# Dziennik Urzędowy L 315/2009

| | ISSN 1725-5139
  doi:10.3000/17255139.L_2009.315.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 315 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 522 grudnia 2009 |

ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2009.315.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 315

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 522 grudnia 2009

---

| Spis treści | | II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | DECYZJE |
| | | Komisja |
| | | 2009/868/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 5/07 (ex N 469/05) w odniesieniu do złagodzenia obowiązku powiadamiania nałożonego na przedsiębiorstwa żeglugi morskiej objęte duńskim systemem podatku tonażowego
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4522)

   (
  1
  ) | 1 |
| | | 2009/869/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniająca załączniki XI, XII, XV i XVI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do minimalnych norm bezpieczeństwa mających zastosowanie do laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy oraz do wykazu tych laboratoriów
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9094)

   (
  1
  ) | 8 |
| | | 2009/870/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniająca decyzję 2009/821/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9199)

   (
  1
  ) | 11 |
| | | 2009/871/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. przyznające Republice Chorwacji uprawnienia w zakresie zarządzania pomocą w ramach komponentu V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich w odniesieniu do środków przedakcesyjnych 101 i 103 w okresie przedakcesyjnym | 15 |
| | | 2009/872/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiająca Komitet Ekspertów UE ds. Rzadkich Chorób | 18 |
| | | 2009/873/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. zmieniająca decyzję 2006/168/WE w odniesieniu do sporządzania wykazu zespołów pobierania i wytwarzania zarodków, zatwierdzonych do przywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9320)

   (
  1
  ) | 22 |
| | | 2009/874/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie sprostowania do dyrektywy 2003/23/WE zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia imazamoksu, oksasulfuronu, etoksysulfuronu, foramsulfuronu, oksadiargilu i cyjazofamidu jako substancji czynnych
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9349)

   (
  1
  ) | 24 |
| | | 2009/875/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 689/2008 | 25 |
| | | 2009/876/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia technicznych środków wykonawczych w związku z wprowadzaniem danych i tworzeniem odsyłaczy między wnioskami, dostępem do danych, zmianą, usuwaniem i wcześniejszym usuwaniem danych oraz prowadzeniem rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępem do nich w wizowym systemie informacyjnym
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9402) | 30 |

Spis treści

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

Strona

DECYZJE

Komisja

2009/868/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 5/07 (ex N 469/05) w odniesieniu do złagodzenia obowiązku powiadamiania nałożonego na przedsiębiorstwa żeglugi morskiej objęte duńskim systemem podatku tonażowego
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4522)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4522)

1

1

2009/869/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniająca załączniki XI, XII, XV i XVI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do minimalnych norm bezpieczeństwa mających zastosowanie do laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy oraz do wykazu tych laboratoriów
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9094)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9094)

1

8

2009/870/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniająca decyzję 2009/821/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9199)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9199)

1

11

2009/871/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. przyznające Republice Chorwacji uprawnienia w zakresie zarządzania pomocą w ramach komponentu V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich w odniesieniu do środków przedakcesyjnych 101 i 103 w okresie przedakcesyjnym

15

2009/872/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiająca Komitet Ekspertów UE ds. Rzadkich Chorób

18

2009/873/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. zmieniająca decyzję 2006/168/WE w odniesieniu do sporządzania wykazu zespołów pobierania i wytwarzania zarodków, zatwierdzonych do przywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9320)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9320)

1

22

2009/874/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie sprostowania do dyrektywy 2003/23/WE zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia imazamoksu, oksasulfuronu, etoksysulfuronu, foramsulfuronu, oksadiargilu i cyjazofamidu jako substancji czynnych
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9349)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9349)

1

24

2009/875/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 689/2008

25

2009/876/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przyjęcia technicznych środków wykonawczych w związku z wprowadzaniem danych i tworzeniem odsyłaczy między wnioskami, dostępem do danych, zmianą, usuwaniem i wcześniejszym usuwaniem danych oraz prowadzeniem rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępem do nich w wizowym systemie informacyjnym
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9402)

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9402)

30

| | | III   Akty przyjęte na mocy Traktatu UE |
| --- | --- | --- |
| | | AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU V TRAKTATU UE |
| | * | Decyzja Rady 2009/877/WPZiB z dnia 23 października 2009 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu | 35 |
| Wymiana listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu | 37 |

III   Akty przyjęte na mocy Traktatu UE

AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU V TRAKTATU UE

*

Decyzja Rady 2009/877/WPZiB z dnia 23 października 2009 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu

35

Wymiana listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu

37

| | | V   Akty przyjęte od dnia 1 grudnia 2009 r. na mocy Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu EURATOM |
| --- | --- | --- |
| | | AKTY, KTÓRYCH PUBLIKACJA JEST OBOWIĄZKOWA |
| | | Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2009 z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 44 |
| | | AKTY, KTÓRYCH PUBLIKACJA NIE JEST OBOWIĄZKOWA |
| | | 2009/878/UE |
| | * | Decyzja Rady (do Spraw Ogólnych) z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca wykaz składów Rady uzupełniający składy, o których mowa w art. 16 ust. 6 akapity drugi i trzeci Traktatu o Unii Europejskiej | 46 |
| | | 2009/879/UE |
| | * | Decyzja Rady Europejskiej z dnia 1 grudnia 2009 w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Europejskiej | 48 |
| | | 2009/880/UE |
| | * | Decyzja Rady Europejskiej podjęta za zgodą Przewodniczącego Komisji z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie mianowania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa | 49 |
| | | 2009/881/UE |
| | * | Decyzja Rady Europejskiej z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie sprawowania prezydencji Rady | 50 |
| | | 2009/882/UE |
| | * | Decyzja Rady Europejskiej z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego | 51 |

V   Akty przyjęte od dnia 1 grudnia 2009 r. na mocy Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu EURATOM

AKTY, KTÓRYCH PUBLIKACJA JEST OBOWIĄZKOWA

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2009 z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

44

AKTY, KTÓRYCH PUBLIKACJA NIE JEST OBOWIĄZKOWA

2009/878/UE

*

Decyzja Rady (do Spraw Ogólnych) z dnia 1 grudnia 2009 r. ustanawiająca wykaz składów Rady uzupełniający składy, o których mowa w art. 16 ust. 6 akapity drugi i trzeci Traktatu o Unii Europejskiej

46

2009/879/UE

*

Decyzja Rady Europejskiej z dnia 1 grudnia 2009 w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Europejskiej

48

2009/880/UE

*

Decyzja Rady Europejskiej podjęta za zgodą Przewodniczącego Komisji z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie mianowania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

49

2009/881/UE

*

Decyzja Rady Europejskiej z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie sprawowania prezydencji Rady

50

2009/882/UE

*

Decyzja Rady Europejskiej z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

51

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/1 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/1

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 17 czerwca 2009 r.

w sprawie pomocy państwa C 5/07 (ex N 469/05) w odniesieniu do złagodzenia obowiązku powiadamiania nałożonego na przedsiębiorstwa żeglugi morskiej objęte duńskim systemem podatku tonażowego

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 4522)

(Jedynie tekst w języku duńskim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/868/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

| (1) | Pismem z dnia 13 września 2005 r. (2) Dania powiadomiła Komisję o zmianie duńskiego systemu podatku tonażowego, początkowo zatwierdzonego decyzją z dnia 12 marca 2002 r. (3) (sprawa N 563/01). |
| --- | --- |

(1)

Pismem z dnia 13 września 2005 r. (2) Dania powiadomiła Komisję o zmianie duńskiego systemu podatku tonażowego, początkowo zatwierdzonego decyzją z dnia 12 marca 2002 r. (3) (sprawa N 563/01).

| (2) | Zmiana ta została zarejestrowana jako zgłoszona pomoc pod numerem N 469/05. Zgłoszona zmiana została wprowadzona ustawą nr 408 z dnia 1 czerwca 2005 r. |
| --- | --- |

(2)

Zmiana ta została zarejestrowana jako zgłoszona pomoc pod numerem N 469/05. Zgłoszona zmiana została wprowadzona ustawą nr 408 z dnia 1 czerwca 2005 r.

| (3) | W pismach z dnia 28 października 2005 r., dnia 19 maja i dnia 29 sierpnia 2006 r. (4) Komisja zwróciła się do władz duńskich o przedstawienie dodatkowych informacji, które zostały przedstawione w odpowiedziach z dnia 22 listopada 2005 r., dnia 30 czerwca 2006 r. oraz dnia 29 września 2006 r. (5) |
| --- | --- |

(3)

W pismach z dnia 28 października 2005 r., dnia 19 maja i dnia 29 sierpnia 2006 r. (4) Komisja zwróciła się do władz duńskich o przedstawienie dodatkowych informacji, które zostały przedstawione w odpowiedziach z dnia 22 listopada 2005 r., dnia 30 czerwca 2006 r. oraz dnia 29 września 2006 r. (5)

| (4) | Decyzją z dnia 7 lutego 2007 r. Komisja podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”) zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (6) (zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie pomocy państwa). Decyzją z dnia 4 kwietnia 2007 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie sprostowania zmieniającą decyzję o wszczęciu postępowania na wniosek władz duńskich. Zawiadomienie streszczające decyzję oraz pełna treść pisma w języku urzędowym – w poprawionej wersji – opublikowano w Dzienniku Urzędowym C 135/6 z dnia 19 czerwca 2007 r.
   (7). |
| --- | --- |

(4)

Decyzją z dnia 7 lutego 2007 r. Komisja podjęła decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego (zwaną dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”) zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (6) (zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie pomocy państwa). Decyzją z dnia 4 kwietnia 2007 r. Komisja przyjęła decyzję w sprawie sprostowania zmieniającą decyzję o wszczęciu postępowania na wniosek władz duńskich. Zawiadomienie streszczające decyzję oraz pełna treść pisma w języku urzędowym – w poprawionej wersji – opublikowano w Dzienniku Urzędowym C 135/6 z dnia 19 czerwca 2007 r.
   (7).

| (5) | Pismem z dnia 7 marca 2007 r. (8) Dania przedstawiła swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania. Tylko jedna zainteresowana strona przedstawiła swoje uwagi pismem z dnia 19 lipca 2007 r. (9). |
| --- | --- |

(5)

Pismem z dnia 7 marca 2007 r. (8) Dania przedstawiła swoje uwagi dotyczące decyzji o wszczęciu postępowania. Tylko jedna zainteresowana strona przedstawiła swoje uwagi pismem z dnia 19 lipca 2007 r. (9).

2.   OPIS ŚRODKA POMOCY

2.1.   Opis zgłoszonego środka dotyczącego systemu podatku tonażowego

| (6) | Zgłoszony środek opisano w decyzji o wszczęciu postępowania i zostanie ponownie opisany w niniejszej sekcji. |
| --- | --- |

(6)

Zgłoszony środek opisano w decyzji o wszczęciu postępowania i zostanie ponownie opisany w niniejszej sekcji.

| (7) | Transakcje handlowe między dwoma przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy są dokonywane zgodnie z zasadą ceny rynkowej. Zgodnie z tą zasadą należy przeprowadzić weryfikację zgodności cen w transakcjach między przedsiębiorstwami powiązanymi należącymi do tej samej grupy przedsiębiorstw z cenami rynkowymi. W celu umożliwienia administracji podatkowej sprawdzenia, czy zasada ta jest przestrzegana, przedsiębiorstwa muszą dostarczyć wszystkie niezbędne informacje dotyczące ich transakcji handlowych z przedsiębiorstwami powiązanymi należącymi do tej samej grupy. |
| --- | --- |

(7)

Transakcje handlowe między dwoma przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy są dokonywane zgodnie z zasadą ceny rynkowej. Zgodnie z tą zasadą należy przeprowadzić weryfikację zgodności cen w transakcjach między przedsiębiorstwami powiązanymi należącymi do tej samej grupy przedsiębiorstw z cenami rynkowymi. W celu umożliwienia administracji podatkowej sprawdzenia, czy zasada ta jest przestrzegana, przedsiębiorstwa muszą dostarczyć wszystkie niezbędne informacje dotyczące ich transakcji handlowych z przedsiębiorstwami powiązanymi należącymi do tej samej grupy.

| (8) | Ustawa nr 408 z dnia 1 czerwca 2005 r. zwalnia duńskie przedsiębiorstwa żeglugi morskiej objęte duńskim podatkiem tonażowym (10) z obowiązku dostarczania organom podatkowym wszystkich niezbędnych informacji o prowadzonych przez nie transakcjach finansowych z przedsiębiorstwami zagranicznymi należącymi do tej samej grupy. |
| --- | --- |

(8)

Ustawa nr 408 z dnia 1 czerwca 2005 r. zwalnia duńskie przedsiębiorstwa żeglugi morskiej objęte duńskim podatkiem tonażowym (10) z obowiązku dostarczania organom podatkowym wszystkich niezbędnych informacji o prowadzonych przez nie transakcjach finansowych z przedsiębiorstwami zagranicznymi należącymi do tej samej grupy.

| (9) | Dokładniej art. 1 ust. 9 tej ustawy stanowi, że „ust. 1–8 nie mają zastosowania ani do przedsiębiorstw itp., które deklarują swoje dochody zgodnie z ustawą o podatku tonażowym w odniesieniu do kontrolowanych transakcji z zagranicznymi osobami prawnymi ani do stałych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej (por. ust. 1 pkt 2–4), w których dochody z tytułu tych transakcji są przydzielone do dochodów podlegających podatkowi tonażowemu”. Ust. 1–8, do których odnosi się powyższy artykuł, są zawarte w art. 3B ust. 9 ustawy o zarządzaniu w dziedzinie podatków (ustawa skonsolidowana nr 869 z dnia 12 sierpnia 2004 r., ostatnio zmieniona art. 1 ustawy nr 1441 z dnia 22 grudnia 2004 r.). Ustępy te odnoszą się do dwóch najważniejszych obowiązków nałożonych na wszystkie duńskie przedsiębiorstwa działające w Danii, mianowicie:






  a) | do systematycznego dostarczania wraz z zeznaniem podatkowym informacji dotyczących transakcji handlowych prowadzonych z zagranicznymi przedsiębiorstwami powiązanymi; oraz |
| --- | --- | --- |

(9)

Dokładniej art. 1 ust. 9 tej ustawy stanowi, że „ust. 1–8 nie mają zastosowania ani do przedsiębiorstw itp., które deklarują swoje dochody zgodnie z ustawą o podatku tonażowym w odniesieniu do kontrolowanych transakcji z zagranicznymi osobami prawnymi ani do stałych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej (por. ust. 1 pkt 2–4), w których dochody z tytułu tych transakcji są przydzielone do dochodów podlegających podatkowi tonażowemu”. Ust. 1–8, do których odnosi się powyższy artykuł, są zawarte w art. 3B ust. 9 ustawy o zarządzaniu w dziedzinie podatków (ustawa skonsolidowana nr 869 z dnia 12 sierpnia 2004 r., ostatnio zmieniona art. 1 ustawy nr 1441 z dnia 22 grudnia 2004 r.). Ustępy te odnoszą się do dwóch najważniejszych obowiązków nałożonych na wszystkie duńskie przedsiębiorstwa działające w Danii, mianowicie:

a)

do systematycznego dostarczania wraz z zeznaniem podatkowym informacji dotyczących transakcji handlowych prowadzonych z zagranicznymi przedsiębiorstwami powiązanymi; oraz

| b) | do przygotowywania pisemnej dokumentacji dotyczącej sposobu, w jaki ustalono ceny i warunki tych transakcji. Dokumentacja ta powinna zostać przekazana organom podatkowym jedynie na ich wniosek. |
| --- | --- |

b)

do przygotowywania pisemnej dokumentacji dotyczącej sposobu, w jaki ustalono ceny i warunki tych transakcji. Dokumentacja ta powinna zostać przekazana organom podatkowym jedynie na ich wniosek.

| (10) | Zgłoszone zmiany przewidują zwolnienie przedsiębiorstw podlegających podatkowi tonażowemu z obydwu obowiązków w odniesieniu do ich transakcji transgranicznych, ale pozostają w mocy w przypadku przedsiębiorstw podlegających podatkowi tonażowemu w odniesieniu do transakcji pomiędzy przedsiębiorstwami powiązanymi na terenie Danii. |
| --- | --- |

(10)

Zgłoszone zmiany przewidują zwolnienie przedsiębiorstw podlegających podatkowi tonażowemu z obydwu obowiązków w odniesieniu do ich transakcji transgranicznych, ale pozostają w mocy w przypadku przedsiębiorstw podlegających podatkowi tonażowemu w odniesieniu do transakcji pomiędzy przedsiębiorstwami powiązanymi na terenie Danii.

| (11) | Zgłoszony środek będzie zatem miał wpływ na „zasadę ceny rynkowej”, o której mowa w sekcji 2.11.1 pierwotnej decyzji z dnia 12 marca 2002 r. zatwierdzającej duński system podatku tonażowego (11), w związku z tym, że zmieni on obowiązek dostarczania informacji i dokumentacji nałożony na przedsiębiorstwa korzystające z podatku tonażowego w odniesieniu do ich transakcji transgranicznych. |
| --- | --- |

(11)

Zgłoszony środek będzie zatem miał wpływ na „zasadę ceny rynkowej”, o której mowa w sekcji 2.11.1 pierwotnej decyzji z dnia 12 marca 2002 r. zatwierdzającej duński system podatku tonażowego (11), w związku z tym, że zmieni on obowiązek dostarczania informacji i dokumentacji nałożony na przedsiębiorstwa korzystające z podatku tonażowego w odniesieniu do ich transakcji transgranicznych.

| (12) | Zwolnienie z obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji jest właściwe dla przedsiębiorstw podlegających podatkowi tonażowemu. |
| --- | --- |

(12)

Zwolnienie z obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji jest właściwe dla przedsiębiorstw podlegających podatkowi tonażowemu.

2.2.   Opis istniejącego systemu

| (13) | System podatku tonażowego opisano w decyzji Komisji z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie N 563/01 oraz z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie N 469/05. Jego główne cechy przypomniano poniżej w niniejszej sekcji. |
| --- | --- |

(13)

System podatku tonażowego opisano w decyzji Komisji z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie N 563/01 oraz z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie N 469/05. Jego główne cechy przypomniano poniżej w niniejszej sekcji.

| (14) | Dochód pochodzący z wszystkich kwalifikowalnych działań i podlegający opodatkowaniu w ramach systemu podatku tonażowego stanowi zryczałtowaną kwotę odpowiadającą sumie ustalonych kwot, obliczaną dla każdego statku poprzez odniesienie do jego tonażu, bez względu na faktyczny zysk wypracowany przez przedsiębiorstwo żeglugi morskiej, w następujący sposób:






  Do 1 000 ton netto | 7 DKK (~ 0,90 EUR) za 100 ton netto za dzień |
| --- | --- | --- |
| 1 001 – 10 000 ton netto | DKK (~ 0,70 EUR) za 100 ton netto za dzień |
| 10 001 – 25 000 ton netto | DKK (~ 0,40 EUR) za 100 ton netto za dzień |
| powyżej 25 000 ton netto | 2 DKK (~ 0,30 EUR) za 100 ton netto za dzień |

(14)

Dochód pochodzący z wszystkich kwalifikowalnych działań i podlegający opodatkowaniu w ramach systemu podatku tonażowego stanowi zryczałtowaną kwotę odpowiadającą sumie ustalonych kwot, obliczaną dla każdego statku poprzez odniesienie do jego tonażu, bez względu na faktyczny zysk wypracowany przez przedsiębiorstwo żeglugi morskiej, w następujący sposób:

Do 1 000 ton netto

7 DKK (~ 0,90 EUR) za 100 ton netto za dzień

1 001 – 10 000 ton netto

DKK (~ 0,70 EUR) za 100 ton netto za dzień

10 001 – 25 000 ton netto

DKK (~ 0,40 EUR) za 100 ton netto za dzień

powyżej 25 000 ton netto

2 DKK (~ 0,30 EUR) za 100 ton netto za dzień

| (15) | Obliczony w ten sposób dochód podlega opodatkowaniu według zwykłej stawki podatku od przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

(15)

Obliczony w ten sposób dochód podlega opodatkowaniu według zwykłej stawki podatku od przedsiębiorstw.

| (16) | System ten, wdrożony po wejściu w życie dnia 1 stycznia 2001 r., jest otwarty dla przedsiębiorstw podlegających opodatkowaniu w Danii (mających w Danii stałe miejsce prowadzenia działalności) i świadczących usługi transportu morskiego. System jest otwarty także dla przedsiębiorstw zagranicznych zarejestrowanych w Danii w związku z przeniesieniem do tego państwa ich bazy administracyjnej. Systemem objęte mogą być jedynie dochody uzyskane z transportu morskiego. |
| --- | --- |

(16)

System ten, wdrożony po wejściu w życie dnia 1 stycznia 2001 r., jest otwarty dla przedsiębiorstw podlegających opodatkowaniu w Danii (mających w Danii stałe miejsce prowadzenia działalności) i świadczących usługi transportu morskiego. System jest otwarty także dla przedsiębiorstw zagranicznych zarejestrowanych w Danii w związku z przeniesieniem do tego państwa ich bazy administracyjnej. Systemem objęte mogą być jedynie dochody uzyskane z transportu morskiego.

| (17) | Przedsiębiorstwa żeglugi morskiej mają swobodę wyboru tego systemu lub pozostania poza nim. Wyboru należy dokonać nie później niż w terminie złożenia zeznania podatkowego za rok, w stosunku do którego podatek tonażowy został zastosowany po raz pierwszy. Decyzja o wyborze systemu podatku tonażowego lub pozostaniu poza nim jest wiążąca na okres 10 lat. W Danii przedsiębiorstwa żeglugi morskiej należące do tej samej grupy muszą dokonać takiego samego wyboru w odniesieniu do systemu podatku tonażowego. Jeżeli przedsiębiorstwo żeglugi morskiej wybiera system podatku tonażowego, to zostają nim objęte wszystkie statki i działania spełniające odnośne wymogi. |
| --- | --- |

(17)

Przedsiębiorstwa żeglugi morskiej mają swobodę wyboru tego systemu lub pozostania poza nim. Wyboru należy dokonać nie później niż w terminie złożenia zeznania podatkowego za rok, w stosunku do którego podatek tonażowy został zastosowany po raz pierwszy. Decyzja o wyborze systemu podatku tonażowego lub pozostaniu poza nim jest wiążąca na okres 10 lat. W Danii przedsiębiorstwa żeglugi morskiej należące do tej samej grupy muszą dokonać takiego samego wyboru w odniesieniu do systemu podatku tonażowego. Jeżeli przedsiębiorstwo żeglugi morskiej wybiera system podatku tonażowego, to zostają nim objęte wszystkie statki i działania spełniające odnośne wymogi.

| (18) | Zgodnie z najlepszą wiedzą Komisji Dania, poza systemem podatku tonażowego, stosuje obecnie tylko jeden inny system na rzecz przedsiębiorców transportu morskiego: system zwalniający właścicieli statków z podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne marynarzy pracujących na pokładzie kwalifikowalnych statków (tzw. system DIS) (12). |
| --- | --- |

(18)

Zgodnie z najlepszą wiedzą Komisji Dania, poza systemem podatku tonażowego, stosuje obecnie tylko jeden inny system na rzecz przedsiębiorców transportu morskiego: system zwalniający właścicieli statków z podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne marynarzy pracujących na pokładzie kwalifikowalnych statków (tzw. system DIS) (12).

2.3.   Okres obowiązywania

| (19) | Jak wspomniano w decyzji z dnia 7 lutego 2007 r. władze duńskie zobowiązały się pismem z dnia 14 lutego 2006 r. do ponownego zgłoszenia zgłoszonej zmiany przed upływem 10 lat. Przyjmuje się więc, że analizowany środek wygasa z końcem 2015 r. |
| --- | --- |

(19)

Jak wspomniano w decyzji z dnia 7 lutego 2007 r. władze duńskie zobowiązały się pismem z dnia 14 lutego 2006 r. do ponownego zgłoszenia zgłoszonej zmiany przed upływem 10 lat. Przyjmuje się więc, że analizowany środek wygasa z końcem 2015 r.

2.4.   Budżet

| (20) | Jak wspomniano w decyzji z dnia 7 lutego 2007 r. władze duńskie stwierdziły, że zmiana nie powinna mieć wpływu na budżet w ramach obecnego system. Przewidywana zmiana nie wpłynie na pomoc indywidualną. |
| --- | --- |

(20)

Jak wspomniano w decyzji z dnia 7 lutego 2007 r. władze duńskie stwierdziły, że zmiana nie powinna mieć wpływu na budżet w ramach obecnego system. Przewidywana zmiana nie wpłynie na pomoc indywidualną.

3.   PODSTAWY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

| (21) | W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja poruszyła dwie najważniejsze kwestie w odniesieniu do zgłoszonego środka.






  — | Po pierwsze, należy ustalić, czy po wdrożeniu zgłoszonych środków Dania mogłaby nadal zagwarantować, że jej organy podatkowe będą w stanie wykrywać wszelkie próby uchylania się od opodatkowania przez zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane przedsiębiorstw żeglugi morskiej podlegających opodatkowaniu duńskim podatkiem tonażowym i informować o takich próbach odnośne obce kraje, w których znajdują się te przedsiębiorstwa. Jeżeli nie, Komisja zastanawiała się, czy inne kraje, w tym państwa członkowskie inne niż Dania, powinny zostać obciążone kontrolowaniem wszystkich transakcji transgranicznych z przedsiębiorstwami objętymi duńskim podatkiem tonażowym (z których większość to prawdopodobnie przedsiębiorstwa z siedzibą w Danii). |
| --- | --- | --- |

(21)

W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja poruszyła dwie najważniejsze kwestie w odniesieniu do zgłoszonego środka.

—

Po pierwsze, należy ustalić, czy po wdrożeniu zgłoszonych środków Dania mogłaby nadal zagwarantować, że jej organy podatkowe będą w stanie wykrywać wszelkie próby uchylania się od opodatkowania przez zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane przedsiębiorstw żeglugi morskiej podlegających opodatkowaniu duńskim podatkiem tonażowym i informować o takich próbach odnośne obce kraje, w których znajdują się te przedsiębiorstwa. Jeżeli nie, Komisja zastanawiała się, czy inne kraje, w tym państwa członkowskie inne niż Dania, powinny zostać obciążone kontrolowaniem wszystkich transakcji transgranicznych z przedsiębiorstwami objętymi duńskim podatkiem tonażowym (z których większość to prawdopodobnie przedsiębiorstwa z siedzibą w Danii).

| — | Po drugie, Komisja zastanawiała się, czy zgodne z prawem jest nierówne traktowanie w odniesieniu do obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji beneficjentów mających jedynie krajowe przedsiębiorstwa powiązane niekwalifikujące się do objęcia podatkiem tonażowym i beneficjentów mających tylko zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane. W świetle orzecznictwa w sprawie Matra (13) takie nierówne traktowanie może bowiem także wpływać na zgodność systemu. |
| --- | --- |

—

Po drugie, Komisja zastanawiała się, czy zgodne z prawem jest nierówne traktowanie w odniesieniu do obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji beneficjentów mających jedynie krajowe przedsiębiorstwa powiązane niekwalifikujące się do objęcia podatkiem tonażowym i beneficjentów mających tylko zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane. W świetle orzecznictwa w sprawie Matra (13) takie nierówne traktowanie może bowiem także wpływać na zgodność systemu.

| (22) | Komisja przypomniała, że środki zabezpieczające mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia „odporności” systemów podatku tonażowego. |
| --- | --- |

(22)

Komisja przypomniała, że środki zabezpieczające mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia „odporności” systemów podatku tonażowego.

| (23) | W szczególności bez skutecznego wdrożenia przedmiotowego środka zabezpieczającego sektory inne niż transport morski, czy to w zainteresowanym państwie członkowskim, czy w innych krajach, mogą korzystać z możliwości uchylenia się od płacenia podatku od przedsiębiorstw poprzez transakcje handlowe z przedsiębiorstwami powiązanymi podlegającymi opodatkowaniu w ramach systemu podatku tonażowego zainteresowanego państwa członkowskiego. |
| --- | --- |

(23)

W szczególności bez skutecznego wdrożenia przedmiotowego środka zabezpieczającego sektory inne niż transport morski, czy to w zainteresowanym państwie członkowskim, czy w innych krajach, mogą korzystać z możliwości uchylenia się od płacenia podatku od przedsiębiorstw poprzez transakcje handlowe z przedsiębiorstwami powiązanymi podlegającymi opodatkowaniu w ramach systemu podatku tonażowego zainteresowanego państwa członkowskiego.

| (24) | Komisja obawiała się również, że zmiana przedmiotowego środka zabezpieczającego, którego dotyczy zgłoszenie, doprowadzi do sytuacji, w której działania podlegające opodatkowaniu w innych krajach, a zatem nieobjęte systemem podatku tonażowego w Danii, będą czerpać z niego nienależne im korzyści poprzez transakcje prowadzone po nierzetelnych cenach z przedsiębiorstwami powiązanymi mającymi siedziby w Danii i objętymi duńskim podatkiem tonażowym. |
| --- | --- |

(24)

Komisja obawiała się również, że zmiana przedmiotowego środka zabezpieczającego, którego dotyczy zgłoszenie, doprowadzi do sytuacji, w której działania podlegające opodatkowaniu w innych krajach, a zatem nieobjęte systemem podatku tonażowego w Danii, będą czerpać z niego nienależne im korzyści poprzez transakcje prowadzone po nierzetelnych cenach z przedsiębiorstwami powiązanymi mającymi siedziby w Danii i objętymi duńskim podatkiem tonażowym.

| (25) | Komisja zauważyła, że duńskie organy podatkowe zachowają jednak możliwość przeprowadzania kontroli ex post transakcji wewnątrz grupy, w których uczestniczyły jedynie duńskie przedsiębiorstwa objęte podatkiem tonażowym. |
| --- | --- |

(25)

Komisja zauważyła, że duńskie organy podatkowe zachowają jednak możliwość przeprowadzania kontroli ex post transakcji wewnątrz grupy, w których uczestniczyły jedynie duńskie przedsiębiorstwa objęte podatkiem tonażowym.

