alibayram/wikipedia-40-langs huggingface dataset:
Naundorf (Saksa Svislando)

Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Naundorf < Saksio < Germanio

La vilaĝo Naundorf situas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro apud la maldekstra bordo de Elbo en valo proksime al la rokoformacioj Großer Bärenstein kaj Kleiner Bärenstein (prononcu: berenŝtajn).

Turismo 

Vidindaĵoj en la vilaĝo

Speciala "magneto" estas "Robert-Sterl-Haus". En tiu ĉi domo malgranda ekspozicio rememorigas pri la elstara germana impresionisto Robert Sterl kiu vivis kaj verkis tie de 1919 ĝis la morto en 1932. Dum tiu tempo li strikte intimiĝis kun la ĉirkaŭa pejzaĝo, kio speguliĝas en liaj pentraĵoj.

Ĉirkaŭaĵo

Kleiner Bärenstein

Großer Bärenstein

Rauenstein

Bastei

Uttewalder Grund

Höllengrund

Fortreso Königstein

Administra aparteno 

Naundorf estas parto de la komunumo Struppen, krom la samnoma ĉefloko al ĝi apartenas Weißig, Thürmsdorf, Strand, Ebenheit kaj Struppen-Siedlung.

Eksteraj ligiloj 
 www.robert-sterl-haus.de - muzeo en la domo de impresionisma pentristo

Elba Grejsmontaro
Pipraloj

La piperaloj () estas planta ordo el angiospermoj. Tiu ordo enhavas 5 familiojn kaj ĉirkaŭ 3300 speciojn. Ĝia tipa genro estas pipero.

Tiuj plantoj estas ĉefe tropikaj. Ili estas moltigaj. Komuna trajto estas, ke la folinervoj iras paralele, la folioj estas glatrandaj, la infloresko estas grapolo, la nombro de stamenoj estas 2-3. La frukto estas unugrajna aŭ nukso.

floroformulo: A2-3G3  aŭ A2-3 aŭ G3, ovario supre staranta.

Taksonomio 
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (1 maj. 2020), jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj:

Angiospermae - angiospermoj
Piperales Bercht. & J.Presl - piperaloj
Aristolochiaceae Juss. - aristolokiacoj
Aristolochia L. - aristolokio
Asarum L. - azaro
Euglypha Chodat & Hassl. - eŭglifo
Heterotropa C. Morren & Decne. - heterotropo*
Hexastylis Raf. - heksastilido
Pararistolochia Hutch. & Dalziel - pararistolokio*
Saruma Oliv. - sarumo
Thottea Rottb. - toteo
Hydnoraceae C.Agardh - hidnoracoj
Hydnora - hidnoro
Prosopanche - prozopanko
Lactoridaceae Engl. - laktoracoj
Lactoris - laktoro
Piperaceae Giseke - piperacoj
Anderssoniopiper Trel. - andersoniopipero**
Artanthe Miq. - artanto*
Lindeniopiper Trel. - lindeniopipero
Macropiper Miq. - makropipero*
Manekia Trel. - manekio
Ottonia Spreng. - otonio
Peperomia Ruiz & Pav. - peperomio
Piper L. - pipero
Piperanthera C. DC. - piperantero
Pothomorphe Miq. - potomorfo*
Sarcorhachis Trel. - sarkorakio
Trianaeopiper Trel. - trianaopipero
Verhuellia Miq. - verhulio
Zippelia Blume - zipelio
Saururaceae Rich. ex T.Lestib. - saŭruracoj
Anemopsis Hook. & Arn. - anemopso
Gymnotheca Decne. - gimnoteko
Houttuynia Thunb. - hutujnio
Saururus L. - saŭruro

*genro akceptita en TPL sed ne en WFO, kiu tamen akceptas ĝiajn speciojn.
**genro akceptita en WFO sed ne en TPL. Tamen laŭ WFO, estas neniu akceptita specio en ĝi.

Referencoj 

Magnoliofitoj
Piperaloj
Piprujacoj

La piperacoj aŭ piprujacoj () estas planta familio el angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo piperaloj (Piperales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 2650 speciojn. Ĝia tipa genro estas pipero.

En tiu plantofamilio, oni trovas tropikaj aŭ subtropikaj arbustoj, lianoj aŭ herboj, iuj epifitaj - monoikaj, dioikaj aŭ poligamiaj, kun senperiantaj floroj, kaj kun fruktoj kapsulecaj aŭ berecaj.

Notu ke la termino "piperacoj" estas nuntempe la plej disvastigita. Konstruita laŭ la modelo Aster > astero > asteracoj, por ne konflikti kun la termino "pipro", kiu indikas en la nunaj vortaroj la frukton de la planta genro pipero. PIV plie precizigas ke la termino "pipero" estas preferinda antaŭ "pipr(o)arbusto" (ĉar en la genro ne nur estas arbustoj sed ankaŭ lianoj kaj herboj), kaj antaŭ "piprujo" (kiu konfliktas kun la vazeto entenanta pipron).
Fine, oni ankaŭ trovas en kelkaj vortaroj la terminon "pipracoj" malĝuste konstruitan laŭ la nomo de la frukto kaj ne laŭ la nomo de la tipa genro.

Taksonomio 
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (1 maj. 2020), jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj:

Angiospermae - angiospermoj
Piperales Bercht. & J.Presl - piperaloj
Piperaceae Giseke - piperacoj
Anderssoniopiper Trel. - andersoniopipero**
Artanthe Miq. - artanto*
Lindeniopiper Trel. - lindeniopipero
Macropiper Miq. - makropipero*
Manekia Trel. - manekio
Ottonia Spreng. - otonio
Peperomia Ruiz & Pav. - peperomio
Piper L. - pipero
Piperanthera C. DC. - piperantero
Pothomorphe Miq. - potomorfo*
Sarcorhachis Trel. - sarkorakio
Trianaeopiper Trel. - trianaopipero
Verhuellia Miq. - verhulio
Zippelia Blume - zipelio

*genro akceptita en TPL sed ne en WFO, kiu tamen akceptas ĝiajn speciojn.
**genro akceptita en WFO sed ne en TPL. Tamen laŭ WFO, estas neniu akceptita specio en ĝi.

Referencoj 

Magnoliofitoj
Piperacoj
Plantofamilioj
Porschdorf (Saksa Svislando)

La vilaĝo Porschdorf havas 510 enloĝantojn kaj situas meze de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro, nordokcidente de Bad Schandau. Ĝi etendiĝas kun altodiferenco de 100 metroj tra la malvasta valo de la rivereto Lachsbach (prononcu: [laksbaĥ]) ĝis altebenaĵo. La rivereton Lachsbach formas la akvoj de la rojoj Sebnitz kaj Polenz (prononcu: [zebnic], [polenc]), unuiĝintaj en la nordo de la vilaĝo. En Porschdorf oni vivtenas sin precipe per turismo kaj agrikulturo.

Historio 
...

Turismo 
En la vilaĝo atendas la ripozemulojn restoracio , 13 privataj gastoĉambroj kaj 14 feriaj loĝejoj.

En la ĉirkaŭaĵo allogas precipe la tre proksima kanjona

 Polenztal

,kiu estas speciale romantika en printempo kie tie pompas tapiŝo el floroj.

Aliaj proksimaj turismaj celoj estas:

 Brand

 Lilienstein

 Ochelwände

 Waitzdorfer Höhe

 Sebnitztal

Trafiko 
Porschdorf havas stacion de la fervoja linio Sebnitz–Bad Schandau, krome ĝi atingeblas per buso.

Administra aparteno 
La vilaĝo Porschdorf estas la ĉefa parto de la komunumo Porschdorf kiu konsistas krome el : Waltersdorf kiu troviĝas sur altebeno inter Lilienstein kaj Polenztal kaj Prossen, kiu situas ĉe la bordo de Elbo inter Lilienstein kaj Bad Schandau.

Elba Grejsmontaro
Administraj unuoj malfonditaj en 2012
Prossen

Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Prossen < Saksio < Germanio

La vilaĝo Prossen situas meze de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro, okcidente de Bad Schandau. Ĝi etendiĝas en trankvila kaj sunoriĉa situo ĉe la dekstra bordo de Elbo. Prossen estas ŝtate rekonita ripozloko.

