alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
73 (nombro)

Sepdek tri (73) estas la natura nombro kiu sekvas 72 kaj antaŭas 74.

La nombro 73 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1001001
 en okuma sistemo : 111
 en deksesuma sistemo : 49

en matematiko 
 73 estas primo.

pri la nombro 73 
 La atomnumero de Tantalo.

Vidu ankaŭ

Eksteraj ligiloj 

 http://www.ngcic.org 
 https://web.archive.org/web/20020808074622/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEsaros/SEsaros1-175.html 
 https://web.archive.org/web/20040405060525/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/LEsaros/LEsaros1-175.html 

Naturaj nombroj
74 (nombro)

Sepdek kvar (74) estas la natura nombro kiu sekvas 73 kaj antaŭas 75.

La nombro 74 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1001010
 en okuma sistemo : 112
 en deksesuma sistemo : 4A

En matematiko 
 74 ne estas primo. 74 = 37·2

Pri la nombro 74 
 La atomnumero de Volframo.

VIdu ankaŭ

Eksteraj ligiloj 

 http://www.ngcic.org 
 https://web.archive.org/web/20020808074622/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEsaros/SEsaros1-175.html 
 https://web.archive.org/web/20040405060525/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/LEsaros/LEsaros1-175.html 

Naturaj nombroj
75 (nombro)

Sepdek kvin (75) estas la natura nombro kiu sekvas 74 kaj antaŭas 76.

La nombro 75 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1001011
 en okuma sistemo : 113
 en deksesuma sistemo : 4B

en matematiko 
 75 ne estas primo. 75 = 5·5·3

pri la nombro 75 
 La atomnumero de Renio.

Vidu ankaŭ

Eksteraj ligiloj 

 http://www.ngcic.org 
 https://web.archive.org/web/20020808074622/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEsaros/SEsaros1-175.html 
 https://web.archive.org/web/20040405060525/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/LEsaros/LEsaros1-175.html 

Naturaj nombroj
76 (nombro)

Sepdek ses (76) estas la natura nombro kiu sekvas 75 kaj antaŭas 77.

La nombro 76 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1001100
 en okuma sistemo : 114
 en deksesuma sistemo : 4C

en matematiko 
 76 ne estas primo. 76 = 19·2·2

pri la nombro 76 
 La atomnumero de Osmio.

Vidu ankaŭ

Eksteraj ligiloj 

 http://www.ngcic.org 
 https://web.archive.org/web/20020808074622/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEsaros/SEsaros1-175.html 
 https://web.archive.org/web/20040405060525/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/LEsaros/LEsaros1-175.html 

Naturaj nombroj
77 (nombro)

Sepdek sep (77) estas la natura nombro kiu sekvas 76 kaj antaŭas 78.

La nombro 77 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1001101
 en okuma sistemo : 115
 en deksesuma sistemo : 4D

en matematiko 
 77 ne estas primo. 77 = 11·7

pri la nombro 77 
La atomnumero de Iridio.

Nombro rilata al Meleagro laŭ Brazila folkloro.

Vidu ankaŭ

Eksteraj ligiloj 

 http://www.ngcic.org 
 https://web.archive.org/web/20020808074622/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEsaros/SEsaros1-175.html 
 https://web.archive.org/web/20040405060525/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/LEsaros/LEsaros1-175.html 

Naturaj nombroj
78 (nombro)

Sepdek ok (78) estas la natura nombro kiu sekvas 77 kaj antaŭas 79.

La nombro 78 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1001110
 en okuma sistemo : 116
 en deksesuma sistemo : 4E

en matematiko 
 78 ne estas primo. 78 = 13·3·2

pri la nombro 78 
La atomnumero de Plateno.

Vidu ankaŭ

Eksteraj ligiloj 

 http://www.ngcic.org 
 https://web.archive.org/web/20020808074622/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEsaros/SEsaros1-175.html 
 https://web.archive.org/web/20040405060525/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/LEsaros/LEsaros1-175.html 

Naturaj nombroj
79 (nombro)

Sepdek naŭ (79) estas la natura nombro kiu sekvas 78 kaj antaŭas 80.

La nombro 79 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1001111
 en okuma sistemo : 117
 en deksesuma sistemo : 4F

en matematiko 
 79 estas la 22-a primo.

pri la nombro 79 
 La atomnumero de Oro.

Vidu ankaŭ

Eksteraj ligiloj 

 http://www.ngcic.org 
 https://web.archive.org/web/20020808074622/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEsaros/SEsaros1-175.html 
 https://web.archive.org/web/20040405060525/http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/LEsaros/LEsaros1-175.html 

Naturaj nombroj
81 (nombro)

Okdek unu (81) estas la natura nombro kiu sekvas 80 kaj antaŭas 82.

La nombro 81 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1010001
 en okuma sistemo : 121
 en deksesuma sistemo : 51

en matematiko 
 81 ne estas primo. 81 = 3·3·3·3

pri la nombro 81 
 La atomnumero de Talio.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
82 (nombro)

Okdek du (82) estas la natura nombro kiu sekvas 81 kaj antaŭas 83.

La nombro 82 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1010010
 en okuma sistemo : 122
 en deksesuma sistemo : 52

en matematiko 
 82 ne estas primo. 82 = 41·2

en fiziko 
82 estas la sesa magia nombro.

pri la nombro 82 
La atomnumero de Plumbo.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
83 (nombro)

Okdek tri (83) estas la natura nombro kiu sekvas 82 kaj antaŭas 84.

La nombro 83 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1010011
 en okuma sistemo : 123
 en deksesuma sistemo : 53

en matematiko 
 83 estas primo, eĉ primo de Sophie Germain.

pri la nombro 83 
La atomnumero de Bismuto.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
84 (nombro)

Okdek kvar (84) estas la natura nombro kiu sekvas 83 kaj antaŭas 85.

La nombro 84 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1010100
 en okuma sistemo : 124
 en deksesuma sistemo : 54

En matematiko 
 84 ne estas primo. 84 = 7·3·2·2

Pri la nombro 84 
La atomnumero de Polonio.

Por unu kompleta turno ĉirkaŭ la suno, la planedo Urano bezonas 84 (Terajn) jarojn.

La internacia telefonkodo al Vjetnamio

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
85 (nombro)

Okdek kvin (85) estas la natura nombro kiu sekvas 84 kaj antaŭas 86.

La nombro 85 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1010101
 en okuma sistemo : 125
 en deksesuma sistemo : 55

en matematiko 
 85 ne estas primo. 85 = 17·5

pri la nombro 85 
La atomnumero de Astato.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
86 (nombro)

Okdek ses (86) estas la natura nombro kiu sekvas 85 kaj antaŭas 87.

