# Dziennik Urzędowy C 71E/2008

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 71E |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 5118 marca 2008 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 71E

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 5118 marca 2008

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | III   Akty przygotowawcze |
| | RADA |
| 2008/C 071E/01 | Wspólne stanowisko (WE) nr 3/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej oraz zmieniająca dyrektywy 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG, 86/280/EWG i 2000/60/WE | 1 |
| 2008/C 071E/02 | Wspólne stanowisko (WE) nr 4/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odpadów, uchylającej niektóre dyrektywy | 16 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

III   Akty przygotowawcze

RADA

2008/C 071E/01

Wspólne stanowisko (WE) nr 3/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej oraz zmieniająca dyrektywy 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG, 86/280/EWG i 2000/60/WE

1

2008/C 071E/02

Wspólne stanowisko (WE) nr 4/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. przyjęte przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odpadów, uchylającej niektóre dyrektywy

16

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

III Akty przygotowawcze

RADA

| 18.3.2008 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | CE 71/1 |
| --- | --- | --- | --- |

18.3.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 71/1

---

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) nr 3/2008

przyjęte przez Radę w dniu 20 grudnia 2007 r.

w celu przyjęcia dyrektywy 2008/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej oraz zmieniająca dyrektywy 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG, 86/280/EWG i 2000/60/WE

(2008/C 71 E/01)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zanieczyszczenie chemiczne wód powierzchniowych stanowi dla środowiska wodnego zagrożenie, które może spowodować m.in. ostrą i chroniczną toksyczność dla organizmów wodnych, akumulację zanieczyszczeń w ekosystemie oraz utratę siedlisk i różnorodności biologicznej, jak również zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. W pierwszej kolejności należy zidentyfikować przyczyny zanieczyszczenia oraz zwalczać emisje u ich źródeł w sposób jak najbardziej skuteczny w kategoriach ekonomicznych i środowiskowych. |
| --- | --- |

(1)

Zanieczyszczenie chemiczne wód powierzchniowych stanowi dla środowiska wodnego zagrożenie, które może spowodować m.in. ostrą i chroniczną toksyczność dla organizmów wodnych, akumulację zanieczyszczeń w ekosystemie oraz utratę siedlisk i różnorodności biologicznej, jak również zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. W pierwszej kolejności należy zidentyfikować przyczyny zanieczyszczenia oraz zwalczać emisje u ich źródeł w sposób jak najbardziej skuteczny w kategoriach ekonomicznych i środowiskowych.

| (2) | Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (3) stanowi, że środowisko, zdrowie i jakość życia są priorytetami tego programu, podkreślając w szczególności potrzebę ustanowienia bardziej szczegółowych przepisów w dziedzinie polityki wodnej. |
| --- | --- |

(2)

Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (3) stanowi, że środowisko, zdrowie i jakość życia są priorytetami tego programu, podkreślając w szczególności potrzebę ustanowienia bardziej szczegółowych przepisów w dziedzinie polityki wodnej.

| (3) | Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (4) ustanawia strategię ochrony wód przed zanieczyszczeniem i wymaga wprowadzenia dalszych szczególnych środków w zakresie kontroli zanieczyszczeń i środowiskowych norm jakości (EQS). Niniejsza dyrektywa ustanawia normy jakości środowiska zgodnie z przepisami i celami dyrektywy 2000/60/WE. |
| --- | --- |

(3)

Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (4) ustanawia strategię ochrony wód przed zanieczyszczeniem i wymaga wprowadzenia dalszych szczególnych środków w zakresie kontroli zanieczyszczeń i środowiskowych norm jakości (EQS). Niniejsza dyrektywa ustanawia normy jakości środowiska zgodnie z przepisami i celami dyrektywy 2000/60/WE.

| (4) | Zgodnie z art. 4 dyrektywy 2000/60/WE, w szczególności z ust. 1, lit. a), państwa członkowskie powinny wdrożyć konieczne środki zgodnie z art. 16 ust. 1 i 8 tej dyrektywy w celu stopniowego redukowania zanieczyszczenia substancjami priorytetowymi i zaprzestania lub stopniowego eliminowania emisji, zrzutów i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 4 dyrektywy 2000/60/WE, w szczególności z ust. 1, lit. a), państwa członkowskie powinny wdrożyć konieczne środki zgodnie z art. 16 ust. 1 i 8 tej dyrektywy w celu stopniowego redukowania zanieczyszczenia substancjami priorytetowymi i zaprzestania lub stopniowego eliminowania emisji, zrzutów i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych.

| (5) | Od roku 2000 przyjęto wiele aktów prawnych Wspólnoty będących środkami kontroli emisji zgodnie z art. 16 dyrektywy 2000/60/WE w odniesieniu do poszczególnych substancji priorytetowych. Ponadto wiele środków ochrony środowiska wchodzi w zakres innych obowiązujących przepisów Wspólnoty. W związku z tym priorytetowe znaczenie należy nadać wdrożeniu i przeglądowi obowiązujących aktów prawnych, a nie ustanawianiu nowych środków kontroli. |
| --- | --- |

(5)

Od roku 2000 przyjęto wiele aktów prawnych Wspólnoty będących środkami kontroli emisji zgodnie z art. 16 dyrektywy 2000/60/WE w odniesieniu do poszczególnych substancji priorytetowych. Ponadto wiele środków ochrony środowiska wchodzi w zakres innych obowiązujących przepisów Wspólnoty. W związku z tym priorytetowe znaczenie należy nadać wdrożeniu i przeglądowi obowiązujących aktów prawnych, a nie ustanawianiu nowych środków kontroli.

| (6) | W odniesieniu do kontroli emisji substancji priorytetowych ze źródeł punktowych i rozproszonych, o których mowa w art. 16 dyrektywy 2000/60/WE, oprócz wdrażania pozostałego obowiązującego prawodawstwa Wspólnoty, bardziej opłacalne i proporcjonalne wydaje się włączenie przez państwa członkowskie, w razie potrzeby, odpowiednich środków kontroli na mocy art. 10 dyrektywy 2000/60/WE do programu działań opracowywanego dla każdego obszaru dorzecza zgodnie z art. 11 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

(6)

W odniesieniu do kontroli emisji substancji priorytetowych ze źródeł punktowych i rozproszonych, o których mowa w art. 16 dyrektywy 2000/60/WE, oprócz wdrażania pozostałego obowiązującego prawodawstwa Wspólnoty, bardziej opłacalne i proporcjonalne wydaje się włączenie przez państwa członkowskie, w razie potrzeby, odpowiednich środków kontroli na mocy art. 10 dyrektywy 2000/60/WE do programu działań opracowywanego dla każdego obszaru dorzecza zgodnie z art. 11 tej dyrektywy.

| (7) | Decyzja nr 2455/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. ustanawiająca wykaz priorytetowych substancji w dziedzinie polityki wodnej oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE (5) ustanawia pierwszy wykaz 33 substancji lub grup substancji, których objęcie działaniami na poziomie Wspólnoty uznano za priorytet. Niektóre z tych substancji priorytetowych zostały określone jako priorytetowe substancje niebezpieczne, dla których państwa członkowskie powinny wprowadzić niezbędne środki w celu zaprzestania lub stopniowego eliminowania ich emisji, zrzutów i strat. Niektóre substancje zostały poddane przeglądowi i powinny zostać sklasyfikowane. Komisja powinna nadal, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w art. 16 dyrektywy 2000/60/WE, dokonywać przeglądów wykazu substancji priorytetowych, ustalając kolejność obejmowania działaniami poszczególnych substancji na podstawie uzgodnionych kryteriów wskazujących na zagrożenie dla środowiska wodnego lub za pośrednictwem środowiska wodnego; w odpowiednich przypadkach Komisja powinna także przedstawiać wnioski. |
| --- | --- |

(7)

Decyzja nr 2455/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. ustanawiająca wykaz priorytetowych substancji w dziedzinie polityki wodnej oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE (5) ustanawia pierwszy wykaz 33 substancji lub grup substancji, których objęcie działaniami na poziomie Wspólnoty uznano za priorytet. Niektóre z tych substancji priorytetowych zostały określone jako priorytetowe substancje niebezpieczne, dla których państwa członkowskie powinny wprowadzić niezbędne środki w celu zaprzestania lub stopniowego eliminowania ich emisji, zrzutów i strat. Niektóre substancje zostały poddane przeglądowi i powinny zostać sklasyfikowane. Komisja powinna nadal, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w art. 16 dyrektywy 2000/60/WE, dokonywać przeglądów wykazu substancji priorytetowych, ustalając kolejność obejmowania działaniami poszczególnych substancji na podstawie uzgodnionych kryteriów wskazujących na zagrożenie dla środowiska wodnego lub za pośrednictwem środowiska wodnego; w odpowiednich przypadkach Komisja powinna także przedstawiać wnioski.

| (8) | Z punktu widzenia interesów Wspólnoty i z myślą o skuteczniejszej regulacji ochrony wód powierzchniowych, należy ustanowić środowiskowe normy jakości dla substancji zanieczyszczających zaklasyfikowanych jako substancje priorytetowe na poziomie Wspólnoty i pozostawić państwom członkowskim ustanowienie, w razie potrzeby, na poziomie krajowym przepisów dla pozostałych substancji zanieczyszczających, z zastrzeżeniem stosowania odpowiednich przepisów Wspólnoty. W wykazie substancji priorytetowych nie umieszczono jednak ośmiu substancji zanieczyszczających, które są objęte zakresem dyrektywy Rady 86/280/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I załącznika do dyrektywy 76/464/EWG (6) i należą do grupy substancji, dla których państwa członkowskie powinny wprowadzić środki w celu osiągnięcia dobrego stanu chemicznego do roku 2015, z zastrzeżeniem art. 2 i 4 dyrektywy 2000/60/WE. Wspólne normy ustanowione dla tych substancji zanieczyszczających okazały się jednak przydatne i należy utrzymać ich regulację na poziomie Wspólnoty. |
| --- | --- |

(8)

Z punktu widzenia interesów Wspólnoty i z myślą o skuteczniejszej regulacji ochrony wód powierzchniowych, należy ustanowić środowiskowe normy jakości dla substancji zanieczyszczających zaklasyfikowanych jako substancje priorytetowe na poziomie Wspólnoty i pozostawić państwom członkowskim ustanowienie, w razie potrzeby, na poziomie krajowym przepisów dla pozostałych substancji zanieczyszczających, z zastrzeżeniem stosowania odpowiednich przepisów Wspólnoty. W wykazie substancji priorytetowych nie umieszczono jednak ośmiu substancji zanieczyszczających, które są objęte zakresem dyrektywy Rady 86/280/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów niektórych substancji niebezpiecznych zawartych w wykazie I załącznika do dyrektywy 76/464/EWG (6) i należą do grupy substancji, dla których państwa członkowskie powinny wprowadzić środki w celu osiągnięcia dobrego stanu chemicznego do roku 2015, z zastrzeżeniem art. 2 i 4 dyrektywy 2000/60/WE. Wspólne normy ustanowione dla tych substancji zanieczyszczających okazały się jednak przydatne i należy utrzymać ich regulację na poziomie Wspólnoty.

| (9) | W związku z tym przepisy dotyczące bieżących celów w zakresie jakości środowiska ustanowione w dyrektywie Rady 82/176/EWG z dnia 22 marca 1982 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z przemysłu elektrolizy chlorków metali alkalicznych (7), dyrektywie Rady 83/513/EWG z dnia 26 września 1983 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów kadmu (8), dyrektywie Rady 84/156/EWG z dnia 8 marca 1984 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych (9), dyrektywie Rady 84/491/EWG z dnia 9 października 1984 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów heksachlorocykloheksanu (10) i w dyrektywie 86/280/WE stały się zbędne i należy je skreślić. |
| --- | --- |

(9)

W związku z tym przepisy dotyczące bieżących celów w zakresie jakości środowiska ustanowione w dyrektywie Rady 82/176/EWG z dnia 22 marca 1982 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z przemysłu elektrolizy chlorków metali alkalicznych (7), dyrektywie Rady 83/513/EWG z dnia 26 września 1983 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów kadmu (8), dyrektywie Rady 84/156/EWG z dnia 8 marca 1984 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów rtęci z sektorów innych niż przemysł elektrolizy chlorków metali alkalicznych (9), dyrektywie Rady 84/491/EWG z dnia 9 października 1984 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla ścieków i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów heksachlorocykloheksanu (10) i w dyrektywie 86/280/WE stały się zbędne i należy je skreślić.

| (10) | Środowisko wodne może ulegać zanieczyszczeniu chemicznemu zarówno w krótkim jak i w długim czasie i dlatego przy ustanawianiu środowiskowych norm jakości należy opierać się na danych dotyczących zarówno skutków ostrych, jak i chronicznych. W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony środowiska wodnego i zdrowia ludzi należy ustanowić środowiskowe normy jakości wyrażone w postaci średnich wartości rocznych na poziomie zapewniającym ochronę przed narażeniem długotrwałym, a maksymalne dopuszczalne stężenia należy ustanowić na poziomie zapewniającym ochronę przed narażeniem krótkotrwałym. |
| --- | --- |

(10)

Środowisko wodne może ulegać zanieczyszczeniu chemicznemu zarówno w krótkim jak i w długim czasie i dlatego przy ustanawianiu środowiskowych norm jakości należy opierać się na danych dotyczących zarówno skutków ostrych, jak i chronicznych. W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony środowiska wodnego i zdrowia ludzi należy ustanowić środowiskowe normy jakości wyrażone w postaci średnich wartości rocznych na poziomie zapewniającym ochronę przed narażeniem długotrwałym, a maksymalne dopuszczalne stężenia należy ustanowić na poziomie zapewniającym ochronę przed narażeniem krótkotrwałym.

| (11) | Zgodnie z przepisami określonymi w sekcji 1.3.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE, przy monitorowaniu zgodności ze środowiskowymi normami jakości, w tym normami wyrażonymi w maksymalnych dopuszczalnych stężeniach, państwa członkowskie mogą wprowadzić metody statystyczne, takie jak oznaczenia w skali centylowej, które zapewnią możliwy do zaakceptowania poziom wiarygodności i precyzji pomimo wyników krańcowych (ekstremalnych odchyleń od średniej) i odczytów błędnych. Aby zapewnić porównywalność działań monitorujących poszczególnych państw członkowskich, należy zapewnić określenie przy zastosowaniu procedury komitetu szczegółowych zasad dotyczących takich metod statystycznych. |
| --- | --- |

(11)

Zgodnie z przepisami określonymi w sekcji 1.3.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE, przy monitorowaniu zgodności ze środowiskowymi normami jakości, w tym normami wyrażonymi w maksymalnych dopuszczalnych stężeniach, państwa członkowskie mogą wprowadzić metody statystyczne, takie jak oznaczenia w skali centylowej, które zapewnią możliwy do zaakceptowania poziom wiarygodności i precyzji pomimo wyników krańcowych (ekstremalnych odchyleń od średniej) i odczytów błędnych. Aby zapewnić porównywalność działań monitorujących poszczególnych państw członkowskich, należy zapewnić określenie przy zastosowaniu procedury komitetu szczegółowych zasad dotyczących takich metod statystycznych.

| (12) | Ustanowienie wartości środowiskowych norm jakości na poziomie Wspólnoty powinno na tym etapie dla większości substancji ograniczać się tylko do wód powierzchniowych. Przez samo ustalenie środowiskowych norm jakości dla wód powierzchniowych nie można jednak zapewnić ochrony przed skutkami pośrednimi heksachlorobenzenu, heksachlorobutadienu i rtęci oraz zatruciem wtórnym tymi substancjami. Dla tych trzech substancji należy zatem ustanowić środowiskowe normy jakości dla fauny i flory na poziomie Wspólnoty. Aby państwa członkowskie mogły zastosować podejście elastyczne w zależności od ich strategii monitorowania, powinny one mieć możliwość wyboru pomiędzy monitorowaniem i stosowaniem wspomnianych środowiskowych norm jakości dla fauny i flory a ustanowieniem bardziej rygorystycznych, zapewniających taki sam poziom ochrony środowiskowych norm jakości dla wód powierzchniowych. |
| --- | --- |

(12)

Ustanowienie wartości środowiskowych norm jakości na poziomie Wspólnoty powinno na tym etapie dla większości substancji ograniczać się tylko do wód powierzchniowych. Przez samo ustalenie środowiskowych norm jakości dla wód powierzchniowych nie można jednak zapewnić ochrony przed skutkami pośrednimi heksachlorobenzenu, heksachlorobutadienu i rtęci oraz zatruciem wtórnym tymi substancjami. Dla tych trzech substancji należy zatem ustanowić środowiskowe normy jakości dla fauny i flory na poziomie Wspólnoty. Aby państwa członkowskie mogły zastosować podejście elastyczne w zależności od ich strategii monitorowania, powinny one mieć możliwość wyboru pomiędzy monitorowaniem i stosowaniem wspomnianych środowiskowych norm jakości dla fauny i flory a ustanowieniem bardziej rygorystycznych, zapewniających taki sam poziom ochrony środowiskowych norm jakości dla wód powierzchniowych.

| (13) | Ponadto państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia środowiskowych norm jakości dla osadów lub fauny i flory na szczeblu krajowym i stosowania ich zamiast środowiskowych norm jakości dla wód określonych w niniejszej dyrektywie. Takie środowiskowe normy jakości należy ustalać przez zastosowanie przejrzystej procedury obejmującej przesyłanie powiadomień Komisji i innym państwom członkowskim w celu zapewnienia poziomu ochrony równoważnego określonym na poziomie Wspólnoty środowiskowym normom jakości dla wód. W swoich sprawozdaniach na temat wykonania dyrektywy 2000/60/WE Komisja powinna przedstawić skrót wyżej wymienionych powiadomień. Ponadto, ponieważ osady oraz fauna i flora pozostają ważnymi matrycami dla monitorowania niektórych substancji przez państwa członkowskie, w celu oceny długoterminowych skutków działalności człowieka oraz tendencji państwa członkowskie powinny przedsięwziąć środki, z zastrzeżeniem art. 4 dyrektywy 2000/60/WE, w celu ograniczenia znacznego wzrostu aktualnych poziomów skażenia fauny i flory oraz osadów. |
| --- | --- |

(13)

Ponadto państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia środowiskowych norm jakości dla osadów lub fauny i flory na szczeblu krajowym i stosowania ich zamiast środowiskowych norm jakości dla wód określonych w niniejszej dyrektywie. Takie środowiskowe normy jakości należy ustalać przez zastosowanie przejrzystej procedury obejmującej przesyłanie powiadomień Komisji i innym państwom członkowskim w celu zapewnienia poziomu ochrony równoważnego określonym na poziomie Wspólnoty środowiskowym normom jakości dla wód. W swoich sprawozdaniach na temat wykonania dyrektywy 2000/60/WE Komisja powinna przedstawić skrót wyżej wymienionych powiadomień. Ponadto, ponieważ osady oraz fauna i flora pozostają ważnymi matrycami dla monitorowania niektórych substancji przez państwa członkowskie, w celu oceny długoterminowych skutków działalności człowieka oraz tendencji państwa członkowskie powinny przedsięwziąć środki, z zastrzeżeniem art. 4 dyrektywy 2000/60/WE, w celu ograniczenia znacznego wzrostu aktualnych poziomów skażenia fauny i flory oraz osadów.

| (14) | Państwa członkowskie muszą osiągnąć zgodność z dyrektywą Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (11) i gospodarować jednolitymi częściami wód powierzchniowych wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia zgodnie z art. 7 dyrektywy 2000/60/WE. Niniejszą dyrektywę należy zatem wdrożyć bez uszczerbku dla tych wymogów, w związku z którymi może istnieć potrzeba bardziej rygorystycznych norm. |
| --- | --- |

(14)

Państwa członkowskie muszą osiągnąć zgodność z dyrektywą Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (11) i gospodarować jednolitymi częściami wód powierzchniowych wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej do spożycia zgodnie z art. 7 dyrektywy 2000/60/WE. Niniejszą dyrektywę należy zatem wdrożyć bez uszczerbku dla tych wymogów, w związku z którymi może istnieć potrzeba bardziej rygorystycznych norm.

| (15) | W pobliżu punktowych źródeł zrzutów stężenie substancji zanieczyszczających jest z reguły wyższe niż stężenie w otaczającej je wodzie. Państwa członkowskie powinny zatem mieć możliwość wykorzystywania stref mieszania, o ile nie ma to wpływu na przestrzeganie stosownych środowiskowych norm jakości w pozostałej jednolitej części wód powierzchniowych. Zasięg stref mieszania powinien być ograniczony do miejsc znajdujących się w pobliżu punktów zrzutu i być proporcjonalny. |
| --- | --- |

(15)

W pobliżu punktowych źródeł zrzutów stężenie substancji zanieczyszczających jest z reguły wyższe niż stężenie w otaczającej je wodzie. Państwa członkowskie powinny zatem mieć możliwość wykorzystywania stref mieszania, o ile nie ma to wpływu na przestrzeganie stosownych środowiskowych norm jakości w pozostałej jednolitej części wód powierzchniowych. Zasięg stref mieszania powinien być ograniczony do miejsc znajdujących się w pobliżu punktów zrzutu i być proporcjonalny.

| (16) | Konieczne jest sprawdzenie zgodności z celami zaprzestania lub stopniowego eliminowania i redukcji zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60/WE i dokonanie oceny zgodności z tymi zobowiązaniami w sposób przejrzysty, zwłaszcza w odniesieniu do znacznych emisji, zrzutów i strat powstających w wyniku działalności człowieka. Ponadto harmonogram zaprzestania lub stopniowego eliminowania i redukcji musi być powiązany z wykazem. Powinna również istnieć możliwość dokonania oceny stosowania art. 4 ust. 4–7 dyrektywy 2000/60/WE. Równie potrzebne jest odpowiednie narzędzie do ilościowego określania strat substancji występujących w przyrodzie lub wynikających z procesów naturalnych, w którym to przypadku całkowite zaprzestanie lub stopniowe eliminowanie emisji, zrzutów i strat z wszystkich potencjalnych źródeł jest niemożliwe. W celu sprostania tym potrzebom każde państwo członkowskie powinno ustanowić wykaz emisji, zrzutów i strat dla każdego obszaru dorzecza lub części obszaru dorzecza znajdujących się na jego terytorium. |
| --- | --- |

(16)

Konieczne jest sprawdzenie zgodności z celami zaprzestania lub stopniowego eliminowania i redukcji zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60/WE i dokonanie oceny zgodności z tymi zobowiązaniami w sposób przejrzysty, zwłaszcza w odniesieniu do znacznych emisji, zrzutów i strat powstających w wyniku działalności człowieka. Ponadto harmonogram zaprzestania lub stopniowego eliminowania i redukcji musi być powiązany z wykazem. Powinna również istnieć możliwość dokonania oceny stosowania art. 4 ust. 4–7 dyrektywy 2000/60/WE. Równie potrzebne jest odpowiednie narzędzie do ilościowego określania strat substancji występujących w przyrodzie lub wynikających z procesów naturalnych, w którym to przypadku całkowite zaprzestanie lub stopniowe eliminowanie emisji, zrzutów i strat z wszystkich potencjalnych źródeł jest niemożliwe. W celu sprostania tym potrzebom każde państwo członkowskie powinno ustanowić wykaz emisji, zrzutów i strat dla każdego obszaru dorzecza lub części obszaru dorzecza znajdujących się na jego terytorium.

| (17) | Aby uniknąć powielania pracy przy tworzeniu tych wykazów i aby zapewnić spójność tych wykazów z innymi obowiązującymi środkami ochrony wód powierzchniowych, państwa członkowskie powinny korzystać z informacji zgromadzonych na mocy dyrektywy 2000/60/WE i rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (12). |
| --- | --- |

(17)

Aby uniknąć powielania pracy przy tworzeniu tych wykazów i aby zapewnić spójność tych wykazów z innymi obowiązującymi środkami ochrony wód powierzchniowych, państwa członkowskie powinny korzystać z informacji zgromadzonych na mocy dyrektywy 2000/60/WE i rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (12).

| (18) | Aby lepiej odzwierciedlić swoje potrzeby, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru odpowiedniego rocznego okresu referencyjnego w celu dokonania pomiarów wartości podstawowych pozycji wykazu. Należy jednak uwzględnić fakt, że straty pojawiające się przy stosowaniu pestycydów mogą się znacznie różnić w poszczególnych latach z powodu różnych dawek stosowania, na przykład z powodu różnych warunków klimatycznych. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru trzyletniego okresu referencyjnego w przypadku niektórych substancji objętych zakresem zastosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (13). |
| --- | --- |

(18)

Aby lepiej odzwierciedlić swoje potrzeby, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru odpowiedniego rocznego okresu referencyjnego w celu dokonania pomiarów wartości podstawowych pozycji wykazu. Należy jednak uwzględnić fakt, że straty pojawiające się przy stosowaniu pestycydów mogą się znacznie różnić w poszczególnych latach z powodu różnych dawek stosowania, na przykład z powodu różnych warunków klimatycznych. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru trzyletniego okresu referencyjnego w przypadku niektórych substancji objętych zakresem zastosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (13).

| (19) | Aby zoptymalizować stosowanie wykazu, należy ustanowić termin, w którym Komisja ma sprawdzić, czy wartości emisji, zrzutów i strat podane w wykazie zbliżają się do wartości zgodnych z celami określonymi w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60/WE, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 4 i 5 niniejszej dyrektywy. |
| --- | --- |

(19)

Aby zoptymalizować stosowanie wykazu, należy ustanowić termin, w którym Komisja ma sprawdzić, czy wartości emisji, zrzutów i strat podane w wykazie zbliżają się do wartości zgodnych z celami określonymi w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60/WE, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 4 i 5 niniejszej dyrektywy.

| (20) | Niektóre państwa członkowskie ponoszą skutki oddziaływania zanieczyszczenia, którego źródło znajduje się poza ich jurysdykcją. Należy zatem wyjaśnić, że państwo członkowskie nie narusza swoich zobowiązań na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli przekroczenie środowiskowej normy jakości wynika z takiego zanieczyszczenia transgranicznego, pod warunkiem że spełniono określone warunki i państwo to odpowiednio wykorzystało odnośne przepisy dyrektywy 2000/60/WE. |
| --- | --- |

(20)

Niektóre państwa członkowskie ponoszą skutki oddziaływania zanieczyszczenia, którego źródło znajduje się poza ich jurysdykcją. Należy zatem wyjaśnić, że państwo członkowskie nie narusza swoich zobowiązań na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli przekroczenie środowiskowej normy jakości wynika z takiego zanieczyszczenia transgranicznego, pod warunkiem że spełniono określone warunki i państwo to odpowiednio wykorzystało odnośne przepisy dyrektywy 2000/60/WE.

| (21) | Na podstawie sprawozdań przekazanych przez państwa członkowskie Komisja powinna przeanalizować potrzebę wprowadzenia dodatkowych środków szczególnych na terenie całej Wspólnoty i, w odpowiednich sytuacjach, przedstawić stosowne wnioski. |
| --- | --- |

(21)

Na podstawie sprawozdań przekazanych przez państwa członkowskie Komisja powinna przeanalizować potrzebę wprowadzenia dodatkowych środków szczególnych na terenie całej Wspólnoty i, w odpowiednich sytuacjach, przedstawić stosowne wnioski.

| (22) | Kryteria identyfikacji substancji, które są trwałe, podatne na bioakumulację i toksyczne, jak również substancji stwarzających równoważne zagrożenie, w szczególności substancji bardzo trwałych i bardzo podatnych na bioakumulację, o których mowa w dyrektywie 2000/60/WE, są ustanowione w dokumencie zawierającym wytyczne techniczne w zakresie oceny ryzyka towarzyszącym dyrektywie Komisji 93/67/EWG z dnia 20 lipca 1993 r. ustanawiającej zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony substancji notyfikowanych zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG (14), rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1488/94 z dnia 28 czerwca 1994 r. ustanawiającym zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony istniejących substancji zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 (15), oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych (16). Aby zapewnić spójność przepisów wspólnotowych, jedynie te kryteria powinny być stosowane do substancji poddanych przeglądowi zgodnie z decyzją nr 2455/2001/WE, a załącznik X do dyrektywy 2000/60/WE należy odpowiednio zastąpić. |
| --- | --- |

(22)

Kryteria identyfikacji substancji, które są trwałe, podatne na bioakumulację i toksyczne, jak również substancji stwarzających równoważne zagrożenie, w szczególności substancji bardzo trwałych i bardzo podatnych na bioakumulację, o których mowa w dyrektywie 2000/60/WE, są ustanowione w dokumencie zawierającym wytyczne techniczne w zakresie oceny ryzyka towarzyszącym dyrektywie Komisji 93/67/EWG z dnia 20 lipca 1993 r. ustanawiającej zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony substancji notyfikowanych zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG (14), rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1488/94 z dnia 28 czerwca 1994 r. ustanawiającym zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony istniejących substancji zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 (15), oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych (16). Aby zapewnić spójność przepisów wspólnotowych, jedynie te kryteria powinny być stosowane do substancji poddanych przeglądowi zgodnie z decyzją nr 2455/2001/WE, a załącznik X do dyrektywy 2000/60/WE należy odpowiednio zastąpić.

| (23) | Zobowiązania określone w dyrektywach wymienionych w załączniku IX do dyrektywy 2000/60/WE są już włączone do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (17) oraz dyrektywy 2000/60/WE; zagwarantowany jest co najmniej ten sam poziom ochrony, jeśli środowiskowe normy jakości są utrzymane lub poddane przeglądowi. W celu zapewnienia spójnego podejścia do zanieczyszczenia chemicznego wód powierzchniowych oraz wyjaśnienia i uproszczenia obowiązującego prawodawstwa Wspólnoty w tej dziedzinie, należy uchylić, zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE ze skutkiem od 22 grudnia 2012 r., dyrektywy 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG. |
| --- | --- |

(23)

Zobowiązania określone w dyrektywach wymienionych w załączniku IX do dyrektywy 2000/60/WE są już włączone do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (17) oraz dyrektywy 2000/60/WE; zagwarantowany jest co najmniej ten sam poziom ochrony, jeśli środowiskowe normy jakości są utrzymane lub poddane przeglądowi. W celu zapewnienia spójnego podejścia do zanieczyszczenia chemicznego wód powierzchniowych oraz wyjaśnienia i uproszczenia obowiązującego prawodawstwa Wspólnoty w tej dziedzinie, należy uchylić, zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE ze skutkiem od 22 grudnia 2012 r., dyrektywy 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG.

| (24) | Zalecenia, o których mowa w dyrektywie 2000/60/WE, a w szczególności zalecenia Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska zostały rozważone. |
| --- | --- |

(24)

Zalecenia, o których mowa w dyrektywie 2000/60/WE, a w szczególności zalecenia Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska zostały rozważone.

| (25) | Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (18), zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelację pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podania ich do publicznej wiadomości. |
| --- | --- |

(25)

Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (18), zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelację pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podania ich do publicznej wiadomości.

| (26) | Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie osiągnięcie dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych poprzez określenie środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych i pewnych innych substancji zanieczyszczających, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i w celu utrzymania tego samego poziomu ochrony wód powierzchniowych możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
| --- | --- |

(26)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie osiągnięcie dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych poprzez określenie środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych i pewnych innych substancji zanieczyszczających, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i w celu utrzymania tego samego poziomu ochrony wód powierzchniowych możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

| (27) | Środki konieczne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (19). |
| --- | --- |

(27)

Środki konieczne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (19).

| (28) | W szczególności Komisja powinna mieć prawo zmiany załącznika I część B punkt 3. W związku z tym, że środek ten ma zasięg ogólny i ma na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy lub jej uzupełnienie przez dodanie nowych elementów innych niż istotne, musi on zostać przyjęty zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE, |
| --- | --- |

(28)

W szczególności Komisja powinna mieć prawo zmiany załącznika I część B punkt 3. W związku z tym, że środek ten ma zasięg ogólny i ma na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy lub jej uzupełnienie przez dodanie nowych elementów innych niż istotne, musi on zostać przyjęty zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Mając na celu osiągnięcie dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych oraz zgodnie z przepisami i celami art. 4 dyrektywy 2000/60/WE, niniejsza dyrektywa określa środowiskowe normy jakości dla substancji priorytetowych i pewnych innych substancji zanieczyszczających przewidzianych w art. 16 dyrektywy 2000/60/WE.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają definicje zawarte w dyrektywie 2000/60/WE.

