# Dziennik Urzędowy C 211/18 c

| | ISSN 1977-1002 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 211 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Rocznik 6118 czerwca 2018 |

ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 211

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 6118 czerwca 2018

---

| Spis treśći | Strona |
| --- | --- |
| | IV   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
| 2018/C 211/01 | Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej | 1 |

Spis treśći

Strona

IV   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2018/C 211/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

---

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2018/C 211/02 | Sprawa C-233/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Generalitat de Catalunya (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny — Pismo Komisji informujące o nienadaniu biegu skardze — Pomoc istniejąca) | 2 |
| 2018/C 211/03 | Sprawy połączone C-234/16 i C-235/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16) (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny) | 3 |
| 2018/C 211/04 | Sprawy połączone C-236/16 i C-237/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Espagne) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Diputación General de Aragón (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny) | 4 |
| 2018/C 211/05 | Sprawa C-353/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – MP / Secretary of State for the Home Department (Odesłanie prejudycjalne — Polityka azylowa — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 4 — Dyrektywa 2004/83 WE — Artykuł 2 lit. e) — Przesłanki kwalifikujące do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. b) — Ryzyko doznania poważnej krzywdy w sferze zdrowia psychicznego wnioskodawcy w razie odesłania go do państwa pochodzenia — Osoba, która została poddana torturom w państwie pochodzenia) | 4 |
| 2018/C 211/06 | Sprawa C-34/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Eamonn Donnellan / The Revenue Commissioners (Odesłanie prejudycjalne — Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności — Dyrektywa 2010/24/UE — Artykuł 14 — Prawo do skutecznego środka prawnego — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Możliwość odmówienia przez organ współpracujący wzajemnej pomocy z tego względu, że nie powiadomiono powoda o wierzytelności w prawidłowy sposób) | 5 |
| 2018/C 211/07 | Sprawa C-81/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Zabrus Siret SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Prawo do zwrotu VAT — Transakcje należące do okresu podatkowego, który był już przedmiotem zakończonej kontroli podatkowej — Prawo krajowe — Możliwość skorygowania przez podatnika deklaracji podatkowych, które były już przedmiotem kontroli podatkowej — Wyłączenie — Zasada skuteczności — Neutralność podatkowa — Pewność prawa] | 6 |
| 2018/C 211/08 | Sprawy połączone C-91/17 P i C-92/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Telecom Castilla-La Mancha SA / Komisja Europejska, SES Astra [Odwołanie — Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha (wspólnota autonomiczna Kastylia-La Mancha, Hiszpania) — Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej — Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja — Zakres uznania państw członkowskich] | 6 |
| 2018/C 211/09 | Sprawa C-97/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona przyrody — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszar specjalnej ochrony (OSO) — Sklasyfikowanie jako OSO najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147 — Ostoja ptaków (Important Bird Area – IBA) — IBA Riła — Częściowe sklasyfikowanie IBA Riła jako OSO] | 7 |
| 2018/C 211/10 | Sprawa C-66/18: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry | 7 |
| 2018/C 211/11 | Sprawa C-78/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry | 8 |
| 2018/C 211/12 | Sprawa C-139/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16, CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez CJ | 9 |
| 2018/C 211/13 | Sprawa C-167/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 2 marca 2018 r. – Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote / Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L. | 11 |
| 2018/C 211/14 | Sprawa C-176/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Club de Variedades Vegetales Protegidas / Adolfo Juan Martínez Sanchís | 11 |
| 2018/C 211/15 | Sprawa C-177/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Almudena Baldonedo Martín/Ayuntamiento de Madrid | 12 |
| 2018/C 211/16 | Sprawa C-186/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 marca 2018 r. – José Cánovas Pardo S.L. / Club de Variedades Vegetales Protegidas | 13 |
| 2018/C 211/17 | Sprawa C-193/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 19 marca 2018 r. – Google LLC / Bundesrepublik Deutschland | 14 |
| 2018/C 211/18 | Sprawa C-205/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 20 marca 2018 r. – Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminiţa-Maria Ioniţă, Maria Burduv, Raluca-Marinela Traşcă / Spitalul Judeţean de Urgenţă Vâlcea | 15 |
| 2018/C 211/19 | Sprawa C-233/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2018 r. – Zubair Haqbin / Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers | 16 |
| 2018/C 211/20 | Sprawa C-242/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – UniCredit Leasing EAD / Direktor na direkcija Obżałwane i danyczno osiguritełna-praktika — Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite | 16 |
| 2018/C 211/21 | Sprawa C-254/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Conseil d'État (Francja) w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Syndicat des cadres de la sécurité intérieure / Premier ministre, Ministre d'État, Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Action et des Comptes publics | 17 |
| 2018/C 211/22 | Sprawa C-270/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 kwietnia 2018 r. – UPM France / Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics | 18 |
| | Sąd |
| 2018/C 211/23 | Sprawa T-47/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / REA (Klauzula arbitrażowa — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 — Zawieszenie płatności na podstawie umowy dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od REA w ramach wykonania umowy dotacji) | 19 |
| 2018/C 211/24 | Sprawa T-48/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / Komisja [Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) i program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 — Zawieszenie płatności i rozwiązanie umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Odpowiedzialność pozaumowna] | 19 |
| 2018/C 211/25 | Sprawa T-168/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Grizzly Tools / Komisja (Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników — Dyrektywa 2006/42/WE — Klauzula ochronna — Krajowy środek w postaci zakazu wprowadzania do obrotu urządzenia do mycia pod ciśnieniem — Zasadnicze wymogi zdrowia i bezpieczeństwa — Decyzja Komisji stwierdzająca, że środek jest uzasadniony — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania) | 20 |
| 2018/C 211/26 | Sprawa T-428/17: Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2018 r. – Alpine Welten Die Bergführer / EUIPO (ALPINEWELTEN Die Bergführer) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALPINEWELTEN Die Bergführer — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]} | 21 |
| 2018/C 211/27 | Sprawa T-429/17: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Laboratoires Majorelle / EUIPO – Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LABORATOIRES MAJORELLE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MAJORELLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Wcześniejsze znaki towarowe — Podział zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 44 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 50 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001)} | 21 |
| 2018/C 211/28 | Sprawa T-195/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Talanton / Komisja | 22 |
| 2018/C 211/29 | Sprawa T-200/18: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. – Fersher Developments and Lisin / Komisja i EBC | 23 |
| 2018/C 211/30 | Sprawa T-208/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Nessim Daoud i in. / Rada i in. | 23 |
| 2018/C 211/31 | Sprawa T-214/18: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – Briois przeciwko Parlament | 24 |
| 2018/C 211/32 | Sprawa T-215/18: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – QB / EBC | 25 |
| 2018/C 211/33 | Sprawa T-216/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Pozza / Parlament | 26 |
| 2018/C 211/34 | Sprawa T-217/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – DK / ESDZ | 27 |
| 2018/C 211/35 | Sprawa T-254/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in. / Komisja | 28 |
| 2018/C 211/36 | Sprawa T-676/17: Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2016 r. – UN/Komisja | 29 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2018/C 211/02

Sprawa C-233/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Generalitat de Catalunya (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny — Pismo Komisji informujące o nienadaniu biegu skardze — Pomoc istniejąca)

2

2018/C 211/03

Sprawy połączone C-234/16 i C-235/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16) (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny)

3

2018/C 211/04

Sprawy połączone C-236/16 i C-237/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Espagne) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Diputación General de Aragón (Odesłanie prejudycjalne — Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe — Swoboda przedsiębiorczości — Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne — Pomoc państwa — Środek selektywny)

4

2018/C 211/05

Sprawa C-353/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – MP / Secretary of State for the Home Department (Odesłanie prejudycjalne — Polityka azylowa — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 4 — Dyrektywa 2004/83 WE — Artykuł 2 lit. e) — Przesłanki kwalifikujące do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. b) — Ryzyko doznania poważnej krzywdy w sferze zdrowia psychicznego wnioskodawcy w razie odesłania go do państwa pochodzenia — Osoba, która została poddana torturom w państwie pochodzenia)

4

2018/C 211/06

Sprawa C-34/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Eamonn Donnellan / The Revenue Commissioners (Odesłanie prejudycjalne — Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności — Dyrektywa 2010/24/UE — Artykuł 14 — Prawo do skutecznego środka prawnego — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Możliwość odmówienia przez organ współpracujący wzajemnej pomocy z tego względu, że nie powiadomiono powoda o wierzytelności w prawidłowy sposób)

5

2018/C 211/07

Sprawa C-81/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Zabrus Siret SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Prawo do zwrotu VAT — Transakcje należące do okresu podatkowego, który był już przedmiotem zakończonej kontroli podatkowej — Prawo krajowe — Możliwość skorygowania przez podatnika deklaracji podatkowych, które były już przedmiotem kontroli podatkowej — Wyłączenie — Zasada skuteczności — Neutralność podatkowa — Pewność prawa]

6

2018/C 211/08

Sprawy połączone C-91/17 P i C-92/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Telecom Castilla-La Mancha SA / Komisja Europejska, SES Astra [Odwołanie — Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha (wspólnota autonomiczna Kastylia-La Mancha, Hiszpania) — Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej — Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja — Zakres uznania państw członkowskich]

6

2018/C 211/09

Sprawa C-97/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona przyrody — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszar specjalnej ochrony (OSO) — Sklasyfikowanie jako OSO najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147 — Ostoja ptaków (Important Bird Area – IBA) — IBA Riła — Częściowe sklasyfikowanie IBA Riła jako OSO]

7

2018/C 211/10

Sprawa C-66/18: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry

7

2018/C 211/11

Sprawa C-78/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry

8

2018/C 211/12

Sprawa C-139/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16, CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez CJ

9

2018/C 211/13

Sprawa C-167/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 2 marca 2018 r. – Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote / Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.

11

2018/C 211/14

Sprawa C-176/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Club de Variedades Vegetales Protegidas / Adolfo Juan Martínez Sanchís

11

2018/C 211/15

Sprawa C-177/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Almudena Baldonedo Martín/Ayuntamiento de Madrid

12

2018/C 211/16

Sprawa C-186/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 marca 2018 r. – José Cánovas Pardo S.L. / Club de Variedades Vegetales Protegidas

13

2018/C 211/17

Sprawa C-193/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 19 marca 2018 r. – Google LLC / Bundesrepublik Deutschland

14

2018/C 211/18

Sprawa C-205/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 20 marca 2018 r. – Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminiţa-Maria Ioniţă, Maria Burduv, Raluca-Marinela Traşcă / Spitalul Judeţean de Urgenţă Vâlcea

15

2018/C 211/19

Sprawa C-233/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2018 r. – Zubair Haqbin / Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers

16

2018/C 211/20

Sprawa C-242/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – UniCredit Leasing EAD / Direktor na direkcija Obżałwane i danyczno osiguritełna-praktika — Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

16

2018/C 211/21

Sprawa C-254/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Conseil d'État (Francja) w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Syndicat des cadres de la sécurité intérieure / Premier ministre, Ministre d'État, Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Action et des Comptes publics

17

2018/C 211/22

Sprawa C-270/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 kwietnia 2018 r. – UPM France / Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics

18

Sąd

2018/C 211/23

Sprawa T-47/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / REA (Klauzula arbitrażowa — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 — Zawieszenie płatności na podstawie umowy dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od REA w ramach wykonania umowy dotacji)

19

2018/C 211/24

Sprawa T-48/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / Komisja [Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) i program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020 — Zawieszenie płatności i rozwiązanie umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Odpowiedzialność pozaumowna]

19

2018/C 211/25

Sprawa T-168/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Grizzly Tools / Komisja (Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników — Dyrektywa 2006/42/WE — Klauzula ochronna — Krajowy środek w postaci zakazu wprowadzania do obrotu urządzenia do mycia pod ciśnieniem — Zasadnicze wymogi zdrowia i bezpieczeństwa — Decyzja Komisji stwierdzająca, że środek jest uzasadniony — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania)

20

2018/C 211/26

Sprawa T-428/17: Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2018 r. – Alpine Welten Die Bergführer / EUIPO (ALPINEWELTEN Die Bergführer) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALPINEWELTEN Die Bergführer — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

21

2018/C 211/27

Sprawa T-429/17: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Laboratoires Majorelle / EUIPO – Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LABORATOIRES MAJORELLE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MAJORELLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Wcześniejsze znaki towarowe — Podział zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 44 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 50 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001)}

21

2018/C 211/28

Sprawa T-195/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Talanton / Komisja

22

2018/C 211/29

Sprawa T-200/18: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. – Fersher Developments and Lisin / Komisja i EBC

23

2018/C 211/30

Sprawa T-208/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Nessim Daoud i in. / Rada i in.

