alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Likomed

Likomed (isto tako poznat kao Likurg), u grčkoj mitologiji je bio kralj Skirosa za vrijeme trojanskog rata. Prije rata je Tetida poslala svog sina Ahileja na Likomedov dvor, nastojeći izbjeći proročanstvo po kome bi Ahilej poginuo pred Trojom. Tamo se Ahilej oženio za Likomedovu kći Deidamiju i s njome imao sina Neoptolema. Odisej i Diomed su došli an Skiros tražiti Ahileja, uspjeli ga prepoznati i dovesti pred Troju. Neoptolem je ostao s djedom sve dok ga kasnije nisu pozvali da sudjeluje u ratu. Plutarh piše kako je Likomed također ubio Tezeja kada se ovaj sklonio na njegov otok, i to tako što ga je gurnuo sa stijene. To je učinio bojeći se da će ga Tezej svrgnuti.

Grčka mitologija
Atentat

Atentat (čiji naziv dolazi od latinskog glagola attentare, što znači "pokušati") u najširem smislu znači nasrtaj ili pokušaj nasrtaja na nečije neotuđivo pravo ili neupitnu vrijednost. U tom najširem smislu se npr. naglo i neočekivano povećanje poreza naziva "atentatom na životni standard".

U užem smislu se pod pojmom atentat podrazumijeva fizički napad, odnosno ubistvo ili pokušaj ubistve točno određene osobe, najčešće one koja ima izuzetnu političku, ekonomsku, kulturnu ili vojnu važnost u nekoj državi, društvu ili svijetu. Takvo ubistvo se u pravilu čini s predumišljajem, odnosno iz političkih i vjerskih motiva. Atentatori mogu biti naručeni, odnosno profesionalni ubice, ali i osobe na čije motive utječe duševna bolest.

Uz pojam atentat se u posljednje vrijeme veže eufemizam ciljano ubistvo ili vansudsko pogubljenje odnosno atentati koje vojne, policijske i obavještajne snage nekih država provode protiv vodećih predstavnika terorističkih i subverzivnih organizacija.

Znameniti atentati i pokušaji atentata 

Dolje se nalazi popis najpoznatijih atentata i pokušaja atentata.

Izvori

Vanjske veze 
 Assassinology.org  web-stranica posvećena atentatima, s posebnim naglaskom na atentate nakon 2000. godine; njen autor je Kris Hollington, pisac knjige How to Kill: The Definitive History of the Assassin  
 David, Steven R. Fatal Choices: Israel's Policy of Targeted Killing (PDF) at Johns Hopkins University. A paper prepared for the BESA Center Conference on Democracy and Limited War, 4-6 June 2002; revised July 2002.
 Follendore III, Roy D. Targeted Killing . 5.11. 2002
 Jeffreys-Jones, Rhodri Cloak and Dollar (A History of American Secret Intelligence) 
 Kretzmer, David Targeted Killing of Suspected Terrorists: Extra-Judicial Executions or Legitimate Means of Defence?  (PDF)
 Lee, Robert.The History Guy: Biofiles: American Domestic Terrorists and Assassins, 16.4. 2005
 Tinetti, John Lawful Targeted Killing or Assassination: A Roadmap for Operators in the Global War on Terror ; Joint Military Operations Dept., Naval War College, Newport, Rhode Island.
 Luft, Gal The Logic of Israel's Targeted Killing Middle East Quarterly Winter 2003 • Volume X: Number 1
 McDonnell, Thomas Michael Assassination/Targeted Killing of Suspected Terrorists — A Violation of International Law? in Jus in Bello An International Criminal Law Weblog from Pace Law School 1.12. 2005
 Snow, Jonathan L. The Targeted Killing of Sheikh Ahmed Yassin. 26.3. 2004
 Sofaer, Abraham D. Responses to Terrorism. Targeted killing is a necessary option. 26.3. 2004
 Statman, Daniel Targeted Killing  Vol. 5, Theoretical Inquiries in Law (Online Edition): No. 1, Article 7, 2004.
 Timeline of Assassinations at Mahalo.com

 
Ubistvo
1200-e pne.



Događaji i trendovi 
 1204. pne. — Tezej, legendarni kralj Atene, je svrgnut, a nasljeđuje ga Menestej, praunuk Erehtejev i drugi rođak Tezejevog oca Egeja. Menesteju navodno pomažu Kastor i Polideuk iz Sparte, koji žele izbaviti svoju sestru Helenu od njenog prvog muža Tezeja. Potonji traži sklonište na Skyrosu, čiji je kralj Likomed stari prijatelj i saveznik. Likomed, međutim, smatra pridošlicu prijetnju i daje ga ubiti (iako neki izvori ovaj događaj smještaju deceniju rasnije, u 1220-e pne.).
 cca. 1200. pne. — Kimerijci se počinju naseljavati u stepama južne Rusije.
 1200. pne. — Olmečka civilizacija započinje u Mezoamerici.
 1200. pne. — Kolaps hetitske vlasti u Anadoliji nakon uništenja prijestolnice Hattuse.
 cca. 1200. pne. - Dvokolice se pojavljuju u Drevnoj Kini.
 cca. 1200. pne. - Najstariji sačuvai zapisi u Drevnoj Kini.
 cca. 1200. pne. - Aramejski nomadi i Kaldejci postaju ozbiljna prijetnja babilonskim i asirskim carstvima.
 cca. 1200. pne. - Masivne seobe naroda duž Mediterana i Bliskog Istoka. V. Morski narodi za više informacija.

Značajni ljudi 
 Merneptah, faraon Devetnaeste dinastije Egipta (1212. pne.–1202. pne.)
 Amenemses, faraon Devetnaeste dinastije Egipta (1202. pne.–1199. pne.)
Hermija

Hermija ili Hermia može značiti:
 Hermija (lik), lik iz Shakespeareove komedije San ljetne noći;
 Hermia, tehnološki park u Tampereu u Finskoj;
 alternativno ime za grčkog boga Hermesa.
Astronomijsko brojanje godina

Astronomijsko brojanje godina ili numerisanje godina počiva na brojanju godina naše ere (Anno Domini ili Common Era na engleskom), ali se strožije sprovodi uobičajeno brojanje decimalnih i celih brojeva. Tako ovde postoji godina 0 a godine pre nje se označavaju znakom '-' (minus). Time je nepotrebno označavanje "n.e." odn. "AD/CE". 

Tako je godina 1. pne. (ili BC na engleskom) označena sa 0, 2. pne. je -1 i uopšte je n-ta godina pne. označena sa (1-n). Brojevi godina n.e. nisu promenjeni, nema oznake ere. Ispred nema nikakvog znaka ili je stavljen znak "+". Za normalna računanja je često potreban broj 0, ovde najviše kada se računa broj godina u periodu koji se proteže preko granice ere, krajnje godine samo treba oduzeti jednu od druge (raniju od kasnije, dva minusa će činiti plus). Npr. koliko je godina prošlo između 1.1. 1. godine pne. i 1.1. 1. godine n.e? Prvo nam na pamet pada 2, ali je u stvari jedna, jer nema 0. godine u označavanju "n.e.". U a.b.g. to bi bili 1.1. 0. godine i 1.1. 1. godine, 1-0=1, stvar je odmah očigledna. 

Sistem je dobio ime po tome što se koristi u astronomiji. Retko koja disciplina osim istorije se bavi vremenom pre 1. godine, među izuzecima su dendrohronologija, arheologija i geologija, poslednje dve koriste izraz "godine pre sadašnjice" (before the present - BP). Iako se apsolutne brojne vrednosti astronomskih i istorijskih godina razlikuju za samo jedan pre 1. godine, ova razlika je kritična kada se računaju astronomski događaji poput pomračenja ili planetarnih konjunkcija kako bi se odredilo kada su se dogodili istorijski događaji vezani uz njih. 