Historio 
...

Turismo 
En la ĉirkaŭaĵo allogas precipe la tre proksima

 Lilienstein

Aliaj proksimaj turismaj celoj estas:

 Brand

 Polenztal

 Ochelwände

Administra aparteno 
Prossen estas parto de la komunumo Porschdorf kiu konsistas krome el la samnoma ĉefloko situanta norde de Prossen en valo de la rivereto Lachsbach kaj: Waltersdorf kiu troviĝas sur altebeno inter Lilienstein kaj Polenztal.

Elba Grejsmontaro
Mozdoko

Mozdoko (ruse: Моздок) estas urbo en Nord-Osetio, suda Rusio. La nomo venas el la kabarda lingvo kaj signifas "densa arbaro".

Mozdoko estis fondita en 1759; la urbo ricevis la statuson de urbo en 1785. Mozdoko estas administra centro de Mozdoka distrikto. Ĝi situas sur la maldekstra bordo de rivero Terek (Терек), 92 km norde de Vladikavkaz, la respublika ĉefurbo.

Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 90230501.

La interurba telefona kodo estas 86736, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).

La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).

Geografiaj koordinatoj de la urbo estas .

En la urbo estas fervoja stacio.

En jaro 1959 la urbo havis 25,6 mil loĝantojn.

En jaro 2001 la urbo havis 38,6 mil loĝantojn, ĉefe etnaj rusoj.

Urboj de Nord-Osetio
Hispanaj riveroj

La ĉefaj hispanaj riveroj estas:

 Fluantaj al la Kantabra Maro:

Navia (??)

Nalón (??)

 Fluantaj al Atlantiko:

Minjo (310 km) (*)

Doŭro (895 km) (*)

Taĵo (1.007 km) (*)

Gvadiano (778 km) (*)

Gvadalkiviro (657 km)

 Fluantaj al Mediteraneo:

Ebro (910 km)

Júcar (498 km) (??)

Segura (325 km) (??)

Turia (280 km) (??)

(*) = fluanta ankaŭ tra Portugalujo

(??) = (esperantigo ankoraŭ ne establiĝinta)

 
Riveroj en Eŭropo
Taĵo

Taĵo ( [taĥo],  [teĵu], aliaj esperantigoj Taĥo, Tago, Taguso) estas rivero en Iberio, trairanta Hispanion kaj Portugalion.

La nomon Taĵo, kompromisan inter la portugala kaj la hispana, ekuzis en esperanto unue Leopoldo Knoedt en sia traduko La Luzidoj, poste diversaj membroj de la Ibera Skolo.

La formo Taĥo, uzita de Zamenhof, nuntempe apenaŭ estas uzata en Iberio.

Taĵo estas la plej longa rivero de la Ibera duoninsulo: 1008 km (el kiuj 910 km en Hispanio kaj la cetero en Portugalio).

Ĝi fontas en Fuente de García, en la montaro Sierra de Albarracín (provinco Teruelo), je alteco de 1600 m. Ĝi enmariĝas en Atlantiko en Lisbono, kie ĝi formas estuaron.

Alfluantoj
 Alberĉe
 Guadiela
 Gvadaramo
 Ĥaramo
 Tiétar

Vidu ankaŭ 

 Hispanaj riveroj
 Ponto Alkonetaro
 Ponto de Alkantaro
 Akvomaŝino de Toledo

Referencoj

 
 
Riveroj en Hispanio
Riveroj en Portugalio
Doŭro

La Doŭro estas rivero trairanta Hispanujon kaj Portugalujon, fluanta al Atlantiko.

Hispana nomo: Duero [pr. dŭero]; portugala: Douro [pr. doru] (el la latina Durius).

Ĉi tiun nomon uzas diversaj membroj de la Ibera Skolo.

Ĝi naskiĝas en la hispana montaro Picos de Urbión, je alteco de ĉirkaŭ 2.200 m, proksime al Duruelo de la Sierra (en provinco Sorio), kaj enmariĝas en Porto (Portugalujo).

Ĝi longas 895 km. Ĝia baseno, la plej granda de la Ibera Duoninsulo, surfacas 98.160 km².

Alfluantoj 
Esla estas la plej akvenhava alfluanto de la rivero Doŭro, kaj ĝi portas en sia enfluejo ofte pli da akvo ol la ĉefrivero Doŭro mem.

Pisuergo (Pisuerga) estas la dua plej grava enfluanto en la Dueron. Ĝi naskiĝas en la Kantabra Montaro, en la nordo de la provinco de Palencio. Ĝi trafluas tiun ĉi provincon, pasas tra la urbo de Valadolido, kaj enfluas la Dueron kelkajn kilometrojn sube de tiu ĉi urbo.

La rivero Duratón estas rivero ĉe la centro de Hispanio, alfluanto je la maldekstra flanko de la rivero Doŭro, kiu trapasas la provincojn de Madrido, Segovia kaj Valadolido. Ĝi longas 106 km kaj drenas basenon de 1.487 km².

Tormes estas rivero, alfluanto de la Doŭro ĉe ties maldekstra bordo, kiu fluas tra la provincoj Avilo, Salamanko kaj Zamora.

Adaja [aDAĥa] estas la dua plej grava alfluanto al Doŭro el ties maldekstra bordo post Tormes.

Valderaduey [balderaDŬEJ] estas alfluanto dekstre de la rivero Doŭro; ĝi trapasas areojn de la provincoj Leono, Valadolido kaj Zamoro, pli malpli en direkto norde suden.

Vidu ankaŭ 
 Hispanaj riveroj

Notoj 

Riveroj en Eŭropo
Riveroj en Hispanio
Riveroj en Kastilio kaj Leono
Riveroj en Portugalio
Internaciaj riveroj
Landlimaj riveroj
Aluvio

Aluvio estas tavolo da grundo alportita kaj delasita de la akvoj el rivero aŭ glaĉero. Aluvio tipe konsistas de vario da materialoj: koto, sablo, gruzo kaj aliaj aĵoj. Ĝi malofte eble enhavas iometon da raraj ercoj kiel oro kaj plateno, kaj malgrandaj gemoj. Aluvion oni en fizika geografio konsideras kiel formon de reliefo.

Vidu ankaŭ 
 Aluvia grundo

Geologio
Reinhardtsdorf-Schöna

Reinhardtsdorf-Schöna estas komunumo troviĝanta en la sudo de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro maldekstre de la rivero Elbo en distanco de unu kilometro de ties bordo. Ĝi apartenas al la administra distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro  la komunumo havis  loĝantojn.

La centra komunumoparto estas la vilaĝo Reinhardtsdorf. Al la komunumo ankaŭ apartenas la pli suda Schöna, kiu kunkreskis kun Reinhardtsdorf, kaj Kleingießhübel kiu situas oriente, proksime al Kleiner Zschirnstein.

Historio 
La vilaĝo Reinhardtsdorf ekestis kiel tipa arbarhuba vilaĝo. Dum la mezepoka eksetlado en 12-a kaj 13-a jarcentoj la novaj loĝantoj ricevis mallarĝajn striformajn parcelojn - la hubojn. Ili estis ankoraŭ arbarkovritaj. Pro tio oni parolis pri arbarhuboj, kiujn la setlantoj unue devis transformi je agro aŭ herbejo. Tamen la nura agrokultura laboro ne povis nutri la familiojn. Tial iom post iom aldoniĝis la tipaj profesioj de la regiono: arbarlaboristo, ŝiptrenisto kaj ŝtonrompisto.

Turismo

Vidindaĵoj en la komunumo 
En Waltersdorf troviĝas preĝejo en la stilo de la tiel nomata kamparana baroko kun multkoloraj bibliaj bildoj kaj alohava altaro el la jaro 1521.

