# Dziennik Urzędowy C 55/2009

| | ISSN 1725-5228 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 55 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 527 marca 2009 |

ISSN 1725-5228

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 55

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 527 marca 2009

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | IV   Zawiadomienia |
| | ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2009/C 055/01 | Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
  Dz.U. C 44 z 21.2.2009. | 1 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

IV   Zawiadomienia

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

2009/C 055/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
| | Trybunał Sprawiedliwości |
| 2009/C 055/02 | Sprawa C-140/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Hecht-Pharma GmbH przeciwko Staatliches Gewerbeaufsichtsamst Lüneburg (Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 — Pojęcie produktu leczniczego wedle funkcji — Produkt, co do którego nie stwierdzono, iż jest produktem leczniczym wedle funkcji — Uwzględnienie dawkowania substancji czynnych) | 2 |
| 2009/C 055/03 | Sprawa C-383/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — M-K Europa GmbH & Co. KG przeciwko Stadt Regensburg (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rozporządzenie (WE) nr 258/97 — Artykuł 1 ust. 1-3 — Nowa żywność i nowe składniki żywności) | 3 |
| 2009/C 055/04 | Sprawa C-495/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat — Austria) — Silberquelle GmbH przeciwko Maselli Strickmode GmbH (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuły 10 i 12 — Wygaśnięcie — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Umieszczenie znaku towarowego na przedmiotach promocyjnych — Nieodpłatne oferowanie takich przedmiotów nabywcom towarów sprzedawanych przez właściciela znaku towarowego) | 3 |
| 2009/C 055/05 | Sprawa C-502/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — K-1 sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy (Podatek VAT — Nieprawidłowości w deklaracji podatnika — Dodatkowe zobowiązanie podatkowe) | 4 |
| 2009/C 055/06 | Sprawa C-539/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 26 ust. 3 — Jeden europejski numer alarmowy — Informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej — Udostępnienie władzom zajmującym się ratownictwem — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie) | 4 |
| 2009/C 055/07 | Sprawa C-259/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Ochrona i zachowanie siedlisk — Klasyfikacja obszarów specjalnej ochrony — Zakaz polowania i chwytania — Nieprawidłowa transpozycja) | 5 |
| 2009/C 055/08 | Sprawa C-421/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-366/06 Calebus, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 24 września 2008 r. przez Calebus, SA | 5 |
| 2009/C 055/09 | Sprawa C-506/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-403/05 MyTravel Group plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 listopada 2008 r. przez Królestwo Szwecji | 6 |
| 2009/C 055/10 | Sprawa C-520/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-248/05 HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Manpower, Inc., wniesione w dniu 27 listopada 2008 r. przez HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) | 7 |
| 2009/C 055/11 | Sprawa C-525/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2008 r. — Sylvia Bienek przeciwko Condor Flugdienst GmbH | 8 |
| 2009/C 055/12 | Sprawa C-538/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën | 8 |
| 2009/C 055/13 | Sprawa C-541/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Fokus Invest AG przeciwko Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG) | 8 |
| 2009/C 055/14 | Sprawa C-549/08: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii | 9 |
| 2009/C 055/15 | Sprawa C-551/08: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej | 9 |
| 2009/C 055/16 | Sprawa C-552/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 grudnia 2008 r. przez Agrar-Invest-Tatschl GmbH | 10 |
| 2009/C 055/17 | Sprawa C-558/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2008 r. — Portakabin Limited i Portakabin B.V. przeciwko Primakabin B.V. | 10 |
| 2009/C 055/18 | Sprawa C-560/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii | 11 |
| 2009/C 055/19 | Sprawa C-565/08: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Republice Włoskiej | 12 |
| 2009/C 055/20 | Sprawa C-570/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou w dniu 22 grudnia 2008 r. — Symvoulio Apochetefseon Lefkosias przeciwko Anatheoretiki Archi Prosferon | 13 |
| 2009/C 055/21 | Sprawa C-571/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej | 13 |
| 2009/C 055/22 | Sprawa C-572/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej | 14 |
| 2009/C 055/23 | Sprawa C-573/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej | 14 |
| 2009/C 055/24 | Sprawa C-576/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 października 2008 r. w sprawie T-256/07 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2008 r. przez People's Mojahedin Organization of Iran | 15 |
| 2009/C 055/25 | Sprawa C-577/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen, oddział Hasselt (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rijksdienst voor pensioenen przeciwko E. Brouwer | 16 |
| 2009/C 055/26 | Sprawa C-578/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken | 16 |
| 2009/C 055/27 | Sprawa C-579/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-305/06 Air Products and Chemicals Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 24 grudnia 2008 r. przez Messer Group GmbH | 17 |
| 2009/C 055/28 | Sprawa C-581/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2008 r. — EMI Group Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs | 17 |
| 2009/C 055/29 | Sprawa C-584/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA przeciwko Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd (Unibet) | 18 |
| 2009/C 055/30 | Sprawa C-586/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Angelo Rubino przeciwko Ministero dell'Università e della Ricerca | 19 |
| 2009/C 055/31 | Sprawa C-2/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen Sad (Bułgaria) w dniu 6 stycznia 2009 r. — Peter Dimitrov Kalinchev przeciwko Regionalna Mitnicheska Direktsia w Płowdiw | 19 |
| 2009/C 055/32 | Sprawa C-5/09: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej | 19 |
| 2009/C 055/33 | Sprawa C-10/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej | 20 |
| 2009/C 055/34 | Sprawa C-11/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej | 20 |
| 2009/C 055/35 | Sprawa C-12/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej | 21 |
| 2009/C 055/36 | Sprawa C-13/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej | 21 |
| 2009/C 055/37 | Sprawa C-240/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga | 21 |
| | Sąd Pierwszej Instancji |
| 2009/C 055/38 | Sprawa T-162/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Kronoply przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc regionalna na rzecz dużych projektów inwestycyjnych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Uzasadnienie — Wywierany przez pomoc efekt zachęty — Konieczność pomocy) | 22 |
| 2009/C 055/39 | Sprawa T-399/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — giropay przeciwko OHIM (GIROPAY) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GIROPAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94) | 22 |
| 2009/C 055/40 | Sprawa T-296/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaCheck) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PharmaCheck — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Ograniczenie wykazu towarów) | 23 |
| 2009/C 055/41 | Sprawa T-307/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Hansgrohe przeciwko OHIM (AIRSHOWER) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AIRSHOWER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94) | 23 |
| 2009/C 055/42 | Sprawa T-316/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2009 r. — Commercy przeciwko OHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy easyHotel — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EASYHOTEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Pomoc w zakresie kosztów postępowania — Wniosek złożony przez syndyka spółki handlowej — Artykuł 94 ust. 2 regulaminu) | 23 |
| 2009/C 055/43 | Sprawa T-352/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rednap (Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach czwartego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Projekty Rise i Healthline — Brak zgodności z postanowieniami umowy części zadeklarowanych wydatków — Zwrot części wypłaconych zaliczek — Postępowanie zaoczne) | 24 |
| 2009/C 055/44 | Sprawa T-424/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 stycznia 2009 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko OHIM (OPTIMUM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OPTIMUM — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Obowiązek uzasadnienia — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94) | 24 |
| 2009/C 055/45 | Sprawa T-372/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 grudnia 2008 r. — Bomba Energia Getränkvertriebs przeciwko OHIM — Eckes-Granini (Bomba) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania) | 25 |
| 2009/C 055/46 | Sprawa T-137/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Portela przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Wprowadzenie do obrotu wadliwych termometrów cyfrowych noszących oznakowanie CE — Bezczynność Komisji — Związek przyczynowy — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej) | 25 |
| 2009/C 055/47 | Sprawa T-209/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Gaedertz przeciwko OHIM — Living Byte Software (GlobalRemote) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania) | 26 |
| 2009/C 055/48 | Sprawa T-223/07 P: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Thierry przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 — Odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadka — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne) | 26 |
| 2009/C 055/49 | Sprawa T-285/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko Parlamentowi i Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Częściowa niedopuszczalność skargi — Brak przypisania zaskarżonego aktu Parlamentowi) | 26 |
| 2009/C 055/50 | Sprawa T-117/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko EKES i Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Częściowa niedopuszczalność skargi — Brak przypisania aktów Komisji) | 27 |
| 2009/C 055/51 | Sprawa T-468/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 grudnia 2008 r. — AES-Tisza przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja Komisji uznająca za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc w postaci umów dotyczących zakupu energii elektrycznej udzieloną przez Republikę Węgierską na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów) | 27 |
| 2009/C 055/52 | Sprawa T-535/08: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Tuzzi fashion GmbH przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci) | 28 |
| 2009/C 055/53 | Sprawa T-536/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Huvis przeciwko Radzie | 28 |
| 2009/C 055/54 | Sprawa T-537/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie | 29 |
| 2009/C 055/55 | Sprawa T-538/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Rewe-Zentral przeciwko OHIM — Kodi Diskontläden (inéa) | 29 |
| 2009/C 055/56 | Sprawa T-543/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — RWE i RWE Dea przeciwko Komisji | 30 |
| 2009/C 055/57 | Sprawa T-544/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Hansen & Rosenthal i H & R Wax Company Vertrieb przeciwko Komisji | 31 |
| 2009/C 055/58 | Sprawa T-547/08: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — X-Technology Swiss przeciwko OHIM (wizerunek skarpety) | 31 |
| 2009/C 055/59 | Sprawa T-550/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji | 32 |
| 2009/C 055/60 | Sprawa T-551/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — H & R ChemPharm przeciwko Komisji | 32 |
| 2009/C 055/61 | Sprawa T-552/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Domótica, Estudo e Projecto de Edifícios Inteligentes, Lda | 33 |
| 2009/C 055/62 | Sprawa T-554/08: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji | 34 |
| 2009/C 055/63 | Sprawa T-555/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — iPublish Ganske Interactive Publishing przeciwko OHIM (wizerunek urządzenia nawigacyjnego) | 35 |
| 2009/C 055/64 | Sprawa T-556/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Slovenská pošta przeciwko Komisji | 35 |
| 2009/C 055/65 | Sprawa T-557/08: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2008 r. — mPAY24 przeciwko OHIM — Ultra (MPAY) | 35 |
| 2009/C 055/66 | Sprawa T-560/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich | 36 |
| 2009/C 055/67 | Sprawa T-561/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Bactria i Gutknecht przeciwko Komisji | 37 |
| 2009/C 055/68 | Sprawa T-565/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji | 38 |
| 2009/C 055/69 | Sprawa T-566/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji | 38 |
| 2009/C 055/70 | Sprawa T-567/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2008 r. w sprawie F-49/06, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Barta Nijsa | 39 |
| 2009/C 055/71 | Sprawa T-568/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — M6 przeciwko Komisji | 40 |
| 2009/C 055/72 | Sprawa T-569/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Visonic przeciwko OHIM — Sedea Electronique (VISIONIC) | 40 |
| 2009/C 055/73 | Sprawa T-570/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji | 41 |
| 2009/C 055/74 | Sprawa T-571/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji | 41 |
| 2009/C 055/75 | Sprawa T-573/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji | 42 |
| 2009/C 055/76 | Sprawa T-575/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — 4care przeciwko OHIM — Laboratorios Diafarm (Acumed) | 43 |
| 2009/C 055/77 | Sprawa T-576/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji | 43 |
| 2009/C 055/78 | Sprawa T-578/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — DVB Project przeciwko OHIM — Eurotel (DVB) | 44 |
| 2009/C 055/79 | Sprawa T-584/08: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji | 44 |
| 2009/C 055/80 | Sprawa T-586/08: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA) | 45 |
| 2009/C 055/81 | Sprawa T-3/09: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji | 45 |
| 2009/C 055/82 | Sprawa T-4/09: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2009 r. — UniCredit przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit) | 46 |
| 2009/C 055/83 | Sprawa T-9/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-133/06, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccio | 46 |
| 2009/C 055/84 | Sprawa T-10/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Racing — Live (F1 — Live) | 47 |
| 2009/C 055/85 | Sprawa T-11/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Özdemir przeciwko OHIM — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones) | 47 |
| 2009/C 055/86 | Sprawa T-16/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia | 48 |
| 2009/C 055/87 | Sprawa T-20/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 stycznia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich | 49 |
| 2009/C 055/88 | Sprawa T-23/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — CNOP i CCG przeciwko Komisji | 49 |
| 2009/C 055/89 | Sprawa T-24/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Biocaps przeciwko Komisji | 50 |
| 2009/C 055/90 | Sprawa T-132/98: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Groupe Perry et Isibiris przeciwko Komisji | 50 |
| 2009/C 055/91 | Sprawa T-98/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Fédération nationale du Crédit agricole przeciwko Komisji | 50 |
| | Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej |
| 2009/C 055/92 | Sprawa F-35/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 listopada 2008 r. — Klug przeciwko EMEA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Niekorzystne sprawozdanie z oceny — Nękanie psychiczne) | 51 |
| 2009/C 055/93 | Sprawa F-32/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. — Klein przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Renta inwalidzka — Śmierć — Pojęcie dziecka pozostającego na utrzymaniu — Artykuł 2 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego — Odprawa pośmiertna — Kwota płatna w przypadku śmierci — Renta sieroca) | 51 |
| 2009/C 055/94 | Sprawa F-100/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Petrilli przeciwko Komisji | 52 |
| 2009/C 055/95 | Sprawa F-102/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji | 52 |
| 2009/C 055/96 | Sprawa F-1/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Putterie-de-Beukelaer przeciwko Komisji | 53 |
| 2009/C 055/97 | Sprawa F-2/09: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Menghi przeciwko ENISA | 53 |
| 2009/C 055/98 | Sprawa F-3/09: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Ridolfi przeciwko Komisji | 53 |
| 2009/C 055/99 | Sprawa F-21/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji | 54 |

V   Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

2009/C 055/02

Sprawa C-140/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Hecht-Pharma GmbH przeciwko Staatliches Gewerbeaufsichtsamst Lüneburg (Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 — Pojęcie produktu leczniczego wedle funkcji — Produkt, co do którego nie stwierdzono, iż jest produktem leczniczym wedle funkcji — Uwzględnienie dawkowania substancji czynnych)

2

2009/C 055/03

Sprawa C-383/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — M-K Europa GmbH & Co. KG przeciwko Stadt Regensburg (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rozporządzenie (WE) nr 258/97 — Artykuł 1 ust. 1-3 — Nowa żywność i nowe składniki żywności)

3

2009/C 055/04

Sprawa C-495/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat — Austria) — Silberquelle GmbH przeciwko Maselli Strickmode GmbH (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuły 10 i 12 — Wygaśnięcie — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Umieszczenie znaku towarowego na przedmiotach promocyjnych — Nieodpłatne oferowanie takich przedmiotów nabywcom towarów sprzedawanych przez właściciela znaku towarowego)

3

2009/C 055/05

Sprawa C-502/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — K-1 sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy (Podatek VAT — Nieprawidłowości w deklaracji podatnika — Dodatkowe zobowiązanie podatkowe)

4

2009/C 055/06

Sprawa C-539/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 26 ust. 3 — Jeden europejski numer alarmowy — Informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej — Udostępnienie władzom zajmującym się ratownictwem — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

4

2009/C 055/07

Sprawa C-259/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Ochrona i zachowanie siedlisk — Klasyfikacja obszarów specjalnej ochrony — Zakaz polowania i chwytania — Nieprawidłowa transpozycja)

5

2009/C 055/08

Sprawa C-421/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-366/06 Calebus, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 24 września 2008 r. przez Calebus, SA

5

2009/C 055/09

Sprawa C-506/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-403/05 MyTravel Group plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 listopada 2008 r. przez Królestwo Szwecji

6

2009/C 055/10

Sprawa C-520/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-248/05 HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Manpower, Inc., wniesione w dniu 27 listopada 2008 r. przez HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH)

7

2009/C 055/11

Sprawa C-525/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2008 r. — Sylvia Bienek przeciwko Condor Flugdienst GmbH

8

2009/C 055/12

Sprawa C-538/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

8

2009/C 055/13

Sprawa C-541/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Fokus Invest AG przeciwko Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)

8

2009/C 055/14

Sprawa C-549/08: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

9

2009/C 055/15

Sprawa C-551/08: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

9

2009/C 055/16

Sprawa C-552/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 grudnia 2008 r. przez Agrar-Invest-Tatschl GmbH

10

2009/C 055/17

Sprawa C-558/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2008 r. — Portakabin Limited i Portakabin B.V. przeciwko Primakabin B.V.

10

2009/C 055/18

Sprawa C-560/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

11

2009/C 055/19

Sprawa C-565/08: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Republice Włoskiej

12

2009/C 055/20

Sprawa C-570/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou w dniu 22 grudnia 2008 r. — Symvoulio Apochetefseon Lefkosias przeciwko Anatheoretiki Archi Prosferon

13

2009/C 055/21

Sprawa C-571/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

13

2009/C 055/22

Sprawa C-572/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

14

2009/C 055/23

Sprawa C-573/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

14

2009/C 055/24

Sprawa C-576/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 października 2008 r. w sprawie T-256/07 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2008 r. przez People's Mojahedin Organization of Iran

15

2009/C 055/25

Sprawa C-577/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen, oddział Hasselt (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rijksdienst voor pensioenen przeciwko E. Brouwer

16

2009/C 055/26

Sprawa C-578/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken

16

2009/C 055/27

Sprawa C-579/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-305/06 Air Products and Chemicals Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 24 grudnia 2008 r. przez Messer Group GmbH

17

2009/C 055/28

Sprawa C-581/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2008 r. — EMI Group Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

17

2009/C 055/29

Sprawa C-584/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA przeciwko Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd (Unibet)

18

2009/C 055/30

Sprawa C-586/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Angelo Rubino przeciwko Ministero dell'Università e della Ricerca

19

2009/C 055/31

Sprawa C-2/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen Sad (Bułgaria) w dniu 6 stycznia 2009 r. — Peter Dimitrov Kalinchev przeciwko Regionalna Mitnicheska Direktsia w Płowdiw

19

2009/C 055/32

Sprawa C-5/09: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

19

2009/C 055/33

Sprawa C-10/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

20

2009/C 055/34

Sprawa C-11/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

20

2009/C 055/35

Sprawa C-12/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

21

2009/C 055/36

Sprawa C-13/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

21

2009/C 055/37

Sprawa C-240/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

21

Sąd Pierwszej Instancji

2009/C 055/38

Sprawa T-162/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Kronoply przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc regionalna na rzecz dużych projektów inwestycyjnych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Uzasadnienie — Wywierany przez pomoc efekt zachęty — Konieczność pomocy)

22

2009/C 055/39

Sprawa T-399/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — giropay przeciwko OHIM (GIROPAY) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GIROPAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

22

2009/C 055/40

Sprawa T-296/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaCheck) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PharmaCheck — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Ograniczenie wykazu towarów)

23

2009/C 055/41

Sprawa T-307/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Hansgrohe przeciwko OHIM (AIRSHOWER) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AIRSHOWER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

23

2009/C 055/42

Sprawa T-316/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2009 r. — Commercy przeciwko OHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy easyHotel — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EASYHOTEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Pomoc w zakresie kosztów postępowania — Wniosek złożony przez syndyka spółki handlowej — Artykuł 94 ust. 2 regulaminu)

23

2009/C 055/43

Sprawa T-352/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rednap (Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach czwartego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Projekty Rise i Healthline — Brak zgodności z postanowieniami umowy części zadeklarowanych wydatków — Zwrot części wypłaconych zaliczek — Postępowanie zaoczne)

24

2009/C 055/44

Sprawa T-424/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 stycznia 2009 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko OHIM (OPTIMUM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OPTIMUM — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Obowiązek uzasadnienia — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94)

24

2009/C 055/45

Sprawa T-372/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 grudnia 2008 r. — Bomba Energia Getränkvertriebs przeciwko OHIM — Eckes-Granini (Bomba) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

25

2009/C 055/46

Sprawa T-137/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Portela przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Wprowadzenie do obrotu wadliwych termometrów cyfrowych noszących oznakowanie CE — Bezczynność Komisji — Związek przyczynowy — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)

25

2009/C 055/47

Sprawa T-209/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Gaedertz przeciwko OHIM — Living Byte Software (GlobalRemote) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

26

2009/C 055/48

Sprawa T-223/07 P: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Thierry przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 — Odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadka — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

26

2009/C 055/49

Sprawa T-285/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko Parlamentowi i Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Częściowa niedopuszczalność skargi — Brak przypisania zaskarżonego aktu Parlamentowi)

26

2009/C 055/50

Sprawa T-117/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko EKES i Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Częściowa niedopuszczalność skargi — Brak przypisania aktów Komisji)

27

2009/C 055/51

Sprawa T-468/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 grudnia 2008 r. — AES-Tisza przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja Komisji uznająca za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc w postaci umów dotyczących zakupu energii elektrycznej udzieloną przez Republikę Węgierską na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

27

2009/C 055/52

Sprawa T-535/08: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Tuzzi fashion GmbH przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)

28

2009/C 055/53

Sprawa T-536/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Huvis przeciwko Radzie

28

2009/C 055/54

Sprawa T-537/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie

29

2009/C 055/55

Sprawa T-538/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Rewe-Zentral przeciwko OHIM — Kodi Diskontläden (inéa)

29

2009/C 055/56

Sprawa T-543/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — RWE i RWE Dea przeciwko Komisji

30

2009/C 055/57

Sprawa T-544/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Hansen & Rosenthal i H & R Wax Company Vertrieb przeciwko Komisji

31

2009/C 055/58

Sprawa T-547/08: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — X-Technology Swiss przeciwko OHIM (wizerunek skarpety)

31

2009/C 055/59

Sprawa T-550/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji

32

2009/C 055/60

Sprawa T-551/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — H & R ChemPharm przeciwko Komisji

32

2009/C 055/61

Sprawa T-552/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Domótica, Estudo e Projecto de Edifícios Inteligentes, Lda

33

2009/C 055/62

Sprawa T-554/08: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

34

2009/C 055/63

Sprawa T-555/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — iPublish Ganske Interactive Publishing przeciwko OHIM (wizerunek urządzenia nawigacyjnego)