Nultu godinu su prvi koristili francuski astronomi Philippe de La Hire (1702) i Jacques Cassini (1740). Ali oni nisu koristili obrazac -/0/+ već odgovarajuću oznaku na latinskom ili francuskom BC/AD tako da je niz tekao 2 BC, 1 BC, 0, 1 AD, 2 AD itd. U 19. veku astronomi će označavati godine sa BC/0/AD ili -/0/+, ovaj drugi način je stekao ekskluzivitet tek sredinom 20. stoleća.

Kronologija
Kalendar
Astronomija
Bisera Alikadić

Bisera Alikadić (Podhum kraj Livna, 8. februara 1939.), jugoslavenska i bosanskohercegovačka pjesnikinja

Biografija 
U književnosti jugoistočne Evrope Bisera Alikadić se javlja tokom sedamdesetih godina. Njen književni izraz zasniva se na konceptima moderne poezije i ne robuje klasičnoj bosanskoj književnoj tradiciji. Stih je uglavnom slobodan, a rima gotovo nezastupljena, tek u svrhu podešavanja cjelokupne melodije pjesme. Teme o kojima Bisera Alikadić najčešće piše su žena i samoća u velikom gradu. Njena poezija obiluje posebnim urbanim ugođajem, u kojima se skriva i određena kriza identiteta modernog društva kod nas s kraja sedamdesetih godina. 

Objavila nekoliko knjiga poezije, a najznačajnije su: "Larva"" (1974), ""Pjesme (1988), "Dok jesam Ciganka" (1991), "Kraljica iz dvorišta" (1983/1995). Pet priča snimljeno je i emitovano na FTV u okviru Dječijeg programa. Na radiju su joj izvedene tri radio-drame: "Ljubavna priča", "Gniježđenje" i "Malo zvono". Pjesme su joj prevedene na engleski, njemački, francuski, makedonski, albanski, turski i talijanski. 

Aktivan je član Društva pisaca Bosne i Hercegovine. Živi i radi u Sarajevu.

Bibliografija

Poezija 
 "Intonacije" (sa Simhom Kabiljo i Tomislavom Šipovcem cjelina pod naslovom "Minijature"), Džepna knjiga, Sarajevo, 1959
 "Noć i ćilibar", Svjetlost, Sarajevo, 1972.
 "Kapi i Mahovina", Veselin Masleša, Sarajevo, 1975.
 "Drhtaj vučice", Svjetlost, Sarajevo, 1981.
 "Raspeće", Veselin Masleša, Sarajevo, 1986.
 "Pjesme" (izbor), Veselin Masleša, Sarajevo, 1988.
 "Dok jesam ciganka", Oslobođenje Public, Sarajevo, 1991.
 "Ne predajem se", Biblioteka Egzil-abc, Ljubljana, 1994.
 "Grad hrabrost", "City of courage", dvojezično, Međunarodni centar za mir, Sarajevo, 1995.
 "Pjesme ljestvice", (pjesme za djecu), Međunarodni centar za mir, Sarajevo, 1996.
 "Knjiga vremena", Sarajevo-Publishing, Sarajevo, 1999.
 "Voz do neba", (pjesme za djecu), Bosanska riječ, Sarajevo, 2000.
 "Ludi kamen", Vrijeme, Zenica, 2002.

Proza 
 "Larva", roman, Prva književna komuna, Mostar, 1974.
 "Krug", roman, Prva književna komuna, Mostar, 1983.
 "Kraljica iz dvorišta", priče za djecu, Svjetlost, Sarajevo, 1983, 1995.
 "Tačkasti padobran", priče za djecu, Oslobođenje Public, Sarajevo 1991.
 "Sarajevska ljubavna priča", novela, Biblioteka Egzil-abc, Ljubljana, 1996.

Nagrade 
 Odlikovana "Ordenom rada sa srebrnim vijencem" 1983. godine.
 Dobitnica "Zlatnog broša za umjetnost" 1999. godine časopisa ŽENA 21.
 Nagrada "Skender Kulenović" za najbolja književna ostvarenja u 2003. godini.

Vanjske veze 
 Omnibus, intervju 

Biografije, Livno
Bosanskohercegovački pisci
Titanic (razvrstavanje)



Titanic se može odnositi na:
 RMS Titanic, oceanski putnički brod koji je potonuo na svom prvom putovanju godine 1912.

Filmovi nazvani Titanic 

 Titanic (1997 film), međunarodni blockbuster Jamesa Camerona s Leonardom DiCapriom i Kate Winslet
 Titanic (1943 film), njemački film Wernera Von Klinglera
 Titanic (1953 film), film u režiji Jeana Negulescoa
 Titanic (miniseerija), televizijska mini-serija iz 1996. godine sa George C. Scottom, Catherine Zeta-Jones, Peterom Gallagherom i Timom Curryjem u glavnim ulogama
 [[S.O.S. Titanic|S.O.S. Titanic]], televizijski film iz 1979. godine
 Bife Titanik, TV-drama u režiji Emira Kusturice

Ostali mediji 
 Bife Titanik, pripovjetka Ive Andrića
 Titanic (soundtrack), muzika iz filma sninmljenog 1997.
 Titanic (mjuzikl), brodvejski mjuzikl
 Titanic (drama), drama Christophera Duranga
 Titanic: Adventure Out of Time, kompjuterska igra iz 1996.
 "The Titanic" (pjesma), folk pjesma
 Titanic (1997 film) DVD releases, informacija o svim DVD i VHS izdanjima filma.

Mjesta po imenu Titanic 
 Titanic Quarter (Belfast), četvrt u Sjevernoj Irskoj

Ostali pojmovi nevezani uz Titanic 
 Titanic (magazin), njemački satirički časopis
 Titanic (bend), norveški bend
 Titanic Brewery, engleska pivara
 Titanic Brewing Company, vlasnik restorana i pivare na Floridi
 Titanic Records, američka disko-kuća
 Starship Titanic, kompjuterska igra temeljena na ideji Douglasa Adamas
 Salman Radujev, čečenski gospodar rata poznat po nadimku "Titanik"
 "Titanic", pjesma Falcoa s albumaNachtflug

V. također 
 Titan (razvrstavanje)
 Titanij
Kimerijci

V. Simerija (Konan) ili Simerija (pjesma) za fiktivni narod iz proze Roberta E. Howarda.

Kimerijci (grčki: Κιμμέριοι [Kimmérioi]) su bili drevni konjanički nomadi koji su, po Herodotu, nastanjivali oblast sjeverno od Kavkaza i Crnog mora - odnosno dijelove današnje Rusije i Ukrajine - u 8. i 7. vijeku pne. 

O porijeklu, jeziku i originalnom prebivalištu Kimerijaca se malo zna, a nauka se uglavnom bavi špekulacijama na temelju sekundarnih izvora i imena koje su im nadjenuli drugi narodi. Prvi zapisi o Kimerijcima datiraju iz asirskih izvora s kraja 8. vijeka pne. a početkom 7. vijeka pne. se bilježe njihovi upadi u Malu Aziju, da bi sredinom istog vijeka napali Lidiju, opljačkali Sard i jonske kolonije. Nakon što je Kimerijce porazio lidijski kralj Alijat II, nestali su iz historijskih zapisa.