4.   UWAGI WŁADZ DUŃSKICH DOTYCZĄCE DECYZJI O WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA

| (26) | Pismem z dnia 15 marca 2007 r. (14) władze duńskie odpowiedziały na decyzję o wszczęciu postępowania, wskazując, że nie mają dalszych uwag ani komentarzy i odnoszą się tym samym do odpowiedzi, których udzieliły wcześniej w pismach z dnia 22 listopada 2005 r., dnia 30 czerwca 2006 r. i dnia 29 września 2006 r. |
| --- | --- |

(26)

Pismem z dnia 15 marca 2007 r. (14) władze duńskie odpowiedziały na decyzję o wszczęciu postępowania, wskazując, że nie mają dalszych uwag ani komentarzy i odnoszą się tym samym do odpowiedzi, których udzieliły wcześniej w pismach z dnia 22 listopada 2005 r., dnia 30 czerwca 2006 r. i dnia 29 września 2006 r.

| (27) | W piśmie z dnia 22 listopada 2005 r. stwierdzono, że: „Zgłoszony program nie będzie wiązał się z transferem środków publicznych do przedsiębiorstw korzystających z pomocy. Jest to ograniczenie wymogu dotyczącego sprawozdawczości i dokumentacji, które nie ma wartości ekonomicznej samo w sobie. Zgłoszony program nie oznacza zatem żadnych dodatkowych korzyści finansowych ani podatkowych itd. w porównaniu z programami wcześniej zatwierdzonymi przez Komisję. Przedsiębiorstwa żeglugi morskiej podlegające opodatkowaniu podatkiem tonażowym muszą spełniać wymogi zasady ceny rynkowej we wszystkich swoich kontrolowanych transakcjach. Zgłoszony program nie zmienia tego wymogu. Program obejmuje jedynie ograniczenie wymogu udokumentowania zgodności z zasadą ceny rynkowej dla niektórych kontrolowanych transakcji”. |
| --- | --- |

(27)

W piśmie z dnia 22 listopada 2005 r. stwierdzono, że: „Zgłoszony program nie będzie wiązał się z transferem środków publicznych do przedsiębiorstw korzystających z pomocy. Jest to ograniczenie wymogu dotyczącego sprawozdawczości i dokumentacji, które nie ma wartości ekonomicznej samo w sobie. Zgłoszony program nie oznacza zatem żadnych dodatkowych korzyści finansowych ani podatkowych itd. w porównaniu z programami wcześniej zatwierdzonymi przez Komisję. Przedsiębiorstwa żeglugi morskiej podlegające opodatkowaniu podatkiem tonażowym muszą spełniać wymogi zasady ceny rynkowej we wszystkich swoich kontrolowanych transakcjach. Zgłoszony program nie zmienia tego wymogu. Program obejmuje jedynie ograniczenie wymogu udokumentowania zgodności z zasadą ceny rynkowej dla niektórych kontrolowanych transakcji”.

| (28) | W piśmie z dnia 30 czerwca 2006 r. władze duńskie wskazały, że przed wejściem w życie ustawy 408 z dnia 1 czerwca 2005 r. obowiązek dostarczania informacji i dokumentacji dotyczył wyłącznie transakcji transgranicznych pomiędzy przedsiębiorstwami powiązanymi. Ustawa rozszerzyła ten obowiązek na transakcje między przedsiębiorstwem opodatkowanym duńskim podatkiem tonażowym i przedsiębiorstwem powiązanym nieopodatkowanym podatkiem tonażowym podlegającym opodatkowaniu w Danii. |
| --- | --- |

(28)

W piśmie z dnia 30 czerwca 2006 r. władze duńskie wskazały, że przed wejściem w życie ustawy 408 z dnia 1 czerwca 2005 r. obowiązek dostarczania informacji i dokumentacji dotyczył wyłącznie transakcji transgranicznych pomiędzy przedsiębiorstwami powiązanymi. Ustawa rozszerzyła ten obowiązek na transakcje między przedsiębiorstwem opodatkowanym duńskim podatkiem tonażowym i przedsiębiorstwem powiązanym nieopodatkowanym podatkiem tonażowym podlegającym opodatkowaniu w Danii.

| (29) | W piśmie z dnia 29 września 2006 r. władze duńskie wskazały w odniesieniu do kwestii, czy obce kraje, w tym państwa członkowskie inne niż Dania, powinny ponosić ciężar kontrolowania wszystkich transakcji transgranicznych z przedsiębiorstwami opodatkowanymi duńskim podatkiem tonażowym:
  „Krajowe organy podatkowe mają obowiązek sprawdzenia rachunku zysków i strat przedsiębiorstw i osób podlegających opodatkowaniu w tym kraju. W ramach zobowiązań międzynarodowych konieczne może być również przekazanie informacji innym krajom – z własnej inicjatywy lub na wniosek.
  Decyzja w sprawie sposobu wypełnienia zadań kontrolnych musi leżeć w kompetencjach samego organu podatkowego państwa członkowskiego. Dla duńskich organów podatkowych decydujące znaczenie ma fakt, aby duńskie dochody podatkowe były chronione uwzględniając dostępne zasoby. Oznacza to też, że zadania kontrolne skoncentrują się naturalnie na jednostkach podlegających opodatkowaniu, które w ocenie ryzyka zostały uznane za jednostki warte dokładnego nadzorowania.
  Proponowana zmiana duńskiego systemu podatku tonażowego nie zmienia tego stanu rzeczy. Z drugiej strony może ona wpłynąć na możliwości duńskich organów podatkowych w zakresie przyjmowania wniosków o udzielenie informacji od organów podatkowych innych krajów.
  W szczególności jeżeli chodzi o ceny transferowe, otrzymanie po fakcie niezbędnych dowodów, że transakcje wewnątrz grupy przeprowadzono zgodnie z zasadą ceny rynkowej, może okazać się trudne. Często podstawa porównania stosowana przy ocenie nie będzie pełna. Znacznie łatwiej jest zatem otrzymać niezbędną dokumentację w czasie przeprowadzania transakcji wewnątrz grupy. Obowiązek dostarczenia dokumentacji jest wyraźną zachętą do zdobywania na bieżąco materiałów w celu poparcia wniosku, że wewnętrzne transakcje przeprowadzono zgodnie z zasadą ceny rynkowej.
  Zgodnie ze zgłoszoną zmianą przedsiębiorstwa opodatkowane podatkiem tonażowym zwolnione są z obowiązku dostarczania dokumentacji, jeżeli transakcje dotyczą przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy zagranicznej. Na mocy zwolnienia podmioty te nie będą podlegały temu samemu wymogowi zdobywania na bieżąco lub w ogóle materiałów w celu poparcia wniosku, że transakcje z przedsiębiorstwami w ramach grupy przeprowadzono zgodnie z zasadą ceny rynkowej. Na wniosek innego kraju o dostarczenie informacji można odpowiedzieć, jeżeli istnieją materiały, na przykład księgi przedsiębiorstwa z pokwitowaniami. Duńskie organy podatkowe nie będą miały jednak możliwości żądania sporządzenia nowych materiałów wyłącznie do użytku organów podatkowych innego kraju. Jeżeli jednostka podlegająca opodatkowaniu nie podlega obowiązkowi dostarczania dokumentacji, nie będzie na przykład możliwe wymaganie sporządzenia przez nią analizy porównawczej dla innego kraju. W tym kontekście zwolnienie może być ze szkodą dla innych krajów”. |
| --- | --- |

(29)

W piśmie z dnia 29 września 2006 r. władze duńskie wskazały w odniesieniu do kwestii, czy obce kraje, w tym państwa członkowskie inne niż Dania, powinny ponosić ciężar kontrolowania wszystkich transakcji transgranicznych z przedsiębiorstwami opodatkowanymi duńskim podatkiem tonażowym:

„Krajowe organy podatkowe mają obowiązek sprawdzenia rachunku zysków i strat przedsiębiorstw i osób podlegających opodatkowaniu w tym kraju. W ramach zobowiązań międzynarodowych konieczne może być również przekazanie informacji innym krajom – z własnej inicjatywy lub na wniosek.

Decyzja w sprawie sposobu wypełnienia zadań kontrolnych musi leżeć w kompetencjach samego organu podatkowego państwa członkowskiego. Dla duńskich organów podatkowych decydujące znaczenie ma fakt, aby duńskie dochody podatkowe były chronione uwzględniając dostępne zasoby. Oznacza to też, że zadania kontrolne skoncentrują się naturalnie na jednostkach podlegających opodatkowaniu, które w ocenie ryzyka zostały uznane za jednostki warte dokładnego nadzorowania.

Proponowana zmiana duńskiego systemu podatku tonażowego nie zmienia tego stanu rzeczy. Z drugiej strony może ona wpłynąć na możliwości duńskich organów podatkowych w zakresie przyjmowania wniosków o udzielenie informacji od organów podatkowych innych krajów.

W szczególności jeżeli chodzi o ceny transferowe, otrzymanie po fakcie niezbędnych dowodów, że transakcje wewnątrz grupy przeprowadzono zgodnie z zasadą ceny rynkowej, może okazać się trudne. Często podstawa porównania stosowana przy ocenie nie będzie pełna. Znacznie łatwiej jest zatem otrzymać niezbędną dokumentację w czasie przeprowadzania transakcji wewnątrz grupy. Obowiązek dostarczenia dokumentacji jest wyraźną zachętą do zdobywania na bieżąco materiałów w celu poparcia wniosku, że wewnętrzne transakcje przeprowadzono zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

Zgodnie ze zgłoszoną zmianą przedsiębiorstwa opodatkowane podatkiem tonażowym zwolnione są z obowiązku dostarczania dokumentacji, jeżeli transakcje dotyczą przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy zagranicznej. Na mocy zwolnienia podmioty te nie będą podlegały temu samemu wymogowi zdobywania na bieżąco lub w ogóle materiałów w celu poparcia wniosku, że transakcje z przedsiębiorstwami w ramach grupy przeprowadzono zgodnie z zasadą ceny rynkowej. Na wniosek innego kraju o dostarczenie informacji można odpowiedzieć, jeżeli istnieją materiały, na przykład księgi przedsiębiorstwa z pokwitowaniami. Duńskie organy podatkowe nie będą miały jednak możliwości żądania sporządzenia nowych materiałów wyłącznie do użytku organów podatkowych innego kraju. Jeżeli jednostka podlegająca opodatkowaniu nie podlega obowiązkowi dostarczania dokumentacji, nie będzie na przykład możliwe wymaganie sporządzenia przez nią analizy porównawczej dla innego kraju. W tym kontekście zwolnienie może być ze szkodą dla innych krajów”.

| (30) | W tym samym piśmie z dnia 29 września 2006 r. w odniesieniu do kwestii, czy po wprowadzeniu zgłoszonego środka środki zabezpieczające pozostaną odporne na wszelkie próby uchylania się od płacenia podatków przez zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane przedsiębiorstw żeglugi morskiej podlegających opodatkowaniu duńskim podatkiem tonażowym, stwierdzono, że:
  „Aby takie zapewnienie było możliwe, wymagane byłoby przynajmniej coroczne sprawdzanie wszystkich podmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem tonażowym z przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy zagranicznej i sprawdzanie pod tym kątem wszystkich transakcji między dwoma stronami. Byłoby to jednak zupełnie nierealistyczne. Duńskie organy podatkowe zobowiązane są do określania priorytetów zgodnie ze swoimi zasobami i dążenia do optymalizacji zadań kontrolnych.
  Obowiązujące zasady są wyrazem poczynionych prób stworzenia najlepszych środków zabezpieczających przed uchylaniem się od płacenia podatków. Zgłoszona zmiana – zwolnienie z obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji – osłabi trochę te środki zabezpieczające. Z tego wynika zgłoszenie do Komisji”. |
| --- | --- |

(30)

W tym samym piśmie z dnia 29 września 2006 r. w odniesieniu do kwestii, czy po wprowadzeniu zgłoszonego środka środki zabezpieczające pozostaną odporne na wszelkie próby uchylania się od płacenia podatków przez zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane przedsiębiorstw żeglugi morskiej podlegających opodatkowaniu duńskim podatkiem tonażowym, stwierdzono, że:

„Aby takie zapewnienie było możliwe, wymagane byłoby przynajmniej coroczne sprawdzanie wszystkich podmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem tonażowym z przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy zagranicznej i sprawdzanie pod tym kątem wszystkich transakcji między dwoma stronami. Byłoby to jednak zupełnie nierealistyczne. Duńskie organy podatkowe zobowiązane są do określania priorytetów zgodnie ze swoimi zasobami i dążenia do optymalizacji zadań kontrolnych.

Obowiązujące zasady są wyrazem poczynionych prób stworzenia najlepszych środków zabezpieczających przed uchylaniem się od płacenia podatków. Zgłoszona zmiana – zwolnienie z obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji – osłabi trochę te środki zabezpieczające. Z tego wynika zgłoszenie do Komisji”.

| (31) | We wspomnianym wcześniej piśmie władze duńskie stwierdziły, że zmiana osłabi trochę środek zabezpieczający, dodając jednak, że „trochę oznacza tylko trochę”. Według władz duńskich „jeżeli inne państwo członkowskie zainteresowane transakcją transgraniczną również posiada system podatku tonażowego, zmiana nie będzie miała znaczenia. Problemy mogą pojawić się tylko w odniesieniu do krajów, które nie wdrożyły takiego systemu podatku tonażowego. Ważne jednak będzie, czy kraj sam wprowadził obowiązek dostarczania dokumentacji, czy nie uznał za konieczne nałożenia takiego obowiązku na podatników”. |
| --- | --- |

(31)

We wspomnianym wcześniej piśmie władze duńskie stwierdziły, że zmiana osłabi trochę środek zabezpieczający, dodając jednak, że „trochę oznacza tylko trochę”. Według władz duńskich „jeżeli inne państwo członkowskie zainteresowane transakcją transgraniczną również posiada system podatku tonażowego, zmiana nie będzie miała znaczenia. Problemy mogą pojawić się tylko w odniesieniu do krajów, które nie wdrożyły takiego systemu podatku tonażowego. Ważne jednak będzie, czy kraj sam wprowadził obowiązek dostarczania dokumentacji, czy nie uznał za konieczne nałożenia takiego obowiązku na podatników”.

| (32) | Na pytanie, jak uzasadnić nierówne traktowanie w odniesieniu do obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji przedsiębiorstw objętych duńskim systemem podatku tonażowego i tych, które nie są nim objęte (ale które podlegają opodatkowaniu duńskim podatkiem od przedsiębiorstw), władze duńskie odpowiedziały, że specjalny rachunek zysków i strat, w tym brak możliwości dokonywania odliczeń, oznacza, że obowiązek dostarczania informacji i dokumentacji ma mniejsze znaczenie dla osób podlegających podatkowi tonażowemu. |
| --- | --- |

(32)

Na pytanie, jak uzasadnić nierówne traktowanie w odniesieniu do obowiązku dostarczania informacji i dokumentacji przedsiębiorstw objętych duńskim systemem podatku tonażowego i tych, które nie są nim objęte (ale które podlegają opodatkowaniu duńskim podatkiem od przedsiębiorstw), władze duńskie odpowiedziały, że specjalny rachunek zysków i strat, w tym brak możliwości dokonywania odliczeń, oznacza, że obowiązek dostarczania informacji i dokumentacji ma mniejsze znaczenie dla osób podlegających podatkowi tonażowemu.

5.   UWAGI PRZEKAZANE PRZEZ ZAINTERESOWANE STRONY

| (33) | Tylko jedna zainteresowana strona, Duńskie Stowarzyszenie Armatorów, (Danmarks Rederiforening), zareagowała na publikację w Dzienniku Urzędowym zawiadomienia streszczającego decyzję o wszczęciu postępowania. |
| --- | --- |

(33)

Tylko jedna zainteresowana strona, Duńskie Stowarzyszenie Armatorów, (Danmarks Rederiforening), zareagowała na publikację w Dzienniku Urzędowym zawiadomienia streszczającego decyzję o wszczęciu postępowania.

| (34) | Pismem z dnia 19 lipca 2007 r. (15) Duńskie Stowarzyszenie Armatorów przypomina, że duńskie przedsiębiorstwo żeglugi morskiej musi, jak wcześniej, działać zgodnie z warunkami ceny rynkowej, zarówno wewnętrznie, między działalnością opodatkowaną podatkiem tonażowym i działalnością ogólną, jak i zewnętrznie w odniesieniu do przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy zagranicznej. Przedsiębiorstwo musi też być w stanie dostarczyć dowody zastosowanych cen. |
| --- | --- |

(34)

Pismem z dnia 19 lipca 2007 r. (15) Duńskie Stowarzyszenie Armatorów przypomina, że duńskie przedsiębiorstwo żeglugi morskiej musi, jak wcześniej, działać zgodnie z warunkami ceny rynkowej, zarówno wewnętrznie, między działalnością opodatkowaną podatkiem tonażowym i działalnością ogólną, jak i zewnętrznie w odniesieniu do przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy zagranicznej. Przedsiębiorstwo musi też być w stanie dostarczyć dowody zastosowanych cen.

| (35) | Duńskie Stowarzyszenie Armatorów podkreśla, że w ramach zgłoszonego środka przedsiębiorstwa nie będą musiały dostarczać informacji odnoszących do transakcji handlowych z zagranicznymi przedsiębiorstwami powiązanymi z wyprzedzeniem, ale jedynie na wezwanie. |
| --- | --- |

(35)

Duńskie Stowarzyszenie Armatorów podkreśla, że w ramach zgłoszonego środka przedsiębiorstwa nie będą musiały dostarczać informacji odnoszących do transakcji handlowych z zagranicznymi przedsiębiorstwami powiązanymi z wyprzedzeniem, ale jedynie na wezwanie.

| (36) | W kwestii, czy różne traktowanie przedsiębiorstw w odniesieniu do procedur administracyjnych jest uzasadnione, Duńskie Stowarzyszenie Armatorów podkreśla, że z pewnością Komisja nie jest zdania, że na niektóre przedsiębiorstwa powinny być nakładane niepotrzebne obciążenia administracyjne jedynie w celu równego traktowania z punktu widzenia konkurencyjności z innymi przedsiębiorstwami, w odniesieniu do których władze uważają, że dane procedury są konieczne. |
| --- | --- |

(36)

W kwestii, czy różne traktowanie przedsiębiorstw w odniesieniu do procedur administracyjnych jest uzasadnione, Duńskie Stowarzyszenie Armatorów podkreśla, że z pewnością Komisja nie jest zdania, że na niektóre przedsiębiorstwa powinny być nakładane niepotrzebne obciążenia administracyjne jedynie w celu równego traktowania z punktu widzenia konkurencyjności z innymi przedsiębiorstwami, w odniesieniu do których władze uważają, że dane procedury są konieczne.

6.   KOMENTARZE DANII NA TEMAT UWAG OSÓB TRZECICH

| (37) | Dania nie przesłała komentarzy na temat uwag przekazanych przez Duńskie Stowarzyszenie Armatorów. |
| --- | --- |

(37)

Dania nie przesłała komentarzy na temat uwag przekazanych przez Duńskie Stowarzyszenie Armatorów.

7.   OCENA POMOCY

7.1.   Istnienie pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE

| (38) | W rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(38)

W rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

| (39) | Poprzez system podatku tonażowego władze duńskie zapewniają korzyść, obniżając podatek od przedsiębiorstw, którym sektor musiałby zostać obciążony, stosując zasoby państwowe i sprzyjając w ten sposób niektórym przedsiębiorstwom, ponieważ środek dotyczy sektora międzynarodowej żeglugi morskiej. Takie dotacje grożą zakłóceniem konkurencji i mogą wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ taką działalność żeglugową prowadzi się zasadniczo na rynku światowym. |
| --- | --- |

(39)

Poprzez system podatku tonażowego władze duńskie zapewniają korzyść, obniżając podatek od przedsiębiorstw, którym sektor musiałby zostać obciążony, stosując zasoby państwowe i sprzyjając w ten sposób niektórym przedsiębiorstwom, ponieważ środek dotyczy sektora międzynarodowej żeglugi morskiej. Takie dotacje grożą zakłóceniem konkurencji i mogą wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ taką działalność żeglugową prowadzi się zasadniczo na rynku światowym.

| (40) | Komisja uznaje, że zgłoszony środek nie zmienia kwalifikacji programu jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE. |
| --- | --- |

(40)

Komisja uznaje, że zgłoszony środek nie zmienia kwalifikacji programu jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.

| (41) | W tym kontekście główną kwestią jest ustalenie, czy przewidywane środki wpłynęłyby na ocenę zawartą w decyzji Komisji z dnia 12 marca 2002 r. (16) w odniesieniu do ogólnej zgodności systemu ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(41)

W tym kontekście główną kwestią jest ustalenie, czy przewidywane środki wpłynęłyby na ocenę zawartą w decyzji Komisji z dnia 12 marca 2002 r. (16) w odniesieniu do ogólnej zgodności systemu ze wspólnym rynkiem.

7.2.   Zgodność środka pomocy

| (42) | W rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych rodzajów działalności gospodarczej może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, a zatem może stanowić możliwą podstawę do wyłączenia jej z ogólnego zakazu pomocy państwa. W niniejszym przypadku Komisja uznaje, że zgłoszony środek należy analizować na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE. |
| --- | --- |

(42)

W rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych rodzajów działalności gospodarczej może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, a zatem może stanowić możliwą podstawę do wyłączenia jej z ogólnego zakazu pomocy państwa. W niniejszym przypadku Komisja uznaje, że zgłoszony środek należy analizować na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE.

| (43) | Pomoc dla sektora morskiego należy w szczególności rozpatrywać w świetle wytycznych wspólnotowych z 2004 r. dotyczących pomocy państwa dla transportu morskiego (17) (zwanych dalej „wytycznymi”). |
| --- | --- |

(43)

Pomoc dla sektora morskiego należy w szczególności rozpatrywać w świetle wytycznych wspólnotowych z 2004 r. dotyczących pomocy państwa dla transportu morskiego (17) (zwanych dalej „wytycznymi”).

7.2.1.   Złagodzenie środków zabezpieczających

| (44) | W decyzji o wszczęciu postępowania przypomniano, że jednym z głównych warunków zgodności systemu podatku tonażowego z zasadami wspólnego rynku jest wdrożenie środków zabezpieczających związanych z tymi systemami. Warunek ten jest w szczególności określony w ostatnim akapicie sekcji 3.1 wytycznych, zgodnie z którym „w wypadkach gdy przedsiębiorstwo będące właścicielem statku jest zaangażowane również w inną działalność komercyjną, konieczne jest przejrzyste prowadzenie rachunkowości dla uniknięcia oddziaływania na działalność niezwiązaną z żeglarstwem”. |
| --- | --- |

(44)

W decyzji o wszczęciu postępowania przypomniano, że jednym z głównych warunków zgodności systemu podatku tonażowego z zasadami wspólnego rynku jest wdrożenie środków zabezpieczających związanych z tymi systemami. Warunek ten jest w szczególności określony w ostatnim akapicie sekcji 3.1 wytycznych, zgodnie z którym „w wypadkach gdy przedsiębiorstwo będące właścicielem statku jest zaangażowane również w inną działalność komercyjną, konieczne jest przejrzyste prowadzenie rachunkowości dla uniknięcia oddziaływania na działalność niezwiązaną z żeglarstwem”.

| (45) | Środki zabezpieczające stanowiące integralną część systemu mają na celu zagwarantowanie, że żadne działania inne niż transport morski nie będą pośrednio czerpały korzyści z systemu w zainteresowanym państwie członkowskim lub w żadnym innym państwie członkowskim lub kraju trzecim. Gdyby zmieniony system podatku tonażowego mógł potencjalnie skutkować odnoszeniem korzyści z opodatkowania duńskim podatkiem tonażowym przez podmioty prowadzące działalność inną niż żegluga morska, zgodność systemu wzbudzałaby wątpliwości. |
| --- | --- |

(45)

Środki zabezpieczające stanowiące integralną część systemu mają na celu zagwarantowanie, że żadne działania inne niż transport morski nie będą pośrednio czerpały korzyści z systemu w zainteresowanym państwie członkowskim lub w żadnym innym państwie członkowskim lub kraju trzecim. Gdyby zmieniony system podatku tonażowego mógł potencjalnie skutkować odnoszeniem korzyści z opodatkowania duńskim podatkiem tonażowym przez podmioty prowadzące działalność inną niż żegluga morska, zgodność systemu wzbudzałaby wątpliwości.

| (46) | Jednym z głównych środków zabezpieczających jest weryfikacja, zgodnie z zasadą ceny rynkowej, transakcji handlowych między przedsiębiorstwami opodatkowanymi podatkiem tonażowym i ich ewentualnymi przedsiębiorstwami powiązanymi (lub częściami tych przedsiębiorstw, opodatkowanymi zwykłym podatkiem od przedsiębiorstw), niezależnie od tego, czy takie przedsiębiorstwa powiązane są przedsiębiorstwami krajowymi czy zagranicznymi. |
| --- | --- |

(46)

Jednym z głównych środków zabezpieczających jest weryfikacja, zgodnie z zasadą ceny rynkowej, transakcji handlowych między przedsiębiorstwami opodatkowanymi podatkiem tonażowym i ich ewentualnymi przedsiębiorstwami powiązanymi (lub częściami tych przedsiębiorstw, opodatkowanymi zwykłym podatkiem od przedsiębiorstw), niezależnie od tego, czy takie przedsiębiorstwa powiązane są przedsiębiorstwami krajowymi czy zagranicznymi.

| (47) | Nawet jeżeli organy duńskie uważają, że wymóg dotyczący sprawozdawczości i dokumentacji nie ma żadnej wartości ekonomicznej sam w sobie, jest on powiązany z transakcjami finansowymi, które same w sobie mają charakter gospodarczy – bez skutecznego wdrożenia środków zabezpieczających dotyczących transakcji handlowych sektory inne niż transport morski (w zainteresowanym państwie członkowskim bądź w innych krajach) mogą skorzystać z możliwości uniknięcia uiszczenia podatku od przedsiębiorstw poprzez zawieranie transakcji handlowych z przedsiębiorstwem powiązanym opodatkowanym podatkiem tonażowym obowiązującym w zainteresowanym państwie członkowskim, co nie jest uzasadnione żadnym celem leżącym we wspólnym interesie. |
| --- | --- |

(47)

Nawet jeżeli organy duńskie uważają, że wymóg dotyczący sprawozdawczości i dokumentacji nie ma żadnej wartości ekonomicznej sam w sobie, jest on powiązany z transakcjami finansowymi, które same w sobie mają charakter gospodarczy – bez skutecznego wdrożenia środków zabezpieczających dotyczących transakcji handlowych sektory inne niż transport morski (w zainteresowanym państwie członkowskim bądź w innych krajach) mogą skorzystać z możliwości uniknięcia uiszczenia podatku od przedsiębiorstw poprzez zawieranie transakcji handlowych z przedsiębiorstwem powiązanym opodatkowanym podatkiem tonażowym obowiązującym w zainteresowanym państwie członkowskim, co nie jest uzasadnione żadnym celem leżącym we wspólnym interesie.

| (48) | Ponadto Komisja uważa, że gdyby środki zabezpieczające okazały się nawet częściowo nieskuteczne lub prawdopodobne byłoby, że okażą się nieskuteczne, system podatku tonażowego może stworzyć możliwość uchylania się od opodatkowania, co przyniesie szkodę państwom członkowskim i krajom EOG. |
| --- | --- |

(48)

Ponadto Komisja uważa, że gdyby środki zabezpieczające okazały się nawet częściowo nieskuteczne lub prawdopodobne byłoby, że okażą się nieskuteczne, system podatku tonażowego może stworzyć możliwość uchylania się od opodatkowania, co przyniesie szkodę państwom członkowskim i krajom EOG.

| (49) | Z tego powodu złagodzenie środków zabezpieczających należy uznać za zmieniające warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. W tych okolicznościach system byłby niezgodny ze wspólnym rynkiem. |
| --- | --- |

(49)

Z tego powodu złagodzenie środków zabezpieczających należy uznać za zmieniające warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. W tych okolicznościach system byłby niezgodny ze wspólnym rynkiem.