Ĉirkaŭaĵo 
Reinhardtsdorf-Schöna proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:
 Großer Zschirnstein
 Kleiner Zschirnstein
 Wolfsberg
 Kaiserkrone kaj
 Zirkelstein

Vidu ankaŭ 
 Saksa Svislando
 Elba Grejsmontaro
 urboj kaj vilaĝoj de Elba Grejsmontaro

Eksteraj ligiloj 
 oficiala retejo ()

Distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro
Elba Grejsmontaro
Urboj de Saksio
Schöna (Saksa Svislando)

Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Schöna < Saksio < Germanio

La vilaĝo Schöna troviĝas en la sudo de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro maldekstre de rivero Elbo en distanco de unu kilometro de ties bordo. Speciala atuto de la vilaĝo estas la du rokoj Zirkelstein kaj Kaiserkrone ,kiuj leviĝas ĉe ĝia rando kaj landmarke karakterizas la silhueton de la setlejo

Historio 

En la jaro 1379 la vilaĝo estis unuafoje dokumente menciita. Tiam ĝi estis same kiel ĝis Königstein ĉiuj vilaĝoj maldekstre de Elbo. en 1406 la regionon ricevis la margrafo de Meißen. La unua nomo de la vilaĝo estis Schonaw kiu signifis Belprato. La loĝantoj ĉi tie vivis per agrokulturo, poste ankaŭ laboris en la arbaro, okupiĝis pri ŝipado kaj flosado. En sep akvomueliloj oni prilaboris la arbaran lignon.

Turismo 

Schöna proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:

 Großer Zschirnstein

 Kleiner Zschirnstein

 Wolfsberg

 Kaiserkrone kaj

 Zirkelstein

Administra aparteno 

Schöna estas parto de la komunumo Reinhardtsdorf-Schöna. Al ĝi ankaŭ apartenas la pli norda Reinhardtsdorf, kiu kunkreskis kun Schöna kaj Kleingießhübel, kiu situas oriente proksime al Kleiner Zschirnstein.

Eksteraj ligiloj 
 http://www.reinhardtsdorf-schoena.de 

Elba Grejsmontaro
Pomofrukto

Pomofrukto estas tipo de frukto de florplantoj. La pomo estas ŝajnfrukto konsistanta el 5 aŭ pli da karpeloj, en kiu la perikarpo formas malfacile ekkoneblan tavolon, la mezokarpo estas ĝenerale karneca kaj la endokarpo formas ĉambreton ĉirkaŭ la grajnoj. Sed la ekstera parto de la pomo estas la manĝebla parto, derivita el la flora tubo (toruso kaj aliaj partoj). Ekzemploj de pomofrukto estas la pomo, la piro, la alizo, la kurmo kaj la sorpo.

Vidu ankaŭ 
 Pomo
 Pomarbo
 Kulturpomo

Plantomorfologio
Fruktoj
Ŝajnfrukto

Se en la konstruo de frukto partoprenas ankoraŭ aliaj florpartoj krom ovario (ekz. florbazo, kaliko, korolo), ni parolas pri ŝajnfrukto.

Ekzemploj de ŝajnfrukto estas la pomo, frago, figo, ananaso, fagonukso, kaŝtano, rozbero kaj glano.

Plantomorfologio
Kleingießhübel

Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Kleingießhübel < Saksio < Germanio

La vilaĝo Kleingießhübel troviĝas en la sudo de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro maldekstre de rivero Elbo en distanco de kvin kilometro de ties bordo. La vilaĝo etendiĝas pitoreske sur altebenaĵo super Krippental, ĉe la piedo de Kleiner Zschirnstein kaj ĝin ĉiuflanke ĉirkaŭas arbaroj, kiuj etendiĝas sude ĝis trans la ĉeĥa limo.

Historio 
Unuafoje dokumente menciita estis la vilaĝo ĉirkaŭ la jaro 1379 kun la nomo Gizobel. Tiam ĝi apartenis al Bohemio. Probable la nomo originis en malnova gisejo. Tiutempe eksetlis ministoj por ekspluati la tiel nomatan brunan feron. Kiam la ferproduktado ne plu estis profitodona la loĝantoj transiris al agrokulturo.

Turismo 

Kleingießhübel ofertas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:

 Kleiner Zschirnstein

 Großer Zschirnstein

 Kohlbornstein

 Gohrisch

 Papststein

 Wolfsberg

 Kaiserkrone kaj

 Zirkelstein

Elba Grejsmontaro

Administra aparteno 
Ekde 1973 Kleingießhübel estas parto de la komunumo Reinhardtsdorf-Schöna. Al ĝi ankaŭ apartenas la pli orientaj vilaĝoj Reinhardtsdorf kaj Schöna.
Muŝkaptulo

Muŝkaptulo povas estis birdospecio de Muŝkaptuledoj

La muŝkaptulo (Dionaea muscipula) estas insektodigesta planto, kiu kreskas origine en nitrogeno-malriĉa aero. Tiu planto kapablas fari rapidan plantan movadon.

Notoj kaj referencoj 

Karnomanĝaj plantoj
Drozeracoj
Nearktisa flaŭro
Plantoj de Usono
Bario

Bario estas venena kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Ba kaj la atomnumeron 56. Ĝi estas mola arĝent-kolora teralkala metalo kiu fandiĝis ĉe alta temperaturo.

Fritz Strassmann estis germana kemiisto, kiu kun Otto Hahn komence de 1939 identigis la elementon bario kiel produkto de bombardado de uranio per neŭtronoj. Iliaj observoj estis la ŝlosila pruvo necesa por identigi la ĝistiam nekonatan fenomenon de nuklea fisio, kiel poste estis rekonita kaj publikigita de Lise Meitner kaj Otto Frisch.

Barito estas ortoromba baria sulfato, aparte densa (komunuza nomo: peza spato), blanka aŭ flaveta, pli malofte bruneta, ruĝeta aŭ blueta, uzata en industrio kaj radiografio. Ĝi kristaliĝas kun la kemia konsisto Ba[SO4].

Bildaro

Vidu ankaŭ 
 Kemio
 Listo de kemiaj elementoj laŭ nomo
 Listo de kemiaj elementoj laŭ simbolo
 Listo de kemiaj elementoj laŭ atomnumero
 Izotopoj de bario

Notoj

Eksteraj ligiloj 
 Bario ĉe Webelements
 Bario ĉe Environmental Chemistry
 Informo pri bario kaj kancero]
 Bario ĉe Webelements
Listo de Religioj



Abrahamaj religioj 
 Kristanismo
 Albiganismo
 Arianismo
 Ebionitoj
 Gnostikismo
 Jehovismo
 Katolikismo
 Kimbangismo
 Monofizitismo
 Mormonismo
 Nestorianismo
 Ortodoksismo
 Protestantismo
 Anabaptismo
 Anglikanismo
 La Baptistoj
 Luterismo
 Metodismo
 Pentekostismo
 Presbiterianismo
 Remonstrantoj
 Societo de Amikoj (Kvakeroj)
 Unitarianismo
 Druzismo
 Islamo
 Sunnaismo
 Berailvio
 Deobandio
 Hanafio
 Hanbalio
 Malikio
 Mutazilio
 Shafiio
 Wahabio
 Ŝijaismo
 Alaŭio
 Ismailio
 Ĝafario
 Zaidijo
 Sufiismo
 La Khariĝitoj
 Ibadioj
 Sufrioj
 Ahmadijo
 Judismo
 Rabena Judismo
 Ortodoksa Judismo
 Hareda Judismo
 Moderna Ortodoksa Judismo
 Hasida Judismo
 Konservema judismo
 Reformisma Judismo
 Prerabena Judismo
 La Fariseoj
 La Sadukeoj
 La Esenoj
 Falaŝa Judismo
 Karaita Judismo
 Manikeismo
 Mandeismo
 Rastafarianismo
 Samarianismo
 Nacio de Islamo
 Babismo
 Bahaa Kredo

Hinddevenaj religioj 
 Hinduismo
 Budhismo
 Ĝajnismo
 Sikhismo
 Ayyavali

Filozofiaj religioj 
 Konfuceismo
 Diismo
 Humanismo
 Ĝuĉeo kaj Ĉongdogjo (Ŝtataj Kultoj)
 Taoismo

Oriŝaj religioj 
 Kandombleo
 Santerio
 Umbandao
 Vudun

Novpaganismo 
 Asatro
 Romuva (kulto) (litova mitologio)
 Dievturība (latva mitologio)
 Neodruidismo
 Judapaganismo
 Ŭiko (respektive "Vikko")
 Aleksandria Ŭiko
 Diana Ŭiko
 Gardneria Ŭiko
 Seaksa Ŭiko
 Fea Ŭiko
 Feria Tradicio