35

2009/C 055/64

Sprawa T-556/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Slovenská pošta przeciwko Komisji

35

2009/C 055/65

Sprawa T-557/08: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2008 r. — mPAY24 przeciwko OHIM — Ultra (MPAY)

35

2009/C 055/66

Sprawa T-560/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

36

2009/C 055/67

Sprawa T-561/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Bactria i Gutknecht przeciwko Komisji

37

2009/C 055/68

Sprawa T-565/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji

38

2009/C 055/69

Sprawa T-566/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji

38

2009/C 055/70

Sprawa T-567/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2008 r. w sprawie F-49/06, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Barta Nijsa

39

2009/C 055/71

Sprawa T-568/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — M6 przeciwko Komisji

40

2009/C 055/72

Sprawa T-569/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Visonic przeciwko OHIM — Sedea Electronique (VISIONIC)

40

2009/C 055/73

Sprawa T-570/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji

41

2009/C 055/74

Sprawa T-571/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

41

2009/C 055/75

Sprawa T-573/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji

42

2009/C 055/76

Sprawa T-575/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — 4care przeciwko OHIM — Laboratorios Diafarm (Acumed)

43

2009/C 055/77

Sprawa T-576/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

43

2009/C 055/78

Sprawa T-578/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — DVB Project przeciwko OHIM — Eurotel (DVB)

44

2009/C 055/79

Sprawa T-584/08: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji

44

2009/C 055/80

Sprawa T-586/08: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA)

45

2009/C 055/81

Sprawa T-3/09: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

45

2009/C 055/82

Sprawa T-4/09: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2009 r. — UniCredit przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit)

46

2009/C 055/83

Sprawa T-9/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-133/06, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccio

46

2009/C 055/84

Sprawa T-10/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Racing — Live (F1 — Live)

47

2009/C 055/85

Sprawa T-11/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Özdemir przeciwko OHIM — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones)

47

2009/C 055/86

Sprawa T-16/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

48

2009/C 055/87

Sprawa T-20/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 stycznia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

49

2009/C 055/88

Sprawa T-23/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — CNOP i CCG przeciwko Komisji

49

2009/C 055/89

Sprawa T-24/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Biocaps przeciwko Komisji

50

2009/C 055/90

Sprawa T-132/98: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Groupe Perry et Isibiris przeciwko Komisji

50

2009/C 055/91

Sprawa T-98/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Fédération nationale du Crédit agricole przeciwko Komisji

50

Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

2009/C 055/92

Sprawa F-35/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 listopada 2008 r. — Klug przeciwko EMEA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Niekorzystne sprawozdanie z oceny — Nękanie psychiczne)

51

2009/C 055/93

Sprawa F-32/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. — Klein przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Renta inwalidzka — Śmierć — Pojęcie dziecka pozostającego na utrzymaniu — Artykuł 2 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego — Odprawa pośmiertna — Kwota płatna w przypadku śmierci — Renta sieroca)

51

2009/C 055/94

Sprawa F-100/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Petrilli przeciwko Komisji

52

2009/C 055/95

Sprawa F-102/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

52

2009/C 055/96

Sprawa F-1/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Putterie-de-Beukelaer przeciwko Komisji

53

2009/C 055/97

Sprawa F-2/09: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Menghi przeciwko ENISA

53

2009/C 055/98

Sprawa F-3/09: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Ridolfi przeciwko Komisji

53

2009/C 055/99

Sprawa F-21/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji

54

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

IV Zawiadomienia

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/1 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/1

---

(2009/C 55/01)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

| | EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu |
| --- | --- |

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/2 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/2

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Hecht-Pharma GmbH przeciwko Staatliches Gewerbeaufsichtsamst Lüneburg

(Sprawa C-140/07) (1)

(Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 - Pojęcie „produktu leczniczego wedle funkcji’ - Produkt, co do którego nie stwierdzono, iż jest produktem leczniczym wedle funkcji - Uwzględnienie dawkowania substancji czynnych)

(2009/C 55/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Hecht-Pharma GmbH

Strona pozwana: Staatliches Gewerbeaufsichtsamst Lüneburg

Przy udziale: Vertreterin des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, s. 34) — Zaklasyfikowanie jako produktu leczniczego produktu zawierającego składnik mogący wywoływać zmiany fizjologiczne w przypadku zażycia dawki większej niż normalnie zalecana — Zastosowanie dyrektywy 2001/83/WE do produktu, który może być zaklasyfikowany jako produkt leczniczy, ale którego charakter produktu leczniczego nie został potwierdzony — Pojęcie produktu leczniczego

Sentencja

| 1) | Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. należy interpretować w ten sposób, iż dyrektywa 2001/83 zmieniona dyrektywą 2004/27 nie znajduje zastosowania do produktu, co do którego nie stwierdzono naukowo, iż jest on produktem leczniczym wedle funkcji, gdy jednak nie można tego wykluczyć. |
| --- | --- |

1)

Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. należy interpretować w ten sposób, iż dyrektywa 2001/83 zmieniona dyrektywą 2004/27 nie znajduje zastosowania do produktu, co do którego nie stwierdzono naukowo, iż jest on produktem leczniczym wedle funkcji, gdy jednak nie można tego wykluczyć.

| 2) | Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 należy interpretować w ten sposób, że kryteria sposobu użycia produktu, zasięgu jego dystrybucji, wiedzy na jego temat wśród konsumentów oraz ryzyka związanego z jego zastosowaniem są w dalszym ciągu istotne przy ustalaniu, czy dany produkt jest objęty zakresem definicji produktu leczniczego wedle funkcji. |
| --- | --- |

2)

Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 należy interpretować w ten sposób, że kryteria sposobu użycia produktu, zasięgu jego dystrybucji, wiedzy na jego temat wśród konsumentów oraz ryzyka związanego z jego zastosowaniem są w dalszym ciągu istotne przy ustalaniu, czy dany produkt jest objęty zakresem definicji produktu leczniczego wedle funkcji.

| 3) | Artykuł 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 należy interpretować w ten sposób, że z wyjątkiem substancji lub ich połączeń mających na celu postawienie diagnozy medycznej, dany produkt nie może zostać uznany za produkt leczniczy wedle funkcji, gdy biorąc pod uwagę jego skład, włączając w to dawkowanie substancji czynnych, dokonując oceny dla normalnych warunków użycia, nie nadaje się on do odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych w sposób znaczący poprzez powodowanie działania farmakologicznego, immunologicznego lub metabolicznego. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 należy interpretować w ten sposób, że z wyjątkiem substancji lub ich połączeń mających na celu postawienie diagnozy medycznej, dany produkt nie może zostać uznany za produkt leczniczy wedle funkcji, gdy biorąc pod uwagę jego skład, włączając w to dawkowanie substancji czynnych, dokonując oceny dla normalnych warunków użycia, nie nadaje się on do odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych w sposób znaczący poprzez powodowanie działania farmakologicznego, immunologicznego lub metabolicznego.

---

(1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/3

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — M-K Europa GmbH & Co. KG przeciwko Stadt Regensburg

(Sprawa C-383/07) (1)

(Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rozporządzenie (WE) nr 258/97 - Artykuł 1 ust. 1-3 - Nowa żywność i nowe składniki żywności)

(2009/C 55/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: M-K Europa GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Stadt Regensburg

Przy udziale: Landesanwaltschaft Bayern

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. d) i e) i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności (Dz.U. L 43, s. 1) — Nowy charakter żywności wprowadzonej do obrotu na ograniczony obszar geograficzny Wspólnoty (San Marino) na krótko przed wejściem w życie rozporządzenia, jeśli żywność jest otrzymywana ze składników, których stopień wykorzystania do spożycia przez ludzi jest kwestionowany lub może zostać wykazany wyłącznie przez państwo trzecie (Japonię) — Obowiązek poddania żywności kontroli

Sentencja

| 1) | Przywóz produktu spożywczego do San Marino przed wejściem w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności nie stanowi okoliczności mającej znaczenie przy dokonywaniu oceny, czy produkt ten spełnia przesłankę dotyczącą wykorzystania w znacznym stopniu we Wspólnocie do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

1)

Przywóz produktu spożywczego do San Marino przed wejściem w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności nie stanowi okoliczności mającej znaczenie przy dokonywaniu oceny, czy produkt ten spełnia przesłankę dotyczącą wykorzystania w znacznym stopniu we Wspólnocie do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

| 2) | Fakt, iż każdy ze składników produktu spożywczego rozpatrywany odrębnie spełnia przesłankę przewidzianą w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 258/97 lub jest bezpieczny dla zdrowia, nie może być uznany za wystarczający, by wyłączyć zastosowanie tego rozporządzenia do wyprodukowanego produktu spożywczego. Aby stwierdzić, czy ten produkt spożywczy powinien zostać uznany za nową żywność w rozumieniu rozporządzenia nr 258/97, właściwy organ krajowy powinien podjąć rozstrzygnięcie w każdym indywidualnym przypadku, mając na względzie wszystkie cechy charakterystyczne produktu spożywczego, jak również proces wytwórczy. |
| --- | --- |

2)

Fakt, iż każdy ze składników produktu spożywczego rozpatrywany odrębnie spełnia przesłankę przewidzianą w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 258/97 lub jest bezpieczny dla zdrowia, nie może być uznany za wystarczający, by wyłączyć zastosowanie tego rozporządzenia do wyprodukowanego produktu spożywczego. Aby stwierdzić, czy ten produkt spożywczy powinien zostać uznany za nową żywność w rozumieniu rozporządzenia nr 258/97, właściwy organ krajowy powinien podjąć rozstrzygnięcie w każdym indywidualnym przypadku, mając na względzie wszystkie cechy charakterystyczne produktu spożywczego, jak również proces wytwórczy.

| 3) | Fakt, iż wszystkie wodorosty, które wchodzą w skład produktu spożywczego, w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 258/97, spełniają przesłankę dotyczącą wykorzystania w znacznym stopniu we Wspólnocie Europejskiej do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, nie jest wystarczający, by wyłączyć zastosowanie omawianego rozporządzenia do wspomnianego produktu. |
| --- | --- |

3)

Fakt, iż wszystkie wodorosty, które wchodzą w skład produktu spożywczego, w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 258/97, spełniają przesłankę dotyczącą wykorzystania w znacznym stopniu we Wspólnocie Europejskiej do spożycia przez ludzi w rozumieniu art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, nie jest wystarczający, by wyłączyć zastosowanie omawianego rozporządzenia do wspomnianego produktu.

| 4) | Doświadczenie w zakresie bezpieczeństwa produktu spożywczego nabyte wyłącznie poza Europą nie jest wystarczające, by stwierdzić, że ten produkt należy do kategorii produktów spożywczych, „o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 258/97. |
| --- | --- |

4)

Doświadczenie w zakresie bezpieczeństwa produktu spożywczego nabyte wyłącznie poza Europą nie jest wystarczające, by stwierdzić, że ten produkt należy do kategorii produktów spożywczych, „o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 258/97.

| 5) | Na przedsiębiorcy nie spoczywa obowiązek wszczęcia procedury ustanowionej w art. 13 rozporządzenia nr 258/97. |
| --- | --- |

5)

Na przedsiębiorcy nie spoczywa obowiązek wszczęcia procedury ustanowionej w art. 13 rozporządzenia nr 258/97.

---

(1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/3 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/3

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat — Austria) — Silberquelle GmbH przeciwko Maselli Strickmode GmbH

(Sprawa C-495/07) (1)

(Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuły 10 i 12 - Wygaśnięcie - Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego - Umieszczenie znaku towarowego na przedmiotach promocyjnych - Nieodpłatne oferowanie takich przedmiotów nabywcom towarów sprzedawanych przez właściciela znaku towarowego)

(2009/C 55/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberster Patent- und Markensenat

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Silberquelle GmbH

Strona pozwana: Maselli Strickmode GmbH

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Patent- und Markensenat — Wykładnia art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989 L 40, s. 1) — Wygaśnięcie praw właściciela znaku towarowego — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Towary (napoje bezalkoholowe) oferowane w charakterze reklamówki przy sprzedaży innych towarów (tekstyliów)

Sentencja

Artykuł 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli właściciel znaku towarowego umieszcza ten znak na przedmiotach oferowanych przezeń nieodpłatnie nabywcom jego towarów, to znak ten nie jest rzeczywiście używany w odniesieniu do klasy towarów, do której należą wspomniane przedmioty.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/4 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/4

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — K-1 sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy

(Sprawa C-502/07) (1)

(Podatek VAT - Nieprawidłowości w deklaracji podatnika - Dodatkowe zobowiązanie podatkowe)

(2009/C 55/05)

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: K-1 sp. z o.o.

Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sad Administracyjny (Polska) — Wykładnia art. 2 akapity pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. 71, s. 1301) oraz art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a), art. 27 ust. 1 i art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Przepisy krajowe przewidujące nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w deklaracji złożonej przez podatnika VAT

Sentencja

| 1) | Wspólny system podatku VAT, w kształcie określonym w art. 2 akapity pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, oraz w art. 2 i 10 ust. 1 lit. a) i ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie przewidziało w swym ustawodawstwie sankcję administracyjną, która może być nakładana na podatników podatku od wartości dodanej, taką jak „dodatkowe zobowiązanie podatkowe” przewidziane w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. |
| --- | --- |

1)

Wspólny system podatku VAT, w kształcie określonym w art. 2 akapity pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, oraz w art. 2 i 10 ust. 1 lit. a) i ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie przewidziało w swym ustawodawstwie sankcję administracyjną, która może być nakładana na podatników podatku od wartości dodanej, taką jak „dodatkowe zobowiązanie podatkowe” przewidziane w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

| 2) | Przepisy, takie jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie stanowią „specjalnych środków stanowiących odstępstwo”, mających na celu zapobieganie niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikaniu opodatkowania w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami. |
| --- | --- |

2)

Przepisy, takie jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie stanowią „specjalnych środków stanowiących odstępstwo”, mających na celu zapobieganie niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikaniu opodatkowania w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami.

| 3) | Artykuł 33 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami, nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu w mocy przepisów, takich jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. |
| --- | --- |

3)

Artykuł 33 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami, nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu w mocy przepisów, takich jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/4 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/4

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-539/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 26 ust. 3 - Jeden europejski numer alarmowy - Informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej - Udostępnienie władzom zajmującym się ratownictwem - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

(2009/C 55/06)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik i S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).

Sentencja

| 1) | Nie umożliwiając, w odniesieniu do wszystkich wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego „112”, udostępnienia władzom zajmującym się ratownictwem informacji o miejscu przebywania osoby wywołującej, w stopniu, w jakim było to technicznie możliwe, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej). |
| --- | --- |

1)

Nie umożliwiając, w odniesieniu do wszystkich wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego „112”, udostępnienia władzom zajmującym się ratownictwem informacji o miejscu przebywania osoby wywołującej, w stopniu, w jakim było to technicznie możliwe, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej).

| 2) | Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/5 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/5

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-259/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Ochrona i zachowanie siedlisk - Klasyfikacja obszarów specjalnej ochrony - Zakaz polowania i chwytania - Nieprawidłowa transpozycja)

(2009/C 55/07)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i D. Recchia, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) — Nieprawidłowa transpozycja art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 8 ust. 1 tej dyrektywy

Sentencja

| 1) | Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych do pełnej lub prawidłowej transpozycji zobowiązań wynikających z art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie tych przepisów. |
| --- | --- |

1)

Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych do pełnej lub prawidłowej transpozycji zobowiązań wynikających z art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie tych przepisów.

| 2) | Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/5 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/5

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-366/06 Calebus, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 24 września 2008 r. przez Calebus, SA

(Sprawa C-421/08 P)

(2009/C 55/08)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Calebus, SA (przedstawiciel: adwokat R. Bocanegra Sierra)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Hiszpanii

Żądania wnoszącego odwołanie

Odwołanie wnoszone jest od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r., w drodze którego skarga wniesiona przez Calebus w sprawie T-366/06 została odrzucona jako niedopuszczalna. Calebus wnosi o przyjęcie i uwzględnienie odwołania oraz, w razie spełnienia przewidzianych prawem wymogów formalnych, o wydanie rozstrzygnięcia, w ramach którego skarga zostanie rozpatrzona i uznana za dopuszczalną, zaskarżone postanowienie uchylone a żądania wnoszącej odwołanie uwzględnione.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie zostało wniesione od postanowienia Sadu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r., w drodze którego skarga Calebus, S.A. na decyzję 2006/613/WE (1) z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującą wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, wniesiona w ramach sprawy T-366/06, została odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie w jakim dotyczyła włączenia obszaru o nazwie „Las Cuerdas” w ramy terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty (TZW) „ES6110006 Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”.

W odwołaniu zarzuca się, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, gdyż na jego mocy odrzucono skargę ze względu na brak bezpośredniego interesu wnoszącej odwołanie w stwierdzeniu nieważności wspomnianej decyzji. W przeciwieństwie do tego, co przedstawiono w uzasadnieniu postanowienia, decyzja 2006/613 nakłada jednak sama w sobie obowiązek objęcia przez państwa członkowskie ochroną obszarów zaklasyfikowanych jako TZW, do których należy teren obejmujący obszar o nazwie „Las Cuerdas”, co bezpośrednio wpływa na ograniczenie możliwości korzystania z niego, a także zmniejsza jego rentowność i cenę sprzedaży. Państwa członkowskie dysponują zakresem swobodnego uznania w kwestii ustalania konkretnych środków, ale nie w zakresie decydowania, czy takie środki mają znajdować zastosowanie do danego obszaru. Tak więc fakt dysponowania zakresem swobodnego uznania nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu bezpośredniego wpływu decyzji na interes prawny wnoszącej odwołanie.

---

(1)  Dz. U. L 259, s. 1.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/6 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/6

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-403/05 MyTravel Group plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 listopada 2008 r. przez Królestwo Szwecji

(Sprawa C-506/08 P)

(2009/C 55/09)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska, A. Falk, and S. Johannesson, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: MyTravel Group plc, Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | uchylenie pkt 2 sentencji wyroku wydanego w dniu 9 września 2008 r. przez Sąd w sprawie T-403/05 (1), |
| --- | --- |

—

uchylenie pkt 2 sentencji wyroku wydanego w dniu 9 września 2008 r. przez Sąd w sprawie T-403/05 (1),

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2005 r. [D(2005) 8461], zgodnie z żądaniami MyTravel Group plc sformułowanymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, w zakresie w jakim decyzji ta odmawia dostępu do sprawozdania i innych dokumentów roboczych Komisji, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2005 r. [D(2005) 8461], zgodnie z żądaniami MyTravel Group plc sformułowanymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, w zakresie w jakim decyzji ta odmawia dostępu do sprawozdania i innych dokumentów roboczych Komisji,

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 października 2005 r. [D(2005) 9763] zgodnie z żądaniami MyTravel Group plc sformułowanymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, w zakresie w jakim decyzji ta odmawia dostępu do innych dokumentów wewnętrznych Komisji, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 października 2005 r. [D(2005) 9763] zgodnie z żądaniami MyTravel Group plc sformułowanymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, w zakresie w jakim decyzji ta odmawia dostępu do innych dokumentów wewnętrznych Komisji,

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

| 1. | Zasada przejrzystości i dostępu do dokumentów instytucji ma ogromne znaczenie w odniesieniu do wszystkich dziedzin ich działalności, z zatem również do ich wewnętrznej procedury administracyjnej. Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów również stanowi, że rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu instytucji, tzn. dokumentów przez nie sporządzonych, uzyskanych i pozostających w ich posiadaniu, dotyczących wszystkich dziedzin aktywności Unii Europejskiej. Natomiast argumentacji Sądu Pierwszej Instancji w odniesieniu do głównego zagadnienia stawia ogólny wymóg poufności w odniesieniu do dokumentów wewnętrznych dotyczący kwestii administracyjnych. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z zasadą największej możliwej przejrzystości. |
| --- | --- |

1.

Zasada przejrzystości i dostępu do dokumentów instytucji ma ogromne znaczenie w odniesieniu do wszystkich dziedzin ich działalności, z zatem również do ich wewnętrznej procedury administracyjnej. Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów również stanowi, że rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu instytucji, tzn. dokumentów przez nie sporządzonych, uzyskanych i pozostających w ich posiadaniu, dotyczących wszystkich dziedzin aktywności Unii Europejskiej. Natomiast argumentacji Sądu Pierwszej Instancji w odniesieniu do głównego zagadnienia stawia ogólny wymóg poufności w odniesieniu do dokumentów wewnętrznych dotyczący kwestii administracyjnych. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z zasadą największej możliwej przejrzystości.

| 2. | Zdaniem strony skarżącej argumentacja Sądu Pierwszej Instancji dotycząca pierwszej z decyzji — w przedmiocie sprawozdania i związanych z nim dokumentów, wskazuje, że nie było takiej konieczności by Komisja oceniała zasadność ujawnienia dokumentów na podstawie treści każdego z nich z osobna, aby ocenić w jakim stopniu informacje zawarte w sprawozdaniu i innych dokumentach winny być szczególnie chronione, ale że natomiast przeciwnie odmowa ujawnienia dokumentów była słuszną decyzją, w przeciwnym przypadku bowiem zaważyłoby to na swobodzie wyrażania opinii przez urzędników. Na podstawie ogólnego wnioskowania Sądu Pierwszej Instancji w zakresie ochrony swobody autora dokumentu w zakresie wyrażania opinii nie sposób określić w jakich warunkach winny być ujawniane dokumenty wewnętrzne. |
| --- | --- |

2.