O narodu zvanom Kimerijci je pisao i Homer u svojoj Odiseji opisavši ih kao narod koji živi s drugu stranu Oceana, na ulazu u Had.

Postoje razne teorije, ali i narodne tradicije koje Kimerijce navode kao daleke pretke raznih keltskih i germanskih plemena, odnosno drevnih Bugara. Ipak, najpopularnija je teorija koja Tračane smatra njihovim zapadnim ogrankom.

Literatura 
 Ivanchik A.I. "Cimmerians and Scythians", 2001
 Terenozhkin A.I., Cimmerians, Kiev, 1983
 Cimmerian. (2006). In Encyclopædia Britannica. Retrieved August 30, 2006, from Encyclopædia Britannica Premium Service: http://www.britannica.com/eb/article-9082650
 Collection of Slavonic and Foreign Language Manuscripts - St.St Cyril and Methodius - Bulgarian National Library: http://www.nationallibrary.bg/slavezryk_en.html

Eksterni linkovi 
 Wiki Classical Dictionary: Cimmerians
 Cimmerians on Stevequayle.com 
 Cimmerians on Regnal Chronologies 
 map of the distribution of "Cimmerian" bronze finds in Europe
 Cimmerians by Jona Lendering

Evrazijski nomadi
Asirija
Anadolija
Historija Krima
Drevni narodi
Drevni iranski narodi
Dvokolica

Dvokolica u najširem smislu označava svako cestovno vozilo koje se pokreće pomoću dva kotača na istoj osovini.

U užem smislu se pod time podrazumijeva konjska zaprega na dva kotača. S obzirom da je bila popularno oružje za vrijeme brončanog i željeznog doba u Evropi i Aziji za njih ponekad se za njih koristi izraz bojne dvokolice, odnosno bojne kočije. Nakon što ih je na bojnom polju deklasirala pojava konjice, dvokolice su u pravilu dobile civilnu upotrebu - za prijevoz, procesije te za konjske utrke gdje se upotrebljavaju i danas.

Vanjske veze 

 The origin of the true chariot (pop-up adds) 
 Ancient Egyptian chariots: history, design, use
 Celtic chariot 
 Ancient Celtic Warfare 
 Varieties of Carts and Chariots in prehistoric cave shelter paintings found in Central India
 coins (perseus.tufts.edu)
 vases (perseus.tufts.edu)

 
Vozila
Željezno doba
Bronzano doba
Konjske zaprege
Narodi sa mora

Morski narodi je izraz koji se koristi za konfederaciju pomorskih pljačkaša koji su plovili duž istočnih obala Mediterana, izazivali političku nestabilnost te pokušali opljačkati ili osvojiti egipatsku teritoriju pred kraj 19. dinastija, a posebno u osmoj godini vladavine faraona Ramzesa III iz 20. dinastije. Egipatski faraon Merneptah ih izričito navodi kao "strane zemlje (ili 'narode') zemlja" (egipatski ) u svom Velikom zapisu Karnaka. Iako neki naučnici vjeruju da su "napali" Cipar, Hatti i Levant, ta je hipoteza predmet rasprave.

Fusnote

Bibliografija 

  Mainz.
 Beckman, Gary, "Hittite Chronology", Akkadica, 119/120 (2000).
  Volume II on the 19th Dynasty is available for download from Google Books.
 
 
 
 
  Parts of this book are displayed as a Google Books review.
 
  3 vols.
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 Woudhuizen, Frederik Christiaan. April 2006. The Ethnicity of the Sea Peoples. Doctoral dissertation; Rotterdam: Erasmus Universiteit Rotterdam, Faculteit der Wijsbegeerte.

Eksterni linkovi 

 The Sea Peoples and the Philistines : a course at Penn State
 Sea Peoples and the Phoenicians: a paper presented to the World History Association, Ifrane, Morocco on June 27-29, 2005 by Sanford Holst.
 Egyptians, Canaanites, and Philistines in the Period of the Emergence of Early Israel, paper by Itamar Singer at the UCLA Near Eastern Languages & Culture site.
 Who Were the Sea People?, article by Eberhard Zangger in Saudi Aramco World, Volume 46, Number 3, May/June 1995.
 The Origins of the Sea Peoples , undergraduate paper by Joseph Morris published by Florida State University Classic Department.
 The Sea Peoples and Annales: A Contextual Study of the Late Bronze Age, Master's Thesis of Daniel Jacobus Krüger, published at the University of South Africa site.
 The Battle of the Nile - Circa 1190 B.C., article by "I Cornelius" in "Military History Journal" - Vol 7 No 4 of the The South African Military History Society.
 Sea Peoples , unsigned article on ancientearth.org site.

 
Drevni narodi
Pirati
Mediteran
Amenmesse

Amenmesse (također Amenmesses ili Amenmose) bio je peti po redu vladar Devetnaeste dinastije Drevnog Egipta, najvjerojatnije sin Merneptaha i kraljice Takhat. Neki egiptolozi ga, pak, smatraju jednim od brojnih sinova Ramzesa II. Vrlo malo se zna o ovom kralju, koji je Egiptom vladao samo tri do četiri godine. Razni egiptolozi njegovu vladavinu datiraju u period 1202. pne.–1199. pne.ili 1203. pne.–1200. pne. dok drugi navode 1200. pne. kao datum dolaska na vlast.. Amenmesse znači "rođen ili stvoren nalik na Amuna" na egipatskom. Ponekad se njegovo ime može naći i s epitetom Heqa-waset, što znači "Vladar Tebe". Kraljevsko ime mu je bilo Menmire Setepenre.

Amenmessea većina egiptologa smatra uzurpatorom koji je nakon Merneptahove smrti ili preoteo prijestolje od zakonitog nasljednika Setija II ili je, koristeći zauzetost faraona, ustankom osvojio vlast u Tebi. Nakon nekoliko godina je Seti II uspio doći na vlast, odnosno povratiti kontrolu nad Gornjim Egiptom, te su manje-više sve slike ili statue uzurpatora Amenmessea uništeni.

Postoje neke teorije da je Amenmesse bio historijska ličnost koja je dala podlogu za biblijski lik Mojsija.

Napomene

Literatura 
 Cardon, Patrick D. “Amenmesse: An Egyptian Royal Head of the Nineteenth Dynasty in the Metropolitan Museum.” MMJ 14 (1979): 5-14.
 Dodson, Aidan. “The Takhats and Some Other Royal Ladies of the Ramesside Period.” JEA 73 (1987): 224-29.
 . and Dyan Hilton, “The Complete Royal Families of Ancient Egypt“, Thames & Hudson, 2004. 
 . “Death after Death in the Valley of the Kings.” In Death and Taxes in the Ancient Near East, ed. Sara E. Orel, 53-59. Lewiston, New York: Edwin Mellen Press, 1992.
 . “Amenmesse in Kent, Liverpool, and Thebes.” JEA 81 (1995): 115-28.
 . "Messuy, Amada and Amenmesse." JARCE 34 (1997): 41-48.
 Habachi, Labib. “King Amenmesse and Viziers Amenmose and Kha’emtore: Their Monuments and Place in History.” MDAIK 34 (1978): 39-67.
 Kitchen, Kenneth A. “The Titularies of the Ramesside Kings as Expression of Their Ideal Kingship.” ASAE 71 (1987): 131-41.
 Krauss, Rolf. “Untersuchungen zu König Amenmesse (1.Teil).” SAK 4 (1976): 161-99.
 . “Untersuchungen zu König Amenmesse (2. Teil).” SAK 5 (1977): 131-74.
 . “Untersuchungen zu König Amenmesse: Nachträge.” SAK 24 (1997): 161-84.
 Vandersleyen, Claude. ĽÉgypte et la Vallée du Nil. Vol. 2, De la fin de ľAncien Empire á la fin du Nouvel Empire.  Paris: Presses Universitaires de France, 1995
 Wente, Edward and Charles Van Siclen III. "A Chronology of the New Kingdom." In Studies in Honor of George R. Hughes: January 12, 1977, 217-61. Chicago: The Oriental Institute, 1976.
 Yurco, Frank Joseph. “Was Amenmesse the Viceroy of Kush, Messuwy?,” JARCE 34 (1997): 49-56.
 Nos ancêtres de l'Antiquité, 1991, Christian Settipani, p. 175

