alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Deringer

Deringer (također Derringer) je kolokvijalni naziv za vrstu džepnog pištolja kratke cijevi i velikog kalibra.

Ime izvira od američkog proizvođača oružja Henryja Deringerja (1786-1868), koji je razvio kratki velikokalibarski pištolj s jednom cijevi. Punio je sprijeda, a koristio je kapisle. Od godine 1852. do 1868 je proizvedeno približno 15.000 primjeraka. Pištolji su imali kalibar od .33 in (8 mm) do .51 (12,95 mm) i imale cijev dugu 1 inč (25 mm) do 4 in (102 mm). S takvim pištoljem kalibra .44 in je John Wilkes Booth 14. aprila 1865 ustrijelio predsjednika SAD Abrahama Lincolna.

Kasnije se naziv deringer koristio za sve jednocijevne, ali i dvocijevne pištolje kratke cijevi i velikog kalibra. Najpoznatiji modeli imaju dvije cijevi (jednu na drugom), meci im se pune straga, a pri tome je cijev na preklapanje (kao kod lovačkih pušaka). Zbog nepreciznosti i malog dometa je praktičan samo za korištenje iz neposredne blizine.

Deringer se u klasičnim vesternima, s obzirom da ga se moglo lako sakriti, pojavljuje kao standardno oružje dama i profesionalnih kockara.

Pištolji
Popis gradova u Kostariki

Ovaj članak donosi popis gradova u Kostariki.

Popis gradova prema broju stanovnika 

Sljedeća lista donosi tablicu gradova u Kostariki prema stanju iz 2000. godine, odnosno popisu što ga je izvršio Instituto Nacional de Estadística y Censos.

Reference

Vanjske poveznice 

 Costa Rica Database City search with population, elevation, road maps, satellite photographs and more.

 *
Kostarika
Giorgio Bassani

Giorgio Bassani (4.3. 1916 - 13.4. 2000.) bio je italijanski pisac, pjesnik, esejist, urednik i intelektualac.

Bassani se rodio u židovskoj porodici, a obrazovao se na Univerzitetu u Bologni, gdje je veliki utjecaj na njega imao Benedetto Croce. Mladost su mu označile antisemitski zakoni Mussolinijeve vlade, zbog čega je sudjelovao u antifašističkom pokretu, a kraće vrijeme bio i pritvoren 1943. godine.

Pisati je počeo još 1940. godine, objavivši prvi roman pod pseudonimom. Kasnije je postao ugledni pisac, čije je najpoznatije djelo Vrt Finzi-Continijevih.

Kao urednik je izazvao kontroverzu objavivši Il Gattopardo, roman preminulog pisca Giuseppea Tomasija de Lampeduse, s vlastitim uredničkim intervencijama.

Izvori 
 internetculturale.it :: Giorgio Bassani. Il giardino dei libri :: CRONOLOGIA DELLA VITA  
 Comune di Codigoro - Biblioteca "G. Bassani" :: Biografia  
 Istituto di Istruzione secondaria superiore “G. Baruffi”, Ceva :: Girgio Bassani  
 www.italialibri.net :: Il romanzo di Ferrara - Bassani 
 Jonathan Keates, 2000, Giorgio Bassani, osmrtnica u The Guardianu
 dio materijala je iz članka u italijanskoj wikipediji, verziji od 13.12. 2006..

Vanjske veze 
  
 cronologia.leonardo.it :: Giorgio Bassani  
 Italica - Grandi narratori del '900 - Giorgio Bassani: Biografia  
 A useful short bibliography is available at www.giorgiobassani.it/works.htm.

Italijanski pisci
Italijanski esejisti
Italijanski pjesnici
Italijanski novinari
Italijanski romanopisci
Historijski romanopisci
Jevrejski pjesnici
Italijanski Jevreji
Biografije, Bologna
Biografije, Ferrara
Biografije, Rim
Štrajk

Štrajk označava zajedničku obustavu rada više zaposlenih. Štrajk je obično rezultat nezadovoljstva radnika sa upravom firme. Tokom industrijske revolucije štrajk je postao važno oružje u borbi između poslodavaca i zaposlenih.

Rad
Ken Kesey

Kenneth Elton Kesey (17.9. 1935 – 10.11. 2001) bio je američki pisac, najpoznatiji po svom romanu Let iznad kukavičjeg gnijezda, kao i kontrakulturna ikona jkoja je, po mnogima, predstavljala poveznicu između Beat generacije 1950-ih i hipija 1960-ih.

Ken Kizi je bio veliki promoter LSD-a na području San Franciska. Početkom 1960-ih preselio se u La Hondu, posjed pedeset milja južno od San Francisca, gdje je razvio pravu psihodeličnu komunu. La Honda je postala okupljalište umjetnika, pjesnika i muzičara. Tu je Kesey počeo s praksom tzv. "acid test"ova, tj. okupljanja istomišljenika radi zajedničke konzumacije halucinogenih sredstava i rasprava o učincima. Oni koji su htjeli sudjelovati na njegovim acid-testovima bili su obavezni obući se što luđe i platiti simboličan doprinos u iznosu od jednog dolara, pri čemu je svatko mogao konzumirati količinu halucinogenih sredstava koliko je mogao podnijeti. Oni kojima je LSD poticao kreativnost imali su na raspolaganju muzičke instrumente. Svatko je s tim instrumentima mogao raditi što je htio, a najčešce ih je upotrebljavala grupa The Warlocks, koja je kasnije postala slavna pod imenom Grateful Dead.

Kizi je došao u kontakt s drogama kad se dobrovoljno javio za eksperimentisanje s LSD-om u jednoj bolnici, a potom i zaposlio kao noćni čuvar na njenom psihijatrijskom odjelu. Tu je otkrio mnoštvo droga i dobio inspiraciju za roman Let iznad kukavičjeg gnezda.

Djela 
Poznatija Keseyeva djela uključuju:
 One Flew Over the Cuckoo's Nest. New York: Viking. 1962.
 Sometimes a Great Notion. New York: Viking. 1964.
 Genesis West peti tom izdan u jesen 1963. godine u slavu Kena Keseya. Ovaj tom uključuje Keseyeva djela i intervju s Gordonom Lishom.
 Kesey's Garage Sale. New York: Viking. 1973.
 Northwest Review Book: Kesey, zbirka bilješki, rukopisa i crteža originalno izdana 1977. godine, ponovno izdana 2001. godine od strane kuće University of Oregon Press.
 Demon Box. New York: Penguin. 1986.
 Caverns. New York: Penguin. 1990.
 The Further Inquiry (scenarij). New York: Viking. 1990.
 Sailor Song. New York: Viking, Penguin. 1992.
 Last Go Round (with Ken Babbs). New York: Viking. 1994.
 Twister (drama). New York: Viking. 1999.
 Kesey's Jail Journal: Cut the Motherfuckers Loose. New York: Viking. 2003.

 Izvori 

 
 Charters, Ann (ed.). The Portable Beat Reader''. Penguin Books. New York. 1992.  (hc);  (pbk)

Eksterni linkovi 

 Official Website of Ken Kesey 

Američki pisci
Authority control
John Fowles

John Robert Fowles (31.3. 1926 – 5.11., 2005) bio je engleski romanopisac i esejist. Najpoznatiji je po romanima The Collector i The French Lieutenant's Woman koji su adaptirani u zapažene filmove.

