alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Sigurður Stefánsson (skólameistari)

Sigurður Stefánsson (d. 1594) var skólameistari í Skálholti í lok 16. aldar en drukknaði eftir fáeinar vikur í starfi. Hann var skáldmæltur og listfengur og sagður mikill lærdómsmaður.

Sigurður var sonur séra Stefáns Gíslasonar í Odda, sonar Gísla Jónssonar Skálholtsbiskups, og konu hans Þorgerðar Oddsdóttur. Hann fór til náms erlendis og var í Kaupmannahafnarháskóla 1593 en kom líklega heim ári síðar og tók þá við stöðu skólameistara í Skálholti af Oddi bróður sínum. Hann var sagður vel lærður og mjög fjölhæfur, latínuskáld, góður söngmaður og málari. Hann orti ljóð á latínu upp úr Samúelsbókum og orti einnig latínukvæði til Arngríms lærða. Hann skrifaði árið 1591 bók um álfa, drauga, svipi, vættir og forynjur, skrifaði um íslenska réttritun, lýsingu Íslands og gerði kort af norðurhöfum.

Fráfall Sigurðar bar aðmeð þeim hætti að hann fór frá Mosfelli og ætlaði til Skálholts ásamt öðrum manni en þegar þeir komu að ferjustaðnum á Brúará kom ferjumaðurinn ekki strax þegar þeir kölluðu og sofnuðu þeir á árbakkanum. Sigurður valt í ána og drukknaði. Lík hans fannst og var hann grafinn í forkirkjunni í Skálholti. Hann var ókvæntur og barnlaus.

Heimildir 
 
 

Íslendingar sem gengið hafa í Kaupmannahafnarháskóla
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Gísli Einarsson (prestur í Vatnsfirði)

Gísli Einarsson (um 1571 – 1660) var skólameistari í Skálholti eitt ár og síðan prestur í Vatnsfirði við Ísafjarðardjúp í fjörutíu ár og síðast prestur á Stað á Reykjanesi.

Gísli var sonur séra Einars Sigurðssonar í Eydölum og seinni konu hans Ólafar Þórarinsdóttur og því hálfbróðir Odds Einarssonar biskups. Gísli stundaði nám við Kaupmannahafnarháskóla en kom svo heim og varð skólameistari í Skálholti 1595. Hann þótti þó nær óhæfur til starfsins og lenti það á Oddi biskupi að hafa stöðugt eftirlit með skólanum. Hann var þó ekki skólameistari nema eitt ár. Oddur dæmdi séra Jón Loftsson í Vatnsfirði, sem eitt sinn hafði verið skólameistari í Skálholti skamman tíma, úr starfi fyrir embættisafglöp og vígði þá Gísla bróður sinn i brauðið 1596, en Oddur Stefánsson varð skólameistari. Sagt var að séra Jón hefði beðið þeim sem við Vatnsfirði tæki bölbæna og búnaðist séra Gísla ávallt illa þar þótt hann væri þar í fjóra áratugi, enda bjó hann við mikla ómegð. Á endanum flutti hann sig að Stað á Reykjanesi en séra Jón Arason tók við Vatnsfirði. Gísli var prestur á Stað til um 1653. Þá tók tengasonur hans við prestsembætti þar en Gísli var þar áfram og dó þar fjörgamall 1660.

Gísli var giftur Þórnýju Narfadóttur, sem var dóttir Narfa Ormssonar, sýslumanns og síðasta sjálfseignarbónda í Reykjavík. Hann þótti hafa tekið niður fyrir sig með ráðahagnum: „Þótti sú gipting af rasanda tihlaupi sjálfs hans, reið um Mosfellsheiði um sumarið, gisti á Víkurseli, smalamaður reið heim um nóttina og sagði bónda gestakomuna, hann brá skjótt við, kom að selinu óhentuglega, þótti fleira í sæng dóttur sinnar, en von átti á, sýndist gestinum skárst afráðið, að lofa eiginorði — hún var siðan sótt frá Skálholti til að læra sóma og siðu; veitti tregt þvi tamur er barnsvani.“

Gísli og Þórný áttu fjölda barna og Gísli átti líka eina laundóttur.