Zdaniem strony skarżącej argumentacja Sądu Pierwszej Instancji dotycząca pierwszej z decyzji — w przedmiocie sprawozdania i związanych z nim dokumentów, wskazuje, że nie było takiej konieczności by Komisja oceniała zasadność ujawnienia dokumentów na podstawie treści każdego z nich z osobna, aby ocenić w jakim stopniu informacje zawarte w sprawozdaniu i innych dokumentach winny być szczególnie chronione, ale że natomiast przeciwnie odmowa ujawnienia dokumentów była słuszną decyzją, w przeciwnym przypadku bowiem zaważyłoby to na swobodzie wyrażania opinii przez urzędników. Na podstawie ogólnego wnioskowania Sądu Pierwszej Instancji w zakresie ochrony swobody autora dokumentu w zakresie wyrażania opinii nie sposób określić w jakich warunkach winny być ujawniane dokumenty wewnętrzne.

| 3. | Strona skarżąca twierdzi, że również w odniesieniu do drugiej z decyzji — dotyczącej innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy — Sąd Pierwszej Instancji nie przestrzegał podstawowego wymogu zbadania dokumentów, aby stwierdzić czy treść każdego z dokumentów wymaga takiej ochrony, że ich ujawnienie spowodowałoby istotne zagrożenie dla procesu decyzyjnego. Wedle ogólnej argumentacji Sądu Pierwszej Instancji ujawnienie informacji, które nie zostały zawarte w ostatecznej decyzji uniemożliwiłoby urzędnikom Komisji swobodną komunikację. Zgodnie z takim rozumowaniem nie jest konieczne żadne badanie, aby ocenić czy treść spornych dokumentów wymaga takiej ochrony, że ich ujawnienie spowodowałoby szkodę w procesie decyzyjnym. |
| --- | --- |

3.

Strona skarżąca twierdzi, że również w odniesieniu do drugiej z decyzji — dotyczącej innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy — Sąd Pierwszej Instancji nie przestrzegał podstawowego wymogu zbadania dokumentów, aby stwierdzić czy treść każdego z dokumentów wymaga takiej ochrony, że ich ujawnienie spowodowałoby istotne zagrożenie dla procesu decyzyjnego. Wedle ogólnej argumentacji Sądu Pierwszej Instancji ujawnienie informacji, które nie zostały zawarte w ostatecznej decyzji uniemożliwiłoby urzędnikom Komisji swobodną komunikację. Zgodnie z takim rozumowaniem nie jest konieczne żadne badanie, aby ocenić czy treść spornych dokumentów wymaga takiej ochrony, że ich ujawnienie spowodowałoby szkodę w procesie decyzyjnym.

| 4. | Strona skarżąca kwestionuje by sprawozdanie urzędnika dokonującego audytu oraz notatka adresowana przez Dyrekcje Generalną ds. Konkurencji do komitetu opiniodawczego może w rzeczywistości być traktowana jako dokumenty przeznaczone do użytku wewnętrznego, które w związku z tym powinny być utajnione zgodnie z przepisami o ochronie wewnętrznej procedury decyzyjnej. |
| --- | --- |

4.

Strona skarżąca kwestionuje by sprawozdanie urzędnika dokonującego audytu oraz notatka adresowana przez Dyrekcje Generalną ds. Konkurencji do komitetu opiniodawczego może w rzeczywistości być traktowana jako dokumenty przeznaczone do użytku wewnętrznego, które w związku z tym powinny być utajnione zgodnie z przepisami o ochronie wewnętrznej procedury decyzyjnej.

| 5. | Zdaniem story skarżącej argumentacja Sądu Pierwszej Instancji w zakresie opinii służby prawnej jest sprzeczna z wyrokiem Trybunału w sprawie Turco. Nawet jeśli niniejsza sprawa nie dotyczy przepisów prawa, oczywistym jest, że konieczne jest przeprowadzenia badania na tym etapie na podstawie treści opinii. Fakt, iż zgodność z prawem poprzedniej decyzji mogła być zostać zakwestionowana nie stanowi samo w sobie powodu do ujawnienia dokumentu — a wręcz odwrotnie. Brak informacji może sam w sobie powodować wątpliwości co do zgodności z prawem określonej decyzji, jak i zgodności z prawem całego procesu decyzyjnego. Ryzyko pojawienia się wątpliwości mogło również zostać oddalone jeśli tyko Komisja określiłaby jasno w uzasadnieniu, dlaczego wybrała rozwiązanie, które służba prawna odradzała. Twierdzenie, że służba prawna była bardziej powściągliwa i ostrożna jest pozbawione wszelkich podstaw w ten sam sposób jak argumentacja Sądu dotycząca dokumentów. Poza tym strona skarżąca uważa, że argument, iż trudno byłoby służbie prawnej obronić inne stanowisko w sądzie ma zbyt ogólny charakter, aby wykazać, iż ryzyko jest racjonalne i przewidywalne a nie jest czystą hipotezą. |
| --- | --- |

5.

Zdaniem story skarżącej argumentacja Sądu Pierwszej Instancji w zakresie opinii służby prawnej jest sprzeczna z wyrokiem Trybunału w sprawie Turco. Nawet jeśli niniejsza sprawa nie dotyczy przepisów prawa, oczywistym jest, że konieczne jest przeprowadzenia badania na tym etapie na podstawie treści opinii. Fakt, iż zgodność z prawem poprzedniej decyzji mogła być zostać zakwestionowana nie stanowi samo w sobie powodu do ujawnienia dokumentu — a wręcz odwrotnie. Brak informacji może sam w sobie powodować wątpliwości co do zgodności z prawem określonej decyzji, jak i zgodności z prawem całego procesu decyzyjnego. Ryzyko pojawienia się wątpliwości mogło również zostać oddalone jeśli tyko Komisja określiłaby jasno w uzasadnieniu, dlaczego wybrała rozwiązanie, które służba prawna odradzała. Twierdzenie, że służba prawna była bardziej powściągliwa i ostrożna jest pozbawione wszelkich podstaw w ten sam sposób jak argumentacja Sądu dotycząca dokumentów. Poza tym strona skarżąca uważa, że argument, iż trudno byłoby służbie prawnej obronić inne stanowisko w sądzie ma zbyt ogólny charakter, aby wykazać, iż ryzyko jest racjonalne i przewidywalne a nie jest czystą hipotezą.

| 6. | Strona skarżąca nie kwestionuje faktu, że znaczna część dokumentacji zawiera materiał, który wymaga takiej ochrony, iż powinien pozostać tajny. Tego rodzaju wniosek musi jednak, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, opierać się na szczegółowym I indywidualnym badaniu by ustalić czy ujawnienie treści dokumentu spowoduje poważne zagrożenie dla chronionego interesu. |
| --- | --- |

6.

Strona skarżąca nie kwestionuje faktu, że znaczna część dokumentacji zawiera materiał, który wymaga takiej ochrony, iż powinien pozostać tajny. Tego rodzaju wniosek musi jednak, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, opierać się na szczegółowym I indywidualnym badaniu by ustalić czy ujawnienie treści dokumentu spowoduje poważne zagrożenie dla chronionego interesu.

| 7. | Co się tyczy służącej urzędnikom swobody wyrażania opinii, skarżąca pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż na urzędnikach spoczywa obowiązek wykonywania swych obowiązków w ramach służby i stosownie do postanowień regulaminu pracowniczego obowiązującego w instytucjach Wspólnoty. Fakt, że opinia publiczna ma prawo przygląda się ich działaniom nie stanowi akceptowalnego powodu by zaniedbywać prawidłowe wykonywanie ich obowiązków. |
| --- | --- |

7.

Co się tyczy służącej urzędnikom swobody wyrażania opinii, skarżąca pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż na urzędnikach spoczywa obowiązek wykonywania swych obowiązków w ramach służby i stosownie do postanowień regulaminu pracowniczego obowiązującego w instytucjach Wspólnoty. Fakt, że opinia publiczna ma prawo przygląda się ich działaniom nie stanowi akceptowalnego powodu by zaniedbywać prawidłowe wykonywanie ich obowiązków.

| 8. | Przedsiębiorstwo, będące częścią koncentracji przedsiębiorstw, jak każdy obywatel Unii i każde przedsiębiorstwo z siedzibą w Unii Europejskiej, ma prawo uzyskać informacje o dokumencie nawet jeśli dokument ten jest poufny ze względu na ochronę wewnętrznej procedury decyzyjnej jeżeli zachodzi okoliczność nadrzędnego interesu społecznego w ujawnieniu tego dokumentu. Uwagi jakie przedstawiła MyTravel mogły w opinii story skarżącej jak najbardziej stanowić taki interes i nie mogą być oddalone bez dalszego badania — jak uczynił Sąd Pierwszej Instancji — wyłącznie ze względu na prywatny interes strony skarżącej. Strona skarżąca nie ma żadnego obowiązku przedstawiać w tym zakresie twierdzenia i dowody. Do instytucji wspólnotowych należy raczej stwierdzenie czy zachodzi okoliczność nadrzędnego interesu prawnego. |
| --- | --- |

8.

Przedsiębiorstwo, będące częścią koncentracji przedsiębiorstw, jak każdy obywatel Unii i każde przedsiębiorstwo z siedzibą w Unii Europejskiej, ma prawo uzyskać informacje o dokumencie nawet jeśli dokument ten jest poufny ze względu na ochronę wewnętrznej procedury decyzyjnej jeżeli zachodzi okoliczność nadrzędnego interesu społecznego w ujawnieniu tego dokumentu. Uwagi jakie przedstawiła MyTravel mogły w opinii story skarżącej jak najbardziej stanowić taki interes i nie mogą być oddalone bez dalszego badania — jak uczynił Sąd Pierwszej Instancji — wyłącznie ze względu na prywatny interes strony skarżącej. Strona skarżąca nie ma żadnego obowiązku przedstawiać w tym zakresie twierdzenia i dowody. Do instytucji wspólnotowych należy raczej stwierdzenie czy zachodzi okoliczność nadrzędnego interesu prawnego.

| 9. | strona skarżąca twierdzi, że w swym wyroku Sądu Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe i nie zastosowała prawidłowo art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów. |
| --- | --- |

9.

strona skarżąca twierdzi, że w swym wyroku Sądu Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe i nie zastosowała prawidłowo art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów.

| 10. | W każdym razie prawdopodobnie istnieją części dokumentów, które mogły zosta ujawnione stosownie do przepisów o częściowym ujawnieniu z art. 4 ust. 6 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów. |
| --- | --- |

10.

W każdym razie prawdopodobnie istnieją części dokumentów, które mogły zosta ujawnione stosownie do przepisów o częściowym ujawnieniu z art. 4 ust. 6 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów.

---

(1)  Dz.U. Dz 272, s. 18.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/7 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/7

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-248/05 HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Manpower, Inc., wniesione w dniu 27 listopada 2008 r. przez HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH)

(Sprawa C-520/08 P)

(2009/C 55/10)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) (przedstawiciel: M. Ciresa, adwokat)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Manpower, Inc.

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok Sądu narusza art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 lit. d) i art. 7 ust. 1 lit g) rozporządzenia Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/8 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2008 r. — Sylvia Bienek przeciwko Condor Flugdienst GmbH

(Sprawa C-525/08)

(2009/C 55/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Sylvia Bienek.

Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zmiana rezerwacji na inny lot stanowi sytuację objętą art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1)? |
| --- | --- |

1)

Czy zmiana rezerwacji na inny lot stanowi sytuację objętą art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1)?

| 2) | W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
  Czy przepis ten znajduje zastosowanie również do zmiany rezerwacji, która nie została spowodowana przez przewoźnika lotniczego, ale wyłącznie przez organizatora wycieczek? |
| --- | --- |

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy przepis ten znajduje zastosowanie również do zmiany rezerwacji, która nie została spowodowana przez przewoźnika lotniczego, ale wyłącznie przez organizatora wycieczek?

---

(1)  Dz.U. L 46, s. 1.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/8 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-538/08)

(2009/C 55/12)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: X Holding BV.

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy (1) i art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy (2) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które chciało skorzystać z przyznanej przez te artykuły możliwości (zachowania) wyłączenia odliczenia podatku w odniesieniu do kategorii wydatków, które są określone jako „udostępnienie prywatnych możliwości transportu”, spełniło przesłankę wymienienia kategorii dostatecznie określonych towarów i usług? |
| --- | --- |

1)

Czy art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy (1) i art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy (2) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które chciało skorzystać z przyznanej przez te artykuły możliwości (zachowania) wyłączenia odliczenia podatku w odniesieniu do kategorii wydatków, które są określone jako „udostępnienie prywatnych możliwości transportu”, spełniło przesłankę wymienienia kategorii dostatecznie określonych towarów i usług?

| 2) | Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie twierdząca: czy na podstawie art. 6 pkt 2 i art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy dopuszczalny jest przepis krajowy taki jak ten będący przedmiotem postępowania, który został wydany przed wejściem w życie dyrektywy i zgodnie z którym przy nabyciu określonych towarów i usług, które są wykorzystywane częściowo dla celów związanych z działalnością gospodarczą, a częściowo dla celów prywatnych, podatnik nie może w całości odliczyć zapłaconego podatku od wartości dodanej, lecz tylko w zakresie w jakim podatek od wartości dodanej można przypisać wykorzystaniu dla celów związanych z działalnością gospodarczą? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie twierdząca: czy na podstawie art. 6 pkt 2 i art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy dopuszczalny jest przepis krajowy taki jak ten będący przedmiotem postępowania, który został wydany przed wejściem w życie dyrektywy i zgodnie z którym przy nabyciu określonych towarów i usług, które są wykorzystywane częściowo dla celów związanych z działalnością gospodarczą, a częściowo dla celów prywatnych, podatnik nie może w całości odliczyć zapłaconego podatku od wartości dodanej, lecz tylko w zakresie w jakim podatek od wartości dodanej można przypisać wykorzystaniu dla celów związanych z działalnością gospodarczą?

---

(1)  Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. dotycząca harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w dziedzinie podatków obrotowych — struktury i sposoby stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 71, s. 1303).

(2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/8 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/8

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Fokus Invest AG przeciwko Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)

(Sprawa C-541/08)

(2009/C 55/13)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberster Gerichtshof (Austria)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fokus Invest AG

Strona pozwana: Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy wykładni art. 25 załącznika I do umowy zawartej między, z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a, z drugiej strony, Konfederacją Szwajcarską w sprawie swobodnego przepływu osób (1) należy dokonywać w ten sposób, że, w przypadku nabywania nieruchomości, nakaz traktowania takiego samego jak podmiotów krajowych dotyczy jedynie osób fizycznych, a nie dotyczy osób prawnych? |
| --- | --- |

1)

Czy wykładni art. 25 załącznika I do umowy zawartej między, z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a, z drugiej strony, Konfederacją Szwajcarską w sprawie swobodnego przepływu osób (1) należy dokonywać w ten sposób, że, w przypadku nabywania nieruchomości, nakaz traktowania takiego samego jak podmiotów krajowych dotyczy jedynie osób fizycznych, a nie dotyczy osób prawnych?

| 2) | W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
  Czy przepisy Wiener Ausländergrunderwerbsgesetz (wydanej przez kraj związkowy Wiednia ustawy w sprawie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców, zwanej dalej „WrAuslGEG”), które, w przypadku nabywania nieruchomości przez zagraniczne osoby prawne w rozumieniu § 2 pkt 3 WrAuslGEG, ustanawiają wymóg przedstawienia zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku uzyskania zezwolenia (§ 5 pkt 4 oraz § 3 pkt 3 WrAuslGEG), stanowią takie ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 56 WE), które jest dopuszczalne w stosunku do Szwajcarii jako kraju trzeciego na podstawie art. 57 ust. 1 WE? |
| --- | --- |

2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

Czy przepisy Wiener Ausländergrunderwerbsgesetz (wydanej przez kraj związkowy Wiednia ustawy w sprawie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców, zwanej dalej „WrAuslGEG”), które, w przypadku nabywania nieruchomości przez zagraniczne osoby prawne w rozumieniu § 2 pkt 3 WrAuslGEG, ustanawiają wymóg przedstawienia zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku uzyskania zezwolenia (§ 5 pkt 4 oraz § 3 pkt 3 WrAuslGEG), stanowią takie ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 56 WE), które jest dopuszczalne w stosunku do Szwajcarii jako kraju trzeciego na podstawie art. 57 ust. 1 WE?

---

(1)  Dz.U. L 114, s. 6.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/9 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/9

---

Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

(Sprawa C-549/08)

(2009/C 55/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek, A.A. Gilly, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE (1) z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, lub, w każdym razie, nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE (1) z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, lub, w każdym razie, nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

| — | obciążenie Irlandii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

---

(1)  Dz.U. L 214, s. 29.

(2)  Dz.U. L 309, s. 15.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/9 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/9

---

Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-551/08)

(2009/C 55/15)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania

| — | stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 64 wymienionej dyrektywy; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 64 wymienionej dyrektywy;

| — | obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2005/68/WE upłynął w dniu 10 grudnia 2007 r.

---

(1)  Dz.U. L 323, 9.12.2005, s. 1.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/10 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/10

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 grudnia 2008 r. przez Agrar-Invest-Tatschl GmbH

(Sprawa C-552/08 P)

(2009/C 55/16)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Agrar-Invest-Tatschl GmbH (przedstawiciele: U. Schrömbges i O. Wenzlaff, Rechtsanwälte

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,

| — | zgodnie z pierwszym żądaniem wniosku z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie T-51/07 przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 1 ust. 3 decyzji Komisji C (2006) 5789 final (REC 05/05) z dnia 4 grudnia 2006 r. |
| --- | --- |

—

zgodnie z pierwszym żądaniem wniosku z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie T-51/07 przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 1 ust. 3 decyzji Komisji C (2006) 5789 final (REC 05/05) z dnia 4 grudnia 2006 r.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji oddalającemu skargę wnoszącego odwołanie na decyzję Komisji C (2006) 5789 final z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych wnoszącego odwołanie, z tytułu przywozu cukru z Kroacji.

Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę wnoszącego odwołanie na podstawie braku dobrej wiary, jednego z czterech wymogów pozwalających na niedokonanie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych. Sąd stwierdził, że w świetle art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności celnych nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja, jak w niniejszej sprawie, opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający. Było też bez znaczenia zdaniem Sądu Pierwszej Instancji, że wnoszący odwołanie działał w dobrej wierze w zakresie późniejszych potwierdzeń autentyczności i prawidłowości świadectw przewozowych, gdyż w każdym razie nie działał w dobrej wierze w chwili dokonania przywozu.

Wnoszący odwołanie wskazuje w nim na nieprawidłowość dokonanej przez Sąd Pierwszej Instancji interpretacji art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty wspólnotowego kodeksu celnego. Podnosi on, że dokonana przez Sąd wykładnia jest błędna w zakresie w jakim zdaniem Sądu opublikowana w Dzienniku Urzędowym opinia wyrażająca wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający, wyłącza dobrą wiarę również wówczas gdy, jak w niniejszej sprawie, odpowiednie świadectwa wydane w związku z zapewnieniem preferencyjnego traktowania były objęte po publikacji ostrzeżeniem w zakresie procedury weryfikacyjnej, która potwierdziła ich autentyczność i prawidłowość.

Sąd Pierwszej Instancji odmówił uznania, że skutek ostrzeżenia, o którym mowa w art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty wspólnotowego kodeksu celnego jest ograniczony zasadą w świetle której decyzje organów celnych państw trzecich w ramach systemu współpracy administracyjnej powinny być uznawane. Omawiany przepis wspólnotowego kodeksu celnego zawiera domniemanie prawne złej wiary wzruszalne — jak w niniejszej sprawie — poprzez przeprowadzenie procedury weryfikacji. Dobra wiara wnoszącego odwołanie jest zatem przywrócona poprzez przez późniejsze potwierdzenie prawdziwości i prawidłowości świadectw przewozowych, co oznacza, że wnoszący odwołanie może opierać się na okoliczności, że podstawy wątpliwości wyrażonych przez Komisję w opublikowanej opinii odpadły w toku procedury weryfikacyjnej. Dobra wiara wnoszącego odwołanie nie zależy zatem od właściwego wydania rzeczonych świadectw przewozowych przez władze Kroacji lecz od właściwej weryfikacji tych świadectw przez władze celne na podstawie wątpliwości wskazanych przez Komisję w opinii co o ich prawidłowego wydania.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/10 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/10

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2008 r. — Portakabin Limited i Portakabin B.V. przeciwko Primakabin B.V.

(Sprawa C-558/08)

(2009/C 55/17)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strony skarżące: Portakabin Limited i Portakabin B.V.

Strona pozwana: Primakabin B.V.