23

2018/C 211/31

Sprawa T-214/18: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – Briois przeciwko Parlament

24

2018/C 211/32

Sprawa T-215/18: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – QB / EBC

25

2018/C 211/33

Sprawa T-216/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Pozza / Parlament

26

2018/C 211/34

Sprawa T-217/18: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – DK / ESDZ

27

2018/C 211/35

Sprawa T-254/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in. / Komisja

28

2018/C 211/36

Sprawa T-676/17: Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2016 r. – UN/Komisja

29

---

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/1 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/1

---

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2018/C 211/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 200 z 11.6.2018

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 190 z 4.6.2018

Dz.U. C 182 z 28.5.2018

Dz.U. C 166 z 14.5.2018

Dz.U. C 161 z 7.5.2018

Dz.U. C 152 z 30.4.2018

Dz.U. C 142 z 23.4.2018

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/2 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/2

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Generalitat de Catalunya

(Sprawa C-233/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe - Swoboda przedsiębiorczości - Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne - Pomoc państwa - Środek selektywny - Pismo Komisji informujące o nienadaniu biegu skardze - Pomoc istniejąca))

(2018/C 211/02)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

Strona pozwana: Generalitat de Catalunya

Sentencja

| 1) | Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym.

| 2) | Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 2 500 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których działalność jest związana z ogrodnictwem, sprzedażą pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn przemysłowych oraz zaopatrzenia dla przemysłu, ani też w zakresie, w jakim podstawa obliczania wymiaru tego podatku jest obniżana o 60 % w przypadku tych obiektów handlowych, których działalność polega na sprzedaży mebli, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz artykułów do majsterkowania, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak przedsiębiorstwa innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.
  Taki podatek ma jednak znamiona pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego wielkopowierzchniowe zbiorcze obiekty handlowe, których powierzchnia sprzedaży wynosi co najmniej 2 500 m2. |
| --- | --- |

2)

Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 2 500 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których działalność jest związana z ogrodnictwem, sprzedażą pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn przemysłowych oraz zaopatrzenia dla przemysłu, ani też w zakresie, w jakim podstawa obliczania wymiaru tego podatku jest obniżana o 60 % w przypadku tych obiektów handlowych, których działalność polega na sprzedaży mebli, artykułów sanitarnych, drzwi i okien oraz artykułów do majsterkowania, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak przedsiębiorstwa innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

Taki podatek ma jednak znamiona pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego wielkopowierzchniowe zbiorcze obiekty handlowe, których powierzchnia sprzedaży wynosi co najmniej 2 500 m2.

| 3) | W okolicznościach takich jak te opisane przez sąd odsyłający pomoc państwa wynikająca z reżimu podatkowego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym nie może stanowić pomocy istniejącej w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, którego brzmienie jest identyczne z brzmieniem art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

3)

W okolicznościach takich jak te opisane przez sąd odsyłający pomoc państwa wynikająca z reżimu podatkowego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym nie może stanowić pomocy istniejącej w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, którego brzmienie jest identyczne z brzmieniem art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 18.07.2016.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/3 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/3

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16)

(Sprawy połączone C-234/16 i C-235/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe - Swoboda przedsiębiorczości - Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne - Pomoc państwa - Środek selektywny))

(2018/C 211/03)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

Strony pozwane: Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16)

Sentencja

| 1) | Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych.

| 2) | Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek taki jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 4 000 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty prowadzące działalność w sektorze ogrodnictwa, sprzedaży pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn przemysłowych oraz zaopatrzenia dla przemysłu, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 10 000 m2, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak obiekty innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

2)

Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek taki jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 4 000 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty prowadzące działalność w sektorze ogrodnictwa, sprzedaży pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn przemysłowych oraz zaopatrzenia dla przemysłu, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 10 000 m2, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak obiekty innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 18.07.2016.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/4 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/4

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Espagne) – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Diputación General de Aragón

(Sprawy połączone C-236/16 i C-237/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Regionalny podatek obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe - Swoboda przedsiębiorczości - Ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne - Pomoc państwa - Środek selektywny))

(2018/C 211/04)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

Strona pozwana: Diputación General de Aragón

Sentencja

| 1) | Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych. |
| --- | --- |

1)

Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie wykluczają one istnienia obciążającego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe podatku takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych.

| 2) | Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek takie jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 500 m2, i te, których powierzchnia sprzedaży przekracza ten próg, ale w przypadku których podstawa opodatkowania nie przekracza 2 000 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których działalność polega na sprzedaży maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu, sprzedaży materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien na rzecz przedsiębiorców, sprzedaży mebli w wyspecjalizowanych indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedaży pojazdów samochodowych, a także sklepy szkółkarskie i stacje benzynowe, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak obiekty innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego. |
| --- | --- |

2)

Nie ma znamion pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE podatek takie jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, obciążający wielkopowierzchniowe obiekty handlowe w istocie w zależności od ich powierzchni sprzedaży, w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 500 m2, i te, których powierzchnia sprzedaży przekracza ten próg, ale w przypadku których podstawa opodatkowania nie przekracza 2 000 m2. Taki podatek nie ma też znamion pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia w zakresie, w jakim zwolnione są z niego obiekty, których działalność polega na sprzedaży maszyn, pojazdów, narzędzi i zaopatrzenia dla przemysłu, sprzedaży materiałów budowlanych, artykułów sanitarnych, drzwi i okien na rzecz przedsiębiorców, sprzedaży mebli w wyspecjalizowanych indywidualnych przedsiębiorstwach tradycyjnych, sprzedaży pojazdów samochodowych, a także sklepy szkółkarskie i stacje benzynowe, jeśli nie wywierają one tak negatywnego wpływu na środowisko naturalne i ład przestrzenny jak obiekty innego rodzaju, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 18.07.2016.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/4 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/4

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – MP / Secretary of State for the Home Department

(Sprawa C-353/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 4 - Dyrektywa 2004/83 WE - Artykuł 2 lit. e) - Przesłanki kwalifikujące do ochrony uzupełniającej - Artykuł 15 lit. b) - Ryzyko doznania poważnej krzywdy w sferze zdrowia psychicznego wnioskodawcy w razie odesłania go do państwa pochodzenia - Osoba, która została poddana torturom w państwie pochodzenia))

(2018/C 211/05)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MP

Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

Sentencja

Artykuł 2 lit. e) i art. 15 lit. b) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony w związku z art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że do statusu ochrony uzupełniającej kwalifikuje się obywatel państwa trzeciego, który był w przeszłości torturowany przez władze państwa pochodzenia i który w wypadku odesłania do tego państwa nie jest już narażony na ryzyko poddania torturom, lecz którego stan zdrowia fizycznego lub psychicznego może w takim wypadku ulec poważnemu pogorszeniu, łącznie z ryzykiem popełnienia przez tego obywatela samobójstwa z powodu traumy doznanej w wyniku aktów tortur, których był ofiarą, jeżeli istnieje rzeczywiste ryzyko celowego pozbawienia tego obywatela w rzeczonym państwie opieki właściwej do leczenia fizycznych lub psychicznych następstw aktów tortur, co powinien ustalić sąd odsyłający.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/5 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/5

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – Eamonn Donnellan / The Revenue Commissioners

(Sprawa C-34/17) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności - Dyrektywa 2010/24/UE - Artykuł 14 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Możliwość odmówienia przez organ współpracujący wzajemnej pomocy z tego względu, że nie powiadomiono powoda o wierzytelności w prawidłowy sposób))

(2018/C 211/06)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Eamonn Donnellan

Strona pozwana: The Revenue Commissioners

Sentencja

Artykuł 14 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby organ państwa członkowskiego odmówił wykonania wniosku o odzyskanie dotyczącego wierzytelności z tytułu kary pieniężnej nałożonej w innym państwie członkowskim, takiego jak w postępowaniu głównym, ze względu na to, że decyzja o nałożeniu tej sankcji nie została właściwie doręczona zainteresowanemu przed złożeniem wniosku o odzyskanie należności do wspomnianego organu na podstawie tej dyrektywy.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/6 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/6

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Zabrus Siret SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava

(Sprawa C-81/17) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Odliczenie podatku naliczonego - Prawo do zwrotu VAT - Transakcje należące do okresu podatkowego, który był już przedmiotem zakończonej kontroli podatkowej - Prawo krajowe - Możliwość skorygowania przez podatnika deklaracji podatkowych, które były już przedmiotem kontroli podatkowej - Wyłączenie - Zasada skuteczności - Neutralność podatkowa - Pewność prawa])

(2018/C 211/07)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Suceava

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Zabrus Siret SRL

Duga strona postępowania: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava

Sentencja

Artykuły 167, 168, 179, 180 i 182 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., oraz zasady skuteczności, neutralności podatkowej i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, które w drodze odstępstwa od pięcioletniego terminu przedawnienia ustanowionego w prawie krajowym dla korekty deklaracji podatku od wartości dodanej (VAT), uniemożliwia podatnikowi w okolicznościach takich, jak w postępowaniu głównym, dokonanie takiej korekty w celu dochodzenia przez niego prawa do odliczenia z tego tylko powodu, że korekta ta dotyczy okresu, który był już przedmiotem kontroli podatkowej.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/6 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/6

---

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Telecom Castilla-La Mancha SA / Komisja Europejska, SES Astra

(Sprawy połączone C-91/17 P i C-92/17 P) (1)

([Odwołanie - Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha (wspólnota autonomiczna Kastylia-La Mancha, Hiszpania) - Subwencja na rzecz operatorów platform cyfrowej telewizji naziemnej - Decyzja uznająca środki pomocowe za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Definicja - Zakres uznania państw członkowskich])

(2018/C 211/08)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Cellnex Telecom SA, dawniej Abertis Telecom SA, Telecom Castilla-La Mancha SA (przedstawiciele: J. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo, abogados)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy), SES Astra (pełnomocnicy: F. González Díaz i V. Romero Algarra, abogados)

Sentencja

| 1) | Odwołania zostają oddalone. |
| --- | --- |

1)

Odwołania zostają oddalone.

| 2) | Cellnex Telecom SA i Telecom Castilla-La Mancha SA zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Cellnex Telecom SA i Telecom Castilla-La Mancha SA zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/7 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/7

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii

(Sprawa C-97/17) (1)

([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona przyrody - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszar specjalnej ochrony (OSO) - Sklasyfikowanie jako OSO najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147 - Ostoja ptaków (Important Bird Area – IBA) - IBA Riła - Częściowe sklasyfikowanie IBA Riła jako OSO])

(2018/C 211/09)

Język postępowania: bułgarski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Mihaylova i C. Hermes, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranova i L. Zaharieva, pełnomocnicy)

Sentencja

| 1) | Republika Bułgarii nie sklasyfikowała najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa przez to, że nie wyznaczyła całości ostoi ptaków obejmującej masyw gór Riła jako obszaru specjalnej ochrony, w związku z czym to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy. |
| --- | --- |

1)

Republika Bułgarii nie sklasyfikowała najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla ochrony gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa przez to, że nie wyznaczyła całości ostoi ptaków obejmującej masyw gór Riła jako obszaru specjalnej ochrony, w związku z czym to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.

| 2) | Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/7 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/7

---

Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry

(Sprawa C-66/18)

(2018/C 211/10)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari, B. De Meester i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Węgry uchybiły

| — | zobowiązaniom wynikającym z art. XVII GATS (Układu ogólnego w sprawie handlu usługami), wymagając od zagranicznych szkół wyższych umiejscowionych poza EOG zawarcia umowy międzynarodowej, jako wymogu dla świadczenia usług kształcenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. a) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm. |
| --- | --- |

—

zobowiązaniom wynikającym z art. XVII GATS (Układu ogólnego w sprawie handlu usługami), wymagając od zagranicznych szkół wyższych umiejscowionych poza EOG zawarcia umowy międzynarodowej, jako wymogu dla świadczenia usług kształcenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. a) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm.

| — | zobowiązaniom wynikającym z art. 16 dyrektywy 2006/123/WE (1), a w każdym razie art. 49 TFUE i 56 TFUE, oraz art. XVII GATS, wymagając od zagranicznych szkół wyższych, by oferowały kształcenie wyższe w państwie pochodzenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. b) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm. |
| --- | --- |

—

zobowiązaniom wynikającym z art. 16 dyrektywy 2006/123/WE (1), a w każdym razie art. 49 TFUE i 56 TFUE, oraz art. XVII GATS, wymagając od zagranicznych szkół wyższych, by oferowały kształcenie wyższe w państwie pochodzenia, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. b) ustawy CCIV z 2011 r. ze zm.

| — | zobowiązaniom wynikającym z art. 13, 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do ww. ograniczeń. |
| --- | --- |

—

zobowiązaniom wynikającym z art. 13, 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do ww. ograniczeń.

| — | Węgry zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Podstawą prawną świadczenia usług szkolnictwa wyższego jest na Węgrzech ustawa CCIV z 2011 r. o krajowym szkolnictwie wyższym, której art. 76 ust. 1 lit. a) stanowi, iż zagraniczna szkoła wyższa może prowadzić na terytorium Węgier studia wyższe kończące się uzyskaniem dyplomu wyłącznie jeżeli rząd Węgier i rząd państwa, w którym zagraniczna szkoła wyższa ma siedzibę, zwiążą się międzynarodową umową dotyczącą udzielenia placówce poparcia co do zasady dla prowadzenia działalności na Węgrzech, która to umowa, w przypadku państwa federalnego, powinna być oparta na umowie uprzednio zawartej z rządem centralnym, jeżeli nie ma on kompetencji do wiązania się umowami międzynarodowymi.