Tilvísanir

Heimildir 
 
 

Íslendingar sem gengið hafa í Kaupmannahafnarháskóla
Íslenskir prestar
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Jón Guðmundsson í Hítardal

Jón Guðmundsson (1558 – 7. febrúar 1634) var skólameistari í Skálholti og síðan prestur í Hítardal frá árinu 1590 til dauðadags, eða í 44 ár.

Foreldrar Jóns voru Guðmundur Jónsson, bóndi og lögréttumaður á Hvoli í Saurbæ, og kona hans Þórunn Sigurðardóttir. Hann sigldi til Brimaborgarar sextán ára að aldri og var þar í skóla í þrjú ár en síðan í Kaupmannahafnarháskóla í fimm ár. Þá kom hann til Íslands og varð sveinn Gísla Jónssonar biskups en síðan skólameistari 1585 og gegndi því starfi til 1589. Árið 1590 varð hann prestur í Hítardal. Hann var sagður einn lærðasti maður landsins, röggsamlegur og mikilmenni, „hataði ekki kvenfólk“.

Hann var í biskupskjöri á móti Oddi Einarssyni en sagt er að það hafi unnið á móti honum að hann hafi verið grunaður um að hafa orðið fyrir áhrifum af kalvínisma þegar hann var í námi í Brimum. Hann var prófastur í Mýrasýslu í 38 ár en sagði af sér 1625 vegna sjónleysis og elli. Hann var blindur seinustu árin.

Kona séra Jóns var Guðríður Gísladóttir og giftust þaðu 1595. Hún var dóttir Gísla Þórðarsonar lögmanns. Guðríður varð líkþrá og dó árið 1620, 43 ára að aldri. Einn sonur þeirra var Þórður Jónsson, prestur og fræðimaður í Hítardal. Annar sonur þeirra, Gísli, var stúdent en var dæmdur til lífláts fyrir þjófnað. Hann var þó náðaður árið 1632 gegn greiðslu fébóta.

Heimildir 
 
 

Íslendingar sem gengið hafa í Kaupmannahafnarháskóla
Íslenskir prestar
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Jón Einarsson (skólameistari)

Jón Einarsson (d. skömmu eftir 1594) var skólameistari í Skálholti og síðan á Hólum seint á 16. öld. Hann var sonur séra Einars Eiríkssonar á Hvanneyri og Bergljótar Hallsdóttur konu hans.

Jón varð skólameistari Skálholtsskóla 1589 og var þar í tvö ár en þá stóð svo á að Guðbrandur Þorláksson Hólabiskup sendi Arngrím Jónsson lærða, sem þá var skólameistari á Hólum, utanlands í erindum sínum, en taldi sig ekki hafa neinn sem gæti leyst hann af. Leitaði hann þá til Odds Einarssonar Skálholtsbiskups, sem sendi honum Jón Einarsson en setti Odd Stefánsson í stað hans. 

Jón var skólameistari á Hólum til 1594 en kvæntist þá Salvöru (Sólvöru) Stefánsdóttur, sem var dóttir séra Stefáns Gíslasonar í Gaulverjabæ og systir skólameistaranna Odds og Sigurðar Stefánssona, og flutti sig að Álftártungu á Mýrum. Þar mun hann hafa dáið skömmu síðar en Salvör giftist aftur Erlendi Ásmundssyni sýslumanni á Stórólfshvoli. Jón og Salvör voru barnlaus.

Heimildir 
 
 

Hólaskóli
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Hrakfallaferð til Feluborgar

Hrakfallaferð til Feluborgar (franska: Les pirates du silence) eftir höfundinn og teiknarann Franquin er tíunda bókin í bókaflokknum um Sval og Val. Maurice Rosy var titlaður meðhöfundur. Bókin kom út árið 1958, en sögurnar sem hún hefur að geyma birtust í teiknimyndablaðinu Sval á árunum 1955-56. Árið 1977 varð hún fyrsta Svals og Vals-bókin sem gefin var út á íslensku.

