# Dziennik Urzędowy C 311/3 wr

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 311 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 613 września 2018 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 311

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 613 września 2018

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2018/C 311/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2018/C 311/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2018/C 311/02 | Sprawa C-162/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-869/16, Wenger / EUIPO, wniesione w dniu 28 lutego 2018 r. przez Wenger SA | 2 |
| 2018/C 311/03 | Sprawa C-276/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – KrakVet Marek Batko sp. K. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 2 |
| 2018/C 311/04 | Sprawa C-323/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 maja 2018 r. – Tesco-Global Áruházak Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága | 4 |
| 2018/C 311/05 | Sprawa C-361/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Járásbíróság (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Ágnes Weil / Géza Gulácsi | 5 |
| 2018/C 311/06 | Sprawa C-362/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Hochtief AG / Fővárosi Törvényszék | 6 |
| 2018/C 311/07 | Sprawa C-404/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 19 czerwca 2018 r. – Jamina Hakelbracht, Tine Vandenbon, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen / WTG Retail BVBA | 8 |
| 2018/C 311/08 | Sprawa C-406/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 20 czerwca 2018 r. – PG / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal | 8 |
| 2018/C 311/09 | Sprawa C-414/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 22 czerwca 2018 r. – Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo / Banca d’Italia | 9 |
| 2018/C 311/10 | Sprawa C-422/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 28 czerwca 2018 r. – FR / Ministero dell’interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano | 10 |
| 2018/C 311/11 | Sprawa C-424/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza Croce Verde / Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto | 10 |
| | Sąd |
| 2018/C 311/12 | Sprawa T-356/15: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Austria/Komisja (Pomoc państwa – Planowana przez Zjednoczone Królestwo pomoc na rzecz elektrowni jądrowej Hinkley Point C – Kontrakt na transakcje różnicowe, umowa z sekretarzem stanu oraz gwarancja kredytowa – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE – Cel związany z interesem publicznym – Promowanie energii jądrowej – Konieczność interwencji państwa – Komunikat w sprawie gwarancji – Określenie elementu pomocy – Proporcjonalność – Pomoc inwestycyjna – Pomoc operacyjna – Prawo do przedstawienia uwag – Procedura udzielania zamówień publicznych – Obowiązek uzasadnienia) | 12 |
| 2018/C 311/13 | Sprawa T-774/16: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Consejo Regulador del Cava / EUIPO – Cave de Tain-L’Hermitage, union des propriétaires (CAVE DE TAIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy CAVE DE TAIN – Wcześniejsza nazwa pochodzenia cava – Pojęcie przywołania chronionej nazwy pochodzenia – Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013] | 13 |
| 2018/C 311/14 | Sprawa T-377/18: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2018 r. – Intercept Pharma LTD i Intercept Pharmaceuticals Inc / Europejska Agencja Leków | 13 |
| 2018/C 311/15 | Sprawa T-406/18: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – de Volksbank / SRB | 14 |
| 2018/C 311/16 | Sprawa T-442/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Aeris Invest/EBC | 15 |
| 2018/C 311/17 | Sprawa T-443/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Vogue Peek & Cloppenburg) | 17 |
| 2018/C 311/18 | Sprawa T-444/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg/EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) | 17 |
| 2018/C 311/19 | Sprawa T-445/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) | 18 |
| 2018/C 311/20 | Sprawa T-446/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) | 19 |
| 2018/C 311/21 | Sprawa T-449/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2018 r. – Ortlieb Sportartikel GmbH / EUIPO (oznaczenie graficzne przedstawiające ośmiokątny wielokąt) | 20 |
| 2018/C 311/22 | Sprawa T-564/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – So / Rada i Komisja | 20 |
| 2018/C 311/23 | Sprawa T-568/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Korea National Insurance Corporation / Rada i Komisja | 21 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2018/C 311/02

Sprawa C-162/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-869/16, Wenger / EUIPO, wniesione w dniu 28 lutego 2018 r. przez Wenger SA

2

2018/C 311/03

Sprawa C-276/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – KrakVet Marek Batko sp. K. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

2

2018/C 311/04

Sprawa C-323/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 maja 2018 r. – Tesco-Global Áruházak Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

4

2018/C 311/05

Sprawa C-361/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Járásbíróság (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Ágnes Weil / Géza Gulácsi

5

2018/C 311/06

Sprawa C-362/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Hochtief AG / Fővárosi Törvényszék

6

2018/C 311/07

Sprawa C-404/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 19 czerwca 2018 r. – Jamina Hakelbracht, Tine Vandenbon, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen / WTG Retail BVBA

8

2018/C 311/08

Sprawa C-406/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 20 czerwca 2018 r. – PG / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

8

2018/C 311/09

Sprawa C-414/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 22 czerwca 2018 r. – Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo / Banca d’Italia

9

2018/C 311/10

Sprawa C-422/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 28 czerwca 2018 r. – FR / Ministero dell’interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

10

2018/C 311/11

Sprawa C-424/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza Croce Verde / Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto

10

Sąd

2018/C 311/12

Sprawa T-356/15: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Austria/Komisja (Pomoc państwa – Planowana przez Zjednoczone Królestwo pomoc na rzecz elektrowni jądrowej Hinkley Point C – Kontrakt na transakcje różnicowe, umowa z sekretarzem stanu oraz gwarancja kredytowa – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE – Cel związany z interesem publicznym – Promowanie energii jądrowej – Konieczność interwencji państwa – Komunikat w sprawie gwarancji – Określenie elementu pomocy – Proporcjonalność – Pomoc inwestycyjna – Pomoc operacyjna – Prawo do przedstawienia uwag – Procedura udzielania zamówień publicznych – Obowiązek uzasadnienia)

12

2018/C 311/13

Sprawa T-774/16: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Consejo Regulador del Cava / EUIPO – Cave de Tain-L’Hermitage, union des propriétaires (CAVE DE TAIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy CAVE DE TAIN – Wcześniejsza nazwa pochodzenia cava – Pojęcie przywołania chronionej nazwy pochodzenia – Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013]

13

2018/C 311/14

Sprawa T-377/18: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2018 r. – Intercept Pharma LTD i Intercept Pharmaceuticals Inc / Europejska Agencja Leków

13

2018/C 311/15

Sprawa T-406/18: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – de Volksbank / SRB

14

2018/C 311/16

Sprawa T-442/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Aeris Invest/EBC

15

2018/C 311/17

Sprawa T-443/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Vogue Peek & Cloppenburg)

17

2018/C 311/18

Sprawa T-444/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg/EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

17

2018/C 311/19

Sprawa T-445/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

18

2018/C 311/20

Sprawa T-446/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

19

2018/C 311/21

Sprawa T-449/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2018 r. – Ortlieb Sportartikel GmbH / EUIPO (oznaczenie graficzne przedstawiające ośmiokątny wielokąt)

20

2018/C 311/22

Sprawa T-564/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – So / Rada i Komisja

20

2018/C 311/23

Sprawa T-568/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Korea National Insurance Corporation / Rada i Komisja

21

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/1 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2018/C 311/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 301 z 27.8.2018.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

Dz.U. C 285 z 13.8.2018.

Dz.U. C 276 z 6.8.2018.

Dz.U. C 268 z 30.7.2018.

Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/2 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/2

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-869/16, Wenger / EUIPO, wniesione w dniu 28 lutego 2018 r. przez Wenger SA

(Sprawa C-162/18 P)

(2018/C 311/02)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Wenger SA (przedstawiciele: A. Sulovsky, Rechtsanwältin)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Swissgear Sàrl

Postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził, że nie istnieje potrzeba wydania orzeczenia w przedmiocie niniejszego odwołania.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/2 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/2

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – KrakVet Marek Batko sp. K. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-276/18)

(2018/C 311/03)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: KrakVet Marek Batko sp. K.

Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy cele dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [(„dyrektywy VAT”)] (1), w szczególności wymogi w zakresie zapobiegania konfliktom dotyczącym jurysdykcji między państwami członkowskimi i podwójnemu opodatkowaniu, o których mowa w motywach 17 i 62, oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 (2), w szczególności motywy 5, 7 i 8 oraz art. 28–30, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce administracji podatkowej państwa członkowskiego, która poprzez określenie kwalifikacji transakcji, różniącej się zarówno od interpretacji prawnej tej samej transakcji oraz tych samych okoliczności faktycznych dokonanej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego, jak i od odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację udzielonej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego na podstawie wspomnianej interpretacji, a także od wniosków potwierdzających obie interpretacje, do jakich wspomniana administracja dochodzi w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, powoduje podwójne opodatkowanie podatnika? |
| --- | --- |

1)

Czy cele dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [(„dyrektywy VAT”)] (1), w szczególności wymogi w zakresie zapobiegania konfliktom dotyczącym jurysdykcji między państwami członkowskimi i podwójnemu opodatkowaniu, o których mowa w motywach 17 i 62, oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 (2), w szczególności motywy 5, 7 i 8 oraz art. 28–30, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce administracji podatkowej państwa członkowskiego, która poprzez określenie kwalifikacji transakcji, różniącej się zarówno od interpretacji prawnej tej samej transakcji oraz tych samych okoliczności faktycznych dokonanej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego, jak i od odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację udzielonej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego na podstawie wspomnianej interpretacji, a także od wniosków potwierdzających obie interpretacje, do jakich wspomniana administracja dochodzi w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, powoduje podwójne opodatkowanie podatnika?

| 2) | Jeżeli z odpowiedzi na pierwsze pytanie wynika, że taka praktyka nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, czy organ podatkowy państwa członkowskiego, uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz prawo Unii, może jednostronnie określić obowiązek podatkowy, nie biorąc pod uwagę, że administracja podatkowa innego państwa członkowskiego już kilkakrotnie potwierdziła, najpierw na wniosek podatnika, a następnie w decyzjach wydanych w wyniku przeprowadzonej kontroli, zgodność z prawem działania wspomnianego podatnika?
  Czy też administracje podatkowe obu państw członkowskich powinny współpracować i osiągnąć porozumienie ze względu na zasadę neutralności podatkowej i zasadę zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, aby podatnik był zobowiązany do zapłaty [VAT] tylko w jednym z tych państw? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli z odpowiedzi na pierwsze pytanie wynika, że taka praktyka nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, czy organ podatkowy państwa członkowskiego, uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz prawo Unii, może jednostronnie określić obowiązek podatkowy, nie biorąc pod uwagę, że administracja podatkowa innego państwa członkowskiego już kilkakrotnie potwierdziła, najpierw na wniosek podatnika, a następnie w decyzjach wydanych w wyniku przeprowadzonej kontroli, zgodność z prawem działania wspomnianego podatnika?

Czy też administracje podatkowe obu państw członkowskich powinny współpracować i osiągnąć porozumienie ze względu na zasadę neutralności podatkowej i zasadę zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, aby podatnik był zobowiązany do zapłaty [VAT] tylko w jednym z tych państw?

| 3) | W wypadku gdy z odpowiedzi na pytanie drugie wyniknie że administracja podatkowa państwa członkowskiego może jednostronnie zmienić kwalifikację podatkową, czy przepisy [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że administracja podatkowa drugiego państwa członkowskiego ma obowiązek zwrócić podatnikowi zobowiązanemu do zapłaty podatku VAT podatek określony przez tę administrację w odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację i zapłacony za okres zakończony kontrolą, aby zapewnić przestrzeganie zarówno zasady zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, jak i zasady neutralności podatkowej? |
| --- | --- |

3)

W wypadku gdy z odpowiedzi na pytanie drugie wyniknie że administracja podatkowa państwa członkowskiego może jednostronnie zmienić kwalifikację podatkową, czy przepisy [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że administracja podatkowa drugiego państwa członkowskiego ma obowiązek zwrócić podatnikowi zobowiązanemu do zapłaty podatku VAT podatek określony przez tę administrację w odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację i zapłacony za okres zakończony kontrolą, aby zapewnić przestrzeganie zarówno zasady zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, jak i zasady neutralności podatkowej?

| 4) | W jaki sposób należy interpretować wyrażenie zawarte w art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze zharmonizowanej dyrektywy VAT, zgodnie z którym transport jest realizowany „przez dostawcę lub na jego rzecz”? Czy wyrażenie to obejmuje przypadek, w którym podatnik oferuje jako sprzedawca, na internetowej platformie sprzedażowej, możliwość zawarcia przez nabywcę umowy z przedsiębiorstwem logistycznym, z którym wspomniany sprzedawca współpracuje w zakresie transakcji innych niż sprzedaż, jeżeli nabywca może również swobodnie wybrać innego przewoźnika niż proponowany, a umowa przewozu jest zawierana przez nabywcę i przewoźnika bez udziału sprzedawcy?
  Czy dla celów interpretacyjnych ma znaczenie – w szczególności biorąc pod uwagę zasadę pewności prawa – okoliczność, że do 2021 r. państwa członkowskie muszą zmienić przepisy transponujące wspomniany przepis [dyrektywy VAT] tak, aby art. 33 ust. 1 tej dyrektywy należało również stosować w przypadku pośredniej współpracy przy wyborze przewoźnika? |
| --- | --- |

4)

W jaki sposób należy interpretować wyrażenie zawarte w art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze zharmonizowanej dyrektywy VAT, zgodnie z którym transport jest realizowany „przez dostawcę lub na jego rzecz”? Czy wyrażenie to obejmuje przypadek, w którym podatnik oferuje jako sprzedawca, na internetowej platformie sprzedażowej, możliwość zawarcia przez nabywcę umowy z przedsiębiorstwem logistycznym, z którym wspomniany sprzedawca współpracuje w zakresie transakcji innych niż sprzedaż, jeżeli nabywca może również swobodnie wybrać innego przewoźnika niż proponowany, a umowa przewozu jest zawierana przez nabywcę i przewoźnika bez udziału sprzedawcy?

Czy dla celów interpretacyjnych ma znaczenie – w szczególności biorąc pod uwagę zasadę pewności prawa – okoliczność, że do 2021 r. państwa członkowskie muszą zmienić przepisy transponujące wspomniany przepis [dyrektywy VAT] tak, aby art. 33 ust. 1 tej dyrektywy należało również stosować w przypadku pośredniej współpracy przy wyborze przewoźnika?

| 5) | Czy prawo Unii, w szczególności [dyrektywę VAT] należy interpretować w ten sposób, że wymienione poniżej okoliczności faktyczne, rozpatrywane łącznie lub osobno, mają znaczenie dla oceny, czy między niezależnymi przedsiębiorstwami, które wykonują dostawę, wysyłkę lub transport towarów, podatnik nawiązał, w celu obejścia art. 33 [dyrektywy VAT] i popełnienia w ten sposób nadużycia prawa, stosunki prawne mające na celu wykorzystanie okoliczności, że obciążenie podatkiem VAT jest niższe w innym państwie członkowskim:






  5.1) | przedsiębiorstwo logistyczne wykonujące transport jest powiązane z podatnikiem i świadczy mu inne usługi niezależne od transportu; |
| --- | --- | --- |

5)

Czy prawo Unii, w szczególności [dyrektywę VAT] należy interpretować w ten sposób, że wymienione poniżej okoliczności faktyczne, rozpatrywane łącznie lub osobno, mają znaczenie dla oceny, czy między niezależnymi przedsiębiorstwami, które wykonują dostawę, wysyłkę lub transport towarów, podatnik nawiązał, w celu obejścia art. 33 [dyrektywy VAT] i popełnienia w ten sposób nadużycia prawa, stosunki prawne mające na celu wykorzystanie okoliczności, że obciążenie podatkiem VAT jest niższe w innym państwie członkowskim:

5.1)

przedsiębiorstwo logistyczne wykonujące transport jest powiązane z podatnikiem i świadczy mu inne usługi niezależne od transportu;

| 5.2) | jednocześnie klient może w każdej chwili zrezygnować z możliwości zaproponowanej przez podatnika, to znaczy zlecenia transportu przedsiębiorstwu logistycznemu, z którym jest on powiązany umownie, i może powierzyć transport innemu przewoźnikowi lub odebrać towary osobiście? |
| --- | --- |

5.2)

jednocześnie klient może w każdej chwili zrezygnować z możliwości zaproponowanej przez podatnika, to znaczy zlecenia transportu przedsiębiorstwu logistycznemu, z którym jest on powiązany umownie, i może powierzyć transport innemu przewoźnikowi lub odebrać towary osobiście?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2010, L 268, s. 1).

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/4 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/4

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 maja 2018 r. – Tesco-Global Áruházak Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-323/18)

(2018/C 311/04)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Tesco-Global Áruházak Zrt.

Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy okoliczność, że podatnicy należący do kapitału zagranicznego, którzy prowadzą szereg sklepów poprzez jedną spółkę handlową i którzy wykonują działalność w zakresie handlu detalicznego w sklepach, są faktycznie zobowiązani do uiszczania podatku szczególnego w wysokości odpowiadającej najwyższemu przedziałowi silnie progresywnej stawki podatkowej, podczas gdy podatnicy należący do kapitału krajowego, którzy działają w systemie franczyzy pod jednym szyldem – poprzez sklepy, które co do zasady są odrębnymi spółkami handlowymi – są faktycznie objęci przedziałem zwolnionym z tego podatku lub też stosuje się do nich jedną z niższych stawek następujących po tym przedziale, tak że proporcja pomiędzy podatkiem uiszczonym przez spółki należące do kapitału zagranicznego a całkowitymi wpływami podatkowymi pochodzącymi z podatku szczególnego jest znacząco większa niż w przypadku podatników należących do kapitału krajowego, jest zgodna z postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi zasady niedyskryminacji (art. 18 i 26 TFUE), zasady swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasady równości traktowania (art. 54 TFUE), zasady równych udziałów finansowych w kapitale spółek w rozumieniu art. 54 TFUE (art. 55 TFUE), zasady swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE), zasady swobodnego przepływu kapitału (art. 63 i 65 TFUE) oraz zasady równości obciążeń podatkowych przedsiębiorstw (art. 110 TFUE)? |
| --- | --- |

1)

Czy okoliczność, że podatnicy należący do kapitału zagranicznego, którzy prowadzą szereg sklepów poprzez jedną spółkę handlową i którzy wykonują działalność w zakresie handlu detalicznego w sklepach, są faktycznie zobowiązani do uiszczania podatku szczególnego w wysokości odpowiadającej najwyższemu przedziałowi silnie progresywnej stawki podatkowej, podczas gdy podatnicy należący do kapitału krajowego, którzy działają w systemie franczyzy pod jednym szyldem – poprzez sklepy, które co do zasady są odrębnymi spółkami handlowymi – są faktycznie objęci przedziałem zwolnionym z tego podatku lub też stosuje się do nich jedną z niższych stawek następujących po tym przedziale, tak że proporcja pomiędzy podatkiem uiszczonym przez spółki należące do kapitału zagranicznego a całkowitymi wpływami podatkowymi pochodzącymi z podatku szczególnego jest znacząco większa niż w przypadku podatników należących do kapitału krajowego, jest zgodna z postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi zasady niedyskryminacji (art. 18 i 26 TFUE), zasady swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasady równości traktowania (art. 54 TFUE), zasady równych udziałów finansowych w kapitale spółek w rozumieniu art. 54 TFUE (art. 55 TFUE), zasady swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE), zasady swobodnego przepływu kapitału (art. 63 i 65 TFUE) oraz zasady równości obciążeń podatkowych przedsiębiorstw (art. 110 TFUE)?

| 2) | Czy okoliczność, że podatnicy, którzy prowadzą szereg sklepów poprzez jedną spółkę handlową i którzy wykonują działalność w zakresie handlu detalicznego w sklepach, są faktycznie zobowiązani do uiszczania podatku szczególnego w wysokości odpowiadającej najwyższemu przedziałowi silnie progresywnej stawki podatkowej, podczas gdy podatnicy należący do kapitału krajowego, stanowiący ich bezpośrednią konkurencję i działający w systemie franczyzy pod jednym szyldem – poprzez sklepy, które co do zasady są odrębnymi spółkami handlowymi – są faktycznie objęci przedziałem zwolnionym z tego podatku lub też stosuje się do nich jedną z niższych stawek następujących po tym przedziale, tak że proporcja pomiędzy podatkiem uiszczonym przez spółki należące do kapitału zagranicznego a całkowitymi wpływami podatkowymi pochodzącymi z podatku szczególnego jest znacząco większa niż w przypadku podatników należących do kapitału krajowego, jest zgodna z postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi zasady zakazu pomocy państwa (art. 107 ust. 1 TFUE)? |
| --- | --- |

2)

Czy okoliczność, że podatnicy, którzy prowadzą szereg sklepów poprzez jedną spółkę handlową i którzy wykonują działalność w zakresie handlu detalicznego w sklepach, są faktycznie zobowiązani do uiszczania podatku szczególnego w wysokości odpowiadającej najwyższemu przedziałowi silnie progresywnej stawki podatkowej, podczas gdy podatnicy należący do kapitału krajowego, stanowiący ich bezpośrednią konkurencję i działający w systemie franczyzy pod jednym szyldem – poprzez sklepy, które co do zasady są odrębnymi spółkami handlowymi – są faktycznie objęci przedziałem zwolnionym z tego podatku lub też stosuje się do nich jedną z niższych stawek następujących po tym przedziale, tak że proporcja pomiędzy podatkiem uiszczonym przez spółki należące do kapitału zagranicznego a całkowitymi wpływami podatkowymi pochodzącymi z podatku szczególnego jest znacząco większa niż w przypadku podatników należących do kapitału krajowego, jest zgodna z postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi zasady zakazu pomocy państwa (art. 107 ust. 1 TFUE)?

| 3) | Czy art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ich skutki rozciągają się na środek podatkowy, którego integralnym elementem jest zwolnienie podatkowe (stanowiące pomoc państwa) finansowane poprzez wpływy podatkowe pochodzące z tego środka podatkowego, z tego powodu, iż ustawodawca osiągnął zakładaną kwotę wpływów budżetowych, które zostały ustalone przed wprowadzeniem podatku szczególnego od handlu detalicznego (według obrotu podmiotów działających na rynku), poprzez zastosowanie progresywnej stawki podatkowej według obrotu, a nie poprzez wprowadzenie ogólnej stawki podatkowej, tak że zamierzonym celem uregulowania jest przyznanie zwolnienia podatkowego części podmiotów działających na rynku? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ich skutki rozciągają się na środek podatkowy, którego integralnym elementem jest zwolnienie podatkowe (stanowiące pomoc państwa) finansowane poprzez wpływy podatkowe pochodzące z tego środka podatkowego, z tego powodu, iż ustawodawca osiągnął zakładaną kwotę wpływów budżetowych, które zostały ustalone przed wprowadzeniem podatku szczególnego od handlu detalicznego (według obrotu podmiotów działających na rynku), poprzez zastosowanie progresywnej stawki podatkowej według obrotu, a nie poprzez wprowadzenie ogólnej stawki podatkowej, tak że zamierzonym celem uregulowania jest przyznanie zwolnienia podatkowego części podmiotów działających na rynku?

| 4) | Czy jest zgodna z zasadą równorzędności procesowej i z zasadami skuteczności i pierwszeństwa prawa Unii praktyka organów państwa członkowskiego odpowiedzialnych za stosowanie prawa, zgodnie z którą w trakcie kontroli podatkowych wszczętych z urzędu lub też w następujących po nich postępowaniach sądowych – pomimo zasady skuteczności i obowiązku niestosowania niezgodnego przepisu prawa krajowego – nie jest możliwe złożenie wniosku o zwrot podatku zadeklarowanego zgodnie z krajowym uregulowaniem podatkowym sprzecznym z prawem Unii ze względu na to, że organ podatkowy lub sąd badają kwestię niezgodności z prawem Unii tylko w postępowaniach szczególnych rozpoczętych na wniosek strony, które mogą zostać wszczęte przed postępowaniem z urzędu, podczas gdy w przypadku dotyczącym podatku zadeklarowanego w sposób niezgodny z prawem krajowym nic nie stoi na przeszkodzie złożeniu wniosku o zwrot w postępowaniu przed organem podatkowym lub sądem? |
| --- | --- |

4)

Czy jest zgodna z zasadą równorzędności procesowej i z zasadami skuteczności i pierwszeństwa prawa Unii praktyka organów państwa członkowskiego odpowiedzialnych za stosowanie prawa, zgodnie z którą w trakcie kontroli podatkowych wszczętych z urzędu lub też w następujących po nich postępowaniach sądowych – pomimo zasady skuteczności i obowiązku niestosowania niezgodnego przepisu prawa krajowego – nie jest możliwe złożenie wniosku o zwrot podatku zadeklarowanego zgodnie z krajowym uregulowaniem podatkowym sprzecznym z prawem Unii ze względu na to, że organ podatkowy lub sąd badają kwestię niezgodności z prawem Unii tylko w postępowaniach szczególnych rozpoczętych na wniosek strony, które mogą zostać wszczęte przed postępowaniem z urzędu, podczas gdy w przypadku dotyczącym podatku zadeklarowanego w sposób niezgodny z prawem krajowym nic nie stoi na przeszkodzie złożeniu wniosku o zwrot w postępowaniu przed organem podatkowym lub sądem?

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/5 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/5

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Járásbíróság (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Ágnes Weil / Géza Gulácsi

(Sprawa C-361/18)

(2018/C 311/05)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Szekszárdi Járásbíróság.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ágnes Weil.

Strona pozwana: Géza Gulácsi.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że na wniosek jednej ze stron sąd państwa członkowskiego, w którym wydano wyrok, powinien wydać automatycznie zaświadczenie dotyczące orzeczenia, bez badania, czy [sprawa] należy do zakresu zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1215/2012? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że na wniosek jednej ze stron sąd państwa członkowskiego, w którym wydano wyrok, powinien wydać automatycznie zaświadczenie dotyczące orzeczenia, bez badania, czy [sprawa] należy do zakresu zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1215/2012?

| 2) | W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o zwrot pomiędzy członkami niezarejestrowanego związku partnerskiego jest objęte systemem regulującym związki o skutkach (prawnych) podobnych do małżeństwa? |
| --- | --- |

2)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o zwrot pomiędzy członkami niezarejestrowanego związku partnerskiego jest objęte systemem regulującym związki o skutkach (prawnych) podobnych do małżeństwa?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/6 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/6

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Hochtief AG / Fővárosi Törvényszék

(Sprawa C-362/18)

(2018/C 311/06)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Székesfehérvári Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hochtief AG