Pytania prejudycjalne

| 1) | a) | Gdy przedsiębiorca, który handluje różnymi towarami lub usługami (zwany dalej „autorem ogłoszenia”) korzysta z możliwości podania u operatora wyszukiwarki hasła [w przypadku reklamy przez internet można skorzystać z możliwości odpłatnego zgłoszenia tzw. haseł w programach wyszukujących takich jak Google. Gdy takie hasło zostanie wpisane do wyszukiwarki, pojawia się skierowanie na stronę internetową autora ogłoszenia bądź lista znalezionych stron bądź ogłoszenie po prawej stronie strony z wynikami z tytułem „linki sponsorowane”], które jest identyczne jak znak towarowy zarejestrowany przez inną osobę (zwaną dalej „właścicielem znaku towarowego”) dla podobnych towarów lub usług, a podane hasło — co nie jest widoczne dla użytkownika wyszukiwarki — prowadzi do tego, że ten użytkownik internetowy, który wpisuje to słowo, na liście wyników operatora wyszukiwarki znajduje odniesienie do strony internetowej autora ogłoszenia, to czy stanowi to używanie przez tego autora ogłoszenia zarejestrowanego znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG (1)? |
| --- | --- | --- |

1)

a)

Gdy przedsiębiorca, który handluje różnymi towarami lub usługami (zwany dalej „autorem ogłoszenia”) korzysta z możliwości podania u operatora wyszukiwarki hasła [w przypadku reklamy przez internet można skorzystać z możliwości odpłatnego zgłoszenia tzw. haseł w programach wyszukujących takich jak Google. Gdy takie hasło zostanie wpisane do wyszukiwarki, pojawia się skierowanie na stronę internetową autora ogłoszenia bądź lista znalezionych stron bądź ogłoszenie po prawej stronie strony z wynikami z tytułem „linki sponsorowane”], które jest identyczne jak znak towarowy zarejestrowany przez inną osobę (zwaną dalej „właścicielem znaku towarowego”) dla podobnych towarów lub usług, a podane hasło — co nie jest widoczne dla użytkownika wyszukiwarki — prowadzi do tego, że ten użytkownik internetowy, który wpisuje to słowo, na liście wyników operatora wyszukiwarki znajduje odniesienie do strony internetowej autora ogłoszenia, to czy stanowi to używanie przez tego autora ogłoszenia zarejestrowanego znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG (1)?

| b) | Czy stanowi przy tym różnicę, czy to odniesienie jest wymienione






  — | na ogólnej liście znalezionych stron, lub |
| --- | --- | --- |

b)

Czy stanowi przy tym różnicę, czy to odniesienie jest wymienione

—

na ogólnej liście znalezionych stron, lub

| — | w części ogłoszeń oznaczonej jako taka? |
| --- | --- |

—

w części ogłoszeń oznaczonej jako taka?

| c) | Czy stanowi przy tym różnicę,






  — | czy autor ogłoszenia już przy informacji o odniesieniu na stronie internetowej operatora wyszukiwarki faktycznie oferuje towary lub usługi, które są identyczne z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany znak towarowy, lub |
| --- | --- | --- |

c)

Czy stanowi przy tym różnicę,

—

czy autor ogłoszenia już przy informacji o odniesieniu na stronie internetowej operatora wyszukiwarki faktycznie oferuje towary lub usługi, które są identyczne z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany znak towarowy, lub

| — | czy autor ogłoszenia na własnej stronie internetowej, na którą może być przekierowany (hiperłącze) użytkownik internetowy [o którym mowa w pytaniu pierwszym lit. a)], faktycznie oferuje towary lub usługi, które są identyczne z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany znak towarowy? |
| --- | --- |

—

czy autor ogłoszenia na własnej stronie internetowej, na którą może być przekierowany (hiperłącze) użytkownik internetowy [o którym mowa w pytaniu pierwszym lit. a)], faktycznie oferuje towary lub usługi, które są identyczne z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany znak towarowy?

| 2) | Jeżeli i w zakresie w jakim na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 6 dyrektywy, w szczególności art. 6 ust. 1 lit. b) i c) może wtedy prowadzić do tego, że właściciel znaku towarowego nie może zakazać używania, o którym mowa w pytaniu pierwszym, a jeżeli tak, to w jakich okolicznościach? |
| --- | --- |

2)

Jeżeli i w zakresie w jakim na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 6 dyrektywy, w szczególności art. 6 ust. 1 lit. b) i c) może wtedy prowadzić do tego, że właściciel znaku towarowego nie może zakazać używania, o którym mowa w pytaniu pierwszym, a jeżeli tak, to w jakich okolicznościach?

| 3) | W zakresie w jakim na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 7 dyrektywy ma zastosowanie, gdy oferta autora ogłoszenia dotyczy, jak opisano w pytaniu pierwszym, towarów, które zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty pod opisanym w pytaniu pierwszym znakiem towarowym właściciela znaku lub za jego zgodą? |
| --- | --- |

3)

W zakresie w jakim na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 7 dyrektywy ma zastosowanie, gdy oferta autora ogłoszenia dotyczy, jak opisano w pytaniu pierwszym, towarów, które zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty pod opisanym w pytaniu pierwszym znakiem towarowym właściciela znaku lub za jego zgodą?

| 4) | Czy odpowiedzi udzielone na powyższe pytania dotyczą także zarejestrowanych przez autora reklamy haseł, o których mowa w pytaniu pierwszym, w których ten znak towarowy jest świadomie podawany z drobnymi błędami w pisowni, przez co możliwości wyszukiwania przez społeczność korzystającą z internetu stają się bardziej celowe, gdy się przyjmie, że znak towarowy na stronie internetowej klienta jest podawany prawidłowo? |
| --- | --- |

4)

Czy odpowiedzi udzielone na powyższe pytania dotyczą także zarejestrowanych przez autora reklamy haseł, o których mowa w pytaniu pierwszym, w których ten znak towarowy jest świadomie podawany z drobnymi błędami w pisowni, przez co możliwości wyszukiwania przez społeczność korzystającą z internetu stają się bardziej celowe, gdy się przyjmie, że znak towarowy na stronie internetowej klienta jest podawany prawidłowo?

| 5) | Jeżeli i w zakresie w jakim odpowiedź na powyższe pytania prowadzi do tego, że nie ma miejsca używanie znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy: czy państwa członkowskie mogą wówczas w odniesieniu do używania haseł takich, jakie są przedmiotem tej sprawy, na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy według przepisów obowiązujących w tych państwach w zakresie ochrony przed korzystaniem ze znaku w innych celach niż odróżnianie towarów lub usług, przyznać ochronę przed korzystaniem z tego znaku, przez co zdaniem sądów tych państw członkowskich charakter odróżniający lub renoma znaku towarowego byłyby w niedozwolony sposób wykorzystywane lub naruszone, czy też w tym przypadku sądy krajowe obowiązują ograniczenia prawa wspólnotowego związane z odpowiedziami na powyższe pytania? |
| --- | --- |

5)

Jeżeli i w zakresie w jakim odpowiedź na powyższe pytania prowadzi do tego, że nie ma miejsca używanie znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy: czy państwa członkowskie mogą wówczas w odniesieniu do używania haseł takich, jakie są przedmiotem tej sprawy, na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy według przepisów obowiązujących w tych państwach w zakresie ochrony przed korzystaniem ze znaku w innych celach niż odróżnianie towarów lub usług, przyznać ochronę przed korzystaniem z tego znaku, przez co zdaniem sądów tych państw członkowskich charakter odróżniający lub renoma znaku towarowego byłyby w niedozwolony sposób wykorzystywane lub naruszone, czy też w tym przypadku sądy krajowe obowiązują ograniczenia prawa wspólnotowego związane z odpowiedziami na powyższe pytania?

---

(1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/11 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/11

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-560/08)

(2009/C 55/18)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy:






  — | art. 2 ust. 1, art. 3 i 4 ust. 1 albo 2, a także art. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1, 2 i 4; art. 6 ust. 2 i art. 8 dyrektywy 85/337/EWG w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 2 i 4; oraz art. 9 dyrektywy 85/337 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1,2 i 4; |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy:

—

art. 2 ust. 1, art. 3 i 4 ust. 1 albo 2, a także art. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1, 2 i 4; art. 6 ust. 2 i art. 8 dyrektywy 85/337/EWG w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 2 i 4; oraz art. 9 dyrektywy 85/337 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1,2 i 4;

| — | art. 6 ust. 3 i 4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi krajowej M-501 na odcinkach 1, 2 i 4, w odniesieniu do specjalnego obszaru ochrony ptaków ES 0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio [lasy dębów korkowych nad rzekami Alberche i Cofio]”; |
| --- | --- |

—

art. 6 ust. 3 i 4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi krajowej M-501 na odcinkach 1, 2 i 4, w odniesieniu do specjalnego obszaru ochrony ptaków ES 0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio [lasy dębów korkowych nad rzekami Alberche i Cofio]”;

| — | oraz dyrektywy 92/43/EWG zinterpretowanej w wyrokach Trybunału z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05, jak również art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 92/43 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinku 1, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110005 „Cuenca del río Guadarrama [dorzecze rzeki Guadarrama]” oraz na odcinkach 2 i 4, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio [dorzecza rzek Alberche i Cofio]”; |
| --- | --- |

—

oraz dyrektywy 92/43/EWG zinterpretowanej w wyrokach Trybunału z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05, jak również art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 92/43 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinku 1, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110005 „Cuenca del río Guadarrama [dorzecze rzeki Guadarrama]” oraz na odcinkach 2 i 4, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio [dorzecza rzek Alberche i Cofio]”;

| — | obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga wniesiona przez Komisję dotyczy zatwierdzonych, względnie realizowanych przez władze hiszpańskie projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 (gmina Madryt). Według Komisji podejmując się realizacji tych projektów Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania ciążące na nim na mocy dyrektywy 85/337 w jej pierwotnym bądź zmienionym brzmieniu oraz na mocy dyrektywy 92/43 zinterpretowanej w wyrokach Trybunału z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05.

---

(1)  Dz.U. L 175, s. 40.

(2)  Dz.U. L 206, s. 7.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/12 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/12

---

Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-565/08)

(2009/C 55/19)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i L. Prete, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że ustanawiając przepisy nakładające na adwokatów obowiązek przestrzegania taryf maksymalnych, Republika Włoska uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 49 WE, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że ustanawiając przepisy nakładające na adwokatów obowiązek przestrzegania taryf maksymalnych, Republika Włoska uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 49 WE,

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Ustalenie obowiązkowych taryf maksymalnych dla działalności sądowej i pozasądowej adwokatów stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 WE, oraz ograniczenie swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE. Obowiązkowy próg maksymalny, który musi zostać zastosowany niezależnie od jakości świadczonej pracy, wymaganego nakładu pracy i kosztów poniesionych przy jej realizacji, może czynić włoski rynek usług prawniczych mniej atrakcyjnym dla podmiotów zagranicznych. Adwokaci mający siedziby w innych państwach członkowskich są zatem zniechęcani do ustanowienia siedziby we Włoszech lub do czasowego świadczenia tam ich usług.

W pierwszej kolejności znajduje to wyjaśnienie w okoliczności, że konieczność zastosowania się do nowego systemu taryfikacji (ponadto niezwykle złożonego) prowadzi do dodatkowych kosztów, które mogą utrudniać wykonywanie podstawowych swobód przewidzianych w traktacie.

W drugiej kolejności, maksymalny limit progu stanowi inne ograniczenie swobody przepływu usług prawniczych na rynku wewnętrznym, gdyż utrudnia to prawidłowe wynagradzanie jakości działalności prowadzonej przez adwokatów mających siedzibę w innych państwach członkowskich niż Włochy, co odwodzi w konsekwencji pewnych adwokatów stosujących honoraria wyższe od ustalonych we włoskich przepisach na podstawie charakterystyki rynku włoskiego, od czasowego świadczenia ich usług we Włoszech lub założenia siedziby w tym państwie.

Wreszcie brak elastyczności włoskiego systemu taryfikacji utrudnia adwokatom (w tym mającym siedzibę za granicą) składanie ofert ad hoc w szczególnych sytuacjach i/lub szczególnym klientom, na przykład, proponowanie ryczałtu w zakresie określonych usług prawniczych za ustaloną cenę, lub proponowanie na podstawie wspólnego cennika zespołu usług prawniczych świadczonych w różnych państwach członkowskich. Ustawodawstwo włoskie może zatem prowadzić do spadku konkurencyjności adwokatów mających siedzibę za granicą, gdyż pozbawia ich skutecznych technik penetracji włoskiego rynku usług prawniczych.

Ponadto, sporny środek nie wydaje się ani właściwy do osiągnięcia w ogólnym interesie celów przywołanych przez władze włoskie, ani najmniej ograniczający spośród środków prowadzących do tego celu. W szczególności, nie jest on właściwy dla zapewnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości osobom najmniej uprzywilejowanym, lub zagwarantowania ochrony adresatom usług prawniczych lub zapewnienia dobrego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Nie jest on też proporcjonalny w świetle okoliczności, że istnieją inne środki znacznie mniej ograniczające wobec adwokatów mających siedzibę zagranicą i równie (lub bardziej) odpowiednie dla osiągnięcia celów w zakresie ochrony przywołanych przez władze włoskie.

Wreszcie władze włoskie nie wyjaśniły czy te alternatywne środki mające mniej ograniczający charakter w odniesieniu do adwokatów mających siedzibę w innym państwie członkowskim, zostały zbadane, ani nie przedstawiły powodów dla których realizowany interes ogólny nie jest już chroniony przez przepisy regulujące zawód adwokata w innych państwach członkowskich Wspólnoty.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/13 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou w dniu 22 grudnia 2008 r. — Symvoulio Apochetefseon Lefkosias przeciwko Anatheoretiki Archi Prosferon

(Sprawa C-570/08)

(2009/C 55/20)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Anotato Dikastirio Kyprou

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Symvoulio Apochetefseon Lefkosias.

Strona pozwana: Anatheoretiki Archi Prosferon.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 8 dyrektywy 89/665/WE przyznaje instytucjom zamawiającym prawo zaskarżenia do sądu decyzji o stwierdzeniu nieważności wydanych przez organy odwoławcze, w sytuacji gdy organy te nie mają charakteru sądowego?

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/13 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/13

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-571/08)

(2009/C 55/21)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Mölls i L. Pignataro, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że przewidując minimalną cenę papierosów i termin 120 dni na uzyskanie homologacji modyfikacji ceny wyrobów tytoniowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59/WE (1), |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że przewidując minimalną cenę papierosów i termin 120 dni na uzyskanie homologacji modyfikacji ceny wyrobów tytoniowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59/WE (1),

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja twierdzi, że przewidując minimalną cenę papierosów Republika Włoska naruszyła art. 9 ust. 1 dyrektywy nr 95/59/WE (oraz art. 5 dyrektywy 72/464/EWG (2), który go zastąpił i który jest zasadniczo identyczny). Reguła ta ustanawia zasadę, że producenci i importerzy swobodnie ustalają maksymalne ceny sprzedaży detalicznej wytwarzanych produktów. Na mocy tej zasady państwa członkowskie nie mogą uzasadnić uprawnień dyskrecjonalnych do ustalania cen maksymalnych sprzedaży detalicznej opierając się na „kontroli poziomu cen” lub „przestrzegania nałożonych cen” lub na ustaleniu skali cen na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy 95/59/WE.

Cena minimalna nie może zostać uzasadniona względami ochrony zdrowia publicznego. Cel realizowany przez prawodawcę wspólnotowego może zostać osiągnięty poprzez podwyższone opodatkowanie papierosów przy użyciu parametrów podatkowych dostosowanych do sytuacji każdego z państw członkowskich.

Argument rządu włoskiego oparty na domniemanym ryzyku zwiększenia nielegalnego obrotu produktami przemyconymi lub podrobionymi, w następstwie zbyt wysokich i nie dostosowanych do rynku cen jest bezpodstawny. Oparty jest on wyłącznie na niczym nie popartych twierdzeniach tego rządu, gdyż rząd ten nie wyjaśnił jak różnica cen, wynikająca ze zwiększenia opodatkowania, mogłaby wpłynąć na istotne zwiększenie ilości oszustw w porównaniu z rezultatem polityki cen minimalnych. Komisja europejska stwierdza, że do każdego państwa członkowskiego należy dokonanie w ramach prawa wspólnotowego kontroli niezbędnych dla zapewnienia poboru należnych podatków. Wymóg ten nie może mieć żadnego wpływu na obowiązki państw członkowskich w zakresie przestrzegania przepisów dyrektywy 95/59/WE, w tym jej art. 9.

W przedmiocie terminu 120 dni na homologację cen wyrobów tytoniowych

Dla celów wprowadzania do obrotu we Włoszech ceny wyrobów tytoniowych muszą zostać zarejestrowane w oficjalnej liście cen. Wniosek o rejestrację jest przesyłany do Ministero dell'Economia e delle Finanze — Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS). AAMS nie ma uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie walidacji rejestracji. Zdaniem Komisji zbyt długi termin 120 dni, który władze włoskie mają na odpowiedź na wniosek w sprawie zmiany den jest tego rodzaju, że zasada swobodnego ustalania maksymalnych cen przez przedsiębiorców przewidziana w art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59/WE zostaje w praktyce pozbawiona znaczenia.

---

(1)  Dyrektywa Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40).

(2)  Dyrektywa Rady 72/464/EWG z dnia 19 grudnia 1972 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 303, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/14 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/14

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-572/08)

(2009/C 55/22)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Euopejskich (przedstawiciele: A. Aresu i W. Mölls, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że przyznając korzyści podatkowe w zakresie regenerowanych olei smarowych, produkowanych na bazie olei zużytych we Włoszech, lecz odmawiając zastosowania tej korzyści do olei smarowych uzyskiwanych ze zużytych olei pochodzących z innych państw członkowskich [na podstawie art. 62 „jednolitego tekstu przepisów ustawodawczych dotyczących podatków od produkcji, konsumpcji i sankcji karnych oraz administracyjnych w tej dziedzinie” („Testo unico delle disposizioni legislative concernenti le imposte sulla produzione e sui consumi e relative sanzioni penale e amministrative”) zatwierdzonego dekretem ustawodawczym nr 504 z dnia 26 października 1995 r. i poddanego wykładni w okólniku nr 24/D Agenzia delle Entrate z dnia 5 maja 2004 r. oraz zgodnie z art. 1 ust. 116 ustawy nr 266 z dnia 23 grudnia 2005 r.], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążą na mocy art. 90 WE, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że przyznając korzyści podatkowe w zakresie regenerowanych olei smarowych, produkowanych na bazie olei zużytych we Włoszech, lecz odmawiając zastosowania tej korzyści do olei smarowych uzyskiwanych ze zużytych olei pochodzących z innych państw członkowskich [na podstawie art. 62 „jednolitego tekstu przepisów ustawodawczych dotyczących podatków od produkcji, konsumpcji i sankcji karnych oraz administracyjnych w tej dziedzinie” („Testo unico delle disposizioni legislative concernenti le imposte sulla produzione e sui consumi e relative sanzioni penale e amministrative”) zatwierdzonego dekretem ustawodawczym nr 504 z dnia 26 października 1995 r. i poddanego wykładni w okólniku nr 24/D Agenzia delle Entrate z dnia 5 maja 2004 r. oraz zgodnie z art. 1 ust. 116 ustawy nr 266 z dnia 23 grudnia 2005 r.], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążą na mocy art. 90 WE,

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja zarzuca władzom włoskim utrzymywanie systemu korzyści podatkowych dla regenerowanych olei smarowych, które uprzywilejowują produkcję krajową kosztem innych państw członkowskich, z oczywistym naruszeniem zasady niedyskryminacji ustanowionej w dziedzinie podatków w art. 90 WE.

System ten stanowi powtórzenie wcześniejszego reżimu korzyści podatkowych skrytykowanego przez Trybunał Sprawiedliwości w r. 1980, przy czym argumenty powołane przez Republikę Włoską co o właściwego charakteru tego nowego systemu nie mogą uzasadniać tego wyboru.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/14 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/14

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-573/08)

(2009/C 55/23)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Recchia, pełnomocnik)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania

Skarżąca wnosi o:

| — | stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 13 i 18 dyrektywy 79/409/EWG (1):






  — | gdyż uregulowanie dotyczące transpozycji dyrektywy 79/409/EWG do włoskiego porządku prawnego nie jest całkowicie zgodne z tą dyrektywą, |
| --- | --- | --- |

—

stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 13 i 18 dyrektywy 79/409/EWG (1):

—

gdyż uregulowanie dotyczące transpozycji dyrektywy 79/409/EWG do włoskiego porządku prawnego nie jest całkowicie zgodne z tą dyrektywą,

| — | oraz z tego powodu, że art. 9 dyrektywy nie został przetransponowany w sposób, który by gwarantował, że odstępstwa przyjęte przez właściwe władze włoskie spełniają warunki i wymogi określone w tym artykule; |
| --- | --- |

—

oraz z tego powodu, że art. 9 dyrektywy nie został przetransponowany w sposób, który by gwarantował, że odstępstwa przyjęte przez właściwe władze włoskie spełniają warunki i wymogi określone w tym artykule;

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja uważa, że dyrektywa 79/409/EWG nie została przetransponowana w kompletny i odpowiedni sposób do włoskiego porządku prawnego:

Artykuł 2: nieprzetransponowany;

Artykuł 3: nieodpowiednia transpozycja wynikająca z braku transpozycji art. 2;

Artykuł 4 ust. 4: nieprzetransponowany;

Artykuł 5: nieprzetransponowane zostały zakaz umyślnego niszczenia lub uszkadzania gniazd i jaj oraz zakaz umyślnego przeszkadzania ptakom chronionym przez dyrektywę;

Artykuł 6: nieprzetransponowany został zakaz transportu w celu sprzedaży;

Artykuł 7 ust. 4: niekompletna transpozycja (przepisy dotyczące praktyki łowieckiej nie zawierają zakazu polowań w okresie wychowu młodych i w czasie reprodukcji oraz w szczególności, jeśli chodzi o gatunki wędrowne, w okresie reprodukcji lub ich powrotu do swoich miejsc wylęgu oraz nie dokonano transpozycji obowiązku przekazywania Komisji stosownych informacji na temat praktycznego stosowania przepisów łowieckich);

Artykuł 9: nieodpowiednia transpozycja na szczeblu krajowym (kontrole zgodności z prawem odstępstw są nieskuteczne i zbyt pośpieszne); nieodpowiednia transpozycja i stosowanie na szczeblu regionalnym (Abruzja, Lacjum, Toskania, Lombardia, Emilia–Romania, Marche, Kalabria i Apulia);

Artykuł 10 ust. 2: niekompletna transpozycja (brak obowiązku przekazywania Komisji informacji niezbędnych do koordynacji badań i prac na rzecz ochrony populacji ptaków chronionych przez dyrektywę, zarządzania nimi i ich wykorzystywania);

Artykuł 11: niekompletna transpozycja (nieprzewidziany został obowiązek konsultowania się z Komisją w kwestii wprowadzenia egzotycznych gatunków);

Artykuł 13: nieprzetransponowany;

Artykuł 18 ust. 2: nieprzekazanie przez władze włoskie treści przepisów regionalnych w dziedzinie polowań dla regionów Lacjum, Lombardia, Toskania i Apulia.