Söguþráður 
Í aðalsögu bókarinnar segir frá ferð félaganna Svals og Vals til Feluborgar, þar sem milljónamæringar og kvikmyndastjörnur lifa í munaði, laus við hnýsna blaðamenn og ágenga ljósmyndara. Valur er í leynilegum erindagjörðum og hyggst skrifa frétt um hið skringilega samfélag. Ljósmyndavélar eru bannaðar í Feluborg, en Valur felur örsmáar myndavélar í pípunni sinni og úrinu.

Áður en lagt er af stað birtist gormdýrið óvænt heima hjá þeim félögum og virðist hafa strokið frá Sveppagreifanum. Svalur og Valur taka gormdýrið og íkornann Pésa með sér í ferðalagið, óafvitandi um að Sveppagreifanum hefur verið rænt.

Á leiðinni rekast þeir á auðkýfinginn hr. Jón Kurteiz (Juan Corto dos Orejas y Rabo), sem kemur þeim undarlega fyrir sjónir. Í ljós kemur að Jón Kurteiz er leiðtogi í glæpaflokki sem rænt hefur Sveppagreifanum og þvingað hann til að búa til gas sem svæfir íbúa Feluborgar. Svalur og Valur frelsa greifann og stöðva bíræfið bankarán glæpamannanna. Þrátt fyrir hetjudáðina verða þeir að yfirgefa bæinn í skyndi með lögregluna á hælunum þegar gormdýrið ljóstrar upp um földu myndavélarnar.

Aukasaga bókarinnar nefnist Valur á tryllitækinu (franska: La Quick super). Þar fá Svalur og Valur það verkefni að prófa glæsikerru, en nokkrum bílum sömu gerðar hafði verið stolið við dularfullar kringumstæður. Svalur flettir ofan af þjófnum sem reynist vera dvergur.

Fróðleiksmolar 
 Svalur og Valur eru sambýlingar í sögunni, en af fyrri bókum sagnaflokksins mátti ráða að þeir byggju hvor í sinni íbúðinni. Í seinni sögum hafa félagarnir búið saman, þó með fáeinum undantekningum.

 Í bókinni er ljóstrað upp um þann eiginleika gormdýrsins að geta lært og endurtekið einfaldar setningar á mannamáli.

 Í aukasögunni, Valur og tryllitækið, koma við sögu starfsmenn fjölleikahúss sem hafði stóru hlutverki að gegna í Svals og Vals-bókinni Les voleurs du Marsupilami.

Íslensk útgáfa 
Hrakfallaferð til Feluborgar var gefin út af Iðunni árið 1977 í íslenskri þýðingu Geirlaugar Þorsteinsdóttur. Þetta var fyrsta íslenska Svals og Valsbókin og má segja að lesendum hafi verið hent út í djúpu laugina með því að byrja í miðjum bókaflokki og án sérstakrar kynningar á persónunum.

Svalur og Valur
Gróustaðir

Gróustaðir er sveitabær í Gilsfirði, utarlega á norðurströndinni.
Á býli þessu virðist að búskapur hafi haldist all-langt aftur í tíma, þó jarðabækur ekki geti þess. Túnmál er þar glöggt, girðingar og rústaleifar. Fornbýli þetta er talið landnámsbýli; sagnir úr Vatnsdælu.

Heimildir
 http://timarit.is/view_page_init.jsp?pageId=2049666&issId=139940&lang=is

Íslensk eyðibýli
Íslenskir bæir
Engimýri

Engimýri er innsti byggði bær í Öxnadal. Þar er rekin ferðaþjónusta og gisting. 

