# Dziennik Urzędowy C 268/30 l

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 268 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6130 lipca 2018 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 268

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6130 lipca 2018

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2018/C 268/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2018/C 268/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2018/C 268/02 | Sprawa C-612/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Nikolayowi Kolevowi, Milkowi Hristovowi, Stefanowi Kostadinovowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 325 TFUE — Nadużycia finansowe lub inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii Europejskiej w dziedzinie ceł — Skuteczność ścigania — Umorzenie postępowania karnego — Rozsądny termin — Dyrektywa 2012/13/UE — Prawo do informacji dotyczących oskarżenia — Prawo dostępu do materiałów sprawy — Dyrektywa 2013/48/UE — Prawo dostępu do obrońcy) | 2 |
| 2018/C 268/03 | Sprawa C-210/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein / Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych — Nakaz dezaktywacji strony Facebooka (fanpage’a) pozwalającej na gromadzenie i przetwarzanie pewnych danych dotyczących osób odwiedzających tę stronę — Artykuł 2 lit. d) — Administrator danych osobowych — Artykuł 4 — Właściwe prawo krajowe — Artykuł 28 — Krajowe organy nadzorcze — Uprawnienia interwencyjne tych organów] | 3 |
| 2018/C 268/04 | Sprawa C-554/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EP Agrarhandel GmbH / Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Wsparcie dla rolników — Premie z tytułu krów mamek — Artykuł 117 akapit drugi — Przekazywanie informacji — Decyzja 2001/672/WE, zmieniona decyzją 2010/300/UE — Przemieszczanie bydła na pastwiska letnie w rejonach górskich — Artykuł 2 ust. 4 — Termin zgłoszenia przemieszczania — Obliczanie — Zgłoszenia po terminie — Kwalifikowalność do płatności premii — Warunek — Uwzględnienie czasu wysyłki] | 4 |
| 2018/C 268/05 | Sprawa C-574/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Grupo Norte Facility SA / Angel Manuel Moreira Gómez Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie powodów o charakterze obiektywnym — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Niższa odprawa wypłacona z upływem okresu umowy o pracę na czas określony na zastępstwo | 5 |
| 2018/C 268/06 | Sprawa C-667/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – M.N.J.P.W. Nooren, J.M.F.D.C. Nooren, spadkobierczynie M.N.F.M. Noorena / Staatssecretaris van Economische Zaken [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Finansowanie przez EFRROW — Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Zmniejszenia i wykluczenia — Suma obniżek] | 5 |
| 2018/C 268/07 | Sprawa C-671/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Inter-Environnement Bruxelles ASBL i in. / Région de Bruxelles-Capitale [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie planów i programów — Artykuł 3 — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Regionalne rozporządzenie urbanistyczne dotyczące dzielnicy europejskiej Brukseli (Belgia)] | 6 |
| 2018/C 268/08 | Sprawa C-673/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea Constituţională a României – Rumunia) – Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept / Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 TFUE — Prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 3 — Beneficjenci — Członkowie rodziny obywatela Unii — Artykuł 2 pkt 2 lit. a) — Pojęcie współmałżonka — Małżeństwo osób tej samej płci — Artykuł 7 — Prawo pobytu powyżej trzech miesięcy — Prawa podstawowe) | 7 |
| 2018/C 268/09 | Sprawa C-677/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Madrid – Hiszpania) – Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie powodów o charakterze obiektywnym — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Brak odprawy z upływem okresu umowy o pracę na czas określony interinidad | 8 |
| 2018/C 268/10 | Sprawa C-6/17 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Perform i Oasis zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne) | 8 |
| 2018/C 268/11 | Sprawa C-7/17 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Persona i Terregov zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne) | 9 |
| 2018/C 268/12 | Sprawa C-32/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. – Apcoa Parking Holdings GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie do rejestracji graficznego i słownego znaków towarowych PARKWAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c)] | 9 |
| 2018/C 268/13 | Sprawa C-44/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Scotch Whisky Association, The Registered Office / Michael Klotz [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych — Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 — Artykuł 16 lit. a) – c) — Załącznik III — Zarejestrowane oznaczenie geograficzne Scotch Whisky — Whisky produkowana w Niemczech i sprzedawana pod nazwą Glen Buchenbach] | 10 |
| 2018/C 268/14 | Sprawa C-49/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Koppers Denmark ApS / Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 21 ust. 3 — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Zużycie produktów energetycznych wyprodukowanych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne — Produkty energetyczne wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania — Zużycie rozpuszczalnika jako paliwa w instalacji do destylacji smoły) | 11 |
| 2018/C 268/15 | Sprawa C-83/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – KP / LO (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Protokół haski z 2007 r. — Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych — Artykuł 4 ust. 2 — Zmiana miejsca zwykłego pobytu wierzyciela — Możliwość stosowania z mocą wsteczną prawa państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, tożsamego z prawem państwa siedziby organu orzekającego w sprawie — Zakres znaczeniowy wyrażenia jeśli wierzyciel nie może [...] uzyskać świadczeń alimentacyjnych od dłużnika — Przypadek, w którym wierzyciel nie spełnia określonych przez prawo przesłanek) | 12 |
| 2018/C 268/16 | Sprawa C-160/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain / Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie planów i programów — Artykuł 3 — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — Obszar miejski objęty scaleniem — Możliwość odstępstw od obowiązujących założeń zagospodarowania przestrzennego — Zmiana planów i programów] | 13 |
| 2018/C 268/17 | Sprawa C-250/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Virgílio Tarragó da Silveira / Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 15 — Wpływ postępowania upadłościowego na toczące się postępowania dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy — Pojęcie toczącego się postępowania — Postępowanie co do istoty mające na celu ustalenie istnienia wierzytelności] | 13 |
| 2018/C 268/18 | Sprawa C-363/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA / Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV (Odwołanie — Dumping — Przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajlandii oraz Tajwanu — Decyzja wykonawcza 2013/226/UE — Decyzja o zakończeniu postępowania w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków bez nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy — Obowiązek uzasadnienia) | 14 |
| 2018/C 268/19 | Sprawa C-463/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Ori Martin SA / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej — Niewystarczające uzasadnienie wyroku wydanego przez Trybunał w przedmiocie odwołania — Przeinaczenie przedmiotu żądania odszkodowawczego) | 15 |
| 2018/C 268/20 | Sprawa C-714/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-833/16 Karp / Parlament, wniesione w dniu 20 grudnia 2017 r. przez Kevin Karpa | 15 |
| 2018/C 268/21 | Sprawa C-722/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Villach (Austria) w dniu 27 listopada 2017 r. – Norbert Reitbauer i in. / Enrico Casamassima | 15 |
| 2018/C 268/22 | Sprawa C-62/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2017 r. w sprawie T-802/16, Endoceutics przeciwko EUIPO – Merck, wniesione w dniu 30 stycznia 2018 r. przez Merck KGaA | 17 |
| 2018/C 268/23 | Sprawa C-128/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lutego 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Dumitruowi-Tudorowi Dorobantuowi | 17 |
| 2018/C 268/24 | Sprawa C-137/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dresden (Niemcy) w dniu 22 lutego 2018 r. – hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG | 18 |
| 2018/C 268/25 | Sprawa C-197/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 19 marca 2018 r. – Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in. | 19 |
| 2018/C 268/26 | Sprawa C-204/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-715/16, Pebagua / Komisja, wniesione w dniu 18 marca 2018 r. przez Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua) | 20 |
| 2018/C 268/27 | Sprawa C-226/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 marca 2018 r. – Krohn & Schröder GmbH / Hauptzollamt Hamburg-Hafen | 21 |
| 2018/C 268/28 | Sprawa C-305/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 4 maja 2018 r. – Associazione Verdi Ambiente e Società – Aps Onlus i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri i in. | 22 |
| 2018/C 268/29 | Sprawa C-309/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 7 maja 2018 r. – Lavorgna Srl / Comune di Montelanico i in. | 23 |
| 2018/C 268/30 | Sprawa C-310/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 11 maja 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Emiłowi Milewowi | 24 |
| 2018/C 268/31 | Sprawa C-313/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 9 maja 2018 – Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB | 25 |
| 2018/C 268/32 | Sprawa C-317/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 14 maja 2018 r. – Cátia Correia Moreira / Município de Portimão | 26 |
| 2018/C 268/33 | Sprawa C-319/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. / Komisja, wniesione w dniu 14 maja 2018 r. przez Fred Olsen, S.A. | 27 |
| 2018/C 268/34 | Sprawa C-343/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r – SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa / Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna | 28 |
| 2018/C 268/35 | Sprawa C-346/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 marca 2018 r. w sprawach T-45/13 RENV i T-587/15, Rose Vision/Komisja, wniesione w dniu 25 maja 2018 r. przez Rose Vision, S.L. | 29 |
| 2018/C 268/36 | Sprawa C-375/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Hampshire County Council / C.E., N.E. | 30 |
| 2018/C 268/37 | Sprawa C-391/18: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Chorwacji | 31 |
| | Sąd |
| 2018/C 268/38 | Sprawa T-362/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Tillotts Pharma / EUIPO – Ferring (XENASA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XENASA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PENTASA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]} | 32 |
| 2018/C 268/39 | Sprawa T-408/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – HX / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Zasada ne bis in idem — Prawo do obrony — Prawo do rzetelnego procesu sadowego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznego środka prawnego — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Prawo do normalnych warunków życiowych — Naruszenie reputacji) | 32 |
| 2018/C 268/40 | Sprawa T-807/16: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – MIP Metro / EUIPO – AFNOR (N & NF TRADING) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy N & NF TRADING — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy NF ENVIRONNEMENT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]} | 33 |
| 2018/C 268/41 | Sprawa T-859/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Damm / EUIPO – Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz (EISKELLER) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EISKELLER — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KELER i KELER 18 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]} | 34 |
| 2018/C 268/42 | Sprawa T-86/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Le Pen/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność) | 35 |
| 2018/C 268/43 | Sprawa T-89/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NOVUS — Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe NOVUS i novus — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem} | 35 |
| 2018/C 268/44 | Sprawa T-310/17: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Lion’s Head Global Partners / EUIPO – Lion Capital (LION’S HEAD global partners) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy LION’S HEAD global partners — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LION CAPITAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]} | 36 |
| 2018/C 268/45 | Sprawa T-413/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Karl Storz / EUIPO (3D) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy 3D — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)} | 37 |
| 2018/C 268/46 | Sprawa T-590/16: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2018 r. – Spychalski / Komisja (Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty EPSO/AD 177/10-ECO2013 — Ocena znajomości języka podstawowego — Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej — Oczywisty brak właściwości — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna) | 37 |
| 2018/C 268/47 | Sprawa T-275/18: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Front Polisario/Rada | 38 |
| 2018/C 268/48 | Sprawa T-306/18: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Węgry / Komisja | 39 |
| 2018/C 268/49 | Sprawa T-325/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – VI.TO./EUIPO – Bottega (Kształt różowej butelki) | 40 |
| 2018/C 268/50 | Sprawa T-328/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Gas Natural/Komisja | 41 |
| 2018/C 268/51 | Sprawa T-336/18: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Eagle IP / EUIPO – Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA) | 42 |
| 2018/C 268/52 | Sprawa T-339/18: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Enterprise Holdings / EUIPO (E PLUS) | 43 |
| 2018/C 268/53 | Sprawa T-345/18: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – BNP Paribas / EBC | 43 |
| 2018/C 268/54 | Sprawa T-346/18: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2018 r. – Advance Magazine Publishers / EUIPO – Enovation Brands (VOGUE) | 45 |
| 2018/C 268/55 | Sprawa T-354/18: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2018 r. – KID-Systeme / EUIPO – Sky (SKYFi) | 45 |
| 2018/C 268/56 | Sprawa T-356/18: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2018 r. – Volvo Trademark / EUIPO – Paalupaikka (V V-wheels) | 46 |
| 2018/C 268/57 | Sprawa T-357/18: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Luz Saúde / EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ) | 47 |
| 2018/C 268/58 | Sprawa T-364/18: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2018 r. – Arçelik / EUIPO (MicroGarden) | 48 |
| 2018/C 268/59 | Sprawa T-373/18: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – ABB / EUIPO (FLEXLOADER) | 48 |
| 2018/C 268/60 | Sprawa T-425/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. – Capo d’Anzio / Komisja | 49 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2018/C 268/02

Sprawa C-612/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Nikolayowi Kolevowi, Milkowi Hristovowi, Stefanowi Kostadinovowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 325 TFUE — Nadużycia finansowe lub inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii Europejskiej w dziedzinie ceł — Skuteczność ścigania — Umorzenie postępowania karnego — Rozsądny termin — Dyrektywa 2012/13/UE — Prawo do informacji dotyczących oskarżenia — Prawo dostępu do materiałów sprawy — Dyrektywa 2013/48/UE — Prawo dostępu do obrońcy)

2

2018/C 268/03

Sprawa C-210/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein / Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych — Nakaz dezaktywacji strony Facebooka (fanpage’a) pozwalającej na gromadzenie i przetwarzanie pewnych danych dotyczących osób odwiedzających tę stronę — Artykuł 2 lit. d) — Administrator danych osobowych — Artykuł 4 — Właściwe prawo krajowe — Artykuł 28 — Krajowe organy nadzorcze — Uprawnienia interwencyjne tych organów]

3

2018/C 268/04

Sprawa C-554/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EP Agrarhandel GmbH / Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Wsparcie dla rolników — Premie z tytułu krów mamek — Artykuł 117 akapit drugi — Przekazywanie informacji — Decyzja 2001/672/WE, zmieniona decyzją 2010/300/UE — Przemieszczanie bydła na pastwiska letnie w rejonach górskich — Artykuł 2 ust. 4 — Termin zgłoszenia przemieszczania — Obliczanie — Zgłoszenia po terminie — Kwalifikowalność do płatności premii — Warunek — Uwzględnienie czasu wysyłki]

4

2018/C 268/05

Sprawa C-574/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Grupo Norte Facility SA / Angel Manuel Moreira Gómez Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie powodów o charakterze obiektywnym — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Niższa odprawa wypłacona z upływem okresu umowy o pracę na czas określony na zastępstwo

5

2018/C 268/06

Sprawa C-667/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – M.N.J.P.W. Nooren, J.M.F.D.C. Nooren, spadkobierczynie M.N.F.M. Noorena / Staatssecretaris van Economische Zaken [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Finansowanie przez EFRROW — Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Zmniejszenia i wykluczenia — Suma obniżek]

5

2018/C 268/07

Sprawa C-671/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Inter-Environnement Bruxelles ASBL i in. / Région de Bruxelles-Capitale [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie planów i programów — Artykuł 3 — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Regionalne rozporządzenie urbanistyczne dotyczące dzielnicy europejskiej Brukseli (Belgia)]

6

2018/C 268/08

Sprawa C-673/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea Constituţională a României – Rumunia) – Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept / Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 TFUE — Prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 3 — Beneficjenci — Członkowie rodziny obywatela Unii — Artykuł 2 pkt 2 lit. a) — Pojęcie współmałżonka — Małżeństwo osób tej samej płci — Artykuł 7 — Prawo pobytu powyżej trzech miesięcy — Prawa podstawowe)

7

2018/C 268/09

Sprawa C-677/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Madrid – Hiszpania) – Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie powodów o charakterze obiektywnym — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Brak odprawy z upływem okresu umowy o pracę na czas określony interinidad

o

8

2018/C 268/10

Sprawa C-6/17 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Perform i Oasis zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne)

8

2018/C 268/11

Sprawa C-7/17 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Persona i Terregov zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne)

9

2018/C 268/12

Sprawa C-32/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. – Apcoa Parking Holdings GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie do rejestracji graficznego i słownego znaków towarowych PARKWAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c)]

9

2018/C 268/13

Sprawa C-44/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Scotch Whisky Association, The Registered Office / Michael Klotz [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych — Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 — Artykuł 16 lit. a) – c) — Załącznik III — Zarejestrowane oznaczenie geograficzne Scotch Whisky — Whisky produkowana w Niemczech i sprzedawana pod nazwą Glen Buchenbach]

10

2018/C 268/14

Sprawa C-49/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Koppers Denmark ApS / Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 21 ust. 3 — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Zużycie produktów energetycznych wyprodukowanych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne — Produkty energetyczne wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania — Zużycie rozpuszczalnika jako paliwa w instalacji do destylacji smoły)

11

2018/C 268/15

Sprawa C-83/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – KP / LO (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Protokół haski z 2007 r. — Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych — Artykuł 4 ust. 2 — Zmiana miejsca zwykłego pobytu wierzyciela — Możliwość stosowania z mocą wsteczną prawa państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, tożsamego z prawem państwa siedziby organu orzekającego w sprawie — Zakres znaczeniowy wyrażenia jeśli wierzyciel nie może [...] uzyskać świadczeń alimentacyjnych od dłużnika — Przypadek, w którym wierzyciel nie spełnia określonych przez prawo przesłanek)

12

2018/C 268/16

Sprawa C-160/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain / Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 2 lit. a) — Pojęcie planów i programów — Artykuł 3 — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — Obszar miejski objęty scaleniem — Możliwość odstępstw od obowiązujących założeń zagospodarowania przestrzennego — Zmiana planów i programów]

13

2018/C 268/17

Sprawa C-250/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Virgílio Tarragó da Silveira / Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 15 — Wpływ postępowania upadłościowego na toczące się postępowania dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy — Pojęcie toczącego się postępowania — Postępowanie co do istoty mające na celu ustalenie istnienia wierzytelności]

13

2018/C 268/18

Sprawa C-363/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA / Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV (Odwołanie — Dumping — Przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajlandii oraz Tajwanu — Decyzja wykonawcza 2013/226/UE — Decyzja o zakończeniu postępowania w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków bez nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy — Obowiązek uzasadnienia)

14

2018/C 268/19

Sprawa C-463/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Ori Martin SA / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej — Niewystarczające uzasadnienie wyroku wydanego przez Trybunał w przedmiocie odwołania — Przeinaczenie przedmiotu żądania odszkodowawczego)

15

2018/C 268/20

Sprawa C-714/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-833/16 Karp / Parlament, wniesione w dniu 20 grudnia 2017 r. przez Kevin Karpa

15

2018/C 268/21

Sprawa C-722/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Villach (Austria) w dniu 27 listopada 2017 r. – Norbert Reitbauer i in. / Enrico Casamassima

15

2018/C 268/22

Sprawa C-62/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2017 r. w sprawie T-802/16, Endoceutics przeciwko EUIPO – Merck, wniesione w dniu 30 stycznia 2018 r. przez Merck KGaA

17

2018/C 268/23

Sprawa C-128/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lutego 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Dumitruowi-Tudorowi Dorobantuowi

17

2018/C 268/24

Sprawa C-137/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dresden (Niemcy) w dniu 22 lutego 2018 r. – hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

18

2018/C 268/25

Sprawa C-197/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 19 marca 2018 r. – Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in.

