alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Ognisty ptak (balet)

Ognisty ptak (Żar-Ptica, L'Oiseau de feu) – balet fantastyczny w 1 akcie, 2 obrazach. 
 Libretto: Michaił Fokin (według rosyjskich baśni ludowych);
 muzyka: Igor Strawinski; 
 choreografia: Michaił Fokin; 
 scenografia: Aleksander Gołowin.

Prapremiera: Paryż 25 czerwca 1910, Théâtre National de l'Opéra. Balety Rosyjskie Diagilewa.
Premiera polska: Warszawa 24 stycznia 1931, Teatr Wielki. 
  
W 1967 roku układ choreograficzny do Ognistego ptaka stworzył także Conrad Drzewiecki.

Osoby:
Ognisty ptak
Iwan Carewicz
Carówna Olśniewającej Piękności
Kościej Nieśmiertelny
zaczarowane księżniczki, potwory, maszkary, błazny, strażnicy, młodzieńcy, rycerze, damy, paziowie.

Treść 
Podczas polowania w lesie na Żar-ptaka, Iwan Carewicz dociera do krainy Kościeja Nieśmiertelnego - ponurego i nieprzychylnego ludziom czarownika. Kościej jest nieśmiertelny, ponieważ swoją duszę (w podaniach ludowych było to serce) ukrył w magicznym jaju, które ukrył w specjalnej szkatule. W krainie czarownika Iwan odnajduje Żar-ptaka, którego chce zabić. Jednak magiczne zwierzę błaga go o litość, a w dowód wdzięczności oddaje Iwanowi jedno ze swoich piór. Używając go, Iwan ma wezwać Żar-ptaka gdyby był w potrzebie, a ten przybędzie i mu pomoże.

Później Iwan napotyka trzynaście zaczarowanych przez Kościeja księżniczek. W jednej z nich się zakochuje (jest to Carówna Olśniewającej Piękności). Następnego dnia Carewicz spotyka się z czarodziejem w jego pałacu i dochodzi między nimi do kłótni. Kościej nasyła na Carewicza swoich poddanych (potwory, strażników i innych). Bohater, będąc w niebezpieczeństwie, używa pióra i przyzywa Żar-ptaka. Cudowne zwierzę pomaga Iwanowi i pod jego magicznym wpływem sługi Kościeja rozpoczynają taniec, po którym zarówno Kościej jak i jego poddani zapadają w sen. Wówczas Żar-ptak zdradza Iwanowi miejsce ukrycia szkatuły z duszą Kościeja Nieśmiertelnego, którą bohater niszczy. Wówczas czary rzucone przez czarownika przestają działać – pałac znika, zaczarowane stworzenia zostają uwolnione, a księżniczki i pozostali ludzie budzą się ze snu i świętują zwycięstwo nad Kościejem.

Zobacz też 
 Sztuki baletowe
 taniec klasyczny
 polskie teatry operowe
 Żar-ptak

Balety
Dzieła Igora Strawinskiego
Cztery temperamenty (balet)

Cztery temperamenty (Die vier Temperamente, The four Temperaments) – balet w 1 akcie, 5 częściach.
 Muzyka: Paul Hindemith (Temat z wariacjami na fortepian i orkiestrę smyczkową z podtytułem Cztery temperamenty)
 choreografia: George Balanchine
 scenografia: Kurt Seligmann

Prapremiera: Nowy Jork 20 listopada 1946, Central High School of Needle Trades, Ballet Society. 
Polska premiera: Warszawa 4 października 1962, Państwowa Opera.

Osoby 
 solistki
 soliści
 zespół

Pomysł tytułu Cztery temperamenty pochodzi z antycznej koncepcji dzielącej ludzkość na cztery podstawowe typy pod względem temperamentu. Każda wariacja odpowiada innemu typowi uczuciowości, ruchy tancerzy odzwierciedlają te same emocje, ale w inny sposób. Choreografia pozbawiona wątku narracyjnego koncentruje się na ukazaniu w jaki sposób manifestuje się zmienność nastroju u poszczególnych temperamentów.

Zobacz też 
 taniec klasyczny
 polskie teatry operowe

Balety
Dzieła Paula Hindemitha
Daphnis i Chloé (balet)

Daphnis i Chloé (fr. Daphnis et Chloé) – balet w 1 akcie i 3 obrazach skomponowany przez Maurice'a Ravela do choreografii Michaiła Fokina w latach 1909–1912. Libretto inspirowane jest starogrecką opowieścią o miłości Dafnisa i Chloe z utworu Longosa.

Balet zamówiony został przez Siergieja Diagilewa. Fragmenty utworu wykonane przedpremierowo zostały przez orkiestrę symfoniczną w formie suity 2 kwietnia 1911 r. (druga część suity wydana została w 1913 r). Premiera baletu odbyła się 8 czerwca 1912 r. w paryskim Théâtre du Châtelet. Rolę Dafnisa wykonał Wacław Niżyński; rolę Chloe wykonała Tamara Karsawina. Orkiestrą dyrygował Pierre Monteux. Kostiumy i scenografię zaprojektował Léon Bakst. W 1914 r. balet zaprezentowano w Londynie. Polska premiera odbyła się 5 maja 1926 r. w warszawskim Teatrze Wielkim (choreografia: Piotr Zajlich; scenografia: Józef Wodyński).

Osoby 
(opracowano na podstawie materiału źródłowego)
 Dafnis – pasterz
 Chloe – pasterka
 Darkon – pasterz
 Braxis – wódz piratów
 Lykanion – uwodzicielka
  bożek Pan, nimfa Syrinx, stary Pasterz, pasterze i pasterki, nimfy, piraci

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne 
 

Balety
Dzieła Maurice’a Ravela
Esmeralda (balet)

Esmeralda (La Esmeralda) – wielki balet Julesa Perrota w 3 aktach, 5 obrazach według powieści Victora Hugo Katedra Marii Panny w Paryżu.

Prapremiera 
9 marca 1844, Her Majesty's Theatre, Londyn
 Libretto: Jules Perrot 
 Choreografia: Jules Perrot
 Muzyka: Cesare Pugni
 Dekoracje: William Grieve
 Kostiumy: Mme Copère
 Maszynerie: D. Sloman

Premiera polska 
4 września 1851, Teatr Wielki, Warszawa
 Libretto: Jules Perrot
 Choreografia: Roman Turczynowicz wg Julesa Perrota
 Muzyka: Cesare Pugni w opracowaniu Józefa Stefaniego
 Dekoracje: Antonio (Antoni) Sacchetti
 Kostiumy: Ewa Gwozdecka i Gustaw Guth

Osoby 

W późniejszych latach rolę Esmeraldy tańczyły w Teatrze Wielkim kolejno:
 Karolina Straus (od 1853)
 Maria Frejtag (od 1854)
 Kamila Stefańska (od 1865)
 Ludwika Kowalska (od 1868)
 Zofia Mikulska (od 1888)
 Leontyna Dąbrowska (od 1889)
 Michalina Rogińska (od 1894)
 Cecilia Cerri (od 1904)

oraz gościnnie:
 Carlotta Grisi (1853),
 Nadieżda Bogdanow (1855/56, 1857, 1866)
 Claudina Cucchi / Couqui (1865, 1867, 1868)
 Henriette D'Or / Dor (1869)
 Virginia Zucchi (1887, 1888)
 Matylda Krzesińska (1903)

Przypisy 

Balety
Pietruszka (balet)

Pietruszka – burleska w 1 akcie, 4 obrazach.
 Libretto: Igor Strawinski i Aleksandr Benois;
 muzyka: Igor Strawinski;
 choreografia: Michaił Fokin;
 scenografia: Aleksandr Benois.

