alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Vjatsjeslav Molotov

Vjatseslav Míkhaílovítsj Molotov (kyrillískt letur: Вячесла́в Миха́йлович Мо́лотов) fæddur undir nafninu Skrjabín (Скря́бин) (9. mars 1890 – 8. nóvember 1986) var sovéskur stjórnmálamaður og erindreki úr flokki Bolsévika. Hann var einn af helstu valdamönnum Sovétríkjanna frá þriðja áratugnum en þá komst hann til metorða sem fylgismaður Jósefs Stalín. Molotov varð formaður þjóðfulltrúaráðs (þ.e.a.s. forsætisráðherra) Sovétríkjanna frá 1930 til 1941 og utanríkisráðherra frá 1939 til 1941 og aftur 1953 til 1956. Hann var aðstoðarforsætisráðherra frá 1942 til 1957 en þá var hann leystur frá störfum af undirlagi Níkíta Khrústsjov. Molotov settist í helgan stein árið 1961 og hafði þá verið lítið sýnilegur í sovéskum stjórnmálum í nokkur ár.

Molotov var fulltrúi Sovétríkjanna við undirritun griðasáttmála þeirra við Þýskaland nasismans árið 1939. Samningurinn var kallaður Molotov-Ribbentrop-sáttmálinn í höfuðið á Molotov og Joachim von Ribbentrop utanríkisráðherra Þjóðverja. Í leynilegum viðauka sáttmálans var samið um að Póllandi yrði skipt á milli Þýskalands og Sovétríkjanna. Molotov vissi á þessum tíma um fjöldamorð Sovétmanna við Katyn sem framin voru eftir innrásina í Pólland árið 1940.

Eftir seinni heimsstyrjöldina tók Molotov þátt í samningaviðræðum við bandamenn og varð þar rómaður fyrir samningahæfni sína. Hann varð áfram helsti ríkiserindreki Sovétmanna til ársins 1949 en þá féll hann úr náð Stalíns og var leystur frá störfum sem utanríkisráðherra. Samband hans við Stalín varð æ kaldara þegar Stalín gagnrýndi hann í ræðu á 19. flokksþingi sovéska kommúnistaflokksins. Eftir dauða Stalíns var Molotov þó svarinn andstæðingur þeirrar stefnu Khrústsjovs að afneita og fordæma arfleifð Stalínstímans. Molotov varði stefnumál og arfleifð Stalíns þar til hann lést árið 1986 og gagnrýndi eftirmenn Stalíns harkalega, sérstaklega Khrústsjov.

Tilvísanir

Sovéskir stjórnmálamenn
Forsætisráðherrar Sovétríkjanna
Leiðtogar Kalda stríðsins
Utanríkisráðherrar Sovétríkjanna
Alnus sieboldiana

Alnus sieboldiana (オオバヤシャブシ á Japönsku) er elritegund frá Japan (Honshū, Shikoku, og Suwanose-jima) sem var lýst af Jinzô Matsumura.

A. sieboldiana inniheldur ellagitannínin; alnusiin, tellimagrandin I, pedunculagin, casuarinin, casuariin og 2,3-O-(S)-hexahydroxydiphenoyl-D-glucose.

Latínuheitið sieboldiana vísar til þýska læknisins læknisins og grasafræðingsins Philipp Franz von Siebold (1796-1866).

Tilvísanir

Birkiætt
Elri
Niturbindandi tré og runnar
Alnus subcordata

Alnus subcordata er elritegund, ættuð frá tempruðum svæðum í Íran og Kákasus. 

Þetta er lauffellandi tré að 15-25 m hátt, náskylt A. cordata, með álíka gljáandi græn hjartalaga blöð, 5-15 cm löng.

Nytjar
Viðurinn er t.d. nýttur í pappírsframleiðslu. Viðurinn er auðleitur, æðóttur, þéttur og vatnsþolinn. Hentugur í handverk.

