alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Scagnello

Scagnello (Scagnel in piemontese) è un comune italiano di 171 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Storia 
La prima notizia certa riguardo all'esistenza del paesello piemontese risale al 20 aprile 1241, e riguarda una divisione patrimoniale tra i Marchesi di Ceva, in cui venne stabilito che il territorio di Scagnello, già in possesso del Marchese Pagano di Ceva, spettasse ai fratelli Manuele e Giorgio, a condizione che ne richiedessero l'investitura al vescovo di Alba.
Passò poi nel 1295 al vescovo di Asti e nel 1381 a Galeazzo Visconti, fino ad entrare a far parte, nel secolo XVI, del Ducato di Savoia.
Nel corso dei secoli il feudo di Scagnello fu smembrato e soggetto a molti signori.

Simboli 
Lo stemma del comune di Scagnello è stato concesso con decreto del presidente della Repubblica del 1º agosto 1995.

Gli sgabelli (scagnelli) sono un'arma parlante; le fasce d'oro e di nero sono riprese dall'emblema del Marchesato di Ceva.

Monumenti e luoghi d'interesse

Architetture religiose 

 La parrocchiale di san Giovanni Battista: la chiesa appare di recente costruzione, nonostante la notizia più vecchia risalga al 1637; dal 1878 al 1880 la parrocchiale fu ampliata e fu innalzata l'attuale facciata su disegno di Bartolomeo Unia, ancora grezza ed incompiuta. Un portale ad arco di laterizia, di forme barocche, antistante la chiesa, reca la data del 1714.

Architetture civili 

 La Torre di Scagnello: posta all'altitudine di 838 metri, la torre altro non è che ciò che resta dell'antico castello di Scagnello, costruito nel XII secolo, che si estendeva su circa 8.000 metri quadrati e che fu tenuto da signorie legate in vario modo a Ceva.

 Arco o Porta di Scagnello.

Società

Evoluzione demografica

Cultura

Eventi 
 I Magnin - Carnevale in festa (venerdì grasso)
 Festa del TARTUFO NERO e dei prodotti tipici della Val Mongia (secondo fine settimana di marzo)
 Mostra cinofila (1º maggio)
 Festa degli Scagnellesi (prima domenica di agosto)

Amministrazione 

Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni amministrative 
Scagnello fece parte della comunità montana Alto Tanaro Cebano Monregalese.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Santo Stefano Belbo

Santo Stefano Belbo (San Stevo an Belb in piemontese) è un comune italiano di  abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte. È il comune più orientale della provincia e quello a minore altitudine. Dal primo gennaio 2019 ha incorporato il comune limitrofo di Camo. È il luogo natale dello scrittore Cesare Pavese e del pilota Rinaldo Capello detto "Dindo".

Situato sulle rive del torrente Belbo, affluente del fiume Tanaro, fa parte della Unione montana Alta Langa, è noto principalmente per la produzione vinicola in particolare il Moscato.

La maggior parte delle attività economiche di Santo Stefano Belbo ruota intorno alle produzioni vitivinicole. Questa realtà ha anche favorito tutta una serie di attività eno-meccaniche indotte: ricordiamo, tra le tante, il primato santostefanese nel mondo per la costruzione di macchine per il lavaggio e l'asciugatura di bottiglie piene e per le macchine per l'irrorazione del solfato di rame.

Inoltre sono presenti attività dell'artigianato e della piccola industria, legate all'enologia all'automobilismo ed alla lavorazione della nocciola Tonda Gentile.

Monumenti e luoghi d'interesse 
 Chiesa dei Santi Giacomo e Cristoforo, risalente al 1300, sorge accanto ai resti di un'antica torre medievale e ai ruderi del castello. Abbandonata nel 1926, è oggi sede della Biblioteca Civica e della Fondazione Cesare Pavese.
 Santuario della Madonna della Neve. Si trova in cima alla collina di Moncucco e da qui ogni anno il 4 agosto parte il segnale per l'accensione dei falò che illuminano il paesaggio collinare
 Casa natale di Cesare Pavese sulla strada per Canelli
 Laboratorio di falegnameria di Pinolo Scaglione (Nuto), ora museo

Società

Evoluzione demografica

Etnie e minoranze straniere 
Secondo i dati Istat al 31 dicembre 2017, i cittadini stranieri residenti a Santo Stefano Belbo sono , così suddivisi per nazionalità, elencando per le presenze più significative:

 Repubblica di Macedonia, 308
 Bulgaria, 
 Romania, 79
 Albania, 31

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Note

Voci correlate 
 Provincia di Cuneo
 Belbo
 Valle Belbo
 Alluvione del Tanaro del 1994
 Cesare Pavese
 Gancia
 Stazione di Santo Stefano Belbo

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 
Webcam Santo Stefano Belbo
Serravalle Langhe

Serravalle Langhe (Saraval in piemontese) è un comune italiano di 318 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Monumenti e luoghi d'interesse 

I principali edifici degni di nota sono: 
 Palazzo marchionale
 Cappella di San Michele Arcangelo 
 Chiesa della Maria Vergine Assunta
 Oratorio di San Michele
Inoltre è da segnalare il belvedere panoramico in via Tibaldi, con la presenza di esemplare di ippocastano secolare.

Società

Evoluzione demografica 
Negli ultimi cento anni, a partire dal 1921, la popolazione è diminuita del 60 %.

Amministrazione 

Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni amministrative 
Il comune faceva parte della comunità montana Alta Langa e Langa delle Valli Bormida e Uzzone.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Sinio

Sinio (Sin-i in piemontese) è un comune italiano di 480 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.
Si trova nelle Langhe, a circa 15 chilometri da Alba.

Piccolo borgo rurale circondato da vigneti, si caratterizza per il centro storico di origine medievale e la disposizione dell'abitato “a scudo araldico”, con le tre vie principali che dall'alto, ove troneggia il castello, si congiungono (quasi a punta) in basso.

Storia

Simboli 
Lo stemma e il gonfalone del comune di Sinio sono stati concessi con decreto del presidente della Repubblica del 2 febbraio 2007.

Il gonfalone è un drappo di bianco.

Società

Evoluzione demografica

Etnie e minoranze straniere 
Secondo i dati Istat al 31 dicembre 2017, i cittadini stranieri residenti a Sinio sono , così suddivisi per nazionalità, elencando per le presenze più significative:

 Repubblica di Macedonia, 
 Romania,

Amministrazione 

Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Somano

Somano (Soman in piemontese) è un comune italiano di 305 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Storia

Simboli 
Il comune utilizza come proprio emblema uno stemma d'argento, alla punta alzata di rosso, sormontata da una S maiuscola di nero.