19

2018/C 268/26

Sprawa C-204/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-715/16, Pebagua / Komisja, wniesione w dniu 18 marca 2018 r. przez Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua)

20

2018/C 268/27

Sprawa C-226/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 marca 2018 r. – Krohn & Schröder GmbH / Hauptzollamt Hamburg-Hafen

21

2018/C 268/28

Sprawa C-305/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 4 maja 2018 r. – Associazione Verdi Ambiente e Società – Aps Onlus i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

22

2018/C 268/29

Sprawa C-309/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 7 maja 2018 r. – Lavorgna Srl / Comune di Montelanico i in.

23

2018/C 268/30

Sprawa C-310/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 11 maja 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Emiłowi Milewowi

24

2018/C 268/31

Sprawa C-313/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 9 maja 2018 – Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB

25

2018/C 268/32

Sprawa C-317/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 14 maja 2018 r. – Cátia Correia Moreira / Município de Portimão

26

2018/C 268/33

Sprawa C-319/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. / Komisja, wniesione w dniu 14 maja 2018 r. przez Fred Olsen, S.A.

27

2018/C 268/34

Sprawa C-343/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r – SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa / Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna

28

2018/C 268/35

Sprawa C-346/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 marca 2018 r. w sprawach T-45/13 RENV i T-587/15, Rose Vision/Komisja, wniesione w dniu 25 maja 2018 r. przez Rose Vision, S.L.

29

2018/C 268/36

Sprawa C-375/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Hampshire County Council / C.E., N.E.

30

2018/C 268/37

Sprawa C-391/18: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Chorwacji

31

Sąd

2018/C 268/38

Sprawa T-362/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Tillotts Pharma / EUIPO – Ferring (XENASA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XENASA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PENTASA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

32

2018/C 268/39

Sprawa T-408/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – HX / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Zasada ne bis in idem — Prawo do obrony — Prawo do rzetelnego procesu sadowego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznego środka prawnego — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Prawo do normalnych warunków życiowych — Naruszenie reputacji)

32

2018/C 268/40

Sprawa T-807/16: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – MIP Metro / EUIPO – AFNOR (N & NF TRADING) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy N & NF TRADING — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy NF ENVIRONNEMENT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

33

2018/C 268/41

Sprawa T-859/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Damm / EUIPO – Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz (EISKELLER) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EISKELLER — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KELER i KELER 18 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

34

2018/C 268/42

Sprawa T-86/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Le Pen/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)

35

2018/C 268/43

Sprawa T-89/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NOVUS — Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe NOVUS i novus — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem}

35

2018/C 268/44

Sprawa T-310/17: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Lion’s Head Global Partners / EUIPO – Lion Capital (LION’S HEAD global partners) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy LION’S HEAD global partners — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LION CAPITAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

36

2018/C 268/45

Sprawa T-413/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Karl Storz / EUIPO (3D) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy 3D — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)}

37

2018/C 268/46

Sprawa T-590/16: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2018 r. – Spychalski / Komisja (Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty EPSO/AD 177/10-ECO2013 — Ocena znajomości języka podstawowego — Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej — Oczywisty brak właściwości — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

37

2018/C 268/47

Sprawa T-275/18: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Front Polisario/Rada

38

2018/C 268/48

Sprawa T-306/18: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Węgry / Komisja

39

2018/C 268/49

Sprawa T-325/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – VI.TO./EUIPO – Bottega (Kształt różowej butelki)

40

2018/C 268/50

Sprawa T-328/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Gas Natural/Komisja

41

2018/C 268/51

Sprawa T-336/18: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Eagle IP / EUIPO – Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)

42

2018/C 268/52

Sprawa T-339/18: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Enterprise Holdings / EUIPO (E PLUS)

43

2018/C 268/53

Sprawa T-345/18: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – BNP Paribas / EBC

43

2018/C 268/54

Sprawa T-346/18: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2018 r. – Advance Magazine Publishers / EUIPO – Enovation Brands (VOGUE)

45

2018/C 268/55

Sprawa T-354/18: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2018 r. – KID-Systeme / EUIPO – Sky (SKYFi)

45

2018/C 268/56

Sprawa T-356/18: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2018 r. – Volvo Trademark / EUIPO – Paalupaikka (V V-wheels)

46

2018/C 268/57

Sprawa T-357/18: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Luz Saúde / EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ)

47

2018/C 268/58

Sprawa T-364/18: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2018 r. – Arçelik / EUIPO (MicroGarden)

48

2018/C 268/59

Sprawa T-373/18: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – ABB / EUIPO (FLEXLOADER)

48

2018/C 268/60

Sprawa T-425/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. – Capo d’Anzio / Komisja

49

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/1 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2018/C 268/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

Dz.U. C 240 z 9.7.2018.

Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

Dz.U. C 221 z 25.6.2018.

Dz.U. C 211 z 18.6.2018.

Dz.U. C 200 z 11.6.2018.

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/2 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/2

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Nikolayowi Kolevowi, Milkowi Hristovowi, Stefanowi Kostadinovowi

(Sprawa C-612/15) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 325 TFUE - Nadużycia finansowe lub inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii Europejskiej w dziedzinie ceł - Skuteczność ścigania - Umorzenie postępowania karnego - Rozsądny termin - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Prawo dostępu do materiałów sprawy - Dyrektywa 2013/48/UE - Prawo dostępu do obrońcy))

(2018/C 268/02)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

Nikolay Kolev, Milko Hristov, Stefan Kostadinov

Sentencja

| 1) | Wykładni art. 325 ust. 1 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego ustanawiającemu procedurę prowadzącą do umorzenia postępowania karnego, taką jak przewidziana w art. 368 i 369 Nakazatelno protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego), w zakresie, w jakim owo uregulowanie znajduje zastosowanie w postępowaniach prowadzonych w sprawie poważnego nadużycia finansowego lub innych działań nielegalnych naruszających interesy finansowe Unii w dziedzinie ceł. Sąd krajowy musi zapewnić pełną skuteczność art. 325 ust. 1 TFUE, w razie potrzeby odstępując od stosowania owego uregulowania, dążąc jednocześnie do zapewnienia poszanowania praw podstawowych osób oskarżonych. |
| --- | --- |

1)

Wykładni art. 325 ust. 1 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego ustanawiającemu procedurę prowadzącą do umorzenia postępowania karnego, taką jak przewidziana w art. 368 i 369 Nakazatelno protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego), w zakresie, w jakim owo uregulowanie znajduje zastosowanie w postępowaniach prowadzonych w sprawie poważnego nadużycia finansowego lub innych działań nielegalnych naruszających interesy finansowe Unii w dziedzinie ceł. Sąd krajowy musi zapewnić pełną skuteczność art. 325 ust. 1 TFUE, w razie potrzeby odstępując od stosowania owego uregulowania, dążąc jednocześnie do zapewnienia poszanowania praw podstawowych osób oskarżonych.

| 2) | Wykładni art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by szczegółowe informacje na temat zarzutów oskarżenia mogły zostać przekazane obronie już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, gdyby przekazane informacje zostały następnie zmienione, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.
  Wykładni art. 7 ust. 3 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że do sądu krajowego należy upewnienie się, że obronie przyznano rzeczywistą możliwość dostępu do materiału dowodowego, przy czym taki dostęp może w danym wypadku mieć miejsce już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale jeszcze przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, jeżeli w toku postępowania do akt sprawy dołączone zostaną nowe dowody, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania. |
| --- | --- |

2)

Wykładni art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by szczegółowe informacje na temat zarzutów oskarżenia mogły zostać przekazane obronie już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, gdyby przekazane informacje zostały następnie zmienione, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.

Wykładni art. 7 ust. 3 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że do sądu krajowego należy upewnienie się, że obronie przyznano rzeczywistą możliwość dostępu do materiału dowodowego, przy czym taki dostęp może w danym wypadku mieć miejsce już po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, ale jeszcze przed rozpoczęciem przewodu sądowego i rozpoczęciem rozpoznawania zarzutów co do istoty, jak również po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed etapem narady, jeżeli w toku postępowania do akt sprawy dołączone zostaną nowe dowody, pod warunkiem jednak że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.

| 3) | Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które nakazuje sądowi krajowemu wyłączyć z udziału w postępowaniu ustanowionego przez dwóch oskarżonych obrońcę, wbrew ich woli, ze względu na to, że ich interesy pozostają ze sobą w sprzeczności, ani też temu, by ów sąd umożliwił tym osobom ustanowienie nowego obrońcy lub w danym wypadku sam wyznaczył dwóch obrońców z urzędu w miejsce tego pierwszego. |
| --- | --- |

3)

Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które nakazuje sądowi krajowemu wyłączyć z udziału w postępowaniu ustanowionego przez dwóch oskarżonych obrońcę, wbrew ich woli, ze względu na to, że ich interesy pozostają ze sobą w sprzeczności, ani też temu, by ów sąd umożliwił tym osobom ustanowienie nowego obrońcy lub w danym wypadku sam wyznaczył dwóch obrońców z urzędu w miejsce tego pierwszego.

---

(1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/3 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/3

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein / Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH

(Sprawa C-210/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 95/46/WE - Dane osobowe - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych - Nakaz dezaktywacji strony Facebooka (fanpage’a) pozwalającej na gromadzenie i przetwarzanie pewnych danych dotyczących osób odwiedzających tę stronę - Artykuł 2 lit. d) - Administrator danych osobowych - Artykuł 4 - Właściwe prawo krajowe - Artykuł 28 - Krajowe organy nadzorcze - Uprawnienia interwencyjne tych organów])

(2018/C 268/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein

Druga strona postępowania rewizyjnego: Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH

przy udziale: Facebook Ireland Ltd, Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „administratora danych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje administratora fanpage’a prowadzonego na portalu społecznościowym. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „administratora danych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje administratora fanpage’a prowadzonego na portalu społecznościowym.

| 2) | Artykuły 4 i 28 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo z siedzibą poza Unią Europejską ma kilka oddziałów w różnych państwach członkowskich, organ nadzorczy państwa członkowskiego może wykonywać uprawnienia przyznane mu przez art. 28 ust. 3 tej dyrektywy w stosunku do oddziału tego przedsiębiorstwa, znajdującego się na terytorium tego państwa członkowskiego, nawet jeżeli zgodnie z podziałem zadań w obrębie grupy, po pierwsze, ów oddział jest wyłącznie odpowiedzialny za sprzedaż przestrzeni reklamowej i inne działania marketingowe na terytorium rzeczonego państwa członkowskiego, a po drugie, wyłączną odpowiedzialność za gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych ponosi w zakresie całego terytorium Unii Europejskiej oddział położony w innym państwie członkowskim. |
| --- | --- |

2)

Artykuły 4 i 28 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo z siedzibą poza Unią Europejską ma kilka oddziałów w różnych państwach członkowskich, organ nadzorczy państwa członkowskiego może wykonywać uprawnienia przyznane mu przez art. 28 ust. 3 tej dyrektywy w stosunku do oddziału tego przedsiębiorstwa, znajdującego się na terytorium tego państwa członkowskiego, nawet jeżeli zgodnie z podziałem zadań w obrębie grupy, po pierwsze, ów oddział jest wyłącznie odpowiedzialny za sprzedaż przestrzeni reklamowej i inne działania marketingowe na terytorium rzeczonego państwa członkowskiego, a po drugie, wyłączną odpowiedzialność za gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych ponosi w zakresie całego terytorium Unii Europejskiej oddział położony w innym państwie członkowskim.

| 3) | Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i art. 28 ust. 3 i 6 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy organ nadzorczy państwa członkowskiego zamierza wykonać w stosunku do podmiotu mającego siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego uprawnienia interwencyjne, o których mowa w art. 28 ust. 3 tej dyrektywy, z powodu naruszeń przepisów o ochronie danych osobowych popełnionych przez administrującą tymi danymi osobę trzecią mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, ów organ nadzorczy jest właściwy do dokonania oceny, w sposób niezależny od organu nadzorczego tego ostatniego państwa członkowskiego, zgodności z prawem takiego przetwarzania danych i może wykonywać przysługujące mu uprawnienia interwencyjne w stosunku do podmiotu mającego siedzibę na jego terytorium bez uprzedniego zwrócenia się do organu nadzorczego drugiego państwa członkowskiego o podjęcie działań. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i art. 28 ust. 3 i 6 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy organ nadzorczy państwa członkowskiego zamierza wykonać w stosunku do podmiotu mającego siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego uprawnienia interwencyjne, o których mowa w art. 28 ust. 3 tej dyrektywy, z powodu naruszeń przepisów o ochronie danych osobowych popełnionych przez administrującą tymi danymi osobę trzecią mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, ów organ nadzorczy jest właściwy do dokonania oceny, w sposób niezależny od organu nadzorczego tego ostatniego państwa członkowskiego, zgodności z prawem takiego przetwarzania danych i może wykonywać przysługujące mu uprawnienia interwencyjne w stosunku do podmiotu mającego siedzibę na jego terytorium bez uprzedniego zwrócenia się do organu nadzorczego drugiego państwa członkowskiego o podjęcie działań.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/4 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/4

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EP Agrarhandel GmbH / Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

(Sprawa C-554/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Wsparcie dla rolników - Premie z tytułu krów mamek - Artykuł 117 akapit drugi - Przekazywanie informacji - Decyzja 2001/672/WE, zmieniona decyzją 2010/300/UE - Przemieszczanie bydła na pastwiska letnie w rejonach górskich - Artykuł 2 ust. 4 - Termin zgłoszenia przemieszczania - Obliczanie - Zgłoszenia po terminie - Kwalifikowalność do płatności premii - Warunek - Uwzględnienie czasu wysyłki])

(2018/C 268/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EP Agrarhandel GmbH

Strona pozwana: Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

Sentencja

Artykuł 2 ust. 4 decyzji Komisji 2001/672/WE z dnia 20 sierpnia 2001 r. ustanawiającej szczególne zasady stosowane do przewozu bydła na letnie pastwiska położone w rejonach górskich, zmienionej decyzją Komisji 2010/300/UE z dnia 25 maja 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, na mocy którego dla zachowania terminu zgłoszenia przemieszczenia na letnie pastwiska za decydującą uznaje się datę wpływu zgłoszenia.

---

(1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/5 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/5

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Grupo Norte Facility SA / Angel Manuel Moreira Gómez

(Sprawa C-574/16) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie warunków zatrudnienia - Porównywalność sytuacji - Względy uzasadniające - Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” - Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny - Niższa odprawa wypłacona z upływem okresu umowy o pracę na czas określony „na zastępstwo”)

(2018/C 268/05)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Grupo Norte Facility SA

Strona pozwana: Angel Manuel Moreira Gómez

Sentencja

Klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony z dnia 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym odprawa wypłacana pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę na czas określony zawartych w celu pokrycia czasu pracy zwolnionego przez pracownika przechodzącego na częściową emeryturę, takich jak rozpatrywana w postępowaniu głównym umowa na zastępstwo, z upływem okresu, na jaki zawarto te umowy, jest niższa od odprawy przyznanej pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony z tytułu rozwiązania ich umowy o pracę z obiektywnej przyczyny.

---

(1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/5 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/5

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – M.N.J.P.W. Nooren, J.M.F.D.C. Nooren, spadkobierczynie M.N.F.M. Noorena / Staatssecretaris van Economische Zaken

(Sprawa C-667/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Finansowanie przez EFRROW - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności - Zmniejszenia i wykluczenia - Suma obniżek])

(2018/C 268/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het Bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: M.N.J.P.W. Nooren, J.M.F.D.C. Nooren, spadkobierczynie M.N.F.M. Noorena

Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

Sentencja

Artykuły 70–72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w tym rozporządzeniu oraz szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia dla sektora wina, w związku z artykułami 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006 i (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy zostanie stwierdzony więcej niż jeden przypadek nieprzestrzegania przepisów z tego samego obszaru wzajemnej zgodności, należy zsumować z jednej strony obniżkę całkowitej kwoty płatności bezpośrednich, które zostały lub zostaną wypłacone, zastosowanej z tytułu niezgodności wynikających z niedbalstwa, a z drugiej strony obniżkę zastosowaną ze względu na przypadki umyślnej niezgodności, przy czym całkowita wartość obniżek możliwych w danym roku kalendarzowym winna zostać ustalona z poszanowaniem zasady proporcjonalności i nie może przekroczyć wartości, o której mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009.

---

(1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/6 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/6

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Inter-Environnement Bruxelles ASBL i in. / Région de Bruxelles-Capitale

(Sprawa C-671/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „planów i programów” - Artykuł 3 - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Regionalne rozporządzenie urbanistyczne dotyczące dzielnicy europejskiej Brukseli (Belgia)])

(2018/C 268/07)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Groupe d’Animation du Quartier Européen de la Ville de Bruxelles ASBL, Association du Quartier Léopold ASBL, Brusselse Raad voor het Leefmilieu ASBL, Pierre Picard, David Weytsman

Strona pozwana: Région de Bruxelles-Capitale

Sentencja

Artykuł 2 lit. a), art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że regionalne rozporządzenie urbanistyczne, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, zawierające określone wymogi względem wykonania prac budowlanych, wchodzi w zakres pojęcia „planów i programów” potencjalnie mogących wywierać znaczący wpływ na środowisko, i powinno zatem być poddane ocenie oddziaływania na środowisko.

