Wunsiedel im Fichtelgebirge, Bayern
 Berg (Grafenberg), 463,9 m, Berg im Albvorland bei Grafenberg (Landkreis Reutlingen), Baden-Württemberg
 Berg (Fisibach), 603 m, Berg im Studenland bei Fisibach, Kanton Aargau

 Escherndorfer Berg (Weinlage), Weinlage im Anbaugebiet Franken
 Herzogtum Berg, Territorium des Heiligen Römischen Reiches
 Honschaft Berg im Amt Steinbach
 Honschaft Berg, alternativer Name der Honschaft Ketzberg
 Schloss Berg – mehrere Schlösser
 (4528) Berg, Asteroid des Hauptgürtels
 Berg-Eisstrom, Antarktika

Personen und Unternehmen:
 ein häufiger Nachname, siehe Berg (Familienname) – zu Namensträgern siehe dort
 mehrere Adelsfamilien, siehe Liste der Adelsgeschlechter namens Berg
 Berg Automobile Company, US-amerikanischer Automobilhersteller
 Berg Publishers, US-amerikanischer Verlag
 Café Berg in Wien, siehe Berg und Löwenherz
 Hay-Berg Motor Car Company, ehemaliger US-amerikanischer Automobilhersteller
 Bergtoys, auch „Berg“, niederländischer Hersteller von Kinderspielzeug, vor allem Trampoline und Tretautos
 Berg Brauerei in Ehingen, Baden-Württemberg 
 Tim Berg, Alias des schwedischen DJs und Musikproduzenten Avicii

Schiffe:
 Berg (Schiff, 1951)
 Berg (Schiff, 1961)
 Berg (Schiff, 2021)

Siehe auch:

 Herrschaft Berg (Begriffsklärung)
 Berge
 Am Berg
 Der Berg
 Cerro Berg

 Berck
 Bergh
 Bergk
 Berk
 Baerg
Paul Diercke

Paul Diercke (* 9. Juli 1874 in Stade; † 23. Juli 1937 in Braunschweig) war ein deutscher Kartograph. Er war der Sohn von Carl Diercke (1842–1913) und folgte seinem Vater nach dessen Tod als Herausgeber des Diercke Weltatlas nach.

Biographie 
Nach dem Abitur 1895 in Osnabrück studierte Diercke Naturwissenschaften mit den Schwerpunkten Botanik und Geographie an den Universitäten Straßburg, München und Berlin. Diercke folgte dem beruflichen Weg seines Vaters und trat 1899 als wissenschaftlicher Geograph und Kartograph in den Verlag George Westermann in Braunschweig ein. 1911 avancierte er zum Leiter der Kartographie-Abteilung und arbeitete spätestens seit dieser Zeit mit seinem Vater am Weltatlas. Nach dem Tod seines Vaters 1913 übernahm er die alleinige Leitung an diesen Arbeiten. Zusätzlich wurde ihm 1913–1921 die Leitung der neu errichteten Hamburger Verlagsniederlassung übertragen. 1916 wurde Paul Diercke zu einer Sondereinheit des Heeres nach Galizien einberufen, wo er geographische und geologische Aufgaben bis Kriegsende wahrnahm. 1923/24 arbeitete Diercke als Dozent für Kartographie und hielt Vorlesungen über Landkartenzeichnen an der Technischen Hochschule Braunschweig.

Am 22. April 1910 heiratete er Karoline Ella Marie Meymund (1881–1940), die Tochter des Schleswiger Domorganisten Friedrich Wilhelm Meymund (1842–1912) und dessen Frau, der Schriftstellerin Anna Lohmann (1851–1934), im Schleswiger Dom. Die Ehe wurde 1913 kinderlos geschieden. Am 2. Oktober 1920 heiratete er in Braunschweig Anna Metha Emilie Wessel. Paul Diercke starb am 23. Juli 1937 in Braunschweig.

Literatur 
 Gerhard Drebes und Falk Ritter: Der "Atlas" – Diercke und seine Familie in Schleswig und in der Südsee. Veröffentlicht in: Beiträge zur Schleswiger Stadtgeschichte, Ausgabe 2005, Seiten 121–133. Schleswig. Dezember 2005.