7.2.2.   Rozróżnienie między krajowymi i zagranicznymi przedsiębiorstwami powiązanymi

| (50) | Ponadto Komisja rozumie, że władze duńskie zamierzają nadal weryfikować, stosując środek zabezpieczający oparty na zasadzie ceny rynkowej, transakcje przeprowadzane między dwoma przedsiębiorstwami powiązanymi, z których jedno opodatkowane jest podatkiem tonażowym, tak jak to miało miejsce dotychczas, ale tylko w przypadku, kiedy oba przedsiębiorstwa podlegają opodatkowaniu w Danii. |
| --- | --- |

(50)

Ponadto Komisja rozumie, że władze duńskie zamierzają nadal weryfikować, stosując środek zabezpieczający oparty na zasadzie ceny rynkowej, transakcje przeprowadzane między dwoma przedsiębiorstwami powiązanymi, z których jedno opodatkowane jest podatkiem tonażowym, tak jak to miało miejsce dotychczas, ale tylko w przypadku, kiedy oba przedsiębiorstwa podlegają opodatkowaniu w Danii.

| (51) | W rezultacie weryfikacja transakcji wewnątrzkrajowych w obrębie przedsiębiorstwa opodatkowanego podatkiem tonażowym wciąż podlega nadzorowi duńskich organów podatkowych i stanowi ich obowiązek, natomiast weryfikacja transakcji transgranicznych między przedsiębiorstwem opodatkowanym podatkiem tonażowym w Danii a zagranicznym przedsiębiorstwem powiązanym stanowiłaby obowiązek przedmiotowego kraju obcego, w wyniku czego międzynarodowe transakcje finansowe byłyby pozbawione nadzoru. |
| --- | --- |

(51)

W rezultacie weryfikacja transakcji wewnątrzkrajowych w obrębie przedsiębiorstwa opodatkowanego podatkiem tonażowym wciąż podlega nadzorowi duńskich organów podatkowych i stanowi ich obowiązek, natomiast weryfikacja transakcji transgranicznych między przedsiębiorstwem opodatkowanym podatkiem tonażowym w Danii a zagranicznym przedsiębiorstwem powiązanym stanowiłaby obowiązek przedmiotowego kraju obcego, w wyniku czego międzynarodowe transakcje finansowe byłyby pozbawione nadzoru.

| (52) | W wyniku tego zgłoszony środek zmienia duński system podatku tonażowego zatwierdzony przez Komisję w 2002 r. (18) i zwolni przedsiębiorstwa opodatkowane podatkiem tonażowym z wymagań obowiązujących w 2002 r. Działania inne niż transport morski prowadzone w innym państwie członkowskim lub kraju EOG przez przedsiębiorstwo powiązane przedsiębiorstwa podlegającego podatkowi tonażowemu w Danii mogą znacznie łatwiej skorzystać z opodatkowania duńskim podatkiem tonażowym i unikać opodatkowania zwykłym podatkiem od przedsiębiorstw w zainteresowanym państwie członkowskim lub kraju EOG. Dania przyznaje, że taka sytuacja ma miejsce, gdyż stwierdza, że przedmiotowy środek zabezpieczający zostanie „trochę” osłabiony. Należy jednak stosować zasady niedyskryminacji i równego traktowania wszystkich przedsiębiorstw w sektorze. Władze duńskie uważają, że oszustwa podatkowe i uchylanie się od opodatkowania nie są powszechne w transakcjach handlowych, ale gdyby nawet tak było, wydaje się, że kontrole są niezbędne do zapewnienia właściwego funkcjonowania transakcji międzynarodowych. |
| --- | --- |

(52)

W wyniku tego zgłoszony środek zmienia duński system podatku tonażowego zatwierdzony przez Komisję w 2002 r. (18) i zwolni przedsiębiorstwa opodatkowane podatkiem tonażowym z wymagań obowiązujących w 2002 r. Działania inne niż transport morski prowadzone w innym państwie członkowskim lub kraju EOG przez przedsiębiorstwo powiązane przedsiębiorstwa podlegającego podatkowi tonażowemu w Danii mogą znacznie łatwiej skorzystać z opodatkowania duńskim podatkiem tonażowym i unikać opodatkowania zwykłym podatkiem od przedsiębiorstw w zainteresowanym państwie członkowskim lub kraju EOG. Dania przyznaje, że taka sytuacja ma miejsce, gdyż stwierdza, że przedmiotowy środek zabezpieczający zostanie „trochę” osłabiony. Należy jednak stosować zasady niedyskryminacji i równego traktowania wszystkich przedsiębiorstw w sektorze. Władze duńskie uważają, że oszustwa podatkowe i uchylanie się od opodatkowania nie są powszechne w transakcjach handlowych, ale gdyby nawet tak było, wydaje się, że kontrole są niezbędne do zapewnienia właściwego funkcjonowania transakcji międzynarodowych.

| (53) | Komisja uważa, że środek zabezpieczający dotyczący transakcji zawieranych wewnątrz grupy musi chronić przed zakłóceniami na wspólnym rynku wynikającymi w równym stopniu z korzyści przedsiębiorstw powiązanych w zainteresowanym państwie członkowskim i w innych państwach członkowskich. W przeciwnym razie konsekwencje uchylania się od opodatkowania przez przedsiębiorstwo opodatkowane podatkiem tonażowym poważnie wpłynęłyby na funkcjonowanie wspólnego rynku. |
| --- | --- |

(53)

Komisja uważa, że środek zabezpieczający dotyczący transakcji zawieranych wewnątrz grupy musi chronić przed zakłóceniami na wspólnym rynku wynikającymi w równym stopniu z korzyści przedsiębiorstw powiązanych w zainteresowanym państwie członkowskim i w innych państwach członkowskich. W przeciwnym razie konsekwencje uchylania się od opodatkowania przez przedsiębiorstwo opodatkowane podatkiem tonażowym poważnie wpłynęłyby na funkcjonowanie wspólnego rynku.

| (54) | W rezultacie Komisja uważa, że państwo członkowskie, które wprowadziło system podatku tonażowego, musi traktować transgraniczne transakcje zawierane wewnątrz grupy (transakcje transgraniczne, które mogą przynosić korzyści przedsiębiorstwom powiązanym w każdym innym państwie członkowskim lub kraju EOG) jak transakcje, które przyniosły korzyści tym przedsiębiorstwom na terytorium danego państwa członkowskiego. Innymi słowy, dla celów wdrożenia środków zabezpieczających dotyczących transakcji zawieranych wewnątrz grupy państwo członkowskie musi stosować wobec transakcji zawieranych przez przedsiębiorstwo opodatkowane podatkiem tonażowym z zagranicznym przedsiębiorstwem powiązanym te same normy, które stosuje wobec transakcji zawieranych z krajowymi przedsiębiorstwami powiązanymi nieopodatkowanymi podatkiem tonażowym. |
| --- | --- |

(54)

W rezultacie Komisja uważa, że państwo członkowskie, które wprowadziło system podatku tonażowego, musi traktować transgraniczne transakcje zawierane wewnątrz grupy (transakcje transgraniczne, które mogą przynosić korzyści przedsiębiorstwom powiązanym w każdym innym państwie członkowskim lub kraju EOG) jak transakcje, które przyniosły korzyści tym przedsiębiorstwom na terytorium danego państwa członkowskiego. Innymi słowy, dla celów wdrożenia środków zabezpieczających dotyczących transakcji zawieranych wewnątrz grupy państwo członkowskie musi stosować wobec transakcji zawieranych przez przedsiębiorstwo opodatkowane podatkiem tonażowym z zagranicznym przedsiębiorstwem powiązanym te same normy, które stosuje wobec transakcji zawieranych z krajowymi przedsiębiorstwami powiązanymi nieopodatkowanymi podatkiem tonażowym.

| (55) | Zgodnie z zasadą niedyskryminacji i równego traktowania państwo członkowskie, w którym nakładany jest podatek tonażowy, musi nałożyć na transakcje wewnątrzkrajowe (mogące przynosić szkodę przedmiotowemu państwu członkowskiemu) i transakcje transgraniczne (mogące przynosić szkodę innym państwom członkowskim lub krajom EOG) taki sam obowiązek przedstawiania informacji i dokumentacji określony w ramach przedmiotowego środka zabezpieczającego. Informacje te są niezbędne do sprawdzania cen transferowych wewnątrz grupy przedsiębiorstw. |
| --- | --- |

(55)

Zgodnie z zasadą niedyskryminacji i równego traktowania państwo członkowskie, w którym nakładany jest podatek tonażowy, musi nałożyć na transakcje wewnątrzkrajowe (mogące przynosić szkodę przedmiotowemu państwu członkowskiemu) i transakcje transgraniczne (mogące przynosić szkodę innym państwom członkowskim lub krajom EOG) taki sam obowiązek przedstawiania informacji i dokumentacji określony w ramach przedmiotowego środka zabezpieczającego. Informacje te są niezbędne do sprawdzania cen transferowych wewnątrz grupy przedsiębiorstw.

| (56) | Łagodząc weryfikację, której duńskie władze muszą poddać transakcje zawierane między przedsiębiorstwem opodatkowanym duńskim podatkiem tonażowym i dowolnym jego zagranicznym przedsiębiorstwem powiązanym, Dania postępuje niezgodnie z zasadami niedyskryminacji i równego traktowania. Postępując w ten sposób Dania przeniosłaby co najmniej część ciężaru weryfikacji, czy przestrzegane są cele systemu, oraz weryfikacji późniejszych ewentualnych zakłóceń na wspólnym rynku na inne państwo członkowskie i kraj EOG, w których podatkiem jest objęte nieopodatkowane podatkiem tonażowym przedsiębiorstwo powiązane biorące udział w transakcji. |
| --- | --- |

(56)

Łagodząc weryfikację, której duńskie władze muszą poddać transakcje zawierane między przedsiębiorstwem opodatkowanym duńskim podatkiem tonażowym i dowolnym jego zagranicznym przedsiębiorstwem powiązanym, Dania postępuje niezgodnie z zasadami niedyskryminacji i równego traktowania. Postępując w ten sposób Dania przeniosłaby co najmniej część ciężaru weryfikacji, czy przestrzegane są cele systemu, oraz weryfikacji późniejszych ewentualnych zakłóceń na wspólnym rynku na inne państwo członkowskie i kraj EOG, w których podatkiem jest objęte nieopodatkowane podatkiem tonażowym przedsiębiorstwo powiązane biorące udział w transakcji.

| (57) | Dlatego też Komisja stwierdza, że zgłoszony środek doprowadzi do istotnego osłabienia środka zabezpieczającego z innego państwa członkowskiego lub kraju EOG. |
| --- | --- |

(57)

Dlatego też Komisja stwierdza, że zgłoszony środek doprowadzi do istotnego osłabienia środka zabezpieczającego z innego państwa członkowskiego lub kraju EOG.

| (58) | Ponadto Komisja uważa za nieuzasadnione nierówne traktowanie w odniesieniu do obowiązku przedstawiania informacji i dokumentacji beneficjentów mających jedynie krajowe przedsiębiorstwa powiązane niekwalifikujące się do objęcia podatkiem tonażowym i beneficjentów mających także zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane. Środek doprowadziłby więc do zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami mającymi zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane i przedsiębiorstwami, które ich nie mają. |
| --- | --- |

(58)

Ponadto Komisja uważa za nieuzasadnione nierówne traktowanie w odniesieniu do obowiązku przedstawiania informacji i dokumentacji beneficjentów mających jedynie krajowe przedsiębiorstwa powiązane niekwalifikujące się do objęcia podatkiem tonażowym i beneficjentów mających także zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane. Środek doprowadziłby więc do zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami mającymi zagraniczne przedsiębiorstwa powiązane i przedsiębiorstwami, które ich nie mają.

| (59) | W rezultacie zgłoszony środek zmienia warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE i nie spełnia wymogu zawartego w ostatnim akapicie sekcji 3.1. wytycznych. Przedmiotowy środek uznaje się zatem za niezgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE. |
| --- | --- |

(59)

W rezultacie zgłoszony środek zmienia warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE i nie spełnia wymogu zawartego w ostatnim akapicie sekcji 3.1. wytycznych. Przedmiotowy środek uznaje się zatem za niezgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.

7.3.   Wniosek

| (60) | Podsumowując, Komisja uważa, że zgłoszony środek doprowadziłby do zakłóceń sprzecznych ze wspólnym interesem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE, i uznaje duński system podatku tonażowego za niezgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE, |
| --- | --- |

(60)

Podsumowując, Komisja uważa, że zgłoszony środek doprowadziłby do zakłóceń sprzecznych ze wspólnym interesem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE, i uznaje duński system podatku tonażowego za niezgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zgłoszony środek uchylający wobec właścicieli statków opodatkowanych duńskim podatkiem tonażowym obowiązek nałożony na wszystkie inne przedsiębiorstwa polegający na przedstawianiu duńskim organom podatkowym informacji handlowych dotyczących wszystkich transakcji handlowych zawieranych z przedsiębiorstwami powiązanymi mającymi siedzibę za granicą na podstawie ustawy nr 408 z dnia 1 czerwca 2005 r. jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.

W związku z tym środek nie może być wdrożony.

Artykuł 2

W terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Dania poinformuje Komisję o środkach, które zostały podjęte w celu zastosowania się do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 czerwca 2009 r.

W imieniu Komisji

Antonio TAJANI

Wiceprzewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 135 z 19.6.2007, s. 6.

1

(2)  Zarejestrowanym pod nr ref. TREN(2005) A/23228.

2

(3)  Tekst decyzji jest dostępny w języku urzędowym pod następującym adresem internetowym: http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/transports-2001/n563-01.pdf. Decyzją z dnia 1 grudnia 2004 r. (sprawa N 171/04) Komisja zatwierdziła objęcie wykazem kwalifikowalnych rodzajów działalności pomocniczej (pozostających w ścisłym związku lub bezpośrednio powiązanych ze świadczeniem usług transportowych) wynajmu lokali komercyjnych, znajdujących się na pokładach, takich jak sklepy lub kioski, czy to przedsiębiorstwom trzecim, czy niezależnej części przedsiębiorstwa żeglugi morskiej, niezależnie od tego, czy działalność prowadzona w takich kioskach jest kwalifikowalna, czy nie. Tekst drugiej z wymienionych decyzji jest dostępny w języku urzędowym pod następującym adresem internetowym: http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/transports-2004/n171-04.pdf

3

(4)  Numery ref. TREN(2005) D/122520, TREN (2006) D/209990 i D/217824.

4

(5)  Zarejestrowanych pod numerami ref. TREN(2005) A/29975, TREN (2006) A/26422 i A/33708.

5

(6)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, s. 1.

6

(7)  Zob.: http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/site/en/oj/2007/c_135/c_13520070619en00060019.pdf

7

(8)  Zarejestrowanym pod nr ref. TREN(2007) A/25703.

8

(9)  Zarejestrowanym pod nr ref. TREN(2007) A/38091.

9

(10)  Opisano w sekcji 2.2 poniżej.

10

(11)  Zob. przypis 3. W sekcji 2.11.1 decyzji wyjaśniono, że przepisy dotyczące zasady ceny rynkowej w duńskim prawie podatkowym mają również zastosowanie do duńskiego systemu podatku tonażowego.

11

(12)  Sprawa NN 116/98, zatwierdzona przez Komisję decyzją z dnia 13 listopada 2002 r. Tekst decyzji dostępny jest w języku urzędowym pod następującym adresem internetowym: http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/state_aids/transports-1998/nn116-98.pdf

12

(13)  Zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Matra z dnia 15 czerwca 1993 r., sprawa C-225/91, Matra przeciwko Komisji, w szczególności pkt 41: „41. Pod tym względem należy zaznaczyć, że o ile postępowanie określone w art. 92 i 93 pozostawia znaczną swobodę decyzyjną Komisji, a w pewnych okolicznościach także Radzie, w odniesieniu do podjęcia decyzji o zgodności systemu pomocy państwa z wymogami wspólnego rynku, to z ogólnego programu Traktatu wynika jasno, że postępowanie takie nie może nigdy przynieść wyniku sprzecznego ze szczegółowymi postanowieniami Traktatu (orzeczenie w sprawie 73/79, Komisja przeciwko Włochom [1980] Rec. 1533, pkt 11). Trybunał stwierdził także, że aspekty pomocy sprzeczne ze szczegółowymi postanowieniami Traktatu innymi niż art. 92 i 93 mogą być tak nierozerwalnie powiązane z przedmiotem pomocy, że niemożliwa jest ich osobna ocena (wyrok w sprawie 74/76 Iannelli przeciwko Meroniemu [1977] Rec. 557)”.

13

(14)  Zarejestrowane pod numerem TREN(2007)A/26997.

14

(15)  Zarejestrowane pod numerem TREN(2007)A/38091.

15

(16)  Zob. przypis 3.

16

(17)  Dz.U. C 13 z 17.1.2004, s. 3.

17

(18)  Zob. przypis 3.

18

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/8 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/8

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 27 listopada 2009 r.

zmieniająca załączniki XI, XII, XV i XVI do dyrektywy Rady 2003/85/WE w odniesieniu do minimalnych norm bezpieczeństwa mających zastosowanie do laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy oraz do wykazu tych laboratoriów

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9094)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/869/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG (1), w szczególności jej art. 67 ust. 2 i art. 87 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa 2003/85/WE określa minimalne środki zwalczania w przypadku wystąpienia ogniska pryszczycy oraz niektóre środki zapobiegawcze mające na celu podniesienie poziomu świadomości i gotowości właściwych organów oraz rolników na wypadek tej choroby. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa 2003/85/WE określa minimalne środki zwalczania w przypadku wystąpienia ogniska pryszczycy oraz niektóre środki zapobiegawcze mające na celu podniesienie poziomu świadomości i gotowości właściwych organów oraz rolników na wypadek tej choroby.

| (2) | Jak przewidziano w art. 65 dyrektywy 2003/85/WE, państwa członkowskie zapewniają, że prace badawcze, diagnostyczne lub produkcyjne z żywym wirusem pryszczycy prowadzone są jedynie w zatwierdzonych laboratoriach wymienionych w załączniku XI, które działają co najmniej zgodnie z normami bezpieczeństwa biologicznego określonymi w załączniku XII do tej dyrektywy. |
| --- | --- |

(2)

Jak przewidziano w art. 65 dyrektywy 2003/85/WE, państwa członkowskie zapewniają, że prace badawcze, diagnostyczne lub produkcyjne z żywym wirusem pryszczycy prowadzone są jedynie w zatwierdzonych laboratoriach wymienionych w załączniku XI, które działają co najmniej zgodnie z normami bezpieczeństwa biologicznego określonymi w załączniku XII do tej dyrektywy.

| (3) | W części A załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE wyszczególniono krajowe laboratoria upoważnione do pracy z żywym wirusem pryszczycy w celach badawczych i diagnostycznych. W części B tego załącznika znajduje się wykaz laboratoriów upoważnionych do pracy z antygenem wirusa na potrzeby produkcji szczepionki. |
| --- | --- |

(3)

W części A załącznika XI do dyrektywy 2003/85/WE wyszczególniono krajowe laboratoria upoważnione do pracy z żywym wirusem pryszczycy w celach badawczych i diagnostycznych. W części B tego załącznika znajduje się wykaz laboratoriów upoważnionych do pracy z antygenem wirusa na potrzeby produkcji szczepionki.

| (4) | Francja oficjalnie powiadomiła Komisję, że nie uznaje już jednego ze swoich krajowych laboratoriów referencyjnych oraz jednego z laboratoriów produkujących szczepionkę za spełniające normy bezpieczeństwa biologicznego, które określono w art. 65 lit. d) dyrektywy 2003/85/WE. |
| --- | --- |

(4)

Francja oficjalnie powiadomiła Komisję, że nie uznaje już jednego ze swoich krajowych laboratoriów referencyjnych oraz jednego z laboratoriów produkujących szczepionkę za spełniające normy bezpieczeństwa biologicznego, które określono w art. 65 lit. d) dyrektywy 2003/85/WE.

| (5) | Niderlandy oficjalnie powiadomiły Komisję o najnowszej zmianie nazwy swojego krajowego laboratorium diagnostycznego upoważnionego do pracy z żywym wirusem pryszczycy oraz o przejęciu przez prywatne przedsiębiorstwo „Lelystad Biologicals BV, Lelystad” tej części dawnego laboratorium Central Institute for Animal Disease Control (CIDC-Lelystad), która jest upoważniona do pracy z żywym wirusem pryszczycy na potrzeby produkcji szczepionki. |
| --- | --- |

(5)

Niderlandy oficjalnie powiadomiły Komisję o najnowszej zmianie nazwy swojego krajowego laboratorium diagnostycznego upoważnionego do pracy z żywym wirusem pryszczycy oraz o przejęciu przez prywatne przedsiębiorstwo „Lelystad Biologicals BV, Lelystad” tej części dawnego laboratorium Central Institute for Animal Disease Control (CIDC-Lelystad), która jest upoważniona do pracy z żywym wirusem pryszczycy na potrzeby produkcji szczepionki.

| (6) | Należy zatem odpowiednio zmienić wykaz laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy zawarty w załączniku XI do dyrektywy 2003/85/WE. |
| --- | --- |

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić wykaz laboratoriów upoważnionych do pracy z żywym wirusem pryszczycy zawarty w załączniku XI do dyrektywy 2003/85/WE.

| (7) | W pkt 1 załącznika XII do dyrektywy 2003/85/WE określono normy bezpieczeństwa biologicznego dla laboratoriów pracujących z żywym wirusem pryszczycy. W punkcie tym przewidziano, iż laboratoria i zakłady, które pracują z żywym wirusem pryszczycy, muszą spełniać lub przewyższać minimalne wymagania ustanowione w „Minimalnych normach dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro i in vivo” przyjętych przez Europejską Komisję ds. Zwalczania Pryszczycy na 26 sesji, w Rzymie, w kwietniu 1985 r., zmienionych w 1993 r. |
| --- | --- |

(7)

W pkt 1 załącznika XII do dyrektywy 2003/85/WE określono normy bezpieczeństwa biologicznego dla laboratoriów pracujących z żywym wirusem pryszczycy. W punkcie tym przewidziano, iż laboratoria i zakłady, które pracują z żywym wirusem pryszczycy, muszą spełniać lub przewyższać minimalne wymagania ustanowione w „Minimalnych normach dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro i in vivo” przyjętych przez Europejską Komisję ds. Zwalczania Pryszczycy na 26 sesji, w Rzymie, w kwietniu 1985 r., zmienionych w 1993 r.

| (8) | W pkt 1 załącznika XV do dyrektywy 2003/85/WE przewidziano, że wszystkie laboratoria krajowe pracujące z żywym wirusem pryszczycy muszą działać w warunkach najwyższego bezpieczeństwa opisanych w „Minimalnych normach dla Laboratoriów pracujących z żywym wirusem pryszczycy in vitro i in vivo” Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy – 26 sesja, Rzym, 1985 r., ze zmianami wprowadzonymi załącznikiem 6 (ii) do Raportu z sesji 30, Rzym, 1993 r. |
| --- | --- |

(8)

W pkt 1 załącznika XV do dyrektywy 2003/85/WE przewidziano, że wszystkie laboratoria krajowe pracujące z żywym wirusem pryszczycy muszą działać w warunkach najwyższego bezpieczeństwa opisanych w „Minimalnych normach dla Laboratoriów pracujących z żywym wirusem pryszczycy in vitro i in vivo” Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy – 26 sesja, Rzym, 1985 r., ze zmianami wprowadzonymi załącznikiem 6 (ii) do Raportu z sesji 30, Rzym, 1993 r.

| (9) | Ponadto w pkt 7 załącznika XVI do dyrektywy 2003/85/WE przewidziano, iż Laboratorium Referencyjne Wspólnoty działa w warunkach najwyższego bezpieczeństwa opisanych w „Minimalnych normach dla laboratoriów pracujących z żywym wirusem pryszczycy in vitro i in vivo” Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy – 26 sesja, Rzym, 1985 r., ze zmianami wprowadzonymi przez załącznik 6 (ii) do Raportu z sesji 30 Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy, 1993, wspomnianymi w załączniku XII do tej dyrektywy. |
| --- | --- |

(9)

Ponadto w pkt 7 załącznika XVI do dyrektywy 2003/85/WE przewidziano, iż Laboratorium Referencyjne Wspólnoty działa w warunkach najwyższego bezpieczeństwa opisanych w „Minimalnych normach dla laboratoriów pracujących z żywym wirusem pryszczycy in vitro i in vivo” Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy – 26 sesja, Rzym, 1985 r., ze zmianami wprowadzonymi przez załącznik 6 (ii) do Raportu z sesji 30 Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy, 1993, wspomnianymi w załączniku XII do tej dyrektywy.

| (10) | Po pojawieniu się w 2007 r. ogniska pryszczycy w jednym z państw członkowskich, co nastąpiło w następstwie wydostania się wirusa pryszczycy z laboratorium, owe „Minimalne normy dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro lub in vivo” („normy bezpieczeństwa biologicznego”) zostały zmienione. W wyniku rozmów z państwami członkowskimi na temat norm bezpieczeństwa biologicznego w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt normy te w zmienionej wersji zostały przyjęte podczas 38. sesji generalnej Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy w dniu 29 kwietnia 2009 r. (2) oraz włączone do raportu z 38. sesji generalnej Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy, Rzym, 28–30 kwietnia 2009 r. („raport”). Zastępują one normy bezpieczeństwa biologicznego ustanowione w 1985 r., zmienione w roku 1993. Dlatego też załączniki XII, XV oraz XVI do dyrektywy 2003/85/WE powinny zostać odpowiednio zmienione. |
| --- | --- |

(10)

Po pojawieniu się w 2007 r. ogniska pryszczycy w jednym z państw członkowskich, co nastąpiło w następstwie wydostania się wirusa pryszczycy z laboratorium, owe „Minimalne normy dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro lub in vivo” („normy bezpieczeństwa biologicznego”) zostały zmienione. W wyniku rozmów z państwami członkowskimi na temat norm bezpieczeństwa biologicznego w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt normy te w zmienionej wersji zostały przyjęte podczas 38. sesji generalnej Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy w dniu 29 kwietnia 2009 r. (2) oraz włączone do raportu z 38. sesji generalnej Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy, Rzym, 28–30 kwietnia 2009 r. („raport”). Zastępują one normy bezpieczeństwa biologicznego ustanowione w 1985 r., zmienione w roku 1993. Dlatego też załączniki XII, XV oraz XVI do dyrektywy 2003/85/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.

| (11) | Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/85/WE. |
| --- | --- |

(11)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/85/WE.

| (12) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(12)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załączniki XI, XII, XV i XVI do dyrektywy 2003/85/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 306 z 22.11.2003, s. 1.

