alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Hamilkar Barka

Hamilkar Barka (270. pne. – 228. pne.) je bio kartaginjanski general i državnik. Poznat je kao Hanibalov otac.

Nepobediv na Siciliji 
Istakao se tokom Prvog punskog rata 247. pne., kada preuzima glavnu komandu nad Sicilijom u doba kad je ostrvo bilo potpuno u rukama Rimljana. Iskrcava se na severozapadnom delu Sicilije sa malom plaćeničkom vojskom i zauzima važnu poziciju na jednom vrhu kraj Palerma. Ne samo da je odoljevao svim napadima, nego je izvodio napade sve do obala juga Italije.

Godine 244. pne. pomiče svoju armiju na sličnu poziciju na obroncima Mont Eriksa, odakle je mogao podržavati opsednuti garnizon u gradu Drepane( Trapane). Po odredbama mira iz 241. pne. nepobedive snage Hamilkara Barke mogu napustiti Siciliju bez da se predaju.

Plaćenički rat 
Vrativši se u Afriku, njegove trupe započinju rat zvan Plaćenički rat, kada im Hamilkarovi protivnici odbijaju da isplate ono što im je bilo obećano. Dotad su ti plaćenici bili držani pod Hamilkarovom ličnom komandom i pod obećanjem dobre plate. Kartagina se plaćeničkim ratom našla u teškoj situaciji. Vlada nije imala druge nego da Hamilkara Barku stavi na čelo vojske. Koristećii osobni uticaj i na plaćenike i na okolna afrička plemena, te moćnom strategijom uspeva da skrši pobunu 237. pne.

Osvajanja po Španiji 
Posle toga uspeha, Hamilkar Barka je bio izuzetno popularan, da protivnici nisu mogli sprečiti njegov uspon skoro do samovlašća. Da bi kompemzirao gubitak Sicilije i Sardinije u Prvom punskom ratu on regrutira i trenira novu armiju, koju vodi na svoju vlastitu odgovornost u ekspediciju u Španiju 236. pne.. U Španiji namerava da stvori novu imperiju i novu bazu, odakle će jednom krenuti u kampanju osvete protiv Rima.

Značaj 
Tokom osam godina oružjem i diplomatijom osigurao je velike teritorije u Španiji, ali prerana smrt (228. pne. ) sprečava ga da završi osvajanja.
Hamilkar je bio daleko iznad svih u Kartagini i vojno i diplomatski i po patriotizmu. U tome ga je nadmašio samo sin Hanibal, kojega je zadojio mržnjom prema Rimu i trenirao ga da postane njegov naslednik.

Ponekad ga zamenjuju sa drugim Hamilkarom, isto generalom iz Kartagine.

Povezano 
 Prvi punski rat
 Rimska Republika

Kartaginski vojskovođe
Prvi punski rat
Trazimensko jezero

Trazimensko jezero (italijanski: Lago Trasimeno) je najveće jezero na italijanskom poluotoku s površinom od 128 km², nešto manjoj od Jezera Comio. Rijeka Tiber teče nekih trideset kilometara istočno od jezera, ali jezero i rijeka su odvojeni brežuljcima: u jezero i iz jezera ne teče nijedan važniji vodotok, a razina vode se tokom godine mijenja u skladu s kišnicom i potražnjom vode iz obližnjih gradova, sela i farmi.

V. također 

 Bitka kod Trazimenskog jezera

Vanjski linkovi 
 Lake Trasimeno
 Lake Trasimeno 2 
 Lake Trasimeno 3
 PDF file about climatic changes and Lake Trasimeno 
 Lake Trasimeno and hidrology 
 Trasimeno hidrometric level 
 Trasimeno recent idrometric changes 
 Trasimeno recent hidrometric level changes-2 

Jezera u Italiji
Megara

Megara (grčki: Μέγαρα ('Velike kuće')) je grad (23.032 stanovnika godine 2001.) u Atici u Grčkoj. Nalazi se u sjevernom dijelu Korintske prevlake nasuprot otoka Salamine, koji je u drevno doba pripadao Megari, a kasnije ga je preuzela Atena.

Historija 
Megara je bila jedna od četiri oblasti Atike, utjelovljena u četiri mitska sina kralja Pandiona II, od koga je Nisos bio vladar Megare. Megara je također bila trgovačka luka, a narod koristio brodove i bogatstvo kako bi stekao prednost nad vojskama susjednih polisa. Imala je dvije luke , Pegae, na zapadu i Korintskom zaljevu i Nisaeau, na istoku i Saronskom zaljevu Egejskog mora.

U historijsko doba je Megara bila rani vazal Korinta, u čije ime su kolonisti Megare osnovali Megaru Hyblaeu, mali polis sjeverno od Sirakuze na Siciliji. Megara je potom vodila s Korintom rat za nezavisnost, i kasnije (cca. 667. pne.) osnovala Bizantij, isto kao i Kalhedon. 

U peloponeskom ratu (cca. 431. pne.-404. pne.), Megara je bila saveznica Sparte. Megarski ukaz se smatra jednim od "uzroka" tog rata. ("Ancient Greece: A Political, Social, and Cultural History" Pomeroy, Burstein, Donlan, Roberts; OUP 1999)

Najpoznatiji građanin Megare u antici bio je Byzas. Megaranci su u prošlosti bili poznati po svojoj sklonosti da grade i bogato ukrašavaju hramove. Sv. Jeronim je 409. godine (pismo cxxiii.15 ) pisao "Postoji uzrečica o Megarcima... 'Grade kao da će živjeti vječno; žive kao da će umrijeti sutra.'"

Općina Megara 
Danas se Megara smatra predgrađem Atene. Oko 28.195 stanovnika živi opžini. Nalazi se oko 42 km zapadno od Atene u prefekturi Zapadna Atika, a povezana je auto-cestom za Peloponez, Zapadnu Grčku i Atenu. Također je vezana uz prigradsku željeznicu. Megara se nalazi u ravnici Megaris. Ima najveću površinu od svih općina u periferiji Atika, kao i najveći broj stanovnika Zapadne Atike. Lokalnom ekonomijom je dominirala poljoprivreda sve do masovne izgradnje stambenih objekata 1960-ih i 1970-ih. 

3 km južno od Megare je naselje Pachi, poznato po ribljim restoranima. Nea Peramos je susjedni grad na istoku, a Kakia Skala na zapadu. Na jugu je vojni aerodrom. Južno od Megare je Megarski zaljev. Najveća naselja u općini su Kinéta (1972), Spárta (712), Vlycháda (694) i Aigeiroúses (479).

Komune 
 Kineta
 Sparta

Stanovništvo kroz historiju

Vanjske veze 

 GTP - Ancient Megara
 GTP - Megara
 GTP - Municipality of Megara
 Indexmundi - Megara
 Karte i aviosnimke:
 Geographical coordinates: 
 Mapquest - Megara

<table width = 75% border = 2 align="center">
<tr>
Sjeverozapad: Korintski zaljev
Sjever: Vilia i Mandra
Sjeveroistok: Mandra
</td>
</tr>
Zapad: Loutraki i Agioi Theodoroi
Megara
Istok: Nea Peramos 
Jug: Saronski zaljev, Megarski zaljev (SE)
</table>

V. također 
 Zajednice Atike

Problemi
Drevni grčki gradovi
Grčka mitologija
Gradovi u Grčkoj
Adad-nirari I

Adad-nirari I (1307. pne. – 1275. pne. ili 1295. pne. - 1263. pne.) bio je kralj Asirije. On je prvi asirski vladari čiji su detaljni ljetopisi preživjeli.