Praprapremiera: Paryż 13 czerwca 1911, Théâtre du Chatelet, Balety Rosyjskie Diagilewa.
Premiera polska: Warszawa 5 maja 1926, Teatr Wielki.

Osoby:
 Pietruszka – kukiełka z wędrownego teatrzyku
 Balerina – kukiełka
 Maur – kukiełka
 Czarodziej – właściciel teatrzyku kukiełek
 Cyganki, dwie uliczne tancerki, kataryniarz, woźnica, niańki, niedźwiednik, niedźwiedź, diabły, policjanci, chłopi, mieszczanie i mieszczanki, dzieci, handlarze, przekupki.

Balety
Dzieła Igora Strawinskiego
Boys band

Boys band, in. boysband (, boyband) – zespół wokalny muzyki pop, składający się z młodych mężczyzn. Utwory wykonywane przez boys bandy są skierowane do nastoletniej młodzieży.

Boys bandy są często tworzone od podstaw przez producentów wybierających kandydatów pośród setek lub nawet tysięcy młodych ludzi w czasie przesłuchań. Nazwa grupy, jak i prawa autorskie do piosenek zwykle należą do producenta.

Wiele zespołów uznawanych za pierwowzór boys bandów powstało jednak zupełnie spontanicznie. Pewne cechy typowe dla boys bandów, czyli czysto męski skład i piosenki kierowane głównie do nastoletniej, damskiej publiczności posiadało wiele zespołów muzycznych jeszcze przed wymyśleniem tego terminu.

Na sukces współczesnych boys bandów pracuje cały sztab fachowców: kompozytorów, autorów tekstów, projektantów mody, choreografów, stylistów itp. oraz specjalistów z dziedziny public relations i marketingu. Członkom grup często tworzy się fikcyjne osobowości. Wymaga się też od nich dyscypliny i pełnego podporządkowania producentom. Praca w tego typu grupach jest bardzo intensywna – zwykle jest to napięty program koncertów, oraz wiele innych wydarzeń medialnych, w uczestnictwie których idole mają obowiązek brać udział – wszystko nastawione na osiągnięcie maksymalnej popularności, przekładającej się na sprzedaż płyt i gadżetów i mającej przynieść jak największy dochód.

Przypisy 

 
Rodzaje zespołów muzycznych
Girls band

Girls band (girlsband, także girl group) – młodzieżowy, żeński zespół wokalny muzyki pop.

Utwory wykonywane przez girls bandy są skierowane do nastoletniej młodzieży. Girls bandy przeważnie tworzone są od podstaw przez producentów wybierających kandydatki pośród setek lub nawet tysięcy młodych ludzi w czasie przesłuchań. Nazwa grupy, jak i prawa autorskie do piosenek zwykle należą do producenta. Na sukces takich grup pracuje cały sztab fachowców: kompozytorów, autorów tekstów, projektantów mody, choreografów, stylistów itp. oraz specjalistów z dziedziny public relations i marketingu. Członkiniom grup często tworzy się fikcyjne osobowości. Wymaga się też od nich dyscypliny i pełnego podporządkowania producentom. Praca w tego typu grupach jest bardzo intensywna – zwykle jest to napięty program koncertów oraz wiele innych wydarzeń medialnych, w których idole mają obowiązek brać udział – wszystko nastawione na osiągnięcie maksymalnej popularności i sprzedaży płyt w celu osiągnięcia jak największych zysków.

Uważa się, że objawy uwielbienia i tworzenie zjawisk medialnych wokół girls bandów są sztucznie kreowane i podsycane. Po pewnym okresie, kiedy popularność girls bandu spada, zwykle znika on z rynku i jest zastępowany przez kolejne grupy.

Girls bandy zaczęły licznie powstawać w USA w wyniku kampanii rozpoczętej pod koniec lat 50. XX w. przez Barry’ego Gordysa, założyciela wytwórni Motown Records, choć większość z nich rozpadała się po jednym przeboju.

Przypisy 

 
Rodzaje zespołów muzycznych
Pietruszka

Pietruszka – balet
 pietruszka – warzywo korzeniowe i liściowe – pietruszka zwyczajna
 pietruszka – rodzaj roślin selerowatych
Armia Korsyki

Armia Korsyki (kor. Armata Corsa) – zbrojna organizacja separatystyczna z Korsyki.

Historia 
Założona w 1999 roku. Stosuje mafijne metody działania i jest ściśle powiązana z organizacjami przestępczymi. Na koncie ma zamachy terrorystyczne, prawdopodobnie także na terenie kontynentalnej Francji. Celem ataków Armii Korsyki są obiekty użyteczności publicznej, budynki wojskowe i policyjne, banki czy obiekty turystyczne.

W sierpniu 2000 roku domniemany lider organizacji Jean-Michel Rossi i jego ochroniarz Jean-Claude Fracatti, zostali zamordowani w korsykańskiej miejscowości L’Île-Rousse. Do zbrodni nie przyznała się żadna organizacja, sama Armia Korsyki oskarżyła o konkurencyjne organizacje nacjonalistyczne.

Pozostaje w stanie wojny z Frontem Narodowego Wyzwolenia Korsyki (FLNC).

Liczebność 
W 2003 roku liczyła 30 członków.

Ideologia 
Jest ugrupowaniem nacjonalistycznym i separatystycznym domagającym się pełnej niepodległości Korsyki.

Przypisy

Bibliografia 
 

Francuskie organizacje terrorystyczne
Organizacje terrorystyczne według Departamentu Stanu USA
Korsyka
Organizacje niepodległościowe
Chorea

chorea – taniec praktykowany w starożytnej Grecji, wykonywany w kole, z towarzyszeniem śpiewu
 chorea – taniec modny w XVI i XVII wieku, głównie chodzony, w rytmie parzystym
 Stowarzyszenie Teatralne Chorea
 pląsawica Huntingtona
 pląsawica Sydenhama
Choreologia

Choreologia – nauka o zasadach, technice, historii i metodologii nauczania tańca. Jest to też notacja tańca według systemu stworzonego przez Joan i Rudolfa Beneshów w latach 1947–1955.
Choreolog – specjalista w zakresie techniki, historii i metodologii nauczania tańca.

Zobacz też  
 choreografia
 kinetografia

Przypisy 

Taniec
Zawody
Galiarda

Galiarda (wł. gagliarda) – renesansowy taniec dworski oraz forma muzyczna stosowana w muzyce późnego renesansu i baroku.

Galiarda pochodzi z Włoch lub Francji. Zazwyczaj posiada metrum trójdzielne, szybkie tempo, jest tańcem żywym i skocznym. Ma również budowę trzyczęściową (rzadziej dwu-), prostą fakturę akordową i nieskomplikowany rytm.

Zgodnie z praktyką łączenia tańców, wywodzącą się jeszcze z muzyki ludowej, galiarda następowała po tańcach w parzystym metrum (takich jak pavana, passamezzo czy basse danse) i pełniła funkcje podobną jak saltarello.

W twórczości m.in. J.H. Scheina czy P. Peuerla para złożona z pavany i galiardy (pokrewnych melodycznie), stała się zaczątkiem suity wariacyjnej. Od połowy XVI wieku galiarda była stosowana również jako forma samodzielna (m.in. William Byrd, Orlando Gibbons, Giovanni Battista Vitali, Maurizio Cazzati).