---

(1)  Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/15 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/15

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 października 2008 r. w sprawie T-256/07 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2008 r. przez People's Mojahedin Organization of Iran

(Sprawa C-576/08 P)

(2009/C 55/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: People's Mojahedin Organization of Iran (przedstawiciele: J.-P. Spitzer, adwokat i D. Vaughan, QC, M.E. Demetriou, barrister)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Wspólnot Europejskich, Królestwo Niderlandów

Żądania wnoszącej odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim oddalił on jako bezzasadne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2007/445/WE (1) wniesione przez People's Mojahedin Organization of Iran; |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim oddalił on jako bezzasadne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2007/445/WE (1) wniesione przez People's Mojahedin Organization of Iran;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji 2007/445/WE w zakresie, w jakim dotyczy ona People's Mojahedin Organization of Iran; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji 2007/445/WE w zakresie, w jakim dotyczy ona People's Mojahedin Organization of Iran;

| — | obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem a w odniesieniu do decyzji 2007/445/WE przed Sądem Pierwszej Instancji. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem a w odniesieniu do decyzji 2007/445/WE przed Sądem Pierwszej Instancji.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie dotyczącej praw podstawowych, stosowania art. 1 ust. 4 i art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931 i art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w odniesieniu do wspólnotowego środka, na mocy którego People's Mojahedin Organization of Iran została utrzymana w wykazie organizacji zdelegalizowanych, wnosząca odwołanie twierdzi, że:

| 1) | Sąd Pierwszej Instancji nie przeprowadził wymaganej w traktacie WE całościowej oceny decyzji 2006/445/WE ustalając czy Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie; |
| --- | --- |

1)

Sąd Pierwszej Instancji nie przeprowadził wymaganej w traktacie WE całościowej oceny decyzji 2006/445/WE ustalając czy Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie;

| 2) | Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę skutecznej ochrony sądowej nie przeprowadzając całościowej oceny; |
| --- | --- |

2)

Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę skutecznej ochrony sądowej nie przeprowadzając całościowej oceny;

| 3) | Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo stwierdzając, że Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie wydając przedmiotową decyzję. Rada i Sąd Pierwszej Instancji posiadali wszystkie dane w przedmiocie okoliczności faktycznych i argumentów przedstawionych w postępowaniu przed sądem krajowym i powinni byli dokonać dokładnej oceny elementów odciążających; |
| --- | --- |

3)

Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo stwierdzając, że Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie wydając przedmiotową decyzję. Rada i Sąd Pierwszej Instancji posiadali wszystkie dane w przedmiocie okoliczności faktycznych i argumentów przedstawionych w postępowaniu przed sądem krajowym i powinni byli dokonać dokładnej oceny elementów odciążających;

| 4) | Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 1 ust. 4 i 6 ww. wspólnego stanowiska i art. 2 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia oddalając argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym jedynie obecne prowadzenie działalności terrorystycznej lub obecne zagrożenie taką działalnością może uzasadnić utrzymanie danej osoby na przedmiotowym wykazie; |
| --- | --- |

4)

Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 1 ust. 4 i 6 ww. wspólnego stanowiska i art. 2 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia oddalając argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym jedynie obecne prowadzenie działalności terrorystycznej lub obecne zagrożenie taką działalnością może uzasadnić utrzymanie danej osoby na przedmiotowym wykazie;

| 5) | Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że Rada miała prawo wykluczyć elementy odciążające przedstawione przez wnoszącą odwołanie na podstawie wniosku dotyczącego kwestii badanych w ramach poprzedniego zarzutu odwołania; |
| --- | --- |

5)

Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że Rada miała prawo wykluczyć elementy odciążające przedstawione przez wnoszącą odwołanie na podstawie wniosku dotyczącego kwestii badanych w ramach poprzedniego zarzutu odwołania;

| 6) | Sąd Pierwszej Instancji błędnie oddalił twierdzenie wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Rada nie podała wystarczających argumentów w przedmiocie elementów odciążających dotyczących kwestii po 2001 r., ani nie uzasadniła, dlaczego wnosząca odwołanie została utrzymana w wykazie organizacji zdelegalizowanych. |
| --- | --- |

6)

Sąd Pierwszej Instancji błędnie oddalił twierdzenie wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Rada nie podała wystarczających argumentów w przedmiocie elementów odciążających dotyczących kwestii po 2001 r., ani nie uzasadniła, dlaczego wnosząca odwołanie została utrzymana w wykazie organizacji zdelegalizowanych.

---

(1)  Decyzja Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE i 2006/1008/WE, Dz.U. L 169 z dnia 29 czerwca 2007 r., s. 58.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/16 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen, oddział Hasselt (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rijksdienst voor pensioenen przeciwko E. Brouwer

(Sprawa C-577/08)

(2009/C 55/25)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Arbeidshof te Antwerpen, oddział Hasselt

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Rijksdienst voor pensioenen

Strona pozwana: E. Brouwer

Pytanie prejudycjalne

Czy dekrety królewskie 1.12.1969, 18.6.1970, 8.6.1971, 14.9.1972, 31.7.1973, 12.7.1974, 13.2.1975, 28.11.1975, 26.11.1976, 26.9.1977, 31.7.1978, 31.8.1979, 2.12.1980, 13.1.1982, 14.3.1983, 11.1.1984, 30.11.1984, 24.1.1986, 30.12.1986, 6.1.1988, 2.12.1988, 30.11.1989, 10.12.1990, 1.6.1993, 8.12.1993, 19.12.1994 i 10.10.1995, wydane w wykonaniu art. 25 dekretu królewskiego z dnia 21 grudnia 1967 r. w sprawie powszechnego pracowniczego systemu zabezpieczeń emerytalnych i rentowych, które stanowią, że, dla celów obliczania emerytur zatrudnionych na terenach przygranicznych pracowników płci żeńskiej, ustala się fikcyjne lub ryczałtowe wynagrodzenia, które są niższe niż te ustalane dla zatrudnionych na terenach przygranicznych pracowników płci męskiej, są zgodne z art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/7/EWG (1) z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego?

---

(1)  Dyrektywa 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s 24).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/16 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken

(Sprawa C-578/08)

(2009/C 55/26)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State (Niderlandy).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Rhimou Chakroun.

Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken.

Pytania prejudycjalne

| 1) | Czy zwrot „korzystani[e] z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki, które wystarczają do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który, z powodu poziomu dochodów, byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej (minimabeleid)? |
| --- | --- |

1)

Czy zwrot „korzystani[e] z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki, które wystarczają do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który, z powodu poziomu dochodów, byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej (minimabeleid)?

| 2) | Czy dyrektywę Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, a w szczególności jej art. 2 lit. d) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się regulacji krajowej, która w celu zastosowania warunków dotyczących dochodów w art. 7 ust. 1 lit. c) dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy związki rodzinne powstały przed czy po wjeździe na terytorium osoby mieszkającej w państwie członkowskim? |
| --- | --- |

2)

Czy dyrektywę Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, a w szczególności jej art. 2 lit. d) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się regulacji krajowej, która w celu zastosowania warunków dotyczących dochodów w art. 7 ust. 1 lit. c) dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy związki rodzinne powstały przed czy po wjeździe na terytorium osoby mieszkającej w państwie członkowskim?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/17

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-305/06 Air Products and Chemicals Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 24 grudnia 2008 r. przez Messer Group GmbH

(Sprawa C-579/08 P)

(2009/C 55/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Messer Group GmbH (przedstawiciele: W. Graf v. Schwerin i J. Schmidt, Attorneys at law)

Druga strona postępowania: Air Products and Chemicals Inc., Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T-305/06 do T-307/06 i oddalenie skargi, |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T-305/06 do T-307/06 i oddalenie skargi,

| — | obciążenie skarżącej kosztami postępowania wraz z kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie i interwenienta, |
| --- | --- |

—

obciążenie skarżącej kosztami postępowania wraz z kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie i interwenienta,

w drugiej kolejności

| — | uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T-305/06 do T-307/06, |
| --- | --- |

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T-305/06 do T-307/06,

| — | skierowanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania, |
| --- | --- |

—

skierowanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania,

| — | zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach. |
| --- | --- |

—

zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie zastosował kryteria przewidziane dla właściwego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

Ponadto skarżąca twierdzi, że kwestionowane orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji oparte jest na zasadniczej nieprawidłowości w jego ustaleniach co do określenia zainteresowanego kręgu odbiorców.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/17 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2008 r. — EMI Group Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-581/08)

(2009/C 55/28)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

VAT and Duties Tribunal, Londyn

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: EMI Group Ltd

Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

| a) | W jaki sposób należy interpretować art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy (1) w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy? |
| --- | --- |

a)

W jaki sposób należy interpretować art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy (1) w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy?

| b) | W szczególności, jakie są istotne cechy charakterystyczne „próbki” w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy? |
| --- | --- |

b)

W szczególności, jakie są istotne cechy charakterystyczne „próbki” w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy?

| c) | Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „próbka” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy do:






  i) | próbki przemysłowej w formie zwykle niedostępnej w sprzedaży publicznej, przekazywanej rzeczywistemu lub potencjalnemu klientowi przedsiębiorstwa (do roku 1993); |
| --- | --- | --- |

c)

Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „próbka” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy do:

i)

próbki przemysłowej w formie zwykle niedostępnej w sprzedaży publicznej, przekazywanej rzeczywistemu lub potencjalnemu klientowi przedsiębiorstwa (do roku 1993);

| (ii) | tylko jednej albo tylko pierwszej z szeregu próbek przekazanych przez tę samą osobę temu samemu odbiorcy, jeżeli próbki te są identyczne albo nie różnią się w sposób istotny pomiędzy sobą (po roku 1993)? |
| --- | --- |

(ii)

tylko jednej albo tylko pierwszej z szeregu próbek przekazanych przez tę samą osobę temu samemu odbiorcy, jeżeli próbki te są identyczne albo nie różnią się w sposób istotny pomiędzy sobą (po roku 1993)?

| d) | Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „prezenty o małej wartości” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy w taki sposób, aby wyłączyć spod zakresu tego pojęcia:






  i) | prezent w postaci towarów stanowiących część serii prezentów lub następujących po sobie prezentów przekazywanych okresowo na rzecz tej samej osoby (do października 2003 r.), |
| --- | --- | --- |

d)

Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „prezenty o małej wartości” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy w taki sposób, aby wyłączyć spod zakresu tego pojęcia:

i)

prezent w postaci towarów stanowiących część serii prezentów lub następujących po sobie prezentów przekazywanych okresowo na rzecz tej samej osoby (do października 2003 r.),

| ii) | wszelkie prezenty handlowe przekazane na rzecz tej samej osoby w dowolnym dwunastomiesięcznym okresie, jeżeli łączna wartość prezentów przekracza 50 GBP (od października 2003 r.)? |
| --- | --- |

ii)

wszelkie prezenty handlowe przekazane na rzecz tej samej osoby w dowolnym dwunastomiesięcznym okresie, jeżeli łączna wartość prezentów przekracza 50 GBP (od października 2003 r.)?

| e) | W wypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 3 punkt (ii) powyżej albo na jakąkolwiek część pytania 4 powyżej, czy w sytuacji, gdy podatnik przekazuje podobne lub identyczne prezenty w postaci nagrań muzycznych dwóm lub więcej osobom z powodu ich osobistych właściwości tych osób polegających na tym, iż mogą one mieć wpływ na popularność danego artysty, państwo członkowskie może traktować te przedmioty jako przekazane tej samej osobie tylko dlatego, że osoby te są zatrudnione przez ten sam podmiot? |
| --- | --- |

e)

W wypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 3 punkt (ii) powyżej albo na jakąkolwiek część pytania 4 powyżej, czy w sytuacji, gdy podatnik przekazuje podobne lub identyczne prezenty w postaci nagrań muzycznych dwóm lub więcej osobom z powodu ich osobistych właściwości tych osób polegających na tym, iż mogą one mieć wpływ na popularność danego artysty, państwo członkowskie może traktować te przedmioty jako przekazane tej samej osobie tylko dlatego, że osoby te są zatrudnione przez ten sam podmiot?

| f) | Czy odpowiedzi na pytania od 1 do 5 powyżej byłyby inne, gdyby odbiorca był podatnikiem (lub był zatrudniony przez podatnika), który mógłby odliczyć naliczony podatek podlegający zapłacie z tytułu dostawy towarów stanowiących próbkę? |
| --- | --- |

f)

Czy odpowiedzi na pytania od 1 do 5 powyżej byłyby inne, gdyby odbiorca był podatnikiem (lub był zatrudniony przez podatnika), który mógłby odliczyć naliczony podatek podlegający zapłacie z tytułu dostawy towarów stanowiących próbkę?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/18 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/18

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA przeciwko Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd (Unibet)

(Sprawa C-584/08)

(2009/C 55/29)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour d'appel de Liège

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA

Strona pozwana: Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd (Unibet)

Pytania prejudycjalne

Pytania dotyczą wykładni — w szczególnym kontekście Internetu — art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1).

Gdy, tak jak w niniejszym przypadku, zarzucana szkoda jest spowodowana przez witryny sieci Web i:

| a) | żadna z pozwanych spółek, które zarządzają będącymi przedmiotem sporu witrynami, nie ma siedziby w Belgii; |
| --- | --- |

a)

żadna z pozwanych spółek, które zarządzają będącymi przedmiotem sporu witrynami, nie ma siedziby w Belgii;

| b) | żadna z przedmiotowych witryn nie jest obsługiwana z Belgii; |
| --- | --- |

b)

żadna z przedmiotowych witryn nie jest obsługiwana z Belgii;

| c) | żadna ze stron skarżących nie ma siedziby w Belgii; |
| --- | --- |

c)

żadna ze stron skarżących nie ma siedziby w Belgii;

| d) | witryny z zakładami są dostępne dla internautów belgijskich, którzy mogą na nich zawierać swoje zakłady w tym samym zakresie, w jakim są one dostępne dla internautów innych umawiających się państw, gdyż chodzi o witryny „.com”, których przeznaczeniem jest poszerzenie rynku na całą Europę, a które nie mają rozszerzenia „.be” właściwego dla Belgii; |
| --- | --- |

d)

witryny z zakładami są dostępne dla internautów belgijskich, którzy mogą na nich zawierać swoje zakłady w tym samym zakresie, w jakim są one dostępne dla internautów innych umawiających się państw, gdyż chodzi o witryny „.com”, których przeznaczeniem jest poszerzenie rynku na całą Europę, a które nie mają rozszerzenia „.be” właściwego dla Belgii;

| e) | witryny te są dostępne w wielu językach, które jednak zazwyczaj nie obejmują dwóch najczęściej używanych w Belgii języków; |
| --- | --- |

e)

witryny te są dostępne w wielu językach, które jednak zazwyczaj nie obejmują dwóch najczęściej używanych w Belgii języków;

| f) | witryny te oferują między innymi zakłady na mecze belgijskie tak samo jak na rozgrywki zagraniczne; |
| --- | --- |

f)

witryny te oferują między innymi zakłady na mecze belgijskie tak samo jak na rozgrywki zagraniczne;

| g) | nie stwierdzono korzystania ze szczególnych technologii lub technik akwizycyjnych skierowanych do odbiorców belgijskich; |
| --- | --- |

g)

nie stwierdzono korzystania ze szczególnych technologii lub technik akwizycyjnych skierowanych do odbiorców belgijskich;

| h) | liczba zakładów wykupionych przez odbiorców belgijskich jest w rzeczywistości niska w stosunku do ogólnej liczby zakładów zawieranych na tych witrynach, gdyż według danych przekazanych przez spółki obsługujące zakłady za rok 2005 — niepodważonych przez stronę przeciwną — wszystkie zakłady belgijskie dotyczące meczów piłkarskich stanowiły mniej niż 0,25 % zakładów zawartych w witrynach „bwin.com”, „willhill.com”, „betfair.com”, „ladbrokes.com”, „sportingbet” i „miapuesta”, a witryna „vcbet.com” podała, że liczba Belgów zawierających zakłady w odniesieniu do wszystkich zakładów łącznie wyniosła 40 osób;






  1. | czy należy uważać, że zarzucana szkoda powstała lub może powstać w Belgii, co zakłada jurysdykcję sądów belgijskich w zakresie rozpoznania czynów powiązanych z tą szkodą, opierając się na fakcie, że będące przedmiotem sporu witryny sieci Web są skierowane między innymi do odbiorców belgijskich? |
| --- | --- | --- |

h)

liczba zakładów wykupionych przez odbiorców belgijskich jest w rzeczywistości niska w stosunku do ogólnej liczby zakładów zawieranych na tych witrynach, gdyż według danych przekazanych przez spółki obsługujące zakłady za rok 2005 — niepodważonych przez stronę przeciwną — wszystkie zakłady belgijskie dotyczące meczów piłkarskich stanowiły mniej niż 0,25 % zakładów zawartych w witrynach „bwin.com”, „willhill.com”, „betfair.com”, „ladbrokes.com”, „sportingbet” i „miapuesta”, a witryna „vcbet.com” podała, że liczba Belgów zawierających zakłady w odniesieniu do wszystkich zakładów łącznie wyniosła 40 osób;

1.

czy należy uważać, że zarzucana szkoda powstała lub może powstać w Belgii, co zakłada jurysdykcję sądów belgijskich w zakresie rozpoznania czynów powiązanych z tą szkodą, opierając się na fakcie, że będące przedmiotem sporu witryny sieci Web są skierowane między innymi do odbiorców belgijskich?

| 2. | lub czy należy stwierdzić, że zarzucana szkoda powstała lub może powstać w Belgii, co zakłada jurysdykcję sądów belgijskich w zakresie rozpoznania czynów powiązanych z tą szkodą, tylko jeśli zostanie stwierdzone istnienie wystarczającego, merytorycznego lub istotnego związku przytoczonych czynów niedozwolonych z terytorium belgijskim? |
| --- | --- |

2.

lub czy należy stwierdzić, że zarzucana szkoda powstała lub może powstać w Belgii, co zakłada jurysdykcję sądów belgijskich w zakresie rozpoznania czynów powiązanych z tą szkodą, tylko jeśli zostanie stwierdzone istnienie wystarczającego, merytorycznego lub istotnego związku przytoczonych czynów niedozwolonych z terytorium belgijskim?

| 3. | w takim przypadku, jakie właściwe kryteria należy brać pod uwagę przy dokonywaniu oceny, czy istnieje taki związek? |
| --- | --- |

3.

w takim przypadku, jakie właściwe kryteria należy brać pod uwagę przy dokonywaniu oceny, czy istnieje taki związek?

---

(1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Angelo Rubino przeciwko Ministero dell'Università e della Ricerca

(Sprawa C-586/08)

(2009/C 55/30)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Angelo Rubino

Strona pozwana: Ministero dell'Università e della Ricerca

Pytania prejudycjalne

„Czy wspólnotowe zasady dotyczące usuwania przeszkód w przepływie pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty osób i usług oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych tytułów, wynikające z art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 47 ust. 1 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz przepisów zawartych w dyrektywie 2005/36/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu takiemu jak włoskie przepisy przewidziane w dekrecie ustawodawczym nr 206/2007, które wyłączają zawód profesora uniwersyteckiego z zakresu zawodów regulowanych dla celów uznawania kwalifikacji zawodowych?”

---

(1)  Dz.U. L 255, s. 22.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen Sad (Bułgaria) w dniu 6 stycznia 2009 r. — Peter Dimitrov Kalinchev przeciwko Regionalna Mitnicheska Direktsia w Płowdiw

(Sprawa C-2/09)

(2009/C 55/31)

Język postępowania: bułgarski

Sąd krajowy

Varhoven administrativen Sad

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Peter Dimitrov Kalinchev

Strona pozwana: Regionalna Mitnicheska Direktsia w Płowdiw

Pytania prejudycjalne

| 1. | Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania umożliwia ustanowienie przez państwa członkowskie takiego systemu poboru podatku akcyzowego od używanych pojazdów samochodowych wprowadzanych na terytorium państwa członkowskiego, zgodnie z którym przy kolejnym nabyciu takie pojazdy, które już znajdują się na terytorium krajowym i przy których pierwszym wprowadzeniu na terytorium państwa członkowskiego zapłacono już podatek akcyzowy, nie są już bezpośrednio opodatkowywane podatkiem akcyzowym? |
| --- | --- |

1.

Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania umożliwia ustanowienie przez państwa członkowskie takiego systemu poboru podatku akcyzowego od używanych pojazdów samochodowych wprowadzanych na terytorium państwa członkowskiego, zgodnie z którym przy kolejnym nabyciu takie pojazdy, które już znajdują się na terytorium krajowym i przy których pierwszym wprowadzeniu na terytorium państwa członkowskiego zapłacono już podatek akcyzowy, nie są już bezpośrednio opodatkowywane podatkiem akcyzowym?

| 2. | Biorąc pod uwagę art. 90 akapit pierwszy WE, czy wykładni pojęcia „podobne produkty krajowe” należy dokonywać w ten sposób, że:






  a) | są to produkty, które pochodzą one z państwa członkowskiego, które ustaliło dane stawki wewnętrzne; czy też, że |
| --- | --- | --- |

2.

Biorąc pod uwagę art. 90 akapit pierwszy WE, czy wykładni pojęcia „podobne produkty krajowe” należy dokonywać w ten sposób, że:

a)

są to produkty, które pochodzą one z państwa członkowskiego, które ustaliło dane stawki wewnętrzne; czy też, że

| b) | są to produkty, które znajdują się one już na terytorium danego państwa członkowskiego, niezależnie od ich pochodzenia. |
| --- | --- |

b)

są to produkty, które znajdują się one już na terytorium danego państwa członkowskiego, niezależnie od ich pochodzenia.

| 3. | Uwzględniając odpowiedzi na dwa poprzednie pytania, czy wykładni art. 25 WE oraz art. 90 akapit pierwszy WE należy dokonywać w ten sposób, że niezgodny z nimi jest ustanowiony przez Republikę Bułgarii w art. 30 i 40 ZADS system poboru podatku akcyzowego wprowadzający rozróżnienie wysokości stosowanego w odniesieniu do pojazdów samochodowych podatku akcyzowego w zależności od ich roku produkcji i przebiegu silnika? |
| --- | --- |

3.

Uwzględniając odpowiedzi na dwa poprzednie pytania, czy wykładni art. 25 WE oraz art. 90 akapit pierwszy WE należy dokonywać w ten sposób, że niezgodny z nimi jest ustanowiony przez Republikę Bułgarii w art. 30 i 40 ZADS system poboru podatku akcyzowego wprowadzający rozróżnienie wysokości stosowanego w odniesieniu do pojazdów samochodowych podatku akcyzowego w zależności od ich roku produkcji i przebiegu silnika?

---

(1)  Dz.U. L 76, str. 1.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/19 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/19

---

Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-5/09)

(2009/C 55/32)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele): N. Yerrell i M. Karanasou-Apostolopoulou)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/68/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/68/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

| — | obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/68/WE z dnia 16 listopada 2005 r. do prawa krajowego upłynął w dniu 10 grudnia 2007 r.

---

(1)  Dz.U. L 323 z dnia 9.12.2005 r., s. 1.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/20 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/20

---

Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-10/09)

(2009/C 55/33)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Cattabriga i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2006/86/WE (1) z dnia 24 października 2006 r. wykonująca dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2006/86/WE (1) z dnia 24 października 2006 r. wykonująca dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

| — | obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 września 2007 r.

---

(1)  Dz.U. L 294, s. 32.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/20 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/20

---

Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-11/09)

(2009/C 55/34)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Cattabriga i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2006/17/WE (1) z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzająca w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2006/17/WE (1) z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzająca w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

| — | obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 listopada 2006 r.

