# Dziennik Urzędowy L 263/2009

| | ISSN 1725-5139
  doi:10.3000/17255139.L_2009.263.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 263 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Tom 527 października 2009 |

ISSN 1725-5139

doi:10.3000/17255139.L_2009.263.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 263

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 527 października 2009

---

| Spis treści | | I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 929/2009 z dnia 6 października 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw | 1 |
| | | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 930/2009 z dnia 6 października 2009 r. zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/2010 | 3 |
| | * | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 931/2009 z dnia 5 października 2009 r. ustanawiające zakaz połowów śledzia w podrejonie ICES 28.1 przez statki pływające pod banderą Estonii | 5 |
| | * | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 932/2009 z dnia 5 października 2009 r. ustanawiające zakaz połowów czarniaka w obszarze VI, wodach WE obszaru Vb oraz wodach WE i wodach międzynarodowych obszarów XII i XIV przez statki pływające pod banderą Hiszpanii | 7 |
| | * | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2009 z dnia 6 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w odniesieniu do otwierania niektórych kontyngentów taryfowych na przywóz do Wspólnoty produktów sektora mięsa drobiowego pochodzącego z Turcji i administrowania tymi kontyngentami | 9 |
| | | DYREKTYWY |
| | * | Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (
  1
  ) | 11 |

Spis treści

I   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

Strona

ROZPORZĄDZENIA

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 929/2009 z dnia 6 października 2009 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 930/2009 z dnia 6 października 2009 r. zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/2010

3

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 931/2009 z dnia 5 października 2009 r. ustanawiające zakaz połowów śledzia w podrejonie ICES 28.1 przez statki pływające pod banderą Estonii

5

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 932/2009 z dnia 5 października 2009 r. ustanawiające zakaz połowów czarniaka w obszarze VI, wodach WE obszaru Vb oraz wodach WE i wodach międzynarodowych obszarów XII i XIV przez statki pływające pod banderą Hiszpanii

7

*

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2009 z dnia 6 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w odniesieniu do otwierania niektórych kontyngentów taryfowych na przywóz do Wspólnoty produktów sektora mięsa drobiowego pochodzącego z Turcji i administrowania tymi kontyngentami

9

DYREKTYWY

*

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (
  1
  )

1

11

| | | II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa |
| --- | --- | --- |
| | | DECYZJE |
| | | Komisja |
| | | 2009/739/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 2 października 2009 r. określająca praktyczne ustalenia dotyczące wymiany informacji drogą elektroniczną między państwami członkowskimi na mocy rozdziału VI dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej usług na rynku wewnętrznym
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7493)

   (
  1
  ) | 32 |
| | | 2009/740/WE |
| | * | Decyzja Komisji z dnia 6 października 2009 r. przyznająca odstępstwo, o które wystąpiła Francja na mocy decyzji 2008/477/WE w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 2500–2690 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi łączności elektronicznej we Wspólnocie
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7514) | 35 |

II   Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

2009/739/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 2 października 2009 r. określająca praktyczne ustalenia dotyczące wymiany informacji drogą elektroniczną między państwami członkowskimi na mocy rozdziału VI dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej usług na rynku wewnętrznym
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7493)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7493)

1

32

2009/740/WE

*

Decyzja Komisji z dnia 6 października 2009 r. przyznająca odstępstwo, o które wystąpiła Francja na mocy decyzji 2008/477/WE w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 2500–2690 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi łączności elektronicznej we Wspólnocie
  (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7514)

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7514)

35

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

I Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa

ROZPORZĄDZENIA

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/1 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/1

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 929/2009

z dnia 6 października 2009 r.

ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 138 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości celnych dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XV do wspomnianego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 138 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 października 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 października 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 350 z 31.12.2007, s. 1.

2

---

ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

| (EUR/100 kg) |
| --- |
| Kod CN | Kod krajów trzecich (1) | Standardowa stawka celna w przywozie |
| 0702 00 00 | MK | 28,7 |
| ZZ | 28,7 |
| 0707 00 05 | TR | 114,4 |
| ZZ | 114,4 |
| 0709 90 70 | TR | 110,4 |
| ZZ | 110,4 |
| 0805 50 10 | AR | 93,2 |
| CL | 77,5 |
| TR | 80,9 |
| ZA | 69,8 |
| ZZ | 80,4 |
| 0806 10 10 | BR | 235,1 |
| EG | 159,5 |
| TR | 103,6 |
| US | 152,0 |
| ZZ | 162,6 |
| 0808 10 80 | BR | 63,0 |
| CL | 87,3 |
| NZ | 70,3 |
| US | 80,3 |
| ZA | 67,3 |
| ZZ | 73,6 |
| 0808 20 50 | AR | 82,8 |
| CN | 58,3 |
| TR | 97,2 |
| ZA | 78,9 |
| ZZ | 79,3 |

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod krajów trzecich (1)

Standardowa stawka celna w przywozie

0702 00 00

MK

28,7

ZZ

28,7

0707 00 05

TR

114,4

ZZ

114,4

0709 90 70

TR

110,4

ZZ

110,4

0805 50 10

AR

93,2

CL

77,5

TR

80,9

ZA

69,8

ZZ

80,4

0806 10 10

BR

235,1

EG

159,5

TR

103,6

US

152,0

ZZ

162,6

0808 10 80

BR

63,0

CL

87,3

NZ

70,3

US

80,3

ZA

67,3

ZZ

73,6

0808 20 50

AR

82,8

CN

58,3

TR

97,2

ZA

78,9

ZZ

79,3

---

(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.

---

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/3

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 930/2009

z dnia 6 października 2009 r.

zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/2010

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru (2), w szczególności jego art. 36 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2009/2010 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 877/2009 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 928/2009 (4). |
| --- | --- |

(1)

Kwoty cen reprezentatywnych oraz dodatkowych należności stosowanych przy przywozie cukru białego, cukru surowego oraz niektórych syropów zostały ustalone na rok gospodarczy 2009/2010 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 877/2009 (3). Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 928/2009 (4).

| (2) | Zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006 dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot, |
| --- | --- |

(2)

Zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006 dane, którymi dysponuje obecnie Komisja, stanowią podstawę do korekty wymienionych kwot,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne mające zastosowanie w ramach przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone na rok gospodarczy 2009/2010 rozporządzeniem (WE) nr 877/2009, zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 października 2009 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 października 2009 r.

W imieniu Komisji

Jean-Luc DEMARTY

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 178 z 1.7.2006, s. 24.

2

(3)  Dz.U. L 253 z 25.9.2009, s. 3.

3

(4)  Dz.U. L 262 z 6.10.2009, s. 38.

4

---

ZAŁĄCZNIK

Zmienione kwoty cen reprezentatywnych i dodatkowych należności celnych przywozowych dla cukru białego, cukru surowego oraz produktów objętych kodem CN 1702 90 95, obowiązujące od dnia 7 października 2009 r.

| (EUR) |
| --- |
| Kod CN | Kwota ceny reprezentatywnej za 100 kg netto produktu | Kwota dodatkowej należności za 100 kg netto produktu |
| 1701 11 10 (1) | 35,59 | 0,61 |
| 1701 11 90 (1) | 35,59 | 4,23 |
| 1701 12 10 (1) | 35,59 | 0,47 |
| 1701 12 90 (1) | 35,59 | 3,93 |
| 1701 91 00 (2) | 40,52 | 5,31 |
| 1701 99 10 (2) | 40,52 | 2,18 |
| 1701 99 90 (2) | 40,52 | 2,18 |
| 1702 90 95 (3) | 0,41 | 0,27 |

(EUR)

Kod CN

Kwota ceny reprezentatywnej za 100 kg netto produktu

Kwota dodatkowej należności za 100 kg netto produktu

1701 11 10 (1)

35,59

0,61

1701 11 90 (1)

35,59

4,23

1701 12 10 (1)

35,59

0,47

1701 12 90 (1)

35,59

3,93

1701 91 00 (2)

40,52

5,31

1701 99 10 (2)

40,52

2,18

1701 99 90 (2)

40,52

2,18

1702 90 95 (3)

0,41

0,27

---

(1)  Stawka dla jakości standardowej określonej w pkt III załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(2)  Stawka dla jakości standardowej określonej w pkt II załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)  Stawka dla zawartości sacharozy wynoszącej 1 %.

---

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/5 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/5

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 931/2009

z dnia 5 października 2009 r.

ustanawiające zakaz połowów śledzia w podrejonie ICES 28.1 przez statki pływające pod banderą Estonii

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 26 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (2), w szczególności jego art. 21 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie Rady (WE) nr 1322/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. ustalające uprawnienia do połowów i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego w 2009 r. (3) określa kwoty na rok 2009. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1322/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. ustalające uprawnienia do połowów i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego w 2009 r. (3) określa kwoty na rok 2009.

| (2) | Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2009 r. |
| --- | --- |

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2009 r.

| (3) | Należy zatem zakazać połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada, |
| --- | --- |

(3)

Należy zatem zakazać połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wyczerpanie kwoty

Kwotę połowową przyznaną na 2009 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do stada w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.

Artykuł 2

Zakazy

Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów stada określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim. Zakazuje się zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada złowionych przez te statki po tej dacie.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 października 2009 r.

W imieniu Komisji

Fokion FOTIADIS

Dyrektor Generalny ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa

---

(1)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

1

(2)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 6.

3

---

ZAŁĄCZNIK

| Nr | E2/EE/BS/001 |
| --- | --- |
| Państwo członkowskie | Estonia |
| Stado | HER/03D.RG |
| Gatunek | Śledź (Clupea harengus) |
| Obszar | Podrejon 28.1 |
| Data | 12.7.2009 |

Nr

E2/EE/BS/001

Państwo członkowskie

Estonia

Stado

HER/03D.RG

Gatunek

Śledź (Clupea harengus)

Obszar

Podrejon 28.1

Data

12.7.2009

---

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/7 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/7

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 932/2009

z dnia 5 października 2009 r.

ustanawiające zakaz połowów czarniaka w obszarze VI, wodach WE obszaru Vb oraz wodach WE i wodach międzynarodowych obszarów XII i XIV przez statki pływające pod banderą Hiszpanii

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 26 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (2), w szczególności jego art. 21 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Rozporządzenie Rady (WE) nr 43/2009 z dnia 16 stycznia 2009 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2009 rok i związane z nimi warunki dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (3), określa kwoty na rok 2009. |
| --- | --- |

(1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 43/2009 z dnia 16 stycznia 2009 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2009 rok i związane z nimi warunki dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (3), określa kwoty na rok 2009.

| (2) | Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2009 r. |
| --- | --- |

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2009 r.

| (3) | Należy zatem zakazać połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada, |
| --- | --- |

(3)

Należy zatem zakazać połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wyczerpanie kwoty

Kwotę połowową przyznaną na 2009 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do stada w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.

Artykuł 2

Zakazy

Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów stada określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim. Zakazuje się zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada złowionych przez te statki po tej dacie.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 października 2009 r.

W imieniu Komisji

Fokion FOTIADIS

Dyrektor Generalny ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa

---

(1)  Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

1

(2)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 22 z 26.1.2009, s. 1.

3

---

ZAŁĄCZNIK

| Nr | 22/T&Q |
| --- | --- |
| Państwo członkowskie | Hiszpania |
| Stado | POK/561214 |
| Gatunek | Czarniak (Pollachius virens) |
| Obszar | Obszar VI, wody WE obszaru Vb oraz wody WE i wody międzynarodowe obszaru XII i XIV |
| Data | 1.9.2009 |

Nr

22/T&Q

Państwo członkowskie

Hiszpania

Stado

POK/561214

Gatunek

Czarniak (Pollachius virens)

Obszar

Obszar VI, wody WE obszaru Vb oraz wody WE i wody międzynarodowe obszaru XII i XIV

Data

1.9.2009

---

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/9 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/9

---

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 933/2009

z dnia 6 października 2009 r.

ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w odniesieniu do otwierania niektórych kontyngentów taryfowych na przywóz do Wspólnoty produktów sektora mięsa drobiowego pochodzącego z Turcji i administrowania tymi kontyngentami

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (1), w szczególności jego art. 144 ust. 1 i art. 148 w związku z jego art. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 779/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3010/95 (2), w szczególności jego art. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Decyzja nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 25 lutego 1998 r. w sprawie systemu handlu produktami rolnymi (3) ustala system preferencji mający zastosowanie w przypadku przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji. |
| --- | --- |

(1)

Decyzja nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 25 lutego 1998 r. w sprawie systemu handlu produktami rolnymi (3) ustala system preferencji mający zastosowanie w przypadku przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji.

| (2) | Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1383/2007 z dnia 26 listopada 2007 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w odniesieniu do otwierania i ustalania zarządzania niektórymi kontyngentami taryfowymi na przywóz do Wspólnoty produktów mięsa drobiowego pochodzącego z Turcji (4), które zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 1396/98 (5), otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz produktów sektora mięsa drobiowego i ustanowiło zasady administrowania nimi. |
| --- | --- |

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1383/2007 z dnia 26 listopada 2007 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98 w odniesieniu do otwierania i ustalania zarządzania niektórymi kontyngentami taryfowymi na przywóz do Wspólnoty produktów mięsa drobiowego pochodzącego z Turcji (4), które zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 1396/98 (5), otworzyło kontyngenty taryfowe na przywóz produktów sektora mięsa drobiowego i ustanowiło zasady administrowania nimi.

| (3) | Stosowanie zasady „kto pierwszy, ten lepszy” okazało się korzystne w innych gałęziach rolnictwa i w celu uproszczenia procedur administracyjnych od tej pory kontyngent, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, powinien być administrowany zgodnie z metodą określoną w art. 144 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Należy tego dokonać zgodnie z art. 308a, 308b i art. 308c ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w zakresie wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (6). |
| --- | --- |

(3)

Stosowanie zasady „kto pierwszy, ten lepszy” okazało się korzystne w innych gałęziach rolnictwa i w celu uproszczenia procedur administracyjnych od tej pory kontyngent, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, powinien być administrowany zgodnie z metodą określoną w art. 144 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Należy tego dokonać zgodnie z art. 308a, 308b i art. 308c ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w zakresie wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (6).

| (4) | Z uwagi na specyfikę przechodzenia z jednego systemu administrowania na drugi kontyngentu, do którego odnosi się niniejsze rozporządzenie, nie należy uznawać za krytyczny w rozumieniu art. 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Nie można jednak wykluczyć, że w wyniku nowych okoliczności stanie się on krytyczny w rozumieniu wymienionego artykułu. |
| --- | --- |

(4)

Z uwagi na specyfikę przechodzenia z jednego systemu administrowania na drugi kontyngentu, do którego odnosi się niniejsze rozporządzenie, nie należy uznawać za krytyczny w rozumieniu art. 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Nie można jednak wykluczyć, że w wyniku nowych okoliczności stanie się on krytyczny w rozumieniu wymienionego artykułu.

| (5) | Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1383/2007 i zastąpić je nowym rozporządzeniem. Jednakże rozporządzenie to powinno wciąż obowiązywać w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wydanych w odniesieniu do okresów obowiązywania kontyngentów taryfowych wcześniejszych od okresów objętych niniejszym rozporządzeniem. |
| --- | --- |

(5)

Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1383/2007 i zastąpić je nowym rozporządzeniem. Jednakże rozporządzenie to powinno wciąż obowiązywać w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wydanych w odniesieniu do okresów obowiązywania kontyngentów taryfowych wcześniejszych od okresów objętych niniejszym rozporządzeniem.

| (6) | Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, |
| --- | --- |

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejsze rozporządzenie otwiera określony w załączniku kontyngent taryfowy na przywóz produktów sektora mięsa drobiowego.

Kontyngent otwiera się na zasadzie rocznej, począwszy od dnia 1 stycznia danego roku do dnia 31 grudnia (okres obowiązywania kontyngentu przywozowego).

2.   Kontyngent określony w załączniku do niniejszego rozporządzenia jest zarządzany zgodnie z art. 308a, 308b i art. 308c ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Artykuł 308c ust. 2 i 3 wymienionego rozporządzenia nie ma zastosowania.

Artykuł 2

Produkty przywożone w ramach kontyngentu określonego w załączniku są dopuszczone do swobodnego obrotu po okazaniu dowodu pochodzenia zgodnie z przepisami art. 16 protokołu nr 3 załączonego do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja.

Artykuł 3

Rozporządzenie (WE) nr 1383/2007 traci moc. Nadal jednak ma ono zastosowanie w odniesieniu do należności celnych wynikających z pozwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r., aż do wygaśnięcia ich ważności.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 października 2009 r.

W imieniu Komisji

Mariann FISCHER BOEL

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 113 z 15.4.1998, s. 1.

2

(3)  Dz.U. L 86 z 20.3.1998, s. 1.

3

(4)  Dz.U. L 309 z 27.11.2007, s. 34.

4

(5)  Dz.U. L 187 z 1.7.1998, s. 41.

5

(6)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

6

---

ZAŁĄCZNIK

| Numer porządkowy | Kod CN | Stawka celna w ramach kontyngentu taryfowego
  (EUR/tonę) | Roczny kontyngent taryfowy
  (w tonach, masa netto) |
| --- | --- | --- | --- |
| 09.0244 | 0207 25 10 | 170 | 1 000 |
| 0207 25 90 | 186 |
| 0207 27 30 | 134 |
| 0207 27 40 | 93 |
| 0207 27 50 | 339 |
| 0207 27 60 | 127 |
| 0207 27 70 | 230 |

Numer porządkowy

Kod CN

Stawka celna w ramach kontyngentu taryfowego

(EUR/tonę)

Roczny kontyngent taryfowy

(w tonach, masa netto)

09.0244

0207 25 10

170

1 000

0207 25 90

186

0207 27 30

134

0207 27 40

93

0207 27 50

339

0207 27 60

127

0207 27 70

230

---

DYREKTYWY

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/11 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/11

---

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2009/103/WE

z dnia 16 września 2009 r.

w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności

(wersja ujednolicona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95, ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Dyrektywa 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (3), druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (4), trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (5) oraz dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) (6) zostały kilkakrotnie znacząco zmienione (7). W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości te cztery dyrektywy oraz dyrektywę 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (8) należy ujednolicić. |
| --- | --- |

(1)

Dyrektywa 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (3), druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (4), trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (5) oraz dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) (6) zostały kilkakrotnie znacząco zmienione (7). W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości te cztery dyrektywy oraz dyrektywę 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (8) należy ujednolicić.

| (2) | Ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (ubezpieczenie komunikacyjne) ma dla europejskich obywateli, zarówno ubezpieczonych, jak i poszkodowanych w wypadkach, szczególne znaczenie. Budzi ono również duże zainteresowanie zakładów ubezpieczeń, ponieważ stanowi znaczącą część wspólnotowego rynku ubezpieczeń niebędących ubezpieczeniami na życie. Ubezpieczenie komunikacyjne ma również wpływ na swobodny przepływ osób i pojazdów. Głównym celem działania Wspólnoty w dziedzinie usług finansowych powinno być zatem wzmocnienie i skonsolidowanie wewnętrznego rynku ubezpieczeń komunikacyjnych. |
| --- | --- |

(2)

Ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (ubezpieczenie komunikacyjne) ma dla europejskich obywateli, zarówno ubezpieczonych, jak i poszkodowanych w wypadkach, szczególne znaczenie. Budzi ono również duże zainteresowanie zakładów ubezpieczeń, ponieważ stanowi znaczącą część wspólnotowego rynku ubezpieczeń niebędących ubezpieczeniami na życie. Ubezpieczenie komunikacyjne ma również wpływ na swobodny przepływ osób i pojazdów. Głównym celem działania Wspólnoty w dziedzinie usług finansowych powinno być zatem wzmocnienie i skonsolidowanie wewnętrznego rynku ubezpieczeń komunikacyjnych.

| (3) | Każde państwo członkowskie powinno podjąć wszelkie użyteczne środki w celu zapewnienia, by odpowiedzialność cywilna za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych zazwyczaj używanych na ich terytorium była ubezpieczona. Zakres odpowiedzialności objętej ubezpieczeniem oraz warunki umów ubezpieczenia ustala się na podstawie tych środków. |
| --- | --- |

(3)

Każde państwo członkowskie powinno podjąć wszelkie użyteczne środki w celu zapewnienia, by odpowiedzialność cywilna za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych zazwyczaj używanych na ich terytorium była ubezpieczona. Zakres odpowiedzialności objętej ubezpieczeniem oraz warunki umów ubezpieczenia ustala się na podstawie tych środków.

| (4) | W celu wyłączenia możliwości wszelkich błędnych interpretacji niniejszej dyrektywy oraz ułatwienia objęcia ochroną ubezpieczeniową pojazdów z tymczasowymi tablicami rejestracyjnymi, definicja terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, powinna odnosić się do terytorium państwa, którego tablicę rejestracyjną posiada pojazd, bez względu na to, czy jest to tablica stała czy tymczasowa. |
| --- | --- |

(4)

W celu wyłączenia możliwości wszelkich błędnych interpretacji niniejszej dyrektywy oraz ułatwienia objęcia ochroną ubezpieczeniową pojazdów z tymczasowymi tablicami rejestracyjnymi, definicja terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, powinna odnosić się do terytorium państwa, którego tablicę rejestracyjną posiada pojazd, bez względu na to, czy jest to tablica stała czy tymczasowa.

| (5) | Przestrzegając jednocześnie ogólne kryterium, zgodnie z którym tablice rejestracyjne określają terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, należy wprowadzić szczególną zasadę dla wypadków spowodowanych przez pojazdy bez tablicy rejestracyjnej lub pojazdy posiadające tablicę rejestracyjną, która nie jest przypisana albo już nie jest przypisana do tego pojazdu. W takim przypadku i w wyłącznym celu likwidacji szkody za terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, uznaje się terytorium, na którym miał miejsce wypadek. |
| --- | --- |

(5)