Tilvísanir

Viðbótarlesning 
Shayanmehr, F., JalaliI, S., Hosseinzadeh Colagar, A., Yousefzadeh, H., & Zare, H. (2015). Pollen morphology of the genus Alnus mill. In hyrcanian forests, north of iran. Applied ecology and environmental research, 13(3), 833-847. https://doi.org/10.15666/aeer/1303_833847 

Rahimi, D., Kartoolinejad, D., Nourmohammadi, K., & Naghdi, R. (2016). Increasing drought resistance of Alnus subcordata CA Mey. seeds using a nano priming technique with multi-walled carbon nanotubes. Journal of Forest Science, 62(6), 269-278. http://www.agriculturejournals.cz/web/jfs/?s=rahimi&x=0&y=0

Colagar, A. H., Yousefzadeh, H., Shayanmehr, F., Jalali, S. G., Zare, H., & Tippery, N. P. (2016). Molecular taxonomy of Hyrcanian Alnus using nuclear ribosomal ITS and chloroplast trnH-psbA DNA barcode markers. Systematics and biodiversity, 14(1), 88-101. http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/14772000.2015.1102172 

Birkiætt
Elri
Niturbindandi tré og runnar
Vætuölur

Vætuuölur (Alnus incana ssp. rugosa) er undirtegund Gráelris og er meðalstórt tré af birkiætt.

Útbreiðsla
Það vex í Kanada og norðausturhluta Bandaríkjanna..

Á Íslandi
Finnst hérlendis og eru eintök í Grasagarði Reykjavíkur og Lystigarði Akureyrar.

Tilvísanir

Birkiætt
Elri
Niturbindandi tré og runnar
Molotov-Ribbentrop-sáttmálinn

Molotov-Ribbentrop-sáttmálinn, einnig kallaður sáttmáli Sovétmanna og nasista eða griðasáttmáli Þjóðverja og Sovétmanna var griðasáttmáli milli Þýskalands nasismans og Sovétríkjanna sem undirritaður var í Moskvu þann 23. ágúst 1939 af utanríkisráðherrum ríkjanna, Joachim von Ribbentrop og Vjatsjeslav Molotov. Næsta ár undirrituðu ríkin einnig verslunarsamning.

Í sáttmálanum var samið um áhrifasvæði veldanna tveggja og grunnur lagður að sameiginlegri innrás þeirra í Pólland. Samningurinn var í gildi í nærri tvö ár, þar til Þýskalandsstjórn Adolfs Hitler batt enda á hann með því að ráðast inn á yfirráðasvæði Sovétríkjanna í Austur-Póllandi þann 22. júní 1941.

Sáttmálinn mælti fyrir um að hvorugt ríkið skyldi lýsa stríði á hendur hinu né ganga í bandalag við óvini hins. Auk kaflanna um frið milli ríkjanna var leynilegur viðauki í sáttmálanum þar sem Póllandi, Litháen, Lettlandi, Eistlandi, Finnlandi og Rúmeníu var skipt í þýsk og sovésk „áhrifasvæði“ í aðdraganda „landfræðilegrar og stjórnmálalegrar endurskipulagningar“ þessara landa. Þjóðverjar réðust inn í Pólland þann 1. september 1939. Jósef Stalín leiðtogi Sovétríkjanna fyrirskipaði eigin innrás í Pólland þann 17. september, einum degi eftir að hafa samið um vopnahlé við Japani í Khalkhin Gol. Í nóvember innlimuðu Sovétríkin hluta af Karelíu og Salla frá Finnlandi í Vetrarstríðinu og síðan hluta af Eistlandi, Lettlandi, Litháen og Rúmeníu. Sovétmenn notuðu áhyggjur af hvítrússneskum og úkraínskum minnihlutahópum sem tylliástæðu fyrir innrásunum. Innrás Stalíns í Búkóvíu í Rúmeníu fór gegn ákvæðum sáttmálans þar sem svæðið var fyrir utan áhrifasvæði Sovétmanna eins og það var tilgreint í sáttmálanum.