Società

Evoluzione demografica
Negli ultimi cento anni, a partire dal 1921, la popolazione residente è diminuita di più di due terzi.

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni amministrative 
Il comune faceva parte della comunità montana Alta Langa e Langa delle Valli Bormida e Uzzone.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Stroppo

Stroppo (Stròp in piemontese, Estrop in occitano) è un comune italiano di  abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte, situato circa a metà della Valle Maira. Un tempo antica Capitale dell'Alta Valle Maira, ospita nel suo territorio l'unica scuola media di alta Valle: il Convitto Alpino.

Geografia fisica 
L'estensione del comune varia dai 850 m s.l.m. della prima borgata Noufresio, che si incontra sulla strada provinciale, sino al confine con il comune di Elva e Sampeyre a quota 2000 m ed oltre.

Storia

Simboli 
Lo stemma e il gonfalone del comune di Stroppo sono stati concessi con decreto del presidente della Repubblica del 20 novembre 1958.

Monumenti e luoghi d'interesse 

 Chiesa di San Giovanni Battista: situata nel Capoluogo Paschero (monumento nazionale) è la parrocchia. Di fronte ad essa, nella sede comunale, è visitabile il "Museo della scuola di montagna".
 Chiesa di San Pietro e Paolo (San Peyre): sulla strada per Elva, presenta un campanile romanico a cuspide gotica interamente a secco.
 Lazzaretto: in Borgata Caudano, ex ospedale ed ex lazzaretto in tempo di peste, la cui costruzione risale al 1463. Edificio recentemente acquistato dal comune e ristrutturato.
 Santuario di Santa Maria di Morinesio: santuario mariano situato in prossimità dell'abitato di Morinesio.

Società

Evoluzione demografica
Rispetto al censimento con il maggior numero di residenti (anno 1871), il comune ha perso il 94,13% della popolazione.

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni 
Stroppo faceva parte della comunità montana Valli Grana e Maira.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni italiani di lingua occitana
Torre Bormida

Torre Bormida (Tor Bormia in piemontese) è un comune italiano di 176 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Società

Evoluzione demografica

Amministrazione 

Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni amministrative 
Il comune faceva parte della comunità montana Alta Langa e Langa delle Valli Bormida e Uzzone.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Torre Mondovì

Torre Mondovì (La Tor dël Mondvì in piemontese) è un comune italiano di 517 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Storia 
Si sono trovati alcuni resti di epoca romana.

Il primo documento conosciuto è datato 1159, un atto di donazione al vescovo di Asti.

In seguito, pur mantenendo la giurisdizione astense, ebbe vari feudatari: i Signori di Carassone, i Marchesi di Ceva, e i Vasco.

Società

Evoluzione demografica

Economia 
È presente una piccola industria cartaria, sulla piana di San Gottardo.

Nell'Ottocento erano presenti due realtà: una fonderia ed una vetreria per la produzione di bottiglie; quest'ultimo sito si trasformò poi nella cartiera.

Amministrazione

Altre informazioni amministrative 
Torre Mondovì faceva parte dell'Unione Montana Valli Monregalese.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Torre San Giorgio

Torre San Giorgio (La Tor o Tor San Giòrs in piemontese) è un comune italiano di 715 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.
Considerato il penultimo paese della provincia di Cuneo, distante poco più di 40 km da Torino, il paese inoltre dispone di una zona industriale con aziende artigianali e commerciali.
Ogni 3 anni viene organizzata la fiera Expotorre, durante la quale le migliori aziende operanti nel settore edilizio, arredo etc…, espongono e presentano i loro prodotti.
In occasione dei festeggiamenti patronali in onore di San Giorgio, il paese ospita la “Sagra del Fritto misto”.

Storia 
Durante il periodo fascista (1936-1945) al comune di Torre San Giorgio venne aggregato quello di Moretta, ma l'amministrazione municipale rimase a Moretta.

Simboli 
Lo stemma e il gonfalone del comune sono stati concessi con decreto del presidente della Repubblica del 29 ottobre 1958.

Il gonfalone è un drappo trinciato di bianco e di azzurro.

Monumenti e luoghi d'interesse 

Chiesa parrocchiale di San Giorgio (anno 1710)
Cappella di San Rocco
Pinacoteca Carlo Sismonda
Bosco della Prigione

Società

Evoluzione demografica

Infrastrutture e trasporti
Tra il 1882 e il 1950 l'abitato era servito dalla tranvia Torino-Saluzzo e, fra il 1884 e il 1986, da una stazione posta lungo la ferrovia Airasca-Saluzzo.

Amministrazione 

Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Torresina

Torresina (Torzela in piemontese) è un comune italiano di 47 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Geografia fisica

Territorio
Torresina si trova sulla sommità di una collina, a un'altitudine di 704 

È classificato nella zona sismica 4 (zona non a rischio sisma).

Clima
Il comune è stato inserito nella zona climatica F e ha un fabbisogno termico di 3 188 gradi giorno. La normativa attuale non pone limiti all'accensione degli impianti di riscaldamento.

Origini del nome 
"Torresina", adottato nel 1892, deriva dall'originale Torricella, nome legato alla presenza della torre medievale nei pressi dell'abitato.

Storia 
La zona di Torresina è stata abitata in epoca preromana dagli Stazielli, seguiti da altre popolazioni ascritte alla tribù Publilia. La presenza di Roma in queste terre è confermata inoltre dal ritrovamento nel 1999 di una stele databile attorno al I secolo.

Attorno al 950, nel periodo delle incursioni saracene, venne costruita la torre attorno alla quale si svilupperà l'abitato, e che ne darà il nome.

Il 31 marzo 1381 il territorio di Torresina venne investito da Galeazzo Visconti, signore di Asti e Milano, a Cristoforo e Giacomo figli di Guglielmo II di Ceva. Da allora il paese restò ai Ceva fino al 1635, anno in cui ne vennero investiti i Del Carretto, con l'insolita particolarità dell'ereditarietà sia maschile sia femminile.

Nel 1684, per lascito testamentario, il feudo passò al barone di Nus: Giovanni Francesco Renato.

Il 16 aprile 1797 Torresina fu teatro di scontri fra le truppe napoleoniche che tentavano la presa del colle della Pedaggera e i difensori piemontesi. I francesi, afflitti da gravi problemi di rifornimento, occuparono il paese e lo sottoposero a requisizioni e tasse di guerra.