Weblinks 
 

Militärperson (Deutsches Heer)
Kartograf (20. Jahrhundert)
Geograph (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Technische Universität Braunschweig)
Schulbuchautor
Deutscher
Geboren 1874
Gestorben 1937
Mann
Alergologia

Alergologia – dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem i leczeniem schorzeń alergicznych, czyli takich, u podstaw których stoi zjawisko nadwrażliwości, zwłaszcza inicjowane przez mechanizmy immunologiczne. W Polsce konsultantem krajowym alergologii od 19 lutego 2020 jest prof. dr hab. Karina Jahnz-Różyk.

Przypisy

Linki zewnętrzne 

 Polskie Towarzystwo Alergologiczne
 Polskie Towarzystwo Zwalczania Chorób Alergicznych 

 
Specjalności lekarskie
ActiveX

ActiveX – przestarzała biblioteka komponentów i kontrolek stworzona przez Microsoft. ActiveX mógł służyć do wymiany danych pomiędzy różnymi aplikacjami działającymi pod kontrolą systemów operacyjnych Windows. W szczególności był wykorzystywany w przeglądarce Internet Explorer do wywoływania różnych funkcji systemowych (np. do wsparcia AJAX). Wsparcie dla ActiveX zostało wycofane w 2015 w przeglądarce Microsoft Edge.

ActiveX wywodzi się z wcześniejszych technologii Microsoftu – OLE i COM. ActiveX jest zaprojektowana jako technologia modularna.

Z technologicznego punktu widzenia, kontrolki ActiveX są podzbiorem komponentów typu COM.
Kontrolki ActiveX mają swój początek w komponentach VBX, na bazie których stworzono kontrolki OCX, nazwane później ActiveX.

Wykorzystanie 
Z technologii tej korzystały kontrolki ActiveX, służące do uruchamiania aplikacji osadzonych w interfejsie użytkownika, na przykład na formie na stronie WWW (jako aplet).

Niektóre obiekty można było również używać bardziej bezpośrednio w JavaScript (właściwie JScript). W szczególności w IE5 w ramach biblioteki MSXML udostępniono dostęp do asynchronicznego wywołania żądań (później element technologii AJAX, który został ustandaryzowany jako XMLHttpRequest).

W Delphi pewne specyficzne komponenty ActiveX będące kontenerami złożonymi z innych kontrolek określane są mianem ActiveForm. Komponenty typu ActiveForm (jak również ActiveX) mogą zostać osadzone na stronie www programu Internet Explorer (czyniąc ją jednak niedostępną dla użytkowników innych przeglądarek).

Alternatywy 
Technologia ActiveX jako taka nie została zaimplementowana w żadnej innej przeglądarce, nawet w nowej przeglądarce Microsoftu. Microsoft ostrzegał również przed używaniem ActiveX w IE11, ponieważ technologię można było wykorzystać do zbierania danych o komputerze lub do uszkodzenia go.

Microsoft zmienił rodzaj głównej technologii dla kontrolek tworząc środowisko .NET. Kontrolki Windows Forms wyparły ActiveX, ale częściowe wsparcie dla ActiveX zostało zachowane przynajmniej do wersji 4.x.

W przeglądarkach różne rodzaje kontrolek zostały ustandaryzowana w ramach HTML5. Wcześniej już pojawił się obiekt XHR zastępujący żądania AJAX przez ActiveX, a w 2015 roku w Chrome i w Firefox zaimplementowane zostało nowe Fetch API.

Zobacz też 
 OCX.

Przypisy 

Windows
Multimedia
Internet Explorer
Alternatywa

Alternatywa, suma logiczna, alternatywa zwykła, alternatywa nierozłączna, alternatywa łączna – zdanie logiczne o postaci p lub q, gdzie p, q są zdaniami. W logice matematycznej alternatywę zapisuje się  Alternatywa p lub q jest zdaniem prawdziwym, gdy co najmniej jedno z jej zdań składowych p, q jest prawdziwe.

W logice matematycznej 
Alternatywa (suma logiczna):
 Działanie dwuargumentowe określone w dowolnym zbiorze zdań bądź w zbiorze funkcji zdaniowych, które zdaniom (funkcjom zdaniowym)  i  przypisuje zdanie (funkcję zdaniową) prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy prawdziwe jest przynajmniej jedno ze zdań (funkcji)  i 
 Dwuargumentowy spójnik zdaniowy, oznaczany  (łac. ) o znaczeniu odpowiadającemu wyżej zdefiniowanemu działaniu określonemu w zbiorze  Od poprzedniej definicji różni się tym, że jest definiowany na poziomie syntaktycznym, dzięki czemu unika się określania jego dziedziny.
 Zdanie logiczne postaci  gdzie  i  są zdaniami.