Artykuł 3

Środowiskowe normy jakości

1.   Zgodnie z art. 1 niniejszej dyrektywy i art. 4 dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości (EQS) ustanowione w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy w poszczególnych częściach wód powierzchniowych.

Państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości w poszczególnych częściach wód powierzchniowych zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku I część B.

2.   W niektórych kategoriach wód powierzchniowych państwa członkowskie zamiast stosować środowiskowe normy jakości ustanowione w załączniku I część A, mogą podjąć decyzję o stosowaniu środowiskowych norm jakości dla osadów lub fauny i flory. Państwa członkowskie korzystające z tej możliwości:

| a) | stosują dla rtęci i jej związków środowiskową normę jakości wynoszącą 20 μg/kg lub dla heksachlorobenzenu — środowiskową normę jakości wynoszącą 10 μg/kg lub dla heksachlorobutadienu — środowiskową normę jakości wynoszącą 55 μg/kg, przy czym powyższe środowiskowe normy jakości są normami dla tkanki zwierząt łownych (masy mokrej), przy założeniu wyboru najbardziej odpowiedniego wskaźnika spośród ryb, mięczaków, skorupiaków i innych gatunków fauny i flory; |
| --- | --- |

a)

stosują dla rtęci i jej związków środowiskową normę jakości wynoszącą 20 μg/kg lub dla heksachlorobenzenu — środowiskową normę jakości wynoszącą 10 μg/kg lub dla heksachlorobutadienu — środowiskową normę jakości wynoszącą 55 μg/kg, przy czym powyższe środowiskowe normy jakości są normami dla tkanki zwierząt łownych (masy mokrej), przy założeniu wyboru najbardziej odpowiedniego wskaźnika spośród ryb, mięczaków, skorupiaków i innych gatunków fauny i flory;

| b) | określają i stosują dla określonych substancji środowiskowe normy jakości inne niż normy wymienione w lit. a) dla osadów lub fauny i flory. Stosowane przez nie środowiskowe normy jakości zapewniają co najmniej taki sam poziom ochrony, jaki zapewniają środowiskowe normy jakości dla wód określone w załączniku I część A; |
| --- | --- |

b)

określają i stosują dla określonych substancji środowiskowe normy jakości inne niż normy wymienione w lit. a) dla osadów lub fauny i flory. Stosowane przez nie środowiskowe normy jakości zapewniają co najmniej taki sam poziom ochrony, jaki zapewniają środowiskowe normy jakości dla wód określone w załączniku I część A;

| c) | określają dla substancji wymienionych w lit. a) i b) częstotliwość działań monitorujących zgodność ze środowiskowymi normami jakości w faunie i florze lub osadach. Działania monitorujące przeprowadza się jednak co najmniej raz w roku, o ile wiedza techniczna i fachowe opinie nie uzasadniają innego odstępu czasu; i |
| --- | --- |

c)

określają dla substancji wymienionych w lit. a) i b) częstotliwość działań monitorujących zgodność ze środowiskowymi normami jakości w faunie i florze lub osadach. Działania monitorujące przeprowadza się jednak co najmniej raz w roku, o ile wiedza techniczna i fachowe opinie nie uzasadniają innego odstępu czasu; i

| d) | informują Komisję i inne państwa członkowskie, za pośrednictwem komitetu, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2000/60/WE, o substancjach, dla których określono środowiskowe normy jakości zgodnie z lit. b), o przyczynach i podstawach zastosowania takiego podejścia, o wartościach ustanowionych alternatywnych środowiskowych norm jakości, w tym także danych i metodach, za pomocą których zostały określone, o kategoriach wód powierzchniowych, do których miałyby zastosowanie, oraz o planowanej częstotliwości działań monitorujących, wraz z uzasadnieniem takiej częstotliwości. |
| --- | --- |

d)

informują Komisję i inne państwa członkowskie, za pośrednictwem komitetu, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2000/60/WE, o substancjach, dla których określono środowiskowe normy jakości zgodnie z lit. b), o przyczynach i podstawach zastosowania takiego podejścia, o wartościach ustanowionych alternatywnych środowiskowych norm jakości, w tym także danych i metodach, za pomocą których zostały określone, o kategoriach wód powierzchniowych, do których miałyby zastosowanie, oraz o planowanej częstotliwości działań monitorujących, wraz z uzasadnieniem takiej częstotliwości.

Streszczenie informacji otrzymanych zgodnie z lit. d) powyżej oraz uwagą (viii) w załączniku I część A Komisja zamieszcza w sprawozdaniach publikowanych zgodnie z art. 18 dyrektywy 2000/60/WE.

3.   Państwa członkowskie przeprowadzają analizę długoterminowych tendencji stężeń tych substancji priorytetowych wymienionych w załączniku I część A, które wykazują tendencję do akumulowania się w osadach lub faunie i florze (ze szczególnym uwzględnieniem substancji nr 2, 5, 6, 7, 12, 15, 16, 17, 18, 20, 21, 26, 28 i 30), na podstawie wyników monitorowania stanu wody przeprowadzanego zgodnie z art. 8 dyrektywy 2000/60/WE. Z zastrzeżeniem art. 4 dyrektywy 2000/60/WE przyjmują one środki w celu zapewnienia, że nie nastąpi znaczny wzrost takich stężeń w osadach lub odpowiedniej faunie i florze.

Państwa członkowskie określają częstotliwość działań monitorujących zgodność ze środowiskowymi normami jakości w osadach lub faunie i florze, pozwalającą zapewnić wystarczające dane do przeprowadzenia wiarygodnej analizy tendencji długoterminowych. Zasadniczo działania monitorujące powinny być przeprowadzane co trzy lata, o ile wiedza techniczna i fachowe opinie nie uzasadniają innego odstępu czasu.

4.   Komisja dokonuje analizy postępu naukowo-technicznego, w tym wniosków z ocen ryzyka, o których mowa w art. 16 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2000/60/WE, i informacji pochodzących z rejestru substancji udostępnionych publicznie zgodnie z art. 119 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, oraz w razie potrzeby proponuje dokonanie przeglądu środowiskowych norm jakości określonych w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w art. 16 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE.

5.   Część B pkt 3 załącznika I do niniejszej dyrektywy można zmienić zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/458/WE.

Artykuł 4

Strefy mieszania

1.   Państwa członkowskie mogą wyznaczyć strefy mieszania przylegające do punktów zrzutu. W takich strefach mieszania stężenie jednej lub kilku substancji zanieczyszczających może przekroczyć odpowiednie środowiskowe normy jakości, o ile nie ma to wpływu na przestrzeganie tych norm w pozostałej jednolitej części wód powierzchniowych.

2.   Państwa członkowskie wyznaczające strefy mieszania do planów gospodarowania wodami w dorzeczach, opracowanych zgodnie z art. 13 dyrektywy 2000/60/WE, włączają opis podejścia i metodyki zastosowanych do wyznaczenia takich stref.

3.   Państwa członkowskie wyznaczające strefy mieszania zapewniają, że zasięg takiej strefy jest:

| a) | ograniczony do miejsc znajdujących się w pobliżu punktów zrzutu; |
| --- | --- |

a)

ograniczony do miejsc znajdujących się w pobliżu punktów zrzutu;

| b) | proporcjonalny, z uwzględnieniem stężeń substancji zanieczyszczających w punkcie zrzutu oraz zawartych we wcześniejszych regulacjach warunków dotyczących emisji substancji zanieczyszczających, takich jak zezwolenia lub pozwolenia, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. g) dyrektywy 2000/60/WE i wszelkich innych stosownych przepisach prawa wspólnotowego, w oparciu o najlepsze dostępne techniki i zgodnie z art. 10 dyrektywy 2000/60/WE, w szczególności po poddaniu tych uprzednich regulacji przeglądowi. |
| --- | --- |

b)

proporcjonalny, z uwzględnieniem stężeń substancji zanieczyszczających w punkcie zrzutu oraz zawartych we wcześniejszych regulacjach warunków dotyczących emisji substancji zanieczyszczających, takich jak zezwolenia lub pozwolenia, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. g) dyrektywy 2000/60/WE i wszelkich innych stosownych przepisach prawa wspólnotowego, w oparciu o najlepsze dostępne techniki i zgodnie z art. 10 dyrektywy 2000/60/WE, w szczególności po poddaniu tych uprzednich regulacji przeglądowi.

Artykuł 5

Wykaz emisji, zrzutów i strat

1.   Przy wykorzystaniu informacji zebranych zgodnie z art. 5 i 8 dyrektywy 2000/60/WE i na mocy rozporządzenia (WE) nr 166/2006 państwa członkowskie opracowują wykaz emisji, zrzutów i strat wszystkich substancji priorytetowych i substancji zanieczyszczających wymienionych w część A załącznika I do niniejszej dyrektywy dla każdego obszaru dorzecza lub części obszaru dorzecza znajdujących się na ich terytorium.

2.   Okres referencyjny dla określenia wartości substancji zanieczyszczających, które zostaną umieszczone w wykazach, o których mowa w ust. 1, wynosi jeden rok między rokiem 2008 a 2010.

Niemniej jednak dla substancji priorytetowych lub substancji zanieczyszczających objętych dyrektywą 91/414/EWG, pozycje do wpisu mogą być wyliczone jako średnia z lat 2008, 2009 i 2010.

3.   Państwa członkowskie przekazują Komisji wykazy opracowane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, określające w nich odnośne okresy referencyjne, zgodnie z wymogami w zakresie sprawozdawczości ustanowionymi w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE.

4.   Państwa członkowskie uaktualniają swoje wykazy w ramach przeglądów analiz określonych w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE.

Okresem referencyjnym dla ustalenia wartości w uaktualnionych wykazach jest rok poprzedzający przewidzianą datę zakończenia analizy. Dla substancji priorytetowych lub substancji zanieczyszczających objętych dyrektywą 91/414/EWG wartości w wykazie mogą być wyliczone jako średnia z trzech lat poprzedzających datę zakończenia analizy.

Państwa członkowskie publikują uaktualnione wykazy w swoich uaktualnionych planach gospodarowania wodami w dorzeczach zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE.

5.   Do roku 2025 Komisja sprawdza, czy wartości emisji, zrzutów i strat podane w wykazie zbliżają się do wartości zgodnych z celami dotyczącymi redukcji lub zaprzestania emisji, zrzutów i strat określonymi w art. 4 ust. 1 lit. a) pkt (iv) dyrektywy 2000/60/WE, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 4 i 5 tej dyrektywy.

Artykuł 6

Zanieczyszczenia transgraniczne

1.   Państwo członkowskie nie dopuszcza się zaniedbania swoich obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy w wyniku przekroczenia środowiskowej normy jakości, o ile mogą wykazać, że:

| a) | przekroczenie wiązało się ze źródłem zanieczyszczenia znajdującym się poza jurysdykcją tego państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

a)

przekroczenie wiązało się ze źródłem zanieczyszczenia znajdującym się poza jurysdykcją tego państwa członkowskiego;

| b) | w związku z takim zanieczyszczeniem transgranicznym państwo to nie mogło przedsięwziąć skutecznych środków w celu spełnienia stosownych środowiskowych norm jakości; i |
| --- | --- |

b)

w związku z takim zanieczyszczeniem transgranicznym państwo to nie mogło przedsięwziąć skutecznych środków w celu spełnienia stosownych środowiskowych norm jakości; i

| c) | państwo to zastosowało mechanizmy koordynacji określone w art. 3 dyrektywy 2000/60/WE i w odpowiedni sposób skorzystało z przepisów art. 4 ust. 4, 5 i 6 tej dyrektywy w odniesieniu do jednolitych części wód, na które niekorzystny wpływ wywiera zanieczyszczenie transgraniczne. |
| --- | --- |

c)

państwo to zastosowało mechanizmy koordynacji określone w art. 3 dyrektywy 2000/60/WE i w odpowiedni sposób skorzystało z przepisów art. 4 ust. 4, 5 i 6 tej dyrektywy w odniesieniu do jednolitych części wód, na które niekorzystny wpływ wywiera zanieczyszczenie transgraniczne.

2.   Państwa członkowskie wykorzystują mechanizmy ustanowione w art. 12 dyrektywy 2000/60/WE w celu przekazania Komisji informacji niezbędnych w okolicznościach określonych w ust. 1 niniejszego artykułu oraz zamieszczenia w stosownych planach gospodarowania wodami w dorzeczach podsumowania środków przyjętych w związku z zanieczyszczeniem transgranicznym zgodnie z wymogami w zakresie sprawozdawczości na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE.

Artykuł 7

Przegląd

Na podstawie sprawozdań przekazanych przez państwa członkowskie, w tym także sprawozdań przekazanych zgodnie z art. 12 dyrektywy 2000/60/WE, a w szczególności sprawozdań na temat zanieczyszczenia transgranicznego, Komisja analizuje potrzebę wprowadzenia na terenie całej Wspólnoty dodatkowych konkretnych środków, takich jak kontrole emisji. Wnioski z analizy przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ramach sprawozdania przygotowanego zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednimi wnioskami.

Artykuł 8

Zmiana dyrektywy 2000/60/WE

Załącznik X do dyrektywy 2000/60/WE zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 9

Zmiany dyrektyw 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG

1.   Skreśla się załączniki II do dyrektyw 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG oraz 84/491/EWG.

2.   Skreśla się pozycje B w sekcjach I–XI w załączniku II do dyrektywy 86/280/EWG.

Artykuł 10

Uchylenia dyrektyw 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG

1.   Dyrektywy 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG uchyla się ze skutkiem od dnia 22 grudnia 2012 r.

2.   Do dnia 22 grudnia 2012 r. państwa członkowskie mogą przeprowadzać działania monitorujące i sprawozdawcze zgodnie z art. 5, 8 i 15 dyrektywy 2000/60/WE zamiast przeprowadzania ich zgodnie z dyrektywami, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 11

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów niniejszej dyrektywy nie później niż do ... (20).

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 12

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 13

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 97 z 28.4.2007, str. 3.

1

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 22 maja 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

2

(3)  Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1.

3

(4)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1. Dyrektywa zmieniona decyzją nr 2455/2001/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1).

4

(5)  Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1.

5

(6)  Dz.U. L 181 z 4.7.1986, str. 16. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 91/692/EWG (Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48).

6

(7)  Dz.U. L 81 z 27.3.1982, str. 29. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.

7

(8)  Dz.U. L 291 z 24.10.1983, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.

8

(9)  Dz.U. L 74 z 17.3.1984, str. 49. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.

9

(10)  Dz.U. L 274 z 17.10.1984, str. 11. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 91/692/EWG.

10

(11)  Dz.U. L 330 z 5.12.1998, str. 32. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem przystąpienia z 2005 r.

11

(12)  Dz.U. L 33 z 4.2.2006, str. 1.

12

(13)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2007/50/WE (Dz.U. L 202 z 3.8.2007, str. 15).

13

(14)  Dz.U. L 227 z 8.9.1993, str. 9.

14

(15)  Dz.U. L 161 z 29.6.1994, str. 3.

15

(16)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, str. 1.

16

(17)  Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26.

17

(18)  Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.

18

(19)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

19

(20)  18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

20

---

ZAŁĄCZNIK I

Środowiskowe normy jakości dla substancji priorytetowych oraz dla niektórych innych substancji zanieczyszczających

CZĘŚĆ A: ŚRODOWISKOWE NORMY JAKOŚCI (EQS)

AA: średnia roczna

MAC: maksymalne dopuszczalne stężenie

Jednostka: [μg/l]

| Nr | Nazwa substancji | Numer CAS (1) | AA-EQS (2)

  Wody powierzchniowe śródlądowe (3) | AA-EQS (2)

  Inne wody powierzchniowe | MAC-EQS (4)

  Wody powierzchniowe śródlądowe (3) | MAC-EQS (4)

  Inne wody powierzchniowe |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| (1) | (2) | (3) | (4) | (5) | (6) | (7) |
| (1) | Alachlor | 15972-60-8 | 0,3 | 0,3 | 0,7 | 0,7 |
| (2) | Antracen | 120-12-7 | 0,1 | 0,1 | 0,4 | 0,4 |
| (3) | Atrazyna | 1912-24-9 | 0,6 | 0,6 | 2,0 | 2,0 |
| (4) | Benzen | 71-43-2 | 10 | 8 | 50 | 50 |
| (5) | Bromowany difenyloeter (5) | 32534-81-9 | 0,0005 | 0,0002 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (6) | Kadm i jego związki
  (w zależności od klas twardości wody (6)) | 7440-43-9 | ≤ 0,08 (klasa 1)
  0,08 (klasa 2)
  0,09 (klasa 3)
  0,15 (klasa 4)
  0,25 (klasa 5) | 0,2 | ≤ 0,45 (klasa 1)
  0,45 (klasa 2)
  0,6 (klasa 3)
  0,9 (klasa 4)
  1,5 (klasa 5) | |
| (6a) | Tetrachlorek węgla (7) | 56-23-5 | 12 | 12 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (7) | C10-13 chloroalkany | 85535-84-8 | 0,4 | 0,4 | 1,4 | 1,4 |
| (8) | Chlorfenwinfos | 470-90-6 | 0,1 | 0,1 | 0,3 | 0,3 |
| (9) | Chloropiryfos (chloropiryfos etylowy) | 2921-88-2 | 0,03 | 0,03 | 0,1 | 0,1 |
| (9a) | Pestycydy cyklodienowe:
  Aldryna (7)

  Dieldryna (7)

  Endryna (7)

  Izodryna (7) | 309-00-2
  60-57-1
  72-20-8
  465-73-6 | Σ = 0,01 | Σ = 0,005 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (9b) | DDT całkowity (8)
   (7) | nie dotyczy | 0,025 | 0,025 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| Para-para-DDT (7) | 50-29-3 | 0,01 | 0,01 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (10) | 1,2-dichloroetan | 107-06-2 | 10 | 10 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (11) | Dichlorometan | 75-09-2 | 20 | 20 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (12) | Ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP) | 117-81-7 | 1,3 | 1,3 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (13) | Diuron | 330-54-1 | 0,2 | 0,2 | 1,8 | 1,8 |
| (14) | Endosulfan | 115-29-7 | 0,005 | 0,0005 | 0,01 | 0,004 |
| (15) | Fluoranten | 206-44-0 | 0,1 | 0,1 | 1 | 1 |
| (16) | Heksachlorobenzen | 118-74-1 | 0,01 (9) | 0,01 (9) | 0,05 | 0,05 |
| (17) | Heksachlorobutadien | 87-68-3 | 0,1 (9) | 0,1 (9) | 0,6 | 0,6 |
| (18) | Heksachlorocykloheksan | 608-73-1 | 0,02 | 0,002 | 0,04 | 0,02 |
| (19) | Izoproturon | 34123-59-6 | 0,3 | 0,3 | 1,0 | 1,0 |
| (20) | Ołów i jego związki | 7439-92-1 | 7,2 | 7,2 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (21) | Rtęć i jej związki | 7439-97-6 | 0,05 (9) | 0,05 (9) | 0,07 | 0,07 |
| (22) | Naftalen | 91-20-3 | 2,4 | 1,2 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (23) | Nikiel i jego związki | 7440-02-0 | 20 | 20 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (24) | Nonylofenol
  (4-nonylfenol) | 104-40-5 | 0,3 | 0,3 | 2,0 | 2,0 |
| (25) | Oktylofenol
  (4-(1,1',3,3'-tetrametylobutylo)-fenol) | 140-66-9 | 0,1 | 0,01 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (26) | Pentachlorobenzen | 608-93-5 | 0,007 | 0,0007 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (27) | Pentachlorofenol | 87-86-5 | 0,4 | 0,4 | 1 | 1 |
| (28) | Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (10) | nie dotyczy | nie dotyczy | nie dotyczy | nie dotyczy | nie dotyczy |
| Benzo(a)piren | 50-32-8 | 0,05 | 0,05 | 0,1 | 0,1 |
| Benzo(b)fluoranten | 205-99-2 | Σ = 0,03 | Σ = 0,03 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| Benzo(k)fluoranten | 207-08-9 |
| Benzo(g,h,i)perylen | 191-24-2 | Σ = 0,002 | Σ = 0,002 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| indeno(1,2,3-cd)piren | 193-39-5 |
| (29) | Symazyna | 122-34-9 | 1 | 1 | 4 | 4 |
| (29a) | Tetrachloroetylen (7) | 127-18-4 | 10 | 10 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (29b) | Trichloroetylen (7) | 79-01-6 | 10 | 10 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (30) | Związki tributylocyny (kation tributylocyny) | 36643-28-4 | 0,0002 | 0,0002 | 0,0015 | 0,0015 |
| (31) | Trichlorobenzeny | 12002-48-1 | 0,4 | 0,4 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (32) | Trichlorometan | 67-66-3 | 2,5 | 2,5 | nie dotyczy | nie dotyczy |
| (33) | Trifluralina | 1582-09-8 | 0,03 | 0,03 | nie dotyczy | nie dotyczy |

Nr

Nazwa substancji

Numer CAS (1)

AA-EQS (2)

Wody powierzchniowe śródlądowe (3)

AA-EQS (2)

Inne wody powierzchniowe

MAC-EQS (4)

Wody powierzchniowe śródlądowe (3)

MAC-EQS (4)

Inne wody powierzchniowe

(1)

(2)

(3)

(4)

(5)

(6)

(7)

(1)

Alachlor

15972-60-8

0,3

0,3

0,7

0,7

(2)

Antracen

120-12-7

0,1

0,1

0,4

0,4

(3)

Atrazyna

1912-24-9

0,6

0,6

2,0

2,0

(4)

Benzen

71-43-2

10

8

50

50

(5)

Bromowany difenyloeter (5)

32534-81-9

0,0005

0,0002

nie dotyczy

nie dotyczy

(6)

Kadm i jego związki

(w zależności od klas twardości wody (6))

7440-43-9

≤ 0,08 (klasa 1)

0,08 (klasa 2)

0,09 (klasa 3)

0,15 (klasa 4)

0,25 (klasa 5)

0,2

≤ 0,45 (klasa 1)

0,45 (klasa 2)

0,6 (klasa 3)

0,9 (klasa 4)

1,5 (klasa 5)

(6a)

Tetrachlorek węgla (7)

56-23-5

12

12

nie dotyczy

nie dotyczy

(7)

C10-13 chloroalkany

85535-84-8

0,4

0,4

1,4

1,4

(8)

Chlorfenwinfos

470-90-6

0,1

0,1

0,3

0,3

(9)

Chloropiryfos (chloropiryfos etylowy)

2921-88-2

0,03

0,03

0,1

0,1

(9a)

Pestycydy cyklodienowe:

Aldryna (7)

Dieldryna (7)

Endryna (7)

Izodryna (7)

309-00-2

60-57-1

72-20-8

465-73-6

Σ = 0,01

Σ = 0,005

nie dotyczy

nie dotyczy

(9b)

DDT całkowity (8)
   (7)

nie dotyczy

0,025

0,025

nie dotyczy

nie dotyczy

Para-para-DDT (7)

50-29-3

0,01

0,01

nie dotyczy

nie dotyczy

(10)

1,2-dichloroetan

107-06-2

10

10

nie dotyczy

nie dotyczy

(11)

Dichlorometan

75-09-2

20

20

nie dotyczy

nie dotyczy

(12)

Ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP)

117-81-7

1,3

1,3

nie dotyczy

nie dotyczy

(13)

Diuron

330-54-1

0,2

0,2

1,8

1,8

(14)

Endosulfan

115-29-7

0,005

0,0005

0,01

0,004

(15)

Fluoranten

206-44-0

0,1

0,1

1

1

(16)

Heksachlorobenzen

118-74-1

0,01 (9)

0,01 (9)

0,05

0,05

(17)

Heksachlorobutadien

87-68-3

0,1 (9)

0,1 (9)

0,6

0,6

(18)

Heksachlorocykloheksan

608-73-1

0,02

0,002

0,04

0,02

(19)

Izoproturon

34123-59-6

0,3

0,3

1,0

1,0

(20)

Ołów i jego związki

7439-92-1

7,2

7,2

nie dotyczy

nie dotyczy

(21)

Rtęć i jej związki

7439-97-6

0,05 (9)

0,05 (9)

0,07

0,07

(22)

Naftalen

91-20-3

2,4

1,2

nie dotyczy

nie dotyczy

(23)

Nikiel i jego związki

7440-02-0

20

20

nie dotyczy

nie dotyczy

(24)

Nonylofenol

(4-nonylfenol)

104-40-5

0,3

0,3

2,0

2,0

(25)

Oktylofenol

(4-(1,1',3,3'-tetrametylobutylo)-fenol)

140-66-9

0,1

0,01

nie dotyczy

nie dotyczy

(26)

Pentachlorobenzen

608-93-5

0,007

0,0007

nie dotyczy

nie dotyczy

(27)

Pentachlorofenol

87-86-5

0,4

0,4

1

1

(28)

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (10)

nie dotyczy

nie dotyczy

nie dotyczy

nie dotyczy

nie dotyczy

Benzo(a)piren

50-32-8

0,05

0,05

0,1

0,1

Benzo(b)fluoranten

205-99-2

Σ = 0,03

Σ = 0,03

nie dotyczy

nie dotyczy

Benzo(k)fluoranten

207-08-9

Benzo(g,h,i)perylen

191-24-2

Σ = 0,002

Σ = 0,002

nie dotyczy

nie dotyczy

indeno(1,2,3-cd)piren

193-39-5

(29)

Symazyna

122-34-9

1

1

4

4

(29a)

Tetrachloroetylen (7)

127-18-4

10

10

nie dotyczy

nie dotyczy

(29b)

Trichloroetylen (7)

79-01-6

10

10

nie dotyczy

nie dotyczy

(30)

Związki tributylocyny (kation tributylocyny)

36643-28-4

0,0002

0,0002

0,0015

0,0015

(31)

Trichlorobenzeny

12002-48-1

0,4

0,4

nie dotyczy

nie dotyczy

(32)

Trichlorometan

67-66-3

2,5

2,5

nie dotyczy

nie dotyczy

(33)

Trifluralina

1582-09-8

0,03

0,03

nie dotyczy

nie dotyczy

CZĘŚĆ B: STOSOWANIE ŚRODOWISKOWYCH NORM JAKOŚCI OKREŚLONYCH W CZĘŚCI A

| 1. | Kolumny 4 i 5 tabeli: Dla każdej jednolitej części wód powierzchniowych stosowanie AA-EQS oznacza, że dla każdego reprezentatywnego punktu monitorowania w danej jednolitej części wód średnia arytmetyczna stężeń mierzonych o różnych porach w ciągu roku nie przekracza tej normy.
  Sposób obliczania średniej arytmetycznej i zastosowana metoda analityczna muszą być zgodne z przepisami decyzji Komisji .../... z dnia ... w sprawie przyjęcia specyfikacji technicznych monitorowania chemicznego i jakości wyników analitycznych zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (11), także w zakresie sposobu stosowania EQS, jeżeli dla danej substancji nie można zastosować żadnej odpowiedniej metody analitycznej spełniającej minimalne kryteria w zakresie wyników. |
| --- | --- |

1.

Kolumny 4 i 5 tabeli: Dla każdej jednolitej części wód powierzchniowych stosowanie AA-EQS oznacza, że dla każdego reprezentatywnego punktu monitorowania w danej jednolitej części wód średnia arytmetyczna stężeń mierzonych o różnych porach w ciągu roku nie przekracza tej normy.

Sposób obliczania średniej arytmetycznej i zastosowana metoda analityczna muszą być zgodne z przepisami decyzji Komisji .../... z dnia ... w sprawie przyjęcia specyfikacji technicznych monitorowania chemicznego i jakości wyników analitycznych zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (11), także w zakresie sposobu stosowania EQS, jeżeli dla danej substancji nie można zastosować żadnej odpowiedniej metody analitycznej spełniającej minimalne kryteria w zakresie wyników.

| 2. | Kolumny 6 i 7 tabeli: Dla każdej jednolitej części wód powierzchniowych stosowanie MAC-EQS oznacza, że stężenie mierzone w którymkolwiek reprezentatywnym punkcie monitorowania w jednolitej części wód nie przekracza tej normy.
  Zgodnie jednak z sekcją 1.3.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie mogą wprowadzić metody statystyczne, takie jak oznaczenia w skali centylowej, w celu zapewnienia możliwego do zaakceptowania poziomu wiarygodności i recyzji przy określaniu zgodności z MAC-EQS. Jeżeli państwa członkowskie korzystają z tej możliwości, takie metody statystyczne są zgodne z zasadami szczegółowymi ustanowionymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 21 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE. |
| --- | --- |

2.

Kolumny 6 i 7 tabeli: Dla każdej jednolitej części wód powierzchniowych stosowanie MAC-EQS oznacza, że stężenie mierzone w którymkolwiek reprezentatywnym punkcie monitorowania w jednolitej części wód nie przekracza tej normy.

Zgodnie jednak z sekcją 1.3.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie mogą wprowadzić metody statystyczne, takie jak oznaczenia w skali centylowej, w celu zapewnienia możliwego do zaakceptowania poziomu wiarygodności i recyzji przy określaniu zgodności z MAC-EQS. Jeżeli państwa członkowskie korzystają z tej możliwości, takie metody statystyczne są zgodne z zasadami szczegółowymi ustanowionymi zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 21 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE.

| 3. | Za wyjątkiem kadmu, ołowiu, rtęci i niklu (zwanych dalej „metalami”) środowiskowe normy jakości (EQS) ustanowione w niniejszym załączniku są wyrażone jako całkowite stężenia w całej próbce wody. W przypadku metali środowiskowe normy jakości odnoszą się do stężenia w stanie rozpuszczonym tj. rozpuszczonej fazy próbki wody otrzymanej w drodze filtracji przez filtr 0,45 μm lub jakiegokolwiek innego równoważnego rodzaju przygotowania.
  Przy przeprowadzaniu oceny wyników monitorowania pod kątem środowiskowych norm jakości państwa członkowskie mogą uwzględnić:






  a) | naturalne tło hydrogeochemiczne dla metali i ich związków, jeżeli uniemożliwia ono osiągniecie wartości EQS; i |
| --- | --- | --- |

3.