Przypisy

Bibliografia 
 

Formy taneczne
Tańce dworskie
Taniec we Francji
Taniec we Włoszech
Sarabanda

Sarabanda – powolny taniec dworski, pochodzenia prawdopodobnie perskiego, rozpowszechniony w Hiszpanii od pocz. XVI w., tańczony także w Anglii i Francji. Ze względu na przesycone erotyką pozy tańczących, pozostawał przez wiele lat tańcem zabronionym w katolickiej Hiszpanii.

W jego trójdzielnym metrum najważniejszą cechą jest mocne 2. 

Sarabanda jako taniec stylizowany jest integralną, najwolniejszą częścią suity barokowej. Zwykle w formie dwuczęściowej. Spotykana w twórczości Bacha, Händla aż do nowszych czasów (np. Claude Debussy w Pour le piano). 

Przykładem inspiracji sarabandą jest progresywny album Jona Lorda Sarabande.

Zobacz też 

 petenera

Przypisy 

Formy taneczne
Tańce dworskie
Taniec w Hiszpanii
Taniec w Wielkiej Brytanii
Taniec we Francji
Gawot

Gawot – starofrancuski taniec ludowy pochodzący z Delfinatu, szczególnie rozpowszechniony w Bretanii.

Zawsze posiada metrum parzyste (4/4 lub 2/2). Charakterystyczną cechą tego tańca jest półtaktowy przedtakt.  W XVII-XVIII wieku stał się popularny jako taniec dworski, później salonowy. Taniec pełen gracji w tempie umiarkowanym. Zazwyczaj poprzedzał skoczny taniec musette. W tym czasie został także wprowadzony do suity, muzyki operowej i do baletu. Od XVII wieku także do muzyki instrumentalnej przez takich kompozytorów jak: Purcell, Vivaldi, Prokofjew i Szymanowski. Składa się z dwóch lub trzech części.

Bibliografia

Zobacz też 
 taniec
 Opis formy muzycznej o nazwie gawot

Tańce ludowe
Tańce francuskie
Tańce dworskie
Taniec salonowy

Taniec salonowy to forma tańca, która powstała na drodze ewolucji tańców dworskich i niektórych tańców ludowych pod koniec XVII wieku. Z tańców salonowych natomiast stopniowo wyłoniły się tańce towarzyskie.

Popularne tańce salonowe:
gawot
kadryl
kotylion
lansjer
kontredans
walc

Taniec
Natja

Natja – indyjski taniec teatralny obejmujący skodyfikowany system pozycji ciała i gestów rąk i palców.

Zobacz też 
 Klasyczne tańce indyjskie

Linki zewnętrzne 
 Strona internetowa Natya.com

Taniec w Indiach
Teatr w Indiach
Tańce
Pompa skrzydełkowa

Pompa skrzydełkowa – odmiana pompy wyporowej o wahadłowym ruchu organu roboczego.

Schemat pompy skrzydełkowej przedstawia rysunek. Skrzydełkowy tłok umieszczony w cylindrycznym korpusie, napędzany jest dźwignią. Dwa zawory ssawne i dwa tłoczne otwierają i zamykają się zgodnie z ruchem tłoka pozwalając cieczy wpływać lub wypływać do lub z na przemian zwiększających i zmniejszających swe objętości komór ssawnych. Ciecz bezpośrednio z komory tłocznej wpływa do rurociągu tłocznego.

Pompy skrzydełkowe, ze względu na swą zwartą konstrukcje znalazły zastosowanie na wszelkiego rodzaju jachtach, statkach i okrętach, a także jako pompy ogrodowe.

Zobacz też 
 pompa zęzowa

Pompy
Charleston (taniec)

Charleston – amerykański taniec towarzyski nazwany od miasta Charleston, w Południowej Karolinie. metrum 4/4, rytm synkopowany, tempo żywe. Rytm tradycyjny wywodzi się z Afryki Zachodniej, spopularyzowany w USA przez piosenkę z 1923 The Charleston skomponowaną przez kompozytora i pianistę Jamesa P. Johnsona do przedstawienia Runnin' Wild, stała się ona jednym z najbardziej popularnych hitów dekady.

Opis 
Mimo iż „wynaleziony” został przez wspólnotę afroamerykańską w USA, taniec stał się popularny wśród szerokiej społeczności międzynarodowej w latach 20. XX wieku. Pomimo swojej czarnej historii charleston jest najczęściej kojarzony z białymi flappersami i z nielegalnymi barami serwującymi alkohol w USA w czasach prohibicji (speakeasy). Społeczność popierająca prohibicję  określała również charlestona mianem niemoralnego i prowokacyjnego.
 
Nieco inna forma charlestona stała się popularna w latach trzydziestych i czterdziestych i wiązana jest z lindy hop. W tej późniejszej formie charlestona, gorący jazzowy metraż z lat dwudziestych został zaadaptowany do swingu – muzyki lat trzydziestych i czterdziestych. Ten styl charlestona ma wiele potocznych nazw, między innymi swing(ing) charleston.

W Polsce po raz pierwszy charlestona zaprezentowała w 1926 w Warszawie Zula Pogorzelska w rewii Pod sukienką

Współcześnie charleston jest ważnym elementem kultury tanecznej, tańczony w wielu kombinacjach: solo, z partnerem, bądź też w grupie par lub solistów. Podstawowe kroki dają olbrzymi wybór możliwości w improwizacji. Oba style: styl lat dwudziestych i swinging charleston są dziś popularne.

Charleston w filmach 
 W filmie z 1946 roku: „To wspaniałe życie” („It's a Wonderful Life”) w reżyserii Franka Capry, odbył się konkurs tańca, w którym głównym punktem był charleston. Wzięli w nim udział George Bailey i Mary Hatch (grani przez Jamesa Stewarta i Donnę Reed).
 Charleston został również uwypuklony w filmie z 2001: „Zakazana namiętność” („The Cat's Meow”) w roli głównej Kirsten Dunst.

Przypisy 

Tańce
Taniec w Stanach Zjednoczonych
Logika filozoficzna

Logika filozoficzna to dział filozofii zajmujący się: 

 Filozoficznymi problemami logiki,
 Zastosowaniem logiki do zagadnień filozoficznych, 
 Zagadnieniami filozofii języka.

Dla realizacji pierwszego celu szczególne znaczenie ma badanie i stosowanie niektórych logik nieklasycznych, takich jak logiki modalnej, która bada pojęcia konieczności i możliwości oraz jej wariantu, czyli logiki epistemicznej, która formalizuje pojęcia wiedzy oraz przekonania. 

Wśród zagadnień podejmowanych w ramach filozofii logiki wymienić można problem właściwości logiki - tj. pytanie o to, która logika jest właściwa. 

Do zagadnień filozofii języka, które leżą w zakresie logiki filozoficznej należy, m.in.: 
problem formy logicznej zdań języka naturalnego
 analiza pojęć znaczenia, presupozycji, implikatury. 

Arystoteles, podjął problemy zaliczane obecnie do logiki. Zajmował się m.in. tym co obecnie nazywa się sylogistyką modalną, stworzył pierwszy systematyczny opis podstawowych praw myślenia oraz podejmował zagadnienia wartości logicznej zdań o przyszłości. Inny grecki filozof - Chryzyp w swoich badaniach nad logiką zdań wprowadził jako pierwszy pojęcie ścisłej implikacji. 

