alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Lutheranisme

Het lutheranisme is een stroming binnen het protestantse christendom. Het is het geheel van het theologische en kerkelijke erfgoed dat is voortgevloeid uit het werk en de leer van de belangrijke hervormer Maarten Luther (1483-1546).

Zo'n tachtig miljoen mensen zijn lid van lutherse kerken. Daarvan wonen er 25,6 miljoen in Duitsland (waar het de op een na grootste denominatie (EKD) is), 19 miljoen in Scandinavië, 8,5 miljoen in de Verenigde Staten en Canada en de overige wonen in Centraal-Europa. In Denemarken, Finland en IJsland is het lutheranisme de staatsreligie. In Zweden was dat zo tot het jaar 2000. Op 21 mei 2012 verloor de Lutherse Kerk ook in Noorwegen de status van staatskerk.

Nederland 
In Nederland is het lutheranisme, naast het calvinisme, de belangrijkste stroming binnen het protestantse christendom.

Er zijn in Nederland 55 lutherse gemeenten, met in totaal ruim 14.000 leden. Deze gemeenten behoorden tot de Evangelisch-Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden, die is opgegaan in de Protestantse Kerk in Nederland.

Na de reformatie waren er in Nederland aanhangers van de lutherse kerk. Toen de Nederduitse Gereformeerde Kerk publiekelijk door de overheid werd bevoordeeld, was het lutheranisme, net zoals vele andere christelijke religies verboden om kerkdiensten te houden. Eind 17e eeuw ontstonden er lutherse schuilkerken.

Structuur 
Lutherse kerken zijn georganiseerd naar ofwel het episcopaalse model (Duitsland, Zweden), ofwel het synodale model (Nederland, VS).

De Augsburgse Belijdenis uit 1530 en Luthers Kleine Catechismus hebben voor lutheranen inhoudelijk gezien veel gezag.

Het hoofdkwartier van de Lutherse Wereldfederatie zetelt in Genève.

Zie ook 
 Lijst van religies en spirituele tradities

 
Protestantse stroming
Eponiem
Leibnitz (stad)

Leibnitz is een stad in Oostenrijk in het bondsland Stiermarken en telde in 2017 12176 inwoners.

De stad is gelegen in het district Leibnitz, dat ongeveer 80.000 inwoners heeft. Sinds 1869 heeft de stad zich qua inwonertal verdrievoudigd, terwijl de bevolking in het district Leibnitz in dezelfde periode met 50% toenam. Een groot aantal werknemers pendelt naar Graz.

Het ontstaan van de republiek Oostenrijk en het Koninkrijk Joegoslavië en de vaststelling van de nieuwe grens had tot gevolg dat een Sloveense bevolkingsgroep in het district Leibnitz nu onder Oostenrijks gezag kwam. Pas na de Tweede Wereldoorlog werd in het Oostenrijkse Staatsverdrag (artikel 7) de verplichting opgelegd om bepaalde minderhedenrechten te waarborgen. Deze wordt in de deelstaat Stiermarken echter niet uitgevoerd.

In Leibnitz en omgeving zijn meerdere bezienswaardigheden te zien, onder meer de Romeinse nederzetting Flavia Solva. Nabij Leibnitz ligt het kasteel Seggau, dat in de 12e eeuw door de aartsbisschop van Salzburg Koenraad I werd begonnen. Het kwam in de 16e eeuw aan het nieuw gestichte bisdom Seckau, voorganger van het huidige bisdom Graz-Seckau.

De stad onderhoudt een stedenband met Pedra Badejo in Kaapverdië.

De tennisspeler Thomas Muster werd in Leibnitz geboren.

Externe link
gemeente Leibnitz

Gemeente in Stiermarken
Louis Braille

Louis Braille (Coupvray bij Parijs, 4 januari 1809 – Parijs, 6 januari 1852) was de ontwerper van het brailleschrift, een lees- en schrijfsysteem voor blinden. Zelf was hij op driejarige leeftijd blind geworden toen hij zichzelf per ongeluk met een priem in een oog stak. De hierdoor ontstane infectie veroorzaakte ook blindheid in zijn andere oog.

In 1819 ging Braille naar het Nationaal Instituut voor Blinde Kinderen in Parijs, waar hij al spoedig vernam dat er in datzelfde jaar een speciaal 'nachtschrift' was ontwikkeld door een artillerieofficier in het Franse leger, Charles Barbier. Dit schrift was een methode om 's nachts boodschappen over te brengen aan het front. Daarbij werd een raster van 12 punten gebruikt, waarop in reliëf codes werden aangebracht die in het donker voelbaar waren. Zeer waarschijnlijk heeft dit Louis Braille op het idee gebracht twee jaar later iets dergelijks voor blinden te ontwikkelen.

Zijn uitvinding 
Toen Braille vijftien jaar oud was, kwam hij met een eerste opzet voor een blindenschrift en in 1829, op zijn twintigste, had hij het volledig ontwikkeld tot een bruikbare methode. Hij had het twaalfpuntssysteem vervangen door een minder ingewikkeld zespuntssysteem en er een bepaalde logica in aangebracht waardoor behalve letters en hoofdletters ook leestekens, cijfers, tweeklanken en andere aanduidingen gebruikt konden worden.

Erkenning 
Zijn medeleerlingen begonnen het meteen te gebruiken, maar pas in 1854, twee jaar na zijn dood, werd het brailleschrift officieel door het Instituut erkend als volwaardige lees- en schrijftaal voor blinden. Nog altijd wordt het wereldwijd door en voor blinden toegepast. Naderhand zijn ook een brailleschrift voor muziek, wiskunde en tekstverwerking op de computer ontwikkeld. Ook bestaat er voor geoefende braillelezers een soort stenografie in braille, het z.g. 'Kortschrift in graden'.

Munten 
 In 2009 werd er een Belgische en Italiaanse herdenkingsmunt ter waarde van twee euro geslagen voor Louis Braille, omdat hij 200 jaar geleden geboren was.

Frans uitvinder
Latemse Scholen

Zonder dat het om statutair georganiseerde verenigingen gaat, is er in de Vlaamse kunstgeschiedenis toch sprake van belangrijke "Latemse" kunstenaarsgroepen, bekend als de Latemse Scholen, in de eerste helft van de 20e eeuw. Deurle en Sint-Martens-Latem, twee dorpen aan de Leiebochten ten zuiden van Gent, zijn er de bakermat van.

Verschillende groepen
Tot de eerste groep, de zogenoemde "mystiekers" behoorden Albert Servaes, George Minne, Gustave Van de Woestyne, Valerius De Saedeleer en Albijn Van den Abeele. Deze eerste groep werd opgericht door leerlingen van de Academie van Gent die zich wilden afzetten tegen het impressionisme en meer belangstelling hadden voor het realisme. Er groeide een kolonie rond de dichter Karel van de Woestijne en de beeldhouwer George Minne, die deze eerste groep op sleeptouw namen en hen in de richting deden gaan van het "stedelijk symbolisme". Men spreekt dan over de groep der mystieke symbolisten.
Door zijn vriendschappelijke contacten met Albijn Van den Abeele, gemeentesecretaris van Sint-Martens-Latem, kwam ook Emile Claus zich vestigen in het nabijgelegen Astene. Met hem doet ook het luminisme zijn intrede in deze groep.