Za wyjątkiem kadmu, ołowiu, rtęci i niklu (zwanych dalej „metalami”) środowiskowe normy jakości (EQS) ustanowione w niniejszym załączniku są wyrażone jako całkowite stężenia w całej próbce wody. W przypadku metali środowiskowe normy jakości odnoszą się do stężenia w stanie rozpuszczonym tj. rozpuszczonej fazy próbki wody otrzymanej w drodze filtracji przez filtr 0,45 μm lub jakiegokolwiek innego równoważnego rodzaju przygotowania.

Przy przeprowadzaniu oceny wyników monitorowania pod kątem środowiskowych norm jakości państwa członkowskie mogą uwzględnić:

a)

naturalne tło hydrogeochemiczne dla metali i ich związków, jeżeli uniemożliwia ono osiągniecie wartości EQS; i

| b) | twardość wody, jej pH lub inne parametry jakości wody, które mają wpływ na biodostępność metali. |
| --- | --- |

b)

twardość wody, jej pH lub inne parametry jakości wody, które mają wpływ na biodostępność metali.

---

(1)  CAS: Chemical Abstracts Service.

(2)  Ten parametr jest środowiskową normą jakości wyrażoną jako średnia roczna wartość (AA-EQS). O ile nie określono inaczej, ma on zastosowanie do całkowitego stężenia wszystkich izomerów.

(3)  Wody powierzchniowe śródlądowe obejmują rzeki i jeziora oraz związane z nimi sztuczne lub znacznie zmodyfikowane części wód.

(4)  Ten parametr jest środowiskową normą jakości wyrażoną jako maksymalne dopuszczalne stężenie (MAC-EQS). W przypadkach gdy w rubryce MAC-EQS zaznaczono „nie dotyczy”, uważa się, że wartości AA-EQS chronią również przed krótkoterminowym wzrostem zanieczyszczeń przy stałych zrzutach, ponieważ są one znacznie niższe niż wartości otrzymane na podstawie toksyczności ostrej.

(5)  Dla grupy substancji priorytetowych zawierającej bromowany difenyloeter (nr 5) wymienione w decyzji nr 2455/2001/WE, EQS została ustanowiona jedynie dla numerów pierwiastków należących do tej samej grupy układu okresowego to 28, 47, 99, 100, 153 i 154.

(6)  Dla kadmu i jego związków (nr 6) wartości EQS różnią się w zależności od twardości wody określonej w pięciu kategoriach (klasa 1: < 40 mg CaCO3/l, klasa 2: 40 do < 50 mg CaCO3/l, klasa 3: 50 do < 100 mg CaCO3/l, klasa 4: 100 do < 200 mg CaCO3/l i klasa 5: ≥ 200 mg CaCO3/l).

(7)  Substancja ta nie jest substancją priorytetową, ale jedną z innych substancji zanieczyszczających, dla których środowiskowe normy jakości są identyczne z tymi ustanowionymi w prawodawstwie obowiązującym przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy.

(8)  DDT całkowity obejmuje sumę izomerów 1,1,1-trichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo) etanu (numer CAS 50-29-3; numer UE 200-024-3); 1,1,1-trichloro-2 (o-chlorofenylo)-2-(p-chlorofenylo) etanu (numer CAS 789-02-6; numer UE 212-332-5; 1,1-dichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo) etylenu (numer CAS 72-55-9); numer UE 200-784-6; oraz 1,1-dichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo) etanu (numer CAS 7254-8; numer UE 200-783-0).

(9)  Jeżeli państwa członkowskie nie stosują EQS dla fauny i flory, wprowadzają bardziej rygorystyczne wartości EQS dla wód w celu osiągnięcia tego samego poziomu ochrony jak w przypadku EQS dla fauny i flory, określonego w art. 3 ust. 2a. Informują one Komisję I inne państwa członkowskie za pośrednictwem komitetu, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2000/60/WE, o przyczynach i podstawach zastosowania takiego podejścia, o wartościach ustanowionych alternatywnych EQS dla wód, w tym także o danych I metodach, za pomocą których zostały określone, oraz o kategoriach wód powierzchniowych, do których miałyby zastosowanie.

(10)  Dla grupy substancji priorytetowych zawierającej wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (nr 28) należy uzyskać zgodność z każdą poszczególną EQS, tj. EQS dla benzo(a)pirenu i EQS dla sumy benzo(b)fluorantenu i benzo(k)fluorantenu oraz należy uzyskać EQS dla sumy benzo(g,h,i)perylenu i indeno[1,2,3-cd]pirenu.

(11)  Dz.U. L ...

---

ZAŁĄCZNIK II

Załącznik X do dyrektywy 2000/60/WE otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK X

Wykaz substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej

| Nr | Nr CAS (1) | Nr UE (2) | Nazwa substancji priorytetowej (3) | Zidentyfikowana jako priorytetowa substancja niebezpieczna |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| (1) | 15972-60-8 | 240-110-8 | Alachlor | |
| (2) | 120-12-7 | 204-371-1 | Antracen | X |
| (3) | 1912-24-9 | 217-617-8 | Atrazyna | |
| (4) | 71-43-2 | 200-753-7 | Benzen | |
| (5) | nie dotyczy | nie dotyczy | Bromowany difenyloeter (4) | X (5) |
| | 32534-81-9 | nie dotyczy | Eter pentabromodifenylowy (numery pierwiastków należących do tej samej grupy układu okresowego to 28, 47, 99, 100, 153 i 154) (3) | |
| (6) | 7440-43-9 | 231-152-8 | Kadm i jego związki | X |
| (7) | 85535-84-8 | 287-476-5 | Chloroalkany, C10-13
   (4) | X |
| (8) | 470-90-6 | 207-432-0 | Chlorfenwinfos | |
| (9) | 2921-88-2 | 220-864-4 | Chloropiryfos
  (chloropiryfos etylowy) | |
| (10) | 107-06-2 | 203-458-1 | 1,2-dichloroetan | |
| (11) | 75-09-2 | 200-838-9 | Dichlorometan | |
| (12) | 117-81-7 | 204-211-0 | Ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP) | |
| (13) | 330-54-1 | 206-354-4 | Diuron | |
| (14) | 115-29-7 | 204-079-4 | Endosulfan | X |
| (15) | 206-44-0 | 205-912-4 | Fluoranten (6) | |
| (16) | 118-74-1 | 204-273-9 | Heksachlorobenzen | X |
| (17) | 87-68-3 | 201-765-5 | Heksachlorobutadien | X |
| (18) | 608-73-1 | 210-158-9 | Heksachlorocykloheksan | X |
| (19) | 34123-59-6 | 251-835-4 | Izoproturon | |
| (20) | 7439-92-1 | 231-100-4 | Ołów i jego związki | |
| (21) | 7439-97-6 | 231-106-7 | Rtęć i jej związki | X |
| (22) | 91-20-3 | 202-049-5 | Naftalen | |
| (23) | 7440-02-0 | 231-111-14 | Nikiel i jego związki | |
| (24) | 25154-52-3 | 246-672-0 | Nonylofenol | X |
| | 104-40-5 | 203-199-4 | (4-nonylofenol) (3) | X |
| (25) | 1806-26-4 | 217-302-5 | Oktylofenol | |
| | 140-66-9 | nie dotyczy | (4-(1,1',3,3'-tetrametylobutylo)-fenol) (3) | |
| (26) | 608-93-5 | 210-172-5 | Pentachlorobenzen | X |
| (27) | 87-86-5 | 231-152-8 | Pentachlorofenol | |
| (28) | nie dotyczy | nie dotyczy | Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne | X |
| | 50-32-8 | 200-028-5 | (benzo(a)piren) | X |
| | 205-99-2 | 205-911-9 | (benzo(b)fluoranten) | X |
| | 191-24-2 | 205-883-8 | (benzo(g,h,i)perylen) | X |
| | 207-08-9 | 205-916-6 | (benzo(k)fluoranten) | X |
| | 193-39-5 | 205-893-2 | (Indeno(1,2,3-cd)piren) | X |
| (29) | 122-34-9 | 204-535-2 | Symazyna | |
| (30) | nie dotyczy | nie dotyczy | Związki tributylocyny | X |
| | 36643-28-4 | nie dotyczy | Kation tributylocyny | X |
| (31) | 12002-48-1 | 234-413-4 | Trichlorobenzeny | |
| (32) | 67-66-3 | 200-663-8 | Trichlorometan (chloroform) | |
| (33) | 1582-09-8 | 216-428-8 | Trifluralina | |

Nr

Nr CAS (1)

Nr UE (2)

Nazwa substancji priorytetowej (3)

Zidentyfikowana jako priorytetowa substancja niebezpieczna

(1)

15972-60-8

240-110-8

Alachlor

(2)

120-12-7

204-371-1

Antracen

X

(3)

1912-24-9

217-617-8

Atrazyna

(4)

71-43-2

200-753-7

Benzen

(5)

nie dotyczy

nie dotyczy

Bromowany difenyloeter (4)

X (5)

32534-81-9

nie dotyczy

Eter pentabromodifenylowy (numery pierwiastków należących do tej samej grupy układu okresowego to 28, 47, 99, 100, 153 i 154) (3)

(6)

7440-43-9

231-152-8

Kadm i jego związki

X

(7)

85535-84-8

287-476-5

Chloroalkany, C10-13
   (4)

X

(8)

470-90-6

207-432-0

Chlorfenwinfos

(9)

2921-88-2

220-864-4

Chloropiryfos

(chloropiryfos etylowy)

(10)

107-06-2

203-458-1

1,2-dichloroetan

(11)

75-09-2

200-838-9

Dichlorometan

(12)

117-81-7

204-211-0

Ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP)

(13)

330-54-1

206-354-4

Diuron

(14)

115-29-7

204-079-4

Endosulfan

X

(15)

206-44-0

205-912-4

Fluoranten (6)

(16)

118-74-1

204-273-9

Heksachlorobenzen

X

(17)

87-68-3

201-765-5

Heksachlorobutadien

X

(18)

608-73-1

210-158-9

Heksachlorocykloheksan

X

(19)

34123-59-6

251-835-4

Izoproturon

(20)

7439-92-1

231-100-4

Ołów i jego związki

(21)

7439-97-6

231-106-7

Rtęć i jej związki

X

(22)

91-20-3

202-049-5

Naftalen

(23)

7440-02-0

231-111-14

Nikiel i jego związki

(24)

25154-52-3

246-672-0

Nonylofenol

X

104-40-5

203-199-4

(4-nonylofenol) (3)

X

(25)

1806-26-4

217-302-5

Oktylofenol

140-66-9

nie dotyczy

(4-(1,1',3,3'-tetrametylobutylo)-fenol) (3)

(26)

608-93-5

210-172-5

Pentachlorobenzen

X

(27)

87-86-5

231-152-8

Pentachlorofenol

(28)

nie dotyczy

nie dotyczy

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne

X

50-32-8

200-028-5

(benzo(a)piren)

X

205-99-2

205-911-9

(benzo(b)fluoranten)

X

191-24-2

205-883-8

(benzo(g,h,i)perylen)

X

207-08-9

205-916-6

(benzo(k)fluoranten)

X

193-39-5

205-893-2

(Indeno(1,2,3-cd)piren)

X

(29)

122-34-9

204-535-2

Symazyna

(30)

nie dotyczy

nie dotyczy

Związki tributylocyny

X

36643-28-4

nie dotyczy

Kation tributylocyny

X

(31)

12002-48-1

234-413-4

Trichlorobenzeny

(32)

67-66-3

200-663-8

Trichlorometan (chloroform)

(33)

1582-09-8

216-428-8

Trifluralina

---

(1)  CAS: Chemical Abstract Service.

1

(2)  Numer UE: Europejski Spis Istniejących Substancji Chemicznych o Znaczeniu Handlowym (EINECS) lub Europejski Wykaz Notyfikowanych Substancji Chemicznych (ELINCS).

2

(3)  W wykazie dla wybranej grupy substancji jako parametr wskaźnikowy podaje się typowego pojedynczego przedstawiciela tej grupy substancji (w nawiasach i bez numeru). Dla tych grup substancji parametr wskaźnikowy należy określić przy użyciu metody analitycznej.

3

(4)  Wskazane grupy substancji zazwyczaj obejmują znaczną liczbę związków chemicznych. W chwili obecnej nie można podać odpowiednich parametrów wskaźnikowych.

4

(5)  Dotyczy tylko eteru pentabromobifenylowego (numer CAS: 32534-81-9).

5

(6)  Fluoranten jest w wykazie jako wskaźnik innych, bardziej niebezpiecznych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych.”

6

---

UZASADNIENIE RADY

I.   WPROWADZENIE

Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie norm jakości środowiska w dziedzinie polityki wodnej oraz zmieniającej dyrektywę 2000/60/WE w lipcu 2006 roku.

Parlament Europejski przyjął opinię w pierwszym czytaniu w maju 2007 r.

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął opinię w kwietniu 2007 r. (1) Komitet Regionów nie wydał opinii.

Rada przyjęła wspólne stanowisko w dniu 20 grudnia 2007 r.

II.   CEL

Dyrektywa, której dotyczy wniosek, ustanawiałaby środowiskowe normy jakości dla substancji priorytetowych i pewnych innych substancji zanieczyszczających zgodnie z tym, co przewiduje art. 16 dyrektywy 2000/60/WE („ramowej dyrektywy wodnej”).

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Uwagi ogólne

We wspólnym stanowisku uwzględniono kilka poprawek Parlamentu Europejskiego zgłoszonych w pierwszym czytaniu, w brzmieniu dosłownym, częściowo lub co do istoty. Nie obejmuje ono jednak większości poprawek, gdyż Rada, podobnie jak Komisja, uważa, że nie są one konieczne lub pożądane.

We wspólnym stanowisku zawarto również zmiany nieprzewidziane w opinii Parlamentu Europejskiego w pierwszym czytaniu. W poniższych sekcjach opisane są zmiany merytoryczne. Ponadto we wspólnym stanowisku wprowadzono zmiany redakcyjne mające na celu jaśniejsze sformułowanie tekstu lub zapewnienie ogólnej spójności dyrektywy.

2.   Przedmiot i definicje (art. 1 i 2)

Artykuł 1 jest częściowo zgodny z poprawką 20, ponieważ objaśnia, że dyrektywa ustanawia środowiskowe normy jakości w celu osiągnięcia dobrego stanu chemicznego zgodnie z przepisami i celami ramowej dyrektywy wodnej. Wspólne stanowisko zawiera nowy art. 2, który wyjaśnia, że zastosowanie mają definicje zawarte w ramowej dyrektywie wodnej.

3.   Środowiskowe normy jakości (art. 3 i załącznik I)

Artykuł 3 jest częściowo zgodny z poprawkami 21 i 66, gdyż jego ust. 1 wyjaśnia związek z ramową dyrektywą wodną. Artykuł ten jest także częściowo zgodny z poprawką 26, gdyż jego nowy ust. 2 stwarzałby państwom członkowskim możliwość przeprowadzania pod pewnymi warunkami działań monitorujących zgodność z normami dla fauny i flory lub osadów.

Artykuł 3 ust. 3 wyjaśnia, że oprócz stosowania środowiskowych norm jakości państwa członkowskie powinny przeprowadzić analizę długoterminowych tendencji stężeń tych substancji priorytetowych, które wykazują tendencję do akumulowania się w osadach lub faunie i florze.

Art. 3 ust. 4 zawiera odniesienie do rozporządzenia REACH, jest więc w pełni zgodny z poprawką 29.

Art. 3 ust. 5 przewiduje zastosowanie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, gdyż zmiany szczegółowych przepisów dotyczących monitorowania metali stanowiłyby zmianę treści dyrektywy.

Załącznik I część A zgodny jest w pewnym stopniu z celem poprawek 50 i 51, gdyż łączy tabelę określającą środowiskowe normy jakości dotyczące innych substancji zanieczyszczających z tabelą dotyczącą substancji priorytetowych. W załączniku wyjaśniono jednak, że połączenie tabel nie oznacza zaklasyfikowania innych substancji zanieczyszczających jako substancji priorytetowych, co uchylałoby klasyfikację uzgodnioną przez Parlamentu Europejski i Radę w decyzji nr 2455/2001/WE.

Załącznik I część B częściowo zgodny jest z celem poprawki 30 oraz w szerszym ujęciu — z celem poprawki 52, gdyż poszerza zakres, w jakim uwzględniane są tła hydrogeochemiczne metali, a zasady te mogłyby zostać zmienione przy zastosowaniu procedury komitetowej. Zawiera on także wyjaśnienie dotyczące metod analitycznych i statystycznych, które należy stosować.

4.   Strefy mieszania (art. 4)

Art. 4 jest częściowo zgodny z celem poprawek 35 i 36, gdyż wyjaśnia, że zasięg stref mieszania musi być proporcjonalny i poddawany regularnym przeglądom. We wspólnym stanowisku zamiast „przejściowe obszary przekroczenia” stosowany jest krótszy i bardziej przejrzysty termin: „strefy mieszania”.

We wspólnym stanowisku brak jest przepisów przewidujących stosowanie procedury komitetowej. Komisja wyda natomiast wytyczne dotyczące wdrażania tego artykułu.

5.   Wykaz emisji, zrzutów i strat (art. 5)

W art. 5 częściowo zawarto poprawkę 40. Rada nie może zaakceptować pozostałych poprawek dotyczących wykazu ze względu na to, że spowodowałyby powstanie zbytnich dodatkowych obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich, byłyby niezgodne z ramową dyrektywą wodną lub też są niepotrzebne.

We wspólnym stanowisku ponownie brak jest przepisów przewidujących stosowanie procedury komitetowej. Komisja wyda natomiast wytyczne dotyczące wdrażania tego artykułu.

6.   Zanieczyszczenia transgraniczne (art. 6)

Wspólne stanowisko zawiera nowy artykuł mający na celu wyjaśnienie zobowiązań państw członkowskich w zakresie zanieczyszczeń transgranicznych. Jest on częściowo zgodny z poprawkami 24 i 47.

7.   Przegląd (art. 7)

Nowy art. 7 zawiera wymóg, by Komisja analizowała potrzebę wprowadzenia na terenie całej Wspólnoty dodatkowych konkretnych środków. Jest to zgodne częściowo lub co do zasady z poprawkami 20, 32, 33 i 45.

8.   Załącznik II — Zmiany załącznika X do ramowej dyrektywy wodnej

Rada nie może przyjąć poprawek 53–63 i 70, które spowodowałyby zaklasyfikowanie kilku substancji priorytetowych i innych substancji zanieczyszczających jako priorytetowych substancji niebezpiecznych. Nie może także zaakceptować poprawki 65, zgodnie z którą do ramowej dyrektywy wodnej dodany zostałby wykaz substancji podlegających przeglądowi mającemu na celu określenie, czy są one substancjami priorytetowymi lub priorytetowymi substancjami niebezpiecznymi. Art. 16 ramowej dyrektywy wodnej przewiduje już regularne przeglądy załącznika X. Rada zgadza się z Komisją, że przeglądy te powinny opierać się wyłącznie na przesłankach naukowych.

W ramach wspólnej strategii wdrażania ramowej dyrektywy wodnej trwa obecnie przegląd wykazu substancji priorytetowych, w tym w zakresie możliwości włączenia substancji dodatkowych oraz kryteriów ustalania substancji priorytetowych; przegląd ten ma celu przedstawienie przez Komisję wniosków w sprawie odpowiedniej zmiany wykazu zgodnie z harmonogramem przeglądów ustanowionym w art. 16 ust. 4 ramowej dyrektywy wodnej.

9.   Inne kwestie

Ponadto wspólne stanowisko:

| — | zawiera fragment dotyczący tabel korelacji zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa, |
| --- | --- |

—

zawiera fragment dotyczący tabel korelacji zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa,

| — | uwzględnia niezbędne zmiany w motywach oraz zawiera poprawki: 1, 4, 7 (częściowo), 14 (co do zasady) i 73 (częściowo). |
| --- | --- |

—

uwzględnia niezbędne zmiany w motywach oraz zawiera poprawki: 1, 4, 7 (częściowo), 14 (co do zasady) i 73 (częściowo).

IV.   WNIOSEK

Rada uważa, że wspólne stanowisko jest wyważonym zestawem środków, zgodnym z przepisami i celami ramowej dyrektywy wodnej. Rada oczekuje konstruktywnej dyskusji z Parlamentem Europejskim w celu szybkiego przyjęcia dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. C 97 z 28.4.2007, s. 3.

---

| 18.3.2008 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | CE 71/16 |
| --- | --- | --- | --- |

18.3.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 71/16

---

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) nr 4/2008

przyjęte przez Radę w dniu 20 grudnia 2007 r.

w celu przyjęcia dyrektywy 2008/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... w sprawie odpadów, uchylającej niektóre dyrektywy

(2008/C 71 E/02)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (4) ustanawia ramy prawne dotyczące postępowania z odpadami we Wspólnocie. Definiuje ona kluczowe pojęcia, takie jak odpady, odzysk i unieszkodliwianie oraz ustanawia istotne wymogi w zakresie gospodarowania odpadami, w szczególności obowiązek dla zakładu lub przedsięwzięcia wykonującego czynności związane z gospodarowaniem odpadami do uzyskania zezwolenia lub rejestracji oraz obowiązek dla państw członkowskich do sporządzania planów gospodarki odpadami. Określa ona główne zasady, takie jak obowiązek postępowania z odpadami w sposób niewywierający ujemnego oddziaływania na środowisko, zachęcanie do stosowania hierarchii postępowania z odpadami oraz — zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” — że koszty unieszkodliwiania odpadów muszą być ponoszone przez posiadacza odpadów lub przez poprzednich posiadaczy lub przez producentów produktów, z których te odpady powstały. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (4) ustanawia ramy prawne dotyczące postępowania z odpadami we Wspólnocie. Definiuje ona kluczowe pojęcia, takie jak odpady, odzysk i unieszkodliwianie oraz ustanawia istotne wymogi w zakresie gospodarowania odpadami, w szczególności obowiązek dla zakładu lub przedsięwzięcia wykonującego czynności związane z gospodarowaniem odpadami do uzyskania zezwolenia lub rejestracji oraz obowiązek dla państw członkowskich do sporządzania planów gospodarki odpadami. Określa ona główne zasady, takie jak obowiązek postępowania z odpadami w sposób niewywierający ujemnego oddziaływania na środowisko, zachęcanie do stosowania hierarchii postępowania z odpadami oraz — zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” — że koszty unieszkodliwiania odpadów muszą być ponoszone przez posiadacza odpadów lub przez poprzednich posiadaczy lub przez producentów produktów, z których te odpady powstały.

| (2) | Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska (5) wzywa do opracowania lub zmiany prawodawstwa w sprawie odpadów, w tym wyjaśnienia różnicy pomiędzy odpadami i substancjami lub przedmiotami niebędącymi odpadami oraz [...] opracowania środków dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów. |
| --- | --- |

(2)

Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska (5) wzywa do opracowania lub zmiany prawodawstwa w sprawie odpadów, w tym wyjaśnienia różnicy pomiędzy odpadami i substancjami lub przedmiotami niebędącymi odpadami oraz [...] opracowania środków dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów.

| (3) | Komunikat Komisji z dnia 27 maja 2003 r.„W kierunku strategii tematycznej dotyczącej zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu” zwraca uwagę na potrzebę oceny istniejących definicji odzysku i unieszkodliwiania, potrzebę utworzenia definicji recyklingu możliwej do powszechnego zastosowania oraz potrzebę debaty na temat definicji odpadów. |
| --- | --- |

(3)

Komunikat Komisji z dnia 27 maja 2003 r.„W kierunku strategii tematycznej dotyczącej zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu” zwraca uwagę na potrzebę oceny istniejących definicji odzysku i unieszkodliwiania, potrzebę utworzenia definicji recyklingu możliwej do powszechnego zastosowania oraz potrzebę debaty na temat definicji odpadów.

| (4) | W rezolucji z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie wyżej wymienionego Komunikatu (6), Parlament Europejski wezwał Komisję do rozważenia rozszerzenia dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (7) na cały sektor odpadów. Parlament Europejski zwrócił się do Komisji również o wyraźne rozróżnienie między odzyskiem a unieszkodliwianiem oraz o wyjaśnienie różnicy między odpadami a substancjami lub przedmiotami niebędącymi odpadami. |
| --- | --- |

(4)

W rezolucji z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie wyżej wymienionego Komunikatu (6), Parlament Europejski wezwał Komisję do rozważenia rozszerzenia dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (7) na cały sektor odpadów. Parlament Europejski zwrócił się do Komisji również o wyraźne rozróżnienie między odzyskiem a unieszkodliwianiem oraz o wyjaśnienie różnicy między odpadami a substancjami lub przedmiotami niebędącymi odpadami.

| (5) | W konkluzjach z dnia 1 lipca 2004 r., Rada wezwała Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego zmiany niektórych aspektów dyrektywy 75/442/EWG, uchylonej i zastapionej dyrektywą 2006/12/WE w celu wyjaśnienia różnicy między odpadami a substancjami lub przedmiotami niebędącymi odpadami oraz miedzy odzyskiem a unieszkodliwianiem. |
| --- | --- |

(5)

W konkluzjach z dnia 1 lipca 2004 r., Rada wezwała Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego zmiany niektórych aspektów dyrektywy 75/442/EWG, uchylonej i zastapionej dyrektywą 2006/12/WE w celu wyjaśnienia różnicy między odpadami a substancjami lub przedmiotami niebędącymi odpadami oraz miedzy odzyskiem a unieszkodliwianiem.

| (6) | Konieczna jest zatem zmiana dyrektywy 2006/12/WE w celu wyjaśnienia kluczowych pojęć, takich jak definicje odpadów, odzysku i unieszkodliwiania, aby wzmocnić środki konieczne do przeciwdziałania powstawaniu odpadów, wprowadzić podejście uwzględniające cały cykl życia produktów i materiałów, a nie tylko fazę odpadu, oraz skupić się na zmniejszaniu oddziaływania na środowisko, jakie wywiera wytwarzanie odpadów i gospodarowanie nimi, co podniesie wartość ekonomiczną odpadów. Ponadto powinno zachęcać się do poddawania odpadów odzyskowi oraz wykorzystywania odzyskanych materiałów w celu ochrony zasobów naturalnych. W celu zachowania przejrzystości i czytelności, dyrektywę 2006/12/WE należy uchylić i zastąpić nową dyrektywą. |
| --- | --- |

(6)

Konieczna jest zatem zmiana dyrektywy 2006/12/WE w celu wyjaśnienia kluczowych pojęć, takich jak definicje odpadów, odzysku i unieszkodliwiania, aby wzmocnić środki konieczne do przeciwdziałania powstawaniu odpadów, wprowadzić podejście uwzględniające cały cykl życia produktów i materiałów, a nie tylko fazę odpadu, oraz skupić się na zmniejszaniu oddziaływania na środowisko, jakie wywiera wytwarzanie odpadów i gospodarowanie nimi, co podniesie wartość ekonomiczną odpadów. Ponadto powinno zachęcać się do poddawania odpadów odzyskowi oraz wykorzystywania odzyskanych materiałów w celu ochrony zasobów naturalnych. W celu zachowania przejrzystości i czytelności, dyrektywę 2006/12/WE należy uchylić i zastąpić nową dyrektywą.

| (7) | Ze względu na fakt, że większość istotnych działań w zakresie gospodarowania odpadami objęta jest prawodawstwem wspólnotowym z dziedziny ochrony środowiska, ważne jest, aby niniejsza dyrektywa została dostosowana do tego podejścia. Położenie nacisku na cele związane ze środowiskiem określone w art. 174 Traktatu umożliwia skoncentrowanie się na oddziaływaniu na środowisko wywieranym przez wytwarzanie odpadów i gospodarowanie nimi w trakcie całego cyklu życia zasobów. W związku z tym, podstawą prawną niniejszej dyrektywy powinien być art. 175. |
| --- | --- |

(7)

Ze względu na fakt, że większość istotnych działań w zakresie gospodarowania odpadami objęta jest prawodawstwem wspólnotowym z dziedziny ochrony środowiska, ważne jest, aby niniejsza dyrektywa została dostosowana do tego podejścia. Położenie nacisku na cele związane ze środowiskiem określone w art. 174 Traktatu umożliwia skoncentrowanie się na oddziaływaniu na środowisko wywieranym przez wytwarzanie odpadów i gospodarowanie nimi w trakcie całego cyklu życia zasobów. W związku z tym, podstawą prawną niniejszej dyrektywy powinien być art. 175.

| (8) | Skuteczne i spójne przepisy dotyczące przetwarzania odpadów powinny mieć zastosowanie, z pewnymi wyłączeniami, do mienia ruchomego, którego jego posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do którego pozbycia się został zobowiązany. |
| --- | --- |

(8)

Skuteczne i spójne przepisy dotyczące przetwarzania odpadów powinny mieć zastosowanie, z pewnymi wyłączeniami, do mienia ruchomego, którego jego posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do którego pozbycia się został zobowiązany.

| (9) | Klasyfikowanie niezanieczyszczonej gleby wydobytej podczas robót ziemnych i innego materiału występującego w stanie naturalnym, wykorzystywanych w innych miejscach niż to, w którym zostały one wydobyte, jako odpadu powinno być dokonywane zgodnie z definicją odpadów i przepisami dotyczącymi produktów ubocznych lub zniesienia statusu odpadu zawartymi w niniejszej dyrektywie. |
| --- | --- |

(9)

Klasyfikowanie niezanieczyszczonej gleby wydobytej podczas robót ziemnych i innego materiału występującego w stanie naturalnym, wykorzystywanych w innych miejscach niż to, w którym zostały one wydobyte, jako odpadu powinno być dokonywane zgodnie z definicją odpadów i przepisami dotyczącymi produktów ubocznych lub zniesienia statusu odpadu zawartymi w niniejszej dyrektywie.

| (10) | Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawia przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (8) przewidujące między innymi stosowne kontrole w zakresie zbierania, transportu, przetwarzania, wykorzystywania oraz unieszkodliwiania wszelkich produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym odpadów pochodzenia zwierzęcego, zapobiegając tym samym stwarzaniu przez nie zagrożenia dla zdrowia zwierząt i ludzi. Dlatego też konieczne jest wyjaśnienie związku z tym rozporządzeniem i uniknięcie powielenia przepisów poprzez wyłączenie z zakresu dyrektywy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w przypadku gdy mają one być przeznaczone do zastosowań, które nie uznaje się za działania na odpadach. |
| --- | --- |

(10)

Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawia przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (8) przewidujące między innymi stosowne kontrole w zakresie zbierania, transportu, przetwarzania, wykorzystywania oraz unieszkodliwiania wszelkich produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym odpadów pochodzenia zwierzęcego, zapobiegając tym samym stwarzaniu przez nie zagrożenia dla zdrowia zwierząt i ludzi. Dlatego też konieczne jest wyjaśnienie związku z tym rozporządzeniem i uniknięcie powielenia przepisów poprzez wyłączenie z zakresu dyrektywy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w przypadku gdy mają one być przeznaczone do zastosowań, które nie uznaje się za działania na odpadach.