La nombro 86 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1010110
 en okuma sistemo : 126
 en deksesuma sistemo : 56

en matematiko 
 86 ne estas primo. 86 = 43·2

pri la nombro 86 
 La atomnumero de Radono.
 En Brazila folkloro, 86 rilatas al tigro.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
87 (nombro)

Okdek sep (87) estas la natura nombro kiu sekvas 86 kaj antaŭas 88.

La nombro 87 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1010111
 en okuma sistemo : 127
 en deksesuma sistemo : 57

En matematiko 
 87 ne estas primo. 87 = 29·3

Pri la nombro 87 
 La atomnumero de kemia elemento Franciumo.
 En brazila folkloro, 87 rilatas al tigro.

Vidu ankaŭ 
 Jaroj 87, 87 a.K., aŭ 1987

Naturaj nombroj
88 (nombro)

Okdek ok (88) estas la natura nombro kiu sekvas 87 kaj antaŭas 89.

La nombro 88 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1011000
 en okuma sistemo : 130
 en deksesuma sistemo : 58

en matematiko 
 88 ne estas primo. 88 = 11·2·2·2

pri la nombro 88 
 La atomnumero de Radiumo.
 La nombro de la klavoj de piano.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
89 (nombro)

Okdek naŭ (89) estas la natura nombro kiu sekvas 88 kaj antaŭas 90.

La nombro 89 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1011001
 en okuma sistemo : 131
 en deksesuma sistemo : 59

en matematiko 
 89 estas primo, eĉ primo de Sophie Germain.
 89 estas nombro de Fibonaĉi

pri la nombro 89 
La atomnumero de Aktinio.

Unu el nombroj kiuj rilatas al urso laŭ brazila folkloro.

VIdu ankaŭ 

Naturaj nombroj
91 (nombro)

Naŭdek unu (91) estas la natura nombro kiu sekvas 90 kaj antaŭas 92.

La nombro 91 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1011011
 en okuma sistemo : 133
 en deksesuma sistemo : 5B

en matematiko 
 91 ne estas primo. 91 = 13·7
 91 estas la sesa kvadrata piramida nombro

pri la nombro 91 
 La atomnumero de Protaktinio.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
93 (nombro)

Naŭdek tri (93) estas la natura nombro, kiu sekvas 92 kaj antaŭas 94.

La nombro 93 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1011101
 en okuma sistemo : 135
 en deksesuma sistemo : 5D

en matematiko 
 93 ne estas primo. 93 = 31·3

pri la nombro 93 
La atomnumero de Neptunio.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
92 (nombro)

Naŭdek du (92) estas la natura nombro kiu sekvas 91 kaj antaŭas 93.

La nombro 92 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1011100
 en okuma sistemo : 134
 en deksesuma sistemo : 5C

92 ne estas primo: 92 = 23·2·2
92 estas la atomnumero de Uranio.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
94 (nombro)

Naŭdek kvar (94) estas la natura nombro kiu sekvas 93 kaj antaŭas 95.

La nombro 94 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1011110
 en okuma sistemo : 136
 en deksesuma sistemo : 5E

en matematiko 
 94 ne estas primo. 94 = 47·2

pri la nombro 94 
 La atomnumero de Plutonio.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
95 (nombro)

Naŭdek kvin (95) estas la natura nombro kiu sekvas 94 kaj antaŭas 96.

La nombro 95 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1011111
 en okuma sistemo : 137
 en deksesuma sistemo : 5F

en matematiko 
 95 ne estas primo. 95 = 19·5

pri la nombro 95 
 La atomnumero de Americio.

En Brazila folkloro, 95 apartenas al cervo.

Naturaj nombroj
96 (nombro)

Naŭdek ses (96) estas la natura nombro kiu sekvas 95 kaj antaŭas 97.

La nombro 96 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1100000
 en okuma sistemo : 140
 en deksesuma sistemo : 60

en matematiko 
 96 ne estas primo. 96 = 3·2·2·2·2·2

pri la nombro 96 
 La atomnumero de Kuriumo.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
97 (nombro)

Naŭdek sep (97) estas la natura nombro kiu sekvas 96 kaj antaŭas 98.

La nombro 97 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1100001
 en okuma sistemo : 141
 en deksesuma sistemo : 61

en matematiko 
 97 estas primo.

pri la nombro 97 
 La atomnumero de Berkelio.
 En Brazila folkloro 97 rilatas al Bovino.
 97 estas ofte uzata kiel kontrolnumero, ekzemple en bankokonto-numeroj.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
98 (nombro)

Naŭdek ok (98) estas la natura nombro kiu sekvas 97 kaj antaŭas 99.

La nombro 98 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo: 1100010
 en okuma sistemo: 142
 en deksesuma sistemo: 62

Naŭdek ok ne estas primo: 98 = 7·7·2.

98 estas la atomnumero de Kalifornio.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
99 (nombro)

Naŭdek naŭ (99) estas la natura nombro kiu sekvas 98 kaj antaŭas 100.

La nombro 99 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
 en duuma sistemo : 1100011
 en okuma sistemo : 143
 en deksesuma sistemo : 63

en matematiko 
 99 ne estas primo. 99 = 11·3·3

pri la nombro 99 
 La atomnumero de Ejnŝtejnio.
 Unu el numeroj kiu apartenas al Bovino, laŭ Brazila folkloro.

Vidu ankaŭ 

Naturaj nombroj
Traktoro

Traktoro estas motorhava, grandpovuma, etrapida veturilo sur pneŭmatikaj radoj aŭ raŭpoj (raŭpotraktoro aŭ ĉenbenda traktoro) por agrikulturo. Traktoroj estas uzataj ankaŭ por treni ŝarĝveturilojn kaj por fari enurbajn laborojn (fosado de kavoj, purigo de stratoj k.a.).

Historio 

La unuaj traktoroj evoluis fine de la 19-a jarcento, el moveblaj kaj fiksaj vapormaŝinoj de la agrikulturaj mastrumejoj. En la 1890-aj jaroj oni tiris jam plugilon per vapormaŝino. La unuan benzinmotoran agrikulturan maŝinon faris la forĝisto John Froehlich (1892) en Iovao. La unua sukcesa serioprodukta firmao estis tiu de C. W. Hart kaj C. H. Parr en Iovao, Charles City. Dum la Unua Mondmilito, la usona Holt-traktoro servis kiel ekzemplo por la britaj kaj francaj tankoj. Dan Albone inventis la unuan sukcesan malpezan farman traktoron.

La hodiaŭaj traktoroj moviĝas per benzino, dizeloleo, kerozeno, fluida propangaso. La movan forton transdonas kardana ŝafto al la 8–10-grada rapidŝanĝilo kaj per diferencialo al la du postaj, grandaj radoj. La motoro havas la povumon de min. 120 ĈP. 

La radaj traktoroj havis komence ŝtalan radon, la pneŭo aperis ekde 1932.

Funkciado
La ĉenbendaj traktoroj pro la malgranda grundopremo (je surfaco) estas uzeblaj sur lozaj aŭ gluaj grundoj. 