Íslenskir bæir
Öxnadalur
Gullgerðarmaðurinn

Gullgerðarmaðurinn (franska: Le faiseur d'or) er tuttugasta bókin í bókaflokknum um Sval og Val. Hún kom út árið 1970. Höfundur og teiknari hennar var listamaðurinn Fournier og var þetta fyrsta bók hans eftir að Franquin hætti ritun sagnanna. Hún var gefin út á íslensku árið 1979 og telst sjötta í röðinni í íslenska bókaflokknum.

Söguþráður 
Sveppagreifinn ljóstrar því upp í sjónvarpsviðtali að hann lumi á bók hins kunna gullgerðarmanns Nikulásar gráa (Nicolas Flamel). Svalur og Valur óttast að þessar upplýsingar kunni að freista glæpamanna og flýta sér til seturs Sveppagreifans. Í ljós kemur að greifanum hefur verið rænt en Zorglúbb, sem varð vitni að ráninu ber kennsl á Samma, hinn illa frænda Vals, sem leiðtoga mannræningjanna.

Skúrkunum tekst að klófesta bókina og koma upp aðstöðu til gullgerðar í yfirgefnum kastala. Svalur og Valur hafa upp á þeim og endurheimta bók gullgerðarmannsins eftir æsileg átök. Meðan á hamagangnum stendur gangsetur gormdýrið gullgerðarvélina fyrir slysni og tekst óvart að framleiða gull. Sveppagreifinn tekur að lokum vélina í sína umsjá og ætlar að rannsaka hana vísindalega.

Aukasaga bókarinnar er stutt jólasaga um einmanna son efnafólks sem fagnar jólunum með fátækum eldri manni og hittir þá Sval og Val.

Fróðleiksmolar 
 Franquin lagði hönd á plóg við gerð bókarinnar. Hann teiknaði gormdýrið í sögunni, en hóf síðar að semja sjálfstæðan bókaflokk um ævintýri Gorms og heimilaði ekki að dýrið kæmi við sögu í fleiri Svals og Vals-bókum.
 Fournier gegndi herþjónustu meðan á ritun bókarinnar stóð og olli það stundum vandræðum við að skila inn teikningum í tíma. Vegna þessa þurfti Franquin því að hlaupa í skarðið og eru nokkrir myndarammar í sögunni teiknaðir af honum, þar sem hann hermdi eftir teiknistíl lærisveinsins.
 Í upphaflegri útgáfu bókarinnar á frönsku voru aukasögurnar tvær. Sú síðari, Japanski sveppurinn (franska: Le champignon nippon) , var í raun upphafið á næstu sögu bókaflokksins: Sprengisveppnum. Í íslensku útgáfunni var þessu breytt á þá leið að Sprengisveppurinn var birtur í heilu lagi í einni bók.

Íslensk útgáfa 
Gullgerðarmaðurinn var gefinn út af Iðunni árið 1979 í íslenskri þýðingu Jóns Gunnarssonar. Þetta var sjötta bókin í íslensku ritröðinni.

Myndasögur
Furðugripasafn

Furðugripasafn (furðugripastofa, gripabúr  eða kúnstagripasafn) var alfræðiblandað samansafn af allavega forvitnilegum hlutum, en slík söfn voru til víða um Evrópu á endurreisnartímabilinu. Oft voru þessi söfn í einu herbergi eða í skáp, enda nefnd á þýsku Wunderkammer - undraherbergi. Söfnin vor oftast í einkaeigu og lituðust því algjörlega af eigendum sínum. Það er því ekki til nein ein skilgreining á slíku safni, en í furðugripasafni mátti oft sjá ýmis náttúruundur, listaverk og furðulega smíðisgripi. Söfnin voru oft nokkuð grótesk og lygileg í eðli sínu því þar voru stundum sýndir hlutir sem aðeins eru til í heimi goðsagna, s.s. drekablóð og einhyrningshorn. Þessi söfn voru undanfari náttúrugripasafna og þróuðust sum hver í þá átt síðar.