---

(1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/7 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/7

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea Constituţională a României – Rumunia) – Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept / Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne

(Sprawa C-673/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 3 - Beneficjenci - Członkowie rodziny obywatela Unii - Artykuł 2 pkt 2 lit. a) - Pojęcie „współmałżonka” - Małżeństwo osób tej samej płci - Artykuł 7 - Prawo pobytu powyżej trzech miesięcy - Prawa podstawowe))

(2018/C 268/08)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea Constituţională a României

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept

Strona pozwana: Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne

przy udziale: Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

Sentencja

| 1) | W sytuacji gdy obywatel Unii skorzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do państwa członkowskiego innego niż to, którego przynależność państwową posiada, i efektywnie w nim przebywając, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, oraz rozwinął lub umocnił przy tej sposobności życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego tej samej płci, z którym związał się poprzez małżeństwo legalnie zawarte w przyjmującym państwie członkowskim, art. 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii, odmówiły prawa pobytu rzeczonemu obywatelowi państwa trzeciego z tego powodu, że prawo tego państwa członkowskiego nie przewiduje małżeństwa osób tej samej płci. |
| --- | --- |

1)

W sytuacji gdy obywatel Unii skorzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do państwa członkowskiego innego niż to, którego przynależność państwową posiada, i efektywnie w nim przebywając, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, oraz rozwinął lub umocnił przy tej sposobności życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego tej samej płci, z którym związał się poprzez małżeństwo legalnie zawarte w przyjmującym państwie członkowskim, art. 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii, odmówiły prawa pobytu rzeczonemu obywatelowi państwa trzeciego z tego powodu, że prawo tego państwa członkowskiego nie przewiduje małżeństwa osób tej samej płci.

| 2) | Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym będącemu tej samej płci co obywatel Unii obywatelowi państwa trzeciego, którego małżeństwo z tym obywatelem Unii zostało zawarte w jednym z państw członkowskich zgodnie z prawem tego państwa, przysługuje prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące na terytorium państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii. To pochodne prawo pobytu nie może być obwarowane warunkami bardziej rygorystycznymi niż przewidziane w art. 7 dyrektywy 2004/38. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym będącemu tej samej płci co obywatel Unii obywatelowi państwa trzeciego, którego małżeństwo z tym obywatelem Unii zostało zawarte w jednym z państw członkowskich zgodnie z prawem tego państwa, przysługuje prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące na terytorium państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii. To pochodne prawo pobytu nie może być obwarowane warunkami bardziej rygorystycznymi niż przewidziane w art. 7 dyrektywy 2004/38.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/8 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/8

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Madrid – Hiszpania) – Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

(Sprawa C-677/16) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie warunków zatrudnienia - Porównywalność sytuacji - Względy uzasadniające - Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” - Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny - Brak odprawy z upływem okresu umowy o pracę na czas określony interinidad)

(2018/C 268/09)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de lo Social no 33 de Madrid

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Lucía Montero Mateos

Strona pozwana: Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

Sentencja

Klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony z dnia 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, w którym nie przewidziano żadnej wypłaty odprawy pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę na czas określony zawartych w celu tymczasowego objęcia stanowiska pracy podczas procedury rekrutacyjnej lub procedury dotyczącej awansu prowadzonej w celu definitywnego objęcia wspomnianego stanowiska, takich jak rozpatrywana w postępowaniu głównym umowa interinidad, z upływem okresu, na jaki zawarto te umowy, podczas gdy odprawa jest przyznawana pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony z tytułu rozwiązania ich umowy o pracę z obiektywnej przyczyny.

---

(1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/8 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/8

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska

(Sprawa C-6/17 P) (1)

((Odwołanie - Klauzule arbitrażowe - Umowy Perform i Oasis zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Koszty kwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot - Żądanie wzajemne))

(2018/C 268/10)

Język postępowania: grecki

Strony

Wnosząca odwołanie: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: S. Paliou, dikigoros)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/9 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/9

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska

(Sprawa C-7/17 P) (1)

((Odwołanie - Klauzule arbitrażowe - Umowy Persona i Terregov zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) - Koszty kwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot - Żądanie wzajemne))

(2018/C 268/11)

Język postępowania: grecki

Strony

Wnosząca odwołanie: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: S. Paliou, dikigoros)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/9 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/9

---

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. – Apcoa Parking Holdings GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

(Sprawa C-32/17 P) (1)

([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie do rejestracji graficznego i słownego znaków towarowych PARKWAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c)])

(2018/C 268/12)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Apcoa Parking Holdings GmbH (przedstawiciel: A. Lohmann, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Apcoa Parking Holdings GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Apcoa Parking Holdings GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/10 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/10

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Scotch Whisky Association, The Registered Office / Michael Klotz

(Sprawa C-44/17) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych - Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 - Artykuł 16 lit. a) – c) - Załącznik III - Zarejestrowane oznaczenie geograficzne „Scotch Whisky” - Whisky produkowana w Niemczech i sprzedawana pod nazwą „Glen Buchenbach”])

(2018/C 268/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Scotch Whisky Association

Strona pozwana: Michael Klotz

Sentencja

| 1) | Artykuł 16 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 należy interpretować w ten sposób, że, aby ustalić, czy ma miejsce „pośrednie wykorzystanie w celach handlowych” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, wymagane jest, by sporny element był wykorzystywany w formie, która jest albo identyczna z tym oznaczeniem, albo podobna pod względem fonetycznym lub wizualnym. Dlatego też nie wystarczy, że element ten może budzić w świadomości docelowego kręgu odbiorców jakiekolwiek skojarzenie ze wspomnianym oznaczeniem lub obszarem geograficznym z nim związanym. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 16 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 należy interpretować w ten sposób, że, aby ustalić, czy ma miejsce „pośrednie wykorzystanie w celach handlowych” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, wymagane jest, by sporny element był wykorzystywany w formie, która jest albo identyczna z tym oznaczeniem, albo podobna pod względem fonetycznym lub wizualnym. Dlatego też nie wystarczy, że element ten może budzić w świadomości docelowego kręgu odbiorców jakiekolwiek skojarzenie ze wspomnianym oznaczeniem lub obszarem geograficznym z nim związanym.

| 2) | Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że aby ustalić, czy ma miejsce „przywołanie” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, sąd odsyłający powinien zbadać, czy w umyśle przeciętnego konsumenta europejskiego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, w reakcji na sporną nazwę powstanie bezpośrednio wyobrażenie towaru posiadającego chronione oznaczenie geograficzne. W ramach tej oceny sąd ten, przy braku, po pierwsze, fonetycznego lub wizualnego podobieństwa spornej nazwy z chronionym oznaczeniem geograficznym, i, po drugie, zawarcia części tego oznaczenia w tej nazwie, powinien uwzględnić w danym wypadku podobieństwo konceptualne między wspomnianą nazwą a wspomnianym oznaczeniem.
  Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że do tego, aby stwierdzić, iż ma miejsce „przywołanie” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, nie jest wymaganie uwzględnienie kontekstu, w który wpisuje się sporny element, a w szczególności faktu, że towarzyszy mu wyjaśnienie dotyczące prawdziwego pochodzenia danego wyrobu. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że aby ustalić, czy ma miejsce „przywołanie” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, sąd odsyłający powinien zbadać, czy w umyśle przeciętnego konsumenta europejskiego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, w reakcji na sporną nazwę powstanie bezpośrednio wyobrażenie towaru posiadającego chronione oznaczenie geograficzne. W ramach tej oceny sąd ten, przy braku, po pierwsze, fonetycznego lub wizualnego podobieństwa spornej nazwy z chronionym oznaczeniem geograficznym, i, po drugie, zawarcia części tego oznaczenia w tej nazwie, powinien uwzględnić w danym wypadku podobieństwo konceptualne między wspomnianą nazwą a wspomnianym oznaczeniem.

Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że do tego, aby stwierdzić, iż ma miejsce „przywołanie” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, nie jest wymaganie uwzględnienie kontekstu, w który wpisuje się sporny element, a w szczególności faktu, że towarzyszy mu wyjaśnienie dotyczące prawdziwego pochodzenia danego wyrobu.

| 3) | Artykuł 16 lit. c) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu, czy ma miejsce „nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd określenie” zakazane przez ten przepis, nie należy uwzględniać kontekstu, w którym wykorzystywany jest sporny element. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 16 lit. c) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu, czy ma miejsce „nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd określenie” zakazane przez ten przepis, nie należy uwzględniać kontekstu, w którym wykorzystywany jest sporny element.

---

(1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/11 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/11

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Koppers Denmark ApS / Skatteministeriet

(Sprawa C-49/17) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 21 ust. 3 - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Zużycie produktów energetycznych wyprodukowanych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne - Produkty energetyczne wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania - Zużycie rozpuszczalnika jako paliwa w instalacji do destylacji smoły))

(2018/C 268/14)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Koppers Denmark ApS

Strona przeciwna: Skatteministeriet

Sentencja

Artykuł 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, należy interpretować w ten sposób, że zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu, który je wyprodukował, do produkcji innych produktów energetycznych nie wchodzi w zakres wyjątku dotyczącego zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego przewidzianego w tym przepisie, jeżeli, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, produkty energetyczne wyprodukowane w ramach głównej działalności takiego zakładu są wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/12 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/12

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – KP / LO

(Sprawa C-83/17) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Protokół haski z 2007 r. - Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych - Artykuł 4 ust. 2 - Zmiana miejsca zwykłego pobytu wierzyciela - Możliwość stosowania z mocą wsteczną prawa państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, tożsamego z prawem państwa siedziby organu orzekającego w sprawie - Zakres znaczeniowy wyrażenia „jeśli wierzyciel nie może [...] uzyskać świadczeń alimentacyjnych od dłużnika” - Przypadek, w którym wierzyciel nie spełnia określonych przez prawo przesłanek))

(2018/C 268/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: KP

Druga strona postępowania: LO

Sentencja

| 1) | Artykuł 4 ust. 2 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych, zatwierdzonego, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, decyzją Rady 2009/941/WE z dnia 30 listopada 2009 r., należy interpretować w następujący sposób:






  — | okoliczność, że państwo siedziby sądu jest tożsame z państwem, w którym wierzyciel ma swoje miejsce zwykłego pobytu, nie stanowi przeszkody dla stosowania rzeczonego przepisu, pod warunkiem że porządek prawny, do którego odsyła subsydiarna norma kolizyjna owego przepisu, nie jest tożsamy z porządkiem prawnym, do którego odsyła główna norma kolizyjna przewidziana w art. 3 owego protokołu; |
| --- | --- | --- |

1)

Artykuł 4 ust. 2 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych, zatwierdzonego, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, decyzją Rady 2009/941/WE z dnia 30 listopada 2009 r., należy interpretować w następujący sposób:

—

okoliczność, że państwo siedziby sądu jest tożsame z państwem, w którym wierzyciel ma swoje miejsce zwykłego pobytu, nie stanowi przeszkody dla stosowania rzeczonego przepisu, pod warunkiem że porządek prawny, do którego odsyła subsydiarna norma kolizyjna owego przepisu, nie jest tożsamy z porządkiem prawnym, do którego odsyła główna norma kolizyjna przewidziana w art. 3 owego protokołu;

| — | w sytuacji gdy wierzyciel z tytułu zobowiązania alimentacyjnego, który dokonał zmiany swojego miejsca zwykłego pobytu, wytacza powództwo przeciwko dłużnikowi z tytułu rzeczonego zobowiązania przed sądami państwa swojego nowego miejsca zwykłego pobytu w odniesieniu do okresu, kiedy wierzyciel ów zamieszkiwał w innym państwie członkowskim, prawo państwa siedziby sądu, które jest jednocześnie prawem państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, może znaleźć zastosowanie, o ile sądy państwa siedziby sądu, przed którym wytoczono powództwo, były właściwe do rozpoznania sporu mającego za przedmiot zobowiązanie alimentacyjne pomiędzy tymi stronami i w odniesieniu do danego okresu. |
| --- | --- |

—

w sytuacji gdy wierzyciel z tytułu zobowiązania alimentacyjnego, który dokonał zmiany swojego miejsca zwykłego pobytu, wytacza powództwo przeciwko dłużnikowi z tytułu rzeczonego zobowiązania przed sądami państwa swojego nowego miejsca zwykłego pobytu w odniesieniu do okresu, kiedy wierzyciel ów zamieszkiwał w innym państwie członkowskim, prawo państwa siedziby sądu, które jest jednocześnie prawem państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, może znaleźć zastosowanie, o ile sądy państwa siedziby sądu, przed którym wytoczono powództwo, były właściwe do rozpoznania sporu mającego za przedmiot zobowiązanie alimentacyjne pomiędzy tymi stronami i w odniesieniu do danego okresu.

| 2) | Zawarte w art. 4 ust. 2 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. sformułowanie „nie może uzyskać [...] świadczeń alimentacyjnych” należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono także do sytuacji, w której wierzyciel nie może uzyskać świadczeń alimentacyjnych na podstawie prawa państwa swojego uprzedniego miejsca zwykłego pobytu z powodu niespełnienia określonych przewidzianych przez to prawo przesłanek. |
| --- | --- |

2)

Zawarte w art. 4 ust. 2 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. sformułowanie „nie może uzyskać [...] świadczeń alimentacyjnych” należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono także do sytuacji, w której wierzyciel nie może uzyskać świadczeń alimentacyjnych na podstawie prawa państwa swojego uprzedniego miejsca zwykłego pobytu z powodu niespełnienia określonych przewidzianych przez to prawo przesłanek.

---

(1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/13 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/13

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain / Région wallonne

(Sprawa C-160/17) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „planów i programów” - Artykuł 3 - Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne - Obszar miejski objęty scaleniem - Możliwość odstępstw od obowiązujących założeń zagospodarowania przestrzennego - Zmiana „planów i programów”])

(2018/C 268/16)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain

Strona pozwana: Région wallonne

Przy udziale: Commune d’Orp-Jauche, Bodymat SA

Sentencja

Artykuł 2 lit. a), art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że dekret ustanawiający obszar miejski podlegający scaleniu, który ma na celu jedynie określenie zakresu obszaru geograficznego, na którym może zostać zrealizowany plan zagospodarowania przestrzennego zmierzający do zmiany i rozwoju funkcji miejskich, wymagający utworzenia, zmiany, rozszerzenia, rozbiórki lub podniesienia lądowych ciągów komunikacyjnych i przestrzeni publicznej, w celu realizacji którego zezwala się na odstępstwa od niektórych założeń planu zagospodarowania przestrzennego, wchodzi ze względu na tę możliwość wprowadzania odstępstw w zakres pojęcia „planu lub programu” w rozumieniu tej dyrektywy, wobec czego musi on zostać poddany ocenie oddziaływania na środowisko.

---

(1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/13 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/13

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Virgílio Tarragó da Silveira / Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

(Sprawa C-250/17) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 15 - Wpływ postępowania upadłościowego na toczące się postępowania dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy - Pojęcie „toczącego się postępowania” - Postępowanie co do istoty mające na celu ustalenie istnienia wierzytelności])

(2018/C 268/17)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Virgílio Tarragó da Silveira

Druga strona postępowania: Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

Sentencja

Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do postępowania toczącego się przed sądem państwa członkowskiego, dotyczącego żądania zasądzenia od dłużnika zapłaty kwoty pieniężnej należnej na podstawie umowy w przedmiocie świadczenia usług, jak również zasądzenia odszkodowania za niewywiązanie się z tego obowiązku, w sytuacji gdy niewypłacalność tego dłużnika została stwierdzona w ramach postępowa upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim i to stwierdzenie niewypłacalności dotyczy całego majątku dłużnika.

---

(1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/14 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/14

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA / Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV

(Sprawa C-363/17 P) (1)

((Odwołanie - Dumping - Przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajlandii oraz Tajwanu - Decyzja wykonawcza 2013/226/UE - Decyzja o zakończeniu postępowania w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków bez nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy - Obowiązek uzasadnienia))

(2018/C 268/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

Druga strona postępowania: Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor, oraz S. Gubela, avocat), Komisja Europejska, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA oraz Novapet SA zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA oraz Novapet SA zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/15 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/15

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Ori Martin SA / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

(Sprawa C-463/17 P) (1)

((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej - Niewystarczające uzasadnienie wyroku wydanego przez Trybunał w przedmiocie odwołania - Przeinaczenie przedmiotu żądania odszkodowawczego))

(2018/C 268/19)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnosząca odwołanie: Ori Martin SA (przedstawiciel: G. Belotti, avvocato)

Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i Á.M. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

| 2) | Ori Martin SA pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

Ori Martin SA pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/15 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/15

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-833/16 Karp / Parlament, wniesione w dniu 20 grudnia 2017 r. przez Kevin Karpa

(Sprawa C-714/17 P)

(2018/C 268/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Kevin Karp (przedstawiciele: adwokaci N. Lambers i R. Ben Ammar)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

W drodze postanowienia z dnia 19 czerwca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/15 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Villach (Austria) w dniu 27 listopada 2017 r. – Norbert Reitbauer i in. / Enrico Casamassima

(Sprawa C-722/17)

(2018/C 268/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bezirksgericht Villach

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Norbert Reitbauer, Dolinschek GmbH, B.T.S. Trendfloor Raumausstattungs-GmbH, Elektrounternehmen K. Maschke GmbH, Klaus Egger, Architekt DI Klaus Egger Ziviltechniker GmbH

Strona pozwana: Enrico Casamassima

Pytania prejudycjalne

| 1 | Pytanie 1:
  Czy art. 24 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w § 232 austriackiej ordynacji egzekucyjnej powództwo przeciwegzekucyjne, przysługujące w przypadku braku zgody co do podziału sumy uzyskanej z licytacji sądowej, objęte jest zakresem stosowania tej normy,
  również w takim przypadku, gdy powództwo jednego zastawnika (wierzyciela hipotecznego) przeciwko innemu zastawnikowi (wierzycielowi hipotecznemu)






  a) | opiera się na zarzucie, że zabezpieczona prawem zastawu (hipoteką) jego wierzytelność z tytułu pożyczki już nie istnieje z uwagi na występowanie wierzytelności wzajemnej dłużnika z tytułu odszkodowania, oraz |
| --- | --- | --- |

1

Pytanie 1:

Czy art. 24 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w § 232 austriackiej ordynacji egzekucyjnej powództwo przeciwegzekucyjne, przysługujące w przypadku braku zgody co do podziału sumy uzyskanej z licytacji sądowej, objęte jest zakresem stosowania tej normy,

również w takim przypadku, gdy powództwo jednego zastawnika (wierzyciela hipotecznego) przeciwko innemu zastawnikowi (wierzycielowi hipotecznemu)

a)

opiera się na zarzucie, że zabezpieczona prawem zastawu (hipoteką) jego wierzytelność z tytułu pożyczki już nie istnieje z uwagi na występowanie wierzytelności wzajemnej dłużnika z tytułu odszkodowania, oraz

| b) | ponadto – podobnie jak w przypadku powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną – opiera się na zarzucie, że ustanowienie prawa zastawu (hipoteki) dla tej wierzytelności z tytułu pożyczki jest z uwagi na uprzywilejowanie wierzyciela bezskuteczne? |
| --- | --- |

b)

ponadto – podobnie jak w przypadku powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną – opiera się na zarzucie, że ustanowienie prawa zastawu (hipoteki) dla tej wierzytelności z tytułu pożyczki jest z uwagi na uprzywilejowanie wierzyciela bezskuteczne?

| 2 | Pytanie 2 (w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze):
  Czy art. 24 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w § 232 austriackiej ordynacji egzekucyjnej powództwo przeciwegzekucyjne, przysługujące w przypadku braku zgody co do podziału sumy uzyskanej z licytacji sądowej, objęte jest zakresem stosowania tej normy,
  również w takim przypadku, gdy powództwo jednego zastawnika (wierzyciela hipotecznego) przeciwko innemu zastawnikowi (wierzycielowi hipotecznemu)






  a) | opiera się na zarzucie, że zabezpieczona prawem zastawu (hipoteką) jego wierzytelność z tytułu pożyczki już nie istnieje z uwagi na występowanie wierzytelności wzajemnej dłużnika z tytułu odszkodowania, oraz |
| --- | --- | --- |

2

Pytanie 2 (w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze):

Czy art. 24 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w § 232 austriackiej ordynacji egzekucyjnej powództwo przeciwegzekucyjne, przysługujące w przypadku braku zgody co do podziału sumy uzyskanej z licytacji sądowej, objęte jest zakresem stosowania tej normy,

również w takim przypadku, gdy powództwo jednego zastawnika (wierzyciela hipotecznego) przeciwko innemu zastawnikowi (wierzycielowi hipotecznemu)

a)

opiera się na zarzucie, że zabezpieczona prawem zastawu (hipoteką) jego wierzytelność z tytułu pożyczki już nie istnieje z uwagi na występowanie wierzytelności wzajemnej dłużnika z tytułu odszkodowania, oraz

| b) | ponadto – podobnie jak w przypadku powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną – opiera się na zarzucie, że ustanowienie prawa zastawu (hipoteki) dla tej wierzytelności z tytułu pożyczki jest z uwagi na uprzywilejowanie wierzyciela bezskuteczne? |
| --- | --- |

b)

ponadto – podobnie jak w przypadku powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną – opiera się na zarzucie, że ustanowienie prawa zastawu (hipoteki) dla tej wierzytelności z tytułu pożyczki jest z uwagi na uprzywilejowanie wierzyciela bezskuteczne?