Ekzistas ankaŭ traktoroj, ĉe kiuj ĉiu rado estas pelata. Ili estas uzeblaj eĉ sur tiuj grundoj, kiel eĉ ĉenbendaj, pneŭaj traktoroj jam ne. 

Specoj de traktoroj estas:
 buldozo,
 skrapmaŝino,
 ŝovelmaŝino
kaj aliaj.

Varmarkoj
 Fordson

Agrikulturo
Motoraj veturiloj
Vetureblaj maŝinoj
Sukerbeto

La sukerbeto (lat.: Beta vulgaris L. ssp. vulgaris var altissima Döll) estas kulturvarieto de beto kun granda enteno (ĉ. 18–22%) je saĥarozo. Ĝi apartenas al la planta familio kenopodiacoj (lat.: Chenopodiaceae) kaj estas unu el bazmaterialoj de la sukerproduktado. La plej bonaj tipoj havas preskaŭ la samproporcian sukerenhavon kiel sukerkano.

La planto estas dujara, kun fortaj, karnecaj folioj. En la unua jaro evoluas la dika radiko, kiu entenas la sukeron.

La sukereco de la beto estis pruvita unuafoje de Andreas Sigismund Marggraf en 1747; en 1801 ekestis la unua suker-fabriko en
Cunern (pole Konary, en Silezio). Tiu evoluo grave influis la mondan komercon, ĉar sukero antaŭe estis havebla nur el sukerkano,
kiu bezonas tropikan aŭ subtropikan klimaton kaj ne kreskas en Eŭropo.

La disvastiĝon de la sukerbeto helpis la kontinenta embargo de Napoléon Bonaparte en 1806. La sukerbeto komence havis 5-6 % je sukero, dum sukerkano entenis 25-30 % da sukero. Marggraf kaj liaj sekvantoj plibonigis la sukerentenon de la beto je 2-3obla. 

Oni utiligas ankaŭ la flankajn produktojn de la sukerproduktado kiel la melason kaj la restaĵon de la sukerbeto (kiel nutraĵon por remaĉuloj).

Ĉar la sukerkano bezonas malpli multe da kemiaĵoj, energio, prizorgo ol la sukerbeto, la kultiva areo de la sukerbeto daŭre ŝrumpiĝas. Tion helpas ankaŭ la malpliiĝanta apogo de la EU al la kultivantoj, suker-eksportistoj.

Legomoj
Palearktisa flaŭro
Karvio

Karvio (Carum carvi el umbeliferacoj) estas du- aŭ plurjara herbo, kiu havas tre spicajn grajnojn uzatajn en fabrikado de fromaĝoj kaj brando, por pano kaj por farmaciaĵoj. Oni nomas ankaŭ karvio la grajnojn de tiu ĉi planto.

Spicoj
Apiacoj
Piro

Piro estas frukto de pirarbo. Koloro kaj grandeco varias laŭ la specio. Sed ankaŭ la gusto dependas de la specio kaj variaĵo.

Piro estas riĉa je sukero, aparte fruktozo kaj enhavas kelkajn vitaminojn kaj balastaĵojn.

Alia uzo 
Piro estas similforma frukto aŭ tubero de kelkaj plantoj kiel la terpiro.

Produkto

Referencoj

Vidu ankaŭ 
 Fagopiro
 Mediteraneaj nordafrikaj arbaroj kaj duonarbaroj

Eksteraj ligiloj 

Fruktoj
Eŭkalipto

Eŭkaliptoj estas genro de grandaj, rapide kreskantaj arboj, kun dikaj ledecaj, ebenrandaj, arome odoraj folioj kaj malgrandaj, ordinare blankaj aŭ flavaj floroj. Oni povas ekstrakti el kelkaj specoj oleon, farmacie uzatan.

Eŭkalipta ligno aŭ pasto estas industrie uzita por fabriki paperon.

Kelkaj specioj 
 Eucalyptus baxteri - Bakster-eŭkalipto
 Eucalyptus camaldulensis - rivera eŭkalipto
 Eucalyptus cladocalyx - sukereŭkalipto
 Eucalyptus coolabah - kulabah-eŭkalipto
 Eucalyptus deglupta - ĉielarka eŭkalipto
 Eucalyptus diversicolor - kari-eŭkalipto
 Eucalyptus gomphocephala - tuart-eŭkalipto
 Eucalyptus jacksonii - Ĵakson-eŭkalipto
 Eucalyptus lehmannii - Lehmana eŭkalipto
 Eucalyptus marginata - ĵarah-eŭkalipto
 Eucalyptus megacarpa - grandfrukta eŭkalipto
 Eucalyptus microcorys - sebligna eŭkalipto
 Eucalyptys microtheca - etfrukta eŭkalipto
 Eucalyptus miniata - helruĝa eŭkalipto
 Eucalyptus populnea - popla eŭkalipto
 Eucalyptus regnans - giganta eŭkalipto

Vidu ankaŭ 
 Fibroŝelaj eŭkaliptoj
 Mali-habito
 Felandreno
 volatila oleo

 
Arboj
Mirtacoj
Plantoj el la Aŭstralazia ekozono
Orientalisa flaŭro
Terpiro

Terpiro (Helianthus tuberosus, pro tio ankaŭ nomata tubera helianto) estas plurjara, moltiga legomplanto kun rizomoj havantaj tigotuberojn utiligeblajn kiel legomo, valora por diabetuloj kaj kiel furaĝo.

Nomigo 
Topinamburo povas rilati aŭ al terpiro mem aŭ al la tubero de terpiro, kiun oni kuiras kiel terpomon.

Priskribo 
Ĝi apartenas al la familio de asteracoj (kompozitacoj) (Asteraceae, aŭ Compositae), origine kreskis en norda Ameriko, estis kultivata ĉefe pro la manĝeblaj tuberoj. Ĝi apartenas al la sama genro (helianto) kiel sunfloro (Helianthus annuus). Same kiel la sunfloro ĝi havas grandajn foliojn kaj (kontraŭe al tiu) malgrandajn, forte flavajn florojn.

Ĝi altas 2-3 m, la rezervaj organoj estas tigotuberoj, kreskantaj sur disbranĉiĝanta subtera tigo. La belaj infloreskoj aperas fine de somero, en frua aŭtuno, la unuopaj petiolaj floroj estas flavaj, la tubaj floroj estas flavaj, brunetaj, purpuraj. 

La subteraj tuberoj havas diversajn formojn kaj pezas ĝis ĉ. 110 g. La koloro de la tubera ŝelo povas varii de helbruna ĝis purpura, bruna, ruĝa. La ŝelo estas tre maldika, la tuberoj rapide elsekiĝas en aero. La interno de la tubero estas blanka kaj kraka. La tubero riĉas je planta fibro, mineraloj.