1

(2)  Raport z 38 sesji generalnej Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy, Rzym, 28–30 kwietnia 2009 r., dodatek 10, s. 82; dostępny na stronie internetowej: http://www.fao.org/ag/againfo/commissions/docs/SecurityStandards_2009.pdf

2

---

ZAŁĄCZNIK

W załącznikach XI, XII, XV i XVI wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w załączniku XI wprowadza się następujące zmiany:






  a) | w części A pozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:








  „FR | Francja | Agence française de sécurité sanitaire des aliments (AFSSA), Laboratoire d’études et de recherches en pathologie animale et zoonoses, Maisons-Alfort | Francja” |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

1)

w załączniku XI wprowadza się następujące zmiany:

a)

w części A pozycja dotycząca Francji otrzymuje brzmienie:

„FR

Francja

Agence française de sécurité sanitaire des aliments (AFSSA), Laboratoire d’études et de recherches en pathologie animale et zoonoses, Maisons-Alfort

Francja”

| b) | w części A pozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie:








  „NL | Niderlandy | Centraal Veterinair Instituut, Lelystad (CVI-Lelystad) | Niderlandy” |
| --- | --- | --- | --- | --- |

b)

w części A pozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie:

„NL

Niderlandy

Centraal Veterinair Instituut, Lelystad (CVI-Lelystad)

Niderlandy”

| c) | w części B skreśla się pozycję dotyczącą Francji:







  „FR | Francja | Merial, S.A.S., Laboratoire IFFA, Lyon” |
| --- | --- | --- | --- |

c)

w części B skreśla się pozycję dotyczącą Francji:

„FR

Francja

Merial, S.A.S., Laboratoire IFFA, Lyon”

| d) | w części B pozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie:








  „NL | Niderlandy | Lelystad Biologicals BV, Lelystad | Niderlandy” |
| --- | --- | --- | --- | --- |

d)

w części B pozycja dotycząca Niderlandów otrzymuje brzmienie:

„NL

Niderlandy

Lelystad Biologicals BV, Lelystad

Niderlandy”

| 2) | w załączniku XII pkt 1 otrzymuje brzmienie:






  „1. | Laboratoria i zakłady, które pracują z żywym wirusem pryszczycy, muszą działać co najmniej zgodnie z »Minimalnymi normami dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro lub in vivo« zawartymi w dodatku 10 do raportu przyjętego podczas 38 sesji generalnej Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy w dniu 29 kwietnia 2009 r. w Rzymie (»normami bezpieczeństwa biologicznego«).”; |
| --- | --- | --- |

2)

w załączniku XII pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Laboratoria i zakłady, które pracują z żywym wirusem pryszczycy, muszą działać co najmniej zgodnie z »Minimalnymi normami dla laboratoriów pracujących z wirusem pryszczycy in vitro lub in vivo« zawartymi w dodatku 10 do raportu przyjętego podczas 38 sesji generalnej Europejskiej Komisji ds. Zwalczania Pryszczycy w dniu 29 kwietnia 2009 r. w Rzymie (»normami bezpieczeństwa biologicznego«).”;

| 3) | w załączniku XV pkt 1 otrzymuje brzmienie:






  „1. | Wszystkie krajowe laboratoria pracujące z żywym wirusem pryszczycy muszą działać co najmniej zgodnie z normami bezpieczeństwa biologicznego, o których mowa w pkt 1 załącznika XII.”; |
| --- | --- | --- |

3)

w załączniku XV pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Wszystkie krajowe laboratoria pracujące z żywym wirusem pryszczycy muszą działać co najmniej zgodnie z normami bezpieczeństwa biologicznego, o których mowa w pkt 1 załącznika XII.”;

| 4) | w załączniku XVI pkt 7 otrzymuje następujące brzmienie:






  „7. | Laboratorium Referencyjne Wspólnoty musi działać co najmniej zgodnie z normami bezpieczeństwa biologicznego, o których mowa w pkt 1 załącznika XII.”. |
| --- | --- | --- |

4)

w załączniku XVI pkt 7 otrzymuje następujące brzmienie:

„7.

Laboratorium Referencyjne Wspólnoty musi działać co najmniej zgodnie z normami bezpieczeństwa biologicznego, o których mowa w pkt 1 załącznika XII.”.

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/11 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/11

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 27 listopada 2009 r.

zmieniająca decyzję 2009/821/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9199)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/870/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG (1), w szczególności jej art. 6 ust. 4 akapit drugi zdanie ostatnie,

uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (2), w szczególności jej art. 6 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W decyzji Komisji 2009/821/WE z dnia 28 września 2009 r. ustalającej wykaz zatwierdzonych punktów kontroli granicznej, ustanawiającej niektóre zasady kontroli przeprowadzanych przez ekspertów weterynaryjnych Komisji oraz ustanawiającej jednostki weterynaryjne w systemie TRACES (3) ustanowiono wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych zgodnie z dyrektywami 91/496/EWG i 97/78/WE. Wykaz ten zamieszczono w załączniku I do wspomnianej decyzji. |
| --- | --- |

(1)

W decyzji Komisji 2009/821/WE z dnia 28 września 2009 r. ustalającej wykaz zatwierdzonych punktów kontroli granicznej, ustanawiającej niektóre zasady kontroli przeprowadzanych przez ekspertów weterynaryjnych Komisji oraz ustanawiającej jednostki weterynaryjne w systemie TRACES (3) ustanowiono wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych zgodnie z dyrektywami 91/496/EWG i 97/78/WE. Wykaz ten zamieszczono w załączniku I do wspomnianej decyzji.

| (2) | Służba kontrolna Komisji (Biuro ds. Żywności i Weterynarii, FVO) przeprowadziła kontrolę punktu kontroli granicznej w porcie lotniczym w Kopenhadze (Dania). Wyniki kontroli były zadowalające. Należy zatem dodać kolejny ośrodek kontroli w tym punkcie kontroli granicznej do wykazu określonego w załączniku I do decyzji 2009/821/WE. |
| --- | --- |

(2)

Służba kontrolna Komisji (Biuro ds. Żywności i Weterynarii, FVO) przeprowadziła kontrolę punktu kontroli granicznej w porcie lotniczym w Kopenhadze (Dania). Wyniki kontroli były zadowalające. Należy zatem dodać kolejny ośrodek kontroli w tym punkcie kontroli granicznej do wykazu określonego w załączniku I do decyzji 2009/821/WE.

| (3) | W związku z informacjami przekazanymi przez Danię, Francję, Portugalię i Włochy niektóre kategorie zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, których kontrolowanie jest dozwolone w niektórych punktach kontroli granicznej, zatwierdzonych uprzednio zgodnie z decyzją 2009/821/WE, należy dołączyć do wykazu punktów kontroli granicznej tych państw członkowskich określonego w załączniku I do wymienionej decyzji. |
| --- | --- |

(3)

W związku z informacjami przekazanymi przez Danię, Francję, Portugalię i Włochy niektóre kategorie zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, których kontrolowanie jest dozwolone w niektórych punktach kontroli granicznej, zatwierdzonych uprzednio zgodnie z decyzją 2009/821/WE, należy dołączyć do wykazu punktów kontroli granicznej tych państw członkowskich określonego w załączniku I do wymienionej decyzji.

| (4) | W związku z wynikami kontroli przeprowadzonych przez FVO, zgodnie z decyzją 2009/821/WE oraz informacjami przekazanymi przez Francję, Irlandię i Włochy, niektóre kategorie zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, których kontrolowanie jest dozwolone w niektórych punktach kontroli granicznej, zatwierdzonych uprzednio zgodnie z decyzją 2009/821/WE, należy usunąć z wykazu punktów kontroli granicznej tych państw członkowskich określonego w załączniku I do wymienionej decyzji. |
| --- | --- |

(4)

W związku z wynikami kontroli przeprowadzonych przez FVO, zgodnie z decyzją 2009/821/WE oraz informacjami przekazanymi przez Francję, Irlandię i Włochy, niektóre kategorie zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego, których kontrolowanie jest dozwolone w niektórych punktach kontroli granicznej, zatwierdzonych uprzednio zgodnie z decyzją 2009/821/WE, należy usunąć z wykazu punktów kontroli granicznej tych państw członkowskich określonego w załączniku I do wymienionej decyzji.

| (5) | W związku z informacjami przekazanymi przez Łotwę należy zmienić wykaz punktów kontroli granicznej tego państwa członkowskiego, aby uwzględnić zawieszenie jednego z punktów kontroli granicznej tego państwa. |
| --- | --- |

(5)

W związku z informacjami przekazanymi przez Łotwę należy zmienić wykaz punktów kontroli granicznej tego państwa członkowskiego, aby uwzględnić zawieszenie jednego z punktów kontroli granicznej tego państwa.

| (6) | W związku z informacjami przekazanymi przez Belgię, Francję i Niemcy należy usunąć niektóre punkty kontroli granicznej tych państw członkowskich z wykazu punktów kontroli granicznej określonego w załączniku I do decyzji 2009/821/WE. |
| --- | --- |

(6)

W związku z informacjami przekazanymi przez Belgię, Francję i Niemcy należy usunąć niektóre punkty kontroli granicznej tych państw członkowskich z wykazu punktów kontroli granicznej określonego w załączniku I do decyzji 2009/821/WE.

| (7) | W związku z informacjami przekazanymi przez Włochy należy zmienić wykaz punktów kontroli granicznej tego państwa członkowskiego, aby uwzględnić zmianę nazwy jednego z punktów kontroli granicznej tego państwa. |
| --- | --- |

(7)

W związku z informacjami przekazanymi przez Włochy należy zmienić wykaz punktów kontroli granicznej tego państwa członkowskiego, aby uwzględnić zmianę nazwy jednego z punktów kontroli granicznej tego państwa.

| (8) | Ponadto Belgia przekazała informację, że zamknięto placówkę OCHZ w punkcie kontroli granicznej w Zeebrugge i utworzono nowy punkt kontroli. |
| --- | --- |

(8)

Ponadto Belgia przekazała informację, że zamknięto placówkę OCHZ w punkcie kontroli granicznej w Zeebrugge i utworzono nowy punkt kontroli.

| (9) | Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2009/821/WE. |
| --- | --- |

(9)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2009/821/WE.

| (10) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(10)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik I do decyzji 2009/821/WE zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 268 z 24.9.1991, s. 56.

1

(2)  Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s. 9.

2

(3)  Dz.U. L 296 z 12.11.2009, s. 1.

3

---

ZAŁĄCZNIK

W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w części dotyczącej Belgii wprowadza się następujące zmiany:






  a) | skreśla się wpis dotyczący portu w Ostendzie; |
| --- | --- | --- |

1)

w części dotyczącej Belgii wprowadza się następujące zmiany:

a)

skreśla się wpis dotyczący portu w Ostendzie;

| b) | wpis dotyczący portu w Zeebrugge otrzymuje brzmienie:










  „Zeebrugge | BE ZEE 1 | P | | HC(2), NHC(2)” | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

b)

wpis dotyczący portu w Zeebrugge otrzymuje brzmienie:

„Zeebrugge

BE ZEE 1

P

HC(2), NHC(2)”

| 2) | w części dotyczącej Danii wprowadza się następujące zmiany:






  a) | wpis dotyczący portu lotniczego w Kopenhadze otrzymuje brzmienie:










  „København | DK CPH 4 | A | Centre 1, SAS 1 (North) | HC(1)(2), NHC (*) | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Centre 2, SAS 2 (East) | HC (*), NHC(2) | |
| Centre 3 | | U, E, O |
| Centre 4 | HC(2)” | |

2)

w części dotyczącej Danii wprowadza się następujące zmiany:

a)

wpis dotyczący portu lotniczego w Kopenhadze otrzymuje brzmienie:

„København

DK CPH 4

A

Centre 1, SAS 1 (North)

HC(1)(2), NHC (*)

Centre 2, SAS 2 (East)

HC (*), NHC(2)

Centre 3

U, E, O

Centre 4

HC(2)”

| b) | wpis dotyczący portu w Skagen otrzymuje brzmienie:










  „Skagen | DK SKA 1 | P | | HC-(FR)(1)(2)(3), NHC(6)” | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

b)

wpis dotyczący portu w Skagen otrzymuje brzmienie:

„Skagen

DK SKA 1

P

HC-(FR)(1)(2)(3), NHC(6)”

| 3) | w części dotyczącej Niemiec skreśla się wpisy dotyczące punktów kontroli granicznej w Kilonii, Lubece i Rugii; |
| --- | --- |

3)

w części dotyczącej Niemiec skreśla się wpisy dotyczące punktów kontroli granicznej w Kilonii, Lubece i Rugii;

| 4) | w części dotyczącej Irlandii wprowadza się następujące zmiany:






  a) | wpis dotyczący portu lotniczego w Dublinie otrzymuje brzmienie:










  „Dublin Airport | IE DUB 4 | A | | | E” |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

4)

w części dotyczącej Irlandii wprowadza się następujące zmiany:

a)

wpis dotyczący portu lotniczego w Dublinie otrzymuje brzmienie:

„Dublin Airport

IE DUB 4

A

E”

| b) | wpis dotyczący portu lotniczego Shannon otrzymuje brzmienie:










  „Shannon | IE SNN 4 | A | | HC(2), NHC(2) | U, E” |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

b)

wpis dotyczący portu lotniczego Shannon otrzymuje brzmienie:

„Shannon

IE SNN 4

A

HC(2), NHC(2)

U, E”

| 5) | w części dotyczącej Francji wprowadza się następujące zmiany:






  a) | skreśla się wpis dotyczący portu w Concarneau–Douarnenez; |
| --- | --- | --- |

5)

w części dotyczącej Francji wprowadza się następujące zmiany:

a)

skreśla się wpis dotyczący portu w Concarneau–Douarnenez;

| b) | wpis dotyczący portu lotniczego w Roissy Charles-de-Gaulle otrzymuje brzmienie:










  „Roissy Charles-de-Gaulle | FR CDG 4 | A | Air France | HC-T(1),
  HC-NT,
  NHC-NT | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| France Handling | HC-T(1),
  HC-NT,
  NHC | |
| Station animalière | | E, O(14)” |

b)

wpis dotyczący portu lotniczego w Roissy Charles-de-Gaulle otrzymuje brzmienie:

„Roissy Charles-de-Gaulle

FR CDG 4

A

Air France

HC-T(1),

HC-NT,

NHC-NT

France Handling

HC-T(1),

HC-NT,

NHC

Station animalière

E, O(14)”

| c) | wpis dotyczący portu lotniczego Vatry otrzymuje brzmienie:










  „Vatry | FR VRY 4 | A | | HC-T(CH)(1)(2), NHC-NT(2)” | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

c)

wpis dotyczący portu lotniczego Vatry otrzymuje brzmienie:

„Vatry

FR VRY 4

A

HC-T(CH)(1)(2), NHC-NT(2)”

| 6) | w części dotyczącej Włoch wprowadza się następujące zmiany:






  a) | wpis dotyczący portu w Civitavecchia otrzymuje brzmienie:










  „Civitavecchia | IT CVV 1 | P | | HC(2), NHC(2)” | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

6)

w części dotyczącej Włoch wprowadza się następujące zmiany:

a)

wpis dotyczący portu w Civitavecchia otrzymuje brzmienie:

„Civitavecchia

IT CVV 1

P

HC(2), NHC(2)”

| b) | wpis dotyczący portu w Gioia Tauro otrzymuje brzmienie:










  „Gioia Tauro | IT GIT 1 | P | | HC(2),
  NHC-NT(2)” | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

b)

wpis dotyczący portu w Gioia Tauro otrzymuje brzmienie:

„Gioia Tauro

IT GIT 1

P

HC(2),

NHC-NT(2)”

| c) | wpis dotyczący portu w Vado Ligure Savona otrzymuje brzmienie:










  „Vado Ligure Savona | IT VDL 1 | P | | HC(2),NHC-NT(2)” | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

c)

wpis dotyczący portu w Vado Ligure Savona otrzymuje brzmienie:

„Vado Ligure Savona

IT VDL 1

P

HC(2),NHC-NT(2)”

| 7) | w części dotyczącej Łotwy wpis dotyczący portu w Rydze (Baltmarine Terminal) otrzymuje brzmienie:










  „Riga (Baltmarine Terminal) (*) | LV BTM 1 | P | | HC-T(FR)(2) (*)” | |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

7)

w części dotyczącej Łotwy wpis dotyczący portu w Rydze (Baltmarine Terminal) otrzymuje brzmienie:

„Riga (Baltmarine Terminal) (*)

LV BTM 1

P

HC-T(FR)(2) (*)”

| 8) | w części dotyczącej Portugalii wpis dotyczący portu w Lizbonie otrzymuje brzmienie:










  „Lisboa | PT LIS 4 | A | | HC(2),
  NHC-NT(2) | O” |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

8)

w części dotyczącej Portugalii wpis dotyczący portu w Lizbonie otrzymuje brzmienie:

„Lisboa

PT LIS 4

A

HC(2),

NHC-NT(2)

O”

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/15 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/15

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 30 listopada 2009 r.

przyznające Republice Chorwacji uprawnienia w zakresie zarządzania pomocą w ramach komponentu V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich w odniesieniu do środków przedakcesyjnych 101 i 103 w okresie przedakcesyjnym

(2009/871/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2007 z dnia 12 czerwca 2007 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (2), w szczególności jego art. 18 i 186,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwane dalej „rozporządzeniem finansowym”) (3), w szczególności jego art. 53c i art. 56 ust. 2,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwane dalej „zasadami wykonania”) (4), w szczególności jego art. 35,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie (WE) nr 1085/2006 określa cele i główne zasady pomocy przedakcesyjnej na rzecz krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących w okresie od 2007 r. do 2013 r. oraz nakłada na Komisję obowiązek realizacji tej pomocy. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 1085/2006 określa cele i główne zasady pomocy przedakcesyjnej na rzecz krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących w okresie od 2007 r. do 2013 r. oraz nakłada na Komisję obowiązek realizacji tej pomocy.

| (2) | Art. 11, 12, 13, 14, 18 i 186 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 dają Komisji możliwość przyznania krajowi będącemu beneficjentem uprawnień w zakresie zarządzania komponentem V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich i określenia wymogów, które kraj ten musi w tym celu spełnić. |
| --- | --- |

(2)

Art. 11, 12, 13, 14, 18 i 186 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 dają Komisji możliwość przyznania krajowi będącemu beneficjentem uprawnień w zakresie zarządzania komponentem V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej – Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich i określenia wymogów, które kraj ten musi w tym celu spełnić.

| (3) | Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 Komisja i kraj będący beneficjentem zawierają umowę ramową w celu określenia i uzgodnienia zasad współpracy dotyczącej pomocy finansowej WE na rzecz kraju będącego beneficjentem. W razie konieczności umowa ramowa może zostać uzupełniona umową sektorową lub umowami sektorowymi, które zawierają postanowienia szczegółowe dotyczące danego komponentu. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 Komisja i kraj będący beneficjentem zawierają umowę ramową w celu określenia i uzgodnienia zasad współpracy dotyczącej pomocy finansowej WE na rzecz kraju będącego beneficjentem. W razie konieczności umowa ramowa może zostać uzupełniona umową sektorową lub umowami sektorowymi, które zawierają postanowienia szczegółowe dotyczące danego komponentu.

| (4) | Aby kraj będący beneficjentem mógł otrzymać uprawnienia w zakresie zarządzania, należy spełnić warunki określone w art. 53c i 56 ust. 2 rozporządzenia finansowego i w art. 35 zasad wykonania. |
| --- | --- |

(4)

Aby kraj będący beneficjentem mógł otrzymać uprawnienia w zakresie zarządzania, należy spełnić warunki określone w art. 53c i 56 ust. 2 rozporządzenia finansowego i w art. 35 zasad wykonania.

| (5) | Umowa ramowa w sprawie zasad współpracy dotyczącej pomocy finansowej WE na rzecz Republiki Chorwacji w ramach realizacji pomocy z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) pomiędzy rządem Republiki Chorwacji i Komisją Wspólnot Europejskich została zawarta dnia 17 grudnia 2007 r. |
| --- | --- |

(5)

Umowa ramowa w sprawie zasad współpracy dotyczącej pomocy finansowej WE na rzecz Republiki Chorwacji w ramach realizacji pomocy z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) pomiędzy rządem Republiki Chorwacji i Komisją Wspólnot Europejskich została zawarta dnia 17 grudnia 2007 r.

| (6) | Program na rzecz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Republiki Chorwacji realizowany w ramach IPA (zwany dalej „programem IPARD”) zatwierdzony decyzją Komisji C(2008) 690 z dnia 25 lutego 2008 r. zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1085/2006 i z art. 184 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 zawierał plan rocznych kwot wkładów Wspólnoty oraz umowę w sprawie finansowania. |
| --- | --- |

(6)

Program na rzecz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Republiki Chorwacji realizowany w ramach IPA (zwany dalej „programem IPARD”) zatwierdzony decyzją Komisji C(2008) 690 z dnia 25 lutego 2008 r. zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1085/2006 i z art. 184 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 zawierał plan rocznych kwot wkładów Wspólnoty oraz umowę w sprawie finansowania.

| (7) | Umowa sektorowa zawarta dnia 12 stycznia 2009 r. pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu i na rzecz Wspólnoty Europejskiej, a rządem Republiki Chorwacji, działającym w imieniu i na rzecz Republiki Chorwacji, stanowi uzupełnienie postanowień umowy ramowej, określające przepisy szczegółowe dotyczące wdrażania i realizacji Programu IPARD na rzecz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Republiki Chorwacji w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA). |
| --- | --- |

(7)

Umowa sektorowa zawarta dnia 12 stycznia 2009 r. pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu i na rzecz Wspólnoty Europejskiej, a rządem Republiki Chorwacji, działającym w imieniu i na rzecz Republiki Chorwacji, stanowi uzupełnienie postanowień umowy ramowej, określające przepisy szczegółowe dotyczące wdrażania i realizacji Programu IPARD na rzecz Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Republiki Chorwacji w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA).

| (8) | Ostatnie zmiany do programu IPARD wprowadzono dnia 10 września 2009 r. na mocy decyzji Komisji C(2009) 6770. |
| --- | --- |

(8)

Ostatnie zmiany do programu IPARD wprowadzono dnia 10 września 2009 r. na mocy decyzji Komisji C(2009) 6770.

| (9) | Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 718/2007 kraj będący beneficjentem zobowiązany jest do wyznaczenia podmiotów i instytucji odpowiedzialnych za wdrażanie programu IPARD: właściwego urzędnika akredytującego, krajowego urzędnika zatwierdzającego, fundusz narodowy, instytucję zarządzającą, agencję IPARD oraz instytucję audytową. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 718/2007 kraj będący beneficjentem zobowiązany jest do wyznaczenia podmiotów i instytucji odpowiedzialnych za wdrażanie programu IPARD: właściwego urzędnika akredytującego, krajowego urzędnika zatwierdzającego, fundusz narodowy, instytucję zarządzającą, agencję IPARD oraz instytucję audytową.

| (10) | Rząd Chorwacji powołał Dział Funduszu Narodowego, jednostkę organizacyjną skarbu państwa w ramach Ministerstwa Finansów, działającą w charakterze funduszu narodowego i realizującą zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej. |
| --- | --- |

(10)

Rząd Chorwacji powołał Dział Funduszu Narodowego, jednostkę organizacyjną skarbu państwa w ramach Ministerstwa Finansów, działającą w charakterze funduszu narodowego i realizującą zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej.

| (11) | Rząd Chorwacji powołał Dyrektoriat ds. Rynku i Wsparcia Strukturalnego w Rolnictwie, jednostkę organizacyjną Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, w charakterze agencji IPARD, która realizować będzie zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej. |
| --- | --- |

(11)

Rząd Chorwacji powołał Dyrektoriat ds. Rynku i Wsparcia Strukturalnego w Rolnictwie, jednostkę organizacyjną Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, w charakterze agencji IPARD, która realizować będzie zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej.

| (12) | Rząd Chorwacji powołał Dyrektoriat ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich, instytucję zarządzającą programem Sapard/IPARD, w ramach Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, w charakterze instytucji zarządzającej, która realizować będzie zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej. |
| --- | --- |

(12)

Rząd Chorwacji powołał Dyrektoriat ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich, instytucję zarządzającą programem Sapard/IPARD, w ramach Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, w charakterze instytucji zarządzającej, która realizować będzie zadania i obowiązki zgodnie z załącznikiem I do umowy sektorowej.

| (13) | Właściwy urzędnik akredytujący poinformował Komisję Europejską w dniu 12 listopada 2008 r. o akredytacji krajowego urzędnika zatwierdzającego i funduszu narodowego zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 718/2007. |
| --- | --- |

(13)

Właściwy urzędnik akredytujący poinformował Komisję Europejską w dniu 12 listopada 2008 r. o akredytacji krajowego urzędnika zatwierdzającego i funduszu narodowego zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.

| (14) | Krajowy urzędnik zatwierdzający powiadomił Komisję Europejską w dniu 12 listopada 2008 r. o akredytacji struktur operacyjnych odpowiedzialnych za zarządzanie komponentem V IPA – Rozwój obszarów wiejskich i za jego wdrażanie, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 718/2007. |
| --- | --- |

(14)

Krajowy urzędnik zatwierdzający powiadomił Komisję Europejską w dniu 12 listopada 2008 r. o akredytacji struktur operacyjnych odpowiedzialnych za zarządzanie komponentem V IPA – Rozwój obszarów wiejskich i za jego wdrażanie, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.

| (15) | Dyrektoriat ds. Rynku i Wsparcia Strukturalnego w Rolnictwie, działający w charakterze agencji IPARD, oraz Dyrektoriat ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich, instytucja zarządzająca programem Sapard/IPARD, działająca w charakterze instytucji zarządzającej, będą odpowiedzialne za wdrażanie trzech zatwierdzonych przez krajowego urzędnika zatwierdzającego środków spośród siedmiu z programu IPARD: 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych”, 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” oraz 301 „Modernizacja i rozwój infrastruktury wiejskiej” zgodnie z opisem zawartym w programie. |
| --- | --- |

(15)

Dyrektoriat ds. Rynku i Wsparcia Strukturalnego w Rolnictwie, działający w charakterze agencji IPARD, oraz Dyrektoriat ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich, instytucja zarządzająca programem Sapard/IPARD, działająca w charakterze instytucji zarządzającej, będą odpowiedzialne za wdrażanie trzech zatwierdzonych przez krajowego urzędnika zatwierdzającego środków spośród siedmiu z programu IPARD: 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych”, 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” oraz 301 „Modernizacja i rozwój infrastruktury wiejskiej” zgodnie z opisem zawartym w programie.

| (16) | Dnia 16 marca 2009 r. władze Chorwacji przekazały Komisji wykaz kwalifikujących się wydatków zgodnie z art. 32 ust. 3 umowy sektorowej. Komisja zatwierdziła ten wykaz w dniu 8 kwietnia 2009 r. |
| --- | --- |

(16)

Dnia 16 marca 2009 r. władze Chorwacji przekazały Komisji wykaz kwalifikujących się wydatków zgodnie z art. 32 ust. 3 umowy sektorowej. Komisja zatwierdziła ten wykaz w dniu 8 kwietnia 2009 r.

| (17) | W celu uwzględnienia wymogów art. 19 ust. 1 umowy ramowej wydatki poniesione na mocy niniejszej decyzji są kwalifikowalne do współfinansowania wspólnotowego jedynie, jeżeli nie zostały poniesione przed datą decyzji o przyznaniu uprawnień w zakresie zarządzania, z wyłączeniem ogólnych kosztów, o których mowa w art. 172 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 718/2007. Wydatki są kwalifikowalne, jeżeli są zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami, w szczególności z zasadami gospodarności i opłacalności. |
| --- | --- |

(17)

W celu uwzględnienia wymogów art. 19 ust. 1 umowy ramowej wydatki poniesione na mocy niniejszej decyzji są kwalifikowalne do współfinansowania wspólnotowego jedynie, jeżeli nie zostały poniesione przed datą decyzji o przyznaniu uprawnień w zakresie zarządzania, z wyłączeniem ogólnych kosztów, o których mowa w art. 172 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 718/2007. Wydatki są kwalifikowalne, jeżeli są zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami, w szczególności z zasadami gospodarności i opłacalności.

| (18) | Rozporządzenie (WE) nr 718/2007 stanowi, że wymóg uprzedniego zatwierdzenia, o którym mowa w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, może być uchylony na podstawie przeprowadzanej osobno dla każdego przypadku analizy skutecznego funkcjonowania danego systemu zarządzania i kontroli, oraz przewiduje szczegółowe zasady przeprowadzania tego rodzaju analizy. |
| --- | --- |

(18)

Rozporządzenie (WE) nr 718/2007 stanowi, że wymóg uprzedniego zatwierdzenia, o którym mowa w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, może być uchylony na podstawie przeprowadzanej osobno dla każdego przypadku analizy skutecznego funkcjonowania danego systemu zarządzania i kontroli, oraz przewiduje szczegółowe zasady przeprowadzania tego rodzaju analizy.

| (19) | Zgodnie z art. 14 i 18 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, akredytacje, o których mowa w art. 11, 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, zostały poddane przeglądowi, a procedury i struktury odpowiednich podmiotów i instytucji, zgodnie z ich opisem we wniosku przekazanym krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, zostały poddane analizie, w tym poprzez kontrole na miejscu. |
| --- | --- |

(19)

Zgodnie z art. 14 i 18 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, akredytacje, o których mowa w art. 11, 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 718/2007, zostały poddane przeglądowi, a procedury i struktury odpowiednich podmiotów i instytucji, zgodnie z ich opisem we wniosku przekazanym krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, zostały poddane analizie, w tym poprzez kontrole na miejscu.

| (20) | Kontrole w odniesieniu do środka 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” i do środka 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” zostały jednakże przeprowadzone przez Komisję w oparciu o system, który choć sprawny, nie jest jeszcze stosowany w żadnym ze swoich istotnych elementów. |
| --- | --- |

(20)

Kontrole w odniesieniu do środka 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” i do środka 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” zostały jednakże przeprowadzone przez Komisję w oparciu o system, który choć sprawny, nie jest jeszcze stosowany w żadnym ze swoich istotnych elementów.

| (21) | Choć instytucja audytowa nie uczestniczy bezpośrednio w niniejszej decyzji, jeszcze przed złożeniem do Komisji pakietu akredytacji wymaganego do przeniesienia uprawnień w zakresie zarządzania przeprowadzono kontrole na miejscu w celu dokonania oceny jej gotowości do funkcjonowania jako niezależna operacyjnie instytucja audytowa. |
| --- | --- |

(21)

Choć instytucja audytowa nie uczestniczy bezpośrednio w niniejszej decyzji, jeszcze przed złożeniem do Komisji pakietu akredytacji wymaganego do przeniesienia uprawnień w zakresie zarządzania przeprowadzono kontrole na miejscu w celu dokonania oceny jej gotowości do funkcjonowania jako niezależna operacyjnie instytucja audytowa.

| (22) | Spełnienie przez Chorwację wymogów art. 56 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 11, 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 oceniono poprzez kontrole na miejscu. |
| --- | --- |

(22)

Spełnienie przez Chorwację wymogów art. 56 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 11, 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 oceniono poprzez kontrole na miejscu.

| (23) | Ocena ta wykazała, że Chorwacja spełnia przedmiotowe wymogi w odniesieniu do środków 101 i 103. Jednakże Dyrektoriat ds. Rynku i Wsparcia Strukturalnego w Rolnictwie, występujący w charakterze agencji IPARD, nie wdrożył jeszcze we właściwy sposób kryteriów akredytacyjnych niezbędnych do zadań, które ma on wykonywać w ramach realizacji środka 301 z programu dla Chorwacji. |
| --- | --- |

(23)

Ocena ta wykazała, że Chorwacja spełnia przedmiotowe wymogi w odniesieniu do środków 101 i 103. Jednakże Dyrektoriat ds. Rynku i Wsparcia Strukturalnego w Rolnictwie, występujący w charakterze agencji IPARD, nie wdrożył jeszcze we właściwy sposób kryteriów akredytacyjnych niezbędnych do zadań, które ma on wykonywać w ramach realizacji środka 301 z programu dla Chorwacji.

| (24) | Należy zatem, na zasadzie decentralizacji, znieść wymogi zatwierdzenia ex ante, o których mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 i art. 165 rozporządzenia finansowego oraz przyznać krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, funduszowi narodowemu, agencji IPARD i instytucji zarządzającej uprawnienia w zakresie zarządzania w odniesieniu do środków 101 i 103 z programu dla Chorwacji, |
| --- | --- |

(24)

Należy zatem, na zasadzie decentralizacji, znieść wymogi zatwierdzenia ex ante, o których mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 718/2007 i art. 165 rozporządzenia finansowego oraz przyznać krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu, funduszowi narodowemu, agencji IPARD i instytucji zarządzającej uprawnienia w zakresie zarządzania w odniesieniu do środków 101 i 103 z programu dla Chorwacji,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

1.   Uprawnienia do zarządzania pomocą przewidziane w ramach IPA – komponent V Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) dotyczący Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich – przyznaje się właściwym instytucjom na warunkach określonych w niniejszej decyzji.

