alexandrainst/scandi-wiki huggingface dataset:
Dyrehavsbakken

Dyrehavsbakken, í daglegu tali Bakken er skemmtigarður í Danmörku, norðan við Kaupmannahöfn, og er elsti skemmtigarður í heimi sem enn er starfandi. Gestir garðsins eru um 2,5 milljónir árlega.

Upphafið má rekja til þess að árið 1583 var komið á fót markaði við hinn konunglega dýragarð og varð þar brátt vinsæll áfangastaður Kaupmannahafnarbúa. Á sumrin slógu trúðar og leikarar upp tjöldum við markaðinn og skemmtu fólki. Vinsældir Bakken jukust smátt og smátt og á seinni hluta 19. aldar fóru hús að koma í stað tjaldanna. Á Bakken er nú fjöldi leiktækja, þar á meðal fimm rússibanar. Sá þekktasti heitir einfaldlega Rutchebanen og var tekinn í notkun árið 1932.

Einkennismerki Bakken er trúðurinn Pierrot og hefur hann komið fram í garðinum frá árinu 1800.

Danmörk
Skemmtigarðar
Rússíbani

Rússíbani er leiktæki í skemmtigörðum; vagn eða vagnar sem renna hratt eftir brautum eða lestarteinum með kröppum beygjum og dýfum. Orðið er einnig notað um ýmislegt sem er mjög sveiflukennt eða breytist mjög hratt.

Talið er að rússíbanar eigi rætur að rekja til „rússneskra fjalla“, klakahæða sem útbúnar voru á vetrum umhverfis Sankti Pétursborg þar sem hægt var að renna sér niður brattar brekkur á miklum hraða. Umdeilt er hvort fyrsti eiginlegi rússíbaninn var reistur í Oranienbaum-görðunum í Sankti Pétursborg árið 1784 eða hvort það hafi frekar verið Rússnesku fjöllin í Belleville, rússíbani sem byggður var í París árið 1812. Á mörgum tungumálum bera rússíbanar enn heiti sem þýðir rússnesk fjöll. Íslenska heitið er aftur á móti tökuorð úr dönsku, rutschebane, og er komið úr þýsku, Rutchbahn, sem þýðir rennibraut.

Rússíbanar eru afar misjafnir að gerð, allt frá litlum fjölskyldutækjum sem hvorki fara mjög hratt né bratt, til mikilla mannvirkja þar sem mikill hraði er á vagninum, brautin fer mjög bratt í um eða yfir 100 metra hæð og stundum í heila hringi þannig að farþegar snúa höfðinu snöggvast niður. Hæsti rússíbani í heimi er nú Kingda Ka-rússíbaninn i Six Flags Great Adventure-skemmtigarðinum í New Jersey í Bandaríkjunum, sem er 139 m hár.

Heimildir 
 
 

Leiktæki
Riddarar hringstigans

Riddarar hringstigans er fyrsta skáldsaga Einars Más Guðmundssonar og kom út árið 1982. Höfundurinn vann fyrstu verðlaun í bókmenntasamkeppni Almenna bókafélagsins með skáldsögunni og fylgdi henni eftir með tveimur framhaldsbókum, Vængjaslætti í þakrennunum (1983) og Eftirmálum regndropanna (1986). Sögurnar gerast í hálfbyggðu úthverfi Reykjavíkur. Sögurnar þrjár voru gefnar út í einni bók undir heitinu Goðheimar bernskunnar árið 2005.

Tenglar 
 Riddarar hringstigans.  Á www.bokmenntir.is.

Íslenskar skáldsögur
Látrar (Aðalvík)

Látrar eru eyðibyggð í Aðalvík á Hornströndum og voru nyrsta byggðin í víkinni. Staðurinn mun draga nafn af sellátrum á skerjum út af Látranesi. Þar utan við er há og sjóbrött hlíð, Straumneshlíð, sem endar í Straumnesi norðan við Aðalvík. Þar var reistur viti, Straumnesviti, árið 1922, en þar skammt frá strandaði Goðafoss, fyrsta skip Eimskipafélags Íslands, árið 1916 og má enn sjá flakið þar.