Przestrzegając jednocześnie ogólne kryterium, zgodnie z którym tablice rejestracyjne określają terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, należy wprowadzić szczególną zasadę dla wypadków spowodowanych przez pojazdy bez tablicy rejestracyjnej lub pojazdy posiadające tablicę rejestracyjną, która nie jest przypisana albo już nie jest przypisana do tego pojazdu. W takim przypadku i w wyłącznym celu likwidacji szkody za terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, uznaje się terytorium, na którym miał miejsce wypadek.

| (6) | Zakaz prowadzenia systematycznych kontroli ubezpieczeń komunikacyjnych powinien stosować się do pojazdów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium innego państwa członkowskiego, jak również do pojazdów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium państwa trzeciego, ale wjeżdżają z terytorium innego państwa członkowskiego. Dozwolone mogą być tylko niesystematyczne, niedyskryminacyjne kontrole, dokonywane w ramach kontroli, której wyłącznym celem nie jest kontrola ubezpieczenia. |
| --- | --- |

(6)

Zakaz prowadzenia systematycznych kontroli ubezpieczeń komunikacyjnych powinien stosować się do pojazdów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium innego państwa członkowskiego, jak również do pojazdów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium państwa trzeciego, ale wjeżdżają z terytorium innego państwa członkowskiego. Dozwolone mogą być tylko niesystematyczne, niedyskryminacyjne kontrole, dokonywane w ramach kontroli, której wyłącznym celem nie jest kontrola ubezpieczenia.

| (7) | Zniesienie kontroli zielonej karty dla samochodów normalnie przebywających w państwie członkowskim i wjeżdżających na terytorium drugiego państwa członkowskiego może zostać zrealizowane na podstawie porozumienia między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi, w ramach którego każde biuro krajowe gwarantowałoby wynagrodzenie szkód i strat, zgodnie z przepisami prawa krajowego, uprawniające do odszkodowania, spowodowanych na jego terytorium przez jeden z tych pojazdów, bez względu na to, czy był ubezpieczony czy nie. |
| --- | --- |

(7)

Zniesienie kontroli zielonej karty dla samochodów normalnie przebywających w państwie członkowskim i wjeżdżających na terytorium drugiego państwa członkowskiego może zostać zrealizowane na podstawie porozumienia między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi, w ramach którego każde biuro krajowe gwarantowałoby wynagrodzenie szkód i strat, zgodnie z przepisami prawa krajowego, uprawniające do odszkodowania, spowodowanych na jego terytorium przez jeden z tych pojazdów, bez względu na to, czy był ubezpieczony czy nie.

| (8) | Takie porozumienie gwarancyjne opiera się na domniemaniu, że wszystkie wspólnotowe pojazdy mechaniczne podróżujące na terytorium Wspólnoty są ubezpieczone. Prawo wewnętrzne każdego państwa członkowskiego powinno więc przewidywać obowiązek ubezpieczenia pojazdów od odpowiedzialności cywilnej, a ubezpieczenie takie powinno być ważne na całym terytorium Wspólnoty. |
| --- | --- |

(8)

Takie porozumienie gwarancyjne opiera się na domniemaniu, że wszystkie wspólnotowe pojazdy mechaniczne podróżujące na terytorium Wspólnoty są ubezpieczone. Prawo wewnętrzne każdego państwa członkowskiego powinno więc przewidywać obowiązek ubezpieczenia pojazdów od odpowiedzialności cywilnej, a ubezpieczenie takie powinno być ważne na całym terytorium Wspólnoty.

| (9) | System ustanowiony w niniejszej dyrektywie mógłby zostać rozciągnięty na pojazdy przebywające normalnie na terenie państwa trzeciego, z którymi krajowe biura państw członkowskich zawarłyby podobne porozumienie. |
| --- | --- |

(9)

System ustanowiony w niniejszej dyrektywie mógłby zostać rozciągnięty na pojazdy przebywające normalnie na terenie państwa trzeciego, z którymi krajowe biura państw członkowskich zawarłyby podobne porozumienie.

| (10) | Każde państwo członkowskie powinno móc odstąpić od ogólnego obowiązku ubezpieczenia w stosunku do pojazdów należących do niektórych osób fizycznych lub prawnych, publicznych lub prywatnych. W odniesieniu do wypadków spowodowanych przez takie pojazdy, państwo członkowskie stosujące taką derogację powinno wyznaczyć urząd lub organ właściwy do wypłaty odszkodowania za szkody poniesione przez poszkodowanych w wypadkach spowodowanych w innym państwie członkowskim. Należy zapewnić wypłatę odpowiedniego odszkodowania nie tylko poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez takie pojazdy za granicą, ale również poszkodowanym w wypadkach mających miejsce w państwie członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, niezależnie od tego, czy zamieszkują oni na jego terytorium. Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić przekazanie Komisji wykazu osób zwolnionych z obowiązkowego ubezpieczenia oraz urzędów lub organów odpowiedzialnych za wypłatę odszkodowań poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez takie pojazdy w celu jego publikacji. |
| --- | --- |

(10)

Każde państwo członkowskie powinno móc odstąpić od ogólnego obowiązku ubezpieczenia w stosunku do pojazdów należących do niektórych osób fizycznych lub prawnych, publicznych lub prywatnych. W odniesieniu do wypadków spowodowanych przez takie pojazdy, państwo członkowskie stosujące taką derogację powinno wyznaczyć urząd lub organ właściwy do wypłaty odszkodowania za szkody poniesione przez poszkodowanych w wypadkach spowodowanych w innym państwie członkowskim. Należy zapewnić wypłatę odpowiedniego odszkodowania nie tylko poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez takie pojazdy za granicą, ale również poszkodowanym w wypadkach mających miejsce w państwie członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, niezależnie od tego, czy zamieszkują oni na jego terytorium. Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić przekazanie Komisji wykazu osób zwolnionych z obowiązkowego ubezpieczenia oraz urzędów lub organów odpowiedzialnych za wypłatę odszkodowań poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez takie pojazdy w celu jego publikacji.

| (11) | Każde państwo członkowskie powinno móc odstąpić od ogólnego obowiązku ubezpieczenia w stosunku do niektórych rodzajów pojazdów lub niektórych pojazdów posiadających specjalne tablice. W takim przypadku inne państwa członkowskie mają prawo wymagać przy wjeździe na ich terytorium okazania ważnej zielonej karty lub umowy ubezpieczenia granicznego w celu zapewnienia wypłaty odszkodowania poszkodowanym w wypadkach, które mogą zostać spowodowane przez te pojazdy na terytorium tych państw. Ponieważ jednak zniesienie kontroli granicznych wewnątrz Wspólnoty nie pozwala na skontrolowanie, czy pojazdy przekraczające granicę są objęte ubezpieczeniem, nie można zagwarantować odszkodowań dla poszkodowanych w wypadkach spowodowanych za granicą. Należy zapewnić przyznanie odpowiedniego odszkodowania nie tylko poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez te pojazdy za granicą, ale również w państwie członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju. W tym celu państwa członkowskie powinny traktować poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez te pojazdy w takim sam sposób, jak poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez nieubezpieczone pojazdy. W istocie, poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez nieubezpieczone pojazdy odszkodowanie powinien wypłacić organ odszkodowawczy państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek. W przypadku wypłaty dokonanej na rzecz poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez pojazdy podlegające powyższej derogacji, organowi odszkodowawczemu powinno przysługiwać roszczenie wobec organu państwa członkowskiego, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju. Po pewnym czasie związanym z wdrażaniem i stosowaniem możliwości tej derogacji, oraz uwzględniając doświadczenia z nich wynikające, Komisja powinna, o ile zajdzie taka potrzeba, przedstawić propozycje jej zastąpienia lub uchylenia. |
| --- | --- |

(11)

Każde państwo członkowskie powinno móc odstąpić od ogólnego obowiązku ubezpieczenia w stosunku do niektórych rodzajów pojazdów lub niektórych pojazdów posiadających specjalne tablice. W takim przypadku inne państwa członkowskie mają prawo wymagać przy wjeździe na ich terytorium okazania ważnej zielonej karty lub umowy ubezpieczenia granicznego w celu zapewnienia wypłaty odszkodowania poszkodowanym w wypadkach, które mogą zostać spowodowane przez te pojazdy na terytorium tych państw. Ponieważ jednak zniesienie kontroli granicznych wewnątrz Wspólnoty nie pozwala na skontrolowanie, czy pojazdy przekraczające granicę są objęte ubezpieczeniem, nie można zagwarantować odszkodowań dla poszkodowanych w wypadkach spowodowanych za granicą. Należy zapewnić przyznanie odpowiedniego odszkodowania nie tylko poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez te pojazdy za granicą, ale również w państwie członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju. W tym celu państwa członkowskie powinny traktować poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez te pojazdy w takim sam sposób, jak poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez nieubezpieczone pojazdy. W istocie, poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez nieubezpieczone pojazdy odszkodowanie powinien wypłacić organ odszkodowawczy państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek. W przypadku wypłaty dokonanej na rzecz poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez pojazdy podlegające powyższej derogacji, organowi odszkodowawczemu powinno przysługiwać roszczenie wobec organu państwa członkowskiego, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju. Po pewnym czasie związanym z wdrażaniem i stosowaniem możliwości tej derogacji, oraz uwzględniając doświadczenia z nich wynikające, Komisja powinna, o ile zajdzie taka potrzeba, przedstawić propozycje jej zastąpienia lub uchylenia.

| (12) | Obowiązek państw członkowskich zagwarantowania ochrony ubezpieczeniowej przynajmniej w zakresie pewnych kwot minimalnych stanowi istotny element zapewnienia ochrony poszkodowanych. Minimalna suma gwarancyjna za szkody na osobie powinna zostać obliczona w taki sposób, aby stanowiła pełne i sprawiedliwe odszkodowanie dla wszystkich poszkodowanych, którzy odnieśli bardzo ciężkie obrażenia, biorąc równocześnie pod uwagę niską częstotliwość wypadków, w których uczestniczy kilku poszkodowanych, oraz niewielką liczbę wypadków, w których kilku poszkodowanych odnosi bardzo poważne obrażenia podczas tego samego zdarzenia. Należy przewidzieć minimalną sumę gwarancyjną na jedną ofiarę lub na jedno zdarzenie szkodowe. W celu ułatwienia wprowadzenia tych kwot minimalnych należy ustanowić okres przejściowy. Jednakże należy określić termin krótszy od tego okresu, w którym państwa członkowskie powinny zwiększyć sumy gwarancyjne do co najmniej połowy powyższych kwot. |
| --- | --- |

(12)

Obowiązek państw członkowskich zagwarantowania ochrony ubezpieczeniowej przynajmniej w zakresie pewnych kwot minimalnych stanowi istotny element zapewnienia ochrony poszkodowanych. Minimalna suma gwarancyjna za szkody na osobie powinna zostać obliczona w taki sposób, aby stanowiła pełne i sprawiedliwe odszkodowanie dla wszystkich poszkodowanych, którzy odnieśli bardzo ciężkie obrażenia, biorąc równocześnie pod uwagę niską częstotliwość wypadków, w których uczestniczy kilku poszkodowanych, oraz niewielką liczbę wypadków, w których kilku poszkodowanych odnosi bardzo poważne obrażenia podczas tego samego zdarzenia. Należy przewidzieć minimalną sumę gwarancyjną na jedną ofiarę lub na jedno zdarzenie szkodowe. W celu ułatwienia wprowadzenia tych kwot minimalnych należy ustanowić okres przejściowy. Jednakże należy określić termin krótszy od tego okresu, w którym państwa członkowskie powinny zwiększyć sumy gwarancyjne do co najmniej połowy powyższych kwot.

| (13) | W celu zapewnienia, aby minimalna suma gwarancyjna nie straciła z czasem na wartości, należy przewidzieć okresową klauzulę rewizyjną, stosując jako punkt odniesienia Europejski Wskaźnik Cen Konsumpcyjnych (EICP) publikowany przez Eurostat, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczącym zharmonizowanych wskaźników cen konsupcyjnych (9). Należy również ustanowić przepisy proceduralne regulujące taki przegląd. |
| --- | --- |

(13)

W celu zapewnienia, aby minimalna suma gwarancyjna nie straciła z czasem na wartości, należy przewidzieć okresową klauzulę rewizyjną, stosując jako punkt odniesienia Europejski Wskaźnik Cen Konsumpcyjnych (EICP) publikowany przez Eurostat, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczącym zharmonizowanych wskaźników cen konsupcyjnych (9). Należy również ustanowić przepisy proceduralne regulujące taki przegląd.

| (14) | Konieczne jest ustanowienie instytucji, która zagwarantuje, iż poszkodowany nie zostanie pozbawiony odszkodowania w przypadku, kiedy pojazd, który spowodował wypadek, jest nieubezpieczony lub niezidentyfikowany. Istotne jest zapewnienie, aby ofiara takiego wypadku mogła zgłosić się bezpośrednio do tej instytucji jako miejsca pierwszego kontaktu. Jednakże należy pozostawić państwom członkowskim możliwość stosowania pewnych wyłączeń w odniesieniu do wypłaty odszkodowania przez tę instytucję oraz możliwość ograniczenia lub wyłączenia odszkodowania za szkody majątkowe spowodowane przez pojazd niezidentyfikowany, w celu uniknięcia ryzyka oszustwa. |
| --- | --- |

(14)

Konieczne jest ustanowienie instytucji, która zagwarantuje, iż poszkodowany nie zostanie pozbawiony odszkodowania w przypadku, kiedy pojazd, który spowodował wypadek, jest nieubezpieczony lub niezidentyfikowany. Istotne jest zapewnienie, aby ofiara takiego wypadku mogła zgłosić się bezpośrednio do tej instytucji jako miejsca pierwszego kontaktu. Jednakże należy pozostawić państwom członkowskim możliwość stosowania pewnych wyłączeń w odniesieniu do wypłaty odszkodowania przez tę instytucję oraz możliwość ograniczenia lub wyłączenia odszkodowania za szkody majątkowe spowodowane przez pojazd niezidentyfikowany, w celu uniknięcia ryzyka oszustwa.

| (15) | W interesie ofiar leży, aby skutki niektórych klauzul wyłączających zostały ograniczone do stosunków między zakładem ubezpieczeń a osobą odpowiedzialną za wypadek. Jednakże w przypadku pojazdów skradzionych lub uzyskanych w wyniku przemocy państwa członkowskie mogą przewidzieć wypłacanie odszkodowań przez wspomnianą wyżej instytucję. |
| --- | --- |

(15)

W interesie ofiar leży, aby skutki niektórych klauzul wyłączających zostały ograniczone do stosunków między zakładem ubezpieczeń a osobą odpowiedzialną za wypadek. Jednakże w przypadku pojazdów skradzionych lub uzyskanych w wyniku przemocy państwa członkowskie mogą przewidzieć wypłacanie odszkodowań przez wspomnianą wyżej instytucję.

| (16) | W celu zmniejszenia obciążenia finansowego tej instytucji, jeśli wypłaca ona odszkodowania za szkody majątkowe spowodowane przez pojazd skradziony lub uzyskany w wyniku przemocy, państwa członkowskie mogą pozwolić na zastosowanie pewnej franszyzy. |
| --- | --- |

(16)

W celu zmniejszenia obciążenia finansowego tej instytucji, jeśli wypłaca ona odszkodowania za szkody majątkowe spowodowane przez pojazd skradziony lub uzyskany w wyniku przemocy, państwa członkowskie mogą pozwolić na zastosowanie pewnej franszyzy.

| (17) | Możliwość ograniczenia lub wyłączenia zasadnego odszkodowania przez poszkodowanych na podstawie tego, że pojazd nie został ustalony, nie powinna mieć zastosowania tam, gdzie organ wypłacił odszkodowanie za znaczącą szkodę na osobie poszkodowanemu w tym samym wypadku, w którym zostały spowodowane szkody majątkowe. Państwa członkowskie mogą postanowić o wprowadzeniu franszyzy do wysokości określonej w niniejszej dyrektywie, stosowanej w odniesieniu do poszkodowanych ponoszących szkody majątkowe. Warunki, w których szkodę na osobie uznaje się za znaczącą, powinny zostać określone przez krajowe przepisy ustawowe lub administracyjne państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek. Przy określaniu tych warunków państwo członkowskie uwzględnia między innymi to, czy szkoda na osobie wymagała opieki szpitalnej. |
| --- | --- |

(17)

Możliwość ograniczenia lub wyłączenia zasadnego odszkodowania przez poszkodowanych na podstawie tego, że pojazd nie został ustalony, nie powinna mieć zastosowania tam, gdzie organ wypłacił odszkodowanie za znaczącą szkodę na osobie poszkodowanemu w tym samym wypadku, w którym zostały spowodowane szkody majątkowe. Państwa członkowskie mogą postanowić o wprowadzeniu franszyzy do wysokości określonej w niniejszej dyrektywie, stosowanej w odniesieniu do poszkodowanych ponoszących szkody majątkowe. Warunki, w których szkodę na osobie uznaje się za znaczącą, powinny zostać określone przez krajowe przepisy ustawowe lub administracyjne państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek. Przy określaniu tych warunków państwo członkowskie uwzględnia między innymi to, czy szkoda na osobie wymagała opieki szpitalnej.

| (18) | W razie wypadku spowodowanego przez nieubezpieczony lub nieustalony pojazd organ odszkodowawczy ma jednakże lepsze niż poszkodowany przez pojazd nieubezpieczony lub nieustalony możliwości dochodzenia roszczeń niż strona odpowiedzialna. Dlatego należy przewidzieć, aby organ ten nie mógł wymagać od poszkodowanego, w celu wypłaty odszkodowania, wykazania, że strona odpowiedzialna jest niezdolna do wypłacenia odszkodowania lub odmawia jego wypłacenia. |
| --- | --- |

(18)

W razie wypadku spowodowanego przez nieubezpieczony lub nieustalony pojazd organ odszkodowawczy ma jednakże lepsze niż poszkodowany przez pojazd nieubezpieczony lub nieustalony możliwości dochodzenia roszczeń niż strona odpowiedzialna. Dlatego należy przewidzieć, aby organ ten nie mógł wymagać od poszkodowanego, w celu wypłaty odszkodowania, wykazania, że strona odpowiedzialna jest niezdolna do wypłacenia odszkodowania lub odmawia jego wypłacenia.

| (19) | W przypadku sporu między jednostką, o której mowa powyżej, i ubezpieczycielem udzielającym ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej dotyczącego ustalenia, który z nich powinien wypłacić odszkodowanie osobie poszkodowanej w wypadku, państwa członkowskie, aby zapobiec zwłoce w wypłaceniu odszkodowania poszkodowanemu, powinny zapewnić wyznaczenie jednej z tych stron jako odpowiedzialnej w pierwszej kolejności za wypłacenie odszkodowania w czasie oczekiwania na rozstrzygnięciem sporu. |
| --- | --- |

(19)

W przypadku sporu między jednostką, o której mowa powyżej, i ubezpieczycielem udzielającym ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej dotyczącego ustalenia, który z nich powinien wypłacić odszkodowanie osobie poszkodowanej w wypadku, państwa członkowskie, aby zapobiec zwłoce w wypłaceniu odszkodowania poszkodowanemu, powinny zapewnić wyznaczenie jednej z tych stron jako odpowiedzialnej w pierwszej kolejności za wypłacenie odszkodowania w czasie oczekiwania na rozstrzygnięciem sporu.

| (20) | Poszkodowanym w wypadkach pojazdów mechanicznych należy zagwarantować porównywalne traktowanie, bez względu na to, gdzie na obszarze Wspólnoty wypadek miał miejsce. |
| --- | --- |

(20)

Poszkodowanym w wypadkach pojazdów mechanicznych należy zagwarantować porównywalne traktowanie, bez względu na to, gdzie na obszarze Wspólnoty wypadek miał miejsce.

| (21) | Należy zapewnić rodzinie ubezpieczonego, kierowcy lub każdej innej osobie odpowiedzialnej ochronę porównywalną do ochrony innych osób trzecich, przynajmniej w odniesieniu do uszkodzeń ciała. |
| --- | --- |

(21)

Należy zapewnić rodzinie ubezpieczonego, kierowcy lub każdej innej osobie odpowiedzialnej ochronę porównywalną do ochrony innych osób trzecich, przynajmniej w odniesieniu do uszkodzeń ciała.

| (22) | Szkody na osobie oraz szkody majątkowe wyrządzone pieszym, rowerzystom i innym niezmotoryzowanym użytkownikom dróg, którzy są zazwyczaj najsłabszą stroną w wypadku, powinny być objęte obowiązkowym ubezpieczeniem pojazdu, który brał udział w wypadku, jeżeli mają oni prawo do odszkodowania zgodnie z krajowym prawem cywilnym. Przepis ten nie przesądza o odpowiedzialności cywilnej ani o wysokości odszkodowania przysługującego na podstawie przepisów krajowych za szkody spowodowane w konkretnym wypadku drogowym. |
| --- | --- |

(22)

Szkody na osobie oraz szkody majątkowe wyrządzone pieszym, rowerzystom i innym niezmotoryzowanym użytkownikom dróg, którzy są zazwyczaj najsłabszą stroną w wypadku, powinny być objęte obowiązkowym ubezpieczeniem pojazdu, który brał udział w wypadku, jeżeli mają oni prawo do odszkodowania zgodnie z krajowym prawem cywilnym. Przepis ten nie przesądza o odpowiedzialności cywilnej ani o wysokości odszkodowania przysługującego na podstawie przepisów krajowych za szkody spowodowane w konkretnym wypadku drogowym.

| (23) | Główną zasługą istniejącego ustawodawstwa jest objęcie ochroną ubezpieczeniową każdego pasażera pojazdu. Ten cel byłby zagrożony, gdyby ustawodawstwo krajowe lub jakiekolwiek postanowienia umowne zawarte w umowie ubezpieczenia wyłączały pasażerów z ochrony ubezpieczeniowej dlatego, że wiedzieli lub powinni byli wiedzieć, że kierowca pojazdu w czasie wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego. Pasażer zazwyczaj nie ma możliwości dokonania właściwej oceny stopnia odurzenia kierowcy. Cel, jakim jest zniechęcenie do prowadzenia pojazdu pod wpływem środków odurzających, nie zostanie osiągnięty przez ograniczenie ochrony ubezpieczeniowej pasażerów poszkodowanych w wypadkach drogowych. Objęcie takich pasażerów obowiązkowym ubezpieczeniem komunikacyjnym pojazdu nie przesądza o odpowiedzialności, jaką mogą ponieść na mocy obowiązującego ustawodawstwa krajowego, ani o wysokości odszkodowania przyznanego w konkretnym wypadku drogowym. |
| --- | --- |