Torricella divenne comune nel 1829, per poi cambiare il suo nome nell'attuale nel 1892.

Simboli

Lo stemma di Torresina è descritto come D'azzurro alla torre destra fondata sulla pianura al castello diroccato sinistro (al naturale) alla pezza di bardatura di nero nascente dalla punta. ornamenti esteriori da comune.

Monumenti e luoghi d'interesse
 Chiesa di San Giorgio: dalla bella facciata in pietra di Langa, è caratterizzata da un recente mosaico raffigurante il santo patrono. L'interno, a singola navata con quattro cappelle laterali, ospita un crocifisso ligneo da processione del XVIII secolo e una acquasantiera poggiata su capitello del XV secolo
 Cappella di Santa Croce: edificata nel 1844 in ringraziamento per la fine della lunga carestia, ha la particolarità di essere stata edificata da tutta la popolazione, che vi lavorò nei giorni festivi

Società

Evoluzione demografica

Amministrazione 

Dati del Ministero dell'Interno.

Altre informazioni amministrative
Torresina faceva parte della comunità montana Alto Tanaro Cebano Monregalese.

Note

Voci correlate 
 Patata dell'alta valle Belbo

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Treiso

Treiso (Trèis in piemontese) è un comune italiano di 766 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Origini del nome 
Il nome di Treiso deriva dal latino Tres, nome dato dai romani al piccolo insediamento, situato a tre chilometri da Alba.

Storia 
Nella vicina località Pertinace è vissuto l'imperatore romano Publio Elvio Pertinace.

Il comune di Treiso è nato nel 1957 (su proposta di legge presentata dal deputato albese Teodoro Bubbio), staccandosi da Barbaresco, di cui era frazione.

In questo comune e in quello vicino di Alba è ambientato il romanzo di Beppe Fenoglio Una questione privata.

Dal 2010 ad un asteroide della fascia principale (tra Marte e Giove) è stato dato ufficialmente il nome di 13494 Treiso.

Simboli

Società

Evoluzione demografica

Etnie e minoranze straniere 
Secondo i dati Istat al 31 dicembre 2017, i cittadini stranieri residenti a Treiso sono , così suddivisi per nazionalità, elencando per le presenze più significative:

 Romania,

Amministrazione 

Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Galleria d'immagini

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Trezzo Tinella

Trezzo Tinella (Trés in piemontese) è un comune italiano di 294 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Geografia

Società

Evoluzione demografica

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni amministrative 
Il comune faceva parte della comunità montana Alta Langa e Langa delle Valli Bormida e Uzzone.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Valloriate

Valloriate (Valàuria in piemontese, Valàouria in occitano) è un comune italiano di  abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Storia

Società

Evoluzione demografica

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Altre informazioni amministrative 
Il comune faceva parte della Comunità montana Valle Stura.

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni 
 

Comuni della provincia di Cuneo
Comuni italiani di lingua occitana
Verduno

Verduno (Vërdun in piemontese) è un comune italiano di 573 abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte.

Il comune è noto al mondo per la produzione di vini pregiati tra cui Barolo e Pelaverga ed è punto di riferimento essendo la sede del nuovo e moderno Ospedale per la zona Alba-Bra. 

Il paese ha dato i natali al Beato Sebastiano Valfrè.

Società

Evoluzione demografica

Etnie e minoranze straniere 
Secondo i dati Istat al 31 dicembre 2017, i cittadini stranieri residenti a Verduno sono , così suddivisi per nazionalità, elencando per le presenze più significative:

 Romania,

Economia 
Il comune di Verduno fa parte degli 11 comuni dove è possibile vinificare e produrre il Barolo. Inoltre viene prodotto il vino DOC Verduno Pelaverga, basato sul vitigno omonimo.

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Galleria d'immagini

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni
Vezza d'Alba

Vezza d'Alba (Vëssa in piemontese) è un comune italiano di  abitanti della provincia di Cuneo in Piemonte. Fa parte del territorio del Roero.

Storia

Simboli

Monumenti e luoghi d'interesse 
 Santuario Madonna dei Boschi 
 Chiesa Parrocchiale San Martino
 Chiesa Confraternita
 Museo naturalistico del Roero
 Torion di Borbore.

Società

Evoluzione demografica

Etnie e minoranze straniere 
Secondo i dati Istat al 31 dicembre 2017, i cittadini stranieri residenti a Vezza d'Alba sono , così suddivisi per nazionalità, elencando per le presenze più significative:

 Romania, 
 Marocco,

Tradizioni e folclore 
Ogni anno vi si svolge la Fiera Regionale del Tartufo Bianco d'Alba e dei Vini del Roero.

Economia 
Un'attività importante è la coltivazione di vite e pesche; un prodotto tipico è la pera madernassa, mentre i vini tipici sono il Roero Arneis e la Favorita.

Amministrazione 
Di seguito è presentata una tabella relativa alle amministrazioni che si sono succedute in questo comune.

Gemellaggi

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni
John Coetzee (kinderboekenschrijver)

John Coetzee (25 november 1931) is een Zuid-Afrikaans kinderboekenschrijver. De meeste van zijn boeken hebben een geschiedkundige achtergrond.

Coetzee (niet te verwarren met Nobelprijswinnaar John Maxwell Coetzee) had al van jongs af aan interesse in schrijven, en studeerde verschillende talen aan de universiteit (waaronder Afrikaans, Nederlands, Engels, Duits, Frans en Portugees). Hij werkte na zijn studie lange tijd als vertaler in Pretoria en publiceerde zijn eerste boek op 27-jarige leeftijd.

Bibliografie
 Buks en die Stropersbende (1970)
 Buks en die Dinamietramp (1972)
 Waar die Hoogoonde Gloei (1972)
 Buks en die Goudsoekers (1973) 
 Die Ongeluk by Loskrans (1974) 
 Mensies in die Dorsland (1975)
 Die Brand by Wilgemeer (1977) 
 Buks en die Runderpes (1977) 
 Struben se Goue Vallei (1978) 
 Buks en die Geheim van Zimbabwe (1980) 
 Berg van die Bosduiwe (1981)
 Die Goue Ring (1981) 
 Accident on Rocky Pass (1982) 
 Struben's Golden Valley (1984) 
 Buks en die Rooi Woestyn (1984) 
 Die Ysterpad See toe (1986)  
 Flint and the Red Desert (1986) 
 Flint and the Dynamite Train (1987)
 Trekspoor in die Wildernis (1989) 
 The Mystery of Cloud Mountain (1989) 
 Vlam van die Goudvelde (1991) 
 The Message (1991) 
 Agon en die Donker Planeet (1993) 
 Die Gedoente op Planeet Boris (1996) 
 Crash Flight (1994) 
 The Burning River (alias John Quest) (1987)  
 The Golden Rhinoceros (alias John Quest) (1990)

Zuid-Afrikaans schrijver
Zuid-Afrikaans kinderboekenschrijver
Literatuur in het Afrikaans
Booker Prize

De Booker Prize for Fiction is een literaire prijs die sinds 1969 ieder jaar in het Verenigd Koninkrijk wordt uitgereikt voor een literair fictioneel boek, geschreven in de Engelse taal. Aan de prijs is een bedrag verbonden van 50.000 pond sterling. 