| (11) | W świetle doświadczeń zebranych w trakcie stosowania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 właściwe jest ścisłe określenie zakresu prawodawstwa dotyczącego odpadów oraz przepisów dotyczących odpadów niebezpiecznych w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego uregulowanych rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002. W przypadkach, gdy produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego stanowią potencjalne zagrożenie sanitarne, właściwym instrumentem prawnym stosowanym w celu zwalczania tych zagrożeń jest rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 i należy unikać sytuacji, w których przepisy dotyczące odpadów nakładają się na przepisy tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(11)

W świetle doświadczeń zebranych w trakcie stosowania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 właściwe jest ścisłe określenie zakresu prawodawstwa dotyczącego odpadów oraz przepisów dotyczących odpadów niebezpiecznych w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego uregulowanych rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002. W przypadkach, gdy produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego stanowią potencjalne zagrożenie sanitarne, właściwym instrumentem prawnym stosowanym w celu zwalczania tych zagrożeń jest rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 i należy unikać sytuacji, w których przepisy dotyczące odpadów nakładają się na przepisy tego rozporządzenia.

| (12) | Klasyfikacja odpadów jako niebezpieczne powinna być dokonywana między innymi na podstawie przepisów wspólnotowych w sprawie chemikaliów, w szczególności dotyczących klasyfikacji preparatów jako niebezpiecznych, wraz ze stosowanymi w tym celu dopuszczalnymi wartościami stężeń. Ponadto, aby ułatwić zharmonizowaną klasyfikację odpadów i zapewnić zharmonizowane określenie typów odpadów niebezpiecznych w obrębie Wspólnoty, konieczne jest utrzymywanie systemu, w którym odpady i odpady niebezpieczne zostały sklasyfikowane zgodnie z wykazem odpadów ustalonym ostatnio decyzją Komisji 2000/532/WE (9). |
| --- | --- |

(12)

Klasyfikacja odpadów jako niebezpieczne powinna być dokonywana między innymi na podstawie przepisów wspólnotowych w sprawie chemikaliów, w szczególności dotyczących klasyfikacji preparatów jako niebezpiecznych, wraz ze stosowanymi w tym celu dopuszczalnymi wartościami stężeń. Ponadto, aby ułatwić zharmonizowaną klasyfikację odpadów i zapewnić zharmonizowane określenie typów odpadów niebezpiecznych w obrębie Wspólnoty, konieczne jest utrzymywanie systemu, w którym odpady i odpady niebezpieczne zostały sklasyfikowane zgodnie z wykazem odpadów ustalonym ostatnio decyzją Komisji 2000/532/WE (9).

| (13) | Konieczne jest rozróżnienie między pojęciami: „wstępnego magazynowania odpadów poprzedzającego ich zbieranie”, „zbierania odpadów” i „magazynowania odpadów poprzedzającego ich przetwarzanie”. Zakłady lub przedsięwzięcia wytwarzające odpady w trakcie swojej działalności nie powinny być uznawane za uczestniczące w gospodarowaniu odpadami i podlegające obowiązkowi uzyskania zezwolenia na magazynowanie własnych odpadów poprzedzające ich zbieranie. |
| --- | --- |

(13)

Konieczne jest rozróżnienie między pojęciami: „wstępnego magazynowania odpadów poprzedzającego ich zbieranie”, „zbierania odpadów” i „magazynowania odpadów poprzedzającego ich przetwarzanie”. Zakłady lub przedsięwzięcia wytwarzające odpady w trakcie swojej działalności nie powinny być uznawane za uczestniczące w gospodarowaniu odpadami i podlegające obowiązkowi uzyskania zezwolenia na magazynowanie własnych odpadów poprzedzające ich zbieranie.

| (14) | Wstępne magazynowanie odpadów w ramach definicji zbierania jest rozumiane jako magazynowanie poprzedzające zbieranie w obiektach, w których odpady są rozładowywane, by umożliwić przygotowanie odpadów do dalszego transportu w celu odzysku lub unieszkodliwienia w innym miejscu. Należy wprowadzić rozróżnienie między wstępnym magazynowaniem odpadów poprzedzającym ich zbieranie a magazynowaniem odpadów poprzedzającym ich przetwarzanie, odpowiednio do celu niniejszej dyrektywy, uwzględniając rodzaj odpadów, rozmiar oraz czas magazynowania i cel zbierania. Rozróżnienie to powinny wprowadzić państwa członkowskie. Magazynowanie odpadów przed ich odzyskiem przez okres wynoszący 3 lata lub dłuższy oraz magazynowanie odpadów przed ich unieszkodliwieniem przez okres wynoszący 1 rok lub dłuższy jest przedmiotem dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (10). |
| --- | --- |

(14)

Wstępne magazynowanie odpadów w ramach definicji zbierania jest rozumiane jako magazynowanie poprzedzające zbieranie w obiektach, w których odpady są rozładowywane, by umożliwić przygotowanie odpadów do dalszego transportu w celu odzysku lub unieszkodliwienia w innym miejscu. Należy wprowadzić rozróżnienie między wstępnym magazynowaniem odpadów poprzedzającym ich zbieranie a magazynowaniem odpadów poprzedzającym ich przetwarzanie, odpowiednio do celu niniejszej dyrektywy, uwzględniając rodzaj odpadów, rozmiar oraz czas magazynowania i cel zbierania. Rozróżnienie to powinny wprowadzić państwa członkowskie. Magazynowanie odpadów przed ich odzyskiem przez okres wynoszący 3 lata lub dłuższy oraz magazynowanie odpadów przed ich unieszkodliwieniem przez okres wynoszący 1 rok lub dłuższy jest przedmiotem dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (10).

| (15) | Systemy zbierania odpadów, które nie są prowadzone na zasadach działalności gospodarczej, nie powinny podlegać obowiązkowi rejestracji, ponieważ stanowią mniejsze zagrożenie i przyczyniają się do selektywnego zbierania odpadów. Wśród przykładów takich systemów można wymienić zbieranie lekarstw przez apteki, odbiór zużytych artykułów konsumpcyjnych w sklepach i systemy zbierania w szkołach. |
| --- | --- |

(15)

Systemy zbierania odpadów, które nie są prowadzone na zasadach działalności gospodarczej, nie powinny podlegać obowiązkowi rejestracji, ponieważ stanowią mniejsze zagrożenie i przyczyniają się do selektywnego zbierania odpadów. Wśród przykładów takich systemów można wymienić zbieranie lekarstw przez apteki, odbiór zużytych artykułów konsumpcyjnych w sklepach i systemy zbierania w szkołach.

| (16) | W niniejszej dyrektywie powinny być zawarte definicje zapobiegania, ponownego użycia, przygotowania do ponownego użycia, przetwarzania i recyklingu, aby uściślić zakres stosowania tych pojęć. |
| --- | --- |

(16)

W niniejszej dyrektywie powinny być zawarte definicje zapobiegania, ponownego użycia, przygotowania do ponownego użycia, przetwarzania i recyklingu, aby uściślić zakres stosowania tych pojęć.

| (17) | Definicje odzysku i unieszkodliwiania należy zmodyfikować, aby zapewnić wyraźne rozróżnienie tych dwu pojęć, w oparciu o ich rzeczywiście zróżnicowane oddziaływanie na środowisko przez zastępowanie zasobów naturalnych w gospodarce, uznając jednocześnie potencjalne korzyści dla środowiska i zdrowia ludzi wynikające z wykorzystywania odpadów jako zasobu. Ponadto można opracować wytyczne w celu wyjaśnienia przypadków, w których rozróżnienie to jest trudne do zastosowania w praktyce lub w których sklasyfikowanie danej czynności jako odzysk nie odpowiada faktycznemu oddziaływaniu tej czynności na środowisko. |
| --- | --- |

(17)

Definicje odzysku i unieszkodliwiania należy zmodyfikować, aby zapewnić wyraźne rozróżnienie tych dwu pojęć, w oparciu o ich rzeczywiście zróżnicowane oddziaływanie na środowisko przez zastępowanie zasobów naturalnych w gospodarce, uznając jednocześnie potencjalne korzyści dla środowiska i zdrowia ludzi wynikające z wykorzystywania odpadów jako zasobu. Ponadto można opracować wytyczne w celu wyjaśnienia przypadków, w których rozróżnienie to jest trudne do zastosowania w praktyce lub w których sklasyfikowanie danej czynności jako odzysk nie odpowiada faktycznemu oddziaływaniu tej czynności na środowisko.

| (18) | Niniejsza dyrektywa powinna również jednoznacznie określać, kiedy przekształcanie termiczne stałych odpadów komunalnych jest efektywne energetycznie i może być uznane za proces odzysku. |
| --- | --- |

(18)

Niniejsza dyrektywa powinna również jednoznacznie określać, kiedy przekształcanie termiczne stałych odpadów komunalnych jest efektywne energetycznie i może być uznane za proces odzysku.

| (19) | Procesy unieszkodliwiania polegające na odprowadzaniu do mórz i oceanów, w tym również lokowaniu na dnie mórz, regulowane są także konwencjami międzynarodowymi, w szczególności Konwencją o zapobieganiu zanieczyszczeniu mórz przez zatapianie odpadów i innych substancji sporządzoną w Londynie dnia 13 listopada 1972 r. i protokołem i do niej z 1996 r. zmienionym w 2006 r. |
| --- | --- |

(19)

Procesy unieszkodliwiania polegające na odprowadzaniu do mórz i oceanów, w tym również lokowaniu na dnie mórz, regulowane są także konwencjami międzynarodowymi, w szczególności Konwencją o zapobieganiu zanieczyszczeniu mórz przez zatapianie odpadów i innych substancji sporządzoną w Londynie dnia 13 listopada 1972 r. i protokołem i do niej z 1996 r. zmienionym w 2006 r.

| (20) | Nie powinno być żadnego zamieszania terminologicznego między różnymi aspektami definicji odpadów a w razie konieczności właściwe procedury powinny zostać zastosowane, z jednej strony, do produktów ubocznych niebędących odpadami, a z drugiej strony — do odpadów, które przestają być odpadami. Aby doprecyzować pewne aspekty definicji odpadów, niniejsza dyrektywa powinna jednoznacznie wyjaśnić:






  — | kiedy substancje lub przedmioty powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego pierwotnym celem nie jest wyprodukowanie tych substancji lub przedmiotów, są produktami ubocznymi a nie odpadami. Decyzja o tym, że dana substancja nie jest odpadem, może być podjęta wyłącznie na podstawie skoordynowanego podejścia, które ma być regularnie aktualizowane, i pod warunkiem że decyzja ta jest spójna z celami ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jeżeli wykorzystywanie produktu ubocznego jest dopuszczalne na mocy zezwolenia na korzystanie ze środowiska lub ogólnych przepisów dotyczących środowiska, może to zostać wykorzystane przez państwa członkowskie jako kryterium podejmowania decyzji, że nie należy oczekiwać ogólnego niekorzystnego oddziaływania na środowisko lub zdrowie ludzi, oraz |
| --- | --- | --- |

(20)

Nie powinno być żadnego zamieszania terminologicznego między różnymi aspektami definicji odpadów a w razie konieczności właściwe procedury powinny zostać zastosowane, z jednej strony, do produktów ubocznych niebędących odpadami, a z drugiej strony — do odpadów, które przestają być odpadami. Aby doprecyzować pewne aspekty definicji odpadów, niniejsza dyrektywa powinna jednoznacznie wyjaśnić:

—

kiedy substancje lub przedmioty powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego pierwotnym celem nie jest wyprodukowanie tych substancji lub przedmiotów, są produktami ubocznymi a nie odpadami. Decyzja o tym, że dana substancja nie jest odpadem, może być podjęta wyłącznie na podstawie skoordynowanego podejścia, które ma być regularnie aktualizowane, i pod warunkiem że decyzja ta jest spójna z celami ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jeżeli wykorzystywanie produktu ubocznego jest dopuszczalne na mocy zezwolenia na korzystanie ze środowiska lub ogólnych przepisów dotyczących środowiska, może to zostać wykorzystane przez państwa członkowskie jako kryterium podejmowania decyzji, że nie należy oczekiwać ogólnego niekorzystnego oddziaływania na środowisko lub zdrowie ludzi, oraz

| — | kiedy niektóre kategorie odpadów przestają być odpadami, ustalając kryteria zniesienia statusu odpadu, które zapewniałyby wysoki poziom ochrony środowiska oraz korzyści środowiskowe i ekonomiczne; ewentualne kategorie odpadów, dla których należy opracować specyfikacje i kryteria określające „zniesienie statusu odpadu”, mogą obejmować między innymi odpady budowlane i rozbiórkowe, niektóre popioły i żużle, złom metali, kompost, makulaturę i szkło. W celu ustalenia końca statusu odpadu, wystarczy przeprowadzenie nawet tak prostej czynności odzysku jak skontrolowanie odpadów w zakresie potwierdzenia, że spełniają kryteria zniesienia statusu odpadu. |
| --- | --- |

—

kiedy niektóre kategorie odpadów przestają być odpadami, ustalając kryteria zniesienia statusu odpadu, które zapewniałyby wysoki poziom ochrony środowiska oraz korzyści środowiskowe i ekonomiczne; ewentualne kategorie odpadów, dla których należy opracować specyfikacje i kryteria określające „zniesienie statusu odpadu”, mogą obejmować między innymi odpady budowlane i rozbiórkowe, niektóre popioły i żużle, złom metali, kompost, makulaturę i szkło. W celu ustalenia końca statusu odpadu, wystarczy przeprowadzenie nawet tak prostej czynności odzysku jak skontrolowanie odpadów w zakresie potwierdzenia, że spełniają kryteria zniesienia statusu odpadu.

| (21) | W celu potwierdzenia lub obliczenia, czy osiągnięte zostały poziomy recyklingu i odzysku określone w dyrektywie 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (11), dyrektywie 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (12), dyrektywie 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (13) i dyrektywie 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów (14) oraz w innych odpowiednich przepisach wspólnotowych, ilości odpadów, które przestały być odpadami, powinny być ujmowane jako odpady poddane recyklingowi i odzyskowi. |
| --- | --- |

(21)

W celu potwierdzenia lub obliczenia, czy osiągnięte zostały poziomy recyklingu i odzysku określone w dyrektywie 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (11), dyrektywie 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (12), dyrektywie 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (13) i dyrektywie 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów (14) oraz w innych odpowiednich przepisach wspólnotowych, ilości odpadów, które przestały być odpadami, powinny być ujmowane jako odpady poddane recyklingowi i odzyskowi.

| (22) | Dla zachowania pewności i spójności Komisja może przyjąć na podstawie definicji odpadów wytyczne, które w pewnych przypadkach wyszczególniałyby, kiedy substancje lub przedmioty stają się odpadami. Te wytyczne mogą zostać opracowane między innymi dla sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów. |
| --- | --- |

(22)

Dla zachowania pewności i spójności Komisja może przyjąć na podstawie definicji odpadów wytyczne, które w pewnych przypadkach wyszczególniałyby, kiedy substancje lub przedmioty stają się odpadami. Te wytyczne mogą zostać opracowane między innymi dla sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów.

| (23) | Zasadne jest, aby koszty były rozdzielane w sposób odzwierciedlający faktyczne koszty środowiskowe w zakresie wytwarzania oraz gospodarowania odpadami. |
| --- | --- |

(23)

Zasadne jest, aby koszty były rozdzielane w sposób odzwierciedlający faktyczne koszty środowiskowe w zakresie wytwarzania oraz gospodarowania odpadami.

| (24) | Zasada „zanieczyszczający płaci” jest wiodącą zasadą na szczeblu europejskim i międzynarodowym. Wytwórca odpadów i posiadacz odpadów powinni gospodarować odpadami w sposób, który gwarantuje wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzi. |
| --- | --- |

(24)

Zasada „zanieczyszczający płaci” jest wiodącą zasadą na szczeblu europejskim i międzynarodowym. Wytwórca odpadów i posiadacz odpadów powinni gospodarować odpadami w sposób, który gwarantuje wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzi.

| (25) | Wprowadzenie niniejszą dyrektywą rozszerzonej odpowiedzialności producenta jest jednym ze sposobów wspierania projektowania i produkcji wyrobów, które w pełni uwzględniają i ułatwiają efektywne wykorzystywanie zasobów podczas całego ich cyklu życia, w tym ich naprawę, ponowne użycie, demontaż i recykling i nie wpływają przy tym niekorzystnie na swobodny obieg wyrobów na rynku wewnętrznym. |
| --- | --- |

(25)

Wprowadzenie niniejszą dyrektywą rozszerzonej odpowiedzialności producenta jest jednym ze sposobów wspierania projektowania i produkcji wyrobów, które w pełni uwzględniają i ułatwiają efektywne wykorzystywanie zasobów podczas całego ich cyklu życia, w tym ich naprawę, ponowne użycie, demontaż i recykling i nie wpływają przy tym niekorzystnie na swobodny obieg wyrobów na rynku wewnętrznym.

| (26) | Niniejsza dyrektywa powinna pomóc UE zbliżyć się do „społeczeństwa recyklingu”, dążącego do eliminacji wytwarzania odpadów i do wykorzystywania odpadów jako zasobu. W szczególności szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska wymaga stosowania środków, których celem jest zapewnienie segregacji u źródła oraz zbieranie i recykling priorytetowych strumieni odpadów. Zgodnie z tym celem, a jednocześnie jako środek ułatwiający lub usprawniający potencjał odzysku, odpady powinny być zbierane selektywnie, jeżeli jest wykonalne technicznie, ekonomicznie i z punktu widzenia środowiska, zanim zostaną poddane czynnościom odzysku prowadzącymi do najlepszego dla środowiska wyniku całkowitego. |
| --- | --- |

(26)

Niniejsza dyrektywa powinna pomóc UE zbliżyć się do „społeczeństwa recyklingu”, dążącego do eliminacji wytwarzania odpadów i do wykorzystywania odpadów jako zasobu. W szczególności szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska wymaga stosowania środków, których celem jest zapewnienie segregacji u źródła oraz zbieranie i recykling priorytetowych strumieni odpadów. Zgodnie z tym celem, a jednocześnie jako środek ułatwiający lub usprawniający potencjał odzysku, odpady powinny być zbierane selektywnie, jeżeli jest wykonalne technicznie, ekonomicznie i z punktu widzenia środowiska, zanim zostaną poddane czynnościom odzysku prowadzącymi do najlepszego dla środowiska wyniku całkowitego.

| (27) | Aby wprowadzać w życie zasadę ostrożności i zasadę zapobiegania zawarte w art. 174 ust. 2 Traktatu, niezbędne jest ustalenie ogólnych celów dla środowiska dotyczących gospodarowania odpadami w obrębie Wspólnoty. Na mocy tych zasad zadaniem Wspólnoty i państw członkowskich jest ustanowienie ram prawnych dla zapobiegania, redukowania oraz, w miarę możliwości, eliminowania u źródła zanieczyszczeń lub uciążliwości poprzez przyjęcie środków eliminujących rozpoznane zagrożenia. |
| --- | --- |

(27)

Aby wprowadzać w życie zasadę ostrożności i zasadę zapobiegania zawarte w art. 174 ust. 2 Traktatu, niezbędne jest ustalenie ogólnych celów dla środowiska dotyczących gospodarowania odpadami w obrębie Wspólnoty. Na mocy tych zasad zadaniem Wspólnoty i państw członkowskich jest ustanowienie ram prawnych dla zapobiegania, redukowania oraz, w miarę możliwości, eliminowania u źródła zanieczyszczeń lub uciążliwości poprzez przyjęcie środków eliminujących rozpoznane zagrożenia.

| (28) | Hierarchia postępowania z odpadami zasadniczo ustanawia najlepsze z punktu widzenia środowiska całościowe rozwiązanie w zakresie prawodawstwa i polityki dotyczących odpadów, zaś odstępstwo od takiej hierarchii może być konieczne w przypadku określonych strumieni odpadów, jeżeli jest to uzasadnione między innymi wykonalnością techniczną, opłacalnością ekonomiczną i ochroną środowiska. |
| --- | --- |

(28)

Hierarchia postępowania z odpadami zasadniczo ustanawia najlepsze z punktu widzenia środowiska całościowe rozwiązanie w zakresie prawodawstwa i polityki dotyczących odpadów, zaś odstępstwo od takiej hierarchii może być konieczne w przypadku określonych strumieni odpadów, jeżeli jest to uzasadnione między innymi wykonalnością techniczną, opłacalnością ekonomiczną i ochroną środowiska.

| (29) | Aby umożliwić Wspólnocie, jako całości, osiągnięcie samowystarczalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów i odzysku zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z gospodarstw domowych i umożliwić państwom członkowskim stopniowe osiąganie tego celu indywidualnie, konieczne jest stworzenie sieci współpracy w zakresie instalacji unieszkodliwiania odpadów i instalacji do odzysku zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z gospodarstw domowych, przy uwzględnieniu warunków geograficznych oraz potrzeby specjalistycznych instalacji dla niektórych rodzajów odpadów. |
| --- | --- |

(29)

Aby umożliwić Wspólnocie, jako całości, osiągnięcie samowystarczalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów i odzysku zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z gospodarstw domowych i umożliwić państwom członkowskim stopniowe osiąganie tego celu indywidualnie, konieczne jest stworzenie sieci współpracy w zakresie instalacji unieszkodliwiania odpadów i instalacji do odzysku zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z gospodarstw domowych, przy uwzględnieniu warunków geograficznych oraz potrzeby specjalistycznych instalacji dla niektórych rodzajów odpadów.

| (30) | Do celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (15) zmieszane odpady komunalne, o których mowa w art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia, pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeśli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczących ich własności. |
| --- | --- |

(30)

Do celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (15) zmieszane odpady komunalne, o których mowa w art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia, pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeśli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczących ich własności.

| (31) | Ważne jest, aby odpady niebezpieczne były oznakowywane zgodnie z normami międzynarodowymi i wspólnotowymi. Jednakże, w przypadkach, gdy odpady takie są osobno odbierane z gospodarstw domowych, nie powinno to skutkować obowiązkiem wypełniania przez właścicieli gospodarstw domowych wymaganej dokumentacji. |
| --- | --- |

(31)

Ważne jest, aby odpady niebezpieczne były oznakowywane zgodnie z normami międzynarodowymi i wspólnotowymi. Jednakże, w przypadkach, gdy odpady takie są osobno odbierane z gospodarstw domowych, nie powinno to skutkować obowiązkiem wypełniania przez właścicieli gospodarstw domowych wymaganej dokumentacji.

| (32) | Z punktu widzenia hierarchii postępowania z odpadami i w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych pochodzących ze składowania odpadów na składowiskach, ważne jest stwarzanie korzystnych warunków dla zbierania selektywnego i właściwego przetwarzania bioodpadów na potrzeby produkcji bezpiecznego dla środowiska kompostu i innych materiałów opartych na bioodpadach. Po przeprowadzeniu oceny gospodarowania bioodpadami Komisja przedstawi wnioski środków legislacyjnych, jeżeli będzie to właściwe. |
| --- | --- |

(32)

Z punktu widzenia hierarchii postępowania z odpadami i w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych pochodzących ze składowania odpadów na składowiskach, ważne jest stwarzanie korzystnych warunków dla zbierania selektywnego i właściwego przetwarzania bioodpadów na potrzeby produkcji bezpiecznego dla środowiska kompostu i innych materiałów opartych na bioodpadach. Po przeprowadzeniu oceny gospodarowania bioodpadami Komisja przedstawi wnioski środków legislacyjnych, jeżeli będzie to właściwe.

| (33) | Możliwe jest przyjęcie minimalnych standardów technicznych, dotyczących czynności przetwarzania odpadów nieobjętych dyrektywą 96/61/WE, jeżeli istnieją wskazania o możliwości uzyskania korzyści w zakresie ochrony zdrowia ludzi i środowiska oraz, gdy skoordynowane podejście do wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy zapewni ochronę zdrowia ludzi i środowiska. |
| --- | --- |

(33)

Możliwe jest przyjęcie minimalnych standardów technicznych, dotyczących czynności przetwarzania odpadów nieobjętych dyrektywą 96/61/WE, jeżeli istnieją wskazania o możliwości uzyskania korzyści w zakresie ochrony zdrowia ludzi i środowiska oraz, gdy skoordynowane podejście do wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy zapewni ochronę zdrowia ludzi i środowiska.

| (34) | Konieczne jest dalsze określenie zakresu i treści obowiązku wynikającego z planowania gospodarki odpadami, oraz włączenie do procesu opracowywania lub nowelizowania planów gospodarki odpadami potrzeby wzięcia pod uwagę oddziaływania na środowisko wytwarzanych odpadów i gospodarowania nimi. W odpowiednich przypadkach należy również uwzględnić wymogi dotyczące planowania gospodarowania odpadami określone w art. 14 dyrektywy 94/62/WE oraz strategię redukcji odpadów ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska odpadów, o której mowa w art. 5 dyrektywy Rady 1999/31/WE. |
| --- | --- |

(34)

Konieczne jest dalsze określenie zakresu i treści obowiązku wynikającego z planowania gospodarki odpadami, oraz włączenie do procesu opracowywania lub nowelizowania planów gospodarki odpadami potrzeby wzięcia pod uwagę oddziaływania na środowisko wytwarzanych odpadów i gospodarowania nimi. W odpowiednich przypadkach należy również uwzględnić wymogi dotyczące planowania gospodarowania odpadami określone w art. 14 dyrektywy 94/62/WE oraz strategię redukcji odpadów ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska odpadów, o której mowa w art. 5 dyrektywy Rady 1999/31/WE.

| (35) | Państwa członkowskie mogą stosować zezwolenia na korzystanie ze środowiska lub ogólne zasady dotyczące ochrony środowiska w stosunku do niektórych wytwórców odpadów, o ile nie stwarza to zagrożenia dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. |
| --- | --- |

(35)

Państwa członkowskie mogą stosować zezwolenia na korzystanie ze środowiska lub ogólne zasady dotyczące ochrony środowiska w stosunku do niektórych wytwórców odpadów, o ile nie stwarza to zagrożenia dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

| (36) | Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 państwa członkowskie mogą zastosować środki niezbędne w celu zapobiegania przemieszczaniu odpadów, które nie jest zgodne z ich planami gospodarki odpadami. W drodze odstępstwa od tego rozporządzenia państwa członkowskie powinny być uprawnione do ograniczenia wchodzących dostaw przeznaczonych do spalarni, zaklasyfikowanych jako instalacje do odzysku, jeżeli ustalono, że odpady krajowe musiałyby być unieszkodliwiane lub musiałyby być przetwarzane w sposób niezgodny z planami gospodarki odpadami tych państw. Uznaje się, że niektóre państwa członkowskie mogą nie być w stanie zorganizować na swoim terytorium sieci obejmującej pełny zakres obiektów do ostatecznego odzysku. |
| --- | --- |

(36)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 państwa członkowskie mogą zastosować środki niezbędne w celu zapobiegania przemieszczaniu odpadów, które nie jest zgodne z ich planami gospodarki odpadami. W drodze odstępstwa od tego rozporządzenia państwa członkowskie powinny być uprawnione do ograniczenia wchodzących dostaw przeznaczonych do spalarni, zaklasyfikowanych jako instalacje do odzysku, jeżeli ustalono, że odpady krajowe musiałyby być unieszkodliwiane lub musiałyby być przetwarzane w sposób niezgodny z planami gospodarki odpadami tych państw. Uznaje się, że niektóre państwa członkowskie mogą nie być w stanie zorganizować na swoim terytorium sieci obejmującej pełny zakres obiektów do ostatecznego odzysku.

| (37) | Aby poprawić sposób, w jaki realizowane jest zapobieganie powstawaniu odpadów w państwach członkowskich, oraz ułatwić obieg najlepszych praktyk w tym obszarze, konieczne jest zaostrzenie przepisów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów oraz wprowadzenie wymogu zobowiązującego państwa członkowskie do opracowywania programów zapobiegania powstawaniu odpadów, koncentrujących się na kluczowych elementach oddziaływania na środowisko oraz uwzględniających cały cykl życia produktów i materiałów. Takie środki powinny zmierzać do przerwania związku pomiędzy wzrostem gospodarczym a skutkami dla środowiska związanymi z wytwarzaniem odpadów. Zarówno zainteresowane strony, jak i ogół społeczeństwa powinny mieć możliwość udziału w sporządzaniu tych programów oraz dostęp do sporządzonych programów, zgodnie z dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska (16). |
| --- | --- |

(37)

Aby poprawić sposób, w jaki realizowane jest zapobieganie powstawaniu odpadów w państwach członkowskich, oraz ułatwić obieg najlepszych praktyk w tym obszarze, konieczne jest zaostrzenie przepisów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów oraz wprowadzenie wymogu zobowiązującego państwa członkowskie do opracowywania programów zapobiegania powstawaniu odpadów, koncentrujących się na kluczowych elementach oddziaływania na środowisko oraz uwzględniających cały cykl życia produktów i materiałów. Takie środki powinny zmierzać do przerwania związku pomiędzy wzrostem gospodarczym a skutkami dla środowiska związanymi z wytwarzaniem odpadów. Zarówno zainteresowane strony, jak i ogół społeczeństwa powinny mieć możliwość udziału w sporządzaniu tych programów oraz dostęp do sporządzonych programów, zgodnie z dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska (16).

| (38) | Instrumenty ekonomiczne mogą odegrać decydującą rolę w osiąganiu celów zapobiegania powstawaniu odpadów i gospodarowania nimi. Odpady często posiadają wartość jak zasoby i dalsze stosowanie instrumentów ekonomicznych może przyczynić się do maksymalnego zwiększenia korzyści dla środowiska. Należy zatem stwarzać zachęty dla stosowania takich instrumentów na odpowiednim poziomie, podkreślając jednocześnie, że poszczególne państwa członkowskie mogą podejmować decyzje co do ich stosowania. |
| --- | --- |

(38)

Instrumenty ekonomiczne mogą odegrać decydującą rolę w osiąganiu celów zapobiegania powstawaniu odpadów i gospodarowania nimi. Odpady często posiadają wartość jak zasoby i dalsze stosowanie instrumentów ekonomicznych może przyczynić się do maksymalnego zwiększenia korzyści dla środowiska. Należy zatem stwarzać zachęty dla stosowania takich instrumentów na odpowiednim poziomie, podkreślając jednocześnie, że poszczególne państwa członkowskie mogą podejmować decyzje co do ich stosowania.

| (39) | Niektóre przepisy dotyczące postępowania z odpadami określone w dyrektywie Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (17) powinny zostać zmienione w celu usunięcia nieaktualnych przepisów oraz poprawy przejrzystości tekstu. W interesie upraszczania prawodawstwa wspólnotowego przepisy te należy włączyć do niniejszej dyrektywy. W celu doprecyzowania działania określanego jako zakaz mieszania odpadów, o którym mowa w dyrektywie 91/689/EWG oraz w celu ochrony środowiska i zdrowia ludzi, zwolnienia z zakazu mieszania powinny dodatkowo spełniać wymagania najlepszych dostępnych technik zdefiniowanych w dyrektywie 96/61/WE. Dyrektywę 91/689/EWG należy zatem uchylić. |
| --- | --- |

(39)