Pólsku löndin sem Sovétmenn innlimuðu urðu áfram hluti af Sovétríkjunum eftir lok seinni heimsstyrjaldarinnar. Nýju landamærin voru dregin eftir Curzon-línunni. Aðeins svæðið í kring um Białystok og hluti af Galisíu var afhent Pólverjum handan við þá línu. Af landsvæðunum sem Sovétmenn hertóku eru svæði í Finnlandi (Karelía, Petsamo), Eistlandi (Ingría og Petseri) og Lettlandi (Abrene) enn hluti af Rússlandi.

Yfirvöld Sovétríkjanna neituðu tilvist leyniviðauka sáttmálans þar til árið 1989, en þá viðurkenndu Sovétmenn að hann hefði verið til og gagnrýndu hann. Stuttu síðar komu rússneskir þjóðernissinnar sáttmálanum til varnar og færðu rök fyrir því að sáttmálinn hefði verið nauðsynlegur til að tryggja öryggi Sovétríkjanna þar sem Bretar og Frakkar hefðu ekki verið viljugir til að mynda andfasískt bandalag. Vladimír Pútín hefur einnig komið sáttmálanum til varnar.

Tilvísanir

Milliríkjasamningar
Seinni heimsstyrjöldin
Saga Sovétríkjanna
Saga Þýskalands
1939
Albert Lebrun

Albert François Lebrun (29. ágúst 1871 – 6. mars 1950) var franskur stjórnmálamaður og forseti Frakklands frá 1932 til 1940. Hann var síðasti forseti þriðja franska lýðveldisins.

Lebrun var verkfræðingur að mennt en hóf stjórnmálaferil, fyrst í héraðsstjórn Meurthe-et-Moselle og síðan sem þingmaður. Hann var meðlimur í nokkrum ríkisstjórnum þriðja lýðveldisins, sem nýlendumálaráðherra (1911–1912 og 1912–1914), stríðsmálaráðherra (1913) og viðskiptabannsráðherra (1917–1919). Lebrun var náinn samstarfsmaður Georges Clemenceau og Raymond Poincaré. Hann gekk á franska þingið árið 1920 og var einn áhrifamesti meðlimur þess þar til hann var kjörinn forseti árið 1931.

Eftir að Paul Doumer Frakklandsforseti var myrtur var Lebrun kjörinn forseti og tók við embætti þann 10. maí 1932. Fyrsta kjörtímabil hans einkenndist af pólitískum óstöðugleika, fjölmörgum ríkisstjórnum og fjöldamótmælum öfgahægrimanna fyrir utan þinghúsið þann 6. febrúar 1934. Mótmælin leiddu til þess að Lebrun skipaði þjóðstjórn en honum tókst þó ekki að koma í veg fyrir að flokkurinn Front populaire undir stjórn Léon Blum kæmist til valda þótt Lebrun fyrirliti stefnumál hans.

Árið 1939 féllst Lebrun á að bjóða sig fram til annars kjörtímabils. Hann var fyrsti forseti þriðja lýðveldisins sem bauð sig fram á ný síðan Jules Grévy gerði það árið 1885. Lebrun tókst þó ekki að ljúka öðru kjörtímabili sínu því eftir vopnahlé Frakka og Þjóðverja þann 22. júní 1940 var Vichy-stjórnin sett á fót og Philippe Pétain varð þjóðhöfðingi. Lebrun var á móti vopnahléssamningnum og var því settur í stofufangelsi þar til Frakkland var frelsað undan hernámi Þjóðverja. Þá tók Charles de Gaulle við embætti þjóðhöfðingja til bráðabirgða þótt kjörtímabili Lebrun væri enn ekki lokið.

Heimild 
 

Forsetar Frakklands
Stjórnmálaleiðtogar í seinni heimsstyrjöldinni
Vincent Auriol

Vincent Auriol (27. ágúst 1884 – 1. janúar 1966) var franskur stjórnmálamaður og forseti Frakklands frá 1947 til 1954. Hann var fyrsti forseti fjórða franska lýðveldisins.

Auriol var sósíalisti og meðlimur í stjórnmálaflokknum Section Française de l'Internationale Ouvrière (SFIO). Hann var fjármálaráðherra Frakklands frá 1936 til 1937 í ríkisstjórn góðvinar síns Léon Blum og innsiglisstjóri frá 1937 til 1938 í þriðju og fjórðu ríkisstjórnum Camille Chautemps.