Bibliografija 
 (1963) The Collector
 (1964) The Aristos ()
 (1965) The Magus (revised 1977)
 (1969) The French Lieutenant's Woman
 (1973) Poems
 (1974) The Ebony Tower
 (1974) Shipwreck 
 (1977) Daniel Martin
 (1978) Islands
 (1979) The Tree
 (1980) The Enigma of Stonehenge
 (1982) A short history of Lyme Regis
 (1982) Mantissa (Hardback: ; Paperback: )
 (1985) A Maggot
 (1985) Land
 (1990) Lyme Regis Camera
 (1998) Wormholes - Essays and Occasional Writings
 (2003) The Journals - Volume 1

Eksterni linkovi 
 BBC obituary of John Fowles
 The New York Times obituary of John Fowles
 FowlesBooks.com
 The New York Times Featured Author: John Fowles - Reviews and articles from The New York Times
 Fair or Fowles? - Interview with John Fowles at The Guardian
 The Guardian Book Authors: John Fowles - Biography, list of articles and interviews at The Guardian
 
 
 The Paris Review Interview
 http://www.johnfowles.org.uk/johnfowles/ a page about the author by his New Jersey based namesake

 
Engleski pisci
Alumni Univerziteta u Oksfordu
Authority control
Sylvia Plath

Sylvia Plath (27.10. 1932 – 11.2. 1963) bila je američka pjesnikinja, spisateljica romana i novelistica.

Iako najpoznatija po svojoj poeziji, Plath je također napisala polu-autobiografski roman, The Bell Jar pod pseudonimom Victoria Lucas, u kome je opisala svoju brobu s depresijom. Zajedno s Anne Sexton, Plath se pripisuje promicanje ispovjedne poezije - književnog pravca koga su stvorili Robert Lowell i W.D. Snodgrass.

Plath je također poznata po privatnom životu koji su obilježili duševni problemi i brak s engleskim pjesnikom Tedom Hughesom. On je okončan Plathinim samoubistvom, nakon koga je postala feministička ikona i mučenica.

Bibliografija

Poezija 

 The Colossus and Other Poems (1960)
 Ariel (1965)
 Three Women: A monologue for three voices (1968)
 Crossing the Water (1971)
 Winter Trees (1972)
 The Collected Poems (1981)
 Selected Poems (1985)

Proza 
 The Bell Jar (1963) pod pseudonimom "Victoria Lucas"
 Letters Home (1975)
 Johnny Panic and the Bible of Dreams (1977)
 The Journals of Sylvia Plath (1982)
 The Magic Mirror (1989), Plath's Smith College diplomski rad
 The Unabridged Journals of Sylvia Plath, uredila Karen V. Kukil (2000)

Dječje knjige 

 The Bed Book (1976)
 The It-Doesn't-Matter-Suit (1996)
 Collected Children's Stories (UK, 2001)
 Mrs. Cherry's Kitchen (2001)

Reference

Biografije 
 Sylvia Plath (2004, Chelsea House, Great Writers Series) by Peter K. Steinberg, 
 Sylvia Plath: Method & Madness (A Biography) (2004, Schaffner Press, 2Rev Ed) by Edward Butscher, 
 Sylvia Plath: A Literary Life (2003, Palgrave Macmillan, 2Rev Ed) by Linda Wagner-Martin, 
 Her Husband: Ted Hughes & Sylvia Plath, a Marriage (2003, Viking Adult) by Diane Middlebrook, 
 Rough Magic: A Biography of Sylvia Plath (1991, Da Capo Press) by Paul Alexander, 
 The Death and Life of Sylvia Plath (1991, Carol Publishing) by Ronald Hayman,

Ostala djela o Plath 
 Film iz 2003. godine Sylvia, s Gwyneth Paltrow u naslovnoj ulozi, opisuje odnos Plath s Hughesom.
 Ariel's Gift: Ted Hughes, Sylvia Plath, and the Story of Birthday Letters (2002, W.W. Norton) by Erica Wagner | 
 Giving Up: The Last Days of Sylvia Plath by Jillian Becker (a friend with whom Plath spent her last weekend) (Ferrington, London, 2002).
 Sylvia Plath: The Wound and the Cure of Words (1992, Johns Hopkins University) by Steven Gould Axelrod | 
 The Silent Woman: Sylvia Plath and Ted Hughes (1995, Vintage) by Janet Malcolm |

Vanjske veze 

 SylviaPlath.info 
 Sylvia Plath Info Blog
 Sylvia Plath page
 Literary Encyclopedia biography
 Biography of  Sylvia Plath 
 Sylvia Plath Poem at Blackbird
 Sylvia Plath at Neurotic Poets
 Sylvia Plath's Gravesite
 Poetry of Sylvia Plath 
 Listen online: "November Graveyard" 
 Силвија Плат: Поезијата е тиранска дисциплина - интервју со Силвија Плат

Američki pisci
Američki pjesnici
Samoubice
John le Carré

David John Moore Cornwell, poznatiji pod pseudonimom John Le Carré (Poole, 19. listopada 1931. – London, 12. prosinca 2020.) bio je britanski autror kriminalističkih i špijunskih romana. Jedan je od rijetkih pisaca koji je u svojim špijunskim romanima realistično prikazao međunarodnu špijunažu, čiji je protagonist i sam bio.

Biografija i književni rad 
Le Carré je rođen u engleskom gradu Pooleu, a obrazovao se u Bernu i Oxfordu. Kao učitelj na Etonu bio je od 1956. Do 1958. I radio je za Britansko ured za vanjske poslove.

Za vrijeme ranih 1960-ih Le Carré je počeo pisati djela o podzemlju koja okružuje britansku špijunžu. Njegovo prvo djelo, Poziv za mrtve (1961.) predstavlja nam Georgea Smileya, pametnog, starijeg detektiva koji se pojavljuje u mongim Le Carréovim kasnijim romanima. Kritične i popularne reakcije na Le Carréov treći roman, Špijun koji se sklonio u zavjetrinu (1963.) uvjerile su ga da radi kao cijelovremeni pisac. Taj roman je Le Carréu ujedno donio i prestižini Somerset Maugham Award. Uslijedili su mnogi trileri, uključujući i popularnu trilogiju – Dečko, dama, kralj, špijun (1974.), Savršeni školarac (1977.) i Smileyevi ljudi (1980.) – u kojem se Smiley bori protiv obavještajne agencije iz Sovjetskog Saveza. Dečko, dama, kralj, špijun, Smileyevi ljudi, i jedan kasniji roman, Savršeni špijun (1986.) ekranizirani su za izvođenje na televiziji. Mala bubnjarka (1983.), koja govori o konfliktu na Srednjem Istoku i Ruska kuća (1989.) koja je inspirirana Le Carréovim posjetom na Moskovski sajam knjiga, su pretvoreni u jako popularne filmove. Le Carréovi romani se smatraju se realnim opisivačima političke kilme u Hladnom ratu, preiodu između Drugog svjetskog rata (1939.-1945.) i početka 1990-ih, tj. 1991. u kojem su se SAD (i saveznici) i SSSR (i saveznici) politički i ratno nadmetali. 