Ponadto art. 76 ust. 1 lit. b) ustawy CCIV z 2011 r. stanowi, że prowadzące działalność na Węgrzech zagraniczne szkoły wyższe nie tylko muszą mieć status uznanej przez państwo szkoły wyższej w kraju, w którym mają siedzibę, lecz również muszą faktycznie prowadzić studia wyższe w tymże państwie.

W dniu 27 kwietnia 2017 r. Komisja wszczęła wobec Węgier postepowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia w związku z ustawą CCIV z 2011 r. ze zm.

Nie uznawszy za zadowalającą przedstawionej przez Węgry odpowiedzi, Komisja wystosowała do Węgier w dniu 14 lipca 2017 r. uzasadnioną opinię, przechodząc w ten sposób do kolejnego etapu postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia.

Ponieważ odpowiedzi na uzasadnioną opinię Komisja również nie uznała za zadowalającą, postanowiła ona skierować sprawę do Trybunału, wnosząc o stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy art. XVII GATS, art. 16 dyrektywy 2006/123/WE, art. 49 TFUE i 56 TFUE oraz art. 13, art. 14 ust. 3 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s, 36).

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/8 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/8

---

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry

(Sprawa C-78/18)

(2018/C 211/11)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o

| — | stwierdzenie, że z uchybieniem zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 63 TFUE i art. 7, 8 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Węgry w dyskryminujący, zbędny i nieuzasadniony sposób wprowadziły ograniczenia wobec zagranicznych darowizn na rzecz węgierskich organizacji obywatelskich w a külföldről támogatott szervezetek átláthatóságáról szóló 2017. évi LXXVI. törvény (ustawie LXXVI z 2017 r. o przejrzystości organizacji otrzymujących wsparcie gospodarcze z zagranicy), której przepisy nakładają wymogi rejestracji, zgłaszania i przejrzystości na niektóre kategorie organizacji obywatelskich — te, które otrzymują bezpośrednie lub pośrednie zagraniczne wsparcie gospodarcze przekraczające określoną kwotę — a ponadto wprowadzają możliwość stosowania kar wobec organizacji, które nie spełniają tych obowiązków, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że z uchybieniem zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 63 TFUE i art. 7, 8 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Węgry w dyskryminujący, zbędny i nieuzasadniony sposób wprowadziły ograniczenia wobec zagranicznych darowizn na rzecz węgierskich organizacji obywatelskich w a külföldről támogatott szervezetek átláthatóságáról szóló 2017. évi LXXVI. törvény (ustawie LXXVI z 2017 r. o przejrzystości organizacji otrzymujących wsparcie gospodarcze z zagranicy), której przepisy nakładają wymogi rejestracji, zgłaszania i przejrzystości na niektóre kategorie organizacji obywatelskich — te, które otrzymują bezpośrednie lub pośrednie zagraniczne wsparcie gospodarcze przekraczające określoną kwotę — a ponadto wprowadzają możliwość stosowania kar wobec organizacji, które nie spełniają tych obowiązków,

| — | obciążenie Węgier kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Węgier kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Ustawa LXXVI z 2017 r. o przejrzystości organizacji otrzymujących wsparcie gospodarcze z zagranicy nakłada nowe obowiązki dotyczące rejestracji, zgłaszania i przejrzystości na niektóre kategorie organizacji obywatelskich — te, które otrzymują bezpośrednie lub pośrednie zagraniczne wsparcie gospodarcze przekraczające określoną kwotę — a ponadto wprowadza możliwość stosowania kar wobec organizacji, które nie spełniają tych obowiązków.

W dniu 14 lipca 2017 r. Komisja wszczęła wobec Węgier postepowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia w związku z ustawą LXXVI z 2017 r.

Nie uznawszy za zadowalającą przedstawionej przez Węgry odpowiedzi, Komisja przeszła do kolejnego etapu postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia i w dniu 5 października 2017 r. wystosowała do Węgier uzasadnioną opinię.

Ponieważ odpowiedzi na uzasadnioną opinię Komisja również nie uznała za zadowalającą, postanowiła ona skierować sprawę do Trybunału, wnosząc o stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy art. 63 TFUE oraz art. 7, 8 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/9 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/9

---

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16, CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez CJ

(Sprawa C-139/18 P)

(2018/C 211/12)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: CJ (przedstawiciel: V. Kolias, Δικηγόρος)

Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

| — | uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16 CJ / ECDC (EU:T:2017:893) w całości; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-602/16 CJ / ECDC (EU:T:2017:893) w całości;

| — | w konsekwencji, w razie uznania odwołania za zasadne, stwierdzenie nieważności zaskarżonego sprawozdania z oceny z dnia 21 września 2015 r.; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji, w razie uznania odwołania za zasadne, stwierdzenie nieważności zaskarżonego sprawozdania z oceny z dnia 21 września 2015 r.;

| — | obciążenie ECDC wszystkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

—

obciążenie ECDC wszystkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd:






  — | błędnie zinterpretował art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 regulaminu wykonawczego ECDC nr 20, aby ustalić, że oceniający w postępowaniu odwoławczym nie musi być przewodniczącym zarządu w przypadkach takich jak niniejszy przypadek, |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd:

—

błędnie zinterpretował art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 regulaminu wykonawczego ECDC nr 20, aby ustalić, że oceniający w postępowaniu odwoławczym nie musi być przewodniczącym zarządu w przypadkach takich jak niniejszy przypadek,

| — | popełnił błąd w kwalifikacji prawnej faktów, gdy uznał, że w każdym razie jest mało prawdopodobne, aby prezes zarządu wydał decyzję na korzyść wnoszącego odwołanie, |
| --- | --- |

—

popełnił błąd w kwalifikacji prawnej faktów, gdy uznał, że w każdym razie jest mało prawdopodobne, aby prezes zarządu wydał decyzję na korzyść wnoszącego odwołanie,

| — | błędnie zinterpretował argument, zgodnie z którym podwładny oceniającego nie może być oceniającym w postępowaniu odwoławczym, ponieważ nie posiada on niezbędnej niezależności od oceniającego. |
| --- | --- |

—

błędnie zinterpretował argument, zgodnie z którym podwładny oceniającego nie może być oceniającym w postępowaniu odwoławczym, ponieważ nie posiada on niezbędnej niezależności od oceniającego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd:






  — | błędnie zinterpretował art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 i 4 regulaminu wykonawczego ECDC nr 20, aby ustalić, że cele i wskaźniki wydajności określone dla pracownika w poprzednim okresie oceny mogą zostać pominięte przez oceniającego, |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd:

—

błędnie zinterpretował art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 i 4 regulaminu wykonawczego ECDC nr 20, aby ustalić, że cele i wskaźniki wydajności określone dla pracownika w poprzednim okresie oceny mogą zostać pominięte przez oceniającego,

| — | pomocniczo, popełnił błąd w kwalifikacji prawnej faktów, gdy stwierdził, że cele i wskaźniki wydajności zostały należycie uwzględnione przez oceniającego. |
| --- | --- |

—

pomocniczo, popełnił błąd w kwalifikacji prawnej faktów, gdy stwierdził, że cele i wskaźniki wydajności zostały należycie uwzględnione przez oceniającego.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd:






  — | błędnie zinterpretowała pojęcie „dialogu” w rozumieniu art. 8 ust. 9 regulaminu wykonawczego ECDC, |
| --- | --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd:

—

błędnie zinterpretowała pojęcie „dialogu” w rozumieniu art. 8 ust. 9 regulaminu wykonawczego ECDC,

| — | ewentualnie naruszył prawo w zakresie kwalifikacji prawnej „dialogu” w ramach oceny, gdy stwierdził, że może za taki zostać uznana sytuacja, która ze strony ECDC ogranicza się do tego, że zatwierdzający zwraca się do pracownika o dokument, który już posiada; do tego, że zatwierdzający zwraca się telefonicznie do pracownika z pytaniem: „[k]tóre aspekty oceny pracy uważa Pan za fałszywe?”; i nie zadaje żadnych dalszych pytań, po tym jak pracownik odpowiada merytorycznie i oferuje dalsze, bardziej szczegółowe informacje, których zatwierdzający mógłby wymagać. |
| --- | --- |

—

ewentualnie naruszył prawo w zakresie kwalifikacji prawnej „dialogu” w ramach oceny, gdy stwierdził, że może za taki zostać uznana sytuacja, która ze strony ECDC ogranicza się do tego, że zatwierdzający zwraca się do pracownika o dokument, który już posiada; do tego, że zatwierdzający zwraca się telefonicznie do pracownika z pytaniem: „[k]tóre aspekty oceny pracy uważa Pan za fałszywe?”; i nie zadaje żadnych dalszych pytań, po tym jak pracownik odpowiada merytorycznie i oferuje dalsze, bardziej szczegółowe informacje, których zatwierdzający mógłby wymagać.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd:






  — | błędnie zinterpretował art. 22a regulaminu pracowniczego, ponieważ zasadniczo stwierdził, że gdy pracownik podnosi, in tempore non suspecto, niegospodarność finansową, gdy przedstawia co najmniej zaczątek dowodu w tym zakresie, i gdy zarzuty te są prawdziwe, to agencja może zasadnie zlecić ocenę corocznych wyników pracy tego pracownika osobom, których właśnie dotyczą te zarzuty, |
| --- | --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd:

—

błędnie zinterpretował art. 22a regulaminu pracowniczego, ponieważ zasadniczo stwierdził, że gdy pracownik podnosi, in tempore non suspecto, niegospodarność finansową, gdy przedstawia co najmniej zaczątek dowodu w tym zakresie, i gdy zarzuty te są prawdziwe, to agencja może zasadnie zlecić ocenę corocznych wyników pracy tego pracownika osobom, których właśnie dotyczą te zarzuty,

| — | ewentualnie, naruszył prawo w zakresie kwalifikacji prawnej zarzutów wnoszącego odwołanie, stwierdzając, że nie zostały sformułowane in tempore non suspecto ani nie były prawdziwe czy poparte dowodami, i że pracownicy, których dotyczą te zarzuty mogli nadal neutralnie oceniać wyniki pracy wnoszącego odwołanie. |
| --- | --- |

—

ewentualnie, naruszył prawo w zakresie kwalifikacji prawnej zarzutów wnoszącego odwołanie, stwierdzając, że nie zostały sformułowane in tempore non suspecto ani nie były prawdziwe czy poparte dowodami, i że pracownicy, których dotyczą te zarzuty mogli nadal neutralnie oceniać wyniki pracy wnoszącego odwołanie.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/11 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 2 marca 2018 r. – Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote / Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.