---

(1)  Dz.U. L 38, s. 40.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/21

---

Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-12/09)

(2009/C 55/35)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Cattabriga i S. Mortoni, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/17/WE (1) z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/17/WE (1) z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2006/17 upłynął w dniu 1 listopada 2006 r.

---

(1)  Dz. U. L 38, s 40.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/21

---

Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-13/09)

(2009/C 55/36)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Cattabriga i S. Mortoni, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Włoska

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE (1) z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE (1) z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

| — | obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2006/86 upłynął w dniu 1 września 2007 r.

---

(1)  Dz. U. L 294, s 32.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/21 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/21

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-240/08) (1)

(2009/C 55/37)

Język postępowania: francuski

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

---

Sąd Pierwszej Instancji

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/22 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/22

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Kronoply przeciwko Komisji

(Sprawa T-162/06) (1)

(Pomoc państwa - Pomoc regionalna na rzecz dużych projektów inwestycyjnych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Uzasadnienie - Wywierany przez pomoc efekt zachęty - Konieczność pomocy)

(2009/C 55/38)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Kronoply GmbH & Co. KG (Heiligengrabe, Niemcy) (przedstawiciele: R. Nierer i L. Gordalla, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo K. Gross i T. Scharf, a następnie V. Kreuschitz, K. Gross i T. Scharf, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/262/CE z dnia 21 września 2005 r. dotyczącej pomocy państwa C 5/2004 (ex N 609/2003), którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz spółki Kronoply (Dz.U. 2006, L 94, s. 50).

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Kronoply GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami. |
| --- | --- |

2)

Kronoply GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/22 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/22

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — giropay przeciwko OHIM (GIROPAY)

(Sprawa T-399/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GIROPAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2009/C 55/39)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: giropay GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 października 2006 r. (sprawa R 308/2005-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego GIROPAY jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | giropay GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

giropay GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/23

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaCheck)

(Sprawa T-296/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PharmaCheck - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Ograniczenie wykazu towarów)

(2009/C 55/40)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Korsch AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Grzam, następnie adwokaci J. Grzam, M. Dittmann i M. Scheffler)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 czerwca 2007 r. (sprawa R 358/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PharmaCheck jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Korsch AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Korsch AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/23

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Hansgrohe przeciwko OHIM (AIRSHOWER)

(Sprawa T-307/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AIRSHOWER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2009/C 55/41)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hansgrohe AG (Schiltach, Niemcy) (przedstawiciele: S. Weidert i J. Zehnsdorf, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i S. Schäffner, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2007 r. (sprawa R 1281/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego AIRSHOWER jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Hansgrohe AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Hansgrohe AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/23 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/23

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2009 r. — Commercy przeciwko OHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel)

(Sprawa T-316/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy easyHotel - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EASYHOTEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Pomoc w zakresie kosztów postępowania - Wniosek złożony przez syndyka spółki handlowej - Artykuł 94 ust. 2 regulaminu)

(2009/C 55/42)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Commercy AG (Weimar, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat F. Jaschke, następnie adwokaci S. Grosse i I. Müller)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: easyGroup IP Licensing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. Koerl i S. Möbus)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2007 r. (sprawa R 1295/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Commercy AG a easyGroup IP Licensing Ltd.

Sentencja wyroku

| 1) | Wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania zostaje oddalony.

| 2) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

2)

Skarga zostaje oddalona.

| 3) | Commercy AG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

3)

Commercy AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/24 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/24

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rednap

(Sprawa T-352/07) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach czwartego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Projekty Rise i Healthline - Brak zgodności z postanowieniami umowy części zadeklarowanych wydatków - Zwrot części wypłaconych zaliczek - Postępowanie zaoczne)

(2009/C 55/43)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J. Enegren, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rednap AB (Malmö, Szwecja)

Przedmiot sprawy

Skarga wniesiona przez Komisję na podstawie art. 238 WE o zasądzenie od strony pozwanej zwrotu części kwoty zaliczek wypłaconych przez Wspólnotę w wykonaniu umów nr DE 3010 (DE) dotyczącej projektu Rise oraz HC 4007 (HC) dotyczącej projektu Healthline i o zapłatę odsetek za zwłokę.

Sentencja wyroku

| 1) | Nakazuje się zwrot kwoty 334 375,49 EUR przez Rednap AB na rzecz Komisji. |
| --- | --- |

1)

Nakazuje się zwrot kwoty 334 375,49 EUR przez Rednap AB na rzecz Komisji.

| 2) | Nakazuje się wypłatę przez Rednap rzecz Komisji odsetek za zwłokę w kwocie 219 125,22 EUR od dnia 1 czerwca 2002 r. do chwili całkowitego uregulowania długu w wysokości określonych przez prawo greckie odsetek ustawowych, które nie mogą jednak przekraczać od dnia 1 sierpnia 2007 r. 11,75 % w stosunku rocznym. |
| --- | --- |

2)

Nakazuje się wypłatę przez Rednap rzecz Komisji odsetek za zwłokę w kwocie 219 125,22 EUR od dnia 1 czerwca 2002 r. do chwili całkowitego uregulowania długu w wysokości określonych przez prawo greckie odsetek ustawowych, które nie mogą jednak przekraczać od dnia 1 sierpnia 2007 r. 11,75 % w stosunku rocznym.

| 3) | Nakazuje się wypłatę przez Rednap na rzecz Komisji odsetek za zwłokę w kwocie 115 250,27 EUR od dnia 31 maja 2002 r. do chwili całkowitego uregulowania długu w wysokości określonych przez prawo greckie odsetek ustawowych, które nie mogą jednak przekraczać od dnia 1 sierpnia 2007 r. 11,75 % w stosunku rocznym. |
| --- | --- |

3)

Nakazuje się wypłatę przez Rednap na rzecz Komisji odsetek za zwłokę w kwocie 115 250,27 EUR od dnia 31 maja 2002 r. do chwili całkowitego uregulowania długu w wysokości określonych przez prawo greckie odsetek ustawowych, które nie mogą jednak przekraczać od dnia 1 sierpnia 2007 r. 11,75 % w stosunku rocznym.

| 4) | Rednap zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

4)

Rednap zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/24 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/24

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 stycznia 2009 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko OHIM (OPTIMUM)

(Sprawa T-424/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OPTIMUM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Obowiązek uzasadnienia - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94)

(2009/C 55/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pioneer Hi-Bred International, Inc. (Johnston, Iowa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger, R. Kunze i T. Wittmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2007 r. (sprawa R 288/2007-2) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego OPTIMUM jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Pioneer Hi-Bred International, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Pioneer Hi-Bred International, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/25 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/25

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 grudnia 2008 r. — Bomba Energia Getränkvertriebs przeciwko OHIM — Eckes-Granini (Bomba)

(Sprawa T-372/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2009/C 55/45)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bomba Energia Getränkevertriebs GmbH (Rohrbach, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Kockläuner)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Kicia, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Eckes-Granini Group GmbH, dawna Eckes-Granini GmbH & Co. KG (Nieder-Olm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2006 r. (sprawa R 184/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eckes-Granini GmbH & Co. KG a Bomba Energia Getränkevertriebs GmbH.

Sentencja wyroku

| 1) | Postępowanie zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie zostaje umorzone.

| 2) | Bomba Energia Getränkevertriebs GmbH i Eckes-Granini Group GmbH pokrywają własne koszty oraz każda z nich pokrywa w połowie koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory). |
| --- | --- |

2)

Bomba Energia Getränkevertriebs GmbH i Eckes-Granini Group GmbH pokrywają własne koszty oraz każda z nich pokrywa w połowie koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

---

(1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/25 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/25

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Portela przeciwko Komisji

(Sprawa T-137/07) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wprowadzenie do obrotu wadliwych termometrów cyfrowych noszących oznakowanie „CE’ - Bezczynność Komisji - Związek przyczynowy - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)

(2009/C 55/46)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda. (Queluz, Portugalia) (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i B. Schima, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Tytułem żądania głównego, zobowiązanie Komisji do postąpienia zgodnie z przepisami art. 14b dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1) zmienionej dyrektywą 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro (Dz.U. L 331, s. 1) przez pociągniecie do odpowiedzialności na rzecz skarżącej za pośrednictwem Republiki Federalnej Niemiec spółki ceryfikującej TÜV Rheinland Product Safety GmbH, za pomocą obowiązkowej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w pkt 6 załącznika XI do dyrektywy 93/42, którą wspomniana spółka zawarła, oraz, jeżeli zarzucana szkoda nie może zostać naprawiona poprzez żądanie główne, tytułem żądania ewentualnego odszkodowanie za szkody poniesione z powodu różnych zaniechań Komisji.

Sentencja postanowienia

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/26 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/26

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Gaedertz przeciwko OHIM — Living Byte Software (GlobalRemote)

(Sprawa T-209/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)

(2009/C 55/47)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Johann-Christoph Gaedertz (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E.M. Gerstenberg)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Living Byte Software GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Freifrau von Welser)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2007 r. (sprawa R 272/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Johannem-Christophem Gaedertzem a Living Byte Software GmbH.

Sentencja wyroku

| 1) | Postępowanie zostaje umorzone. |
| --- | --- |

1)

Postępowanie zostaje umorzone.

| 2) | Strona skarżąca i interwenient zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

Strona skarżąca i interwenient zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania.

| 3) | Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez stronę pozwaną. |
| --- | --- |

3)

Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez stronę pozwaną.

---

(1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/26 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/26

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Thierry przeciwko Komisji

(Sprawa T-223/07 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 - Odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadka - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

(2009/C 55/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Michel Thierry (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie F-82/05 Thierry przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze i mające na celu uchylenie tego postanowienia.

Sentencja

| 1) | Odwołanie zostaje odrzucone. |
| --- | --- |

1)

Odwołanie zostaje odrzucone.

| 2) | Michel Thierry pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania odwoławczego. |
| --- | --- |

2)

Michel Thierry pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania odwoławczego.

---

(1)  Dz.U C 199 z 25.8.2007.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/26 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/26

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko Parlamentowi i Komisji

(Sprawa T-285/07) (1)

(Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Częściowa niedopuszczalność skargi - Brak przypisania zaskarżonego aktu Parlamentowi)

(2009/C 55/49)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentili, Avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, R. Ignătescu i G. Mazzini, pełnomocnicy); i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i A. Aresu, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciele: S. Vodina i M. Michelogiannaki, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/95/07, mającym na celu utworzenie listy rezerwowej 20 administratorów (AD5) w dziedzinie informacji (biblioteka/dokumentacja), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2007 r. (Dz. U. C 103 A, s. 7).

Sentencja postanowienia

| 1) | Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w części skierowanej przeciwko Parlamentowi. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w części skierowanej przeciwko Parlamentowi.

| 2) | Republika Włoska pokryje koszty, jakie poniosła w ramach niniejszej skargi w części, w której skierowana była przeciwko Parlamentowi. Parlament pokryje własne koszty postępowania. |
| --- | --- |

2)

Republika Włoska pokryje koszty, jakie poniosła w ramach niniejszej skargi w części, w której skierowana była przeciwko Parlamentowi. Parlament pokryje własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007 r.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/27 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/27

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko EKES i Komisji

(Sprawa T-117/08) (1)

(Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Częściowa niedopuszczalność skargi - Brak przypisania aktów Komisji)

(2009/C 55/50)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, Avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Bermejo Garde, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferro, adwokat) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, Abogado del Estado)

Przedmiot sprawy

Unieważnienie ogłoszenia nr 73/07 o wolnym stanowisku sekretarza generalnego (grupa zaszeregowania A* 16) w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 28 grudnia 2007 r. (Dz.U. C 316 A, s. 1) a także corrigendum do tego ogłoszenia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 30 stycznia 2008 r. (Dz.U. C 25 A, s. 21).

Sentencja postanowienia

| 1) | Skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim została skierowana przeciwko Komisji. |
| --- | --- |

1)

Skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim została skierowana przeciwko Komisji.

| 2) | Republika Włoska poza kosztami poniesionymi w tym postępowaniu w zakresie, w jakim jest ono skierowane przeciwko Komisji, pokryje także koszty poniesione przez Komisję. |
| --- | --- |

2)

Republika Włoska poza kosztami poniesionymi w tym postępowaniu w zakresie, w jakim jest ono skierowane przeciwko Komisji, pokryje także koszty poniesione przez Komisję.

---

(1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/27 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/27

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 grudnia 2008 r. — AES-Tisza przeciwko Komisji

(Sprawa T-468/08 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja Komisji uznająca za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc w postaci umów dotyczących zakupu energii elektrycznej udzieloną przez Republikę Węgierską na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)

(2009/C 55/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: AES-Tisza Erőmű kft (AES-Tisza kft) (Tiszaújváros, Węgry) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn, N. Khan i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Wniosek o zawieszenie wykonania art. 1 decyzji Komisji C(2008) 2223 wersja ostateczna z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie przyznanej przez Republikę Węgierską pomocy państwa w postaci umów dotyczących zakupu energii elektrycznej.

Sentencja postanowienia

| 1) | Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
| --- | --- |

1)

Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego zostaje oddalony.

| 2) | Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
| --- | --- |

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/28 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/28

---

Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Tuzzi fashion GmbH przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)

(Sprawa T-535/08)

(2009/C 55/52)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tuzzi fashion GmbH (Fulda, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze i G. Würtenberger, avocats)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2008 r. w sprawie R-1561/2007-2; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2008 r. w sprawie R-1561/2007-2; oraz

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Emidio Tucci” dla towarów należących do klasy 25

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „TUZZI” zarejestrowany w Niemczech pod nr 1 078 843 dla towarów należących do klasy 25; słowny znak towarowy „TUZZI” zarejestrowany w Austrii, we Francji, w Beneluksie i w Polsce pod nr 496 835 dla towarów należących do klasy 25; firma „TUZZI FASHION GMBH” używana w obrocie handlowym w Niemczech dla towarów odzieżowych.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza źle oceniła ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd odnośnie do rozpatrywanych znaków towarowych; naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie odpowiedziała wyczerpująco na żądania strony skarżącej i nie przedstawiła obiektywnie uzasadnienia swojej decyzji; naruszenie art. 74 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie ograniczyła swego badania do zarzutów podniesionych przez strony; naruszenie art. 79 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ w swojej ocenie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa, Izba Odwoławcza nie uwzględniła zasad proceduralnych uznanych powszechnie w państwach członkowskich.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/28 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/28

---

Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Huvis przeciwko Radzie

(Sprawa T-536/08)

(2009/C 55/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Huvis Corporation (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, F. Di Gianni, R. Antonini, prawnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) w zakresie, w jakim rozporządzenie to nie uchyla cła antydumpingowego obowiązującego względem skarżącej od dnia 29 grudnia 2006 r. tj. dnia, w którym przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu i Malezji został objęty tymczasowym cłem antydumpingowym, którego na mocy decyzji z dnia 19 czerwca 2007 r. nr 2007/430/WE (2) Komisja postanowiła nie pobierać; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) w zakresie, w jakim rozporządzenie to nie uchyla cła antydumpingowego obowiązującego względem skarżącej od dnia 29 grudnia 2006 r. tj. dnia, w którym przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu i Malezji został objęty tymczasowym cłem antydumpingowym, którego na mocy decyzji z dnia 19 czerwca 2007 r. nr 2007/430/WE (2) Komisja postanowiła nie pobierać;

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca — spółka posiadająca swoją siedzibę w Korei, żąda częściowego stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady nr 893/2008 w zakresie, w jakim nie uchyla ono cła antydumpingowego na poliestrowe włókna odcinkowe (PSF) na dzień 29 grudnia 2006 r. produkowane przez skarżącą i pochodzące z Korei. Skarżąca twierdzi, że traktowanie zastosowane przez Komisję w decyzji nr 2007/430/WE dotyczącej PSF pochodzących z Tajwanu i Malezji powinno być takie same także w odniesieniu do decyzji dotyczącej PSF pochodzących z Korei. Dlatego też, zdaniem skarżącej, cło antydumpingowe powinno zostać uchylone w tym samym dniu w odniesieniu do PSF pochodzących z Korei.

Skarżąca przedstawia dwa zarzuty na poparcie swojej skargi.

Skarżąca twierdzi, że utrzymując środki antydumpingowe na przywozie PSF pochodzących z Korei — podczas gdy przywóz PSF z Malezji i Tajwanu nie został objęty tymi środkami — instytucje europejskie naruszyły podstawową zasadę niedyskryminacji. Skarżąca kwestionuje przedstawione przez Radę trzy argumenty mające na celu uzasadnienie odmiennego traktowania. Zdaniem skarżącej fakt, że skarga w sprawie PSF pochodzących z Malezji i Tajwanu została wycofana i Rada nie podjęła ostatecznych ustaleń nie może uzasadniać dyskryminacyjnego traktowania w sprawie dotyczącej PSF pochodzących z Korei. Skarżąca kwestionuje ponadto fakt, że kryterium interesu Wspólnoty zastosowane w sprawie PSF pochodzących z Malezji i Tajwanu różniło się od kryterium interesu Wspólnoty zastosowanego w sprawie PSF pochodzących z Korei może uzasadnić dyskryminacyjne traktowanie w tej drugiej sprawie. W dalszej kolejności skarżąca uważa, że wbrew twierdzeniom Rady, traktowania dyskryminacyjnego nie może uzasadnić fakt, iż inne wnioski wyciągnięto w postępowaniu dotyczącym Malezji i Tajwanu niż w postępowaniu w sprawie Korei.

Ponadto zdaniem skarżącej twierdzenie — że uchylenie środków antydumpingowych na przywóz PSF produkowanych i wywożonych przez skarżącą nie znajduje uzasadnienia z punktu widzenia interesu wspólnotowego — wypaczają zasadnicze sprzeczności i brak spójności.

---

(1)  Dz.U. L 247, s. 1.

(2)  2007/430/WE: decyzja Komisji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych (Dz.U. L 160, s. 30).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/29 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/29

---

Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-537/08)

(2009/C 55/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Santai Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Sansheng Chemical Fiber Co. Ltd, Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co. Ltd, Ningbo Dafa Chemical Fiber Co. Ltd, Xiake Color Spinning Co. Ltd, Zhejiang Waysun Chemical Fiber Co. Ltd, Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co. Ltd (Chiny) (przedstawiciele: adwokat J.-F. Bellis i G. Vallera, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) z mocą wsteczną od dnia 29 grudnia 2006 r., tj. dnia, w którym przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu i Malezji zaczął podlegać tymczasowym cłom antydumpingowym, których Komisja postanowiła nie pobierać na mocy swojej decyzji nr 2007/430/WE z dnia 19 czerwca 2007 r. (2); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) z mocą wsteczną od dnia 29 grudnia 2006 r., tj. dnia, w którym przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu i Malezji zaczął podlegać tymczasowym cłom antydumpingowym, których Komisja postanowiła nie pobierać na mocy swojej decyzji nr 2007/430/WE z dnia 19 czerwca 2007 r. (2);

| — | obciążenie Rady kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące, spółki mające siedzibę w Chinach, żądają w swojej skardze stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady nr 893/2008 utrzymującego środki antydumpingowe m.in. w stosunku do przywozu poliestrowych włókien odcinkowych (PSF) wytwarzanych przez skarżące i pochodzących z Chin. Skarżące twierdzą, że PSF pochodzące z Chin powinny być potraktowane w ten sam sposób, jak PSF pochodzące z Tajwanu i Malezji zostały potraktowane w decyzji Komisji nr 2007/430/WE. Dlatego też cło antydumpingowe na PSF pochodzące z Chin powinno zostać uchylone od tego samego dnia, tj. od dnia 29 grudnia 2006 r.

Skarżące podniosły te same zarzuty i główne argumenty, jak w sprawie T-536/08 Huvis przeciwko Radzie.

---

(1)  Dz.U. L 247, s. 1.

(2)  2007/430/WE: decyzja Komisji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych (Dz.U. L 160, s. 30).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/29 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/29

---

Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Rewe-Zentral przeciwko OHIM — Kodi Diskontläden (inéa)

(Sprawa T-538/08)

(2009/C 55/55)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kinkeldey i A. Bognár, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kodi Diskontläden GmbH (Oberhausen, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. w sprawie R 744/2008-4 i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. w sprawie R 744/2008-4 i

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak graficzny „inéa” w kolorach niebieskim, różowym i białym dla towarów należących do klas 3, 5 i 16 (zgłoszenie nr 4 462 826)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Kodi Diskontläden GmbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:„MINEA” (znak nr 303 61 428.5) dla towarów i usług należących do klas 8, 9 i 16, przy czym sprzeciw dotyczy rejestracji dla towarów należących do klasy 16.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/30 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/30

---

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — RWE i RWE Dea przeciwko Komisji

(Sprawa T-543/08)

(2009/C 55/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: RWE AG (Essen, Niemcy), RWE Dea AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Stadler i M. Röhrig)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza się w nim naruszenie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 porozumienia EOG przez skarżące; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza się w nim naruszenie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 porozumienia EOG przez skarżące;

| — | stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji, w zakresie w jakim nakłada się w nim na skarżące jako dłużników solidarnych grzywnę w wysokości 37 440 000 EUR; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji, w zakresie w jakim nakłada się w nim na skarżące jako dłużników solidarnych grzywnę w wysokości 37 440 000 EUR;

| — | ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej w art. 2 decyzji na skarżące jako dłużników solidarnych; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej w art. 2 decyzji na skarżące jako dłużników solidarnych;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące kwestionują decyzję Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżące, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.

Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

W zarzucie pierwszym skarżące zarzucają pozwanej to, że naruszyła art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (1), gdyż na niekorzyść skarżących błędnie zastosowała pojęcie przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżących pozwana pociągnęła je do odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez dawną DEA Mineraloel AG bądź — po przekształceniu spółki we wspólne przedsiębiorstwo z Shell — Shell & Dea Oil GmbH i z tego powodu nałożyła na nie grzywnę, nie wykazawszy istnienia jednostki gospodarczej.