Niektóre przepisy dotyczące postępowania z odpadami określone w dyrektywie Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (17) powinny zostać zmienione w celu usunięcia nieaktualnych przepisów oraz poprawy przejrzystości tekstu. W interesie upraszczania prawodawstwa wspólnotowego przepisy te należy włączyć do niniejszej dyrektywy. W celu doprecyzowania działania określanego jako zakaz mieszania odpadów, o którym mowa w dyrektywie 91/689/EWG oraz w celu ochrony środowiska i zdrowia ludzi, zwolnienia z zakazu mieszania powinny dodatkowo spełniać wymagania najlepszych dostępnych technik zdefiniowanych w dyrektywie 96/61/WE. Dyrektywę 91/689/EWG należy zatem uchylić.

| (40) | Aby uprościć prawodawstwo wspólnotowe i przyznać odpowiednie miejsce korzyściom dla środowiska, odnośne przepisy dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych (18) powinny zostać włączone do niniejszej dyrektywy. Dyrektywę 75/439/EWG należy w związku z tym uchylić. Gospodarowanie olejami odpadowymi powinno być zgodne z wiodącą zasadą hierarchii postępowania z odpadami, przy czym priorytet należy przyznać opcjom dającym najlepszy dla środowiska wynik całkowity. Selektywne zbieranie olejów odpadowych pozostaje istotnym elementem odpowiedniego nimi gospodarowania oraz zapobiegania powstawaniu szkód w środowisku wynikających z ich niewłaściwego unieszkodliwiania. |
| --- | --- |

(40)

Aby uprościć prawodawstwo wspólnotowe i przyznać odpowiednie miejsce korzyściom dla środowiska, odnośne przepisy dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych (18) powinny zostać włączone do niniejszej dyrektywy. Dyrektywę 75/439/EWG należy w związku z tym uchylić. Gospodarowanie olejami odpadowymi powinno być zgodne z wiodącą zasadą hierarchii postępowania z odpadami, przy czym priorytet należy przyznać opcjom dającym najlepszy dla środowiska wynik całkowity. Selektywne zbieranie olejów odpadowych pozostaje istotnym elementem odpowiedniego nimi gospodarowania oraz zapobiegania powstawaniu szkód w środowisku wynikających z ich niewłaściwego unieszkodliwiania.

| (41) | Państwa członkowskie powinny zapewnić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje, które w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy należy nakładać na osoby fizyczne i prawne odpowiedzialne za gospodarowanie odpadami, takie jak wytwórcy odpadów, ich posiadacze, brokerzy, dealerzy, podmioty zajmujące się transportem i podmioty zajmujące się zbieraniem, zakłady lub przedsięwzięcia wykonujące czynności przetwarzania odpadów i realizujące plany gospodarowania odpadami. Państwa członkowskie mogą również podjąć działania zmierzające do wyegzekwowania zwrotu kosztów nieprzestrzegania przepisów i zastosowania środków naprawczych, bez uszczerbku dla dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (19). |
| --- | --- |

(41)

Państwa członkowskie powinny zapewnić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje, które w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy należy nakładać na osoby fizyczne i prawne odpowiedzialne za gospodarowanie odpadami, takie jak wytwórcy odpadów, ich posiadacze, brokerzy, dealerzy, podmioty zajmujące się transportem i podmioty zajmujące się zbieraniem, zakłady lub przedsięwzięcia wykonujące czynności przetwarzania odpadów i realizujące plany gospodarowania odpadami. Państwa członkowskie mogą również podjąć działania zmierzające do wyegzekwowania zwrotu kosztów nieprzestrzegania przepisów i zastosowania środków naprawczych, bez uszczerbku dla dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (19).

| (42) | Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (20). |
| --- | --- |

(42)

Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (20).

| (43) | Należy w szczególności uprawnić Komisję do ustalenia kryteriów dotyczących niektórych kwestii, takich jak warunki uznania danego przedmiotu za produkt uboczny, zniesienie statusu odpadów, określenie odpadów uznawanych za niebezpieczne. Ponadto należy uprawnić Komisję do dostosowywania załączników do postępu technicznego i naukowego oraz do szczegółowego określenia stosowania wzoru dla spalarń, o którym mowa w załączniku II, R 1. Ponieważ środki te mają zakres ogólny i zostały opracowane, aby zmienić inne niż istotne elementy niniejszej dyrektywy ramowej oraz uzupełnić ją przez dodanie nowych elementów innych niż istotne, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/468/WE. |
| --- | --- |

(43)

Należy w szczególności uprawnić Komisję do ustalenia kryteriów dotyczących niektórych kwestii, takich jak warunki uznania danego przedmiotu za produkt uboczny, zniesienie statusu odpadów, określenie odpadów uznawanych za niebezpieczne. Ponadto należy uprawnić Komisję do dostosowywania załączników do postępu technicznego i naukowego oraz do szczegółowego określenia stosowania wzoru dla spalarń, o którym mowa w załączniku II, R 1. Ponieważ środki te mają zakres ogólny i zostały opracowane, aby zmienić inne niż istotne elementy niniejszej dyrektywy ramowej oraz uzupełnić ją przez dodanie nowych elementów innych niż istotne, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

| (44) | Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (21) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, do ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej. |
| --- | --- |

(44)

Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (21) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, do ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.

| (45) | Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie ochrona środowiska i zdrowia ludzkiego nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki dyrektywy możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia tego celu, |
| --- | --- |

(45)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie ochrona środowiska i zdrowia ludzkiego nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki dyrektywy możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

Przedmiot, zakres i definicje

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi poprzez zapobieganie i zmniejszanie negatywnego wpływu wynikającego z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz przez zmniejszenie ogólnych skutków użytkowania zasobów i poprawę efektywności takiego użytkowania.

Artykuł 2

Wyłączenia z zakresu zastosowania

1.   Z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy są wyłączone:

| a) | wyziewy gazowe emitowane do atmosfery; |
| --- | --- |

a)

wyziewy gazowe emitowane do atmosfery;

| b) | grunt (w miejscu), w tym niewydobyta zanieczyszczona gleba i budynki trwale związane z gruntem; |
| --- | --- |

b)

grunt (w miejscu), w tym niewydobyta zanieczyszczona gleba i budynki trwale związane z gruntem;

| c) | niezanieczyszczona gleba i inny materiał występujący w stanie naturalnym, wydobyty w trakcie prac budowlanych, jeżeli jest pewne, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym w miejscu, w którym został wydobyty; |
| --- | --- |

c)

niezanieczyszczona gleba i inny materiał występujący w stanie naturalnym, wydobyty w trakcie prac budowlanych, jeżeli jest pewne, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym w miejscu, w którym został wydobyty;

| d) | odpady promieniotwórcze; |
| --- | --- |

d)

odpady promieniotwórcze;

| e) | wycofane z użytku materiały wybuchowe; |
| --- | --- |

e)

wycofane z użytku materiały wybuchowe;

| f) | odchody, jeżeli nie są objęte ust. 2 lit. b), słoma i inne naturalne niebędące niebezpiecznymi substancje pochodzące z produkcji rolniczej lub leśnej, które są wykorzystywane w rolnictwie, leśnictwie lub do produkcji energii z takiej biomasy za pomocą procesów lub metod, które nie są szkodliwe dla środowiska ani nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego; |
| --- | --- |

f)

odchody, jeżeli nie są objęte ust. 2 lit. b), słoma i inne naturalne niebędące niebezpiecznymi substancje pochodzące z produkcji rolniczej lub leśnej, które są wykorzystywane w rolnictwie, leśnictwie lub do produkcji energii z takiej biomasy za pomocą procesów lub metod, które nie są szkodliwe dla środowiska ani nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego;

2.   Wyłącza się spod stosowania niniejszej dyrektywy, do zakresu, w jakim zostały objęte innymi przepisami wspólnotowymi:

| a) | ścieki; |
| --- | --- |

a)

ścieki;

| b) | produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, w tym produkty przetworzone objęte rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002, za wyjątkiem tych, które są przewidziane do przekształcenia termicznego, składowania na składowisku lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni; |
| --- | --- |

b)

produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, w tym produkty przetworzone objęte rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002, za wyjątkiem tych, które są przewidziane do przekształcenia termicznego, składowania na składowisku lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni;

| c) | zwłoki zwierząt, które poniosły śmierć w inny sposób niż przez ubój, w tym zwierząt uśmierconych w celu wyeliminowania chorób epizootycznych, i które są unieszkodliwiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002; |
| --- | --- |

c)

zwłoki zwierząt, które poniosły śmierć w inny sposób niż przez ubój, w tym zwierząt uśmierconych w celu wyeliminowania chorób epizootycznych, i które są unieszkodliwiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002;

| d) | odpady powstałe w wyniku poszukiwania, wydobywania, przetwarzania i składowania zasobów mineralnych oraz z działalności odkrywkowej objęte dyrektywą 2006/21/WE. |
| --- | --- |

d)

odpady powstałe w wyniku poszukiwania, wydobywania, przetwarzania i składowania zasobów mineralnych oraz z działalności odkrywkowej objęte dyrektywą 2006/21/WE.

3.   Bez uszczerbku dla zobowiązań nałożonych przez odpowiednie przepisy wspólnotowe, osady przemieszczane w obrębie wód powierzchniowych w celu związanym z gospodarowaniem wodami i drogami wodnymi lub zapobieganiem powodziom bądź ograniczaniem skutków powodzi i susz są wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy, jeżeli zostanie udowodnione, że osady te nie są niebezpieczne.

4.   Szczegółowe przepisy dotyczące konkretnych przypadków lub uzupełniające przepisy niniejszej dyrektywy w odniesieniu do gospodarowania poszczególnymi kategoriami odpadów mogą zostać ustanowione odrębnymi dyrektywami.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

| 1) | „odpady” oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, lub do których pozbycia został zobowiązany; |
| --- | --- |

1)

„odpady” oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, lub do których pozbycia został zobowiązany;

| 2) | „odpady niebezpieczne” oznaczają odpady wykazujące co najmniej jedną spośród właściwości niebezpiecznych wymienionych w załączniku III; |
| --- | --- |

2)

„odpady niebezpieczne” oznaczają odpady wykazujące co najmniej jedną spośród właściwości niebezpiecznych wymienionych w załączniku III;

| 3) | „oleje odpadowe” oznaczają wszelkie mineralne lub syntetyczne oleje smarowe lub przemysłowe, które przestały się nadawać do użytku, do jakiego były pierwotnie przeznaczone, takie jak zużyte oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, oleje smarowe, oleje turbinowe oraz oleje hydrauliczne; |
| --- | --- |

3)

„oleje odpadowe” oznaczają wszelkie mineralne lub syntetyczne oleje smarowe lub przemysłowe, które przestały się nadawać do użytku, do jakiego były pierwotnie przeznaczone, takie jak zużyte oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, oleje smarowe, oleje turbinowe oraz oleje hydrauliczne;

| 4) | „bioodpady” oznaczają ulegające biodegradacji odpady ogrodowe i parkowe, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego i porównywalne odpady z zakładów przetwórstwa spożywczego; |
| --- | --- |

4)

„bioodpady” oznaczają ulegające biodegradacji odpady ogrodowe i parkowe, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego i porównywalne odpady z zakładów przetwórstwa spożywczego;

| 5) | „wytwórca odpadów” oznacza dowolny podmiot, którego działalność prowadzi do powstawania odpadów (pierwotny wytwórca odpadów) lub dowolny podmiot zajmujący się przetwarzaniem wstępnym, mieszaniem lub innymi procesami prowadzącymi do zmiany charakteru lub składu tych odpadów; |
| --- | --- |

5)

„wytwórca odpadów” oznacza dowolny podmiot, którego działalność prowadzi do powstawania odpadów (pierwotny wytwórca odpadów) lub dowolny podmiot zajmujący się przetwarzaniem wstępnym, mieszaniem lub innymi procesami prowadzącymi do zmiany charakteru lub składu tych odpadów;

| 6) | „posiadacz odpadów” oznacza wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną lub prawną będącą w posiadaniu tych odpadów; |
| --- | --- |

6)

„posiadacz odpadów” oznacza wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną lub prawną będącą w posiadaniu tych odpadów;

| 7) | „dealer” oznacza jakikolwiek podmiot występujący w roli zleceniodawcy w transakcji zakupu a następnie sprzedaży odpadów, w tym oznacza również dealerów, którzy nie obejmują odpadów fizycznie w posiadanie; |
| --- | --- |

7)

„dealer” oznacza jakikolwiek podmiot występujący w roli zleceniodawcy w transakcji zakupu a następnie sprzedaży odpadów, w tym oznacza również dealerów, którzy nie obejmują odpadów fizycznie w posiadanie;

| 8) | „broker” oznacza jakikolwiek podmiot organizujący odzysk lub unieszkodliwianie odpadów w imieniu innych stron, w tym oznacza również brokerów, którzy nie obejmują odpadów fizycznie w posiadanie; |
| --- | --- |

8)

„broker” oznacza jakikolwiek podmiot organizujący odzysk lub unieszkodliwianie odpadów w imieniu innych stron, w tym oznacza również brokerów, którzy nie obejmują odpadów fizycznie w posiadanie;

| 9) | „gospodarowanie odpadami” oznacza zbieranie, transport, odzysk oraz unieszkodliwianie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów wraz z działaniami wykonywanymi w charakterze dealera lub brokera; |
| --- | --- |

9)

„gospodarowanie odpadami” oznacza zbieranie, transport, odzysk oraz unieszkodliwianie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów wraz z działaniami wykonywanymi w charakterze dealera lub brokera;

| 10) | „zbieranie” oznacza gromadzenie odpadów, w tym również wstępne sortowanie i wstępne magazynowanie odpadów do celów ich transportu do zakładu przetwarzania; |
| --- | --- |

10)

„zbieranie” oznacza gromadzenie odpadów, w tym również wstępne sortowanie i wstępne magazynowanie odpadów do celów ich transportu do zakładu przetwarzania;

| 11) | „zapobieganie” oznacza środki zastosowane zanim dana substancja, materiał lub produkt staną się odpadami, które zmniejszają:






  a) | ilość odpadów, w tym również przez ponowne użycie produktów lub wydłużenie okresu żywotności produktów; |
| --- | --- | --- |

11)

„zapobieganie” oznacza środki zastosowane zanim dana substancja, materiał lub produkt staną się odpadami, które zmniejszają:

a)

ilość odpadów, w tym również przez ponowne użycie produktów lub wydłużenie okresu żywotności produktów;

| b) | niekorzystne oddziaływanie wytworzonych odpadów na środowisko i zdrowie ludzi; lub |
| --- | --- |

b)

niekorzystne oddziaływanie wytworzonych odpadów na środowisko i zdrowie ludzi; lub

| c) | zawartość substancji szkodliwych w materiałach i produktach; |
| --- | --- |

c)

zawartość substancji szkodliwych w materiałach i produktach;

| 12) | „ponowne użycie” oznacza jakikolwiek proces, w wyniku którego produkty lub składniki niebędące odpadami są wykorzystywane ponownie do tego samego celu, do którego były przeznaczone; |
| --- | --- |

12)

„ponowne użycie” oznacza jakikolwiek proces, w wyniku którego produkty lub składniki niebędące odpadami są wykorzystywane ponownie do tego samego celu, do którego były przeznaczone;

| 13) | „przetwarzanie” oznacza procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie; |
| --- | --- |

13)

„przetwarzanie” oznacza procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie;

| 14) | „odzysk” oznacza jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu, poprzez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym wypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub w szerszej gospodarce. Załącznik II zawiera niewyczerpujący wykaz procesów odzysku; |
| --- | --- |

14)

„odzysk” oznacza jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu, poprzez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym wypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub w szerszej gospodarce. Załącznik II zawiera niewyczerpujący wykaz procesów odzysku;

| 15) | „przygotowanie do ponownego użycia” oznacza procesy odzysku polegające na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach których produkty lub składniki produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do tego, by mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności przetwarzania wstępnego; |
| --- | --- |

15)

„przygotowanie do ponownego użycia” oznacza procesy odzysku polegające na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach których produkty lub składniki produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do tego, by mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności przetwarzania wstępnego;

| 16) | „recykling” oznacza jakikolwiek proces odzysku, w ramach którego materiały odpadowe są ponownie przetwarzane w produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach. Obejmuje ponowne przetwarzanie materiału organicznego, ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk; |
| --- | --- |

16)

„recykling” oznacza jakikolwiek proces odzysku, w ramach którego materiały odpadowe są ponownie przetwarzane w produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach. Obejmuje ponowne przetwarzanie materiału organicznego, ale nie obejmuje odzysku energii i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk;

| 17) | „regeneracja olejów odpadowych” oznacza jakikolwiek proces recyklingu, w którym w wyniku rafinacji olejów odpadowych mogą zostać wyprodukowane oleje bazowe, w szczególności przez usunięcie znajdujących się w olejach odpadowych zanieczyszczeń, produktów reakcji utleniania i dodatków; |
| --- | --- |

17)

„regeneracja olejów odpadowych” oznacza jakikolwiek proces recyklingu, w którym w wyniku rafinacji olejów odpadowych mogą zostać wyprodukowane oleje bazowe, w szczególności przez usunięcie znajdujących się w olejach odpadowych zanieczyszczeń, produktów reakcji utleniania i dodatków;

| 18) | „unieszkodliwianie” oznacza jakikolwiek proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii. Załącznik I zawiera niewyczerpujący wykaz procesów unieszkodliwiania; |
| --- | --- |

18)

„unieszkodliwianie” oznacza jakikolwiek proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii. Załącznik I zawiera niewyczerpujący wykaz procesów unieszkodliwiania;

| 19) | „najlepsze dostępne techniki” oznaczają najlepsze dostępne techniki zdefiniowane w art. 2 ust. 11 dyrektywy 96/61/WE. |
| --- | --- |

19)

„najlepsze dostępne techniki” oznaczają najlepsze dostępne techniki zdefiniowane w art. 2 ust. 11 dyrektywy 96/61/WE.

Artykuł 4

Produkty uboczne

1.   Substancja lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkowanie, mogą być uznane za produkt uboczny, a nie za odpady, o których mowa w art. 3 lit. a), wyłącznie jeżeli spełnione są następujące warunki:

| a) | dalsze wykorzystywanie danej substancji lub tego przedmiotu jest pewne; |
| --- | --- |

a)

dalsze wykorzystywanie danej substancji lub tego przedmiotu jest pewne;

| b) | dana substancja lub przedmiot mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez jakiegokolwiek dalszego przetwarzania innego niż normalna praktyka przemysłowa; |
| --- | --- |

b)

dana substancja lub przedmiot mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez jakiegokolwiek dalszego przetwarzania innego niż normalna praktyka przemysłowa;

| c) | dana substancja lub przedmiot są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; oraz |
| --- | --- |

c)

dana substancja lub przedmiot są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; oraz

| d) | dalsze wykorzystywanie jest zgodne z prawem, tzn. dana substancja lub przedmiot spełniają wszelkie istotne wymagania dla określonego zastosowania w zakresie produktu, ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, i nie doprowadzi do ogólnych niekorzystnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzi. |
| --- | --- |

d)

dalsze wykorzystywanie jest zgodne z prawem, tzn. dana substancja lub przedmiot spełniają wszelkie istotne wymagania dla określonego zastosowania w zakresie produktu, ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, i nie doprowadzi do ogólnych niekorzystnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzi.

2.   Na podstawie warunków określonych w ust. 1 można przyjąć środki określającekryteria, jakie muszą być spełnione, aby konkretne substancje lub przedmioty mogły być uznane za produkty uboczne, a nie za odpady, o których mowa w art. 3 lit. a). Środki te, projektowane w celu zmiany niebędących zasadniczymi elementów niniejszej dyrektywy przez uzupełnienie jej, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2.

Artykuł 5

Utrata statusu odpadu

1.   Niektóre określone rodzaje odpadów przestają być odpadami w rozumieniu art. 3 ust. a), gdy zostały poddane procesowi odzysku i spełniają ścisłe kryteria, opracowane zgodnie z następującymi warunkami:

| a) | dana substancja lub przedmiot jest powszechnie stosowana do konkretnegocelu; |
| --- | --- |

a)

dana substancja lub przedmiot jest powszechnie stosowana do konkretnegocelu;

| b) | istnieje rynek takich substancji lub przedmiotów bądź popyt na nie; |
| --- | --- |

b)

istnieje rynek takich substancji lub przedmiotów bądź popyt na nie;

| c) | dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnego celu, o którym mowa w lit. a) oraz wymagania obowiązujących przepisów i norm mających zastosowanie do produktów; oraz |
| --- | --- |

c)

dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnego celu, o którym mowa w lit. a) oraz wymagania obowiązujących przepisów i norm mających zastosowanie do produktów; oraz

| d) | zastosowanie danej substancji lub przedmiotu nie prowadzi do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzi; |
| --- | --- |

d)

zastosowanie danej substancji lub przedmiotu nie prowadzi do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzi;

W koniecznych przypadkach kryteria będą obejmowały wartości dopuszczalne zanieczyszczeń.

2.   Środki odnoszące się do przyjęcia tych kryteriów i określenia tych odpadów, których celem jest zmiana niebędących zasadniczymi elementów niniejszej dyrektywy przez uzupełnienie jej, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2.

3.   Odpady, które przestają być odpadami zgodnie z ust. 1 i 2, nie są też odpadami na potrzeby obliczenia poziomów odzysku i recyklingu określonych w dyrektywach 94/62/WE, 2000/53/WE, 2002/96/WE i 2006/66/WE oraz innych odnośnych wspólnotowych aktach prawnych.

4.   W przypadkach gdy nie ustalono kryteriów na szczeblu wspólnotowym w ramach procedury, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą decydować odrębnie w każdym przypadku, czy dany odpad przestał być odpadem, z uwzględnieniem odnośnego orzecznictwa. O decyzjach takich zawiadamiają Komisję zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (22), w przypadkach, gdy ta dyrektywa tego wymaga.

Artykuł 6

Wykaz odpadów

1.   Środki dotyczące aktualizowania wykazu odpadów ustanowionego decyzją Komisji 2000/532/WE, mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2. Wykaz ten powinien obejmować odpady niebezpieczne i uwzględniać pochodzenie i skład odpadów oraz, w razie potrzeby, wartości dopuszczalne stężeń substancji niebezpiecznych. Wykaz odpadów jest wiążący w zakresie określenia odpadów, które mają być uznane za odpady niebezpieczne. Włączenie danej substancji lub przedmiotu do wykazu nie oznacza, że stanowią one odpad we wszystkich okolicznościach. Substancja lub przedmiot są uznawane za odpad jedynie po spełnieniu warunków definicji zawartej w art. 3 lit. a).

2.   Państwo członkowskie może uznać dane odpady za odpady niebezpieczne, nawet jeśli nie zostały umieszczone w wykazie odpadów, w przypadku, gdy wykazują co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku III. Państwo członkowskie zawiadamia o wszystkich takich przypadkach Komisję w sprawozdaniu przewidzianym w art. 34 ust. 1 i dostarcza Komisji wszelkich stosownych informacji. W świetle otrzymanych zawiadomień wykaz zostaje poddany przeglądowi w celu podjęcia decyzji dotyczącej jego dostosowania.

3.   W przypadku gdy państwo członkowskie ma dowody wskazujące, że konkretny rodzaj odpadów, który znajduje się w wykazie w kategorii odpadów niebezpiecznych, nie wykazuje żadnej z właściwości wymienionych w załączniku III, może ono uznać te odpady za odpady inne niż niebezpieczne. Państwo członkowskie zawiadamia o wszystkich takich przypadkach Komisję w sprawozdaniu przewidzianym w art. 34 ust. 1 i dostarcza Komisji wszelkich stosownych informacji. W świetle otrzymanych zawiadomień wykaz zostaje poddany przeglądowi w celu podjęcia decyzji dotyczącej jego dostosowania.

4.   Środki odnoszące się do przeglądu wykazu w celu podjęcia decyzji dotyczącej jego dostosowania zgodnie z ust. 2 i 3, którego celem jest zmiana innych niebędąych zasadniczymi elementów niniejszej dyrektywy przez uzupełnienie jej, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2.

ROZDZIAŁ II

Wymagania ogólne

Artykuł 7

Rozszerzona odpowiedzialność producenta

1.   W celu wzmocnienia działań w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów oraz ich odzysku, państwa członkowskie mogą zastosować środki legislacyjne lub nielegislacyjne, aby zapewnić, że każda osoba fizyczna lub prawna, która zawodowo opracowuje, wytwarza, przetwarza i obrabia lub sprzedaje produkty (producent produktu) ponosi rozszerzoną odpowiedzialność producenta.

Środki takie mogą obejmować przyjmowanie zwracanych produktów i odpadów pozostających po wykorzystaniu tych produktów, a także późniejsze gospodarowanie tymi odpadami i odpowiedzialność finansową za te działania.

2.   Państwa członkowskie mogą zastosować odpowiednie środki zachęcające do takiego projektowania produktów, aby zmniejszyć ich oddziaływanie na środowisko i wytwarzanie odpadów podczas produkcji i następującego po niej użytkowania produktów, i aby zagwarantować, że odzysk i unieszkodliwianie produktów, które stały się odpadami, odbywał się zgodnie z art. 10 i 11.

Środki takie mogą zachęcać między innymi do opracowywania, produkcji i sprzedaży produktów, umożliwiających ich wielokrotne użycie, które są technicznie trwałe i które, po tym jak staną się odpadami będą nadawać się do właściwego i bezpiecznego odzysku oraz zgodnego z wymogami środowiska unieszkodliwiania.

3.   Przy stosowaniu rozszerzonej odpowiedzialności producenta państwa członkowskie biorą pod uwagę wykonalność techniczną i opłacalność ekonomiczną, a także ogólne oddziaływanie na środowisko, zdrowie ludzi i aspekty społeczne, z poszanowaniem potrzeby zagwarantowania właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

4.   Rozszerzona odpowiedzialność producenta stosowana jest bez uszczerbku dla odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 13 ust. 1.

Artykuł 8

Odzysk

1.   Państwa członkowskie stosują niezbędne środki dla zapewnienia, aby odpady były poddawane procesom odzysku zgodnie z art. 10 i 11.

2.   W przypadkach gdy jest to konieczne, aby uzyskać zgodność z ust. 1 oraz aby ułatwić lub usprawnić odzysk, odpady powinny być zbierane oddzielnie, jeżeli jest to wykonalne z punktu widzenia technicznego, ekonomicznego i środowiskowego, i nie powinny być mieszane z innymi odpadami lub innymi materiałami o odmiennych właściwościach.

Artykuł 9

Unieszkodliwianie

Państwa członkowskie zapewniają że, w przypadkach gdy nie zostaje przeprowadzony odzysk zgodnie z art. 8 ust. 1, odpady będą podlegały procesom unieszkodliwiania.

Artykuł 10

Ochrona zdrowia ludzi i środowiska

Państwa członkowskie stosują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby gospodarowanie odpadami było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, w szczególności:

| a) | bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt; |
| --- | --- |

a)

bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt;

| b) | bez powodowania uciążliwości przez hałas lub zapachy; oraz |
| --- | --- |

b)

bez powodowania uciążliwości przez hałas lub zapachy; oraz

| c) | bez niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc o szczególnym znaczeniu. |
| --- | --- |

c)

bez niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc o szczególnym znaczeniu.

Artykuł 11

Hierarchia postępowania z odpadami

1.   Poniższa hierarchia postępowania z odpadami ma zastosowanie jako wiodąca zasada w zapobieganiu powstawania odpadów oraz przepisach i polityce gospodarowania odpadami:

| a) | zapobieganie; |
| --- | --- |

a)

zapobieganie;

| b) | przygotowywanie do ponownego użycia; |
| --- | --- |

b)

przygotowywanie do ponownego użycia;

| c) | recykling; |
| --- | --- |

c)

recykling;

| d) | inne metody odzysku, np. odzysk energii; oraz |
| --- | --- |

d)

inne metody odzysku, np. odzysk energii; oraz

| e) | unieszkodliwianie. |
| --- | --- |

e)

unieszkodliwianie.

2.   Stosując hierarchię postępowania z odpadami, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie podejmują działania sprzyjające rozwiązaniom, które dają najlepszy dla środowiska wynik całkowity. Może to oznaczać dla niektórych strumieni odpadów odstąpienie od tej hierarchii, jeżeli jest to uzasadnione zastosowaniem metodologii myślenia o cyklu życia, obejmującej całkowity wpływ związany z wytwarzaniem i gospodarowaniem tymi odpadami.

Państwa członkowskie powinny brać pod uwagę ogólne zasady ochrony środowiska dotyczące ostrożności i zrównoważonego podejścia, wykonalności technicznej i opłacalności ekonomicznej, ochrony zasobów, a także całkowitego oddziaływania na środowisko, zdrowie ludzi, ekonomię i aspekty społeczne, zgodnie z art. 1 i 10.

Artykuł 12

Koszty

1.   Zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” koszty gospodarowania odpadami muszą być ponoszone przez pierwotnego wytwórcę odpadów lub przez obecnego albo poprzednich posiadaczy odpadów.

2.   Państwa członkowskie mogą postanowić, że koszty gospodarowania odpadami będą ponoszone częściowo lub w całości przez producenta produktu, z którego odpady powstaną oraz że dystrybutorzy tych produktów mogą częściowo ponosić te koszty.

ROZDZIAŁ III

Gospodarowanie odpadami

Artykuł 13

Odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami

1.   Państwa członkowskie stosują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pierwotny wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsięwzięciu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów zgodnie z art. 10 i 11.

2.   W przypadku gdy odpady są przemieszczane w celu ich wstępnego przetworzenia od pierwotnego wytwórcy lub posiadacza do jednej z osób fizycznych lub prawnych, o których mowa w ust. 1, nie następuje zwolnienie z odpowiedzialności za przeprowadzenie ostatecznego procesu odzysku lub unieszkodliwienia.

Bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 państwa członkowskie mogą określić warunki odpowiedzialności i postanowić, w jakich przypadkach pierwotny wytwórca odpowiedzialny jest za wszystkie działania na odpadach w łańcuch ich przetwarzania lub w jakich odpowiedzialność może być dzielona lub przekazywana między uczestnikami tego łańcucha przetwarzania.

3.   Państwa członkowskie mogą postanowić, zgodnie z art. 4a, że odpowiedzialność za organizację gospodarowania odpadami jest ponoszona częściowo lub całkowicie przez producenta produktu, z którego pochodzą odpady, i że dystrybutorzy tych produktów mogą ponosić wspólnie tę odpowiedzialność.

4.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że na ich terytorium zakłady i przedsięwzięcia zajmujące się zawodowo zbieraniem i transportem odpadów dostarczają zebrane i transportowane przez siebie odpady do odpowiednich instalacji przetwarzania odpadów, z poszanowaniem obowiązków określonych w art. 10.

Artykuł 14

Zasady samowystarczalności i bliskości

1.   Państwa członkowskie stosują właściwe środki, we współpracy z innymi państwami członkowskimi jeżeli jest to konieczne lub pożądane, aby ustanowić zintegrowaną i wystarczającą sieć instalacji do unieszkodliwiania odpadów i instalacji do odzysku zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z gospodarstw domowych, uwzględniającą przypadki, w których zbieranie takie obejmuje również takie odpady od innych wytwórców, z uwzględnieniem najlepszych dostępnych technik.