Alternatywa pozostaje w ścisłym związku z dodawaniem zbiorów (patrz algebra zbiorów). Dlatego zdanie utworzone z innych zdań przy użyciu alternatywy jest też nazywane sumą logiczną. Zdania składowe   nazywane są składnikami alternatywy.

Alternatywa jest prawdziwa, jeżeli co najmniej jeden z jej składników jest prawdziwy. W przeciwnym razie alternatywa zdań jest fałszywa.

gdzie: 1 – zdanie prawdziwe; 0 – zdanie fałszywe

Notacja 
Zestawienie symboli alternatywy, stosowanych przez różnych autorów:

W językach programowania dla oznaczenia alternatywy używany jest często angielski spójnik OR. W języku C/C++ i pochodnych oznacza się ją przez „||”.

Przykłady 
 Alternatywa zdań: 12 dzieli się przez 3 lub Madryt jest stolicą Hiszpanii jest prawdziwa, bo oba jej zdania składowe są prawdziwe.
 Alternatywa zdań:  jest prawdziwa, bo jeden z jej składników jest prawdziwy (prawdą jest, że 10 jest liczbą mniejszą niż 11).
 Alternatywa zdań: Kraków leży nad Odrą lub Wisła nie płynie w Polsce jest fałszywa, bo oba jej zdania składowe są fałszywe.

Własności 
Alternatywa charakteryzuje się następującymi cechami:
 przemienność
 
 łączność
 
 idempotentność
 
 rozdzielność względem koniunkcji (i odwrotnie)
 
 
 prawa De Morgana
 
 
 Negacja alternatywy jest równoważna koniunkcji negacji, natomiast negacja koniunkcji – alternatywie negacji.

W języku naturalnym 
Bardziej znane jest potoczne znaczenie słowa „alternatywa”: wybór z dwóch wykluczających się możliwości. Pokrywa się ono z matematycznym pojęciem alternatywy rozłącznej, a nie klasycznej alternatywy przedstawianej w logice matematycznej.

Zobacz też 

 decyzja
 koniunkcja

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne 
 

Funkcje boolowskie
Spójniki logiczne
Aksjomat indukcji

Aksjomat indukcji – aksjomat, a właściwie nieskończony przeliczalny zbiór aksjomatów pierwszego rzędu, pozalogicznych rozważany zwłaszcza w teorii arytmetyki liczb naturalnych. Jest on formalizacją zasady indukcji matematycznej.

Jego treść przedstawia się następująco:
 

gdzie  oznacza: „dla każdego n” ⇒, to wynikanie (implikacja)  oznacza „i”. Tak wyrażony aksjomat indukcji nie spełnia jednak założeń rozlicznych podejść, a w tym np. analizy Gödla niesprzeczności teorii matematycznych w szczególności arytmetyki. Problemem jest zupełna nieobliczalność relacji użytych do konstrukcji powyższego zdania: kwantyfikator ogólny „dla każdego n” nie da się bowiem zapisać jako funkcja obliczalna. Ponadto zdanie powyższe jest zdaniem drugiego rzędu z uwagi na użycie kwantyfikatora, co sprawia, że operuje ono obiektami niezdefiniowanymi w teorii (zbiorem liczb naturalnych n, z którego mamy wybierać wartości: nie można go skonstruować, zanim nie ustalimy listy aksjomatów i nie udowodnimy ich niesprzeczności).

Równoważnie aksjomat indukcji można zapisać jako koniunkcję zbioru aksjomatów w następującej postaci:
 

w której to notacji nie został użyty nieograniczony, a więc nieobliczalny (nierekurencyjny) kwantyfikator ogólny, wszystkie zdania są zaś pierwszego rzędu (wyrażają prawdy o zdefiniowanych wcześniej pojęciach pierwotnych arytmetyki, nie używając kwantyfikatora ogólnego). Uzyskujemy w ten sposób formalną poprawność sformułowania aksjomatu.

Aksjomaty indukcji są ważnym elementem teorii arytmetyki.

Znane są przykłady twierdzeń, w których chociaż znamy dowody twierdzenia  dla każdego  to twierdzenie  nie może być dowiedzione w ramach arytmetyki liczb naturalnych (jest niedowiedlne), gdyż każdy z tych dowodów jest prowadzony za pomocą innych narzędzi i nie da się ich sprowadzić do kroku indukcyjnego (a więc rozumowania wykazującego ), zapisanego za pomocą języka arytmetyki i obejmującego wszystkie możliwe wartości  (dla każdego n pojawia się pewien nowy element niewystępujący dla innych ).