Vanjske veze 

 KV-10 at The Theban Mapping Project 

Faraoni
Devetnaesta dinastija Egipta
Ana Karenjina

Ana Karenjina () je roman ruskog pisca Lava Tolstoja, koji je prvo objavljivan u delovima od 1873. do 1877. godine. Prva pojava romana je bila u „Ruskom glasniku“ (), ali nije objavljen do kraja, pošto je Tolstoj došao u sukob sa urednikom Mihailom Katkovim oko pitanja koja su pokrenuta u završnom delu. Stoga je prva pojava romana u celini bila u obliku knjige.

Naširoko smatrana vrhuncem realizma, Tolstoj je ovu knjigu smatrao svojim prvim pravim romanom. Lik Ane je verovatno, makar delom, inspiran Marijom Hartung (1832-1919), starijom ćerkom ruskog pesnika Aleksandra Puškina.

Zanimljivo je i to da je kao prototip za lik grofa Vronskog poslužio pukovnik Rajevski koji je zaista kao dobrovoljac učestvovao u srpsko-turskom ratu i tamo poginuo.

Vanjske veze 

 Pogibija Aninog ljubavnika („Srpsko nasleđe“, br. 3, 1998.)
 Vronski odjahao u smrt („Ilustrovana politika“, 10. novembar 2001.
 Da li je Tolstoj naš? (NIN, 27. februar 2003.)

Romani 1877.
Romani Lava Nikolajeviča Tolstoja
Authority control 2
Utrecht

Utreht (holandski: Utrecht) je grad u istoimenoj provinciji Utrecht u Nizozemskoj. Utreht je stari grad, svojevremeno rimska prvo skela, pa most na reci, a docnije feudalni posed utrehtskih vladika (biskupa). Ima najstariju sačuvanu crkvu u zemlji, poznatu kao De Dom (Saborna crkva).

Historija 
Najstarija istorija grada Utreht se vezuje za rimsku fortifikaciju podignutu oko 47. pne. U to doba ime ovog pograničnog mesta je bilo Rheno Traiectum (Prelaz preko Rajne), a kasnije Ultraiectum. Tokom 6. veka, Utreht je pao pod uticaj Franaka. Godine 690. irski misionar Willibrord se naselio u Utrehtu, i ovaj grad je bio centar hrišćanstva u Nizozemskoj tokom celog srednjeg veka. Povelju o gradskim pravima grad je dobio 1122. Vladari Utrehta su bili ujedno i biskupi i svetovni vladari provincije i okolnih krajeva. 

Posle srednjeg veka, trgovački gradovi poput Amsterdama, Lajdena i Rotterdama su postali značajniji od Utrehta. Nakon osnivanja Utrechtske unije (početak borbe za nezavisnost Holandije) 1579. biskupija je rasformirana. Ponovo je obnovljena tek 1853. Dana 11. aprila 1713., potpisan je Utrehtski mir, čime je okončan Rat za špansko nasleđe. Po otvaranju železničke linije Amsterdam–Arnhem, 1843, Utreht je postao glavni čvor mreže železnica Holandije. Centrala holandskih železnica je smeštena u ovom gradu.

Spoljašnje veze 

 Turističke informacije 
 Fudbalski klub Utreht
 Katedrala u Utrehtu

 
Gradovi u Nizozemskoj
Lovor

Lovor ili lovorika: (lat. Laurus nobilis), biljka iz porodice lovora (lat.laureaceae), zimzeleno stablo ili grm s tamnozelenim, kožastim, kopljastim listovima. Cvjetovi dvodomni, neugledni, žute boje. Plod: modrocrna koštunica (bobica).

Potječe iz zapadne Azije odakle se proširio zemljama Sredozemlja. 

Lovor je od antike bio vrlo cijenjen kao sveto drvo čije su se grančice darivale pobjednicima i pjesnicima kao znak najveće počasti i slave.

Danas se lovor koristi u hortikulturi kao stablo ili kao formalno oblikovana živica, u kulinarstvu kao začin i u pučkoj medicini kao ljekovita biljka. Ljekovita tvar su eterična i masna ulja iz bobica i listova, a kao aktivne tvari prvenstveno sadrže pinen i cineol.

Magnoliopsida
Ljekovito bilje
1190-e pne.



Događaji i trendovi 
 1197. pne. — Početak prvog perioda (1197. pne.-982. pne.) po Sau Yungovom konceptu I Chinga i historije.
 1194. pne. — Početak legendarnog trojanskog rata.
 1192. pne. — Wu Ding, car dinastije Shang, umro.
 1191. pne. — Menestej, legendarni kralj Atene, nakon 23 godine vladavine umire za vrijeme trojanskog rata, a nasljeđuje ga nećak Demofont, sin Tezejev. Ostale tradicije njegovu smrt smještaju neposredno iza trojanskog rata (v. 1180-e pne.).

Značajni ljudi 
 Amenemses, faraon Devetnaeste dinastije Egipta (1202. pne.–1199. pne.)
Demofont

U grčkoj mitologiji Demofont može biti:
 Demofont (kralj Atene);
 Demofont iz Eleuzine.
Josip Filipović

Barun Josip Filipović (Gospić, 28. 4. 1819. – 6. 8. 1889.) bio je austrijski, odnosno austro-ugarski vojskovođa rodom iz Hrvatske, poznat kao prvi austro-ugarski guverner Bosne i Hercegovine.

Kao zamjenik glavara glavnog stožernog odjela hrvatske vojske god. 1848. i 1849. ratovao u bitkama za Beč, kod Schwechata, Parendorfa, Altenburga i Moora. Josip Filipović se je osobito proslavio u bitki kod Solferina i u austrijsko-pruskom ratu, u kojem je austrijska vojska izgubila.
Jedno vrijeme Filipović je bio zapovjednik divizije u carskom Beču, a nedugo zatim promaknut je u generalpukovnika austrijske vojske. God. 1878. kad je na prijedlog Engleske Austro-Ugarska Monarhija dobila međunarodni mandat da riješi "veliku istočnu krizu" tako da za zaposjedne Bosnu i Hercegovinu, Filipović je kao jedan od najistaknutijih austrijskih vojskovođa preuzeo zapovjedništvo, prvo 13. korpusa, a potom i 2. armije s kojom je uspješno ostvario zadatak. Vojskovođa Filipović je tako ušao u Bosnu preko Save kod Broda, te je brzom i vještom akcijom zauzeo Sarajevo 19.8. god. 1878.

Austrijski vojskovođe
Austrougarski vojskovođe‎
Bosna i Hercegovina u Austro-Ugarskoj
Biografije, Gospić
Liga socijaldemokrata Vojvodine

Liga socijaldemokrata Vojvodine (LSV) je regionalistička stranka lijevog centra koja djeluje u srpskoj pokrajini Vojvodini.