De prijs werd in 1968 ingesteld als de Booker-McConnell Prize door het voedingsmiddelenconcern Booker Group. Van 2002 tot 2019 was de naam Man Booker Prize for Fiction, naar aanleiding van sponsoring door het investeringsbedrijf Man Group. Sinds 2019 is de sponsor Crankstart, de organisatie voor goede doelen van de Britse durfkapitalist Michael Moritz en zijn vrouw, de Amerikaanse schrijfster Harriet Heyman. 

Tot 2014 werd de Booker Prize uitsluitend uitgereikt aan schrijvers uit het Brits Gemenebest, Ierland en Zimbabwe. Vanaf 2014 komt ieder in het Engels geschreven boek van literaire fictie in aanmerking, ongeacht het land van herkomst van de auteur. Om de kwaliteit van de prijs te waarborgen worden de juryleden gezocht onder critici, schrijvers en academici. Uit de longlist (nominaties) wordt een shortlist van vijf titels geselecteerd. Driemaal zijn twee prijzen uitgereikt: in 1974, 1992 en 2019.

In 2005 werd de International Booker Prize in het leven geroepen, de Booker Prize voor in het Engels vertaald werk van internationale auteurs.

Winnaars

Speciale prijzen 
 Bij het 25-jarig jubileum van de Booker Prize in 1993 werd een speciale prijs, de 'Booker of Bookers', uitgereikt aan  Salman Rushdie voor zijn roman Midnight's Children, die in 1981 de reguliere Booker Prize gewonnen had.
 Bij het 40-jarig jubileum in 2008 werd uit een shortlist van zes titels opnieuw dit boek van Rushdie gekozen voor de speciale prijs 'The Best of the Booker'.
 In 2018 won The English Patient van Michael Ondaatje de 'Golden Man Booker Prize', een publieksprijs ter ere van het 50-jarig jubileum van de Booker Prize.

Externe link 
  The Booker Prizes for Fiction

B
Britse literatuurprijs
931

Het jaar 931 is het 31e jaar in de 10e eeuw volgens de christelijke jaartelling.

Gebeurtenissen

Europa 
 Voorjaar - Hugo van Arles, koning van Italië, benoemt (met steun van de Italiaanse adel) zijn zoon Lotharius II tot mede-regent. Hij voert een campagne tegen Rome, om zo de keizerskroon (IJzeren Kroon) te verwerven.
 Koning Harald I overlijdt na een regeerperiode van 59 jaar. Tijdens zijn bewind is het koninkrijk verdeeld onder zijn rivaliserende zonen; Harald's favoriete zoon Erik I ("Bloedbijl") krijgt de absolute macht over Noorwegen.
 Eerste schriftelijke vermelding van Kaprun (huidige Oostenrijk).

Arabische Rijk 
 Abd al-Rahman III, kalief van Córdoba, voert een veldtocht tegen het kalifaat van de Fatimiden. Hij landt met een Moors expeditieleger in Marokko en verovert de stad Ceuta (tegenwoordig een exclave van Spanje).

Religie 
 Voorjaar - Paus Stefanus VII overlijdt na een pontificaat van 3 jaar. Hij wordt opgevolgd door Johannes XI (slechts 21 jaar oud) als de 125e paus van de Katholieke Kerk. Johannes is de zoon van Marozia, een Romeins senatrix en de de facto heerseres van Rome.

Geboren 
 Adelheid, keizerin van het Heilige Roomse Rijk (overleden 999)
 Liutgard van Saksen, Duits prinses (overleden 953)
 Taksony, vorst van de Magyaren (waarschijnlijke datum)

Overleden 
 27 januari - Ruotger, Frankisch staatsman en aartsbisschop
 15 maart - Stefanus VII, paus van de Katholieke Kerk
 3 september - Uda (64), keizer van Japan
 Christophoros Lekapenos, Byzantijns mede-keizer
 Harald I, koning van Noorwegen (waarschijnlijke datum)

000
935

Het jaar 935 is het 35e jaar in de 10e eeuw volgens de christelijke jaartelling.

Gebeurtenissen

Europa 
 Voorjaar - Arnulf I ("de Boze"), hertog van Beieren, valt met een expeditieleger Noord-Italië binnen. Hij trekt via Triëst naar Verona, waar hij steun krijgt van de Lombardische edelen. Koning Hugo van Arles mobiliseert een Bourgondisch leger en verslaat hem bij Gossolengo. Arnulf wordt gedwongen zich terug te trekken naar Beieren.
 Zomer - Koning Hendrik I ("de Vogelaar") sluit in Ivois (op de grens van het West- en Oost-Frankische Rijk) een vriendschapsverdrag. Hij hernieuwt en bekrachtigt zijn diplomatieke eisen in een koningstreffen met Rudolf I van Frankrijk en Rudolf II van Bourgondië.
 Abd al-Rahman III van Córdoba sluit een niet-aanvalsverdrag met Ramiro II van León. León belooft geen steun te verlenen aan de vijanden van abd al-Rahman.
 28 september - Wenceslaus I ("de Heilige"), hertog van Bohemen, wordt door een samenzwering van zijn moeder Drahomíra en zijn broer Boleslav vermoord. Boleslav volgt hem op als hertog. (waarschijnlijke datum)
 Willem III (935 - 963) volgt zijn vader Ebalus op als graaf van Poitiers en maakt tevens aanspraak op het hertogdom Aquitanië. (waarschijnlijke datum)

Azië 
 Het Koreaanse koninkrijk Silla houdt op te bestaan en wordt ingelijfd door de Goryeo-dynastie.