W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, aby chronić swoją sieć, państwa członkowskie mogą ograniczyć wchodzące transporty odpadów przeznaczonych do obiektów przekształcania termicznego, które zaklasyfikowano jako instalacje do odzysku, w przypadkach, gdy ustalono, że transporty takie doprowadziłyby w konsekwencji do tego, że krajowe odpady musiałyby być unieszkodliwiane lub musiałyby być przetwarzane w sposób niezgodny z planami gospodarki odpadami tych państw. Państwa członkowskie zawiadamiają Komisję o podjęciu takiej decyzji. Państwa członkowskie mogą również ograniczyć wychodzące transporty odpadów z przyczyn określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006.

2.   Sieć, o której mowa w ust. 1, powinna być zaprojektowana w sposób umożliwiający Wspólnocie jako całości stać się samowystarczalną w zakresie unieszkodliwiania odpadów, jak również ich odzysku, a państwom członkowskim umożliwić stopniowe osiąganie tego celu indywidualnie, przy uwzględnieniu warunków geograficznych lub zapotrzebowania na specjalistyczne instalacje dla niektórych rodzajów odpadów.

3.   Sieć, o której mowa w ust. 1, powinna umożliwiać unieszkodliwiane odpadów lub ich odzysk- w jednej z najbliżej położonych odpowiednich instalacji, za pomocą najodpowiedniejszych metod i technologii, w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska oraz zdrowia publicznego.

4.   Zasady bliskości i samowystarczalności nie oznaczają, że każde państwo członkowskie musi posiadać na swoim terytorium pełen zakres obiektów do ostatecznego odzysku.

Artykuł 15

Zakaz mieszania odpadów niebezpiecznych

1.   Państwa członkowskie stosują konieczne środki, dla zapewnienia, że odpady niebezpieczne nie będą mieszane zarówno z innymi kategoriami odpadów niebezpiecznych, jak i z innymi odpadami, substancjami lub materiałami. Mieszanie obejmuje rozcieńczanie substancji niebezpiecznych.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą zezwolić na mieszanie, pod warunkiem że:

| a) | proces mieszania prowadzony jest przez zakład lub przedsięwzięcie, które uzyskało zezwolenie zgodnie z art. 20; |
| --- | --- |

a)

proces mieszania prowadzony jest przez zakład lub przedsięwzięcie, które uzyskało zezwolenie zgodnie z art. 20;

| b) | spełnione są warunki określone w art. 10, a niekorzystne skutki gospodarowania odpadami dla zdrowia ludzi i dla środowiska nie zwiększają się; oraz |
| --- | --- |

b)

spełnione są warunki określone w art. 10, a niekorzystne skutki gospodarowania odpadami dla zdrowia ludzi i dla środowiska nie zwiększają się; oraz

| c) | proces mieszania jest przeprowadzany zgodnie z najlepszymi dostępnymi technikami. |
| --- | --- |

c)

proces mieszania jest przeprowadzany zgodnie z najlepszymi dostępnymi technikami.

3.   Z zastrzeżeniem technicznych i ekonomicznych kryteriów wykonalności, w przypadku gdy odpady niebezpieczne zostały zmieszane w sposób inny niż określony w ust. 1, odpady powinny, o ile to możliwe i niezbędne, zostać rozdzielone w celu zachowania zgodności z art. 10.

Artykuł 16

Oznakowywanie odpadów niebezpiecznych

1.   Państwa członkowskie stosują konieczne środki w celu zagwarantowania, że w trakcie zbierania, transportu i czasowego magazynowania, odpady niebezpieczne są pakowane i oznakowywane zgodnie z obowiązującymi normami międzynarodowymi i wspólnotowymi.

2.   Każdorazowo gdy odpady niebezpieczne są przemieszczane w obrębie państwa członkowskiego, towarzyszy im dokument identyfikacyjny, który może mieć postać elektroniczną, zawierający właściwe dane, określone w załączniku IB do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006.

Artykuł 17

Odpady niebezpieczne wytwarzane w gospodarstwach domowych

Art. 15, 16 i 32 nie mają zastosowania do odpadów zmieszanych wytwarzanych w gospodarstwach domowych.

Art. 16 i 32 nie mają zastosowania do odrębnych frakcji odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w gospodarstwach domowych do czasu ich przejęcia w celu zebrania, unieszkodliwienia lub odzysku przez zakład lub przedsięwzięcie, które uzyskało zezwolenie lub zostało zarejestrowane zgodnie z art. 20 lub 23.

Artykuł 18

Oleje odpadowe

1.   Bez uszczerbku dla zobowiązań odnoszących się do gospodarowania odpadami niebezpiecznymi zawartych w art. 15 i 16, państwa członkowskie stosują niezbędne środki w celu zapewnienia, by:

| a) | oleje odpadowe były zbierane osobno, w przypadkach gdy jest to technicznie wykonalne; |
| --- | --- |

a)

oleje odpadowe były zbierane osobno, w przypadkach gdy jest to technicznie wykonalne;

| b) | oleje odpadowe były przetwarzane zgodnie z art. 10 i 11; |
| --- | --- |

b)

oleje odpadowe były przetwarzane zgodnie z art. 10 i 11;

| c) | w przypadkach gdy jest to technicznie wykonalne i opłacalne ekonomicznie, oleje odpadowe o różnych cechach nie były mieszane i by oleje odpadowe nie były mieszane z innymi odpadami lub substancjami, jeżeli takie mieszanie stanowi przeszkodę w ich przetwarzaniu. |
| --- | --- |

c)

w przypadkach gdy jest to technicznie wykonalne i opłacalne ekonomicznie, oleje odpadowe o różnych cechach nie były mieszane i by oleje odpadowe nie były mieszane z innymi odpadami lub substancjami, jeżeli takie mieszanie stanowi przeszkodę w ich przetwarzaniu.

2.   Dla celów selektywnego zbierania olejów opadowych i ich właściwego przetwarzania państwa członkowskie mogą, w zależności od warunków krajowych, zastosować dodatkowe środki, takie jak wymagania techniczne, zasada odpowiedzialności producenta, instrumenty ekonomiczne lub dobrowolne porozumienia.

3.   W przypadkach gdy oleje odpadowe, zgodnie z przepisami krajowymi, podlegają wymogom regeneracji, państwa członkowskie mogą postanowić, że takie oleje odpadowe są regenerowane, jeżeli jest to technicznie wykonalne, a w przypadkach gdy zastosowanie mają art. 11 lub 12 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 — mogą ograniczyć transgraniczny transport olejów odpadowych ze swojego terytorium do spalarni lub współspalarni, aby dać pierwszeństwo regeneracji olejów odpadowych.

Artykuł 19

Bioodpady

Państwa członkowskie stosują środki, w odpowiednich przypadkach i zgodnie z art. 10 i 11, stwarzające zachęty do:

| a) | selektywnego zbierania bioodpadów; |
| --- | --- |

a)

selektywnego zbierania bioodpadów;

| b) | przetwarzania bioodpadów w sposób, który zapewnia wysoki poziom ochrony środowiska; |
| --- | --- |

b)

przetwarzania bioodpadów w sposób, który zapewnia wysoki poziom ochrony środowiska;

| c) | stosowania bezpiecznych dla środowiska materiałów wyprodukowanych z bioodpadów. |
| --- | --- |

c)

stosowania bezpiecznych dla środowiska materiałów wyprodukowanych z bioodpadów.

Komisja dokonuje oceny gospodarowania bioodpadami w celu przedłożenia wniosku, o ile będzie to wskazane.

ROZDZIAŁ IV

Zezwolenia i rejestracje

Artykuł 20

Wydawanie zezwoleń

1.   Państwa członkowskie wymagają, aby wszystkie zakłady lub przedsięwzięcia, które zamierzają dokonywać przetwarzania odpadów, uzyskały zezwolenie od właściwego organu.

Zezwolenia takie określają przynajmniej następujące kwestie:

| a) | rodzaje i ilości odpadów, które mogą być przetwarzane; |
| --- | --- |

a)

rodzaje i ilości odpadów, które mogą być przetwarzane;

| b) | dla każdego objętego zezwoleniem rodzaju procesu — wymogi techniczne i inne właściwe dla danego obiektu; |
| --- | --- |

b)

dla każdego objętego zezwoleniem rodzaju procesu — wymogi techniczne i inne właściwe dla danego obiektu;

| c) | środki bezpieczeństwa i ostrożności, które mają zostać zastosowane; |
| --- | --- |

c)

środki bezpieczeństwa i ostrożności, które mają zostać zastosowane;

| d) | metodę, która ma być stosowana w odniesieniu do każdego rodzaju procesu; |
| --- | --- |

d)

metodę, która ma być stosowana w odniesieniu do każdego rodzaju procesu;

| e) | czynności w zakresie monitorowania i kontroli, jakie mogą być niezbędne; |
| --- | --- |

e)

czynności w zakresie monitorowania i kontroli, jakie mogą być niezbędne;

| f) | zalecenia dotyczące zamknięcia obiektu i późniejszej ochrony, które mogą być niezbędne. |
| --- | --- |

f)

zalecenia dotyczące zamknięcia obiektu i późniejszej ochrony, które mogą być niezbędne.

2.   Zezwolenia mogą być udzielane na czas określony i mogą być odnawialne.

3.   Jeżeli właściwy organ uzna, że planowana metoda przetwarzania jest niedopuszczalna z punktu widzenia ochrony środowiska, zwłaszcza jeżeli metoda ta jest niezgodna z art. 10, odmawia udzielenia zezwolenia.

4.   Każde zezwolenie obejmujące spalanie lub współspalanie z odzyskiem energii zawiera warunek, że odzyskiwanie energii ma się odbywać przy wysokim poziomie efektywności energetycznej.

5.   Pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów niniejszego artykułu, wszelkie zezwolenia wydawane na podstawie innych przepisów krajowych lub wspólnotowych mogą być połączone z zezwoleniem, o którym mowa w ust. 1, w jedno zezwolenie w przypadku, kiedy taki format zapobiega niepotrzebnemu powielaniu informacji i powtarzaniu pracy operatora lub właściwego organu.

Artykuł 21

Zwolnienia od wymogu posiadania zezwolenia

Państwa członkowskie mogą zwolnić z wymogu określonego w art. 20 ust. 1 zakłady lub przedsięwzięcia wykonujące następujące czynności:

| a) | unieszkodliwianie w miejscu wytwarzania własnych odpadów niebędących niebezpiecznymi; lub |
| --- | --- |

a)

unieszkodliwianie w miejscu wytwarzania własnych odpadów niebędących niebezpiecznymi; lub

| b) | odzysk odpadów. |
| --- | --- |

b)

odzysk odpadów.

Artykuł 22

Warunki zwolnienia

1.   Jeżeli państwo członkowskie chce skorzystać ze zwolnień na mocy art. 21, ustanawia ono, w odniesieniu do każdego rodzaju działalności, ogólne zasady określające rodzaje i ilości odpadów, jakie mogą być objęte zwolnieniem, oraz metodę przetwarzania, jaka ma być zastosowana.

Zasady te powinny być zaprojektowane w sposób zapewniający, że odpady będą przetwarzane zgodnie z art. 10. W przypadku procesów unieszkodliwiania, o których mowa w art. 21 lit. a), zasady te powinny uwzględnić najlepsze dostępne techniki.

2.   Oprócz zasad ogólnych przewidzianych w art. 1 ust. 1, państwa członkowskie ustanawiają szczegółowe warunki zwolnień w zakresie odpadów niebezpiecznych, obejmujących rodzaje działalności, jak również wszelkie inne konieczne wymogi prowadzenia różnych form odzysku odpadów, a także, tam gdzie to istotne, dopuszczalne wielkości zawartości substancji niebezpiecznych w odpadach oraz dopuszczalne wielkości emisji.

3.   Państwa członkowskie informują Komisję o zasadach ogólnych ustanowionych zgodnie z ust. 1 i 2.

Artykuł 23

Rejestracja

O ile poniżej wymienione podmioty nie podlegają wymogom uzyskania zezwolenia, państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ prowadził rejestr:

| a) | zakładów lub przedsięwzięć zajmujących się zawodowo zbieraniem lub transportem odpadów; |
| --- | --- |

a)

zakładów lub przedsięwzięć zajmujących się zawodowo zbieraniem lub transportem odpadów;

| b) | dealerów lub brokerów; oraz |
| --- | --- |

b)

dealerów lub brokerów; oraz

| c) | zakładów lub przedsięwzięć, które podlegają zwolnieniom z wymogów posiadania zezwoleń zgodnie z art. 21. |
| --- | --- |

c)

zakładów lub przedsięwzięć, które podlegają zwolnieniom z wymogów posiadania zezwoleń zgodnie z art. 21.

Artykuł 24

Standardy minimalne

1.   Minimalne standardy techniczne dla czynności przetwarzania wymagających zezwolenia na mocy art. 20 mogą być przyjmowane, w przypadkach gdy istnieją dowody, że takie standardy minimalne mogą przynieść korzyści w kategoriach ochrony zdrowia ludzi i środowiska. Środki te mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjna popaczoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2.

2.   Takie standardy minimalne obejmują wyłącznie te czynności przetwarzania odpadów, które nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy 96/61/WE lub nie nadają się do objęcia zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

3.   Takie standardy minimalne:

| a) | dotyczą głównych oddziaływań na środowisko danej czynności przetwarzania odpadów; |
| --- | --- |

a)

dotyczą głównych oddziaływań na środowisko danej czynności przetwarzania odpadów;

| b) | zapewniają przetwarzanie odpadów zgodnie z art. 10; |
| --- | --- |

b)

zapewniają przetwarzanie odpadów zgodnie z art. 10;

| c) | uwzględniają najlepsze dostępne techniki; oraz |
| --- | --- |

c)

uwzględniają najlepsze dostępne techniki; oraz

| d) | w odpowiednich przypadkach, obejmują elementy jakości przetwarzania i wymogów technologicznych. |
| --- | --- |

d)

w odpowiednich przypadkach, obejmują elementy jakości przetwarzania i wymogów technologicznych.

4.   Standardy minimalne dla czynności przetwarzania wymagających rejestracji na mocy art. 23 lit. a) i b) są przyjmowane w przypadkach, gdy istnieją dowody, że takie standardy minimalne, obejmujące również kwalifikacje techniczne podmiotów zajmujących się zbieraniem i transportem, dealerów lub brokerów, mogą przynieść korzyści w kategoriach ochrony zdrowia ludzi i środowiska lub uniknięcia zakłóceń na rynku wewnętrznym.

Środki te, których celem jest zastąpienie innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy przez uzupełnienie jej, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjna połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2.

ROZDZIAŁ V

Plany i programy

Artykuł 25

Plany gospodarki odpadami

1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby ich właściwe organy opracowały co najmniej jeden plan gospodarki odpadami zgodnie z art. 1, 10, 11 i 14.

Plany te z osobna lub łącznie pokrywają cały obszar geograficzny danego państwa członkowskiego.

2.   Plany gospodarki odpadami, zawierają analizę bieżącej sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami na danym obszarze geograficznym, jak również określają środki, jakie należy zastosować, aby udoskonalić racjonalne z punktu widzenia środowiska przygotowanie do ponownego użycia, recyklingu, odzysku oraz bezpiecznego unieszkodliwiania odpadów i ocenę tego, w jaki sposób plan wspiera realizację celów i przepisów niniejszej dyrektywy.

3.   Plan gospodarki odpadami zawiera, w odpowiednich przypadkach i z uwzględnieniem poziomu geograficznego i pokrycia danego obszaru planowania, przynajmniej następujące informacje:

| a) | rodzaj, ilość i źródło odpadów powstających na danym terytorium; odpady, które prawdopodobnie zostaną przemieszczone poza terytorium kraju lub na nie, a także ocenę kształtowania się strumieni odpadów w przyszłości; |
| --- | --- |

a)

rodzaj, ilość i źródło odpadów powstających na danym terytorium; odpady, które prawdopodobnie zostaną przemieszczone poza terytorium kraju lub na nie, a także ocenę kształtowania się strumieni odpadów w przyszłości;

| b) | obowiązujące dotychczas systemy zbierania odpadów oraz większe instalacje do unieszkodliwiania i odzysku odpadów, w tym wszelkie rozwiązania dotyczące olejów odpadowych, odpadów niebezpiecznych lub strumieni odpadów objętych szczegółowymi przepisami wspólnotowymi; |
| --- | --- |

b)

obowiązujące dotychczas systemy zbierania odpadów oraz większe instalacje do unieszkodliwiania i odzysku odpadów, w tym wszelkie rozwiązania dotyczące olejów odpadowych, odpadów niebezpiecznych lub strumieni odpadów objętych szczegółowymi przepisami wspólnotowymi;

| c) | ocena potrzeby tworzenia nowych systemów zbierania, zamknięcia istniejących obiektów, dodatkowej infrastruktury na potrzeby odpadów zgodnie z art. 10 oraz, w razie potrzeby, inwestycji związanych z powyższym; |
| --- | --- |

c)

ocena potrzeby tworzenia nowych systemów zbierania, zamknięcia istniejących obiektów, dodatkowej infrastruktury na potrzeby odpadów zgodnie z art. 10 oraz, w razie potrzeby, inwestycji związanych z powyższym;

| d) | w razie potrzeby wystarczające informacje dotyczące kryteriów lokalizacji do celów identyfikacji obiektów oraz wydolności przyszłych instalacji do unieszkodliwiania lub większych instalacji do odzysku; |
| --- | --- |

d)

w razie potrzeby wystarczające informacje dotyczące kryteriów lokalizacji do celów identyfikacji obiektów oraz wydolności przyszłych instalacji do unieszkodliwiania lub większych instalacji do odzysku;

| e) | ogólna polityka w sprawie gospodarowania odpadami, wraz z planowanymi technologiami i metodami gospodarowania odpadami lub polityki w sprawie odpadów powodujących konkretne problemy w gospodarowaniu odpadami. |
| --- | --- |

e)

ogólna polityka w sprawie gospodarowania odpadami, wraz z planowanymi technologiami i metodami gospodarowania odpadami lub polityki w sprawie odpadów powodujących konkretne problemy w gospodarowaniu odpadami.

4.   Plan gospodarki odpadami może zawierać, z uwzględnieniem poziomu geograficznego i pokrycia danego obszaru planowania, następujące informacje:

| a) | aspekty organizacyjne związane z gospodarowaniem odpadami, w tym również opis podziału odpowiedzialności między podmioty publiczne i prywatne zajmujące się gospodarowaniem odpadami; |
| --- | --- |

a)

aspekty organizacyjne związane z gospodarowaniem odpadami, w tym również opis podziału odpowiedzialności między podmioty publiczne i prywatne zajmujące się gospodarowaniem odpadami;

| b) | ocena użyteczności i przydatności stosowania instrumentów ekonomicznych i innych do rozwiązywania problemów związanych z odpadami, z uwzględnieniem potrzeby utrzymywania niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego; |
| --- | --- |

b)

ocena użyteczności i przydatności stosowania instrumentów ekonomicznych i innych do rozwiązywania problemów związanych z odpadami, z uwzględnieniem potrzeby utrzymywania niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

| c) | wykorzystywanie kampanii informacyjnych i kierowanie informacji do ogółu społeczeństwa lub konkretnej grupy konsumentów; |
| --- | --- |

c)

wykorzystywanie kampanii informacyjnych i kierowanie informacji do ogółu społeczeństwa lub konkretnej grupy konsumentów;

| d) | skażone w przeszłości miejsca unieszkodliwiania odpadów i środki dla ich przywrócenia do poziomu wymagań prawnych. |
| --- | --- |

d)

skażone w przeszłości miejsca unieszkodliwiania odpadów i środki dla ich przywrócenia do poziomu wymagań prawnych.

5.   Plany gospodarki odpadami są zgodne z wymogami dotyczącymi planowania gospodarowania odpadami, określonymi w art. 14 dyrektywy 94/62/WE, oraz strategią wdrażającą cel w zakresie zmniejszenia ilości odpadów ulegających biodegradacji kierowanych na składowiska odpadów, o której mowa w art. 5 dyrektywy 1999/31/WE.

Artykuł 26

Programy zapobiegania powstawaniu odpadów

1.   Państwa członkowskie opracowują, zgodnie z art. 1 i 11, programy zapobiegania powstawaniu odpadów nie później niż w terminie ... (23).

Programy te powinny być zintegrowane z planami gospodarki odpadami, przewidzianymi w art. 26, lub w stosownych przypadkach z innymi programami dotyczącymi polityki w dziedzinie środowiska, lub funkcjonować jako odrębne programy. W przypadku gdy taki program jest zintegrowany z planem gospodarowania odpadami lub innymi programami, środki służące zapobieganiu powstawania odpadów powinny być wyraźnie zdefiniowane.

2.   Programy określone w ust. 1 ustalają cele zapobiegania powstawaniu odpadów. Państwa członkowskie opisują istniejące środki zapobiegawcze i oceniają użyteczność przykładów środków wskazanych w załączniku IV lub innych stosownych środków.

Celem takich celów i środków jest przerwanie powiązania pomiędzy wzrostem gospodarczym a wpływem na środowisko związanym z wytwarzaniem odpadów.

3.   Państwa członkowskie określają odpowiednie właściwe jakościowe lub ilościowe poziomy odniesienia dla przyjętych środków zapobiegania powstawaniu odpadów w celu nadzorowania i oceny postępu w zakresie tych środków, a także mogą w tym samym celu określać odpowiednie jakościowe i ilościowe cele i wskaźniki inne niż te, o których mowa w ust. 4.

4.   Wskaźniki dla środków zapobiegania powstawaniu odpadów mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 36 ust. 3.

5.   Komisja opracowuje wytyczne, aby pomóc państwom członkowskim w przygotowaniu tych programów.

Artykuł 27

Ocena i przegląd planów i programów

Państwa członkowskie zapewniają, aby plany gospodarki odpadami i programy zapobiegania powstawaniu odpadów były oceniane przynajmniej co sześć lat i poprawiane stosownie do potrzeb.

Artykuł 28

Udział społeczeństwa

Państwa członkowskie zapewniają, by zainteresowane strony oraz ogół społeczeństwa miały możliwość udziału w opracowywaniu planów gospodarki odpadami i programów zapobiegania powstawaniu odpadów oraz by miały dostęp do opracowanych już planów i programów, zgodnie z dyrektywą 2003/35/WE lub, jeżeli ma to zastosowanie, dyrektywą 2001/42/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (24). Państwa członkowskie zamieszczają te plany i programy w dostępnym publicznie portalu internetowym.

Artykuł 29

Współpraca

Państwa członkowskie współpracują, w odpowiednich przypadkach, z innymi zainteresowanymi państwami członkowskimi i z Komisją w celu sporządzenia planów gospodarki odpadami i programów zapobiegania powstawaniu odpadów, zgodnie z art. 25 i 26.

Artykuł 30

Informacje, które mają zostać przedłożone Komisji

1.   Państwa członkowskie informują Komisję o planach gospodarki odpadami i programach zapobiegania powstawaniu odpadów, o których mowa w art. 25 i 26, po ich przyjęciu oraz o wszelkich znacznych zmianach tych planów i programów.

2.   Format zawiadomienia o przyjęciu i istotnych zmianach tych planów i programów jest określany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 36 ust. 3.

ROZDZIAŁ VI

Inspekcje i dokumentacja

Artykuł 31

Inspekcje

1.   Zakłady lub przedsięwzięcia, które dokonują procesów przetwarzania odpadów, zakłady lub przedsięwzięcia, które zawodowo zajmują się zbieraniem i transportem odpadów, brokerzy i dealerzy oraz zakłady lub przedsięwzięcia produkujące odpady niebezpieczne podlegają odpowiednim okresowym kontrolom, przeprowadzanym przez właściwe organy.

2.   Kontrole dotyczące procesów zbierania i transportu obejmują miejsce pochodzenia, charakter, ilość i miejsce przeznaczenia zbieranych i transportowanych odpadów.

3.   Państwa członkowskie mogą uwzględnić rejestracje uzyskane w ramach wspólnotowego systemu ekozarządania i audytu (EMAS), w szczególności w odniesieniu do częstotliwości i intensywności inspekcji.

Artykuł 32

Prowadzenie ewidencji

1.   Zakłady lub przedsięwzięcia, o których mowa w art. 20 ust. 1, wytwórcy odpadów niebezpiecznych oraz zakłady i przedsięwzięcia, które zawodowo zajmują się zbieraniem i transportem odpadów niebezpiecznych lub funkcjonują jako dealerzy i brokerzy odpadów niebezpiecznych, prowadzą ewidencję ilości, charakteru, miejsca pochodzenia odpadów oraz, w odpowiednich przypadkach, miejsca przeznaczenia, częstotliwości zbierania, sposobu transportu oraz przewidywanej metody przetwarzania odpadów i udostępniają te informacje właściwym organom na ich żądanie.

2.   W przypadku odpadów niebezpiecznych dokumentację należy przechowywać przez co najmniej trzy lata, z wyłączeniem zakładów i przedsięwzięć transportujących odpady niebezpieczne, które muszą przechowywać taką dokumentację przez co najmniej 12 miesięcy.

Dowody przeprowadzenia czynności gospodarowania odpadami muszą być dostarczone na żądanie właściwych organów lub poprzedniego posiadacza.

3.   Państwa członkowskie mogą również wymagać, aby wytwórcy odpadów innych niż niebezpieczne stosowali się do przepisów zawartych w ust. 1 i 2.

Artykuł 33

Egzekwowanie i sankcje

1.   Państwa członkowskie stosują niezbędne środki zakazujące porzucania odpadów, składowania ich w miejscach do tego nieprzeznaczonych lub niekontrolowanego gospodarowania nimi.

2.   Państwa członkowskie określają przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy, a także stosują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonania. Sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

ROZDZIAŁ VII

Przepisy końcowe

Artykuł 34

Sprawozdawczość i przegląd

1.   Co trzy lata państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat wdrażania niniejszej dyrektywy, w postaci sprawozdania sektorowego w formie elektronicznej. Sprawozdanie to zawiera również informacje o gospodarowaniu olejami odpadowymi i o osiągniętym postępie w zakresie realizacji programów zapobiegania powstawaniu odpadów.

Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub wzoru ustalonego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizująca i racjonalizująca sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska (25). Sprawozdanie to jest przedstawiane Komisji w terminie dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu, którego dotyczy.

2.   Komisja przesyła kwestionariusz lub wzór do państw członkowskich na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy sprawozdanie sektorowe.

3.   Komisja publikuje sprawozdanie dotyczące wdrażania niniejszej dyrektywy w terminie dziewięciu miesięcy od daty otrzymania sprawozdań sektorowych od państw członkowskich zgodnie z ust. 1.

4.   W pierwszym sprawozdaniu sporządzanym ... (26) Komisja dokonuje przeglądu procesu wdrażania niniejszej dyrektywy oraz przedstawia wniosek w sprawie jej zmiany, jeżeli jest to stosowne. Sprawozdanie obejmuje także ocenę obowiązujących w państwach członkowskich programów zapobiegania powstawaniu odpadów, celów liczbowych i wskaźników zapobiegania oraz ocenę, w oparciu o informacje przekazane zgodnie z art. 30, możliwości wprowadzenia programów, celów liczbowych i wskaźników na szczeblu wspólnotowym.

Artykuł 35

Interpretacja i dostosowanie do postępu technicznego

1.   Komisja może opracować wytyczne do interpretacji definicji odzysku i unieszkodliwiania zawartych w art. 3 pkt 14) i 18).

W razie konieczności należy szczegółowo określić stosowanie wzoru dla obiektów przekształcania termicznego, o których mowa w załączniku II R1. Można uwzględnić lokalne warunki klimatyczne, jak np. bardzo niskie temperatury i zapotrzebowanie na energię cieplną, o ile mają one wpływ na ilość energii, która może zostać technicznie wykorzystana lub wyprodukowana w postaci energii elektrycznej, cieplnej, chłodniczej lub pary technologicznej. Można również uwzględnić lokalne warunki regionów najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 299 ust. 2 akapit czwarty Traktatu i terytoriów, o których mowa w art. 25 Aktu o przystąpieniu z 1985 r. Środek ten, którego celem jest zastąpienie innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy przez uzupełnienie jej, jest przyjmowany zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2.

2.   Załączniki mogą zostać zmienione w świetle postępu naukowego i technicznego. Środki te, których celem jest zastąpienie innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 36 ust. 2.

Artykuł 36

Procedura komitetu

1.   Komisję wspomaga komitet.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.

4.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Artykuł 37

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia ... (27).

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych przez nie w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 38

Uchylenie

Dyrektywy 75/439/EWG, 91/689/EWG i 2006/12/WE zostają uchylone ze skutkiem od ... (27).

Odesłania do uchylonych dyrektyw uznaje się za odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku V.

Artykuł 39

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 40

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 309 z 16.12.2006, str. 55.

1

(2)  Opinia z 14 czerwca 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

2

(3)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

3

(4)  Dz.U. L 114 z 27.4.2006, str. 9.

4

(5)  Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1.

5

(6)  Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, str. 401.

6

(7)  Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/87/WE (Dz.U. L 275 z 25.10.2003, str. 32).

7

(8)  Dz.U. L 273 z 10.10.2002, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 829/2007 (Dz.U. L 191 z 21.7.2007, str. 1).

8

(9)  Dz.U. L 226 z 6.9.2000, str. 3.

9

(10)  Dz.U. L 182 z 16.7.1999, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporzązdeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

10

(11)  Dz.U. L 365 z 31.12.1994, str. 10. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/20/WE (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, str. 17).

11

(12)  Dz.U. L 269 z 21.10.2000, str. 34. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2005/673/WE (Dz.U. L 254 z 30.9.2005, str. 69).

12

(13)  Dz.U. L 37 z 13.2.2003, str. 24.

13

(14)  Dz.U. L 266 z 26.9.2006, str. 1.

14

(15)  Dz.U. L 190 z 12.7.2006, str. 1.

15

(16)  Dz.U. L 156 z 25.6.2003, str. 17.

16

(17)  Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 20. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporzązdeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 33 z 4.2.2006, str. 1).

17

(18)  Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 23. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2000/76/WE (Dz.U. L 332 z 28.12.2000, str. 91).

18

(19)  Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 56. Dyrektywa zmieniona dyrektywa 2006/21/WE (Dz.U. L 102 z 11.4.2006, str. 15).

19

(20)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzja 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

20

(21)  Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.

21

(22)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2006/96/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 81).

22

(23)  Pięć lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

23

(24)  Dz.U. L 197 z 21.7.2001, str. 30.