Logika filozoficzna osiągnęła rozkwit w średniowieczu. Jednak prawdziwy renesans przyniósł jej wiek XX. Pojawiły się pierwsze opracowania logik nieklasycznych (logika wielowartościowa Jana Łukasiewicza i Emila Posta) i systemów Leśniewskiego. Zaczęto badać antynomie semantyczne i rozwijać teorię desykrypcji Russella, teorię mnogości oraz dowiedziono twierdzenia Gödla.

Nie bez znaczenia okazał się także wpływ empiryzmu logicznego, który postulował potrzebę logicznej rekonstrukcji wyników nauk przyrodniczych. W związku z tym postulatem, w ramach logiki filozoficznej zaczęto zajmować się zagadnieniem formalizacji teorii naukowych. 

Wielki przełom w logice filozoficznej przyniosły lata pięćdziesiąte XX w.  Szczególne znaczenie miało powstanie semantyki indeksowej. Dzięki pracom Ruth Barcan Marcus, Rudolfa Carnapa, Stiga Kangera, Jaakko Hintikki oraz Richarda Montague semantyka indeksowa znalazła zastosowanie w logikach modalnych, logikach temporalnych, logikach epistemicznych oraz w pragmatyce logicznej. Od lat pięćdziesiątych datuje się także rosnące zainteresowanie klasyczną problematyką filozoficzną, która okazuje się być w wielu wypadkach blisko związana z filozofią logiki - warto wspomnieć tu o zagadnienich: 
esencjalizmu, 
przyczynowości (którą analizuje się często w terminach kontrfaktycznych okresów warunkowych), 
możliwości redukcji własności mentalnych do własności fizycznych (wykorzystywane jest tu pojęcie superweniencji). 
Oryginalnym wkładem polskim do logiki filozoficznej jest logika niefregowska Romana Suszki oraz logika pytań Andrzeja Wiśniewskiego. Od kilkudziesięciu lat najważniejsze prace z dziedziny logiki filozoficznej ukazują się w piśmie 'Journal of Philosophical Logic' wydawanym przez Kluwer Academic Publishers.

Logika
Filozofia analityczna
Wieża telewizyjna

Wieża telewizyjna – wieża z antenami telewizyjnymi na szczycie. Często jest wyposażona w platformę widokową, dzięki czemu pełni równocześnie funkcję wieży widokowej. Często jest nią wysoki komin.

Wieże telewizyjne w Polsce

Beton

Stal 
 RTCN Ślęża
 RTON Jagodnik
 RTON Gubałówka
 RTCN Tatarska Góra
 RTON Skrzyczne
 RON Spacerowa
 eR Piotrków
 RTON Chojna koło Gołańczy, powiat Wągrowiec

Wieże telewizyjne na świecie 
Do znanych wież telewizyjnych na świecie należą m.in.:
 wieża CN Tower w Toronto
 wieża telewizyjna Ostankino w Moskwie
 wieża telewizyjna w Stuttgarcie
 wieża telewizyjna w Berlinie
 Avala TV Tower w Belgradzie

Zobacz też 
 maszt radiowy

Uwagi 

!
Technika telewizyjna
Pas de caractère

Pas de caractere – w balecie klasycznym wariacja stylizowana na jakimś tańcu ludowym, na przykład: taniec hiszpański i taniec węgierski w Jeziorze łabędzim  Piotra Czajkowskiego. Również taniec stylizowany na charakterystycznych ruchach, jak na przykład taniec: lalek, murzynów, ołowianych żołnierzyków.

Zobacz też 
 taniec charakterystyczny

Balet
2. ceremonia wręczenia Oscarów

2. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 3 kwietnia 1930 roku w Hotelu Ambassador w Los Angeles.

Laureaci i nominowani 
Nominacje nie były oficjalne, a jedynie były propozycjami członków komisji, które nagrody nie otrzymały, ale były brane pod uwagę w trakcie głosowań na poszczególne kategorie.

Dla wyróżnienia zwycięzców poszczególnych kategorii, napisano ich pogrubioną czcionką oraz umieszczono na przedzie (tj. poza kolejnością nominacji).

Najlepszy Film 
 wytwórnia: Metro-Goldwyn-Mayer − Melodia Broadwayu
 wytwórnia: United Artists − Alibi
 wytwórnia: Metro-Goldwyn-Mayer − Hollywood Revue
 wytwórnia: FOX − W starej Arizonie
 wytwórnia: Paramount Pictures − Patriota

Najlepszy Aktor 
 Warner Baxter – W starej Arizonie
 George Bancroft − U wrót śmierci
 Chester Morris − Alibi
 Paul Muni − Śmiałek
 Lewis Stone − Patriota

Najlepsza Aktorka 
 Mary Pickford − Kokietka
 Ruth Chatterton − Madame X
 Betty Compson − The Barker
 Jeanne Eagles − List
 Bessie Love − Melodia Broadwayu
 Corinne Griffith − Królowa bez korony

Najlepszy Reżyser 
 Frank Lloyd − Królowa bez korony
 Lionel Barrymore − Madame X
 Harry Beaumont − Melodia Broadwayu
 Irving Cummings − W starej Arizonie
 Ernst Lubitsch − Patriota
 Frank Lloyd − Drag i Weary River

Najlepszy Scenariusz 
 Hanns Kräly − Patriota
 Tom Barry − W starej Arizonie i Śmiałek
 Elliott Clawson − Trzej przyjaciele, Sal of Singapore, The Cop i Skyscraper
 Josephine Lovett − Nasze roztańczone córki
 Bess Meredith − Wonder of Women i Władczyni miłości
 Hanns Kräly − Koniec pani Cheyney

Najlepsze Zdjęcia 
 Clyde De Vinna − Białe cienie
 John F. Seitz − Królowa bez korony
 Ernest Palmer − Cztery diabły
 Arthur Edeson − W starej Arizonie
 George Barnes − Nasze roztańczone córki
 Ernest Palmer − Anioł ulicy

Najlepsza Scenografia i Dekoracja Wnętrz 
 Cedric Gibbons − Mosty San Luis Rey
 Mitchell Leisen − Dynamit
 William Cameron Menzies − Alibi i Przebudzenie
 Hans Dreier − Patriota
 Harry Oliver − Anioł ulicy

Linki zewnętrzne 
 Informacje o ceremonii 

1930 w filmie
1930 w Stanach Zjednoczonych
02
Prooemium

Prooemium – późnołacińska nazwa przedmowy lub wstępu, np. do rozprawy, kodeksu, ustawy, litanii itp. Do dziś stosowana w publikacjach prawniczych i kościelnych.

W retoryce termin "prooemium" (także exordium) oznacza pierwszą z pięciu części schematu kompozycyjnego mowy. Prooemium stanowi wstęp do mowy mający za zadanie pozyskanie przychylności słuchaczy oraz ogólne zapoznanie ich z jej tematem. 

Według wielu retoryków starożytnych ostatnia z pięciu części mowy, peroracja, powinna stanowić rzeczowe powtórzenie prooemium. Pierwsza i ostatnia część mowy muszą być przy tym jednak odmienne stylistycznie – prooemium utrzymane ma być w stylu rzeczowym i spokojnym, peroracja zaś powinna wywrzeć na słuchaczach silny wpływ emocjonalny. Reguła ta nie była jednak ściśle przestrzegana – np. początek I Katylinarki Cycerona utrzymany jest w tonie spontanicznego oburzenia.