De tweede "school" ontstond rond 1905 rond de expressionisten Constant Permeke, Jos Verdegem, Gust De Smet, Léon De Smet en Frits Van den Berghe. Vooral die laatste groep had een spectaculaire invloed op de ontwikkeling van de latere modernistische bewegingen in België.

De derde Latemse groep, tot die groep worden gerekend: Hubert Malfait, Albert Saverys, Jozef De Coene, Arthur Deleu, Albert Claeys, Victor Lorein, Achiel Van Sassenbroeck, Jules Boulez, Louis Pevernagie en Maurice Schelck.

Sommige critici hebben het ook over de 'vierde generatie Latemse schilders' of de 4de "school" met Fons Roggeman, Luc-Peter Crombé, Joe Van Rossem, Chris Pots, Jef Wauters, Lea Vanderstraeten, Evarist De Buck en Martin Wallaert.

De vorming tot "School" dient hierbij sterk gerelativeerd. Ten hoogste ging het om een gezamenlijk dorpsleven, met enige stijltechnische verwantschappen. Zo trokken de eersten het symbolisme in, na 1900, terwijl de tweeden zich als expressionisten uitten, vooral dan na 1914. De derden voelden zich helemaal niet "gegroepeerd". Toch baseerden zij hun meer persoonlijke visie, soms uitgesproken, op de kunst van hun voorgangers. De vierde was samen met de derde ook niet gegroepeerd en kenmerkt zich voornamelijk door zich los te rukken van hun voorgangers, met elk hun eigen stijl zonder afhankelijk te willen zijn van een 'isme'.

Zie ook 
 Schildersdorp

Kunststroming
Symbolisme
Expressionisme
Belgische schildersschool
Latem
Sint-Martens-Latem
GNU Lesser General Public License

De GNU Lesser General Public License (meestal afgekort tot LGPL) is een licentie voor vrije software, bedacht door Richard M. Stallman en Eben Moglen. Het is een variatie op de GPL. De licentie heette eerst GNU Library GPL.

Dit is een licentie bedoeld voor computersoftware die als onderdeel van een gesloten programma gebruikt mag worden, iets wat bij de GPL niet mogelijk is.

Het virale aspect van de GPL is niet meer aanwezig. Wijzigingen in de broncode van de LGPL-delen van een product moeten ter beschikking worden gesteld aan de gebruikers. Echter nieuwe geschreven code die alleen maar gelinkt is aan de LGPL-code hoeft niet ter beschikking te worden gesteld.

In het GNU-project wordt er een sterke voorkeur aan gegeven om programma's en bibliotheken onder de GPL uit te brengen, maar soms zijn er al erg goede alternatieven voor een softwarebibliotheek beschikbaar en zou de restrictie van de GPL het project uit de markt kunnen prijzen. In zo'n geval wordt naar de LGPL gegrepen zodat de bibliotheek ook in gesloten software kan worden gebruikt.

KHTML, de HTML-renderer van Konqueror, valt ook onder de LGPL. Hierdoor heeft Apple KHTML kunnen gebruiken in zijn browser Safari.

Zie ook 
 Affero General Public License

Externe link 
 Officiële versie LGPL

Vrijesoftwarelicentie
Opensourcelicentie
Lijst van universiteiten

Dit is een lijst van universiteiten.

Naar werelddeel
 Lijst van universiteiten in Afrika
 Lijst van universiteiten in Azië
 Lijst van universiteiten in Zuid-Amerika
 Lijst van universiteiten in Noord- en Midden-Amerika
 Lijst van universiteiten in Europa
 Lijst van universiteiten in Oceanië

Anders
 Lijst van middeleeuwse universiteiten
 Lijst van voormalige universiteiten

 Lijst
Lijst van beroepen

Hieronder zijn allerlei bestaande en niet meer bestaande beroepen alfabetisch gerangschikt. Het onderscheid tussen beroep, functie, nevenfunctie of specialisme is niet altijd scherp.

Zie ook : Lijst van beroepen in de muziek

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

Q 
Quarantaine-beambte
Quizmaster
Quantity surveyor

R

S

T

U

V

W

X 
Xylofonist

Y 
Yogaleraar

Z 

 
Beroepen
Leger



Algemeen

Defensie 
 Term voor de krijgsmacht in het algemeen.
 landmacht (algemeen), de landstrijdkrachten 
 leger (eenheid),  een militaire eenheid bestaande uit twee of meer legerkorpsen.

Andere betekenissen verwijzen naar de oude betekenis ligplaats, zie ook Legerkamp.

Mechanica 
Leger is een synoniem voor lager, een 'drager' voor een as.

Biologie 
Een leger is een ligplaats van allerlei dieren: hazenleger, vossenleger, hertenleger, zie leger (dierenverblijf).

Natuursteen 
Het groefleger of kortweg leger van natuursteen is de afzettingsrichting van een gesteente in de groeve

Toponiem 
Saint-Léger, doorverwijspagina
Métro Léger de Charleroi, een metrostation
Villard-Léger, een Franse plaats

Personen

Frankrijk 
Alexis Léger (1887 - 1975), dichter en diplomaat, onder het pseudoniem Saint-John Perse.
Danièle Hervieu-Léger, schrijver
Fernand Léger (1881–1955), schilder, graficus en filmmaker
Jack-Alain Léger, schrijver
Jean-Marc Léger, (1959 - ) schilder en beeldhouwer, onder het pseudoniem PilotMotiv
Leodegarius of Léger (omstreeks 616 – 679), Frankische heilige
Lucien Léger, crimineel
Paul Léger, leadsinger van de band Les Fatals Picards
Raymond Léger, uitvinder van toepassingen van zonne-energie
Sébastien Léger, componist van elektronische muziek

Canada 
Clément Léger, politicus
Cléophas Léger, politicus
Édouard Léger, politicus
Édouard-H. Léger (1866-1892), politicus
Jean-Marc Léger, schrijver
Jules Léger, broer van de kardinaal, gouverneur
Léon Léger, architect
Marcel Léger, politicus
Nicole Léger, politica
Omer Léger, politicus
Paul-Émile Léger, kardinaal
Paul-Émile Léger (1904–1991), rooms-katholieke kardinaal en aartsbisschop van Montreal (1950-1967)
Viola Léger, actrice
Liften

Liften is een vorm van reizen waarbij een reiziger een autochauffeur vraagt hem of haar als passagier mee te nemen ("een lift te geven"). In de meeste Europese landen is liften toegestaan langs alle wegen waar voetgangers mogen komen, dus niet op autowegen en autosnelwegen. Liften mag ook aan het begin van opritten, op parkeerterreinen, bij een bushalte of bij een tankstation. Op sommige plaatsen zijn specifieke liftershaltes aangebracht.