Maldekstra-manaj religioj 
 Satanismo
 Kirko de Satano
 Templo de Set
 Telemo

Ekstertera-bazaj religioj 
 Raelismo
 Scientologio
 Eklezio de Scientologio
 Urantio

Spirita-bazaj religioj 
 Ŝintoismo
 Oomoto
 Spiritismo
 Ŝamanismo

Sinkretismaj religioj 
 Falundafo
 Sikhismo
 Teozofio
 Unitarismo

Unikaj religioj 
 Jezidio
 Zoroastrismo

Tipoj de Religioj 
 Agnostikismo
 Animismo
 Ateismo
 Humanismo
 Idolanismo
 Senteismo
 Unuteismo
 Panteismo
 Multateismo
 Universismo

Esoterismo 
 Alkemio
 Gnostikismo
 Jahanlazizizme
 Kabalao
 Okultismo

Mistikismo 
 Kristanisma Mistikismo
 Gnostikismo
 Hinduisma Mistikismo
 Tantro
 Jogo
 Vedanto
 Martinismo
 Meditismo
 Kabalao
 Spiritismo
 Sufismo

Magiismo 
 Astrologio
 Buitio (Centrafrika kulto tradicie inica kaj kontraŭsorĉa, kun uzo de halucina drogo Ibogao)
 Radiestezo
 Ekzorcismo
 Sorĉado kaj Magio
 Kaosa Magio
 Ĥanoĥa Magio
 Grimŭara Magio
 Goetia Magio
 Ŝamanismo

Vidu ankaŭ 
 Mitologio (mitaro), Mitologio, Mitologio (scienco)

Eksteraj ligiloj 
 http://www.adherents.com  
 http://www.sacred-texts.com 
 http://www.interfaith.org/default.asp  
 http://www.adl.org/backgrounders/american_knights_kkk.asp 

 Listo de Religioj
Religioj
Listo de urboj de Venezuelo

Geografio > Ameriko > Sudameriko > Venezuelo > Listo de urboj de Venezuelo < Urboj

Jen listo de ĉefaj urboj de Venezuelo:

 Acarigua (urbo)
 Anaco
 Barcelono (Venezuelo)
 Barinas (Barinas)
 Barquisimeto
 Baruta
 Borburata
 Bolívar (urbo)
 Cabimas
 Cabudare
 Cagua
 Calabozo
 Carúpano
 Catia La Mar
 Charallave
 Coro (Venezuelo)
 Cumaná
 Cúa
 Ejido (Venezuelo)
 El Limón (Venezuelo)
 El Tigre
 El Tocuyo
 Guacara
 Guanare (urbo)
 Guarenas
 Guatire
 Guayana (urbo)
 Karakaso
 La Asunción
 La Guaira
 Los Teques
 Marakajbo
 Marakajo
 Mariara
 Maturín
 Mérida
 Nirgua
 Ocumare del Tuy
 Petare
 Puerto Ayacucho
 Puerto Cabello
 Puerto la Cruz
 Punto Fijo (Falcón)
 San Carlos
 San Cristóbal
 San Juan de Los Morros
 San Felipe (Venezuelo)
 San Fernando de Apure
 Santa Teresa del Tuy
 Tucupita
 Trujillo
 Turmero
 Valencia

Eksteraj ligiloj 

 http://www.mongabay.com/igapo/Venezuela.htm 
Listo de urboj de Irlando

Urboj de Venezuelo
Kolzo

Kolzo estas la dujara formo de oleonapo (Brassica napus var. sativa biennis), kies semoj liveras ĝis 45% da oleo.

Kolzo estas variaĵo de napo (Brassica napus var. napus), kies semoj donas sengustan oleon.

Manĝeblo 
La tuta planto estas manĝebla. La florojn aldonu krude al salato aŭ al pano. La semo uzeblas kiel mustardo. Eblas ankaŭ kuiri la junajn burĝonojn en oleo aŭ friti kiel benjeto.

El la semoj oni produktas kolzoleon kaj kanolon.

Vidu ankaŭ 
 Biosekureco
 Brasiko
 brasiknapo
 oleorapo
 Oleo de kolzo

Piednotoj 

Brasikoj
Palearktisa flaŭro
Kuracplantoj
Furaĝo
Manĝeblaj sovaĝaj plantoj
Benzino

Benzino estas brulaĵo por aŭtomobiloj, nepura substanco, miksaĵo el pluraj nedifinitaj likvaj hidrokarbidoj, ektraktata preskaŭ nur el petrolo post distilado. Ĝi uzatas kiel solvilo aŭ kiel brulaĵo en motoroj. Oni povas aĉeti ĝin kiel fuelon en benzinstacioj kaj poste plenigi per tio la benzinujon aŭ benzinkruĉon.

Oni liveras la benzinon for de la rafinejo per specialaj trasportiloj: cisternokamiono, cisternoŝipo, cisternovagono.

Kreskantaj prezoj instigas konsumantojn ekpensi pri benzinaĉeto en grupo.

Vidu Procezo de Fiŝer-Tropŝ

Benzino estas travidebla, petrolo-derivita likva kiu estas uzata ĉefe kiel brulaĵo en motoroj de interna brulado. Ĝi konsistas ĉefe el organikaj kombinaĵoj akiritaj de la frakcia distilaĵo de petrolo, plibonigita kun vario de aldonaĵoj. Iuj tipoj de benzinoj enhavas ankaŭ etanolo kiel alternativo brulaĵo. Sub normalaj media kondiĉoj, lia materia stato estas likva, en kontrasto kun licuada petrola gaso aŭ natura gaso.

Ekvaporeco kaj nestabileco 
Benzino estas pli malstabila ol dizeloleo, Jeto-Al, aŭ keroseno, ne nur pro la bazoj komponantoj, sed ankaŭ pro aldonaĵoj. Ekvaporeco estas ofte kontrolita per miksaĵo kun butano, kiu bolas je -0.5 ° C. La ekvaporeco de benzino estas determinita de la Reid premo de vaporo (RVP anglolingve) testo. La dezirata ekvaporeco dependas de la media temperaturo. En varma vetero, benzino komponantoj de supera molekula pezo kaj tiel malalta ekvaporeco estas uzitaj. En malvarma vetero, tro malmulte ekvaporeco kaŭzas ke aŭtoj ne bone ekfunkcias.

En varma vetero, troa ekvaporeco rezultas en fenomeno konata kiel "vaporo seruro", kie brulado de benzino malsukcesas, ĉar la likva brulaĵo ŝanĝis al gasa stato en la brulaĵo linioj, farante la brulaĵon bombo senutila kaj malsatigis la motoro de brulaĵo. Ĉi tiu efekto ĉefe koncernas levopelitaj (motoromuntitaj) brulaĵbomboj kiuj mankas linion de reveno de brulaĵo. Veturiloj kun injekto de brulaĵo postulas la brulaĵo por esti premo ene difinita intervalo. Ĉar la rapido de la arbo de levoj estas preskaŭ nulo antaŭ la motorkomenco, elektra pumpilo estas uzita. Ĝi situas en la deponejo de brulaĵo por la fuelo povas ankaŭ malvarmigi la alta premo bombo. Premregulado implicas reinjekti neuzitan brulaĵon en la deponejon. Sekve, vaporo seruro preskaŭ neniam estas problemo en veturilo kun injekto de brulaĵo.

Vidu ankaŭ 
 Bioetanolo
 Dizeloleo
 Elektra veturilo
 Eksplodmotoro
 Hibrida veturilo
 Naftorafinejo
 Singaso-sunreaktoro

Brulaĵoj
Fosiliaj brulaĵoj
Naftoproduktoj
Dizeloleo

Dizeloleo ankaŭ nomita petrodizelolo, estas ekstraktaĵo el nafto, uzata en dizelmotoro. En ĝi la brulaĵo injektita en forte densigitan aeron spontane ekbrulas.