Adad-nirari I je za svoje vladavine asirijsko kraljevstvo učinio vojničkom silom, a za njegove vladavine je Asirija počela igrati važnu ulogu u historiji Mezopotamije.

Osvojio je sjevernu Mezopotamiju i pokorio carstvo Mitanni. Njegovi zapisi tvrde da je porazio kasitskog krlaja Nazimaruttasha u bitci kod Kar-Ishtara. Također je porazio mitanskog kralja Shattuaru I i njegovog sina Wasahattu. Zbog ove pobjede je cijelu Mezopotamiju stavio pod svoju vladavinu. U ratovima protiv Hetita nije imao uspjeha, te je izgubio dijelove Mezopotamije. Na istoku je kraljevstvo uspješno branio od planinskih plemena.

Brončani mač Adad-nirarija I se danas može vidjeti u Muzeju Metropolitan.

Vanjske veze 
 Outline of Assyrian history  by E. J. de Meester

Asirski vladari

sv:Assyriska kungar#Mellanassyriska perioden
Yinxu

Yinxu (; doslovno "Ruševine Yina") je naziv za ruševine posljednje prijestolnice kineske dinastije Shang (1766. pne. - 1050. pne.). Kao glavni grad je služio 255 godina tokom vladavine 12 kraljeva i 8 generacija. 

Ponovno je otkriven godine 1899. te se smatra najstarijim i najvećim arheološkim nalazištem u Kini, jednim od historijskih prijestolnica Kine i UNESCO-ovom lokacijom Svjetske baštine. Smješten je u centralnoj provinciji Henan, kraj suvremenog grada Anyang, a javnosti je otvoren kao Vrtni muzej Yinxu. 

Poznat je kao izvor kosti za proricanje iproročko pismo, jednog od najstarijih zabilježenih oblika kineskog pisma.

Izvori, reference, eksterni linkovi, citati 

Arheološka nalazišta u Kini
Drevni gradovi
Dinastija Shang
Devetnaesta dinastija Egipta

Osamnaesta, Devetnaesta i Dvadeseta dinastija drevnog Egipta se često navode pod zajedničkim nazivom Novo kraljevstvo.

Vladari 
Devetnaestu dinastiju je osnovao vezir Ramzes I, koga je faraon Horemheb odabrao kao svog nasljednika na prijestolju. Dinastija je najpoznatija po osvajačkim pohodima na teritoriji današnjeg Izraela, Libanona i Sirije.

Seti I i Ramzes II 

Novo egipatsko kraljevstvo je svoj zenit moći doživjelo pod faraonima Setijem I i Ramzesom II ("Velikim"), koji su vodili žustre vojne pohode protiv Libijaca i Hetita. Znameniti grad Kadesh je Seti I osvojio prije nego što ga je odlučio predati Muwatalliju od Hattija u neformalnom mirovnom ugovoru. Ramzes II je potom bezuspješno to pokušao imijeniti u 5. godini svoje vladavine kada je pokrenuo napad na Kadesh u svom drugom sirijskom pohodu 1274. pne., te bio uhvaćen u jednu od prvih vojnih zasjeda zabilježenih u historiji. Zahvaljujući dolasku svojih Ne'arin trupa, Ramzes je bio u stanju preokrenuti stanje na bojištu protiv Hetita. Ramzes II je kasnije koristio hetitske unutrašnje probleme u 8. i 9. godini vladavine i ponovno pokrenuo pohod protiv njihovih sirijskih posjeda, osvojvivši Kadesh i dijelove južne Sirije, te je napredovao na sjever do Tunipa gdje nijedan egipatski vojnik nije bio viđen 120 godina. Na kraju je prihvatio da pohodi protiv Hetita predstavljaju nepodnošljiv teret za egipatsku državnu blagajnu i vojsku. U 21. godini vladavine, Ramzes je potpisao prvi poznati mirovni ugovor s Urhi-Teshubovim nasljednikom, Hattusilijem III te su se tako značajno poboljšali egipatsko-hetitski odnosi. Ramzes II se čak oženio za dvije hetitske princeze, prvu iza svog drugog Sed Festivala. Još u doba Josephusa se počelo vjerovati kako je Mojsije živio u doba vladavine Ramzesa II (iako se spominjalo i doba Osamnaeste dinastije).

Merneptah 
Ova je dinastijal oslabila kada je došlo do unutrašnjih sukoba za prijestolje između nasljednika Merneptaha. Amenmesse je, po svemu sudeći, uzurpirao prijestolje od Merneptahovog sina i nasljednika Setija II, ali je Egiptom vladao samo 4 godine. Nakon njegove smrti Seti se vratio na vlast i uništio većinu Amenmesseovih spomenika. Setija je na dvoru služio Kanclarr Bay, ispočetka samo 'kraljevski pisar' ali ubrzo nakon toga jedan od najmoćnijih ljudi u Egiptu koji je stekao povlasticu bez presedana - vlastiti grob u Dolini kraljeva (KV17). I Bay i Setijeva glavna supruga Twosret su došli na loš glas u drevnoj egipatskoj predaji . Nakon Siptahove smrti je Twosret vladala Egiptom još dvije godine, ali se pokazala nesposobnom oduprijeti se zavjerama i intrigama na kraljevskom dvoru. Najvjerojatnije ju je svrgnuo ustanak Setnakhtea, osnivača Dvadesete dinastije.

Kronologija Devetnaeste dinastije

Povezano 
 Porodično stablo Devetnaeste dinastije Egipta

Izvori 

 
19. dinastija Egipta
Ramzes I

Ramzes I je bio osnivač devetnaeste dinastije egipatskih faraona. Nije sigurno kada je vladao, ali najverovatnije je to bilo od 1306. pne. do 1304. pne. ili od 1292. pne. do 1290. pne.

U početku nazvan Paramesu, Ramzes I nije bio kraljevskog porekla. On je rođen u uglednoj porodici, koja je poticala iz Avarisa, nekadašnje prestonice Hiksa. Bio je profesionalni vojnik. Horemhab je Ramzesa I postavio za princa regenta za vreme svog života, sa sličnim titulama koje je on sam nosio za vreme dok je Tutankamon bio živ. Ramzes je, takođe, imao religijske titule i služio Amonu. Kao takav, odigrao je značajnu ulogu u ponovnom oživljavanju stare egipatske religije (posle Akhenatonovog atonizma).

Horemheb i drugi vladari koji su ga nasledili, birali su nekad naslednike nekraljevskog porekla. Tako je Horemheb, koji nije bio kraljevskog porekla, postepeno napredovao u vojsci, postao kraljevski savetnik, i napokon faraon. On je imenovao Ramzesa I za princa, i ovaj ga je, posle Horemhebove smrti, nasledio na prestolu. Sa Ramzesom I je počela devetnaesta dinastija, iako su neki ramesidski faraoni smatrali Horemhaba njenim osnivačem.