Geboren 
 Håkon Sigurdsson, Viking edelman en regent (waarschijnlijke datum)
 Hroswitha, Duits kanunnikes en dichter (waarschijnlijke datum)
 Urraca Fernández, koningin van Navarra (waarschijnlijke datum)

Overleden 
 28 september - Wenceslaus I, hertog van Bohemen (of 929)
 Ebalus, hertog van Aquitanië (waarschijnlijke datum)
 Reinier II, Frankisch edelman (waarschijnlijke datum)

000
939

Het jaar 939 is het 39e jaar in de 10e eeuw volgens de christelijke jaartelling.

Gebeurtenissen 
 voorjaar - De vulkaan Eldgjá op IJsland barst uit.
 14 juli - Paus Stephanus VIII volgt Leo VII op als de 127e paus van de Katholieke Kerk.
 19 juli - Slag bij Simancas: Een gecombineerd leger van Leon, Galicië en Navarra onder leiding van koning Ramiro II van Leon verslaat kalief Abd al-Rahman III van Córdoba. De vluchtende Andalusiërs lopen in een hinderlaag en worden afgeslacht.
 2 oktober - De opstandelingen tegen koning Otto I, Giselbert van Lotharingen en Everhard III van Franken worden verslagen in de slag bij Andernach, waarbij Everhard en Giselbert sneuvelen. Ook graaf Dirk I van Holland wordt gedood.
 27 - Edmund I volgt Athelstan op als koning van Engeland.
 Alan II van Bretagne doet afstand van de koningstitel. Bretagne wordt een hertogdom.
 Pietro Partcipazio volgt Pietro II Candiano op als doge van Venetië.
 Lodewijk IV van Frankrijk trouwt met Gerberga van Saksen, de weduwe van Giselbert van Lotharingen.
 Ngo Quyen roept zich uit tot koning van Vietnam. Begin van de Ngo-dynastie (939 - 967).

Geboren 
 Song Taizong, keizer van het Chinese Keizerrijk (overleden 976)

Overleden 
 13 juli - Leo VII, paus van de Katholieke Kerk
 2 oktober - Everhard III (54), hertog van Franken
 2 oktober - Giselbert II, hertog van Lotharingen 
 5 oktober - Dirk I, graaf van Holland (896 - 939)
 27 oktober - Athelstan, koning van Engeland
 Pietro II Candiano, doge van Venetië (932 - 939)

000
940

Het jaar 940 is het 40e jaar in de 10e eeuw volgens de christelijke jaartelling.

Gebeurtenissen 
 Hugo de Grote, Herbert II van Vermandois en Willem I van Normandië komen in opstand tegen koning Lodewijk IV en erkennen Otto I in zijn plaats als koning.
 Al-Muttaqi volgt Ar-Radi op als kalief van de Abbasiden.
 Gaston I volgt zijn vader Centulus II op als burggraaf van Béarn.

Geboren 
 10 juni - Abul Wafa, Perzisch wiskundige
 Hendrik III, hertog van Beieren en Karinthië, markgraaf van Verona
 Boudewijn III, medegraaf van Vlaanderen (jaartal bij benadering)
 Brian Boru, Hoge Koning van Ierland (1002-1014) (jaartal bij benadering)
 Gerberga II, Duits edelvrouw en abdis (jaartal bij benadering)
 Hildebold, bisschop van Worms (jaartal bij benadering)
 Hugo Capet, koning van Frankrijk (987-996) (jaartal bij benadering)
 Ibn Sahl, Perzisch wiskundige (jaartal bij benadering)
 Thorgeir de Wetgever, IJslands wetgever (jaartal bij benadering)
 Willigis, aartsbisschop van Mainz (jaartal bij benadering)

Overleden 
 Ibn Abd Rabbi (~80), Andalusisch dichter
 Ar-Radi, kalief der Abbasiden (934-940)
 Centulus II, burggraaf van Béarn (905-940)
 Kunigunde, Frankisch edelvrouw (jaartal bij benadering)

000
Kleuren zien

Kleuren zien is het vermogen van het menselijk en het dierlijk oog verschillen in de golflengte van licht te kunnen waarnemen. In het menselijk oog komen vier soorten lichtgevoelige cellen voor: naast staafjes zijn er drie verschillende soorten kegeltjes. De kegeltjes zijn de cellen waarmee kleuren waargenomen kunnen worden.

De drie soorten kegeltjes, soms L, M en S (Long-, Medium-, en Short-wavelength) genoemd, hebben ieder een verschillend lichtgevoelig pigment. De gevoeligheidsmaxima liggen respectievelijk in het geelgroene, het groene en het blauwe golflengtegebied. De eerste twee soorten kegeltjes liggen ten opzichte van de blauw-gevoelige kegeltjes met hun gevoeligheidsmaximum niet ver uit elkaar, zie de figuur hiernaast. Zoogdieren hebben meestal twee of drie soorten kegeltjes. Andere dieren kunnen ook vier of vijf soorten kegeltjes hebben.

Spectrumkromme 

De spectrum locus (spectrumkromme) is één ruimtelijke kromme die het verband legt tussen alle monochrome kleuren uit het spectrum (de kleuren van de regenboog) en de respons van de drie typen kegeltjes. Omdat er drie typen kegeltjes zijn, ligt de kromme in drie dimensies.

Op de assen (naar rechts, naar voren, naar boven) zijn de genormaliseerde responsies van de kegeltjes (L, M, S) uitgezet.
Op elk van de zijvlakken is de kromme loodrecht geprojecteerd als een grijze lijn. Deze drie projecties zijn de spectrumkrommen van de drie verschillende soorten kleurenblindheid: protanopie (linkervlak), deuteranopie (achtervlak) en tritanopie (grondvlak).

Kleuren zien in de dierenwereld 
De meeste zoogdieren hebben maar twee soorten kegeltjes: één in het blauwe gebied en één in het geelgroene gebied. Vogels hebben voor zover bekend minstens vier soorten kegeltjes (gevoeligheidsmaxima: 370, 445, 508 en 565 nm), met vooral meer zicht in het ultraviolette deel van het spectrum. Ook veel insecten kunnen ultraviolet zien, maar rood minder goed. Sommige vissen zijn juist weer gevoeliger voor infrarood.

Zie ook 
 Kleur
 Kleurenblindheid
 Menselijk oog

Kleurenperceptie
Oog
Baai van San Francisco

De Baai van San Francisco, Engels: San Francisco Bay, is een grote baai aan de westkust van de Verenigde Staten. De omgeving rond de baai staat bekend als de San Francisco Bay Area, een grootstedelijke agglomeratie met als belangrijkste stad San Francisco.

De baai is in 1775 door de Spaanse zeeofficier Juan Manuel de Ayala voor het eerst in kaart gebracht.