Strona pozwana: Fővárosi Törvényszék.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy podstawowe zasady oraz przepisy prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg jednolitej wykładni) należy interpretować tak, jak uczynił to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zwłaszcza w wyroku wydanym w sprawie Köbler, to znaczy w ten sposób, że orzeczenie o odpowiedzialności sądu państwa członkowskiego rozstrzygającego sprawę w ostatniej instancji za wyrok, który narusza prawo Unii Europejskiej, może opierać się wyłącznie na prawie krajowym lub na kryteriach ustanowionych przez prawo krajowe? W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy podstawowe zasady i przepisy prawa Unii, a w szczególności trzy kryteria ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Köbler dla stwierdzenia odpowiedzialności „państwa” należy interpretować w ten sposób, że spełnienie przesłanek odpowiedzialności państwa z tytułu naruszenia prawa Unii przez sądy wspomnianego państwa powinno być oceniane na podstawie prawa krajowego? |
| --- | --- |

1)

Czy podstawowe zasady oraz przepisy prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg jednolitej wykładni) należy interpretować tak, jak uczynił to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zwłaszcza w wyroku wydanym w sprawie Köbler, to znaczy w ten sposób, że orzeczenie o odpowiedzialności sądu państwa członkowskiego rozstrzygającego sprawę w ostatniej instancji za wyrok, który narusza prawo Unii Europejskiej, może opierać się wyłącznie na prawie krajowym lub na kryteriach ustanowionych przez prawo krajowe? W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy podstawowe zasady i przepisy prawa Unii, a w szczególności trzy kryteria ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Köbler dla stwierdzenia odpowiedzialności „państwa” należy interpretować w ten sposób, że spełnienie przesłanek odpowiedzialności państwa z tytułu naruszenia prawa Unii przez sądy wspomnianego państwa powinno być oceniane na podstawie prawa krajowego?

| 2) | Czy przepisy i podstawowe zasady prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg skutecznej ochrony sądowej), zwłaszcza wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dziedzinie odpowiedzialności państwa członkowskiego wydane m.in. w sprawach Francovich i in., Brasserie du pêcheur i Factortame oraz Köbler, należy interpretować w ten sposób, że powaga rzeczy osądzonej wyroków naruszających prawo Unii wydanych przez sądy państwa członkowskiego rozstrzygające w ostatniej instancji wyłącza stwierdzenie odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody i krzywdy? |
| --- | --- |

2)

Czy przepisy i podstawowe zasady prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg skutecznej ochrony sądowej), zwłaszcza wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dziedzinie odpowiedzialności państwa członkowskiego wydane m.in. w sprawach Francovich i in., Brasserie du pêcheur i Factortame oraz Köbler, należy interpretować w ten sposób, że powaga rzeczy osądzonej wyroków naruszających prawo Unii wydanych przez sądy państwa członkowskiego rozstrzygające w ostatniej instancji wyłącza stwierdzenie odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody i krzywdy?

| 3) | Czy zasady „skuteczności” i równoważności ustanowione w dyrektywach 89/665/WE (1), 92/13/WE (2) i 2007/66/WE (3) oraz wyrokach Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Kühne & Heitz, Kapferer, Impresa Pizzarotti i Transportes Urbanos y Servicios Generales, należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania rewizyjnego, strona nie może powoływać się już na ocenę zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanym w następstwie postępowania w sprawie odesłania prejudycjalnego wszczętego przez sąd drugiej instancji postępowania głównego, biorąc pod uwagę, że w postępowaniu głównym nie uwzględniono tej oceny, w szczególności w przypadku gdy sąd państwa członkowskiego, który rozpoznaje sprawę w najwyższej instancji, odrzucił odwołanie od wyroku wydanego w postępowaniu głównym z uwagi na okoliczność, że strona nie powołała się w odpowiednim czasie na ocenę zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości? |
| --- | --- |

3)

Czy zasady „skuteczności” i równoważności ustanowione w dyrektywach 89/665/WE (1), 92/13/WE (2) i 2007/66/WE (3) oraz wyrokach Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Kühne & Heitz, Kapferer, Impresa Pizzarotti i Transportes Urbanos y Servicios Generales, należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania rewizyjnego, strona nie może powoływać się już na ocenę zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanym w następstwie postępowania w sprawie odesłania prejudycjalnego wszczętego przez sąd drugiej instancji postępowania głównego, biorąc pod uwagę, że w postępowaniu głównym nie uwzględniono tej oceny, w szczególności w przypadku gdy sąd państwa członkowskiego, który rozpoznaje sprawę w najwyższej instancji, odrzucił odwołanie od wyroku wydanego w postępowaniu głównym z uwagi na okoliczność, że strona nie powołała się w odpowiednim czasie na ocenę zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości?

| 4) | Czy dyrektywy przywołane w trzecim pytaniu prejudycjalnym, wywodzące się z nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroki w sprawach Impresa Pizzarotti (C 213/13), Kapferer (C 234/04), Kühne & Heitz (C 453/00) i Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08) w związku z dopuszczeniem skargi rewizyjnej, oraz podstawowe zasady ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawach C 470/99, C 327/00 i C 241/06 w odniesieniu do terminów ustanowionych przez prawo krajowe dla postępowań odwoławczych w sprawach o udzielenie zamówienia publicznego, należy interpretować w ten sposób, że sądy krajowe działają prawidłowo nie uwzględniając, z uwagi na zbyt późne przywołanie go przez stronę w postępowaniu drugiej instancji, wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego na wniosek sądu drugiej instancji w toczącym się przed nim postępowaniu lub wyroku Trybunału Sprawiedliwości, którego wersja w języku urzędowym państwa członkowskiego nie była dostępna aż do drugiej instancji, i nie dopuszczając mimo wszystko skargi rewizyjnej złożonej przez tę stronę z przytoczeniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołała, które nie zostały jednak uwzględnione, oraz okoliczności faktycznych istotnych dla skutków takich wyroków? |
| --- | --- |

4)

Czy dyrektywy przywołane w trzecim pytaniu prejudycjalnym, wywodzące się z nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroki w sprawach Impresa Pizzarotti (C 213/13), Kapferer (C 234/04), Kühne & Heitz (C 453/00) i Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08) w związku z dopuszczeniem skargi rewizyjnej, oraz podstawowe zasady ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawach C 470/99, C 327/00 i C 241/06 w odniesieniu do terminów ustanowionych przez prawo krajowe dla postępowań odwoławczych w sprawach o udzielenie zamówienia publicznego, należy interpretować w ten sposób, że sądy krajowe działają prawidłowo nie uwzględniając, z uwagi na zbyt późne przywołanie go przez stronę w postępowaniu drugiej instancji, wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego na wniosek sądu drugiej instancji w toczącym się przed nim postępowaniu lub wyroku Trybunału Sprawiedliwości, którego wersja w języku urzędowym państwa członkowskiego nie była dostępna aż do drugiej instancji, i nie dopuszczając mimo wszystko skargi rewizyjnej złożonej przez tę stronę z przytoczeniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołała, które nie zostały jednak uwzględnione, oraz okoliczności faktycznych istotnych dla skutków takich wyroków?

| 5) | Czy dyrektywy przywołane w trzecim pytaniu prejudycjalnym i wywodzące się z nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroki w sprawach Impresa Pizzarotti (C 213/13), Kapferer (C 234/04), Kühne & Heitz (C 453/00) i Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08), należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy strona sporu odnosi się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Kempter (C 2/06) — zgodnie z którym nie musi ona powoływać się na wyroki Trybunału, ponieważ sąd powinien zastosować je z urzędu — sądy krajowe działają prawidłowo nie uwzględniając wyroków Trybunału Sprawiedliwości, opierając się na krajowych przepisach proceduralnych, i wbrew temu, co zostało stwierdzone w wyroku [Kempter], w taki sposób, że nie wspomina się nawet o tej okoliczności w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie lub w jego uzasadnieniu, i nie dopuszczając, mimo wszystko, skargi rewizyjnej złożonej przez tę stronę z przytoczeniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołała, które nie zostały jednak uwzględnione, oraz okoliczności faktycznych istotnych dla skutków takich wyroków? |
| --- | --- |

5)

Czy dyrektywy przywołane w trzecim pytaniu prejudycjalnym i wywodzące się z nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroki w sprawach Impresa Pizzarotti (C 213/13), Kapferer (C 234/04), Kühne & Heitz (C 453/00) i Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08), należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy strona sporu odnosi się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Kempter (C 2/06) — zgodnie z którym nie musi ona powoływać się na wyroki Trybunału, ponieważ sąd powinien zastosować je z urzędu — sądy krajowe działają prawidłowo nie uwzględniając wyroków Trybunału Sprawiedliwości, opierając się na krajowych przepisach proceduralnych, i wbrew temu, co zostało stwierdzone w wyroku [Kempter], w taki sposób, że nie wspomina się nawet o tej okoliczności w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie lub w jego uzasadnieniu, i nie dopuszczając, mimo wszystko, skargi rewizyjnej złożonej przez tę stronę z przytoczeniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości, na które się powołała, które nie zostały jednak uwzględnione, oraz okoliczności faktycznych istotnych dla skutków takich wyroków?