Methode 
Er zijn verschillende methoden van liften. Meestal staat de lifter langs een weg en maakt duidelijk een lift te willen door met zijn arm een gebaar te maken. Veelal wordt de arm gestrekt en de duim opgestoken, meestal wijzend in de rijrichting, soms bewegend. Een lifter toont soms een bordje waarop zijn bestemming is geschreven. Sommige lifters spreken chauffeurs aan op parkeerplaatsen, bij verkeerslichten of bij benzinepompen. 

Er zijn fora en websites op internet voor lifters en liftcentrales, die bemiddelen tussen liftvragers en -gevers.

In Nederland en omliggende landen wordt doorgaans geen financiële tegenprestatie voor een lift gevraagd, behalve bij gebruik van een liftcentrale.

Beweegredenen 
Lifters liften omdat het een goedkope manier is van reizen of omdat er geen andere middelen van vervoer zijn. Soms speelt de behoefte aan reisgezelschap en avontuur een rol of de wens milieuvriendelijk te reizen.

Er worden liftwedstrijden gehouden waarbij lifters of teams van lifters als snelste een bepaalde bestemming moeten bereiken, zoals in het tv-programma Peking Express. Deze worden bijvoorbeeld georganiseerd door studenten- of studieverenigingen.

Automobilisten nemen lifters mee omdat ze gezelschap of ondersteuning tijdens het reizen willen hebben of omdat ze behulpzaam willen zijn.

Reputatie en afnemende populariteit
Over liften doen diverse griezelverhalen de ronde waarbij afwisselend de lifter en de automobilist de kwade zijn. Horrorfilms als The Texas Chain Saw Massacre (1974) en The Hitcher (1986) speelden in op deze angst.

Tegenwoordig zijn er minder lifters dan in de jaren 1970 en 1980, de hoogtijdagen van het liften. Dit wordt geweten aan de opkomst van goedkope vormen van openbaar vervoer zoals langeafstandbussen en speciale kortingen op openbaar vervoer zoals in Nederland de OV-studentenkaart. Veel werkgevers verbieden hun chauffeurs lifters mee te nemen.

Voor alleenreizende jonge vrouwen wordt liften sterk afgeraden. 

Van de lifter mag worden verwacht dat hij zich tegen zijn gastheer correct gedraagt. Amy Groskamp-ten Have (die het liften als een “bedenkelijk verschijnsel” beoordeelt) schrijft dat hij voldoende mondvoorraad moet hebben “teneinde iedere schijn van profiteren te vermijden”.

Zie ook
 Everything Is Possible

Personenvervoer
Landen

Landen (België), een stad in de Belgische provincie Vlaams-Brabant
Landen (Verenigde Staten), een plaats in de Amerikaanse staat Ohio
Landing (luchtvaart), het op de grond terugkomen van vliegtuigen, vogels etc.

Zie ook
Land (doorverwijspagina)
Lijst van historische landen

Hieronder volgt een lijst van historische landen en in enkele gevallen bijvoorbeeld mandaatgebieden en historische landstreken.

Zelfstandige landen

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

Q

R

S

T

U

V

W

X

Y

Z

Zie ook 
 Lijst van fictieve plaatsen
 Lijst van voormalige koloniën
 Lijst van landen die hun naam hebben gewijzigd
 Historische vlaggen

 
Voormalige landen
historische landen
Lebowa

Lebowa is een voormalig thuisland in het noordoosten van Zuid-Afrika. Het bestond uit drie grotere en acht kleine enclaves in de voormalige Zuid-Afrikaanse provincie Transvaal. De hoofdstad was Lebowakgomo. Het was het thuisland van ca. 2,6 miljoen Noord-Sotho sprekende Pedi. In tegenstelling tot andere thuislanden werd Lebowa nooit formeel "onafhankelijk" verklaard.

Lebowa betekent noord; dit slaat op de taal Noord-Sotho. (In Lesotho en Qwaqwa wordt Zuid-Sotho gesproken.)

Op 2 oktober 1972 kreeg Lebowa "zelfbestuur". Op 27 april 1994 werd het, samen met de negen andere thuislanden, herenigd met Zuid-Afrika.

Bantoestan in Zuid-Afrika
Geschiedenis van Transvaal
Limpopo
Historische enclave
Luc Philips

Luc Philips (Antwerpen, 2 januari 1915 – Westmalle, 26 juli 2002) was een Belgisch acteur en regisseur. Van 1962 tot 1980 was hij lesgever en sturende kracht in de toneelopleiding van de Koninklijk Vlaams Conservatorium Antwerpen.
Hij richtte in 1956 het Mechels Miniatuur Teater op.

Philips bouwde een acteurscarrière in het theater uit met onder andere een King Lear bij de Koninklijke Nederlandse Schouwburg in Antwerpen.

Hij speelde Benzamien in de tv-serie Jeroom en Benzamien in 1966 aan de zijde van Robert Marcel. 

Zijn bekendste televisierol was die als pastoor Munte in het Vlaamse televisiefeuilleton Wij, Heren van Zichem (1969). Een rol die hij ook in de speelfilm De Witte van Sichem (1980) van Robbe De Hert zal opnemen. Ook speelde hij mee in De filosoof van ’t Sashuis (België, 1963), een film van Maurice Balfoort naar de gelijknamige roman van Maurits Sabbe uit 1907.

Eind jaren 80 speelde hij Bompa in de sitcom Bompa. In 1994 hernam hij zijn rol van Bompa in de spin-off van Bompa, Chez Bompa Lawijt. In de film Max speelde hij Gaspard De Keukeleire, de vader van Max, gespeeld door Jacques Vermeire.

Hij overleed aan de gevolgen van een bronchitis.

Onderscheidingen 
Luc Philips won het Gouden Oog voor beste acteur in 1989 en 1990 voor zijn rol als "Bompa" in de VTM-reeks Bompa. Voor een rol op het toneel ontving hij het laureaat van de Theatronprijs voor beste acteur.

Externe link 
 

Vlaams acteur
Vlaams filmregisseur
Leontios II

Leo (Grieks: Λέων, Leōn) (? - 15 februari 706), bekend als Leontios II1 (Grieks: Λεόντιος), was van 695 tot 698 keizer van het Byzantijnse Rijk. Hij werd door de aristocratie op de troon van Byzantium gezet, nadat Justinianus II in ballingschap gestuurd was.

De interne moeilijkheden gaven de Arabieren de kans flink winst te boeken. Zij braken door in Afrika en namen Carthago in 697 in. Leontios zond in allerijl een vloot die tijdelijk weer het Byzantijns gezag herstelde maar het volgend jaar raakte Byzantium de rijke provincie voorgoed kwijt. (Slag bij Carthago (698)).  De nederlaag veroorzaakte weer een opstand en in 698 kwam met steun van de Groenen Tiberios II aan de macht. Leontios verdween zonder neus in een klooster. Na de terugkeer van Justinianus II in 705 werd hij door hem samen met Tiberios publiekelijk bespot en ter dood gebracht.

1Indien de usurpator Leontios I niet wordt meegerekend wordt Leontios II niet genummerd.