Kada je stupio na presto, Ramzes je uzeo pranomen, ili kraljevsko ime Menpetire, koje znači približno „postavljen snagom Raa“. Ipak, one je poznatiji po svom ličnom imenu, koje se nekad izgovara Ramesu ili Rameses, i znači „rođen od Raa“.

Ramzes I je već bio u godinama kada je krunisan. On je postavio svog sina Setija I, da služi kao vezir. Ramzes je umro nakon svoje veoma kratke vladavine. Sahranjen je u Dolini kraljeva. Njegova grobnica je otkrivena 1817. godine.

Vidi još 
 Spisak faraona

Reference

Literatura. 
 Ijan Šo. Oksfordska istorija starog Egipta. Klio (Clio), 2004.

Spoljašnje veze 
 Ramesses I: The search for the Lost Pharaoh 
 Ramesses I: Founder of the 19th Dynasty

Drevni Egipat
Drevni Egipćani
Faraoni
Devetnaesta dinastija Egipta
Ronald Langacker

Ronald W. Langacker (27.12. 1942) američki lingvist i počasni profesor na Univerzitetu Kalifornije u San Diegu. Najpoznatiji je kao jedan od osnivača pokreta kognitivne lingvistike i tvorac kognitivne gramatike.

Djelomična bibliografija 
 Foundations of Cognitive Grammar, Volume I, Theoretical Prerequisites. Ronald W. Langacker. Stanford, California: Stanford University Press, 1987. .
 Concept, Image, and Symbol: The Cognitive Basis of Grammar. Ronald W. Langacker. Berlin & New York: Mouton de Gruyter, 1991. , .
 Foundations of Cognitive Grammar, Volume II, Descriptive Application. Ronald W. Langacker. Stanford, California: Stanford University Press, 1991. .
 Grammar and Conceptualization. Ronald W. Langacker. Berlin & New York: Mouton de Gruyter, 1999. .

Vanjske veze 
 Ronald Langacker's UCSD faculty page
 International Cognitive Linguistics Association

Američki lingvisti
Atrej

U grčkoj mitologiji, kralj Atrej (grčki: Ατρεύς, Atreús) (neustrašivi) je bio kralj Mikene. Njegovi potomci se nazivaju Atreidi.

Atrejev život 
Atrej i njegov brat blizanac Tijest su bili prognani od svog oca zbog ubojstva polubrata Krizipa, počinjenog u želji da se dočepaju prijestolja Olimpije. Sklonili su se u Mikenu, gdje su zasjeli na prijestolje u odsutstvu kralja Euristeja koji se u to vrijeme borio protiv Herakla. Euristej je mislio da njihovo gospodstvo bude privremeno; međutim, postalo je stalno kada je poginuo u boju.

Atrej se potom zarekao da će svoje najbolje janje žrtvovati božici Artemidi. Kada je u svom krdu pronašao zlatno janje, odlučio ga je sakriti, odnosno predati svojoj ženi Aeropi. Ona je, pak, zlatno janje predala svom ljubavniku Tijestu. Potom je Tijest nagovorio Atreja da će onaj brat koji bude imao zlatno janje postati jedini kralj; nakon pogodbe je Tijest pokazao janje. Tražeći pomoć za povratak prijestolja, Atrej se obratio za pomoć Hermesu. On mu je savjetovao da Tijesta nagovori da mu vrati prijestolje kada se Sunce pokrene unatrag na nebu. Vrhovni bog Zeus je potom to učinio, a Atrej je postao kralj i prognao Tijesta. Potom je Atrej doznao za Aeropinu nevjeru. Da se osveti bratu dao mu je ubiti dva sina, a zatim Tijesta pogostiti njegovim mesom. Tijest se nastojao osvetiti i otišao je u proročište po savjet. Tamo mu je rečeno da će Atreja ubiti jedino sin kojeg bude imao s vlastitom kćeri. Tijest je nakon toga obljubio kći Pelopiju koja je rodila sina po imenu Egist. Zgađena incestom, ona je dijete ostavila, ali su ga pronašli pastiri i odveli Atreju koji ga je odgojio kao vlastitog sina. Tek kada je Egist odrastao, Tijest mu je odao istinu, nakon čega je Egist ispunio proročanstvo ubio Atreja. Sudbina Atreja i njegovih potomaka bila je čest predmet djela grčkih književnika.

Hetitski izvori 
Attarsiya, i neki naučnici vjeruju da bi Attarsiya (ili Attarissiya) mogao biti hetitski izgovor imena Atrej.

Izvori 

 Apolodor, Epitom II, 10-16; 
 Euripid, Electra.

Vidi također 
 Blago Atreja
 Kuća Atreida, fiktivna Velika kuća u univerzumu Herbertove Dine čiji članovi tvrde da potječu od Atreja.

Vanjske veze 
 The House of Atreus: A Note on the Mythological Background to the Oresteia

Muškarci (grčka mitologija)
Pylos

Ovo je članak o grčkoj oblasti i gradu. Za mitološku ličnost v. Pylus (mitologija).

Pylos (grčki: Πύλος, italijanski: Navarino), je naziv za veliki zaljev i grad na zapadnoj obali Peloponeza, u distriktu Mesenija u južnoj Grčka. Predstavlja glavni grad provincije Pylia. Obližnja sela su Gialova, Elaiofyto, Schinolakka i Palaionero. Grad Pylos ima 2.561 stanonika, a općina Pylos 5.402 (2001).

Stari Pylos i Novi Pylos su različita naselja i zamci, koje dijeli nekoliko kilometara. Stari Pylos (Navarino Vecchio) je smješten na sjeverozapadnom dijelu zaljeva, dok je Novi Pylos smješten na jugoistoku.

Zaljev Pylos bio poprište dvije velike pomorske bitke: 
 Bitka kod Pylosa godine 425. pne. za vrijeme Peloponeskog rata
 Bitka kod Navarina godine 1827. za vrijeme grčkog rata za nezavisnost.

Vanjski linkovi 
 Službena stranica Pylosa
 Pylos Regional Archaeological Project (PRAP)
 Perseus on Pylos
 The Palace of Nestor 
 The Pylos Project  - University of Minnesota
 In French:
 http://www.gigamic.com/jeuxfrancais/pylosf.htm 
 http://www.gigamic.com/regles/francais/rpylosf.htm 
 http://perso.wanadoo.fr/spqr/pylos.htm

V. također 

 Communities of Messenia

Arheološka nalazišta u Grčkoj
Drevni grčki gradovi
Antička Grčka
Gradovi u Grčkoj
Poverty Point

Ovo je članak o američkom nacionalnom spomeniku u donjoj dolini Mississippija; za istoimenu geografsku lokaciju Massachusettsa v.  Fairhaven (Massachusetts).