Auriol var einn af 80 þingmönnum sem kusu gegn því að Philippe Pétain yrðu veitt neyðarvöld í kjölfar hernáms Þjóðverja á Frakklandi í seinni heimsstyrjöldinni. Hann var því settur í stofufangelsi en slapp úr haldi árið 1942 og gekk til liðs við frönsku andspyrnuna. Hann barðist með andspyrnuhreyfingunni í eitt ár en flúði síðan til London og gerðist fulltrúi sósíalista á ráðstefnu frjáls Frakklands sem Charles de Gaulle skipulagði í Algeirsborg. Eftir frelsun Frakklands undan hernáminu varð Auriol ríkisráðherra í bráðabirgðastjórn de Gaulle. Hann varð jafnframt forseti stjórnlagaþingsins sem samdi stjórnarskrá fjórða franska lýðveldisins.

Árið 1946 var Auriol kjörinn forseti Frakklands og gegndi því embætti til ársins 1954. Sem forseti reyndi Auriol að skapa jafnvægi milli Gaullista og sósíalista og þurfti að glíma við fjölmargar stjórnarkreppur. Hann sóttist ekki eftir endurkjöri þegar kjörtímabilinu lauk árið 1954.

Tengill
 Jafnaðarmenn samtíðarinnar: Vincent Auriol – Kyndill, 3. Tölublað (01.04.1951), Blaðsíða 9.

Fjármálaráðherrar Frakklands
Forsetar Frakklands
Franskir andspyrnumenn
Trúleysingjar
René Coty

René Coty (20. mars 1882 – 22. nóvember 1962) var franskur stjórnmálamaður sem var forseti Frakklands frá 1954 til 1959.

Coty var þingmaður í neðri deild franska þingsins fyrir Seine-Inférieure frá 1923 til 1935 og 1945 til 1948 og þingmaður á efri deild frá 1936 til 1944 og frá 1948 til 1953. Hann gerðist endurbyggingarráðherra frá 1947 til 1948 í ríkisstjórnum Roberts Schuman og André Marie. Hann gerðist síðan varaforseti ríkisráðsins til ársins 1953, en þá var hann kjörinn forseti Frakklands í þrettándu umferð kosninganna.

Líkt og forveri sinn, Vincent Auriol, skipti Coty sér lítið af stjórn landsins. Á forsetatíð hans lauk stríði Frakka í Indókína en stríð þeirra í Alsír hófst. Átökin í Alsír leiddu til þess að Charles de Gaulle sneri aftur til valda og fimmta franska lýðveldið var stofnað. Coty hótaði að segja af sér ef franska þingið samþykkti ekki útnefningu hans á de Gaulle sem forsætisráðherra svo de Gaulle gæti komið á stjórnskipulagsumbótum. Coty sagði síðan viljugur af sér í janúar 1959 svo að de Gaulle, sem Coty kallaði „fræknastan Frakka,“ gæti orðið forseti.

Coty var annar og síðasti forseti fjórða franska lýðveldisins.

Tilvísanir

Forsetar Frakklands
Nýja Ísland (vefmiðill)

Nýja Ísland er íslenskur vefmiðill. Nýja Ísland út er gefið út daglega sem fréttatímarit á vefnum. Runarsson Konsultasjon rekur Nýja Ísland og ritstjóri er Sigurður Rúnarsson. Nýja Ísland var fyrsti íslenski óháði fjölmiðillinn í Noregi sem gefinn er út á Íslensku. 

Nýja Ísland kom fyrst út 24. október 2017 á vefslóðinni www.nyjaisland.no. Ritstjórnarstefna Nýja Íslands byggist á sjálfstæðum fréttaflutningi, gagnrýni, fróðleik og skemmtilegheitum tengdum Íslendingum, íslenskri menningu og málefnum í Noregi og á Íslandi.