Vidu ankaŭ 
 Biodizeloleo

Eksteraj ligiloj 
 Retejo pri biodizeloleo

Naftoproduktoj
Mekanika inĝenierado
Brulaĵoj
Fosiliaj brulaĵoj
Pruntaĵoj el la germana lingvo
Mazuto

Mazuto estas bruligebla rekremento de la distilado de la kruda petrolo. Ĝi bolas inter 280 kaj 320 oC: Ĝi utiligitas por hejtado, en dizeloj aŭ en kaldronegoj de lokomotivoj, vaporŝipoj. (peza oleo)

Mazuto povas esti uzata por hejtado de domoj en la eksa Sovetunio kaj en landoj de la Malproksima Oriento, kiuj ne havas la instalaĵojn miksi aŭ malkonstrui ĝin en pli konvenciajn petro -emiaĵojn. En la Okcidento, fornoj, kiuj bruligas mazuton, estas ofte nomataj hejtiloj "uzitaj oleo" aŭ fornoj "uzantaj oleon".

Mazut-100 estas mazuto fabrikita laŭ specifoj de GOST, ekzemple GOST 10585-75 (ne aktiva) aŭ GOST 10585-2013 (aktiva laŭ decembro 2019). Mazuto preskaŭ fabrikiĝas ekskluzive en Rusa Federacio, Kazastanio, Azerbajĝano kaj Turkmenio. Ĉi tiu produkto estas kutime uzata por pli grandaj kaldronoj en produktado de vaporo, ĉar la energia valoro estas alta.

La plej grava faktoro, kiam oni klasifikas ĉi tiun brulaĵon, estas la sulfura enhavo, kiu plejparte povas esti trafita de la fonta krudmaterialo. Por sendaj celoj, ĉi tiu produkto estas konsiderata kiel "malpura oleo", kaj ĉar viskozeco draste influas ĉu ĝi povas esti pumpita, sendado havas unikajn postulojn. Mazuto multe similas al Numero 6-Oleo (Bunkro C), kaj estas parto de la produktoj postlasitaj post benzino kaj pli malpezaj eroj forvaporiĝis el la nafto.

Brulaĵoj
Naftoproduktoj
Rekremento

Rekremento estas restaĵo el fruktoj, grenoj, herboj aŭ aliaj vegetaĵaj substancoj, el kiuj oni ekstraktis per premo aŭ boligado aŭ filtrado la sukon, esencon aŭ alispecan utiligeblaĵon. La rekrementon de biero oni uzas por fari brandon. Plej gravas la rekremento de vinberoj kaj de sukerkano.

Vidu ankaŭ 
 Biobrulaĵo, feĉo, skorio

Furaĝo
Alkoholaĵoj

Fruktoj
Vertico (geometrio)

Vertico aŭ tranĉopunkto estas la unusola komuna punkto de lateroj de angulo, de facoj de plurlatero (plurangulo) aŭ de edroj de pluredro aŭ hiperedroj de hiperpluredro.

En vertico de plurlatero ĉiam kuniĝas precize 2 lateroj.

En vertico de pluredro ĉiam kuniĝas 3 aŭ pli multaj edroj. Kvanto da la edroj donas specon de la vertico.

Ĝenerale en vertico de hiperpluredro ĉiam kuniĝas hiperedroj en kvanto egala aŭ pli granda ol dimensio de la hiperpluredro.

Geometrio
Hiperpluredroj
Hafnio

Hafnio estas toksa kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Hf kaj la atomnumeron 72. Ĝi estas brila griza transirmetalo kiu estas uzata en volframaj alojoj por elektrodoj kaj filamentoj. Degelpunkto estas 2233℃, Bolpunkto estas 4603 ℃. Hafnio Troviĝis en 1922 fare de George de Hevesy.

Vidu ankaŭ 
 Kemio
 Listo de kemiaj elementoj laŭ nomo
 Listo de kemiaj elementoj laŭ simbolo
 Listo de kemiaj elementoj laŭ atomnumero

Eksteraj ligiloj 
 http://www.webelements.com/webelements/elements/text/Hf/index.html 
 http://environmentalchemistry.com/yogi/periodic/Hf.html 
 http://www.webelements.com/webelements/elements/text/Hf/key.html 
 http://periodic.lanl.gov/elements/72.html  

 
Kemiaj elementoj
Metaloj
Wałbrzych

Wałbrzych () estas urbo en sudokcidenta Pollando. Ĝi estas urbo kun rajto de distrikto (eksterdistrikta urbo) en la provinco Malsupra Silezio, kaj funkcias kiel administra centro por la samnoma distrikto Wałbrzych, kiu duone ĉirkaŭas la urban komunumon. Fine de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

Najbaraj vilaĝoj estas Świebodzice (Freiburg) norde, Lubiechów (Liebichau) kaj Witoszów Górny (Oberbögendorf) nordoriente, Bystrzyca Górna (Oberweistritz) kaj Zagórze Śląskie oriente, Olszyniec (Erlenbusch) kaj Jedlina-Zdrój (Bad Charlottenbrunn) sudoriente, Rybnica Leśna (Reimswaldau) kaj Unisław Śląski (Langwaltersdorf) sude, Boguszów-Gorce (Gottesberg-Rothenbach) okcidente kaj Szczawno-Zdrój (Bad Salzbrunn) nordokcidente.

Vidindaĵoj 
 Kastelo Książ (germane Fürstenstein)

Notindaj loĝintoj 
 Bernhard Kötz, germana esperantisto
 Wolfgang Menzel, literaturhistoriisto
 Abraham Robinson, matematikisto

Esperanto en Waldenburg 
Komenciĝis kurso por laboristoj tie en 1913. Danke al la fervora laboro de GEA-membrino Frieda Schönfeld oni sukcesis fondi 1921 tie grupon sub la nomo “Esperanto-Asocio Verda Stelo“ kun 25 membroj. Ekde 2012 organizitis diversaj Esperanto-aranĝoj en la urbokvartalo Szczawno-Zdrój (la historia banloko Bad Salzbrunn).

Bildaro

Ekstaraj ligiloj 

 Urba retejo

Urboj en Malsuprasilezia provinco
Urboj en Pollando
Tantalo

Tantalo estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Ta kaj la atomnumeron 73. Ĝi estas malabunda, blugriza transirmetalo kiu estas tre senrustema. Tantalo estas uzata en kirurgiaj iloj kaj enplantaĵoj, ĉar ĝi ne reakcias kun korpaj fluidoj.

Vidu ankaŭ 

 Izotopoj de tantalo

Kemiaj elementoj
Metaloj
Anton Graff

Anton GRAFF (li naskiĝis je la 18-a de novembro 1736 en Vinterturo, mortis je la 22-a de junio 1813 en Dresdeno) estis grava svisa portretpentristo.

Vivo kaj agado artista 

Graff naskiĝis kiel filo de metiisto. Li lernis pentradon en sia hejmurbo Winterthur kaj en Augsburg, Germanio. Li dediĉis sin precipe al la pentrado de portretoj.1766 li ricevis postenon kiel korta pentristo kaj kiel instruisto en la artakademio de Dresdeno. En tiu pozicio li restis ĝis sia vivofino. Eĉ finance pli favoraj ofertoj (interalie el Berlino)ne povis delogi lin. Li portretis la grandulojn de sia tempo, interalie Gotthold Ephraim Lessing, Moses Mendelssohn, Johann Gottfried Herder, Friedrich Schiller, Christoph Willibald Gluck, Heinrich von Kleist und Daniel Nikolaus Chodowiecki.
Graff estis unu el la plej gravaj portretistoj de sia tempo. Ĉirkaŭ 2000 el liaj verkoj konserviĝis.

En sia malfrua, sed tre produktiva fazo de lia kreado li alturnis sin al la pejzaĝpentrado. Philipp Otto Runge kaj Caspar David Friedrich estis influitaj de liaj pejzaĝoj kaj Friedrich Georg Weitsch de liaj portretoj. Anton Graff kaj la kuprogravuristo Adrian Zingg proponis la nomon "Saksa Svislando" por la ĝis tiam sennoma montareto sude de Dresdeno.