Poverty Point, poznat po velikim zemljanim humcima, je arheološko nalazište u sjeveroistočnoj Louisiani (kraj grada Epps), s pregledom doline Mississippija. Ime dolazi od plantaže Poverty Point, izgrađene na zemljištu nalazišta. Sagrašeno je oko 1730. pne.–1350. pne. od američkih Indijanaca koji su pripadala arhajskoj kulturi Poverty Point koja je nastanjvoala Deltu Mississippija u to doba , te se nastavila razvijati u sljedećim vijekovima. Zemljane strukture su se dograđivale i širile vijekovima, sve dok nalazište nije dobilo svoj konačni oblik oko 1000. pne.. Često se naziva prvim gradom Sjeverne Amerike, iako je malo vjerojatno da je imao više od 2000 stanovnika.

Vanjski linkovi 
 Poverty Point State Historic Site 
 Poverty Point National Monument (National Park Service)
 Poverty Point Earthworks: Evolutionary Milestones of the Americas video presentation by The Archaeology Channel 
 Poverty Point: A Terminal Archaic Culture of the Lower Mississippi Valley  by Jon L. Gibson, (1996)

Arheološke kulture
Arheološka nalazišta u SAD
Louisiana

Louisiana (francuski: Louisiane) je južnjačka država u Sjedinjenim Američkim Državama.

Stanovništvo 
Prastanovnici Louisiane su Indijanci iz više etnolingvističkih porodica, to su: Attacapan, Chitimachan, Adaizan, Caddoan i Muskhogean. Domorodačka plemena Louisiane su: Acolapissa, Adai, Atakapa, Avoyel, Bayogoula, Chawasha, Chitimacha, Mugulasha, Natchitoches (Doustioni, Natchitoches, Ouachita, Yatasi), Okelousa, Opelousa, Quinipissa, Taensa, Tangipahoa, Washa,

Župe (Parishes) 
Louisiana i Aljaska su dvije od 50 američkih država koje nisu podijeljene po okruzima (counties), a u slučaju Louisiane to je župa, točnije civilna župa, i nasljeđe su rimokatoličkih francuskih i španjolskih kolonijalnih utjecaja. Godine 1803 Orleans Territory (kasnija Louisiana) podijeljen je na 12 okruga da bi tek 1807. bila podijeljena na 19 župa. Izvornih 19 župa su bile: Ascension, Assumption, Avoyelles (po plemenu Avoyel), Concordia, Iberville, Lafourche, Natchitoches, Orleans, Ouachita (po plemenu Ouachita), Plaquemines, Pointe Coupee, Rapides, St Bernard, St Charles, St James, St John the Baptist, St Landry, St Martin i West Baton Rouge. Broj župa se kasnije povečavao i nastajale su nove, viz.: (1808) , Cameron, Catahoula; (1810): East Baton Rouge, Feliciana, St Helena, St Tammany; (1811): Biloxi (po plemenu Biloxi), Pascagoula (po plemenu Pascagoula), St Mary i Warren; (1819): Washington; (1822): Terrebonne; (1823): Lafayette; (1824): East Feliciana, West Feliciana; (1825): Jefferson; (1828): Claiborne; (1832): Livingston; (1838): Caddo (po plemenu Caddo), Caldwell, Carroll, Madison; (1839): Union; (1840): Calcasieu; (1843): Bossier, DeSota, Franklin, Sabine, Tensas; (1844): Morehouse, Vermilion; (1845): Jackson; (1848): Beauregard; (1852): Winn; (1868): Iberia, Richland, Tangipahoa (po plemenu Tangipahoa); (1869): Grant; (1871): Red River, Vernon, Webster; (1873): Lincoln; (1877): East Carroll, West Carroll; (1886): Acadia; (1908): LaSalle; (1910): Evangeline; i posljednje 3 (1912): Allen, Bienville i Jefferson Davis, nastale od dijelova župe Calcasieu.

Louisiana se danas sastoji od 64 župe (parishes)

Najveći gradovi 

Američke savezne države
1290-e pne.



Događaji i trendovi 
 1292. pne. — Kraj Osamnaeste dinastije Egipta i početak Devetnaeste dinastije.
 1292. pne. — Krundiba Ramzesa I.
 Uništenje Troje VIIa, najvjerojatniji kandidat za historijski događaj koji je poslužio kao podloga za legendu o trojanskom ratu.

Značajni ljudi 

1290-e pne.
1280-e pne.



Događaji i trendovi 
 1290. pne. — Seti I postaje faraon Egipta.
 cca. 1285. pne. — Oslikano Suđenje Huneferu pred Ozirisom, ilustracija Knjige mrtvih. Danas se nalazi u Britanskom muzeju u Londonu.
 1282. pne. — Pandion II, legendarni kralj Atene, umire nakon nominalne vladavine od 25 godina. Stvarno je vladao samo u Megari dok je Atena i ostatak Atike bio pod kontrolom saveza plemića na čelu sa stricem Metionom (sinom Erehteja od Atene) i njegovih sinova (uključujući, po nekim tradicijama, i Dedala). Njegova četiri sina vode uspješan vojni pohod kako bi ponovno zadobili prijestolje. Egej postaje kralj Atene, Nisos vlada u Megari, Lik u Eubeji a Palas u južnoj Atici.
 cca. 1280. pne. — Tora vjerojatno dovršena u ovo vrijeme.

Značajni ljudi 
 Seti I od Egipta (1290. pne. – 1279. pne.) (19. dinastija)
Oziris

Oziris je bog iz egipatske mitologije. Njegov je grčki pandan Dioniz. 

Oziris je sin Geba i Nut. Sestre su mu Izida i Neftis, a brat mu je Set. Sinovi su mu Horus (sa Izidom) i Anubis (s Neftis). Nećak mu je Thoth. Baka mu je Tefnut, djed Šu, a pradjed Ra. Oziris i Izida su bili muž i žena te su vladali Egiptom na početku vremena. To je bilo zlatno doba. Ljudi su nosili lijepu odjeću i izgrađeni su hramovi i gradovi.

Ozirisovo ubojstvo i uskrsnuće 
Set je bio ljubomoran pa je ubio svog brata, bacivši mu spolne organe u Nil. Izida i Neftis su tugovale i plakale. Set je potom rasijekao Ozirisa na komade i razbacao ih po cijelom Egiptu. Izida i Neftis su ih skupile i otišle Anubisu. On je Ozirisov izvanbračni sin, kojega je Oziris imao s Neftis. Anubis je napravio mumiju Ozirisa - to je bila prva napravljena mumija. Kad je Oziris oživljen, Ra mu nije dopustio povratak na Zemlju, ali je smio ostati u podzemlju kao vladar. To je i učinio. Otada Oziris vlada podzemljem i mrtvima. Anubis i Thoth mu pomažu pri suđenju mrtvima. Svaka duša mora biti dovedena pred sud kako bi joj se sudilo. Pri suđenju je prisutna zvijer Ammut, žensko čudovište. Ako je duša zla, Ammut ju pojede. Ako je dobra, ima pravo na vječni život na poljima blagoslovljenih. barci. Svake noći, Ra i Oziris se sastaju u podzemlju, a dio pokojnika odlazi na Raovu barku. Postoji takozvana ozirisova narukvica koja daje moć onima koji je stave na ruku.