Zobacz też 
 aksjomat nieskończoności
 indukcja matematyczna

Bibliografia 
 Roman Murawski, Funkcje rekurencyjne i elementy metamatematyki. Problemy zupełności, rozstrzygalności, twierdzenia Gödla, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 1990.

Logika matematyczna
Alleny

Alleny – organiczne związki chemiczne, węglowodory nienasycone, w których jeden z atomów węgla jest związany z dwoma innymi atomami węgla wiązaniami podwójnymi (tzw. układ ). Zwyczajowo allenem określa się najprostszy związek z tej grupy, czyli .

Skumulowanie dwóch podwójnych wiązań chemicznych obok siebie powoduje, że alleny są dużo bardziej reaktywne od innych alkenów. Ich reaktywność, między innymi w reakcji z gazowym chlorem, jest bardziej zbliżona do reaktywności alkinów niż alkenów.

Alleny są związkami nietrwałymi i ulegają reakcji przekształcenia w odpowiedni izomer alkinowy, na przykład:
 CH2=C=CH2 → CH3-C≡CH

Zobacz też 
 karbodiimidy

Polieny
Alkiny

Alkiny (zwyczajowo: acetyleny) – grupa organicznych związków chemicznych będących węglowodorami nienasyconymi, w których występuje jedno wiązanie potrójne między atomami węgla ().

Najprostszym alkinem jest etyn, zwykle zwany acetylenem, . Alkiny są bardziej reaktywne od alkanów i alkenów, są nietrwałe i podlegają wielu samorzutnym reakcjom. Ogólny wzór alkinów: . Alkiny, tak jak wszystkie węglowodory, ulegają reakcjom spalania.

Nazewnictwo 
Nazwy alkinów są tworzone z nazw odpowiednich alkanów. Z nazwy alkanu mającego ten sam szkielet węglowy usuwa się końcówkę „-an” i dodaje końcówkę „-yn” (lub „-in” po spółgłoskach ch, f, g, k, l), a przed nią umieszcza się lokant wskazujący, przy którym atomie węgla występuje potrójne wiązanie – na przykład „heksan” i „heks-2-yn”.

Łańcuch główny (od którego pochodzi zasadniczy człon nazwy) musi zawierać wiązanie potrójne i być najdłuższy z możliwych. Atomy węgla numeruje się tak, aby wiązanie potrójne miało jak najmniejszy numer, bez względu na inne podstawniki. Jeżeli w węglowodorze występuje wiązanie podwójne i potrójne, ważniejsze przy nazewnictwie jest podwójne.

Lokant można pominąć, gdy jest on równy 1, to znaczy wiązanie potrójne występuje na początku szkieletu węglowego.

W literaturze spotyka się też stare nazewnictwo, różniące się od obecnego tym, że lokanty występują przed nazwą, na przykład „2-heksyn”.

Przypisy
Anarchia

Anarchia ( – "bez władcy") – forma struktury społeczno-politycznej, w której nie ma żadnej ukonstytuowanej władzy, nie obowiązują żadne normy prawne.

W rozumieniu politycznym (w anarchizmie) to taka struktura, w której państwo zostaje zastąpione przez nieprzymusową i niescentralizowaną organizację społeczeństwa (np. federację autonomicznych miejscowości).

W rozumieniu potocznym anarchia to pojęcie określające:
 rozkład lub niedowład struktur lub instytucji państwa niezależnie od ich przyczyn;
 chaos organizacyjny w instytucji, organizacji lub społeczności.

Zobacz też 
 Anarchizm

Przypisy
Abstract Syntax Notation One

ASN.1 (skrót od Abstract Syntax Notation One – abstrakcyjna notacja składniowa numer jeden) – standard ITU-T służący do opisu struktur przeznaczonych do reprezentacji, kodowania, transmisji i dekodowania danych. Dostarcza zbiór formalnych zasad pozwalających na opis struktur obiektów w sposób niezależny od konkretnych rozwiązań sprzętowych.

Jest to standard ITU-T/ISO, po raz pierwszy został opisany w roku 1984 jako część dokumentu CCITT X.409'84. Następnie w 1988 wydano go jako samodzielny dokument ITU-T X.208. W roku 1994 wydano jego nową wersję w dokumentach ITU-T z serii X.680 (X.680-X.683). W roku 2002 wycofano dokument ITU-T X.208.