Pomocniczo skarżące podnoszą w zarzucie drugim, iż pozwana nieprawidłowo zastosowała uregulowanie w sprawie łagodzenia sankcji z roku 2002 i tym samym naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ nie rozciągnęła na skarżące wniosku o złagodzenie sankcji złożonego przez Shell w odniesieniu do działalności związanej z woskiem parafinowym prowadzonej przez dawną DEA Mineraloel AG bądź Shell & Dea Oil GmbH. Zdaniem skarżących taki sposób postępowania pozwanej pozostaje w sprzeczności z jej poglądem, iż właśnie ta działalność związana z woskiem parafinowym w okresie od dnia 3 września 1992 r. do dnia 30 lipca 2002 r. stanowiła część tej samej jednostki gospodarczej co skarżące. Skarżące uważają, że gdyby pozwana prawidłowo zastosowała uregulowanie w sprawie łagodzenia sankcji, powinna by je zwolnić całkowicie z ewentualnej grzywny.

Pomocniczo w zarzucie trzecim skarżące zarzucają pozwanej to, że naruszyła podstawowe zasady ustalania wysokości grzywien, w szczególności zasady równego traktowania i proporcjonalności, i że tym samym naruszyła ona art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003. Skarżące twierdzą, że pozwana błędnie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z roku 2006, jako że ustaliła obrót właściwy na podstawie niewystarczająco reprezentatywnego okresu odniesienia i wskutek tego określiła kwotę podstawową, która nie ma żadnego związku z wagą naruszenia zarzucanego skarżącym i bez obiektywnego powodu potraktowała skarżące w sposób nierówny w porównaniu z innymi zainteresowanymi podmiotami, w tym Shell.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/31 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/31

---

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Hansen & Rosenthal i H & R Wax Company Vertrieb przeciwko Komisji

(Sprawa T-544/08)

(2009/C 55/57)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hansen & Rosenthal KG (Hamburg, Niemcy), H & R Wax Company Vertrieb GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte J. Schulte i A. Lober)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39181 — Woski do świec, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39181 — Woski do świec, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących;

| — | ewentualnie, uchylenie bądź — również tytułem ewentualnym — obniżenie grzywny nałożonej na skarżące; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, uchylenie bądź — również tytułem ewentualnym — obniżenie grzywny nałożonej na skarżące;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżące, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.

Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów.

W zarzucie pierwszym skarżące zarzucają to, że decyzja jest obarczona poważnym brakiem w uzasadnieniu. Z powodu naruszenia art. 81 WE i z powodu związanego z tym naruszenia prawa do obrony skarżących należy zatem — ich zdaniem — stwierdzić nieważność tej decyzji.

W zarzucie drugim skarżące twierdzą, iż przesłanki naruszenia art. 81 WE nie są spełnione. Zdaniem skarżących przede wszystkim nie ma wspólnego celu, do którego dążyłyby one same i pozostali wytwórcy parafiny. Skarżące utrzymują, iż nie uczestniczyły w porozumieniach ograniczających konkurencję lub w uzgodnionych praktykach. Wysłanie pisma w sprawie podwyższenia cen nie służyło zatem wprowadzeniu w życiu antykonkurencyjnych porozumień bądź uzgodnionych praktyk, lecz miało miejsce w ramach stosunków dostawcy z odbiorcami. Ponadto wymiana informacji nie doprowadziła również do ograniczenia konkurencji.

Pomocniczo skarżące kwestionują w zarzutach od trzeciego do szóstego kwotę nałożonej na nie grzywny:

| — | Komisja niesłusznie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, które zostały wydane dopiero w 2006 r., choć domniemane naruszenie zostało zakończone wiosną 2005 r. Komisja naruszyła zatem zasadę samozwiązania się, zasadę niedziałania prawa wstecz i zasadę legalności; |
| --- | --- |

—

Komisja niesłusznie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, które zostały wydane dopiero w 2006 r., choć domniemane naruszenie zostało zakończone wiosną 2005 r. Komisja naruszyła zatem zasadę samozwiązania się, zasadę niedziałania prawa wstecz i zasadę legalności;

| — | w zarzucie czwartym skarżące zarzucają Komisji błędne obliczenie obrotu właściwego dla celów wymierzenia grzywny. We wchodzących w rachubę latach 2002–2004 skarżące osiągnęły ze sprzedaży produktów parafinowych obrót w wysokości tylko 18,97 mln EUR. Komisja przyjęła jednak za podstawę obliczenia grzywny obrót w wysokości 26 mln EUR; |
| --- | --- |

—

w zarzucie czwartym skarżące zarzucają Komisji błędne obliczenie obrotu właściwego dla celów wymierzenia grzywny. We wchodzących w rachubę latach 2002–2004 skarżące osiągnęły ze sprzedaży produktów parafinowych obrót w wysokości tylko 18,97 mln EUR. Komisja przyjęła jednak za podstawę obliczenia grzywny obrót w wysokości 26 mln EUR;

| — | w zarzucie piątym skarżące zarzucają Komisji to, że popełniła błąd w ocenie w odniesieniu do wagi naruszenia. Ustalenie na 17 % części obrotu związanego z naruszeniem z uwagi na wagę naruszenia, jak i opłaty za wejście, narusza zasadę proporcjonalności. Ponadto nie uwzględniono w wystarczający sposób rozmiaru i znaczenia przedsiębiorstw; |
| --- | --- |

—

w zarzucie piątym skarżące zarzucają Komisji to, że popełniła błąd w ocenie w odniesieniu do wagi naruszenia. Ustalenie na 17 % części obrotu związanego z naruszeniem z uwagi na wagę naruszenia, jak i opłaty za wejście, narusza zasadę proporcjonalności. Ponadto nie uwzględniono w wystarczający sposób rozmiaru i znaczenia przedsiębiorstw;

| — | w zarzucie szóstym skarżące twierdzą, że Komisja błędnie ustaliła czas trwania przypisywanego im naruszenia. Nie udowodniła ona udziału skarżących w domniemanych ograniczeniach konkurencji w odniesieniu do całego okresu zarzucanego skarżącym. |
| --- | --- |

—

w zarzucie szóstym skarżące twierdzą, że Komisja błędnie ustaliła czas trwania przypisywanego im naruszenia. Nie udowodniła ona udziału skarżących w domniemanych ograniczeniach konkurencji w odniesieniu do całego okresu zarzucanego skarżącym.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/31 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/31

---

Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — X-Technology Swiss przeciwko OHIM (wizerunek skarpety)

(Sprawa T-547/08)

(2009/C 55/58)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: X-Technology Swiss (przedstawiciele: A. Herbertz i R. Jung, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. w sprawie R 846/2008-4, |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. w sprawie R 846/2008-4,

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak graficzny zgłoszony w kategorii „inny rodzaj znaku — znak odzwierciedlający pozycję”, posługujący się kolorem „pomarańczowym (Pantone 16-1359 TPX)”, dla towarów należących do klasy 25 (zgłoszenie nr 5 658 117).

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak ma charakter w wystarczającym stopniu odróżniający.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/32 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/32

---

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji

(Sprawa T-550/08)

(2009/C 55/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwältinnen U. Itzen i J. Ziebarth)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

W zarzucie pierwszym skarżąca zarzuca naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE oraz prawa do obrony, gdyż ocena dowodów, jakiej Komisja dokonała w zaskarżonej decyzji, nie pozwala konkretnie ustalić, jakie elementy naruszenia są jej faktycznie przypisywane. Całościowe przeprowadzenie dowodów przez Komisję dotyczy poza skarżącą także innych spółek, których działania nie mogą jej zostać przypisane. Z uwagi na brak jasności w przeprowadzeniu dowodów doszło do naruszenia prawa do obrony, ponieważ Komisja powinna umożliwić jasne i jednoznaczne ustalenie, jakie elementy naruszenia są przypisywane jakiemu przedsiębiorstwu oraz skutków, które się z tym wiążą.

Następnie skarżąca utrzymuje, iż nie uczestniczyła w żadnym naruszeniu art. 81 WE. Nie tylko z formalnego punktu widzenia Komisja nie przeprowadziła prawidłowo dowodów, ale również pomocnicze badanie materialne dowodów wskazuje na to, że skarżącej nie udowodniono żadnego zarzutu. Poszczególne spotkania, które zostały wspomniane i dokumenty uwzględnione w tym względzie w ramach przeprowadzania dowodów nie pozwalają wyciągnąć wniosku, iż skarżąca uczestniczyła w kartelu. Takiego wniosku nie można tym bardziej wyciągnąć ze względu na to, że skarżącej od samego początku stawiano jedynie zarzut popełnienia naruszenia o mniejszym znaczeniu. Okoliczność ta nie została jednak uwzględniona przy przeprowadzaniu dowodów, zaś pod uwagę wzięte zostały — także na niekorzyść skarżącej — dowody, które mogły ewentualnie wykazywać naruszenia popełnione przez osoby trzecie, w których skarżąca nie uczestniczyła.

W zarzucie drugim skarżąca powołuje się na przedawnienie. Już na początku 2000 r. przeniosła ona sporną działalność dystrybucyjną na inną spółkę, tak że pierwsze działania przerywające bieg przedawnienia podjęte w 2005 r. wobec skarżącej nie powinny były już umożliwić ścigania dawnego naruszenia.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/32 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/32

---

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — H & R ChemPharm przeciwko Komisji

(Sprawa T-551/08)

(2009/C 55/60)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: H & R ChemPharm GmbH (Salzbergen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Klusmann i S. Thomas)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej; |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

| — | ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

W zarzucie pierwszym skarżąca zarzuca naruszenie prawa do obrony, gdyż w zaskarżonej decyzji nie dokonano rozróżnienia między nią i innymi przedsiębiorstwami, na które zostały nałożone odrębne grzywny, lecz jest w niej mowa jednolicie o „H & R/Tudapetrol”. Dla skarżącej niezrozumiałe jest, jakie elementy naruszenia są jej konkretnie przypisywane. Stanowi to naruszenie prawa do obrony, ponieważ z przedstawienia zarzutów i z decyzji powinno w sposób niebudzący wątpliwości wynikać, jakie konkretne działania prowadzą do zarzucenia naruszenia prawa i opierającej się na nim grzywny.

Pomocniczo w zarzucie drugim skarżąca powołuje się na brak dowodu na istnienie naruszenia po stronie skarżącej. Z uwagi na całościowe przeprowadzenie dowodów wobec wszystkich adresatów decyzji Komisja nie spostrzegła się, że nie ma żadnych dowodów naruszenia popełnionego przez skarżącą. Skarżąca zarzuca Komisji to, że nie dokonała wystarczająco selektywnej i zindywidualizowanej oceny dowodów, która mogła i powinna była wykazać daremny charakter środków dowodowych przedstawionych w odniesieniu do naruszenia popełnionego przez skarżącą.

Również pomocniczo w zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, iż przy obliczaniu grzywny kwota wyjściowa została błędnie ustalona na zbyt wysokim poziomie.

W zarzucie czwartym, który również został podniesiony pomocniczo, skarżąca zarzuca naruszenie zasady proporcjonalności oraz naruszenie zasady niedyskryminacji z tego powodu, iż przy obliczaniu grzywny popełniony został błąd w ocenie. W szczególności powołuje się ona na błąd w ocenie przy ustaleniu na 17 % części obrotu związanego z naruszeniem z uwagi na wagę naruszenia, jak i opłaty za wejście oraz nieproporcjonalny charakter wysokości grzywny ze względu na dysproporcjonalne uwzględnienie rozmiaru przedsiębiorstwa. Wreszcie skarżąca wskazuje na niedopuszczalne zastosowanie ze skutkiem wstecznym wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. do niniejszego przypadku.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/33 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/33

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Domótica, Estudo e Projecto de Edifícios Inteligentes, Lda

(Sprawa T-552/08)

(2009/C 55/61)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. M. Rochaud Jöet i S. Petrova, pełnomocnicy, wspierani przez G. Anastácio i A. R. Andrade, adwokaci)

Strona pozwana: Domótica, Estudo e Projecto de Edifícios Inteligentes, Lda (Lizbona, Portugalia)

Żądania strony skarżącej

| — | Nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 124 319,22 euro tytułem zwrotu zaliczki zapłaconej przez skarżącą na poczet wykonania umowy nr BU/466/96 POIES zawartej w ramach programu THERMIE i rozwiązanej z powodu naruszenia umowy przez stronę pozwaną i pozostałych wykonawców, powiększoną o kwotę 48 180,00 euro tytułem odsetek za zwłokę naliczonych do dnia 30 września 2008 r., oraz o odsetki naliczone do dnia całkowitej zapłaty; |
| --- | --- |

—

Nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 124 319,22 euro tytułem zwrotu zaliczki zapłaconej przez skarżącą na poczet wykonania umowy nr BU/466/96 POIES zawartej w ramach programu THERMIE i rozwiązanej z powodu naruszenia umowy przez stronę pozwaną i pozostałych wykonawców, powiększoną o kwotę 48 180,00 euro tytułem odsetek za zwłokę naliczonych do dnia 30 września 2008 r., oraz o odsetki naliczone do dnia całkowitej zapłaty;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 17 stycznia 1995 r. Komisja Wspólnot Europejskich podpisała na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2008/90 (1) umowę Thermie nr BU/466/94 PO/ES ze stroną pozwaną, z Hospitais da Universidade de Coimbra oraz z Técnicas Reunidas, S.A.

Strona pozwana została wyznaczona do pełnienia funkcji koordynatora projektu i przejęła odpowiedzialność za przedstawienie Komisji niezbędnych dokumentów, za pośrednictwo w kontaktach pomiędzy wykonawcami i Komisją. Wykonawcy ponosili odpowiedzialność solidarną.

W dniu 10 lutego 1995 r. Komisja zgodnie z postanowieniami umowy zapłaciła zaliczkę w wysokości 30 %, to znaczy w kwocie 176 693,00 euro.

W dniu 24 maja 2000 r. Komisja na podstawie słusznych powodów (po wystosowaniu dodatkowych wezwań) rozwiązała umowę w oparciu o następujące naruszenia zobowiązań umownych:

| — | opóźnienia w wykonaniu niezakomunikowane Komisji w odpowiednim czasie; |
| --- | --- |

—

opóźnienia w wykonaniu niezakomunikowane Komisji w odpowiednim czasie;

| — | niemożliwość przystąpienia do wykonania projektu po stornie Domótica (co sama przyznała); |
| --- | --- |

—

niemożliwość przystąpienia do wykonania projektu po stornie Domótica (co sama przyznała);

| — | brak przysłania komisji we właściwym czasie poprawnych sprawozdań finansowych i technicznych; |
| --- | --- |

—

brak przysłania komisji we właściwym czasie poprawnych sprawozdań finansowych i technicznych;

| — | brak zakończenia prac nad wykonaniem projektu w pierwotnym terminie oraz w przedłużonym później terminie (31 sierpnia 2000 r.). |
| --- | --- |

—

brak zakończenia prac nad wykonaniem projektu w pierwotnym terminie oraz w przedłużonym później terminie (31 sierpnia 2000 r.).

Z powodu zawinionego działania współwykonawców, sama nie była w stanie wywiązać się z jej zobowiązań.

Umowa przewidywała w przypadku niewywiązywania się z umowy przez pozwaną prawo Komisji do żądania zwrotu całości lub części jej wkładu finansowego powiększonego o odsetki.

Komisji przysługuje prawo do zwrotu kwoty 172 499,22 euro odpowiadającej pierwotnej wartości zaliczki, powiększonej o odsetki za zwłokę liczone od dnia 10 lutego 1995 r. i pomniejszonej o koszty częściowego wykonania przedstawione przez pozwaną i zaakceptowane przez Komisję, którą to kwotę należy jeszcze powiększyć o należne odsetki.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2008/90 z dnia 29 czerwca 1990 roku dotyczące promowania technologii energetycznych w Europie (program Thermie) (Dz.U. L 185 z 17.7.1990).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/34 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/34

---

Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

(Sprawa T-554/08)

(2009/C 55/62)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis, P. Katsimani i M. Dermitzakis, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji DG TAXUD w przedmiocie odrzucenia oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte ogłoszenie o zamówieniu nr TAXUD/2007/AO-005 (TIMEA) na „Usługi w dziedzinie stosowania wspólnotowych aplikacji komputerowych w obszarach ceł, akcyzy i podatków” (Dz.U. 2008/S 203-268728), o której skarżącą poinformowano pismem z dnia 26 września 2008 r., a także stwierdzenie nieważności wszelkich dalszych powiązanych decyzji Komisji, włączając w to decyzję w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego wybranemu oferentowi; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji DG TAXUD w przedmiocie odrzucenia oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte ogłoszenie o zamówieniu nr TAXUD/2007/AO-005 (TIMEA) na „Usługi w dziedzinie stosowania wspólnotowych aplikacji komputerowych w obszarach ceł, akcyzy i podatków” (Dz.U. 2008/S 203-268728), o której skarżącą poinformowano pismem z dnia 26 września 2008 r., a także stwierdzenie nieważności wszelkich dalszych powiązanych decyzji Komisji, włączając w to decyzję w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego wybranemu oferentowi;

| — | nakazanie, by DG TAXUD naprawiła szkodę w wysokości 7 638 125 EUR poniesioną przez skarżącą na skutek spornej procedury przetargowej; |
| --- | --- |

—

nakazanie, by DG TAXUD naprawiła szkodę w wysokości 7 638 125 EUR poniesioną przez skarżącą na skutek spornej procedury przetargowej;

| — | obciążenie DG TAXUD poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia. |
| --- | --- |

—

obciążenie DG TAXUD poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca domaga się, na podstawie art. 230 WE, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej (DG TAXUD) w przedmiocie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na otwarte ogłoszenie o zamówieniu nr TAXUD/2007/AO-005 (TIMEA) na „Usługi w dziedzinie stosowania wspólnotowych aplikacji komputerowych w obszarach ceł, akcyzy i podatków” (Dz.U. 2008/S 203-268728), o której skarżącą poinformowano pismem z dnia 26 września 2008 r., jak również zasądzenia na jej rzecz odszkodowania zgodnie z art. 235 WE.

Skarżąca twierdzi, że komitet oceniający popełnił szereg oczywistych błędów przy ocenianiu oferty skarżącej. Jak twierdzi skarżąca, zachowanie komitetu oceniającego odbiegało od standardowej polityki Komisji; komitet zlekceważył postanowienia zawarte w specyfikacji warunków zamówienia TIMEA, zgodnie z którymi instytucje zamawiające powinny skontaktować się z oferentem na etapie selekcji podczas procedury przetargowej, zwracając się o dodatkowe informacje lub wyjaśnienia. Skarżąca twierdzi ponadto, że instytucja zamawiająca naruszyła art. 100 rozporządzenia finansowego, a także zasady dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Zdaniem skarżącej instytucja zamawiająca dopuściła się nadużycia władzy oraz naruszyła zasady przejrzystości i równego traktowania wynikające z art. 93 ust. 1 rozporządzenia finansowego.

Skarżąca twierdzi, że pozwana nie przedstawiła jej odpowiedniej analizy wyniku kontroli przeprowadzonej na skutek uwag poczynionych przez skarżącą w odniesieniu do sprawozdania z oceny ofert.

Skarżąca podnosi, że pozwana posłużyła się w sposób nieuczciwy kryteriami wyboru tak, by nie wybrać oferty skarżącej. W ten sposób pozwana naruszyła art. 134 ust. 2 oraz art. 148 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1), jak również art. 32 ust. 2 dyrektywy 92/50 (2).

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 s. 1).

(2)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/35 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/35

---

Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — iPublish Ganske Interactive Publishing przeciwko OHIM (wizerunek urządzenia nawigacyjnego)

(Sprawa T-555/08)

(2009/C 55/63)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: iPublish Ganske Interactive Publishing GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: V. Knies, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 3 października 2008 r. w sprawie R 709/2008-4 i |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 3 października 2008 r. w sprawie R 709/2008-4 i

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak trójwymiarowy, przedstawiający urządzenie nawigacyjne w kolorach czarnym i niebieskim, m.in. wyróżniające się niebieskim paskiem na boku, dla towarów i usług należących do klas 9, 39 i 42 (zgłoszenie nr 6 092 639).

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak ma charakter w wystarczającym stopniu odróżniający.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/35 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/35

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Slovenská pošta przeciwko Komisji

(Sprawa T-556/08)

(2009/C 55/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Slovenská pošta a.s. (Banská Bystrica, Republika Słowacka) (przedstawiciele: O. Brouwer, C. Schillemans i M. Knapen, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi, na podstawie art. 230 WE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5912 wersja ostateczna z dnia 7 października 2008 r. (sprawa COMP/39.562 — słowackie prawo pocztowe), w której Komisja uznała słowackie przepisy z dziedziny prawa pocztowego dotyczące hybrydowych usług pocztowych za sprzeczne z art. 86 ust. 1 w związku z art. 82 WE w zakresie, w jakim zastrzegają one na rzecz skarżącej dostarczanie przesyłek hybrydowych.

Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze, podnosi ona, że Komisja naruszyła istniejącą na gruncie prawa wspólnotowego zasadę dobrej administracji poprzez nienależyte zbadanie w ramach dochodzenia wszystkich okoliczności faktycznych i interesów, gdyż w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja opiera się na licznych domniemaniach. Strona skarżąca twierdzi nadto, że Komisja naruszyła przewidziany w art. 253 WE obowiązek przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia.

Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła faktycznie prawo skarżącej do bycia wysłuchaną.

Po trzecie, skarżąca utrzymuje, iż Komisja popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny okoliczności faktycznych i wykładni prawa w odniesieniu do kwestii zgodności z prawem przyznania wyłącznych praw w sektorze pocztowym, w wyniku czego błędnie zastosowała art. 86 WE i 82 WE.