---

(1)  Dz.U. 2012 L 351, s. 1.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/17 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/17

---

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2017 r. w sprawie T-802/16, Endoceutics przeciwko EUIPO – Merck, wniesione w dniu 30 stycznia 2018 r. przez Merck KGaA

(Sprawa C-62/18 P)

(2018/C 268/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Merck KGaA (przedstawiciele: M. Best, U. Pfleghar, S. Schäffner, Rechtsanwälte, M. Giannakoulis, adwokat)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Endoceutics, Inc.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/17 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lutego 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Dumitruowi-Tudorowi Dorobantuowi

(Sprawa C-128/18)

(2018/C 268/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Generalstaatsanwaltschaft Hamburg

przeciwko

Dumitruowi-Tudorowi Dorobantuowi

Pytania prejudycjalne

| 1) | Jakich minimalnych wymogów dotyczących warunków pozbawienia wolności należy żądać w kontekście decyzji ramowej (1) Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania na podstawie art. 4 karty?






  a. | Czy z punktu widzenia prawa Unii istnieje w szczególności „bezwzględna” dolna granica wielkości celi więziennej, poniżej której zawsze naruszony jest art. 4 karty praw podstawowych?






  i. | Czy dla określenia indywidualnego udziału w celi więziennej ma znaczenie, czy jest to cela pojedyncza czy zbiorcza? |
| --- | --- | --- | --- |

1)

Jakich minimalnych wymogów dotyczących warunków pozbawienia wolności należy żądać w kontekście decyzji ramowej (1) Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania na podstawie art. 4 karty?

a.

Czy z punktu widzenia prawa Unii istnieje w szczególności „bezwzględna” dolna granica wielkości celi więziennej, poniżej której zawsze naruszony jest art. 4 karty praw podstawowych?

i.

Czy dla określenia indywidualnego udziału w celi więziennej ma znaczenie, czy jest to cela pojedyncza czy zbiorcza?

| ii. | Czy przy obliczaniu wielkości celi więziennej należy odjąć powierzchnię zajmowaną przez umeblowanie (łóżko, szafa itp.)? |
| --- | --- |

ii.

Czy przy obliczaniu wielkości celi więziennej należy odjąć powierzchnię zajmowaną przez umeblowanie (łóżko, szafa itp.)?

| iii. | Jakie wymogi budowlane są ewentualnie istotne dla kwestii warunków pozbawienia wolności zgodnych z prawem Unii? Jakie znaczenie ma ewentualnie bezpośredni (lub tylko pośredni) otwarty dostęp z celi przykładowo do pomieszczeń sanitarnych i innych, a także zaopatrzenie w ciepłą i zimną wodę, ogrzewanie, oświetlenie itp.? |
| --- | --- |

iii.

Jakie wymogi budowlane są ewentualnie istotne dla kwestii warunków pozbawienia wolności zgodnych z prawem Unii? Jakie znaczenie ma ewentualnie bezpośredni (lub tylko pośredni) otwarty dostęp z celi przykładowo do pomieszczeń sanitarnych i innych, a także zaopatrzenie w ciepłą i zimną wodę, ogrzewanie, oświetlenie itp.?

| b. | Jak dalece istotne dla oceny są różne „reżimy odbywania kary”, szczególnie różne okresy otwierania cel i różny stopień swobody poruszania się w ramach zakładu karnego? |
| --- | --- |

b.

Jak dalece istotne dla oceny są różne „reżimy odbywania kary”, szczególnie różne okresy otwierania cel i różny stopień swobody poruszania się w ramach zakładu karnego?

| c. | Czy pod uwagę mogą być brane – tak jak uczynił to sąd odsyłający w swoich orzeczeniach w sprawie dopuszczalności – także prawne i organizacyjne usprawnienia w wydającym nakaz państwie członkowskim (wprowadzenie systemu rzecznika praw obywatelskich, utworzenie sądów penitencjarnych itd.)? |
| --- | --- |

c.

Czy pod uwagę mogą być brane – tak jak uczynił to sąd odsyłający w swoich orzeczeniach w sprawie dopuszczalności – także prawne i organizacyjne usprawnienia w wydającym nakaz państwie członkowskim (wprowadzenie systemu rzecznika praw obywatelskich, utworzenie sądów penitencjarnych itd.)?

| 2) | Według jakich kryteriów należy oceniać zgodnie z unijnym prawem podstawowym warunki pozbawienia wolności? Do jakiego stopnia owe kryteria wpływają na wykładnię pojęcia „rzeczywistego niebezpieczeństwa” w rozumieniu orzecznictwa Trybunału w sprawach Aranyosi i Căldăraru?






  a. | Czy organy sądowe wykonującego nakaz państwa członkowskiego są w tym względzie uprawnione do szczegółowej kontroli warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim czy też organy te powinny ograniczyć się do „kontroli ewidencyjnej”? |
| --- | --- | --- |

2)

Według jakich kryteriów należy oceniać zgodnie z unijnym prawem podstawowym warunki pozbawienia wolności? Do jakiego stopnia owe kryteria wpływają na wykładnię pojęcia „rzeczywistego niebezpieczeństwa” w rozumieniu orzecznictwa Trybunału w sprawach Aranyosi i Căldăraru?

a.

Czy organy sądowe wykonującego nakaz państwa członkowskiego są w tym względzie uprawnione do szczegółowej kontroli warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim czy też organy te powinny ograniczyć się do „kontroli ewidencyjnej”?

| b. | W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości w ramach odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne doszedł do wniosku, że istnieją „bezwzględne” unijnoprawne wytyczne dotyczące warunków pozbawienia wolności: czy niezapewnienie minimalnych warunków „nie podlega wyważaniu” w tym znaczeniu, że tym samym od razu zawsze istniałoby „rzeczywiste niebezpieczeństwo” wykluczające wydanie, czy też wykonujące nakaz państwo członkowskie może dokonać wyważenia istotnych względów? Czy mogą przy tym zostać uwzględnione takie aspekty jak utrzymanie wewnątrzeuropejskiej pomocy prawnej, funkcjonowanie europejskiego systemu karnego czy zasady wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania? |
| --- | --- |

b.

W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości w ramach odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne doszedł do wniosku, że istnieją „bezwzględne” unijnoprawne wytyczne dotyczące warunków pozbawienia wolności: czy niezapewnienie minimalnych warunków „nie podlega wyważaniu” w tym znaczeniu, że tym samym od razu zawsze istniałoby „rzeczywiste niebezpieczeństwo” wykluczające wydanie, czy też wykonujące nakaz państwo członkowskie może dokonać wyważenia istotnych względów? Czy mogą przy tym zostać uwzględnione takie aspekty jak utrzymanie wewnątrzeuropejskiej pomocy prawnej, funkcjonowanie europejskiego systemu karnego czy zasady wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania?

---

(1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/JI z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/18 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dresden (Niemcy) w dniu 22 lutego 2018 r. – hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

(Sprawa C-137/18)

(2018/C 268/24)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Dresden

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: hapeg dresden gmbh

Strona pozwana: Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

Pytania prejudycjalne

Czy prawo Unii, w szczególności art. 15 ust. 3 lit. b) i c), a także art. 16 ust. 1 akapity pierwszy i drugi oraz art. 16 ust. 1 akapit trzeci lit. b) i c) dyrektywy 2006/123/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (dyrektywy o usługach), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak uregulowanie mające zastosowanie w postępowaniu głównym – zgodnie z którym w umowach zawieranych z architektami lub inżynierami nie jest dozwolone uzgadnianie honorariów niższych od minimalnych kwot wynagrodzenia podlegającego wyliczeniu na podstawie taryfy honorariów architektów i inżynierów?

---

(1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/19 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 19 marca 2018 r. – Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in.

(Sprawa C-197/18)

(2018/C 268/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Wien

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland, Robert Prandl, Gemeinde Zillingdorf

Strona przeciwna: Bundesministerin für Nachhaltigkeit und Tourismus, uprzednio Bundesminister für Land und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 288 TFUE w związku z art. 5 ust. 4 lub z art. 5 ust. 5 w związku z załącznikiem I cyfra 2 dyrektywy Rady 91/676/EWG (1) z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (zwana dalej „dyrektywą azotanową”) należy interpretować w ten sposób, że

| a) | publiczny dostawca wody świadczący usługi wodne, który przy tym przed dostarczeniem wody pitnej konsumentom (z przymusem przyłączenia) musi odpowiednio uzdatnić wodę z podwyższonymi wartościami azotanów pobraną ze studni, którą ma do dyspozycji, aby uzyskać wartość poniżej 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie przed dostarczeniem konsumentom, i który także jest ustawowo zobowiązany do zaopatrzenia w wodę na określonym terytorium, w tym względzie jest w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej bezpośrednio dotknięty (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r.), gdyż jest dotknięty rzekomymi niewystarczającymi planami działania (bowiem wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie jest przekroczona na obszarze danego dostawcy wody) w ten sposób, że musi przeprowadzić działania uzdatniania wody i przez to w ramach dyrektywy azotanowej zostają mu przyznane prawa podmiotowe






  a.1) | do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru? |
| --- | --- | --- |

a)

publiczny dostawca wody świadczący usługi wodne, który przy tym przed dostarczeniem wody pitnej konsumentom (z przymusem przyłączenia) musi odpowiednio uzdatnić wodę z podwyższonymi wartościami azotanów pobraną ze studni, którą ma do dyspozycji, aby uzyskać wartość poniżej 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie przed dostarczeniem konsumentom, i który także jest ustawowo zobowiązany do zaopatrzenia w wodę na określonym terytorium, w tym względzie jest w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej bezpośrednio dotknięty (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r.), gdyż jest dotknięty rzekomymi niewystarczającymi planami działania (bowiem wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie jest przekroczona na obszarze danego dostawcy wody) w ten sposób, że musi przeprowadzić działania uzdatniania wody i przez to w ramach dyrektywy azotanowej zostają mu przyznane prawa podmiotowe

a.1)

do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

| a.2) | do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru? |
| --- | --- |

a.2)

do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

| b) | konsument, który byłby na podstawie ustawy uprawniony do korzystania z wody z własnej przydomowej studni w zakresie własnego użytku i nie korzysta z owej wody z powodu podwyższonych wartości azotanów (nie mógł korzystać w chwili złożenia wniosku leżącego u podstaw postępowania, a w okresie przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej niniejszego pytania wprawdzie mógłby korzystać, ale bezspornie należy oczekiwać ponownego podwyższenia wartości azotanów ponad 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie), lecz pobiera wodę od publicznego dostawcy wody, pod tym względem jest bezpośrednio dotknięty w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Unii Europejskiej (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r.), gdyż na skutek rzekomych niewystarczających planów działania, ponieważ wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie w jego punkcie poboru wody (przydomowej studni) jest przekroczona, jest dotknięty w ten sposób, że nie może korzystać z prawa do korzystania z wód podziemnych na jego nieruchomości przysługującego mu w ograniczonym zakresie na podstawie ustawy i tym samym w ramach dyrektywy azotanowej przysługują mu prawa podmiotowe






  b.1) | do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru? |
| --- | --- | --- |

b)

konsument, który byłby na podstawie ustawy uprawniony do korzystania z wody z własnej przydomowej studni w zakresie własnego użytku i nie korzysta z owej wody z powodu podwyższonych wartości azotanów (nie mógł korzystać w chwili złożenia wniosku leżącego u podstaw postępowania, a w okresie przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej niniejszego pytania wprawdzie mógłby korzystać, ale bezspornie należy oczekiwać ponownego podwyższenia wartości azotanów ponad 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie), lecz pobiera wodę od publicznego dostawcy wody, pod tym względem jest bezpośrednio dotknięty w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Unii Europejskiej (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r.), gdyż na skutek rzekomych niewystarczających planów działania, ponieważ wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie w jego punkcie poboru wody (przydomowej studni) jest przekroczona, jest dotknięty w ten sposób, że nie może korzystać z prawa do korzystania z wód podziemnych na jego nieruchomości przysługującego mu w ograniczonym zakresie na podstawie ustawy i tym samym w ramach dyrektywy azotanowej przysługują mu prawa podmiotowe

b.1)

do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

| b.2) | do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to aby, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru? |
| --- | --- |

b.2)

do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to aby, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

| c) | gmina jako jednostka samorządu terytorialnego używająca lub oddająca do dyspozycji eksploatowaną przez nią w celu zaopatrzenia w wodę pitną studnię gminną tylko jako studnię wody użytkowej z powodu wartości azotanów ponad 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie – przy czym zaopatrzenie w wodę pitną na skutek tego nie zostaje naruszone – jest bezpośrednio dotknięta w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Unii Europejskiej (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. poprzez w tym względzie niewystarczające plany działania), gdyż wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie w punkcie poboru wody jest przekroczona i tym samym korzystanie z niej jako wody pitnej nie jest możliwe, i tym samym w ramach dyrektywy azotanowej przysługują jej prawa podmiotowe






  c.1) | do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru? |
| --- | --- | --- |

c)

gmina jako jednostka samorządu terytorialnego używająca lub oddająca do dyspozycji eksploatowaną przez nią w celu zaopatrzenia w wodę pitną studnię gminną tylko jako studnię wody użytkowej z powodu wartości azotanów ponad 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie – przy czym zaopatrzenie w wodę pitną na skutek tego nie zostaje naruszone – jest bezpośrednio dotknięta w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Unii Europejskiej (tu ewentualnie na skutek nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. poprzez w tym względzie niewystarczające plany działania), gdyż wartość 50 mg/l stężenia azotanów w wodzie w punkcie poboru wody jest przekroczona i tym samym korzystanie z niej jako wody pitnej nie jest możliwe, i tym samym w ramach dyrektywy azotanowej przysługują jej prawa podmiotowe

c.1)

do zmiany krajowego programu działania już przyjętego w celu transpozycji dyrektywy azotanowej (zgodnie z § 5 ust. 4 dyrektywy azotanowej) w taki sposób, aby na skutek tego zostały przyjęte bardziej rygorystyczne środki w celu osiągnięcia celów art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnięcia wartości do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

| c.2) | do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to aby, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru? |
| --- | --- |

c.2)

do przyjęcia dodatkowych środków lub wzmożonych działań (zgodnie z § 5 ust. 5 dyrektywy azotanowej) po to aby, aby osiągnąć cele art. 1 dyrektywy azotanowej, a konkretnie osiągnąć wartość do maksymalnie 50 mg/l stężenia azotanów w wodach podziemnych w pojedynczych punktach poboru?

Przy czym we wszystkich trzech przypadkach w każdym razie zagwarantowane jest zapewnienie ochrony zdrowia konsumentów albo – w przypadkach b) i c) – poprzez pobór wody od oferujących dostawców wody (z przymusem przyłączenia i prawem przyłączenia) lub – w przypadku a) – poprzez odpowiednie środki uzdatniania.