| 6) | Czy przesłankę wystarczająco istotnego naruszenia, o której mowa w wyrokach w sprawach Köbler i Traghetti del Mediterraneo, należy interpretować w ten sposób, że takie naruszenie nie zachodzi, gdy sąd, który rozstrzyga w ostatniej instancji, nie dopuszcza skargi rewizyjnej, wyraźnie naruszając utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, które jest przytaczane w najdrobniejszym szczególe — poparte nawet różnymi opiniami prawnymi — bez żadnego odniesienia się do tego orzecznictwa i bez jakiegokolwiek uzasadnienia tej decyzji w świetle prawa Unii, a także, najwyraźniej, również bez analizowania i bez nawiązania do konieczności skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości, pomimo tego, że w celu uzasadnienia tej konieczności, również przytoczono szczegółowo właściwe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości? Biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie CILFIT (C 283/81), czy sąd krajowy powinien uzasadnić swoją decyzję, jeżeli odchodząc od interpretacji prawnej ustanowionej w sposób wiążący przez Trybunał Sprawiedliwości, nie dopuszcza skargi rewizyjnej i w związku z tym odmawia wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym bez podania uzasadnienia? |
| --- | --- |

6)

Czy przesłankę wystarczająco istotnego naruszenia, o której mowa w wyrokach w sprawach Köbler i Traghetti del Mediterraneo, należy interpretować w ten sposób, że takie naruszenie nie zachodzi, gdy sąd, który rozstrzyga w ostatniej instancji, nie dopuszcza skargi rewizyjnej, wyraźnie naruszając utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, które jest przytaczane w najdrobniejszym szczególe — poparte nawet różnymi opiniami prawnymi — bez żadnego odniesienia się do tego orzecznictwa i bez jakiegokolwiek uzasadnienia tej decyzji w świetle prawa Unii, a także, najwyraźniej, również bez analizowania i bez nawiązania do konieczności skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości, pomimo tego, że w celu uzasadnienia tej konieczności, również przytoczono szczegółowo właściwe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości? Biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie CILFIT (C 283/81), czy sąd krajowy powinien uzasadnić swoją decyzję, jeżeli odchodząc od interpretacji prawnej ustanowionej w sposób wiążący przez Trybunał Sprawiedliwości, nie dopuszcza skargi rewizyjnej i w związku z tym odmawia wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym bez podania uzasadnienia?

| 7) | Czy zasady skutecznej ochrony sądowej i równoważności z art. 19 TUE i art. 4 ust. 3 TUE, swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług ustanowione w art. 49 TFUE, a także dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, oraz dyrektywy 89/665/EWG, 92/13/EWG i 2007/66/WE należy interpretować w ten sposób, że [nie sprzeciwiają się one] temu, aby właściwe sądy, w oczywisty sposób naruszając właściwe prawo Unii, odrzucały kolejne środki zaskarżenia wnoszone przez skarżącą dotyczące wykluczenia jej z uczestnictwa w postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego, przy czym w przypadku owych środków zaskarżenia konieczne jest przygotowanie w tym przypadku licznych dokumentów, co wymaga poświęcenia dużej ilości czasu i pieniędzy lub uczestniczenia w rozprawach, i pomimo iż wiadomo, że istnieje teoretycznie możliwość stwierdzenia odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy sprawowaniu funkcji sądowniczych, to właściwe uregulowanie pozbawia skarżącej możliwości dochodzenia przed sądem odszkodowania za szkody poniesione w konsekwencji owych bezprawnych środków? |
| --- | --- |

7)

Czy zasady skutecznej ochrony sądowej i równoważności z art. 19 TUE i art. 4 ust. 3 TUE, swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług ustanowione w art. 49 TFUE, a także dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, oraz dyrektywy 89/665/EWG, 92/13/EWG i 2007/66/WE należy interpretować w ten sposób, że [nie sprzeciwiają się one] temu, aby właściwe sądy, w oczywisty sposób naruszając właściwe prawo Unii, odrzucały kolejne środki zaskarżenia wnoszone przez skarżącą dotyczące wykluczenia jej z uczestnictwa w postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego, przy czym w przypadku owych środków zaskarżenia konieczne jest przygotowanie w tym przypadku licznych dokumentów, co wymaga poświęcenia dużej ilości czasu i pieniędzy lub uczestniczenia w rozprawach, i pomimo iż wiadomo, że istnieje teoretycznie możliwość stwierdzenia odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy sprawowaniu funkcji sądowniczych, to właściwe uregulowanie pozbawia skarżącej możliwości dochodzenia przed sądem odszkodowania za szkody poniesione w konsekwencji owych bezprawnych środków?

| 8) | Czy zasady ustanowione w wyrokach Köbler, Traghetti del Mediterraneo i Saint Giorgio należy interpretować w ten sposób, że nie można wypłacić odszkodowania za szkodę wyrządzoną tym, iż naruszając utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, sąd państwa członkowskiego orzekający w ostatniej instancji nie dopuścił wniesionej we właściwym czasie przez stronę rewizji, w ramach której strona ta mogła dochodzić odszkodowania za spowodowane wydatki? |
| --- | --- |

8)

Czy zasady ustanowione w wyrokach Köbler, Traghetti del Mediterraneo i Saint Giorgio należy interpretować w ten sposób, że nie można wypłacić odszkodowania za szkodę wyrządzoną tym, iż naruszając utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, sąd państwa członkowskiego orzekający w ostatniej instancji nie dopuścił wniesionej we właściwym czasie przez stronę rewizji, w ramach której strona ta mogła dochodzić odszkodowania za spowodowane wydatki?

| 9) | Jeżeli zgodnie z prawem krajowym należy dopuścić postępowanie rewizyjne z uwagi na istnienie nowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i w celu przywrócenia porządku konstytucyjnego, czy nie należy również, biorąc pod uwagę zasadę równoważności oraz treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08), dopuścić postępowanie rewizyjne w przypadku, gdy w postępowaniu głównym nie zostały uwzględnione poprzez powołanie się na przepisy prawa krajowego dotyczące terminów procesowych: wyrok wydany uprzednio przez Trybunał Sprawiedliwości w innej sprawie, wyrok Trybunału Sprawiedliwości wydany na wniosek sądu w postępowaniu głównym oraz okoliczności faktyczne istotne dla skutków takich wyroków? |
| --- | --- |

9)

Jeżeli zgodnie z prawem krajowym należy dopuścić postępowanie rewizyjne z uwagi na istnienie nowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i w celu przywrócenia porządku konstytucyjnego, czy nie należy również, biorąc pod uwagę zasadę równoważności oraz treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Transportes Urbanos y Servicios Generales (C 118/08), dopuścić postępowanie rewizyjne w przypadku, gdy w postępowaniu głównym nie zostały uwzględnione poprzez powołanie się na przepisy prawa krajowego dotyczące terminów procesowych: wyrok wydany uprzednio przez Trybunał Sprawiedliwości w innej sprawie, wyrok Trybunału Sprawiedliwości wydany na wniosek sądu w postępowaniu głównym oraz okoliczności faktyczne istotne dla skutków takich wyroków?

---

(1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz. U. 1989, L 395, s. 33)

(2)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. 1992, L 76, s. 14).

(3)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. 2007, L 335, s. 31).

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/8 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 19 czerwca 2018 r. – Jamina Hakelbracht, Tine Vandenbon, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen / WTG Retail BVBA

(Sprawa C-404/18)

(2018/C 311/07)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Arbeidsrechtbank Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Jamina Hakelbracht, Tine Vandenbon, Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen

Strona pozwana: WTG Retail BVBA

Pytania prejudycjalne

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 24 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (1), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego ochronę osób działających w charakterze świadków przed represjami zapewnia się wyłącznie osobom, które – w ramach badania danej skargi – podają do wiadomości osoby, u której skarga została złożona, w podpisanym i opatrzonym datą dokumencie widziane lub zasłyszane osobiście okoliczności faktyczne mające związek z sytuacją będącą przedmiotem skargi, lub osobom, które występują w charakterze świadków w postępowaniu sądowym?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 204, s. 23.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/8 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 20 czerwca 2018 r. – PG / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

(Sprawa C-406/18)

(2018/C 311/08)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PG

Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2] (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) (1) – w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że jest możliwe, aby państwo członkowskie zapewniło prawo do skutecznego środka prawnego, nawet w przypadku gdy jego sądy nie mogą zmieniać decyzji wydanych w ramach procedur azylowych, ale mogą jedynie stwierdzić nieważność tych decyzji i zobowiązać organ administracyjny do przeprowadzenia nowego postępowania? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2] (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) (1) – w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że jest możliwe, aby państwo członkowskie zapewniło prawo do skutecznego środka prawnego, nawet w przypadku gdy jego sądy nie mogą zmieniać decyzji wydanych w ramach procedur azylowych, ale mogą jedynie stwierdzić nieważność tych decyzji i zobowiązać organ administracyjny do przeprowadzenia nowego postępowania?