Tilvísanir 

Söfn
Sigtryggur Baldursson

Sigtryggur Baldursson (2. október 1962) er íslenskur tónlistarmaður, trommuleikari og upphafsmaður hljómsveitarinnar Bogomil Font og Miljónamæringarnir. Sigtryggur var í hljómsveitunum Þey, Kukl og Sykurmolum ásamt því að spila með fleiri hljómsveitum. 

Hann fluttist búferlum til Madison í Wisconsin fylki Bandaríkjanna árið 1993 og vann þar og í Chicago við upptökustjórn og hljóðfæraleik ásamt því að gera hljóðritanir til notkunar í tölvutónlist (sampling diska) og einnig eigin upptökur (Bogomil Font syngur Kurt Weill-1995 og DIP ásamt Jóhanni Jóhannssyni 1998). Hann bjó Hollandi frá 2000-2003 og vann þar m.a. diskinn Dialog með Steintrygg verkefni hans og Steingríms Guðmundssonar. fluttist til Íslands aftur árið 2003. Var framkvæmdastjóri Músíktilrauna 2004 og tónlistarstjóri hjá sumaróperunni sumarið 2004 í uppsetningu á Happy End eftir Kurt Weill og Berthold Brecht. 

Hann hefur unnið með hléum með Emiliönu Torrini frá árinu 1998 - til ársins 2010, ásamt því að vinna tónlist við leikhús og kvikmyndir og heimildarmyndir og leikið inn á fjölda hljómplatna sem trommu- og slagverksleikari. Einnig gefur hann út og kemur fram undir listamannsnafninu Bogomil Font. 

Hann vann útvarpsþætti fyrir RÚV um heimstónlist á sumrin 2005 og 2006. Lék með Ragnhildi Gísladóttur og Stomu Yamashta á Heimssýningunni í Japan 2005.
Hann vann árið 2006 diskinn Bananaveldið undir nafninu Bogomil Font og Flís, og einnig seinni Steintrygg diskinn Trappa árið 2008 með Ben Frost. Einnig lék hann með listamönnum eins og Ben Frost, Bang Gang og Megasi, ásamt Pétri Ben og fleirum.
Hann hefur setið í stjórn hjá FTT og ÚTÓN frá árinu 2006 ásamt því að sitja í stjórn Tónlistarráðs (sem úthlutar úr tónlistarsjóði Menntamálaráðuneytisins) árið 2011.
Hann hefur frá árinu 2011 einnig unnið sjónvarpsþætti um tónlist bæði fyrir ÍNN (Kolgeitin) og RÚV (Hljómskálinn, ásamt Guðmundi Kristinni Jónssyni og Braga Valdimar Skúlasyni).

Hann tók við stöðu sem framkvæmdastjóri Útflutningsskrifstofu íslenskrar tónlistar í febrúar árið 2012.

Tenglar 

 Glatkistan

Íslenskir tónlistarmenn
Þorlákur Thorlacius Þórðarson

Þorlákur Thorlacius Þórðarson (2. maí 1675 – 4. nóvember 1697) var skólameistari í Skálholti í lok 17. aldar en veiktist eftir skamman tíma í starfi og drógu veikindin hann til dauða 22 ára að aldri.

Þorlákur var sonur Þórðar Þorlákssonar Skálholtsbiskups og konu hans Guðríðar Gísladóttur. Hann var settur til náms og var í 2 1/2 ár hjá séra Oddi Eyjólfssyni í Holti, áður skólameistara. Hann útskrifaðist úr Skálholtsskóla 1689, aðeins 14 ára að aldri, en hélt svo áfram námi hjá séra Oddi og fleirum. Árið 1692 sigldi hann til náms við Kaupmannahafnarháskóla og var þar til 1692, kom þá heim en sigldi aftur árið eftir og var þá veitt skólameistaraembættið í Skálholti, sem hann þjónaði frá hausti 1696.