La planto estas multigebla per displantado de la tuberoj, ĝi toleras la pli malriĉajn grundojn, ĝi apenaŭ havas plantajn kaj bestajn damaĝantojn.

Terpiro bone toleras sekecon kaj froston.

La plantado de la tuberoj povas okazi aŭ aŭtune (je profundo de 10-12 cm en sabla grundo) aŭ printempe (je profundo de 8-10 cm en sabla grundo; je 6-8 cm en malloza grundo). La vicodistanco devas estis 50-70 cm, la najbara distanco 40-50 cm.

Eksteraj ligiloj 

 Nutradaj informoj  ()

Topinamburo
Topinamburo
Nearktisa flaŭro
Radiklegomoj
Alkoholaj trinkaĵoj
Neobiotoj
Diabeto
Legomoj
Gubernio Tokuŝimo

La gubernio Tokuŝimo (徳島県 [tokuŝima-ken] ; Hepburn:Tokushima - ;Kunrei: Tokusima-) estas gubernio de Japanio. Administra centro de la gubernio estas la samnoma urbo Tokuŝimo. Antaŭ Meiĵi-epoko, la areo nomiĝis Aŭa-no-kuni (阿波国 [awa-no-kuni]).

Geografio

Urboj 
 Anan
 Aŭa
 Joŝinogaŭa
 Komacuŝima
 Mijoŝi
 Mima
 Naruto
 Tokuŝimo (gubernia ĉefurbo)

Urbetoj kaj vilaĝoj 
 Itano
 Aizumi
 Itano
 Kamiita
 Kitaĵima
 Macuŝige
 Kaifu
 Kaijou
 Minami
 Mugi
 Kacura
 Kamikacu
 Kacura
 Mima
 Turugi
 Mijoŝi
 Higaŝimijoŝi
 Mjodou
 Sanagouĉi
 Mjozai
 Iŝii
 Kamijama
 Naka
 Naka

Eksteraj ligiloj 
 oficiala retpaĝo de Sudaĉi-kun

Notoj 

Gubernioj de Japanio
Sakristiano

En kristanismo, sakristiano () estas homo, dungita de la paroĥo, kiu zorgas pri tio, kaj pretigas la preĝejon antaŭ ĉiaj kultoj. La ofico nomiĝas laŭ la sakristio, la ĉambro en kiu oni konservas diversajn kultaĵojn, kiun la sakristiano mastrumas. Ofte la sakristiano estas ankaŭ orgenisto.

Historio 
La sakristiano estis tradicie vira. En vilaĝoj, en pli malnovaj tempoj li ne ricevis salajron sed, kiel dankaĵo pro siaj servoj iradis "rikoltumi" donacojn de farmbienoj al farmbienoj: donatis je li ovojn, lardon, grenon, ktp. Eĉ post kiam ili iĝis salajritaj la kutimo helpi lin kaj ties familio pere de elagrikulturaj donacojn pludaŭris iom da tempo.

Nuntempe en eŭropaj landoj kristanismo tiom kadukiĝis (eĉ pastroj rapidege malaperas) kaj nur malofte ekzistas plu sakristianoj, ofte komunumo de bonvolaj virinoj plenumas neformale tiujn taskojn, kies kiomo cetere pro la simpligo de la kultoj (kaj ties malabundiĝo, se ne tuta malapero) multe malpliiĝis.

Referencoj

Eksteraj ligiloj 
deĵoro de sakristiano pasintece (france)
 

Kristana klerikaro‎
6-a Strato de Aŭstino

6-a Strato estas nomo de specifa strato, kiu estas ĉefa distra regiono en Aŭstino (Teksaso, Usono). Temas ĉefe pri trinkejoj kaj muzikejoj (kie oni povas aŭskulti rok-, punk-, ĵas-, blus-, kaj alian muzikon en multaj kluboj) kaj dancejoj. Tiaj lokoj kompreneble ne nur estas sur 6-a Strato sed ankaŭ en la regiono ĉirkaŭ 6-a Strato, sed pro historiaj kialoj, multaj loĝantoj simple uzas "6-a Strato" kiel la nomon de tiu regiono.

Ankaŭ de tempo al tempo okazas stratfestoj, kiam aŭtoj ne estas permesataj sur la strato por ke homoj libere promenas, ekzemple festoj pri artaĵoj, kaj la jara festo de Hallowe'en (Halovino) (la 31-an de oktobro), kiam plurmiloj da homoj en kostumoj promenas laŭ la strato, por vidiĝi de aliaj kaj vidi aliajn.

Teksaso
Ystad

Ystad estas urba areao kaj kun siaj 300 trabfakaj domoj unu el la plej bone konservitaj mezepokaj urbetoj en la Ystad-komunumo, Skåne distrikto, situanta sur la suda marbordo de Skanio (Skåne), Svedio. En Ystad plej bone konserviĝis konstruaĵoj de la fino de la mezepoko ĝis la 18-a jarcento. La strata reto en la malnova urbo restis plejparte senŝanĝa ekde la mezepoko kie konserviĝis kelkaj malfruaj mezepokaj konstruaĵoj, ekzemple la Kemnerska bieno.  Apotekarhuset (domo de la apotekisto) el la 15-a jarcento estas unu el la plej malnovaj ankoraŭ loĝataj domoj en tuta Skandinavio.

La urbo kuŝas ĉe la maro kaj kalkulis ĉirkaŭ 19 130 loĝantojn (en 2016). Ĝi fariĝis densa pramŝipa haveno, kun pramtrafiko al Pollando kaj Bornholm, loka administra centro kaj turisma allogaĵo. Ĝi estas ankaŭ urbo kiu apartenas al la European Route of Brick Gothic (EuRoB) aŭ la Eŭropa Itinero de Brikogotiko, kiu estas turisma itinero kunligante urbojn kun brikgotika arkitekturo en tri landoj laŭ la Balta Maro: Danio, Germanio kaj Pollando. Post esti unu el la pioniraj urboj de la filmo en Svedio komence de la pasinta jarcento, Ystad nun reakiris sian lokon kiel filmurbo. Tio signifas ke unu el la tri filmcentroj en Svedio nun situas en urbo Ystad.

Esperanto 
Ystad estas la naskiĝurbo de la esperantisto Gustaf Henrik Lundquist, kiu tradukis la Unuan Libron de L. L. Zamenhof al la sveda lingvo. En 1962 la 18-a Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis en Ystad.

Vidindaĵoj 
La suda parto de la plej malnova konservita ligna domo de Skandinavio, Pilgrändshuset, estis konstruita en 1480. La brika domo "Brahehuset" estis konstruita en 1490. 

Kineja Teatro Scala, la plej malnova kinejo de Svedio, restarigita en sia origina stato, kun moderna teknologio.

Ales stenar (Ŝtonoj de Ale), megalitoj.