(23)

Główną zasługą istniejącego ustawodawstwa jest objęcie ochroną ubezpieczeniową każdego pasażera pojazdu. Ten cel byłby zagrożony, gdyby ustawodawstwo krajowe lub jakiekolwiek postanowienia umowne zawarte w umowie ubezpieczenia wyłączały pasażerów z ochrony ubezpieczeniowej dlatego, że wiedzieli lub powinni byli wiedzieć, że kierowca pojazdu w czasie wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego. Pasażer zazwyczaj nie ma możliwości dokonania właściwej oceny stopnia odurzenia kierowcy. Cel, jakim jest zniechęcenie do prowadzenia pojazdu pod wpływem środków odurzających, nie zostanie osiągnięty przez ograniczenie ochrony ubezpieczeniowej pasażerów poszkodowanych w wypadkach drogowych. Objęcie takich pasażerów obowiązkowym ubezpieczeniem komunikacyjnym pojazdu nie przesądza o odpowiedzialności, jaką mogą ponieść na mocy obowiązującego ustawodawstwa krajowego, ani o wysokości odszkodowania przyznanego w konkretnym wypadku drogowym.

| (24) | Wszystkie polisy obowiązkowego ubezpieczenia pojazdów mechanicznych powinny obejmować całe terytorium Wspólnoty. |
| --- | --- |

(24)

Wszystkie polisy obowiązkowego ubezpieczenia pojazdów mechanicznych powinny obejmować całe terytorium Wspólnoty.

| (25) | Niektóre zakłady ubezpieczeń zawierają w polisach ubezpieczeniowych klauzule, zgodnie z którymi umowa zostanie unieważniona, jeśli pojazd pozostaje poza państwem członkowskim, w którym jest zarejestrowany, dłużej niż przez określony czas. Taka praktyka stoi w sprzeczności z zasadą określoną w niniejszej dyrektywie, zgodnie z którą obowiązkowe ubezpieczenie komunikacyjne powinno obejmować za tę samą składkę całe terytorium Wspólnoty. Dlatego też należy postanowić, że ochrona ubezpieczeniowa pozostanie ważna przez cały okres obowiązywania umowy, bez względu na to, czy pojazd pozostaje w innym państwie członkowskim przez pewien czas, bez uszczerbku dla obowiązku rejestracji pojazdów wynikającego z krajowego ustawodawstwa państw członkowskich. |
| --- | --- |

(25)

Niektóre zakłady ubezpieczeń zawierają w polisach ubezpieczeniowych klauzule, zgodnie z którymi umowa zostanie unieważniona, jeśli pojazd pozostaje poza państwem członkowskim, w którym jest zarejestrowany, dłużej niż przez określony czas. Taka praktyka stoi w sprzeczności z zasadą określoną w niniejszej dyrektywie, zgodnie z którą obowiązkowe ubezpieczenie komunikacyjne powinno obejmować za tę samą składkę całe terytorium Wspólnoty. Dlatego też należy postanowić, że ochrona ubezpieczeniowa pozostanie ważna przez cały okres obowiązywania umowy, bez względu na to, czy pojazd pozostaje w innym państwie członkowskim przez pewien czas, bez uszczerbku dla obowiązku rejestracji pojazdów wynikającego z krajowego ustawodawstwa państw członkowskich.

| (26) | W interesie ubezpieczonego każda polisa ubezpieczeniowa powinna gwarantować w każdym państwie członkowskim, za tę samą składkę, ochronę wymaganą przez prawo tego państwa lub ochronę wymaganą przez prawo państwa członkowskiego, w którym znajduje się stałe miejsce postoju pojazdu, jeżeli ochrona ta jest większa. |
| --- | --- |

(26)

W interesie ubezpieczonego każda polisa ubezpieczeniowa powinna gwarantować w każdym państwie członkowskim, za tę samą składkę, ochronę wymaganą przez prawo tego państwa lub ochronę wymaganą przez prawo państwa członkowskiego, w którym znajduje się stałe miejsce postoju pojazdu, jeżeli ochrona ta jest większa.

| (27) | Należy podjąć kroki zmierzające do ułatwienia objęcia ochroną ubezpieczeniową pojazdów importowanych z jednego państwa członkowskiego do innego, nawet jeżeli pojazd nie jest jeszcze zarejestrowany w państwie członkowskim przeznaczenia. Należy umożliwić czasowe odstąpienie od ogólnej zasady określającej państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka. Przez okres trzydziestu dni od daty dostarczenia, udostępnienia lub wysłania pojazdu do nabywcy za państwo członkowskie przeznaczenia powinno się uważać państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka. |
| --- | --- |

(27)

Należy podjąć kroki zmierzające do ułatwienia objęcia ochroną ubezpieczeniową pojazdów importowanych z jednego państwa członkowskiego do innego, nawet jeżeli pojazd nie jest jeszcze zarejestrowany w państwie członkowskim przeznaczenia. Należy umożliwić czasowe odstąpienie od ogólnej zasady określającej państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka. Przez okres trzydziestu dni od daty dostarczenia, udostępnienia lub wysłania pojazdu do nabywcy za państwo członkowskie przeznaczenia powinno się uważać państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka.

| (28) | Osoba, która zamierza zawrzeć nową umowę ubezpieczenia komunikacyjnego z innym ubezpieczycielem, powinna mieć możliwość wykazania bezszkodowej jazdy oraz przedstawienia historii likwidacji szkód w okresie poprzedniej umowy. Ubezpieczony powinien mieć prawo do wystąpienia w dowolnym czasie z wnioskiem o wydanie oświadczenia o roszczeniach lub braku roszczeń dotyczących pojazdu lub pojazdów objętych umową ubezpieczenia w okresie co najmniej pięciu ostatnich lat trwania stosunku umownego. Zakład ubezpieczeń lub każdy organ, który może zostać wyznaczony przez państwo członkowskie do zawierania obowiązkowych ubezpieczeń lub do wystawiania takich oświadczeń, powinien wydać ubezpieczonemu takie oświadczenie w ciągu 15 dni od złożenia wniosku. |
| --- | --- |

(28)

Osoba, która zamierza zawrzeć nową umowę ubezpieczenia komunikacyjnego z innym ubezpieczycielem, powinna mieć możliwość wykazania bezszkodowej jazdy oraz przedstawienia historii likwidacji szkód w okresie poprzedniej umowy. Ubezpieczony powinien mieć prawo do wystąpienia w dowolnym czasie z wnioskiem o wydanie oświadczenia o roszczeniach lub braku roszczeń dotyczących pojazdu lub pojazdów objętych umową ubezpieczenia w okresie co najmniej pięciu ostatnich lat trwania stosunku umownego. Zakład ubezpieczeń lub każdy organ, który może zostać wyznaczony przez państwo członkowskie do zawierania obowiązkowych ubezpieczeń lub do wystawiania takich oświadczeń, powinien wydać ubezpieczonemu takie oświadczenie w ciągu 15 dni od złożenia wniosku.

| (29) | W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych państwa członkowskie nie powinny zezwalać zakładom ubezpieczeń na powoływanie się wobec pokrzywdzonych na franszyzę. |
| --- | --- |

(29)

W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych państwa członkowskie nie powinny zezwalać zakładom ubezpieczeń na powoływanie się wobec pokrzywdzonych na franszyzę.

| (30) | Prawo powołania się na umowę ubezpieczenia i wystąpienia z roszczeniem bezpośrednio wobec zakładu ubezpieczeń ma wielkie znaczenie dla ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych. W celu ułatwienia skutecznej i szybkiej likwidacji szkody oraz uniknięcia w takim stopniu, w jakim to możliwe, kosztownych postępowań sądowych prawo do bezpośredniego pozwania zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej powinno zostać rozszerzone na poszkodowanych we wszystkich wypadkach drogowych. |
| --- | --- |

(30)

Prawo powołania się na umowę ubezpieczenia i wystąpienia z roszczeniem bezpośrednio wobec zakładu ubezpieczeń ma wielkie znaczenie dla ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych. W celu ułatwienia skutecznej i szybkiej likwidacji szkody oraz uniknięcia w takim stopniu, w jakim to możliwe, kosztownych postępowań sądowych prawo do bezpośredniego pozwania zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej powinno zostać rozszerzone na poszkodowanych we wszystkich wypadkach drogowych.

| (31) | W celu zapewnienia wystarczającej ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych należy rozszerzyć procedurę „uzasadnionej oferty” na wszystkie wypadki drogowe. Ta sama procedura powinna mieć również odpowiednio zastosowanie, jeżeli zaspokojenie roszczeń związanych z wypadkiem odbywa się poprzez system krajowych biur ubezpieczeniowych. |
| --- | --- |

(31)

W celu zapewnienia wystarczającej ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych należy rozszerzyć procedurę „uzasadnionej oferty” na wszystkie wypadki drogowe. Ta sama procedura powinna mieć również odpowiednio zastosowanie, jeżeli zaspokojenie roszczeń związanych z wypadkiem odbywa się poprzez system krajowych biur ubezpieczeniowych.

| (32) | Zgodnie z art. 11 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (10) poszkodowany może wytoczyć powództwo przeciwko ubezpieczycielowi w zakresie odpowiedzialności cywilnej w państwie członkowskim, w którym ma on miejsce zamieszkania. |
| --- | --- |

(32)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (10) poszkodowany może wytoczyć powództwo przeciwko ubezpieczycielowi w zakresie odpowiedzialności cywilnej w państwie członkowskim, w którym ma on miejsce zamieszkania.

| (33) | System biura zielonej karty zapewnia sprawne zaspokajanie roszczeń w państwie pochodzenia strony poszkodowanej, nawet jeśli druga strona pochodzi z innego państwa europejskiego. |
| --- | --- |

(33)

System biura zielonej karty zapewnia sprawne zaspokajanie roszczeń w państwie pochodzenia strony poszkodowanej, nawet jeśli druga strona pochodzi z innego państwa europejskiego.

| (34) | Strony poszkodowane, które poniosły stratę lub szkodę w wyniku wypadku drogowego objętego zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i mającego miejsce w państwie innym niż ich państwo stałego miejsca zamieszkania, powinny być uprawnione do wnoszenia roszczenia w swoim państwie członkowskim przeciwko przedstawicielowi wyznaczonemu przez zakład ubezpieczeń strony odpowiedzialnej. Rozwiązanie to umożliwiałoby załatwienie szkody poniesionej przez strony poszkodowane poza państwem członkowskim ich stałego miejsca zamieszkania zgodnie ze znanymi im procedurami. |
| --- | --- |

(34)

Strony poszkodowane, które poniosły stratę lub szkodę w wyniku wypadku drogowego objętego zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i mającego miejsce w państwie innym niż ich państwo stałego miejsca zamieszkania, powinny być uprawnione do wnoszenia roszczenia w swoim państwie członkowskim przeciwko przedstawicielowi wyznaczonemu przez zakład ubezpieczeń strony odpowiedzialnej. Rozwiązanie to umożliwiałoby załatwienie szkody poniesionej przez strony poszkodowane poza państwem członkowskim ich stałego miejsca zamieszkania zgodnie ze znanymi im procedurami.

| (35) | Ten system utrzymywania przedstawicieli w państwie członkowskim stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej nie ma wpływu ani na zasadnicze przepisy prawa stosowane w każdym indywidualnym przypadku, ani też na kwestię jurysdykcji. |
| --- | --- |

(35)

Ten system utrzymywania przedstawicieli w państwie członkowskim stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej nie ma wpływu ani na zasadnicze przepisy prawa stosowane w każdym indywidualnym przypadku, ani też na kwestię jurysdykcji.

| (36) | Istnienie bezpośredniego prawa do podjęcia bezpośrednich działań przeciw zakładowi ubezpieczeniowemu przez stronę, która poniosła stratę lub szkodę, stanowi logiczne uzupełnienie wyznaczenia takich przedstawicieli, a ponadto polepsza sytuację prawną stron poszkodowanych w wypadkach drogowych mających miejsce poza państwem członkowskim stałego miejsca zamieszkania takiej strony. |
| --- | --- |

(36)

Istnienie bezpośredniego prawa do podjęcia bezpośrednich działań przeciw zakładowi ubezpieczeniowemu przez stronę, która poniosła stratę lub szkodę, stanowi logiczne uzupełnienie wyznaczenia takich przedstawicieli, a ponadto polepsza sytuację prawną stron poszkodowanych w wypadkach drogowych mających miejsce poza państwem członkowskim stałego miejsca zamieszkania takiej strony.

| (37) | Należy zapewnić, aby państwo członkowskie, w którym zakład ubezpieczeń jest zarejestrowany, wymagał od tego zakładu wyznaczenia przedstawicieli działających lub zarejestrowanych w innych państwach członkowskich, celem gromadzenia wszelkich niezbędnych informacji związanych z roszczeniami w wyniku takich wypadków oraz podejmować odpowiednie działania dla rozstrzygnięcia takich roszczeń w imieniu i na rachunek zakładu ubezpieczeń, łącznie z wypłatą odszkodowań. Ci przedstawiciele powinni dysponować wystarczającymi uprawnieniami, aby reprezentować zakład ubezpieczeń wobec osób, które poniosły szkody w wyniku takich wypadków, a także aby reprezentować zakład ubezpieczeń wobec władz krajowych, a także w razie potrzeby przed sądami, w zakresie, w jakim jest to zgodne z zasadami międzynarodowego prawa prywatnego dotyczącego ustalenia jurysdykcji. |
| --- | --- |

(37)

Należy zapewnić, aby państwo członkowskie, w którym zakład ubezpieczeń jest zarejestrowany, wymagał od tego zakładu wyznaczenia przedstawicieli działających lub zarejestrowanych w innych państwach członkowskich, celem gromadzenia wszelkich niezbędnych informacji związanych z roszczeniami w wyniku takich wypadków oraz podejmować odpowiednie działania dla rozstrzygnięcia takich roszczeń w imieniu i na rachunek zakładu ubezpieczeń, łącznie z wypłatą odszkodowań. Ci przedstawiciele powinni dysponować wystarczającymi uprawnieniami, aby reprezentować zakład ubezpieczeń wobec osób, które poniosły szkody w wyniku takich wypadków, a także aby reprezentować zakład ubezpieczeń wobec władz krajowych, a także w razie potrzeby przed sądami, w zakresie, w jakim jest to zgodne z zasadami międzynarodowego prawa prywatnego dotyczącego ustalenia jurysdykcji.

| (38) | Działania przedstawiciela są niewystarczające dla przekazania jurysdykcji sądom w państwie członkowskim stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej, jeżeli zasady międzynarodowego prawa prywatnego dotyczące przekazania jurysdykcji tego nie przewidują. |
| --- | --- |

(38)

Działania przedstawiciela są niewystarczające dla przekazania jurysdykcji sądom w państwie członkowskim stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej, jeżeli zasady międzynarodowego prawa prywatnego dotyczące przekazania jurysdykcji tego nie przewidują.

| (39) | Wyznaczenie przedstawicieli odpowiedzialnych za zaspokajanie roszczeń powinno być jednym z warunków przystąpienia do prowadzenia działalności ubezpieczeniowej wymienionej w klasie 10 pkt A załącznika do pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (11), z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźników i warunków prowadzenia tej działalności. Warunek ten powinien zatem być objęty pojedynczym oficjalnym zezwoleniem wydanym przez władze państwa członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń ma zarejestrowaną swoją siedzibę, jak wskazano w tytule II dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (12). Warunek ten powinien również mieć zastosowanie do zakładów ubezpieczeń posiadających swoją siedzibę poza Wspólnotą, które uzyskały zezwolenie umożliwiające prowadzenie działalności ubezpieczeniowej w państwie członkowskim Wspólnoty. |
| --- | --- |

(39)

Wyznaczenie przedstawicieli odpowiedzialnych za zaspokajanie roszczeń powinno być jednym z warunków przystąpienia do prowadzenia działalności ubezpieczeniowej wymienionej w klasie 10 pkt A załącznika do pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (11), z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźników i warunków prowadzenia tej działalności. Warunek ten powinien zatem być objęty pojedynczym oficjalnym zezwoleniem wydanym przez władze państwa członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń ma zarejestrowaną swoją siedzibę, jak wskazano w tytule II dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (12). Warunek ten powinien również mieć zastosowanie do zakładów ubezpieczeń posiadających swoją siedzibę poza Wspólnotą, które uzyskały zezwolenie umożliwiające prowadzenie działalności ubezpieczeniowej w państwie członkowskim Wspólnoty.

| (40) | Oprócz zagwarantowania, że zakład ubezpieczeń ma swojego przedstawiciela w państwie, w którym zamieszkuje strona poszkodowana, właściwym jest zagwarantowanie szczególnego prawa strony poszkodowanej do niezwłocznego zaspokojenia roszczenia. Niezbędne jest zatem wprowadzenie do prawa krajowego odpowiednich skutecznych i systematycznych kar finansowych lub równoważnych im kar administracyjnych — takich jak nakazy w powiązaniu z sankcjami administracyjnymi, regularne sprawozdania dla władz nadzorujących, kontrole na miejscu, publikacje w krajowym dzienniku urzędowym i w prasie, zawieszenie działalności przedsiębiorstwa (zakaz zawierania nowych umów na pewien czas), wyznaczenie specjalnego przedstawiciela organu nadzorującego, odpowiedzialnego za monitorowanie przestrzegania prawa ubezpieczeniowego, odebranie zezwolenia na prowadzenie działalności, kary nakładane na dyrektorów i personel kierowniczy — w przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel nie wypełniają swojego obowiązku zaoferowania odszkodowania w rozsądnym terminie. Nie powinno mieć to wpływu na zastosowanie jakichkolwiek innych środków, w szczególności w ramach przepisów dotyczących nadzoru, które może zostać uznane za właściwe, jednakże warunkiem jest to, aby zobowiązanie lub szkoda, której wyrównanie przedłuża się, nie była przedmiotem sporu, tak aby zakład ubezpieczeń mógł przedstawić uzasadnioną ofertę w przewidzianym terminie. Uzasadniona oferta odszkodowania powinna mieć formę pisemną i określać podstawy, na jakich oszacowano zobowiązanie i szkody. |
| --- | --- |

(40)

Oprócz zagwarantowania, że zakład ubezpieczeń ma swojego przedstawiciela w państwie, w którym zamieszkuje strona poszkodowana, właściwym jest zagwarantowanie szczególnego prawa strony poszkodowanej do niezwłocznego zaspokojenia roszczenia. Niezbędne jest zatem wprowadzenie do prawa krajowego odpowiednich skutecznych i systematycznych kar finansowych lub równoważnych im kar administracyjnych — takich jak nakazy w powiązaniu z sankcjami administracyjnymi, regularne sprawozdania dla władz nadzorujących, kontrole na miejscu, publikacje w krajowym dzienniku urzędowym i w prasie, zawieszenie działalności przedsiębiorstwa (zakaz zawierania nowych umów na pewien czas), wyznaczenie specjalnego przedstawiciela organu nadzorującego, odpowiedzialnego za monitorowanie przestrzegania prawa ubezpieczeniowego, odebranie zezwolenia na prowadzenie działalności, kary nakładane na dyrektorów i personel kierowniczy — w przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel nie wypełniają swojego obowiązku zaoferowania odszkodowania w rozsądnym terminie. Nie powinno mieć to wpływu na zastosowanie jakichkolwiek innych środków, w szczególności w ramach przepisów dotyczących nadzoru, które może zostać uznane za właściwe, jednakże warunkiem jest to, aby zobowiązanie lub szkoda, której wyrównanie przedłuża się, nie była przedmiotem sporu, tak aby zakład ubezpieczeń mógł przedstawić uzasadnioną ofertę w przewidzianym terminie. Uzasadniona oferta odszkodowania powinna mieć formę pisemną i określać podstawy, na jakich oszacowano zobowiązanie i szkody.

| (41) | Oprócz tych kar właściwe jest zapewnienie, aby od kwoty odszkodowania zaoferowanego przez przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe lub przyznanej przez sąd stronie poszkodowanej zapłacono odsetki, jeżeli oferty nie przedstawiono w wyżej wspomnianym przewidzianym terminie. Jeżeli w państwach członkowskich funkcjonują przepisy krajowe obejmujące wymóg zapłaty odsetek od opóźnionych płatności, przepis ten mógłby być wykonywany przez odwołanie się do takich zasad. |
| --- | --- |

(41)

Oprócz tych kar właściwe jest zapewnienie, aby od kwoty odszkodowania zaoferowanego przez przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe lub przyznanej przez sąd stronie poszkodowanej zapłacono odsetki, jeżeli oferty nie przedstawiono w wyżej wspomnianym przewidzianym terminie. Jeżeli w państwach członkowskich funkcjonują przepisy krajowe obejmujące wymóg zapłaty odsetek od opóźnionych płatności, przepis ten mógłby być wykonywany przez odwołanie się do takich zasad.

| (42) | Strony poszkodowane, które poniosły stratę lub szkodę w wyniku wypadku drogowego, mają czasem trudności z ustaleniem nazwy zakładu ubezpieczeń udzielającego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych uczestniczących w wypadku. |
| --- | --- |

(42)

Strony poszkodowane, które poniosły stratę lub szkodę w wyniku wypadku drogowego, mają czasem trudności z ustaleniem nazwy zakładu ubezpieczeń udzielającego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych uczestniczących w wypadku.