2.   Niniejszym znosi się wymóg zatwierdzenia ex ante przez Komisję działań w zakresie zarządzania, płatności i realizacji środka 101 „Inwestycje w gospodarstwa rolne z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” oraz środka 103 „Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi i rybołówstwa z myślą o ich restrukturyzacji i dostosowaniu do norm wspólnotowych” przez Republikę Chorwacji przewidziany w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się za pośrednictwem następujących struktur, podmiotów i instytucji wyznaczonych przez Republikę Chorwacji do zarządzania środkami 101 i 103 programu przewidzianego w ramach IPA – komponent V:

| a) | krajowy urzędnik zatwierdzający; |
| --- | --- |

a)

krajowy urzędnik zatwierdzający;

| b) | fundusz narodowy; |
| --- | --- |

b)

fundusz narodowy;

| c) | struktura operacyjna IPA – komponent V:






  — | instytucja zarządzająca, |
| --- | --- | --- |

c)

struktura operacyjna IPA – komponent V:

—

instytucja zarządzająca,

| — | agencja IPARD. |
| --- | --- |

—

agencja IPARD.

Artykuł 3

1.   Uprawnienia w zakresie zarządzania przyznaje się strukturom, podmiotom i instytucjom wymienionym w art. 2 niniejszej decyzji.

2.   Władze krajowe przeprowadzają dalsze kontrole w odniesieniu do struktur, podmiotów i instytucji, o których mowa w art. 2 niniejszej decyzji, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli. Kontrole te przeprowadzane są przed przekazaniem pierwszej deklaracji wydatków wraz z wnioskiem o ich zwrot w odniesieniu do środków, o których mowa w art. 1 ust. 2 powyżej.

Artykuł 4

1.   Wydatki poniesione przed datą przyjęcia niniejszej decyzji w żadnym wypadku nie są kwalifikowalne, z wyłączeniem ogólnych kosztów, o których mowa w art. 172 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 718/2007.

(2)   Wydatki są kwalifikowalne, jeżeli są zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, w szczególności z zasadami gospodarności i opłacalności.

Artykuł 5

Bez uszczerbku dla jakichkolwiek decyzji przyznających pomoc poszczególnym beneficjentom w ramach programu IPARD, zastosowanie mają zasady kwalifikowalności wydatków zaproponowane przez Chorwację w piśmie o numerze referencyjnym „Class: NP 018-04/09-01/106, nr ref.: 525-12-3-0472/09-2” z dnia 16 marca 2009 r., zarejestrowanym przez Komisję dnia 26 marca 2009 r. pod numerem 8151.

Artykuł 6

1.   Komisja monitoruje przestrzeganie wymogów dotyczących przyznania uprawnień w zakresie zarządzania zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 718/2007.

2.   Jeżeli w dowolnym momencie wykonywania niniejszej decyzji Komisja uzna, że wymogi wobec Republiki Chorwackiej na mocy niniejszej decyzji nie są przez nią spełniane, Komisja może podjąć decyzję o wycofaniu lub zawieszeniu przekazanych uprawnień w zakresie zarządzania.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

1

(2)  Dz.U. L 170 z 29.6.2007, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

3

(4)  Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.

4

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/18 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/18

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 30 listopada 2009 r.

ustanawiająca Komitet Ekspertów UE ds. Rzadkich Chorób

(2009/872/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W białej księdze Komisji pt: „Razem na rzecz zdrowia: strategiczne podejście dla UE na lata 2008–2013” (1), przyjętej przez Komisję w dniu 23 października 2007 r. w ramach opracowywania strategii UE w zakresie zdrowia, rzadkie choroby uznano za jedne z priorytetowych obszarów działań. |
| --- | --- |

(1)

W białej księdze Komisji pt: „Razem na rzecz zdrowia: strategiczne podejście dla UE na lata 2008–2013” (1), przyjętej przez Komisję w dniu 23 października 2007 r. w ramach opracowywania strategii UE w zakresie zdrowia, rzadkie choroby uznano za jedne z priorytetowych obszarów działań.

| (2) | Równocześnie Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję nr 1350/2007/WE z dnia 23 października 2007 r. ustanawiającą drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013 (2). Zgodnie z art. 7 ust. 2 tej decyzji oraz zgodnie z załącznikiem do niej działania w dziedzinie generowania i rozpowszechniania informacji i wiedzy na temat zdrowia są prowadzone w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, w celu stworzenia mechanizmów konsultacji i procesów uczestnictwa. |
| --- | --- |

(2)

Równocześnie Parlament Europejski i Rada przyjęły decyzję nr 1350/2007/WE z dnia 23 października 2007 r. ustanawiającą drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013 (2). Zgodnie z art. 7 ust. 2 tej decyzji oraz zgodnie z załącznikiem do niej działania w dziedzinie generowania i rozpowszechniania informacji i wiedzy na temat zdrowia są prowadzone w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, w celu stworzenia mechanizmów konsultacji i procesów uczestnictwa.

| (3) | Komisja Europejska w dniu 11 listopada 2008 r. przyjęła komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów pt.: „Rzadkie choroby: wyzwania stojące przed Europą” (3) (zwany dalej „komunikatem Komisji”), a w dniu 8 czerwca 2009 r. Rada przyjęła zalecenie Rady w sprawie działań w dziedzinie rzadkich chorób (4) (zwane dalej „zaleceniem Rady”). |
| --- | --- |

(3)

Komisja Europejska w dniu 11 listopada 2008 r. przyjęła komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów pt.: „Rzadkie choroby: wyzwania stojące przed Europą” (3) (zwany dalej „komunikatem Komisji”), a w dniu 8 czerwca 2009 r. Rada przyjęła zalecenie Rady w sprawie działań w dziedzinie rzadkich chorób (4) (zwane dalej „zaleceniem Rady”).

| (4) | Przygotowanie i realizacja działań Wspólnoty w dziedzinie rzadkich chorób wymagają bliskiej współpracy z wyspecjalizowanymi organami w państwach członkowskich i zainteresowanymi stronami. |
| --- | --- |

(4)

Przygotowanie i realizacja działań Wspólnoty w dziedzinie rzadkich chorób wymagają bliskiej współpracy z wyspecjalizowanymi organami w państwach członkowskich i zainteresowanymi stronami.

| (5) | W związku z tym konieczne są ramy pozwalające na regularne konsultacje z tymi organami, z kierownikami projektów wspieranych przez Komisję Europejską w dziedzinach badań i działań na rzecz zdrowia publicznego oraz z innymi właściwymi zainteresowanymi stronami działającymi w tej dziedzinie. |
| --- | --- |

(5)

W związku z tym konieczne są ramy pozwalające na regularne konsultacje z tymi organami, z kierownikami projektów wspieranych przez Komisję Europejską w dziedzinach badań i działań na rzecz zdrowia publicznego oraz z innymi właściwymi zainteresowanymi stronami działającymi w tej dziedzinie.

| (6) | Potrzeba stworzenia takich ram została odzwierciedlona w komunikacie COM(2008) 679 wersja ostateczna dotyczącym rzadkich chorób. Punkt 7 komunikatu zaleca, aby Komisję wspierał Komitet Doradczy Unii Europejskiej ds. Rzadkich Chorób. |
| --- | --- |

(6)

Potrzeba stworzenia takich ram została odzwierciedlona w komunikacie COM(2008) 679 wersja ostateczna dotyczącym rzadkich chorób. Punkt 7 komunikatu zaleca, aby Komisję wspierał Komitet Doradczy Unii Europejskiej ds. Rzadkich Chorób.

| (7) | Komitet nie może funkcjonować jak komitet w rozumieniu decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (5), |
| --- | --- |

(7)

Komitet nie może funkcjonować jak komitet w rozumieniu decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (5),

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym Komisja ustanawia Komitet Ekspertów ds. Rzadkich Chorób, zwany dalej „Komitetem”.

Artykuł 2

1.   Komitet, działając w interesie publicznym, wspiera Komisję w formułowaniu i wprowadzaniu w życie działań Wspólnoty w dziedzinie rzadkich chorób oraz wspomaga trwałą wymianę doświadczeń, strategii i praktyk między państwami członkowskimi i różnymi zaangażowanymi stronami.

2.   Zadania Komitetu nie obejmują kwestii przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (6) ani kwestii wchodzących w zakres zadań Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych (COMP), ustanowionego na mocy art. 4 tego rozporządzenia, ani kwestii wchodzących w zakres zadań Komitetu Farmaceutycznego ustanowionego decyzją Rady 75/320/EWG (7).

3.   Aby osiągnąć cele wymienione w ust. 1, Komitet:

| a) | wspiera Komisję w monitorowaniu, ocenie i rozpowszechnianiu wyników działań w dziedzinie rzadkich chorób podjętych na szczeblach wspólnotowym i krajowym; |
| --- | --- |

a)

wspiera Komisję w monitorowaniu, ocenie i rozpowszechnianiu wyników działań w dziedzinie rzadkich chorób podjętych na szczeblach wspólnotowym i krajowym;

| b) | przyczynia się do realizacji działań Wspólnoty w tej dziedzinie, przede wszystkim poprzez analizowanie wyników i przedstawianie propozycji ulepszania podejmowanych działań; |
| --- | --- |

b)

przyczynia się do realizacji działań Wspólnoty w tej dziedzinie, przede wszystkim poprzez analizowanie wyników i przedstawianie propozycji ulepszania podejmowanych działań;

| c) | wnosi wkład w przygotowywanie sprawozdań Komisji na temat wdrażania komunikatu Komisji i zalecenia Rady; |
| --- | --- |

c)

wnosi wkład w przygotowywanie sprawozdań Komisji na temat wdrażania komunikatu Komisji i zalecenia Rady;

| d) | wydaje opinie, zalecenia lub przedkłada Komisji sprawozdania, na jej wniosek bądź z własnej inicjatywy; |
| --- | --- |

d)

wydaje opinie, zalecenia lub przedkłada Komisji sprawozdania, na jej wniosek bądź z własnej inicjatywy;

| e) | wspiera Komisję w zakresie współpracy międzynarodowej w kwestiach związanych z rzadkimi chorobami; |
| --- | --- |

e)

wspiera Komisję w zakresie współpracy międzynarodowej w kwestiach związanych z rzadkimi chorobami;

| f) | wspiera Komisję w opracowywaniu wytycznych, zaleceń i innych działań określonych w komunikacie Komisji i zaleceniu Rady; |
| --- | --- |

f)

wspiera Komisję w opracowywaniu wytycznych, zaleceń i innych działań określonych w komunikacie Komisji i zaleceniu Rady;

| g) | składa Komisji roczne sprawozdanie ze swojej działalności. |
| --- | --- |

g)

składa Komisji roczne sprawozdanie ze swojej działalności.

4.   Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w porozumieniu z Komisją.

Artykuł 3

1.   Komitet składa się z 51 członków i ich zastępców, a mianowicie:

| a) | po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego, z ministerstw lub agencji rządowych odpowiedzialnych za rzadkie choroby; przedstawiciele wyznaczani są przez rząd każdego państwa członkowskiego; |
| --- | --- |

a)

po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego, z ministerstw lub agencji rządowych odpowiedzialnych za rzadkie choroby; przedstawiciele wyznaczani są przez rząd każdego państwa członkowskiego;

| b) | czterech przedstawicieli organizacji pacjentów; |
| --- | --- |

b)

czterech przedstawicieli organizacji pacjentów;

| c) | czterech przedstawicieli przemysłu farmaceutycznego; |
| --- | --- |

c)

czterech przedstawicieli przemysłu farmaceutycznego;

| d) | dziewięciu przedstawicieli obecnie lub dawniej realizowanych projektów w dziedzinie rzadkich chorób, finansowanych w ramach programów działań Wspólnoty w dziedzinie zdrowia (8), w tym trzech członków pilotażowych europejskich sieci referencyjnych zajmujących się rzadkimi chorobami; |
| --- | --- |

d)

dziewięciu przedstawicieli obecnie lub dawniej realizowanych projektów w dziedzinie rzadkich chorób, finansowanych w ramach programów działań Wspólnoty w dziedzinie zdrowia (8), w tym trzech członków pilotażowych europejskich sieci referencyjnych zajmujących się rzadkimi chorobami;

| e) | sześciu przedstawicieli obecnie lub dawniej realizowanych projektów dotyczących rzadkich chorób, finansowanych w ramach wspólnotowych programów ramowych na rzecz badań i rozwoju technologicznego (9); |
| --- | --- |

e)

sześciu przedstawicieli obecnie lub dawniej realizowanych projektów dotyczących rzadkich chorób, finansowanych w ramach wspólnotowych programów ramowych na rzecz badań i rozwoju technologicznego (9);

| f) | jeden przedstawiciel Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), którego mandat, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (10), obejmuje rzadko występujące choroby zakaźne. |
| --- | --- |

f)

jeden przedstawiciel Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), którego mandat, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (10), obejmuje rzadko występujące choroby zakaźne.

Na wniosek rządów zainteresowanych państw Komisja może podjąć decyzję o rozszerzeniu składu Komitetu o przedstawiciela każdego kraju EFTA będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, będącego przedstawicielem ministerstwa lub agencji rządowej odpowiedzialnych za rzadkie choroby, i wyznaczonego przez rząd danego kraju.

2.   W posiedzeniach Komitetu mogą uczestniczyć przedstawiciele Komisji, Europejskiej Agencji Leków (EMEA), jak również przewodniczący lub wiceprzewodniczący Komitetu ds. Sierocych Produktów Leczniczych (COMP).

3.   Przedstawiciele organizacji międzynarodowych i zawodowych oraz innych stowarzyszeń działających w dziedzinie rzadkich chorób, które przedstawią Komisji właściwie umotywowane wnioski, mogą otrzymać status obserwatorów.

4.   Komisja powołuje członków Komitetu odpowiadających grupom, o których mowa w ust. 1 lit. b)–e), z listy odpowiednich kandydatów utworzonej w następstwie publikacji zaproszenia do wyrażenia zainteresowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i na stronie internetowej Komisji. Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania określa wymagane kwalifikacje i warunki do zostania członkiem Komitetu. Wszyscy członkowie zobowiązują się do działania w interesie publicznym.

5.   Członkowie Komitetu odpowiadający grupom, o których mowa w lit. b)–e), zobowiązują się do działania w sposób niezależny. W czasie pełnienia funkcji członka Komitetu nie podlegają organom, z których zostali oddelegowani.

Artykuł 4

Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata i jest odnawialna. Członkowie Komitetu pełnią swoje obowiązki do czasu powołania ich następców.

Kadencja członka kończy się przed upływem trzech lat w przypadku rezygnacji, zakończenia członkostwa w organizacji, którą reprezentuje, trwałej niezdolności do uczestniczenia w posiedzeniach, niezdolności do wnoszenia należytego wkładu w prace Komitetu, naruszenia warunków określonych w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską lub w przypadku gdy okaże się, że nie posiada on kwalifikacji i nie spełnia warunków określonych w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania. Kadencja członka może również zostać zakończona, jeżeli organizacja, która go nominowała, wnosi o jego zastąpienie.

Członkowie, których kadencja kończy się przed upływem trzech lat, mogą zostać zastąpieni na okres pozostały do wygaśnięcia ich mandatu.

Artykuł 5

1.   Spośród różnych kategorii członków Komitet wybiera przewodniczącego i trzech wiceprzewodniczących na jednoroczną kadencję, zgodnie z procedurą określoną w art. 10. Wiceprzewodniczący są zobowiązani do zastąpienia przewodniczącego w razie jego nieobecności.

2.   Przewodniczący i wiceprzewodniczący wspólnie z przedstawicielami Komisji stanowią Biuro Komitetu, organizujące prace Komitetu.

3.   Sekretariat Komitetu jest powoływany przez Komisję. Protokoły z posiedzeń Komitetu sporządza Komisja.

Artykuł 6

Biuro Komitetu może zapraszać do wzięcia udziału w posiedzeniach Komitetu w charakterze zewnętrznego eksperta każdego, kto posiada szczególne kwalifikacje w sprawach będących przedmiotem obrad.

Zewnętrzni eksperci biorą udział jedynie w tych pracach, do których zostali zaproszeni.

Artykuł 7

1.   Komitet może powoływać tymczasowe grupy robocze. Grupy te mogą być powoływane zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi potrzeba wykonania pracy o charakterze tymczasowym lub doraźnym, jak przygotowanie wniosków dotyczących określonych naukowych zagadnień lub przygotowanie odpowiedzi na określone pytania postawione przez Komitet w odniesieniu do określonych dziedzin naukowych.

2.   Grupy robocze składają się z zewnętrznych ekspertów wybieranych na podstawie ich szczególnej specjalistycznej wiedzy.

3.   Komitet przyjmuje mandat każdej grupy roboczej, określając jej cele, skład, częstotliwość posiedzeń i czas trwania jej działalności.

4.   Na potrzeby opracowywania swoich opinii Komitet może, zgodnie z własnym regulaminem wewnętrznym, powierzyć zadanie sporządzania sprawozdań sprawozdawcy, którym może być jeden z jego członków lub ekspert zewnętrzny.

5.   Komitet może wyznaczyć jednego lub kilku członków Komitetu w charakterze obserwatorów do udziału w pracach innych grup eksperckich Komisji.

Artykuł 8

Z tytułu wykonywania swoich obowiązków członek Komitetu nie otrzymuje wynagrodzenia; zgodnie z obowiązującymi przepisami administracyjnymi Komisja pokrywa koszty podróży i utrzymania związane z posiedzeniami Komitetu oraz grup roboczych utworzonych na podstawie art. 7.

Środki przyjęte na mocy art. 6 i 7, mające konsekwencje finansowe dla budżetu Wspólnot Europejskich, są przedkładane Komisji w celu uzyskania jej uprzedniej zgody i realizowane zgodnie z rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

Artykuł 9

Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja i odbywają się one w jej siedzibie. Posiedzenia Komitetu odbywają się co najmniej trzy razy w roku.

Artykuł 10

1.   Kworum wymagane do przyjęcia przez Komitet opinii, sprawozdań lub zaleceń osiągane jest w momencie obecności co najmniej dwóch trzecich wszystkich członków Komitetu.

2.   W razie możliwości opinie naukowe, sprawozdania lub zalecenia Komitetu podejmowane są w drodze konsensu. W razie braku możliwości osiągnięcia konsensu opinia jest przyjmowana większością głosów obecnych członków Komitetu.

3.   Komisja, zwracając się do Komitetu z wnioskiem o wydanie opinii lub zalecenia, może określić termin, w jakim opinia powinna zostać przekazana.

4.   Poglądy wyrażone przez różne grupy reprezentowane w Komitecie są odnotowywane w protokołach przekazywanych Komisji. W sytuacji, gdy wnioskowana opinia została uzgodniona przez Komitet jednogłośnie, sporządza on wspólne wnioski załączane do protokołu.

5.   Projekty opinii i zaleceń, po zatwierdzeniu przez przewodniczącego, sekretariat może przekazać Komitetowi do przyjęcia w drodze procedury pisemnej, która ma zostać określona w ramach wewnętrznego regulaminu Komitetu. Taka procedura pisemna powinna w miarę możliwości ograniczać się jednak do nagłych środków, które muszą zostać podjęte między zaplanowanymi posiedzeniami.

Artykuł 11

Bez uszczerbku dla art. 287 Traktatu, członkowie Komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w trakcie prac w ramach Komitetu, jego podgrup lub grup roboczych, jeżeli zostali poinformowani przez Komisję, że wymagana przez nią opinia lub kwestia dotyczy sprawy mającej charakter poufny.

W takich przypadkach udział w posiedzeniach biorą tylko członkowie Komitetu oraz przedstawiciele Komisji.

Artykuł 12

Komitet zastąpi obecną grupę zadaniową UE ds. rzadkich chorób powołaną na mocy decyzji Komisji 2004/192/WE z dnia 25 lutego 2004 r. przyjmującej plan pracy na rok 2004 w celu wykonania programu działania Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008), łącznie z rocznym programem pracy dla dotacji (11).

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

---

(1)  COM(2007) 630 wersja ostateczna z dnia 23.10.2007 r.

1

(2)  Dz.U. L 301 z 20.11.2007, s. 3.

2

(3)  COM(2008) 679 wersja ostateczna z dnia 11.11.2008 r.

3

(4)  Dz.U. C 151 z 3.7.2009, s. 7.

4

(5)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

5

(6)  Dz.U. L 18 z 22.1.2000, s. 1.

6

(7)  Dz.U. L 147 z 9.6.1975, s. 23.

7

(8)  Dz.U. L 155 z 22.6.1999, s. 1; Dz.U. L 271 z 9.10.2002, s. 1; Dz.U. L 301 z 20.11.2007, s. 3.

8

(9)  Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

9

(10)  Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 1.

10

(11)  Dz.U. L 60 z 27.2.2004, s. 58.

11

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/22 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/22

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 30 listopada 2009 r.

zmieniająca decyzję 2006/168/WE w odniesieniu do sporządzania wykazu zespołów pobierania i wytwarzania zarodków, zatwierdzonych do przywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9320)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/873/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego (1), w szczególności jej art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 1 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa 89/556/EWG określa warunki zdrowotne zwierząt, regulujące handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z krajów trzecich świeżych i zamrożonych zarodków bydła domowego. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa 89/556/EWG określa warunki zdrowotne zwierząt, regulujące handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z krajów trzecich świeżych i zamrożonych zarodków bydła domowego.

| (2) | Decyzja Komisji 2006/168/WE z dnia 4 stycznia 2006 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i wymogi w zakresie świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty zarodków bydlęcych (2) stanowi, że państwa członkowskie zezwalają na przywóz zarodków bydła domowego pobranych lub wytworzonych w kraju trzecim wymienionym w załączniku I do tej decyzji przez zatwierdzone zespoły pobierania lub wytwarzania zarodków wymienione w załączniku do decyzji Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiającej wykazy zespołów pobierania zarodków i zespoły produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych (3). |
| --- | --- |

(2)

Decyzja Komisji 2006/168/WE z dnia 4 stycznia 2006 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i wymogi w zakresie świadectw weterynaryjnych przy przywozie do Wspólnoty zarodków bydlęcych (2) stanowi, że państwa członkowskie zezwalają na przywóz zarodków bydła domowego pobranych lub wytworzonych w kraju trzecim wymienionym w załączniku I do tej decyzji przez zatwierdzone zespoły pobierania lub wytwarzania zarodków wymienione w załączniku do decyzji Komisji 92/452/EWG z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiającej wykazy zespołów pobierania zarodków i zespoły produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych (3).

| (3) | Decyzja Komisji 2008/155/WE z dnia 14 lutego 2008 r. ustanawiająca wykaz zespołów pobierania i produkcji zarodków w krajach trzecich, zatwierdzonych do przywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty (4) uchyliła i zastąpiła decyzję 92/452/EWG. Decyzja 2008/155/WE stanowi, że państwa członkowskie przywożą zarodki z krajów trzecich tylko w przypadku, gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania i wytwarzania zarodków, wymienione w załączniku do tej decyzji. |
| --- | --- |

(3)

Decyzja Komisji 2008/155/WE z dnia 14 lutego 2008 r. ustanawiająca wykaz zespołów pobierania i produkcji zarodków w krajach trzecich, zatwierdzonych do przywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty (4) uchyliła i zastąpiła decyzję 92/452/EWG. Decyzja 2008/155/WE stanowi, że państwa członkowskie przywożą zarodki z krajów trzecich tylko w przypadku, gdy zostały one pobrane, przetworzone i przechowane przez zespoły pobierania i wytwarzania zarodków, wymienione w załączniku do tej decyzji.

| (4) | Dyrektywa Rady 2008/73/WE z dnia 15 lipca 2008 r. upraszczająca procedury dotyczące podawania i publikowania informacji z dziedziny weterynarii i zootechniki oraz zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/407/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/426/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG, 90/539/EWG, 91/68/EWG, 91/496/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG, 92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, decyzję 2000/258/WE oraz dyrektywy 2001/89/WE, 2002/60/WE i 2005/94/WE (5) zmieniła dyrektywę 89/556/EWG i wprowadziła uproszczoną procedurę sporządzania i publikowania wykazu zespołów pobierania i wytwarzania zarodków w krajach trzecich, zatwierdzonych do przywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty. Zgodnie z nową procedurą, która ma być stosowana od dnia 1 stycznia 2010 r., Komisja nie będzie już sporządzała wykazu. Wykaz zespołów pobierania lub wytwarzania zarodków, zatwierdzony przez właściwy organ danego kraju trzeciego zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 89/556/EWG i z których zarodki mogą być wysyłane do Wspólnoty, trzeba będzie jedynie przekazać Komisji, która ma go udostępnić opinii publicznej w celach informacyjnych. |
| --- | --- |

(4)

Dyrektywa Rady 2008/73/WE z dnia 15 lipca 2008 r. upraszczająca procedury dotyczące podawania i publikowania informacji z dziedziny weterynarii i zootechniki oraz zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/407/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/426/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG, 90/539/EWG, 91/68/EWG, 91/496/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG, 92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, decyzję 2000/258/WE oraz dyrektywy 2001/89/WE, 2002/60/WE i 2005/94/WE (5) zmieniła dyrektywę 89/556/EWG i wprowadziła uproszczoną procedurę sporządzania i publikowania wykazu zespołów pobierania i wytwarzania zarodków w krajach trzecich, zatwierdzonych do przywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty. Zgodnie z nową procedurą, która ma być stosowana od dnia 1 stycznia 2010 r., Komisja nie będzie już sporządzała wykazu. Wykaz zespołów pobierania lub wytwarzania zarodków, zatwierdzony przez właściwy organ danego kraju trzeciego zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 89/556/EWG i z których zarodki mogą być wysyłane do Wspólnoty, trzeba będzie jedynie przekazać Komisji, która ma go udostępnić opinii publicznej w celach informacyjnych.

| (5) | W konsekwencji wprowadzenia dyrektywą 2008/73/WE nowej procedury decyzja 2008/155/WE będzie stosowana do dnia 31 grudnia 2009 r. |
| --- | --- |

(5)

W konsekwencji wprowadzenia dyrektywą 2008/73/WE nowej procedury decyzja 2008/155/WE będzie stosowana do dnia 31 grudnia 2009 r.

| (6) | Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/168/WE. |
| --- | --- |

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2006/168/WE.

| (7) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Art. 1 decyzji 2006/168/WE otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Ogólne warunki przywozu zarodków

Państwa członkowskie zezwalają na przywóz zarodków bydła domowego (zwanych dalej »zarodkami«), które zostały pobrane lub wytworzone w krajach trzecich, wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji, przez zespoły pobierania lub wytwarzania zarodków zatwierdzone zgodnie z art. 8 dyrektywy 89/556/EWG.”.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 302 z 19.10.1989, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 57 z 28.2.2006, s. 19.