(Sprawa C-167/18)

(2018/C 211/13)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Canarias

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa w pierwszej instancji i wnosząca odwołanie w drugiej instancji: Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote

Strona pozwana w pierwszej instancji i wnosząca odwołanie w drugiej instancji: Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) ma zastosowanie w sytuacji, gdy po wyłonieniu w drodze przetargu nowego podmiotu świadczącego usługi na rzecz klienta ze względu na rozwiązanie tej umowy o świadczenie usług w sektorze, w którym prowadzenie działalności opiera się przede wszystkim na zasobach ludzkich (sprzątanie instalacji), a przedsiębiorstwo przejmujące wykonanie tego zamówienia przejmuje znaczną część pracowników przydzielonych do świadczenia tej usługi, jeśli takie wejście w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę wynika z nakazu ustanowionego w układzie zbiorowym pracy w sektorze usług sprzątania? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) ma zastosowanie w sytuacji, gdy po wyłonieniu w drodze przetargu nowego podmiotu świadczącego usługi na rzecz klienta ze względu na rozwiązanie tej umowy o świadczenie usług w sektorze, w którym prowadzenie działalności opiera się przede wszystkim na zasobach ludzkich (sprzątanie instalacji), a przedsiębiorstwo przejmujące wykonanie tego zamówienia przejmuje znaczną część pracowników przydzielonych do świadczenia tej usługi, jeśli takie wejście w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę wynika z nakazu ustanowionego w układzie zbiorowym pracy w sektorze usług sprzątania?

| 2) | Czy zgodna z dyrektywą wspólnotową (w interpretacji TSUE) jest wykładnia hiszpańskiego Tribunal Supremo, który uważa, że w przypadkach przejęcia pracowników w drodze obowiązkowego stosowania układu zbiorowego nie dochodzi do przejęcia przedsiębiorstwa z powodu braku spełnienia przesłanki dobrowolności tego przejęcia, przez co sytuacja ta nie jest objęta zakresem stosowania przywołanej dyrektywy? |
| --- | --- |

2)

Czy zgodna z dyrektywą wspólnotową (w interpretacji TSUE) jest wykładnia hiszpańskiego Tribunal Supremo, który uważa, że w przypadkach przejęcia pracowników w drodze obowiązkowego stosowania układu zbiorowego nie dochodzi do przejęcia przedsiębiorstwa z powodu braku spełnienia przesłanki dobrowolności tego przejęcia, przez co sytuacja ta nie jest objęta zakresem stosowania przywołanej dyrektywy?

| 3) | Czy można uznać, że zgodnie z przepisami dyrektywy w przypadku przedsiębiorstw usługowych, gdy sektorowy układ zbiorowy nakłada obowiązek wstąpienia w prawa i obowiązki wobec pracowników, mamy do czynienia z przejęciem pracowników, a tym samym z przejęciem przedsiębiorstwa w rozumieniu przywołanej dyrektywy? |
| --- | --- |

3)

Czy można uznać, że zgodnie z przepisami dyrektywy w przypadku przedsiębiorstw usługowych, gdy sektorowy układ zbiorowy nakłada obowiązek wstąpienia w prawa i obowiązki wobec pracowników, mamy do czynienia z przejęciem pracowników, a tym samym z przejęciem przedsiębiorstwa w rozumieniu przywołanej dyrektywy?

| 4) | Czy zgodny z art. 3 dyrektywy jest art. 14 Convenio Colectivo de Limpieza de Edificios y Locales de la Provincia de Las Palmas, który stanowi, że w sytuacji przejęcia pracowników zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego nie zachowują oni praw i obowiązków posiadanych w zbywanym przedsiębiorstwie ani warunków zatrudnienia ustanowionych w układzie zbiorowym? |
| --- | --- |

4)

Czy zgodny z art. 3 dyrektywy jest art. 14 Convenio Colectivo de Limpieza de Edificios y Locales de la Provincia de Las Palmas, który stanowi, że w sytuacji przejęcia pracowników zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego nie zachowują oni praw i obowiązków posiadanych w zbywanym przedsiębiorstwie ani warunków zatrudnienia ustanowionych w układzie zbiorowym?

---

(1)  Dz.U. 2001 L 82, s. 16.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/11 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/11

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Club de Variedades Vegetales Protegidas / Adolfo Juan Martínez Sanchís

(Sprawa C-176/18)

(2018/C 211/14)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Club de Variedades Vegetales Protegidas

Strona pozwana: Club de Variedades Vegetales Protegidas

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy w przypadku, gdy rolnik nabył sadzonki odmiany roślin w szkółce (przedsiębiorstwie osoby trzeciej) i zasadził je zanim przyznanie [wspólnotowego prawa do ochrony] odmiany wywołało skutki, objęcie jego późniejszej działalności polegającej na sukcesywnym zbieraniu plonów z tych drzew ius prohibendi określonym w art. 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (1) wymaga spełnienia warunków zawartych w ust. 3 tego artykułu, ponieważ chodzi o materiał ze zbioru? Czy też działalność polegająca na zbieraniu plonów powinna być rozumiana jako wytwarzanie lub rozmnażanie odmiany, które prowadzą do powstania „materiału ze zbioru”, i której zakazanie przez posiadacza odmiany roślin nie wymaga spełnienia warunków z ustępu 3? |
| --- | --- |

1)

Czy w przypadku, gdy rolnik nabył sadzonki odmiany roślin w szkółce (przedsiębiorstwie osoby trzeciej) i zasadził je zanim przyznanie [wspólnotowego prawa do ochrony] odmiany wywołało skutki, objęcie jego późniejszej działalności polegającej na sukcesywnym zbieraniu plonów z tych drzew ius prohibendi określonym w art. 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (1) wymaga spełnienia warunków zawartych w ust. 3 tego artykułu, ponieważ chodzi o materiał ze zbioru? Czy też działalność polegająca na zbieraniu plonów powinna być rozumiana jako wytwarzanie lub rozmnażanie odmiany, które prowadzą do powstania „materiału ze zbioru”, i której zakazanie przez posiadacza odmiany roślin nie wymaga spełnienia warunków z ustępu 3?

| 2) | Czy zgodna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 jest wykładnia, zgodnie z którą system ochrony kaskadowej dotyczy któregokolwiek z zachowań wymienionych w ust. 2, które odnoszą się do „materiału ze zbioru”, włącznie z samą czynnością zbioru, czy tylko czynności późniejszych wobec wytworzenia tego materiału ze zbioru, jak przechowywanie lub wprowadzanie do obrotu? |
| --- | --- |

2)

Czy zgodna z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 jest wykładnia, zgodnie z którą system ochrony kaskadowej dotyczy któregokolwiek z zachowań wymienionych w ust. 2, które odnoszą się do „materiału ze zbioru”, włącznie z samą czynnością zbioru, czy tylko czynności późniejszych wobec wytworzenia tego materiału ze zbioru, jak przechowywanie lub wprowadzanie do obrotu?

| 3) | Czy w przypadku rozszerzenia ochrony kaskadowej na „materiał ze zbioru”, przewidzianego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94, do spełnienia pierwszego warunku konieczne jest, by nabycie sadzonek nastąpiło po uzyskaniu przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin czy też [Or. 10] wystarczające byłoby posiadanie przez niego ochrony tymczasowej, skoro nabycie miało miejsce w okresie pomiędzy publikacją wniosku [o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony] a momentem, od którego przyznanie [wspólnotowego prawa do ochrony] odmiany roślin wywołało skutki? |
| --- | --- |

3)

Czy w przypadku rozszerzenia ochrony kaskadowej na „materiał ze zbioru”, przewidzianego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94, do spełnienia pierwszego warunku konieczne jest, by nabycie sadzonek nastąpiło po uzyskaniu przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin czy też [Or. 10] wystarczające byłoby posiadanie przez niego ochrony tymczasowej, skoro nabycie miało miejsce w okresie pomiędzy publikacją wniosku [o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony] a momentem, od którego przyznanie [wspólnotowego prawa do ochrony] odmiany roślin wywołało skutki?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (DZ.U. 1994, L 227, s. 1)

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/12 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 marca 2018 r. – Almudena Baldonedo Martín/Ayuntamiento de Madrid

(Sprawa C-177/18)

(2018/C 211/15)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Almudena Baldonedo Martín

Strona pozwana: Ayuntamiento de Madrid

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy właściwa jest interpretacja klauzuli 4 Porozumienia ramowego, zgodnie z którą sytuacja taka jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której członek personelu tymczasowego wykonuje tę samą pracę co urzędnik (urzędnik, któremu nie przysługuje prawo do odprawy, ponieważ sytuacja uzasadniająca odprawę nie istnieje w dotyczącym go systemie prawnym), nie jest równoważna z sytuacją opisaną we wspomnianej klauzuli? |
| --- | --- |

1)

Czy właściwa jest interpretacja klauzuli 4 Porozumienia ramowego, zgodnie z którą sytuacja taka jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której członek personelu tymczasowego wykonuje tę samą pracę co urzędnik (urzędnik, któremu nie przysługuje prawo do odprawy, ponieważ sytuacja uzasadniająca odprawę nie istnieje w dotyczącym go systemie prawnym), nie jest równoważna z sytuacją opisaną we wspomnianej klauzuli?

| 2) | Zważywszy, że prawo do równego traktowania i zakaz dyskryminacji stanowią ogólne zasady Unii Europejskiej zawarte w dyrektywie (w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) i w art. 23 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz że są one uznawane za podstawowe prawa socjalne w rozumieniu art. 151 i 153 TFUE, czy jest zgodna z Porozumieniem ramowym stanowiącym załącznik do dyrektywy 99/70/WE (1) interpretacja przyjęta w ramach realizacji celów tej dyrektywy, zgodnie z którą prawo do odprawy dla członka personelu tymczasowego można uzyskać albo poprzez zrównanie z pracownikiem zatrudnionym na czas określony, gdyż jego status (urzędniczy lub pracowniczy) zależy tylko od pracodawcy publicznego, albo poprzez bezpośrednie, wertykalne zastosowanie pierwotnego prawa europejskiego? |
| --- | --- |

2)

Zważywszy, że prawo do równego traktowania i zakaz dyskryminacji stanowią ogólne zasady Unii Europejskiej zawarte w dyrektywie (w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) i w art. 23 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz że są one uznawane za podstawowe prawa socjalne w rozumieniu art. 151 i 153 TFUE, czy jest zgodna z Porozumieniem ramowym stanowiącym załącznik do dyrektywy 99/70/WE (1) interpretacja przyjęta w ramach realizacji celów tej dyrektywy, zgodnie z którą prawo do odprawy dla członka personelu tymczasowego można uzyskać albo poprzez zrównanie z pracownikiem zatrudnionym na czas określony, gdyż jego status (urzędniczy lub pracowniczy) zależy tylko od pracodawcy publicznego, albo poprzez bezpośrednie, wertykalne zastosowanie pierwotnego prawa europejskiego?

| 3) | Biorąc pod uwagę, w stosownym przypadku, istnienie nadużycia wynikającego z zatrudnienia na czas określony, mającego na celu zaspokojenie stałych potrzeb bez obiektywnego powodu, które to zatrudnienie jest niezwiązane z pilną i konieczną potrzebą stanowiącą jego uzasadnienie, i zważywszy, że w prawie krajowym nie ma jakichkolwiek sankcji lub skutecznych ograniczeń, czy byłaby zgodna z celami realizowanymi przez dyrektywę 99/70/WE, jako środek zapobiegający nadużyciom i eliminujący skutki naruszenia prawa Unii, w przypadku gdy pracodawca nie zatrudnia pracownika na czas nieokreślony, odprawa porównywalna z odprawą z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, rozumiana jako odpowiednia, proporcjonalna, skuteczna i odstraszająca sankcja? |
| --- | --- |

3)

Biorąc pod uwagę, w stosownym przypadku, istnienie nadużycia wynikającego z zatrudnienia na czas określony, mającego na celu zaspokojenie stałych potrzeb bez obiektywnego powodu, które to zatrudnienie jest niezwiązane z pilną i konieczną potrzebą stanowiącą jego uzasadnienie, i zważywszy, że w prawie krajowym nie ma jakichkolwiek sankcji lub skutecznych ograniczeń, czy byłaby zgodna z celami realizowanymi przez dyrektywę 99/70/WE, jako środek zapobiegający nadużyciom i eliminujący skutki naruszenia prawa Unii, w przypadku gdy pracodawca nie zatrudnia pracownika na czas nieokreślony, odprawa porównywalna z odprawą z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, rozumiana jako odpowiednia, proporcjonalna, skuteczna i odstraszająca sankcja?

---

(1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/13 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 marca 2018 r. – José Cánovas Pardo S.L. / Club de Variedades Vegetales Protegidas

(Sprawa C-186/18)

(2018/C 211/16)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Supremo.

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: José Cánovas Pardo S.L.