| 2) | Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2] (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) –w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające jednolity wiążący łączny termin 60 dni odnośnie do sądowych postępowań azylowych, niezależnie od jakichkolwiek indywidualnych okoliczności i bez uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy oraz ewentualnych trudności dowodowych, jest zgodne ze wspomnianymi uregulowaniami? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2] (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) –w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające jednolity wiążący łączny termin 60 dni odnośnie do sądowych postępowań azylowych, niezależnie od jakichkolwiek indywidualnych okoliczności i bez uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy oraz ewentualnych trudności dowodowych, jest zgodne ze wspomnianymi uregulowaniami?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/9 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/9

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 22 czerwca 2018 r. – Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo / Banca d’Italia

(Sprawa C-414/18)

(2018/C 311/09)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

Strona przeciwna: Banca d’Italia

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 1, w szczególności lit. a) i f) rozporządzenia nr 2015/63 (1), interpretowany w świetle zasad zawartych w tym akcie prawnym, a także w dyrektywie 2014/59 (2), w rozporządzeniu nr 2014/806 (3) oraz w art. 120 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i na podstawie podstawowych zasad równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności, o których mowa w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również zakazu wnoszenia podwójnych składek, do celów obliczenia składek zgodnie z art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59, stoi na przeszkodzie stosowaniu przewidzianego systemu zobowiązań wewnątrzgrupowych również w przypadku grupy „faktycznej” lub, w każdym razie, w przypadku wzajemnych powiązań między instytucją a innymi bankami w ramach tego samego systemu? Czy jednak, również w świetle ww. zasad, korzystne traktowanie zarezerwowane dla zobowiązań preferencyjnych we wspomnianym art. 5 można analogicznie stosować także do zobowiązań tzw. banku „drugiego poziomu” wobec innych banków systemu (banków spółdzielczych), czy też wspomniana cecha instytucji, w szczególności działającej jako instytucja centralna w ramach powiązanego i zintegrowanego zespołu małych banków, również w stosunkach z Europejskim Bankiem Centralnym i z rynkiem finansowym, musi jednak prowadzić, na podstawie obowiązujących przepisów, do pewnej korekty przy przedstawianiu danych finansowych przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organom wspólnotowym oraz przy określaniu składek należnych od instytucji dla funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z uwagi na jej rzeczywiste zobowiązania i konkretny profil ryzyka?

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173, s. 190).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U L 225, s. 1).

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/10 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 28 czerwca 2018 r. – FR / Ministero dell’interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

(Sprawa C-422/18)

(2018/C 311/10)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Milano

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FR

Strona pozwana: Ministero dell’interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

Pytanie prejudycjalne

Czy zasadę lojalnej współpracy oraz zasady równoważności i skutecznej ochrony prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE, art. 47 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w dyrektywie 2013/32/UE (1) (w szczególności w art. 22 i 46), należy interpretować w ten sposób, że: a) prawo Unii wymaga, aby środek zaskarżenia, w przypadku, gdy prawo krajowe przewiduje go dla postępowań dotyczących oddalenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, automatycznie wywoływał skutek wstrzymujący?; b) stoją one na przeszkodzie postępowaniu takiemu jak włoskie postępowanie (art. 35a ust. 13 dekretu ustawodawczego nr 25/2008, zmienionego dekretem ustawodawczym nr 13/17, przekształconego w ustawę nr 46/17), w którym sąd rozpatrujący skargę osoby ubiegającej się o azyl – której wniosek został oddalony przez organ administracji rozpatrujący wnioski o udzielenie azylu i przez sąd pierwszej instancji – może oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odmownej, biorąc pod uwagę tylko zasadność zarzutów odwoławczych zawartych w skardze na decyzję wydaną przez ten sam sąd, który rozpatruje wstrzymanie wykonania, nie zaś niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180, s. 60).

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/10 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde” / Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto

(Sprawa C-424/18)

(2018/C 311/11)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde”

Strona przeciwna: Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 10 lit. h) oraz motyw 28 dyrektywy 2014/24/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że:






  a) | usługi transportu sanitarnego, dla których wymagana jest w pojeździe obecność kierowcy pojazdów ratunkowych i co najmniej jednego ratownika, posiadającego kwalifikacje i kompetencje wynikające z zaliczenia kursu i egzaminu w przedmiocie ratownictwa, oraz |
| --- | --- | --- |

1)

Czy art. 10 lit. h) oraz motyw 28 dyrektywy 2014/24/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że:

a)

usługi transportu sanitarnego, dla których wymagana jest w pojeździe obecność kierowcy pojazdów ratunkowych i co najmniej jednego ratownika, posiadającego kwalifikacje i kompetencje wynikające z zaliczenia kursu i egzaminu w przedmiocie ratownictwa, oraz

| b) | usługi transportowe przewidziane w ramach podstawowych poziomów opieki zdrowotnej [Livelli Essenziali di Assistenza (LEA)] realizowane przy użyciu pojazdów ratowniczych objęte są wyłączeniem, o którym mowa w ww. art. 10 lit. h) czy też należą do usług, o których mowa w art. 74–77 wskazanej dyrektywy? |
| --- | --- |

b)

usługi transportowe przewidziane w ramach podstawowych poziomów opieki zdrowotnej [Livelli Essenziali di Assistenza (LEA)] realizowane przy użyciu pojazdów ratowniczych objęte są wyłączeniem, o którym mowa w ww. art. 10 lit. h) czy też należą do usług, o których mowa w art. 74–77 wskazanej dyrektywy?

| 2) | Czy dyrektywę 2014/24/UE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które przewiduje, że nawet w braku akcji ratowniczej,






  a) | usługi transportu sanitarnego, dla których wymagana jest w pojeździe obecność kierowcy pojazdów ratunkowych i co najmniej jednego ratownika, posiadającego kwalifikacje i kompetencje wynikające z zaliczenia kursu i egzaminu w przedmiocie ratownictwa, oraz, |
| --- | --- | --- |

2)

Czy dyrektywę 2014/24/UE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które przewiduje, że nawet w braku akcji ratowniczej,

a)

usługi transportu sanitarnego, dla których wymagana jest w pojeździe obecność kierowcy pojazdów ratunkowych i co najmniej jednego ratownika, posiadającego kwalifikacje i kompetencje wynikające z zaliczenia kursu i egzaminu w przedmiocie ratownictwa, oraz,

| b) | usługi transportowe przewidziane w ramach podstawowych poziomów opieki zdrowotnej (LEA) realizowane przy użyciu pojazdów ratowniczych są powierzane w pierwszej kolejności organizacjom wolontariackim w drodze bezpośredniego zawarcia umowy? |
| --- | --- |

b)

usługi transportowe przewidziane w ramach podstawowych poziomów opieki zdrowotnej (LEA) realizowane przy użyciu pojazdów ratowniczych są powierzane w pierwszej kolejności organizacjom wolontariackim w drodze bezpośredniego zawarcia umowy?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).

---

Sąd

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/12 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/12

---

Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Austria/Komisja

(Sprawa T-356/15) (1)

((Pomoc państwa - Planowana przez Zjednoczone Królestwo pomoc na rzecz elektrowni jądrowej Hinkley Point C - Kontrakt na transakcje różnicowe, umowa z sekretarzem stanu oraz gwarancja kredytowa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Cel związany z interesem publicznym - Promowanie energii jądrowej - Konieczność interwencji państwa - Komunikat w sprawie gwarancji - Określenie elementu pomocy - Proporcjonalność - Pomoc inwestycyjna - Pomoc operacyjna - Prawo do przedstawienia uwag - Procedura udzielania zamówień publicznych - Obowiązek uzasadnienia))

(2018/C 311/12)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciele: początkowo C. Pesendorfer i M. Klamert, a następnie G. Hesse i M. Fruhmann, pełnomocnicy, wspierani przez H. Kristoferitscha, adwokata)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, R. Sauer, T. Maxian Rusche i P. Němečková, pełnomocnicy)

Interwenient wspierający żądania strony skarżącej: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer, pełnomocnik, wspierany przez P. Kinscha, adwokata)

Interwenient wspierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Vláčil, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, a następnie D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: początkowo M. Fehér i M. Bóra, następnie B. Sonkodi, następnie A. Steiner, pełnomocnicy, wspierani przez P. Nagy’ego, adwokata, a wreszcie A. Steiner), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Rumunia (przedstawiciele: początkowo R. Radu i M. Bejenar, a następnie M. Bejenar i C.-R. Canţăr, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Brodie i S. Brandon, następnie C. Brodie, S. Simmons i M. Holt, następnie C. Brodie, S. Simmons i D. Robertson, następnie C. Brodie i D. Robertson, następnie C. Brodie, a wreszcie C. Brodie i Z. Lavery, pełnomocnicy, wspierani przez T. Johnstona, barrister, i A. Robertsona, QC)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/658 z dnia 8 października 2014 r. w sprawie środka pomocy SA.34947 (2013/C) (ex 2013/N), który Zjednoczone Królestwo planuje wdrożyć w celu wsparcia elektrowni jądrowej Hinkley Point C (Dz.U. 2015, L 109, s. 44), w której to decyzji Komisja stwierdziła, że ten środek pomocowy jest zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE i zezwoliła na jego wdrożenie.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Republika Austrii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Republika Austrii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

| 3) | Republika Czeska, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Rzeczpospolita Polska, Rumunia, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Republika Czeska, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Rzeczpospolita Polska, Rumunia, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/13 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/13