---

(1)  Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, Dz.U. 1991 L 375, s. 1.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/20 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/20

---

Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-715/16, Pebagua / Komisja, wniesione w dniu 18 marca 2018 r. przez Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua)

(Sprawa C-204/18 P)

(2018/C 268/26)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua) (przedstawiciel: adwokat A.J. Uceda Sosa)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Uchylenie w całości wyroku Sądu będącego przedmiotem odwołania. |
| --- | --- |

—

Uchylenie w całości wyroku Sądu będącego przedmiotem odwołania.

| — | Wydanie przez Trybunał ostatecznego orzeczenia w sprawie i uwzględnienie w całości żądania przedstawionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. (1) lub, tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności włączenia gatunku Procambarus clarkii do wykazu unijnego zatwierdzonego wspomnianym rozporządzeniem. |
| --- | --- |

—

Wydanie przez Trybunał ostatecznego orzeczenia w sprawie i uwzględnienie w całości żądania przedstawionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. (1) lub, tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności włączenia gatunku Procambarus clarkii do wykazu unijnego zatwierdzonego wspomnianym rozporządzeniem.

| — | Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach. |
| --- | --- |

—

Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonym postanowieniu Sąd nie rozpatrzył sprawy co do istoty, ponieważ uznał skargę za niedopuszczalną ze względu na brak legitymacji czynnej po stronie skarżącej, co oznacza naruszenie drugiego przypadku legitymacji czynnej, o którym mowa w art. 263 TFUE akapit czwarty, ponieważ sporne rozporządzenie dotyczy bezpośrednio przedsiębiorstw reprezentowanych przez Pebagua i nie wymaga przyjęcia środków wykonawczych.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. przyjmujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 (Dz.U. 2016 L 189, s. 4).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/21 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/21

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 marca 2018 r. – Krohn & Schröder GmbH / Hauptzollamt Hamburg-Hafen

(Sprawa C-226/18)

(2018/C 268/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Krohn & Schröder GmbH

Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 212a kodeksu celnego (1) obejmuje także zwolnienie z cła antydumpingowego i wyrównawczego wynikające z art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 (2), względnie art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 (3)? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 212a kodeksu celnego (1) obejmuje także zwolnienie z cła antydumpingowego i wyrównawczego wynikające z art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 (2), względnie art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 (3)?

| 2) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – warunek przewidziany w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 jest spełniony, gdy przedsiębiorstwo powiązane z przedsiębiorstwem, które wymienione jest w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE i które wyprodukowało, wysłało i zafakturowało dany towar, wprawdzie nie działało jako importer danego towaru i nie zapewniło dopuszczenia go do swobodnego obrotu, lecz posiadało taki zamiar i faktycznie otrzymało dany towar? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – warunek przewidziany w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 jest spełniony, gdy przedsiębiorstwo powiązane z przedsiębiorstwem, które wymienione jest w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE i które wyprodukowało, wysłało i zafakturowało dany towar, wprawdzie nie działało jako importer danego towaru i nie zapewniło dopuszczenia go do swobodnego obrotu, lecz posiadało taki zamiar i faktycznie otrzymało dany towar?

| 3) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – faktura w ramach zobowiązania i świadectwo dotyczące zobowiązania eksportowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 mogą być przedstawione w terminie wyznaczonym przez organy celne na podstawie art. 53 ust. 1 kodeksu celnego? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – faktura w ramach zobowiązania i świadectwo dotyczące zobowiązania eksportowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 mogą być przedstawione w terminie wyznaczonym przez organy celne na podstawie art. 53 ust. 1 kodeksu celnego?

| 4) | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy faktura w ramach zobowiązania zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013, która zamiast na decyzję wykonawczą 2013/707/UE wskazuje na decyzję 2013/423/UE, spełnia – w okolicznościach sprawy postępowania głównego oraz uwzględniając ogólne zasady prawa – warunki wynikające z załącznika III, pkt 9 do rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 i załącznika 2, pkt 9 do rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013? |
| --- | --- |

4)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy faktura w ramach zobowiązania zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013, która zamiast na decyzję wykonawczą 2013/707/UE wskazuje na decyzję 2013/423/UE, spełnia – w okolicznościach sprawy postępowania głównego oraz uwzględniając ogólne zasady prawa – warunki wynikające z załącznika III, pkt 9 do rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 i załącznika 2, pkt 9 do rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013?

| 5) | W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – faktura w ramach zobowiązania w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 może zostać wciąż przedstawiona w postępowaniu odwoławczym przeciwko ustaleniu długu celnego? |
| --- | --- |

5)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – faktura w ramach zobowiązania w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 może zostać wciąż przedstawiona w postępowaniu odwoławczym przeciwko ustaleniu długu celnego?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 302, s. 1 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., Dz.U. 1992 L 17, s. 1.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. 2013 L 325, s. 1.

(3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. 2013 L 325, s. 66.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/22 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 4 maja 2018 r. – Associazione „Verdi Ambiente e Società – Aps Onlus” i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

(Sprawa C-305/18)

(2018/C 268/28)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Associazione „Verdi Ambiente e Società – Aps Onlus”, VAS – Aps Onlus, Associazione di Promozione Sociale „Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare”

Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lazio, Regione Toscana, Regione Lombardia

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98/WE (1) z związku z motywami 6, 8, 28 i 31 tej dyrektywy stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznego prawa pierwotnego i związanym z nimi przepisami prawa wtórnego wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 133/2014, przekształconego w drodze legge (ustawy) nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri (dekret prezesa rady ministrów) z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana (Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej, GURI) nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – w sytuacji, w której akty te kwalifikują jako strategiczne: infrastrukturę i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym, dokonujące wdrożenia zintegrowanego i nowoczesnego systemu zarządzania odpadami komunalnymi i podobnymi oraz zapewniające, dzięki samowystarczalności, jedynie określone w nich spalarnie, zgodnie ze wskazaniem załączników i tabel, o których mowa w decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri, mając na uwadze, że podobnej kwalifikacji prawodawcy wewnętrznego nie podlegają zakłady zajmujące się przetwarzaniem odpadów celem recyklingu i ponownego wykorzystania, mimo że są to dwie najważniejsze metody w hierarchii postępowania z odpadami, o której mowa we wspomnianej dyrektywie?
  Tytułem ewentualnym, w przypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na powyższe pytanie, czy art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98/WE stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznego prawa pierwotnego i związanym z nimi przepisami wtórnego prawa wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge nr 133/2014, przekształconego w drodze legge nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w GURI nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – w sytuacji, w której akty te kwalifikują jako strategiczne: infrastrukturę i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym spalarnie odpadów komunalnych w celu wydania rozstrzygnięć w postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z powodu niewdrożenia europejskich norm sektorowych i zapobiegania ich wszczynaniu, a także w celu ograniczenia składowania odpadów? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98/WE (1) z związku z motywami 6, 8, 28 i 31 tej dyrektywy stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznego prawa pierwotnego i związanym z nimi przepisami prawa wtórnego wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 133/2014, przekształconego w drodze legge (ustawy) nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri (dekret prezesa rady ministrów) z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana (Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej, GURI) nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – w sytuacji, w której akty te kwalifikują jako strategiczne: infrastrukturę i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym, dokonujące wdrożenia zintegrowanego i nowoczesnego systemu zarządzania odpadami komunalnymi i podobnymi oraz zapewniające, dzięki samowystarczalności, jedynie określone w nich spalarnie, zgodnie ze wskazaniem załączników i tabel, o których mowa w decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri, mając na uwadze, że podobnej kwalifikacji prawodawcy wewnętrznego nie podlegają zakłady zajmujące się przetwarzaniem odpadów celem recyklingu i ponownego wykorzystania, mimo że są to dwie najważniejsze metody w hierarchii postępowania z odpadami, o której mowa we wspomnianej dyrektywie?

Tytułem ewentualnym, w przypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na powyższe pytanie, czy art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98/WE stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznego prawa pierwotnego i związanym z nimi przepisami wtórnego prawa wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge nr 133/2014, przekształconego w drodze legge nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w GURI nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – w sytuacji, w której akty te kwalifikują jako strategiczne: infrastrukturę i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym spalarnie odpadów komunalnych w celu wydania rozstrzygnięć w postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z powodu niewdrożenia europejskich norm sektorowych i zapobiegania ich wszczynaniu, a także w celu ograniczenia składowania odpadów?

| 2. | Czy art. 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12 dyrektywy 2001/42/WE (2), także rozpatrywane łącznie, stoją na przeszkodzie zastosowaniu przepisów wewnętrznego prawa pierwotnego i związanych z nimi przepisów wtórnego prawa wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge nr 133/2014, przekształconego w ustawę nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w GURI nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – które przewidują, że prezes rady ministrów może w drodze dekretu określić zwiększenie wydajności istniejących spalarni i określić liczbę, wydajność i lokalizację regionalną spalarni z odzyskiem energii z odpadów komunalnych i podobnych, które mają zostać wybudowane celem pokrycia określonego pozostałego zapotrzebowania, w celu stopniowego przywracania równowagi społeczno-gospodarczej między obszarami terytorium kraju i z uwzględnieniem celów zbiórki selektywnej i recyklingu, jeśli te przepisy wewnętrzne nie przewidują, aby na etapie przygotowywania tego planu wynikającego z dekretu prezesa rady ministrów miał znaleźć zastosowanie system strategicznej oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wyżej wymienioną dyrektywą 2001/42/WE? |
| --- | --- |

2.

Czy art. 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12 dyrektywy 2001/42/WE (2), także rozpatrywane łącznie, stoją na przeszkodzie zastosowaniu przepisów wewnętrznego prawa pierwotnego i związanych z nimi przepisów wtórnego prawa wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge nr 133/2014, przekształconego w ustawę nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w GURI nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – które przewidują, że prezes rady ministrów może w drodze dekretu określić zwiększenie wydajności istniejących spalarni i określić liczbę, wydajność i lokalizację regionalną spalarni z odzyskiem energii z odpadów komunalnych i podobnych, które mają zostać wybudowane celem pokrycia określonego pozostałego zapotrzebowania, w celu stopniowego przywracania równowagi społeczno-gospodarczej między obszarami terytorium kraju i z uwzględnieniem celów zbiórki selektywnej i recyklingu, jeśli te przepisy wewnętrzne nie przewidują, aby na etapie przygotowywania tego planu wynikającego z dekretu prezesa rady ministrów miał znaleźć zastosowanie system strategicznej oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wyżej wymienioną dyrektywą 2001/42/WE?

---

(1)  Dyrektywa 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. 2008, L 312, s. 3).

(2)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. 2001, L 197, s. 30).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/23 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/23

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 7 maja 2018 r. – Lavorgna Srl / Comune di Montelanico i in.

(Sprawa C-309/18)

(2018/C 268/29)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Lavorgna Srl

Strona pozwana: Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano

Pytanie prejudycjalne

Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, w związku z zasadami swobody przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, które zostały ustanowione w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a także zasady, które z niego się wywodzą, takie jak równe traktowanie, niedyskryminacja, wzajemne uznawanie, proporcjonalność i przejrzystość, wskazane w dyrektywie nr 2014/24/UE (1), stoją na przeszkodzie uregulowaniom prawa krajowego, takim jak uregulowania włoskie wywodzące się z postanowień art. 95 ust. 10 w związku z art. 83 ust. 9 dekretu ustawodawczego nr 50/2016, zgodnie z którymi brak oddzielnego wskazania kosztów robocizny w ofertach gospodarczych w procedurze udzielenia zamówienia publicznego powoduje w każdym wypadku wykluczenie spółki będącej oferentem bez możliwości uzupełnienia oferty, także w sytuacji gdy obowiązek oddzielnego wskazania nie został przewidziany w załączonym formularzu służącym do składania ofert, a także niezależnie od okoliczności, że z materialnoprawnego punktu widzenia oferta w rzeczywistości spełnia wymogi w zakresie minimalnych kosztów robocizny, zgodnie zresztą z oświadczeniem złożonym w tym względzie przez oferenta?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).

1

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/24 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 11 maja 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Emiłowi Milewowi

(Sprawa C-310/18)

(2018/C 268/30)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strona w postępowaniu głównym

Emił Milew

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy krajowe orzecznictwo, w którym określono jako warunek przedłużenia środka zapobiegawczego w postaci „tymczasowego aresztowania” (cztery miesiące po aresztowaniu oskarżonego) istnienie „uzasadnionego przypuszczenia” rozumianego jako ustalenie wyłącznie „na pierwszy rzut oka” możliwości popełnienia czynu przez oskarżonego, jest zgodne z art. 3, art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10, motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] 2016/343 (1) [z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym] oraz z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
  Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, w którym rozumie się „uzasadnione przypuszczenie” jako istnienie wysokiego stopnia prawdopodobieństwa, że oskarżony popełnił czyn? |
| --- | --- |

1)

Czy krajowe orzecznictwo, w którym określono jako warunek przedłużenia środka zapobiegawczego w postaci „tymczasowego aresztowania” (cztery miesiące po aresztowaniu oskarżonego) istnienie „uzasadnionego przypuszczenia” rozumianego jako ustalenie wyłącznie „na pierwszy rzut oka” możliwości popełnienia czynu przez oskarżonego, jest zgodne z art. 3, art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10, motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] 2016/343 (1) [z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym] oraz z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, w którym rozumie się „uzasadnione przypuszczenie” jako istnienie wysokiego stopnia prawdopodobieństwa, że oskarżony popełnił czyn?

| 2) | Czy krajowe orzecznictwo, w którym zobowiązano sąd orzekający w przedmiocie wniosku o zmianę już przyjętego środka zapobiegawczego w postaci „tymczasowego aresztowania”, aby uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w ten sposób, by nie przeciwstawiać obciążających i uniewinniających dowodów, nawet jeśli obrona przedstawiła argumenty w tym względzie – a jedyną podstawę tego ograniczenia stanowi konieczność zachowania przez sąd bezstronności, na wypadek gdyby sprawę tę przydzielono mu do rozpatrzenia co do istoty – jest zgodne z art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10, motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48 dyrektywy 2016/343 oraz z art. 47 karty?
  Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, na mocy którego sąd przeprowadza bardziej szczegółowe i konkretne omówienie dowodów i udziela jasnej odpowiedzi na argumenty obrony, niezależnie od ryzyka, że gdyby przydzielono mu tę sprawę do rozpatrzenia co do istoty, będzie to skutkowało niemożnością rozpoznania przezeń i wydania końcowego orzeczenia w przedmiocie winy – co skutkowałoby koniecznością rozpatrzenia sprawy co do istoty przez innego sędziego? |
| --- | --- |

2)

Czy krajowe orzecznictwo, w którym zobowiązano sąd orzekający w przedmiocie wniosku o zmianę już przyjętego środka zapobiegawczego w postaci „tymczasowego aresztowania”, aby uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w ten sposób, by nie przeciwstawiać obciążających i uniewinniających dowodów, nawet jeśli obrona przedstawiła argumenty w tym względzie – a jedyną podstawę tego ograniczenia stanowi konieczność zachowania przez sąd bezstronności, na wypadek gdyby sprawę tę przydzielono mu do rozpatrzenia co do istoty – jest zgodne z art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10, motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48 dyrektywy 2016/343 oraz z art. 47 karty?

Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, na mocy którego sąd przeprowadza bardziej szczegółowe i konkretne omówienie dowodów i udziela jasnej odpowiedzi na argumenty obrony, niezależnie od ryzyka, że gdyby przydzielono mu tę sprawę do rozpatrzenia co do istoty, będzie to skutkowało niemożnością rozpoznania przezeń i wydania końcowego orzeczenia w przedmiocie winy – co skutkowałoby koniecznością rozpatrzenia sprawy co do istoty przez innego sędziego?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/25 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 9 maja 2018 – Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB

(Sprawa C-313/18)

(2018/C 268/31)

Język postępowania: szwedzki

Sąd odsyłający

Svea hovrätt

Strony w postępowaniu głównym

Wnosząca apelację: Dacom Limited

Druga strona postępowania: IPM Informed Portfolio Management AB

Pytania prejudycjalne

| 1.1 | Przy pomocy jakich kryteriów należy rozstrzygać, czy dany materiał stanowi przygotowawczy materiał projektowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (1)? Czy dokumenty, które określają wymagania co do funkcji, które mają być wykonywane przez program komputerowy, oraz wyniku, jaki program komputerowy musi osiągać, na przykład szczegółowe opisy zasad inwestowania lub modeli ryzyka do celów zarządzania aktywami, w tym wzory matematyczne, które mają zostać zastosowane w programie komputerowym, stanowią taki przygotowawczy materiał projektowy? |
| --- | --- |

1.1

Przy pomocy jakich kryteriów należy rozstrzygać, czy dany materiał stanowi przygotowawczy materiał projektowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (1)? Czy dokumenty, które określają wymagania co do funkcji, które mają być wykonywane przez program komputerowy, oraz wyniku, jaki program komputerowy musi osiągać, na przykład szczegółowe opisy zasad inwestowania lub modeli ryzyka do celów zarządzania aktywami, w tym wzory matematyczne, które mają zostać zastosowane w programie komputerowym, stanowią taki przygotowawczy materiał projektowy?

| 1.2 | Czy materiał, który ma stanowić przygotowawczy materiał projektowy w rozumieniu dyrektywy, musi być na tyle kompletny i szczegółowy, aby w praktyce nie wymagał od osoby, która rzeczywiście pisze kod programu komputerowego, dokonywania żadnych niezależnych wyborów? |
| --- | --- |

1.2

Czy materiał, który ma stanowić przygotowawczy materiał projektowy w rozumieniu dyrektywy, musi być na tyle kompletny i szczegółowy, aby w praktyce nie wymagał od osoby, która rzeczywiście pisze kod programu komputerowego, dokonywania żadnych niezależnych wyborów?

| 1.3 | Czy prawo wyłączne do przygotowawczego materiału projektowego w rozumieniu dyrektywy oznacza, że program komputerowy, który korzysta na późniejszym etapie z przygotowawczego materiału projektowego, należy postrzegać jako adaptację przygotowawczego materiału projektowego, a tym samym utwór zależny w rozumieniu prawa autorskiego (art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/24/WE), czy też że przygotowawczy materiał projektowy i oprogramowanie należy uznać za różne formy wyrażenia tego samego utworu lub też że stanowią one dwa niezależne utwory? |
| --- | --- |

1.3

Czy prawo wyłączne do przygotowawczego materiału projektowego w rozumieniu dyrektywy oznacza, że program komputerowy, który korzysta na późniejszym etapie z przygotowawczego materiału projektowego, należy postrzegać jako adaptację przygotowawczego materiału projektowego, a tym samym utwór zależny w rozumieniu prawa autorskiego (art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/24/WE), czy też że przygotowawczy materiał projektowy i oprogramowanie należy uznać za różne formy wyrażenia tego samego utworu lub też że stanowią one dwa niezależne utwory?

| 2.1 | Czy doradca, który jest zatrudniony przez inną spółkę, ale pracuje przez kilka lat dla tego samego klienta i w ramach wykonywania obowiązków służbowych lub w wykonywaniu poleceń klienta stworzył program komputerowy, może zostać uznany za pracownika [spółki będącej klientem] w rozumieniu art. 2 ust. 3 dyrektywy 2009/24/WE? |
| --- | --- |

2.1

Czy doradca, który jest zatrudniony przez inną spółkę, ale pracuje przez kilka lat dla tego samego klienta i w ramach wykonywania obowiązków służbowych lub w wykonywaniu poleceń klienta stworzył program komputerowy, może zostać uznany za pracownika [spółki będącej klientem] w rozumieniu art. 2 ust. 3 dyrektywy 2009/24/WE?

| 2.2 | Na podstawie jakich kryteriów należy oceniać to, czy ktoś jest pracownikiem w rozumieniu tego przepisu? |
| --- | --- |

2.2

Na podstawie jakich kryteriów należy oceniać to, czy ktoś jest pracownikiem w rozumieniu tego przepisu?

| 3.1 | Czy wykładni art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/48/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (2) należy dokonywać w ten sposób, że musi istnieć możliwość uzyskania wydania sądowego zakazu kontynuacji naruszenia nawet w sytuacji, w której dane prawo własności intelektualnej przysługuje wspólnie powodowi i stronie, której zakaz ten miałby być wydany? |
| --- | --- |

3.1

Czy wykładni art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/48/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (2) należy dokonywać w ten sposób, że musi istnieć możliwość uzyskania wydania sądowego zakazu kontynuacji naruszenia nawet w sytuacji, w której dane prawo własności intelektualnej przysługuje wspólnie powodowi i stronie, której zakaz ten miałby być wydany?

| 3.2. | Jeśli odpowiedź na pytanie 3.1 jest twierdząca, czy prowadzi to do innego wniosku, jeżeli prawo wyłączne dotyczy programu komputerowego, a program ten nie jest rozpowszechniany ani udostępniany publicznie, lecz jest wykorzystywany wyłącznie we własnej działalności gospodarczej współwłaściciela? |
| --- | --- |

3.2.