Tri kasnija romana – Tajni hodočasnik (1991.), Noćni menađer (1993.) i Naša igra (1995.) – pokazali su Le Carréovu intenciju da i dalje piše o likovima i vremenu špijunaže unatoč raspadu komunizma i kraju Hladnog rata. No naredne godine dolazi Krojač Paname (1996.) u kojem je skroz izmjenio i likove i formu korupcije: u romanu zli ljudi žele preokrenuti Dogovor o Panamsokm kanalu. Brižni vrtlar (2001.) je smješten u serdištu političkog konflikta u Keniji u kojem srednjovječni britanski diplomat traži ubojicu svije žene, aktivistice za ljudska prava. Na špijunski roman vratio se romanom Apsolutni prijatelji (2004.) koji je smješten u svijetu međunarodne politike nakon 11. rujna.

Preminuo je 12. prosinca 2020. godine od posljedica pneumonije; imao je 89 godina.

Djela

Izvori

Izvori 
 Microsoft Encarta - John le Carré

Vanjske veze 
 John le Carré homepage
 John le Carré resource site 
 The Mission Song Reviews  at Metacritic.com
 John le Carré biography on Books and Writers 
 1989 NPR Interview of le Carré

 
Engleski pisci
Obavještajci
Pseudonimi
Pisci kriminalističkih romana
Marcel Pagnol

Marcel Pagnol (28.2. 1895 – 18.4. 1974) bio je francuski romanopisac, dramatičar i filmaš. Godine 1946. postao je prvi filmaš izabran u Francusku Akademiju.

U početku je radio kao profesor engleskog jezika, a poslije se posvetio kazalištu i filmu (kao producent i režiser). Osnovao je književnu reviju "Fantasio", koja danas izlazi pod imenom "Les Cahiers du Sud". Bio je član Francuske akademije.

Od kazališnih djela ističu mu se "Trgovci slavom" (u suradnji s P. Nivoixom), satira na ratne profitere, "Jazz", drama o starom znanstveniku koji faustovski žali za mladošću, trilogija ("Marius", "Fanny", "Cesar") u kojoj je u "sentimentalnom" osvjetljenju prikazan lučki ambijent Marseillea.

Najveći mu je dramski uspjeh "Topaze", satirična komedija u kojoj je komika zalivena dobrom dozom gorčine (tema: korupcija, idolatrija novca). Napisao je i uspomene "Slava mog oca", "Dvorac moje majke", "Vrijeme tajni". Režirao je niz filmova ("Pisma iz mog mlina", 1954.).

Vanjske veze 

 
 Site officiel de Marcel Pagnol  
 Marcel Pagnol 1895–1974  on Books and Writers

Članovi Académie française
Francuski filmski režiseri
Francuski filmski producenti
Francuski pisci
Authority control
Charles Webb

Charles Webb (San Francisco, 9.6. 1939.-) je [SAD|američki] autor nekoliko romana, od kojih je najpoznatiji prvi, Diplomac, po kome je snimljen enormno popularbni film.

Američki pisci
Rođeni 1939.
Authority control
Kurt Vonnegut

Kurt Vonegat mlađi (Kurt Vonnegut, Jr.; 11. novembar 1922. – 11. april 2007.) je bio američki pisac poznat po svojim radovima u kojima je mešao satiru, crni humor i naučnu fantastiku. Neki od njih su Klanica pet (1969), Kolevka za macu (1963) i Doručak za šampione (1973).

Vanjske veze 

 Dejan Anastasijević: Čovek koji je topio glečere, Vreme br. 850

Reference 

Problemi
Vonegat, Kurt
Sekularni humanisti
Thomas Pynchon

Thomas Ruggles Pynchon, Jr. (8.5. 1937) je američki pisac iz New Yorka, poznat po dugim i složenim proznim djelima. Potekao je s Long Island i proveo dvije godine u ratnoj mornarici prije nego što je diplomirao engleski jezik na Univerzitetu Cornell. Nakon što je objavio nekoliko novela krajem 1950-ih i početkom 1960-ih, započeo je rad na romanima po kojima je danas najpoznatiji: V. (1963), The Crying of Lot 49 (1966), Gravity's Rainbow (1973), Vineland (1990), Mason & Dixon (1997) i Against the Day (2006).

Pynchona mnogi čitatelji i kritičari smatraju jednim od najboljih suvremenih pisaca. Dobitnik je MacArthurove stipednije kao i Nacionalne književne nagrade, a često ga se naziva kandidatom za Nobelovu nagradu za književnost. I beletristička i publicistička djela koriste različite stilove i pokrivaju širok dijapazon tema, uključujućči historiju, nauku i matematiku. Pynchon je također poznat po tome što izbjegava osobni publicitet: postoji malo fotografija koje su dostupne javnosti, a od 1960-ih je njegova lokacija i identitet čest predmet spekulacija i glasina.

Vanjski linkovi 

 "Thomas Pynchon and the myth of invisibility": a review of Against the Day in the TLS, December 1st, 2006.
 The Thomas Pynchon Wiki
 Official UK publisher's site 
 The Ancestry of Novelist Thomas Pynchon 
 HyperArts Pynchon Pages
 Discussion group for Against the Day
 Against the Day Blog
 Lineland: Mortality and Mercy on the Internet's Pynchon-L@Waste.Org Discussion List by Jules Siegel, Christine Wexler, et al.
 Literary Encyclopedia biography
 Prüfstand 7 Information about the movie featuring scenes from Gravity's Rainbow
  Pynchon Index
 The Pynchon-L mailing list 
 Daily Telegraph article with Pynchon letter 
 Pynchon Notes , a journal operated by Miami University in Oxford, Ohio
 pynchonoid.blogspot.com
 San Narciso Pynchon Page, hosted in Claremont, California, "a town that looks a lot, in fact, like San Narciso"
 Spermatikos Logos 
  Tęcza Grawitacji ('Gravity's Rainbow') , a Polish Pynchon site
 Pynchonesque , art inspired by Thomas Pynchon

Pynchon, Thomas
Pynchon, Thomas
Authority control
B. S. Johnson

B. S. Johnson  (Bryan Stanley Johnson) (5.2. 1933 - 13.11. 1973) bio je engleski romanopisac, pjesnik, književni kritičar i filmaš. Poznat je po nizu eksperimentalnih romana koje je napisao od sredine 1960-ih. Oni nisu doživjeli veliki uspjeh, pa je Johnson pao u depresiju, zbog koje je, isto kao i zbog porodičnih problema, izvršio samoubistvo. Nakon smrti je stekao kult-status.

Bibliografija (romani) 
 Travelling People (1963).
 Albert Angelo (1964).
 Trawl (1966).
 The Unfortunates (1969).
 House Mother Normal (1971).
 Christie Malry's Own Double-Entry (1973).
 See the Old Lady Decently (1975).

Bibliografija (antologije čiji eje urednik B S Johnson) 
 The Evacuees (1968).
 London Consequences: A Novel (1972).
 All Bull: The National Servicemen (1973).
 You Always Remember the First Time (1975).

Izabrana filmografija 
 You're Human Like the Rest of Them (1967).
 Paradigm (1969).
 Unfair (1970).
 Fat Man On A Beach (1973).