Graveco 
Laŭ verkarlisto farita de li mem li pentris 297 portretojn, 943 originalajn pentraĵojn kaj 415 kopiojn al kio venis ankoraŭ 322 desegnaĵoj per arĝentajplumo, pluraj pejzaĝoj olee spontane kaj tri akvafortaĵoj.

Lia graveco artista ne kuŝas en komponaĵoj historiaj-alegoriaj (kiuj ne plu observatas) sed en la portretfararto. Li feliĉe rajtis portreti la plej gravajn elstarulojn siatempe el kiuj li transdonis al ni vivajn, karakterplenajn, aŭtentikajn aĵojn, tiel ke li juste en Germanujo kromnomiĝis portretisto de niaj klasikuloj nennt. Graff pentris i.a.: Lessing, Herder, Gellert, Hagedorn, Weiße, Schiller, Tiedge, Sulzer, Gluck. La galerio dresdena posedas 17 bildojn de li, la lepsika ok.

Fonto 
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 8. Leipzig 1907, p. 212 (tie ĉi interrete)

Eksteraj ligiloj 
 Biografio (Gemäldegalerie Alte Meister Kassel)
 Bildo de kaj laŭ Anton Graff en Halberstadt
 Anton Graff  (Alte Pinakothek)
 Anton Graff (1736–1813). Meisterporträts der Aufklärung – Original / Kopie / Druck. Katalogo 2013
 Anton Graff: Gesichter einer Epoche., ekspozicio 2013
 Geschichte im (Bilder-)Rahmen. Televidfilmeto, 2013
 Interesaj ligiloj ĉe DDB

Svisaj pentristoj
Volframo

Volframo (antaŭe nomita tungsteno) estas kemia elemento en la perioda tabelo, kiu havas la simbolon W (el la germana nomo de la elemento: Wolfram) kaj la atomnumeron 74. Ĝi estas peza blankgriza transirmetalo trovebla en multaj ercoj. Pro tio, ke ĝi estas malmolega, ĝi estas uzata en fortikaj alojoj. Pro ĝia alta fandopunkto, ĝi estas ankaŭ uzata por la filamentoj de inkandeskaj lampoj.

Historio 
Je 1783, la fratoj Juan José kaj  Fausto Elhuyar trovis acidon ekstraktita el la volframito. El tiu acido, ili ekstraktis la elementon.

Ecoj 
Estas arĝenta-griza kolora, tre denseca kaj malmola.

Havas la plej alta degelpunkto de ĉiuj metaloj, kaj la plej alta bolpunkto de ĉiuj elementoj.

Mineraloj
 Volframito
 Scheelito
 Razpito
 Stolzito

Kombinaĵoj
 Amonia paravolframato
 Kalia volframato
 Natria volframato

Kemiaj elementoj
Metaloj
Kuroniai

Kuroniai estas la naskiĝloko de Aleksandro Dambrauskas, sed tiu loko ekzistas nur en Esperantio. Mencias ĝin Enciklopedio de Esperanto (EdE).

Litovaj biografioj de Dambrauskas indikas kiel naskiĝlokon "Kuronyse" en distrikto Kėdainių (ĉefloko Kėdainiai), norde de Kaunas.
Sed la vorto "Kuronyse" troveblas en Interreto nur en artikoloj pri Dambrauskas.
Retejo www.lietuva.lt  mencias, ke "Kuronys" situas en subdistrikto Šėta de distrikto Kėdainiai.

La libro "Esperanto en Litovio" mencias (same sub Dambrauskas), ke
Kuroniai situas en distrikto Kėdainiai. En tiu distrikto troviĝas vilaĝo nomata Kunioniai (23,83° E, 55,21° N).

Alia eblo de tajperaro en EdE estas vilaĝo Kuriniai ("o" kaj "i" apudas en multaj tajpiloj).
Kuriniai situas en orienta Litovio, en nuna natura parko Aukštaitija (25,94° E, 55,30° N).

Pri la naskiĝo de Homero disputis sep urboj. Kiom pri la naskiĝo de Dambrauskas?

Esperanto-movado en Litovio
Porto

Estas ankaŭ urbo en Brazilo nomata Porto (Piauí)

Porto estas urbo en norda Portugalujo, haveno ĉe la Atlantiko (portugale o Porto signifas "la havenon"), ĉe kiu enmariĝas la rivero Doŭro. Ĝi donas la nomon al la vino Oporto

Porto estas ĉefurbo de distrikto Porto kaj de regiono Nordo. Ĝi havas 231 800 loĝantojn (2021), dum la metropolitana areo (aglomeraĵo) enhavas 1 736 228 loĝantojn (2021). Ĝi estas ĉefurbo de eta municipo kun 41,66 km², areo kiu koincidas ekzakte kun la urbo kaj subdividiĝas en 15 lokaĵoj. La municipo estas limigita norde de la municipoj Matosinhos kaj Maia, oriente Gondomar, sude Vila Nova de Gaia kaj okcidente la Oceano Atlantiko.

Malgraŭ sia malgranda geografia amplekso, Porto estas la kvara plej granda urbo de la lando; ĝi situas pli malpli 300 km for de Lisbono.

Vidindaĵoj 

Kiel turismaj punktoj estas substrekindaj la Torre dos Clérigos, konstruita de Nicolau Nasoni, kaj la Fundação de Serralves, muzeo de nuntempa arto. La Historia Centro estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.

Servoj 
 Universitato de Porto

Famuloj 
En Porto mortis hungara futbalisto György Orth.

Kvartaloj 
 Sé (Porto)

Vidu ankaŭ 
 Portus Cale

Notoj 

 
41° N
8° U
Marhavenaj urboj
Urboj de Portugalio
Distrikto Porto
Listo de francaj vinoj

Kuirarto>>Vino

Alzaco (Alsace)
Boĵolezo (Beaujolais)
Bordozo (Bordeaux) (la nomoj estas multegaj, jen kelkaj aparte konataj kaj aprecataj)
Blayais 
Entre-Deux-Mers 
Graves 
Médoc 
Pomerol 
Saint-Émilion 
Sauternes 
Burgonjo (Bourgogne)
Côtes de Beaune
Côtes de Nuits
Sudokcidenta Francio
Ĉampano (Champagne) (ŝaŭmvino el Ĉampanjo)
Rodana valo
Ĵuraso (Jura)
Langvedoko (Languedoc)
Luarovalaj regionoj (ordigitaj laŭ iliaj geografia vicigo de la enfluejo retroire la riveron)
Muscadet (blanka) 
Gros plant (blanka) 
anĵua Cabernet (rozkolora) 
Coteaux du Layon (dolĉa kaj aroma)
Chinon 
Vouvray (ŝaŭmvino)
Savojo (Savoie)

Francaj vinoj
Listoj
Kompasdirektoj

La kvar ĉefaj kompasdirektoj estas la kvar direktoj, kiuj estas uzataj por orientiĝi tere aŭ mare dum vojaĝo aŭ por aliaj aferoj kies realizado bezonas la scion de tiuj direktoj. Alfabet-orde la kompasdirektoj estas:

Nordo, Okcidento, Oriento kaj Sudo.

La kompasdirektojn oni povas vidi en kompasoj kaj mapoj. Ĉi tiuj direktoj estas prenitaj laŭ la suna movado, kiu eliras oriente kaj kaŝiĝas okcidente proksimume. La nordo kaj la sudo celas la planedan magnetajn polusojn.

Kelkaj popoloj havas aŭ havis pli ĉefajn direktojn ne internacia akceptitaj. Ekzemple, Ĉinio uzas ankaŭ la punkton, kie kruciĝas la aliajn kvar punktojn: la centro. En aliaj popoloj oni povas vidi ĉielon kaj teron kiel direktoj.

Interkompasdirektoj 
La interkompasdirektoj estas kvar direktoj inter la kompasdirektoj:
 Nordoriento (Nor), 45°, estas inter nordo kaj oriento.
 Sudoriento (Sor), 135°, estas inter sudo kaj oriento.
 Sudokcidento (Sok), 225°, estas inter sudo kaj okcidento.
 Nordokcidento (Nok), 315°, estas inter nordo kaj okcidento.