Eksterni linkovi 

 egipatski bogovi
 bogovi života, smrti i uskrsa
Knjiga mrtvih

Knjiga mrtvih je uobičajeno ime za drevni egipatski pogrebni tekst poznat kao Knjiga dolaska [ili Odlaska ]kroz dan. Knjiga mrtvih je predstavlja opis drevnog egipatskog koncepta zagrobnog života, odnosno zbirku himni, čarolija i uputa pomoću kojih su pokojnici mogli prolaziti kroz poteškoće u zagrobnom životu. Knjiga mrtvih se najčešće pisala na svicima papirusa te smještala u mrtvačke sanduke ili grobnice pokojnika.

Naziv "Knjiga mrtvih" je izmislio njemački egiptolog Karl Richard Lepsius, kada je izdao zbirku tekstova godine 1842. Kada je prvi put otkrivena, za Knjigu mrtvih se smatralo da predstavljala drevni egipatski ekvivalent Biblije. Međutim, za razliku od Biblije, Knjiga mrtvih ne postavlja vjerska načela a drevni Egipćani je nisu smatrali proizvodom božanske objave, pa se stoga njen sadržaj mijenjao kroz vrijeme. Knjiga mrtvih bila je proizvod dugog procesa evolucije od Piramidskih tekstova Starog kraljevstva do Tekstova lijesova iz Srednjeg egipatskog kraljevstva. Oko trećina poglavlja u Knjizi mrtvih je tako prepisano iz Tekstova lijesova. Knjiga mrtvih je u kasnijem periodu prerađena u Knjigu disanja, ali je ostala popularna sve do rimskog doba.

Izvori

Literatura 
 Thomas George Allen, The Egyptian Book of the Dead: Documents in the Oriental Institute Museum at the University of Chicago, Thomas George Allen, (University of Chicago Press, Chicago), c 1960.
 Thomas George Allen, The Book of the Dead or Going Forth by Day. Ideas of the Ancient Egyptians Concerning the Hereafter as Expressed in Their Own Terms, Thomas George Allen, (SAOC vol. 37; University of Chicago Press, Chicago), c 1974.
 E. A. Wallis Budge, The Egyptian Book of the Dead,(The Papyrus of Ani), Egyptian Text, Transliteration, and Translation, E.A.Wallis Budge, (Dover (Note: 240 pages of running hieroglyphic text. NB: Budge's translations and transliterations are extremely outdated and are not generally cited by modern Egyptologists)
 Raymond O. Faulkner, The Ancient Egyptian Book of the Dead, translated by Raymond Faulkner, edited by Carol Andrews (University of Texas Press, Austin), c 1972.
 Raymond O. Faulkner, The Egyptian Book of the Dead, The Book of Going forth by Day. The First Authentic Presentation of the Complete Papyrus of Ani translated by Raymond Faulkner, edited by Eva von Dassow, with contributions by Carol Andrews and Ogden Goelet (Chronicle Books, San Francisco), c 1994.
 Gunther Lapp, The Papyrus of Nu (Catalogue of Books of the Dead in the British Museum), by Gunther Lapp, (British Museum Press, London), c 1997.
 Andrzej Niwinski, Studies on the Illustrated Theban Funerary Papyri of the 11th and 10th Centuries B.C., by Andrzej Niwinski, (OBO vol. 86; Universitätsverlag, Freiburg), c 1989.

Eksterni linkovi 

 Egyptian Book of the Dead
 Budge, E. A. Wallis, "Book of the Dead, The Papyrus of Ani".
 Online Readable Text, with several images and reproductions of Egyptian papyri
 The possible origin of the Ten Commandments 

Egipatska književnost
Egipatska mitologija
Atika

Atika () je istorijski region Grčke koji obuhvata i Atinu, njen sadašnji glavni grad. Ovaj region je smešten na istoimenom poluostrvu, koji ulazi u Egejsko more. Danas tu postoji moderna periferija Grčke, takođe nazvana Atika, koja označava širi pojam pošto uključuje i nekoliko ostrva, kao i deo Peloponeza.

Istorija Atike je od antičkih vremena usko povezana sa Atinom, jednim od najznačajnijih gradova antičkog sveta.

Vidi još 
 Periferija Atika

Poluotoci u Grčkoj
Poluotoci Egejskog mora
Plemstvo

Plemstvo, vlastelinstvo ili vlastela (), je zajednički naziv za osobe koje nose posebnu plemićku titulu dobijenu od države, a koja sa sobom povlači određene društvene privilegije ili počast. Ta se titula može naslijediti od predaka, ali i dobiti za trajanja života, zbog čega se razlikuju nasljedno i počasno plemstvo.

Uz pojam plemstvo se često vezuje i pojam aristokracije, odnosno političkog uređenja gdje samo pripadnici nasljednog plemstva mogu držati vlast. Vrlo često se ta dva pojma, pogotovo u pejorativnom smislu, koriste kao sinonimi.

Povezano 
 
 Noblesse oblige

Vanjske veze 

 The German nobility 
 WW-Person , an on-line database of European noble genealogy
 Paul Theroff's An Online Gotha
 Genealogics, an extensive database of European nobles
 Worldroots, a selection of art and genealogy of European nobility
 RoyalArk- ruling houses in many non-European countries
 Web site on the Royalty, the Nobility, the History and the Patrimony 
 The Armenian nobility
 The Maltese Nobility and its ilks.
 The Russian Nobility Association in America
 Italian dynastic genealogies (in Italian, with an introduction in English)
 Worldwidewords
 OneTree Genealogy - European Royal and Danish-Norwegian-Swedish Nobility Lineages 
 Fake titles
 Nobility News

 
Društvene grupe
Društvene klase
Feudalizam
Besklasnost

Besklasnost je pojam koji se vezuje uz nekoliko društvenih fenomena.

Najčešće se koristi za opis društava u kojima se društvene klase nikada nisu razvile. U tim društvima svi ljudi igraju iste ekonomske uloge, pa se nikada nije razvila podjela rada. To se prvenstveno odnosilo na najstarije grupe ljudi, kao i domoroce u mnogim krajevima Sjeverne Amerike i na otocima Pacifika. Za takva društva se često koristi izraz primitivni komunizam.

Nakon njih se besklasnost navodi kao karakteristika društava koje su svjesno odbacile klasnu podjelu. To se prvenstveno odnosi na suvremene komune, uključujući Parišku komunu i kibuce. Ukidanje klasnih razlika, odnosno pretvaranje svijeta u besklasno društvo, je proklamirani cilj mnogih današnjih ideologija kao što su anarhizam, komunizam i libertarijanski socijalizam.

Pored ovih značenja izraz besklasnost može označavati i klasno društvo koje prihvaća klasnu podjelu pojedinaca u društvu, ali ne na temelju njihovog rođenja u pojedinoj klasi.

Izraz besklasnost se također ponekad koristi i kako bi se opisala inteligencija u pojedinom društvu. Smatra se kako pripadnici inteligencije, s obzirom na različitost svog porijekla, ali i obrazovanje koje im je dalo šire poglede, nisu ekonomski i kulturno kondicionirani da bi se vezali uz jednu od društvenih klasa. 

