Międzynarodowa Organizacja Frankofonii

Międzynarodowa Organizacja Frankofonii, Frankofonia (, z  „Francuz” + gr. phone „głos, dźwięk”) – termin utworzony w 1880 roku przez francuskiego geografa Onésime Reclus (brata Élisée Reclus), określający wspólnotę ludzi i państw posługujących się językiem francuskim. Obecnie jest to międzynarodowa organizacja skupiająca rządy krajów francuskojęzycznych. Tylko w kilku z tych krajów francuski spełnia rolę pierwszoplanową, w pozostałych odgrywa już pomniejszą rolę.

Historia 
Inspiracją dla utworzenia wspólnoty frankofońskiej była Brytyjska Wspólnota Narodów (The Commonwealth of Nations). W 1970 roku dwa byłe państwa kolonizatorskie, Francja i Belgia, oraz bogatsze kraje francuskojęzyczne na czele z Kanadą i Szwajcarią, stworzyły forum współpracy i pomocy biedniejszym krajom. Jednak w przeciwieństwie do Commonwealthu, którego głównymi celami są podtrzymywanie demokracji oraz promowanie praw człowieka wśród swoich członków, Frankofonia skupia swoją działalność na promocji języka i kultury francuskiej. Organizacja dysponuje własną flagą.

Struktura 
Międzynarodowa Organizacja Frankofonii posiada status obserwatora na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ.

Szczyty 
Szczyty frankofońskie odbywają się co dwa lata, w czasie których przedstawiciele krajów członkowskich dyskutują nad celami i strategią rozwoju organizacji.

Dotychczasowe szczyty:
 Paryż (Francja, 1986),
 Quebec (Kanada, 1987), 
 Dakar (Senegal, 1989), 
 Paryż (Francja, 1991),
 Mauritius (1993), 
 Kotonu (Benin, 1995), 
 Hanoi (Wietnam, 1997), 
 Moncton (Nowy Brunszwik, Kanada, 1999), 
 Bejrut (Liban, 2002),
 Wagadugu (Burkina Faso, 2004),
 Bukareszt (Rumunia, 2006),
 Québec, (Québec, Kanada, 2008),
 Montreux (Szwajcaria, 2010),
 Kinszasa (D R Kongo, 2012)
 Dakar (Senegal, 2014)
 Antananarywa (Madagaskar), 2016

Konferencje ministerialne 
Każdego roku ministrowie do spraw frankofonii, względnie ministrowie spraw zagranicznych z krajów członkowskich, spotykają się, by przygotować kolejne szczyty organizacji, oraz by wprowadzić w życie podjęte wcześniej postanowienia.

Stała Rada Frankofonii 
Stała Rada Frankofonii składa się z ambasadorów Frankofonii z krajów członkowskich. Podobnie jak dla konferencji ministerialnych, ich głównymi celami są przygotowanie kolejnych szczytów frankofońskich oraz wprowadzenie decyzji podjętych na wcześniejszych.

Członkowie według kontynentów

Europa 
 , także Wspólnota francuska Belgii
  
  
 
 
 
  
 

 Członkowie stowarzyszeni:
  
  
  
 
  
 
 

 Obserwatorzy:

Ameryka Południowa 

 francuskie terytoria zamorskie:
  Gujana Francuska

Ameryka Północna 
  
  Quebec  (rząd prowincji)
  Nowy Brunszwik (rząd prowincji)
  Ontario (obserwator, wkrótce może stać się członkiem)
  
 
 
 
 francuskie terytoria zamorskie:
  Gwadelupa
 Martynika
 Saint-Barthélemy
  Saint-Martin
   Saint-Pierre i Miquelon

Afryka 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 francuskie terytoria zamorskie:
  Majotta

Azja 
 
 
 
 

 Członkowie stowarzyszeni:

Australia i  Oceania 
 
francuskie terytoria zamorskie:
 Nowa Kaledonia

 Wallis i Futuna

Igrzyska Frankofońskie

Zobacz też 
 francuskie imperium kolonialne, Unia Francuska, Wspólnota Francuska.

Bibliografia 
Agnieszka Włoczewska, Mały leksykon pojęć i terminów frankofońskich, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2012;

Linki zewnętrzne 
 Strona Organizacji Frankofońskiej
 Strona rządowa poświęcona Frankofonii
 Frankofoński paradygmat
 Murzyńskość, antylskość i kreolizacja, czyli jak ocalić świat postkolonialny od metyzacji

Język francuski
Organizacje międzynarodowe
Obserwatorzy w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ
VII dzielnica Paryża