Nafn fjölmiðilsins 
Um tilkomu nafns fjölmiðilsins stendur á ritstjórnarsíðu  Nafn fjölmiðilsins, Nýja Ísland, er dregið af líkindum með þeim fólksflutningum sem áttu sér stað meðal Íslendinga á seinnihluta 19. aldarinnar og fram á fyrrihluta þeirrar 20. og þeim fólksflutningum sem áttu sér stað frá Íslandi til Noregs frá hrun árinu 2008.Á tímabilinu 1846 – 1914 fluttu um 52 milljónir Evrópubúa til Ameríku. Um 5% af þeim voru Norðurlandabúar og þar af voru um 15 þúsund Íslendingar eða fimmtungur þjóðarinnar á þeim tíma.Kanadastjórn úthlutaði íslendingum nýtt og óbyggt landsvæði sem var nefnt Nýja Ísland og skiftist í fjögur byggðarlög er nefndust Víðirnesbyggð, Árnesbyggð, Fljótsbyggð og Mikleyjarbyggð. Ísafoldarbyggð tilheyrði strangt til tekið ekki nýlendunni en þar var samt sem áður allnokkur byggð; Árborg tilheyrði ekki upphaflega landnáminu en er nú eitt helsta þéttbýlið eftir að lestarsamgöngur hófust; Íslendingafljót og Gimli urðu fljótlega tveir helstu pólar byggðarinnar og Gimli höfuðstaðurinn. *Framan af stóð til að þeir Íslendingar sem fluttu til svæðisins, sem Kanadísk stjórnvöld höfðu úthlutað þeim, myndu stofna nýtt sjálfstætt lýðveldi og gefa því nafnið Nýja Ísland á svipaðan hátt og var að gerast meðal aðfluttra Evrópubúa um alla Norður Ameríku eins og sjá má á þeim gríðarmörgu nöfnum svæða og borga sem endurnýta nafn upprunalands eða borgar aðfluttra en bæta Nýja (en. New) fyrir framan s.s. New England, New York, New Brunswick, New Hampshire, Nova Scotia (Nýja Skotland) og New Jersey.Hér má einnig geta þess að í sumum tilvikum voru nöfn tekin án forskeytisin Nýja og notað með beinum hætti ss, í Oslo (borg), Marshall sýslu, Minnesota, BNAÞess má til gamans geta að langalangafi ritstjóra fjölmiðilsins Nýja Íslands flutti frá Íslandi 1901 og settist að í Swan River, Manitoba. En atvik urðu þess valdandi að hann skildi eftir tvö af börnum sínum á Íslandi sem áttu að koma síðar til Kanada. Af því varð aldrei og uxu þau og döfnuðu á Íslandi og er ritsjórinn því afkomandi einnar dóttur hans. Það má því segja að aðstæður á Íslandi á seinni hluta 19. aldar og aðstæður árin eftir hrun 2008 hafi endurspeglast í einni og sömu fjölskyldu við það að ritsjóri Nýja Íslands flutti búsetu til Noregs árið 2012 til að hefja nýtt líf í nýju landi þegar kreppti að í heimalandinu.Þannig er hugmyndin um nafn fjölmiðilsins Nýja Ísland tilkomin hjá eiganda og ritstjóra fjölmiðilsins.

Eignarhald 
Eigandi Nýja Íslands er Runarsson Konsultasjon

Tilvísanir

Tenglar 
Vefsíða Nýja Íslands 

Íslensk tímarit
Íslenskir fjölmiðlar
Norskir fjölmiðlar
Nýmiðlar
Fjölmiðlar
Guy Fawkes

Guy Fawkes (13. apríl 1570 – 31. janúar 1606) eða Guido Fawkes var enskur kaþólikki sem tók þátt í hinu misheppnaða púðursamsæri árið 1605.

Fawkes fæddist og stundaði nám í York. Faðir hans dó þegar Fawkes var átta ára gamall og móðir hans giftist í kjölfarið kaþólskum manni sem hafnaði valdi ensku biskupakirkjunnar. Fawkes tók kaþólska trú og flutti á meginlandið, þar sem hann barðist í áttatíu ára stríðinu með kaþólskum Spánverjum gegn siðbótarsinnuðum Hollendingum. Hann ferðaðist til Spánar og reyndi að afla stuðnings fyrir kaþólskri uppreisn í Englandi en án árangurs. Hann hitti síðar Thomas Wintour og sneri með honum aftur til Englands.