Besklasnost se također odnosi i na stav koji mora zauzeti društveni antropolog kada proučava društvene slojeve koji se razlikuju od onog u kome je potekao, odnosno nastojanje da se izbjegnu vlastite klasne predrasude.

V. također 
 Proletarijat, buržoazija, viša klasa, srednja klasa, radnička klasa
 klasna svijest, klasni sukob, klasna borba
 komunizam bez države

Marksizam
Društvene klase
Anarhizam
Društvena klasa

Klasa je pojam koji prilikom opisivanja nekog društva označava hijerahijsku podjelu između pojedinaca i društvenih grupa.

Točne definicije klase, odnosno njihova podjela u pojedinim društvima, često ovisi o specifičnim geografskim, ekonomskim, kulturnim i drugim okolnostima pojedinog društva, ali i o ideologiji pojedinih autora koji su se bavili tom temom. 

Dodatni problem kod određivanja klasa jest taj što je veliki dio današnjeg svijeta prihvatio egalitarijanske principe prema kojima su svi ljudi jednaki, pa dakle formalnopravno ne bi trebale postojati nikakve klase. Međutim, one postoje, odnosno postojale su čak i u državama i sistemima koje su iz ideoloških razloga nastojale ponekad i drastičnim mjerama izbrisati sve društvene razlike.

Podjele klasa 
Najčešća i najjednostavnija podjela društva na klase jest podjela na klasu ljudi koji imaju i klasu ljudi koji nemaju moć, pri čemu se oni koji imaju moć nazivaju elitom ili vladajućom klasom, dok se oni koji nemaju moć nazivaju potlačenom klasom. U najranijim i najprimitivnijim društvima moć je proizlazila iz superiorne fizičke snage, odnosno starosti koja je sa sobom donosila životno iskustvo, a samim time autoritet. 

Kasnije su se, s podjelom rada i razvojem civilizacije, klasne razlike počele produbljivati i pretvarati u složene sisteme klasne podjele pri čemu je svaka klasa imala pod-klase, a svaki pojedinac bio određen pripadnošću točno određenom društvenom sloju. Kao jedan od najboljih primjera jest indijski sistem kasti.

U prošlosti je porijeklo, odnosno pripadnost određenoj etničkoj grupi i/li rasi također bio kriterij za pripadnost nekoj društvenoj klasi. Danas se klase u zapadnim društvima uglavnom određuju prema materijalnim kriterijima, a nešto rjeđe i po kriteriju stupnja obrazovanja, pa je tako najpoznatija podjela na bijele i plave okovratnike.

Ipak, najrasprostranjenija i najšire prihvaćena kategorizacija društvenih klasa u većini društava današnjeg svijeta se zasniva na podjeli na višu, srednju i nižu klasu, pri čemu se kao kriteriji za podjelu koriste različite kombinacije porijekla, materijalnog bogatstva, političkog utjecaja, obrazovanja, kulture i načina života.

Vanjske veze 
 Društvene klase u feudalnom Japanu  www.neverovali.com
 Class Action: 
 Dictionary of the history of ideas:  Class
 Charles Dunoyer And The Theory Of Industrialism and Comte And Dunoyer After The 1830 Revolution: The Impact Of Their Ideas in The Radical Liberalism Of Charles Comte And Charles Dunoyer by David M. Hart.
 Marxist and Austrian Class Analysis (PDF) by Hans-Hermann Hoppe
 Classical Liberal Roots of the Marxist Doctrine of Classes (PDF document), Classical Liberal Roots of Marxist Class Analysis  (MP3 audio file), lecture by Ralph Raico.
 Rethinking Cultural and Economic Capital  - Jan Rupp

Izvori 

Problemi
 
Društvene grupe
Socijalizam
Socijalna stratifikacija

U sociologiji pojam društvena stratifikacija označava hijerarhijsko postavljanje društvenih klasa, kasti i pojedinih slojeva unutar društva. Mada takva vrsta hijerarhije nije univerzalna za sva društva (npr. zajednice lovaca-sakupljača) ona se smatra zajedničkom svim društvima koja su dosegla stupanj razvoja nužan za postojanje države .

Vanjski linkovi 

 On the Social Function of Caste: A Reply to Jared Diamond 
 Richard Lee's web page at the University of Toronto

V. također 

 Egalitarijanizam
 Komunizam
 Društvena klasa
 Društvena hijerarhija
 Kastinski sistem
 Društvena nejednakost
 Elitizam
 Theodor Geiger
 Marksizam
 Klasna stratifikaija
 Gemeinschaft i Gesellschaft

Društvena stratifikacija
Antropologija

de:Sozialstruktur
ja:身分制度
Klasna stratifikacija

Klasna stratifikacija je naziv za oblik društvene stratifikacije, odnosno tendenciju pojedinog društva da se s vremenom dijeli na različite i jasno određene klase.

Taj se proces ogleda u tome da se među pripadnicima određene društvene grupe usred raznih geografskih, političkih i drugih okolnosti počinju javljati razlike u materijalnom bogatstvu i/li pravno-političkim povlasticama. S vremenom oni pripadnici društva koji posjeduju veće materijalno bogatstvo i povlastice počinju se simbolički, a potom i fizički dijeliti od pripadnika društva koji to nisu - preseljenjem u "dobra" predgrađa - a kroz generaciju-dvije (proces stjecanja obrazovanja u "dobrim" školama i sl.) se stvara kulturni jaz kroz različite životne stilove, odijevanje, bonton, jezik i sl.

Izvori 
 Savage Inequalities: Children in America's Schools / Johnathon Kozol - New York: Crown Publishers Inc., 1991.
 Marriage and Caste in America: Separate and Unequal Families in a Post-Marital Age / Kay Hymowitz - New York : Ivan R. Dee, 2006. 

Društvena stratifikacija
Radnik zlatnog ovratnika

Radnik zlatnog okovratnika (engleski Gold collar worker) je izraz kojim se označavaju pojedinci koji su se u srednjoj školi specijalizirali za točno određenu karijeru, odnosno nastavili stručno obrazovanje koje nema akademski status. Izraz zlatni okovratnik se posljednjih godina u anglosaksonskom svijetu udomaćio kako bi se opisali mladi pojedinci koji u društvenoj hijerarhiji zauzimaju sloj između slabo plaćenih i obrazovanih plavih okovratnika i dobro plaćenih i obrazovanih bijelih okovratnika. Taj sloj, pogotovo u dobi od 20-30 godina, ponekad ima i bolji ekonomski položaj od bijelih okovratnika, jer počinje akumulirati bogatstvo dok njegovi vršnjaci troše novac na obrazovanje.

Reference 
 World Wide Words with the definition of Gold collar worker
 USA Today on the young working class
 Robert E. Kelley. 1985. The Gold-Collar Worker: Harnessing the Brainpower of the New Work Force. Addison-Wesley. 

