Województwo piotrkowskie

Województwo piotrkowskie – jedno z 49 województw istniejących w latach 1975–1998, o powierzchni 6266 km². Administracyjnie dzieliło się na 11 miast oraz 56 gmin. Stolicą województwa był Piotrków Trybunalski. 1 stycznia 1999 prawie w całości zostało włączone do województwa łódzkiego, małe jego fragmenty weszły w skład województwa świętokrzyskiego.

Położenie i ukształtowanie geograficzne 
Województwo było położone w środkowej części Polski, sąsiadowało z województwami: sieradzkim, łódzkim, skierniewickim, radomskim, kieleckim i częstochowskim.

Województwo piotrkowskie leżało na płaskich terenach, stanowiących południową część Niziny Mazowieckiej, częściowo północnej Wyżyny Małopolskiej oraz na zachodzie niewielką część Niziny Wielkopolskiej.
Największą rzeką przepływającą przez teren województwa była Pilica. Inne rzeki to m.in. Warta, Widawka, Wolbórka i Czarna. 
Przewaga mało urodzajnych gleb płowych, brunatnych wyługowanych oraz rdzawych. W północno-wschodniej części województwa znajdowała się Puszcza Pilicka.

Gospodarka 
Województwo miało charakter rolniczo-przemysłowy.

Główne ośrodki przemysłowe województwa to:
 przemysł włókienniczy (Piotrków Trybunalski, Tomaszów Mazowiecki, Opoczno, Zelów)
 przemysł energetyczny (Bełchatów) – kopalnia węgla brunatnego, elektrownia
 przemysł chemiczny (Tomaszów Mazowiecki)
 przemysł ceramiczny (Opoczno)
 przemysł maszynowy (Piotrków Trybunalski, Radomsko)
 przemysł drzewny (Radomsko)
 przemysł metalurgiczny (Koluszki, Radomsko)
 przemysł szklarski (Piotrków Trybunalski, Radomsko)

Użytki rolne zajmowały 63,1%, w tym grunty orne 80,5%, a łąki i pastwiska 17,9%. Główne uprawy żyta, ziemniaków i pszenicy. Hodowla trzody chlewnej, owiec i bydła. Tereny leśne zajmowały 27,8% powierzchni województwa. Ograniczoną rolę odgrywała turystyka wypoczynkowa, która koncentrowała się w okolicach sztucznego Zalewu Sulejowskiego niedaleko Sulejowa.

Urzędy Rejonowe 
 Urząd Rejonowy w Bełchatowie dla gmin: Bełchatów, Dłutów, Drużbice, Kleszczów, Kluki, Rząśnia, Szczerców i Zelów oraz miasta Bełchatów
 Urząd Rejonowy w Opocznie dla gmin: Białaczów, Fałków, Mniszków, Opoczno, Paradyż, Poświętne, Sławno i Żarnów
 Urząd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim dla gmin: Aleksandrów, Czarnocin, Gorzkowice, Grabica, Łęki Szlacheckie, Moszczenica, Ręczno, Rozprza, Sulejów, Tuszyn, Wola Krzysztoporska i Wolbórz oraz miasta Piotrków Trybunalski
 Urząd Rejonowy w Radomsku dla gmin: Dobryszyce, Gomunice, Kamieńsk, Kluczewsko, Kobiele Wielkie, Kodrąb, Lgota Wielka, Ładzice, Masłowice, Przedbórz, Radomsko, Sulmierzyce i Wielgomłyny oraz miasta Radomsko
 Urząd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim dla gmin: Będków, Budziszewice, Czerniewice, Inowłódz, Koluszki, Lubochnia, Rokiciny, Rzeczyca, Tomaszów Mazowiecki, Ujazd i Żelechlinek oraz miasta Tomaszów Mazowiecki

Miasta 
Ludność 31.12.1998
  Piotrków Trybunalski – 81 284
  Tomaszów Mazowiecki – 69 648
  Bełchatów – 60 937
  Radomsko – 51 069
  Opoczno – 22 327
  Koluszki – 13 077
  Zelów – 7 309
  Tuszyn – 7 195
  Sulejów – 6 200
  Przedbórz – 3 600
  Kamieńsk – 2 500

Ludność w latach

Zobacz też 
 Polska reforma administracyjna (1975)
 Podział administracyjny Polski 1975-98
 Polska reforma administracyjna (1999)

 Piotrków Trybunalski

Przypisy 

Historia Piotrkowa Trybunalskiego
piotrkowskie