Upprunalega stóð Látrabærinn innar en var fluttur út á Látranes 1878 eftir að skriður féllu nærri gamla bæjarstæðinu. Sæmileg lending var á Látrum nema í vestanáttum og þaðan voru löngum stundaðir róðrar. Hafnaraðstaða var þó engin og þurfti að draga báta á land þegar illa viðraði. 

Snemma á 20. öld myndaðist á Látrum vísir að sjávarþorpi og varð staðurinn löggiltur verslunarstaður árið 1905. Um 1920 bjuggu þar átján fjölskyldur. Á Látrum var barnaskóli frá því um 1900 en Látramenn sóttu kirkju að Stað í vestanveðri víkinni. Þegar flest var, á fyrri hluta fjórða áratugsins, bjuggu í Látraþorpinu 120-130 manns sem lifðu af sjósókn og landbúnaði.  

Íbúum fækkaði mjög á fimmta áratugnum og síðasti ábúandinn flutti frá Látrum 1952.

Heimildir 
 

Hornstrandir
Íslenskar eyðibyggðir
Norður-Ísafjarðarsýsla
Dúkskot

Dúkskot eða Vesturgata 13 var torfbær og tómthúsbýli  reist í landi Hlíðarhúsa um 1800.  Bærinn var nefndur Dúkskot eftir fyrsta ábúanda hans, Jóni Jónssyni, en hann var frá Dúki í Staðarhreppi í Skagafirði. Dúkskot var við Hlíðarhúsastíg (Vesturgötu) og stóð í núverandi götustæði Garðastrætis. 

Árið 1913 myrti Júlíana Silfa Jónsdóttir bróður sinn, Eyjólf Jónsson, með því að setja rottueitur í skyr hans. Bjó hann í Dúkskoti og var morðið á honum eitt fyrsta æsifréttaefni dagblaða í Reykjavík.  Júlíana var dæmd til lífláts árið 1914 en refsingin var  milduð. Dúkskot var rifið um 1920.

Tilvísanir

Heimildir 
 Bróðurmorð í Reykjavík, frétt í Morgunblaðinu 17. nóvember 1913
 Lesbók Morgunblaðsins, 41. tölublað (06.11.1949), Blaðsíða 500
 Landsyfirréttardómar og hæstaréttardómar í íslenzkum málum, Annað (01.01.1917), Blaðsíða 322, Réttvísin gegn Júlíönu Silfu Jónsdóttur og Jóni Jónssyni.

Saga Reykjavíkur
Byggingar í Reykjavík
Gvendarbrunnar

Gvendarbrunnar í Heiðmörk eru kenndir við Guðmundur biskup góða (1161 - 1237) sem sagður er hafa vígt þá. Fjölmargir Gvendarbrunnar eru þekktir vítt og breitt um landið. Flestir þeirra bera nafn biskupsins og heita Gvendarbrunnur eða Gvendarbrunnar en sumir þeirra bera önnur nöfn. Vatnið í þessum brunnum hefur verið talið hafa lækningamátt.

Tenglar 
 Gvendarbrunnar á ferli.is

Reykjavík
Stöðuvötn á Íslandi
Stakkholt

Stakkholt er gata í Reykjavík sem liggur þvert á  Mjölnisholt. Við Stakkholt 3 stendur gamli Heyrnleysingjaskólinn. Við Stakkholt 2 – 4 er verksmiðjuhús Hampiðjunnar en elsti hluti þess var byggður 1934. Þar var hampspuni og netagerð.

Heimild 
 Húsakönnun  Ásholt – Brautarholt – Einholt – Háteigsvegur – Laugavegur –  Mjölnisholt –Stakkholt – Þverholt.

Götur í Reykjavík
Goðafossstrandið 1916

Goðafossstrandið 1916 var skipstrand á Straumnesi við Aðalvík. Þann 30. nóvember 1916 strandaði gufuskip Eimskipafélagsins, Goðafoss, á Straumnesi. Farþegar og áhöfn björguðust eftir meira en tveggja sólarhringa vist í skipinu í ofsaveðri en skipið brotnaði í fjörunni. Skipið strandaði klukkan 3 um nótt og var hópur skipverja sendur í birtingu til Aðalvíkur eftir aðstoð. Voru þá 60 manns í skipinu. Þegar veður lægði komu vélbátar frá Aðalvík og björguðu fólkinu. Jökull Jakobsson samdi leikritið Hart í bak um það skipsstrand.