Društvene klase
Radnik ružičastog ovratnika

Radnik ružičastog ovratnika, ili skraćeno ružičasti ovratnik (engleski pink-collar) je naziv za pojedinca odnosno društvenu grupu koja za život zarađuje poslom koji je relativno slabo plaćen i ne zahtijeva posebno visoko obrazovanje ili kvalifikacije, ali zato, za razliku od posla plavih ovratnika ne traži ni posebnu fizičku snagu niti sa sobom donosi opasnost od ozljeda na radu.

Zbog potonjeg se pojam ružičastog ovratnika u pravilu vezuje uz zanimanja koje je društvo namijenilo ženama, kao što su konobarice, frizerke, cvjećarke, bolničarke, recepcionistice, sekretarice, guvernante i sl. U najširem smislu izraz ružičasti ovratnik označava sve žene (ili radnike oba spola) zaposlene na slabo plaćenim poslovima u uslužnom sektoru.

Reference 
 Specialinvestor.com Financial dictionary 
 The American Heritage Dictionary of the English Language, Fourth Edition

Rad
Društvene klase
Radnik plavog ovratnika

Radnik plavog ovratnika ili, skraćeno, plavi ovratnik (engleski blue-collar) je naziv za pojedinca ili pripadnika društvene grupe koji za život zarađuje radeći posao koji ne zahtjeva stručne kvalifikacije, odnosno za koji je fizička snaga i izdržljivost važnija od obrazovanja. Izraz plavi ovratnik se iz SAD i engleskog proširio u druge jezike širom svijeta, a često se smatra i sinoninom za tradicionalnu radničku klasu. Zajedno s tim pojmom se raširio i pojam tzv. bijelog ovratnika, odnosno uposlenika za čiji je posao važnije obrazovanje i stručne kvalifikacije, a koji je u pravilu bolje plaćen (i ima bolji društveni položaj) od plavog ovratnika.

Izraz plavi ovratnik dolazi od radnih odijela, i to najčešće plave boje, koje su s vremenom počeli nositi radnici zaposleni u industriji kao i na drugim poslovima koji zahtijevaju fizički rad (kao npr. održavanje električnih uređaja ili vodovodnih instalacija u uredskoj zgradi). 

Plavi ovratnici se u pravilu smatraju društveno inferiornim bijelim ovratnicima, s obzirom da su slabije obrazovani i/li plaćeni, a ponekad su predmet negativnih kulturnih stereotipa. Klasičan primjer je prijezir koji se iskazuje prema zaposlenicima McDonald's ovih restorana (odnosno izraz McPosao) kao osobama koje su bile previše lijene ili glupe da bi nastavili akademsko obrazovanje i stekli kvalifikacije za posao bijelog ovratnika.

S druge strane se plavi ovratnici su često i predmet pozitivnih kulturnih stereotipa, kao što je, na primjer njihov zdrav razum, "neiskvarena" radna etika, osjećaj zajedništva i solidarnosti, brige o obitelji i druge konzervativne vrijednosti koje često nedostaju "razmaženim" individualcima iz klase bijelih ovratnika.

Povezano 
 Radnička klasa
 Kriminal plavog ovratnika

Rad
Društvene klase
Radnik bijelog ovratnika

Radnik bijelog ovratnika ili, skraćeno, bijeli ovratnik (engleski: white-collar) je izraz kojim se od sredine 20. vijeka opisuje svaki pojedinac odnosno društvena grupa koja se bavi poslom koji zahtijeva više obrazovanje i stručne kvalifikacije, odnosno malo ili nimalo fizičkog rada. Ovisno o kontekstu, izraz bijeli ovratnik može biti sinonim za nove oblike, odnosno sloj radničke klase - nasuprot tradicionalnih oblika za koje se koristi izraz plavi ovratnik - ili za srednju klasu, a ponekad i za višu klasu.

Izraz bijeli ovratnik je nastao od toga da su zaposlenici koji su se bavili uredskim poslovima - računovođe, advokati, liječnici, upravnici i sl. - od običnih fizičkih radnika razlikovali po tome što su na posao nosili poslovna odijela s kravatom i bijelim košuljama.

Nastanak sloja, a po nekima i specifične društvene klase bijelih ovratnika se obično vezuje uz napredak tehnologije, odnosno preorijentaciju ekonomije zapadnih zemalja na uslužni sektor, koji je umanjio potrebu za fizičkim radom a povećao potrebu za vrhunski obučenim profesionalcima. U prošlosti, a većim dijelom i danas, među bijele ovratnike su se uvrštavali i pripadnici državne birokracije.

Bijeli ovratnici su u pravilu bolje obrazovani i bolje plaćeni od plavih ovratnika, a za njih je karakterističan individualizam i veća sklonost liberalnim idejama nasuprot plavim ovratnicima koji preferiraju kolektivizam i konzervativne vrijednosti.

Povezano 
 Kriminal bijelog ovratnika

Vanjske veze 
 The White Collar Warrior: An On-Line Journal Dedicated To White Collar Rights (daily blog)

Rad
Društvene klase
Potlačena klasa

Potlačena klasa je izraz koji se koristi za one pojedince, odnosno društvene grupe, slojeve i klase pojedinog društva koji su institucionalno ili vaninstitucionalno isključeni od svih ili većine prava, privilegija i/li elemenata materijalnog blagostanja koje postoje u tom društvu. Za taj sloj društva se ponekad slikovito koristi dno društva, a ponekad se, pod utjecajem zapadne terminologije, koristi i izraz podklasa (engleski underclass) kako bi se istaklo njegovo otuđenje ne samo od "normalnog" društva, nego i od njegovih klasnih podjela. 

Iako potlačena klasa u najširem smislu pripada nižoj klasi, ta dva pojma nisu sinonimi, a definicija potlačene klase se razlikuje s obzirom na historijska razdoblja ili različite države i kulture. Tako su u robovlasničkim antičkim društvima potlačenu klasu činili robovi, u feudalnim društvima kmetovi, dok su u kastinskim društvima to pripadnici kasta "nedodirljivih" koji se jedini smatraju dostojnima raditi "nečiste" poslove. U 19. vijeku je Karl Marx za pripadnike najnižih društvenih slojeva koristio izraz lumpenproletarijat kako bi ga razlikovao od "zdravog" proletarijata.

U suvremenim zapadnim društvima se u kategorije potlačene ili pod-klase često smještaju pojedinci i društvene grupe koje su "nevidljive" i nepoželjne za sve ostale društvene slojeve, u što spadaju ilegalni imigranti, beskućnici, prosjaci, prostitutke, alkoholičari, narkomani, sitni kriminalci i sl.

V. također 

 Polusvijet

Reference 

Siromaštvo
Društvene klase
Niža klasa

Niža klasa je izraz koji se u sociologiji i drugim društvenim naukama koristi kako bi se opisali pojedinci, društvene grupe i slojevi koji su po materijalnom položaju i/li političkim pravima i utjecaju inferiorni drugim pojedincima u društvu koji spadaju u više klase.

Što spada, a što ne spada u nižu klasu je pitanje čiji odgovor ovisi o pojedinom društvu, historijskom periodu, ali i različitim ideološkim podlogama na kojima se vrši razvrstavanje pojedinih klasa. Uz izraz niža klasa se često vezuje i izraz potlačena klasa, ali on ne mora biti sinonim, pogotovo u društvima sa složenijom društvenom stratifikacijom.