Hans naut þó ekki lengi við því strax í nóvember sama ár veiktist hann og fékk mikla verki í mjöðm. Hann þjáðist óskaplega í heilt ár og var rúmliggjandi mestallan tímann en dó 4. nóvember 1697. Á meðan hann var veikur gegndi Jón Einarsson skólameistarastarfinu en varð svo heyrari við skólann þegar Þórður Jónsson tók við.

Heimildir 
 
 

Íslendingar sem gengið hafa í Kaupmannahafnarháskóla
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Jón Einarsson (d. 1707)

Jón Einarsson (d. 11. september 1707) var skólameistari í afleysingum í Skálholtsskóla og síðan heyrari þar, var svo skipaður skólameistari í Hólaskóla en dó áður en hann náði að taka við embætti.

Jón var sonur Einars Skúlasonar prests í Garði í Kelduhverfi og fyrri konu hans Guðrúnar Hallgrímsdóttur og var því föðurbróðir Skúla Magnússonar fógeta. Hann gegndi skólameistaraembættinu í Skálholti í veikindum Þorláks Þórðarsonar frá því fyrir jól 1696 fram á haust 1697. Á meðan hann gengdi því starfi voru tveir skólapiltar hýddir fyrir galdrakukl og reknir úr skóla. Þegar Þórður Jónsson tók við eftir lát Þorláks varð Jón heyrari (kennari) við skólann og síðar við Hólaskóla. Hann var sagður gáfaður maður, málsnjall og gott skáld.

Árið 1707 fékk Jón stöðu skólameistara Hólaskóla. Þá var Stórabóla að ganga um landið og á leið sinni að taka við stöðunni lagðist Jón veikur á Möðruvöllum í Hörgárdal og dó þar úr bólunni 11. september. Hann var ókvæntur og barnlaus.

Heimildir 
 
 

Hólaskóli
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Kamsjatka

Kamsjatka (eða Kamsjatkaskagi) (rússneska: полуо́стров Камча́тка - poluostrov Kamsjatka) er 1250 kílómetra langur skagi í austur Rússlandi og er 270.000 ferkílómetrar að flatarmáli. Skaginn er á milli Kyrrahafsins til austurs og Okhotskhafsins til vesturs. 

Íbúar eru um 322.000. Flestir íbúar búa í Petropavlovsk-Kamtsjatskíj (179,526 íbúar 2010)

Eldfjallið Kljútsjevskaja Sopka er hæsti punkturinn (4.750 m.) en um 30 virk eldfjöll eru á svæðinu.

Heimild

 

Landafræði Rússlands
Hljómsveitin Varsjárbandalagið

Hljómsveitin Varsjárbandalagið var stofuð í febrúar árið 2009 af Sigríði Ástu Árnadóttur, Magnúsi Pálssyni, Halli Guðmundssyni og Karli Pestka. Jón Torfi Arason og Steingrímur Guðmundsson komu síðar inn í sveitina.

Þann 9. júní 2011 kom úr fyrsta plata sveitarinnar, Russian Bride. Á plötunni er að finna útsetningar Varsjárbandalagsins á bæði þjóðlögum frá Austur-Evrópu og Gyðingaheiminum. Enn fremur eru á disknum lög eftir meðlim sveitarinnar sem og útsetningar á íslenskum lögum.

Hljómsveitin hefur komð fram á Þjóðlagahátíð á Siglufirði, Græna Hattinum á Akureyri, Café Rósenberg í Reykjavík, Bæjarbíói í Hafnarfirði og fjölmörgum öðrum stöðum.