La urbo disponas pri du grandaj mezepokaj preĝejoj; la preĝejo Sankta Petro (ankaŭ nomate Gråbrödraklostret), unu el la plej bone konservitaj franciskanaj monaĥejoj en Svedio, kaj la preĝejo de la Virgulino Maria (Mariakyrkan), ambaŭ tre influitaj de hansa brikgotika arkitekturo, tipa por la preĝejoj ĉirkaŭantaj la Baltan Maron.

Oriente de la urbo proksime de la maro troviĝas la kuracloka hotelo Ystad Saltsjöbad.

Transporto 
Ystads malfermiĝis por trajntransporto por personoj en 1990. De ĉi tie estas fervojaj trajnoj sur la Ystad-linio (Ystadbanan) rekte al Malmö kaj Simrishamn. Gravaj por Ystad estas ankaŭ la pramŝiplinioj al Świnoujście en Pollando kaj Rønne sur la insulo Bornholm. En Ystad estas ankaŭ urbobusaj linioj, kiuj funkcias en centra Ystad. Per regionaj busoj eblas atingi lokojn kiel Sjöbo, Simrishamn, Trelleborg kaj Skurup.

Famuloj 
Malik Bendjelloul, dokumenta filmisto

Lykke Li, kantistino kaj filmaktorino

Bengt Sigurd (1928-2010), lingvisto

Frans Jeppsson Wall, kantisto kiu gajnis la Eŭrovido-kantkonkurson en 2016.

Fotogalerio

Eksteraj ligiloj 
Oficiala retejo de la urbo Ystad

Filmeto pri ekspozicio en la artomuzeo de Ystad, YouTube

Referencoj 

Skanio
Urboj de Svedio
Judeo

Judeo (, standarde Jehuda; en la kojnea greka Ιουδαία, , ligite Iudæa) en Esperanto estas la nomo de historia regiono en Israelo kaj Palestino. Ĝi estas monteta regiono, kiu situas en la suda parto de Israelo kaj de Cisjordanio. La regno ekzistis ekde la jaro 539 antaŭ nia eraro, pluekzistis kiam la romia imperio konkeris ĝin en 63 antaŭ nia erao, ankaŭ iusence pluekzistis en la romia provinco Judeo ekde la jaro 6, ankaŭ post la ribeloj de 70 kaj 115, sed formale ĉesis ekzisti en 135, kiam la nomo de la provinco estis ŝanĝita al Syria Palaestina kaj ĉij apartaj rajtoj de la judoj estis forigitaj.

En la regiono situas la Judea dezerto.

Iom el la historio 
Judeo estis nomo por la antikva teokratia lando de la judoj en suda Palestino, kontraste al la ankaŭ juda norda regiono Galileo. Alia, neoficiala, propono de nomo por ĝi estas "Judajo" (vidu sube).

Laŭ oficiala historio, la regno Judeo ekekzistis, kiam ĝin starigis la judoj revenintaj el la babilona ekzilo en 539 antaŭ nia erao, kvankam klare ankaŭ jam antaŭ la babilona ekzilo judoj vivis en la regiono, en la regno de reĝo Davido kaj Salomono kaj post ties divido en la pli suda regno Judio respektive Judujo ekde proksimume la jaro 930 antaŭ nia erao. Dum la jaro – 63 la regno estis konkerita de Pompeo kaj iĝis dependa de Romio. Ekde jaro 6 ĝi estis romia provinco (kun la latina nomo Iudaea).

Inter la jaroj 41 kaj 44 la regiono estis laŭnome aŭtonoma reĝlando sub Herodo Agrippa, sed poste denove romia provinco. Ĉirkaŭ la jaro 70 okazis ribelo kaj bataloj kun Romio, partoj de la provinco estis detruitaj.

Dum 135 la nomo de la provinco, kies teritorio variis, estis ŝanĝita al Syria Palaestina (latine siria Palestino).

En Judeo troviĝis interalie la granda templo de Jerusalemo. En epoko de Jesuo estis sufiĉe ofte tensioj inter la norda regiono Galileo kaj Judeo. Multaj homoj el Judeo konsideris sin pli aŭtentaj religiuloj ol la galileanoj. Inverse oni ankaŭ ne multe aprezis la sudulojn.

En la nova traduko de la novtestamentaj evangelioj ekde 1992, Gerrit Berveling ekuzis alternativan formon "Judajo" kaj la adjektivan formon "la judajaj" por la tieaj homoj, por substreki, ke la tensioj en ekzemple la evangelio laŭ Johano ne temas pri tensio inter kristanismo kaj judismo, sed inter nordaj (Galileaj) kaj sudaj (judeaj aŭ laŭ lia nova propono "judajaj") judoj. Tamen efektive la adjektivo "judea", devena el la lando Judeo, plenumas saman funkcion diferencigi de la simpla vorto "juda". Do la nova propono, trovebla en neniu vortaro, fakte ne aldonas utilon.

Referencoj 

Biblio
Religio
Israelo
Palestino
Bibliaj lokoj
Historiaj teritorioj
Ehm Welk

Ehm WELK [em velk] (naskiĝis la 29-an de aŭgusto, 1884, mortis la 19-an de decembro, 1966) estis germana verkisto. Ehm Welk naskiĝis en Biesenbrow, apud Angermünde en Norda Germanio. Post lernado en la lernejo de sia vilaĝo, li lernis komercan fakon, fariĝis maristo kaj eklaboris kiel ĵurnalisto por diversaj gazetoj.

En 1922 li vojaĝis al Usono kaj Suda Ameriko; unu jaron poste li revenis al Germanio kaj laboris kiel ĵurnalisto kaj verkisto en kaj apud Berlino.

Li verkis du revoluciajn dramojn Gewitter über Gottland (1926) kaj Kreuzabnahme (1927), kiuj malgraŭ sukceso ĉe la publiko kaŭzis skandalojn kaj post mallonga tempo devis malaperi el la teatroj.

En 1934 Ehm Welk devis pasigi mallongan tempon en faŝisma koncentrejo. Kialo estis kritika artikolo direktita al la nazia politikisto Joseph Goebbels Herr Reichsminister, ein Wort, bitte! Dum la tempo post la aresto la nazioj malpermesis al li la verkadon.

Post 1935 Ehm Welk ja rajtis reveni al la verkado, sed la kondiĉo estis, koncentriĝis al ne-politikaj temoj. Dum tiu tempo estiĝis kelkaj el liaj plej popularaj romanoj, kiuj kun ilustra humuro priskribis la vivon de la kampara popolo en norda Germanio.

Post la Dua mondmilito li dum kelkaj jaroj forlasis sian literaturan karieron. Li restis en GDR kaj fondis en Meklenburgo ses popolajn altlernejojn; en 1946 li fariĝis direktoro de tia institucio en Schwerin.