Keizer van Byzantium
Persoon in de 7e eeuw
Lijst van chemische elementen

Dit artikel bevat een lijst van alle bekende scheikundige elementen, en geeft weer welk chemisch symbool welk chemisch element voorstelt. De elementen zijn gerangschikt op hun atoomnummer, hun plaats in het periodiek systeem. Dit atoomnummer is gelijk aan het aantal protonen in de atoomkern van het betreffende chemische element: een waterstofatoom heeft één proton in zijn kern, een heliumatoom twee, enzovoort.

Alle eigenschappen, behalve atoomnummer, naam, groep, periode en atoommassa zijn geen eigenschappen van de individuele atomen maar de eigenschappen van de mono-atomische stof.

Elementen vanaf 119, als ze al gesynthetiseerd zijn, zijn nog niet officieel erkend. Ze hebben de in de tabel vermelde tijdelijke namen.

 
Elementen
Laagste punt van Nederland

Het laagste punt van Nederland bevindt zich in een weiland in de Zuidplaspolder ten noordoosten van Nieuwerkerk aan den IJssel. Het ligt op een hoogte van 6,76 meter onder NAP. Aan de rand van dit weiland langs de snelweg A20 staat het monument laagste punt van Nederland. De voet van dit monument stemt overeen met het niveau van het laagste punt.

Het laagste punt van Nederland is ontstaan bij de drooglegging van de Zuidplaspolder in 1841. De Zuidplas was een meer dat ten westen van Gouda lag, van Waddinxveen in het noorden tot Nieuwerkerk aan den IJssel in het zuiden. Het meer was ontstaan doordat er  veen voor turf gewonnen werd. De bodem van het meer lag 5,9 meter beneden NAP.

Vaststelling 
De plaatsbepaling van het laagste punt van Nederland is onderwerp geweest van discussie, totdat het laatste woord werd gesproken door de Meetkundige Dienst van Rijkswaterstaat. Deze stelde vast dat dit punt zich bevindt in een weiland nabij de eendenkooi in de Zuidplaspolder bij de Derde Tochtweg in de toenmalige gemeente Nieuwerkerk aan den IJssel (nu onderdeel van de gemeente Zuidplas). Een meting op 29 juni 1995 door deze Dienst leverde de vaststelling op van 6,74 meter onder Normaal Amsterdams Peil (NAP). Door middel van een officiële publicatie werd per 1 januari 2005 een correctie bekendgemaakt; het laagste punt is circa 2 cm lager komen te liggen. De hoogte van het laagste punt in Nederland is nu 6,76 m onder NAP. Voor 1995 werd aangenomen dat het laagste punt van Nederland zich op 6,67 meter onder NAP in de polder Het Lage Land bevond.

Aangezien het NAP grofweg overeenkomt met de gemiddelde zeeniveau van de Noordzee, zou het water, zonder waterkeringen en bemalen, op deze plek zo'n zeven meter hoog staan.

Onder het laagste punt verstaat Rijkswaterstaat:

Laagste polderpeil 
Het gebied met het laagste polderpeil van Nederland bevindt zich eveneens in de Zuidplaspolder. Dit gebied strekt zich uit van het zuiden van Waddinxveen in zuidwestelijke richting tot aan de A12. Volgens het Peilbesluit van 1994 bedraagt het winterpeil daar .

Het kunstwerk De Vergeten Plek in Waddinxveen van Eline Ouwendijk is een herinnering aan het laagste polderpeil.

Diepste punt 
Een voorbeeld van een kunstmatig gecreëerd laagste, of beter gezegd: diepste punt lag in schacht IV van de voormalige Staatsmijn Hendrik in Limburg. De bodem van deze 1058 meter diepe, inmiddels afgedichte schacht waar nog mensen zijn geweest, bevindt zich op . Het diepste boorgat in Nederland (stand mei 2021) ligt in de provincie Groningen. De boring Tjuchem-02-S1 in de voormalige gemeente Slochteren bereikte in 1972 een einddiepte van .

Zie ook 
 Kunstwerk voor het laagste polderpeil in Nederland: De Vergeten Plek
 Lijst van hoogste punten in het Koninkrijk der Nederlanden
 Lijst van extreme punten in het Koninkrijk der Nederlanden
 Laagste bovengrondse punt van Europa: de bruinkoolmijn Hambach, 299 meter onder NAP (2017)

Externe links 
 AHN, Actueel Hoogtebestand Nederland
 Gemeente Zuidplas: Laagste punt van Nederland

Polder in Nederland
Geografie van Zuidplas
Lanthanide

De lanthaniden, door IUPAC recent bij voorkeur lanthanoïden genoemd, vormen een serie van 15 elementen van atoomnummer 57 tot en met 71. Gezamenlijk worden de elementen wel aangeduid met het symbool Ln. Een groep elementen die een deel van de serie bevat, zijn de zeldzame aarden. In deze serie wordt de 4f-subschil opgevuld. Doordat deze subschil eerder een binnen- dan een buitenschil van het atoom is, gelijken de elementen veel op elkaar in eigenschappen. Zij vormen meestal Ln3+ ionen door drie buitenelektronen (5d16s2) te verliezen. Doordat f-elektronen de lading van de kern niet erg goed afschermen, worden de ionen geleidelijk kleiner met toenemend atoomnummer. Met moderne chromatografische technieken is het mogelijk de ionen op grootte te sorteren en zo de elementen te scheiden.

De lanthaniden zijn in het periodiek systeem hieronder gekleurd.

Toepassingen
Industriële en medische toepassingen lopen parallel met die van de zeldzame aarden.

Lanthanide
Leo (voornaam)

Leo is een jongensnaam die zijn oorsprong te danken heeft aan het Latijnse woord leo, dat leeuw betekent. Een afgeleide meisjesnaam is Lea. Deze naam kan ook een afkorting zijn voor een meisjesnaam, zoals bijvoorbeeld Leonie en Leonora. Soms is het ook de verkorte vorm van Leopold of Leonard.

Personen met de naam Leo

Keizers van Byzantium 
 Leo I (ca. 401-474), 457-474
 Leo II (ca. 467-474), 474
 Leo III de Isauriër (ca. 675-741), 717-741
 Leo IV de Chazaar (750-780), 775-780
 Leo V de Armeniër (ca. 775-820), 813-820
 Leo VI de Wijze (866-912), 886-912

Vorsten van (Cyclisch) Armenië 
 Leo I (?-1140), 1129-1140
 Leo II de Wonderbaarlijke (I) (1150-1219), 1187-1219
 Leo III (II) (1236-1289), 1269/70-1289
 Leo IV (III) (1287/9-1307), 1303-1307
 Leo V (IV) (1309-1341), 1320-1341
 Leo VI (V) (1342-1393), 1374-1375

Pausen 
 Leo I de Grote (400-461), 440-461
 Leo II (?-683), 682-683
 Leo III (?-816), 795-816
 Leo IV (ca. 790-855), 847-855
 Leo V (?-903), 903
 Leo VI (?-928), 928-929
 Leo VII (?-939), 936-939
 Leo VIII (?-965), 963-965, mogelijk tegenpaus
 Leo IX (1002-1054), 1049-1054
 Leo X (1475-1521), 1513-1521
 Leo XI (1535-1605), 1605
 Leo XII (1760-1829), 1823-1829
 Leo XIII (1810-1903), 1878-1903