Standard ASN.1 określa jedynie składnię abstrakcyjną informacji, nie określa natomiast sposobu jej kodowania w pliku. Metody kodowania informacji podanych w składni ASN.1 zostały opisane w kolejnych standardach ITU-T/ISO.

Podstawowe metody kodowania:
 BER (Basic Encoding Rules) – dokument X.690
 CER (Canonical Encoding Rules) – modyfikacja BER
 DER (Distinguished Encoding Rules) – modyfikacja BER
 PER (Packed Encoding Rules) – dokument X.691
 XER (XML Encoding Rules) – dokument X.693, X.694

Notacja ASN.1 jest wykorzystywana w wielu dokumentach ITU-T do określenia standardów telekomunikacyjnych w tym w serii X.400 (poczta), w serii X.500 (usługi katalogowe). Została również użyta przez organizacje 3GPP oraz ETSI do zdefiniowania protokołów sieci radiowej – w tym dla telefonii mobilnej trzeciej i czwartej generacji (UMTS, LTE, LTE-Advanced). Z użyciem notacji ASN.1 organizacja ETSI utrzymuje szereg identyfikatorów (m.in. na oznaczenie technik telekomunikacyjnych, operatorów), które mogą być użyte w opisach ASN.1.

Przypisy

Linki zewnętrzne 
 Zalecenia ITU-T serii X

Standardy telekomunikacyjne
Formaty plików komputerowych
Przylądek Igielny

Przylądek Igielny, Przylądek Agulhas (port. Cabo das Agulhas, wym. []) – przylądek stanowiący najbardziej wysunięty na południe kraniec Afryki. Przebiegający przez niego południk uznawany jest za umowną granicę dwóch oceanów: Indyjskiego i Atlantyckiego.

Nazwa Przylądka Igielnego w języku portugalskim, Agulhas, dosłownie oznaczająca „igły”, prawdopodobnie odnosi się do poszarpanych skał, o które rozbijały się statki, lub do zerowej deklinacji magnetycznej w tym rejonie na przełomie XV i XVI w., dzięki czemu igła kompasu wskazywała dokładnie kierunek północy geograficznej. W 1849 na przylądku zbudowano latarnię morską.

Przypisy

Linki zewnętrzne 
 Zdjęcie satelitarne południowego końca Afryki

Przylądki Południowej Afryki
Atomistyka

energetyka jądrowa
 fizyka jądrowa
 ochrona radiologiczna
 atomizm
 Atomistyka – album Elektrycznych Gitar
AtheOS

AtheOS – zaprojektowany przez norweskiego programistę Kurta Skauena system operacyjny, przeznaczony do zastosowań multimedialnych i biurowych. Obecnie projekt nie jest rozwijany, jego kontynuację stanowi Syllable. Architektura systemu posiada wiele podobieństw do systemu BeOS oraz AmigaOS.

Jądro systemu obsługuje architekturę SMP, posiada możliwość dołączania sterowników urządzeń oraz systemów plików podczas działania, ponadto oferuje wbudowany stos TCP/IP oraz system graficzny (GUI). System graficzny jest podzielony na dwie części:

 serwera aplikacji, z którym programista komunikuje się za pomocą API w języku C++, a który to oferuje funkcje wysokiego poziomu,
 części umieszczonej w jądrze, komunikującej się z serwerem aplikacji za pomocą niewidocznego dla programisty protokołu, niekompatybilnego z protokołem X Window System.

Macierzysty system plików to AtheOS FS.

Domyślną powłoką jest Bash.

Przypisy 

Systemy operacyjne
AIX

AIX () – odmiana systemu Unix tworzona przez firmę IBM na podstawie zarówno SysV, jak i BSD. W systemie zostały zaimplementowane także technologie z systemów mainframe, które zwiększają jego niezawodność i dostępność. System operacyjny AIX jest przeznaczony dla serwerów firmy IBM z procesorami z rodziny Power (RS/6000, pSeries, Power System). Wczesne wersje systemu AIX były też instalowane na komputerach Macintosh firmy Apple wyposażonych w procesory POWER. Obecnie dostępna jest bardzo szeroka gama systemów serwerowych wyposażonych w procesory Power, od największych Power System 795 (do 256 układów POWER7) do serwerów typu blade (najmniejszy dostępny serwer JS12 wyposażony w 2 układy POWER6). O ile cały czas dostępna jest możliwość natywnej instalacji (bezpośrednio na serwerze), to jednak jest ona stosowana stosunkowo rzadko, a preferowane są raczej środowiska zwirtualizowane, wykorzystujące hiperwizor PowerVM. W przypadku dużych maszyn (np. p590) jest to rozwiązanie domyślne.