En 1950 li ekloĝis en Bad Doberan. Ekde tiam li plene dediĉis sin al la verkado. Li gajnis diversajn altrangajn premiojn, fariĝis honora civitano de la urboj Bad Doberan kaj Angermünde, honora doktoro kaj profesoro en la Universitato de Greifswald.

Ehm Welk mortis en Bad Doberan.

Listo de verkoj 
 Gewitter über Gottland (dramo, 1926)
 Kreuzabnahme (dramo, 1927)
 Die Heiden von Kummerow (romano, 1937)
 Die Lebensuhr des Gottlieb Grambauer (romano, 1938)
 Die Gerechten von Kummerow (romano, 1943)
 Mein Land, das ferne leuchtet (romano, 1952)
 Im Morgennebel (romano, 1953)
 Der Hammer will gehandhabt sein (rakontoj, 1958)
 Der wackere Kühnemann aus Puttelfingen (romano, 1959)

Eksteraj ligiloj 

 Literaturmuzeo pri Ehm Welk en Angermünde, germanlingva 

Germanaj verkistoj
Инерция мышления

Инерция мышления, или психологическая инерция, — склонность к сохранению уже имеющихся представлений, нежелание пересмотреть их, даже если они более не поддерживаются опытом или опровергаются им. Термин применяется, в частности, в  для описания поведения менеджеров, не меняющих устройство организации при изменении ситуации.

Мышление
Когнитивная психология
Эвристика
Поведенческая экономика
Дольник

До́льник (ранее иногда употреблялся термин паузник) — стихотворный размер, занимающий промежуточное положение между силлабо-тонической и тонической системами стихосложения; в отличие от силлабо-тонических размеров не имеет метра и, соответственно, стоп; в отличие от разновидностей тонического стиха в дольнике упорядочено не только число сильных слогов в строке (иктов), но и количество междуиктовых интервалов — 1 или 2. «Основной признак дольников: интервалы между иктами переменны, то два слога, то один, обычно с преобладанием 2-сложных, что создает ощутимую инерцию 3-сложников»; «доли в дольниковой строке могут быть то двусложны, то трёхсложны. Поэтому мы называем дольник переходной формой от силлабо-тоники к чистой тонике и измеряем в нём длину стиха не числом стоп, а числом сильных мест (иктов), слабые интервалы между которыми колеблются от 1 до 2 слогов». Распространённое ныне понимание термина утвердилось далеко не сразу: например, в Литературной энциклопедии 1929—1939 А. П. Квятковский, разрабатывавший свою альтернативную терминологию, предлагал называть дольником и более расшатанный стих, в котором величина междуиктового интервала колеблется от 0 до 2.

Общая формула дольника: X Ú X Ú X Ú и т. д. (Ú — ударные слоги, X — безударные; величина X — переменна; X = 1, 2). В зависимости от числа ударений в строке различают двухударный (или двухиктный) дольник, трёхударный (трёхиктный), четырёхударный и т. д. Такой вид стиха характерен для языков с тоническим стихосложением и очень часто встречается в английской, русской, немецкой поэзии. Можно различать целый ряд модификаций дольника, в зависимости от числа ударений в строке. Согласно М. Л. Гаспарову, наиболее популярными в русской поэзии стали трёх- и четырёхиктный дольники, хотя нередко встречаются модификации дольника, где не соблюдено равное число ударений (так называемые разноударные дольники, характерные, в частности, для Маяковского) или налицо единичные отступления от общей формулы в виде междуиктовых интервалов в 3 или 0 слогов (по В. Е. Холшевникову такие «неурегулированные дольники» являются «переходной формой от дольника к тактовику»).

Первые эксперименты с дольником встречаются уже в творчестве Г. Р. Державина, например, в оде «На взятие Варшавы» (1795); поэты XIX столетия обращались к дольнику спорадически, главным образом при имитации русского народного стиха и в переводах немецких стихотворений, написанных этим размером. Расцвет дольников в русском стихосложении начинается в период Серебряного века, когда к нему обращается целый ряд крупнейших русских поэтов (Брюсов, Гиппиус, Блок, Ахматова, Гумилёв, Есенин и другие).

Разновидностью дольника можно считать и русский гекзаметр.

Примеры дольника 

Я зажгла заветные свечи
И вдвоём, с ко мне не пришедшим,
Сорок первый встречаю год,
Но Господняя сила с нами,
В хрустале утонуло пламя
И вино, как отрава жжёт…

Его встречали повсюду
На улицах в сонные дни.
Он шёл и нёс своё чудо,
Спотыкаясь в морозной тени.

Примечания

Литература 
 
 

Тоническое стихосложение
Доминанта (литературоведение)

Доминанта (эмоционально-смысловая доминанта) текста — комплекс когнитивных и эмотивных эталонов, характерных для определённого типа личности и служащих психической основой метафоризации и вербализации картины мира в том или ином художественном тексте (литературном произведении). Может использоваться при анализе художественного текста в рамках психиатрического литературоведения. Является главенствующим приёмом, необходимым при создании художественного целого.

Это понятие в том или ином виде использовалось в работах по эстетике и литературоведению (лингвисты Виктор Виноградов, Роман Якобсон, Григорий Гуковский, Михаил Бахтин, Александр Потебня, Майкл Риффатер, Илья Гальперин, философы Густав Шпет, Владимир Соловьёв, Андрей Белый, литературоведы Борис Эйхенбаум, Юрий Тынянов, Ян Мукаржовский и многие другие).

В этих работах отмечается, что доминанта текста может быть выделена по разным основаниям — идеологическому, жанровому, образно-композиционному, временному, языковому. При анализе поведения человека обычно говорится о доминанте физиологического (Ухтомский) и психологического (в том числе поведенческого) характера. Но поскольку художественный текст является образным субъективным отражением реальности и, следовательно, несёт эмоционально-смысловую нагрузку, то применительно к нему можно говорить не просто о доминанте, а об эмоционально-смысловой доминанте текста — об эмоционально-смысловой направленности текста и о выраженности в тексте характерологических и индивидных черт личности автора.

В художественном тексте эмоционально-смысловая доминанта выступает как организующий принцип, предопределяющий отбор автором определённых сюжетов, героев, синтаксических и лексико-семантических средств. Выявление эмоционально-смысловой доминанты в тексте может быть сделано с помощью методов прикладной психолингвистики. При этом выделяются светлые, тёмные, весёлые, печальные, красивые тексты.

См. также 
 Жанр
 Стиль

Литературоведение
Психиатрическое литературоведение
Дохмий

Дохмий — пятисложная восьмимерная стопа греческой метрики; схема U — — U —. В латинской поэзии уже не употреблялся.

В древнегреческой трагедии дохмий использовался для выражения сильного волнения или страдания. Встречается также в сатирической драме и у Аристофана, но часто в паратрагическом тоне, с большой страстью.