Overige personen 
 Leo Alkemade (1980), Nederlands cabaretier, schrijver en acteur.
 Leo Apostel (1925-1995), Belgisch filosoof 
 Leo Carrillo (1881-1961), Amerikaans acteur
 Leo Driessen (1955), Nederlands sportverslaggever en tekstschrijver
 Leo Hogenboom (1951) , Nederlands acteur
 Leo Ferrier (1940-2006), Surinaams schrijver
 Leo Madder (1946), Belgisch acteur en regisseur.
 Leo Peeters (1950), Belgisch politicus (sp.a)
 Leo Penn (1921-1998), Amerikaans acteur
 Leo Petersen (1974), Nederlands poppenspeler
 Leo Pleysier (1945), Belgisch schrijver
 Leo Schatz (1918-2014), Nederlands kunstschilder, tekenaar en dichter
 Leo Tolstoj (1828-1910), Russisch schrijver
 Leo van Wijk (1946), Nederlandse topman (KLM)

 Luiz Eduardo de Oliveira (1944), pseudoniem 'Leo', Braziliaans stripauteur
 Leonardo Lourenço Bastos (1975), 'Léo', Braziliaans voetballer

Fictieve personen 

 Leo Jordaan, personage uit Harry Potter

Jongensnaam
Leo I van Byzantium

Flavius Valerius Leo (ca. 401 - 18 januari 474), bekend als Leo I (Grieks: Λέων Α′), was keizer van het Oost-Romeinse Rijk van 7 februari 457 tot 18 januari 474. In de periode na de dood van keizer Libius Severus op 15 augustus 465 en de benoeming van keizer Anthemius op 11 juli 467 was hij formeel ook keizer van het westelijk deel van het rijk. Leo die bijna 20 jaar lang het oostelijke deel regeerde staat bekend als een capabele heerser. Hij hield zich bezig met de uitvoering van diverse ambitieuze politieke en militaire plannen, voornamelijk gericht op het helpen van het haperende westelijke rijk dat haar greep op de macht aan het verliezen was.

Bewind 
Leo, geboren omstreeks 401 in Thracië, dankte zijn troon voornamelijk aan Aspar de Alaan die met de Ostrogotische hulptroepen onder zijn bevel grote macht uitoefende over de Byzantijnse politiek. Leo was een officier van Aspar en aangezien deze laatste als Ariaans 'barbaar' de Oost-Romeinse troon niet kon claimen, zorgde Aspar er dan maar voor dat Leo het tot keizer schopte. Hierdoor kon Aspar zijn macht op het Oosten van de Romeinse Rijk verder uitbouwen.

Leo was waarschijnlijk de eerste keizer die zich door de Patriarch liet kronen. Hij probeerde zich met zuivere verdeel-en-heerspolitiek zelfstandiger te maken van de Germanen door een beroep te doen op een ander groep barbaren, de Isauriërs. Hun leider Tarasicodissa trouwde met zijn dochter Ariadne in 466, maar zijn andere dochter was verloofd met de zoon van Aspar.

Leo probeerde het Westen te helpen door ervoor te zorgen dat Anthemius daar keizer werd en door in 468 een gezamenlijke expeditie te sturen tegen de Vandalen in Afrika. Dit liep echter uit op een grote en vooral kostbare mislukking die het einde van Anthemius betekende. De zaak van het Westen was hiermee voorgoed verloren en het Oosten bankroet.

Leo stierf op 18 januari 474, ongeveer 73 jaar oud, aan dysenterie. Aan het hof was al lang een strijd over de opvolging bezig die door Tarasicodissa werd gewonnen. Deze zorgde ervoor dat zijn zoontje (en dus kleinzoon van Leo I) als Leo II de nieuwe keizer zou worden.

Bronnen 
Gregory, Timothy E. A History of Byzantium (Second Edition). Wiley-Blackwell, 2010.

Externe link 
, art. Leo I (457-474 A.D.), in DIR (1998).

Keizer van Byzantium
Romeins keizer
Persoon in de 5e eeuw
Leo II van Byzantium

Flavius Leo (ca. 467 - 17 november 474), bekend als Leo II (Grieks: Λέων Β′), was keizer van het Oost-Romeinse Rijk van 18 januari tot 17 november 474.

Leo II was de zoon van Zeno en Ariadne, dochter van Leo I. Op 23 oktober 473 werd hij door Leo I tot Caesar benoemd, en bij diens dood werd hij Augustus. Op 17 november stierf hij op zevenjarige leeftijd een natuurlijke dood. Even voor zijn overlijden had de jonge Leo II zijn vader Zeno, die van Isaurische origine was, als mede-keizer gekroond, waardoor die dan ook zijn opvolger werd.

Bronnen 
Gregory, Timothy E. A History of Byzantium (Second Edition). Wiley-Blackwell, 2010.

Externe link
, art. Leo II (AD 474), in DIR (1998).

Keizer van Byzantium
Romeins keizer
Persoon in de 5e eeuw
Leo IV van Byzantium

Leo IV (Grieks: Λέων Δ΄ ὁ Χάζαρος, Leon IV o Chazaros) (Constantinopel, 25 januari 750 – aldaar, 8 september 780), bijgenaamd de Chazaar was van 775 tot aan zijn dood keizer van Byzantium.

Hij was de zoon van Constantijn V (uit de Isaurische dynastie) en zijn eerste vrouw Tzitzak, een Chazaarse prinses.

Leo was een gematigd man en groeide op tijdens het Iconoclastische beleid van zijn vader. Hij huwde met de Atheense  Irene, die voor de Iconenverering was. Met de aanstelling van Patriarch Paul IV van Constantinopel probeerde hij de tegenstellingen op het gebied van beeldenverering te milderen en de verbannen geestelijken in ere te herstellen

De spanningen aan de noordgrens met de Bulgaren en in het Oosten met de Abbasiden bleven.

Hij stierf jong aan koorts. Reeds in 776 stelde Leo zijn zoontje Constantijn VI aan tot medekeizer. Na zijn dood liet hij de troon na aan zijn negenjarige zoon, onder het voogdijschap van keizerin-weduwe Irene.

Het bewind van Leo IV betekende de overgang tussen de eerste iconoclastische golf en het eerste herstel van de iconenverering.

Literatuur
, art. Leo IV (775-780 A.D.), in DIR (2002).
Keizer van Byzantium
Persoon in de 8e eeuw
Leo V van Byzantium

Leo V de Armeniër (Oudgrieks: Λέων Ε΄, Leōn V, Armeens: Լեիոն Ե, Leion Jetsj) (ca. 775 - 820) was van 813 tot 820 keizer van Byzantium. Deze generaal van patricische Armeense afkomst was een wapenbroeder van de vorige keizer Michaël I, onder Nikephoros I. Leo V was een gematigd iconoclast.