Osnovana je 14.7. 1990. kao pokrajinska podružnica kratkotrajne Lige socijaldemokrata Jugoslavije. 1990-ih je bila poznata po zalaganju za veću autonomiju Vojvodine u Srbiji, kao i oštrom suprotstavljanju režimu Slobodana Miloševića. Politički protivnici je često optužuju za separatizam.

Trenutno predstavlja dio vladajuće koalicije u skupštini AP Vojvodine, a u Skupštini Srbije ima 4 poslanika koje je 2007. osvojila u koaliciji s LDP, GSS i SDU. 

Na izborima 2008. će nastupiti u koaliciji na čelu sa Demokratskom strankom.

Rezultati na parlamentarnim izborima 
Na parlamentarnim izborima 2007. godine je u koaliciji sa LDP-om, GSS-om i SDU-om osvojila 4 poslanička mesta u Narodnoj skupštini Srbije.

Na parlamentarnim izborima 2008. godine je u sastavu Koalicije za evropsku Srbiju osvojila 5 poslaničkih mesta u Skupštini.

Na parlamentarnim izborima 2012. godine je u sastavu koalicije Izbor za bolji život osvojila 5 poslaničkih mesta u Skupštini.

Na vanrednim parlamentarnim izborima 2014. godine stranka je izašla na izbore u koaliciji sa strankom, Novom demokratskom strankom — Zeleni - Zelenim Srbije, Zajedno za Srbiju Dušana Petrovića, Demokratskom zajednicom vojvođanskih Mađara, Zajedno za Vojvodinu i Demokratskom levicom Roma. RIK-u je bila prijavljena pod rednim brojem 11. pod imenom „Boris Tadić — Nova demokratska stranka — Zeleni, LSV — Nenad Čanak, Zajedno za Srbiju, VMDK, Zajedno za Vojvodinu, Demokratska levica Roma”, stranka je osvojila šest poslaničkih mesta u Skupštini Republike Srbije.

Vidi još 
 Spisak levičarskih partija u Srbiji

Eksterni linkovi 

 LSV  - službena stranica

Političke partije u Srbiji
Federacija Zelenih stranaka Amerika

Federacija Zelenih stranaka Amerika je organizacija koja okuplja stranke Zelenih u Sjevernoj i Južnoj Americi. Federacija je jedna od četiri takve organizacije u svijetu; ostale tri postoje na drugim kontinetima. Glavni ured organizacije je smješten u Ciudad de Mexico. Predsjedništvo se sastoji od tri ko-predsjednika a čine ga Julia Willebrand (SAD), Jorge González Torres (Meksiko) i Antonio Jorge Melo Viana (Brazil).

U Sjevernoj Americi se stranke Zelenih pretežno organiziraju na nivou federalnih država i provincija; u Južnoj Americi postoje nacionalne organizacije. Mnogi Zeleni djeluju aktivizmom iz baze umjesto prakticiranja "visoke politike"; dio drži da se time ostvaruje slogan "Misli globalno, djeluj lokalno". Ova organizacija se posljednjih godina posebno zanimala za slučaj kidnapiranja Ingrid Betancourt.

Stranke članice 
 Brazil: Partido Verde do Brasil 
 Kanada: Stranka Zelenih Kanada
 Čile: Partido Ecologista (prestala s radom 9.3. 2005)
 Kolumbija: Partido Verde Oxigeno 
 Dominikanska Republika: Partido Verde Dominicano 
 Meksiko: Partido Verde Ecologista de México 
 Nikaragva: Partido Verde Ecologista de Nicaragua 
 Peru: Partido Ecologista Alternativa Verde del Peru 
 SAD: Green Party of the United States

V. također 
 Federacija zelenih stranaka Afrike
 Azijsko-pacifička zelena mreža
 Evropska federacija zelenih stranaka
 Globalni Zeleni
 Stranke Zelenih širom svijeta

Eksterni linkovi 
 Official site 

Zelene političke stranke
Azijsko-pacifička Zelena mreža

Azijsko-pacifička zelena mreža je federacija zelenih stranaka iz država u obalsti Pacifika i Azije. Jedna je od članica Globalnih Zelena. Osnovana je na sastanku predstavnika 13 stranaka u japanskom Kyotu u februaru 2005.

Članice su:
 Australija: Australski Zeleni 
 Japan: Duga i Zeleni 
 Mongolija: Mongolska zelena stranka 
 Nova Kaledonija: Pacifički Zeleni Les Verts Pacifique
 Novi Zeland: Zelena stranka Aotearoae Novog Zelanda 
 Nepal: Zelena nepalska stranka 
 Papua Nova Gvineja: Zelena stranka Papue Nove Gvineje 
 Pakistan: Zelena stranka Pakistana (Pakistanski Zelčeni) 
 Polinezija: Heiura Les Verts Polynesiens
 Saudijska Arabija: Zelena stranka Kraljevstva Saudijske Arabije
 Južna Koreja: Korejski Zeleni 
 Šri Lanka: Zelena stranka Šri Lanke
 Tajvan: Zelena stranka Tajvana 
 Vanuatu: Konfederacija zelenih Vanuatua La Confédération des Verts du Vanuatu

Vanjske veze 
 Asia Pacific Greens Kyoto Meeting 2005 - preview 
 Asia Pacific Greens Kyoto Meeting 2005 - report 

Zelene političke stranke
Nelson Algren

Nelson Algren (28. 3. 1909. — 9. 5. 1981.) bio je američki pisac.

Rodio se kao Nelson Ahlgren Abraham u Detroitu, a odrastao u Chicagu. Otac mu je bio švedski imigrant koji se zbog židovske supruge preobratio na judaizam. Djetinjstvo je proveo u radničkoj četvrti South Side. Osnovnu i srednju školu je završio u Chicagu, a godine 1931. je diplomirao novinarstvo na Univerzitetu Illinoisa u Urbana-Champaignu.

Zbog Velike depresije nije mogao naći posao u struci, pa je bio prisiljen zarađivati kao život kao radnik na benzinskoj pumpi u Teksasu, kada je i napisao svoju prvu priču So Help Me godine 1933. Prije povratka kući je ukrao pisaći stroj iz napuštene škole, ali je uhvaćen i osuđen na tri godine zatvora. Iako je iza rešetaka proveo nekoliko mjeseci te je uvjetno pušten, iskustvo je ostavilo trajan pečat na njegov život, ali i opus. Upoznavši zatvorski život, Algren se otada stalno identificirao s kriminalcima, gubitnicima i društvenim otpadnicima.

Svoj prvi roman Somebody in Boots je objavio 1935. Never Come Morning, objavljen godine 1942., se bavio životom besperspektivnom mladog kriminalca.

Za vrijeme drugog svjetskog rata se prijavio u vojsku i služio na evropskom ratištu kao običan vojnik. Poslije rata je nastavio spisateljsku karijeru, a slavu je stekao s nagrađenim romanom The Man With the Golden Arm, prikazom života narkomana koji je kasnije adaptiran u hvaljeni film s Frankom Sinatrom u glavnoj ulozi.

Algren je također bio poznat po strastvenoj ljubavnoj vezi s francuskom spisateljicom Simone de Beauvoir, čije je najintimnije detalje ona iznijela u svojoj knjizi The Mandarins.

Algren je bio poznat po ljevičarskim i nonkonformističkim političkim stavovima, a pred kraj života se zanimao za slučaj Rubina Cartera, crnog boksača optuženog za ubojstvo.