Biografija 
 Jonathan Coe. (2004) Like A Fiery Elephant: The Story of B.S. Johnson. Picador.

Akademsske studije 
 Philip Tew. (2001) B. S. Johnson: A Critical Reading. Manchester University Press.
 Philip Tew, Glyn White. (2007) Re-reading B.S. Johnson. Palgrave Macmillan

Vanjske veze 
 A 'B.S. Johnson' Website.
 Interview with Paul Tickell, director of 'Christie Malry's Own Double Entry'

Napomene i reference 

Problemi
Engleski pisci
Rođeni 1933.
Umrli 1973.
Authority control
Donald Barthelme

Donald Barthelme (7.4. 1931 - 23.7. 1989) buo je američki pisac novela i romana. Radio je i kao novinski reporter za Houston Post, urednik magazina Location direktor Muzeja suvremene umjetnosti u Houstonu (1961-1962) i suosnivač Fictiona (zajedno Markom Mirskyjem i uz pomoć Maxa i Marianne Frisch), te profesor na raznim univerzitetima. Također je bio jedan od osnivača Programa za kreativno pisanje Univerziteta u Houstonu.

Bibliografija

Zbirke priča 
 Come Back, Dr. Caligari Little, Brown (Boston), 1964.
 Unspeakable Practices, Unnatural Acts Farrar, Straus (New York City), 1968.
 City Life Farrar, Straus, 1970.
 Sadness Farrar, Straus, 1972.
 Guilty Pleasures Farrar, Straus, 1974.
 Amateurs Farrar, Straus, 1976.
 Great Days Farrar, Straus, 1979.
 Sixty Stories, Putnam (New York City), 1981.
 Overnight to Many Distant Cities Putnam, 1983.
 Sam's Bar, Doubleday (New York City), 1987.
 Forty Stories, Putnam, 1987.
 Flying to America: 45 More Stories, Shoemaker & Hoard, 2007.
 The Baby, Putnam, 1987.

Novela Game je objavljena u antologiji The War Book (čiji je urednik bio James Sallis, 1969).

Romani 
 Snow White Atheneum (New York City), 1967.
 The Dead Father Farrar, Straus, 1975.
 Paradise Putnam, 1986.
 The King, Harper (New York City), 1990.

Ostalo 
 "The Piano Player" i razgovori s autorom u "New sounds in American fiction" editor Gordon Lish (1969)
 The Slightly Irregular Fire Engine or the Hithering Thithering Djinn (dječja knjiga), Farrar, Straus, 1971.
 Great Days (drama; temeljena na istoimenoj priči), praizvedba u off-Broadway kazalištu American Place Theater, 1983.
 The Teachings of Don B.: Satires, Parodies, Fables, Illustrated Stories and Plays of Donald Barthelme, urednik Kim Herzinger, Turtle Bay Books (New York City), 1992.
 Not-Knowing: The Essays and Interviews of Donald Barthelme, Random House (New York City), 1997.

Vanjske veze 
 Jessamyn's Barthelme page includes over a dozen Barthelme stories, reprinted by permission, along with biographical information and links
 The Scriptorium's Barthelme page  discusses his life and work
 A Donald Barthelme Collection
 don b's Snow White : a play created by Rude Mechanicals in Austin, Texas (1999)
 Cold Bacon Page on the writer and his forms
 Literary History's bibliography of the author 
 Barthelme  theme for WordPress inspired by the author's story Margins
 Online text of Barthelme's short stories Sixty of them

Američki pisci
Authority control
Clarice Lispector

Clarice Lispector (10.12. 1920 - 9.12. 1977.) bila je brazilska spisateljica. Poznata po svijetu po inovativnim romanima, u domovini je bila poznata kao uspješna novelistica i novinarka s redovnom nacionalnom kolumnom.

Bibliografija 
 Perto do Coração Selvagem (1944)
 O Lustre (1946)
 A Cidade Sitiada (1949)
 Alguns Contos (1952)
 Laços de Família (1960)
 A Maçã no Escuro (1961)
 A Legião Estrangeira (1964)
 A Paixão segundo G.H. (1964)
 O Mistério do Coelho Pensante (1967)
 A mulher que matou os peixes (1968)
 Uma Aprendizagem ou O Livro dos Prazeres (1969)
 Felicidade Clandestina (1971)
 A imitação da rosa (1973)
 Água Viva (1973)
 A Vida Íntima de Laura (1974)
 A Via-crucis do Corpo (1974)
 Onde estivestes de Noite (1974)
 A hora da Estrela (1977)
 Para não Esquecer (1978)
 Quase de Verdade (1978)
 Um Sopro de Vida (1978)
 A Bela e a Fera (1979)
 A Descoberta do Mundo (1984)
 Como Nasceram as Estrelas (1987)
 Cartas perto do Coração (2001) (korespondencija s Fernandom Sabinom)
 Correspondências (2002)

Literatura 
 Efraín Kristal, The Cambridge Companion to the Latin American Novel, Cambridge University Press (2005),  – includes a chapter on The Passion According to G.H.
 Earl E. Fitz, Sexuality and Being in the Poststructuralist Universe of Clarice Lispector: The Différance of Desire, University of Texas Press (2001),

Vanjske veze 

 When it all happened...
 Biography (in Portuguese)
 Video Interview in 3 parts  (in Portuguese)
 Reviews of journalistic prose

Rođeni 1920.
Umrli 1977.
Brazilski pisci
Authority control
Kasindo

Kasindo je naseljeno mjesto u Bosni i Hercegovini u opštini Istočna Ilidža koja pripada entitetu Republika Srpska. Na popisu stanovništva 1991. u njemu je živjelo 911 stanovnika.

Geografija

Istorija

Stanovništvo

Privreda

Reference

Vanjske veze 

Naseljena mjesta u Republici Srpskoj
Istočna Ilidža
Elektropunkturna dijagnostika

Metod elektro-punkturne dijagnostike - EPD (EAV) je osnovao dr. Reinhold Voll (1909-1989). On se rodio u Berlinu 17. februara 1909. Najpre je završio visoku tehničku školu u Štutgartu a nakon tragične smrti oca arhitekte, kome tadašnja medicina nije mogla pomoći, upisao je medicinski fakultet u Hamburgu. Posle završenih studija medicine počeo je da radi u hamburškoj bolnici. Od 1945 dr. Fol je živeo u Rusiji (tadašnji SSSR). Sa odabranom ekipom ruskih lekara, radio je na daljem naučnom razvoju novih metoda dijagnosticiranja.

Pored poznatih načina lečenja aktivno je istraživao nove metode lečenja. Njegovo polje istraživanja bile su sva dostignuća u tradicionalnim metodama lečenja u svetu. Posebno je zadržao polje interesovanja kod tradicionalnog kineskog lečenja preko akupunkturnih tačaka. Najpre je sistematizovao sve tačke po njihovom položaju a zatim razvio električni uređaj za merenje elektro potencijala na njima. U početnim eksperimentima dr. Fol je stimulisao akupunkturne tačke sa određenim naponima struje u cilju terapeutskog delovanja na obolele organe. U leto 1953. pronašao je uređaj sa kojim se određuje tačan položaj tačaka i merenje električnog potencijala na ćelijama svih organa. Smatra se začetnikom novog pravca u dijagnosticiranju bolesti pod nazivom ElektroPunkturna Dijagnostika (EPD).