Bibliografia 
 Jerzy Ziomek, Retoryka opisowa, wyd. 2, Ossolineum, Wrocław 2000

Zobacz też 

 Proojmion

Genologia
Retoryka
3. ceremonia wręczenia Oscarów

3. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 5 listopada 1930 roku w Hotelu Ambassador w Los Angeles.
To drugie rozdanie Oscarów w 1930 roku, tym razem jednak Oscary zostały przyznane za lata 1929/1930.

Laureaci i nominowani 
Dla wyróżnienia zwycięzców poszczególnych kategorii, napisano ich pogrubioną czcionką oraz umieszczono na przedzie (tj. poza kolejnością nominacji na oficjalnych listach).

Najlepszy Film 
 wytwórnia: Universal − Na Zachodzie bez zmian
 wytwórnia: Cosmopolitan Productions − Szary dom
 wytwórnia: Warner Bros. − Disraeli
 wytwórnia: Metro-Goldwyn-Mayer − Rozwódka
 wytwórnia: Paramount Pictures − Parada miłości

Najlepszy Aktor 
 George Arliss − Disraeli
 George Arliss − Zielona bogini
 Wallace Beery − Szary dom
 Maurice Chevalier − Parada miłości i The Big Pond
 Ronald Colman − Bulldog Drummond i Skazaniec
 Lawrence Tibbett − Pieśń skazańca

Najlepsza Aktorka 
 Norma Shearer − Rozwódka
 Ruth Chatterton − Sarah i syn
 Greta Garbo − Anna Christie i Romans
 Nancy Carroll − Diabelskie wakacje
 Norma Shearer − Their Own Desire
 Gloria Swanson − Intruz

Najlepszy Reżyser 
 Lewis Milestone − Na Zachodzie bez zmian
 Clarence Brown − Anna Christie
 Clarence Brown − Romans
 Robert Z. Leonard − Rozwódka
 Ernst Lubitsch − Parada miłości
 King Vidor − Dusze czarnych

Najlepszy Scenariusz 
 Frances Marion − Szary dom
Nominacje bez certyfikatów:
 George Abbott, Maxwell Anderson i Dell Andrews − Na Zachodzie bez zmian
 Julian Josephson − Disraeli
 John Meehan − Rozwódka
 Howard Estabrook − Street of Chance

Najlepsze Zdjęcia 
 Joseph T. Rucker i Willard Van Der Veer − With Byrd at the South Pole
Nominacje bez certyfikatów:
 Arthur Edeson − Na Zachodzie bez zmian
 William H. Daniels − Anna Christie
 Tony Gaudio i Harry Perry − Aniołowie piekieł
 Victor Milner − Parada miłości

Najlepsza Scenografia i Dekoracja Wnętrz 
 Herman Rosse − Król jazzu
Nominacje bez certyfikatów:
 William Cameron Menzies − Bulldog Drummond
 Hans Dreier − Parada miłości
 Jack Okey − Sally
 Hans Dreier − Król włóczęgów

Najlepszy Dźwięk 
 Douglas Shearer − Szary dom
Nominacje bez certyfikatów:
 John Tribby − Sprawa sierżanta Griszy
 Franklin Hansen − Parada miłości
 Oscar Lagerstrom − Raffles
 George Groves − Płomienna piosenka

Uwagi

Linki zewnętrzne 
 Informacje o ceremonii 

1930 w Stanach Zjednoczonych
1930 w filmie
03
4. ceremonia wręczenia Oscarów

4. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 10 listopada 1931 roku w Hotelu Biltmore w Los Angeles. Nagrody zostały przyznane za sezon 1930/1931.

Laureaci i nominowani 
Dla wyróżnienia zwycięzców poszczególnych kategorii, napisano ich pogrubioną czcionką oraz umieszczono na przedzie (tj. poza kolejnością nominacji na oficjalnych listach).

Najlepszy Film 
 wytwórnia: RKO Pictures − Cimarron
 wytwórnia: FOX − Bunt młodości
 wytwórnia: United Artists − Strona tytułowa
 wytwórnia: Paramount Pictures − Skippy
 wytwórnia: Metro-Goldwyn-Mayer − Trader Horn

Najlepszy Aktor 
 Lionel Barrymore − Wolne dusze
 Jackie Cooper − Skippy
 Richard Dix − Cimarron
 Fredric March − Królewska rodzina Broadwayu
 Adolphe Menjou − Strona tytułowa

Najlepsza Aktorka 
 Marie Dressler − Min i Bill
 Marlene Dietrich − Maroko
 Irene Dunne − Cimarron
 Ann Harding − Wakacje
 Norma Shearer − Wolne dusze

Najlepszy Reżyser 
 Norman Taurog − Skippy
 Clarence Brown − Wolne dusze
 Lewis Milestone − Strona tytułowa
 Wesley Ruggles − Cimarron
 Josef von Sternberg − Maroko

Najlepsze Materiały do Scenariusza 
 John Monk Saunders − Patrol bohaterów
 Rowland Brown − The Doorway to Hell
 Harry D'Abbadie D'Arrast, Douglas Doty i Donald Ogden Stewart − Laughter
 John Bright i Kubec Glasmon − Wróg publiczny nr 1
 Lucien Hubbard i Joseph Jackson − Łatwe pieniądze

Najlepszy Scenariusz Adaptowany 
 Howard Estabrook − Cimarron
 Seton Miller oraz Fred Niblo Jr. − Ludzie za kratami
 Horace Jackson − Wakacje
 Francis Faragoh oraz Robert N. Lee − Mały Cezar
 Joseph L. Mankiewicz oraz Sam Mintz − Skippy

Najlepsze Zdjęcia 
 Floyd Crosby − Tabu
 Edward Cronjager − Cimarron
 Lee Garmes − Maroko
 Charles Lang − The Right to Love
 Barney McGill − Svengali

Najlepsza Scenografia i Dekoracja Wnętrz 
 Max Rée − Cimarron
 Stephen Goosson i Ralph Hammeras − Just Imagine
 Hans Dreier − Maroko
 Anton Grot − Svengali
 Richard Day − Byczo jest!

Najlepszy Dźwięk 
 Paramount Studio Sound Department
 Metro-Goldwyn-Mayer Studio Sound Department
 RKO Radio Studio Sound Department
 Samuel Goldwyn − United Artists Studio Sound Department

Nagrody Naukowe i Techniczne

Klasa I 
 Electrical Research Products, RCA Photophone i RKO Pictures − za system redukujący szum podczas nagrywania
 DuPont Film Manufacturing Corporation i Eastman Kodak Company − za kliszę barwoczułą niezwykłej czułości

Klasa II 
 FOX Film Corporation − za efektywne wykorzystanie synchronicznego odtwarzania złożonej fotografii

Klasa III 
 Electrical Research Products − za ruchome cewki w nadajnikach mikrofonowych
 RKO Pictures − za odbijające koncentratory mikrofonowe
 RCA Photophone − za taśmowe nadajniki mikrofonowe

Uwagi

Linki zewnętrzne 
 Informacje o ceremonii 

1931 w Stanach Zjednoczonych
1931 w filmie
04
Adriana

Adriana (Adrianna) – imię żeńskie
 Adriana – rodzaj roślin z rodziny wilczomleczowatych
 Adriana – planetoida o numerze katalogowym 820

Zobacz też 

 
 Adriana S.A. – firma z Kijewa Królewskiego
5. ceremonia wręczenia Oscarów

5. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 18 listopada 1932 roku w Hotelu Ambassador w Los Angeles.