Heimildir 
 Lesbók Morgunblaðsins, 5. tölublað (07.02.1987), Blaðsíða 6-7
 Frá ystu nesjum, Gils Guðmundsson, önnur útgáfa, 3. bindi bls. 254-263 og  bls. 213-254, 1982. 
 Gunnar Friðriksson , Mannlíf í Aðalvík, bls. 30-34, 1990. 
 Vestfirzkir slysadagar, síðara bindi bls. 145-148, Eyjólfur  Jónsson, 1996

Skipsströnd við Ísland
1916
Fáskrúðsfjarðarkirkja

Fáskrúðsfjarðarkirkja er kirkja sem byggð var í Búðahreppi á Fáskrúðsfirði en árið 1913 ákváðu íbúar hreppsins að stofna nýjan söfnuð og byggja kirkju. Rögnvaldur Ólafsson arkitekt, þáverandi húsameistari ríkisins teiknaði kirkjuna, sem er dæmigerð krosskirkja.  Hún var vígð á uppstigningadag árið 1915. Árið 1998 var reist safnaðarheimili við austurenda hennar.  Þar er skrifstofa sóknarprests, salur til fundahalda auk geymslulofts. Altaristafla kirkjunnar (Jesú blessar börnin) er máluð af Guðmundi Einarssyni frá Miðdal. Í kirkjunni er pípuorgel frá 1989, smíðað af Björgvin Tómassyni.  Skírnarfonturinn er skorinn út af Wilhelm Beckmann 1942.  Minnisvarði um látna sjómenn er á lóð kirkjunnar.
Fáskrúðsfjarðarsókn og Kolfreyjustaðarsókn hafa verið sameinaðar og nefnist í dag Kolfreyjustaðarprestakall.

Kirkjur á Íslandi
Fáskrúðsfjörður
Templarinn

Templarinn er félagsheimili á Fáskrúðsfirði sem góðtemplarastúkan Elding á lét byggja skömmu fyrir aldamótin 1900. Húsið var notað sem alhliða menningarhús, hýsti meðal annars samkomur bindindisfélags, leik- og söngstarfsemi, íþróttasýningar, þingmálafundi, veitingasamkomur, jólatrésskemmtanir. Kvikmyndasýningar hófust þar fyrir 1930, einnig var um tíma þar skóvinnustofa og var búið í húsinu í bæði risinu og kjallaranum. Í nokkur ár var líka messað í Templaranum á meðan Fáskrúðsfjarðarkirkja var í byggingu. Að minnstakosti var þrisvar byggt við Templarann.

Templarinn var félagsheimili til ársins 1963, þegar Félagsheimilið Skrúður var tekið í notkun. Í lok síðustu aldar þóttu einhverjum sveitastjónarmönnum lítið til hússins koma og barist var fyrir því að jafna það við jörðu. Áhugasamir heimamenn tóku höndum saman og björguðu Templaranum. Safnið Fransmenn á Íslandi var til húsa í Templaranum allt þangað til Franski spítalinn var endurgerður.

Slagsmál við franska sjómenn 
Á vormánuðum 1926 var í Templaranum eftirminnilegt ball sem Georg Georgsson ræðismaður Frakka stóð fyrir. Hann bauð stúlkum bæjarins til dansleiks sem og áhöfn af frönsku eftirlitsskipi/herskipi. Íslensku piltarnir voru ekki ánægðir með slíka framkomu, ruddust inn á ballið og upphófust mikil slagsmál sem að lokum bárust út á götu. Morguninn eftir fannst hnúajárn sem við vitum ekki hvort tilheyrði Frökkum eða Íslendingum.