24

(25)  Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 48. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

25

(26)  Sześć lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

26

(27)  24 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

27

---

ZAŁĄCZNIK I

Procesy unieszkodliwiania

| D 1 | Składowanie w gruncie lub na powierzchni ziemi (np. składowiska itp.) |
| --- | --- |
| D 2 | Przetwarzanie w glebie i ziemi (np. biodegradacja odpadów płynnych lub szlamów w glebie i ziemi itd.) |
| D 3 | Głębokie zatłaczanie (np. zatłaczanie odpadów w postaci umożliwiającej pompowanie do odwiertów, wysadów solnych lub naturalnie powstających komór itd.) |
| D 4 | Retencja powierzchniowa (np. umieszczanie odpadów ciekłych i szlamów w dołach, poletkach osadowych lub lagunach itd.) |
| D 5 | Składowanie na składowiskach w sposób celowo zaprojektowany (np. umieszczanie w uszczelnionych oddzielnych komorach, przykrytych i izolowanych od siebie wzajemnie i od środowiska, itd.) |
| D 6 | Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz/oceanów |
| D 7 | Odprowadzanie do mórz/oceanów, w tym lokowanie na dnie mórz |
| D 8 | Obróbka biologiczna, niewymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika, w wyniku której powstają ostateczne związki lub mieszanki, które są usuwane za pomocą któregokolwiek spośród procesów wymienionych w punktach D 1–D 12 |
| D 9 | Obróbka fizyczno-chemiczna, niewymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika, w wyniku której powstają ostateczne związki lub mieszaniny usuwane za pomocą któregokolwiek spośród procesów wymienionych w punktach D 1–D 12 (np. odparowanie, suszenie, kalcynacja itp.) |
| D 10 | Przekształcanie termiczne na lądzie |
| D 11 | Przekształcanie termiczne na morzu (1) |
| D 12 | Trwałe składowanie (np. umieszczanie pojemników w kopalniach itd.) |
| D 13 | Sporządzanie mieszanki lub mieszanie przed poddaniem odpadów któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach D 1–D 12 (2) |
| D 14 | Przepakowywanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach D 1–D 13 |
| D 15 | Magazynowanie poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w punktach D 1–D 14 (z wyjątkiem tymczasowego magazynowania, przed zbieraniem, w miejscu gdzie odpady są wytwarzane) (3) |

D 1

Składowanie w gruncie lub na powierzchni ziemi (np. składowiska itp.)

D 2

Przetwarzanie w glebie i ziemi (np. biodegradacja odpadów płynnych lub szlamów w glebie i ziemi itd.)

D 3

Głębokie zatłaczanie (np. zatłaczanie odpadów w postaci umożliwiającej pompowanie do odwiertów, wysadów solnych lub naturalnie powstających komór itd.)

D 4

Retencja powierzchniowa (np. umieszczanie odpadów ciekłych i szlamów w dołach, poletkach osadowych lub lagunach itd.)

D 5

Składowanie na składowiskach w sposób celowo zaprojektowany (np. umieszczanie w uszczelnionych oddzielnych komorach, przykrytych i izolowanych od siebie wzajemnie i od środowiska, itd.)

D 6

Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz/oceanów

D 7

Odprowadzanie do mórz/oceanów, w tym lokowanie na dnie mórz

D 8

Obróbka biologiczna, niewymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika, w wyniku której powstają ostateczne związki lub mieszanki, które są usuwane za pomocą któregokolwiek spośród procesów wymienionych w punktach D 1–D 12

D 9

Obróbka fizyczno-chemiczna, niewymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika, w wyniku której powstają ostateczne związki lub mieszaniny usuwane za pomocą któregokolwiek spośród procesów wymienionych w punktach D 1–D 12 (np. odparowanie, suszenie, kalcynacja itp.)

D 10

Przekształcanie termiczne na lądzie

D 11

Przekształcanie termiczne na morzu (1)

D 12

Trwałe składowanie (np. umieszczanie pojemników w kopalniach itd.)

D 13

Sporządzanie mieszanki lub mieszanie przed poddaniem odpadów któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach D 1–D 12 (2)

D 14

Przepakowywanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach D 1–D 13

D 15

Magazynowanie poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w punktach D 1–D 14 (z wyjątkiem tymczasowego magazynowania, przed zbieraniem, w miejscu gdzie odpady są wytwarzane) (3)

---

(1)  Ten proces jest zabroniony na mocy przepisów UE i konwencji międzynarodowych.

(2)  Jeżeli nie istnieje inny właściwy kod D, mogą tu być uwzględnione procesy wstępne poprzedzające unieszkodliwienie, w tym wstępna obróbka, jak np. sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulacja, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie lub separacja przed poddaniem któremukolwiek spośród procesów wymienionych w pkt D 1–D 12.

(3)  Tymczasowe magazynowanie oznacza wstępne magazynowanie zgodne z art. 3 lit. j).

---

ZAŁĄCZNIK II

Procesy odzysku

| R 1 | Wykorzystanie głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii (1) |
| --- | --- |
| R 2 | Odzysk/regeneracja rozpuszczalników |
| R 3 | Recykling/odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) (2) |
| R 4 | Recykling/odzysk metali i związków metali |
| R 5 | Recykling/odzysk innych materiałów nieorganicznych (3) |
| R 6 | Regeneracja kwasów lub zasad |
| R 7 | Odzysk składników stosowanych do redukcji zanieczyszczeń |
| R 8 | Odzysk składników z katalizatorów |
| R 9 | Powtórna rafinacja lub inne sposoby ponownego użycia olejów |
| R 10 | Obróbka na powierzchni ziemi przynosząca korzyści w rolnictwa lub poprawę stanu środowiska |
| R 11 | Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach R 1–R 10 |
| R 12 | Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach R 1–R 11 (4) |
| R 13 | Magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w punktach R 1–R 12 (z wyjątkiem tymczasowego magazynowania, poprzedzające zbieranie, w miejscu gdzie odpady są wytwarzane) (5) |

R 1

Wykorzystanie głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii (1)

R 2

Odzysk/regeneracja rozpuszczalników

R 3

Recykling/odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) (2)

R 4

Recykling/odzysk metali i związków metali

R 5

Recykling/odzysk innych materiałów nieorganicznych (3)

R 6

Regeneracja kwasów lub zasad

R 7

Odzysk składników stosowanych do redukcji zanieczyszczeń

R 8

Odzysk składników z katalizatorów

R 9

Powtórna rafinacja lub inne sposoby ponownego użycia olejów

R 10

Obróbka na powierzchni ziemi przynosząca korzyści w rolnictwa lub poprawę stanu środowiska

R 11

Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach R 1–R 10

R 12

Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach R 1–R 11 (4)

R 13

Magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w punktach R 1–R 12 (z wyjątkiem tymczasowego magazynowania, poprzedzające zbieranie, w miejscu gdzie odpady są wytwarzane) (5)

---

(1)  Pozycja ta obejmuje obiekty przekształcania termicznego przeznaczone wyłącznie do przetwarzania komunalnych odpadów stałych, pod warunkiem że ich efektywność energetyczna jest równa lub większa niż:

| — | 0,60 dla działających instalacji, które otrzymały zezwolenie zgodnie ze stosowanymi przepisami wspólnotowymi obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 2009 r., |
| --- | --- |

—

0,60 dla działających instalacji, które otrzymały zezwolenie zgodnie ze stosowanymi przepisami wspólnotowymi obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 2009 r.,

| — | 0,65 dla instalacji, które otrzymały zezwolenie po dniu 31 grudnia 2008 r., |
| --- | --- |

—

0,65 dla instalacji, które otrzymały zezwolenie po dniu 31 grudnia 2008 r.,

przy zastosowaniu następującego wzoru:

Efektywność energetyczna = (Ep – (Ef + Ei))/(0,97 × (Ew + Ef))

Gdzie:

Ep oznacza ilość energii produkowanej rocznie jako energia cieplna lub elektryczna. Oblicza się ją przez pomnożenie ilości energii elektrycznej przez 2,6 a energii cieplnej wyprodukowanej w celach komercyjnych przez 1,1 (GJ/rok),

Ef oznacza ilość energii wprowadzanej rocznie do systemu, pochodzącej ze spalania paliw biorących udział w wytwarzaniu pary (GJ/rok),

Ew oznacza roczną ilość energii zawartej w przetwarzanych odpadach, obliczanej przy zastosowaniu dolnej wartości opałowej netto odpadów (GJ/rok),

Ei oznacza roczną ilość energii wprowadzanej z zewnątrz z wyłączeniem Ew i Ef (GJ/rok),

0,97 jest współczynnikiem uwzględniającym straty energii przez popiół denny i promieniowanie.

Wzór ten stosowany jest zgodnie z dokumentem referencyjnym dotyczącym najlepszych dostępnych technik dla termicznego przekształcania odpadów.

(2)  Pozycja ta obejmuje zgazowanie i pirolizę z wykorzystaniem tych składników jako odczynników chemicznych.

(3)  Pozycja ta obejmuje oczyszczanie gruntu prowadzące do odzysku gruntu i recykling nieorganicznych materiałów budowlanych.

(4)  Jeżeli nie istnieje inny właściwy kod D, może to obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulację, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, przepakowywanie, separację, tworzenie mieszanek lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w punktach R 1–R 11.

(5)  Tymczasowe magazynowanie oznacza wstępne magazynowanie zgodne z art. 3 lit. 10).

---

ZAŁĄCZNIK III

Właściwości odpadów, które czynią z nich odpady niebezpieczne

| H 1 | „Wybuchowe”: substancje i preparaty, które mogą wybuchnąć pod wpływem ognia lub które są bardziej wrażliwe na wstrząs lub tarcie niż dinitrobenzen. |
| --- | --- |
| H 2 | „Utleniające”: substancje i preparaty, które w kontakcie z innymi substancjami, w szczególności z substancjami łatwopalnymi, wykazują silne reakcje egzotermiczne. |
| H 3-A | „Wysoce łatwopalne”:






  — | substancje i preparaty ciekłe o temperaturze zapłonu niższej niż 21 °C (w tym skrajnie łatwopalne ciecze), lub |

H 1

„Wybuchowe”: substancje i preparaty, które mogą wybuchnąć pod wpływem ognia lub które są bardziej wrażliwe na wstrząs lub tarcie niż dinitrobenzen.

H 2

„Utleniające”: substancje i preparaty, które w kontakcie z innymi substancjami, w szczególności z substancjami łatwopalnymi, wykazują silne reakcje egzotermiczne.

H 3-A

„Wysoce łatwopalne”:

—

substancje i preparaty ciekłe o temperaturze zapłonu niższej niż 21 °C (w tym skrajnie łatwopalne ciecze), lub

| — | substancje i preparaty, które mogą się rozgrzać, a następnie zapalić pod wpływem kontaktu z powietrzem w temperaturze otoczenia, bez doprowadzenia energii, lub |
| --- | --- |

—

substancje i preparaty, które mogą się rozgrzać, a następnie zapalić pod wpływem kontaktu z powietrzem w temperaturze otoczenia, bez doprowadzenia energii, lub

| — | substancje i preparaty stałe, które mogą z łatwością zapalić się po krótkim kontakcie ze źródłem zapłonu i które palą się nadal lub ulegają zniszczeniu po usunięciu źródła zapłonu, lub |
| --- | --- |

—

substancje i preparaty stałe, które mogą z łatwością zapalić się po krótkim kontakcie ze źródłem zapłonu i które palą się nadal lub ulegają zniszczeniu po usunięciu źródła zapłonu, lub

| — | substancje i preparaty gazowe, łatwopalne w powietrzu pod normalnym ciśnieniem, lub |
| --- | --- |

—

substancje i preparaty gazowe, łatwopalne w powietrzu pod normalnym ciśnieniem, lub

| — | substancje i preparaty, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem tworzą wysoce łatwopalne gazy w niebezpiecznych ilościach. |
| --- | --- |

—

substancje i preparaty, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem tworzą wysoce łatwopalne gazy w niebezpiecznych ilościach.

H 3-B

„Łatwopalne”: substancje i preparaty ciekłe o temperaturze zapłonu równej lub wyższej niż 21 °C i niższej niż lub równej 55 °C.

H 4

„Drażniące”: substancje i preparaty niewykazujące działania żrącego, które w wyniku bezpośredniego, długotrwałego lub powtarzającego się kontaktu ze skórą lub błoną śluzową mogą wywołać stan zapalny.

H 5

„Szkodliwe”: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wniknięcia przez skórę mogą powodować ograniczone zagrożenie dla zdrowia.

H 6

„Toksyczne”: substancje i preparaty (w tym substancje i preparaty bardzo toksyczne), które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wniknięcia przez skórę mogą powodować poważne, ostre lub chroniczne zagrożenie dla zdrowia, a nawet śmierć.

H 7

„Rakotwórcze”: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wniknięcia przez skórę mogą wywołać raka lub zwiększać częstotliwość jego występowania.

H 8

„Żrące”: substancje i preparaty, które w zetknięciu z żywymi tkankami mogą spowodować ich zniszczenie.

H 9

„Zakaźne”: substancje i preparaty zawierające żywe drobnoustroje lub ich toksyny, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do przyjęcia, że wywołują choroby u ludzi lub innych żywych organizmów.

H 10

„Działające szkodliwie na rozrodczość”: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wniknięcia przez skórę mogą wywołać niedziedziczne wrodzone deformacje lub zwiększyć częstotliwość ich występowania.

H 11

„Mutagenne”: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania, spożycia lub wniknięcia przez skórę mogą wywołać dziedziczne defekty genetyczne lub zwiększyć częstotliwość ich występowania.

H 12

Odpady, które w kontakcie z wodą, powietrzem lub kwasem uwalniają toksyczne lub bardzo toksyczne gazy.

H 13 (1)

„Uczulające”: substancje i preparaty, które w przypadku ich wdychania lub wniknięcia przez skórę, są w stanie wywołać reakcję nadwrażliwości, tak że w wyniku dalszego narażenia na kontakt z tą substancją lub preparatem pojawiają się charakterystyczne skutki negatywne.

H 14

„Ekotoksyczne”: odpady, które stanowią lub mogą stanowić bezpośrednie lub opóźnione zagrożenie dla co najmniej jednego elementu środowiska.

H 15

Odpady, które po zakończeniu procesu unieszkodliwiania mogą w dowolny sposób wydzielić inną substancję, np. w formie odcieku, która ma którąkolwiek spośród cech wymienionych powyżej.

Uwagi

| 1. | Przypisania właściwości niebezpiecznych: „toksyczne” (i „wysoce toksyczne”), „szkodliwe”, „żrące”, „drażniące”, „rakotwórcze”, „działające szkodliwie na rozrodczość”, „mutagenne” i „ekotoksyczne” dokonuje się na podstawie kryteriów określonych w załączniku VI do dyrektywy Rady 67/548/EWG dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (2). |
| --- | --- |

1.

Przypisania właściwości niebezpiecznych: „toksyczne” (i „wysoce toksyczne”), „szkodliwe”, „żrące”, „drażniące”, „rakotwórcze”, „działające szkodliwie na rozrodczość”, „mutagenne” i „ekotoksyczne” dokonuje się na podstawie kryteriów określonych w załączniku VI do dyrektywy Rady 67/548/EWG dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (2).

| 2. | W odpowiednich przypadkach mają zastosowanie wartości dopuszczalne wyszczególnione w załącznikach II i III do dyrektywy 1999/45/EWG Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów (3) niebezpiecznych. |
| --- | --- |

2.

W odpowiednich przypadkach mają zastosowanie wartości dopuszczalne wyszczególnione w załącznikach II i III do dyrektywy 1999/45/EWG Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów (3) niebezpiecznych.

Metody badawcze

Metody, które należy stosować, są opisane w załączniku V dyrektywy 67/548/EWG i i w innych odnośnych notach CEN.

---

(1)  O ile dostępne są metody badawcze.

(2)  Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/102/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 241).

(3)  Dz.U. L 200 z 30.7.1999, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, str. 1. Wersja poprawiona w Dz.U. L 136 z 29.5.2007, str. 3).

---

ZAŁĄCZNIKA IV

Przykłady środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów, o których mowa w art. 26a

Środki, które mogą mieć wpływ na warunki ramowe związane z wytwarzaniem odpadów

| 1. | Wykorzystanie środków planowania lub innych instrumentów ekonomicznych wspierających efektywne wykorzystanie zasobów. |
| --- | --- |

1.

Wykorzystanie środków planowania lub innych instrumentów ekonomicznych wspierających efektywne wykorzystanie zasobów.

| 2. | Promocja badań i rozwoju w obszarze pozyskiwania czystszych i bardziej oszczędnych produktów i technologii oraz upowszechnianie i wykorzystywanie wyników takich badań i rozwoju. |
| --- | --- |

2.

Promocja badań i rozwoju w obszarze pozyskiwania czystszych i bardziej oszczędnych produktów i technologii oraz upowszechnianie i wykorzystywanie wyników takich badań i rozwoju.

| 3. | Opracowanie na wszystkich poziomach skutecznych i przydatnych wskaźników presji na środowisko związanej z wytwarzaniem odpadów, przy czym celem tych wskaźników ma być przyczynienie się do zapobiegania powstawaniu odpadów, od porównywania produktów na poziomie Wspólnoty, przez działania podjęte przez władze lokalne, po środki ogólnokrajowe. |
| --- | --- |

3.

Opracowanie na wszystkich poziomach skutecznych i przydatnych wskaźników presji na środowisko związanej z wytwarzaniem odpadów, przy czym celem tych wskaźników ma być przyczynienie się do zapobiegania powstawaniu odpadów, od porównywania produktów na poziomie Wspólnoty, przez działania podjęte przez władze lokalne, po środki ogólnokrajowe.

Środki, które mogą mieć wpływ na fazę projektu, produkcji i dystrybucji

| 4. | Promocja eko-projektowania (systematycznego uwzględniania aspektów środowiskowych przy projektowaniu produktu z zamiarem poprawienia charakterystyki oddziaływania, jakie dany produkt wywiera na środowisko przez cały cykl życia). |
| --- | --- |

4.

Promocja eko-projektowania (systematycznego uwzględniania aspektów środowiskowych przy projektowaniu produktu z zamiarem poprawienia charakterystyki oddziaływania, jakie dany produkt wywiera na środowisko przez cały cykl życia).

| 5. | Dostarczanie informacji o technikach zapobiegania powstawaniu odpadów z zamiarem ułatwiania wprowadzania najlepszych dostępnych technik w przemyśle. |
| --- | --- |

5.

Dostarczanie informacji o technikach zapobiegania powstawaniu odpadów z zamiarem ułatwiania wprowadzania najlepszych dostępnych technik w przemyśle.

| 6. | Organizacja szkoleń dla właściwych organów w zakresie wprowadzania wymogów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów do zezwoleń udzielanych na mocy niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 96/61/WE. |
| --- | --- |

6.

Organizacja szkoleń dla właściwych organów w zakresie wprowadzania wymogów dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów do zezwoleń udzielanych na mocy niniejszej dyrektywy oraz dyrektywy 96/61/WE.

| 7. | Objęcie środkami zapobiegania wytwarzaniu odpadów instalacji niepodlegających dyrektywie 96/61/WE. W odpowiednich przypadkach środki takie mogą zawierać oceny i plany zapobiegania powstawaniu odpadów. |
| --- | --- |

7.

Objęcie środkami zapobiegania wytwarzaniu odpadów instalacji niepodlegających dyrektywie 96/61/WE. W odpowiednich przypadkach środki takie mogą zawierać oceny i plany zapobiegania powstawaniu odpadów.

| 8. | Wykorzystanie kampanii informacyjnych oraz zapewnienie wsparcia finansowego, decyzyjnego i innego rodzaju wsparcia dla przedsiębiorstw. Środki takie będą szczególnie skuteczne, jeżeli będą skierowane i dostosowane do małych i średnich przedsiębiorstw i będą działały przez sieci istniejących powiązań gospodarczych. |
| --- | --- |

8.

Wykorzystanie kampanii informacyjnych oraz zapewnienie wsparcia finansowego, decyzyjnego i innego rodzaju wsparcia dla przedsiębiorstw. Środki takie będą szczególnie skuteczne, jeżeli będą skierowane i dostosowane do małych i średnich przedsiębiorstw i będą działały przez sieci istniejących powiązań gospodarczych.

| 9. | Stosowanie dobrowolnych umów, paneli konsumentów i producentów lub negocjacji sektorowych, zmierzających do tego, aby dane przedsiębiorstwa lub sektory przemysłu wyznaczały własne plany lub cele zapobiegania powstawaniu odpadów lub udoskonalały nieoszczędne produkty lub opakowania. |
| --- | --- |

9.

Stosowanie dobrowolnych umów, paneli konsumentów i producentów lub negocjacji sektorowych, zmierzających do tego, aby dane przedsiębiorstwa lub sektory przemysłu wyznaczały własne plany lub cele zapobiegania powstawaniu odpadów lub udoskonalały nieoszczędne produkty lub opakowania.

| 10. | Promocja wiarygodnych systemów zarządzania środowiskiem, w tym EMAS i ISO 14001. |
| --- | --- |

10.

Promocja wiarygodnych systemów zarządzania środowiskiem, w tym EMAS i ISO 14001.

Środki, które mogą mieć wpływ na fazę konsumpcji i użytkowania

| 11. | Instrumenty ekonomiczne, takie jak zachęty do czystych zakupów lub wprowadzenie obowiązkowej zapłaty przez konsumentów za dany artykuł lub element opakowania, który w przeciwnym wypadku byłby wydawany bezpłatnie. |
| --- | --- |

11.

Instrumenty ekonomiczne, takie jak zachęty do czystych zakupów lub wprowadzenie obowiązkowej zapłaty przez konsumentów za dany artykuł lub element opakowania, który w przeciwnym wypadku byłby wydawany bezpłatnie.

| 12. | Wykorzystanie kampanii informacyjnych i kierowanie informacji do ogółu społeczeństwa lub konkretnej grupy konsumentów. |
| --- | --- |

12.

Wykorzystanie kampanii informacyjnych i kierowanie informacji do ogółu społeczeństwa lub konkretnej grupy konsumentów.

| 13. | Promocja wiarygodnego etykietowania ekologicznego. |
| --- | --- |

13.

Promocja wiarygodnego etykietowania ekologicznego.

| 14. | Porozumienia z sektorem przemysłu, np. dotyczące paneli produktów podobnych do prowadzonych w ramach zintegrowanych polityk produktowych lub umowy z detalistami w sprawie dostępności informacji o zapobieganiu powstawaniu odpadów oraz w sprawie produktów powodujących mniejsze oddziaływanie na środowisko. |
| --- | --- |

14.

Porozumienia z sektorem przemysłu, np. dotyczące paneli produktów podobnych do prowadzonych w ramach zintegrowanych polityk produktowych lub umowy z detalistami w sprawie dostępności informacji o zapobieganiu powstawaniu odpadów oraz w sprawie produktów powodujących mniejsze oddziaływanie na środowisko.

| 15. | W kontekście zamówień publicznych i zaopatrzenia przedsiębiorstw — włączanie kryteriów związanych z ochroną środowiska i zapobieganiem powstawaniu odpadów do zaproszeń do składania ofert i kontraktów, zgodnie z Podręcznikiem na temat ekologicznych zamówień publicznych, opublikowanym przez Komisję 29 października 2004 r. |
| --- | --- |

15.

W kontekście zamówień publicznych i zaopatrzenia przedsiębiorstw — włączanie kryteriów związanych z ochroną środowiska i zapobieganiem powstawaniu odpadów do zaproszeń do składania ofert i kontraktów, zgodnie z Podręcznikiem na temat ekologicznych zamówień publicznych, opublikowanym przez Komisję 29 października 2004 r.

| 16. | Propagowanie ponownego użycia lub naprawy wyrzucanych produktów lub ich składników, w szczególności przez stosowanie środków edukacyjnych, ekonomicznych, logistycznych i innych, takich jak wspieranie lub tworzenie akredytowanych sieci napraw i ponownego użycia, zwłaszcza w regionach gęsto zaludnionych. |
| --- | --- |

16.

Propagowanie ponownego użycia lub naprawy wyrzucanych produktów lub ich składników, w szczególności przez stosowanie środków edukacyjnych, ekonomicznych, logistycznych i innych, takich jak wspieranie lub tworzenie akredytowanych sieci napraw i ponownego użycia, zwłaszcza w regionach gęsto zaludnionych.

---

ZAŁĄCZNIK V

Tabela zgodności

| Dyrektywa 2006/12/WE | Niniejsza dyrektywa |
| --- | --- |
| Art. 1(1)(a) | Art. 3(1) |
| Art. 1(1)(b) | Art. 3(5) |
| Art. 1(1)(c) | Art. 3(6) |
| Art. 1(1)(d) | Art. 3(9) |
| Art. 1(1)(e) | Art. 3(18) |
| Art. 1(1)(f) | Art. 3(14) |
| Art. 1(1)(g) | Art. 3(10) |
| Art. 1(2) | Art. 6 |
| Art. 2(1) | Art. 2(1) |
| Art. 2(1)(a) | Art. 2(1)(a) |
| Art. 2(1)(b) | Art. 2(2) |
| Art. 2(1)(b)(i) | Art. 2(1)(d) |
| Art. 2(1)(b)(ii) | Art. 2(2)(d) |
| Art. 2(1)(b)(iii) | Art. 2(1)(f) and (2)(c) |
| Art. 2(1)(b)(iv) | Art. 2(2)(a) |
| Art. 2(1)(b)(v) | Art. 2(1)(e) |
| Art. 2(2) | Art. 2(4) |
| Art. 3(1) | Art. 11 |
| Art. 4(1) | Art. 10 |
| Art. 4(2) | Art. 33(1) |
| Art. 5 | Art. 14 |
| Art. 6 | — |
| Art. 7 | Art. 25 |
| Art. 8 | Art. 13 |
| Art. 9 | Art. 20 |
| Art. 10 | Art. 20 |
| Art. 11 | Art. 21 i 22 |
| Art. 12 | Art. 23 |
| Art. 13 | Art. 31 |
| Art. 14 | Art. 32 |
| Art. 15 | Art. 12 |
| Art. 16 | Art. 34 |
| Art. 17 | Art. 35 |
| Art. 18 ust. 1 | Art. 36 ust. 1 |
| — | Art. 36 ust. 2 |
| Art. 18 ust. 2 | Art. 36 ust. 4 |
| Art. 18 ust. 3 | Art. 36 ust. 3 |
| Art. 19 | Art. 37 |
| Art. 20 | — |
| Art. 21 | Art. 39 |
| Art. 22 | Art. 40 |
| Załącznik I | — |
| Załącznik IIA | Załącznik I |
| Załącznik IIB | Załącznik II |
| Dyrektywa 75/439/EWG | Niniejsza dyrektywa |
| Art. 1(1) | Art. 3(17) |
| Art. 2 | Art. 10 i 18 |
| Art. 3(1) i (2) | — |
| Art. 3(3) | Art. 10 |
| Art. 4 | Art. 10 |
| Art. 5(1) | — |
| Art. 5(2) | — |
| Art. 5(3) | — |
| Art. 5(4) | Art. 23 i 31 |
| Art. 6 | Art. 20 |
| Art. 7(a) | Art. 10 |
| Art. 7(b) | — |
| Art. 8(1) | — |
| Art. 8(2)(a) | — |
| Art. 8(2)(b) | — |
| Art. 8(3) | — |
| Art. 9 | — |
| Art. 10(1) | Art. 15 |
| Art. 10(2) | Art. 10 |
| Art. 10(3) i (4) | — |
| Art. 10(5) | Art. 16, 18, 22, 31 i 32 |
| Art. 11 | — |
| Art. 12 | Art. 32 |
| Art. 13(1) | Art. 31 |
| Art. 13(2) | — |
| Art. 14 | — |
| Art. 15 | — |
| Art. 16 | — |
| Art. 17 | — |
| Art. 18 | Art. 34 |
| Art. 19 | — |
| Art. 20 | — |
| Art. 21 | — |
| Art. 22 | — |
| Załącznik I | — |
| Dyrektywa 91/689/EWG | Niniejsza dyrektywa |
| Art. 1(1) | — |
| Art. 1(2) | — |
| Art. 1(3) | — |
| Art. 1(4) | Art. 63 ust. 2 |
| Art. 1(5) | Art. 17 |
| Art. 2(1) | Art. 20 |
| Art. 2(2)–(4) | Art. 15 |
| Art. 3 | Art. 21 i 22 |
| Art. 4(1) | Art. 31 |
| Art. 4(2)(3) | Art. 32 |
| Art. 5(1) | Art. 16(1) |
| Art. 5(2) | Art. 31 |
| Art. 5(3) | Art. 16(2) |
| Art. 6 | Art. 25 |
| Art. 7 | — |
| Art. 8 | — |
| Art. 9 | — |
| Art. 10 | — |
| Art. 11 | — |
| Art. 12 | — |
| Załącznik I i II | — |
| Załącznik III | Załącznik III |

Dyrektywa 2006/12/WE

Niniejsza dyrektywa

Art. 1(1)(a)

Art. 3(1)

Art. 1(1)(b)

Art. 3(5)

Art. 1(1)(c)

Art. 3(6)

Art. 1(1)(d)

Art. 3(9)

Art. 1(1)(e)

Art. 3(18)

Art. 1(1)(f)

Art. 3(14)

Art. 1(1)(g)

Art. 3(10)

Art. 1(2)

Art. 6

Art. 2(1)

Art. 2(1)

Art. 2(1)(a)

Art. 2(1)(a)

Art. 2(1)(b)

Art. 2(2)

Art. 2(1)(b)(i)

Art. 2(1)(d)

Art. 2(1)(b)(ii)

Art. 2(2)(d)

Art. 2(1)(b)(iii)

Art. 2(1)(f) and (2)(c)

Art. 2(1)(b)(iv)

Art. 2(2)(a)

Art. 2(1)(b)(v)

Art. 2(1)(e)

Art. 2(2)

Art. 2(4)

Art. 3(1)

Art. 11

Art. 4(1)

Art. 10

Art. 4(2)

Art. 33(1)

Art. 5

Art. 14

Art. 6

—

Art. 7

Art. 25

Art. 8

Art. 13

Art. 9

Art. 20

Art. 10

Art. 20

Art. 11

Art. 21 i 22

Art. 12

Art. 23

Art. 13

Art. 31

Art. 14

Art. 32

Art. 15

Art. 12

Art. 16

Art. 34

Art. 17

Art. 35

Art. 18 ust. 1

Art. 36 ust. 1

—

Art. 36 ust. 2

Art. 18 ust. 2

Art. 36 ust. 4

Art. 18 ust. 3

Art. 36 ust. 3

Art. 19

Art. 37

Art. 20

—

Art. 21

Art. 39

Art. 22

Art. 40

Załącznik I

—

Załącznik IIA

Załącznik I

Załącznik IIB

Załącznik II

Dyrektywa 75/439/EWG

Niniejsza dyrektywa

Art. 1(1)

Art. 3(17)

Art. 2

Art. 10 i 18

Art. 3(1) i (2)

—

Art. 3(3)

Art. 10

Art. 4

Art. 10

Art. 5(1)

—

Art. 5(2)

—

Art. 5(3)

—

Art. 5(4)

Art. 23 i 31

Art. 6

Art. 20

Art. 7(a)

Art. 10

Art. 7(b)

—

Art. 8(1)

—

Art. 8(2)(a)

—

Art. 8(2)(b)

—

Art. 8(3)

—

Art. 9

—

Art. 10(1)

Art. 15

Art. 10(2)

Art. 10

Art. 10(3) i (4)

—

Art. 10(5)

Art. 16, 18, 22, 31 i 32

Art. 11

—

Art. 12

Art. 32

Art. 13(1)

Art. 31

Art. 13(2)

—

Art. 14

—

Art. 15

—

Art. 16

—

Art. 17

—

Art. 18

Art. 34

Art. 19

—

Art. 20

—

Art. 21

—

Art. 22

—

Załącznik I

—

Dyrektywa 91/689/EWG

Niniejsza dyrektywa

Art. 1(1)

—

Art. 1(2)

—

Art. 1(3)

—

Art. 1(4)

Art. 63 ust. 2

Art. 1(5)

Art. 17

Art. 2(1)

Art. 20

Art. 2(2)–(4)

Art. 15

Art. 3

Art. 21 i 22

Art. 4(1)

Art. 31

Art. 4(2)(3)

Art. 32

Art. 5(1)

Art. 16(1)

Art. 5(2)

Art. 31

Art. 5(3)

Art. 16(2)

Art. 6

Art. 25

Art. 7

—

Art. 8

—

Art. 9

—

Art. 10

—

Art. 11

—

Art. 12

—

Załącznik I i II

—

Załącznik III

Załącznik III

---

UZASADNIENIE RADY

I.   WSTĘP

| 1. | W dniu 26 grudnia 2005 r. Komisja przekazała Radzie wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odpadów (1). Wniosek jest oparty na art. 175 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

1.