Od lipca 2007 dostępna jest wersja 6.1. Minimalnym wymaganiem sprzętowym dla wersji 6 jest procesor Power4+ lub nowszy. Oznacza to, że system pracuje na procesorach POWER4, PowerPC970, POWER5, POWER6 oraz POWER7.

Od roku 2010 dostępna jest wersja 7.1. Wersja 7 systemu AIX jest przeznaczona do maszyn z procesorami POWER7, ale zgodnie z polityką firmy IBM zachowuje zgodność dwie generacje w tył.

AIX jest przeznaczony przede wszystkim dla klienta wymagającego dużej wydajności i niezawodności. Stanowi doskonałą platformę dla systemów baz danych (głównie DB2, Informix oraz Oracle) lub serwerów aplikacji (np. WebSphere czy SAP ABAP). Dzięki takim komponentom jak PowerHA (dawniej HACMP) oraz PowerVM, AIX może zapewnić bardzo wysoki poziom niezawodności oraz elastyczności opartych na nim środowisk informatycznych.

Linki zewnętrzne 
 Strona domowa AIX

Unix
Systemy operacyjne
Acetylocholina

Acetylocholina, ACh – organiczny związek chemiczny, ester kwasu octowego i choliny. Jest neuroprzekaźnikiem syntetyzowanym w neuronach cholinergicznych. Występuje w: połączeniach nerwowo-mięśniowych, synapsach przedzwojowych układu współczulnego, zakończeniach zazwojowych układu przywspółczulnego, a także w różnych strukturach mózgowia.

Istnieją dwa typy receptorów cholinergicznych:
 nikotynowe – wbudowane w błonę komórki zwoju autonomicznego;
 muskarynowe – występujące w synapsach obwodowych zakończeń przywspółczulnych, wbudowane w błonę komórki efektorowej.

Działanie 
Acetylocholina pobudza mięśnie szkieletowe. Powoduje także rozszerzenie naczyń krwionośnych, przez co obniża ciśnienie tętnicze krwi. Jednocześnie zmniejsza częstość akcji serca oraz siłę jego skurczu. Powoduje także skurcze mięśni gładkich: oskrzeli, jelit (przez co pobudza ich perystaltykę) oraz pęcherza moczowego. Oprócz tego powoduje zwężenie źrenic oraz pobudza funkcje wydzielnicze gruczołów.

Acetylocholina nie ma obecnie zastosowania w lecznictwie, ponieważ bardzo szybko ulega hydrolizie (katalizowanej przez acetylocholinoesterazę) do choliny i kwasu octowego.

Cholina ulega estryfikacji, to znaczy przyłączeniu grupy acetylowej (reszty kwasu octowego) do grupy hydroksylowej choliny przy udziale acetylotransferazy cholinowej. Część powstałej acetylocholiny jest uwalniana z zakończeń presynaptycznych do przestrzeni synaptycznej przez dopływające impulsy nerwowe, a część magazynowana w ziarnistościach neuronów. Po wydzieleniu z zakończeń presynaptycznych acetylocholina działa na receptory znajdujące się w zakończeniach postsynaptycznych i jest bardzo szybko rozkładana przez acetylocholinoesterazę. Jest to jedyny mechanizm unieczynniania acetylocholiny. Szybkość syntezy acetylocholiny zależy od stężenia choliny oraz acetylocholiny w neuronie. Związki fosforoorganiczne (sarin, soman) są inhibitorami acetylocholinoesterazy, co warunkuje ich toksyczność.

Przypisy 

Czwartorzędowe związki amoniowe
Estry kwasu octowego
Neuroprzekaźniki
Parasympatykomimetyki
Aromorfoza

Aromorfoza – termin wprowadzony przez Aleksieja Siewiercowa na określenie kluczowej innowacji w rozwoju istot żywych – istotnych zmian w budowie i funkcjonowaniu organizmów, podnoszące je na wyższy poziom rozwoju ewolucyjnego, umożliwiające opanowanie nowych środowisk (w odróżnieniu od drobnych zmian przystosowawczych, dla których zaproponował termin idioadaptacja).