Wintour kynnti Fawkes fyrir Robert Catesby, sem lagði á ráðin um að koma Jakob 1. Englandskonungi fyrir kattarnef og reisa kaþólskan einvald á konungsstól. Samsærismennirnir nýttu sér hvelfingu undir lávarðadeild breska þingsins og Fawkes var falið að sjá um byssupúður sem þeir komu þar fyrir. Eftir nafnlausa ábendingu gerðu yfirvöld húsleit í Westminsterhöll snemma dags þann 5. nóvember og fundu Fawkes í kjallaranum með sprengiefnið. Næstu daga var Fawkes yfirheyrður og pyntaður þar til hann viðurkenndi allt. Þegar taka átti Fawkes af lífi þann 31. janúar árið eftir hrasaði hann af pallinum þar sem átti að hengja hann og hálsbrotnaði, og slapp þar með við grimmilegar limlestingar sem hann hefði annars mátt sæta.

Fawkes er vel þekktur fyrir tengsl sín við púðursamsærið. Afstýringu samsærisins er fagnað á Guy Fawkes-nótt þann 5. nóvember á ári hverju. Þar er brúða í líki Guy Fawkes brennd á báli, oft ásamt flugeldasýningu.

Stundum er skálað fyrir Guy Fawkes og hann kallaður „síðasti maðurinn sem gekk inn á þingið með heiðarlegan ásetning“.

Tilvísanir

Enskir byltingarmenn
Enskir hryðjuverkamenn
Partinico

Partinico (Partinicu á sikileysku) er bær og sveitarfélag með 31.873 íbúa í Palermó-héraði á Sikiley.

Borgir á Sikiley
Loðvík 15.

Loðvík 15. (15. febrúar 1710 – 10. maí 1774), kallaður „hinn ástkæri“ (le Bien-Aimé) var konungur Frakklands og Navarra frá 1715 til 1774. Hann var af Búrbónaætt.

Loðvík varð munaðarlaus þegar hann var tveggja ára og var lýstur hertogi af Anjou og krónprins Frakklands þann 8. mars 1712. Hann tók við af langafa sínum Loðvík 14. sem konungur árið 1715, þá aðeins fimm ára að aldri. Frændi hans, Filippus af Orléans, varð því ríkisstjóri frá 1715 til 1723 en þá varð konungurinn fjórtán ára og tók formlega við stjórntaumum konungsríkisins.

Fyrstu valdaár Loðvíks voru fremur róleg og á þeim fylgdi konungurinn að mestu ráðum ráðgjafa sinna. Loðvík eftirlét fyrrverandi ríkisstjóranum og öðrum nánum skyldmennum sínum enn mikil völd. Ólíkt langafa sínum blandaði Loðvík 15. sér lítið með beinum hætti í stjórnmálalíf landsins. Hann sá sjaldan ráðherra sína þar sem hann gat gefið þeim skýr skilaboð með milligöngu erindreka og njósnara sinna. Áhugaleysi hans á stjórnmálum og stöðug ráðherraskipti ollu því að frönsk áhrif í Evrópu döluðu nokkuð.

Þar sem Loðvík var hinsti eftirlifandi meðlimur sinnar ættkvíslar í konungsfjölskyldunni naut hann mikils stuðnings á byrjun valdatíðar sinnar og fékk því viðurnefnið „Bien-Aimé“ eða hinn ástkæri eftir að hann veiktist árið 1744 og var fluttur til Metz. Í fyllingu tímans leiddi linkind hans, aðgerðarleysi og hneykslismál sem vörðuðu frillu hans, Pompadour markgreifynju, til þess að vinsældir hans döluðu. Þegar hann lést úr bólusótt brutust út fagnaðarlæti í París.