La neoficialaj kuzoj 
La kvar menciitaj direktoj (aŭ ĉefpunktoj) estas en la Fundamento de Esperanto. Ili havas la etan malavantaĝon, ke oriento kaj okcidento komenciĝas per la sama litero, pro kio estas malfacile sekvi la kutimon de multaj lingvoj uzi unuliterajn mallongigojn.

Eble pro tio estis proponitaj la (partaj) sinonimoj uesto (por okcidento) kaj eosto (por oriento).
Ili permesas signi kompason per E-S-U-N. PIV uzas tiujn mallongigojn indikante la koordinatojn de urboj kaj aliaj geografiaj objektoj. Laŭ kelkaj tiuj du vortoj ankaŭ havas la avantaĝon, ke ili ne portas la aldonan kulturan signifon, kiun la vortoj "okcidento" kaj "oriento" havas.

Tamen tiuj du vortoj estas konsiderataj superfluaj de multaj esperantistoj, kaj estas preskaŭ neniam uzataj en ne-mallongigita formo. La fakto, ke oni en multaj lingvoj mallongigas la kompasdirektojn per unu litero, ja devenas de tio, ke tiuj lingvoj havas malsamajn komencliterojn por tiuj direktoj. Ne ekzistas efektiva kontraŭargumento al la uzado de dulitera mallongigo en Esperanto: Or-Su-Ok-No aŭ miksita sistemo: Or-S-Ok-N. La vortoj "nordo" kaj "sudo" nun ankaŭ havas politikan kromsignifon, sed tio ne estu kialo por enkonduki novajn vortojn sen tiu kromsignifo.

Vidu ankaŭ 
 Sudoriento
 Sudokcidento
 Ventorozo
 Nordokcidento
 Nordoriento

Orientiĝo
Astronomio
Geografio
Gvadiano

Gvadiano (hispane kaj portugale Guadiana [gŭadjana], el la araba ŭadi, rivero, kaj la latina nomo Anas) estas internacia rivero fluanta en Hispanio kaj Portugalio. Ĝi fluas al Atlantiko.

Geografio 
Ĝi naskiĝas ĉe la lagoj Lagunas de Ruidera (t.n. Alta Gvadiano) aŭ, fakte, ĉe la loko Ojos del Guadiana (Gvadian-okuloj, t. e. loko kie Gvadiano fontas el sub la tero, je altitudo ĉirkaŭ 1700 m, en laguno Ruidera, hispana provinco Ciudad Real, trapasas hispana regiono Ekstremaduro okcidenten kaj la portugalan regionon Alentejo suden kaj enmariĝas en la Atlantika Oceano (pli precize Kadiza Golfo), inter la portugala urbo Vila Real de Santo António kaj Ayamonte. La romianoj nomis ĝin Anas, al kiu la maŭroj adiciis Uádi, la araban vorton por rivero, estigante la nomon Uádi Ana; la portugala parola formo Odiana daŭris ĝis la 18-a jarcento, sed estis anstataŭigita de la kastilia vorto Guadiana.

Ĝi longas 744 aŭ 778 km (depende de la "fontoj").

La rivero duloke estas limo inter Portugalio kaj Hispanio: Unue inter rivero Kaja (Caia) kaj rivereto Kukos (Cucos), due de rivero Ŝansa ĝis riverfino. Ĝi estas navigebla ĝis Mértola.

Kiam ĝi eniras en hispana regiono Ekstremaduro estas aro da rezervejoj komence kaj laŭlonge de Plan Badajoz. Fine de tiu regiono la rivero Guadiana aŭ Gvadiano banas urbojn Mérida kaj Badajoz. Je la enirejo en Portugalio estas grandega nova rezervejo konstruita fine de la 20a jarcento, nome Alqueva.

Alfluantoj 
 Bullaque
 Cigüela
 Jabalón
 Záncara
 Zújar

Vidu ankaŭ 
 Vegas Bajas
 Vegas Altas
 Hispanaj riveroj
 Isla Canela

Eksteraj ligiloj 

 http://www.grid.unep.ch/product/publication/freshwater_europe/guadiana.php  
 http://www.chguadiana.es 

 
Riveroj en Eŭropo
Riveroj en Hispanio
Riveroj en Portugalio
Internaciaj riveroj
Landlimaj riveroj
Gvadalkiviro

Gvadalkiviro ( ), el la araba "" (al-ŭad al-kabir - "la granda rivero"); romianoj nomis ĝin "Betis", estas rivero trafluanta Andaluzion, en Hispanio.

Ĝi naskiĝas en , en la montaro Sierra de Cazorla (provinco Ĥaeno) , kaj enmariĝas en Atlantikon ĉe Sanlúcar de Barrameda (provinco Kadizo).

Gvadalkiviro longas 657 km, kaj al ĝi alfluas inter aliaj la rivero Genil,  kaj Guadiana Menor.

Ĝi estas la nura rivero nuntempe navigebla en Hispanio. Eblas navigi de la elfluejo ĝis Sevilo. En romia epoko eblis eĉ ĝis Kordovo.

Alfluantoj 
 Tamarguillo

Vidu ankaŭ 
 Guadalquivir (bando)
 Hispanaj riveroj

Bildaro

Notoj

Eksteraj ligiloj 

 Informo de la Unuiĝinta Nacia Ĉirkaŭaĵa Programo. 
 Hispanio. Ministerio de Medio Ambiente
 Confederación Hidrográfica del Guadalquivir 
 Haveno de Sevilo 

Riveroj en Hispanio
Riveroj en Andaluzio
Biskaja Golfo

La golfo en Atlantika Oceano formata de la norda parto de Hispanio kaj la okcidento de Francio ricevas diversajn nomojn:
 Kantabra Maro, en Hispanio, laŭ la antikvaj kantabroj, kiuj ankaŭ donis nomon al nuna regiono Kantabrio kaj al la Kantabra Montaro
 Gaskona Golfo en Francio, laŭ la regiono Gaskonio
 Biskaja Golfo estas la plej internacia formo, laŭ la eŭska teritorio Biskajo.

Ĉefaj havenoj ĉe la maro:

 Gijón (en Asturio)
 Santandero (en Kantabrio)
 Bilbao (en Eŭska Aŭtonoma Komunumo)
 Bayonne en franca Eŭskio
 Bordozo
 La Rochelle
 Saint-Nazaire

Piednotoj 

Golfoj en Eŭropo
Golfoj en la Atlantiko
Landlimo de Francio kaj Hispanio
Infanaĝo

La infanaĝo, aŭ infaneco, estas la unua fazo en la vivo de homo. Ĝeneralsence ĝi inkludas la bebecon, do komenciĝas kun la naskiĝo kaj finiĝas kun la komenco de la seksa maturiĝo, kiu jam apartenas al la junaĝo.

La infanaĝo estas tre ampleksa koncepto aplikita al homoj kiuj troviĝas en fazoj de disvolviĝo inter la nasko kaj la adolesko aŭ pubereco.

Post la naskiĝo la infano komencas integriĝi en la socio. Ĝin la infano unue konfrontas en primaraj grupoj: familio, parencaro, najbararo, ludogrupo. En ĉi tiuj grupoj okazas ensociigo per perado de konduto- kaj pensmanieroj, valoroj, kiujn la infano alproprigas per lernado.

En la familio okazas la dua naskiĝo de la infano kiel socikultura personeco.

Etimologio kaj lingvaj notoj 
Ambaŭ formoj, kaj infanaĝo = infana aĝo kaj 'infaneco, kompreneble estas variaĵoj de la baza esperanta vortradiko infano, kiu devenas de la latina infans, kiu signifas 'muta', 'kiu ne povas paroli'.

"Infanaĝo" estas laŭ PIV "La tempo, dum kiu oni estas infano",, dum "infaneco" estas simple difinita kiel "aĝo infana".. Laŭ tio, multaj esperantistoj uzas la terminon "infaneco" kvazaŭ sinonimo de "infanaĝo", kvankam evidente "aĝo" ne estas sinonimo de abstrakta propraĵo, karakterizo aŭ  kvalito. Tiel, oni povus paroli pri infaneco de iu plenkreskulo, kiu kondutas sin infanece, eĉ for de la infanaĝo.