| (43) | W interesie takich stron poszkodowanych państwa członkowskie powinny stworzyć centra informacyjne, aby zapewnić niezwłoczne udostępnienie takich informacji dotyczących każdego wypadku drogowego. Takie centra informacyjne powinny również udostępniać stronom poszkodowanym informacje dotyczące przedstawicieli zakładów ubezpieczeń. Konieczne jest, aby takie centra bezwzględnie ze sobą współpracowały i szybko odpowiadały na wnioski o udzielenie informacji na temat przedstawicieli zakładów ubezpieczeń pochodzące z centrów w innych państwach członkowskich. Wydaje się właściwe, aby centra takie zbierały informacje na temat aktualnej daty wygaśnięcia ochrony ubezpieczeniowej, ale nie na temat wygaśnięcia pierwotnej ważności polisy, jeżeli czas obowiązywania umowy zostanie przedłużony w związku z brakiem wypowiedzenia. |
| --- | --- |

(43)

W interesie takich stron poszkodowanych państwa członkowskie powinny stworzyć centra informacyjne, aby zapewnić niezwłoczne udostępnienie takich informacji dotyczących każdego wypadku drogowego. Takie centra informacyjne powinny również udostępniać stronom poszkodowanym informacje dotyczące przedstawicieli zakładów ubezpieczeń. Konieczne jest, aby takie centra bezwzględnie ze sobą współpracowały i szybko odpowiadały na wnioski o udzielenie informacji na temat przedstawicieli zakładów ubezpieczeń pochodzące z centrów w innych państwach członkowskich. Wydaje się właściwe, aby centra takie zbierały informacje na temat aktualnej daty wygaśnięcia ochrony ubezpieczeniowej, ale nie na temat wygaśnięcia pierwotnej ważności polisy, jeżeli czas obowiązywania umowy zostanie przedłużony w związku z brakiem wypowiedzenia.

| (44) | Należy wprowadzić odpowiedni przepis dotyczący pojazdów (np. pojazdów rządowych lub wojskowych), które podlegają wyłączeniu z obowiązku ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. |
| --- | --- |

(44)

Należy wprowadzić odpowiedni przepis dotyczący pojazdów (np. pojazdów rządowych lub wojskowych), które podlegają wyłączeniu z obowiązku ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.

| (45) | Strona poszkodowana może mieć uzasadniony interes w uzyskaniu informacji na temat tożsamości właściciela lub użytkownika pojazdu, na przykład jeżeli może uzyskać odszkodowanie tylko od tych osób, ponieważ pojazd nie jest należycie ubezpieczony albo szkoda przewyższa sumę ubezpieczenia; informacje te powinny również być udostępniane. |
| --- | --- |

(45)

Strona poszkodowana może mieć uzasadniony interes w uzyskaniu informacji na temat tożsamości właściciela lub użytkownika pojazdu, na przykład jeżeli może uzyskać odszkodowanie tylko od tych osób, ponieważ pojazd nie jest należycie ubezpieczony albo szkoda przewyższa sumę ubezpieczenia; informacje te powinny również być udostępniane.

| (46) | Niektóre dostarczane informacje, takie jak nazwisko i adres właściciela lub użytkownika pojazdu oraz numer polisy ubezpieczeniowej i numer rejestracyjny pojazdu, stanowią dane osobowe w rozumieniu dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (13). Przetwarzanie takich danych niezbędne do celów niniejszej dyrektywy powinno zatem być zgodne z narodowymi środkami podjętymi w konsekwencji dyrektywy 95/46/WE. O nazwisku i adresie użytkownika można poinformować tylko wówczas, gdy ustawodawstwo krajowe przewiduje takie poinformowanie. |
| --- | --- |

(46)

Niektóre dostarczane informacje, takie jak nazwisko i adres właściciela lub użytkownika pojazdu oraz numer polisy ubezpieczeniowej i numer rejestracyjny pojazdu, stanowią dane osobowe w rozumieniu dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (13). Przetwarzanie takich danych niezbędne do celów niniejszej dyrektywy powinno zatem być zgodne z narodowymi środkami podjętymi w konsekwencji dyrektywy 95/46/WE. O nazwisku i adresie użytkownika można poinformować tylko wówczas, gdy ustawodawstwo krajowe przewiduje takie poinformowanie.

| (47) | Niezbędne jest określenie w przepisach organu odszkodowawczego, do którego strona poszkodowana może się zwrócić, jeżeli zakład ubezpieczeń nie wyznaczył przedstawiciela lub wyraźnie wykazuje opieszałość w zaspokojeniu roszczenia lub w przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie może zostać zidentyfikowany, aby zagwarantować, iż strona poszkodowana nie pozostanie bez odszkodowania, które jej przysługuje. Interwencje organu odszkodowawczego powinny ograniczać się do rzadkich indywidualnych przypadków, w których zakład ubezpieczeń nie wypełnia swoich obowiązków pomimo odstraszającego oddziaływania ewentualnych sankcji, jakie mogą zostać na nie nałożone. |
| --- | --- |

(47)

Niezbędne jest określenie w przepisach organu odszkodowawczego, do którego strona poszkodowana może się zwrócić, jeżeli zakład ubezpieczeń nie wyznaczył przedstawiciela lub wyraźnie wykazuje opieszałość w zaspokojeniu roszczenia lub w przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie może zostać zidentyfikowany, aby zagwarantować, iż strona poszkodowana nie pozostanie bez odszkodowania, które jej przysługuje. Interwencje organu odszkodowawczego powinny ograniczać się do rzadkich indywidualnych przypadków, w których zakład ubezpieczeń nie wypełnia swoich obowiązków pomimo odstraszającego oddziaływania ewentualnych sankcji, jakie mogą zostać na nie nałożone.

| (48) | Rola organu odszkodowawczego polega na zaspokojeniu roszczenia w związku ze stratą lub szkodą poniesioną przez stronę poszkodowaną tylko w przypadkach, które można obiektywnie ocenić, a zatem organ odszkodowawczy powinien ograniczyć swoje działania do sprawdzenia, czy ofertę odszkodowania przedstawiono zgodnie z ustalonymi terminami i procedurami, bez wnikania w materię sprawy. |
| --- | --- |

(48)

Rola organu odszkodowawczego polega na zaspokojeniu roszczenia w związku ze stratą lub szkodą poniesioną przez stronę poszkodowaną tylko w przypadkach, które można obiektywnie ocenić, a zatem organ odszkodowawczy powinien ograniczyć swoje działania do sprawdzenia, czy ofertę odszkodowania przedstawiono zgodnie z ustalonymi terminami i procedurami, bez wnikania w materię sprawy.

| (49) | Osoby prawne, które nabyły prawo do działania w imieniu strony poszkodowanej w zakresie roszczeń wobec osoby odpowiedzialnej za wypadek lub zakładu ubezpieczeń tej ostatniej (takie jak na przykład inne zakłady ubezpieczeń lub organy zabezpieczenia społecznego), nie powinny być uprawnione do dochodzenia odpowiedniego roszczenia wobec organu odszkodowawczego. |
| --- | --- |

(49)

Osoby prawne, które nabyły prawo do działania w imieniu strony poszkodowanej w zakresie roszczeń wobec osoby odpowiedzialnej za wypadek lub zakładu ubezpieczeń tej ostatniej (takie jak na przykład inne zakłady ubezpieczeń lub organy zabezpieczenia społecznego), nie powinny być uprawnione do dochodzenia odpowiedniego roszczenia wobec organu odszkodowawczego.

| (50) | Organ odszkodowawczy powinien być uprawniony do wstąpienia w prawa poszkodowanego w zakresie, w jakim wypłacił mu odszkodowanie. W celu ułatwienia wykonania roszczenia organu odszkodowawczego wobec zakładu ubezpieczeń, gdy nie wyznaczyło ono swego przedstawiciela lub wyraźnie wykazuje opieszałość w zaspokojeniu roszczenia, organ zapewniający odszkodowanie w kraju strony poszkodowanej powinien posiadać również automatyczne prawo zwrotu wraz z wstąpieniem w prawa strony poszkodowanej przez odpowiedni organ w państwie, w którym zarejestrowany jest zakład ubezpieczeń. Ten organ jest w stanie w najlepszy sposób dochodzić roszczeń regresowych wobec zakładu ubezpieczeniowego. |
| --- | --- |

(50)

Organ odszkodowawczy powinien być uprawniony do wstąpienia w prawa poszkodowanego w zakresie, w jakim wypłacił mu odszkodowanie. W celu ułatwienia wykonania roszczenia organu odszkodowawczego wobec zakładu ubezpieczeń, gdy nie wyznaczyło ono swego przedstawiciela lub wyraźnie wykazuje opieszałość w zaspokojeniu roszczenia, organ zapewniający odszkodowanie w kraju strony poszkodowanej powinien posiadać również automatyczne prawo zwrotu wraz z wstąpieniem w prawa strony poszkodowanej przez odpowiedni organ w państwie, w którym zarejestrowany jest zakład ubezpieczeń. Ten organ jest w stanie w najlepszy sposób dochodzić roszczeń regresowych wobec zakładu ubezpieczeniowego.

| (51) | Chociaż państwa członkowskie mogą przewidywać, że roszczenie wobec organu odszkodowawczego może mieć charakter pomocniczy, osoba poszkodowana nie powinna być zobowiązana do zgłoszenia roszczenia osobie odpowiedzialnej za wypadek przed przedstawieniem go organowi odszkodowawczemu. W takim przypadku strona poszkodowana powinna być przynajmniej w takiej samej pozycji jak w przypadku roszczenia wobec funduszu gwarancyjnego. |
| --- | --- |

(51)

Chociaż państwa członkowskie mogą przewidywać, że roszczenie wobec organu odszkodowawczego może mieć charakter pomocniczy, osoba poszkodowana nie powinna być zobowiązana do zgłoszenia roszczenia osobie odpowiedzialnej za wypadek przed przedstawieniem go organowi odszkodowawczemu. W takim przypadku strona poszkodowana powinna być przynajmniej w takiej samej pozycji jak w przypadku roszczenia wobec funduszu gwarancyjnego.

| (52) | System ten można uruchomić przez porozumienie zawarte między organami odszkodowawczymi ustanowionymi lub zatwierdzonymi przez państwa członkowskie określające ich funkcje i obowiązki oraz procedury dokonywania zwrotów. |
| --- | --- |

(52)

System ten można uruchomić przez porozumienie zawarte między organami odszkodowawczymi ustanowionymi lub zatwierdzonymi przez państwa członkowskie określające ich funkcje i obowiązki oraz procedury dokonywania zwrotów.

| (53) | Jeżeli niemożliwe jest wskazanie ubezpieczyciela pojazdu, należy przyjąć w przepisach, że ostatecznym dłużnikiem w odniesieniu do szkód, które należy wyrównać stronie poszkodowanej, jest fundusz gwarancyjny przewidziany w tym celu, działający w państwie członkowskim, w którym ma stałe miejsce postoju nieubezpieczony pojazd, którego użycie spowodowało wypadek. W przypadku gdy niemożliwe jest określenie pojazdu, należy określić w przepisach, że ostatecznym dłużnikiem jest fundusz gwarancyjny przewidziany w tym celu działający w państwie członkowskim, w którym miał miejsce wypadek. |
| --- | --- |

(53)

Jeżeli niemożliwe jest wskazanie ubezpieczyciela pojazdu, należy przyjąć w przepisach, że ostatecznym dłużnikiem w odniesieniu do szkód, które należy wyrównać stronie poszkodowanej, jest fundusz gwarancyjny przewidziany w tym celu, działający w państwie członkowskim, w którym ma stałe miejsce postoju nieubezpieczony pojazd, którego użycie spowodowało wypadek. W przypadku gdy niemożliwe jest określenie pojazdu, należy określić w przepisach, że ostatecznym dłużnikiem jest fundusz gwarancyjny przewidziany w tym celu działający w państwie członkowskim, w którym miał miejsce wypadek.

| (54) | Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku I część B, |
| --- | --- |

(54)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku I część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Definicje

W rozumieniu niniejszej dyrektywy:

| 1) | „pojazd” oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do podróżowania lądem oraz napędzany siłą mechaniczną, który nie porusza się po szynach, oraz każdą przyczepę zespoloną lub nie; |
| --- | --- |

1)

„pojazd” oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do podróżowania lądem oraz napędzany siłą mechaniczną, który nie porusza się po szynach, oraz każdą przyczepę zespoloną lub nie;

| 2) | „osoba poszkodowana” oznacza osobę, której przysługuje odszkodowanie z powodu strat lub szkód spowodowanych przez pojazdy; |
| --- | --- |

2)

„osoba poszkodowana” oznacza osobę, której przysługuje odszkodowanie z powodu strat lub szkód spowodowanych przez pojazdy;

| 3) | „krajowe biuro ubezpieczeniowe” oznacza organizację zawodową, która jest ustanowiona zgodnie z zaleceniem nr 5 przyjętym dnia 25 stycznia 1949 r. przez Podkomitet ds. Transportu Drogowego Komitetu Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych i który zrzesza przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe, które w danym państwie są upoważnione do zajmowania się branżą „ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej lądowych pojazdów mechanicznych”; |
| --- | --- |

3)

„krajowe biuro ubezpieczeniowe” oznacza organizację zawodową, która jest ustanowiona zgodnie z zaleceniem nr 5 przyjętym dnia 25 stycznia 1949 r. przez Podkomitet ds. Transportu Drogowego Komitetu Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych i który zrzesza przedsiębiorstwa ubezpieczeniowe, które w danym państwie są upoważnione do zajmowania się branżą „ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej lądowych pojazdów mechanicznych”;

| 4) | „terytorium, na którym pojazd normalnie przebywa” oznacza:






  a) | terytorium państwa, którego tablicę rejestracyjną posiada pojazd bez względu na to, czy jest to tablica stała czy tymczasowa; lub |
| --- | --- | --- |

4)

„terytorium, na którym pojazd normalnie przebywa” oznacza:

a)

terytorium państwa, którego tablicę rejestracyjną posiada pojazd bez względu na to, czy jest to tablica stała czy tymczasowa; lub

| b) | w przypadkach gdy nie jest wymagana rejestracja dla danego typu pojazdu, ale pojazd posiada tablicę ubezpieczeniową lub znak odpowiadający tablicy rejestracyjnej, terytorium państwa, w którym została wydana tablica ubezpieczeniowa lub znak; lub |
| --- | --- |

b)

w przypadkach gdy nie jest wymagana rejestracja dla danego typu pojazdu, ale pojazd posiada tablicę ubezpieczeniową lub znak odpowiadający tablicy rejestracyjnej, terytorium państwa, w którym została wydana tablica ubezpieczeniowa lub znak; lub

| c) | w przypadkach gdy tablica rejestracyjna ani tablica ubezpieczeniowa, ani znak nie są wymagane dla niektórych rodzajów pojazdów, terytorium państwa, w którym mieszka na stałe właściciel pojazdu; lub |
| --- | --- |

c)

w przypadkach gdy tablica rejestracyjna ani tablica ubezpieczeniowa, ani znak nie są wymagane dla niektórych rodzajów pojazdów, terytorium państwa, w którym mieszka na stałe właściciel pojazdu; lub

| d) | w przypadku gdy pojazd nie posiada żadnej tablicy rejestracyjnej lub posiada tablicę rejestracyjną, która nie jest przypisana albo już nie jest przypisana do tego pojazdu, a brał on udział w wypadku, terytorium państwa, w którym miał miejsce wypadek, dla celów likwidacji szkody zgodnie z art. 2 lit. a) lub zgodnie z art. 10; |
| --- | --- |

d)

w przypadku gdy pojazd nie posiada żadnej tablicy rejestracyjnej lub posiada tablicę rejestracyjną, która nie jest przypisana albo już nie jest przypisana do tego pojazdu, a brał on udział w wypadku, terytorium państwa, w którym miał miejsce wypadek, dla celów likwidacji szkody zgodnie z art. 2 lit. a) lub zgodnie z art. 10;

| 5) | „zielona karta” oznacza międzynarodowy certyfikat ubezpieczeniowy wydany w imieniu biura krajowego, zgodnie z zaleceniem nr 5 przyjętym dnia 25 stycznia 1949 r. przez Podkomitet ds. Transportu Drogowego Komitetu Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych; |
| --- | --- |

5)

„zielona karta” oznacza międzynarodowy certyfikat ubezpieczeniowy wydany w imieniu biura krajowego, zgodnie z zaleceniem nr 5 przyjętym dnia 25 stycznia 1949 r. przez Podkomitet ds. Transportu Drogowego Komitetu Transportu Lądowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych;

| 6) | „zakład ubezpieczeń” oznacza przedsiębiorstwo, które uzyskało oficjalne zezwolenie zgodnie z art. 6 lub art. 23 ust. 2 dyrektywy 73/239/EWG; |
| --- | --- |

6)

„zakład ubezpieczeń” oznacza przedsiębiorstwo, które uzyskało oficjalne zezwolenie zgodnie z art. 6 lub art. 23 ust. 2 dyrektywy 73/239/EWG;

| 7) | „przedsiębiorstwo” oznacza siedzibę, agencję lub oddział zakładu ubezpieczeń, określone w art. 2 lit. c) drugiej dyrektywy Rady 88/357/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług (14). |
| --- | --- |

7)

„przedsiębiorstwo” oznacza siedzibę, agencję lub oddział zakładu ubezpieczeń, określone w art. 2 lit. c) drugiej dyrektywy Rady 88/357/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług (14).

Artykuł 2

Zakres stosowania

Artykuły 4, 6, 7 i 8 stosuje się do pojazdów normalnie przebywających na terytorium jednego z państw członkowskich:

| a) | z chwilą zawarcia porozumienia pomiędzy krajowymi biurami ubezpieczeniowymi oraz zgodnie z warunkami tego porozumienia, każde krajowe biuro zapewnia zaspokojenie roszczeń, zgodnie z przepisami prawa krajowego w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia, wynikających z wypadków, które miały miejsce na terytorium jego państwa, spowodowanych przez pojazdy mające stałe miejsce postoju na terytorium innego państwa członkowskiego, bez względu na to, czy takie pojazdy były ubezpieczone; |
| --- | --- |

a)

z chwilą zawarcia porozumienia pomiędzy krajowymi biurami ubezpieczeniowymi oraz zgodnie z warunkami tego porozumienia, każde krajowe biuro zapewnia zaspokojenie roszczeń, zgodnie z przepisami prawa krajowego w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia, wynikających z wypadków, które miały miejsce na terytorium jego państwa, spowodowanych przez pojazdy mające stałe miejsce postoju na terytorium innego państwa członkowskiego, bez względu na to, czy takie pojazdy były ubezpieczone;

| b) | od daty ustalonej przez Komisję, po upewnieniu się przez nią w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, że takie porozumienie zostało zawarte; |
| --- | --- |

b)

od daty ustalonej przez Komisję, po upewnieniu się przez nią w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, że takie porozumienie zostało zawarte;

| c) | na okres obowiązywania tego porozumienia. |
| --- | --- |

c)

na okres obowiązywania tego porozumienia.

Artykuł 3

Obowiązek ubezpieczenia pojazdów

Z zastrzeżeniem art. 5 każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia objęcia ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilna odnosząca się do ruchu pojazdów normalnie przebywających na jego terytorium.

Zakres pokrycia szkód oraz warunki ubezpieczenia zostają ustalone w ramach środków określonych w akapicie pierwszym.

Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie stosowne środki, aby zapewnić objęcie umową ubezpieczenia również:

| a) | szkód wyrządzonych na terytorium innych państw członkowskich zgodnie z obowiązującym prawem w tych państwach; |
| --- | --- |

a)

szkód wyrządzonych na terytorium innych państw członkowskich zgodnie z obowiązującym prawem w tych państwach;

| b) | szkód poniesionych przez obywateli państw członkowskich podczas bezpośredniej podróży między dwoma terytoriami, na których obowiązuje Traktat, jeśli nie ma krajowego biura ubezpieczeniowego dla terytorium, przez które następuje przejazd; w tym przypadku szkody są pokrywane zgodnie z wewnętrznymi przepisami o obowiązku ubezpieczenia obowiązującymi w państwie członkowskim, na którego terytorium pojazd przebywa normalnie. |
| --- | --- |

b)

szkód poniesionych przez obywateli państw członkowskich podczas bezpośredniej podróży między dwoma terytoriami, na których obowiązuje Traktat, jeśli nie ma krajowego biura ubezpieczeniowego dla terytorium, przez które następuje przejazd; w tym przypadku szkody są pokrywane zgodnie z wewnętrznymi przepisami o obowiązku ubezpieczenia obowiązującymi w państwie członkowskim, na którego terytorium pojazd przebywa normalnie.

Ubezpieczenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, pokrywa obligatoryjnie zarówno szkody majątkowe, jak i szkody na osobie.

Artykuł 4

Kontrole ubezpieczenia

Państwa członkowskie odstępują od kontrolowania ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej w przypadku samochodów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium innego państwa członkowskiego oraz w przypadku pojazdów, które wjeżdżają na ich terytorium z terytorium innego państwa członkowskiego i mają zwykłe miejsce postoju na terytorium państwa trzeciego. Państwa członkowskie mogą jednak prowadzić niesystematyczne kontrole ubezpieczenia pod warunkiem że nie są one dyskryminacyjne i są dokonywane w ramach kontroli, której wyłącznym celem nie jest sprawdzenie ubezpieczenia.

Artykuł 5

Odstąpienie od obowiązku ubezpieczenia pojazdów

1.   Państwo członkowskie może przewidzieć odstępstwo od art. 3 w stosunku do niektórych osób fizycznych lub prawnych, publicznych lub prywatnych; lista takich osób zostaje sporządzona przez dane państwo i notyfikowana innym państwom członkowskim i Komisji.

Stosując takie odstępstwo, państwo członkowskie podejmuje stosowne działania, aby zapewnić wypłatę odszkodowania za szkodę majątkową lub szkodę na osobie spowodowaną na jego terytorium oraz na terytorium innych państw członkowskich przez pojazdy należące do takich osób.

W szczególności wyznacza urząd lub organ w kraju, gdzie zachodzi szkoda, odpowiedzialne za odszkodowania dla osób poszkodowanych zgodnie z przepisami tego państwa w przypadkach, gdy art. 2 lit. a) nie ma zastosowania.