2

(3)  Dz.U. L 250 z 29.8.1992, s. 40.

3

(4)  Dz.U. L 50 z 23.2.2008, s. 51.

4

(5)  Dz.U. L 219 z 14.8.2008, s. 40.

5

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/24 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/24

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 30 listopada 2009 r.

w sprawie sprostowania do dyrektywy 2003/23/WE zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia imazamoksu, oksasulfuronu, etoksysulfuronu, foramsulfuronu, oksadiargilu i cyjazofamidu jako substancji czynnych

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9349)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/874/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa Komisji 2003/23/WE (2) zawiera błąd dotyczący minimalnej czystości substancji czynnej oksasulfuronu. Konieczne jest sprostowanie tego błędu. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa Komisji 2003/23/WE (2) zawiera błąd dotyczący minimalnej czystości substancji czynnej oksasulfuronu. Konieczne jest sprostowanie tego błędu.

| (2) | Środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, |
| --- | --- |

(2)

Środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku do dyrektywy 2003/23/WE w wierszu dotyczącym oksasulfuronu, w czwartej kolumnie (czystość) słowa „960 g/kg” zastępuje się słowami „930 g/kg”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Androulla VASSILIOU

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 81 z 28.3.2003, s. 39.

2

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/25 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/25

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 30 listopada 2009 r.

przyjmująca wspólnotowe decyzje w sprawie przywozu niektórych chemikaliów na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 689/2008

(2009/875/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 689/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (1), w szczególności jego art. 12 ust. 1 akapit drugi,

po zasięgnięciu opinii Komitetu ustanowionego art. 133 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Na mocy rozporządzenia (WE) nr 689/2008, Komisja, w imieniu Wspólnoty, decyduje o zezwoleniu na przywóz do Wspólnoty każdego z chemikaliów podlegających procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC). |
| --- | --- |

(1)

Na mocy rozporządzenia (WE) nr 689/2008, Komisja, w imieniu Wspólnoty, decyduje o zezwoleniu na przywóz do Wspólnoty każdego z chemikaliów podlegających procedurze zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC).

| (2) | Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizacja ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) zostały wyznaczone do zapewnienia obsługi sekretarskiej dla funkcjonowania procedury PIC, ustanowionej przez Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, zwanej dalej konwencją rotterdamską, zatwierdzoną przez Wspólnotę decyzją Rady 2006/730/WE (3). |
| --- | --- |

(2)

Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizacja ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) zostały wyznaczone do zapewnienia obsługi sekretarskiej dla funkcjonowania procedury PIC, ustanowionej przez Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami, zwanej dalej konwencją rotterdamską, zatwierdzoną przez Wspólnotę decyzją Rady 2006/730/WE (3).

| (3) | Komisja, działając jako wspólnie wyznaczony organ, zobowiązana jest do przekazywania, w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich, decyzji w sprawie przywozu chemikaliów podlegających procedurze PIC do Sekretariatu konwencji rotterdamskiej. |
| --- | --- |

(3)

Komisja, działając jako wspólnie wyznaczony organ, zobowiązana jest do przekazywania, w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich, decyzji w sprawie przywozu chemikaliów podlegających procedurze PIC do Sekretariatu konwencji rotterdamskiej.

| (4) | Związki tributylocyny zostały objęte procedurą PIC jako pestycydy decyzją RC.4/5 czwartego posiedzenia Konferencji Stron, a Sekretariat Konwencji przesłał Komisji informacje na ich temat w formie wytycznych dla decyzji. Związki tributylocyny podlegają zakresowi rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i należą do związków organicznych cyny, których stosowanie – jako substancji lub składników preparatów biobójczych – jest surowo ograniczone. |
| --- | --- |

(4)

Związki tributylocyny zostały objęte procedurą PIC jako pestycydy decyzją RC.4/5 czwartego posiedzenia Konferencji Stron, a Sekretariat Konwencji przesłał Komisji informacje na ich temat w formie wytycznych dla decyzji. Związki tributylocyny podlegają zakresowi rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i należą do związków organicznych cyny, których stosowanie – jako substancji lub składników preparatów biobójczych – jest surowo ograniczone.

| (5) | Substancja czynna tlenek bis(tributylocyny) podlega zakresowi dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (4). Tlenek bis(tributylocyny) należy do związków cyny i był stosowany do konserwacji drewna do czasu kiedy i tego ostatniego zastosowania zabroniono rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/2005 z dnia 13 czerwca 2005 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (5). |
| --- | --- |

(5)

Substancja czynna tlenek bis(tributylocyny) podlega zakresowi dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (4). Tlenek bis(tributylocyny) należy do związków cyny i był stosowany do konserwacji drewna do czasu kiedy i tego ostatniego zastosowania zabroniono rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1048/2005 z dnia 13 czerwca 2005 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (5).

| (6) | Należy zatem podjąć ostateczną decyzję dotyczącą przywozu związków tributylocyny, |
| --- | --- |

(6)

Należy zatem podjąć ostateczną decyzję dotyczącą przywozu związków tributylocyny,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym przyjmuje się ostateczną decyzję w sprawie przywozu związków tributylocyny zgodnie z formularzem odpowiedzi w sprawie przywozu znajdującym się w załączniku.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Stavros DIMAS

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 204 z 31.7.2008, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23.

3

(4)  Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

4

(5)  Dz.U. L 178 z 9.7.2005, s. 1.

5

---

ZAŁĄCZNIK

FORMULARZ ODPOWIEDZI W SPRAWIE PRZYWOZU

Image

Image

Image

Image

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/30 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/30

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 30 listopada 2009 r.

w sprawie przyjęcia technicznych środków wykonawczych w związku z wprowadzaniem danych i tworzeniem odsyłaczy między wnioskami, dostępem do danych, zmianą, usuwaniem i wcześniejszym usuwaniem danych oraz prowadzeniem rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępem do nich w wizowym systemie informacyjnym

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 9402)

(Jedynie teksty w języku bułgarskim, czeskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim są autentyczne)

(2009/876/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (1), w szczególności jego art. 45 ust. 2 lit. a)–d),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W decyzji Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia wizowego systemu informacyjnego (VIS) (2) ustanowiono VIS jako system wymiany danych wizowych między państwami członkowskimi oraz przyznano Komisji mandat na stworzenie tego systemu. |
| --- | --- |

(1)

W decyzji Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia wizowego systemu informacyjnego (VIS) (2) ustanowiono VIS jako system wymiany danych wizowych między państwami członkowskimi oraz przyznano Komisji mandat na stworzenie tego systemu.

| (2) | Rozporządzenie (WE) nr 767/2008 określa cel i funkcje VIS oraz związane z nim obowiązki, a także ustanawia warunki i procedury wymiany danych wizowych między państwami członkowskimi, aby ułatwić rozpatrywanie wniosków wizowych oraz wydawanie związanych z tym decyzji. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzenie (WE) nr 767/2008 określa cel i funkcje VIS oraz związane z nim obowiązki, a także ustanawia warunki i procedury wymiany danych wizowych między państwami członkowskimi, aby ułatwić rozpatrywanie wniosków wizowych oraz wydawanie związanych z tym decyzji.

| (3) | Artykuł 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 przewiduje, że środki niezbędne do wdrożenia na poziomie technicznym centralnego VIS, interfejsów krajowych i infrastruktury komunikacyjnej między centralnym VIS a interfejsami krajowymi są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 49 ust. 2. |
| --- | --- |

(3)

Artykuł 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 przewiduje, że środki niezbędne do wdrożenia na poziomie technicznym centralnego VIS, interfejsów krajowych i infrastruktury komunikacyjnej między centralnym VIS a interfejsami krajowymi są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 49 ust. 2.

| (4) | Decyzja Komisji 2009/377/WE (3) ustanawia środki wykonawcze dla mechanizmu konsultacji i procedur określonych w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 767/2008. Decyzja Komisji 2009/756/WE (4) ustanawia specyfikacje dotyczące rozdzielczości oraz korzystania z odcisków palców do identyfikacji i weryfikacji biometrycznej w VIS. |
| --- | --- |

(4)

Decyzja Komisji 2009/377/WE (3) ustanawia środki wykonawcze dla mechanizmu konsultacji i procedur określonych w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 767/2008. Decyzja Komisji 2009/756/WE (4) ustanawia specyfikacje dotyczące rozdzielczości oraz korzystania z odcisków palców do identyfikacji i weryfikacji biometrycznej w VIS.

| (5) | Na mocy art. 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 należy przyjąć środki niezbędne do technicznego wdrożenia VIS dotyczące procedur wprowadzania danych i tworzenia odsyłaczy między wnioskami, dostępu do danych, zmiany, usuwania i wcześniejszego usuwania danych oraz prowadzenia rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępu do nich. |
| --- | --- |

(5)

Na mocy art. 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 należy przyjąć środki niezbędne do technicznego wdrożenia VIS dotyczące procedur wprowadzania danych i tworzenia odsyłaczy między wnioskami, dostępu do danych, zmiany, usuwania i wcześniejszego usuwania danych oraz prowadzenia rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępu do nich.

| (6) | Należy przyjąć techniczną koncepcję własności, aby dane w systemie VIS były utrzymywane jedynie przez organy wizowe państw członkowskich odpowiedzialnych za wprowadzanie danych do VIS. |
| --- | --- |

(6)

Należy przyjąć techniczną koncepcję własności, aby dane w systemie VIS były utrzymywane jedynie przez organy wizowe państw członkowskich odpowiedzialnych za wprowadzanie danych do VIS.

| (7) | Środki ustanowione niniejszą decyzją, dotyczące wdrożenia VIS na poziomie technicznym, powinny zostać uzupełnione o szczegółowe specyfikacje techniczne i dokument kontroli interfejsu VIS. |
| --- | --- |

(7)

Środki ustanowione niniejszą decyzją, dotyczące wdrożenia VIS na poziomie technicznym, powinny zostać uzupełnione o szczegółowe specyfikacje techniczne i dokument kontroli interfejsu VIS.

| (8) | Zgodnie z art. 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczyła w przyjmowaniu rozporządzenia (WE) nr 767/2008, nie jest nim związana, ani nie podlega jego stosowaniu. Jednakże ze względu na fakt, że rozporządzenie (WE) nr 767/2008 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, w myśl art. 5 wyżej wymienionego protokołu, pismem z dnia 13 października 2008 r. poinformowała o transpozycji tego dorobku do swojego prawa krajowego. Dlatego też w świetle prawa międzynarodowego Dania zobowiązana jest do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z art. 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczyła w przyjmowaniu rozporządzenia (WE) nr 767/2008, nie jest nim związana, ani nie podlega jego stosowaniu. Jednakże ze względu na fakt, że rozporządzenie (WE) nr 767/2008 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, w myśl art. 5 wyżej wymienionego protokołu, pismem z dnia 13 października 2008 r. poinformowała o transpozycji tego dorobku do swojego prawa krajowego. Dlatego też w świetle prawa międzynarodowego Dania zobowiązana jest do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji.

| (9) | Zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (5) Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 767/2008, nie jest nim związane, ani nie podlega jego stosowaniu, ponieważ stanowi ono rozwinięcie przepisów dorobku Schengen. Dlatego też niniejsza decyzja nie jest skierowana do Zjednoczonego Królestwa. |
| --- | --- |

(9)

Zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (5) Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 767/2008, nie jest nim związane, ani nie podlega jego stosowaniu, ponieważ stanowi ono rozwinięcie przepisów dorobku Schengen. Dlatego też niniejsza decyzja nie jest skierowana do Zjednoczonego Królestwa.

| (10) | Zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (6) Irlandia nie uczestniczyła w przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 767/2008, nie jest nim związana, ani nie podlega jego stosowaniu, ponieważ stanowi ono rozwinięcie przepisów dorobku Schengen. Dlatego też niniejsza decyzja nie jest skierowana do Irlandii. |
| --- | --- |

(10)

Zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (6) Irlandia nie uczestniczyła w przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 767/2008, nie jest nim związana, ani nie podlega jego stosowaniu, ponieważ stanowi ono rozwinięcie przepisów dorobku Schengen. Dlatego też niniejsza decyzja nie jest skierowana do Irlandii.

| (11) | Niniejsza decyzja jest aktem, który rozwija dorobek Schengen lub jest w inny sposób z tym dorobkiem związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. |
| --- | --- |

(11)

Niniejsza decyzja jest aktem, który rozwija dorobek Schengen lub jest w inny sposób z tym dorobkiem związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.

| (12) | W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7), należących do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (8). |
| --- | --- |

(12)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7), należących do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (8).

| (13) | W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, należące do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (9) w sprawie zawarcia tej umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej. |
| --- | --- |

(13)

W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, należące do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (9) w sprawie zawarcia tej umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej.

| (14) | W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, należące do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE (10) w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień tego protokołu. |
| --- | --- |

(14)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, należące do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE (10) w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień tego protokołu.

| (15) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (11), |
| --- | --- |

(15)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (11),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Środki niezbędne do technicznego wdrożenia VIS, dotyczące: procedur wprowadzania danych i tworzenia odsyłaczy między wnioskami zgodnie z art. 8 rozporządzenia w sprawie VIS; dostępu do danych zgodnie z art. 15 oraz art. 17–22 rozporządzenia w sprawie VIS; zmiany, usuwania i wcześniejszego usuwania danych zgodnie z art. 23–25 rozporządzenia w sprawie VIS, a także dotyczące prowadzenia rejestrów operacji przetwarzania danych i dostępu do nich zgodnie z art. 34 rozporządzenia w sprawie VIS, są określone w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 listopada 2009 r.

W imieniu Komisji

Jacques BARROT

Wiceprzewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60.

1

(2)  Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5.

2

(3)  Dz.U. L 117 z 12.5.2009, s. 3.

3

(4)  Dz.U. L 270 z 15.10.2009, s. 14.

4

(5)  Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

5

(6)  Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

6

(7)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

7

(8)  Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

8

(9)  Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.

9

(10)  Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 3.

10

(11)  Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 4.

11

---

ZAŁĄCZNIK

1.   TECHNICZNA KONCEPCJA WŁASNOŚCI

Techniczna koncepcja własności dotyczy relacji między państwem członkowskim odpowiedzialnym za wprowadzanie danych do VIS a wprowadzonymi przez to państwo danymi.

Koncepcję własności realizuje się poprzez powiązanie identyfikatora odpowiedzialnego państwa członkowskiego z danymi wprowadzonymi w pliku danych dotyczących wniosku wizowego.

Własność wniosku wizowego i związanych z nim decyzji podjętych przez organy wizowe jest rejestrowana w VIS w chwili utworzenia pliku danych dotyczących wniosku lub wprowadzenia związanej z nim decyzji do VIS i nie może być później zmieniona.

2.   WPROWADZANIE DANYCH I TWORZENIE ODSYŁACZY MIĘDZY WNIOSKAMI

2.1.   Wprowadzanie danych w chwili otrzymania wniosku wizowego

W przypadku złożenia wniosku do organu państwa członkowskiego reprezentującego inne państwo członkowskie, wprowadzone do VIS dane i późniejsza komunikacja w związku z plikiem danych dotyczących wniosku zawiera identyfikator reprezentowanego państwa członkowskiego, który jest zachowywany jako atrybut „represented User” (reprezentowany użytkownik), pobierany z tej samej tabeli kodów, co kod państwa członkowskiego wprowadzającego dane do VIS.

Własność wszystkich plików powiązanych odsyłaczami zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie VIS jest przypisana do tego samego państwa członkowskiego.

W przypadku gdy państwo członkowskie kopiuje odciski palców z pliku danych dotyczących wniosku zarejestrowanego w VIS, państwo to przejmuje własność nowego pliku, do którego kopiowane są odciski palców.

2.2.   Wprowadzanie danych po złożeniu wniosku wizowego

W przypadkach gdy decyzje o wydaniu wizy, o zaprzestaniu rozpatrywania wniosku, o odmowie wizy, o unieważnieniu, cofnięciu lub skróceniu okresu ważności wizy lub przedłużeniu wizy zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia w sprawie VIS są podejmowane przez państwo członkowskie reprezentujące inne państwo członkowskie, komunikacja towarzysząca wprowadzaniu danych do VIS zawiera identyfikator reprezentowanego państwa członkowskiego pobierany z tej samej tabeli kodów co kod państwa członkowskiego wprowadzającego dane do VIS.

Decyzja o wydaniu wizy, o przedłużeniu wizy w formie nowej naklejki wizowej oraz skróceniu okresu ważności wizy w formie nowej naklejki wizowej jest wprowadzana do VIS wraz z danymi naklejki wizowej, przy zachowaniu tej samej własności danych.

Numer naklejki wizowej wprowadzony do VIS, zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. e) rozporządzenia w sprawie VIS, jest, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 856/2008 (1), kombinacją dziewięciocyfrowego numeru krajowego naklejki wizowej i trzyliterowego kodu identyfikacyjnego wydającego państwa członkowskiego (2), z uwzględnieniem wszystkich cyfr „zero” stanowiących uzupełnienie dziewięciocyfrowego numeru krajowego na naklejce wizowej.

2.3.   Tworzenie odsyłaczy między wnioskami

2.3.1.   Tworzenie odsyłaczy między wnioskami, w przypadku gdy poprzedni wniosek został już zarejestrowany

Jedynie państwo członkowskie, któremu przypisana jest własność pliku danych dotyczących wniosku, może tworzyć odsyłacze do innego(-ych) pliku(-ów) danych dotyczących wniosku tego samego wnioskodawcy, lub też celem wprowadzenia poprawek może usunąć odsyłacz zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie VIS.

Odciski palców wnioskodawcy kopiuje się, w okresie 59 miesięcy, wyłącznie z plików wnioskodawcy powiązanych odsyłaczami. W przypadku gdy odciski palców we wniosku są skopiowane z poprzedniego pliku dotyczącego wniosku, nie starszego niż 59 miesięcy, nie usuwa się odsyłacza między plikami dotyczącymi wniosków.

2.3.2.   Tworzenie odsyłaczy między wnioskami w przypadku osób podróżujących wspólnie

W celu utworzenia odsyłaczy między plikami danych dotyczącymi wniosku osób podróżujących wspólnie, zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie VIS, numery wniosków są przekazywane do VIS razem z właściwą grupą zaszeregowania, którą będzie odpowiednio „rodzina” lub „podróżujący”. Utworzenie grupy lub usunięcie (celem wprowadzenia poprawek) odsyłacza między poszczególnymi członkami grupy może zostać wykonane jedynie przez państwo członkowskie, któremu przypisana jest własność pliku(-ów) danych dotyczących wniosku poszczególnych wnioskodawców z danej grupy.

2.4.   Procedury, w przypadku gdy określone dane nie są wymagane ze względów prawnych lub nie mogą zostać podane z przyczyn faktycznych

Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie VIS pola tekstowe wypełnia się poprzez odręczne dokonanie wpisu „nie dotyczy” lub, o ile to możliwe, poprzez wybranie wartości z tabeli kodów. Jeżeli pole danych składa się z więcej niż jednego elementu, należy dokonać takiego wpisu w każdym z nich.

W przypadku gdy odciski palców nie są wymagane lub nie można ich złożyć, zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie VIS, należy wprowadzić dwa pola logiczne do VIS:

| — | „fingerprintsNotRequired” (odciski palców nie są wymagane), |
| --- | --- |

—

„fingerprintsNotRequired” (odciski palców nie są wymagane),

| — | „fingerprintsNotApplicable” (odciski palców – nie dotyczy). |
| --- | --- |

—

„fingerprintsNotApplicable” (odciski palców – nie dotyczy).

Wyżej wymienione pola powinny być utworzone zgodnie ze wskazanymi w tabeli poniżej trzema potencjalnymi sytuacjami:

| — | wymagane jest złożenie odcisków palców, |
| --- | --- |

—

wymagane jest złożenie odcisków palców,

| — | nie jest wymagane złożenie odcisków palców ze względów prawnych, |
| --- | --- |

—

nie jest wymagane złożenie odcisków palców ze względów prawnych,

| — | nie można złożyć odcisków palców z przyczyn faktycznych. |
| --- | --- |

—

nie można złożyć odcisków palców z przyczyn faktycznych.

| Pola w VIS | Wymagane jest złożenie odcisków palców | Nie jest wymagane złożenie odcisków palców ze względów prawnych | Nie można złożyć odcisków palców z przyczyn faktycznych |
| --- | --- | --- | --- |
| „fingerprintsNotRequired” | FALSE | TRUE | FALSE |
| „fingerprintsNotApplicable” | FALSE | TRUE | TRUE |

Pola w VIS

Wymagane jest złożenie odcisków palców

Nie jest wymagane złożenie odcisków palców ze względów prawnych

Nie można złożyć odcisków palców z przyczyn faktycznych

„fingerprintsNotRequired”

FALSE

TRUE

FALSE

„fingerprintsNotApplicable”

FALSE

TRUE

TRUE

Ponadto w odpowiednim polu tekstowym „ReasonForFingerprintNotApplicable” (powód braku odcisków palców) należy podać faktyczny powód.

Jeżeli państwo członkowskie przekazuje tylko dane określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie VIS, zgodnie z art. 48 ust. 3 należy wskazać brak danych określonych w art. 5 ust. 1 lit. c) poprzez wpisanie uwagi „nie dotyczy”, uzupełnionej poprzez odesłanie do art. 48 ust. 3 rozporządzenia w sprawie VIS w polu tekstowym, wskazując, że dane nie są wymagane ze względów prawnych. Należy wypełnić odpowiednia pola: „FingerprintsNotRequired” TRUE („odciski palców nie są wymagane” PRAWDA) i „FingerprintsNotApplicable” TRUE („odciski palców – nie dotyczy” PRAWDA).

3.   DOSTĘP DO DANYCH

Data wniosku o azyl jest wykorzystywana w wyszukiwaniu i pobieraniu danych dla celów określonych w art. 21 ust. 2 rozporządzenia w sprawie VIS. Ponadto pobieranie wniosków, między którymi utworzono odsyłacze zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie VIS, jest możliwe jedynie w przypadku zaszeregowania „rodzina” (małżonek lub dzieci) określonego w pkt 2.3.2.

4.   ZMIANA, USUWANIE I WCZEŚNIEJSZE USUWANIE DANYCH ZGODNIE Z ART. 24 ROZPORZĄDZENIA W SPRAWIE VIS

Nie można modyfikować następujących danych zarejestrowanych w VIS:

| — | numer wniosku, |
| --- | --- |

—

numer wniosku,

| — | numer naklejki wizowej, |
| --- | --- |

—

numer naklejki wizowej,

| — | rodzaj decyzji, |
| --- | --- |

—

rodzaj decyzji,

| — | reprezentowane państwo członkowskie (jeżeli ma to zastosowanie), |
| --- | --- |

—

reprezentowane państwo członkowskie (jeżeli ma to zastosowanie),

| — | państwo członkowskie odpowiedzialne za wprowadzanie danych do VIS. |
| --- | --- |

—

państwo członkowskie odpowiedzialne za wprowadzanie danych do VIS.

Jeżeli wyżej wymienione dane wymagają wprowadzenia poprawek, należy usunąć plik dotyczący wniosku lub dane dotyczące decyzji podjętych przez organy wizowe i utworzyć nowy plik. Usunąć takie dane może jedynie państwo członkowskie, któremu przypisano własność danych zawartych w pliku dotyczącym wniosku.

5.   PROWADZENIE REJESTRÓW OPERACJI PRZETWARZANIA DANYCH I DOSTĘP DO NICH

5.1.   Prowadzenie rejestrów operacji przetwarzania danych

Każda operacja przetwarzania danych w VIS jest zachowywana jako wpis do rejestru w polu „TypeOfAction” (rodzaj czynności), wraz z informacją o celu dostępu zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS.

Wpis do rejestru jest zachowany wraz z datownikiem czasu, w którym go otrzymano. Datownika używa się następnie do identyfikacji wpisów do usunięcia.

W przypadku wszystkich operacji przetwarzania danych informacja o organie wprowadzającym lub pobierającym dane jest zachowywana we wpisie do rejestru. Użytkownik i centralny VIS są określeni we wpisie do rejestru jako nadawca lub odbiorca.

Wpis do rejestru nie zawiera żadnych innych danych operacyjnych oprócz danych organu wprowadzającego lub pobierającego dane oraz numeru wniosku wizowego. Zachowuje się rodzaj przekazywanych lub wykorzystywanych przy wyszukiwaniu danych, określonych w art. 34 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS.

Jeżeli VIS znajduje zapisy określone w art. 34 ust. 2 rozporządzenia w sprawie VIS, w których pole „TypeOfAction” (rodzaj czynności) ustawiono jako „Delete Application” (usuń wniosek) lub „Automatic Deletion” (automatyczne usuwanie), system dokonuje obliczenia, czy od czasu wygaśnięcia okresu przechowywania określonego w art. 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS upłynął rok, a następnie przeprowadza usunięcie. Wszystkie rejestry operacji przetwarzania danych mające ten sam numer wniosku, o ile nie są niezbędne dla celów monitorowania pod kątem ochrony danych, są usuwane równocześnie, zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia w sprawie VIS.

Rejestry operacji przetwarzania danych nie mogą być zmieniane ani usuwane wcześniej niż po upływie roku od daty wygaśnięcia okresu przechowywania określonego w art. 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS.

5.2.   Dostęp do rejestrów operacji przetwarzania danych

Dostęp do zapisów (rejestru) prowadzonych przez organ zarządzający zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS jest ograniczony do należycie upoważnionych administratorów VIS oraz Europejskiego Inspektora Ochrony Danych. Ten przepis ma zastosowanie mutatis mutandis do rejestrów z danymi dotyczącymi dostępu do rejestrów.

---

(1)  Dz.U. L 235 z 2.9.2008, s. 1.

(2)  Z wyjątkiem Niemiec: Kod kraju dla Niemiec to „D”.

---

III Akty przyjęte na mocy Traktatu UE

AKTY PRZYJĘTE NA MOCY TYTUŁU V TRAKTATU UE

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/35 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/35

---

DECYZJA RADY 2009/877/WPZiB

z dnia 23 października 2009 r.

w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,

uwzględniając zalecenie prezydencji,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 2 czerwca 2008 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję 1816 (2008) wzywającą wszystkie państwa do współpracy przy określaniu jurysdykcji oraz prowadzeniu dochodzeń i osądzaniu osób odpowiedzialnych za akty piractwa i rozboju dokonane u wybrzeży Somalii. Postanowienia te potwierdzono w rezolucji RB ONZ 1846 (2008) przyjętej w dniu 2 grudnia 2008 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 2 czerwca 2008 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) przyjęła rezolucję 1816 (2008) wzywającą wszystkie państwa do współpracy przy określaniu jurysdykcji oraz prowadzeniu dochodzeń i osądzaniu osób odpowiedzialnych za akty piractwa i rozboju dokonane u wybrzeży Somalii. Postanowienia te potwierdzono w rezolucji RB ONZ 1846 (2008) przyjętej w dniu 2 grudnia 2008 r.

| (2) | W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (operacja „Atalanta”). |
| --- | --- |

(2)

W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (1) (operacja „Atalanta”).

| (3) | Artykuł 12 wspólnego działania 2008/851/WPZiB przewiduje, że osoby, które popełniły akty piractwa lub rozboju na wodach terytorialnych Somalii lub są podejrzane o popełnienie takich aktów, ujęte i przetrzymywane w celu osądzenia, jak również mienie wykorzystane do popełnienia tych aktów, mogą zostać przekazane państwu trzeciemu, które chce wykonywać jurysdykcję w odniesieniu do wyżej wymienionych osób lub mienia, o ile warunki tego przekazania zostały uzgodnione z tym państwem trzecim w sposób zgodny z odpowiednimi postanowieniami prawa międzynarodowego – w szczególności prawa międzynarodowego praw człowieka – w celu zagwarantowania w szczególności, że nikt nie zostanie poddany karze śmierci, torturom lub jakiemukolwiek innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu. |
| --- | --- |

(3)

Artykuł 12 wspólnego działania 2008/851/WPZiB przewiduje, że osoby, które popełniły akty piractwa lub rozboju na wodach terytorialnych Somalii lub są podejrzane o popełnienie takich aktów, ujęte i przetrzymywane w celu osądzenia, jak również mienie wykorzystane do popełnienia tych aktów, mogą zostać przekazane państwu trzeciemu, które chce wykonywać jurysdykcję w odniesieniu do wyżej wymienionych osób lub mienia, o ile warunki tego przekazania zostały uzgodnione z tym państwem trzecim w sposób zgodny z odpowiednimi postanowieniami prawa międzynarodowego – w szczególności prawa międzynarodowego praw człowieka – w celu zagwarantowania w szczególności, że nikt nie zostanie poddany karze śmierci, torturom lub jakiemukolwiek innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu.

| (4) | Zgodnie z art. 24 Traktatu prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela („SG/WP”), wynegocjowała wymianę listów między Unią Europejską a rządem Republiki Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu. |
| --- | --- |

(4)

Zgodnie z art. 24 Traktatu prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela („SG/WP”), wynegocjowała wymianę listów między Unią Europejską a rządem Republiki Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu.

| (5) | Wymiana listów powinna zostać podpisana i być tymczasowo stosowana, z zastrzeżeniem jej przyjęcia w późniejszym terminie, |
| --- | --- |

(5)

Wymiana listów powinna zostać podpisana i być tymczasowo stosowana, z zastrzeżeniem jej przyjęcia w późniejszym terminie,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu, z zastrzeżeniem zawarcia wspomnianego porozumienia.