De baai wordt door het schiereiland van San Francisco van de Stille Oceaan afgescheiden en wordt door de Golden Gate met de Stille Oceaan verbonden. De stad San Francisco ligt op de zuidelijke van de beide landtongen, die door de Golden Gate gescheiden worden. Beide landtongen worden door de Golden Gate Bridge met elkaar verbonden. De stad San Jose ligt aan het zuiden van de baai, Oakland aan de oostkant. Op de noordelijke landtong ligt Richmond.

De San Andreasbreuklijn, die voor veel aardbevingen zorgt loopt in de lengterichting midden over het schiereiland. In 1906 werd San Francisco zwaar door een aardbeving getroffen.

Ongeveer 40 % van het water in de staat Californië komt in de baai terecht, hoofdzakelijk via de rivieren Sacramento en de San Joaquin. De baai wordt gevoed door de Sacramento en de San Joaquin, die in de Sacramento-San Joaquindelta bij elkaar komen en daarna door de Suisun Bay, de Straat van Carquinez, de San Pablo Bay en de Baai van San Francisco in de Stille Oceaan uitmonden. De baai is dus een onderdeel van het estuarium van deze twee rivieren.

De baai is niet diep, meestal maar enkele meters, onder de Golden Gate Bridge het diepst: 113 m. Afhankelijk van de definitie welke wateroppervlakten worden meegerekend is het de oppervlakte 1.000 tot 4.000 km². De eigenlijke baai is een zeetong van 5 tot 20 km breedte oost-west en 100 km lengte noord-zuid. Het grootste eiland in de baai is Alameda, het bekendste ongetwijfeld Alcatraz.

Vervoer 
Behalve de eerder genoemde Golden Gate Bridge wordt de baai ook overspannen door de Richmond-San Rafaelbrug, de San Francisco-Oakland Bay Bridge, de San Mateo-Hayward Bridge en de Dumbartonbrug. Onder de baai is de 5,7 km lange Transbay Tube-spoortunnel van het BART-netwerk aangelegd. De baai kan met verschillende veerbootdiensten worden overgestoken.
Eddy Pieters Graafland

Eddy Laurens Pieters Graafland (Amsterdam, 5 januari 1934 – Barendrecht, 28 april 2020) was een Nederlands doelverdediger. Als profvoetballer verdedigde hij het doel van Ajax, Feyenoord en het Nederlands elftal. In 1970, in zijn laatste wedstrijd als prof, won hij met Feyenoord de Europacup I-finale. In totaal stond hij 47 keer in het nationale voetbalelftal. Zijn bijnaam was, naar zijn afgekorte achternaam, Eddy PG. Als specialiteit had hij het keren van strafschoppen. Hiertoe hield hij in een notitieboekje van alle potentiële strafschopnemers de favoriete hoeken bij.

Biografie 
Op zijn elfde werd hij lid van Ajax (twaalf was de minimumleeftijd, maar zijn vader was bestuurslid, waardoor hij voorrang kreeg). Op zijn zeventiende (1951) debuteerde hij in het eerste van Ajax. Midden jaren vijftig vervulde Pieters Graafland zijn dienstplicht in Arnhem. Vanaf dat moment trainde hij een jaar mee met het eerste van Vitesse. Na zijn militaire diensttijd keerde hij weer terug naar Amsterdam. Op 28 april 1957 debuteerde Pieters Graafland in het Nederlands voetbalelftal in het Olympisch Stadion tegen België (1-1).

In 1958 vertrok hij naar Feyenoord voor het toentertijd recordbedrag van 134.000 gulden. Zijn grootste succes als clubspeler beleefde hij in 1970. Dat seizoen was hij door Feyenoord-trainer Ernst Happel als eerste keeper gepasseerd en vervangen door Eddy Treijtel. Voor de Europacup I-finale tegen Celtic deed Happel toch een beroep op hem. Aanvankelijk voelde Pieters Graafland er niets voor om deze wedstrijd te spelen: "Je hebt me het hele seizoen niet zien staan. Ik doe het niet." Was zijn eerste reactie! Op dit besluit kwam hij later terug en mede dankzij zijn keeperswerk won Feyenoord de finale met 2-1. Het was zijn laatste officiële wedstrijd in het betaald voetbal.

Na zijn spelersloopbaan begon hij een handel in promotie- en relatiegeschenken. Pieters Graafland had als hobby het maken van amateurfilmbeelden. Van de films die hij tijdens zijn sportieve loopbaan maakte, werden geregeld delen uitgezonden in diverse sportprogramma's op televisie. Zo heeft hij de beelden geschoten van de Touroverwinning van Jan Janssen in 1968. In 1999 was hij de derde Nederlandse doelverdediger (na Hans van Breukelen en Edwin van der Sar) in de door de IFFHS georganiseerde verkiezing van Europese doelman van de twintigste eeuw.

Hij was ridder in de Orde van Oranje-Nassau. In 2017 vierden hij en zijn vrouw Teddy hun diamanten huwelijk.

Pieters Graafland overleed op 28 april 2020 op 86-jarige leeftijd.

Erelijst

Trivia 
 Eddy Pieters Graafland was ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
 In 1962 kwam de Eddy Pieters Graafland-fanclub op het idee om een verkiezing van de beste voetballer van het jaar te organiseren; tot 1975 werd deze onderscheiden met de Eddy PG-trofee.

Zie ook 
 Lijst van spelers van Ajax
 Lijst van spelers van Feyenoord
 Lijst van spelers van het Nederlands voetbalelftal

Nederlands voetballer
Malene Mortensen

Malene Winter Mortensen (23 mei 1982) is een Deense zangeres. Ze was totaal onbekend toen ze in 2002 Dansk Melodi Grand Prix won, de Deense voorrondes voor het Eurovisiesongfestival.

Haar lied heette Vis mig hvem du er ("Laat me zien wie je bent"). Hoewel ze een van de favorieten was ging het op het Eurovisiesongfestival 2002 met de Engelse versie Tell me who you are volledig mis - ze bleef met zeven punten achter.

Hoewel haar Eurovisieresultaat een schok voor zowel Denemarken als voor haarzelf was, gaf ze haar muzikale carrière niet op. In 2003 bracht ze een album uit getiteld Paradise met daarop moderne akoestische jazz, uitgevoerd tezamen met drie bekende Deense jazzmuzikanten.

Deens zanger
Deelnemer aan het Eurovisiesongfestival 2002
Deens deelnemer aan het Eurovisiesongfestival
Gabri de Wagt

Gabri de Wagt (Noordwolde (Gn.), 18 maart 1921 – Zeist, 2 oktober 2003) was een Nederlands programmamaker.