Przykłady aromorfoz u zwierząt:
 struna grzbietowa u bezczaszkowców
 błony płodowe u owodniowców
 przystosowanie do lotu u ptaków
 łożysko u ssaków

Przykłady aromorfoz u roślin:
 wytworzenie tkanek przewodzących
 powstanie nasienia
 powstanie łagiewki pyłkowej

Przypisy 

Ewolucja
Amedeo Avogadro

Amedeo Avogadro, in. Amadeo Avogadro (ur. 9 sierpnia 1776 w Turynie, zm. 9 lipca 1856 tamże) – włoski fizyk, jeden z najważniejszych na przestrzeni wieków naukowców rozwijających atomistyczną teorię budowy materii.

Życiorys 
Pełne jego nazwisko brzmiało: Lorenzo Romano Amedeo Carlo Avogadro hrabia di Quaregna e Cerreto, zawsze jednak podpisywał się jako Amedeo Avogadro. Pochodził z rodu o tradycjach prawniczych, członkowie jego rodziny zajmowali wysokie stanowiska w aparacie państwowym i w jurysdykcji, ojciec był prawnikiem i senatorem. Sam też, zgodnie z rodzinną tradycją ukończył studia prawnicze i rozpoczął pracę jako prawnik. Znał język francuski, angielski i niemiecki oraz literaturę grecką i łacińską. Zainteresowały go jednak nauki przyrodnicze, sam dokształcał się i rozpoczął samodzielne doświadczenia fizyczne i chemiczne. W 1806 opublikował w czasopiśmie Journal de Physique wyniki swoich doświadczeń z elektrycznością. W 1809 został profesorem filozofii naturalnej w liceum w Vercelli, w 1820 profesorem fizyki matematycznej na uniwersytecie w Turynie, jednakże w latach 1822-1834, gdy uniwersytet został zamknięty, Avogadro znów wrócił do zawodu prawnika. 

Był żonaty z Felicitą Mazzé, która urodziła mu 6 synów. Oprócz pracy prawniczej i naukowej brał aktywny udział również w pracach komisji do spraw edukacji, miar i wag, meteorologii. Nigdy jednak nie zabiegał o żadne zaszczyty, za życia był mało znany, po jego śmierci jedynie lakonicznie wspominano, że był domatorem, człowiekiem religijnym i spokojnym. W 1850, w wieku 74 lat przeszedł na emeryturę jako profesor Uniwersytetu w Turynie.

Osiągnięcia naukowe 

Wynikiem jego doświadczeń było opracowanie epokowej pracy o liczbie cząsteczek, dzisiaj znanej jako prawo Avogadra. Wprowadził też pojęcia gramoatomu i gramocząsteczki, wynalazł metodę wyznaczania masy atomowej i masy cząsteczkowej. Wyniki swoich prac opublikował w tym samym czasopiśmie Journal de Physique. Wszystkie jego publikacje pozostały jednak niezauważone, dopiero 4 lata po jego śmierci inny włoski chemik Stanislao Cannizzaro na kongresie chemików niemieckich w Karlsruhe przedstawił przełomowe znaczenie prac Avogadra, które rozwiązywało poważne problemy chemików owych czasów. Jak pisał potem Lothar Meyer, po zapoznaniu się z pracami Avogadra "zniknęły wszystkie wątpliwości, a ich miejsce zajęła spokojna pewność". Opracowana przez Avogadra liczba cząsteczek w jednym molu gazu (zwana od roku 1909 liczbą Avogadra) to jedna z podstawowych stałych fizycznych.

Przypisy

Bibliografia 
 Andrzej Kajetan Wróblewski, Bardzo skromny prawnik, miesięcznik „Wiedza i Życie”, nr 12/2009.

Włoscy chemicy
Włoscy fizycy XIX wieku
Termodynamicy

Ludzie upamiętnieni nazwami stałych fizycznych

Ludzie urodzeni w Turynie
Urodzeni w 1776
Zmarli w 1856
Uwierzytelnienie

Uwierzytelnienie – czynność polegająca na sprawdzeniu, stwierdzeniu i poświadczeniu, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania metrologiczne ustalone w przepisach, normach, zaleceniach międzynarodowych lub innych właściwych dokumentach, a jego wskazania zostały odniesione do państwowych wzorców jednostek miar i są z nimi zgodne w granicach określonych błędów pomiaru.

Użycie w polskim prawodawstwie 
To określenie jest nieobowiązujące wraz z wejściem w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. ustawy "Prawo o miarach" z dnia 11 maja 2001 r. W związku z ujednolicaniem przepisów przed wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej jego funkcję przejęła w zakresie metrologii prawnej – legalizacja oraz w zakresie przewidzianym w trybie art. 15 ustawy "Prawo o miarach" z dnia 3 kwietnia 1993 – wzorcowanie. Jednak wciąż można spotkać się z tym określeniem w niektórych środowiskach.