Tekst wymiany listów dołączony jest do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania stosownego listu w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

Artykuł 3

Wymiana listów jest tymczasowo stosowana od dnia jej podpisania, w oczekiwaniu na jej wejście w życie.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 23 października 2009 r.

W imieniu Rady

T. BILLSTRÖM

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33.

1

---

TŁUMACZENIE

Wymiana listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu

Ekscelencjo!

Nawiązujemy do posiedzenia roboczego zorganizowanego na Seszelach w dniach 18 i 19 sierpnia 2009 r. w celu omówienia porozumień z UE w sprawie aktów piractwa i rozboju, w którym to posiedzeniu wzięli udział przedstawiciele UE, członkowie Komitetu Wysokiego Szczebla Seszeli i inne odnośne instytucje, oraz do wystosowanego po posiedzeniu pisma z dnia 21 sierpnia 2009 r.

W czasie posiedzenia roboczego omówiono obawy różnych zaangażowanych instytucji dotyczące przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju. Co do zasady zatwierdzono „Wskazówki dotyczące przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia” przygotowane przez Prokuratora Generalnego Republiki Seszeli, które mają zapewnić, aby każde przekazywanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju odbywało się zgodnie z prawem Seszeli. Ustalono również, że uzgodnienia wykonawcze (wyjaśniające art. 10 proponowanego porozumienia w sprawie przekazywania) mogłyby zostać przyjęte po sfinalizowaniu proponowanego porozumienia o przekazywaniu oraz że przygotowane zostaną wspólne wskazówki dotyczące przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia. Ponadto Republika Seszeli otrzyma pomoc niezbędną do zatrzymywania, utrzymywania, sądzenia i repatriowania podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz do prowadzenia dochodzeń w ich sprawach.

W następstwie posiedzenia roboczego i wystosowanego przez nas pisma odbyły się dalsze rozmowy w ramach Komitetu Wysokiego Szczebla w sprawie przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju na terytorium Republiki Seszeli.

Rząd Republiki Seszeli chciałby przy okazji ponownie zapewnić UE o swoim zaangażowaniu w jak najszerszą współpracę – z uwzględnieniem dostępnych w tym państwie zasobów i możliwości oferowanych przez jego infrastrukturę – na rzecz zwalczania aktów piractwa i przyjmowania przekazywanych podejrzanych o akty piractwa i rozboju.

Jednocześnie rząd Seszeli chciałby wyrazić pragnienie, aby doszło do podpisania porozumienia EU SOFA, podczas gdy dyskusje na temat proponowanego porozumienia UE w sprawie przekazywania kontynuują.

Z uwagi na trwające negocjacje i w oczekiwaniu na zawarcie odpowiadającego obu stronom porozumienia między UE a rządem Republiki Seszeli w sprawie przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju na jej terytorium, rząd Republiki Seszeli może upoważnić EUNAVFOR do przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju zatrzymanych podczas jego działań w wyłącznej strefie ekonomicznej, na wodach terytorialnych, wodach archipelagu i na wodach śródlądowych Republiki Seszeli. Takie upoważnienie rozciąga się na ochronę statków pod banderą Seszeli i obywateli Seszeli na statkach, które pływają pod inną banderą, poza powyższym limitem i, w innych sytuacjach, na pełnym morzu według uznania Republiki Seszeli.

Zawsze pod warunkiem że:

| — | UE, świadoma ograniczonych możliwości Republiki Seszeli w zakresie przyjmowania, sądzenia, przetrzymywania i więzienia podejrzanych o akty piractwa i rozboju, oraz uwzględniając zgodę Republiki Seszeli na przyjmowanie na swoim terytorium podejrzanych o akty piractwa i rozboju, zapewnia Republice Seszeli pełne wsparcie finansowe, w zakresie zasobów ludzkich, materialne, logistyczne i infrastrukturalne potrzebne do zatrzymywania, więzienia, utrzymywania, sądzenia i repatriowania podejrzanych o akty piractwa i rozboju lub skazanych za takie przestępstwa, a także potrzebne do prowadzenia dochodzeń w ich sprawach, |
| --- | --- |

—

UE, świadoma ograniczonych możliwości Republiki Seszeli w zakresie przyjmowania, sądzenia, przetrzymywania i więzienia podejrzanych o akty piractwa i rozboju, oraz uwzględniając zgodę Republiki Seszeli na przyjmowanie na swoim terytorium podejrzanych o akty piractwa i rozboju, zapewnia Republice Seszeli pełne wsparcie finansowe, w zakresie zasobów ludzkich, materialne, logistyczne i infrastrukturalne potrzebne do zatrzymywania, więzienia, utrzymywania, sądzenia i repatriowania podejrzanych o akty piractwa i rozboju lub skazanych za takie przestępstwa, a także potrzebne do prowadzenia dochodzeń w ich sprawach,

| — | Prokurator Generalny ma przynajmniej dziesięć (10) dni od daty przekazania podejrzanych o akty piractwa lub rozboju na podjęcie decyzji, czy dostępne dowody są wystarczające do osądzenia podejrzanych, |
| --- | --- |

—

Prokurator Generalny ma przynajmniej dziesięć (10) dni od daty przekazania podejrzanych o akty piractwa lub rozboju na podjęcie decyzji, czy dostępne dowody są wystarczające do osądzenia podejrzanych,

| — | w przypadku gdy Prokurator Generalny zdecyduje, że dowody nie są wystarczające do osądzenia podejrzanych, EUNAVFOR przejmuje pełną odpowiedzialność za przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju z powrotem do ich krajów pochodzenia w terminie 10 dni od powiadomienia EUNAVFOR-u o takiej decyzji, w tym za związane z tym koszty, |
| --- | --- |

—

w przypadku gdy Prokurator Generalny zdecyduje, że dowody nie są wystarczające do osądzenia podejrzanych, EUNAVFOR przejmuje pełną odpowiedzialność za przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju z powrotem do ich krajów pochodzenia w terminie 10 dni od powiadomienia EUNAVFOR-u o takiej decyzji, w tym za związane z tym koszty,

| — | jakiekolwiek przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju jest w jak największym stopniu zgodne ze „Wskazówkami dotyczącymi przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia”, |
| --- | --- |

—

jakiekolwiek przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju jest w jak największym stopniu zgodne ze „Wskazówkami dotyczącymi przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia”,

| — | rząd Republiki Seszeli potwierdza także, że:






  — | każda przekazywana osoba będzie traktowana w sposób ludzki i nie będzie poddawana torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, otrzyma odpowiednie zakwaterowanie i wyżywienie, dostęp do opieki medycznej oraz będzie mogła przestrzegać praktyk religijnych, |
| --- | --- | --- |

—

rząd Republiki Seszeli potwierdza także, że:

—

każda przekazywana osoba będzie traktowana w sposób ludzki i nie będzie poddawana torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, otrzyma odpowiednie zakwaterowanie i wyżywienie, dostęp do opieki medycznej oraz będzie mogła przestrzegać praktyk religijnych,

| — | każda przekazana osoba zostanie niezwłocznie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, który niezwłocznie podejmie decyzję o legalności zatrzymania tej osoby, a jeżeli zatrzymanie okaże się bezprawne – zarządzi jej zwolnienie, |
| --- | --- |

—

każda przekazana osoba zostanie niezwłocznie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, który niezwłocznie podejmie decyzję o legalności zatrzymania tej osoby, a jeżeli zatrzymanie okaże się bezprawne – zarządzi jej zwolnienie,

| — | każda przekazana osoba będzie miała prawo do osądzenia w rozsądnym terminie lub do zwolnienia, |
| --- | --- |

—

każda przekazana osoba będzie miała prawo do osądzenia w rozsądnym terminie lub do zwolnienia,

| — | przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony na mocy ustawy, |
| --- | --- |

—

przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony na mocy ustawy,

| — | każdą przekazaną osobę oskarżoną o popełnienie przestępstwa uważa się za niewinną do czasu udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą, |
| --- | --- |

—

każdą przekazaną osobę oskarżoną o popełnienie przestępstwa uważa się za niewinną do czasu udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą,

| — | przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo, na zasadach pełnej równości, do następujących gwarancji minimalnych:






  1) | otrzymania niezwłocznie w języku dla niej zrozumiałym szczegółowej informacji o rodzaju oskarżenia; |
| --- | --- | --- |

—

przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo, na zasadach pełnej równości, do następujących gwarancji minimalnych:

1)

otrzymania niezwłocznie w języku dla niej zrozumiałym szczegółowej informacji o rodzaju oskarżenia;

| 2) | dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania obrony i porozumienia się z wybranym przez siebie obrońcą; |
| --- | --- |

2)

dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania obrony i porozumienia się z wybranym przez siebie obrońcą;

| 3) | samodzielnej obrony lub obrony przez obrońcę, którego wybierze; otrzymania informacji, jeżeli nie posiada obrońcy, o istnieniu powyższego prawa; oraz posiadania obrońcy wyznaczonego dla niej w każdym przypadku, kiedy interes wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, bez ponoszenia kosztów obrony w przypadkach, jeżeli oskarżony nie ma dostatecznych środków na ich pokrycie; |
| --- | --- |

3)

samodzielnej obrony lub obrony przez obrońcę, którego wybierze; otrzymania informacji, jeżeli nie posiada obrońcy, o istnieniu powyższego prawa; oraz posiadania obrońcy wyznaczonego dla niej w każdym przypadku, kiedy interes wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, bez ponoszenia kosztów obrony w przypadkach, jeżeli oskarżony nie ma dostatecznych środków na ich pokrycie;

| 4) | zapoznania się ze wszystkimi dowodami przeciwko niej, w tym ze złożonymi pod przysięgą oświadczeniami świadków, którzy dokonali zatrzymania, oraz zapewnienia obecności i przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach co świadków oskarżenia; |
| --- | --- |

4)

zapoznania się ze wszystkimi dowodami przeciwko niej, w tym ze złożonymi pod przysięgą oświadczeniami świadków, którzy dokonali zatrzymania, oraz zapewnienia obecności i przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach co świadków oskarżenia;

| 5) | korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli dana osoba nie rozumie języka używanego w sądzie lub nie mówi tym językiem; |
| --- | --- |

5)

korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli dana osoba nie rozumie języka używanego w sądzie lub nie mówi tym językiem;

| 6) | nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy, |
| --- | --- |

6)

nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy,

| — | każda przekazana osoba skazana za przestępstwo będzie miała prawo odwołania się do sądu wyższej instancji w celu ponownego rozpatrzenia orzeczenia o winie i karze zgodnie z prawem Seszeli, |
| --- | --- |

—

każda przekazana osoba skazana za przestępstwo będzie miała prawo odwołania się do sądu wyższej instancji w celu ponownego rozpatrzenia orzeczenia o winie i karze zgodnie z prawem Seszeli,

| — | Seszele nie przekażą żadnej przekazanej osoby innemu państwu bez uprzedniej pisemnej zgody EUNAVFOR-u. |
| --- | --- |

—

Seszele nie przekażą żadnej przekazanej osoby innemu państwu bez uprzedniej pisemnej zgody EUNAVFOR-u.

Niniejsze porozumienie zostało omówione i uzgodnione przez władze Seszeli. Proponowane porozumienia mogą wejść w życie, gdy Unia Europejska potwierdzi pisemnie swoją zgodę. Pozostaje to bez uszczerbku dla stanowisk prawnych lub politycznych przyjętych przez delegacje obu stron podczas trwających negocjacji.

Z wyrazami szacunku,

J. Morgan

MINISTER

Przewodniczący Komitetu Wysokiego Szczebla ds. Piractwa

Ekscelencjo!

Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego pisma z dnia 29 września 2009 r. dotyczącego warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju przez EUNAVFOR Republice Seszeli i w sprawie traktowania takich osób po ich przekazaniu, o następującej treści:

„Nawiązujemy do posiedzenia roboczego zorganizowanego na Seszelach w dniach 18 i 19 sierpnia 2009 r. w celu omówienia porozumień z UE w sprawie aktów piractwa i rozboju, w którym to posiedzeniu wzięli udział przedstawiciele UE, członkowie Komitetu Wysokiego Szczebla Seszeli i inne odnośne instytucje, oraz do wystosowanego po posiedzeniu pisma z dnia 21 sierpnia 2009 r.

W czasie posiedzenia roboczego omówiono obawy różnych zaangażowanych instytucji dotyczące przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju. Co do zasady zatwierdzono »Wskazówki dotyczące przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia« przygotowane przez Prokuratora Generalnego Republiki Seszeli, które mają zapewnić, aby każde przekazywanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju odbywało się zgodnie z prawem Seszeli. Ustalono również, że uzgodnienia wykonawcze (wyjaśniające art. 10 proponowanego porozumienia w sprawie przekazywania) mogłyby zostać przyjęte po sfinalizowaniu proponowanego porozumienia o przekazywaniu oraz że przygotowane zostaną wspólne wskazówki dotyczące przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia. Ponadto Republika Seszeli otrzyma pomoc niezbędną do zatrzymywania, utrzymywania, sądzenia i repatriowania podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz do prowadzenia dochodzeń w ich sprawach.

Wskazówki dotyczące przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia

W następstwie posiedzenia roboczego i wystosowanego przez nas pisma odbyły się dalsze rozmowy w ramach Komitetu Wysokiego Szczebla w sprawie przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju na terytorium Republiki Seszeli.

Rząd Republiki Seszeli chciałby przy okazji ponownie zapewnić UE o swoim zaangażowaniu w jak najszerszą współpracę – z uwzględnieniem dostępnych w tym państwie zasobów i możliwości oferowanych przez jego infrastrukturę – na rzecz zwalczania aktów piractwa i przyjmowania przekazywanych podejrzanych o akty piractwa i rozboju.

Jednocześnie rząd Seszeli chciałby wyrazić pragnienie, aby doszło do podpisania porozumienia EU SOFA, podczas gdy dyskusje na temat proponowanego porozumienia UE w sprawie przekazywania kontynuują.

Z uwagi na trwające negocjacje i w oczekiwaniu na zawarcie odpowiadającego obu stronom porozumienia między UE a rządem Republiki Seszeli w sprawie przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju na jej terytorium, rząd Republiki Seszeli może upoważnić EUNAVFOR do przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju zatrzymanych podczas jego działań w wyłącznej strefie ekonomicznej, na wodach terytorialnych, wodach archipelagu i na wodach śródlądowych Republiki Seszeli. Takie upoważnienie rozciąga się na ochronę statków pod banderą Seszeli i obywateli Seszeli na statkach, które pływają pod inną banderą, poza powyższym limitem i, w innych sytuacjach, na pełnym morzu według uznania Republiki Seszeli.

Zawsze pod warunkiem że:

| — | UE, świadoma ograniczonych możliwości Republiki Seszeli w zakresie przyjmowania, sądzenia, przetrzymywania i więzienia podejrzanych o akty piractwa i rozboju, oraz uwzględniając zgodę Republiki Seszeli na przyjmowanie na swoim terytorium podejrzanych o akty piractwa i rozboju, zapewnia Republice Seszeli pełne wsparcie finansowe, w zakresie zasobów ludzkich, materialne, logistyczne i infrastrukturalne potrzebne do zatrzymywania, więzienia, utrzymywania, sądzenia i repatriowania podejrzanych o akty piractwa i rozboju lub skazanych za takie przestępstwa, a także potrzebne do prowadzenia dochodzeń w ich sprawach, |
| --- | --- |

—

UE, świadoma ograniczonych możliwości Republiki Seszeli w zakresie przyjmowania, sądzenia, przetrzymywania i więzienia podejrzanych o akty piractwa i rozboju, oraz uwzględniając zgodę Republiki Seszeli na przyjmowanie na swoim terytorium podejrzanych o akty piractwa i rozboju, zapewnia Republice Seszeli pełne wsparcie finansowe, w zakresie zasobów ludzkich, materialne, logistyczne i infrastrukturalne potrzebne do zatrzymywania, więzienia, utrzymywania, sądzenia i repatriowania podejrzanych o akty piractwa i rozboju lub skazanych za takie przestępstwa, a także potrzebne do prowadzenia dochodzeń w ich sprawach,

| — | Prokurator Generalny ma przynajmniej dziesięć (10) dni od daty przekazania podejrzanych o akty piractwa lub rozboju na podjęcie decyzji, czy dostępne dowody są wystarczające do osądzenia podejrzanych, |
| --- | --- |

—

Prokurator Generalny ma przynajmniej dziesięć (10) dni od daty przekazania podejrzanych o akty piractwa lub rozboju na podjęcie decyzji, czy dostępne dowody są wystarczające do osądzenia podejrzanych,

| — | w przypadku gdy Prokurator Generalny zdecyduje, że dowody nie są wystarczające do osądzenia podejrzanych, EUNAVFOR przejmuje pełną odpowiedzialność za przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju z powrotem do ich krajów pochodzenia w terminie 10 dni od powiadomienia EUNAVFOR-u o takiej decyzji, w tym za związane z tym koszty, |
| --- | --- |

—

w przypadku gdy Prokurator Generalny zdecyduje, że dowody nie są wystarczające do osądzenia podejrzanych, EUNAVFOR przejmuje pełną odpowiedzialność za przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju z powrotem do ich krajów pochodzenia w terminie 10 dni od powiadomienia EUNAVFOR-u o takiej decyzji, w tym za związane z tym koszty,

| — | jakiekolwiek przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju jest w jak największym stopniu zgodne ze »Wskazówkami dotyczącymi przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia«, |
| --- | --- |

—

jakiekolwiek przekazanie podejrzanych o akty piractwa i rozboju jest w jak największym stopniu zgodne ze »Wskazówkami dotyczącymi przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia«,

Wskazówkami dotyczącymi przekazywania Republice Seszeli podejrzanych o akty piractwa i rozboju oraz zajętego mienia

| — | rząd Republiki Seszeli potwierdza także, że:






  — | każda przekazywana osoba będzie traktowana w sposób ludzki i nie będzie poddawana torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, otrzyma odpowiednie zakwaterowanie i wyżywienie, dostęp do opieki medycznej oraz będzie mogła przestrzegać praktyk religijnych, |
| --- | --- | --- |

—

rząd Republiki Seszeli potwierdza także, że:

—

każda przekazywana osoba będzie traktowana w sposób ludzki i nie będzie poddawana torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, otrzyma odpowiednie zakwaterowanie i wyżywienie, dostęp do opieki medycznej oraz będzie mogła przestrzegać praktyk religijnych,

| — | każda przekazana osoba zostanie niezwłocznie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, który niezwłocznie podejmie decyzję o legalności zatrzymania tej osoby, a jeżeli zatrzymanie okaże się bezprawne – zarządzi jej zwolnienie, |
| --- | --- |

—

każda przekazana osoba zostanie niezwłocznie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, który niezwłocznie podejmie decyzję o legalności zatrzymania tej osoby, a jeżeli zatrzymanie okaże się bezprawne – zarządzi jej zwolnienie,

| — | każda przekazana osoba będzie miała prawo do osądzenia w rozsądnym terminie lub do zwolnienia, |
| --- | --- |

—

każda przekazana osoba będzie miała prawo do osądzenia w rozsądnym terminie lub do zwolnienia,

| — | przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony na mocy ustawy, |
| --- | --- |

—

przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony na mocy ustawy,

| — | każdą przekazaną osobę oskarżoną o popełnienie przestępstwa uważa się za niewinną do czasu udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą, |
| --- | --- |

—

każdą przekazaną osobę oskarżoną o popełnienie przestępstwa uważa się za niewinną do czasu udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą,

| — | przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo, na zasadach pełnej równości, do następujących gwarancji minimalnych:






  1) | otrzymania niezwłocznie w języku dla niej zrozumiałym szczegółowej informacji o rodzaju oskarżenia; |
| --- | --- | --- |

—

przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciwko niej każda przekazana osoba będzie miała prawo, na zasadach pełnej równości, do następujących gwarancji minimalnych:

1)

otrzymania niezwłocznie w języku dla niej zrozumiałym szczegółowej informacji o rodzaju oskarżenia;

| 2) | dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania obrony i porozumienia się z wybranym przez siebie obrońcą; |
| --- | --- |

2)

dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania obrony i porozumienia się z wybranym przez siebie obrońcą;

| 3) | samodzielnej obrony lub obrony przez obrońcę, którego wybierze; otrzymania informacji, jeżeli nie posiada obrońcy, o istnieniu powyższego prawa; oraz posiadania obrońcy wyznaczonego dla niej w każdym przypadku, kiedy interes wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, bez ponoszenia kosztów obrony w przypadkach, jeżeli oskarżony nie ma dostatecznych środków na ich pokrycie; |
| --- | --- |

3)

samodzielnej obrony lub obrony przez obrońcę, którego wybierze; otrzymania informacji, jeżeli nie posiada obrońcy, o istnieniu powyższego prawa; oraz posiadania obrońcy wyznaczonego dla niej w każdym przypadku, kiedy interes wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, bez ponoszenia kosztów obrony w przypadkach, jeżeli oskarżony nie ma dostatecznych środków na ich pokrycie;

| 4) | zapoznania się ze wszystkimi dowodami przeciwko niej, w tym ze złożonymi pod przysięgą oświadczeniami świadków, którzy dokonali zatrzymania, oraz zapewnienia obecności i przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach, co świadków oskarżenia; |
| --- | --- |

4)

zapoznania się ze wszystkimi dowodami przeciwko niej, w tym ze złożonymi pod przysięgą oświadczeniami świadków, którzy dokonali zatrzymania, oraz zapewnienia obecności i przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach, co świadków oskarżenia;

| 5) | korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli dana osoba nie rozumie języka używanego w sądzie lub nie mówi tym językiem; |
| --- | --- |

5)

korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli dana osoba nie rozumie języka używanego w sądzie lub nie mówi tym językiem;

| 6) | nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy, |
| --- | --- |

6)

nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy,

| — | każda przekazana osoba skazana za przestępstwo będzie miała prawo odwołania się do sądu wyższej instancji w celu ponownego rozpatrzenia orzeczenia o winie i karze zgodnie z prawem Seszeli, |
| --- | --- |

—

każda przekazana osoba skazana za przestępstwo będzie miała prawo odwołania się do sądu wyższej instancji w celu ponownego rozpatrzenia orzeczenia o winie i karze zgodnie z prawem Seszeli,

| — | Seszele nie przekażą żadnej przekazanej osoby innemu państwu bez uprzedniej pisemnej zgody EUNAVFOR-u. |
| --- | --- |

—

Seszele nie przekażą żadnej przekazanej osoby innemu państwu bez uprzedniej pisemnej zgody EUNAVFOR-u.

Niniejsze porozumienie zostało omówione i uzgodnione przez władze Seszeli. Proponowane porozumienia mogą wejść w życie, gdy Unia Europejska potwierdzi pisemnie swoją zgodę. Pozostaje to bez uszczerbku dla stanowisk prawnych lub politycznych przyjętych przez delegacje obu stron podczas trwających negocjacji.”.

Mam zaszczyt potwierdzić, w imieniu Unii Europejskiej, że treść Pańskiego listu może zostać przyjęta przez Unię Europejską. Niniejszy instrument będzie tymczasowo stosowany przez Unię Europejską od daty podpisania niniejszego listu i ostatecznie wejdzie w życie, gdy Unia Europejska zakończy wewnętrzne procedury jego zawarcia.

W odniesieniu do odwołania się w Pańskim piśmie do uprawnienia Prokuratora Generalnego Seszeli w zakresie podejmowania decyzji czy dostępne dowody są wystarczające do osądzenia, Unia Europejska rozumie, że zgodził się Pan – biorąc pod uwagę, że EUNAFVOR przekaże w każdej sprawie wszystkie dostępne dowody, jakimi dysponuje w danej chwili, takie jak dzienniki pokładowe, zdjęcia i nagrania – że umożliwi to Prokuratorowi Generalnemu Seszeli podjęcie decyzji co do wystarczającego charakteru takich dowodów przed przyjęciem przekazania podejrzanych o akty piractwa i rozboju.

Przypominam również, że – jak wspomniał Pan w Pańskim liście – niniejszy instrument będzie stosowany tymczasowo, w oczekiwaniu na zawarcie odpowiadającego obu stronom porozumienia między UE a Republiką Seszeli o przekazywaniu osób dokonujących aktów piractwa i rozboju na terytorium Republiki Seszeli.

Z wyrazami szacunku.

W imieniu Unii Europejskiej

J. SOLANA MADARIAGA

OŚWIADCZENIE UNII EUROPEJSKIEJ PRZY OKAZJI PODPISANIA WYMIANY LISTÓW MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ SESZELI W SPRAWIE WARUNKÓW I TRYBU PRZEKAZYWANIA PODEJRZANYCH O AKTY PIRACTWA I ROZBOJU PRZEZ EUNAVFOR REPUBLICE SESZELI I W SPRAWIE TRAKTOWANIA TAKICH OSÓB PO ICH PRZEKAZANIU

| 1. | Unia Europejska („UE”) odnotowuje, że żadne z postanowień wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju nie stanowi odstępstwa ani nie może być rozumiane jako odstępstwo od jakichkolwiek praw przysługujących przekazanej osobie na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego lub międzynarodowego. |
| --- | --- |

1.

Unia Europejska („UE”) odnotowuje, że żadne z postanowień wymiany listów między Unią Europejską a Republiką Seszeli w sprawie warunków i trybu przekazywania podejrzanych o akty piractwa i rozboju nie stanowi odstępstwa ani nie może być rozumiane jako odstępstwo od jakichkolwiek praw przysługujących przekazanej osobie na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego lub międzynarodowego.

| 2. | UE odnotowuje, że przedstawiciele UE i EUNAVFOR będą mieli dostęp do wszelkich osób przekazywanych Republice Seszeli („Seszele”) na mocy wymiany listów, tak długo, jak osoby takie przetrzymywane są tam w areszcie, oraz że przedstawiciele UE i EUNAVFOR będą upoważnieni do ich przesłuchiwania.
  W tym celu UE odnotowuje, że przedstawicielom UE i EUNAVFOR będą udostępniane dokładne spisy wszystkich przekazywanych osób, w tym akta dotyczące wszelkiego zajętego mienia, stanu fizycznego osób, miejsca ich przetrzymywania, wszelkich zarzutów przeciwko nim oraz wszelkich istotnych decyzji podjętych podczas dochodzenia i procesu.
  EUNAVFOR jest gotowy zapewniać na czas pomoc Seszelom poprzez stawiennictwo świadków z EUNAVFOR-u i dostarczanie stosownych dowodów. W tym celu Seszele powinny powiadamiać EUNAVFOR o swoim zamiarze wszczęcia postępowania karnego przeciwko wszelkim przekazanym osobom oraz o harmonogramie dostarczania dowodów i przesłuchaniach.
  UE odnotowuje, że krajowe i międzynarodowe agencje humanitarne również będą mogły – na swój wniosek – odwiedzać osoby przekazane na mocy wymiany listów. |
| --- | --- |

2.

UE odnotowuje, że przedstawiciele UE i EUNAVFOR będą mieli dostęp do wszelkich osób przekazywanych Republice Seszeli („Seszele”) na mocy wymiany listów, tak długo, jak osoby takie przetrzymywane są tam w areszcie, oraz że przedstawiciele UE i EUNAVFOR będą upoważnieni do ich przesłuchiwania.

W tym celu UE odnotowuje, że przedstawicielom UE i EUNAVFOR będą udostępniane dokładne spisy wszystkich przekazywanych osób, w tym akta dotyczące wszelkiego zajętego mienia, stanu fizycznego osób, miejsca ich przetrzymywania, wszelkich zarzutów przeciwko nim oraz wszelkich istotnych decyzji podjętych podczas dochodzenia i procesu.