Jeśli odpowiedź na pytanie 3.1 jest twierdząca, czy prowadzi to do innego wniosku, jeżeli prawo wyłączne dotyczy programu komputerowego, a program ten nie jest rozpowszechniany ani udostępniany publicznie, lecz jest wykorzystywany wyłącznie we własnej działalności gospodarczej współwłaściciela?

---

(1)  Dz.U. 2009, L 111, s. 16.

(2)  Dz.U. 2004, L 157,s 45.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/26 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/26

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 14 maja 2018 r. – Cátia Correia Moreira / Município de Portimão

(Sprawa C-317/18)

(2018/C 268/32)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca de Faro

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Cátia Correia Moreira

Strona pozwana: Município de Portimão

Pytania prejudycjalne

| a. | Czy wychodząc z założenia, że przez „pracownika” należy rozumieć jakąkolwiek osobę, która w danym państwie członkowskim jest chroniona jako pracownik przez krajowe prawo pracy, osoba, która ma umowę o świadczenie pracy na stanowisku wymagającym szczególnego zaufania z przedsiębiorstwem przekazującym, może zostać uznana za pracownika w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. i korzystać z ochrony przyznanej przez odnośne przepisy? |
| --- | --- |

a.

Czy wychodząc z założenia, że przez „pracownika” należy rozumieć jakąkolwiek osobę, która w danym państwie członkowskim jest chroniona jako pracownik przez krajowe prawo pracy, osoba, która ma umowę o świadczenie pracy na stanowisku wymagającym szczególnego zaufania z przedsiębiorstwem przekazującym, może zostać uznana za pracownika w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. i korzystać z ochrony przyznanej przez odnośne przepisy?

| b. | Czy przepisy Unii Europejskiej, a w szczególności wspomniana dyrektywa 2001/23/WE w związku z art. 4 ust. 2 traktatu o Unii Europejskiej, sprzeciwiają się prawu krajowemu, które w przypadku należącego do zakresu wskazanej dyrektywy przeniesienia wymaga, aby pracownicy zostali obowiązkowo poddani konkursowi publicznemu i zawarli nowy stosunek z cesjonariuszem, ponieważ jest on gminą? |
| --- | --- |

b.

Czy przepisy Unii Europejskiej, a w szczególności wspomniana dyrektywa 2001/23/WE w związku z art. 4 ust. 2 traktatu o Unii Europejskiej, sprzeciwiają się prawu krajowemu, które w przypadku należącego do zakresu wskazanej dyrektywy przeniesienia wymaga, aby pracownicy zostali obowiązkowo poddani konkursowi publicznemu i zawarli nowy stosunek z cesjonariuszem, ponieważ jest on gminą?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16)

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/27 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/27

---

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. / Komisja, wniesione w dniu 14 maja 2018 r. przez Fred Olsen, S.A.

(Sprawa C-319/18 P)

(2018/C 268/33)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Fred Olsen, S.A. (przedstawiciele: J.M. Rodríguez Cárcamo i A.M. Rodríguez Conde, adwokaci)

Druga strona postępowania:

Naviera Armas, S.A.

Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Fred Olsen, S.A. wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 marca 2018 r. wydanego w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. przeciwko Komisji Europejskiej, popieranej przez Fred Olsen, S.A., EU:T:2018:145, |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 marca 2018 r. wydanego w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. przeciwko Komisji Europejskiej, popieranej przez Fred Olsen, S.A., EU:T:2018:145,

| — | oddalenie w całości żądania Naviera Armas, S.A., w którym wnosi on o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2015) 8655 final z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) – Hiszpania – Fred Olsen oraz |
| --- | --- |

—

oddalenie w całości żądania Naviera Armas, S.A., w którym wnosi on o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2015) 8655 final z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) – Hiszpania – Fred Olsen oraz

| — | obciążenie stron sprzeciwiających się odwołaniu kosztami postępowania poniesionymi przez Freda Olsena, S.A. w ramach wspomnianego odwołania oraz obciążenie Naviera Armas, S.A. kosztami postępowania poniesionymi przez Freda Olsena, S.A. w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

—

obciążenie stron sprzeciwiających się odwołaniu kosztami postępowania poniesionymi przez Freda Olsena, S.A. w ramach wspomnianego odwołania oraz obciążenie Naviera Armas, S.A. kosztami postępowania poniesionymi przez Freda Olsena, S.A. w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

1.   Pierwszy zarzut odwołania

| 1. | Poprzez zarzut pierwszy Fred Olsen podnosi brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do badania selektywności środka w znaczeniu wskazanym przez Trybunał w wyroku Komisja/Hansestadt Lübeck (C-524/14 P) (1). |
| --- | --- |

1.

Poprzez zarzut pierwszy Fred Olsen podnosi brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do badania selektywności środka w znaczeniu wskazanym przez Trybunał w wyroku Komisja/Hansestadt Lübeck (C-524/14 P) (1).

| 2. | Gdyby Sąd zbadał selektywność środka zgodnie z kryteriami wynikającymi ze wspomnianego wyroku, powinien był zbadać (i) ogólne ramy odniesienia, w które wpisują się opłaty, jakie spółka Fred Olsen uiszcza za użytkowanie infrastruktury w Puerto de Las Nieves, to jest system opłat mający zastosowanie do wszystkich portów Wysp Kanaryjskich, taki jak przewidziany w prawie krajowym, (ii) czy sytuacje, w jakich znajdują się Fred Olsen i pozostałe podmioty zarządzające infrastrukturą użytkujące wspomnianą infrastrukturę, w tym Naviera Armas, są porównywalne względem badanego środka oraz (iii) ewentualne istnienie dyskryminacji przy uiszczaniu wspomnianych opłat. |
| --- | --- |

2.

Gdyby Sąd zbadał selektywność środka zgodnie z kryteriami wynikającymi ze wspomnianego wyroku, powinien był zbadać (i) ogólne ramy odniesienia, w które wpisują się opłaty, jakie spółka Fred Olsen uiszcza za użytkowanie infrastruktury w Puerto de Las Nieves, to jest system opłat mający zastosowanie do wszystkich portów Wysp Kanaryjskich, taki jak przewidziany w prawie krajowym, (ii) czy sytuacje, w jakich znajdują się Fred Olsen i pozostałe podmioty zarządzające infrastrukturą użytkujące wspomnianą infrastrukturę, w tym Naviera Armas, są porównywalne względem badanego środka oraz (iii) ewentualne istnienie dyskryminacji przy uiszczaniu wspomnianych opłat.

| 3. | Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że sama okoliczność, że spółka Fred Olsen sama użytkuje Puerto de las Nieves, nie stanowi sama w sobie korzyści uzyskanej przy użyciu zasobów państwowych, gdyż spółka Fred Olsen uiszcza zwykłą kwotę opłat należnych od wszystkich podmiotów zarządzających infrastrukturą w systemie mającym zastosowanie do wszystkich portów kanaryjskich. Komisja nie była zatem zobowiązana do dokonania analizy selektywności środka. |
| --- | --- |

3.

Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że sama okoliczność, że spółka Fred Olsen sama użytkuje Puerto de las Nieves, nie stanowi sama w sobie korzyści uzyskanej przy użyciu zasobów państwowych, gdyż spółka Fred Olsen uiszcza zwykłą kwotę opłat należnych od wszystkich podmiotów zarządzających infrastrukturą w systemie mającym zastosowanie do wszystkich portów kanaryjskich. Komisja nie była zatem zobowiązana do dokonania analizy selektywności środka.

| 4. | Natomiast dla stwierdzenia, czy istnieje trudność w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, Sąd powinien był dokonać wspomnianego badania, co umożliwiłoby mu dokonanie oceny tego, czy opłaty portowe uiszczane przez spółkę Fred Olsen w zamian za samodzielne użytkowanie infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves przysporzyły mu jakiejkolwiek korzyści. |
| --- | --- |

4.

Natomiast dla stwierdzenia, czy istnieje trudność w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, Sąd powinien był dokonać wspomnianego badania, co umożliwiłoby mu dokonanie oceny tego, czy opłaty portowe uiszczane przez spółkę Fred Olsen w zamian za samodzielne użytkowanie infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves przysporzyły mu jakiejkolwiek korzyści.

| 5. | Ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest oczywiście niewystarczające w tej kwestii, nie jest możliwe dokonanie oceny, czy ta domniemana korzyść istnieje, a w konsekwencji wyrok Sądu należy uchylić w całości. |
| --- | --- |

5.

Ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest oczywiście niewystarczające w tej kwestii, nie jest możliwe dokonanie oceny, czy ta domniemana korzyść istnieje, a w konsekwencji wyrok Sądu należy uchylić w całości.

2.   Drugi zarzut odwołania

| 6. | W swym drugim zarzucie spółka Fred Olsen podnosi, że decyzja Komisji, która nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego, była wystarczająco uzasadniona. |
| --- | --- |

6.

W swym drugim zarzucie spółka Fred Olsen podnosi, że decyzja Komisji, która nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego, była wystarczająco uzasadniona.

| 7. | Sąd uznał, że uzasadnienie decyzji było niewystarczające, ponieważ, zdaniem Sądu, Komisja powinna zastosować kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. |
| --- | --- |

7.

Sąd uznał, że uzasadnienie decyzji było niewystarczające, ponieważ, zdaniem Sądu, Komisja powinna zastosować kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

| 8. | Niemniej jednak, oprócz samej okoliczności, że spółka Fred Olsen sama użytkuje Puerto de la Nieves, brak jest jakiejkolwiek wskazówki w wyroku Sądu, że sytuacja ta przysparza jej jakiejkolwiek korzyści związanej z uiszczaniem opłat za użytkowanie infrastruktury. Nie istnieje w tym przypadku porozumienie lub rabat przy uiszczaniu opłat przez spółkę Fred Olsen ani dyskryminacja przy uiszczaniu opłat względem innych podmiotów zarządzających infrastrukturą, takich jak Naviera Armas. |
| --- | --- |

8.

Niemniej jednak, oprócz samej okoliczności, że spółka Fred Olsen sama użytkuje Puerto de la Nieves, brak jest jakiejkolwiek wskazówki w wyroku Sądu, że sytuacja ta przysparza jej jakiejkolwiek korzyści związanej z uiszczaniem opłat za użytkowanie infrastruktury. Nie istnieje w tym przypadku porozumienie lub rabat przy uiszczaniu opłat przez spółkę Fred Olsen ani dyskryminacja przy uiszczaniu opłat względem innych podmiotów zarządzających infrastrukturą, takich jak Naviera Armas.

| 9. | W konsekwencji wyroki Freistaat Sachsen i Land Sajonia-Anhalt/Komisja (T-443/08 i T-455/08) (2), Ryanair/Komisja (T-196/04) (3) oraz Aéroports de Paris/Komisja (T-128/98) (4) nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie. |
| --- | --- |

9.

W konsekwencji wyroki Freistaat Sachsen i Land Sajonia-Anhalt/Komisja (T-443/08 i T-455/08) (2), Ryanair/Komisja (T-196/04) (3) oraz Aéroports de Paris/Komisja (T-128/98) (4) nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie.

| 10. | Wyrok Sądu należy zatem uchylić w całości, a decyzję Komisji utrzymać w całości w mocy. |
| --- | --- |

10.

Wyrok Sądu należy zatem uchylić w całości, a decyzję Komisji utrzymać w całości w mocy.

---

(1)  Wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Komisja/Hansestadt Lübeck (C-524/14 P, EU:C:2016:971).

(2)  Wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt/Komisja (T-443/08 i T-455/08, EU:T:2011:117).

(3)  Wyrok z dnia 17 grudnia 2008 r., Ryanair/Komisja (T-196/04, EU:T:2008:585).

(4)  Wyrok z dnia 12 grudnia 2000 r., Aéroports de Paris/Komisja (T-128/98, EU:T:2000:290).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/28 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/28

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r – SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa / Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna

(Sprawa C-343/18)

(2018/C 268/34)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa

Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 27 rozporządzenia WE, stanowiący, że w odniesieniu do działań, o których mowa w załączniku IV, sekcja A oraz w załączniku V, sekcja A, państwa członkowskie zapewnią pobieranie opłat, należy interpretować jako nakładający obowiązek uiszczania płatności na wszystkich przedsiębiorców rolnych, nawet jeśli „prowadzą oni działalność polegającą na uboju i rozbiorze mięsa w sposób pomocniczy i powiązany z prowadzeniem hodowli zwierząt? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 27 rozporządzenia WE, stanowiący, że w odniesieniu do działań, o których mowa w załączniku IV, sekcja A oraz w załączniku V, sekcja A, państwa członkowskie zapewnią pobieranie opłat, należy interpretować jako nakładający obowiązek uiszczania płatności na wszystkich przedsiębiorców rolnych, nawet jeśli „prowadzą oni działalność polegającą na uboju i rozbiorze mięsa w sposób pomocniczy i powiązany z prowadzeniem hodowli zwierząt?

| 2) | Czy państwo może wyłączyć z obowiązku uiszczania należności sanitarnych niektóre kategorie przedsiębiorców, mimo że ustanowiło system pobierania opłat zdolny, jako całość, do zagwarantowania pokrycia kosztów poniesionych na kontrole urzędowe, lub zastosować opłaty niższe niż te przewidziane w rozporządzeniu WE nr 8[8]2/2004 (1)? |
| --- | --- |

2)

Czy państwo może wyłączyć z obowiązku uiszczania należności sanitarnych niektóre kategorie przedsiębiorców, mimo że ustanowiło system pobierania opłat zdolny, jako całość, do zagwarantowania pokrycia kosztów poniesionych na kontrole urzędowe, lub zastosować opłaty niższe niż te przewidziane w rozporządzeniu WE nr 8[8]2/2004 (1)?

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 882/Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 45, s. 200).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/29 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/29

---

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 marca 2018 r. w sprawach T-45/13 RENV i T-587/15, Rose Vision/Komisja, wniesione w dniu 25 maja 2018 r. przez Rose Vision, S.L.

(Sprawa C-346/18 P)

(2018/C 268/35)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnosząca odwołanie: Rose Vision, S.L. (przedstawiciel: J.J. Marín López, abogado)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 8 marca 2018 r., Rose Vision/Komisja, T-45/13 RENV i T-587/15, ECLI:EU:T:2018:124; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 8 marca 2018 r., Rose Vision/Komisja, T-45/13 RENV i T-587/15, ECLI:EU:T:2018:124;

| — | przyznanie na rzecz Rose Vision odszkodowania określonego w motywach dziesiątym i jedenastym niniejszego odwołania. |
| --- | --- |

—

przyznanie na rzecz Rose Vision odszkodowania określonego w motywach dziesiątym i jedenastym niniejszego odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Naruszenie prawa polegające na tym, że postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. w sprawie T-587/15 Sąd otworzył na nowo ustny etap postępowania na podstawie błędnego argumentu, że wnosząca odwołanie wniosła o to otwarcie na nowo; |
| --- | --- |

1.

Naruszenie prawa polegające na tym, że postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. w sprawie T-587/15 Sąd otworzył na nowo ustny etap postępowania na podstawie błędnego argumentu, że wnosząca odwołanie wniosła o to otwarcie na nowo;

| 2. | Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd przeinaczył w zaskarżonym wyroku ocenę przeprowadzonych dowodów, stwierdzając, że Komisja zastąpiła ostrzeżenie W 2 ostrzeżeniem W 1 z lipca 2012 r.; |
| --- | --- |

2.

Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd przeinaczył w zaskarżonym wyroku ocenę przeprowadzonych dowodów, stwierdzając, że Komisja zastąpiła ostrzeżenie W 2 ostrzeżeniem W 1 z lipca 2012 r.;

| 3. | Naruszenie prawa polegające na tym, że w sprawie T-45/13 RENV Sąd nie uwzględnił w zaskarżonym wyroku wniosku o stwierdzenie nieważności wpisu Rose Vision do systemu wczesnego ostrzegania (SWO), opartego na tym, że ostrzeżenie W 2 zostało aktywowane, zaś Rose Vision nie została o tym poinformowana, nie przedstawiono jej uzasadnienia dotyczącego tego wpisu, nie zapewniono jej możliwości przedstawienia uwag w tym zakresie i nie mogła ona wnieść odwołania od rzeczonego wpisu; |
| --- | --- |

3.

Naruszenie prawa polegające na tym, że w sprawie T-45/13 RENV Sąd nie uwzględnił w zaskarżonym wyroku wniosku o stwierdzenie nieważności wpisu Rose Vision do systemu wczesnego ostrzegania (SWO), opartego na tym, że ostrzeżenie W 2 zostało aktywowane, zaś Rose Vision nie została o tym poinformowana, nie przedstawiono jej uzasadnienia dotyczącego tego wpisu, nie zapewniono jej możliwości przedstawienia uwag w tym zakresie i nie mogła ona wnieść odwołania od rzeczonego wpisu;

| 4. | Naruszenie prawa polegające na braku uzasadnienia w odniesieniu do twierdzeń zawartych w zarzucie czwartym skargi w sprawie T-587/15, które to twierdzenia w ogóle nie zostały zbadane w zaskarżonym wyroku; |
| --- | --- |

4.

Naruszenie prawa polegające na braku uzasadnienia w odniesieniu do twierdzeń zawartych w zarzucie czwartym skargi w sprawie T-587/15, które to twierdzenia w ogóle nie zostały zbadane w zaskarżonym wyroku;

| 5. | Naruszenie prawa polegające na tym, że wprawdzie Sąd stwierdził prawidłowo w zaskarżonym wyroku, że Komisja nie zachowała terminu dwóch miesięcy przewidzianego w pkt II.22 ust. 5 warunków ogólnych FP7 (motyw 99 zaskarżonego wyroku), że wyszła „daleko poza termin dwóch miesięcy” i że naruszenie tego terminu jest „godne ubolewania” (motyw 116 zaskarżonego wyroku), jednak Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie, że sprawozdanie końcowe z audytu 11-INFS-025 i sprawozdanie z audytu 11-BA119–016 są z mocy umowy nieważne i pozbawione skuteczności; |
| --- | --- |

5.