Państwo członkowskie przekazuje Komisji wykaz osób zwolnionych z obowiązku ubezpieczenia oraz urzędów i organów odpowiedzialnych za wypłatę odszkodowań.

Komisja publikuje taki wykaz.

2.   Państwo członkowskie może odstąpić od stosowania art. 3 w zakresie niektórych rodzajów pojazdów lub niektórych pojazdów posiadających specjalną tablicę; lista takich rodzajów pojazdów lub takich pojazdów zostaje sporządzona przez dane państwo i przekazana innym państwom członkowskim i Komisji.

W takim przypadku państwa członkowskie zapewniają, aby pojazdy, o których mowa w akapicie pierwszym, były traktowane w taki sam sposób jak pojazdy, w odniesieniu do których nie spełniono obowiązku ubezpieczenia określonego w art. 3.

Funduszowi gwarancyjnemu państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek, przysługuje w takiej sytuacji roszczenie wobec funduszu gwarancyjnego w państwie członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju.

Od dnia 11 czerwca 2010 r. państwa członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdania z wykonywania i stosowania w praktyce niniejszego ustępu.

Komisja, po zbadaniu tych sprawozdań i o ile zajdzie taka potrzeba, przedstawi propozycje w sprawie zastąpienia lub uchylenia niniejszego odstępstwa.

Artykuł 6

Krajowe biuro ubezpieczeniowe

Każde państwo członkowskie zapewnia, w przypadku gdy na jego terytorium ma miejsce wypadek spowodowany przez pojazd normalnie przebywający na terytorium innego państwa członkowskiego, uzyskanie przez krajowe biuro ubezpieczeniowe, z zastrzeżeniem zobowiązania określonego w art. 2 lit. a), informacji dotyczących:

| a) | terytorium, na którym pojazd przebywa normalnie, jego tablicy rejestracyjnej, jeśli taką posiada; |
| --- | --- |

a)

terytorium, na którym pojazd przebywa normalnie, jego tablicy rejestracyjnej, jeśli taką posiada;

| b) | w zakresie, w jakim jest to możliwe, ubezpieczenia pojazdu, znajdujących się normalnie na zielonej karcie, którymi dysponuje posiadacz pojazdu, w zakresie, w jakim są one wymagane przez państwo członkowskie, na terytorium którego pojazd normalnie przebywa. |
| --- | --- |

b)

w zakresie, w jakim jest to możliwe, ubezpieczenia pojazdu, znajdujących się normalnie na zielonej karcie, którymi dysponuje posiadacz pojazdu, w zakresie, w jakim są one wymagane przez państwo członkowskie, na terytorium którego pojazd normalnie przebywa.

Każde państwo członkowskie zapewnia również przekazanie przez biuro informacji, o których mowa w lit. a) i b), do krajowego biura ubezpieczeniowego państwa, na terytorium którego pojazd, o którym mowa w akapicie pierwszym, przebywa normalnie.

ROZDZIAŁ 2

PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO POJAZDÓW NORMALNIE PRZEBYWAJĄCYCH NA TERYTORIUM PAŃSTW TRZECICH

Artykuł 7

Środki krajowe odnoszące się do pojazdów normalnie przebywających na terytorium państw trzecich

Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie stosowne środki, aby pojazdy normalnie przebywające na terytorium państwa trzeciego, wjeżdżające na terytorium, na którym obowiązuje Traktat, mogły być dopuszczane do ruchu na terytorium jedynie gdy szkody, które mogą być spowodowane przez te pojazdy, są pokryte na całym terytorium, na którym obowiązuje Traktat, stosownie do warunków określonych przez przepisy każdego z państw członkowskich w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w stosunku do używania pojazdów.

Artykuł 8

Dokumenty odnoszące się do pojazdów normalnie przebywających na terytorium państw trzecich

1.   Każdy pojazd normalnie przebywający na terytorium państwa trzeciego musi, zanim wjedzie na terytorium, na którym obowiązuje Traktat, posiadać ważną zieloną kartę albo świadectwo ubezpieczenia granicznego, stwierdzające, że pojazd jest ubezpieczony zgodnie z art. 7.

Jednak pojazdy normalnie przebywające w państwie trzecim są traktowane jak pojazdy normalnie przebywające na terytorium Wspólnoty, jeśli krajowe biura wszystkich państw członkowskich zagwarantują — każde zgodnie z przepisami swojego prawa krajowego o obowiązkowym ubezpieczeniu — rozliczenie szkód w stosunku do wypadków zachodzących na ich terytorium, a spowodowanych przez poruszające się pojazdy.

2.   Po stwierdzeniu, w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, że zobowiązania przewidziane w ust. 1 akapit drugi zostały spełnione, Komisja ustali datę oraz rodzaje pojazdów, dla których państwo członkowskie nie będzie dłużej wymagać przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy.

ROZDZIAŁ 3

KWOTY MINIMALNE OBJĘTE OBOWIĄZKOWYM UBEZPIECZENIEM

Artykuł 9

Kwoty minimalne

1.   Bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie wyższych sum gwarancyjnych każde państwo członkowskie wymaga obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 3, co najmniej w zakresie następujących kwot:

| a) | w przypadku szkód na osobie – minimalna suma gwarancyjna w wysokości 1 000 000 EUR na jednego poszkodowanego lub 5 000 000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych; |
| --- | --- |

a)

w przypadku szkód na osobie – minimalna suma gwarancyjna w wysokości 1 000 000 EUR na jednego poszkodowanego lub 5 000 000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych;

| b) | w przypadku szkód materialnych – 1 000 000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych. |
| --- | --- |

b)

w przypadku szkód materialnych – 1 000 000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych.

Jeśli zajdzie taka potrzeba, państwa członkowskie mogą ustanowić okres przejściowy trwający najdalej do dnia 11 czerwca 2012 r. na dostosowanie minimalnych sum gwarancyjnych do kwot przewidzianych w akapicie pierwszym.

Państwa członkowskie, które ustanowią taki okres przejściowy, informują o tym Komisję i określają czas trwania tego okresu.

Jednakże najpóźniej do dnia 11 grudnia 2009 r. państwa członkowskie podnoszą sumy gwarancyjne do co najmniej połowy kwot określonych w akapicie pierwszym.

2.   Co pięć lat od dnia 11 czerwca 2005 r. lub na koniec okresu przejściowego, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, kwoty, o których mowa w ust. 2, podlegają przeglądowi z uwzględnieniem Europejskiego Wskaźnika Cen Konsumpcyjnych (EICP) ustanowionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95.

Kwoty te są dostosowywane automatycznie. Są podnoszone o wielkość stanowiącą zmianę procentową wskazaną przez EICP za odpowiedni okres, tj. za pięć lat bezpośrednio poprzedzających przegląd, o którym mowa w akapicie pierwszym, i zaokrąglane do wielokrotności 10 000 EUR.

Komisja informuje Parlament Europejski i Komisję o dostosowanych kwotach oraz zapewnia ich publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

ROZDZIAŁ 4

ODSZKODOWANIE ZA SZKODY SPOWODOWANE PRZEZ NIEUSTALONY POJAZD LUB POJAZD, W STOSUNKU DO KTÓREGO NIE SPEŁNIONO OBOWIĄZKU UBEZPIECZENIA, O KTÓRYM MOWA W ART. 3

Artykuł 10

Instytucja odpowiedzialna za odszkodowanie

1.   Każde państwo członkowskie tworzy lub upoważnia instytucję mającą za zadanie wypłacanie odszkodowań, co najmniej w granicach obowiązkowego ubezpieczenia, za szkody majątkowe lub szkody na osobie spowodowane przez nieustalony pojazd lub pojazd, w stosunku do którego nie spełniono obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w art. 3.

Akapit pierwszy nie narusza prawa państw członkowskich do uznawania odszkodowania wypłacanego przez tę instytucję za pomocnicze lub główne, a także prawa do ustanowienia przepisów regulujących zaspokajanie roszczeń przysługujących tej instytucji wobec osoby odpowiedzialnej lub osób odpowiedzialnych za spowodowanie wypadku i innych ubezpieczycieli lub organów zabezpieczenia społecznego zobowiązanych do wypłaty odszkodowania poszkodowanemu w związku z tym samym wypadkiem. Jednakże państwa członkowskie nie mogą zezwolić tej instytucji na uzależnienie wypłaty odszkodowania od wykazania przez poszkodowanego w jakikolwiek sposób, że osoba odpowiedzialna jest niezdolna do wypłacenia odszkodowania lub odmawia jego zapłaty.

2.   Poszkodowany może w każdym przypadku zwrócić się bezpośrednio do powyższej instytucji, która na podstawie informacji udzielonych na jego żądanie przez poszkodowanego jest zobowiązana do udzielenia mu odpowiedzi dotyczącej wypłaty odszkodowania wraz z uzasadnieniem.

Jednakże państwa członkowskie mogą wyłączyć obowiązek wypłaty odszkodowania przez powyższą instytucję osobom, które dobrowolnie wsiadły do pojazdu, który spowodował szkodę, jeżeli instytucja ta udowodni, że wiedziały one o fakcie nieubezpieczenia pojazdu.

3.   Państwa członkowskie mogą ograniczyć lub wyłączyć obowiązek wypłaty odszkodowania przez tę instytucję w przypadku szkód majątkowych spowodowanych przez nieustalony pojazd.

Jednakże jeżeli instytucja ta wypłaciła odszkodowanie za znaczącą szkodę na osobie poszkodowanemu w tym samym wypadku, w którym nieustalony pojazd spowodował także szkodę majątkową, państwa członkowskie nie mogą wyłączyć obowiązku wypłaty odszkodowania za szkodę majątkową na podstawie tego, że pojazd nie został ustalony. Państwa członkowskie mogą jednak wprowadzić franszyzę nieprzekraczającą 500 EUR, która obciąża poszkodowanego ponoszącego szkody majątkowe.

Warunki, w których szkodę na osobie uznaje się za znaczącą, ustala się na podstawie przepisów ustawowych lub administracyjnych państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek. W związku z tym państwo członkowskie może uwzględnić między innymi to, czy szkoda na osobie wymagała opieki szpitalnej.

4.   Każde państwo członkowskie stosuje swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w zakresie wypłacania odszkodowania przez tę instytucję bez uszczerbku dla dowolnej innej praktyki korzystniejszej dla poszkodowanego.

Artykuł 11

Spory

W przypadku sporu między organem, określonym w art. 10 ust. 1, i ubezpieczycielem udzielającym ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej, dotyczącego ustalenia, który z nich musi wypłacić odszkodowanie osobie poszkodowanej, państwa członkowskie podejmują właściwe środki w celu wyznaczenia jednej z tych stron jako odpowiedzialnej w pierwszej kolejności za niezwłoczne wypłacenie odszkodowania osobie poszkodowanej.

Jeżeli zostanie ostatecznie ustalone, że druga strona powinna zapłacić całość lub część odszkodowania, strona ta odpowiednio zwróci należność stronie, która dokonała wypłaty.

ROZDZIAŁ 5

SZCZEGÓLNE KATEGORIE POSZKODOWANYCH, KLAUZULE WYŁĄCZAJĄCE, CAŁOŚCIOWOŚĆ SKŁADKI, POJAZDY WYSŁANE Z JEDNEGO PAŃSTWA CZŁONKOWSKIEGO DO DRUGIEGO

Artykuł 12

Szczególne kategorie poszkodowanych

1.   Bez uszczerbku dla art. 13 ust. 1 akapit drugi ubezpieczenie określone w art. 3 obejmuje odpowiedzialność z tytułu uszkodzenia ciała wszystkich pasażerów, innych niż kierowca, wynikającą z ruchu pojazdu.

2.   Członkowie rodziny ubezpieczającego lub kierowcy lub każdej innej osoby, która ponosi odpowiedzialność cywilną za szkodę objętą ubezpieczeniem, o którym mowa w art. 3, nie mogą być wyłączeni, ze względu na ten związek pokrewieństwa lub powinowactwa, z możliwości skorzystania z ubezpieczenia za szkody na osobie.

3.   Ubezpieczenie, o którym mowa w art. 3, obejmuje szkody na osobie oraz szkody majątkowe wyrządzone pieszym, rowerzystom i innym niezmotoryzowanym użytkownikom dróg, którzy w następstwie wypadku, w którym brał udział pojazd mechaniczny, mają prawo do odszkodowania zgodnie z krajowym prawem cywilnym.

Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku zarówno dla odpowiedzialności cywilnej, jak i wysokości odszkodowania.

Artykuł 13

Klauzule wyłączające

1.   Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia uznania za bezskuteczny każdego przepisu lub postanowienia umownego zawartego w polisie ubezpieczeniowej wydanej zgodnie z art. 3 w stosunku do roszczeń osób trzecich poszkodowanych w wypadku, gdy ten przepis lub postanowienie umowne wyłącza z zakresu ubezpieczenia użytkowanie pojazdu przez:

| a) | osoby niebędące ani wyraźnie, ani w sposób dorozumiany do tego upoważnione; |
| --- | --- |

a)

osoby niebędące ani wyraźnie, ani w sposób dorozumiany do tego upoważnione;

| b) | osoby nieposiadające prawa jazdy pozwalającego im na prowadzenie danego pojazdu; |
| --- | --- |

b)

osoby nieposiadające prawa jazdy pozwalającego im na prowadzenie danego pojazdu;

| c) | osoby, które nie przestrzegają ustawowych wymogów technicznych dotyczących stanu i bezpieczeństwa danego pojazdu. |
| --- | --- |

c)

osoby, które nie przestrzegają ustawowych wymogów technicznych dotyczących stanu i bezpieczeństwa danego pojazdu.

Jednakże przepis lub postanowienie, o których mowa w lit. a) akapit pierwszy, mogą być powoływane przeciwko osobom, które dobrowolnie zajęły miejsce w pojeździe, który spowodował szkodę, jeśli zakład ubezpieczeń udowodni, że wiedziały one o tym, że pojazd ten został skradziony.

Państwa członkowskie mają możliwość — w odniesieniu do wypadków, jakie nastąpiły na ich terytorium — niestosowania przepisów akapitu pierwszego, jeśli poszkodowany może uzyskać odszkodowanie za poniesioną szkodę od instytucji zabezpieczenia społecznego.

2.   W przypadku pojazdów skradzionych lub uzyskanych w wyniku przemocy, państwa członkowskie mogą ustalić, że instytucja, o której mowa w art. 10 ust. 1, wypłaca odszkodowanie zamiast zakładu ubezpieczeń, na warunkach przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu. Jeżeli pojazd jest zazwyczaj używany w innym państwie członkowskim, instytucja ta nie ma możliwości dochodzenia roszczeń od żadnej instytucji w tamtym państwie członkowskim.

Państwa członkowskie, które w przypadku pojazdów skradzionych lub uzyskanych w wyniku przemocy przewidują, że instytucja, o której mowa w art. 10 ust. 1, wypłaci odszkodowanie, mogą ustalić w odniesieniu do szkód majątkowych franszyzę nieprzekraczającą 250 EUR, która obciąża poszkodowanego.

3.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wszelkie przepisy prawne lub klauzule umowne zawarte w umowie ubezpieczeniowej, które wyłączają pasażera z ochrony ubezpieczeniowej na tej podstawie, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, że kierowca pojazdu w chwili wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego, zostały uznane za bezskuteczne w odniesieniu do roszczeń takiego pasażera.

Artykuł 14

Całościowość składki

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby wszystkie polisy obowiązkowego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych:

| a) | obejmowały ochroną za tę samą składkę i przez cały okres obowiązywania umowy całe terytorium Wspólnoty, łącznie ze wszystkimi okresami, kiedy pojazd pozostaje w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania umowy; oraz |
| --- | --- |

a)

obejmowały ochroną za tę samą składkę i przez cały okres obowiązywania umowy całe terytorium Wspólnoty, łącznie ze wszystkimi okresami, kiedy pojazd pozostaje w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania umowy; oraz

| b) | gwarantowały za tę samą składkę, w każdym państwie członkowskim, ochronę wymaganą przez prawo tego państwa lub ochronę wymaganą przez prawo państwa członkowskiego, w którym znajduje się stałe miejsce postoju pojazdu, jeżeli ochrona ta jest większa. |
| --- | --- |

b)

gwarantowały za tę samą składkę, w każdym państwie członkowskim, ochronę wymaganą przez prawo tego państwa lub ochronę wymaganą przez prawo państwa członkowskiego, w którym znajduje się stałe miejsce postoju pojazdu, jeżeli ochrona ta jest większa.

Artykuł 15

Pojazdy wysłane z jednego państwa członkowskiego do drugiego

1.   W drodze odstępstwa od art. 2 lit. d) tiret drugie dyrektywy 88/357/EWG, jeżeli pojazd został wysłany z jednego państwa członkowskiego do drugiego, za państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka uważa się państwo członkowskie przeznaczenia, przez okres trzydziestu dni liczony bezpośrednio od chwili przyjęcia dostawy przez nabywcę, nawet jeżeli pojazd nie został jeszcze formalnie zarejestrowany w państwie członkowskim przeznaczenia.

2.   Jeżeli pojazd brał udział w wypadku w okresie wskazanym w ust. 1 niniejszego artykułu i nie był wtedy ubezpieczony, organ państwa członkowskiego przeznaczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1, jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania określonego w art. 9.

ROZDZIAŁ 6

OŚWIADCZENIE, FRANSZYZA, ROSZCZENIE BEZPOŚREDNIE

Artykuł 16

Oświadczenie o roszczeniach odszkodowawczych osób trzecich

Państwa członkowskie zapewniają, aby ubezpieczony miał prawo do wystąpienia w dowolnym czasie z wnioskiem o wydanie oświadczenia o roszczeniach odszkodowawczych osób trzecich dotyczących pojazdów objętych umową ubezpieczenia w okresie co najmniej pięciu ostatnich lat trwania stosunku umownego.

Zakład ubezpieczeń lub organ wyznaczony przez państwo członkowskie do zawierania obowiązkowych ubezpieczeń lub do wystawiania takich oświadczeń wydaje ubezpieczonemu takie oświadczenie w ciągu 15 dni od złożenia wniosku.

Artykuł 17

Franszyza

Zakłady ubezpieczeń nie mogą powoływać się na franszyzę wobec poszkodowanego w wypadku w zakresie ubezpieczenia określonego w art. 3.

Artykuł 18

Roszczenie bezpośrednie

Państwa członkowskie zapewniają, aby poszkodowanemu w wypadku spowodowanym przez pojazd objęty ubezpieczeniem, o którym mowa określonym w art. 3, przysługiwało bezpośrednie roszczenie wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej.

ROZDZIAŁ 7

ZASPOKAJANIE ROSZCZEŃ WYNIKAJĄCYCH Z WSZELKICH WYPADKÓW SPOWODOWANYCH PRZEZ POJAZD OBJĘTY UBEZPIECZENIEM, O KTÓRYM MOWA W ART. 3

Artykuł 19

Procedura zaspakajania roszczeń

Państwa członkowskie wprowadzają procedurę, o której mowa w art. 22, dla roszczeń wynikających z wszelkich wypadków spowodowanych przez pojazd objęty ubezpieczeniem, o którym mowa w art. 3.

Dla wypadków, w związku z którymi likwidacja szkody mogłaby odbywać się poprzez system krajowych biur ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 2, państwa członkowskie ustanawiają taką samą procedurę jak tę, o której mowa w art. 22.

Dla celów stosowania tej procedury wszelkie odniesienia do zakładu ubezpieczeń będą rozumiane jako odniesienia do krajowych biur ubezpieczenia.

Artykuł 20

Przepisy szczególne dotyczące wypłaty odszkodowania poszkodowanym w następstwie wypadku w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie stałego miejsca zamieszkania

1.   Celem art. 20–26 jest ustanowienie przepisów szczególnych mających zastosowanie wobec stron poszkodowanych, uprawnionych do odszkodowania w związku ze stratą lub szkodą powstałą w wyniku wypadku, który miał miejsce w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej, spowodowaną użytkowaniem pojazdów ubezpieczonych i mających stałe miejsce postoju w państwie członkowskim.

Bez uszczerbku dla przepisów ustawodawstwa państw trzecich, dotyczących odpowiedzialności cywilnej i międzynarodowego prawa prywatnego, niniejsze przepisy stosuje się również wobec stron poszkodowanych zamieszkałych w państwie członkowskim i uprawnionych do odszkodowania w związku ze stratą lub szkodą powstałą w wyniku wypadku, który miał miejsce w państwie trzecim, którego narodowe biuro ubezpieczeniowe przyłączyło się do systemu zielonej karty, w każdym przypadku, jeżeli wypadek taki został spowodowany użytkowaniem pojazdów ubezpieczonych i mających stałe miejsce postoju w państwie członkowskim.

2.   Artykuły 21 i 24 stosuje się tylko w odniesieniu do wypadków spowodowanych ruchem pojazdu:

| a) | ubezpieczonego przez przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej; oraz |
| --- | --- |

a)

ubezpieczonego przez przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej; oraz

| b) | mającego stałe miejsce postoju w państwie członkowskim innym niż państwo zamieszkania strony poszkodowanej. |
| --- | --- |

b)

mającego stałe miejsce postoju w państwie członkowskim innym niż państwo zamieszkania strony poszkodowanej.

Artykuł 21

Przedstawiciele wyznaczeni do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń

1.   Każde państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zagwarantować, że wszystkie zakłady ubezpieczeń ubezpieczające ryzyka zaliczone do klasy 10 pkt A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych niż odpowiedzialność przewoźnika, wyznaczają swoich przedstawicieli w każdym państwie członkowskim innym niż to, w którym uzyskały oficjalne zezwolenie.

Przedstawiciel odpowiada za rozpatrzenie i zaspokojenie roszczeń będących wynikiem wypadku w przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 1.

Przedstawiciel ma miejsce zamieszkania lub jest zarejestrowany w państwie członkowskim, w którym został wyznaczony.