---

Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Consejo Regulador del Cava / EUIPO – Cave de Tain-L’Hermitage, union des propriétaires (CAVE DE TAIN)

(Sprawa T-774/16) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy CAVE DE TAIN - Wcześniejsza nazwa pochodzenia „cava” - Pojęcie „przywołania” chronionej nazwy pochodzenia - Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013])

(2018/C 311/13)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Consejo Regulador del Cava (Villafranca del Penedès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Prat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Zaera Cuadrado i D. Walicka, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO było również, interwenient przed Sądem: Cave de Tain-L’Hermitage, union des propriétaires (Tain-L’Hermitage, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-P. Stouls)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. (sprawa R 980/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Consejo Regulador del Cava a Cave de Tain-l’Hermitage, union des propriétaires.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Consejo Regulador del Cava zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Consejo Regulador del Cava zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/13 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/13

---

Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2018 r. – Intercept Pharma LTD i Intercept Pharmaceuticals Inc / Europejska Agencja Leków

(Sprawa T-377/18)

(2018/C 311/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Intercept Pharma LTD (Bristol, Zjednoczone Królestwo) i Intercept Pharmaceuticals Inc (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: L. Tsang, J. Mulryne, E. Amos, solicitors i H. Kerr-Peterson, barrister)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji ASK-40399, zakomunikowanej skarżącym przez pozwaną w dniu 15 maja 2018 r., o ujawnieniu pewnych dokumentów na mocy rozporządzenia nr 1049/2001/WE, oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji ASK-40399, zakomunikowanej skarżącym przez pozwaną w dniu 15 maja 2018 r., o ujawnieniu pewnych dokumentów na mocy rozporządzenia nr 1049/2001/WE, oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu prawa przez pozwaną poprzez stwierdzenie, że tiret dotyczące „postępowania sądowego” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1040/2001 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dokumenty nie stanowią dokumentów „sporządzonych dla potrzeb postępowania sądowego”. Zgodnie z prawem pozwana powinna była stwierdzić, że wyłączenie ma zastosowanie. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu prawa przez pozwaną poprzez stwierdzenie, że tiret dotyczące „postępowania sądowego” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1040/2001 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dokumenty nie stanowią dokumentów „sporządzonych dla potrzeb postępowania sądowego”. Zgodnie z prawem pozwana powinna była stwierdzić, że wyłączenie ma zastosowanie.

| 2. | Zarzut drugi – podniesiony dodatkowo lub tytułem subsydiarnym – dotyczy tego, że jedynym prawnie dopuszczalnym wynikiem prawidłowego wyważenia na podstawie tiret dotyczącego „interesów handlowych” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, byłaby decyzja o nieujawnianiu dokumentów, zważywszy na (i) istotną wagę prywatnego interesu skarżących w uniknięciu ujawnienia oraz (ii) jedynie niejasny i ogólny charakter interesu publicznego w ujawnieniu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi – podniesiony dodatkowo lub tytułem subsydiarnym – dotyczy tego, że jedynym prawnie dopuszczalnym wynikiem prawidłowego wyważenia na podstawie tiret dotyczącego „interesów handlowych” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, byłaby decyzja o nieujawnianiu dokumentów, zważywszy na (i) istotną wagę prywatnego interesu skarżących w uniknięciu ujawnienia oraz (ii) jedynie niejasny i ogólny charakter interesu publicznego w ujawnieniu.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/14 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/14

---

Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – de Volksbank / SRB

(Sprawa T-406/18)

(2018/C 311/15)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: de Volksbank NV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. van Loopik, A. Kleinhout, A. ter Haar i T. Waterbolk)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 12 kwietnia 2018 r. o obliczeniu składek ex ante na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2018 r. (SRB/ES/SRF/2018/3); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 12 kwietnia 2018 r. o obliczeniu składek ex ante na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2018 r. (SRB/ES/SRF/2018/3);

| — | ewentualnie stwierdzenie nieważności ww. zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że rozporządzenie delegowane Komisji 2015/63 (zwane dalej „rozporządzeniem delegowanym”) (1) nie obowiązuje w części lub w całości, zgodnie z art. 277 TFUE; |
| --- | --- |

—

ewentualnie stwierdzenie nieważności ww. zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że rozporządzenie delegowane Komisji 2015/63 (zwane dalej „rozporządzeniem delegowanym”) (1) nie obowiązuje w części lub w całości, zgodnie z art. 277 TFUE;

| — | w każdym razie obciążenie SRB kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

w każdym razie obciążenie SRB kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/EU (2), art. 70 ust. 2 rozporządzenia 806/2014 (3) i art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego, poprzez zastosowanie niedających się porównać danych w celu ustalenia zobowiązań netto skarżącej.






  — | Z brzmienia i celów art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/EU I art. 70 ust. 2 rozporządzenia 806/2014 wynika, że SRB powinna korzystać z danych pochodzących z tego samego momentu lub okresu do obliczania zobowiązań netto zgodnie z tymi przepisami. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/EU (2), art. 70 ust. 2 rozporządzenia 806/2014 (3) i art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego, poprzez zastosowanie niedających się porównać danych w celu ustalenia zobowiązań netto skarżącej.

—

Z brzmienia i celów art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/EU I art. 70 ust. 2 rozporządzenia 806/2014 wynika, że SRB powinna korzystać z danych pochodzących z tego samego momentu lub okresu do obliczania zobowiązań netto zgodnie z tymi przepisami.

| — | Z brzmienia i celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego w świetle dyrektywy 2014/59/EU I rozporządzenia 806/2014 wynika, że SRB musi korzystać z dających się porównać danych, aby zapewnić sprawiedliwe obliczenie oparte na profilu ryzyka banku. |
| --- | --- |

—

Z brzmienia i celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego w świetle dyrektywy 2014/59/EU I rozporządzenia 806/2014 wynika, że SRB musi korzystać z dających się porównać danych, aby zapewnić sprawiedliwe obliczenie oparte na profilu ryzyka banku.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący, alternatywnie do zarzutu pierwszego, naruszenia art. 103 ust. 2 I art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/EU i art. 290 TFUE, ponieważ rozporządzenie delegowane stosowane w taki sposób, jak czyni to SRB w zaskarżonej decyzji, wykracza poza udzielony przez Komisję Europejską mandat, z czego wynika brak obowiązywania rozporządzenia delegowanego, zgodnie z art. 277 TFUE.






  — | Wbrew postanowieniom art. 290 TFUE rozporządzenie delegowane dodaje dodatkowe elementy do istotnych elementów dyrektywy 2014/59/EU. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący, alternatywnie do zarzutu pierwszego, naruszenia art. 103 ust. 2 I art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/EU i art. 290 TFUE, ponieważ rozporządzenie delegowane stosowane w taki sposób, jak czyni to SRB w zaskarżonej decyzji, wykracza poza udzielony przez Komisję Europejską mandat, z czego wynika brak obowiązywania rozporządzenia delegowanego, zgodnie z art. 277 TFUE.

—

Wbrew postanowieniom art. 290 TFUE rozporządzenie delegowane dodaje dodatkowe elementy do istotnych elementów dyrektywy 2014/59/EU.

| — | Jeżeli art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia delegowanego można rozumieć tylko w ten sposób, że SRB musi korzystać z niedających się porównać danych, wówczas rozporządzenie delegowane w ogóle nie jest zgodne z brzmieniem i celami dyrektywy 2014/59/EU. |
| --- | --- |

—

Jeżeli art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia delegowanego można rozumieć tylko w ten sposób, że SRB musi korzystać z niedających się porównać danych, wówczas rozporządzenie delegowane w ogóle nie jest zgodne z brzmieniem i celami dyrektywy 2014/59/EU.

| — | W zakresie w jakim rozporządzenie delegowane określa zasady obliczania podstawowej składki rocznej, rozporządzenie delegowane wykracza poza upoważnienie udzielone w art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/EU. |
| --- | --- |

—

W zakresie w jakim rozporządzenie delegowane określa zasady obliczania podstawowej składki rocznej, rozporządzenie delegowane wykracza poza upoważnienie udzielone w art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/EU.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na brak uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.






  — | Metodologia obliczeniowa SRB jest niewłaściwa do osiągnięcia celów dyrektywy 2014/59/EU, rozporządzenia 806/2014 i rozporządzenia delegowanego. |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na brak uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.

—

Metodologia obliczeniowa SRB jest niewłaściwa do osiągnięcia celów dyrektywy 2014/59/EU, rozporządzenia 806/2014 i rozporządzenia delegowanego.

| — | Metodologia obliczeniowa SRB wykracza również poza to, co niezbędne do osiągnięcia zamierzonych w przepisach prawa celów. |
| --- | --- |

—

Metodologia obliczeniowa SRB wykracza również poza to, co niezbędne do osiągnięcia zamierzonych w przepisach prawa celów.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa ze względu na brak uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.