Strona pozwana: Club de Variedades Vegetales Protegidas

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wykładnia, zgodnie z którą zawsze z upływem terminu trzech lat od momentu, gdy – po przyznaniu mu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin – posiadacz dowiedział się o naruszeniu i poznał tożsamość jego sprawcy, roszczenia przewidziane w art. 94 i 95 rozporządzenia ulegają przedawnieniu, mimo że naruszenia trwały aż do momentu wystąpienia z roszczeniem, jest niezgodna z art. 96 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy wykładnia, zgodnie z którą zawsze z upływem terminu trzech lat od momentu, gdy – po przyznaniu mu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin – posiadacz dowiedział się o naruszeniu i poznał tożsamość jego sprawcy, roszczenia przewidziane w art. 94 i 95 rozporządzenia ulegają przedawnieniu, mimo że naruszenia trwały aż do momentu wystąpienia z roszczeniem, jest niezgodna z art. 96 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (1)?

| 2) | W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy można uznać, że zgodnie z art. 96 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 przedawnienie ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do konkretnych naruszeń dokonanych poza trzyletnim terminem [okresem bezpośrednio poprzedzającym wystąpienie z roszczeniem], ale nie do tych, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy można uznać, że zgodnie z art. 96 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 przedawnienie ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do konkretnych naruszeń dokonanych poza trzyletnim terminem [okresem bezpośrednio poprzedzającym wystąpienie z roszczeniem], ale nie do tych, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat?

| 3) | W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: czy w takim przypadku można by skutecznie dochodzić zaniechania naruszeń oraz odszkodowania z tytułu poniesionej szkody jedynie w stosunku do tych działań, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat? |
| --- | --- |

3)

W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: czy w takim przypadku można by skutecznie dochodzić zaniechania naruszeń oraz odszkodowania z tytułu poniesionej szkody jedynie w stosunku do tych działań, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (DZ.U. 1994, L 227, s. 1)

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/14 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/14

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 19 marca 2018 r. – Google LLC / Bundesrepublik Deutschland

(Sprawa C-193/18)

(2018/C 211/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Google LLC

Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy określenie „usługa polegająca całkowicie lub częściowo na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej” z art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej 2002/21/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono lub może obejmować również internetowe usługi poczty elektronicznej świadczone za pośrednictwem otwartego Internetu, które same w sobie nie zapewniają dostępu do Internetu?






  a) | W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że już samo informatyczno-techniczne przetwarzanie, które dostawca takiej usługi poczty elektronicznej zapewnia za pośrednictwem swoich serwerów poczty elektronicznej poprzez przypisanie adresom poczty elektronicznej adresów IP zaangażowanych połączeń fizycznych i wprowadzanie do, czy też – odwrotnie – odbieranie z otwartego Internetu wiadomości poczty elektronicznej podzielonych na pakiety danych na podstawie różnych protokołów należących do rodziny protokołów internetowych, należy traktować jako „przekazywanie sygnałów”, czy też dopiero transmisja tych pakietów danych w Internecie, zapewniana przez dostawców (dostępu do) Internetu stanowi „przekazywanie sygnałów”? |
| --- | --- | --- |

1)

Czy określenie „usługa polegająca całkowicie lub częściowo na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej” z art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej 2002/21/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono lub może obejmować również internetowe usługi poczty elektronicznej świadczone za pośrednictwem otwartego Internetu, które same w sobie nie zapewniają dostępu do Internetu?

a)

W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że już samo informatyczno-techniczne przetwarzanie, które dostawca takiej usługi poczty elektronicznej zapewnia za pośrednictwem swoich serwerów poczty elektronicznej poprzez przypisanie adresom poczty elektronicznej adresów IP zaangażowanych połączeń fizycznych i wprowadzanie do, czy też – odwrotnie – odbieranie z otwartego Internetu wiadomości poczty elektronicznej podzielonych na pakiety danych na podstawie różnych protokołów należących do rodziny protokołów internetowych, należy traktować jako „przekazywanie sygnałów”, czy też dopiero transmisja tych pakietów danych w Internecie, zapewniana przez dostawców (dostępu do) Internetu stanowi „przekazywanie sygnałów”?

| b) | W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że transmisja poczty elektronicznej podzielonej na pakiety danych za pośrednictwem otwartego Internetu, zapewniana przez dostawcę (dostępu do) Internetu, może zostać przypisana dostawcy takiej usługi poczty elektronicznej tak, że w efekcie i on świadczy usługę polegającą na „przekazywaniu sygnałów”? Pod jakimi warunkami takie przypisanie jest ewentualnie możliwe? |
| --- | --- |

b)

W szczególności, czy określenie to należy interpretować w ten sposób, że transmisja poczty elektronicznej podzielonej na pakiety danych za pośrednictwem otwartego Internetu, zapewniana przez dostawcę (dostępu do) Internetu, może zostać przypisana dostawcy takiej usługi poczty elektronicznej tak, że w efekcie i on świadczy usługę polegającą na „przekazywaniu sygnałów”? Pod jakimi warunkami takie przypisanie jest ewentualnie możliwe?

| c) | W przypadku, gdy dostawca takiej usługi poczty elektronicznej sam przekazuje sygnały lub gdy co najmniej można mu przypisać przekazywanie sygnałów przez dostawcę (dostępu do) Internetu: czy określenie to można w szczególności interpretować w ten sposób, że taka usługa poczty elektronicznej również polega „całkowicie lub częściowo” na przekazywaniu sygnałów, gdyż z funkcjonalnego punktu widzenia funkcja komunikacyjna tej usługi ma dla użytkowników pierwszoplanowe znaczenie, niezależnie od ewentualnych dodatkowych funkcji, takich jak edytowanie, przechowywanie i organizowanie poczty elektronicznej lub zarządzanie danymi kontaktowymi oraz niezależnie od nakładu pracy zainwestowanego przez usługodawcę dla celów technicznego wdrożenia poszczególnych funkcji? |
| --- | --- |

c)

W przypadku, gdy dostawca takiej usługi poczty elektronicznej sam przekazuje sygnały lub gdy co najmniej można mu przypisać przekazywanie sygnałów przez dostawcę (dostępu do) Internetu: czy określenie to można w szczególności interpretować w ten sposób, że taka usługa poczty elektronicznej również polega „całkowicie lub częściowo” na przekazywaniu sygnałów, gdyż z funkcjonalnego punktu widzenia funkcja komunikacyjna tej usługi ma dla użytkowników pierwszoplanowe znaczenie, niezależnie od ewentualnych dodatkowych funkcji, takich jak edytowanie, przechowywanie i organizowanie poczty elektronicznej lub zarządzanie danymi kontaktowymi oraz niezależnie od nakładu pracy zainwestowanego przez usługodawcę dla celów technicznego wdrożenia poszczególnych funkcji?

| 2) | W przypadku, gdy określenie wymienione w punkcie 1 należy interpretować w taki sposób, że zasadniczo nie obejmuje ono internetowych usług poczty elektronicznej, które są świadczone za pośrednictwem otwartego Internetu i same nie zapewniają dostępu do Internetu: Czy określenie to może jednak wyjątkowo mieć zastosowanie, jeżeli podmiot świadczący taką usługę zarządza jednocześnie kilkoma własnymi sieciami łączności elektronicznej podłączonymi do Internetu, które w każdym razie nadają się do wykorzystania również do celów świadczenia usługi poczty elektronicznej? Pod jakimi warunkami jest to ewentualnie możliwe? |
| --- | --- |

2)

W przypadku, gdy określenie wymienione w punkcie 1 należy interpretować w taki sposób, że zasadniczo nie obejmuje ono internetowych usług poczty elektronicznej, które są świadczone za pośrednictwem otwartego Internetu i same nie zapewniają dostępu do Internetu: Czy określenie to może jednak wyjątkowo mieć zastosowanie, jeżeli podmiot świadczący taką usługę zarządza jednocześnie kilkoma własnymi sieciami łączności elektronicznej podłączonymi do Internetu, które w każdym razie nadają się do wykorzystania również do celów świadczenia usługi poczty elektronicznej? Pod jakimi warunkami jest to ewentualnie możliwe?

| 3) | Jak należy interpretować określenie „zazwyczaj świadczonej za wynagrodzeniem” z art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej 2002/21/WE?






  a) | W szczególności, czy określenie to wymaga uiszczenia opłaty przez użytkowników, czy też wynagrodzenie może polegać także na spełnieniu przez użytkowników innego świadczenia wzajemnego, które ma znaczenie gospodarcze dla usługodawcy, na przykład na aktywnym udostępnieniu przez użytkowników ich danych osobowych lub innych danych lub na gromadzeniu przez usługodawcę takich danych w inny sposób podczas korzystania przez użytkowników z usługi? |
| --- | --- | --- |

3)

Jak należy interpretować określenie „zazwyczaj świadczonej za wynagrodzeniem” z art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej 2002/21/WE?

a)

W szczególności, czy określenie to wymaga uiszczenia opłaty przez użytkowników, czy też wynagrodzenie może polegać także na spełnieniu przez użytkowników innego świadczenia wzajemnego, które ma znaczenie gospodarcze dla usługodawcy, na przykład na aktywnym udostępnieniu przez użytkowników ich danych osobowych lub innych danych lub na gromadzeniu przez usługodawcę takich danych w inny sposób podczas korzystania przez użytkowników z usługi?

| b) | W szczególności, czy określenie to ta wymaga, aby wynagrodzenie było uiszczane koniecznie przez osobę, która korzysta z usługi, czy też wystarczające może być także częściowe lub całkowite finansowanie usługi przez osoby trzecie, na przykład poprzez reklamę zamieszczoną na stronie internetowej usługodawcy? |
| --- | --- |

b)

W szczególności, czy określenie to ta wymaga, aby wynagrodzenie było uiszczane koniecznie przez osobę, która korzysta z usługi, czy też wystarczające może być także częściowe lub całkowite finansowanie usługi przez osoby trzecie, na przykład poprzez reklamę zamieszczoną na stronie internetowej usługodawcy?

| c) | W szczególności, czy słowo „zazwyczaj” odnosi się w tym kontekście do okoliczności, w jakich usługodawca świadczy daną usługę, czy też do okoliczności, w jakich identyczne lub porównywalne usługi są generalnie świadczone? |
| --- | --- |

c)

W szczególności, czy słowo „zazwyczaj” odnosi się w tym kontekście do okoliczności, w jakich usługodawca świadczy daną usługę, czy też do okoliczności, w jakich identyczne lub porównywalne usługi są generalnie świadczone?

---

(1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, Dz.U. 2002, L 108, s. 33.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/15 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti (Rumunia) w dniu 20 marca 2018 r. – Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminiţa-Maria Ioniţă, Maria Burduv, Raluca-Marinela Traşcă / Spitalul Judeţean de Urgenţă Vâlcea

(Sprawa C-205/18)

(2018/C 211/18)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Piteşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminiţa-Maria Ioniţă, Maria Burduv, Raluca-Marinela Traşcă

Druga strona postępowania: Spitalul Judeţean de Urgenţă Vâlcea

Pytania prejudycjalne

Czy art. 114 ust. 3 TFUE, art. 151 TFUE i art. 153 TFUE oraz przepisy dyrektywy ramowej 89/391/EWG (1) i kolejnych dyrektyw szczególnych należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło terminy i procedury, które ograniczają dostęp do sądu w celu zaklasyfikowania miejsc pracy jako charakteryzujących się specjalnymi warunkami, co skutkuje pozbawieniem nowo zatrudnionych pracowników prawa do bezpieczeństwa i higieny pracy, wynikających ze stwierdzenia wyżej wskazanych warunków zgodnie z przepisami krajowymi?

---

(1)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/16 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2018 r. – Zubair Haqbin / Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers

(Sprawa C-233/18)

(2018/C 211/19)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Arbeidshof te Brussel

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Zubair Haqbin

Strona pozwana: Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 20 ust. 1-3 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, iż określa on w sposób wyczerpujący sytuacje, w których świadczenia materialne przyznawane w ramach przyjmowania cudzoziemca mogą zostać ograniczone lub cofnięte, czy też z art. 20 ust. 4 i 5 wynika, że prawo do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca może być cofnięte również w ramach sankcji w przypadku poważnego naruszenia reguł dotyczących ośrodków dla cudzoziemców i popełnienia poważnych aktów przemocy? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 20 ust. 1-3 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, iż określa on w sposób wyczerpujący sytuacje, w których świadczenia materialne przyznawane w ramach przyjmowania cudzoziemca mogą zostać ograniczone lub cofnięte, czy też z art. 20 ust. 4 i 5 wynika, że prawo do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca może być cofnięte również w ramach sankcji w przypadku poważnego naruszenia reguł dotyczących ośrodków dla cudzoziemców i popełnienia poważnych aktów przemocy?

| 2) | Czy art. 20 ust. 5 i 6 należy interpretować w ten sposób, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie ograniczenia lub cofnięcia prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca lub w ramach sankcji oraz w ramach tych decyzji państwa członkowskie są zobowiązane podjąć niezbędne środki mające na celu zapewnienie godnego poziomu życia w okresie pozbawienia [prawa do bycia przyjętym], czy też cel tych przepisów może zostać zrealizowany w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji o ograniczeniu lub cofnięciu prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca zostanie zbadane czy osoba, której ta decyzja dotyczy, ma zapewniony godny poziom życia i w razie konieczności zostaną w tym momencie podjęte środki zaradcze? |
| --- | --- |

2)

Czy art. 20 ust. 5 i 6 należy interpretować w ten sposób, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie ograniczenia lub cofnięcia prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca lub w ramach sankcji oraz w ramach tych decyzji państwa członkowskie są zobowiązane podjąć niezbędne środki mające na celu zapewnienie godnego poziomu życia w okresie pozbawienia [prawa do bycia przyjętym], czy też cel tych przepisów może zostać zrealizowany w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji o ograniczeniu lub cofnięciu prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca zostanie zbadane czy osoba, której ta decyzja dotyczy, ma zapewniony godny poziom życia i w razie konieczności zostaną w tym momencie podjęte środki zaradcze?