Laureaci i nominowani 
Dla wyróżnienia zwycięzców poszczególnych kategorii, napisano ich pogrubioną czcionką oraz umieszczono na przedzie (tj. poza kolejnością nominacji na oficjalnych listach).

Najlepszy Film 
 wytwórnia: Metro-Goldwyn-Mayer – Ludzie w hotelu
 wytwórnia: United Artists – Arrowsmith
 wytwórnia: FOX – Zła dziewczyna
 wytwórnia: Metro-Goldwyn-Mayer – Mistrz
 wytwórnia: First National – Ostatnie wydanie
 wytwórnia: Paramount Pictures – Jedna godzina z tobą
 wytwórnia: Paramount Pictures – Szanghaj Ekspres
 wytwórnia: Paramount Pictures – Uśmiechnięty porucznik

Najlepszy Aktor 
 Wallace Beery – Mistrz
 Fredric March – Doktor Jekyll i pan Hyde
 Alfred Lunt – The Guardsman

Najlepsza Aktorka 
 Helen Hayes – Grzech Madelon Claudet
 Marie Dressler – Emma
 Lynn Fontanne – The Guardsman

Najlepszy Reżyser 
 Frank Borzage – Zła dziewczyna
 Josef von Sternberg – Szanghaj Ekspres
 King Vidor – Mistrz

Najlepsze Materiały do Scenariusza 
 Frances Marion – Mistrz
 Grover Jones i William Slavens McNutt – Lady and Gent
 Lucien Hubbard – The Star Witness
 Adela Rogers St. Johns i Jane Murfin – What Price Hollywood?

Najlepszy Scenariusz Adaptowany 
 Edwin Burke – Zła dziewczyna
 Sidney Howard – Arrowsmith
 Percy Heath i Samuel Hoffenstein – Doktor Jekyll i pan Hyde

Najlepsze Zdjęcia 
 Lee Garmes – Szanghaj Ekspres
 Ray June – Arrowsmith
 Karl Struss – Doktor Jekyll i pan Hyde

Najlepsza Scenografia i Dekoracja Wnętrz 
 Gordon Wiles – Transatlantyk
 Richard Day – Arrowsmith
 Lazare Meerson – Niech żyje wolność

Najlepszy Dźwięk 
 Paramount Studio Sound Department
 Metro-Goldwyn-Mayer Studio Sound Department
 RKO Radio Studio Sound Department
 Warner Bros.-First National Studio Sound Department

Najlepszy Krótkometrażowy Film Animowany 
 Walt Disney – Kwiaty i drzewa (z serii Silly Symphonies)
 Walt Disney – Mickey’s Orphans (z serii o Myszce Miki)
 Leon Schlesinger – It’s Got Me Again (z serii Zwariowane melodie)

Najlepszy Krótkometrażowy Film Komediowy 
 Hal Roach – The Music Box
 RKO Pictures – Scratch-As-Catch-Can
 Mack Sennett – The Loud Mouth
zdyskwalifikowana nominacja:
 RKO Pictures – Stout Hearts and Willing Hands

Najlepsza Krótkometrażowa Nowela 
 Mack Sennett – Wrestling Swordfish
 Paramount – Screen Souvenirs
 MGM – Swing High

Oscary Honorowe i Specjalne 
 Walt Disney – Za stworzenie postaci Myszki Miki

Nagrody Naukowe i Techniczne

Klasa II 
 Technicolor Motion Picture Corporation – za technologię koloru w filmach animowanych

Klasa III 
 Eastman Kodak Company – za ich Type II-B Sensitometer

Uwagi

Linki zewnętrzne 
 Informacje o ceremonii 

1932 w filmie
1932 w Stanach Zjednoczonych
05
Aga

Aga – gatunek ropuchy
 Aga – rzeka w Zabajkalu
 Aga – zdrobnienie od imienia żeńskiego Agnieszka
 Aga – turecki tytuł wojskowy
 AGA – odbiornik radiowy produkowany w Polsce w latach 1947–1950
 AGA (ang. Advanced Graphics Architecture) – układ grafiki stosowany w trzeciej generacji komputerów Amiga
 AGA (ang. appropriate for gestational age) – masa urodzeniowa odpowiednia do wieku ciąży
 AGA – linia hodowlana pszczół rasy kraińskiej
 AGA – przeciwciała gliadynowe

Zobacz też
Jokasta (mitologia)

Jokasta, także Epikasta, Jokaste, Epikaste, gr.  Iokástē,  – w mitologii greckiej królowa Teb.

Żona króla Lajosa. Matka, a później, po śmierci Lajosa, matka Edypa. Była siostrą Kreona.

Według mitu Edyp został wyrzucony z domu jako niemowlę, ponieważ prorok ogłosił, że Edyp popełni ojcobójstwo i ożeni się z matką. Znaleźli go pasterze i oddali na wychowanie królowej, która nie miała własnego potomstwa. Po jakimś czasie Edyp powraca, zabija ojca i poślubia Jokastę, nie wiedząc o swoim pochodzeniu. Z tego związku rodzą się dwaj synowie: Polinik i Eteokles, oraz dwie córki: Antygona i Ismena. Kiedy wieszcz Tejrezjasz wyjawia obojgu prawdę, Jokasta popełnia samobójstwo, a Edyp oślepia się, opuszcza miasto i zabija.

Zobacz też 

 kompleks Jokasty

Przypisy 

Królowe w mitologii greckiej
Osoby upamiętnione nazwami kompleksów
Lajos

Lajos – w mitologii greckiej  król Teb, syn Labdakosa, mąż Jokasty i ojciec Edypa.

Lajos ściągnął klątwę na ród. Był raz u króla Pelopsa i uwiódł jego syna. Kiedy go jednak porzucił, chłopak popełnił samobójstwo. Wyrocznia delficka przepowiedziała Lajosowi, że dziecko Jokasty zostanie jego zabójcą i ożeni się z własną matką. Gdy Jokasta powiła chłopca, któremu później nadano imię Edyp, Lajos kazał przebić gwoździem nogi syna i porzucić go w górach niedaleko Koryntu. Odnalezionego Edypa wychowała królewska para z Koryntu – Polibos i Meropa. Przepowiednia spełniła się, kiedy  Edyp spotkał na drodze Lajosa i przez sprzeczkę zabił swego ojca.

Inny mit opowiada o Lajosie, jako pierwszym greckim pederaście, który zapałał namiętnością do Chryzipposa (lat 14) – syna Pelopsa i Hippodamei, porwał go i zmusił do cielesnego obcowania, a potem zostawił go na pustkowiu. Hera, chcąc ukarać Lajosa, zesłała na jego miasto Sfinksa.

Królowie w mitologii greckiej
Fontanna Bachczysaraju

Fontanna Bachczysaraju (Bachczysarajckij fontan) – poemat choreograficzny w 4 aktach z prologiem.
 Libretto: Nikołaj Wołkow (według poematu Aleksandra Puszkina);
 muzyka: Boris Asafjew;
 choreografia: Rostisław Zacharow;
 scenografia: Walentyna Chodasewicz.

Prapremiera: Leningrad 28 października 1943, Państwowy Teatr Opery i Baletu.
Premiera polska: Bytom 10 marca 1951, Opera Śląska.