De Wagt werkte veertig jaar bij de VARA. Hij was onder andere medewerker van het VARA-radioprogramma Boemerang (1973-1979) samen met Wim Klinkenberg, Aad Nuis en Karel Roskam. Per januari 1985 ging hij met de VUT. Vlak voor zijn vertrek maakten Willem van Beusekom, Piet van den Ende en Jeanne van Munster een terugblik op zijn radiowerk onder de titel Stem van onrust en verwondering.

Van de Stichting Nipkow ontving hij in 1984 de Ere Zilveren Reissmicrofoon.

Hij heeft negatief bijgedragen in het verguizen van de Zangeres zonder Naam. Dit werd ook door bv. Johnny Hoes als een boycot gevoeld.

Externe links 

 Beeld en Geluid Wiki over Gabri de Wagt
 In memoriam Gabri de Wagt: radiomaker, Fragment OVT 5 oktober 2003 uur 2 (5 min.)

Nederlands programmamaker
Corinna May

Corinna May (Bremen, 10 oktober 1970), is een Duitse zangeres. May is blind vanaf haar geboorte. Als kind had ze altijd al muziek om zich heen; haar vader had een enorme collectie jazzplaten. Al snel begon Corinna te zingen in een schoolkoor en daarna in een gospelkoor.

Na verschillende talentenjachten kon Corinna May haar eerste album uitbrengen in 1997; dit was, helemaal in de geest van haar jeugd, een jazzalbum. De plaat was in eigen beheer geproduceerd. Twee jaar later bracht ze een album uit getiteld "Wie ein Stern" (Als een ster).

Haar definitieve doorbraak kwam in 1999 met de Duitse voorronde voor het Eurovisiesongfestival. Ze won, maar haar lied "Hör den Kindern einfach zu" (Luister gewoon naar de kinderen) werd gediskwalificeerd omdat iemand anders het al op de plaat gezet had. Haar tweede poging was in 2000 met het lied "I believe in God", maar nu werd ze tweede.

Driemaal was in 2002 scheepsrecht. Met het lied "I can't live without music" vertegenwoordigde ze Duitsland op het songfestival. Ze was niet erg succesvol want ze kwam niet verder dan een 21e plaats.

Haar meest recente single heette "Endless miles". Dit werd geen hit in Duitsland.

Duits zanger
Deelnemer aan het Eurovisiesongfestival 2002
Duits deelnemer aan het Eurovisiesongfestival
Elros

Elros Tar-Minyatur is een personage uit de boeken over de fictieve wereld "Midden-aarde" van J.R.R. Tolkien. Hij werd geboren in het jaar 525 van de Eerste Era.

Afstamming
Elros en zijn broer Elrond waren Halfelfen. Hun vader was Eärendil, de zeevaarder, en hun moeder Elwing. Beide ouders hadden onder hun voorouders zowel Mensen als Elfen van hoge komaf.

Moederskant
Elwings grootouders waren Beren en Lúthien Tinúviel. Eärendil en Elwing waren in grote mate verantwoordelijk voor de interventie van de Valar en de Elfen van Valinor die de ondergang van Morgoth en de vernietiging van Thangorodrim ten gevolge had. Hiermee kwam de Eerste Era ten einde en werd Arda veranderd. Delen van het westen van Midden-aarde verdwenen onder de golven en de meeste Hoge Elfen vertrokken naar Valinor.

De keuze elf of mens te worden
De Valar gaven de Halfelfen een keuze: zij konden Elfen worden en daarmee uiteindelijk Midden-aarde moeten verlaten of zij konden Mensen worden. Elros koos het laatste en werd koning van de Edain onder de naam Tar Minyatur, die het eiland Númenor toegewezen kregen. Zijn broer Elrond echter koos ervoor Elf te zijn, maar bleef voorlopig -gedurende zowel de Tweede als de Derde Era- nog in Midden-aarde om na de Oorlog om de Ring, in Frodo's tijd uiteindelijk toch naar de Havens te gaan.

Levensloop en afstammelingen
Elros ontving ook de Gift of de Vloek van de Mensen:  hij werd sterfelijk. Hoewel zijn levensspanne een aantal eeuwen bedroeg, legde hij uiteindelijk vrijwillig op Númenor zijn leven neer. Zijn opvolgers zouden gedurende de gehele Tweede Era koning van Númenor zijn en, na de ondergang van het eiland, koningen van Arnor en Gondor. Aragorn was een verre nazaat van Elros, die later trouwde met de dochter van Elrond, een van de zeer weinige verbintenissen tussen Mensen en Hoge Elfen.

De Lijn van Elros 

Halfelf in werk van Tolkien
Laura Voutilainen

Laura Voutilainen (Jyväskylä, 17 mei 1975) is een Finse zangeres. Haar debuutsingle heette Muuttanut oon maailman. Haar grote doorbraak kwam in 1993 met de hit Kerran.

Een jaar later bracht ze haar eerste album uit, Laura Voutilainen. Er werden meer dan 120.000 exemplaren van verkocht. In totaal bracht ze twaalf albums uit. Sinds 1999 heeft ze haar eigen televisieshow.

Voutilainen won met haar lied Addicted to you in Tampere de nationale finale voor het Eurovisiesongfestival 2002. Tijdens de internationale finale werd ze twintigste. Ook in 2007 deed ze aan de nationale finale mee, eerst aan een deelfinale met de nummers Kosketa Mua en Take a Chance. Het laatste nummer kwam in de nationale finale terecht, maar behaalde slechts een vierde plaats.

In 2008 en 2010 werd ze verkozen tot beste vrouwelijke artiest bij de "Schlager van het jaar"-verkiezing in Finland. In 2010 werd ze tweede met haar danspartner in de Finse Dancing with the Stars. Voutilainen is getrouwd met Juha Heikkila.

Discografie 
Laura Voutilainen heeft de volgende albums uitgebracht:
 Laura Voutilainen (1994)
 Kaksi karttaa (1996)
 Lumikuningatar (1997)
 Etelän yössa (1998)
 Puolet sun auringosta (2001)
 Päiväkirja (2003)
 Tässä hetkessä (2005)
 Lauran päiväkirja - kaikki parhaat (2006)
 Kosketa mua (2007)
 Palaa (2008)
 Sydänjää (2009)
 Suurimmat hitit (Greatest hits) (2010)
 Ihmeitä (2011)
 KokoNainen (2013)
 Miks ei (2017)
 Minun tähteni (2019)

Daarnaast heeft ze vele singles en één ep uitgebracht.