| 3) | Czy art. 20 ust. 4, 5 i 6 w związku z art. 14, 21, 22, 23 i 24 dyrektywy i w związku z art. 1, 3, 4 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stosowanie środków lub sankcji w postaci tymczasowego (lub definitywnego) pozbawienia prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca jest dopuszczalne w stosunku do małoletniego, w szczególności małoletniego bez opieki, czy też nie? |
| --- | --- |

3)

Czy art. 20 ust. 4, 5 i 6 w związku z art. 14, 21, 22, 23 i 24 dyrektywy i w związku z art. 1, 3, 4 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stosowanie środków lub sankcji w postaci tymczasowego (lub definitywnego) pozbawienia prawa do świadczeń materialnych przyznawanych w ramach przyjmowania cudzoziemca jest dopuszczalne w stosunku do małoletniego, w szczególności małoletniego bez opieki, czy też nie?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową, Dz. U. 2013, L 180, s. 96.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/16 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 5 kwietnia 2018 r. – „UniCredit Leasing” EAD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna-praktika” — Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

(Sprawa C-242/18)

(2018/C 211/20)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Wyrchowen administratiwen syd

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„UniCredit Leasing” EAD

Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” — Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej umożliwia – w wypadku wypowiedzenia umowy leasingu finansowego – obniżenie podstawy opodatkowania i zwrot VAT, naliczonego w prawomocnej decyzji zapadłej w wyniku kontroli podatkowej, w odniesieniu do podstawy opodatkowania stanowiącej sumę miesięcznych rat leasingowych za cały okres umowy? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej umożliwia – w wypadku wypowiedzenia umowy leasingu finansowego – obniżenie podstawy opodatkowania i zwrot VAT, naliczonego w prawomocnej decyzji zapadłej w wyniku kontroli podatkowej, w odniesieniu do podstawy opodatkowania stanowiącej sumę miesięcznych rat leasingowych za cały okres umowy?

| 2) | Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w wypadku wypowiedzenia umowy leasingu ze względu na częściowe niewywiązanie się z płatności należnych rat leasingowych, na którą z określonych w art.90 ust. 1 tej dyrektywy sytuacji może się powołać leasingodawca przeciwko państwu członkowskiemu, aby uzyskać obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT o wysokość należnych, lecz nieopłaconych rat za okres od chwili wstrzymania płatności do chwili wypowiedzenia umowy, gdy to wypowiedzenie nie ma mocy wstecznej i potwierdzono to w klauzuli samej umowy? |
| --- | --- |

2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w wypadku wypowiedzenia umowy leasingu ze względu na częściowe niewywiązanie się z płatności należnych rat leasingowych, na którą z określonych w art.90 ust. 1 tej dyrektywy sytuacji może się powołać leasingodawca przeciwko państwu członkowskiemu, aby uzyskać obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT o wysokość należnych, lecz nieopłaconych rat za okres od chwili wstrzymania płatności do chwili wypowiedzenia umowy, gdy to wypowiedzenie nie ma mocy wstecznej i potwierdzono to w klauzuli samej umowy?

| 3) | Czy wykładnia art. 90 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE umożliwia stwierdzenie, że w wypadku takim jak niniejszy istnieje odstępstwo od art. 90 ust. 1 tej dyrektywy? |
| --- | --- |

3)

Czy wykładnia art. 90 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE umożliwia stwierdzenie, że w wypadku takim jak niniejszy istnieje odstępstwo od art. 90 ust. 1 tej dyrektywy?

| 4) | Czy wykładnia art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE umożliwia przyjęcie, że użyte w tym przepisie pojęcie wypowiedzenia obejmuje wypadek, w którym w ramach umowy leasingu finansowego z określonym przeniesieniem własności leasingodawca nie może już dochodzić od leasingobiorcy zapłaty rat leasingowych, ponieważ wypowiedział umowę leasingu ze względu na jej niewykonanie przez leasingobiorcę, lecz zgodnie z umową przysługuje mu prawo do odszkodowania w wysokości wszystkich nieopłaconych rat leasingowych, które staną się wymagalne do końca okresu leasingu? |
| --- | --- |

4)

Czy wykładnia art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE umożliwia przyjęcie, że użyte w tym przepisie pojęcie wypowiedzenia obejmuje wypadek, w którym w ramach umowy leasingu finansowego z określonym przeniesieniem własności leasingodawca nie może już dochodzić od leasingobiorcy zapłaty rat leasingowych, ponieważ wypowiedział umowę leasingu ze względu na jej niewykonanie przez leasingobiorcę, lecz zgodnie z umową przysługuje mu prawo do odszkodowania w wysokości wszystkich nieopłaconych rat leasingowych, które staną się wymagalne do końca okresu leasingu?

---

(1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/17 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Conseil d'État (Francja) w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Syndicat des cadres de la sécurité intérieure / Premier ministre, Ministre d'État, Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Action et des Comptes publics

(Sprawa C-254/18)

(2018/C 211/21)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Syndicat des cadres de la sécurité intérieure

Strona pozwana: Premier ministre, Ministre d'État, Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Action et des Comptes publics

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 6 i 16 dyrektywy 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że narzucają one okres rozliczeniowy określony w sposób ruchomy, czy też w ten sposób, że pozostawiają państwom członkowskim swobodę nadania mu charakteru ruchomego lub stałego? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 6 i 16 dyrektywy 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że narzucają one okres rozliczeniowy określony w sposób ruchomy, czy też w ten sposób, że pozostawiają państwom członkowskim swobodę nadania mu charakteru ruchomego lub stałego?

| 2) | W sytuacji gdyby przepisy te należało interpretować w ten sposób, że narzucają one ruchomy okres rozliczeniowy, czy przewidziana w art. 17 możliwość wprowadzenia odstępstwa od art. 16 lit. b) może dotyczyć nie tylko długości okresu rozliczeniowego, ale także jego ruchomego charakteru? |
| --- | --- |

2)

W sytuacji gdyby przepisy te należało interpretować w ten sposób, że narzucają one ruchomy okres rozliczeniowy, czy przewidziana w art. 17 możliwość wprowadzenia odstępstwa od art. 16 lit. b) może dotyczyć nie tylko długości okresu rozliczeniowego, ale także jego ruchomego charakteru?

---

(1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 381)

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/18 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 kwietnia 2018 r. – UPM France / Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics

(Sprawa C-270/18)

(2018/C 211/22)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: UPM France

Druga strona postępowania: Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy przepisy art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie, które mogą na ich mocy ustanowić państwa członkowskie na rzecz drobnych producentów energii elektrycznej w przypadku opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii, może mieć zastosowanie w sytuacji takiej, jak ta, która została opisana w pkt 7 niniejszego postanowienia, w odniesieniu do okresu sprzed dnia 1 stycznia 2011 r., kiedy to Francja, zgodnie z zawartym w dyrektywie upoważnieniem, jeszcze nie wprowadziła krajowego podatku od końcowego zużycia energii elektrycznej ani, w konsekwencji, zwolnienia z tego podatku dla małych producentów? |
| --- | --- |

1.

Czy przepisy art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie, które mogą na ich mocy ustanowić państwa członkowskie na rzecz drobnych producentów energii elektrycznej w przypadku opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii, może mieć zastosowanie w sytuacji takiej, jak ta, która została opisana w pkt 7 niniejszego postanowienia, w odniesieniu do okresu sprzed dnia 1 stycznia 2011 r., kiedy to Francja, zgodnie z zawartym w dyrektywie upoważnieniem, jeszcze nie wprowadziła krajowego podatku od końcowego zużycia energii elektrycznej ani, w konsekwencji, zwolnienia z tego podatku dla małych producentów?

| 2. | W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w jaki sposób należy rozpatrywać przepisy art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy w związku z przepisami jej art. 21 ust. 5 akapit trzeci w przypadku małych producentów zużywających energię elektryczną, którą wytwarzają na potrzeby swojej działalności? W szczególności, czy w tych przepisach ustanowione zostało minimalne opodatkowanie wynikające albo z opodatkowania energii elektrycznej wytworzonej, w ramach zwolnienia, z[e zużytego] gazu ziemnego, albo ze zwolnienia z podatku od wytwarzania energii elektrycznej, w której to sytuacji państwo musiałoby opodatkować zużyty gaz ziemny? |
| --- | --- |

2.

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w jaki sposób należy rozpatrywać przepisy art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy w związku z przepisami jej art. 21 ust. 5 akapit trzeci w przypadku małych producentów zużywających energię elektryczną, którą wytwarzają na potrzeby swojej działalności? W szczególności, czy w tych przepisach ustanowione zostało minimalne opodatkowanie wynikające albo z opodatkowania energii elektrycznej wytworzonej, w ramach zwolnienia, z[e zużytego] gazu ziemnego, albo ze zwolnienia z podatku od wytwarzania energii elektrycznej, w której to sytuacji państwo musiałoby opodatkować zużyty gaz ziemny?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51).

---

Sąd

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/19 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/19

---

Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / REA

(Sprawa T-47/16) (1)

((Klauzula arbitrażowa - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” - Zawieszenie płatności na podstawie umowy dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego - Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od REA w ramach wykonania umowy dotacji))

(2018/C 211/23)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, i T. Martin)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

Przedmiot

Żądanie przedstawione na podstawie art. 272 TFUE i zmierzające do obciążenia REA obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącej kwot należnych z tytułu umowy dotacji zawartej w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Sigma Orionis SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych. |
| --- | --- |

2)

Sigma Orionis SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/19 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/19

---

Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Sigma Orionis / Komisja

(Sprawa T-48/16) (1)

([Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) i program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” - Zawieszenie płatności i rozwiązanie umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego - Żądanie zmierzające do uzyskania zapłaty kwot dochodzonych od Komisji w ramach wykonania umów dotacji - Odpowiedzialność pozaumowna])

(2018/C 211/24)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, żądanie przedstawione na podstawie art. 272 TFUE i zmierzające do obciążenia Komisji obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącej kwot należnych z tytułu umów zawartych w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) i programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”, a po drugie, żądanie przedstawione na podstawie art. 268 TFUE i zmierzające do naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku naruszenia przez Komisję ciążących na niej zobowiązań.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Sigma Orionis SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych. |
| --- | --- |

2)

Sigma Orionis SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/20 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/20

---

Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Grizzly Tools / Komisja

(Sprawa T-168/16) (1)

((Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników - Dyrektywa 2006/42/WE - Klauzula ochronna - Krajowy środek w postaci zakazu wprowadzania do obrotu urządzenia do mycia pod ciśnieniem - Zasadnicze wymogi zdrowia i bezpieczeństwa - Decyzja Komisji stwierdzająca, że środek jest uzasadniony - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania))

(2018/C 211/25)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Grizzly Tools GmbH & Co.KG (Großostheim, Niemcy) (przedstawiciel: H. Fischer, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Zavvos i K. Petersen, następnie K. Petersen, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/175 z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie środka wprowadzonego przez Hiszpanię na podstawie dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady mającego na celu zakazanie wprowadzania do obrotu określonego typu urządzenia do mycia pod ciśnieniem (Dz.U. 2016, L 33, s. 12)

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Grizzly Tools GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Grizzly Tools GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/21 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/21

---

Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2018 r. – Alpine Welten Die Bergführer / EUIPO (ALPINEWELTEN Die Bergführer)

(Sprawa T-428/17) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALPINEWELTEN Die Bergführer - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 211/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Alpine Welten Die Bergführer GmbH & Co. KG (Berghülen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T.C. Leisenberg)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Söder, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1339/2016-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego ALPINEWELTEN Die Bergführer jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Alpine Welten Die Bergführer GmbH & Co.KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Alpine Welten Die Bergführer GmbH & Co.KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/21 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/21

---

Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Laboratoires Majorelle / EUIPO – Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE)

(Sprawa T-429/17) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LABORATOIRES MAJORELLE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MAJORELLE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Wcześniejsze znaki towarowe - Podział zgłoszenia znaku towarowego - Artykuł 44 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 50 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001)})

(2018/C 211/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Laboratoires Majorelle (Paryż, Francja (przedstawiciel: adwokat G. Odinot)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Jardin Majorelle (Marrakesz, Maroko)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. (sprawa R 1238/2016-5) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Jardin Majorelle a Laboratoires Majorelle.