В русской поэзии дохмий использовал Даниил Андреев:

Схема, приводимая Д. Андреевым:

[U--]U-UU--U-

[U--]U-UU--U-

Пример из работы «Новые метро-строфы»:
Гудит
Шаг гиганта
В снегу
Льду, воде,

Сквозь мглу
Транс-паранты
В косом
Прут дожде.

Примечания

Литература 
 
 

Античная метрика
Силлабо-метрическое стихосложение
Даниил Андреев
Происхождение драмы

Происхождение драмы — вначале, в праистории поэтического и вообще художественного творчества, следует (как указывал А. Н. Веселовский) предположить известный синкретизм, не смешение, а отсутствие различия между определенными поэтическими родами, поэзией и другими искусствами, нечто, до сих пор живущее в поэзии народного обряда.

Этот синкретизм ярко выражен в древнегреческих народных празднествах в честь Диониса, где он сопровождается определённым мимическим действом, выражающим телодвижениями лиро-эпическую канву песни. Это — в одно и то же время и эпос, и лирика, не отделенные от музыки, и драма.

Когда произошло выделение родов поэзии, в частности драмы, из синкретизма, не установлено. Данные различных литератур расходятся между собой: так в древнеиндийской поэзии зачатки культовой драмы можно, как кажется, проследить уже в ведийских гимнах (гимны-диалоги между Ямой и добивающейся его любви Ями, братом и сестрой, предками рода человеческого, между Пурурвасом и его возлюбленной Урваши — сюжет, разработанный впоследствии Калидасой, и др.).

Напротив, по данным истории греческой поэзии, драматические произведения появились после эпических и лирических (после Гомера и Алкея выступил Эсхил). А. Веселовский допускает, что художественная драма сложилась, сохраняя, и вместе с тем претворяя и свои культовые формы и сюжеты мифа.

Выработка эпического предания и рост личной художественной лирики не могли не найти в ней отражения, но драма не механическое сплочение эпических и лирических партий, а эволюция древнейшей синкретической схемы, скрепленной культом и последовательно воспринявшей результаты всего общественного и политического развития.

Академик Н. Я. Марр стремится непосредственно связать с формами первобытного производства не только формы синкретического искусства, но и языка, развитие которого выводится им из производственного движения.

Пережитки первобытного синкретизма с их драматическими элементами сохраняются в обрядах и «играх» как народов первобытной культуры, так и высококультурных народов Запада и Востока. С усложнением производственных форм и отношений, с ростом общественной дифференциации и усложнением идеологий, в частности — с развитием мифа и культа — создаются предпосылки для выделения драмы как особого рода. Связь драмы с развитой мифологией и более сложными формами культа (анимистическими культами, культами богов) не подлежит сомнению; также можно сказать, что в древних культурах Востока и Запада мифология составляет не только арсенал драматического искусства, но и его почву. 

Драматургия
Драхман, Хольгер

Хольгер Хенрик Херхольдт Дра́хман (; 9 октября 1846, Копенгаген — 14 января 1908, Хорнбек) — датский писатель.

Биография 
Первоначально занимался живописью; его импрессионистские картины — морские пейзажи; страстную любовь к морской стихии он сохранил на всю жизнь. В 1870 посылал из Лондона очерки о датской живописи. Вращаясь в английских рабочих кругах и в среде французских коммунаров, Драхман увлекся революционными идеями, о чём свидетельствуют стихотворения: «Английские социалисты», «Король Моб», «На равнине Сатари», вошедшие в первый сборник его стихов (1872).

Демократические симпатии Драхмана ярко сказались и в его рассказах из жизни датских моряков («Paa Sömands Tro og Love» и др.). В написанных в 1870-х гг. романах и повестях и даже лирических стихотворениях Драхман — верный последователь Брандеса, один из столпов политического и литературного радикализма. Драхман ненавидит современный общественный строй, но, потеряв надежду на то, что «последний час европейской буржуазии пробил», отворачивается от реальной действительности. Драхман восстает против гегемонии реализма; в виде протеста против него пишет две пьесы, в которых романтически трактуются сказочные мотивы.

В 1883, в книге «Skyggebilder» (Силуэты), Драхман открыто порывает с модернизмом в искусстве, умственным течением в Дании, возглавляемым Брандесом, и пытается создать особое движение, основанное на идее патриархального национализма; его творчество того времени проникнуто национальным пафосом. Однако в 1890-х годах намечается новый отход Драхмана от современного общества, выразившийся в игнорировании существующих моральных норм: образ женщины-соблазнительницы (куртизанка Шейтан в «Турецком Рококо», Сулейма в «Книге песней» и шантанная певица Эдит в романе «Forskrevet») становится у Драхман центральным; поэт отдается культу сладострастия и истерических экстазов; «опьянение и война» прославляются как благодетельные силы жизни.

Главные лица произведений этого периода — люди, стоящие по ту сторону «общества»: средневековые ваганты, лондонские проститутки, странствующие школяры и т. д. Современности выносится строгий приговор: культура XIX века обманула людей, привела старшее поколение к «фривольному романтизму», а лучших представителей молодого поколения — к «разъедающей иронии». Так метался Драхман от социализма к патриархальному национализму и от последнего — к моральному анархизму.

В последние годы жизни он написал несколько лирических мелодрам и стихотворений, проникнутых резиньяцией. Драхман — один из самых крупных лирических поэтов Дании. Как прозаик и драматический писатель он много слабее; его романы и драмы ценны лишь постольку, поскольку насыщены лиризмом. Их мир — романтически воспринятое средневековье.

Библиография 
 Puel og Virginte under nard, «Bredde», 1879. На русск. яз. переведено: Тысяча одна ночь, Драма-сказка, перев. А. Гакзен, изд. Скирмупта.
 Скриба (Е. А. Соловьев), Возрождение романтизма, газ. «Новости», 1897, Ї 320.
 Тиандер К. Ф., Датско-русские исследования, в. II, 1913.
 Vedel V., Holger Drachmann, 1909.

Писатели Дании
Датские писатели
Поэты Дании
Датские поэты
Художники Дании
Скагенские художники
Драммонд, Уильям (шотландский поэт)

Уильям (Вильям) Драммонд (вариант — «Дрюмонд», известен также как «Драммонд из Готорндена», , 13 декабря 1585 — 4 декабря 1649) — шотландский поэт школы Спенсера.

Отличался большой учёностью (превосходно знал латинскую, греческую и древнееврейскую литературу, а также и современную ему английскую, французскую, испанскую, итальянскую и другие).

Мотивы его лирики в основном мистико-меланхолические. Драммонд стал знаменит главным образом благодаря оставленной им записи своих бесед с Беном Джонсоном, который посетил его в 1618. Запись эта вызвала много толков у историков литературы в связи с исследованием эпохи Шекспира.