2.   Wybór przedstawicieli zależy wyłącznie od zakładu ubezpieczeń.

Państwa członkowskie nie mogą ograniczać tego wyboru.

3.   Przedstawiciel może działać na rzecz jednego lub większej liczby zakładów ubezpieczeń.

4.   Przedstawiciel w związku z takimi roszczeniami gromadzi wszelkie informacje niezbędne przy zaspokojeniu roszczeń i podejmuje środki niezbędne do wynegocjowania zaspokojenia roszczeń.

Wymóg wyznaczenia przedstawiciela nie wyklucza prawa strony poszkodowanej lub jej zakładu ubezpieczeń do wszczęcia procedury sądowej bezpośrednio przeciwko osobie, która spowodowała wypadek, lub przeciwko jej zakładowi ubezpieczeń.

5.   Przedstawiciele muszą posiadać wystarczające uprawnienia do reprezentowania zakładu ubezpieczeń w stosunku do stron poszkodowanych w przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 1, oraz do pełnego zaspokojenia ich roszczeń.

Muszą oni być zdolni do badania spraw w oficjalnym języku(-kach) państwa członkowskiego stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej.

6.   Wyznaczenie przedstawicieli nie stanowi otwarcia oddziału w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 92/49/EWG, a przedstawiciela nie uważa się za jednostkę organizacyjną w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 88/357/EWG lub za jednostkę organizacyjną w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 44/2001.

Artykuł 22

Procedura odszkodowawcza

Państwa członkowskie wprowadzają obowiązek — poparty odpowiednimi, skutecznymi i systematycznymi sankcjami finansowymi lub równoważnymi sankcjami administracyjnymi — zgodnie z którym w okresie trzech miesięcy od daty przedstawienia roszczenia o odszkodowanie przez stronę poszkodowaną bezpośrednio zakładowi ubezpieczeń osoby, która spowodowała wypadek, lub jego przedstawicielowi:

| a) | zakład ubezpieczeń osoby, która spowodowała wypadek, lub jego przedstawiciel zobowiązany jest przedstawić uzasadnioną ofertę odszkodowania w przypadkach, gdy odpowiedzialność nie jest przedmiotem sporu, zaś szkody zostały wyliczone; lub |
| --- | --- |

a)

zakład ubezpieczeń osoby, która spowodowała wypadek, lub jego przedstawiciel zobowiązany jest przedstawić uzasadnioną ofertę odszkodowania w przypadkach, gdy odpowiedzialność nie jest przedmiotem sporu, zaś szkody zostały wyliczone; lub

| b) | zakład ubezpieczeń, w stosunku do którego skierowane zostało roszczenie o odszkodowanie, lub jego przedstawiciel zobowiązany jest dostarczyć uzasadnioną odpowiedź na kwestie poruszone w roszczeniu w przypadkach, gdy odpowiedzialność jest kwestionowana, nie została wyraźnie określona lub szkody nie zostały w pełni wyliczone. |
| --- | --- |

b)

zakład ubezpieczeń, w stosunku do którego skierowane zostało roszczenie o odszkodowanie, lub jego przedstawiciel zobowiązany jest dostarczyć uzasadnioną odpowiedź na kwestie poruszone w roszczeniu w przypadkach, gdy odpowiedzialność jest kwestionowana, nie została wyraźnie określona lub szkody nie zostały w pełni wyliczone.

Państwa członkowskie przyjmują przepisy w celu zapewnienia, w przypadku nieprzedstawienia oferty w terminie trzech miesięcy, konieczności zapłaty odsetek od kwoty odszkodowania zaoferowanego przez zakład ubezpieczeń lub przyznanego przez sąd stronie poszkodowanej.

Artykuł 23

Centra informacyjne

1.   W celu umożliwienia stronie poszkodowanej dochodzenia odszkodowania każde państwo członkowskie ustanawia lub zatwierdza centrum informacyjne, które jest odpowiedzialne za:

| a) | prowadzenie rejestru zawierającego następujące informacje:






  (i) | numery rejestracyjne pojazdów mechanicznych mających stałe miejsce postoju na terytorium danego państwa; |
| --- | --- | --- |

a)

prowadzenie rejestru zawierającego następujące informacje:

(i)

numery rejestracyjne pojazdów mechanicznych mających stałe miejsce postoju na terytorium danego państwa;

| (ii) | numery polis ubezpieczeniowych na użytkowanie tych pojazdów dla rodzajów ryzyk zaliczonych do klasy 10 pkt A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych niż odpowiedzialność przewoźników, a w przypadku upłynięcia okresu ważności polisy – również daty wygaśnięcia ubezpieczenia; |
| --- | --- |

(ii)

numery polis ubezpieczeniowych na użytkowanie tych pojazdów dla rodzajów ryzyk zaliczonych do klasy 10 pkt A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych niż odpowiedzialność przewoźników, a w przypadku upłynięcia okresu ważności polisy – również daty wygaśnięcia ubezpieczenia;

| (iii) | zakłady ubezpieczeń ubezpieczające użytkowanie pojazdów w zakresie rodzajów ryzyka zaliczonych do klasy 10 pkt A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych iż odpowiedzialność przewoźników, oraz przedstawicieli wyznaczonych przez te zakłady, zgodnie z art. 21 niniejszej dyrektywy, których nazwiska lub nazwy zgłasza się centrom informacji zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu; |
| --- | --- |

(iii)

zakłady ubezpieczeń ubezpieczające użytkowanie pojazdów w zakresie rodzajów ryzyka zaliczonych do klasy 10 pkt A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych iż odpowiedzialność przewoźników, oraz przedstawicieli wyznaczonych przez te zakłady, zgodnie z art. 21 niniejszej dyrektywy, których nazwiska lub nazwy zgłasza się centrom informacji zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;

| (iv) | wykaz pojazdów, które w każdym z państw członkowskich korzystają z odstępstwa od wymogu posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2; |
| --- | --- |

(iv)

wykaz pojazdów, które w każdym z państw członkowskich korzystają z odstępstwa od wymogu posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2;

| (v) | dotyczące pojazdów, o których mowa w ppkt (iv):






  — | nazwę władzy lub organu wyznaczonego jako odpowiedzialny zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit trzeci za wypłacanie odszkodowań poszkodowanym stronom w przypadkach, gdy procedura przewidziana w art. 2 ust. 2 lit. a) nie ma zastosowania, jeżeli pojazd korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy, |
| --- | --- | --- |

(v)

dotyczące pojazdów, o których mowa w ppkt (iv):

—

nazwę władzy lub organu wyznaczonego jako odpowiedzialny zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit trzeci za wypłacanie odszkodowań poszkodowanym stronom w przypadkach, gdy procedura przewidziana w art. 2 ust. 2 lit. a) nie ma zastosowania, jeżeli pojazd korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy,

| — | nazwę organu zajmującego się pojazdami w państwie członkowskim w którym pojazdy mają stałe miejsce postoju, jeżeli pojazdy korzystają z odstępstwa przewidzianego art. 5 ust. 2; |
| --- | --- |

—

nazwę organu zajmującego się pojazdami w państwie członkowskim w którym pojazdy mają stałe miejsce postoju, jeżeli pojazdy korzystają z odstępstwa przewidzianego art. 5 ust. 2;

| b) | lub za koordynację zbierania i rozpowszechniania tych informacji; oraz |
| --- | --- |

b)

lub za koordynację zbierania i rozpowszechniania tych informacji; oraz

| c) | za wspieranie osób uprawnionych do uzyskania informacji określonych w lit. a) ppkt (i)–(v). |
| --- | --- |

c)

za wspieranie osób uprawnionych do uzyskania informacji określonych w lit. a) ppkt (i)–(v).

Informacje określone w lit. a) ppkt (i), (ii) oraz (iii) muszą być przechowywane przez okres siedmiu lat od upływu okresu rejestracji pojazdu lub upływu okresu, na jaki zawarta została umowa ubezpieczeniowa.

2.   Zakład ubezpieczeń określony w ust. 1 lit. a) pkt (iii) przekazuje centrom informacyjnym wszystkich państw członkowskich nazwiska lub nazwy i adresy przedstawicieli, których wyznaczył zgodnie z art. 21 w każdym z państw członkowskich.

3.   Państwa członkowskie zapewniają, by strona poszkodowana uprawniona była przez okres siedmiu lat od wypadku do bezzwłocznego uzyskania od centrum informacyjnego państwa członkowskiego, w którym ma miejsce stałego zamieszkania, państwa członkowskiego, w którym pojazd ma stałe miejsce postoju lub państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek, do uzyskania następujących informacji:

| a) | nazwa i adres zakładu ubezpieczeń; |
| --- | --- |

a)

nazwa i adres zakładu ubezpieczeń;

| b) | numer polisy ubezpieczeniowej; oraz |
| --- | --- |

b)

numer polisy ubezpieczeniowej; oraz

| c) | nazwa i adres przedstawiciela wyznaczonego przez zakład ubezpieczeń w państwie stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej. |
| --- | --- |

c)

nazwa i adres przedstawiciela wyznaczonego przez zakład ubezpieczeń w państwie stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej.

Centra współpracują ze sobą.

4.   Centrum informacyjne dostarcza stronie poszkodowanej nazwisko i adres właściciela lub użytkownika pojazdu, jeżeli strona poszkodowana ma uzasadnione powody do uzyskania tych informacji. W celu realizacji niniejszego przepisu centrum informacyjne powinno się zwrócić w szczególności:

| a) | do zakładu ubezpieczeń; lub |
| --- | --- |

a)

do zakładu ubezpieczeń; lub

| b) | do podmiotu prowadzącego rejestrację pojazdów. |
| --- | --- |

b)

do podmiotu prowadzącego rejestrację pojazdów.

Jeżeli pojazd korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy, centrum informacyjne informuje stronę poszkodowaną o nazwie urzędu lub organu wskazanego zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit trzeci jako odpowiedzialnego za odszkodowanie dla stron poszkodowanych w przypadkach, gdy nie ma zastosowania procedura, o której mowa w art. 2 lit. a).

Jeżeli pojazd korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 5 ust. 2, centrum informacyjne informuje stronę poszkodowaną o nazwie organu odpowiadającego za pojazd w kraju, w którym ma on stałe miejsce postoju.

5.   Państwa członkowskie zapewniają, aby bez uszczerbku dla ich obowiązków wynikających z ust. 1 i 4 centra informacyjne ustanowione lub uznane zgodnie udostępniły informacje określone w tych ustępach wszystkim osobom uczestniczącym w wypadku drogowym spowodowanym przez pojazd objęty ubezpieczeniem, o którym mowa w art. 3.

6.   Przetwarzanie danych osobowych wynikające z ust. 1 do 5 musi być prowadzone zgodnie z przepisami krajowymi przyjętymi w zastosowaniu dyrektywy 95/46/WE.

Artykuł 24

Organy odszkodowawcze

1.   Każde państwo członkowskie ustanawia lub zatwierdza organ odszkodowawczy odpowiedzialny za zapewnianie odszkodowań stronom poszkodowanym w przypadkach określonych w art. 20 ust. 1.

Strony poszkodowane mogą zgłaszać roszczenie do organu odszkodowawczego w ich państwie członkowskim zamieszkania:

| a) | jeżeli w okresie trzech miesięcy od dnia, w którym strona poszkodowana przedstawiła swoje roszczenie o odszkodowanie zakładowi ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku lub jego przedstawicielowi, zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel nie dostarczył uzasadnionej odpowiedzi na kwestie poruszone w roszczeniu; lub |
| --- | --- |

a)

jeżeli w okresie trzech miesięcy od dnia, w którym strona poszkodowana przedstawiła swoje roszczenie o odszkodowanie zakładowi ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku lub jego przedstawicielowi, zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel nie dostarczył uzasadnionej odpowiedzi na kwestie poruszone w roszczeniu; lub

| b) | jeżeli zakład ubezpieczeń nie wyznaczył swojego przedstawiciela w państwie członkowskim miejsca zamieszkania strony poszkodowanej zgodnie z art. 20 ust. 1. W tym przypadku strony poszkodowane mogą nie zgłaszać roszczenia organowi odszkodowawczemu, jeżeli przedstawiły roszczenie o odszkodowanie bezpośrednio zakładowi ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku i jeżeli otrzymały uzasadnioną odpowiedź w okresie trzech miesięcy od daty zgłoszenia roszczenia. |
| --- | --- |

b)

jeżeli zakład ubezpieczeń nie wyznaczył swojego przedstawiciela w państwie członkowskim miejsca zamieszkania strony poszkodowanej zgodnie z art. 20 ust. 1. W tym przypadku strony poszkodowane mogą nie zgłaszać roszczenia organowi odszkodowawczemu, jeżeli przedstawiły roszczenie o odszkodowanie bezpośrednio zakładowi ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku i jeżeli otrzymały uzasadnioną odpowiedź w okresie trzech miesięcy od daty zgłoszenia roszczenia.

Strony poszkodowane mogą nie przedstawić roszczenia organowi odszkodowawczemu, jeżeli podjęły działania prawne bezpośrednio przeciwko zakładowi ubezpieczeń.

Organ odszkodowawczy podejmuje działania w okresie dwóch miesięcy od daty zgłoszenia przez stronę poszkodowaną roszczenia o odszkodowanie, oraz kończy swoje działania, jeżeli zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel udzieli następnie uzasadnionej odpowiedzi na roszczenie.

Organ odszkodowawczy bezzwłocznie informuje:

| a) | zakład ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku, lub jego przedstawiciela; |
| --- | --- |

a)

zakład ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku, lub jego przedstawiciela;

| b) | organ odszkodowawczy w państwie członkowskim, w którym zarejestrowany jest zakład ubezpieczeń wystawiający polisę; |
| --- | --- |

b)

organ odszkodowawczy w państwie członkowskim, w którym zarejestrowany jest zakład ubezpieczeń wystawiający polisę;

| c) | osobę, która spowodowała wypadek, jeżeli jest znana, |
| --- | --- |

c)

osobę, która spowodowała wypadek, jeżeli jest znana,

że otrzymał roszczenie o odszkodowanie od strony poszkodowanej i że odpowie na nie w okresie dwóch miesięcy od zgłoszenia tego roszczenia.

Niniejszy przepis nie ma wpływu na prawo państw członkowskich do uznania odszkodowania ze strony tego organu za pomocnicze lub niepomocnicze oraz na prawo do przyjęcia przepisów dotyczących roszczeń pomiędzy tym organem a osobą lub osobami, które spowodowały wypadek, i innymi zakładami ubezpieczeń lub organami zabezpieczenia społecznego, które mają obowiązek zapewnienia odszkodowania stronie poszkodowanej w związku z tym samym wypadkiem. Państwa członkowskie nie mogą jednak dopuścić, aby organ odszkodowawczy uzależniał wypłatę odszkodowania od jakichkolwiek warunków innych niż określone w niniejszej dyrektywie, w szczególności od ustalenia przez stronę poszkodowaną w jakikolwiek sposób, że osoba odpowiedzialna nie jest w stanie lub odmawia zapłacenia odszkodowania.

2.   Organ odszkodowawczy, który wypłacił odszkodowanie stronie poszkodowanej w państwie członkowskim jej miejsca zamieszkania, uprawniony jest do domagania się zwrotu kwoty wypłaconej tytułem odszkodowania od organu odszkodowawczego w państwie członkowskim, w którym zarejestrowane jest przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe, które wystawiło polisę.

Ten ostatni organ wstępuje w prawa strony poszkodowanej przeciwko osobie, która spowodowała wypadek, lub przeciwko zakładowi ubezpieczeń w zakresie, w jakim organ odszkodowawczy w państwie członkowskim miejsca zamieszkania strony poszkodowanej zapewnił odszkodowanie za poniesioną stratę lub szkodę.

Każde państwo członkowskie zobowiązane jest do uznania tego przejścia praw przewidzianego przepisami innego państwa członkowskiego.

3.   Niniejszy artykuł wywołuje skutek:

| a) | po zawarciu między organami odszkodowawczymi ustanowionymi lub zatwierdzonymi przez państwa członkowskie porozumienia dotyczącego ich funkcji, obowiązków i procedur dokonywania zwrotów; |
| --- | --- |

a)

po zawarciu między organami odszkodowawczymi ustanowionymi lub zatwierdzonymi przez państwa członkowskie porozumienia dotyczącego ich funkcji, obowiązków i procedur dokonywania zwrotów;

| b) | od daty ustalonej przez Komisję po upewnieniu się przez nią w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, że takie porozumienie zostało zawarte. |
| --- | --- |

b)

od daty ustalonej przez Komisję po upewnieniu się przez nią w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, że takie porozumienie zostało zawarte.

Artykuł 25

Odszkodowanie

1.   Jeżeli niemożliwa jest identyfikacja pojazdu lub jeżeli w okresie dwóch miesięcy od wypadku niemożliwa jest identyfikacja zakładu ubezpieczeń, strona poszkodowana może zwrócić się o odszkodowanie do organu odszkodowawczego w państwie członkowskim, w którym zamieszkuje. Odszkodowanie wypłacane jest zgodnie z przepisami art. 9 i 10. W tym przypadku organ odszkodowawczy nabywa następujące roszczenie, na warunkach ustanowionych w art. 24 ust. 2:

| a) | w przypadku gdy nie można zidentyfikować zakładu ubezpieczeń: wobec funduszu gwarancyjnego państwa członkowskiego, w którym pojazd ma stałe miejsce postoju; |
| --- | --- |

a)

w przypadku gdy nie można zidentyfikować zakładu ubezpieczeń: wobec funduszu gwarancyjnego państwa członkowskiego, w którym pojazd ma stałe miejsce postoju;

| b) | w przypadku niezidentyfikowanego pojazdu: wobec funduszu gwarancyjnego państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek; |
| --- | --- |

b)

w przypadku niezidentyfikowanego pojazdu: wobec funduszu gwarancyjnego państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek;

| c) | w przypadku pojazdów z państw trzecich: wobec funduszu gwarancyjnego państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek. |
| --- | --- |

c)

w przypadku pojazdów z państw trzecich: wobec funduszu gwarancyjnego państwa członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek.

2.   Niniejszy artykuł stosuje się do wypadków spowodowanych przez pojazdy z państw trzecich objętych art. 7 i 8.

Artykuł 26

Organ centralny

Państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie działania w celu ułatwienia poszkodowanym, ich ubezpieczycielom oraz ich przedstawicielom prawnym dostępu w odpowiednim czasie do podstawowych danych, niezbędnych do likwidacji szkody.

W odpowiednich przypadkach podstawowe dane muszą być dostępne w formie elektronicznej w centralnym archiwum w każdym państwie członkowskim oraz muszą być udostępniane zainteresowanym stronom na ich wyraźny wniosek.

Artykuł 27

Sankcje

Państwa członkowskie określają sankcje za naruszenie przepisów prawa krajowego, które przyjmują, wykonując niniejszą dyrektywę, i podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia ich stosowania. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach przepisów wydanych na podstawie niniejszego artykułu najszybciej, jak to możliwe.

ROZDZIAŁ 8

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 28

Przepisy krajowe

1.   Państwa członkowskie mogą zgodnie z Traktatem utrzymać lub wprowadzić w życie przepisy, które są korzystniejsze dla strony poszkodowanej od przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.

Artykuł 29

Uchylenie

Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG, 2000/26/WE i 2005/14/WE, zmienione dyrektywami, o których mowa w załączniku I część A, zostają uchylone bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i terminów rozpoczęcia stosowania dyrektyw określonych w załączniku I część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.

Artykuł 30

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 31

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 16 września 2009 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

J. BUZEK

Przewodniczący

W imieniu Rady

C. MALMSTRÖM

Przewodniczący

---

(1)  Dz.U. C 224 z 30.8.2008, s. 39.

1

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 13 lipca 2009 r.

2

(3)  Dz.U. L 103 z 2.5.1972, s. 1.

3

(4)  Dz.U. L 8 z 11.1.1984, s. 17.

4

(5)  Dz.U. L 129 z 19.5.1990, s. 33.

5

(6)  Dz.U. L 181 z 20.7.2000, s. 65.

6

(7)  Zob. załącznik I część A.

7

(8)  Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14.

8

(9)  Dz.U. L 257 z 27.10.1995, s. 1.

9

(10)  Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1.

10

(11)  Dz.U. L 228 z 16.8.1973, s. 3.

11

(12)  Dz.U. L 228 z 11.8.1992, s. 1.

12

(13)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

13

(14)  Dz.U. L 172 z 4.7.1988, s. 1.

14

---

ZAŁĄCZNIK I

CZĘŚĆ A

Uchylone dyrektywy i ich kolejne zmiany

(o których mowa w art. 29)

| Dyrektywa Rady 72/166/EWG
  (Dz.U. L 103 z 2.5.1972, s. 1) | |
| --- | --- |
| Dyrektywa Rady 72/430/EWG
  (Dz.U. L 291 z 28.12.1972, s. 162) | |
| Dyrektywa Rady 84/5/EWG
  (Dz.U. L 8 z 11.1.1984, s. 17) | wyłącznie art. 4 |
| Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14) | wyłącznie art. 1 |
| Dyrektywa Rady 84/5/EWG
  (Dz.U. L 8 z 11.1.1984, s. 17) | |
| Załącznik I punkt IX.F Aktu Przystąpienia z 1985 r.
  (Dz.U. L 302 z 15.11.1985, s. 218) | |
| Dyrektywa Rady 90/232/EWG
  (Dz.U. L 129 z 19.5.1990, s. 33) | wyłącznie art. 4 |
| Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14) | wyłącznie art. 2 |
| Dyrektywa Rady 90/232/EWG
  (Dz.U. L 129 z 19.5.1990, s. 33) | |
| Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14) | wyłącznie art. 4 |
| Dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (Dz.U. L 181 z 20.7.2000, s. 65) | |
| Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14) | wyłącznie art. 5 |
| Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
  (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14) | |

Dyrektywa Rady 72/166/EWG

(Dz.U. L 103 z 2.5.1972, s. 1)

Dyrektywa Rady 72/430/EWG

(Dz.U. L 291 z 28.12.1972, s. 162)

Dyrektywa Rady 84/5/EWG

(Dz.U. L 8 z 11.1.1984, s. 17)

wyłącznie art. 4

Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14)

wyłącznie art. 1

Dyrektywa Rady 84/5/EWG

(Dz.U. L 8 z 11.1.1984, s. 17)

Załącznik I punkt IX.F Aktu Przystąpienia z 1985 r.