Þó vann Frakkland marga frækna hernaðarsigra í Evrópu á valdatíð hans og innlimaði hertogadæmin Lorraine og Bar og síðan Korsíku. Á móti glataði Frakkland hins vegar miklum hluta nýlenduveldis síns gegn Bretlandi í sjö ára stríðinu; sér í lagi Nýja-Frakklandi í Norður-Ameríku og miklum landsvæðum á Karíbahafi.

Tilvísanir

Frakkakonungar
Búrbónar
Dulin námskrá

Dulin námskrá er það sem nemendur læra í skólanum en er ekki hluti af áformaðri námskrá, er hvergi skráð og lærist jafnvel óafvitandi. Sem dæmi má nefna ýmis viðmið og gildi, bæði jákvæð og neikvæð eins og stundvísi og óstundvísi, heiðarleiki og svindl. 

Með duldu námskránni var vísað til ýmissa þátta í skólaumhverfinu sem ekki kæmu fram í skrifaðri námskrá. Þar var t.d. um að ræða ýmis viðhorf, viðteknar venjur, siði, sjónarmið, hegðunarreglur og samskiptamynstur sem mótuðu menningu og brag hvers skóla. Eisner (1994) lýsti hugmyndum sínum um núllnámskrána þannig: „Það sem skólar ákveða að kenna ekki getur reynst jafnmikilvægt og það sem þeir kenna. Það að sniðganga ákveðna námsþætti eða námsgreinar er ekki hlutlaus aðgerð; það skiptir sköpum fyrir nemendur að hafa vitneskju um alla mögulega valkosti þegar þeir meta aðstæður sínar í margs konar samhengi“ (lausleg þýðing MÞ). Með hugtakinu núllnámskrá vísaði Eisner þannig til þess sem hann og fleiri teldu að skólar ættu að taka til umfjöllunar í námskrám sínum, en gerðu ekki. Dæmi um slíka „núllstillta“ námsþætti væri t.a.m. mannfræði. Strangt til tekið má fella það undir núllnámskrá þegar skóli býður ekki upp á kennslu í námsgrein, t.d. tónmennt, af því enginn kennari fæst til að sinna slíkri kennslu.

Nám
Hæruölur

Hæruölur (Alnus incana ssp. hirsuta) er undirtegund Gráelris og er meðalstórt tré af birkiætt.

Lýsing
Það verður 18 til 20m að hæð í heimkynnum sínum. Hæruelri líkist mjög gráelri, en er með stærri blöð og köngla. Börkur svarbrúnn, greinar með þéttdúnhærða brúska aðeins fyrst í stað, rauð-brún, eldri greinar bládöggvaðar, sléttar. Brum egglaga, límug, með purpuralita dúnhæringu. Tréð hefur svepprót eins og önnur elri.

Útbreiðsla
Það vex í fjöllum mið- og norðaustur Asíu.

Á Íslandi
Finnst hérlendis og eru eintök í Grasagarði Reykjavíkur og Lystigarði Akureyrar sem þrífast vel.

Tilvísanir

Birkiætt
Elri
Niturbindandi tré og runnar
Alnus nepalensis

Alnus nepalensis er elritegund frá heittempruðum svæðum á hálendi Himalajafjalla. Það er kallað Utis á nepölsku. Það er notað til að endurheimta landgæði, sem eldiviður og til kolagerðar. Hann er ríkistré Indverska ríkisins Nagaland.

Lýsing
A. nepalensis er stórt lauffellandi elri með silfurgráum berki sem nær að 30 m hæð og 60 sm að bolþykkt. Blöðin eru stakstæð, heil, grunntennt, með áberandi æðum samsíða, 7–16 sm löng og 5–10 sm breið. Blómin eru í reklum, karl og kvenblóm aðskilin en á sama tré. Karlreklarnir eru 10 til 25 sm langir og hangandi, en kvenblómin eru upprétt, 1 til 2 sm löng, með allt að 8 saman í "axillary racemes". Óvenjuleg fyrir elri þá koma blómin að hausti, með fræþroska árið eftir.