Bibliografija 
 Somebody in Boots (1935)
 Never Come Morning (1942)
 The Neon Wilderness (1947), zbirka novela
 The Man with the Golden Arm (1949)
 Chicago: City on the Make (1951)
 A Walk on the Wild Side (1956)
 Nelson Algren's Own Book of Lonesome Monsters (1962)
 Who Lost an American? (1963)
 Conversations with Nelson Algren (1964)
 Notes from a Sea Diary: Hemingway All the Way (1965)
 The Last Carousel (1973)
 The Devil's Stocking (1983)
 America Eats (1992)
 He Swung and He Missed (1993)
 Nonconformity (1994)
 The Texas Stories of Nelson Algren (1994)

Reference

Vanjske veze 

 The Paris Review Interview
 Prophet of the neon wilderness from the Daily Telegraph, 29 January 2006.
 Cited as The Great Illinois Novel at The Campaign for the American Reader
 NelsonAlgren.org
 Writers Influenced By Algren 

Rođeni 1909.
Umrli 1981.
Američki pisci
Authority control
Alejo Carpentier

Alejo Carpentier y Valmont (Lausanne, 26.12. 1904 – Pariz, 24.4. 1980.) bio je kubanski romanopisac, esejist i muziklog koji se smatra jednim od najutjecajnijih autora latinoameričke književnosti za vrijeme znamenitog "bum" perioda.

Rođen je u porodici francuskog arhitekta i ruske profesorice jezika. Školovao se u Francuskoj i na Kubi, a 1920-ih je kraće vrijeme zatvoren zbog protivljenja diktatorskom režimu Gararda Machada. Nakon toga je otišao u egzil u Francusku, odakle se na Kubu vratio za vrijeme izbijanja drugog svjetskog rata. Godine 1959. je podržao kubansku revoluciju te ga je režim Fidela Castra postavio na mjesto kubanskog ambasadora u Parizu, gdje je i umro.

Najvažnija djela 
 El acoso (1956)
 La guerra del tiempo (1956)
 El siglo de las luces (La lumiga jarcento) (1962)
 La ciudad de las columnas (1970)
 El recurso del método (1974)
 Concierto barroco (1974)
 La consagración de la primavera (1978)
 El arpa y la sombra (1979)

Carpentier, Alejo
Authority control
Victor Serge

Viktor Ljvovič Kibaljčič (ruski Виктор Львович Кибальчич) (Bruxelles, 30.12. 1890 - Ciudad de Mexico, 17.11. 1947.) poznatiji pod nadimkom Victor Serge bio je ruski revolucionar, novinar i pisac. 

Odrastao je u porodici radikalnih ruskih političkih emigranata u Bruxellesu, a u mladosti je s oduševljenjem prihvatio anarhizam, zalažući se kao urednik anarhističkih novina za njegove najekstremnije oblike. Zbog toga je protjeran iz rodne Belgije, a u Francuskoj je osuđen na zatvor. Bio je jedan od rijetkih javnih ličnosti koja je na početku prvog svjetskog rata predvidjela da će kao njegov rezultat biti revolucija u Rusiji.

Godine 1917. je pušten iz zatvora, a početkom 1919. je došao u Rusiji. Iako se u potpunosti nije odrekao anarhističkih ideja, zaključio je da je boljševizam praktičniji te se priključio Komunističkoj partiji Sovjetskog Saveza i radio u Kominterni.

S vremenom je Kibaljčič postao izuzetno kritičan prema birokratizmu i autoritarnosti sovjetskog režima, te se 1923. priključio antistaljinističkoj Lijevoj opoziciji čiji je član bio i Trocki. Godine 1928. je izbačen iz Partije, a 1933. uhapšen. Pušten je nekoliko godina kasnije i pronašao utočište u Meksiku, gdje je i umro.

Poznat je po posthumno objavljenom romanu Slučaj druga Tulajeva u kome prikazuje staljinističke progone.

Serge, Victor
Serge, Victor
Serge, Victor
Serge, Victor
Velika čistka
Authority control
Barbara West

Barbara Vest (Barbara West) je bila pretposljednji živi putnik koji je preživjela brodolom Titanica.

Barbara je rođena 24. 5. 1911, a umrla je 16. 10. 2007. godine. Na svom prvom putovanju za New York 15. aprila 1912. bila je stara samo 10 mjeseci i 22 dana.

Posljednji preživjeli putnik sa Titanica bila je Millvina Dean iz Engleske koja je 2009. umrla u dobi od 97. godina.

Izvori 
 Titanic: Triumph and Tragedy, by John P. Eaton and Charles A. Haas, W.W. Newton & Company, 2nd edition 1995 ISBN 
 A Night to Remember, by Walter Lord, ed. Nathaniel Hilbreck, Owl Books, rep. 2004, ISBN

RMS Titanic
Biografije, Engleska
Simon Vestdijk

Simon Vestdijk (17.10. 1898 - 23.3. 1971.) bio je nizozemski pisac.

Rođen je u gradiću Harlingen, a studirao je medicinu u Amsterdamu. Nakon nekoliko godina ljekarske prakse se posvetio književnost. S vremenom je postao jedan od najvećih nizozemskih pisaca 20. vijeka.

Izabrana bibliografija 
 Kind tussen vier vrouwen (napisana 1933, izdano 1972)
 Terug tot Ina Damman (1934)
 Else Böhler (1935)
 Meneer Visser's hellevaart (1936)
 De nadagen van Pilatus (1938)
 Aktaion onder de sterren (1941)
 Ierse nachten (1946)
 Pastorale 1943 (1948)
 De redding van Fré Bolderhey (1948)
 De kellner en de levenden (1949)
 De koperen tuin (1950)
 Ivoren wachters (1951)
 Het glinsterend pantser (1956)
 De ziener (1959)
 Een moderne Antonius'' (1960)

Vanjski linkovi 
 http://www.svestdijk.nl/al/wpengels.html 
 http://www.vestdijk.com 

Rođeni 1898.
Umrli 1971.
Nizozemski pisci
Authority control
Cesare Pavese

Cesare Pavese (9.9. 1908 – 27.8. 1950) bio je italijanski pjesnik, romanopisac, književni kritičar i prevoditelj; pripadnik neorealistčke struje u književnost, smatra se jednim od najznačajnijih italijanskih pisaca 20. vijeka. 

Rođen je u mjestu Santo Stefano Belbo, u provinciji Cuneo, gdje su mu roditelji svake godine provodile ljetne praznike. Živio je u Torinu, gdje je na Univerzitetu studirao englesku književnost, a nakon toga živio prevodeći djela engleskih i američkih autora na italijanski. 

1930-ih se Pavese počeo kretati u antifašističkim krugovima, zbog čega ga je Mussolinijev režim prognao u Južnu Italiju 1935. godine. Nakon godine dana se vratio u Torino i počeo raditi za izdavačku kuću Einaudi. Nakon izbijanja rata je mobiliziran u italijansku vojsku, ali je zbog astme mjesece proveo u vojnoj bolnici. Kada su njemačke snage okupirale Torino 1943. godine, većina njegovih prijatelja je pobjegla u šumu i priključila se partizanima. Pavese se također sklonio iz grada, ali nije sudjelovao u borbama. 

Nakon rata Pavese se priključio Komunističkoj partiji Italije i radio za njeno službeno glasilo L'Unità. U isto vrijeme se intenzivirala depresija, i ranije prisutna u njegovim radovima, a pogotovo nakon što je američka glumica Constance Dowling odbila njegovo udvaranje. Godine 1950. je počinio samoubistvo prevelikom dozom barbiturata u hotelskoj sobi - u okolnostima identičnim onima kakve je opisao u svom djelu 'Tra Donne Sole'.