Na de vernederende nederlaag in de Slag bij Versinikia (813) trad keizer Michaël I af. Van de Bulgaarse heerser kan Kroem was hij echter nog niet af, en het Beleg van Constantinopel (813-814) volgde. Toen Kroem plots stierf, zag Leo V er de hand van God in. Hij reorganiseerde zijn leger en won de Slag bij Burtodizos (814). Met de opvolger van Kroem, zijn zoon Omoertag tekende hij een vredesverdrag voor 30 jaar.

Een conflict met een van zijn generaals, de latere keizer Michaël II, leidde tot zijn dood. Leo werd voor het hoogaltaar van de Hagia Sophia vermoord.

Keizer van Byzantium
Vermoord heerser
Persoon in de 9e eeuw
Leo VI van Byzantium

Leo VI de Wijze (Grieks: Λέων ΣΤ΄ ὁ Σοφός, Leōn VI ho Sophos, "De Wijze") (waarschijnlijk Constantinopel, 19 september 866 - aldaar, 11 mei 912) was van 886 tot 912 keizer van het Byzantijnse Rijk.

Leo was een zoon van keizerin Eudokia Ingerina; zijn vader was ofwel haar man Basileios I, ofwel haar minnaar Michaël III. Hij wordt beschouwd als een groot wetgever en de schrijver van een aantal stukken religieuze poëzie, waarmee hij zijn erenaam de Wijze verdiende. Hij hervormde het staatsbestel dat steeds meer gecentraliseerd en autocratisch werd.

In de buitenlandse politiek was hij echter minder gelukkig. Hij kon zich niet langer alleen op de Abbasiden concentreren, want de Bulgaren werden onder hun khan Simeon I weer een ernstige bedreiging. Leo deed daarom een beroep op de Magyaren (Hongaren) die het gebied tussen de Dnjepr en de Donau in bezit genomen hadden om de Bulgaren in de rug aan te vallen. Hiermee werden de Magyaren voor het eerst een belangrijke mededinger op de Balkan. De Byzantijnen werden verslagen in de Slag bij Bulgarophygon (896) en de keizer moest zware schatting betalen en grote delen gebied afstaan.

Ook op Sicilië ging het mis. In 902 namen de Arabieren Taormina in, waardoor ze na 75 jaar strijd eindelijk het hele eiland in handen kregen. Zij vielen ook Thessaloniki aan en richtten er een verschrikkelijk bloedbad aan. Daarna begon Leo meer aan de verdedigingswerken te doen en in 905 werd de Arabische vloot in de Egeïsche Zee verslagen, maar een expeditie naar hun uitvalsbasis Kreta liep weer op een ramp uit.

Al Leo's moeite was uiteindelijk min of meer voor niets. Een lichtpuntje was echter dat er voor het eerst contacten gelegd werden met het Kievse Rijk: in 911 werd er een handelsovereenkomst gesloten, nadat eerst prins Oleg de Wijze vreedzaam maar dreigend zijn grote vloot in de Bosporus vertoond had.

Leo had ook problemen met zijn diverse echtgenotes en met de kerk. Hem werd zelfs de toegang tot de Hagia Sophia ontzegd, maar Leo wist wel wat hem in zo'n geval te doen stond. Hij deed een beroep op de paus, die altijd graag zijn rivaal de patriarch het leven zuur maakte.

Leo stierf na een leven vol zorg op 12 mei 912 en liet het rijk na aan zijn zesjarige zoontje Constantijn VII onder voogdijschap van zijn broer Alexander. Deze had al eerder de troon met hem gedeeld, maar hij gaf niets om regeren en des te meer om plezier maken.

In het Oosters Christendom worden zowel hij als zijn vrouw Theophano Martinakia als heiligen vereerd.

Keizer van Byzantium
Macedonische dynastie
Persoon in de 9e eeuw
Persoon in de 10e eeuw
Media

Communicatiemedia, middelen die het mogelijk maken informatie over te dragen
 Nieuwe media
 Sociale media
 Massamedia
 Nieuwsmedia
 Mainstream media
 Alternatieve media
 Streaming media
 Media (Illinois), een plaats in de Amerikaanse staat Illinois
 Media (Pennsylvania), een plaats in de Amerikaanse staat Pennsylvania
 Media (schip, 1947), een twintigste-eeuws passagiersschip

Zie ook 
 Medium (doorverwijspagina)
Merengue

Merengue is een muziek- en dansstijl die evenals de bachata afkomstig van de Dominicaanse Republiek. Het tempo ligt hoger dan dat van salsa en de basis-danspas is eenvoudiger (1,2,1,2 versus 1,2,3,(4),5,6,7,(8) in de salsa). Nog hoger ligt het tempo bij de zogenaamde hot merengue: die heeft wellicht het snelste ritme van alle Latijns-Amerikaanse muziekstijlen en dansen.

Afkomst 
Het precieze ontstaan van de merengue is onbekend. De traditionele merengue is in ieder geval ontstaan uit door Afrikaanse slaven meegebrachte percussie en traditionele zang, vermengd met invloeden uit Taíno- en Spaanse muziek. Tegenwoordig zijn echter ook duidelijk invloeden uit andere Latijns-Amerikaanse genres merkbaar. 
Gedurende de 19e eeuw werd het genre door de hogere klassen vooral gezien als volks. In de jaren dertig van de 20e eeuw kreeg de merengue echter een lift, doordat het werd ingezet als propagandamiddel van de Dominicaanse dictator Rafael Trujillo. In die tijd werden grote merenguefestivals georganiseerd en de bijbehorende muziek was doorlopend op de radio te horen. Na zijn dood bleef de merengue een belangrijk onderdeel van de cultuur.

De dans 
Er wordt beweerd dat de typische dansbeweging ontstond uit het stappen van aan elkaar geketende slaven maar daar is geen zekerheid over. 

Typisch voor merengue is de heupbeweging. In de basispas (van de heer uit bekeken): de linkervoet gaat zijwaarts naar links zonder er op te steunen terwijl het rechterbeen gestrekt blijft waardoor de linkerheup laag blijft (tel 1), nu wordt het lichaamsgewicht verplaatst naar de linkervoet. Tegelijk wordt het linkerbeen gestrekt waardoor de linkerheup omhoog komt, het rechterbeen buigt zodat de rechterheup daalt en de rechtervoet wordt bijgeschoven. De rechterheup is nu dus laag en de rechterknie is gebogen (tel 2). Ten slotte komt het gewicht opnieuw op de rechtervoet, het been wordt gestrekt waardoor de rechterheup omhoog komt en tegelijk wordt de linkervoet zijwaarts uitgestoken (opnieuw tel 1).

Muziek 
Traditioneel wordt de merengue gespeeld met een tambora, een guira en een accordeon. Tegenwoordig worden ook conga's, bongo's, keyboard, timbales, basgitaren en diverse blaasinstrumenten gebruikt.

Bekende merenguemuzikanten zijn onder meer Juan Luis Guerra, Eddy Herrera, Elvis Crespo, Johnny Ventura, Kinito Mendez, Miriam Cruz, Fernandito Villalona en Las Chicas Del Can.