Útbreiðsla
Hann vex í Himalajafjöllum í  500–3000 m hæð, frá Pakistan um Nepal og Bhutan til Yunnan í suðvestur Kína. Hann þolir mjög breytilegan jarðveg og vex mjög vel í mjög blautum svæðum. Hann þarfnast mikils raka og kýs helst að vera við ár, en vex einnig í hlíðum.

Nytjar
Hann vex hratt og er stundum plantað sem rofvörn á fjallshlíðum og til endurhemtar landgæða í skiftirækt. Hann er með svepprótarhnýði sem binda nitur úr andrúmslofti. Timbrið er meðalhart. Það er stundum notað til að gera kassa og aðra létta smíði, en aðallega í eldivið, þar sem hann brennur hratt en jafnt, og í kolagerð. Eins og er er þessi tegund helst valin af mismunandi innfæddum þjóðarbrotum svo sem H'mong, Nung og Thu Lao í Simacai héraði (Lao Cai province, Norður Víetnam) til að endurheimta og auðga skóga með innfæddri þekkingu (SPERI, CENDI)

Tilvísanir

Ytri tenglar
Horticultural Info

Birkiætt
Elri
Niturbindandi tré og runnar
Alnus oblongifolia

Alnus oblongifolia er stórt lauffellandi elri að 22 m, frá suðvestur Bandaríkjunum og norður Sonora í Mexíkó. Það vex yfir Arísóna yfir í vestur Nýju Mexíkó fjallgarðana. Í mið Arísóna nær svæði hans að White Mountains svæðinu við vestur Arísóna.

Tilvísanir

Little. Atlas of United States Trees, Volume 3, Minor Western Hardwoods, Little, Elbert L, 1976, US Government Printing Office. Library of Congress No. 79-653298. Map 12, Alnus oblongifolia.

Ytri tenglar
Lady Bird Johnson database
Flora of North America; RangeMap
NRCS: USDA Plants Profile 
Interactive Distribution Map of Alnus oblongifolia 

Birkiætt
Elri
Niturbindandi tré og runnar
Hengiölur

Alnus pendula er elritegund sem var lýst af Jinzô Matsumura.  Engar undirtegundir eru skráðar.

Tilvísanir

Birkiætt
Elri
Niturbindandi tré og runnar
Geirsnef

Geirsnef er eyri sem stendur milli eystri og vestari Elliðaár vestan við Gelgjutanga og austan við Ártúnsholt.

Geirsnef varð fyrst til sem uppfylling á náttúrulegum óseyrum Elliðaár, en hafist var við uppfyllingu í borgarstjórnartíð Geirs Hallgrímssonar.  Geirsnef átti í upphafi að fá annað nafn, en það virðist nú fallið í gleymsku, því nafnið Geirsnef festist fljótlega við uppfyllinguna vegna þess að það þótti minna í lögun á mikið og tígulegt arnarnef borgarstjóra. 

Á Geirsnefi var eftir aldamótin 2000 sett upp hundagerði.

Örnefni í Reykjavík
Nes á Íslandi
Sundin

Sundin (blá) eru hafsvæði sem liggja milli eyja, skerja og hólma í Kollafirði norðan Reykjavíkur.

Frá austri til vesturs afmarkast Sundin við Leirvogstungu, Þerney, Geldinganes, Viðey, Engey, Akurey, Örfyrisey, Hólmana og Selsker utan Seltjarnarnes.

Sundin draga nafn af legu sinni og bera hvert og eitt sitt nafn s.s. Hólmasund, Engeyjarsund, Viðeyjarsund og þar fram eftir götunum.

Örnefni í Reykjavík
Bústaðir

Bústaðir var bóndabær sem stóð í Bústaðaholti, þar sem nú er Smáíbúðahverfið í Reykjavík, en hverfið er einnig í daglegu tali Reykvíkinga þekkt sem Bústaðahverfið. 
Bústaðir stóðu ofan við Elliðaár

Réttarholt stendur rétt við Bústaði og dregur nafn sitt af réttinni þar sem Reykvíkingar áður smöluðu fé sínu.

Heimildir 

Örnefni í Reykjavík
Landafræði Reykjavíkur
Íslenskir bæir