Félagsheimili á Íslandi
Fáskrúðsfjörður
Franski grafreiturinn á Fáskrúðsfirði

Franski grafreiturinn á Fáskrúðsfirði

Í garðinum eru þekktar grafir 49 sjómanna.  Þrátt fyrir mótmæli sóknarprestsins á Fáskrúðsfirði, jarðsettu sjómennirnir vini sína í melnum utan við þorpið, sem síðan er nefnt Á krossum.  Á leiðin settu Fransmennirnir trékrossa og fallega perlukransa. Allnokkru eftir að veiðum Frakka lauk við Ísland var grafreiturinn sléttaður og róðukross settur upp.   Á stöplinum er ljóð eftir A. Cantel og nöfn þeirra sjómanna sem þekkt eru í grafreitnum.

Fáskrúðsfjörður
Akapúlkó

Akapúlkó (spænska: Acapulco de Juarez) er hafnarborg á Kyrrahafsströnd Mexíkó. Akapúlkó er stærsta borg fylkisins Guerrero. Borgin er þekktust sem elsta sólarströnd Mexíkó og varð vinsæl meðal bandarískra auðmanna og kvikmyndastjarna á 6. áratug 20. aldar.

Tenglar

Borgir í Mexíkó
Abiskó

Abiskó (norðursamíska: Ábeskovvu) er þorp í Lapplandi Norður-Svíþjóð nálægt Abiskóþjóðgarðinum. Íbúar eru 85 talsins.

Þorp í Lapplandi
Scrabble

Scrabble, krossgátuspilið eða skrafl er borðspil sem tveir til fjórir geta spilað í einu. Leikmenn eiga að mynda orð úr stöfum sem þeir draga af handahófi á leikborð sem skipt er í 15x15 reiti. Hver reitur gefur mismörg stig og hver stafur einnig. Hver leikmaður verður að tengja orðið við þá stafi sem búið er að leggja á borðið. Sá vinnur sem fær flest stig.

Bandaríski arkitektinn Alfred Mosher Butts bjó spilið til árið 1938 sem afbrigði af Lexiko, spili sem hann hafði áður hannað. Stafagildin byggðu á hans eigin tíðnigreiningu stafa í dagblaðinu The New York Times. Hann kallaði nýja spilið Criss-Crosswords. Scrabble-nafnið kom frá James Brunot sem keypti réttinn til að framleiða spilið árið 1948. Nú er spilið framleitt af Hasbro.

Tenglar 

Borðspil
Stafaleikir
Reglugerðarhertaka

Reglugerðarhertaka (enska: regulatory capture) er kenning sem lýsir því þegar eftirlitsstofnun sem á að þjóna hagsmunum almennings fer þess í stað að þjóna sérhagsmunum aðila í þeim geira sem hún á að hafa eftirlit með. Bandaríkjamaðurinn Richard A. Posner er upphafsmaður kenningarinnar.

Á meðal þeirra stofnana sem hafa verið sagðar „herteknar“ með þessum hætti eru Verðbréfaeftirlit Bandaríkjanna og japanska kjarnorkueftirlitið.

Sjá einnig 

 Snúningshurð (stjórnmál)

Tilvísanir 

Hagfræði
Peningaþvætti

Peningaþvætti á við það að hylja uppruna illa fenginna peninga svo að þeir virðast stafa af löglegri starfsemi. Tilgangur peningaþvættis er að hindra það að finna út af því hvort einhver á peninga af ólöglegum uppruna svo að hann geti notað þá. Talað er um að þvo eða þvætta peninga.

Ýmsar tæknir eru notaðar til að þvo peninga, til dæmis er stórri upphæð skipt upp í smærri upphæðir sem eru svo lagðar inn á nokkra bankareikninga. Þvegnir peningar eru oft afrakstur glæpa eins og þjófnaðar, fíkniefnasölu eða vændis. Oft eru slíkir peningar lagðir inn á t.d. erlenda bankareikninga í skattaskjólum eða löndum þar sem peningaþvættislög eru ekki svo ströng.

Samkvæmt lögum nr. 80 frá 1993 er peningaþvætti ólöglegt á Íslandi.

Árið 2019 gerði Fjármálaeftirlitið athugasemdir við peningaþvættisvarnir íslensku viðskiptabankanna.