(Dz.U. L 302 z 15.11.1985, s. 218)

Dyrektywa Rady 90/232/EWG

(Dz.U. L 129 z 19.5.1990, s. 33)

wyłącznie art. 4

Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14)

wyłącznie art. 2

Dyrektywa Rady 90/232/EWG

(Dz.U. L 129 z 19.5.1990, s. 33)

Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14)

wyłącznie art. 4

Dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 181 z 20.7.2000, s. 65)

Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14)

wyłącznie art. 5

Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14)

CZĘŚĆ B

Wykaz terminów transpozycji do prawa krajowego i rozpoczęcia stosowania

(o których mowa w art. 29)

| Dyrektywa | Termin transpozycji | Data rozpoczęcia stosowania |
| --- | --- | --- |
| 72/166/EWG | 31 grudnia 1973 r. | — |
| 72/430/EWG | — | 1 stycznia 1973 r. |
| 84/5/EWG | 31 grudnia 1987 r. | 31 grudnia 1988 r. |
| 90/232/EWG | 31 grudnia 1992 r. | — |
| 2000/26/WE | 19 lipca 2002 r. | 19 stycznia 2003 r. |
| 2005/14/WE | 11 czerwca 2007 r. | — |

Dyrektywa

Termin transpozycji

Data rozpoczęcia stosowania

72/166/EWG

31 grudnia 1973 r.

—

72/430/EWG

—

1 stycznia 1973 r.

84/5/EWG

31 grudnia 1987 r.

31 grudnia 1988 r.

90/232/EWG

31 grudnia 1992 r.

—

2000/26/WE

19 lipca 2002 r.

19 stycznia 2003 r.

2005/14/WE

11 czerwca 2007 r.

—

---

ZAŁĄCZNIK II

TABELA KORELACJI

| Dyrektywa 72/166/EWG | Dyrektywa 84/5/EWG | Dyrektywa 90/232/EWG | Dyrektywa 2000/26/WE | Niniejsza dyrektywa |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| art. 1 pkt 1–3 | | | | art. 1 pkt 1–3 |
| art. 1 pkt 4 tiret pierwsze | | | | art. 1 pkt 4 lit. a) |
| art. 1 pkt 4 tiret drugie | | | | art. 1 pkt 4 lit. b) |
| art. 1 pkt 4 tiret trzecie | | | | art. 1 pkt 4 lit. c) |
| art. 1 pkt 4 tiret czwarte | | | | art. 1 pkt 4 lit. d) |
| art. 1 pkt 5 | | | | art. 1 pkt 5 |
| art. 2 ust. 1 | | | | art. 4 |
| art. 2 ust. 2 wyrażenie wprowadzające | | | | art. 2 wyrażenie wprowadzające |
| art. 2 ust. 2 tiret pierwsze | | | | art. 2 lit. a) |
| art. 2 ust. 2 tiret drugie | | | | art. 2 lit. b) |
| art. 2 ust. 2 tiret trzecie | | | | art. 2 lit. c) |
| art. 3 ust. 1 zdanie pierwsze | | | | art. 3 akapit pierwszy |
| art. 3 ust. 1 zdanie drugie | | | | art. 3 ust. 1 akapit drugi |
| art. 3 ust. 2 wyrażenie wprowadzające | | | | art. 3 akapit trzeci wyrażenie wprowadzające |
| art. 3 ust. 2 tiret pierwsze | | | | art. 3 akapit trzeci lit. a) |
| art. 3 ust. 2 tiret drugie | | | | art. 3 akapit trzeci lit. b) |
| art. 4 wyrażenie wprowadzające | | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy |
| art. 4 lit. a) akapit pierwszy | | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy |
| art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie pierwsze | | | | art. 5 ust. 1 akapit drugi |
| art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie drugie | | | | art. 5 ust. 1 akapit trzeci |
| art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie trzecie | | | | art. 5 ust. 1 akapit czwarty |
| art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie czwarte | | | | art. 5 ust. 1 akapit piąty |
| art. 4 lit. b) akapit pierwszy | | | | art. 5 ust. 2 akapit pierwszy |
| art. 4 lit. b) akapit drugi zdanie pierwsze | | | | art. 5 ust. 2 akapit drugi |
| art. 4 lit. b) akapit drugi zdanie drugie | | | | art. 5 ust. 2 akapit trzeci |
| art. 4 lit. b) akapit trzeci zdanie pierwsze | | | | art. 5 ust. 2 akapit czwarty |
| art. 4 lit. b) akapit trzeci zdanie drugie | | | | art. 5 ust. 2 akapit piąty |
| art. 5 wyrażenie wprowadzające | | | | art. 6 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające |
| art. 5 tiret pierwsze | | | | art. 6 akapit pierwszy lit. a) |
| art. 5 tiret drugie | | | | art. 6 akapit pierwszy lit. b) |
| art. 5 wyrażenie końcowe | | | | art. 6 akapit drugi |
| art. 6 | | | | art. 7 |
| art. 7 ust. 1 | | | | art. 8 ust. 1 akapit pierwszy |
| art. 7 ust. 2 | | | | art. 8 ust. 1 akapit drugi |
| art. 7 ust. 3 | | | | art. 8 ust. 2 |
| art. 8 | | | | — |
| | art. 1 ust. 1 | | | art. 3 akapit czwarty |
| | art. 1 ust. 2 | | | art. 9 ust. 1 |
| | art. 1 ust. 3 | | | art. 9 ust. 2 |
| | art. 1 ust. 4 | | | art. 10 ust. 1 |
| | art. 1 ust. 5 | | | art. 10 ust. 2 |
| | art. 1 ust. 6 | | | art. 10 ust. 3 |
| | art. 1 ust. 7 | | | art. 10 ust. 4 |
| | art. 2 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające | | | art. 13 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające |
| | art. 2 ust. 1 tiret pierwsze | | | art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) |
| | art. 2 ust. 1 tiret drugie | | | art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) |
| | art. 2 ust. 1 tiret trzecie | | | art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) |
| | art. 2 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie końcowe | | | art. 13 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające |
| | art. 2 ust. 1 akapit drugi i trzeci | | | art. 13 ust. 1 akapit drugi i trzeci |
| | art. 2 ust. 2 | | | art. 13 ust. 2 |
| | art. 3 | | | art. 12 ust. 2 |
| | art. 4 | | | — |
| | art. 5 | | | — |
| | art. 6 | | | — |
| | | art. 1 akapit pierwszy | | art. 12 ust. 1 |
| | | art. 1 akapit drugi | | art. 13 ust. 3 |
| | | art. 1 akapit trzeci | | — |
| | | art. 1a zdanie pierwsze | | art. 12 ust. 3 akapit pierwszy |
| | | art. 1a zdanie drugie | | art. 12 ust. 3 akapit drugi |
| | | art. 2 wyrażenie wprowadzające | | art. 14 wyrażenie wprowadzające |
| | | art. 2 akapit pierwszy | | art. 14 lit. a) |
| | | art. 2 akapit drugi | | art. 14 lit. b) |
| | | art. 3 | | — |
| | | art. 4 | | art. 11 |
| | | art. 4a | | art. 15 |
| | | art. 4b zdanie pierwsze | | art. 16 akapit pierwszy |
| | | art. 4b zdanie drugie | | art. 16 akapit drugi |
| | | art. 4c | | art. 17 |
| | | art. 4d | art. 3 | art. 18 |
| | | art. 4e akapit pierwszy | | art. 19 akapit pierwszy |
| | | art. 4e akapit drugi zdanie pierwsze | | art. 19 akapit drugi |
| | | art. 4e akapit drugi zdanie drugie | | art. 19 akapit trzeci |
| | | art. 5 ust. 1 | | art. 23 ust. 5 |
| | | art. 5 ust. 2 | | — |
| | | art. 6 | | — |
| | | | art. 1 ust. 1 | art. 20 ust. 1 |
| | | | art. 1 ust. 2 | art. 20 ust. 2 |
| | | | art. 1 ust. 3 | art. 25 ust. 2 |
| | | | art. 2 wyrażenie wprowadzające | — |
| | | | art. 2 lit. a) | art. 1 pkt 6 |
| | | | art. 2 lit. b) | art. 1 pkt 7 |
| | | | art. 2 litery c), d) i e) | — |
| | | | art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze | art. 21 ust. 1 akapit pierwszy |
| | | | art. 4 ust. 1 zdanie drugie | art. 21 ust. 1 akapit drugi |
| | | | art. 4 ust. 1 zdanie trzecie | art. 21 ust. 1 trzecie akapit |
| | | | art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze | art. 21 ust. 2 akapit pierwszy |
| | | | art. 4 ust. 2 zdanie drugie | art. 21 ust. 2 akapit drugi |
| | | | art. 4 ust. 3 | art. 21 ust. 3 |
| | | | art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze | art. 21 ust. 4 akapit pierwszy |
| | | | art. 4 ust. 4 zdanie drugie | art. 21 ust. 4 akapit drugi |
| | | | art. 4 ust. 5 zdanie pierwsze | art. 21 ust. 5 akapit pierwszy |
| | | | art. 4 ust. 5 zdanie drugie | art. 21 ust. 5 akapit drugi |
| | | | art. 4 ust. 6 | art. 22 |
| | | | art. 4 ust. 7 | — |
| | | | art. 4 ust. 8 | art. 21 ust. 6 |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) wyrażenie wprowadzające | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) wyrażenie wprowadzające |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 1 | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 2 | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii) |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 3 | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (iii) |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 4 | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (iv) |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 5 wyrażenie wprowadzające | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (v) wyrażenie wprowadzające |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 5 ppkt (i) | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (v) tiret pierwsze |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 5 ppkt (ii) | art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (v) tiret drugie |
| | | | art. 5 ust. 1 akapit drugi | art. 23 ust. 1 akapit drugi |
| | | | art. 5 ust. 2, 3 i 4 | art. 23 ust. 2, 3 i 4 |
| | | | art. 5 ust. 5 | art. 23 ust. 6 |
| | | | art. 6 ust. 1 | art. 24 ust. 1 |
| | | | art. 6 ust. 2 akapit pierwszy | art. 24 ust. 2 akapit pierwszy |
| | | | art. 6 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze | art. 24 ust. 2 akapit drugi |
| | | | art. 6 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie | art. 24 ust. 2 akapit trzeci |
| | | | art. 6 ust. 3 akapit pierwszy | art. 24 ust. 3 |
| | | | art. 6 ust. 3 akapit drugi | — |
| | | | art. 6a | art. 26 |
| | | | art. 7 wyrażenie wprowadzające | art. 25 ust. 1 wyrażenie wprowadzające |
| | | | art. 7 lit. a) | art. 25 ust. 1 lit. a) |
| | | | art. 7 lit. b) | art. 25 ust. 1 lit. b) |
| | | | art. 7 lit. c) | art. 25 ust. 1 lit. c) |
| | | | art. 8 | — |
| | | | art. 9 | — |
| | | | art. 10 ust. 1–3 | — |
| | | | art. 10 ust. 4 | art. 28 ust. 1 |
| | | | art. 10 ust. 5 | art. 28 ust. 2 |
| | | | | art. 29 |
| | | | art. 11 | art. 30 |
| | | | art. 12 | art. 27 |
| art. 9 | art. 7 | art. 7 | art. 13 | art. 31 |
| | | | | załącznik I |
| | | | | załącznik II |

Dyrektywa 72/166/EWG

Dyrektywa 84/5/EWG

Dyrektywa 90/232/EWG

Dyrektywa 2000/26/WE

Niniejsza dyrektywa

art. 1 pkt 1–3

art. 1 pkt 1–3

art. 1 pkt 4 tiret pierwsze

art. 1 pkt 4 lit. a)

art. 1 pkt 4 tiret drugie

art. 1 pkt 4 lit. b)

art. 1 pkt 4 tiret trzecie

art. 1 pkt 4 lit. c)

art. 1 pkt 4 tiret czwarte

art. 1 pkt 4 lit. d)

art. 1 pkt 5

art. 1 pkt 5

art. 2 ust. 1

art. 4

art. 2 ust. 2 wyrażenie wprowadzające

art. 2 wyrażenie wprowadzające

art. 2 ust. 2 tiret pierwsze

art. 2 lit. a)

art. 2 ust. 2 tiret drugie

art. 2 lit. b)

art. 2 ust. 2 tiret trzecie

art. 2 lit. c)

art. 3 ust. 1 zdanie pierwsze

art. 3 akapit pierwszy

art. 3 ust. 1 zdanie drugie

art. 3 ust. 1 akapit drugi

art. 3 ust. 2 wyrażenie wprowadzające

art. 3 akapit trzeci wyrażenie wprowadzające

art. 3 ust. 2 tiret pierwsze

art. 3 akapit trzeci lit. a)

art. 3 ust. 2 tiret drugie

art. 3 akapit trzeci lit. b)

art. 4 wyrażenie wprowadzające

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy

art. 4 lit. a) akapit pierwszy

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy

art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie pierwsze

art. 5 ust. 1 akapit drugi

art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie drugie

art. 5 ust. 1 akapit trzeci

art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie trzecie

art. 5 ust. 1 akapit czwarty

art. 4 lit. a) akapit drugi zdanie czwarte

art. 5 ust. 1 akapit piąty

art. 4 lit. b) akapit pierwszy

art. 5 ust. 2 akapit pierwszy

art. 4 lit. b) akapit drugi zdanie pierwsze

art. 5 ust. 2 akapit drugi

art. 4 lit. b) akapit drugi zdanie drugie

art. 5 ust. 2 akapit trzeci

art. 4 lit. b) akapit trzeci zdanie pierwsze

art. 5 ust. 2 akapit czwarty

art. 4 lit. b) akapit trzeci zdanie drugie

art. 5 ust. 2 akapit piąty

art. 5 wyrażenie wprowadzające

art. 6 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające

art. 5 tiret pierwsze

art. 6 akapit pierwszy lit. a)

art. 5 tiret drugie

art. 6 akapit pierwszy lit. b)

art. 5 wyrażenie końcowe

art. 6 akapit drugi

art. 6

art. 7

art. 7 ust. 1

art. 8 ust. 1 akapit pierwszy

art. 7 ust. 2

art. 8 ust. 1 akapit drugi

art. 7 ust. 3

art. 8 ust. 2

art. 8

—

art. 1 ust. 1

art. 3 akapit czwarty

art. 1 ust. 2

art. 9 ust. 1

art. 1 ust. 3

art. 9 ust. 2

art. 1 ust. 4

art. 10 ust. 1

art. 1 ust. 5

art. 10 ust. 2

art. 1 ust. 6

art. 10 ust. 3

art. 1 ust. 7

art. 10 ust. 4

art. 2 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające

art. 13 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające

art. 2 ust. 1 tiret pierwsze

art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)

art. 2 ust. 1 tiret drugie

art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. b)

art. 2 ust. 1 tiret trzecie

art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. c)

art. 2 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie końcowe

art. 13 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające

art. 2 ust. 1 akapit drugi i trzeci

art. 13 ust. 1 akapit drugi i trzeci

art. 2 ust. 2

art. 13 ust. 2

art. 3

art. 12 ust. 2

art. 4

—

art. 5

—

art. 6

—

art. 1 akapit pierwszy

art. 12 ust. 1

art. 1 akapit drugi

art. 13 ust. 3

art. 1 akapit trzeci

—

art. 1a zdanie pierwsze

art. 12 ust. 3 akapit pierwszy

art. 1a zdanie drugie

art. 12 ust. 3 akapit drugi

art. 2 wyrażenie wprowadzające

art. 14 wyrażenie wprowadzające

art. 2 akapit pierwszy

art. 14 lit. a)

art. 2 akapit drugi

art. 14 lit. b)

art. 3

—

art. 4

art. 11

art. 4a

art. 15

art. 4b zdanie pierwsze

art. 16 akapit pierwszy

art. 4b zdanie drugie

art. 16 akapit drugi

art. 4c

art. 17

art. 4d

art. 3

art. 18

art. 4e akapit pierwszy

art. 19 akapit pierwszy

art. 4e akapit drugi zdanie pierwsze

art. 19 akapit drugi

art. 4e akapit drugi zdanie drugie

art. 19 akapit trzeci

art. 5 ust. 1

art. 23 ust. 5

art. 5 ust. 2

—

art. 6

—

art. 1 ust. 1

art. 20 ust. 1

art. 1 ust. 2

art. 20 ust. 2

art. 1 ust. 3

art. 25 ust. 2

art. 2 wyrażenie wprowadzające

—

art. 2 lit. a)

art. 1 pkt 6

art. 2 lit. b)

art. 1 pkt 7

art. 2 litery c), d) i e)

—

art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze

art. 21 ust. 1 akapit pierwszy

art. 4 ust. 1 zdanie drugie

art. 21 ust. 1 akapit drugi

art. 4 ust. 1 zdanie trzecie

art. 21 ust. 1 trzecie akapit

art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze

art. 21 ust. 2 akapit pierwszy

art. 4 ust. 2 zdanie drugie

art. 21 ust. 2 akapit drugi

art. 4 ust. 3

art. 21 ust. 3

art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze

art. 21 ust. 4 akapit pierwszy

art. 4 ust. 4 zdanie drugie

art. 21 ust. 4 akapit drugi

art. 4 ust. 5 zdanie pierwsze

art. 21 ust. 5 akapit pierwszy

art. 4 ust. 5 zdanie drugie

art. 21 ust. 5 akapit drugi

art. 4 ust. 6

art. 22

art. 4 ust. 7

—

art. 4 ust. 8

art. 21 ust. 6

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy wyrażenie wprowadzające

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) wyrażenie wprowadzające

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) wyrażenie wprowadzające

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 1

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i)

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 2

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii)

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 3

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (iii)

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 4

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (iv)

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 5 wyrażenie wprowadzające

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (v) wyrażenie wprowadzające

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 5 ppkt (i)

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (v) tiret pierwsze

art. 5 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt 5 ppkt (ii)

art. 23 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (v) tiret drugie

art. 5 ust. 1 akapit drugi

art. 23 ust. 1 akapit drugi

art. 5 ust. 2, 3 i 4

art. 23 ust. 2, 3 i 4

art. 5 ust. 5

art. 23 ust. 6

art. 6 ust. 1

art. 24 ust. 1

art. 6 ust. 2 akapit pierwszy

art. 24 ust. 2 akapit pierwszy

art. 6 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze

art. 24 ust. 2 akapit drugi

art. 6 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie

art. 24 ust. 2 akapit trzeci

art. 6 ust. 3 akapit pierwszy

art. 24 ust. 3

art. 6 ust. 3 akapit drugi

—

art. 6a

art. 26

art. 7 wyrażenie wprowadzające

art. 25 ust. 1 wyrażenie wprowadzające

art. 7 lit. a)

art. 25 ust. 1 lit. a)

art. 7 lit. b)

art. 25 ust. 1 lit. b)

art. 7 lit. c)

art. 25 ust. 1 lit. c)

art. 8

—

art. 9

—

art. 10 ust. 1–3

—

art. 10 ust. 4

art. 28 ust. 1

art. 10 ust. 5

art. 28 ust. 2

art. 29

art. 11

art. 30

art. 12

art. 27

art. 9

art. 7

art. 7

art. 13

art. 31

załącznik I

załącznik II

---

II Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja nie jest obowiązkowa

DECYZJE

Komisja

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/32 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/32

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 2 października 2009 r.

określająca praktyczne ustalenia dotyczące wymiany informacji drogą elektroniczną między państwami członkowskimi na mocy rozdziału VI dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej usług na rynku wewnętrznym

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7493)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2009/739/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (1), w szczególności jej art. 36 zdanie drugie,

po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Zobowiązanie do wzajemnej pomocy i skutecznej współpracy nałożone na państwa członkowskie na mocy art. 28–36 dyrektywy 2006/123/WE pociąga za sobą konieczność wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich. Aby prawidłowo funkcjonować, współpraca między państwami członkowskimi musi być wspomagana za pomocą środków technicznych, które umożliwiają bezpośrednią i szybką komunikację między właściwymi organami państw członkowskich. W tym celu art. 34 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE stanowi, że Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, ustanawia elektroniczny system wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi, z uwzględnieniem istniejących systemów informacyjnych. |
| --- | --- |

(1)

Zobowiązanie do wzajemnej pomocy i skutecznej współpracy nałożone na państwa członkowskie na mocy art. 28–36 dyrektywy 2006/123/WE pociąga za sobą konieczność wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich. Aby prawidłowo funkcjonować, współpraca między państwami członkowskimi musi być wspomagana za pomocą środków technicznych, które umożliwiają bezpośrednią i szybką komunikację między właściwymi organami państw członkowskich. W tym celu art. 34 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE stanowi, że Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, ustanawia elektroniczny system wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi, z uwzględnieniem istniejących systemów informacyjnych.

| (2) | System wymiany informacji rynku wewnętrznego („IMI”) ustanowiony zgodnie z decyzją 2004/387/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperatywnego świadczenia ogólnoeuropejskich usług eGovernment dla administracji publicznej, przedsiębiorstw i obywateli (IDABC) (2) jest narzędziem elektronicznym mającym na celu wspieranie pewnych aktów prawnych w dziedzinie rynku wewnętrznego, na mocy których wymagana jest wymiana informacji między organami administracyjnymi państw członkowskich. Ponieważ IMI umożliwia bezpieczną i ustrukturyzowaną wymianę informacji między właściwymi organami drogą elektroniczną oraz umożliwia również właściwym organom łatwą identyfikację właściwego interlokutora w innym państwie członkowskim oraz komunikowanie się ze sobą w szybki i efektywny sposób, właściwe jest wykorzystanie IMI do wymiany informacji dla celów dyrektywy 2006/123/WE. |
| --- | --- |