Zastosowanie 
Obowiązkowi uwierzytelnienia podlegały przyrządy pomiarowe określone przez Prezesa Urzędu, na wniosek lub w porozumieniu z zainteresowanym ministrem albo kierownikiem urzędu centralnego, mające znaczenie dla bezpieczeństwa życia, ochrony zdrowia i ochrony środowiska.

Dowodem uwierzytelnienia było świadectwo albo cecha uwierzytelnienia. Wzory cech uwierzytelnienia określał Prezes Urzędu.

Art. 15 Ustawy 
"Przyrządy pomiarowe nie podlegające legalizacji ani obowiązkowemu uwierzytelnieniu mogą być uwierzytelnione na wniosek zainteresowanych."

Zobacz też 
 Wzorcowanie
 Legalizacja
 Metrologia prawna

Linki zewnętrzne 
 Główny Urząd Miar

Przypisy 

Metrologia
AMP

Akronim AMP oznaczać może:
 Asynchronous multiprocessing – wieloprocesorowość asynchroniczna w architekturze komputera
 adenozyno-5′-monofosforan – organiczny związek chemiczny, jeden z nukleotydów
 Akademickie Mistrzostwa Polski – ogólnopolskie rozgrywki sportowe
 AMP –  zestaw oprogramowania Apache, MySQL, PHP/Perl/Python
 AMP Warsaw – od Advanced Management Program Warsaw – nazwa programu dla menedżerów najwyższego szczebla prowadzonego w Polsce przez hiszpańską Wyższą Szkołę Zarządzania IESE.
 Australian MultiCam Pattern – nowy kamuflaż australijski oparty na MultiCam
 ArcelorMittal Poland – polski koncern hutniczy
 Accelerated Mobile Pages – zarzucony przez Google format tworzenia stron internetowych dla urządzeń przenośnych
Wieloprocesorowość asynchroniczna

Wieloprocesorowość asynchroniczna (, AMP) – architektura komputerowa mająca na celu zwiększenie mocy obliczeniowej komputera poprzez wykorzystanie kilku procesorów pracujących niezależnie od siebie.

W architekturze asynchronicznej, która jest odmianą wieloprocesorowości asymetrycznej, poszczególne procesory nie są traktowane jednakowo. W szczególności procesory mogą pracować niezależnie od siebie, być taktowane innymi zegarami, a nawet mogą być na nich uruchamiane różne systemy operacyjne. Układy AMP wykorzystywane są w systemach czasu rzeczywistego (RTOS), które wymagają utrzymywania ścisłej kontroli nad procesorem, na którym system jest uruchomiony.

Procesory w układzie AMP mogą mieć dostęp do rozłącznych zestawów urządzeń peryferyjnych. Takie rozwiązanie upraszcza projektowanie systemów, ale ogranicza maksymalną wydajność w porównaniu do architektury symetrycznej (SMP). Przykładem zastosowania architektury AMP w komputerach osobistych jest procesor Intel 80286 współpracujący z koprocesorem numerycznym 80287, który był wykorzystywany tylko do przeprowadzania obliczeń matematycznych o dużej precyzji, a taktowany był zegarem o innej częstotliwości niż procesor główny.

Zobacz też 
 ASMP
 SMP 
 NUMA
 MPP

Architektura komputerów
Apla

Apla – pojęcie z zakresu poligrafii, może oznaczać:
 jednobarwną, nierastrowaną płaszczyznę mogąca stanowić tło np. plakatu, okładki, na którym można umieścić tekst czy ilustracje, a także wykorzystać je jako swoisty kontrast wobec innych elementów
 powierzchnię zadrukowaną w powyższy sposób
 blachę cynkową służącą jako formę do druku wypukłego
 ilość użytej farby drukowej

W przypadku zastosowania apli o jasnych barwach, na którą będą nanoszone elementy o barwach ciemniejszych określa się ją mianem tinty.
 
Nanoszenie apli z wykorzystaniem starszego bądź zużytego sprzętu drukarskiego może nieść ryzyko wystąpienia wad druku, takich jak nierównomierne rozłożenie koloru na arkuszu, pasy, czy powtarzające się rozjaśnienia.

Przypisy

Bibliografia 
 
 

DTP
Poligrafia