Heimildir 

Peningaþvætti
Peningar
Fjármálaglæpir
Útstreymiskenning

Útstreymiskenning er í heimsmynd ýmissa trúarbragða eða lífsspeki sú hugmynd að allir hlutir streymi frá fullkomnum uppruna og verði smám saman ófullkomnari eftir því sem þeir fjarlægjast hann. Útstreymiskenning er þannig bæði í andstöðu við sköpunarkenningar og efnishyggju. Oft er hluti af útstreymiskenningunni einhvers konar aðferð til afturhvarfs til upprunans, aukins fullkomleika og samruna við guð. 

Útstreymiskenning kemur fyrir í heimspeki og ýmsum trúarbrögðum og er best lýst í verkum upphafsmanns nýplatonismans, Plótínosar.

Guðfræði
Platonismi
1. árþúsundið f.Kr.

1. árþúsundið f.Kr. er í gregoríska tímatalinu tímabilið sem hófst við upphaf ársins 1000 f.Kr. og stóð til loka ársins 1 f.Kr..

Aldir og áratugir

</div></div>

1. árþúsundið f.Kr.
Leigjandinn

Leigjandinn er fyrsta skáldsaga Svövu Jakobsdóttur. Hún kom út árið 1969, áður hafði Svava gefið út smásagnasöfnin Tólf konur og Veizla undir grjótvegg. Leigjandinn hefur verið túlkuð sem táknsaga um veru Bandaríkjahers á Miðnesheiði en jafnframt hvernig ótti við ókunnuga leiðir til einmanakenndar. Aðalpersónur sögunnar er konan, Pétur maður hennar og gesturinn.

Tengill 
 Óboðinn gestur, ritdómur 13. desember 1969 í Alþýðublaðinu 

Íslenskar skáldsögur
Bókaárið 1969
Kampavínssósíalisti

Kampavínssósíalisti (enska: champagne socialist) er orð af breskum uppruna haft um manneskju sem hefur sósíalískar skoðanir sem stangast á við millistéttarstöðu hennar. Orðið á rætur að rekja til þeirrar hugmyndar að skálað er í kampavíni fyrir frægum sósíalistum. Önnur orð eru höfð um svipuð hugtök í öðrum löndum og á öðrum tungumálum, þar á meðal limousine liberal í Bandaríkjunum, gauche caviar í Frakklandi og rödvinsvänster í Svíþjóð.

Tilvísanir 

Stjórnmál
Sósíalismi
Kampavín

Kampavín (franska: Champagne, borið fram ) er hvítt freyðivín frá héraðinu Champagne í norðurhluta Frakklands. Heiti kampavíns er verndað samkvæmt reglugerð Evrópusambandsins um upprunamerkingar á matvælum og þess vegna er ekta kampavín eingöngu framleitt í Champagne. Um allan heim er kampavín talið vera hátíðardrykkur og munaðarvara, þar sem það er oft dýrara en önnur hvítvín. Stundum eru önnur freyðivín frá öðrum héruðum kölluð kampavín en það er byggt á misskilningi.

Helstu kampavínsþrúgurnar eru pinot noir, Chardonnay og Pinot Meunier. Í flestum tilfellum er kampavín ljósgult eða grænt á lit en til eru rósakampavín. Roðinn í rósategundum kemur frá rauðvíni sem er blandað kampavíninu þegar það er næstum tilbúið. Þetta er ólíkt rósavíni þar sem liturinn kemur frá hrati en það inniheldur líka hýði blárra vínberja.

Tengt efni 
 Asti
 Cava

Kampavín
Áfengi
Frönsk vín
Vín
Landgræðslan

Landgræðslan (áður Landgræðsla ríkisins) er íslensk ríkisstofnun, sem heyrir undir umhverfisráðuneytið og vinnur samkvæmt lögum um landgræðslu að stöðvun jarðvegs- og gróðureyðingar, gróðureftirliti og gróðurvernd. Enn fremur að fræðslu, leiðbeiningum, rannsóknum og þróunarstarfi á þessu sviði. Landgræðslan rekur ættir sínar til ársins 1907 er lög um skógrækt og varnir gegn uppblæstri lands voru samþykkt. Í fyrstu voru landgræðslumál í umsjón sandgræðslumanns er heyrði undir skógræktarstjóra Skógræktar ríkisins, síðar árið 1914 varð til Sandgræðsla Íslands, er sandgræðslumaður var settur undir Búnaðarfélag Íslands.