(2)

System wymiany informacji rynku wewnętrznego („IMI”) ustanowiony zgodnie z decyzją 2004/387/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperatywnego świadczenia ogólnoeuropejskich usług eGovernment dla administracji publicznej, przedsiębiorstw i obywateli (IDABC) (2) jest narzędziem elektronicznym mającym na celu wspieranie pewnych aktów prawnych w dziedzinie rynku wewnętrznego, na mocy których wymagana jest wymiana informacji między organami administracyjnymi państw członkowskich. Ponieważ IMI umożliwia bezpieczną i ustrukturyzowaną wymianę informacji między właściwymi organami drogą elektroniczną oraz umożliwia również właściwym organom łatwą identyfikację właściwego interlokutora w innym państwie członkowskim oraz komunikowanie się ze sobą w szybki i efektywny sposób, właściwe jest wykorzystanie IMI do wymiany informacji dla celów dyrektywy 2006/123/WE.

| (3) | W celu umożliwienia właściwym organom państwa członkowskiego dokonywania efektywnej wymiany informacji drogą elektroniczną konieczne jest ustanowienie praktycznych ustaleń dla takiej wymiany poprzez IMI. |
| --- | --- |

(3)

W celu umożliwienia właściwym organom państwa członkowskiego dokonywania efektywnej wymiany informacji drogą elektroniczną konieczne jest ustanowienie praktycznych ustaleń dla takiej wymiany poprzez IMI.

| (4) | Oprócz wniosków o informacje i wniosków o przeprowadzenie kontroli, weryfikacji i dochodzeń, oraz odpowiedzi na nie, dyrektywa 2006/123/WE przewiduje dwa szczególne mechanizmy wymiany informacji: wymianę informacji na temat konkretnych poważnych zdarzeń lub okoliczności odnoszących się do działalności usługowej, mogących spowodować istotną szkodę dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub dla środowiska naturalnego („mechanizm ostrzegania”) na mocy art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE oraz wymianę informacji na temat wyjątkowych środków dotyczących bezpieczeństwa usług („odstępstwa indywidualne”) na mocy art. 18 i 35 dyrektywy 2006/123/WE. |
| --- | --- |

(4)

Oprócz wniosków o informacje i wniosków o przeprowadzenie kontroli, weryfikacji i dochodzeń, oraz odpowiedzi na nie, dyrektywa 2006/123/WE przewiduje dwa szczególne mechanizmy wymiany informacji: wymianę informacji na temat konkretnych poważnych zdarzeń lub okoliczności odnoszących się do działalności usługowej, mogących spowodować istotną szkodę dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub dla środowiska naturalnego („mechanizm ostrzegania”) na mocy art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE oraz wymianę informacji na temat wyjątkowych środków dotyczących bezpieczeństwa usług („odstępstwa indywidualne”) na mocy art. 18 i 35 dyrektywy 2006/123/WE.

| (5) | W związku z tym, że mechanizm ostrzegania dotyczy poważnych zagrożeń dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub środowiska naturalnego, ścisła współpraca między właściwymi organami w różnych państwach członkowskich jest niezbędna, aby zlikwidować dane zagrożenie i odpowiednio poinformować te organy o działaniach podejmowanych przez inne organy, jak również o usunięciu lub trwaniu zagrożenia. W celu zagwarantowania, aby właściwe władze skutecznie nadzorowały usługodawców i świadczone przez nich usługi, jak również odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w ostrzeżeniach, konieczne jest zapewnienie możliwości zamknięcia ostrzeżenia, które zostało otwarte przez państwo członkowskie zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE, w przypadku gdy warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 nie są już spełnione. Należy umożliwić państwom członkowskim zgłoszenie sprzeciwu wobec propozycji zamknięcia ostrzeżenia, jeśli groźba istotnej szkody dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub dla środowiska naturalnego ciągle istnieje. |
| --- | --- |

(5)

W związku z tym, że mechanizm ostrzegania dotyczy poważnych zagrożeń dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub środowiska naturalnego, ścisła współpraca między właściwymi organami w różnych państwach członkowskich jest niezbędna, aby zlikwidować dane zagrożenie i odpowiednio poinformować te organy o działaniach podejmowanych przez inne organy, jak również o usunięciu lub trwaniu zagrożenia. W celu zagwarantowania, aby właściwe władze skutecznie nadzorowały usługodawców i świadczone przez nich usługi, jak również odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w ostrzeżeniach, konieczne jest zapewnienie możliwości zamknięcia ostrzeżenia, które zostało otwarte przez państwo członkowskie zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE, w przypadku gdy warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 nie są już spełnione. Należy umożliwić państwom członkowskim zgłoszenie sprzeciwu wobec propozycji zamknięcia ostrzeżenia, jeśli groźba istotnej szkody dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób lub dla środowiska naturalnego ciągle istnieje.

| (6) | Na mocy art. 43 dyrektywy 2006/123/WE wykonanie i stosowanie tej dyrektywy, a w szczególności przepisów dotyczących nadzoru, musi być zgodne z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (3) oraz w dyrektywie 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (4). Co za tym idzie, wymiana informacji drogą elektroniczną między państwami członkowskimi powinna być prowadzona zgodnie z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych zawartymi w dyrektywach 95/46/WE i 2002/58/WE. Przetwarzanie informacji przez Komisję prowadzone jest zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5). |
| --- | --- |

(6)

Na mocy art. 43 dyrektywy 2006/123/WE wykonanie i stosowanie tej dyrektywy, a w szczególności przepisów dotyczących nadzoru, musi być zgodne z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (3) oraz w dyrektywie 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (4). Co za tym idzie, wymiana informacji drogą elektroniczną między państwami członkowskimi powinna być prowadzona zgodnie z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych zawartymi w dyrektywach 95/46/WE i 2002/58/WE. Przetwarzanie informacji przez Komisję prowadzone jest zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).

| (7) | Aby zagwarantować wysoki poziom ochrony danych osobowych w związku z funkcjonowaniem IMI, Komisja przyjęła decyzję 2008/49/WE z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie wdrożenia systemu wymiany informacji rynku wewnętrznego (IMI) pod względem ochrony danych osobowych (6) oraz zalecenie 2009/329/WE z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie wytycznych w zakresie ochrony danych dla systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) (7). |
| --- | --- |

(7)

Aby zagwarantować wysoki poziom ochrony danych osobowych w związku z funkcjonowaniem IMI, Komisja przyjęła decyzję 2008/49/WE z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie wdrożenia systemu wymiany informacji rynku wewnętrznego (IMI) pod względem ochrony danych osobowych (6) oraz zalecenie 2009/329/WE z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie wytycznych w zakresie ochrony danych dla systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) (7).

| (8) | Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 40 dyrektywy 2006/123/WE, |
| --- | --- |

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 40 dyrektywy 2006/123/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wykorzystanie IMI do wymiany informacji

1.   System wymiany informacji rynku wewnętrznego („IMI”) stosowany jest do wymiany informacji drogą elektroniczną między państwami członkowskimi w celu wykonywania przepisów dotyczących współpracy administracyjnej określonych w rozdziale VI dyrektywy 2006/123/WE, które przewidują:

| a) | wnioski o informacje i wnioski o przeprowadzenie kontroli, weryfikacji i dochodzeń, oraz odpowiedzi na nie, na mocy rozdziału VI dyrektywy 2006/123/WE; |
| --- | --- |

a)

wnioski o informacje i wnioski o przeprowadzenie kontroli, weryfikacji i dochodzeń, oraz odpowiedzi na nie, na mocy rozdziału VI dyrektywy 2006/123/WE;

| b) | ostrzeżenia w trybie mechanizmu ostrzegania zgodnie z art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE; |
| --- | --- |

b)

ostrzeżenia w trybie mechanizmu ostrzegania zgodnie z art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE;

| c) | indywidualne wnioski i powiadomienia zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, 3 i 6 dyrektywy 2006/123/WE. |
| --- | --- |

c)

indywidualne wnioski i powiadomienia zgodnie z procedurą określoną w art. 35 ust. 2, 3 i 6 dyrektywy 2006/123/WE.

2.   Koordynatorzy systemu IMI, o których mowa w art. 8 decyzji 2008/49/WE, mogą być wyznaczani jako punkty łącznikowe przewidziane w art. 28 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE.

Artykuł 2

Funkcje IMI w odniesieniu do wniosków o informacje i wniosków o przeprowadzenie kontroli, weryfikacji i dochodzeń, oraz odpowiedzi na nie

Dla celów wniosków o informacje i wniosków o przeprowadzenie kontroli, weryfikacji i dochodzeń, oraz odpowiedzi na nie, IMI umożliwia dokonywanie następujących działań:

| a) | wysyłanie wniosków; |
| --- | --- |

a)

wysyłanie wniosków;

| b) | wysyłanie i żądanie dodatkowych informacji; |
| --- | --- |

b)

wysyłanie i żądanie dodatkowych informacji;

| c) | przyjmowanie wniosków; |
| --- | --- |

c)

przyjmowanie wniosków;

| d) | przekazywanie wniosków; |
| --- | --- |

d)

przekazywanie wniosków;

| e) | udzielanie odpowiedzi na wnioski. |
| --- | --- |

e)

udzielanie odpowiedzi na wnioski.

Artykuł 3

Funkcje IMI w odniesieniu do mechanizmu ostrzegania

1.   Dla celów wymiany informacji dotyczących ostrzeżeń IMI umożliwia dokonywanie następujących działań:

| a) | wysyłanie ostrzeżeń, w przypadku gdy spełnione są warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE; |
| --- | --- |

a)

wysyłanie ostrzeżeń, w przypadku gdy spełnione są warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE;

| b) | wysyłanie i żądanie dodatkowych informacji dotyczących ostrzeżeń; |
| --- | --- |

b)

wysyłanie i żądanie dodatkowych informacji dotyczących ostrzeżeń;

| c) | wycofywanie ostrzeżeń, jeśli zostały one wysłane w przypadku, gdy warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE nie były spełnione; |
| --- | --- |

c)

wycofywanie ostrzeżeń, jeśli zostały one wysłane w przypadku, gdy warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE nie były spełnione;

| d) | korektę informacji zawartych w ostrzeżeniach; |
| --- | --- |

d)

korektę informacji zawartych w ostrzeżeniach;

| e) | wysyłanie propozycji zamknięcia ostrzeżeń; |
| --- | --- |

e)

wysyłanie propozycji zamknięcia ostrzeżeń;

| f) | zgłaszanie sprzeciwu wobec propozycji zamknięcia ostrzeżeń; |
| --- | --- |

f)

zgłaszanie sprzeciwu wobec propozycji zamknięcia ostrzeżeń;

| g) | zamykanie ostrzeżeń, w przypadku gdy warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE nie są już spełnione. |
| --- | --- |

g)

zamykanie ostrzeżeń, w przypadku gdy warunki określone w art. 29 ust. 3 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE nie są już spełnione.

2.   Dla celów wysyłania ostrzeżeń i związanych z nimi informacji do innych państw członkowskich oraz otrzymywania ostrzeżeń z innych państw członkowskich IMI zapewnia funkcję koordynatora mechanizmu ostrzegania. Funkcję koordynatora mechanizmu ostrzegania mogą pełnić uczestnicy systemu IMI przewidziani w art. 7 i 8 decyzji 2008/49/WE.

3.   Przed ich usunięciem z systemu, zgodnie z procedurą określoną w art. 4 decyzji 2008/49/WE, informacje, w tym dane osobowe, zawarte w ostrzeżeniu, które zostało zamknięte, nie są już widoczne dla żadnego z użytkowników IMI.

Artykuł 4

Funkcje IMI w odniesieniu do mechanizmu odstępstw indywidualnych

Dla celów wymiany informacji dotyczących odstępstw indywidualnych IMI umożliwia dokonywanie następujących działań:

| a) | wysyłanie wniosków do państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa na mocy art. 35 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE; |
| --- | --- |

a)

wysyłanie wniosków do państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa na mocy art. 35 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE;

| b) | odpowiadanie na wnioski wysłane na mocy art. 35 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE; |
| --- | --- |

b)

odpowiadanie na wnioski wysłane na mocy art. 35 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE;

| c) | wysyłanie powiadomień do Komisji i do państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa na mocy art. 35 ust. 3 i 6 dyrektywy 2006/123/WE; |
| --- | --- |

c)

wysyłanie powiadomień do Komisji i do państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa na mocy art. 35 ust. 3 i 6 dyrektywy 2006/123/WE;

| d) | automatyczne informowanie koordynatora o działaniach przewidzianych w lit. a), b) i c). |
| --- | --- |

d)

automatyczne informowanie koordynatora o działaniach przewidzianych w lit. a), b) i c).

Artykuł 5

Ochrona danych osobowych

Przetwarzanie danych osobowych dla celów wymiany informacji drogą elektroniczną między państwami członkowskimi prowadzone jest zgodnie z dyrektywami 95/46/WE i 2002/58/WE.

Przetwarzanie danych osobowych przez Komisję prowadzone jest zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.

Artykuł 6

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 października 2009 r.

W imieniu Komisji

Charlie McCREEVY

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.

1

(2)  Dz.U. L 181 z 18.5.2004, s. 25.

2

(3)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

3

(4)  Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37.

4

(5)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

5

(6)  Dz.U. L 13 z 16.1.2008, s. 18.

6

(7)  Dz.U. L 100 z 18.4.2009, s. 12.

7

---

| 7.10.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 263/35 |
| --- | --- | --- | --- |

7.10.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 263/35

---

DECYZJA KOMISJI

z dnia 6 października 2009 r.

przyznająca odstępstwo, o które wystąpiła Francja na mocy decyzji 2008/477/WE w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 2 500–2 690 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi łączności elektronicznej we Wspólnocie

(notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7514)

(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)

(2009/740/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) (1), w szczególności jej art. 4 ust. 5,

uwzględniając decyzję Komisji 2008/477/WE z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 2 500–2 690 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi łączności elektronicznej we Wspólnocie (2), w szczególności jej art. 2 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Na mocy decyzji 2008/477/WE państwa członkowskie muszą do dnia 13 grudnia 2008 r. wyznaczyć, a następnie udostępnić na zasadzie braku wyłączności zakres częstotliwości 2 500–2 690 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi łączności elektronicznej, zgodnie z określonymi parametrami. |
| --- | --- |

(1)

Na mocy decyzji 2008/477/WE państwa członkowskie muszą do dnia 13 grudnia 2008 r. wyznaczyć, a następnie udostępnić na zasadzie braku wyłączności zakres częstotliwości 2 500–2 690 MHz na potrzeby ziemskich systemów zapewniających usługi łączności elektronicznej, zgodnie z określonymi parametrami.

| (2) | Artykuł 2 ust. 2 decyzji 2008/477/WE stanowi, że w drodze odstępstwa państwa członkowskie mogą wystąpić z wnioskiem o okresy przejściowe, które mogą obejmować uzgodnienia w zakresie współużytkowania częstotliwości radiowych, zgodnie z art. 4 ust. 5 decyzji nr 676/2002/WE. |
| --- | --- |

(2)

Artykuł 2 ust. 2 decyzji 2008/477/WE stanowi, że w drodze odstępstwa państwa członkowskie mogą wystąpić z wnioskiem o okresy przejściowe, które mogą obejmować uzgodnienia w zakresie współużytkowania częstotliwości radiowych, zgodnie z art. 4 ust. 5 decyzji nr 676/2002/WE.

| (3) | Francja poinformowała Komisję, że nie jest w stanie terminowo spełnić wymogów określonych w decyzji 2008/477/WE, ponieważ przedmiotowy zakres częstotliwości jest obecnie wykorzystywany na zasadzie wyłączności przez urządzenia ruchomej łączności elektronicznej na potrzeby bezpieczeństwa narodowego (system RUBIS). |
| --- | --- |

(3)

Francja poinformowała Komisję, że nie jest w stanie terminowo spełnić wymogów określonych w decyzji 2008/477/WE, ponieważ przedmiotowy zakres częstotliwości jest obecnie wykorzystywany na zasadzie wyłączności przez urządzenia ruchomej łączności elektronicznej na potrzeby bezpieczeństwa narodowego (system RUBIS).

| (4) | Pismem z dnia 15 grudnia 2008 r. Francja wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej przejściowego odstępstwa od tych wymogów, aby umożliwić jej dalsze użytkowanie tych urządzeń w okresie instalacji nowych urządzeń pracujących w innych zakresach częstotliwości. Pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. przekazano dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wniosku. |
| --- | --- |

(4)

Pismem z dnia 15 grudnia 2008 r. Francja wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej przejściowego odstępstwa od tych wymogów, aby umożliwić jej dalsze użytkowanie tych urządzeń w okresie instalacji nowych urządzeń pracujących w innych zakresach częstotliwości. Pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. przekazano dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wniosku.

| (5) | Francja przedstawiła zadowalające uzasadnienie techniczne swojego wniosku, opierające się w szczególności na potrzebie zachowania pełnej ciągłości działania obecnego systemu łączności RUBIS w okresie migracji oraz zakupu i instalacji nowych urządzeń. |
| --- | --- |

(5)

Francja przedstawiła zadowalające uzasadnienie techniczne swojego wniosku, opierające się w szczególności na potrzebie zachowania pełnej ciągłości działania obecnego systemu łączności RUBIS w okresie migracji oraz zakupu i instalacji nowych urządzeń.

| (6) | Pierwszy etap wdrożenia zakończy się w dniu 1 stycznia 2012 r. i doprowadzi do udostępnienia zakresu częstotliwości 2 500–2 690 MHz w najgęściej zaludnionych regionach Francji zgodnie z decyzją 2008/477/WE. Wszystkie regiony nieuwzględnione w pierwszym etapie zostaną ujęte w drugim etapie, w ramach którego do dnia 31 grudnia 2013 r. nastąpi udostępnienie wymaganego zakresu częstotliwości w tych regionach, za wyjątkiem Korsyki, w przypadku której zakres częstotliwości zostanie udostępniony do dnia 31 maja 2014 r. |
| --- | --- |

(6)

Pierwszy etap wdrożenia zakończy się w dniu 1 stycznia 2012 r. i doprowadzi do udostępnienia zakresu częstotliwości 2 500–2 690 MHz w najgęściej zaludnionych regionach Francji zgodnie z decyzją 2008/477/WE. Wszystkie regiony nieuwzględnione w pierwszym etapie zostaną ujęte w drugim etapie, w ramach którego do dnia 31 grudnia 2013 r. nastąpi udostępnienie wymaganego zakresu częstotliwości w tych regionach, za wyjątkiem Korsyki, w przypadku której zakres częstotliwości zostanie udostępniony do dnia 31 maja 2014 r.

| (7) | Uwzględniając przewidywaną długość okresu migracji oraz w celu maksymalnego skrócenia okresu przejściowego władze Francji rozpoczęły proces migracji w dniu 1 lipca 2009 r. |
| --- | --- |

(7)

Uwzględniając przewidywaną długość okresu migracji oraz w celu maksymalnego skrócenia okresu przejściowego władze Francji rozpoczęły proces migracji w dniu 1 lipca 2009 r.

| (8) | Wsparciu właściwego zarządzania okresem przejściowym służyć będzie sprawozdanie z postępów prac w zakresie migracji i wypełnienia zobowiązań. |
| --- | --- |

(8)

Wsparciu właściwego zarządzania okresem przejściowym służyć będzie sprawozdanie z postępów prac w zakresie migracji i wypełnienia zobowiązań.

| (9) | Członkowie Komitetu ds. Widma Radiowego na posiedzeniu Komitetu w dniu 2 października 2008 r. nie wnieśli sprzeciwu wobec przyznania tego przejściowego odstępstwa. |
| --- | --- |

(9)

Członkowie Komitetu ds. Widma Radiowego na posiedzeniu Komitetu w dniu 2 października 2008 r. nie wnieśli sprzeciwu wobec przyznania tego przejściowego odstępstwa.

| (10) | Odstępstwo będące przedmiotem wniosku nie odroczy nadmiernie wprowadzenia w życie decyzji 2008/477/WE ani nie stworzy nadmiernych różnic w regulacjach i warunkach konkurencyjności w poszczególnych państwach członkowskich. Wniosek jest uzasadniony, a przejściowe odstępstwo wydaje się właściwym środkiem ułatwiającym pełne wdrożenie decyzji 2008/477/WE, |
| --- | --- |

(10)

Odstępstwo będące przedmiotem wniosku nie odroczy nadmiernie wprowadzenia w życie decyzji 2008/477/WE ani nie stworzy nadmiernych różnic w regulacjach i warunkach konkurencyjności w poszczególnych państwach członkowskich. Wniosek jest uzasadniony, a przejściowe odstępstwo wydaje się właściwym środkiem ułatwiającym pełne wdrożenie decyzji 2008/477/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się Francję do odroczenia pełnego wykonania decyzji 2008/477/WE do dnia 31 maja 2014 r., z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 2 i 3.

Artykuł 2

Do dnia 1 stycznia 2012 r. Francja udostępnia zgodnie z decyzją 2008/477/WE zakres częstotliwości 2 500–2 690 MHz w najgęściej zaludnionych regionach Francji, w tym w regionie Île-de-France, aby w tym terminie objąć przynajmniej połowę ludności Francji. Do dnia 31 grudnia 2013 r. Francja udostępnia zgodnie z decyzją 2008/477/WE zakres częstotliwości 2 500–2 690 MHz we wszystkich pozostałych regionach za wyjątkiem Korsyki, w przypadku której zakres ten zostaje udostępniony do dnia 31 maja 2014 r.

Artykuł 3

Francja przedstawia pierwsze sprawozdanie z wykonania decyzji 2008/447/WE do dnia 1 stycznia 2012 r., a drugie sprawozdanie do dnia 31 maja 2014 r.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 6 października 2009 r.

W imieniu Komisji

Viviane REDING

Członek Komisji

---

(1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1.

1

(2)  Dz.U. L 163 z 24.6.2008, s. 37.

2

---