Dr. Fol je svoje otkriće pojasnio: “ ČE, teorija kineske akupunkture je tačna. Čovekovo zdravlje je direktno zavisno od kretanja te energije i njene ravnoteže u telu. Moguće je tu energiju meriti i uravnotežavati je.“

Dr Folu je uspelo da sa svojim uređajima otkrije nove meridijane koje je detaljno opisao i klinički dokazao kao tačne. Na svakom meridijanu je otkrio kontrolne tačke (tzv. KMT)čije vrednosti elektro potencijala pokazuju energetsko stanje celog meridijana.

Medikamentozno testiranje 
Dr. Fol je, iznad svega, otkrio mogućnost testiranja lekova pre unošenja u organizam. Do otkrića je došao sasvim slučajno. Primetio je da se skazaljka mernog uređaja pokreće kada pacijent u rukama drži medikament.

Još početkom 20 veka, nemački naučnik Maks Plank je definisao kvant gde najsitniji delić energije koji ima frekvenciju, zove se kvant. Svaki medikament poseduje svoj kvant. Kada se za potrebe medikamentoznog testiranja postavi medikament u mernom krugu: pacijent – aparat – uređaj, izmereni rezultati se menjaju. Ukoliko su lek i oboleli organ sa jednakom frekvencijom, medikament briše "negativno" polje organa što posledično dovodi do ozdravljenja. 
Revolucionarno otkriće dr. Fola je otvorilo novo polje u savremenoj medicini. Najveći naučni razvoj, Folov metod e doživeo u Rusiji i Ukraini u vreme i nakon černobilske katastrofe.

Poslednjih godina EPD ima nagli razvoj u praktičnom dijagnosticiranju naročito u Nemačkoj, Austriji, i Švajcarskoj.

Vanjske veze 
 Quack "Electrodiagnostic" Devices article by Stephen Barrett, M.D.

Alternativna medicina
Akupunktura
Nezavisni savez komunista

Nezavisni savez komunista je naziv koji su nosile sljedeće stranke/grupacije:
 Nezavisni savez komunista (Crna Gora), formiran nastao od disidenata Saveza komunista Crne Gore u Baru;
 Nezavisni savez komunista (2007), politička grupacija nastala od disidenata Nove komunističke partije Jugoslavije.
Glenda Farrell

Glenda Farrell (30.6. 1904 – 1.5. 1971.) bila je američka filmska glumica.

Farrell je glumiti počela još sa 7 godina, a nakon karijere na Broadwayu je u Hollywood došla pred kraj ere nijemih filmova. Vrlo brzo se iskazala kao glumica sposobna za prilagodbu zvučnim filmovima, tzv. talkiesima.

Godine 1930. je tako dobila glavnu žensku ulogu u slavnom gangsterskom filmu Mali Cezar. Za tu je ulogu razvila lik agresivne, brbljave i samouvjerene žene koji će koristiti u cijelom nizu popularnih filmova 1930-ih. Od svih njih je najpoznatija novinarka Torchy Blane, koja je dobila i vlastitu seriju filmova, a za koju mnogi drže da je poslužila kao model za stripovski lik Lois Lane. Nakon što joj je istekao holivudski ugovor, vratila se Broadwayu.

1960-ih se vratila na male ekrane u TV-seriji Ben Casey, a za koju je nagrađena Emmyjem.

Udavala se dva puta. Njen sin iz drugog braka je klupski zabavljač Tommy Farrell. Umrla je od raka pluća.

Eksterni linkovi 

 

 

Američke filmske glumice
Američke televizijske glumice
Hollywood Walk of Fame
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Authority control
Ruth White (glumica)

Ruth White (Perth Amboy, New Jersey, 24.4. 1914. - Perth Amboy, 3.12. 1969.) bila je američka kazališna glumica.

Iako talentirana, White je u mladosti prekinula karijeru kako bi se brinula za oboljele roditelje. Kada se vratila na pozornicu, bila je u tridesetim godinama, udebljana i daleko od glavnih uloga. Usprkos toga se nastavila baviti glumom i postala jedna od uglednih karakternih glumica na Broadwayu.

Nastupala je i na televiziji, pa je 1964. dobila nagradu Emmy za nastup u TV-drami Little Moon of Alban. Nastupila je i u nekoliko filmova, uključujući Ponoćni kauboj.

Vanjski linkovi 

Američke teatarske glumice
Američke televizijske glumice
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Peyton Place (TV serija)

Peyton Place, na području bivše Jugoslavije poznatija pod imenom Gradić Peyton, je američka dramska TV serija koja se na programu ABC emitirala u večernjem terminu u obliku polusatnih epizoda od 15.9. 1964 do 2.6. 1969. Serija se od 1964. do 1966. snimala u crno-bijeloj tehnici, a od 1966. do 1969. u boji. Producirala ju je 20th Century Fox Television. Serija je poznata po tome što je donijela slavu i omogućila dalju karijeru poznatim glumcima kao što su Ryan O'Neal, Mia Farrow i David Canary.

Uvodna špica je prikazivala kadrove grada i fotografije glavnih glumaca. Ispočetka je narator, uz zvuke crkvenih zvona, svaku epizodu najavljivao s riječima, "Ovo je nastavak priče o Gradiću Peytonu." Godine 1966. je tekst zamijenjen s "U boji, nastavak priče o Gradiću Peytonu." "Najavljivač" je bio član glumačke ekipe Warner Anderson, koji je napustio seriju nakon jedne sezone, ali ostao najavljivač do kraja.

Zapleti ranih epizoda su se temeljili na popularnom istoimenom romanu iz 1956. godine kao i istoimenom filmskom hitu snimljenom godinu dana kasnije, iako su neka od imena i likovi drastično promijenjeni.

Serija se ispočetka emitirala dvaputa tjedno, a 1965. godine se emitirala tri puta tjedno. Mnogi fanovi drže da se s time pretjeralo, jer je publici brzo dosadila. Kasnije je vraćen ritam od dvije epizode tjedno, a u posljednjoj sezoni 1968/69. godine se prešlo na ritam od jedne epizode tjedno, što danas predstavlja standard za američke večernje sapunice.

Peyton Place je, osim kao prva večernja sapunica, ušla u američku TV-historiju i po tome što je bila prva TV-serija koja je za zaplete epizoda koristila teme vezane uz seks, nevjeru i razne oblike društvene patologije. Iako je to činila prilično blago za sadašnje standarde, to se sredinom 1960-ih smatralo kontroverznim, te je serija, za svaki slučaj emitirana u kasnom terminu - iza 21:30. Zahvaljujući njoj, Peyton Place je postao sinonim za male, naizgled idilične gradiće koji kriju mračne tajne.

Gradić Peyton je krajem 1960-ih i početkom 1970-ih emitiran u bivšoj Jugoslaviji. Publika, nenaviknuta na duge TV-serije ju je s vremenom shvatila kao oličenje svih negativnih stereotipa vezanih uz sapunice, pa se izraz Gradić Peyton koristio kao sinonim za TV-serije "bez kraja i konca". TV Beograd je u promenjenim političkim okolnostima, u vreme čistke liberala, odlučila početkom decembra 1972. da sledećeg proleća prekine prikazivanje, nakon dve godine. Moguće da je prekid bio s odloženim dejstvom zbog popularnosti serije – auto saobraćaj bi opao nedeljom u 18:20, kada je počinjala jednoipočasovna epizoda..