Hlutverk 
Landgræðslan er þekkingar- og þjónustustofnun. Markmið hennar eru verndun gróðurs og jarðvegs og bætt landgæði.
Stofnunin starfar samkvæmt lögum um landgræðslu nr. 17/1965 og lögum um varnir gegn landbroti nr. 91/2002.

Sagnagarður
Sagnagarður er fræðslu- og kynningarsetur Landgræðslunnar í Gunnarsholti á Rangárvöllum. Í Sagnagarði er sýning um sögu gróður- og jarðvegseyðingar á Íslandi auk þess sem rakin er 100 ára saga landgræðslustarfs. Sagnagarður var opnaður árið 2011.

Tenglar 
 Vefur Landgræðslu ríkisins
 Vefur Sagnagarðs 

landgræðsla
Íslenskar ríkisstofnanir
Krabbaþokan

Krabbaþokan er gasþoka í nautsmerkinu. Hún er leifar sprengistjörnu sem talin er samsvara fyrirbæri sem arabískar, kínverskar og japanskar heimildir geta um árið 1054. Fyrstur til að lýsa þokunni var John Bevis árið 1731. Í miðri þokunni er Krabbatifstjarnan, nifteindastjarna 28-30 km í þvermál, sem gefur frá sér geislabylgur sem spanna allt frá útvarpsgeislum að gammageislum. Hún snýst 30,2 sinnum á sekúndu.

Tenglar 

 M1 - Krabbaþokan í Nautinu á Stjörnufræðivefnum.

Nautsmerkið
Messier-hlutir
Leifar sprengistjarna
Knäred

Knäred (danska: Knærød) er bær í sveitarfélaginu Laholm í Hallandi í Svíþjóð. Íbúar eru um 1100 talsins. Bærinn er aðallega þekktur fyrir friðarsamningana í Knærød sem bundu endi á Kalmarófriðinn milli Svíþjóðar og Danmerkur. Skilyrði samningsins voru Dönum mjög í hag. 

Bæir í Hallandi
Ivar Lo-Johansson

Ivar Lo-Johansson (23. febrúar 1901, Ösmo – 11. apríl 1990, Stokkhólmi) var sænskur rithöfundur. Hann fékk Bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs árið 1979. Hann er einna þekktastur á Íslandi fyrir að vera höfundur smásögunnar sem Hrafn Gunnlaugsson notað sem grunn fyrir mynd sína: Böðullinn og skækjan.

Verk Ivars á íslensku 
 Gatan (Kungsgatan) - 1944 - þýð. Gunnar Benediktsson.

Tenglar 
 „Stafirnir“; smásaga eftir Ivar; birtist í Alþýðublaðinu 1948

Lo-Johansson, Ivar

Handhafar Bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs
Hælavíkurbjarg

Hælavíkurbjarg er þverhníptur hamraveggur og  fuglabjarg á Hornströndum sem nær frá Hælavík að Hvannadal. Hamraveggurinn rís í 258 m. hæð. Fyrir framan bjargið er klettur sem heitir Hæll. Við hlið hans er annar drangur sem heitir Göltur. Í Hælavíkurbjargi er urð sem nefnd er Heljarurð en þjóðsaga er um að hún hafi fallið á 18 Englendinga sem stolist höfðu til að nytja bjargið.

Heimild 
 Hornbjarg (vestfirdir.is)

Fuglabjörg við Ísland
Hornstrandir
Spegillinn

Spegillinn var íslenskt háðsádeilutímarit sem kom út með nokkrum hléum frá 1926 til 1983, lengst af mánaðarlega. Margir frægustu skopmyndateiknarar Íslands; svo sem Tryggvi Magnússon, Halldór Pétursson, Ragnar Lár, Haraldur Guðbergsson og Brian Pilkington, teiknuðu myndir í blaðið. Spegillinn lagði endanlega upp laupana í kjölfar Spegilsmálsins þar sem ritstjórinn, Úlfar Þormóðsson, var dæmdur fyrir guðlast og allt upplagið gert upptækt af lögreglu.