S druge strane, kroz historiju su niže klase u pravilu činile najbrojniji sloj društva, isto kao što je postojala relativno jednostavna podjela na višu - vladajuću - klasu i nižu klasu. U klasičnim robovlasničkim društvima su tako nižu klasu činili robovi i siromašni plebejci, u feudalnim društvima kmetovi, dok su se u ranim fazama kapitalizma nižom klasom smatrali radnici, odnosno proleteri.

S razvojem tehnologije, ali i većom društvenom pokretljivošću i općenitim rastom životnog standarda počele su se brisati čvrste granice među klasama, odnosno njih je počeo apsorbirati fenomen tzv. srednje klase.

Danas se kao glavni kriterij za pripadnost nižoj klasi u nekom društvu navode ekonomski kriteriji i stupanj obrazovanja. Nižoj klasi tako pripadaju one osobe koje od svojih redovnih primanja mogu zadovoljiti tek najosnovnije egzistencijalne potrebe, odnosno imaju stupanj kvalifikacija poput osnovne i srednje škole temeljem koga mogu obavljati poslove vezane uz tzv. plave ovratnike.

Društvene klase
Dubravka Ugrešić

Dubravka Ugrešić (Kutina, 27. ožujka 1949. – Amsterdam, 17. ožujka 2023.) bila je jugoslavenska i nizozemska književnica i prevoditeljica.

Biografija 

Rusistiku i komparativnu književnost diplomirala je 1973. na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, gdje je radila u Zavodu za znanost o književnosti (1974–93). Početkom 1990-ih pisala je eseje protiv nacionalizma, rata i etničke mržnje (sakupljene u zbirci Kultura laži, 1996), zbog čega je u hrvatskim medijima i javnosti proglašena »izdajicom«, »narodnim neprijateljem« i »vješticom«. God. 1993. napustila je Hrvatsku i nekoliko godina provela u Njemačkoj te SAD-u, a od 2001. živi u Amsterdamu. Piše i predaje na američkim i evropskim sveučilištima i surađuje u evropskim novinama i časopisima.

God. 1981. objavila je kratki roman Štefica Cvek u raljama života, s podnaslovom Patchwork story, u kojem se postmodernistički, ironično i duhovito igra trivijalnom literaturom (ljubićem) gradeći tekst kao krojni arak s naslovima koji slijede sve krojačke termine, te grafički i sadržajno ušivajući citate, pisma, savjete. Štefica je, nakon ustanovljene popularnosti, 1984. uspješno prebačena na film (U raljama života, R. Grlić). 

Stalno propitivanje prirode pisanja i književnosti, suprotstavljanje popularne kulture visokoj literaturi, te kasnije problematiziranje egzila i pitanja identiteta, najčešća su obilježja njenih romana.

U koautorstvu s Aleksandrom Flakerom uređivala je Pojmovnik ruske avangarde, djelo u deset svezaka. Prevodila je s ruskoga (Danil Harms, Boris Pilnjak) i pisala scenarije za film i televiziju (U raljama života, Za sreću je potrebno troje).

Knjige su joj prevedene na gotovo sve evropske jezike i nagrađene međunarodnim nagradama.

Djela 

 Mali plamen (1971)
 Filip i Srećica (1976)
 Poza za prozu (1978)
 Nova ruska proza (1980)
 Štefica Cvek u raljama života (1981)
 Život je bajka (1983)
 Forsiranje romana reke (1988)
 Kućni duhovi (1988)
 Američki fikcionar (1993)
 Kultura laži (1996)
 Muzej bezuvjetne predaje (1998)
 Zabranjeno čitanje (2002)
 Ministarstvo boli (2004)
 Nikog nema doma (2005)
 Baba Jaga je snijela jaje (2008)
 Početnica za nepismene (2010)
 Napad na minibar (2010)
 Europa u sepiji (2013)
 Karaoke kultura (2015)
 Lisica (2017)

Nagrade i priznanja 

 Nagrada »Meša Selimović« (1988)
 Nagrada »Ksaver Šandor Gjalski« (1988)
 НИН-ova Nagrada za najbolji roman godine (1988)
 Nagrada grada Zagreba (1989)
 Evropska nagrada za esej »Charles Veillon« (1996)
 Nagrada za otpor Zaklade za umjetnički otpor 1942–1945 (1997)
 Nagrada SWR-Bestenlistea (1998)
 Austrijska državna nagrada za evropsku književnost (1999)
 Nagrada »Heinrich Mann« (2000)
 Priznanje PEN centra BiH (2002)
 Nagrada »Katarina Frankopan« (2002; odbila primiti)
 Književna nagrada Feronia, posebno priznanje stranom autoru (2004)
 Nagrada Independenta za stranu fikciju (2006)

Izvori

Eksterni linkovi 

 Službena stranica
 Complete Rewiev stranica, s recenzijama i kritikama pojedinih djela
 Feralov intervju 
 Intervju Radija 101
 Nacionalov intervju 
 Dubravka Ugrešić na IMDB-u

Jugoslavenski pisci
Nizozemski pisci
Dobitnici NIN-ove nagrade
Seljak

Seljak je riječ koja označava poljoprivrednog radnika koji ima prebivalište na selu, a za život zarađuje baveći se poljoprivrednim aktivnostima (poljodjelstvo / poljoprivreda, stočarstvo, ribolov, lov, pčelarstvo i sl.), bilo na svom, bilo na tuđim imanjima. 

U prošlosti, od nastanka civilizacije pa sve do industrijske revolucije i suvremenih trendova globalizacije, seljaci su činili većinu stanovništva u svim državama i kulturama. S obzirom na ruralni karakter ekonomije kroz historiju, seljaci su - bilo kao robovi, bilo kao kmetovi - činili potlačenu klasu.

Rastom novčane privrede i kapitalizma, srž ekonomske aktivnosti počeo se prebacivati u gradove, a time je prestala važnost seljaka, koji se s vremenom profiliraju u poseban društveni sloj, a i među njima postupno raste diferencijacija na podtipove klasa, kao što su seljaci-bezemljaši, siromašni seljaci, nadničari i bogati kulaci.

Seljaci su kroz historiju u pravilu bili previše zauzeti svakodnevnim poslovima da bi imali slobodnog vremena za obrazovanje i razvoj visoke kulture. Zbog toga su u pravilu bili manje obrazovani, a zbog zabačenosti sela u odnosu na gradove i manje izloženi dostignućima masovne kulture. Kao krajnja posljedica takvog stanja, razvio se kulturni stereotip seljaka kao neobrazovanih, primitivnih, konzervativnih i zatucanih osoba. Zbog toga izraz seljak danas na srpskohrvatskom govornom području često ima izuzetno pejorativno značenje, ali se i zamjenjuje augmentativom "seljačina".

Često se u novije vrijeme, u nastojanju da se izbjegnu negativne konotacije, za seljake  koristi anglicizam farmer. Za vrijeme Jugoslavije i socijalističkog uređenja u tu svrhu koristio se izraz individualni poljoprivredni proizvođač.

Napomene i reference 

Društvene klase
Feudalizam

ca:Camperol