Serija je bila dovoljno popularna da se po njoj nazove novoizgrađeni beogradski mini tržni centar, Gradić Pejton, koji postoji i danas (2013), nedaleko od Hrama Svetog Save na Vračaru. Kasnije je, zbog dužine trajanja, TV-serija Velo misto poluironično nazivana "gradićem Splejtonom".

Vanjski linkovi 
 Encyclopedia of Television 
 Fan site

Peyton Place
Lee Grant

Lee Grant (31.10. 1927.-) je Oscarom nagrađena i za Zlatni globus nominirana američka kazališna, filmska i TV glumica i fimska redateljica koja je bila stavljena na crnu listu od holivudskih filmskih studija 1950-ih nakon što je pred HUAC-om odbila svjedočiti protiv svog tadašnjeg muža Dinaha Manoffa.

Filmografija 
kao glumica:
 Detective Story (1951)
 Storm Fear (1955)
 Middle of the Night (1959)
 The Blue Angel (1959)
 The Balcony (1963)
 An Affair of the Skin (1963)
 Terror in the City (1964)
 Divorce American Style (1967)
 In the Heat of the Night (1967)
 Valley of the Dolls (1967)
 Buona Sera, Mrs. Campbell (1968)
 The Big Bounce (1969)
 Marooned (1969)
 The Landlord (1970)
 There Was a Crooked Man... (1970)
 The Last Generation (1971)
 Plaza Suite (1971)
 Portnoy's Complaint (1972)
 The Internecine Project (1974)
 Shampoo (1975)
 Voyage of the Damned (1976)
 Airport '77 (1977)
 Damien: Omen II (1978)
 The Swarm (1978)
 The Mafu Cage (1978)
 When You Comin' Back, Red Ryder? (1979)
 Little Miss Marker (1980)
 Charlie Chan and the Curse of the Dragon Queen (1981)
 Visiting Hours (1982)
 Billions for Boris (1984)
 Constance (1984)
 Teachers (1984)
 Sanford Meisner: The American Theatre's Best Kept Secret (1985) (dokumentarni)
 The Big Town (1987)
 Defending Your Life (1991)
 Something to Live for: The Alison Gertz Story (1992)
 Earth and the American Dream (1992) (documentary) (narrator)
 It's My Party (1996)
 The Substance of Fire (1996)
 Under Heat (1996)
 Poor Liza (1998)
 Dr. T & the Women (2000)
 The Amati Girls (2000)
 Mulholland Drive (2001)
 The Needs of Kim Stanley (2005) (documentary)
 Going Shopping (2005)
kao režiser:
 The Stronger (1976) (kratkometražni)
 Tell Me a Riddle (1980)
 The Willmar 8 (1981) (dokumentarni)
 What Sex Am I? (1985) (dokumentarni)
 Down and Out in America (1986) (dokumentarni) (također narator)
 Staying Together (1989)
 When Women Kill (1994) (dokumentarni)

Vanjske veze 

 

Američke filmske glumice
Američke televizijske glumice
Američki filmski režiseri
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Holivudska crna lista
H. G. Wells

Herbert Džordž Vels (Bromli, Engleska 21. septembar 1866. - London 13. avgust 1946.) je engleski književnik najviše poznat po svojim delima naučne fantastike kao što su Vremenska mašina, Rat svetova, Nevidljivi čovek idr.
 
Rodio se u porodici radničke klase. Školovao se do 1879, kad ga roditelji više nisu mogli finansirati, pa je postao tapetarski pomoćnik. To mu se baš nije svidelo, pa je bio srećan kada ga je majstor otpustio 1883. Radio je kao pomoćni učitelj u osnovnoj školi, pa je sa osamnaest godina dobio stipendiju, i počeo da studira biologiju. Na univerzitetu se ističe znanjem ali i interesovanjem za reformu društva kroz ideje socijalizma i platonizma. Izgubio je stipendiju i posvetio se pedagoškom radu. Relativno kasno je počeo da piše. Bio je politički aktivan u socijalističkim krugovima ali je vremenom postao marginalna politička ličnost. Zanimljivo je da se smatra začetnikom stonih ratnih društvenih igara.

Ženio se dva puta, prvi put sa sestričnom Izabel Meri Vels, 1891. godine, a drugi put sa Ejmi Ketrin Robins, 1895. godine, sa kojom je imao dva sina. Poznate su njegove brojne vanbračne avanture kao i vanbračna deca.

Preko svojih dela ističe svoj pesimizam za budućnost. Njegovo delo Rat svetova je najbolji prikaz za problem ljudske evolucije. U kojem su vanzemaljci prikazani onakvi kakvi bi mogli biti ljudi u budućnosti. Ideja za delo Rat svetova je nastalo preko razgovara pisca sa jednim svojim prijateljem. Kada je upitao prijatelja "Što bi bilo da nas napadne neka razvijenija civilizacija i da se odnosi prema nama kao mi prema svojim kolonijama?", sinula mu je ideja da napiše delo Rat svetova.

Nepotpun spisak dela 
 Vremenska mašina (The Time Machine) (1896.)
 Ostrvo doktora Moroa (The Island of Dr. Moreau) (1896.)
 Nevidljivi čovek (The Invisible Man) (1897.)
 Rat svetova (The War of The Worlds) (1898.)
 Ljudi poput bogova (Men Like Gods) (1923.)
 Obrisi budućnosti (The Shape of Things to Come) (1933.)

 *
SF-pisci
Rođeni 1866.
Umrli 1946.
Agnes Moorehead

Agnes Robertson Moorehead (6.12. 1900 – 30.4., 1974) bila je za Oscar nominirana američka karakterna glumica. 

Iako je nastupila u preko 70 filmova i u desetinama TV-serija tokom 30-godišnje karijere, Moorehead je modernoj publici najpoznatija kao vještica Endora u TV-seriji Bewitched. Rijetko je tumačila glavne uloge, ali je njena glumačka vještina zaslužna za jedan Emmy, dva Zlatna globusa i četiri nominacije za Oscar i šest za Emmy. Moorehead je stekla pohvale glumeći kako u komičnim, tako i u dramskim ulogama. Mogla je glumiti različite likove, ali su joj specijalnost bili arogantni i umišljeni.

Vanjske veze 

 
 
 Article about the radioactive film set (from The Straight Dope)
 St. Louis Walk of Fame 
 Guide to over 100,000 Moorehead documents spanning 1923-1974 at the Wisconsin Historical Society
 Interview with biographer Charles Tranberg from Harpies Bizarre

Vanjske veze 

Američke filmske glumice
Američke televizijske glumice
Hollywood Walk of Fame
Dobitnice Zlatnog globusa za najbolju sporednu glumicu
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Authority control
Ironside (TV serija)

Ironside je bila američka dramska TV serija u produkciji Universala koja se originalno emitirala na NBC-u od 14.9. 1967. do 6.2. 1975. Pilot-epizoda u obliku TV-filma o glavnom junaku je emitirana 28.3. 1967.