В печати появилась в 1711, переиздана в 1842, но в полном виде, тщательно сверенная с уцелевшими рукописными копиями, вышла только в 1923. С. Л. Стейнер в своей работе «Бен Джонсон и Драммонд» (1925) доказывает, что «Запись» является подделкой. Другие учёные считают это мнение недостаточно обоснованным.

Поэмы Драммонда изданы для Maitland Club (1832), by P. Cunningham (1833), W. B. Turnbull (1857), W. С. Ward (1894), Prof. L. E. Kastner, 2 vv. (1913); Drummond of Hawthornden, Ben Jonson’s conversation with, by R. E. Patterson, L. 1923.

Библиография 
 Life of Drummond W., by Prof. Masson (1837).
 Whibley, Literary Portraits (1904).

Примечания

Литература 
 

Уильям
Английские поэты
Плиев, Грис Дзамболатович

Грис (Григорий) Дзамбола́тович Пли́ев (30 октября 1913 в с. Средний Рук, ныне Дзауского района Южной Осетии — 4 марта 1999, Владикавказ) — советский осетинский поэт и прозаик, переводчик и театральный актёр, гвардии майор. Член КПСС с 1941 года. Лауреат Государственной премии имени Коста Хетагурова (1996).

Биография 
Родился 30 октября 1913 года в селе Рук, Южной Осетии. В 1935 году окончил актёрский факультет ГИТИСа. Участник Великой Отечественной войны 1941—1945. С фронта вернулся в 1947 году в звании Гвардии майор. Имеет боевые награды.

Печатался с 1930. Автор сборников стихов «В крылатые годы» (1933), «Солдат» (1948), «Жизнь и смерть» (1963), «Семь черкесок» (1967) и др., драматургические произведения в стихах (трагедия «Чермен» и др.). Одним из первых среди писателей Советского Союза он был награждён орденом «Знак Почёта».

Выпускник первой осетинской студии МХАТа, возглавлял Осетинский драматический театр, затем был главным редактором газеты «Растдзинад».

Гриш Плиев переводил на осетинский язык произведения У. Шекспира, А. С. Пушкина, М. Ю. Лермонтова, и др. На русский язык стихи Плиева были переведены такими известными авторами, как А. Ахматова, П. Антокольский и др.

Произведения Гриша ставились в Тбилисском государственном Музыкально-комедийном театре.

В осетинской литературе является незаурядным, глубоким, ратующим за благополучие и честь народа личностью. Выдающийся мыслитель. Именем Гриса Плиева названы библиотека и дворец культуры в селе Октябрьское (районный центр Пригородного района Северной Осетии).

Семья 
Супруга:
Афисса Дзугкоева (1914—1993) — театральная актриса, народная артистка СОАССР.

Дети:
 Лео Плиев (1934—1994) — режиссёр;
 Алан Плиев (1937—2010) — доктор философских наук, политолог;
 Мадина Плиева (род.1948) — театровед.

Издания 
 Æвзæрст уацмыстæ, т. 1—2, Орджоникидзе, 1973—74; в русском переводе — Стихи, М., 1959.
 Атака : Стихотворения, поэмы, баллады / Плиев Грис, 214,[1] с. портр. 17 см, М. Менеджер 1995
 Драмы / Плиев Грис, 223 с. 20 см, Орджоникидзе Ир 1983
 Семь черкесок : Стихотворения и поэмы : Пер. с осет. / Грис Плиев; [Худож. Н. Заводнова], 77,[1] с. ил. 17 см, М.:Современник, 1988

Награды 
 2 ордена Отечественной войны 2-й степени (20.02.1945; 11.03.1985)
 орден Трудового Красного Знамени (05.10.1960)
 орден Красной Звезды (30.03.1943)
 орден «Знак Почёта» (31.01.1939)
 медали
 Государственная премия имени Коста Хетагурова (Северная Осетия)

Память 
 В честь поэта во Владикавказе Плиева в 2014 году появилась новая улица — улица Гриса Плиева. Также есть улица его имени в Цхинвале.
 Лучшим студентам распоряжением Правительства Республики Северная Осетия — Алания назначается стипендия имени Г. Д. Плиева
 Именем Гриша Плиева названы библиотека и дворец культуры в с. Октябрьское (районный центр Пригородного района, Северная Осетия.

Примечания

Ссылки 
 Статья из газеты «Северная Осетия»
 Гриш Плиев. «Последняя атака»

Осетинские поэты
Персоналии по алфавиту
Поэты России
Лауреаты премии имени Коста Хетагурова (Северная Осетия)
Метод синектики

Синектика () — методика изобретательского творчества, основанная на социально-психологической мотивации коллективной интеллектуальной деятельности. Она была предложена  и , разобравшими в группе исследования изобретений в компании .

Синектика основана на методе мозгового штурма и является одним из эвристических методов.

Литература 
 

Методы психологии
Проектирование
Решение задач
Волков, Андрей Викторович

Андрей Викторович Волков:
 Волков, Андрей Викторович (род. 1948) — художник и живописец.
 Волков, Андрей Викторович (род. 1986) — российский дзюдоист и самбист.
Критический реализм (философия)

Критический реализм в философии — направление современной философии науки, ведущее своё происхождение от «критической философии» И. Канта. Исходные принципы критического реализма были сформулированы в Германии в конце XIX — начале XX вв. А. Рилем, О. Кюльпе, А. Мессером и др. Как самостоятельная школа критический реализм сформировался в США, когда Д. Дрейк, А. Лавджой, Дж. Пратт, А. Роджерс, Дж. Сантаяна, Р. В. Селлерс и Ч. Стронг выпустили в 1920 году «Очерки критического реализма», где была дана детальная разработка доктрины критического реализма. Наиболее существенна для неё теория познания, в которой критический реализм противопоставляет себя неореализму: если последний считает, что в процессе познания внешний мир непосредственно включается в сознание субъекта, «схватывается» им таким, как он есть, то критический реализм исходит из того, что процесс познания опосредован «данным», или содержанием сознания. При этом проблема природы «данного» решается представителями критического реализма по-разному. Пратт и Лавджой отождествляют его с восприятием, считая, что «данное» условно представляет свойства внешней действительности, знание которых даёт возможность субъекту ориентироваться в окружающем мире; это сближает их взгляды с субъективно-идеалистической «иероглифов теорией». Сантаяна, Дрейк, Стронг и Роджерс понимают под «данным» абстрактное понятие — логическая «сущность» вещи, которая в случае правильного познания может совпадать с реальной сущностью вещи. Здесь идеальные «сущности» приобретают онтологический характер, что приводит к своеобразному варианту платонизма. Особую позицию занимает Селлерс, отождествляющий «данное» с адекватным отражением в сознании внешнего мира, что ведёт его к материалистической трактовке процесса познания.

См. также 
 Наивный реализм
 Научный реализм
 Неореализм (философия)

Литература 
 Hicks G. D. Critical realism. — L., 1938.

Философские направления и школы
Философия науки
Онтология
Эпистемология
Реализм