Osoby:
 Maria Potocka - córka Stolnika
 Stolnik hrabia Potocki - ojciec Marii
 Wacław - młody szlachcic polski, narzeczony Marii
 Girej - chan Tatarów krymskich
 Zarema - ulubiona żona Gireja
 Nurali - wódz Tatarów
 przyjaciółki Marii, goście Stolnika, straż pałacowa, Tatarzy, żony Gireja, niewolnice, branki, straż przyboczna chana, eunuchowie.

Balety
Gajane

Gajane – balet ormiański w 4 aktach. Sztuka po raz pierwszy została pokazana w grudniu 1942 w Permie (Rosja) przez ewakuowany z Petersburga zespół Teatru Kirowa.
 Libretto: Konstantin Dierżawin;
 muzyka: Aram Chaczaturian;
 choreografia: Nina Anisimowa;
 scenografia: Natan Altman;
 kostiumy: Tatiana Bruni.

Adagio z baletu Gajane zostało wykorzystane w ścieżce dźwiękowej do filmu Stanleya Kubricka 2001: Odyseja Kosmiczna.

Osoby 
 Gajane – młoda kołchoźnica
 Armen – brat Gajane
 Giko – mąż Gajane
 Aisza – młoda Kurdyjka, ukochana Armena
 Kazakow – dowódca oddziału straży granicznej
 Nune – przyjaciółka Gajane
 Karen – ukochany Nune
 kołchoźnicy, kołchoźniczki, dywersanci, żołnierze straży granicznej, pasterze kurdyjscy, żołnierze rosyjscy, Ukraińcy i Gruzini.

Zobacz też 
 taniec klasyczny

Przypisy 

Balety
Cron (ujednoznacznienie)

cron – program komputerowy, składnik systemów operacyjnych Unix i uniksopodobnych
 Dieta CRON (Calorie Restriction with Optimal Nutrition) – dieta niskokaloryczna
Cron

cron jest opartym na czasie programem do harmonogramowania zadań w systemach operacyjnych z rodziny Unixa. Może zostać wykorzystany do uruchamiania zadań (programów, komend, skryptów) o określonych godzinach, datach albo regularnie zgodnie z określonym interwałem.

Zasada działania 
cron przegląda /var/spool/cron/crontabs w poszukiwaniu plików-tabel (crontab), o nazwach zgodnych z istniejącymi kontami systemowymi. Znalezione tabele ładuje do pamięci. Cron ładuje również plik konfiguracyjny /etc/crontab (który jest w nieco innym formacie niż pozostałe tabele).

W pliku /etc/crontab wpisane są dodatkowe reguły, które uruchamiają zadania cogodzinowe, codzienne, cotygodniowe i comiesięczne. Zadania te wpisywane są w postaci skryptów do katalogów: /etc/cron.hourly, /etc/cron.daily, /etc/cron.weekly, /etc/cron.monthly.

Następnie cron budzi się co minutę, sprawdzając wszystkie załadowane tabele, czy przypadkiem jakaś komenda w tej minucie nie powinna być wywołana. Podczas wywoływania komend, ich wyjście (oraz standardowy strumień błędów) jest przesyłane pocztą elektroniczną do właściciela tabeli.

Dodatkowo, cron co minutę sprawdza, czy czas modyfikacji katalogu /var/spool/cron/crontabs (lub czas modyfikacji /etc/crontab) był zmieniony, a jeśli tak, to cron sprawdzi czasy modyfikacji tabel i przeładuje wszystkie te, które były ostatnio zmienione. Dzięki temu nie jest konieczne restartowanie demona po wprowadzeniu zmian w plikach.

W plikach-tabelach zadania do wykonania opisywane są przez sześć pól oddzielonych spacją lub tabulatorem. Pierwsze pięć pól służy określeniu czasu, natomiast ostatnie pole to polecenie do wykonania. Kolejne pola czasu określają: minuty, godziny, dni, miesiące, dni tygodnia. Zapis:
 * * * * * polecenie
oznacza polecenie wykonywane co minutę. Zapis:
 5 4,22 */2 * 1-5 polecenie
oznacza polecenie wykonywane w 5. minucie 4. i 22. godziny w każdy dzień parzysty jeśli ten dzień nie jest sobotą lub niedzielą.

Najpopularniejszymi odmianami demona cron są Vixie cron i fcron.

Zobacz też 
 crontab – opis formatu tabel crona,
 at – uruchamianie zadań jednorazowo
 anacron

Linki zewnętrzne 
 

Polecenia Unix
Icare

Icare – balet (legenda choreograficzna) w jednym akcie.
 Libretto i choreografia: Serge Lifar
 orkiestracja rytmów Serge'a Lifara: J.E. Szyfer
 scenografia i kostiumy: Paul R. Lerth

Prapremiera: Paryż 9 lipca 1935, Opéra.

Osoby:
 Ikar
 Dedal
 zespół

Streszczenie 
Wśród ciekawskiego i pokpiwającego tłumu młody Ikar szykuje się do swojego pierwszego lotu. Przywiązuje do ramion skrzydła, wykonane przez jego ojca Dedala. Po kilku nieudanych próbach Ikar szybuje w powietrzu i kierowany ciekawością leci w stronę słońca, aż skrzydła klejone woskiem rozpadają się i młodzieniec wpada do morza.

Balety
Autobracketing

Autobracketing (skr. AEB od ang. Auto Exposure Bracketing) często także nazywana tylko "Bracketing" – funkcja współczesnych aparatów fotograficznych polegająca na automatycznej ekspozycji kilku sąsiednich klatek filmu z lekko zmienionymi parametrami – od lekkiego niedoświetlenia do lekkiego prześwietlenia, przy czym za parametr średni można przyjąć wskazania światłomierza lub wyczucie fotografa. Funkcja ta jest możliwa w aparatach z automatycznym przesuwem filmu, ilość zdjęć może wynosić trzy lub więcej (nawet do dziewięciu), a typowa różnica kolejnych naświetleń wynosi 1/3 stopnia EV.

Z autobracketingu korzysta się przy fotografowaniu trudnych motywów, np. kontrastowych, po to, aby mieć większą pewność, że co najmniej jedna klatka będzie prawidłowo naświetlona. Szczególnie często korzysta się z tej opcji podczas pracy z materiałami światłoczułymi o słabej tolerancji na błędy naświetlania, przy czym, wbrew pozorom, takie materiały o słabej tolerancji występują często nie w produktach masowych, a właśnie w specjalistycznych, profesjonalnych filmach. Autobracketing ma zastosowanie zarówno do filmów negatywowych, jak i slajdów.

W przypadku cyfrowych aparatów fotograficznych autobracketing może, oprócz korekcji parametrów naświetlania, uwzględniać również zmiany balansu bieli.
W specjalistycznych programach komputerowych (np. Photoshop, GIMP etc.) do obróbki zdjęć cyfrowych można także "złożyć" lub nałożyć na siebie różnie naświetlone zdjęcia i wykorzystać do stworzenia zdjęcia o optymalnych kontrastach na całym zdjęciu – takie zdjęcia nazywane są HDR. Istnieją też programy przeznaczone do tego celu, np. Photomatix Pro.

Fotografia
Spartakus (balet)

Spartakus (Spartak) – balet w 4 aktach, 9 obrazach.
 Libretto: Nikołaj Wołkow; 
 muzyka: Aram Chaczaturian; 
 choreografia: Leonid Jakobson;
 scenografia: Walentina Chodasiewicz.

Prapremiera: Leningrad 27 grudnia 1956, Teatr imienia Kirowa.
Premiera polska: Warszawa 28 listopada 1968, Teatr Wielki.