Glavni junak serije hje bio Robert T. Ironside, bivši šef detektiva policije San Francisca (Raymond Burr), veteran s 25 godina službe, koji je bio prisiljen povući se nakon što ga je paralizirao od pasa naniže metak iz snajpera i prisilio da ostatak života provede u invalidskim kolicima. Njegov dobar prijatelj, policijski komesar Dennis Randall (Gene Lyons), imenovao ga je "specijalnim policijskim savjetnikom" i dodijelio mu je najviši kat zgrade u sjedištu SFPD (kao boravište i kao ured). Ironside je koristio specijalno modificirani i opremljeni policijski kombi kako bi svojim bivšim kolegama pomagao u kriminalističkim istragama. Ironside se koristio zdravim razumom kako bi rješavao te slučajeve.

Ironsideu su, osim komesara Randalla, u njegovom poslu pomagali mladi detektiv narednik Ed Brown (Don Galloway), te mlada detektivka porijeklom iz otmjenog društva Eve Whitfield (Barbara Anderson), koja je rješavala neke od teških slučajeva. Član Ironsideovog tima bio je i bivši kriminalac Mark Sanger (Don Mitchell), koji je postao Ironsideov tjelohranitelj, a kasnije i policajac, da bi na pred kraj serije završio pravni fakultet i postao advokat. Pred kraj četvrte sezone, Eve Whitfield je zamijenila još jedna mlada policajka Fran Belding (Elizabeth Baur), koja je na tom poslu ostala još četiri godine.

Kao jedna od najdužih policijskih serija svog vremena, Ironside je u svojim epizodama kao gostujuće glumce okupljao imena kao što su Harrison Ford, Ingrid Pitt Susan Saint James, David Carradine, Joseph Campanella, Susan Sullivan, Bill Bixby, David Cassidy, Greg Mullavy, Steve Forrest, David Hartman, Kent McCord, John Rubinstein, Jack Lord, Norman Fell, Gavin MacLeod, Gary Collins, William Shatner, Martin Sheen i Bruce Lee. Tamo su svoj nastup imali i zvijezde serije Knots Landing - Joan Van Ark i William Devane - a nakratko se pojavila i muzička legenda Quincy Jones, autor Ironsideove muzičke teme.

TV film 
Burr i veći dio glumačke ekipe su se ponovno okupili na snimanju TV-filma 1993. godine, dovršenog nedugo prije Burrove smrti. Burr je u to vrijeme nastupao u seriji TV-filmova o Perryju Masonu, te je - kako ne bi sličio na taj lik - obojao kosu i skratio svoju bradu. Za razliku od originalne serije koja se odigravala u San Franciscu, TV-film je imao radnju u Denveru, (pod izlikom da je Ed Brown inmenovan za zamjenika šefa tamošnje policije), a isti grad je također bio mjesto gdje su se snimali posljednji Burrovi filmovi o Perryju Masonu.

Eksterni linkovi 
 
 Ironside's French Page

TV serije
Barbara Anderson (glumica)

Barbara Anderson (Brooklyn, 27.11. 1945. -) je američka glumica poznata po tome što je tumačila lik policijske detektivke Eve Whitfield u TV-seriji Ironside kao i tajnu agenticu Mimi Davis za vrijeme posljednje sezone TV-serije Mission: Impossible.

Miss Anderson je odrasla u Brooklynu, ali se kao tinejdžerka preselila u Tennessee. Tamo se počela natjecati na izborima ljepote, te je postala Miss Memphis, a kasnije postala i jedna od finalistica u izboru za Miss Tennessee.

Nakon toga se preselila u Hollywood, gdje joj je prvi zapaženi nastup bio u epizodi originalnih Zvjezdanih staza pod naslovom The Conscience of the King, gdje je tumačila zavodnicu Lenore Karidian. Već sljedeće godine Anderson je postala stalni član glumačke ekipe Ironsidea, a za tu ulogu 1968. godine dobila i nagradu Emmy. Seriju je godine 1971. napustila nakon udaje za glumca Dona Burnetta. Nakon toga se uglavnom pojavljivala u sporednim i gostujućim ulogama na televiziji, a 1980-ih je radila i kao kostimograf na B-filmovima. Posljednji nastup joj je bio 1993. godine u TV-filmu Return of Ironside gdje je ponovila ulogu Eve Whitfield.

Djelomična filmografija 
 Visions (1972)
 Don't Be Afraid of the Dark (1973)
 Strange Honeymoon (1974)
 You Lie So Deep My Love (1975)
 Doctors' Private Lives (1979)

Vanjske veze 
 
 

Američke televizijske glumice
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
The Name of the Game (TV serija)

The Name of the Game bila je američka TV serija koja se originalno emitirala od 1968. do 1971. godine na programu NBC-a. Snimljeno je ukupno 76 epizoda koje su trajale 90 minuta — što je bila neuobičajena dužina za epizode tadašnjih TV serija. Serija je bila karakteristična i po tome što su se rotirali glavni junaci, koje je povezivala tek pripadnost istom uglednom časopisu "People Magazine" (fiktivnom entitetu koji se pojavio prije People Magazine u stvarnom životu. To su bili reporter-križar (Tony Franciosa), istančani izdavač (Gene Barry) i novinar crne kronike (Robert Stack).

Podloga za seriju je TV film Fame Is the Name of the Game iz 1966. godine u režiji Stuarta Rosenberga. Serija je bila poznata i po tome što je za tadašnje američke TV-standarde imala neuobičajeno visok budžet.  Franciosa, poznat po sukobima s kolegama na snimanju, je otpušten tokom trajanja serije, a njegov lik su zamijenili likove koje su glumili Peter Falk, Robert Culp, Robert Wagner, i Darren McGavin. Zajednički lik u svim epizodama je bila pomoćnica urednika Peggy Maxwell, koju je tumačila Susan Saint James i koja je dobila Emmy za tu ulogu.

Najpoznatija epizoda serije je L.A. 2017, u kojoj jedan od glavnih junaka putuje 46 godina u budućnost i pronalazi distopični Los Angeles pogođen zagađenjem i fašističkom diktaturom psihijatara. Scenarij za epizodu je napisao Philip Wylie, a režiju potpisao tada nepoznati Steven Spielberg.

Uloge 
 Tony Franciosa kao Jeff Dillon (prva i druga sezona; 3 epizode u 3. sezoni prije nego što je otpušten.)
 Gene Barry kao Glenn Howard
 Robert Stack kao Dan Farrell
 Robert Culp kao Paul Tyler (treća sezona)
 Peter Falk kao Lewis Corbett (treća sezona)
 Robert Wagner kao David Corey (treća sezona)
 Darren McGavin kao Sam Hardy (druga sezona, samo 1 epizoda)
 Susan Saint James kao Peggy Maxwell
 Ben Murphy kao Joe Sample (sporedna uloga)
 Mark Miller kao Ross Craig (sporedna uloga)
 Cliff Potts kao Sandy Hill (prva sezona; sporedna uloga)

Vanjski link 
 

TV serije
Susan Saint James

Susan Saint James (Los Angeles, 14.8. 1946. -) je američka glumica poznata po nastupima u TV serijama.