Popis djela 
 Lavorare stanca, pjesme 1936; prošireno izdanje 1943
 Paesi Tuoi, roman 1941
 La Spiaggia, roman 1941
 Feria d'agosto1946
 Il Compagno, roman 1947
 Dialoghi con Leucò , filozofski dijalozi između grčkih likova, 1947
 Prima che il gallo canti, dvije pripovjetke La casa in collina i Il carcere, 1949
 La bella estate, tri pripovjetke uključujući Tra donne sole, 1949
 La luna e i falò, roman 1950
 Verrà la morte ed avrà i tuoi occhi, pjesme 1951
 Il mestiere di vivere: Diario 1935–1950, dnevnik, 1952
 Saggi Letterari književni eseji
 Racconti – dva toma novela
 Lettere 1926-1950 – dva toma pisama

Vanjske veze 
 Photo
   Nine Cesare Pavese poems translated into English by Linh Dinh

Italijanski pisci
Komunisti
Rođeni 1908.
Umrli 1950.
Authority control
James Thurber

James Grover Thurber (8.12., 1894–2.11. 1961.) bio je američki humorist i karikaturist. Thurber je bio najpoznatiji po svom radu - i kao karikaturist i kao pisac novela - za časopis The New Yorker.

Knjige 
 Is Sex Necessary? or, Why You Feel The Way You Do (parodija na priučnike seksualne psihologije, koator E. B. White), 1929, izdanje na 75. obljetnicu (2004) s predgovorkm Johna Updikea, 
 The Owl in the Attic and Other Perplexities, 1931
 The Seal in the Bedroom and Other Predicaments, 1932
 My Life and Hard Times, 1933 
 The Middle-Aged Man on the Flying Trapeze, 1935
 Let Your Mind Alone! and Other More Or Less Inspirational Pieces, 1937
 The Last Flower, 1939
 The Male Animal (kazališni komad), 1939 (ko-autor Elliot Nugent)
 Fables for Our Time and Famous Poems Illustrated, 1940 
 My World--and Welcome To It, 1942 
 Many Moons, (dječja) 1943
 Men, Women, and Dogs, 1943
 The Great Quillow, (dječja) 1944
 The Thurber Carnival (antologija), 1945, 
 The White Deer, (dječja) 1945
 The Beast in Me and Other Animals, 1948 
 The 13 Clocks, (dječja) 1950
 The Thurber Album, 1952
 Thurber Country, 1953
 Thurber's Dogs, 1955
 Further Fables For Our Time, 1956
 The Wonderful O, (dječja) 1957
 Alarms and Diversions (antologija), 1957
 The Years With Ross, 1959 
 A Thurber Carnival (kazališni komad), 1960
 Lanterns and Lances, 1961

Posthumne zbirke:
 Credos and Curios, 1962
 Thurber & Company, 1966 (ur. Helen W. Thurber)
 Selected Letters of James Thurber, 1981 (ur. Helen W. Thurber & Edward Weeks)
 Collecting Himself: James Thurber on Writing and Writers, Humor and Himself, 1989 (ur. Michael J. Rosen)
 Thurber On Crime, 1991 (ur. Robert Lopresti)
 People Have More Fun Than Anybody: A Centennial Celebration of Drawings and Writings by James Thurber, 1994 (ur. Michael J. Rosen)
 James Thurber: Writings and Drawings, 1996, (ur. Garrison Keillor), Library of America, 
 The Dog Department: James Thurber on Hounds, Scotties, and Talking Poodles, 2001 (ur. Michael J. Rosen)
 The Thurber Letters, 2002 (ur. Harrison Kinney i Rosemary A. Thurber)

Vanjske veze 

 James Grover Thurber Quotes
 The Paris Review Interview
 Thurber at The Thurber House website 
 Thurber's World (and Welcome To it)
 PATHFINDER: JAMES GROVER THURBER - collects many Thurber links
 Thurber Chan , A comprehensive Thurber image board spawned by George Mason High School students
 The last flower - ballet after James Thurber

Reference 

   Authors' Calendar
   Thurber house

Problemi
Karikaturisti
Humoristi
Američki pisci
Authority control
Octavio Paz

Octavio Paz Lozano (31. 3. 1914. – 19. 4. 1998) bio je meksički pisac, pjesnik i diplomat. Najpoznatiji je po tome što je godine 1990. dobio Nobelovu nagradu za književnost.

Delo 
Oktavio Paz je izvršio sintezu drevne poezije istoka i zapada sa novim kulturnim tendencijama u svom delu „Oganj naš nasušni“ (1989). 

Bio je blizak pokretima marksizma, nadrealizma i egzistencijalizma. Pisao je o meksičkoj pesnikinji Huani de la Kruz, Klodu Leviju Štrausu i Marselu Dišanu.

Bibliografija

Poezija 
 Luna silvestre (1933)
 No pasaran! (1937)
 Libertad bajo palabra (1949)
 Piedra de sol (1957)
 Salamandra (1962)
 Ladera este (1969)
 Pasado en claro (1975)
 Arbol adentro (1987)
 El fuego de cada dia (1989, lični izbor iz svoje poezije)

Eseji i intervjui 
 El laberinto de la soledad (1950)
 El arco y la lira (1956)
 Las peras del olmo (1957)
 Cuadrivio (1965)
 Puertas al campo (1966)
 Corriente alterna (1967)
 Traducción, literatura y literalidad (1971)
 El signo y el garabato (1973)
 El mono gramatico (1974)
 El ogro filantropico (1979)
 In/Mediaciones (1979)
 Sor Juana o Las trampas de la fe (1983, monografija o pesnikinji meksičkog baroka)
 Pasion critica: Conversaciones con O.Paz (1983)
 Hombres en su siglo (1984)
 La otra voz: Poesia y fin del siglo (1990)
 Convergencias (1991)
 Itinerario (1993, autobiografija)
 La llama doble. Amor y erotismo (1993)
 Vislumbres de la India (1995)
 Estrella de tres puntos. Andre Breton y el surrealismo (1996)

Sabrana dela 
 Mexico en la obra de Octavio Paz. T.1-6. México : Fondo de Cultura Económica, 1990
 Obras completas. T.1-15. México: Letras Mexicanas, 1994—2003.

Vanjske veze 

 Interview with Mario Vargas Llosa in Vuelta Magazine by Jaime Perales Contreras
 Toward a Philosophy of The Present  an article about Paz by Yvon Grenier
 Polemical Paz  by Maarten Van Delden
 Nobel museum biography and list of works
 Octavio Paz's complete poems and essays from Vuelta magazine and literary criticism on his work 
 Vuelta magazine online 
 Pegasos biography 
 Nobel lecture 
 "Day of the Dead," from The Labyrinth of Solitude. A translation of the first 1/3 of Chapter 3 from Octavio Paz's most famous work.
 Octavio Paz: 'La verdad contra el compromiso' (Spanish)
 Theodor W. Adorno and Octavio Paz: Two Visions of Modernity  essay by Oliver Kozlarek, published in Culture, Theory & Critique, 2006, 47(1), 39–52

Meksički diplomati
Ambasadori Meksika
Meksički filozofi
Meksički pisci
Meksički esejisti
Meksički pjesnici
Meksički prevodioci
Nobelovci za književnost
Ciudad de Mexico
J. D. Salinger

Jerome David Salinger (Đeroum Dejvid Selindžer) (New York, 1. januar 1919. - Cornish, New Hampshire, 27. januar 2010.) bio je američki novelist i pripovjedač.