Externe links
Geschiedenis van merengue met muziek en video
 YouTube "playlist": Beste merengueliederen aller tijden

Dansstijl
Latijns-Amerikaanse dans
Latijns-Amerikaans muziekgenre
Muziek in de Dominicaanse Republiek
Muziek in dans
Partnerdans
Spaanstalige muziek
Muziekinstrument

Een muziekinstrument is een constructie gebouwd met het doel muzikale tonen voort te brengen, of anderszins muziek te maken. Een muziekinstrument kan bestaan uit zeer verschillende materialen, en kan zeer verschillende vormen en afmetingen hebben, van een mondharp tot een kerkorgel. De lijst van muziekinstrumenten geeft er een overzicht van.

Muziekinstrumenten kunnen musicologisch ingedeeld worden aan de hand van de manier waarop het geluid voortgebracht wordt:
 Aerofonen blaasinstrumenten: trillende luchtzuil (fluit, trompet, enz.)
 Chordofonen snaarinstrumenten: trillen van snaren (viool, gitaar, piano, enz.)
 Idiofonen slagwerk: trillen van klankrijk materiaal (xylofoon, slaguurwerk, enz.) 
 Membranofonen slagwerk: trillen van vel/membraan (trommels) 
 Elektrofonen Elektronisch/automatisch (Synthesizer)

Een andere manier van indelen die veel gebruikt wordt, is een indeling naar bespeelwijze:
 strijkinstrumenten
 tokkelinstrumenten
 blaasinstrumenten
 toetsinstrumenten
 slaginstrumenten

De klassieke muziekinstrumenten uit het symfonieorkest worden in de praktijk in families onderverdeeld, in volgorde van de partituur:
 Houtblazers
 Koperblazers
 Slagwerk
 Harp
 Strijkers

Het Metropolitan Museum of Art in New York heeft een grote collectie muziekinstrumenten van over de hele wereld. 

De studie naar de eigenschappen van muziekinstrumenten heet organologie.

Zie ook 
 Muziekinstrumentenmuseum
 Experimenteel muziekinstrument
 Muziekinstrumentenmaker
 Sachs-Hornbostel
 Sound sculpture

Externe links 
 instrumentenweb.com
 instrumentenbeschrijving

 
Classificatiesysteem
Mahikeng

Mahikeng (Tswana voor Stenenplaats) is de hoofdstad van de Zuid-Afrikaanse provincie Noordwest. De gemeente ligt in het district Ngaka Modiri Molema en telt 291.527 inwoners.
Mafeking (uitspraak Maffe King) is een Brits-koloniale verbastering van de naam.

Geschiedenis 
De stad werd tijdens de Tweede Boerenoorlog (1899-1902) door Robert Baden-Powell, de latere stichter van scouting, verdedigd. Met 1250 manschappen en de plaatselijke bevolking doorstond hij een beleg van 217 dagen tegenover een leger van in het begin zelfs zo'n 7700 Boeren, bijna een vijfde van de Boerenlegers, later 6000. Door veel vijandelijke troepen bezig te houden, speelde Baden-Powell een belangrijke rol in de oorlog. Tijdens de belegering verdeelde hij het beschikbare voedsel zo, dat de inlandse bevolking, de Barolong (een Tswana-clan) die hij van sympathie met de Boeren verdacht, eerder verhongerde. Op 17 mei werd Mahikeng ontzet en Baden-Powell werd bekend als de held van Mafeking.

De stad was in de jaren zeventig korte tijd hoofdstad van het thuisland Bophuthatswana, waarna Mmabatho het werd. Aan het einde van de apartheid in 1994 werden de twee steden samengevoegd als Mahikeng.

Hoofdplaatsen 
Het nationaal instituut voor de statistiek, Stats SA, deelt sinds de census 2011 deze gemeente in in 85 zogenaamde hoofdplaatsen (main place):

Bethel • Bokone • Broksby • Danville • Dibate • Dibono • Dihatshwane • Dithakong • Driehoek • Enselsrust • Ga-Kubu • Ga-Tau • Gelukspan • Goedgevonden B • Ikopeleng • Kaalpan • Kabe • Koikoi • Lekoko • Lekung • Leopard • Lerwaneng • Letlhakane • Lokaleng • Lokgalong • Lomanyaneng • Lombaardslaagte • Lonely Park • Lotlhogori • Madibe-Magelelo • Mahikeng • Mahikeng NU • Magogoe • Magogoe Tlhabologo • Majemantsho • Makgabana (Madibe) • Makgokgwane • Makhubung • Makouspan • Mandela Park • Mantsa • Masutlhe • Matile • Matlhonyane • Matshepe • Miga • Mmabatho • Mmanawane • Modimola • Modimola-Morwamarapo • Mogosane • Molelwane • Moletsamongwe • Montshioa • Montshioa Stadt • Mooifontein • Mooipan • Morwatshetlha • Motlhabeng • Motsoseng • Naawpoort • Nooitgedacht B • Nyetse • Ottoshoop • Phola • Ramosadi • Ratau • Rooigrond • Schoongezicht • Sebowana • Setlopo • Setumo Park • Seweding • Signal Hill • Six Hundred • Slurry • Syberia • Tlapeng • Tloung • Top Village • Tsetse • Tshunyane • Uitkyk B • Weltevreden • Wintershoek.

Externe link
 Yes Media, The Local Government Handbook – South Africa, Mahikeng.

Stad in Zuid-Afrika
Hoofdstad van een Zuid-Afrikaanse provincie
Gemeente in Noordwest
Bloedbad van Moiwana

Het Bloedbad van Moiwana was een bloedbad dat op 29 november 1986 werd aangericht in het Oost-Surinaamse marrondorp Moiwana door het Nationaal Leger van Suriname.

Troepen van Bouterse waren geïnformeerd dat rebellenleider Ronnie Brunswijk zich in het dorpje bevond. Maar toen de militairen Brunswijk niet konden vinden en geen van de dorpelingen kon of wilde vertellen waar hij was, schoten de militairen ten minste 39 onschuldige dorpelingen, onder wie voornamelijk vrouwen en kinderen, dood. Ook werden veel huizen in het dorp (waaronder dat van Brunswijk) in brand gestoken. 

Deze gebeurtenis markeert het dieptepunt van de Binnenlandse Oorlog in Suriname tussen het Nationale Leger onder leiding van Desi Bouterse en het Junglecommando onder leiding van Ronnie Brunswijk. Nog niet eerder waren zoveel onschuldige burgerslachtoffers in deze oorlog gevallen. Meteen na dit drama kwam een enorme vluchtelingenstroom op gang. De meeste mensen (ongeveer 5000) vluchtten naar het nabije Frans-Guyana, waar door de Franse autoriteiten diverse kampen voor hen werden ingericht. Men mocht echter niet werken of onderwijs volgen, met als gevolg dat een hele generatie schoolkinderen hun schooltijd heeft overgeslagen. Pas begin jaren 90 kwam een voorzichtige repatriëring op gang.