St. James je postala slavna u dobi od 22 godine, tumačeći ulogu pomoćnice urednika Peggy Maxwell u TV-seriji The Name of the Game, a zatim kao partnerica Rocka Hudsona, odnosno Sally McMillan u popularnoj kriminalističkoj TV-seriji McMillan and Wife, da bi zajedno s Jane Curtin nastupala kao Kate McArdle u TV-sitcomu Kate & Allie.

St. James se udavala tri puta. Prvi je brak bio s režiserom Richardom Neubertom te potrajao godinu dana. Drugi je brak bio s vizažistom Tom Lucasom, kome je rodila kći Sunshine Lucas. Treći put se udala za Dicka Ebersola, izvršnog producenta TV-serije Saturday Night Live koga je upoznala 1981. godine. U tom je braku imala tri sinova, od kojih je jedan - Teddy - godine 2002. poginuo u avio-nesreći.

Vanjski linkovi 
 12/3/04 "Today Show" interview about Teddy
 
 Susan Saint James: A Free Spirit Navigates Hollywood , a Lifetime "Intimate Portrait"

Američke televizijske glumice
Dobitnici i dobitnice Emmy Award
Georges Perec

Georges Perec [​ʒɔʁʒ pəˈʁɛk] (Pariz, 7. marta 1936. – Ivry, 3. marta 1982.), francuski pisac. Sin poljsko-židovskih useljenika stradalih u Drugom svjetskom ratu. U romanu Nestanak (La Disparition, 1969.), napisanu bez ijednog slova e (najčešćeg samoglasnika u francuskom jeziku, ujedno jedinog u svojem prezimenu), dao je primjer lipogramskog teksta na 300 stranica. Roman je zbog iznimne zahtjevnosti preveden na svega desetak jezika, mahom velikih, a 2012. roman je pod naslovom Ispario prevela Vanda Mikšić. Perec je bio član društva pjesnika OuLiPo.

Izvori

Eksterni linkovi 

 L'Association Georges Perec 
 Je me souviens de Georges Perec - web-stranica koju je sastavio Jean-Benoît Guinot
 Overview 
 Scriptorium - Perec 
 Reading Georges Perec, by Warren Motte 
 Perec's "Negative Autobiography" 
 Récits d'Ellis Island at IMDb
 Un homme qui dort at IMDb
 Les Lieux d'une fuge at IMDb
 Georges Perèc o la Literatura como Arte Combinatoria. Instrucciones de uso | in Spanish | by Adolfo Vasquez Rocca
 Pensar y clasificar; Georges Perèc, escritor y trapecista | in Spanish | by Adolfo Vasquez Rocca PhD

Biografije, Pariz
Francuski pisci
Francuski Jevreji
Authority control
Angus Wilson

Sir Angus Frank Johnstone Wilson (11.8. 1913 – 31.5. 1991) bio je britanski romanopisac i novelist. Godine 1958. je dobio Memorijalnu nagradu James Tait Black za The Middle Age of Mrs Eliot a kasnije na temelju književnih dostignuća dobio titulu viteza.

Za vrijeme drugog svjetskog rata je radio na dešifriranju italijanskih pomorskih poruka u Bletchley Parku.

Bibliografija

Novels 
 Hemlock and After (1952)
 Anglo-Saxon Attitudes (1956)
 The Middle Age of Mrs Eliot (1958)
 The Old Men at the Zoo (1961)
 Late Call (1964)
 No Laughing Matter (1967)
 As If By Magic (1973)
 Setting the World on Fire (1980)

Zbirke priča 
 The Wrong Set (1949)
 Such Darling Dodos (1950)
 A Bit Off the Map (1957)

Drama 
 The Mulberry Bush (1955)

Ostalo 
 The Wild Garden or Speaking of Writing (1963)
 The World of Charles Dickens (1970)
 The Naughty Nineties (1976)
 The Strange Ride of Rudyard Kipling: His Life and Works (1977)
 Diversity and Depth in Fiction: Selected Critical Writings of Angus Wilson (1983)
 Reflections In A Writer's Eye: travel pieces by Angus Wilson (1986)

 Reference 
 Angus Wilson: A Biography by Margaret Drabble (1995, Secker & Warburg, London)  or  (paperback) 
 Angus Wilson: A Bibliography 1947-1987'' by J.H. Snape & Anne N. Thomas (1988, Mansell Publishing, London & New York)

Vanjske veze 
 Authors' Calendar: Angus Wilson 
 The Paris Review Interview 

Rođeni 1913.
Umrli 1991.
LGBT osobe iz Engleske
Gej pisci
Engleski pisci
Authority control
Dorothy Richardson

Dorothy Miller Richardson (17.5. 1873 - 17.6. 1957) bila je engleska spisateljica poznata po romanu koji je prvi u književnosti na engleskom jeziku koristio tehniku danas poznatu kao tok svijesti. Njen trinaesti roman Pilgrimage se smatra jednim od velikih modernističkih i feminističkih književnih djela 20. vijeka.

Vanjske veze 
 Brief biography 
 Dorothy Richardson webpage, Keele University

Izvori 
 Dorothy Richardson: Pilgrimage. 4 vols (London, Virago. 1979).

Problemi
Rođeni 1873.
Umrli 1957.
Engleski pisci
Authority control
Mihail Bulgakov

Mihail Afanasijevič Bulgakov (Kijev, 15. maj 1891. – Moskva, 10. mart 1940) je bio ruski pisac i dramaturg. Po završetku medicine radio je kao lekar u malim mestima. Godine 1923. prelazi u Moskvu i započinje život profesionalnog književnika. Pisao je pripovetke, drame i romane. Dela koja nisu odgovarala vladajućoj politici nisu bila ni objavljivana. Bulgakov je tražio da se takav postupak prema njemu objasni ili da mu se dopusti da ode u emigraciju. Na intervenciju samog Staljina zaposlen je kao dramaturg u Moskovskom teatru, no i dalje nije mogao objavljivati svoja dela. 

Prvi njegov roman „Bela garda“ objavljen je prvo u Francuskoj (I, 1925, II, 1929), a u Sovjetskom Savezu u celini tek 1966. Napisao je dramu „Dani Turbinih“ (dramatizacija romana „Bela garda“ (1926)), komediju „Zojkin stan“ (1926), drame „Beg“ (1927), „Poslednji dani ili Puškin“, „Robovanje licemera ili Molijer“, „Priglupi Žurden“, „Ivan Vasiljevič“ (groteskna komedija iz 1935).

Njegova drama „Beg“ skinuta je sa scene jer je Staljin imao nepovoljno mišljenje o njoj, a već skinuta sa scene „Dani Turbinovih“, zahvaljujući Staljinu vraćena na scenu.

Za života pisca objavljeni su samo prvi deo romana „Bela garda“, ciklus priča „Beleške mladog lekara“ (1925-1928), i novinski feljtoni. Ostala dela objavljena su posthumno pedesetih i šezdesetih godina 20. veka: „Majstor i Margarita“, „Život gospodina de Molijera“ (1962), nezavršen „Pozorišni roman“ (1965).

Libretisti
Liječnici
Biografije, Kijev
Sovjetski pisci
Ruski dramski pisci
Sovjetski dramski pisci
Ruski pisci
Ukrajinski pisci