Salinger je objavio jedan roman i nekoliko zbirki pripovjedaka između 1948. i 1959. godine. Njegovo najpoznatije djelo je "Lovac u žitu" (Catcher in the Rye), a ovisno o prijevodu, knjiga se može naći i pod naslovom "Lovac u raži". U "Lovcu" je ispričana priča o mladom buntovniku imenom Holden Caulfield i njegovim zanimljivim doživljajima u New Yorku.

J. D. Salinger rođen je na Manhattanu (New York), gdje je i odrastao. Bio je sin uspješnog Židova, koji se bavio uvozom sira. Majka mu je bila škotsko-irskog porijekla. U djetinjstvu su ga zvali Sonny. Nakon osnovnog školovanja, poslan je u Valley Forge Vojnu Akademiju, gdje je boravio od 1934. do 1936. godine. Tokom 1937. godine proveo je 5 mjeseci u Evropi. Od 1937. do 1938. godine studirao je na Ursinus College i Univerzitetu u New Yorku. Prva prava ljubav bila mu je Oona O'Neill, s kojom se redovito dopisivao, i bio je nemalo iznenađen kad se ona udala za Charlie Chaplina, koji je bio mnogo stariji od nje.

Tokom Drugog svjetskog rata sudjelovao je u raznim bitkama, čak i u invaziji na Normandiju. Njegovi suborci opisali su ga kao hrabrog i istinskog heroja. Tokom prvih mjeseci u Evropi uspjevao se baviti pisanjem, a u Parizu je čak i upoznao Ernesta Hemingwaya. 

Godine 1945. oženio se francuskom doktoricom Sylviom, ali su se rastali, pa se 1955. godine ponovno oženio — ovog puta je odabranica njegova srca bila Claire Douglas. I taj brak je završio razvodom 1967. godine, kad se Salinger posve povukao u svoj vlastiti svijet.

Salinger je često patio od stresa, i s godinama se sve više povlačio u sebe. O svom najpoznatijem liku, Holdenu, često je govorio kao o prijatelju. 

S vremena na vrijeme su se javljale glasine da će Salinger objaviti još koji roman, ali se to nikad nije dogodilo.

Najpoznatija djela su mu: Lovac u žitu (Catcher in the Rye), Visoko podignite krovnu gredu, tesari (Raise high the roof beam, carpenters), Seymour - uvod (Seymour - introduction), Franny i Zooey (Franny and Zooey).

Spoljašnje veze 
 Биографија открива тајне: Цео живот ловац у ражи („Вечерње новости“, 26. октобар 2014)
 Lepa usta i zelene mi oči 

Američki pisci
Authority control
Julien Gracq

Julien Gracq (27.7. 1910 - 22.12. 2007) je bio književni pseudonim francuskog pisca Louisa Poiriera. On je pisao romane, kritike, drame i poeziju. Djelo mu je pod utjecajem nadrealizam i njemačkog romantitzma.

Djela 
 Au château d’Argol, 1938 (roman)
 Un beau ténébreux, 1945 (roman)
 Liberté grande, 1947 (poezija)
 Le Roi pêcheur, 1948 (drama)
 André Breton, quelques aspects de l’écrivain, 1948 (kritika)
 Le Rivage des Syrtes, 1951 (roman)
 Prose pour l’Etrangère, 1952
 Penthésilée, 1954
 Un balcon en forêt, 1958 (roman)
 Préférences, 1961
 Lettrines, 1967
 La Presqu’île, 1970
 Le Roi Cophetua, 1970 (roman); inspirirao film Rendez-vous a Bray u režiji Andrea Delvauxa
 Lettrines II, 1974
 Les Eaux Etroites, 1976
 En lisant en écrivant, 1980
 La Forme d’une ville, 1985
 Autour des sept collines, 1988
 Carnets du grand chemin, 1992
 Entretiens, 2002

Gracq
Gracq, Julien
Gracq, Julien
Authority control
John Wyndham

John Wyndham (10.7., 1903 – 11.3. 1969) bio je književni pseudonim koga je često koristio britanski pisac post-apokaliptičnog podžanra naučne fantastike John Wyndham Parkes Lucas Beynon Harris.

U svojim ranijim djelima, Wyndham je često koristio kombinacije svojih imena, kao John Beynon ili Lucas Parkes. Za jednu od svojih knjiga, The Outward Urge, koristio je oba imena "John Wyndham" i "Lucas Parkes", pretvarajući se da je dva različita autora.

Bibliografija

Romani 
 Foul Play Suspected (1935)
 The Secret People (1935)
 Planet Plane (isto tako poznat kao Stowaway to Mars, 1936)
 The Day of the Triffids (poznat i kao Revolt of the Triffids, 1951)
 The Kraken Wakes (poznat kao Out of the Deeps, 1953)
 The Chrysalids (poznat kao Re-Birth, 1955) 
 The Midwich Cuckoos (1957)
 The Outward Urge (1959)
 Trouble with Lichen (1960)
 Chocky (1968, godine 1985. adaptiran u ITV-ovu televizijsku mini-seriju za djecu)

Posthumni roman 
 Web (1979 – izdali staratelji njegove zaklade)

Zbirke 
 Jizzle (1954)
 The Seeds of Time (1956)
 Tales of Gooseflesh and Laughter (1956)
 Consider Her Ways and Others (1961)
 The Infinite Moment (1961)

Posthumne zbirke 
 Sleepers of Mars (1973) 
 The Best of John Wyndham (1973)
 Wanderers of Time (1973)
 Exiles on Asperus (1979)
 No Place like Earth (2003)

Eksterni linkovi 
 The John Wyndham Archive  – Official Archive at the University of Liverpool
 Guardian article on John Wyndham
 "Vivisection": Schoolboy "John Wyndham's" First Publication?
 Read "Consider her Ways" online.
 Archive BBC TV interview of John Wyndham in 1960 Requires Realplayer
 
 John Wyndham  bibliography of first editions

SF-pisci
Engleski pisci
Authority control
Marguerite Yourcenar

Margerit Jursenar () (8. jun 1903-17. decembar 1987), francuska romansijerka, pripovedateljka i esejistkinja, stekla je svetsku slavu svojim istorijskim i metafizičkim romanima, u kojima dominiraju likovi iz daleke prošlosti. Rodila se u Briselu, u mešovitoj francusko-belgijskoj porodici. Majka joj je umrla deset dana posle porođaja, te se o njenom vaspitanju brinula baka. Otac ju je još u detinjstvu uputio u grčko-rimsku kulturu, a Margerit je počela da piše već u ranoj mladosti. Prvi roman Aleksis ili sporazum o beznadežnoj borbi objavila je 1929. Njeno interesovanje za orijent i stari svet rezultirao je nizom dela u međuratnom periodu, od kojih su za nas posebno zanimljive Orjentalne priče (1938), sa tri teme iz srpske epske tradicije (Osmeh Kraljevića Marka, Zidanje Skadra i Smrt Kraljevića Marka).
Svetsku slavu stekla je romanima Hadrijanovi memoari (1951) i Crna mena (1968). Najveći deo života proživela je u Americi, u koju je otišla početkom Drugog svetskog rata, na poziv univerzitetske profesorke Grejs Frik, da bi njih dve ostale nerazdvojen zauvek. Margerit Jursenar je prva žena koja je izabrana u Francusku akademiju (1980). I druga njena književna dela (Oproštajni udarac, lavirint, Aleksis, Legente vekova, Venac i lira...) zokružuju njen književni opus velike lepote. 

Bila je član Francuske akademije, na poziciji 3, u periodu 1980-1987. 

Rođeni 1903.
Umrli 1987.
Francuske spisateljice
Članovi Académie française
LGBT osobe iz Francuske
Biseksualni pisci i spisateljice
Authority control
Y