EUNAVFOR jest gotowy zapewniać na czas pomoc Seszelom poprzez stawiennictwo świadków z EUNAVFOR-u i dostarczanie stosownych dowodów. W tym celu Seszele powinny powiadamiać EUNAVFOR o swoim zamiarze wszczęcia postępowania karnego przeciwko wszelkim przekazanym osobom oraz o harmonogramie dostarczania dowodów i przesłuchaniach.

UE odnotowuje, że krajowe i międzynarodowe agencje humanitarne również będą mogły – na swój wniosek – odwiedzać osoby przekazane na mocy wymiany listów.

---

V Akty przyjęte od dnia 1 grudnia 2009 r. na mocy Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu EURATOM

AKTY, KTÓRYCH PUBLIKACJA JEST OBOWIĄZKOWA

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/44 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/44

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1178/2009

z dnia 1 grudnia 2009 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 grudnia 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2009 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod krajów trzecich (1) | Standardowa stawka celna w przywozie |
| 0702 00 00 | AL | 36,8 |
| MA | 37,2 |
| MK | 52,7 |
| TR | 64,3 |
| ZZ | 47,8 |
| 0707 00 05 | MA | 59,4 |
| TR | 129,9 |
| ZZ | 94,7 |
| 0709 90 70 | MA | 35,6 |
| TR | 127,6 |
| ZZ | 81,6 |
| 0805 20 10 | MA | 65,9 |
| ZZ | 65,9 |
| 0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90 | CN | 49,3 |
| HR | 58,2 |
| MA | 63,0 |
| TR | 77,5 |
| ZZ | 62,0 |
| 0805 50 10 | AR | 64,7 |
| MA | 61,1 |
| TR | 68,1 |
| ZZ | 64,6 |
| 0808 10 80 | AU | 142,2 |
| CA | 70,1 |
| CN | 108,9 |
| MK | 20,3 |
| US | 78,6 |
| ZA | 106,5 |
| ZZ | 87,8 |
| 0808 20 50 | CN | 81,9 |
| TR | 91,0 |
| US | 258,9 |
| ZZ | 143,9 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

AL

36,8

MA

37,2

MK

52,7

TR

64,3

ZZ

47,8

0707 00 05

MA

59,4

TR

129,9

ZZ

94,7

0709 90 70

MA

35,6

TR

127,6

ZZ

81,6

0805 20 10

MA

65,9

ZZ

65,9

0805 20 30, 0805 20 50, 0805 20 70, 0805 20 90

CN

49,3

HR

58,2

MA

63,0

TR

77,5

ZZ

62,0

0805 50 10

AR

64,7

MA

61,1

TR

68,1

ZZ

64,6

0808 10 80

AU

142,2

CA

70,1

CN

108,9

MK

20,3

US

78,6

ZA

106,5

ZZ

87,8

0808 20 50

CN

81,9

TR

91,0

US

258,9

ZZ

143,9

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

AKTY, KTÓRYCH PUBLIKACJA NIE JEST OBOWIĄZKOWA

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/46 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/46

---

DECYZJA RADY (DO SPRAW OGÓLNYCH)

z dnia 1 grudnia 2009 r.

ustanawiająca wykaz składów Rady uzupełniający składy, o których mowa w art. 16 ust. 6 akapity drugi i trzeci Traktatu o Unii Europejskiej

(2009/878/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Protokół w sprawie postanowień przejściowych, w szczególności jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Artykuł 4 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych stanowi, że do wejścia w życie decyzji Rady Europejskiej dotyczącej wykazu składów Rady, o której mowa w art. 16 ust. 6 akapit pierwszy Traktatu o Unii Europejskiej, Rada do Spraw Ogólnych, stanowiąc zwykłą większością głosów, powinna ustanowić wykaz składów Rady, w uzupełnieniu do Rady do Spraw Ogólnych i Rady do Spraw Zagranicznych. |
| --- | --- |

(1)

Artykuł 4 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych stanowi, że do wejścia w życie decyzji Rady Europejskiej dotyczącej wykazu składów Rady, o której mowa w art. 16 ust. 6 akapit pierwszy Traktatu o Unii Europejskiej, Rada do Spraw Ogólnych, stanowiąc zwykłą większością głosów, powinna ustanowić wykaz składów Rady, w uzupełnieniu do Rady do Spraw Ogólnych i Rady do Spraw Zagranicznych.

| (2) | Na posiedzeniu Rady (do Spraw Ogólnych) w dniu 22 lipca 2002 r. ustanowiono wykaz składów Rady, jako część załącznika I do regulaminu wewnętrznego Rady i na podstawie wykazu uzgodnionego na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sewilli w dniach 21–22 czerwca 2002 r. |
| --- | --- |

(2)

Na posiedzeniu Rady (do Spraw Ogólnych) w dniu 22 lipca 2002 r. ustanowiono wykaz składów Rady, jako część załącznika I do regulaminu wewnętrznego Rady i na podstawie wykazu uzgodnionego na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sewilli w dniach 21–22 czerwca 2002 r.

| (3) | Aby wypełnić postanowienia Traktatów należy dostosować przedmiotowy wykaz, który ma zostać włączony do regulaminu wewnętrznego Rady, |
| --- | --- |

(3)

Aby wypełnić postanowienia Traktatów należy dostosować przedmiotowy wykaz, który ma zostać włączony do regulaminu wewnętrznego Rady,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wykaz składów Rady, o którym mowa w art. 4 Protokołu w sprawie postanowień przejściowych, znajduje się w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2009 r.

W imieniu Rady

C. BILDT

Przewodniczący

---

ZAŁĄCZNIK

WYKAZ SKŁADÓW RADY

| 1. | Sprawy Ogólne (1); |
| --- | --- |

1.

Sprawy Ogólne (1);

| 2. | Sprawy Zagraniczne (2); |
| --- | --- |

2.

Sprawy Zagraniczne (2);

| 3. | Sprawy Gospodarcze i Finansowe (3); |
| --- | --- |

3.

Sprawy Gospodarcze i Finansowe (3);

| 4. | Wymiar Sprawiedliwości i Sprawy Wewnętrzne (4); |
| --- | --- |

4.

Wymiar Sprawiedliwości i Sprawy Wewnętrzne (4);

| 5. | Zatrudnienie, Polityka Społeczna, Zdrowie i Ochrona Konsumentów; |
| --- | --- |

5.

Zatrudnienie, Polityka Społeczna, Zdrowie i Ochrona Konsumentów;

| 6. | Konkurencyjność (Rynek Wewnętrzny, Przemysł i Badania (5)); |
| --- | --- |

6.

Konkurencyjność (Rynek Wewnętrzny, Przemysł i Badania (5));

| 7. | Transport, Telekomunikacja i Energia; |
| --- | --- |

7.

Transport, Telekomunikacja i Energia;

| 8. | Rolnictwo i Rybołówstwo; |
| --- | --- |

8.

Rolnictwo i Rybołówstwo;

| 9. | Środowisko; |
| --- | --- |

9.

Środowisko;

| 10. | Edukacja, Młodzież i Kultura (6). |
| --- | --- |

10.

Edukacja, Młodzież i Kultura (6).

---

(1)  Skład ten został ustanowiony w art. 16 ust. 6 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej.

(2)  Skład ten został ustanowiony w art. 16 ust. 6 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej.

(3)  W tym budżet.

(4)  W tym ochrona ludności.

(5)  W tym turystyka.

(6)  W tym sprawy audiowizualne.

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/48 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/48

---

DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ

z dnia 1 grudnia 2009

w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Europejskiej

(2009/879/UE)

RADA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Traktat z Lizbony ustanawia nowy urząd Przewodniczącego Rady Europejskiej. |
| --- | --- |

(1)

Traktat z Lizbony ustanawia nowy urząd Przewodniczącego Rady Europejskiej.

| (2) | Należy wybrać Przewodniczącego Rady Europejskiej, |
| --- | --- |

(2)

Należy wybrać Przewodniczącego Rady Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Herman VAN ROMPUY zostaje niniejszym wybrany na stanowisko Przewodniczącego Rady Europejskiej na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r.

Artykuł 2

Sekretarz Generalny Rady notyfikuje niniejszą decyzję Hermanowi VAN ROMPUYOWI.

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2009 r.

W imieniu Rady Europejskiej

F. REINFELDT

Przewodniczący

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/49 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/49

---

DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ

podjęta za zgodą Przewodniczącego Komisji

z dnia 1 grudnia 2009 r.

w sprawie mianowania Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

(2009/880/UE)

RADA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 18 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Traktat z Lizbony ustanawia nowy urząd Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. |
| --- | --- |

(1)

Traktat z Lizbony ustanawia nowy urząd Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.

| (2) | Zgodnie z art. 5 protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych oraz w myśl deklaracji (nr 12) załączonej do Aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła traktat z Lizbony, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa mianowany w trakcie kadencji Komisji powinien stać się członkiem Komisji na pozostały okres jej kadencji. |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z art. 5 protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych oraz w myśl deklaracji (nr 12) załączonej do Aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła traktat z Lizbony, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa mianowany w trakcie kadencji Komisji powinien stać się członkiem Komisji na pozostały okres jej kadencji.

| (3) | Należy mianować Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, |
| --- | --- |

(3)

Należy mianować Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Baronessa Catherine Margaret ASHTON OF UPHOLLAND zostaje niniejszym mianowana na stanowisko Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do końca trwającej wówczas kadencji Komisji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady Europejskiej notyfikuje niniejszą decyzję baronessie Catherine Margaret ASHTON OF UPHOLLAND.

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli 1 grudnia 2009 r.

W imieniu Rady Europejskiej

H. VAN ROMPUY

Przewodniczący

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/50 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/50

---

DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ

z dnia 1 grudnia 2009 r.

w sprawie sprawowania prezydencji Rady

(2009/881/UE)

RADA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16 ust. 9,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 236 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Deklaracja (nr 9) załączona do Aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła traktat z Lizbony, przewiduje, że w dniu wejścia w życie Traktatu Rada Europejska przyjmie decyzję, której tekst przedstawiono we wspomnianej deklaracji. |
| --- | --- |

(1)

Deklaracja (nr 9) załączona do Aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła traktat z Lizbony, przewiduje, że w dniu wejścia w życie Traktatu Rada Europejska przyjmie decyzję, której tekst przedstawiono we wspomnianej deklaracji.

| (2) | Należy zatem przyjąć wyżej wymienioną decyzję, |
| --- | --- |

(2)

Należy zatem przyjąć wyżej wymienioną decyzję,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Prezydencję Rady, z wyjątkiem Rady do Spraw Zagranicznych, sprawują uprzednio ustalone grupy trzech państw członkowskich przez okres 18 miesięcy. Grupy te tworzone są na zasadzie równej rotacji między państwami członkowskimi, przy uwzględnieniu ich różnorodności i równowagi geograficznej w ramach Unii.

2.   Każdy członek grupy kolejno, przez okres sześciu miesięcy, sprawuje prezydencję wszystkich składów Rady, z wyjątkiem Rady do Spraw Zagranicznych. Pozostali członkowie grupy wspierają prezydencję we wszystkich jej obowiązkach na podstawie wspólnego programu. Członkowie grupy mogą przyjąć inne ustalenia między sobą.

Artykuł 2

Komitetowi Stałych Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich przewodniczy przedstawiciel państwa członkowskiego, które sprawuje prezydencję Rady do Spraw Ogólnych.

Przewodniczącym Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa jest przedstawiciel Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.

Przewodniczącym w organach przygotowawczych różnych składów Rady, z wyjątkiem Rady do Spraw Zagranicznych, jest członek grupy, który sprawuje prezydencję danego składu, chyba że postanowiono inaczej zgodnie z art. 4.

Artykuł 3

Rada do Spraw Ogólnych we współpracy z Komisją zapewnia spójność i ciągłość prac różnych składów Rady w ramach wieloletniego programowania. Państwa członkowskie sprawujące prezydencję podejmują, przy wsparciu Sekretariatu Generalnego Rady, wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia organizacji i sprawnego przebiegu prac Rady.

Artykuł 4

Rada przyjmuje decyzję ustanawiającą środki w celu wykonania niniejszej decyzji.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli 1 grudnia 2009 r.

W imieniu Rady Europejskiej

H. VAN ROMPUY

Przewodniczący

---

| 2.12.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 315/51 |
| --- | --- | --- | --- |

2.12.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 315/51

---

DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ

z dnia 1 grudnia 2009 r.

w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

(2009/882/UE)

RADA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 235 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Traktat z Lizbony przekształca Radę Europejską w jedną z instytucji Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(1)

Traktat z Lizbony przekształca Radę Europejską w jedną z instytucji Unii Europejskiej.

| (2) | Rada Europejska powinna zatem przyjąć swój regulamin wewnętrzny. |
| --- | --- |

(2)

Rada Europejska powinna zatem przyjąć swój regulamin wewnętrzny.

| (3) | Aby umożliwić jego niezwłocznie przyjęcie w dniu wejścia w życie traktatu z Lizbony, należy w niniejszej decyzji przewidzieć możliwość zastosowania przez Radę Europejską procedury pisemnej przewidzianej w art. 7 swojego regulaminu wewnętrznego w celu przyjęcia wspomnianego regulaminu, |
| --- | --- |

(3)

Aby umożliwić jego niezwłocznie przyjęcie w dniu wejścia w życie traktatu z Lizbony, należy w niniejszej decyzji przewidzieć możliwość zastosowania przez Radę Europejską procedury pisemnej przewidzianej w art. 7 swojego regulaminu wewnętrznego w celu przyjęcia wspomnianego regulaminu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Rada Europejska przyjmuje swój regulamin wewnętrzny zawarty w załączniku.

2.   W celu przyjęcia swojego regulaminu wewnętrznego Rada Europejska może zastosować procedurę pisemną przewidzianą w art. 7 wspomnianego regulaminu wewnętrznego.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 1 grudnia 2009 r.

W imieniu Rady Europejskiej

H. VAN ROMPUY

Przewodniczący

---

ZAŁĄCZNIK

REGULAMIN WEWNĘTRZNY RADY EUROPEJSKIEJ

Artykuł 1

Zwoływanie posiedzeń i ich miejsce

1.   Rada Europejska zbiera się dwa razy w ciągu półrocza, zwoływana przez jej przewodniczącego (1).

Nie później niż rok przed rozpoczęciem danego półrocza i w ścisłej współpracy z państwem członkowskim, które będzie sprawowało prezydencję w danym półroczu, Przewodniczący Rady Europejskiej podaje do wiadomości przewidywane daty posiedzeń Rady Europejskiej w tym półroczu.

Jeżeli sytuacja tego wymaga, przewodniczący zwołuje nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej (2).

2.   Posiedzenia Rady Europejskiej odbywają się w Brukseli.

W wyjątkowych okolicznościach Przewodniczący Rady Europejskiej, za zgodą Rady do Spraw Ogólnych lub Komitetu Stałych Przedstawicieli, stanowiących jednomyślnie, mogą zadecydować o innym miejscu posiedzenia Rady Europejskiej.

Artykuł 2

Przygotowywanie i zapewnienie ciągłości prac Rady Europejskiej

1.   Przewodniczący Rady Europejskiej zapewnia przygotowanie i ciągłość prac Rady Europejskiej, we współpracy z Przewodniczącym Komisji i na podstawie prac Rady do Spraw Ogólnych (3).

2.   Rada do Spraw Ogólnych przygotowuje posiedzenia Rady Europejskiej i zapewnia ich ciągłość, w powiązaniu z Przewodniczącym Rady Europejskiej i Komisją. (4)

3.   Przewodniczący ustanawia ścisłą współpracę i koordynację z prezydencją Rady i Przewodniczącym Komisji, w szczególności poprzez regularne spotkania.

4.   W sytuacji, gdy Przewodniczący Rady Europejskiej nie może sprawować funkcji z powodu choroby, w przypadku jego śmierci lub w przypadku pozbawienia go mandatu zgodnie z art. 15 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, zastępuje go, w stosownym przypadku do czasu wyboru jego następcy, członek Rady Europejskiej reprezentujący państwo członkowskie, które sprawuje półroczną prezydencję Rady.

Artykuł 3

Porządek obrad i przygotowania

1.   Na potrzeby przygotowań, o których mowa w art. 2 ust. 2, co najmniej cztery tygodnie przed każdym zwykłym posiedzeniem Rady Europejskiej, o którym mowa w art. 1 ust. 1, jej przewodniczący w ścisłej współpracy z członkiem Rady Europejskiej reprezentującym państwo członkowskie sprawujące półroczną prezydencję Rady oraz z Przewodniczącym Komisji, przedkłada Radzie do Spraw Ogólnych projekt porządku obrad z uwagami.

Wkłady pozostałych składów Rady w prace Rady Europejskiej są przekazywane Radzie do Spraw Ogólnych nie później niż na dwa tygodnie przed posiedzeniem Rady Europejskiej.

Przewodniczący Rady Europejskiej, w ścisłej współpracy, o której mowa w akapicie pierwszym, opracowuje projekt wytycznych do konkluzji Rady Europejskiej i, w stosownych przypadkach, projekty konkluzji i projekty decyzji Rady Europejskiej, które są przedmiotem debaty na forum Rady do Spraw Ogólnych.

Ostatnie posiedzenie Rady do Spraw Ogólnych ma miejsce w ciągu pięciu dni poprzedzających posiedzenie Rady Europejskiej. W świetle tej ostatniej debaty Przewodniczący Rady Europejskiej ustala wstępny porządek obrad.

2.   Z wyjątkiem przypadków nagłych i nieprzewidzianych związanych, na przykład, z aktualną sytuacją międzynarodową, żaden inny skład Rady ani żaden z jej organów przygotowawczych nie może debatować nad kwestią przedłożoną Radzie Europejskiej w okresie między posiedzeniem Rady do Spraw Ogólnych, po którym ustala się wstępny porządek obrad Rady Europejskiej, a posiedzeniem Rady Europejskiej.

3.   Rada Europejska przyjmuje swój porządek obrad na początku posiedzenia.

Co do zasady, kwestie wpisane do porządku obrad powinny zostać przeanalizowane wcześniej, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.

Artykuł 4

Skład Rady Europejskiej, delegacje i przebieg prac

1.   Każde zwykłe posiedzenie Rady Europejskiej trwa maksymalnie dwa dni, chyba że Rada Europejska lub Rada do Spraw Ogólnych postanowią inaczej, z inicjatywy Przewodniczącego Rady Europejskiej.

Członek Rady Europejskiej reprezentujący państwo członkowskie sprawujące prezydencję w Radzie zdaje Radzie Europejskiej, w porozumieniu z jej przewodniczącym, sprawozdanie z prac Rady.

2.   Przewodniczący Parlamentu Europejskiego może zostać zaproszony przez Radę Europejską w celu jego wysłuchania (5). Taka wymiana poglądów odbywa się na początku posiedzenia Rady Europejskiej, chyba że Rada Europejska jednomyślnie postanowi inaczej.

Spotkania przy okazji posiedzenia Rady Europejskiej z przedstawicielami państw trzecich lub organizacji międzynarodowych lub z innymi osobistościami mogą się odbywać jedynie w sytuacjach wyjątkowych i po uzyskaniu uprzedniej zgody Rady Europejskiej stanowiącej jednomyślnie, z inicjatywy Przewodniczącego Rady Europejskiej.

3.   Posiedzenia Rady Europejskiej nie są jawne.

4.   W skład Rady Europejskiej wchodzą szefowie państw lub rządów państw członkowskich, jak również jej przewodniczący oraz przewodniczący Komisji. W jej pracach uczestniczy Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. (6)

Jeżeli wymaga tego porządek obrad, członkowie Rady Europejskiej mogą podjąć decyzję, aby każdemu z nich towarzyszył minister, a w przypadku przewodniczącego Komisji – członek Komisji (7).

Całkowitą liczbę osób wchodzących w skład delegacji, które otrzymały zezwolenie na wstęp do budynku, w którym odbywa się posiedzenie Rady Europejskiej, ogranicza się do dwudziestu osób z każdego państwa członkowskiego i z Komisji oraz do pięciu osób dla Wysokiego Przedstawiciela Unii Europejskiej do Spraw Zagranicznych i Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa. Liczba ta nie obejmuje personelu technicznego, któremu przydzielono zadania szczególne w dziedzinie bezpieczeństwa lub wsparcia logistycznego. Nazwiska i funkcje członków delegacji podawane są wcześniej do wiadomości Sekretariatu Generalnego Rady.

Przewodniczący zapewnia stosowanie niniejszego regulaminu wewnętrznego i czuwa nad sprawnym przebiegiem obrad.

Artykuł 5

Reprezentacja przed Parlamentem Europejskim

Radę Europejską w Parlamencie Europejskim reprezentuje Przewodniczący Rady Europejskiej.

Przewodniczący Rady Europejskiej przedstawia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z każdego posiedzenia Rady Europejskiej (8).

Członek Rady Europejskiej reprezentujący państwo członkowskie sprawujące prezydencję w Radzie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu priorytety swej prezydencji i wyniki osiągnięte w danym półroczu.

Artykuł 6

Zajmowanie stanowiska, decyzje i kworum

1.   O ile Traktaty nie stanowią inaczej, Rada Europejska podejmuje decyzje w drodze konsensusu. (9)

2.   W przypadkach gdy na mocy Traktatów Rada Europejska przyjmuje decyzję i przystępuje do głosowania, odbywa się ono z inicjatywy jej przewodniczącego.

Ponadto przewodniczący jest zobowiązany rozpocząć procedurę głosowania z inicjatywy członka Rady Europejskiej, pod warunkiem że postanowi tak większość jej członków.

3.   Aby Rada Europejska mogła przystąpić do głosowania, wymagana jest obecność dwóch trzecich członków Rady Europejskiej. W momencie głosowania przewodniczący sprawdza, czy kworum zostało osiągnięte. Przewodniczącego Rady Europejskiej i Przewodniczącego Komisji nie uwzględnia się przy obliczaniu kworum.

4.   W przypadku głosowania każdy członek Rady Europejskiej może otrzymać pełnomocnictwo tylko od jednego z pozostałych członków (10).

Gdy Rada Europejska wypowiada się w drodze głosowania, jej przewodniczący oraz Przewodniczący Komisji nie biorą udziału w głosowaniu (11).

5.   Decyzje proceduralne przyjmowane przez Radę Europejską na mocy niniejszego regulaminu wewnętrznego wymagają zwykłej większości (12).

Artykuł 7

Procedura pisemna

Decyzje Rady Europejskiej dotyczące pilnej kwestii mogą być przyjmowane w drodze głosowania pisemnego, w przypadku gdy Przewodniczący Rady Europejskiej zaproponuje skorzystanie z takiej procedury. Głosowanie pisemne można przeprowadzić, jeżeli wszyscy członkowie Rady Europejskiej, którym przysługuje prawo głosu, wyrażą na to zgodę.

Sekretariat Generalny Rady przygotowuje okresowe zestawienie aktów przyjętych w drodze procedury pisemnej.

Artykuł 8

Protokół

Z każdego posiedzenia sporządzany jest protokół, którego projekt przygotowuje Sekretariat Generalny Rady w terminie piętnastu dni. Projekt ten przedkłada się Radzie Europejskiej do zatwierdzenia; następnie jest on podpisywany przez Sekretarza Generalnego Rady.

Protokół zawiera:

| — | tytuły dokumentów przedłożonych Radzie Europejskiej; |
| --- | --- |

—

tytuły dokumentów przedłożonych Radzie Europejskiej;

| — | informację o zatwierdzonych konkluzjach; |
| --- | --- |

—

informację o zatwierdzonych konkluzjach;

| — | podjęte decyzje; |
| --- | --- |

—

podjęte decyzje;

| — | oświadczenia Rady Europejskiej oraz oświadczenia, o których włączenie wniósł członek Rady Europejskiej. |
| --- | --- |

—

oświadczenia Rady Europejskiej oraz oświadczenia, o których włączenie wniósł członek Rady Europejskiej.

Artykuł 9

Obrady oraz decyzje podejmowane na podstawie dokumentów i projektów sporządzonych w językach określonych w obowiązujących przepisach dotyczących systemu językowego

1.   O ile Rada Europejska jednomyślnie nie postanowi inaczej ze względu na pilną potrzebę, obraduje ona i podejmuje decyzje jedynie na podstawie dokumentów i projektów sporządzonych w językach określonych w obowiązujących przepisach dotyczących systemu językowego.

2.   Każdy członek Rady Europejskiej może sprzeciwić się przeprowadzeniu dyskusji, jeśli tekst ewentualnych zmian nie jest sporządzony we wskazanych przez niego językach, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 10

Podawanie do wiadomości publicznej wyników głosowań, objaśnień głosowania i protokołów oraz dostęp do dokumentów

1.   W przypadkach gdy na mocy Traktatów Rada Europejska przyjmuje decyzję, może postanowić, zgodnie z metodą głosowania mającą zastosowanie do przyjęcia wspomnianej decyzji, o podaniu do wiadomości publicznej wyników głosowań, jak również oświadczeń włączonych do protokołu Rady Europejskiej i punktów w tym protokole odnoszących się do przyjęcia tej decyzji.

Jeżeli wyniki głosowania zostają podane do wiadomości publicznej, objaśnienie głosów oddanych podczas głosowania również zostaje podane do wiadomości publicznej na wniosek zainteresowanego członka Rady Europejskiej, z należytym uwzględnieniem przepisów niniejszego regulaminu wewnętrznego, pewności prawa i interesów Rady Europejskiej.

2.   Przepisy dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Rady zamieszczone w załączniku II do regulaminu wewnętrznego Rady stosuje się odpowiednio do dokumentów Rady Europejskiej.

Artykuł 11

Tajemnica służbowa i przedkładanie dokumentów w postępowaniu sądowym

Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, treść obrad Rady Europejskiej jest chroniona zobowiązaniem do zachowania tajemnicy służbowej, o ile Rada Europejska nie postanowi inaczej.

Rada Europejska może zezwolić, do celów postępowania sądowego, na przedłożenie kopii lub wyciągu z dokumentów Rady Europejskiej, które dotąd nie zostały upublicznione zgodnie z art. 10.

Artykuł 12

Decyzje Rady Europejskiej

1.   Decyzje przyjęte przez Radę Europejską są podpisywane przez jej przewodniczącego oraz przez Sekretarza Generalnego Rady. Jeżeli nie wskazano w nich adresata, decyzje te publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeżeli wskazano w nich adresata, są one notyfikowane adresatowi przez Sekretarza Generalnego Rady.

2.   Przepisy dotyczące formy aktów zamieszczone w załączniku IV do regulaminu wewnętrznego Rady stosuje się odpowiednio do decyzji Rady Europejskiej.

Artykuł 13

Sekretariat, budżet i bezpieczeństwo

1.   Radę Europejską i jej przewodniczącego wspomaga Sekretariat Generalny Rady pod kierownictwem swojego Sekretarza Generalnego.

2.   Sekretarz Generalny Rady uczestniczy w posiedzeniach Rady Europejskiej. Podejmuje wszelkie środki konieczne do organizacji prac.

3.   Sekretarz Generalny Rady ponosi pełną odpowiedzialność za zarządzanie środkami finansowymi zapisanymi w sekcji II – Rada Europejska i Rada – budżetu oraz podejmuje wszelkie działania niezbędne do zapewnienia należytego zarządzania budżetem. Sekretarz Generalny wykorzystuje te środki zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu Unii.

4.   Przepisy dotyczące bezpieczeństwa obowiązujące w Radzie stosuje się odpowiednio do Rady Europejskiej.

Artykuł 14

Korespondencja kierowana do Rady Europejskiej

Korespondencja do Rady Europejskiej kierowana jest do jej przewodniczącego na poniższy adres:

| Rada Europejska |
| --- |
| rue de la Loi, 175 |
| B–1048 Bruksela |

Rada Europejska

rue de la Loi, 175

B–1048 Bruksela

---

(1)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu o Unii Europejskiej (zwany dalej „TUE”).

(2)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 15 ust. 3 ostatnie zdanie TUE.

(3)  Ustęp ten ma to samo brzmienie co art. 15 ust. 6 lit. b) TUE.

(4)  Ustęp ten ma to samo brzmienie co art. 16 ust. 6 akapit drugi zdanie drugie TUE.

(5)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 235 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „TFUE”).

(6)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 15 ust. 2 TUE.

(7)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 15 ust. 3 zdanie drugie TUE.

(8)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 15 ust. 6 lit. d) TUE.

(9)  Ustęp ten ma to samo brzmienie co art. 15 ust. 4 TUE.

(10)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 235 ust. 1 akapit pierwszy TFUE.

(11)  Akapit ten ma to samo brzmienie co art. 235 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie TFUE.

(12)  W ustępie tym powtórzono zasadę wyrażoną w art. 235 ust. 3 TFUE.

---