Osoby:
 Spartakus – tracki niewolnik, przywódca buntu gladiatorów
 Frygia – żona Spartakusa
 Krassus – dowódca legionu rzymskiego
 Egina – kochanka Krassusa
 Harmodius – młody niewolnik tracki
 stara kobieta, właściciel szkoły gladiatorów, patrycjusze, senatorzy, żołnierze, gladiatorzy, lud rzymski, niewolnicy, niewolnice, pasterze i ich żony i dzieci, piraci.

Balety
Chodzony

Chodzony – polski taniec ludowy w wolnym tempie, najczęściej w metrum trójmiarowym. Tańczony para za parą. Znany w niemal całej Polsce.

Często uważany za pierwowzór poloneza.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Opis chodzonego na portalu Taniec tradycyjny Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca

Polskie tańce ludowe
Zwyczaje ślubne
Bolero (ubiór)

Bolero – różne części garderoby wzorowane na ubiorze hiszpańskim:
 krótka, męska kamizelka;
 krótka damska kamizelka, wzorowana na męskim ubiorze, bez kołnierza, często bez rękawów, noszona na sukniach od drugiej połowy XIX wieku
 męski kapelusz z podniesionymi brzegami, często z pomponem, popularny w XIX wieku
Bolerko
 krótka kamizelka z rękawami, sięgająca do połowy piersi, noszona na bluzce lub gorseciku, często ozdabiana np. koronkami;
 damski kapelusik z pomponami.

Zobacz też 

 bolero
 Hiszpania

Bibliografia 
 

Elementy ubioru
Agapit

Agapit – imię męskie pochodzenia greckiego. Powstało z , oznaczającego „drogi, kochany”.

Notowany w źródłach rosyjskich pochodzących z lat 1479–1584 z monastyru sołowieckiego.

Agapit imieniny obchodzi 18 lutego, 16 marca, 22 kwietnia, 18 sierpnia, 20 września.

Znane osoby noszące to imię: 
 Agapit I, papież 535–536;
 Agapit II, papież 946–955;
 Agapit z Palestriny, męczennik (†274);
 Agapito Mosca (1628–1760) – włoski kardynał.

Zobacz też 
 
 Sant’Agapito

Przypisy 

Męskie imiona greckie
Agatonik

Agatonik — imię męskie pochodzenia greckiego, złożone, w którym pierwszy człon to αγαθος (agathós) — „dobry”, a drugim νικη (nikē) — „zwycięstwo” (por. Agaton, Andronik, Kalinik, Kleonik). Patronem tego imienia w Kościele katolickim jest św. Agatonik, wspominany razem ze św. Zotykiem, Zenonem, Sewerianem i innymi.  

Żeński odpowiednik: Agatonika

Agatonik imieniny obchodzi 22 sierpnia.

Agatonik w innych językach: 
 rosyjski – Агафоник.

Przypisy 

Męskie imiona greckie
Szarik

Szarik () – pies występujący w serialu telewizyjnym "Czterej pancerni i pies" oraz powieści pod tym samym tytułem .

Potocznie „szarik” jest też określeniem psa podwórkowego, „burka”.

Biografia 
Jest to owczarek niemiecki, należący do Janka, który w pierwszym odcinku serialu otrzymuje go od Jefima Siemionycza. Jest sierotą – jego matka, Mura, została śmiertelnie raniona przez dzika podczas polowania. 

Już w drugim odcinku, po konflikcie z kucharzem, kapralem Kucharkiem, pułkownik decyduje o wpisaniu Szarika na listę prowiantową jednostki (historia z kością dla Szarika i wylądowaniem kucharza w kotle z kartoflami). Przed nalotem (w wyniku którego ginie kucharz) podczas wydawania furażu wydawana jest też porcja dla Szarika. W trzecim odcinku (pt. „Gdzie my – tam granica”), na rozkaz pułkownika, Szarik zostaje wpisany do stanu brygady, czego praktyczną korzyścią jest prawo do porcji jedzenia z kuchni wojskowej.

Rolę Szarika odtwarzały trzy różne psy tej samej rasy (jest to sprzeczne z wersją płk. Franciszka Szydełko – według niego pies był tylko jeden, Trymer) - najczęściej był to Trymer - pies milicyjny, który oblał egzamin z tropienia i miał być wycofany ze służby ze względu na niskie wskaźniki agresji. Ale na planie filmowym był „genialny”. Inne to Spik i Atak. Ten ostatni był silnym i pobudliwym psem i nadawał się do scen wymagających wysiłku i kondycji. Wystąpił również w Stawce większej niż życie w odcinku „Hotel Excelsior”.  Wyglądem różnił się od Trymera, dlatego przed zdjęciami musiał być charakteryzowany w zakładzie fryzjerskim. Dziś Trymer stoi wypchany w jednostce szkolenia psów policyjnych w Sułkowicach.

W dziejącej się nad syberyjską rzeką Ussuri części pierwszego odcinka „Załoga” Szarik jest jeszcze szczeniakiem. W scenie z tygrysem jego rolę gra szczeniak jamnika szorstkowłosego lub spaniela. W scenie w chacie myśliwskiej Szarikiem jest pies innej rasy.

Uwagi

Przypisy 

Postacie z serialu Czterej pancerni i pies
Fikcyjne psy
Zielony stół

Zielony stół (Das grüne Tisch) – danse macabre w 8 obrazach.
 Libretto i choreografia: Kurt Joos;
 muzyka: Fritz A. Cohen;
 scenografia: Hein Heckroth.

Prapremiera: Paryż 3 lipca 1932, Théâtre de Champs-Elysées, zespół Folkwang Tanzbühne z Essen. 

Osoby:
 Śmierć 
 Chorąży
 Stara Matka
 Kobieta/Partyzantka
 Młoda Dziewczyna
 Młody Żołnierz
 Stary Żołnierz
 Paskarz/Spekulant
 dziesięciu panów w czerni, żołnierze, kobiety.

Balety
Danse macabre (Saint-Saëns)

Danse macabre (Taniec śmierci) opus 40 – poemat symfoniczny Camille’a Saint-Saënsa z 1874 roku. Premiera odbyła się 24 stycznia 1875. Używana jest także nazwa Taniec szkieletów.

Utwór powstał pod wpływem wiersza francuskiego poety Henryka Cazalisa, nawiązującego do popularnego w literaturze i sztuce od czasów średniowiecza tematu tańca śmierci.

Pod względem budowy formalnej Danse macabre jest rozbudowanym walcem z dwoma tematami w opracowaniu wariacyjnym. Kompozytor wykorzystał ilustracyjne możliwości ksylofonu, w którego suchej i twardej barwie dźwięku wyraźnie jest słyszalny klekot szkieletów wirujących w tańcu.

Programowe treści utworu są bardzo czytelne: jest północ. Rozstrojonym głosem gęśli (solo skrzypcowe) śmierć sprasza duchy. Zabawie, narastającej w coraz bardziej dzikim tańcu, kładzie kres pianie koguta o świcie (grane na oboju). W zanikającym zawodzeniu śmierci jest zapowiedź dnia.

Zobacz też 
 Totentanz (utwór Ferenca Liszta)
 kolorystyka (muzyka)
 taniec w średniowieczu
 pieśni i tańce śmierci

Przypisy

Linki zewnętrzne 
 Skrzypce nuty 
 Danse macabre w bibliotece Polona

Dzieła Camille’a Saint-Saënsa
Taniec
Poematy symfoniczne