Meðlimir 
 Magnús Pálsson - Klarinett, sópransaxófónn og raddir
 Karl James Pestka - Fiðla, Víóla og söngur
 Sigríður Ásta Árnadóttir - Harmonikka og söngur
 Jón Torfi Arason - Trompet, básúna, gítar og söngur
 Hallur Guðmundsson - Bassi og söngur
 Steingrímur Guðmundsson - Trommur og slagverk

Með sveitinni hafa leikið eftirtaldir listamenn 
 Greta Salóme Stefánsdóttir - Fiðla
 Matthías Ingiberg Sigurðsson - Klarinett
 Erik Qvick - Trommur
 Páll Einarsson - Bassi
 Helgi Eiríkur Eyjólfsson - Bassi
 Jón H. Geirfinnsson - Trommur
 Halldór Eldjárn - Trommur

Íslenskar hljómsveitir
Þórður Jónsson (prestur á Staðastað)

Þórður Jónsson (1672 – 21. ágúst 1720) var skólameistari í Skálholtsskóla og síðan prestur á Staðarstað og prófastur í Snæfellsprófastsdæmi. Hann var vel lærður maður og ágætlega að sér í læknisfræði og stundaði lækningar.

Þórður var sonur Bauka-Jóns Vigfússonar biskups á Hólum og konu hans Guðríðar Þórðardóttur. Hann fór utan til háskólansáms 1688, sextán ára að aldri, og var í Kaupmannahafnarháskóla í fimm ár. Jón faðir hans lést vorið 1690 en á Alþingi um sumarið féll þó á hann þungur dómur fyrir óleyfilega verslun. Þórður fékk málið tekið upp fyrir hæstarétti í Kaupmannahöfn og rak það þar svo vel að hann fékk dómnum hnekkt 1693. Þótti það afrek af tvítugum manni og hlaut Þórður mikla frægð af þessu. Þó var sagt  að hann hefði ofmetnast af þessu því að árið 1697, eftir að Þórður Þorláksson Skálholtsbiskup dó, sigldi Þórður og ætlaði sér að reyna að fá biskupsembættið, en það tókst ekki og varð Jón Vídalín, sem skömmu síðar giftist Sigríði systur Þórðar, fyrir valinu. 

Þórður varð hins vegar skólameistari í Skálholti sama ár og gegndi því embætti til 1702, þegar hann varð aðstoðarprestur og skömmu síðar prestur á Staðarstað á Snæfellsnesi og prófastur í Snæfellsprófastsdæmi. Hann sóttist eftir biskupsembættinu á Hólum þegar Björn Þorleifsson dó 1710 en lagði ekki í að sigla vegna ófriðar sem þá var milli Danmerkur og Svíþjóðar. Steinn Jónsson tók aftur á móti áhættuna, sigldi og varð biskup.

Þórður dó á Staðarstað 1720 og Jón Vídalín mágur hans andaðist  á leið í útför hans en sagt var að þeir hefðu lofað hvor öðrum að sá sem lengur lifði skyldi halda líkræðu yfir hinum. Kona séra Þórðar var Margrét Sæmundsdóttir, Oddssonar prests í Hítardal. Móðir hennar var Sólvör (Salvör) Vigfúsdóttir, systir Jóns biskups, og voru þau því systkinabörn og þurftu konungsleyfi til að giftast. Þau áttu sex börn sem upp komust.

Heimildir 
 
 

Íslendingar sem gengið hafa í Kaupmannahafnarháskóla
Íslenskir prestar
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Magnús Jónsson (skólameistari)

Magnús Jónsson (d. 22. september 1702) varð skólameistari í Skálholtsskóla árið 1702 en ferill hans varð ekki langur því að hann drukknaði við Reykjavíkurgranda um haustið.

Magnús var sonur Jóns Vigfússonar (Bauka-Jón) Hólabiskups og konu hans Guðríðar Þórðardóttur, og bróðir Þórðar Jónssonar, sem var skólameistari á undan honum. Hann tók við þegar Þórður varð prestur. Magnús var í Hólmskaupstað og voru hestur hans og þénari í Reykjavík um nóttina en Magnús gisti í tjaldi í hólmanum og var við drykkju í kaupmannsbúðunum fram undir morgun. Talið var að hann hefði farið úr tjaldi sínu og ætlað að ganga grandann á fjöru um nóttina en hann drukknaði á leiðinni og fannst lík hans um morguninn. Hann var ókvæntur og barnlaus.