Naruszenie prawa polegające na tym, że wprawdzie Sąd stwierdził prawidłowo w zaskarżonym wyroku, że Komisja nie zachowała terminu dwóch miesięcy przewidzianego w pkt II.22 ust. 5 warunków ogólnych FP7 (motyw 99 zaskarżonego wyroku), że wyszła „daleko poza termin dwóch miesięcy” i że naruszenie tego terminu jest „godne ubolewania” (motyw 116 zaskarżonego wyroku), jednak Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie, że sprawozdanie końcowe z audytu 11-INFS-025 i sprawozdanie z audytu 11-BA119–016 są z mocy umowy nieważne i pozbawione skuteczności;

| 6. | Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd przeinaczył w zaskarżonym wyroku ocenę przeprowadzonych dowodów, stwierdzając, że Komisja wykazała dokonanie płatności na rzecz Rose Vision w ramach projektów sISI, 4NEM i SFERA; |
| --- | --- |

6.

Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd przeinaczył w zaskarżonym wyroku ocenę przeprowadzonych dowodów, stwierdzając, że Komisja wykazała dokonanie płatności na rzecz Rose Vision w ramach projektów sISI, 4NEM i SFERA;

| 7. | Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd, uznawszy w zaskarżonym wyroku, iż Komisja naruszyła obowiązek zachowania poufności ustanowiony w pkt II.22 ust. 1 warunków ogólnych FP 7, gdy przekazała osobom trzecim informacje na temat audytu 11-INFS-025 (motyw 158 zaskarżonego wyroku), nie uwzględnił bez powodu w motywach 159 i 160 zaskarżonego wyroku wniosku wnoszącej odwołanie o stwierdzenie, że Komisja naruszyła obowiązek zachowania poufności audytów 11-INFS-025 i 11-BA119–016 (motyw 215 uwag na piśmie Rose Vision w sprawie T-45/13 RENV z dnia 12 września 2016 r.); |
| --- | --- |

7.

Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd, uznawszy w zaskarżonym wyroku, iż Komisja naruszyła obowiązek zachowania poufności ustanowiony w pkt II.22 ust. 1 warunków ogólnych FP 7, gdy przekazała osobom trzecim informacje na temat audytu 11-INFS-025 (motyw 158 zaskarżonego wyroku), nie uwzględnił bez powodu w motywach 159 i 160 zaskarżonego wyroku wniosku wnoszącej odwołanie o stwierdzenie, że Komisja naruszyła obowiązek zachowania poufności audytów 11-INFS-025 i 11-BA119–016 (motyw 215 uwag na piśmie Rose Vision w sprawie T-45/13 RENV z dnia 12 września 2016 r.);

| 8. | Zarzut odwołania dotyczący naruszenia postanowień umownych zawartych w warunkach ogólnych FP7 oraz naruszenia zasady pewności prawa w umowach, polegającego na tym, że wobec Rose Vision zastosowano w ramach audytów 11-INFS-025 oraz 11-BA119–016 nowe wymogi zawarte w przewodniku finansowym na rok 2011, podczas gdy okresami objętymi audytem 11-INFS-025 były: okres od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 31 października 2010 r. (w odniesieniu do projektu FutureNEM) oraz okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. (w odniesieniu do projektów FIRST oraz sISI); |
| --- | --- |

8.

Zarzut odwołania dotyczący naruszenia postanowień umownych zawartych w warunkach ogólnych FP7 oraz naruszenia zasady pewności prawa w umowach, polegającego na tym, że wobec Rose Vision zastosowano w ramach audytów 11-INFS-025 oraz 11-BA119–016 nowe wymogi zawarte w przewodniku finansowym na rok 2011, podczas gdy okresami objętymi audytem 11-INFS-025 były: okres od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 31 października 2010 r. (w odniesieniu do projektu FutureNEM) oraz okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. (w odniesieniu do projektów FIRST oraz sISI);

| 9. | Zarzut odwołania dotyczący przeinaczenia oceny dowodów, mianowicie dokumentu z dnia 30 września 2012 r. przedstawionego przez Rose Vision, który został kompletnie pominięty w zaskarżonym wyroku; |
| --- | --- |

9.

Zarzut odwołania dotyczący przeinaczenia oceny dowodów, mianowicie dokumentu z dnia 30 września 2012 r. przedstawionego przez Rose Vision, który został kompletnie pominięty w zaskarżonym wyroku;

| 10. | Zarzut odwołania dotyczący tego, że Sąd błędnie neguje w zaskarżonym wyroku fakt, iż należne jest odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej; |
| --- | --- |

10.

Zarzut odwołania dotyczący tego, że Sąd błędnie neguje w zaskarżonym wyroku fakt, iż należne jest odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej;

| 11. | Zarzut odwołania dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do twierdzeń zawartych w sekcji XII skargi w sprawie T-587/15, której motywy 112–117 zawierające wniosek o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności umownej w ogóle nie zostały zbadane w zaskarżonym wyroku. |
| --- | --- |

11.

Zarzut odwołania dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do twierdzeń zawartych w sekcji XII skargi w sprawie T-587/15, której motywy 112–117 zawierające wniosek o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności umownej w ogóle nie zostały zbadane w zaskarżonym wyroku.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/30 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/30

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Hampshire County Council / C.E., N.E.

(Sprawa C-375/18)

(2018/C 268/36)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca

Hampshire County Council

Child and Family Agency

Strona pozwana

C.E.

N.E.

Pytania prejudycjalne

Czy prawo Unii, a zwłaszcza przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) stoją na przeszkodzie temu, aby sąd państwa członkowskiego wydał w drodze postanowienia w przedmiocie środków tymczasowych (przewidującego środki zabezpieczające) nakaz skierowany in personam do organu publicznego innego państwa członkowskiego uniemożliwiający takiemu organowi przeprowadzenie postępowania adopcyjnego dzieci w sądach takiego innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy tenże nakaz in personam zostaje wydany ze względu na konieczność ochrony praw stron w postępowaniu w sprawie wykonania orzeczenia wynikającym z rozdziału III rozporządzenia z 2003 r.?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 243).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/31 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/31

---

Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Chorwacji

(Sprawa C-391/18)

(2018/C 268/37)

Język postępowania: chorwacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Mataija i M. Patakia, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Chorwacji

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie zgłaszając Komisji programu krajowego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, Republika Chorwacji nie wywiązała się z obowiązków ciążących na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiająca ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (Dz.U. 2011, L 199, s. 48); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie zgłaszając Komisji programu krajowego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, Republika Chorwacji nie wywiązała się z obowiązków ciążących na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiająca ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (Dz.U. 2011, L 199, s. 48);

| — | obciążenie Republiki Chorwacji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Chorwacji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2011/70/Euratom stanowi, że państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach krajowych gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi oraz o wszelkich późniejszych istotnych zmianach do nich, podczas gdy art. 15 ust. 4 tej dyrektywy przewiduje, że państwa członkowskie powiadamiają po raz pierwszy Komisję o treści swojego programu krajowego możliwie jak najszybciej, ale nie później niż dnia 23 sierpnia 2015 r.

Republika Chorwacji jeszcze w ogóle nie przyjęła programu krajowego, o którym mowa w przytaczanych przepisach. W każdym wypadku jeszcze w ogóle nie powiadomiła o nim Komisji. Z tego względu Republika Chorwacji nie wywiązała się z obowiązków, które ciążą na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy 2011/70/Euratom.

---

Sąd

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/32 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/32

---

Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Tillotts Pharma / EUIPO – Ferring (XENASA)

(Sprawa T-362/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XENASA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PENTASA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 268/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tillotts Pharma AG (Rheinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo I. Fowler, solicitor, i adwokat D. Slopek, następnie I. Fowler)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. (sprawa R 3264/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferring a Tillotts Pharma.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 kwietnia 2016 r. (sprawa R 3264/2014-4). |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 kwietnia 2016 r. (sprawa R 3264/2014-4).

| 2) | EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Tillotts Pharma AG. |
| --- | --- |

2)

EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Tillotts Pharma AG.

| 3) | Ferring BV pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Ferring BV pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/32 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/32

---

Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – HX / Rada

(Sprawa T-408/16) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Zasada ne bis in idem - Prawo do obrony - Prawo do rzetelnego procesu sadowego - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do skutecznego środka prawnego - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Prawo do normalnych warunków życiowych - Naruszenie reputacji))

(2018/C 268/39)

Język postępowania: bułgarski

Strony

Strona skarżąca: HX (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: S. Koev i S. Klukowska, avocats)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo I. Gurov i G. Étienne, następnie I. Gurov i A. Vitro, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 30), decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (JO 2017, L 139, s. 15), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | HX zostaje obciążony kosztami własnymi, a także kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

2)

HX zostaje obciążony kosztami własnymi, a także kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/33 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/33

---

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – MIP Metro / EUIPO – AFNOR (N & NF TRADING)

(Sprawa T-807/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy N & NF TRADING - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy NF ENVIRONNEMENT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 268/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO było również, interwenient przed Sądem: Association française de normalisation (AFNOR) (La Plaine Saint-Denis, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Fontaine)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2016 r. (sprawa R 1109/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy AFNOR a MIP Metro Group Intellectual Property.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/34 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/34

---

Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Damm / EUIPO – Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz (EISKELLER)

(Sprawa T-859/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EISKELLER - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KELER i KELER 18 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 268/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sociedad Anónima Damm (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. González-Bueno Catalán de Ocón i C. Aguilera Montáñez)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. Harrington, D. Hanf, V. Ruzek i D. Walicka, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz GmbH & Co. KG (Au i.d. Hallertau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Thomas i V. Schwepler)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. (sprawa R 2428/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sociedad Anónima Damm a Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Sociedad Anónima Damm zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Sociedad Anónima Damm zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/35 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/35

---

Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Le Pen/Parlament

(Sprawa T-86/17) (1)

((Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Kompetencje sekretarza generalnego - Prawo do obrony - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Nadużycie władzy - Niezależność posłów - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność))

(2018/C 268/42)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo M. Ceccaldi i J.P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi i wreszcie R. Bosselut)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jensen, M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 5 grudnia 2016 r. w sprawie windykacji od skarżącej kwoty 298 497,87 EUR nienależnie wypłaconej tytułem zatrudnienia asystentów oraz związanej z nią noty obciążeniowej z dnia 6 grudnia 2016 r.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Marion Le Pen zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego. |
| --- | --- |

2)

Marion Le Pen zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

| 3) | Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/35 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/35

---

Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS)

(Sprawa T-89/17) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NOVUS - Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe NOVUS i novus - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem})

(2018/C 268/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Erwin Müller GmbH (Lingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Mensing i M. Fischer, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Novus Tablet Technology Finland Oy (Turku, Finlandia)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2016 r. (sprawa R 2413/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Erwin Müller a Novus Tablet Technology Finland.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 listopada 2016 r. (sprawa R 2413/2015-4) w zakresie dotyczącym „uchwytów przystosowanych do telefonów komórkowych” objętych zgłoszeniem do rejestracji. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 listopada 2016 r. (sprawa R 2413/2015-4) w zakresie dotyczącym „uchwytów przystosowanych do telefonów komórkowych” objętych zgłoszeniem do rejestracji.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Erwin Müller GmbH i EUIPO pokrywają własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Erwin Müller GmbH i EUIPO pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/36 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/36

---

Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Lion’s Head Global Partners / EUIPO – Lion Capital (LION’S HEAD global partners)

(Sprawa T-310/17) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy LION’S HEAD global partners - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LION CAPITAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 268/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lion’s Head Global Partners LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat R. Nöske)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Lion Capital LLP (Londyn) (przedstawiciele: D. Rose i J. Warner, solicitors)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2017 r. (sprawa R 1477/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lion Capital a Lion’s Head Global Partners

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Lion’s Head Global Partners LLP zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Lion’s Head Global Partners LLP zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/37 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/37

---

Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Karl Storz / EUIPO (3D)

(Sprawa T-413/17) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy 3D - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)})

(2018/C 268/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Karl Storz GmbH & Co. KG (Tuttlingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Gruber i N. Siebertz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1502/2016-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego 3D.

Sentencja

| 1) | Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1502/2016-2) w odniesieniu do towarów „materiały piśmienne” należących do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami. |
| --- | --- |

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1502/2016-2) w odniesieniu do towarów „materiały piśmienne” należących do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

| 2) | W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

| 3) | Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
| --- | --- |

3)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/37 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/37

---

Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2018 r. – Spychalski / Komisja

(Sprawa T-590/16) (1)

((Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD 177/10-ECO2013 - Ocena znajomości języka podstawowego - Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej - Oczywisty brak właściwości - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna))

(2018/C 268/46)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Michał Spychalski (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: A. Żołyniak, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i G. Gattinara, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 270 TFUE i zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD 177/10-ECO2013, zorganizowanego przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO), o odmowie umieszczenia nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej oraz, po drugie, do zobowiązania organu powołującego do uzupełnienia listy rezerwy kadrowej utworzonej na podstawie rozpatrywanego konkursu otwartego o nazwisko skarżącego z zastrzeżeniem zrównania terminu ważności uzupełnienia z terminem ważności listy.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje w części oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna, a w części odrzucona z uwagi na oczywisty brak właściwości Sądu do jej rozpoznania. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje w części oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna, a w części odrzucona z uwagi na oczywisty brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

| 2) | Michał Spychalski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską. |
| --- | --- |

2)

Michał Spychalski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016 (sprawa pierwotnie zarejestrowana przed Sądem ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-20/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/38 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/38

---

Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Front Polisario/Rada

(Sprawa T-275/18)

(2018/C 268/47)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ludowy Front Wyzwolenia Sakiji al-Hamry i Río de Oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie dopuszczalności skargi; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności skargi;

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skierowanej przeciwko decyzji Rady (UE) 2018/146 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Eurośródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony (Dz.U. 2018, L 26, s. 4) strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, jako że Unia i Królestwo Marokańskie nie mają kompetencji do zawierania umów międzynarodowych obejmujących Saharę Zachodnią w miejsce narodu zamieszkującego to terytorium reprezentowanego przez Front Polisario. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, jako że Unia i Królestwo Marokańskie nie mają kompetencji do zawierania umów międzynarodowych obejmujących Saharę Zachodnią w miejsce narodu zamieszkującego to terytorium reprezentowanego przez Front Polisario.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jako że Rada nie wzięła pod uwagę faktu, że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję była stosowana tymczasowo, przez 12 lat na terytorium Sahary Zachodniej z naruszeniem jej odrębnego i odmiennego statutu. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jako że Rada nie wzięła pod uwagę faktu, że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję była stosowana tymczasowo, przez 12 lat na terytorium Sahary Zachodniej z naruszeniem jej odrębnego i odmiennego statutu.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku zbadania kwestii poszanowania praw podstawowych, ponieważ przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada nie zadała sobie pytania w przedmiocie poszanowania praw człowieka na okupowanym terytorium Sahrawi. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku zbadania kwestii poszanowania praw podstawowych, ponieważ przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada nie zadała sobie pytania w przedmiocie poszanowania praw człowieka na okupowanym terytorium Sahrawi.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że przed podjęciem zaskarżonej decyzji Rada nie podjęła żadnej dyskusji z Frontem Polisario, jedynym reprezentantem narodu Sahary Zachodniej. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że przed podjęciem zaskarżonej decyzji Rada nie podjęła żadnej dyskusji z Frontem Polisario, jedynym reprezentantem narodu Sahary Zachodniej.

| 5. | Zarzut piąty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniu Unii na scenie międzynarodowej, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do terytorium Sahary Zachodniej w ramach aneksjonistycznej polityki Królestwa Marokańskiego i systematycznych naruszeń praw fundamentalnych, jakich wymaga utrzymanie tej polityki. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniu Unii na scenie międzynarodowej, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do terytorium Sahary Zachodniej w ramach aneksjonistycznej polityki Królestwa Marokańskiego i systematycznych naruszeń praw fundamentalnych, jakich wymaga utrzymanie tej polityki.

| 6. | Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do Sahary Zachodniej z naruszeniem, z jednej strony, odrębnego i odmiennego statusu tego terytorium oraz, z drugiej strony, prawa narodu Sahrawi do poszanowania integralności jego terytorium. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do Sahary Zachodniej z naruszeniem, z jednej strony, odrębnego i odmiennego statusu tego terytorium oraz, z drugiej strony, prawa narodu Sahrawi do poszanowania integralności jego terytorium.

| 7. | Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, jako że naród Sahary Zachodniej reprezentowany przez Front Polisario nie wyraził zgody na umowę międzynarodową zawartą poprzez zaskarżoną decyzję. |
| --- | --- |

7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, jako że naród Sahary Zachodniej reprezentowany przez Front Polisario nie wyraził zgody na umowę międzynarodową zawartą poprzez zaskarżoną decyzję.

| 8. | Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przestrzeni powietrznej Sahary Zachodniej, jako że zaskarżona decyzja poprzez potwierdzenie nielegalnej praktyki wynikającej z tymczasowego stosowania umowy międzynarodowej zawartej poprzez tę decyzję skutkowałaby włączeniem obszaru powietrznego Sahrawi w zakres stosowania owej umowy. |
| --- | --- |

8.

Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przestrzeni powietrznej Sahary Zachodniej, jako że zaskarżona decyzja poprzez potwierdzenie nielegalnej praktyki wynikającej z tymczasowego stosowania umowy międzynarodowej zawartej poprzez tę decyzję skutkowałaby włączeniem obszaru powietrznego Sahrawi w zakres stosowania owej umowy.

| 9. | Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia prawa odpowiedzialności międzynarodowej, jako że poprzez zaskarżoną decyzję Unia z jednej strony uchybiła obowiązkowi nieuznawania nielegalnej okupacji Sahary Zachodniej, a z drugiej strony udzieliła pomocy i wsparcia celem utrzymania tej sytuacji. |
| --- | --- |

9.

Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia prawa odpowiedzialności międzynarodowej, jako że poprzez zaskarżoną decyzję Unia z jednej strony uchybiła obowiązkowi nieuznawania nielegalnej okupacji Sahary Zachodniej, a z drugiej strony udzieliła pomocy i wsparcia celem utrzymania tej sytuacji.

| 10. | Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia obowiązku poszanowania międzynarodowych praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jako że poszanowanie przez Unię obowiązków międzynarodowych względem narodu Sahary Zachodniej prowadziłoby przynajmniej do tego, że Rada powstrzymałaby się od przyjęcia zaskarżonej decyzji pozwalając na wejście w życie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do części Sahary Zachodniej pod okupacją marokańską. |
| --- | --- |

10.

Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia obowiązku poszanowania międzynarodowych praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jako że poszanowanie przez Unię obowiązków międzynarodowych względem narodu Sahary Zachodniej prowadziłoby przynajmniej do tego, że Rada powstrzymałaby się od przyjęcia zaskarżonej decyzji pozwalając na wejście w życie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do części Sahary Zachodniej pod okupacją marokańską.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/39 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/39

---

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Węgry / Komisja

(Sprawa T-306/18)

(2018/C 268/48)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i G. Tornyai, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/262 z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „We are a welcoming Europe, let us help!” (1) |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/262 z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „We are a welcoming Europe, let us help!” (1)

| — | obciążenie kosztami Komisji. |
| --- | --- |

—

obciążenie kosztami Komisji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b), c) i d) oraz ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej. (2)







  — | Pierwsza i druga część inicjatywy obywatelskiej zarejestrowana w drodze zaskarżonej decyzji znajduje się w oczywisty sposób poza zakresem kompetencji Komisji dla złożenia propozycji dotyczącego aktu prawnego Unii w celu zastosowania traktatów. Z tego względu rejestracja inicjatywy narusza art. 4 ust. 2 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011. Ponadto, pierwsza część inicjatywy stanowi nadużycie i w konsekwencji również jest sprzeczna z art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011, podczas gdy w odniesieniu do drugiej części należy podnieść, że może ona prowadzić do rezultatu sprzecznego z wartościami Unii ustanowionymi w art. 2 TUE, z którego to względu jest ona również sprzeczna z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 211/2011. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b), c) i d) oraz ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej. (2)

—

Pierwsza i druga część inicjatywy obywatelskiej zarejestrowana w drodze zaskarżonej decyzji znajduje się w oczywisty sposób poza zakresem kompetencji Komisji dla złożenia propozycji dotyczącego aktu prawnego Unii w celu zastosowania traktatów. Z tego względu rejestracja inicjatywy narusza art. 4 ust. 2 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011. Ponadto, pierwsza część inicjatywy stanowi nadużycie i w konsekwencji również jest sprzeczna z art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011, podczas gdy w odniesieniu do drugiej części należy podnieść, że może ona prowadzić do rezultatu sprzecznego z wartościami Unii ustanowionymi w art. 2 TUE, z którego to względu jest ona również sprzeczna z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 211/2011.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 TFUE i ar. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.






  — | Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wynikających z obowiązku uzasadniania, z którego to względu narusza ona obowiązek uzasadniania ustanowiony w art. 296 TFUE oraz prawo do dobrej administracji ustanowione w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W istocie bowiem zaskarżona decyzja nie wskazuje żadnych powodów, dla których Komisja uznała, że w odniesieniu do trzeciej części inicjatywy istnieje odpowiednia podstawa prawna i kompetencja prawodawcza Unii, to znaczy, że spełniona została przesłanka ustanowiona w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 w stosunku do rejestracji. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 TFUE i ar. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

—

Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wynikających z obowiązku uzasadniania, z którego to względu narusza ona obowiązek uzasadniania ustanowiony w art. 296 TFUE oraz prawo do dobrej administracji ustanowione w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W istocie bowiem zaskarżona decyzja nie wskazuje żadnych powodów, dla których Komisja uznała, że w odniesieniu do trzeciej części inicjatywy istnieje odpowiednia podstawa prawna i kompetencja prawodawcza Unii, to znaczy, że spełniona została przesłanka ustanowiona w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 w stosunku do rejestracji.

---

(1)  Dz.U. 2018, L 49, s. 64.

(2)  Dz.U. L 65, s. 1, sprostowanie błędów w Dz.U. 2011, L 330, s. 47 oraz w Dz.U. 2012, L 94, s. 49.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/40 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/40

---

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – VI.TO./EUIPO – Bottega (Kształt różowej butelki)

(Sprawa T-325/18)

(2018/C 268/49)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Giove)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sandro Bottega (Colle Umberto, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt różowej butelki) – unijny znak towarowy nr 12 309 795

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 1037/2017-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady; |
| --- | --- |

—

Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady;

| — | Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt i), ii) oraz iii) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady. |
| --- | --- |

—

Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt i), ii) oraz iii) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/41 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/41

---

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Gas Natural/Komisja

(Sprawa T-328/18)

(2018/C 268/50)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Gas Natural SDG, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz i V. Romero Algarra, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie, że zarzuty podniesione w niniejszej skardze są dopuszczalne i zasadne; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że zarzuty podniesione w niniejszej skardze są dopuszczalne i zasadne;

| — | stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2017 r. o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie SA.47912 (2017/NN) w odniesieniu środka zachęcającego do inwestycji środowiskowych, przyznanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz elektrowni węglowych; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2017 r. o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie SA.47912 (2017/NN) w odniesieniu środka zachęcającego do inwestycji środowiskowych, przyznanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz elektrowni węglowych;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie Komisja wszczyna w zaskarżonej decyzji formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do środka zachęcającego do inwestycji środowiskowych, przyznanego przez Królestwo Hiszpanii na rzecz elektrowni węglowych.

Zdaniem skarżącej z zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja żywi wątpliwości co do tego, czy wartości graniczne emisji nałożone na instalacje, które korzystają z rzeczonej zachęty do inwestycji środowiskowych, mają po prostu na celu przestrzeganie poziomów ochrony wymaganych przez uregulowania Unii, a w szczególności przez dyrektywę 2001/80/WE, która miała zastosowanie do elektrowni węglowych. Jeśli tak jest, to środek zachęcający do inwestycji środowiskowych nie zawiera żadnego elementu zachęty. Ponadto ów środek zachęcający do inwestycji środowiskowych jest sprzeczny z zasadą obowiązującą w dziedzinie pomocy państwa, zgodnie z którą państwa członkowskie nie mogą przyznać pomocy publicznej przedsiębiorstwom po to, aby owe przedsiębiorstwa mogły spełnić wiążące normy Unii.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do selektywnego charakteru środka






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie dostarcza żadnej wskazówki pozwalającej zrozumieć w sposób jasny i jednoznaczny, dlaczego rozpatrywany środek ma charakter selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W szczególności Komisja nie wyjaśnia, czy elektrownie węglowe znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją pozostałych elektrowni oraz, jeśli tak jest, czy omawiany środek zachęcający może sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w zestawieniu z innymi przedsiębiorstwami, które znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, zważywszy na cel zamierzony przez ów środek. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do selektywnego charakteru środka

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie dostarcza żadnej wskazówki pozwalającej zrozumieć w sposób jasny i jednoznaczny, dlaczego rozpatrywany środek ma charakter selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W szczególności Komisja nie wyjaśnia, czy elektrownie węglowe znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją pozostałych elektrowni oraz, jeśli tak jest, czy omawiany środek zachęcający może sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w zestawieniu z innymi przedsiębiorstwami, które znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, zważywszy na cel zamierzony przez ów środek.

| 2. | Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do selektywności środka






  — | Skarżąca podnosi w tym względzie, że wynagrodzenie przyznane elektrowniom węglowym celem dalszego wspierania inwestycji nie może w żadnym razie posiadać selektywnego charakteru, zważywszy, że owo wynagrodzenie ogranicza się do zrównania warunków wszystkich ważnych inwestycji po 1998 r. niezależnie od technologii lub od tego, czy przedmiotowe elektrownie są elektrowniami typu CCGT lub elektrowniami węglowymi, dostosowując wysokość wynagrodzenia w zależności od znaczenia inwestycji. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do selektywności środka

—

Skarżąca podnosi w tym względzie, że wynagrodzenie przyznane elektrowniom węglowym celem dalszego wspierania inwestycji nie może w żadnym razie posiadać selektywnego charakteru, zważywszy, że owo wynagrodzenie ogranicza się do zrównania warunków wszystkich ważnych inwestycji po 1998 r. niezależnie od technologii lub od tego, czy przedmiotowe elektrownie są elektrowniami typu CCGT lub elektrowniami węglowymi, dostosowując wysokość wynagrodzenia w zależności od znaczenia inwestycji.

| — | W każdym razie, zakładając nawet, że wnioski Komisji w zaskarżonej decyzji są prawidłowe, quod non, skarżąca stwierdza, że zważywszy na warunki ekonomiczne i na sytuację prawną elektrowni węglowych, elektrownie te nie znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją elektrowni wykorzystujących inny rodzaj energii. Elektrownie węglowe były bowiem jedynymi elektrowniami działającymi przed 1998 r., które zostały zobowiązane do poczynienia bardzo poważnych inwestycji, by móc działać w dalszym ciągu, i które bez omawianego wynagrodzenia byłyby zmuszone zakończyć działalność, narażając na ryzyko bezpieczeństwo dostaw w ramach hiszpańskiego systemu energii elektrycznej. |
| --- | --- |

—

W każdym razie, zakładając nawet, że wnioski Komisji w zaskarżonej decyzji są prawidłowe, quod non, skarżąca stwierdza, że zważywszy na warunki ekonomiczne i na sytuację prawną elektrowni węglowych, elektrownie te nie znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją elektrowni wykorzystujących inny rodzaj energii. Elektrownie węglowe były bowiem jedynymi elektrowniami działającymi przed 1998 r., które zostały zobowiązane do poczynienia bardzo poważnych inwestycji, by móc działać w dalszym ciągu, i które bez omawianego wynagrodzenia byłyby zmuszone zakończyć działalność, narażając na ryzyko bezpieczeństwo dostaw w ramach hiszpańskiego systemu energii elektrycznej.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/42 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/42

---

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Eagle IP / EUIPO – Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)

(Sprawa T-336/18)

(2018/C 268/51)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Eagle IP Ltd (Valletta, Malta) (przedstawiciel: adwokat M. Müller)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consolidated Artists BV (Rotterdam, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LILLY e VIOLETTA – zgłoszenie nr 12 723 086

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 1489/2015-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie drugiej strony kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie drugiej strony kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/43 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/43

---

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Enterprise Holdings / EUIPO (E PLUS)

(Sprawa T-339/18)

(2018/C 268/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Enterprise Holdings, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „E PLUS” – zgłoszenie nr 16 377 079

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie R 2141/2017-4

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | dopuszczenie publikacji zgłoszenia; |
| --- | --- |

—

dopuszczenie publikacji zgłoszenia;

| — | obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/43 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/43

---

Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – BNP Paribas / EBC

(Sprawa T-345/18)

(2018/C 268/53)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, adwokaci)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie częściowej nieważności decyzji EBC nr ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r., w zakresie w jakim zobowiązuje ona do odliczenia nieodwołalnych zobowiązań płatniczych zaciągniętych w jednolitym funduszu restrukturyzacji, krajowych funduszach restrukturyzacyjnych i systemach gwarancji depozytów od kapitału podstawowego Tier 1, na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej, a w szczególności pkt 9.1, 9.2 i 9.3; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie częściowej nieważności decyzji EBC nr ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r., w zakresie w jakim zobowiązuje ona do odliczenia nieodwołalnych zobowiązań płatniczych zaciągniętych w jednolitym funduszu restrukturyzacji, krajowych funduszach restrukturyzacyjnych i systemach gwarancji depozytów od kapitału podstawowego Tier 1, na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej, a w szczególności pkt 9.1, 9.2 i 9.3;

| — | obciążenie EBC całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EBC całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczy braku podstawy prawnej. W tym względzie skarżąca twierdzi, że sporna decyzja stwarza nową zasadę o zasięgu ogólnym, która wyraźnie wykracza poza ramy prawne regulujące wykonywanie przez skarżącą zadań nadzoru ostrożnościowego.
  Ponadto, wydając decyzję przyjętą bez uprzedniej analizy ryzyka wypłacalności i płynności i nie uwzględniając profilu ryzyka skarżącej strona pozwana przekroczyła uprawnienia przewidziane przez art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1024/2013”).
  Wreszcie skarżąca uważa, że art. 16 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1024/2013 nie upoważnia EBC do działania w celu zapewnienia „lepszej informacji dotyczącej ryzyk” oraz że art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1024/2013 nie uprawniają do przyjęcia środków ostrożnościowych wobec składników pozabilansowych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczy braku podstawy prawnej. W tym względzie skarżąca twierdzi, że sporna decyzja stwarza nową zasadę o zasięgu ogólnym, która wyraźnie wykracza poza ramy prawne regulujące wykonywanie przez skarżącą zadań nadzoru ostrożnościowego.

Ponadto, wydając decyzję przyjętą bez uprzedniej analizy ryzyka wypłacalności i płynności i nie uwzględniając profilu ryzyka skarżącej strona pozwana przekroczyła uprawnienia przewidziane przez art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1024/2013”).

Wreszcie skarżąca uważa, że art. 16 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1024/2013 nie upoważnia EBC do działania w celu zapewnienia „lepszej informacji dotyczącej ryzyk” oraz że art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1024/2013 nie uprawniają do przyjęcia środków ostrożnościowych wobec składników pozabilansowych.

| 2. | Zarzut drugi dotyczy błędu co do prawa w zakresie, w jakim pozwana dokonała błędnej interpretacji tekstów wspólnotowych ustanawiających możliwość skorzystania przez instytucje kredytowe z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych (zwanych dalej „NZP”) w celu spełnienia części ich zobowiązań wobec funduszy restrukturyzacji i systemów gwarancji depozytów. Zaskarżona decyzja narusza cele właściwych zasad, ponieważ nie uwzględnia zamiaru prawodawcy wyrażonego przy wdrażaniu tych instrumentów. Tym samym rzeczona decyzja pozbawia sporne przepisy skuteczności (effet utile). |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczy błędu co do prawa w zakresie, w jakim pozwana dokonała błędnej interpretacji tekstów wspólnotowych ustanawiających możliwość skorzystania przez instytucje kredytowe z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych (zwanych dalej „NZP”) w celu spełnienia części ich zobowiązań wobec funduszy restrukturyzacji i systemów gwarancji depozytów. Zaskarżona decyzja narusza cele właściwych zasad, ponieważ nie uwzględnia zamiaru prawodawcy wyrażonego przy wdrażaniu tych instrumentów. Tym samym rzeczona decyzja pozbawia sporne przepisy skuteczności (effet utile).

| 3. | Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, w zakresie w jakim zobowiązanie do odliczenia NZP od jej funduszy własnych jest nieodpowiednie i niekonieczne w świetle czysto hipotetycznego i już pokrytego ryzyka. Zdaniem skarżącej środek ten jest nieproporcjonalny przy wzięciu pod uwagę celu postawionego przez sam EBC, który polega na „dostarczaniu odpowiednich informacji o ryzykach finansowych”. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, w zakresie w jakim zobowiązanie do odliczenia NZP od jej funduszy własnych jest nieodpowiednie i niekonieczne w świetle czysto hipotetycznego i już pokrytego ryzyka. Zdaniem skarżącej środek ten jest nieproporcjonalny przy wzięciu pod uwagę celu postawionego przez sam EBC, który polega na „dostarczaniu odpowiednich informacji o ryzykach finansowych”.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji. Skarżąca twierdzi, że postanawiając skorzystać z narzędzia (odliczenia od funduszy własnych) oczywiście niedostosowanego do celu, do jakiego ma ona dążyć (dostarczanie odpowiednich informacji o ryzykach), pozwana uchybiła zasadzie dobrej administracji, ponieważ nie wyciągnęła właściwych wniosków ze swojej własnej oceny. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji. Skarżąca twierdzi, że postanawiając skorzystać z narzędzia (odliczenia od funduszy własnych) oczywiście niedostosowanego do celu, do jakiego ma ona dążyć (dostarczanie odpowiednich informacji o ryzykach), pozwana uchybiła zasadzie dobrej administracji, ponieważ nie wyciągnęła właściwych wniosków ze swojej własnej oceny.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/45 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/45

---

Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2018 r. – Advance Magazine Publishers / EUIPO – Enovation Brands (VOGUE)

(Sprawa T-346/18)

(2018/C 268/54)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Enovation Brands, Inc. (Aventura, Floryda, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego – zgłoszenie nr 12 010 039

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie R 259/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości dotyczącej zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości dotyczącej zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

| — | obciążenie Enovation Brands, Inc. kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Enovation Brands, Inc. kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95. |
| --- | --- |

—

Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/45 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/45

---

Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2018 r. – KID-Systeme / EUIPO – Sky (SKYFi)

(Sprawa T-354/18)

(2018/C 268/55)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: KID-Systeme GmbH (Buxtehude, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i T. Wittmann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SKYFi” – zgłoszenie nr 12 189 502

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie R 106/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1, 47, 67, 70, 71, 94 i 95 Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1001; rozporządzenia nr 2868/95; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1, 47, 67, 70, 71, 94 i 95 Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1001; rozporządzenia nr 2868/95;

| — | Naruszenie art. 2 ust. 2, 7 ust. 2, 8 ust. 2, 8 ust. 9, 27 i 71 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 2 ust. 2, 7 ust. 2, 8 ust. 2, 8 ust. 9, 27 i 71 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/46 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/46

---

Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2018 r. – Volvo Trademark / EUIPO – Paalupaikka (V V-wheels)

(Sprawa T-356/18)

(2018/C 268/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Goteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat T. Dolde i M. Hawkins, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paalupaikka Oy (Iisalmi, Finlandia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Paalupaikka Oy

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy V V-WHEELS – zgłoszenie nr 14 439 053

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2018 r. w sprawie R 1852/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów i Czwartą Izbą Odwoławczą EUIPO. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów i Czwartą Izbą Odwoławczą EUIPO.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 72 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 72 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/47 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/47

---

Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Luz Saúde / EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ)

(Sprawa T-357/18)

(2018/C 268/57)

Język skargi: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Luz Saúde SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Gentil Anastácio i P. Guerra e Andrade)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Clínica La Luz, SL (Madryt, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOSPITAL DA LUZ – zgłoszenie nr 14 791 495

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2018 r. w sprawie R 2084/2017-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, którą w części odmówiono rejestracji znaku towarowego skarżącej, przedmiotu niniejszego postępowania, poprzez jej zmianę i dopuszczenie do rejestracji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, którą w części odmówiono rejestracji znaku towarowego skarżącej, przedmiotu niniejszego postępowania, poprzez jej zmianę i dopuszczenie do rejestracji;

| — | obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/48 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/48

---

Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2018 r. – Arçelik / EUIPO (MicroGarden)

(Sprawa T-364/18)

(2018/C 268/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Arçelik AS (Stambuł, Turcja) (przedstawiciele: adwokat A. Franke)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MicroGarden – zgłoszenie nr 16 971 988

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2018 r. w sprawie R 163/2018-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr (UE) 2017/1001; |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr (UE) 2017/1001;

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr (UE) 2017/1001.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/48 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/48

---

Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – ABB / EUIPO (FLEXLOADER)

(Sprawa T-373/18)

(2018/C 268/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: ABB AB (Västerås, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann i S. Fröhlich)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FLEXLOADER” – zgłoszenie nr 17 099 474

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie R 93/2018-1

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie EUIPO kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

| — | Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001. |
| --- | --- |

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

---

| 30.7.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 268/49 |
| --- | --- | --- | --- |

30.7.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 268/49

---

Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. – Capo d’Anzio / Komisja

(Sprawa T-425/17) (1)

(2018/C 268/60)

Język postępowania: włoski

Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.

---