Saga Spegilsins
Spegillinn var stofnaður af Tryggva Magnússyni, Páli Skúlasyni og Sigurði Guðmundssyni árið 1926. Uppistaðan í tímaritinu voru textar með háðsádeilu eða skopstælingu og skopmyndir eftir Tryggva. Tryggvi teiknaði auk þess hluta þeirra auglýsinga sem birtust í tímaritinu. Tímaritið kom út einu sinni til tvisvar í mánuði. Það var prentað í Ísafoldarprentsmiðju.

Upphaflega var undirtitill blaðsins „Samviska þjóðarinnar, góð eða slæm eftir atvikum“ en frá 1933 „Samviskubit þjóðarinnar“. Frá 1933 var Páll Skúlason einn titlaður ritstjóri en Tryggvi var áfram myndhöfundur blaðsins. Árið 1947 var tölublöðum fækkað í tólf á ári. Sama ár hóf Halldór Pétursson að teikna fyrir blaðið ásamt Tryggva og var einn titlaður myndhöfundur frá 1950. 1952 var undirtitillinn felldur brott af forsíðu blaðsins. Þannig kom blaðið út til ársloka 1960 þegar það hætti útgáfu.

Árið 1965 var Spegillinn endurreistur og að þessu sinni prentaður í Prentsmiðju Þjóðviljans. Að nýja mánaðarritinu stóðu Jón Kr. Gunnarsson, Böðvar Guðlaugsson og Ragnar Jóhannesson, og myndhöfundarnir Bjarni Jónsson og Halldór Pétursson. Hlutur Bjarna í skopmyndum blaðsins jókst eftir því sem á leið. 

Árið 1968 tók nýr ritstjóri, Ási í Bæ, við Speglinum en aðstoðarritstjóri var Jón Hjartarson. Undir hans stjórn kom fjöldi teiknara að myndum í blaðinu, þar á meðal Ragnar Lár, Þórdís Tryggvadóttir, Haraldur Guðbergsson, Birgir Bragason, Bjarni Jónsson og Pétur Bjarnason. Síðustu tvö tölublöðin voru fjölrituð fremur en prentuð og eftir þetta eina ár lagði Spegillinn aftur upp laupana. Árið 1970 endurreisti Jón Hjartarson blaðið á ný með Pétri Bjarnasyni og Ragnari Lár og lét prenta í Hilmi. Þannig kom blaðið út til 1972. 

Eftir ritstjórnartíð Jóns Hjartarsonar tók við ellefu ára hlé þar til Spegillinn birtist að nýju. Að þessu sinni voru ritstjórar Hjörleifur Sveinbjörnsson og Úlfar Þormóðsson. Margir myndhöfundar komu að blaðinu, þar á meðal Brian Pilkington, Ólafur Pétursson, Pétur Halldórsson, Anna Gunnlaugsdóttir og Birgir Björnsson. Út af fyrstu tveimur tölublöðum tímaritsins hófust málaferli út af skopstælingu þar sem efnið var meintar dagbókarfærslur Ragnhildar Helgadóttur, þingkonu Sjálfstæðisflokksins. 4. júní óskaði Ríkissaksóknari eftir því að allt upplag þessara tveggja tölublaða yrði gert upptækt. Ritstjórar voru í kjölfarið kærðir fyrir guðlast og klám. 1. desember kvað Sakadómur Reykjavíkur upp dóm þar sem Úlfar Þormóðsson var dæmdur til sektar og í 20 daga varðhald. Í Hæstarétti var sakfelling fyrir klám felld niður en guðlastsdómurinn staðfestur.