Heimildir 
 
 

Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Magnús Markússon

Magnús Markússon (1671 – 22. nóvember 1733) var skólameistari í Skálholtsskóla og síðan prestur á Grenjaðarstað í Aðaldal frá 1708 til dauðadags. Hann var sagður guðhræddur maður, vitur og alvörugefinn.

Magnús var sonur Markúsar Geirssonar prests í Laufási og konu hans Elínar Jónsdóttur. Hann lærði við Kaupmannahafnarháskóla í tvö ár en kom síðan til Íslands og varð heyrari í Skálholti. Haustið 1702 drukknaði Magnús Jónsson skólameistari og tók Magnús þá við skólameistarastarfinu og gegndi því þar til hann var vígður prestur að Grenjaðarstað árið 1708. Hann er sagður hafa gegnt starfinu af mikilli röggsemi og þótti skólinn batna undir stjórn hans. Síðasta veturinn var skólastarfið þó í lægð vegna Stórubólu; skólinn hófst ekki fyrr en um jól og voru aðeins 20 piltar í skólanum til vors. Magnús var hagmæltur og er sagður hafa komið töluvert að uppskriftum á fornum skjölum fyrir Árna Magnússon prófessor á meðan hann var í Skálholti.

Kona Magnúsar (gift 24. ágúst 1710)  var Guðrún Oddsdóttir, dóttir Odds digra Jónssonar klausturhaldara á Reynistað, sonar Jóns Arasonar í Vatnsfirði. Þau áttu þrjú börn sem upp komust.

Heimildir 
 
 

Íslendingar sem gengið hafa í Kaupmannahafnarháskóla
Íslenskir prestar
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli
Þorleifur Arason (prestur á Breiðabólstað)

Þorleifur Arason (1687 – 12. janúar 1727) var skólameistari í Skálholtsskóla og síðan prestur á Breiðabólstað í Fljótshlíð og prófastur í Rangárvallaprófastsdæmi.

Þorleifur var sonur Ara Þorkelssonar sýslumanns í Barðastrandarsýslu og bónda í Haga og konu hans Ástríðar Þorleifsdóttur. Hann útskrifaðist úr Skálholtsskóla, var við nám í Kaupmannahafnarháskóla í tvö ár en kom síðan til Íslands 1710 og sóttist eftir skólameistaraembættinu í Skálholti, sem séra Jón Halldórsson í Hítardal hafði verið fenginn til að gegna um stundarsakir vegna skorts á lærðum mönnum eftir Stórubólu. Jón biskup Vídalín var tregur til að veita honum embættið nema hann gengist undir próf til að kanna hvort hann væri nægilega lærður. Þorleifur samþykkti það, gekkst undir prófið og fékk skólameistarastarfið og hélt því í átta ár en þótti þó ekki jafnoki fyrirrennara sinna, séra Jóns og Magnúsar Markússonar, hvað lærdóm varðaði.

Þorleifur var vígður prestur til Breiðabólstaðar í Fljótshlíð 1718 og varð prófastur í Rangárvallaprófastsdæmi 1721. Eftir lát Jóns biskups Vídalín fór hann utan til að freista þess að fá skipun í biskupsembættið og sótti að sögn fast eftir því en hafði ekki erindi sem erfiði. Sagt var að honum létu betur veraldlegar sýslanir en predikanir.

Þorleifur drukknaði í Markarfljóti 12. janúar 1727, reið út í það ófært í náttmyrkri. Fylgdarmanni hans tókst að svamla vestur yfir fljótið og halda lífi. Állinn sem séra Þorleifur drukknaði í var eftir það kallaður Prófastsáll. Þorleifur var ókvæntur og barnlaus.

.

Heimildir 
 
 

Íslendingar sem gengið hafa í Kaupmannahafnarháskóla
Íslenskir prestar
Íslenskir skólameistarar
Skálholtsskóli