Difinoj
Oni povas difini la koncepton "infanaĝo" ekde jenaj diversaj vidpunktojn:
 jure, tre diversamaniere depende de la juro de la diversaj landoj (por difinitaj aferoj ĝis 18 jaroj, por aliaj ĝis 16 jaroj ktp.)
 el disvolviĝa psikologio, ne atingante sufiĉan maturecon por funkcii aŭtonomece,
 fizike, ne atingante fizikajn trajtojn de plenkreskulo,
 socikulture, kun tre diversaj konsideroj depende de la popolaj kutimoj kaj la diversaj ebloj vivteni sin.

Komparu kun 
 sociologio, psikologio, pedagogio, infano, junulo, junaĝo

Homaj vivofazoj

Vidu ankaŭ 
 Aĝo
 Eduko
 Infano
 Internacia Infana Kongreseto
 Ludilo
 Mirinfano

Proverbo 
Ekzistas pluraj proverboj pri infano/infanaĝo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

Referencoj

Eksteraj ligiloj 

 Infanaĝo, angle 
   Gvido al Kreskado ĉe Wikibooks 

Eduka psikologio
Altendorf (Saksa Svislando)

Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Altendorf < Saksio < Germanio

La vilaĝo Altendorf troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Altendorf situas sur altebenaĵo inter la valoj de la riveretoj Kirnitzsch kaj Sebnitz.

Historio 
....

Turismo 
Altendorf proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:

 Sebnitztal

 Schwarzbachtal

 Kirnitzschtal

 Hohe Liebe

 Schrammsteine

Administra aparteno 
Altendorf estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Lichtenhain, Mittelndorf, Ottendorf kaj Saupsdorf.

Elba Grejsmontaro
Mittelndorf (Saksa Svislando)

La vilaĝo Mittelndorf troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Mittelndorf situas sur altebenaĵo inter la valoj de la riveretoj Kirnitzsch kaj Sebnitz.

Turismo 
Mittelndorf estas bona elirpunkto al la turismaj celoj:

 Sebnitztal

 Schwarzbachtal

 Kirnitzschtal

 Hohe Liebe

 Schrammsteine

 Affensteine

Administra aparteno 
Mittelndorf estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Lichtenhain, Altendorf, Ottendorf kaj Saupsdorf.

Elba Grejsmontaro
Lichtenhain (Saksa Svislando)

La vilaĝo Lichtenhain troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Lichtenhain situas sur altebenaĵo inter la valoj de la riveretoj Kirnitzsch kaj Sebnitz.

Historio 

....

Turismo 

Lichtenhain proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:

Sebnitztal
Kirnitzschtal
Neuer Wildenstein kun Kuhstall
Hohe Liebe
Schrammsteine
Affensteine

Administra aparteno 

Lichtenhain estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Altendorf, Mittelndorf, Ottendorf kaj Saupsdorf.

Elba Grejsmontaro
Ottendorf (Saksa Svislando)

Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Ottendorf < Saksio < Germanio

La vilaĝo Ottendorf troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Ottendorf situas sur altebenaĵo norde de la valo de la rivereto Kirnitzsch proksime al la limo al Ĉeĥio.

Historio 
....

Turismo 
Ottendorf proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:

 Großstein

 Arnstein

 Kirnitzschtal

 Neuer Wildenstein kun Kuhstall

 Affensteine

 Tarnecnice

 Wachberg

Administra aparteno 
Ottendorf estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Lichtenhain, Altendorf, Mittelndorf kaj Saupsdorf.

Elba Grejsmontaro
Saupsdorf (Saksa Svislando)

La vilaĝo Saupsdorf, ŝtate rekonita ripozloko, troviĝas en la nordokcidento  de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Saupsdorf situas sur altebenaĵo piede de la monto Wachberg proksime al la limo al Ĉeĥio, 5 km sudoriente de Sebnitz en alteco de 347 m.

Geografio 
Same kiel la najbaraj vilaĝoj Lichtenhain kaj Ottendorf, ankaŭ Saupsdorf troviĝas sur la limo inter la luzacia granito kaj la apudelba grejso, en transira zono, kie renkontiĝas Luzacia Montaro kaj Elba Grejsmontaro. En la 19-a jarcento ĉi tie estis rompita ĵurasa grejso.

Historio 
La unua dokumenta mencio de la origine arbarhuba vilaĝo okazis 1445.
Troveblas ankoraŭ multaj konservitaj regionotipaj pilastrosubtenitaj domoj kun tegmentoj orname kovritaj per diverskolora ardezo. La preĝejo de la vilaĝo estis konstruita en 1842. Ĝi situas ĉe la deklivo de la monto Wachberg.

Turismo 

Saupsdorf proponas sin kiel elirpunkto al la turismaj celoj:

Wachberg

Tarnecnice

Weifberg

Großes Pohlshorn

Arnstein

Kirnitzschtal

Großer Teichstein

Administra aparteno 

Saupsdorf estas parto de la komunumo Kirnitzschtal. Al ĝi ankaŭ apartenas Lichtenhain, Altendorf, Mittelndorf  kaj Ottendorf.

Elba Grejsmontaro
Ĥanoĥa Magio

Ĥanoĥa Magio estas sistemo de ceremonia magio surbaze de la elvokado kaj komandado de diversaj spiritoj. Estas surbaze de la 16-jarcentaj skriboj de Dr-o John Dee kaj Edward Kelley, kiuj pretendis ke iliaj informaĵoj estas donataj al ili per anĝelo. Ili kreis la Ĥanoĥan alfabeton, kaj la tablon de korespondadoj kiu estas kun la alfabeto. Ĝi pretendas havi la sekretojn de la apokrifa Libro de Ĥanoĥ.

Magio
Turismaj regionoj

Tiu ĉi listo de turismaj regionoj helpas trovi la koncernajn artikolojn :

Afriko 

Kanariaj Insuloj
...

Aŭstralio kaj Oceanio 

...
...

Azio

Orienta Azio 
  
...

Eŭropo

Norda Eŭropo 

Balta maro
Hardangervidda

Okcidenta Eŭropo 

 Turismo en Calvados

Meza Eŭropo 

Alpoj
Balta maro
Elba Grejsmontaro
Ercmontaro
Gigantmontaro
Harco
Nigra Arbaro
:Kategorio:Turismaj lokoj en Ĉeĥio
...

Orienta Eŭropo 

Karpatoj
Nigra Maro
...

Suda Eŭropo 

Mediteraneo
Provenco
Vercors
...

Latina Ameriko 

...
...

Norda Ameriko 

...
...

Komparu kun: turismo, geografio, vojaĝo

Eksteraj ligiloj 
Retejo pri turismo kaj vojaĝoj (esperante) (ŝanĝu literon ĝ por "g" kaj "x")
Vojaĝanto-per-esperanto: diskutgrupo por interŝanĝi informon  pri vojaĝoj tutmonde (esperante). (ŝanĝu literon ĝ por "g" kaj "x")

turismo
Eŭraziismo

Eŭraziismo estas ide-politika kaj filozofia movado en la rusa elmigrantaro de 1920-30-aj jaroj. 

Kiel deirpunkto de la movado estis apero de la verkaro "Reiro al Oriento" (Исход к Востоку) (Sofio, 1921) fare de la junaj filozofoj kaj publicistoj Nikolaj Trubeckoj, Pjotr Savickij, Georgij Florovskij kaj Pjotr Suvĉinskij. 

Eŭraziismo estis reago al la eventoj, kiuj okazis en Rusio en 1917 kaj estis fakte la daŭrigo de la lastaj ideoj de slavistoj (славянофилы), kiuj kontraŭstaris historiajn sortojn, taskojn kaj interesojn de Rusio kaj Okcidento kaj traktis Rusion kiel Eŭrazion, aparta meza kontinento inter Azio kaj Eŭropo kun aparta tipo de kulturo.

Unu el lastaj eŭraziistoj estis Lev Gumilev.

Lastatempe en Rusio aperis kelkaj politikaj movadoj, kiuj asocias sin kun la ideoj de eŭraziismo. Ankaŭ kelkaj eŭropaj novdekstraj movadoj komencis orientiĝi je ĝi.

Vidu ankaŭ 
 Eŭrazio
 Geopolitiko