W dniu 26 grudnia 2005 r. Komisja przekazała Radzie wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie odpadów (1). Wniosek jest oparty na art. 175 ust. 1 Traktatu.

| 2. | Parlament Europejski przyjął swoją opinię w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2007 r.
  Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów wydały swoje opinie w dniach, odpowiednio, 19 czerwca i 14 czerwca 2006 r. (2). |
| --- | --- |

2.

Parlament Europejski przyjął swoją opinię w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2007 r.

Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów wydały swoje opinie w dniach, odpowiednio, 19 czerwca i 14 czerwca 2006 r. (2).

| 3. | W dniu 20 grudnia 2007 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu. |
| --- | --- |

3.

W dniu 20 grudnia 2007 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu.

II.   CELE

Cele projektu dyrektywy są następujące:

| — | uproszczenie i modernizacja obowiązujących obecnie przepisów, |
| --- | --- |

—

uproszczenie i modernizacja obowiązujących obecnie przepisów,

| — | wprowadzenie w życie bardziej ambitnej i bardziej skutecznej polityki zapobiegania powstawaniu odpadów, |
| --- | --- |

—

wprowadzenie w życie bardziej ambitnej i bardziej skutecznej polityki zapobiegania powstawaniu odpadów,

| — | stworzenie zachęt do ponownego wykorzystywania i recyklingu odpadów. |
| --- | --- |

—

stworzenie zachęt do ponownego wykorzystywania i recyklingu odpadów.

Projekt dyrektywy przewiduje:

| — | wprowadzenie celu związanego z ochroną środowiska, |
| --- | --- |

—

wprowadzenie celu związanego z ochroną środowiska,

| — | sprecyzowanie pojęć odzysku i unieszkodliwiania, |
| --- | --- |

—

sprecyzowanie pojęć odzysku i unieszkodliwiania,

| — | sprecyzowanie warunków mieszania odpadów niebezpiecznych, |
| --- | --- |

—

sprecyzowanie warunków mieszania odpadów niebezpiecznych,

| — | wprowadzenie, w odniesieniu do wybranych kategorii odpadów, procedury precyzowania, kiedy odpad przestaje być odpadem, |
| --- | --- |

—

wprowadzenie, w odniesieniu do wybranych kategorii odpadów, procedury precyzowania, kiedy odpad przestaje być odpadem,

| — | procedurę ustalania minimalnych standardów technicznych dla pewnej liczby czynności gospodarowania odpadami, |
| --- | --- |

—

procedurę ustalania minimalnych standardów technicznych dla pewnej liczby czynności gospodarowania odpadami,

| — | nowy wymóg opracowania krajowych programów zapobiegania powstawaniu odpadów. |
| --- | --- |

—

nowy wymóg opracowania krajowych programów zapobiegania powstawaniu odpadów.

Wniosek przyjmuje postać zmiany dyrektywy ramowej w sprawie odpadów (2006/12/WE). Wniosek zawiera w sobie przepisy dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych (91/689/EWG) i szczegółowy obowiązek zbierania zawarty w dyrektywie w sprawie olejów odpadowych (75/439/EWG); w związku z tym dyrektywy te należy uchylić.

III.   ANALIZA WSPÓLNEGO STANOWISKA

1.   Informacje ogólne

Podczas głosowania plenarnego w dniu 13 lutego 2007 r. Parlament Europejski przyjął 120 poprawek (po przeredagowaniu pozostały 104 poprawki). Wspólne stanowisko Rady ujmuje niektóre z nich w całości, w części lub co do zasady, przez zastosowanie podobnego brzmienia. Zawiera ono w szczególności zmiany w stosunku do pierwotnego wniosku Komisji, które przewidują ściślejsze stosowanie hierarchii odpadów, odnoszą się szczegółowo do odpadów biodegradowalnych i olejów odpadowych oraz przewidują pojęcie rozszerzonej odpowiedzialności producenta, aby stwarzać zachęty do zapobiegania powstawaniu odpadów i do odzysku. W odniesieniu do definicji odpadów i przepisów, które pierwotnie dotyczyły produktów wtórnych, wprowadza się przepisy pozwalające określić z jednej strony, które substancje lub przedmioty można uznać za produkty uboczne — a nie za odpady — jeżeli są zgodne z określonymi kryteriami i środkami, a z drugiej strony — które szczegółowo określone odpady mogą, zgodnie ze szczegółowo określonymi warunkami, przestać być uznawane za odpady, a stać się substancjami lub przedmiotami, które można wprowadzić na rynek zgodnie z przepisami dotyczącymi produktów i substancji.

Wspólne stanowisko zawiera również inne zmiany, nie przewidziane przez Parlament Europejski, które uwzględniają pewną liczbę postulatów zgłoszonych przez państwa członkowskie w trakcie negocjacji.

Komisja zaakceptowała wspólne stanowisko uzgodnione przez Radę.

2.   Poprawki Parlamentu Europejskiego

Rada:

| a) | wprowadziła do wspólnego stanowiska następujących 55 poprawek w całości, w części lub co do zasady: |
| --- | --- |

a)

wprowadziła do wspólnego stanowiska następujących 55 poprawek w całości, w części lub co do zasady:

Motywy:

Poprawka 1 i poprawka 4 dotyczące celów zostały w części uwzględnione w motywach 1 i 6, zwłaszcza w związku z hierarchią odpadów i w odniesieniu do ochrony zasobów naturalnych.

Poprawka 5 dotycząca potrzeby zdefiniowania „ponownego wykorzystania” odpadów została uwzględniona w części (motywy 13 i 16). Wspólne stanowisko przewiduje również bardziej szczegółową definicję „przygotowania do ponownego wykorzystania”, aby ułatwić odróżnienie czynności zapobiegania powstawaniu odpadów od odzysku, tzn. ponownego wykorzystania produktów lub składników niebędących odpadami (w przypadku których „ponowne wykorzystanie” ma zapobiec powstawaniu odpadów) od ponownego wykorzystania produktów lub składników, które stały się odpadami (których dotyczy „przygotowanie do ponownego wykorzystania” jako czynność odzysku).

Poprawka 6 dotycząca potrzeby sprecyzowania definicji odzysku i unieszkodliwiania została w części uwzględniona w motywie 17 zawierającym wzmianki o korzyściach dla zdrowia ludzi wynikających z czynności odzysku.

Poprawka 7 dotycząca potrzeby sprecyzowania definicji odpadów została w części i co do zasady uwzględniona w motywie 20 i w art. 4 i 5 wspólnego stanowiska.

Poprawka 8 dotycząca zasady „zanieczyszczający płaci” i zasady odpowiedzialności producenta została uwzględniona w motywach 24 i 25 wspólnego stanowiska.

Poprawka 13 dotycząca olejów odpadowych została uwzględniona w części i w odniesieniu do jej zasadniczego sensu w motywie 40 i art. 18. Wspólne stanowisko przewiduje uchylenie dyrektywy 75/439/EWG w sprawie olejów odpadowych, natomiast art. 18 został znacznie rozbudowany, a w szczególności umożliwia państwom członkowskim utrzymanie regeneracji jako priorytetu krajowego.

Poprawka 168 dotycząca uprawnień przyznanych Komisji została częściowo ujęta w motywach 42 i 43, mimo że we wspólnym stanowisku zakres stosowania nowej procedury komitetowej jest szerszy.

Artykuły:

Poprawki 101 i 14 dotyczące przedmiotu oraz hierarchii odpadów zostały w większości uwzględnione w art. 1 i 11, w połączeniu z motywami 27 i 28. Wspólne stanowisko różni się jednak w pewnym stopniu od omawianej poprawki, ponieważ stwierdza się w nim w szczególności, że do procedur odstępowania od hierarchii wobec niektórych strumieni odpadów powinna mieć zastosowanie zasada pomocniczości.

Poprawki 15, 134, 102, 123 i 126 dotyczące wyłączeń z zakresu stosowania omawianej dyrektywy zostały częściowo uwzględnione w art. 2, w odniesieniu do: niezanieczyszczonej gleby i innego materiału występującego w stanie naturalnym, wykorzystywanego do celów budowlanych w miejscu, w którym został on wydobyty, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (przeznaczonych do zastosowań, których nie uznaje się za czynności gospodarowania odpadami), osadów innych niż niebezpieczne (przemieszczanych w obrębie wód powierzchniowych) oraz odwołania do odrębnych wniosków Komisji (art. 2 ust. 4) — ale nie w odniesieniu do dodania wzmianki o wykorzystywaniu osadów ściekowych w rolnictwie.

Poprawka 19, dodanie definicji „zapobiegania” powstawaniu odpadów, została uwzględniona w art. 3 ust. 11; działania związane z zapobieganiem zagrożeniom podczas czynności gospodarowania odpadami jako takie nie zostały jednak ujęte, zważywszy że definicja ta powinna dotyczyć jedynie środków przedsięwziętych zanim dana substancja, dany materiał lub produkt staną się odpadem.

Poprawkę 20 dotyczącą definicji „ponownego wykorzystania” można znaleźć zasadniczo w art. 3 ust. 12 w zakresie, w jakim definicja ta w obecnej postaci jednoznacznie odnosi się do produktów lub składników, które nie są odpadami, a które są ponownie wykorzystywane do tego samego celu, do którego były przeznaczone.

Poprawka 21 dotycząca definicji „recyklingu” uwzględniona została — co do jej zasadniczej treści — w art. 3 ust. 16.

Poprawka 23 dotycząca definicji „olejów odpadowych” uwzględniona została co do zasady w art. 3 ust. 3, obejmującym wszystkie przemysłowe oleje odpadowe i wszelkie mineralne lub syntetyczne oleje smarowe.

Poprawka 24 dotycząca definicji „przetwarzania” została uwzględniona w art. 3 ust. 13, którą należy czytać łącznie z załącznikami I i II dotyczącymi czynności unieszkodliwiania i odzysku. Do załączników tych dodano objaśnienia precyzujące sytuację w odniesieniu do czynności tymczasowych i przygotowawczych.

Poprawka 25 dotycząca definicji „unieszkodliwiania” została włączona w części i co do zasadniczej treści do art. 3 ust. 18. Bardziej operacyjna część proponowanej definicji, dotycząca potrzeby przyznania w czynnościach unieszkodliwiania odpadów wysokiego priorytetu ochronie zdrowia ludzi i środowiska, ujęta jest w art. 10 (Ochrona środowiska i zdrowia ludzi) i art. 11 (Hierarchia odpadów) wspólnego stanowiska.

Poprawki 27, 28, 30, 31 i 34, proponujące definicje „dealera”, „brokera”, „odpadów biodegradowalnych”, „najlepszych dostępnych technik” i „regeneracji” uwzględnione zostały w art. 3 ust., odpowiednio, 7, 8, 4, 19 i 17.

Poprawki 107 i 121 dotyczące rozróżnienia produktów ubocznych i odpadów są ujęte w części i co do zasadniczej treści w art. 4 dotyczącym produktów ubocznych, który należy czytać łącznie z motywem 20 (tiret pierwsze).

Poprawka 35 dotycząca odpowiedzialności producenta została uwzględniona w części i co do zasadniczej treści w art. 7 wspólnego stanowiska, choć artykuł ten nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku ani nie przewiduje procedury dla działań, które mają nastąpić po jego wprowadzeniu. Ogólne obowiązki dotyczące sprawozdawczości i dalszych działań Komisji przewidziane są w art. 34 wspólnego stanowiska.

Poprawki 169 i 36 dotyczące wykazu odpadów są częściowo ujęte w art. 6, który w obecnej wersji do celów dostosowania przedmiotowego wykazu przywołuje decyzję Komisji 2000/532/WE i procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą. W innych kwestiach wspólne stanowisko nie uwzględnia tej poprawki; w szczególności przewiduje się, że wykaz powinien być wiążący wyłącznie do celów określenia odpadów niebezpiecznych.

Poprawki 38, 108, 157, 140 i 141 dotyczące odzysku zostały uwzględnione częściowo. W szczególności: pkt 1 został ujęty w art. 8 ust. 1 (odwołanie do celów i hierarchii odpadów) oraz w art. 3 ust. 14 dotyczącym definicji odzysku; pkt 2 został do pewnego stopnia ujęty w art. 24 dotyczącym minimalnych standardów technicznych, w którym przewiduje się, że Komisja może, w przypadkach gdy istnieją dowody, że możliwe są korzyści w kategoriach ochrony zdrowia ludzi i środowiska naturalnego, przyjąć dla czynności przetwarzania (odzysku i unieszkodliwiania) minimalne standardy techniczne, uwzględniając m.in. najlepsze dostępne techniki; pkt 2b został częściowo ujęty w załączniku IV dotyczącym przykładów środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów (w programach zapobiegania powstawaniu odpadów, o których mowa w art. 26 w odniesieniu do instrumentów ekonomicznych, kryteriów stosowanych w zamówieniach oraz akredytowanych sieci napraw i ponownego wykorzystywania.

Co do pkt 2d, dotyczącego wysokiej jakości recyklingu, w art. 8 ust. 2 dodano odniesienie do zbierania selektywnego, utrzymując jednocześnie istniejący obecnie obowiązek selektywnego zbierania odpadów niebezpiecznych i olejów odpadowych w art. 15–18. Pozostałe części tej poprawki, w szczególności dotyczące ustalania na poziomie UE wielkości docelowych dla ponownego wykorzystania i recyklingu, nie zostały uwzględnione, ponieważ uznano je za nierealistyczne, ze względu na istniejący brak danych, lub za przedwczesne.

Zmiany związane z poprawkami do załącznika II dotyczącego czynności odzysku nie zostały uwzględnione, ponieważ załącznik ten (ani załącznik I) nie może być zmieniany jednostronnie, zważywszy na zobowiązania międzynarodowe UE w ramach OECD (3) i konwencji bazylejskiej (4).

Poprawki 39 i 158 dotyczące unieszkodliwiania zostały w części uwzględnione w art. 9 (odesłanie do art. 8 ust. 1), w załączniku I, gdzie dodano uwagę precyzującą, że czynność unieszkodliwiania oznaczona D 11 jest zabroniona przez prawodawstwo UE i konwencje międzynarodowe, oraz w motywie 19 — w odniesieniu do czynności unieszkodliwiania oznaczonej D 7, dotyczącej odprowadzania do mórz i oceanów, w tym lokowania na dnie mórz.

Poprawka 40 została częściowo ujęta w art. 10 dotyczącym ochrony zdrowia ludzi i środowiska (zdanie wprowadzające).

Poprawka 41 dotycząca wymogów w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów oraz zniesienia statusu odpadu objęta jest art. 24 dotyczącym minimalnych standardów technicznych (przyjmowanych przez Komisję za pośrednictwem Komitetu), a w części i co do zasady — art. 22 ust. 1 dotyczącym warunków zwolnień (określanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do czynności odzysku i niektórych procesów unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne w miejscu wytwarzania) i art. 5 dotyczącym zniesienia statusu odpadu. Wspólne stanowisko nie uwzględnia jednak pojęcia najlepszych możliwych technik gospodarowania odpadami i różni się od poprawek w zakresie procedury, która ma być zastosowana (komitologia, a nie zatwierdzanie poszczególnych dyrektyw).

Poprawka 43 jest uwzględniona co do zasadniczej treści w art. 13 ust. 1 dotyczącym odpowiedzialności, a w art. 13 ust. 2 (nowy) podano więcej szczegółów w sprawie podziału odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami w przypadku operacji wstępnego przetwarzania.

Poprawka 44 została uwzględniona co do zasadniczej treści w art. 12 dotyczącym kosztów.

Poprawka 45 jest częściowo ujęta w art. 5 dotyczącym zniesienia statusu odpadu, w połączeniu z motywem 20 (tiret drugie), przedstawiającym ewentualne kategorie odpadów, dla których należy opracować kryteria zniesienia statusu odpadu. Podobnie jak powyżej, wspólne stanowisko różni się od poprawki, w szczególności w zakresie procedury, która ma być zastosowana do opracowania takich kryteriów.

Poprawki 46, 131 i 47 dotyczące rozcieńczania i mieszania odpadów niebezpiecznych oraz odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w gospodarstwach domowych ujęte są w części i co do zasady, odpowiednio, w art.15 ust. 1 i 2 oraz art. 17.

Poprawka 56 dotycząca olejów odpadowych uwzględniona została co do zasadniczej treści w art. 18, chociaż wspólne stanowisko przewiduje w art. 38, że ogólnounijny priorytet w zakresie regeneracji zostaje zniesiony wraz z uchyleniem dyrektywy 75/439/EWG.

Poprawki 112 i 138 dotyczące wprowadzenia nowego rozdziału odnoszącego się do odpadów biodegradowalnych ujęte są w części i co do zasady w art. 19 w połączeniu z motywem 32. Opracowanie specyfikacji i kryteriów dotyczących kompostu przewidziane jest również w motywie 20 tiret drugie, dotyczącym zniesienia statusu odpadu. Wspólne stanowisko różni się jednak w odniesieniu do charakteru przewidywanych wymagań, na przykład w zakresie selektywnego zbierania i przetworzenia przed rozrzuceniem kompostu na ziemi.

Poprawka 59 dotycząca zezwoleń ujęta jest co do zasadniczej treści w art. 20 ust. 5.

Poprawka 60 dotycząca standardów minimalnych w odniesieniu do zezwoleń uwzględniona została w części i co do zasady w art. 24, chociaż wspólne stanowisko różni się od poprawek w zakresie procedury, która ma być zastosowana do opracowania takich standardów (komitologia, a nie zatwierdzanie poszczególnych dyrektyw).

Poprawki 62 i 64 dotyczące wymogów w zakresie rejestracji zakładów lub przedsiębiorstw zajmujących się zawodowo zbieraniem lub transportem odpadów ujęte są w części w art. 22, w motywie 33 i w art. 24 ust. 2 (standardy minimalne dla rodzajów działalności, które wymagają rejestracji).

Poprawka 66 dotycząca odniesienia do hierarchii i do wytycznych w związku z planami i programami została uwzględniona w art. 25 ust. 2 i art. 26 ust. 5, natomiast poprawki 67 i 151 dotyczące środków zapobiegających przemieszczaniu odpadów są uwzględnione w motywie 36 w połączeniu z art. 14 ust. 1.

Poprawka 69 dotycząca programów zapobiegania powstawaniu odpadów została uwzględniona w części i co do zasady w art. 26 i 28, chociaż wspólne stanowisko nie popiera wprowadzenia docelowych terminów stabilizacji i ograniczenia wytwarzania odpadów wskazanych w poprawce.

Poprawka 71 dotycząca regularnej oceny programów zapobiegania powstawaniu odpadów jest objęta częściowo art. 27, chociaż wspólne stanowisko przewiduje dokonywanie tej oceny co sześć lat (a nie co pięć) i nie przewiduje udziału Europejskiej Agencji Środowiska w tych ocenach.

Poprawka 115 dotycząca sprawozdań przygotowywanych przez państwa członkowskie i przeglądów dokonywanych przez Komisję została częściowo uwzględniona w art. 34.

Poprawka 173 dotycząca dostosowywania załączników III i IV do postępu naukowego i technicznego została częściowo uwzględniona w art. 35, który przewiduje, że dostosowywanie takie będzie się odbywało zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą. Wspólne stanowisko stwierdza jednak, że proces ten powinien dotyczyć wszystkich załączników do dyrektywy.

Poprawka 77 dotycząca sankcji z tytułu nieprzestrzegania została w dużym stopniu uwzględniona w art. 33 dotyczącym egzekwowania i sankcji w połączeniu z art. 37 ust. 2 dotyczącym transpozycji.

Poprawka 78 dotycząca nowej procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą została włączona do art. 36 ust. 2.

Załączniki:

Poprawki 81 i 82 dotyczące niektórych czynności unieszkodliwiania uwzględnione są co do zasady w motywie 19 (w zakresie odprowadzania do mórz i oceanów, w tym również lokowania na dnie mórz) i w załączniku I pierwszy odsyłacz gwiazdkowy (w zakresie przekształcania termicznego na morzu).

Poprawka 86 została w części uwzględniona w załączniku II trzeci odsyłacz gwiazdkowy (recykling nieorganicznych materiałów budowlanych).

Poprawka 89 dotycząca załącznika IIa (nowego) stanowiącego wykaz potencjalnych zastosowań odpadów jako produktów, materiałów lub substancji wtórnych została w ograniczonym stopniu uwzględniona w motywie 20 tiret drugie, gdzie wymienia się możliwe kategorie odpadów, dla których należy opracować specyfikacje i kryteria zniesienia statusu odpadu, w połączeniu z art. 5 dotyczącym zniesienia statusu odpadu, wyliczającym warunki i dalsze kryteria, które mają zastosowanie, a które mają być opracowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą.

Poprawka 90 dotycząca właściwości odpadów niebezpiecznych została wprowadzona do załącznika IV (H 14 i H 15), zaś poprawka 94 została w całości wprowadzona do załącznika IV.

| b) | nie uwzględniła 49 poprawek we wspólnym stanowisku. |
| --- | --- |

b)

nie uwzględniła 49 poprawek we wspólnym stanowisku.

W odniesieniu do poprawek 2, 3, 153, 9, 10, 12, 103, 17, 127, 26, 29, 32, 37, 109, 48, 170, 50, 171, 51, 172, 52, 53, 54, 98, 113, 58, 61, 161, 188, 65, 68, 70, 72, 79, 80, 83, 84, 85, 87, 88, 91 i 93 Rada podtrzymała stanowisko wyrażone przez Komisję.

W odniesieniu do poprawek 11, 104, 33, 49, 63, 74, 92, 95, 96 i 97, przyjętych częściowo lub co do zasady przez Komisję, ale niezawartych we wspólnym stanowisku, można poczynić następujące uwagi:

Poprawka 11 wprowadzająca nowy motyw dotyczący odpadów niebezpiecznych (w miejsce motywu 19 zawartego we wniosku Komisji) skupia się w szczególności na nieprawidłowym gospodarowaniu, potrzebie konkretnych i dostosowanych do potrzeb sposobów przetwarzania — łącznie z identyfikowalnością — oraz na bezpieczeństwie i kwalifikacjach podmiotów uczestniczących. Rada nie kwestionuje powyższego co do zasady, postanowiła jednak nie wprowadzać tej poprawki, ponieważ stanowi ona przesłankę dla poprawek 50, 51 oraz 172, 52, 53, 54, 58, 161, 188 do artykułów, które nie zostały zaakceptowane przez Komisję i Radę, w związku z czym nie zostały uwzględnione we wspólnym stanowisku.

Poprawka 104 dotycząca definicji „zbierania selektywnego” nie została uwzględniona, ponieważ art. 5 ust. 2, zawierający przepis dotyczący zbierania selektywnego, opisuje to pojęcie w sposób właściwy.

Poprawka 33 dotycząca definicji „czyszczenia” nie została wprowadzona, aby uniknąć nakładania się z definicją „przygotowywania do ponownego wykorzystania” stosowaną w odniesieniu do produktów lub składników produktów, które stały się odpadami.

Poprawka 49 dotycząca wykazu odpadów nie została uwzględniona, ponieważ Rada woli utrzymać istniejący stan rzeczy w odniesieniu do elementów, które mają zostać wzięte pod uwagę przy tworzeniu wykazu, jednoznacznie określonego w art. 6 jako wykaz ustanowiony decyzją Komisji 2000/532/WE, zgodnie z sugestią Parlamentu Europejskiego.

Poprawka 63 dotycząca zminimalizowania biurokracji związanej z rejestracją nie została uwzględniona, ponieważ zagadnienie to mieści się w zakresie stosowania zasady pomocniczości.

Poprawka 74 dotycząca rozszerzenia zakresu wymogów dotyczących ewidencji zawartych w art. 32 — przez co artykuł ten miałby bezpośrednie zastosowanie do odpadów innych niż niebezpieczne — nie została wprowadzona, ponieważ Rada jest zdania, że zwiększyłoby to niepotrzebnie biurokrację, a jednocześnie nakładałoby się częściowo z wymogami dotyczącymi ewidencji zawartymi w rozporządzeniu w sprawie przemieszczania odpadów (art. 20, rozporządzenie (WE) nr 1013/2006). Jako rozwiązanie alternatywne wspólne stanowisko przewiduje w art. 32 ust. 3 możliwość stosowania przez państwa członkowskie tych samych przepisów dotyczących ewidencji w stosunku do producentów odpadów innych niż niebezpieczne.

Poprawka 92 dotycząca dodania szczegółowych kryteriów finansowania projektów w ramach funduszy strukturalnych i regionalnych jako jednego ze środków w programach krajowych służących zapobieganiu powstawania odpadów (załącznik IV) została uznana za niezwiązaną z zakresem stosowania omawianej dyrektywy, w związku z czym nie została włączona do wspólnego stanowiska.

Poprawki 95, 96 i 97 do załącznika IV, dotyczące dodania pewnych szczegółów do środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów, nie zostały włączone do wspólnego stanowiska między innymi dlatego, że wymieniony załącznik stanowi niewyczerpujący wykaz przykładów i że dyrektywa stanowi jednoznacznie, że państwa członkowskie mogą, w odpowiednich przypadkach, włączać do swoich programów krajowych również inne środki (art. 26 ust. 2).

3.   Inne innowacje wprowadzone przez Radę

Inne główne zmiany wprowadzone wspólnym stanowiskiem dotyczą:

| — | wyłączenia z zakresu stosowania art. 2, który precyzuje między innymi sytuację w odniesieniu do gruntu (w miejscu), w tym nierozkopanej zanieczyszczonej gleby, oraz budynków trwale związanych z gruntem, |
| --- | --- |

—

wyłączenia z zakresu stosowania art. 2, który precyzuje między innymi sytuację w odniesieniu do gruntu (w miejscu), w tym nierozkopanej zanieczyszczonej gleby, oraz budynków trwale związanych z gruntem,

| — | definicji zawartych w art. 3, do których dodano w szczególności definicję „odpadów niebezpiecznych” oraz dodania nowej definicji „przygotowania do ponownego wykorzystania”, w celu uniknięcia niejednoznaczności związanej z pojęciem „ponownego wykorzystania”, które odnosi się zarówno do środków zapobiegania powstawaniu odpadów (w stosunku do produktów lub składników niebędących odpadami), jak i do czynności odzysku odpadów. Pojęcie to będzie się odnosiło do pewnych czynności odzysku produktów, które stały się odpadami. Ułatwi to stosowanie pięciostopniowej hierarchii odpadów przewidzianej w art. 11 przez wyraźne odróżnienie pierwszego stopnia hierarchii od drugiego. Wspólne stanowisko przewiduje obecnie „zapobieganie” jako pierwszy stopień (aby uniknąć wytworzenia odpadów) i „przygotowanie do ponownego wykorzystania” jako drugi stopień (stosowane wobec odpadów, podobnie jak w przypadku następnych stopni), |
| --- | --- |

—

definicji zawartych w art. 3, do których dodano w szczególności definicję „odpadów niebezpiecznych” oraz dodania nowej definicji „przygotowania do ponownego wykorzystania”, w celu uniknięcia niejednoznaczności związanej z pojęciem „ponownego wykorzystania”, które odnosi się zarówno do środków zapobiegania powstawaniu odpadów (w stosunku do produktów lub składników niebędących odpadami), jak i do czynności odzysku odpadów. Pojęcie to będzie się odnosiło do pewnych czynności odzysku produktów, które stały się odpadami. Ułatwi to stosowanie pięciostopniowej hierarchii odpadów przewidzianej w art. 11 przez wyraźne odróżnienie pierwszego stopnia hierarchii od drugiego. Wspólne stanowisko przewiduje obecnie „zapobieganie” jako pierwszy stopień (aby uniknąć wytworzenia odpadów) i „przygotowanie do ponownego wykorzystania” jako drugi stopień (stosowane wobec odpadów, podobnie jak w przypadku następnych stopni),

| — | rozszerzenia sieci instalacji do unieszkodliwiania przewidzianych w art. 14 na instalacje do odzysku mieszanych odpadów komunalnych, z zastosowaniem zasad samowystarczalności i bliskości geograficznej. Ponadto odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów umożliwia państwom członkowskim — pod pewnymi warunkami — ograniczenie transportów przychodzących. Zmiany te zostały wprowadzone w odpowiedzi na pewne wątpliwości dotyczące zaklasyfikowania działalności wysoce sprawnych energetycznie spalarń przeznaczonych wyłącznie do przetwarzania stałych odpadów komunalnych (por. wzór w załączniku II, czynność R 1) jako czynności odzysku, co zaproponowała Komisja i uzgodniła Rada. W związku z tym w art. 35 (Interpretacja i dostosowanie do postępu technicznego) dodano również nowy ust. 1 dotyczący przyszłych specyfikacji wzoru dla spalarń. |
| --- | --- |

—

rozszerzenia sieci instalacji do unieszkodliwiania przewidzianych w art. 14 na instalacje do odzysku mieszanych odpadów komunalnych, z zastosowaniem zasad samowystarczalności i bliskości geograficznej. Ponadto odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów umożliwia państwom członkowskim — pod pewnymi warunkami — ograniczenie transportów przychodzących. Zmiany te zostały wprowadzone w odpowiedzi na pewne wątpliwości dotyczące zaklasyfikowania działalności wysoce sprawnych energetycznie spalarń przeznaczonych wyłącznie do przetwarzania stałych odpadów komunalnych (por. wzór w załączniku II, czynność R 1) jako czynności odzysku, co zaproponowała Komisja i uzgodniła Rada. W związku z tym w art. 35 (Interpretacja i dostosowanie do postępu technicznego) dodano również nowy ust. 1 dotyczący przyszłych specyfikacji wzoru dla spalarń.

IV.   WNIOSKI

Rada uważa, że jej wspólne stanowisko jest wyważonym i realistycznym rozwiązaniem pewnej liczby problemów zgłoszonych przez państwa członkowskie w reakcji na wniosek Komisji, przy czym opinia Parlamentu Europejskiego została uwzględniona w dużym stopniu. Rada spodziewa się konstruktywnej dyskusji z Parlamentem Europejskim w celu szybkiego osiągnięcia porozumienia w sprawie przedmiotowej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. C 286E, 23.11.2006, str. 1.

(2)  Dz.U. C 229, 22.9.2006, str. 1.

(3)  Decyzja Rady OECD C(2001) 107 wersja ostateczna dotycząca zmiany decyzji C(92) 39 wersja ostateczna o kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku.

(4)  Konwencja bazylejska z dnia 22 marca 1989 r. o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych.

---