Tenglar
 Spegillinn á Tímarit.is

Íslensk tímarit
Íslenskir skopmyndateiknarar
Ragnar Lár

Ragnar Lárusson (13. desember 1935 – 31. desember 2007), þekktur sem Ragnar Lár, var íslenskur myndlistarmaður, bókaskreytingarmaður og auglýsingahönnuður. Hann er þekktastur fyrir skopmyndir sínar sem birtust í Þjóðviljanum („Láki og lífið“), Vísi og Dagblaðinu („Boggi blaðamaður“) og mánaðarritinu Speglinum, og myndskreyttar barnabækur eins og Mola litla. Hann myndskreytti einnig fjölda bóka eftir aðra höfunda.

Helstu verk
 (1965) Láki og lífið - safn skopmynda sem höfðu birst í Þjóðviljanum
 (1968-1975) Moli litli - 7 bindi
 (1969) Valdemar víkingur - birtist áður sem myndasaga í Stundinni okkar
 (1975) Nýja fótboltaspilið - borðspil
 (1989) Boggi: 50 frumreglur í golfleik

Íslenskir myndlistarmenn
Íslenskir teiknarar
Íslenskir skopmyndateiknarar
Sædýrasafnið í Hafnarfirði

Sædýrasafnið í Hafnarfirði var dýragarður sem opnaði 8. maí 1969. Það var staðsett í Hafnarfirði sunnan við Hvaleyrarholt gegnt þeim stað þar sem Krýsuvíkuvegur mætir Reykjanesbraut. Upphaflega þróaðist það út frá sýningum á sjávardýrum í sérsmíðuðum fiskabúrum sem Hjálparsveit skáta í Hafnarfirði stóð fyrir. Brátt bættust við selir, háhyrningar, ísbjörn, ljón og apar, auk íslenskra húsdýra. Jón Kr. Gunnarsson skipstjóri og ritstjóri, var aðalhvatamaður að stofnun safnsins og forstöðumaður þess frá upphafi til enda.

Safnið var fjármagnað með aðgangseyri auk tekna sem fengust fyrir að fanga háhyrninga fyrir sædýrasöfn víða um heim. Háhyrningarnir voru þá geymdir í laug í sædýrasafninu áður en þeir voru fluttir erlendis. Þannig var til dæmis háhyrningurinn Keikó fangaður árið 1979. Þessi verslun lagðist af vegna vaxandi gagnrýni hvalaverndunarsamtaka. 

Safnið var starfrækt til 1987 en lagðist þá af vegna fjárhagsörðugleika. Kengúrur voru síðustu dýrin sem þar og voru felld árið 1988.

Ítarefni
 Jón Kr. Gunnarsson (1986). Mannfólkið og hin dýrin. Hafnarfirði: Rauðskinna.

Tenglar
 Ísbjörn í sædýrasafninu 1973 (YouTube)

Íslenskir dýragarðar
Hafnarfjörður
Ingjaldssandur

Ingjaldssandur er dalur við  Önundarfjörð milli Barða og Hrafnaskálanúps. Þar nam Ingjaldur Brúnason land, langafi Ljóts hins spaka. Ljótur á að hafa búið í Álfadal á Ingjaldssandi en lenti í illdeilum við nágranna og var veginn. Vegur liggur til Ingjaldssands út með Dýrafirði hjá Núpi fram hjá Gerðhamradal og um Sandheiði. Frá Núpi að bænum Sæbóli á Ingjaldssandi eru 23 km. 

Fyrrum var fjölmenn byggð á Ingjaldssandi. Jarðir í byggð á Ingjaldssandi voru sex en það voru Sæból, Álfadalur, Hraun, Háls, Brekka og Villingadalur. Það var venjulega tví-, þrí-eða fjórbýli á jörðum þessum og árið 1703 búa 100 manns í hreppnum.

Sæból á Ingjaldssandi var kirkjustaður og þar eru ýmsir munir frá fyrri tíð svo sem ljósahjálmur frá 1649 og forn kaleikur og patína frá 18. öld. Guðjón Samúelsson teiknaði núverandi kirkju og var hún vígð 1928. Skírnarfontur í kirkjunni er eftir Guðmund Einarsson frá Miðdal.

Heimildir 
 Skinfaxi, 2. Tölublað (01.04.2003), Blaðsíða 41
 Áttræður á Ingjaldssandi, Morgunblaðið, 217. tölublað (12.08.2007), Blaðsíða 34
Dalir á Íslandi