Sentencja

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Les Laboratoires Majorelle zostają obciążone kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Les Laboratoires Majorelle zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/22 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/22

---

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Talanton / Komisja

(Sprawa T-195/18)

(2018/C 211/28)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Talanton, Anonimi Emporiki — Simvouleftiki – Ekpaideftiki Etairia Dianomon, Parochis Ipiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zarządzenie sporządzenia opinii biegłego z powodu braków w kontroli przeprowadzonej w imieniu strony pozwanej; |
| --- | --- |

—

zarządzenie sporządzenia opinii biegłego z powodu braków w kontroli przeprowadzonej w imieniu strony pozwanej;

| — | stwierdzenie, po pierwsze, że (a) nota obciążeniowa 3241801228, która została wysłana stronie skarżącej w dniu 15 stycznia 2018 r. i w której strona pozwana żąda zwrotu 481 835,56 EUR z tytułu umowy dotyczącej projektu FP7-215952 PERFORM na podstawie wyników kontroli 11-ΒΑ135-006 stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych, jako że koszty kwalifikowalne w związku z tą umową wynoszą 605 217 EUR, z czego 490 711 stanowi wkład Unii, i strona skarżąca musi zwrócić stronie pozwanej kwotę 21 171 EUR, a nie kwotę 481 835,56 EUR, a po drugie, że (b) nota obciążeniowa 3241801229, która została wysłana stronie skarżącej w dniu 15 stycznia 2018 r. i w której strona pozwana żąda zwrotu 29 694,10 EUR tytułem naprawienia szkody, stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, po pierwsze, że (a) nota obciążeniowa 3241801228, która została wysłana stronie skarżącej w dniu 15 stycznia 2018 r. i w której strona pozwana żąda zwrotu 481 835,56 EUR z tytułu umowy dotyczącej projektu FP7-215952 PERFORM na podstawie wyników kontroli 11-ΒΑ135-006 stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych, jako że koszty kwalifikowalne w związku z tą umową wynoszą 605 217 EUR, z czego 490 711 stanowi wkład Unii, i strona skarżąca musi zwrócić stronie pozwanej kwotę 21 171 EUR, a nie kwotę 481 835,56 EUR, a po drugie, że (b) nota obciążeniowa 3241801229, która została wysłana stronie skarżącej w dniu 15 stycznia 2018 r. i w której strona pozwana żąda zwrotu 29 694,10 EUR tytułem naprawienia szkody, stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący wykonania w dobrej wierze umowy i zakazu nadużyć w stosowaniu klauzul umownych:






  — | Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasadę dobrej wiary, ponieważ przewidziana kontrola została przeprowadzona niezgodnie z prawem przez osobę trzecią, która nie należała do personelu wykonawcy wyznaczonego przez stronę pozwaną lub jego podwykonawców wyraźnie przez nią zatwierdzonych. W odniesieniu do tej osoby trzeciej w trakcie przeprowadzania kontroli pojawiły się pytania co do bezstronności, gdy działała ona niezgodnie z prawem. |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący wykonania w dobrej wierze umowy i zakazu nadużyć w stosowaniu klauzul umownych:

—

Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasadę dobrej wiary, ponieważ przewidziana kontrola została przeprowadzona niezgodnie z prawem przez osobę trzecią, która nie należała do personelu wykonawcy wyznaczonego przez stronę pozwaną lub jego podwykonawców wyraźnie przez nią zatwierdzonych. W odniesieniu do tej osoby trzeciej w trakcie przeprowadzania kontroli pojawiły się pytania co do bezstronności, gdy działała ona niezgodnie z prawem.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący klauzuli arbitrażowej:






  — | Strona skarżąca przedstawiła wystarczające alternatywne dowody, w tym oświadczenia złożone pod przysięgą, istotne pisma personelu strony skarżącej, dokumenty sporządzone w trakcie kontroli, które nie zostały zakwestionowane i które nie zostały uwzględnione przez stronę pozwaną. |
| --- | --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący klauzuli arbitrażowej:

—

Strona skarżąca przedstawiła wystarczające alternatywne dowody, w tym oświadczenia złożone pod przysięgą, istotne pisma personelu strony skarżącej, dokumenty sporządzone w trakcie kontroli, które nie zostały zakwestionowane i które nie zostały uwzględnione przez stronę pozwaną.

| — | Strona skarżąca przedstawia szczegółowo 39 powodów, dla których sprawozdanie z kontroli jest niedokładne, obarczone brakami i niewiarygodne, jak również zawiera błędne wnioski. |
| --- | --- |

—

Strona skarżąca przedstawia szczegółowo 39 powodów, dla których sprawozdanie z kontroli jest niedokładne, obarczone brakami i niewiarygodne, jak również zawiera błędne wnioski.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/23 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/23

---

Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. – Fersher Developments and Lisin / Komisja i EBC

(Sprawa T-200/18)

(2018/C 211/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fersher Developments LTD (Nikozja, Cypr) i Vladimir Lisin (przedstawiciel: R. Nowinski, Barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkód poniesionych przez skarżących w wyniku przyjęcia i stosowania Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy Conditionality (protokołu ustaleń w sprawie szczególnych warunków polityki gospodarczej) w wysokości wskazanej w skardze lub w wysokości, jaką Trybunał uzna za należną skarżącym; |
| --- | --- |

—

nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkód poniesionych przez skarżących w wyniku przyjęcia i stosowania Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy Conditionality (protokołu ustaleń w sprawie szczególnych warunków polityki gospodarczej) w wysokości wskazanej w skardze lub w wysokości, jaką Trybunał uzna za należną skarżącym;

| — | obciążenie Unii Europejskiej kosztami związanymi z wniesieniem niniejszej skargi. |
| --- | --- |

—

obciążenie Unii Europejskiej kosztami związanymi z wniesieniem niniejszej skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podnoszonymi w sprawie T-161/15, Brinkmann (Steel Trading) i in. / Komisja i EBC albo do nich podobne.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/23 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/23

---

Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Nessim Daoud i in. / Rada i in.

(Sprawa T-208/18)

(2018/C 211/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Magdy Milad Nessim Daoud (Blainville, Kanada), Larsennar Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) oraz Maxim Zakharchenko (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: A. Markides, M. Ioannides, C. Velaris i C. Velaris, lawyers, A. Robertson, QC i G. Rothschild, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa (reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej) oraz Unia Europejska (reprezentowana przez Komisję Europejską)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

lub, ewentualnie:

| — | uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących; |
| --- | --- |

—

uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących;

i w każdym wypadku:

| — | obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są w istocie takie same jak zarzuty podniesione w sprawie T-147/18, APG Intercon i in. / Rada i in., lub do nich podobne.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/24 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/24

---

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – Briois przeciwko Parlament

(Sprawa T-214/18)

(2018/C 211/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Steeve’a Brioisa 2017/2221(IMM), przyjmującej sprawozdanie Komisji Prawnej A8-0011/2018; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Steeve’a Brioisa 2017/2221(IMM), przyjmującej sprawozdanie Komisji Prawnej A8-0011/2018;

| — | zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Steeve’a Brioisa kwoty 35 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Steeve’a Brioisa kwoty 35 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

| — | zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Steeve’a Brioisa kwoty 5 000 EUR tytułem kosztów podlegających zwrotowi; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Steeve’a Brioisa kwoty 5 000 EUR tytułem kosztów podlegających zwrotowi;

| — | obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”) w zakresie, w jakim oświadczenie S. Brioisa, które doprowadziło do postępowania karnego w jego państwie członkowskim pochodzenia stanowi opinię wyrażoną podczas wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu tego przepisu. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”) w zakresie, w jakim oświadczenie S. Brioisa, które doprowadziło do postępowania karnego w jego państwie członkowskim pochodzenia stanowi opinię wyrażoną podczas wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu tego przepisu.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu, ponieważ przyjmując decyzję o uchyleniu immunitetu S. Brioisa Parlament zlekceważył zarówno literę, jak i ducha tego przepisu, a tym samym spowodował nieważność tej decyzji. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu, ponieważ przyjmując decyzję o uchyleniu immunitetu S. Brioisa Parlament zlekceważył zarówno literę, jak i ducha tego przepisu, a tym samym spowodował nieważność tej decyzji.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji.
  Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równości w porównaniu z posłami znajdującymi się w sytuacjach, które jeśli nie identyczne, to są co najmniej porównywalne, a zatem w konsekwencji Parlament również naruszył zasadę dobrej administracji, która wiąże się z obowiązkiem starannego i bezstronnego zbadania przez instytucję właściwą wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
  Po drugie, skarżący uważa, że łańcuch poszlak pozwala stwierdzić oczywisty przypadek fumus persecutionis wobec niego. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i dobrej administracji.

Po pierwsze, skarżący uważa, że Parlament naruszył w odniesieniu do niego zasadę równości w porównaniu z posłami znajdującymi się w sytuacjach, które jeśli nie identyczne, to są co najmniej porównywalne, a zatem w konsekwencji Parlament również naruszył zasadę dobrej administracji, która wiąże się z obowiązkiem starannego i bezstronnego zbadania przez instytucję właściwą wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Po drugie, skarżący uważa, że łańcuch poszlak pozwala stwierdzić oczywisty przypadek fumus persecutionis wobec niego.

| 4. | Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, ponieważ prawa skarżącego i zasada kontradyktoryjności nie były w wystarczającym stopniu zapewnione podczas przesłuchania skarżącego przed Komisją Prawną. Skarżący twierdzi tym samym, że okoliczność, iż nie został poproszony o zabranie głosu na sesji plenarnej w sprawie uchylenia jego immunitetu jest nie tylko sprzeczna z ogólnymi zasadami prawa, ale także sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem i większością zwyczajów parlamentarnych. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, ponieważ prawa skarżącego i zasada kontradyktoryjności nie były w wystarczającym stopniu zapewnione podczas przesłuchania skarżącego przed Komisją Prawną. Skarżący twierdzi tym samym, że okoliczność, iż nie został poproszony o zabranie głosu na sesji plenarnej w sprawie uchylenia jego immunitetu jest nie tylko sprzeczna z ogólnymi zasadami prawa, ale także sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem i większością zwyczajów parlamentarnych.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/25 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/25

---

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – QB / EBC

(Sprawa T-215/18)

(2018/C 211/32)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: QB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

oraz w konsekwencji,

| — | stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za okres 2016 oraz decyzji z dnia 23 maja 2017 r., doręczonej w dniu 28 czerwca 2017 r., w sprawie nieprzyznania skarżącej awansu płacowego; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za okres 2016 oraz decyzji z dnia 23 maja 2017 r., doręczonej w dniu 28 czerwca 2017 r., w sprawie nieprzyznania skarżącej awansu płacowego;

| — | w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z września 2017 r. i decyzji dorozumianej, które odpowiednio oddalały odwołanie administracyjne i zażalenie skarżącej; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z września 2017 r. i decyzji dorozumianej, które odpowiednio oddalały odwołanie administracyjne i zażalenie skarżącej;

| — | zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia szacowanego ex aequo et bono na kwotę 15 000 EUR; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia szacowanego ex aequo et bono na kwotę 15 000 EUR;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postepowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwsze, dotyczący naruszenia przewodnika w sprawie oceny i postepowania Annual Salary and Bonus Review (ASBR), naruszenia zasady pewności prawa oraz naruszenia obowiązku staranności, których dopuściła sie pozwana przyjmując sprawozdanie z oceny za okres 2016 (zwane dalej „spornym sprawozdaniem z oceny”). Skarżąca podnosi w szczególności następujące zarzuty:






  — | sporne sprawozdanie z oceny zostało sporządzone przez pracownika DG-H, a nie przez oceniających; |
| --- | --- | --- |

1.