Nasleep 
De mensenrechtenorganisatie Moiwana'86 heeft zich jarenlang ingezet voor gerechtigheid met betrekking tot deze gebeurtenis.

Over de gebeurtenis is een film gemaakt: Membre Moiwana.

Rechtspraak 
De zaak door politie werd door politie-inspecteur Herman Gooding onderzocht, waarbij hij drie verdachten op het oog had. Hij werd op 5 augustus 1990 tijdens de uitvoering van zijn dienst doodgeschoten. Kort na zijn dood werd het onderzoek stopgezet. 

Tot 2005 werd de zaak niet niet meer van overheidswege opgepakt. Het mensenrechtenbureau "Moiwana'86" heeft onder leiding van directeur Stanley Rensch jarenlang gevochten voor erkenning van wat zij een misdaad noemden. Op 15 augustus 2005 werd bekend dat het Inter-Amerikaans Hof voor de Mensenrechten de regering van Suriname heeft veroordeeld inzake de massamoord. De regering moet nabestaanden van de slachtoffers een vergoeding uitkeren; moet smartengeld en schadevergoeding uitkeren aan de overlevenden; moet de daders vervolgen; en moet fondsen ter beschikking stellen voor de ontwikkeling van het dorp. De regering van Suriname is ook veroordeeld in de kosten van het proces.

Op 15 juli 2006 bood toenmalig president van Suriname Ronald Venetiaan namens de staat zijn excuses aan voor het gebeurde. De nabestaanden wilden echter meer dan excuses, zij willen dat de schuldigen vervolgd worden. Op 29 november 2007 werd het Moiwana-monument aangeboden door het volk van Suriname. De daders zijn niet vervolgd (stand 2023).

In 2023 deed het Inter-Amerikaans Hof voor de Rechten van de Mens een oproep om een verklaring af te leggen met het doel om de daders te vinden en te veroordelen.

Zie ook 
 Moiwana-monument

Geschiedenis van Suriname
Moiwana
1986
Marrons
Binnenlandse Oorlog
Militaire operatie in de 20e eeuw
Mars

Mythologie
 Mars (mythologie), de Romeinse god van de oorlog (veel andere betekenissen zijn direct of indirect hieraan ontleend)

Planeet
 Mars (planeet), een planeet in het zonnestelsel genoemd naar de gelijknamige Romeinse god
 Mars (astrologie), een planeet in de astrologie

Ruimtevaartuigen en -landers
Russische onbemande ruimtevaartuigen
 Mars 1, gelanceerd in 1962
 Mars 2, gelanceerd in 1971
 Mars 3, gelanceerd in 1971
 Mars 4, gelanceerd in 1973
 Mars 5, gelanceerd in 1973
 Mars 6, gelanceerd in 1973
 Mars 7, gelanceerd in 1973
 Mars Exploration Rover, een Amerikaans onbemand robotwagentje
 Mars Express, een Europees ruimtevaartuig
 Mars Pathfinder, een Amerikaans ruimtevaartuig
 Mars Polar Lander, een Amerikaans ruimtevaartuig
 Mars Reconnaissance Orbiter, een Amerikaans ruimtevaartuig

Plaatsen
 Mars (Ardèche), een gemeente in het Franse departement Ardèche
 Mars (Gard), een gemeente in het Franse departement Gard
 Mars (Loire), een gemeente in het Franse departement Loire
 Mars (Pennsylvania), een plaats (borough) in de Amerikaanse staat Pennsylvania

Muziek
 Mars (muziek), de naam van een muziekgenre in 2/4, 4/4 of 6/8 maat
 Mars van de vrijwilligers, het volkslied van de Volksrepubliek China
 Mars op Rome, de greep naar de macht van Mussolini in 1922
 Marcheren, het lopen in een georganiseerde en uniforme ritmische stoet
 Mars (album van B'z), een album van het Japanse rockduo B'z
 Mars (album van Gackt), een album van de Japanse singer-songwriter Gackt
 Mars (album van Upper Wilds), een album van de Amerikaanse noiserockband Upper Wilds

Historische merken van motorfietsen
 Mars (Coventry), een Brits historisch motorfietsmerk
 Mars (Londen), een Brits historisch motorfietsmerk
 Mars (Neurenberg), een Duits historisch motorfietsmerk

Overig
 Marcheren, het zich verplaatsen van een georganiseerde groep, vaak (para)militair
 Mars, Incorporated, producent van onder andere chocoladerepen
 Mars (reep), een chocoladereep
 Mars (film), een Sovjet-Russische film van Pavel Kloesjantsev
 Mars (televisieserie), een serie op National Geographic Channel
 Mars (computerspel), een computerspel van het genre avonturenspel
 Mars (klaverjassen), het behalen van alle slagen van een spel, ook wel een 'pit' of 'doormars' genoemd
 Mars, een platform in de mast (zie kraaiennest (scheepsonderdeel))
 Mars (olieveld), een groot olieveld van Royal Dutch Shell in de Golf van Mexico
 Mars (boek), een boek van Andy Weir, ook verfilmd als "The Martian"
 Mid-Atlantic Regional Spaceport
 MARS, molecular absorbents recirculation system (= leverdialyse), een geneeskundige behandeling
 Mars (schip, 1564), een Zweedse schip te watergelegen in 1564
 M.A.R.S., een heavy metalgroep
 Bruno Mars, een Amerikaanse zanger

Zie ook 
 Les Mars, een gemeente in het Franse departement Creuse
 meers (toponiem) of mars, een laaggelegen weideland of moeras
 Marsch of mars, benaming voor het zeekleilandschap in Noord-Duitsland
 Champ de Mars, doorverwijspagina
Mogul (sport)

Mogulskiën is een discipline in het freestyleskiën. Een korte afdaling over sneeuwhobbels van 80 cm tot 1,20 meter hoogte en twee minischansjes. De mogulskiër moet in een zo recht mogelijke lijn naar beneden komen. Van de schansjes moeten sprongen worden gemaakt, zoals een pirouette, een sprong met gekruiste ski’s en zijwaartse draaiingen. De sport vereist een speciale absorptietechniek om de klappen van de hobbels te kunnen opvangen. 

Moguls als onderdeel van het freestyleskiën is een olympische sport sinds de Olympische Spelen van Albertville in 1992.

Freestyleskiën
Martin Schröder

Johan Martin Schröder (Amsterdam, 13 mei 1931) is een Nederlands ondernemer. Hij is piloot en oprichter van de tweede Nederlandse luchtvaartmaatschappij, Martinair. Bij de oprichting in 1958 heette die nog Martin's Air Charter. In 1998 nam hij – 40 jaar na de oprichting – afscheid als president-directeur van Martinair. Aart van Bochove volgde Schröder op.

Van september 1975 tot september 1976 was Schröder voorzitter van AMREF Flying Doctors Nederland. In 1981 werd hij erelid van de organisatie.

Externe link 
 Martin Schröder, lastige pionier met passie, BN DeStem, 24 mei 2008

Nederlands vliegenier
Nederlands persoon uit de luchtvaart
Nederlands topfunctionaris