Externe link
 Officiële website

Fins zanger
Deelnemer aan het Eurovisiesongfestival 2002
Fins deelnemer aan het Eurovisiesongfestival
Elrond

Elrond Peredhel (Halfelf) is een personage uit de boeken van J.R.R. Tolkien. Hij werd geboren rond het jaar 500 van de Eerste Era en was, evenals Elros, een van de twee zonen van Eärendil en Elwing. Zijn ouders waren beiden noch geheel Elf noch Mens, en de beide broers was het vergund te mogen kiezen met welk van de beide geslachten zij hun levenslot zouden delen (sterfelijk of onsterfelijk), dit voorrecht betrof ook Elronds nakomelingen.

Rivendel en de Ringen van Macht
In tegenstelling tot zijn broer Elros koos Elrond ervoor een Elf te zijn. Dit betekende dat hij niet sterfelijk werd zoals zijn broer maar wel uiteindelijk net als alle Elfen Midden-aarde moest verlaten. In de Tweede Era deed hij dat echter niet, maar bleef voorlopig in Midden-aarde.
Hij stichtte het toevluchtsoord Rivendel en raakte betrokken bij het werk van de Elfsmeden van Eregion (Hulst). Zij smeedden de Drie Ringen van de Elfen, waarvan Elrond er één, Vilya, zou dragen. In die dagen had de Maia Sauron nog een aangenaam uiterlijk en hoewel hij Morgoth gediend had, deed hij zich voor als een vriend van de Elfensmeden onder de naam Annatar. Hij verraadde hen echter en smeedde de Ene Ring, waarmee hij de andere ringen beheersen kon. Elrond gebruikte Vilya daarom niet, totdat Sauron door Het Laatste Bondgenootschap verslagen werd en de Ene Ring verloren ging.

Familie
Elrond trouwde met Celebrían, de dochter van Galadriel en Celeborn van Lothlórien. Zij kregen twee zonen, Elladan en Elrohir, en een dochter, Arwen Undómiel. Op reis door de Hithaeglir werd Celebrían gemarteld door Orks, maar gered door haar zonen. Zij verloor echter haar plezier in de sterfelijke landen en vertrok over zee het jaar na de aanval. Elrond nam Aragorn, een verre, verre nazaat van zijn broer Elros en het Hoofd van de Dúnedain in huis om de erfenis van Arnor en Gondor zeker te stellen, maar de jonge prins leerde zo zijn dochter kennen en werd verliefd op haar. Na verloop van tijd werd zijn liefde beantwoord. Dit was voor Elrond een groot verdriet omdat zijn dochter alleen met Aragorn kon trouwen als zij de keuze van zijn broer Elros zou maken en sterfelijk zou worden. Arwen koos uiteindelijk voor de sterfelijkheid, en Elrond vertrok in 3021 van de Derde Era zonder haar over de zee naar Valinor.

Afstamming van de koningen van het Herenigd Koninkrijk

Film
In Peter Jacksons verfilmingen van The Lord of the Rings en The Hobbit wordt het personage van Elrond gespeeld door Hugo Weaving.

Naslagwerken
 J.R.R. Tolkien, In de ban van de ring

Zie ook
 Imladris
 Halfelf

Halfelf in werk van Tolkien
Eregion

Eregion (Nederlands: Hulst) (Engels: Hollin) is een fictieve landstreek in de boeken van J.R.R. Tolkien.

Eregion was het koninkrijk van de Noldor in Eriador tijdens de Tweede Era. Het lag ten westen van Khazad-dûm tussen de Nevelbergen en de rivieren Glanduin en Mitheithel. De hoofdstad was Ost-in-Edhil.

Eregion werd bevolkt door Noldor die niet naar Valinor trokken na de Oorlog van Gramschap en werd enige tijd geregeerd door Galadriel en Celeborn, totdat zij wegtrokken naar Lothlórien aan de andere kant van de Nevelbergen. De Elfen van Eregion leefden vreedzaam samen en dreven handel met de dwergen van Khazad-dûm.

Na het vertrek van Galadriel en Celeborn werd Eregion geregeerd door Celebrimbor, een kleinzoon van Fëanor. Onder zijn leiding raakten de Elfen bevriend met Annatar. Celebrimbor en andere begaafde smeden vormden een broederschap genaamd Gwaith-i-Mírdain (Nederlands: volk van de juwelensmeden) en smeedden de Ringen van Macht. Annatar hielp hen hierbij, maar smeedde in het geheim de Ene Ring om de andere Ringen van Macht te regeren.

Zodra Annatar werd ontmaskerd als Sauron, probeerden de Elfen de Ringen van Macht uit zijn handen te houden, maar slaagden er uiteindelijk alleen in Vilya, Narya en Nenya, de Drie Ringen van de Elfen, te redden. Eregion werd verwoest en de overlevenden vluchten naar Lindon, Lothlórien en Imladris. Khazad-dûm sloot daarop haar westelijke poort.

In de Derde Era was Hulst een aangenaam maar onbewoond land.

Land in werk van Tolkien
Boombaard

Boombaard (Engels: Treebeard, Sindarijns: Fangorn) is een personage uit de boeken van J.R.R. Tolkien. Hij dient niet verward te worden met het woud dat ook Fangorn heet. Fangorn is de leider van de Enten, boomachtige wezens bekend als de 'herders van de bomen'. Het Westron Boombaard is een letterlijke vertaling van het Sindarijnse woord Fangorn. In In de Ban van de Ring noemt men hem wel het oudste wezen van Midden-aarde, hoewel waarschijnlijk Tom Bombadil ouder is.

Boombaard speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van Midden-aarde. Wanneer de Hobbits Meriadoc Brandebok en Peregrijn Toek in het woud Fangorn terechtkomen na ontsnapt te zijn aan een horde Orks ontmoeten zij de oude Ent. Na lang beraad besluiten de Enten ten strijde te trekken tegen Saruman, die ten tijde van dit gebeuren Rohan bedreigt. In de daaropvolgende strijd rondom Sarumans vesting Orthanc verslaan de Enten de daar aanwezige verdedigers en weten zo de listige Tovenaar in zijn toren gevangen te houden.

Boombaard komt ook voor in het tweede en derde deel van de verfilming, The Two Towers en  The Return of the King, waar zijn stem wordt ingesproken door John Rhys-Davies, die ook Gimli speelt.

Personage in werk van Tolkien