Zarzut pierwsze, dotyczący naruszenia przewodnika w sprawie oceny i postepowania Annual Salary and Bonus Review (ASBR), naruszenia zasady pewności prawa oraz naruszenia obowiązku staranności, których dopuściła sie pozwana przyjmując sprawozdanie z oceny za okres 2016 (zwane dalej „spornym sprawozdaniem z oceny”). Skarżąca podnosi w szczególności następujące zarzuty:

—

sporne sprawozdanie z oceny zostało sporządzone przez pracownika DG-H, a nie przez oceniających;

| — | decyzja w sprawie spornego sprawozdania z oceny zapadła, gdy postepowanie w sprawie oceny skarżącej zostało już ostatecznie zakończone; |
| --- | --- |

—

decyzja w sprawie spornego sprawozdania z oceny zapadła, gdy postepowanie w sprawie oceny skarżącej zostało już ostatecznie zakończone;

| — | okres oceny, którego dotyczy sporne sprawozdanie z oceny, jest zbyt krótki, by umożliwić ocenę roczną; |
| --- | --- |

—

okres oceny, którego dotyczy sporne sprawozdanie z oceny, jest zbyt krótki, by umożliwić ocenę roczną;

| — | sporne sprawozdanie z oceny nie jest narzędziem wydajności pracy. |
| --- | --- |

—

sporne sprawozdanie z oceny nie jest narzędziem wydajności pracy.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu, którym obarczone jest sporne sprawozdanie z oceny, ponieważ, po pierwsze, ocena opierała się po części na zadaniu nieukończonym z powodu zwolnienia chorobowego, a po drugie, pozytywna ocena kierownika będącego strona trzecią została opatrzona w nieprawidłowy sposób uwagami i umniejszona przez oceniających, którzy poza tym nie wzięli pod uwagę celów. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu, którym obarczone jest sporne sprawozdanie z oceny, ponieważ, po pierwsze, ocena opierała się po części na zadaniu nieukończonym z powodu zwolnienia chorobowego, a po drugie, pozytywna ocena kierownika będącego strona trzecią została opatrzona w nieprawidłowy sposób uwagami i umniejszona przez oceniających, którzy poza tym nie wzięli pod uwagę celów.

| 3. | Zarzut trzeci, dotyczący tego, że decyzja z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie nieprzyznania skarżącej awansu płacowego (zwana dalej „decyzją ASBR”) oparta jest na niezgodnym z prawem sprawozdaniu z oceny. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, dotyczący tego, że decyzja z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie nieprzyznania skarżącej awansu płacowego (zwana dalej „decyzją ASBR”) oparta jest na niezgodnym z prawem sprawozdaniu z oceny.

| 4. | Zarzut czwarty, dotyczący tego, że decyzja ASBR została wydana przez organ, który nie miał do tego kompetencji, ponieważ została wydana przez osobę mianowaną tymczasowo na 6 miesięcy, która nie miała wymaganego statusu, by ją wydać. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, dotyczący tego, że decyzja ASBR została wydana przez organ, który nie miał do tego kompetencji, ponieważ została wydana przez osobę mianowaną tymczasowo na 6 miesięcy, która nie miała wymaganego statusu, by ją wydać.

| 5. | Zarzut piąty, dotyczący szeregu oczywistych błędów, którymi obarczona jest decyzja ASBR, ponieważ decyzja ta nie mogła wykazać underperformance w chwili jej wydania. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, dotyczący szeregu oczywistych błędów, którymi obarczona jest decyzja ASBR, ponieważ decyzja ta nie mogła wykazać underperformance w chwili jej wydania.

| 6. | Zarzut szósty, dotyczący naruszenia wytycznych ASBR i postępowania ASBR oraz naruszenia art. 41 karty, ponieważ decyzja ASBR była pozbawiona uzasadnienia. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, dotyczący naruszenia wytycznych ASBR i postępowania ASBR oraz naruszenia art. 41 karty, ponieważ decyzja ASBR była pozbawiona uzasadnienia.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/26 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/26

---

Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – Pozza / Parlament

(Sprawa T-216/18)

(2018/C 211/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Geoffray Pozza (Waldbillig, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaprzestania wypłaty dodatku zagranicznego z dniem 1 maja 2017 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaprzestania wypłaty dodatku zagranicznego z dniem 1 maja 2017 r.;

| — | obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, polegającego na tym, że Parlament błędnie zinterpretował ten przepis poprzez wydanie decyzji w sprawie zaprzestania wypłacania stronie skarżącej dodatku zagranicznego. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, polegającego na tym, że Parlament błędnie zinterpretował ten przepis poprzez wydanie decyzji w sprawie zaprzestania wypłacania stronie skarżącej dodatku zagranicznego.

| 2. | Zarzut drugi dotyczący tego, że Parlament nie jest właściwy do wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ międzyinstytucjonalne przeniesienie urzędnika nie stanowi nowej rekrutacji, w związku z czym Parlament nie może skorzystać z pretekstu przeniesienia strony skarżącej, aby po raz drugi ustalić jej prawo do dodatku zagranicznego. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Parlament nie jest właściwy do wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ międzyinstytucjonalne przeniesienie urzędnika nie stanowi nowej rekrutacji, w związku z czym Parlament nie może skorzystać z pretekstu przeniesienia strony skarżącej, aby po raz drugi ustalić jej prawo do dodatku zagranicznego.

| 3. | Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań oraz wcześniejszej decyzji Trybunału Obrachunkowego ustalającej prawa strony skarżącej, ponieważ jakikolwiek akt administracyjny przyjęty przez instytucję posiada domniemanie zgodnego z prawem i ponieważ w niniejszej sprawie wcześniejsza decyzja Trybunału Obrachunkowego wzbudziła u strony skarżącej uzasadnione oczekiwania co do utrzymania dodatku zagranicznego tak długo, jak długo pozostaje zatrudniona w Luksemburgu. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań oraz wcześniejszej decyzji Trybunału Obrachunkowego ustalającej prawa strony skarżącej, ponieważ jakikolwiek akt administracyjny przyjęty przez instytucję posiada domniemanie zgodnego z prawem i ponieważ w niniejszej sprawie wcześniejsza decyzja Trybunału Obrachunkowego wzbudziła u strony skarżącej uzasadnione oczekiwania co do utrzymania dodatku zagranicznego tak długo, jak długo pozostaje zatrudniona w Luksemburgu.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/27 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/27

---

Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2018 r. – DK / ESDZ

(Sprawa T-217/18)

(2018/C 211/34)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: DK (przedstawiciele: adwokaci: S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | orzeczenie, iż,






  — | stwierdza się nieważność decyzji z dnia 23 maja 2017 r. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej, zgodnie z którą kwota netto jego emerytury zostaje obniżona o 20 %, czyli potrąca się z niej 1 015 EUR miesięcznie, do dnia 30 września 2025 r. na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego; |
| --- | --- | --- |

—

orzeczenie, iż,

—

stwierdza się nieważność decyzji z dnia 23 maja 2017 r. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej, zgodnie z którą kwota netto jego emerytury zostaje obniżona o 20 %, czyli potrąca się z niej 1 015 EUR miesięcznie, do dnia 30 września 2025 r. na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego;

| — | tytułem ewentualnym, zasądza się od ESDZ na rzecz skarżącego kwotę ustaloną ex aequo et bono tytułem naprawienia szkody; |
| --- | --- |

—

tytułem ewentualnym, zasądza się od ESDZ na rzecz skarżącego kwotę ustaloną ex aequo et bono tytułem naprawienia szkody;

| — | ESDZ zostaje w każdym razie obciążona kosztami postepowania |
| --- | --- |

—

ESDZ zostaje w każdym razie obciążona kosztami postepowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

| 1. | Zarzut pierwsze, dotyczący oczywistych błędów, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja, ponieważ, po pierwsze, organ powołujący nie wziął pod uwagę wyrządzonej przez stronę skarżącą szkody dla integralności instytucji, która już została naprawiona, a po drugie, czas trwania wymierzonej kary dyscyplinarnej jest arbitralny, gdyż został ustalony w odniesieniu do przepisowego wieku przejścia przez niego na emeryturę. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwsze, dotyczący oczywistych błędów, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja, ponieważ, po pierwsze, organ powołujący nie wziął pod uwagę wyrządzonej przez stronę skarżącą szkody dla integralności instytucji, która już została naprawiona, a po drugie, czas trwania wymierzonej kary dyscyplinarnej jest arbitralny, gdyż został ustalony w odniesieniu do przepisowego wieku przejścia przez niego na emeryturę.

| 2. | Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, którym obarczona jest zaskarżona decyzja z racji niezgodnego z prawem braku wzięcia pod uwagę tego, jak dawno miały miejsce okoliczności faktyczne, braku wzięcia pod uwagę naruszenia art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w toku postępowania karnego, a także braku wzięcia pod uwagę sytuacji rodzinnej skarżącego. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, którym obarczona jest zaskarżona decyzja z racji niezgodnego z prawem braku wzięcia pod uwagę tego, jak dawno miały miejsce okoliczności faktyczne, braku wzięcia pod uwagę naruszenia art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w toku postępowania karnego, a także braku wzięcia pod uwagę sytuacji rodzinnej skarżącego.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/28 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/28

---

Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products i in. / Komisja

(Sprawa T-254/18)

(2018/C 211/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (Pekin, Chiny) oraz pozostałych 9 skarżących (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard oraz B. Maniatis, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/140 z dnia 29 stycznia 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącego dochodzenie dotyczące przywozu niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Indii (Dz.U. 2018 L 25, s. 6), w zakresie w jakim odnosi się ono do CCCME, poszczególnych spółek i zainteresowanych członków; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/140 z dnia 29 stycznia 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącego dochodzenie dotyczące przywozu niektórych artykułów z żeliwa pochodzących z Indii (Dz.U. 2018 L 25, s. 6), w zakresie w jakim odnosi się ono do CCCME, poszczególnych spółek i zainteresowanych członków; oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

| 1. | Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja Europejska naruszyła art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, i 7 oraz art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji w szczególności posługując się niewiarygodnymi danymi dotyczącymi przywozu, niewiarygodnymi makroekonomicznymi danymi dotyczącymi szkody oraz niewiarygodnymi danymi dotyczącymi rentowności oraz nie pozwalając innym zainteresowanym stronom na przedstawienie uwag co do ostatecznego wyboru próby producentów unijnych. |
| --- | --- |

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja Europejska naruszyła art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, i 7 oraz art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji w szczególności posługując się niewiarygodnymi danymi dotyczącymi przywozu, niewiarygodnymi makroekonomicznymi danymi dotyczącymi szkody oraz niewiarygodnymi danymi dotyczącymi rentowności oraz nie pozwalając innym zainteresowanym stronom na przedstawienie uwag co do ostatecznego wyboru próby producentów unijnych.

| 2. | Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego w szczególności nie biorąc pod uwagę braku zbieżności w czasie oraz nie zapewniając, że szkody spowodowane innymi czynnikami nie zostaną przypisane chińskim importerom. |
| --- | --- |

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego w szczególności nie biorąc pod uwagę braku zbieżności w czasie oraz nie zapewniając, że szkody spowodowane innymi czynnikami nie zostaną przypisane chińskim importerom.

| 3. | Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1–3, art. 20 ust. 2 oraz art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w szczególności odmawiając jakiegokolwiek dostępu do obliczeń dotyczących szkody, wpływu na ceny oraz poziomu usuwającego szkodę jak też ustalenia wartości normalnej, a także odmawiając przekazania żądanych danych nawet w zagregowanej wersji oraz nie ujawniając szeregu istotnych informacji mimo ponawianych wniosków w tym zakresie. |
| --- | --- |

3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1–3, art. 20 ust. 2 oraz art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w szczególności odmawiając jakiegokolwiek dostępu do obliczeń dotyczących szkody, wpływu na ceny oraz poziomu usuwającego szkodę jak też ustalenia wartości normalnej, a także odmawiając przekazania żądanych danych nawet w zagregowanej wersji oraz nie ujawniając szeregu istotnych informacji mimo ponawianych wniosków w tym zakresie.

| 4. | Zarzut czwarty, zgodnie z którym nie biorąc pod uwagę wszystkich cech numerów kontrolnych produktu w ramach porównania cen, nie przekazując koniecznych informacji dotyczących cech produktu innych niż wynikające z oryginalnych numerów kontrolnych produktu oraz odrzucając bezpodstawnie wniosek o dostosowanie wartości normalnej eliminujące nieprawidłowości będące wynikiem niewielkiej produkcji w Indiach, Komisja naruszyła art. 2 ust. 10, art. 3 ust. 2 lit. a), art. 3 ust. 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji. |
| --- | --- |

4.

Zarzut czwarty, zgodnie z którym nie biorąc pod uwagę wszystkich cech numerów kontrolnych produktu w ramach porównania cen, nie przekazując koniecznych informacji dotyczących cech produktu innych niż wynikające z oryginalnych numerów kontrolnych produktu oraz odrzucając bezpodstawnie wniosek o dostosowanie wartości normalnej eliminujące nieprawidłowości będące wynikiem niewielkiej produkcji w Indiach, Komisja naruszyła art. 2 ust. 10, art. 3 ust. 2 lit. a), art. 3 ust. 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji.

| 5. | Zarzut piąty, zgodnie z którym dokonując korekty w górę w stosunku do wartości normalnej z uwagi na podatki pośrednie, Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 lit. b) oraz art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

5.

Zarzut piąty, zgodnie z którym dokonując korekty w górę w stosunku do wartości normalnej z uwagi na podatki pośrednie, Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 lit. b) oraz art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

| 6. | Zarzut szósty, zgodnie z którym opierając się na danych pochodzących tylko od jednego indyjskiego producenta w celu ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku wykorzystanego w celu skonstruowania wartości normalnej, w miejsce wszystkich istotnych dostępnych informacji w odniesieniu do analogicznego państwa, Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. |
| --- | --- |

6.

Zarzut szósty, zgodnie z którym opierając się na danych pochodzących tylko od jednego indyjskiego producenta w celu ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku wykorzystanego w celu skonstruowania wartości normalnej, w miejsce wszystkich istotnych dostępnych informacji w odniesieniu do analogicznego państwa, Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

---

| 18.6.2018 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 211/29 |
| --- | --- | --- | --- |

18.6.2018

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 211/29

---

Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2016 r. – UN/Komisja

(Sprawa T-676/17) (1)

(2018/C 211/36)

Język postępowania: niemiecki

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.

---