  — | Skarżąca nie mogła przewidzieć interpretacji SRB rozporządzenia delegowanego. |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa ze względu na brak uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.

—

Skarżąca nie mogła przewidzieć interpretacji SRB rozporządzenia delegowanego.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i braku uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.






  — | Skarżąca musi zapłacić znacznie wyższą składkę na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, niż inne banki o tych samych lub podobnych rozmiarach i profilu ryzyka. |
| --- | --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i braku uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.

—

Skarżąca musi zapłacić znacznie wyższą składkę na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, niż inne banki o tych samych lub podobnych rozmiarach i profilu ryzyka.

---

(1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 11, s. 44).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014 L 173, s. 190).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014 L 225, s. 1).

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/15 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/15

---

Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Aeris Invest/EBC

(Sprawa T-442/18)

(2018/C 311/16)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Chimenos Minguella i G. Ferrer Gonzálvez, adwokaci)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego LS/MD/18/141 i LS/PT/2018/9, wydanych odpowiednio w dniach 8 maja 2018 r. i 9 lutego 2018 r. oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego LS/MD/18/141 i LS/PT/2018/9, wydanych odpowiednio w dniach 8 maja 2018 r. i 9 lutego 2018 r. oraz

| — | obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze żądanie ma za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej EBC) LS/MD/18/141, wydanej w dniu 8 maja 2018 r. w przedmiocie powtórnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów EBC, a także wcześniejszej decyzji Europejskiego Banku Centralnego LS/PT/2018/9, wydanej w dniu 9 lutego 2018 r. w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów EBC.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

| 1. | W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że wydane przez EBC decyzje odmawiające dostępu do żądanych dokumentów nie zostały wystarczająco uzasadnione ze względu na to, iż nie uwzględniono w nich należycie celu zamierzonego przez prawodawcę unijnego poprzez ustanowienie przysługującego osobom fizycznym i prawnym dostępu do dokumentów instytucji europejskich w ramach przejrzystej procedury oraz w świetle zasad dobrej administracji i partycypacji obywatelskiej. Ponadto użyte przez EBC argumenty są argumentami natury ogólnej. Tak samo EBC nie uwzględnił okoliczności polegającej na tym, że ujawnienie żądanych dokumentów nie ma wpływu na prawidłowy przebieg postępowania w przedmiocie wydania decyzji odnoszącej się do likwidacji instytucji kredytowych. Przedmiotowe postępowanie nie tylko zostało bowiem zakończone, ale również poddane kontroli sądowej, efektem czego ta odmowa dostępu czyni tę kontrolę bardziej skomplikowaną również dla samego Sądu. Wreszcie, w decyzjach tych nie uwzględniono faktu, że skarżąca zwraca się o udzielenie dostępu jedynie w celu skorzystania z usankcjonowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa do skutecznego środka prawnego. |
| --- | --- |

1.

W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że wydane przez EBC decyzje odmawiające dostępu do żądanych dokumentów nie zostały wystarczająco uzasadnione ze względu na to, iż nie uwzględniono w nich należycie celu zamierzonego przez prawodawcę unijnego poprzez ustanowienie przysługującego osobom fizycznym i prawnym dostępu do dokumentów instytucji europejskich w ramach przejrzystej procedury oraz w świetle zasad dobrej administracji i partycypacji obywatelskiej. Ponadto użyte przez EBC argumenty są argumentami natury ogólnej. Tak samo EBC nie uwzględnił okoliczności polegającej na tym, że ujawnienie żądanych dokumentów nie ma wpływu na prawidłowy przebieg postępowania w przedmiocie wydania decyzji odnoszącej się do likwidacji instytucji kredytowych. Przedmiotowe postępowanie nie tylko zostało bowiem zakończone, ale również poddane kontroli sądowej, efektem czego ta odmowa dostępu czyni tę kontrolę bardziej skomplikowaną również dla samego Sądu. Wreszcie, w decyzjach tych nie uwzględniono faktu, że skarżąca zwraca się o udzielenie dostępu jedynie w celu skorzystania z usankcjonowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa do skutecznego środka prawnego.

| 2. | W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów ze względu na zawartą w nich odmowę udzielenia stronie dostępu do żądanej przez nią informacji umotywowaną tym, iż dokumenty te miały być, w całości lub w części, objęte ogólnym domniemaniem niedostępności, ponieważ stanowią one dokumenty poufne chronione mającą zastosowanie w przypadku instytucji tajemnicą zawodową. To ogólne domniemanie niedostępności nie zostało wyraźnie przewidziane przez mające zastosowanie uregulowania sektorowe, a gdyby istniało, to nie znajdowałoby zastosowania, ponieważ wyjątków od prawa dostępu nie można interpretować rozszerzająco i w drodze analogii. |
| --- | --- |

2.

W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów ze względu na zawartą w nich odmowę udzielenia stronie dostępu do żądanej przez nią informacji umotywowaną tym, iż dokumenty te miały być, w całości lub w części, objęte ogólnym domniemaniem niedostępności, ponieważ stanowią one dokumenty poufne chronione mającą zastosowanie w przypadku instytucji tajemnicą zawodową. To ogólne domniemanie niedostępności nie zostało wyraźnie przewidziane przez mające zastosowanie uregulowania sektorowe, a gdyby istniało, to nie znajdowałoby zastosowania, ponieważ wyjątków od prawa dostępu nie można interpretować rozszerzająco i w drodze analogii.

| 3. | W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3 ze względu na to, iż odmówił w nich stronie dostępu do żądanych dokumentów, ponieważ miałyby one być objęte, w całości lub w części, mającą zastosowanie w przypadku instytucji tajemnicą zawodową, podczas gdy są one potrzebne do celów przeprowadzenia postępowań sądowych, a odmowa dostępu do nich utrudnia, a wręcz – uniemożliwia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości. |
| --- | --- |

3.

W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3 ze względu na to, iż odmówił w nich stronie dostępu do żądanych dokumentów, ponieważ miałyby one być objęte, w całości lub w części, mającą zastosowanie w przypadku instytucji tajemnicą zawodową, podczas gdy są one potrzebne do celów przeprowadzenia postępowań sądowych, a odmowa dostępu do nich utrudnia, a wręcz – uniemożliwia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości.

| 4. | W zarzucie czwartym strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie i szóste decyzji EBC/2004/3 ze względu na stwierdzenie w nich, iż ujawnienie żądanych informacji może zaszkodzić systemowi bankowemu w jego całokształcie. |
| --- | --- |

4.

W zarzucie czwartym strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie i szóste decyzji EBC/2004/3 ze względu na stwierdzenie w nich, iż ujawnienie żądanych informacji może zaszkodzić systemowi bankowemu w jego całokształcie.

| 5. | W zarzucie piątym strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji EBC/2004/3 ze względu na stwierdzenie w nich, iż ujawnienie żądanych dokumentów i informacji może zaszkodzić interesom handlowym Banco Santander i mieć wpływ na kontrole, które mogą zostać przeprowadzone w przyszłości. |
| --- | --- |

5.

W zarzucie piątym strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji EBC/2004/3 ze względu na stwierdzenie w nich, iż ujawnienie żądanych dokumentów i informacji może zaszkodzić interesom handlowym Banco Santander i mieć wpływ na kontrole, które mogą zostać przeprowadzone w przyszłości.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/17 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/17

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Vogue Peek & Cloppenburg)

(Sprawa T-443/18)

(2018/C 311/17)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Vogue Peek & Cloppenburg” – zgłoszenie nr 2 700 847

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1362/2005-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/17 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/17

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg/EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

(Sprawa T-444/18)

(2018/C 311/18)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Peek & Cloppenburg” – unijny znak towarowy nr 270 439

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie R 522/2006-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/18 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/18

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

(Sprawa T-445/18)

(2018/C 311/19)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Peek & Cloppenburg – zgłoszenie nr 2 791 416

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie R 1270/2007-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/19 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/19

---

Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

(Sprawa T-446/18)

(2018/C 311/20)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Peek & Cloppenburg – zgłoszenie nr 4 295 069

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1589/2007-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/20 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/20

---

Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2018 r. – Ortlieb Sportartikel GmbH / EUIPO (oznaczenie graficzne przedstawiające ośmiokątny wielokąt)

(Sprawa T-449/18)

(2018/C 311/21)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ortlieb Sportartikel GmbH (Heilsbronn, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwältin A. Wulf i Rechtsanwalt K. Schmidt-Hern)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie ośmiokątnego wielokąta) – zgłoszenie nr 16 047 466

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1634/2017-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/20 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/20

---

Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – So / Rada i Komisja

(Sprawa T-564/17) (1)

(2018/C 311/22)

Język postępowania: angielski

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.

---

| 3.9.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 311/21 |
| --- | --- | --- | --- |

3.9.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 311/21

---

Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – Korea National Insurance Corporation / Rada i Komisja

(Sprawa T-568/17) (1)

(2018/C 311/23)

Język postępowania: angielski

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.

---