Po czwarte, skarżąca podnosi, że prezentując zasadniczo odmienne i niespotykane dotąd podejście do kwestii definiowania właściwego rynku, Komisja naruszyła zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/35 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/35

---

Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2008 r. — mPAY24 przeciwko OHIM — Ultra (MPAY)

(Sprawa T-557/08)

(2009/C 55/65)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: mPAY24 GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat H.Z. Zeiner)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (Zagorje ob Savi, Słowenia)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2008 r. w sprawie R 221/2007 w zakresie, w jakim oddala ona sprzeciw wniesiony przez skarżącą; i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2008 r. w sprawie R 221/2007 w zakresie, w jakim oddala ona sprzeciw wniesiony przez skarżącą; i

| — | obciążenie strony pozwanej i Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej i Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MPAY” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 37, 38 i 42 — zgłoszenie nr 3 587 896

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2 061 656 „MPAY24” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38; zarejestrowany w Austrii słowny znak towarowy nr 200 373 „MPAY24” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na dokonaną przez Izbę Odwoławczą błędną ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do rozpatrywanych znaków towarowych.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/36 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/36

---

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-560/08 P)

(2009/C 55/66)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers)

Druga strona postępowania: S. Meierhofer (Monachium, Niemcy)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji; |
| --- | --- |

—

Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji;

| — | obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami. |
| --- | --- |

—

obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 października 2008 r. w sprawie F-74/07 Meierhofer przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji komisji konkursowej w konkursie EPSO/AD/26/05 z dnia 19 czerwca 2007 r. ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia.

Sporna decyzja odmawiała dokonania na wniosek kandydata ponownej oceny decyzji komisji konkursowej stwierdzającej, iż kandydat nie zdał egzaminu ustnego składanego w ramach konkursu. Kandydatowi zabrakło na egzaminie ustanym pół punktu do wymaganej minimalnej liczby punktów. Zgodnie z ogłoszeniem o konkursie egzamin ustny jest oceniany za pomocą jednej całościowej oceny.

Odwołanie kwestionuje wymogi dotyczące obowiązku uzasadnienia decyzji przez komisję konkursową oraz kryteria kontroli przez sąd wspólnotowy. Wnosząca odwołanie kwestionuje w szczególności stwierdzenie Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym „w szczególnych przypadkach”, na przykład w przypadku oceny nieznacznie poniżej minimalnej liczby punktów, poinformowanie kandydata wykluczonego z konkursu na etapie egzaminu ustnego jedynie o całościowej ocenie nie jest wystarczająca z punktu widzenia obowiązku uzasadnienia.

W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi, że takie stanowisko powoduje niepewność prawa:

| — | Po pierwsze zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek uzasadnienia musi pozostawać w zgodzie z gwarancją tajności, która zgodnie z art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego obowiązuje dla prac komisji konkursowej i która zakazuje rozpowszechniania stanowisk poszczególnych członków komisji konkursowej oraz ujawniania szczegółowych informacji dotyczących oceny danych kandydatów lub w porównaniu z innymi. |
| --- | --- |

—

Po pierwsze zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek uzasadnienia musi pozostawać w zgodzie z gwarancją tajności, która zgodnie z art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego obowiązuje dla prac komisji konkursowej i która zakazuje rozpowszechniania stanowisk poszczególnych członków komisji konkursowej oraz ujawniania szczegółowych informacji dotyczących oceny danych kandydatów lub w porównaniu z innymi.

| — | Po drugie przeprowadzone przez Sąd porównanie z przypadkami, w których chodzi o dostęp do dokumentów jest być może nietrafne, ponieważ art. 6 załącznika III do regulaminu nie przewiduje żadnego uregulowania wyjątków ani kompromisu różnych interesów. |
| --- | --- |

—

Po drugie przeprowadzone przez Sąd porównanie z przypadkami, w których chodzi o dostęp do dokumentów jest być może nietrafne, ponieważ art. 6 załącznika III do regulaminu nie przewiduje żadnego uregulowania wyjątków ani kompromisu różnych interesów.

| — | Po trzecie Sad zignorował orzecznictwo, zgodnie z którym obowiązek uzasadnienia musi być w odpowiednim stosunku do danego środka a sądowi powinna zostać jedynie stworzona możliwość zbadania zgodności z prawej decyzji. Ponieważ następcza kontrola decyzji ustnej przez sąd wspólnotowy jest zgodnie z naturą rzeczy niemożliwa, sąd ten ograniczał się dotychczas w istocie do badania przestrzegania przepisów proceduralnych i ogłoszenia o konkursie. |
| --- | --- |

—

Po trzecie Sad zignorował orzecznictwo, zgodnie z którym obowiązek uzasadnienia musi być w odpowiednim stosunku do danego środka a sądowi powinna zostać jedynie stworzona możliwość zbadania zgodności z prawej decyzji. Ponieważ następcza kontrola decyzji ustnej przez sąd wspólnotowy jest zgodnie z naturą rzeczy niemożliwa, sąd ten ograniczał się dotychczas w istocie do badania przestrzegania przepisów proceduralnych i ogłoszenia o konkursie.

Ponadto zaskarżony wyrok powoduje niepewność prawa w odniesieniu do rozróżnienia między różnymi rodzajami środków proceduralnych, jeżeli chodzi o żądanie udostępnienia poufnych dokumentów przez organ i okoliczności, kiedy odmowa ich udostępnienia może być wykorzystywania przeciwko zainteresowanemu (środki organizacji postępowania i decyzje w przedmiocie dowodów). W niniejszym przypadku Sąd dokonał również fundamentalnie błędnej interpretacji stanowiska Komisji, ponieważ w żaden sposób nie odmawiała ona takiego udostępnienia. Komisja wyjaśniła bowiem, że nie może przedstawić żądanych dokumentów na podstawie zarządzenia Sądu w przedmiocie środków organizacji postępowania, lecz że czeka na decyzję (w przedmiocie dowodu) składu orzekającego.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/37 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/37

---

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Bactria i Gutknecht przeciwko Komisji

(Sprawa T-561/08)

(2009/C 55/67)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH (Kirchheimbolanden, Niemcy), Jürgen Gutknecht (Kirchheimbolanden, Niemcy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

| — | nakazanie, by Wspólnota Europejska naprawiła szkodę poniesioną przez skarżących na skutek: i) bezprawnego przyjęcia art. 6 ust. 2 pierwszego rozporządzenia przeglądowego, drugiego rozporządzenia przeglądowego oraz rozporządzenia Komisji 1451/2007; albo, tytułem żądania ewentualnego, na skutek: ii) niepodjęcia przez Komisję niezbędnych środków w celu zapewnienia, że prawa skarżących do ochrony danych, przysługujące im na podstawie dyrektywy w sprawie produktów biobójczych będą przestrzegane i że zapobiegnie się pasożytowaniu przez konkurencję w ramach programu przeglądowego; przy czym wysokość szkody ocenia się na 39 212 569 EUR albo na inną kwotę, którą skarżący wykażą w toku niniejszego postępowania albo którą ustali Sąd orzekając ex aequo et bono; |
| --- | --- |

—

nakazanie, by Wspólnota Europejska naprawiła szkodę poniesioną przez skarżących na skutek: i) bezprawnego przyjęcia art. 6 ust. 2 pierwszego rozporządzenia przeglądowego, drugiego rozporządzenia przeglądowego oraz rozporządzenia Komisji 1451/2007; albo, tytułem żądania ewentualnego, na skutek: ii) niepodjęcia przez Komisję niezbędnych środków w celu zapewnienia, że prawa skarżących do ochrony danych, przysługujące im na podstawie dyrektywy w sprawie produktów biobójczych będą przestrzegane i że zapobiegnie się pasożytowaniu przez konkurencję w ramach programu przeglądowego; przy czym wysokość szkody ocenia się na 39 212 569 EUR albo na inną kwotę, którą skarżący wykażą w toku niniejszego postępowania albo którą ustali Sąd orzekając ex aequo et bono;

| — | tytułem żądania ewentualnego, orzeczenie wyrokiem częściowym, iż Wspólnota Europejska zobowiązana jest naprawić poniesioną szkodę, nakazując stronom przedstawienie Sądowi, w rozsądnym terminie od dnia wydania wyroku, danych dotyczących wysokości odszkodowania uzgodnionego pomiędzy stronami albo, w razie nieosiągnięcia porozumienia, nakazać, by strony przedstawiły w powyższym terminie twierdzenia dotyczące wysokości szkody poparte szczegółowymi danymi; |
| --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego, orzeczenie wyrokiem częściowym, iż Wspólnota Europejska zobowiązana jest naprawić poniesioną szkodę, nakazując stronom przedstawienie Sądowi, w rozsądnym terminie od dnia wydania wyroku, danych dotyczących wysokości odszkodowania uzgodnionego pomiędzy stronami albo, w razie nieosiągnięcia porozumienia, nakazać, by strony przedstawiły w powyższym terminie twierdzenia dotyczące wysokości szkody poparte szczegółowymi danymi;

| — | nakazanie Wspólnocie Europejskiej zapłacenie odsetek odszkodowawczych w wysokości odsetek za zwłokę od dnia poniesienia szkody; |
| --- | --- |

—

nakazanie Wspólnocie Europejskiej zapłacenie odsetek odszkodowawczych w wysokości odsetek za zwłokę od dnia poniesienia szkody;

| — | nakazanie Wspólnocie Europejskiej zapłacenie odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo w innej odpowiedniej wysokości określonej przez Sąd, obliczonych od należnej kwoty od dnia wydania wyroku przez Sąd do dnia rzeczywistej zapłaty oraz |
| --- | --- |

—

nakazanie Wspólnocie Europejskiej zapłacenie odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo w innej odpowiedniej wysokości określonej przez Sąd, obliczonych od należnej kwoty od dnia wydania wyroku przez Sąd do dnia rzeczywistej zapłaty oraz

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swojej skardze skarżący domagają się, zgodnie z art. 235 WE, naprawienia szkody, jaką ponieśli na skutek przyjęcia art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. (1) w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2), a także rozporządzenia Komisji 2032/2003 (3) oraz rozporządzenia Komisji 1451/2007 (4).

Tytułem żądania ewentualnego, skarżący domagają się naprawienia szkody powstałej na skutek tego, iż Komisja nie zapewniła poszanowania praw do ochrony danych przysługujących wnioskodawcom na podstawie art. 12 dyrektywy 98/8. Skarżący twierdzą ponadto, iż szkoda przez nich poniesiona na skutek bezprawnego zachowania Komisji polega na znaczącym spadku wartości przedsiębiorstwa skarżących oraz na utracie zysku (lucrum cessans), który pierwsza skarżąca uzyskałaby sprzedając produkty biobójcze, których dotyczy sprawa, a także sprzedając substancje aktywne zawarte w tych produktach biobójczych, co byłoby możliwe, gdyby nie zachowanie Wspólnoty.

Drugi skarżący twierdzi, że oprócz poniesienia szkody jako wspólnik skarżącej spółki, a tym samym właściciel jej przedsiębiorstwa, poniósł także szkodę w postaci utraty środków do życia. Skarżący żądają wreszcie odsetek odszkodowawczych według stawki odsetek za zwłokę od dnia, w którym została wyrządzona szkoda.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych (Dz.U. L 228, s. 6).

(2)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 325, s. 3).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/38 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/38

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji

(Sprawa T-565/08)

(2009/C 55/68)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Corsica Ferries France SAS (Bastia, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną; |
| --- | --- |

—

uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie pomocy na rzecz restrukturyzacji, którą Francja zamierza przyznać Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie pomocy na rzecz restrukturyzacji, którą Francja zamierza przyznać Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM);

| — | obciążenie strony pozwanej wszelkimi kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej wszelkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3182 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2008 r., w której Komisja stwierdziła, że:

| — | rekompensata w wysokości 53,48 mln EUR, wypłacona przez Republikę Francuską Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (zwanej dalej „SNCM”) z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej, stanowi bezprawną pomoc państwa, która jest jednak zgodna ze wspólnym rynkiem; |
| --- | --- |

—

rekompensata w wysokości 53,48 mln EUR, wypłacona przez Republikę Francuską Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (zwanej dalej „SNCM”) z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej, stanowi bezprawną pomoc państwa, która jest jednak zgodna ze wspólnym rynkiem;

| — | Sprzedaż SNCM poniżej wartości rynkowej — za kwotę 158 mln EUR, wypłata przez Compagnie Générale Maritime et Financière (zwaną dalej „CGFM”) środków socjalnych na rzecz pracowników w wysokości 38,5 mln EUR oraz połączone z nią i towarzyszące jej dokapitalizowanie SNCM przez CGMF w wysokości 8,75 mln EUR nie stanowią pomocy państwa; i |
| --- | --- |

—

Sprzedaż SNCM poniżej wartości rynkowej — za kwotę 158 mln EUR, wypłata przez Compagnie Générale Maritime et Financière (zwaną dalej „CGFM”) środków socjalnych na rzecz pracowników w wysokości 38,5 mln EUR oraz połączone z nią i towarzyszące jej dokapitalizowanie SNCM przez CGMF w wysokości 8,75 mln EUR nie stanowią pomocy państwa; i

| — | pomoc na rzecz restrukturyzacji w wysokości 15,81 mln EUR, którą Republika Francuska przyznała SNCM stanowi bezprawną pomoc państwa, która jest jednak zgodna ze wspólnym rynkiem; |
| --- | --- |

—

pomoc na rzecz restrukturyzacji w wysokości 15,81 mln EUR, którą Republika Francuska przyznała SNCM stanowi bezprawną pomoc państwa, która jest jednak zgodna ze wspólnym rynkiem;

Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące:

| — | braku uzasadnienia i naruszenia praw do obrony skarżącej i prawa do skutecznego sądowego środka zaskarżenia związanych z faktem, iż zbyt duża liczba danych i informacji została utajniona w zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło skarżącej zrozumienie jej treści, uzasadnienia i zakresu; |
| --- | --- |

—

braku uzasadnienia i naruszenia praw do obrony skarżącej i prawa do skutecznego sądowego środka zaskarżenia związanych z faktem, iż zbyt duża liczba danych i informacji została utajniona w zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło skarżącej zrozumienie jej treści, uzasadnienia i zakresu;

| — | naruszenia art. 87 i 88 WE i zasad ich stosowania, w szczególności wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności, wskutek błędnej lub niepełnej oceny wkładu kapitałowego w wysokości 53,48 mln EUR, wniesionego tytułem rekompensaty za wykonywanie obowiązków użyteczności publicznej, przeniesienia własności SNCM poniżej wartości rynkowej, za cenę 158 mln EUR, wkładu kapitałowego CGMF w kwocie 8,75 mln EUR, środków socjalnych w wysokości 38,5 mln EUR i wyrównania w wysokości 22,5 mln EUR notyfikowanego tytułem pomocy na rzecz restrukturyzacji. |
| --- | --- |

—

naruszenia art. 87 i 88 WE i zasad ich stosowania, w szczególności wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności, wskutek błędnej lub niepełnej oceny wkładu kapitałowego w wysokości 53,48 mln EUR, wniesionego tytułem rekompensaty za wykonywanie obowiązków użyteczności publicznej, przeniesienia własności SNCM poniżej wartości rynkowej, za cenę 158 mln EUR, wkładu kapitałowego CGMF w kwocie 8,75 mln EUR, środków socjalnych w wysokości 38,5 mln EUR i wyrównania w wysokości 22,5 mln EUR notyfikowanego tytułem pomocy na rzecz restrukturyzacji.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/38 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/38

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji

(Sprawa T-566/08)

(2009/C 55/69)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Total Raffinage Marketing SA (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Vandencasteele, C. Falmagne, C. Lemaire i S. Naudin)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności w części art. 1 i 2 decyzji Komisji nr C(2008) 5476 (wersja ostateczna) z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/39.181 — Wosk do produkcji świec); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności w części art. 1 i 2 decyzji Komisji nr C(2008) 5476 (wersja ostateczna) z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/39.181 — Wosk do produkcji świec);

| — | zmniejszenie w znacznym zakresie kwoty grzywny zastosowanej wobec Total R.M. na mocy art. 2 przytoczonej decyzji; |
| --- | --- |

—

zmniejszenie w znacznym zakresie kwoty grzywny zastosowanej wobec Total R.M. na mocy art. 2 przytoczonej decyzji;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania.. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania..

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem skargi jest żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji nr C(2008) 5476 (wersja ostateczna) z dnia 1 października 2008 r. wydanej w sprawie COMP/39.181 — Wosk do produkcji świec, w której Komisja stwierdziła, że niektóre przedsiębiorstwa, w tym przedsiębiorstwo strony skarżącej, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym ustalając ceny i dokonując podziału rynku wosku z parafiny w ramach Europejskiego Obszaru Ekonomicznego (EOG) i gaczu parafinowego w Niemczech.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów opartych na kolejno — naruszeniu art. 81 WE, uchybieniu obowiązku uzasadniania aktów, wytycznych z 2006 r. dotyczących metody ustalania wysokości grzywien (1), zasady proporcjonalności, zasady domniemania niewinności, pewności prawa, równego traktowania oraz zasady indywidualizacji kary, w zakresie w jakim Komisja:

| — | uznała, że praktyki dotyczące wosku i parafiny z jednej strony i gaczu parafinowego z drugiej strony, stanowią jednolite i ciągłe naruszenie, a praktyki dotyczące gaczu parafinowego wypełniają znamiona kartelu; |
| --- | --- |

—

uznała, że praktyki dotyczące wosku i parafiny z jednej strony i gaczu parafinowego z drugiej strony, stanowią jednolite i ciągłe naruszenie, a praktyki dotyczące gaczu parafinowego wypełniają znamiona kartelu;

| — | błędnie rozstrzygnęła o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia polegającego na porozumieniu w zakresie ustalania cen, podziału rynków lub klientów, mimo że była to jedynie wymiana informacji dotyczących rynku parafiny, cen i strategii na przyszłość w odniesieniu do cennika; klientów i ilości, które mogły być przypisane stronie skarżącej; |
| --- | --- |

—

błędnie rozstrzygnęła o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia polegającego na porozumieniu w zakresie ustalania cen, podziału rynków lub klientów, mimo że była to jedynie wymiana informacji dotyczących rynku parafiny, cen i strategii na przyszłość w odniesieniu do cennika; klientów i ilości, które mogły być przypisane stronie skarżącej;

| — | z jednej strony, dokonała błędnej wykładni orzecznictwa wspólnotowego w przedmiocie publicznego zdystansowania się od uczestnictwa w kartelu, rozstrzygając o odpowiedzialności skarżącej rozciągającej się na cały okres trwania porozumienia dotyczącego wosku i parafiny, podczas gdy skarżąca zaprzestała uczestnictwa w „zebraniach technicznych” poczynając od zebrań z dnia 11 i 12 maja 2004 r., tj. na niemalże rok przed końcem naruszenia oraz z drugiej strony potwierdziła wcześniejsze wycofanie Repsolu z porozumienia przed końcem naruszenie, nie wspominając o wycofaniu skarżącej, podczas gdy skarżąca znajdowała się w sytuacji identycznej; |
| --- | --- |

—

z jednej strony, dokonała błędnej wykładni orzecznictwa wspólnotowego w przedmiocie publicznego zdystansowania się od uczestnictwa w kartelu, rozstrzygając o odpowiedzialności skarżącej rozciągającej się na cały okres trwania porozumienia dotyczącego wosku i parafiny, podczas gdy skarżąca zaprzestała uczestnictwa w „zebraniach technicznych” poczynając od zebrań z dnia 11 i 12 maja 2004 r., tj. na niemalże rok przed końcem naruszenia oraz z drugiej strony potwierdziła wcześniejsze wycofanie Repsolu z porozumienia przed końcem naruszenie, nie wspominając o wycofaniu skarżącej, podczas gdy skarżąca znajdowała się w sytuacji identycznej;

| — | domagała się do skarżącej dostarczenia dowodu na publiczne zdystansowanie się od uczestnictwa w kartelu; |
| --- | --- |

—

domagała się do skarżącej dostarczenia dowodu na publiczne zdystansowanie się od uczestnictwa w kartelu;

| — | nie uwzględniła braku wprowadzenia kartelu w życie; |
| --- | --- |

—

nie uwzględniła braku wprowadzenia kartelu w życie;

| — | posługiwała się wartościami sprzedaży z trzech ostatnich okresów rozliczeniowych uczestnictwa skarżącej w naruszeniu, zamiast wartością sprzedaży z ostatniego roku jej uczestnictwa w kartelu; |
| --- | --- |

—

posługiwała się wartościami sprzedaży z trzech ostatnich okresów rozliczeniowych uczestnictwa skarżącej w naruszeniu, zamiast wartością sprzedaży z ostatniego roku jej uczestnictwa w kartelu;

| — | ustaliła zbyt wysoki odsetek wartości sprzedaży w odniesieniu do części naruszenia dotyczącej gaczu parafinowego; |
| --- | --- |

—

ustaliła zbyt wysoki odsetek wartości sprzedaży w odniesieniu do części naruszenia dotyczącej gaczu parafinowego;

| — | zastosowała metodę ustalania wartości grzywien z pkt 24 wytycznych, sprzecznej z art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasadą proporcjonalności, równego traktowania i domniemania niewinności; |
| --- | --- |

—

zastosowała metodę ustalania wartości grzywien z pkt 24 wytycznych, sprzecznej z art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasadą proporcjonalności, równego traktowania i domniemania niewinności;

| — | zastosowała dodatkową kwotę w celach odstraszających, nie uzasadniając jednak jej swej decyzji w sposób wystarczający; |
| --- | --- |

—

zastosowała dodatkową kwotę w celach odstraszających, nie uzasadniając jednak jej swej decyzji w sposób wystarczający;

| — | zastosowała grzywnę w wysokości 410 % wartości obrotu realizowanego przez skarżącą na danym rynku w ciągu roku; |
| --- | --- |

—

zastosowała grzywnę w wysokości 410 % wartości obrotu realizowanego przez skarżącą na danym rynku w ciągu roku;

| — | obciążyła odpowiedzialnością za działanie skarżącej spółkę matkę Total SA. |
| --- | --- |

—

obciążyła odpowiedzialnością za działanie skarżącej spółkę matkę Total SA.

---

(1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (z zastosowaniem dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego) (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/39 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/39

---

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2008 r. w sprawie F-49/06, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Barta Nijsa

(Sprawa T-567/08 P)

(2009/C 55/70)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | stwierdzenie dopuszczalności odwołania; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

| — | stwierdzenie jego zasadności; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie jego zasadności;

| — | w konsekwencji, uchylenie postanowienia z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-5/07 Bart Nijs przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu. |
| --- | --- |

—

w konsekwencji, uchylenie postanowienia z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-5/07 Bart Nijs przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie wnosi w nim o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-49/06 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, którym została częściowo odrzucona jako niedopuszczalna i częściowo oddalona jako bezzasadna jego skarga, z jednej strony, o stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu go do grupy A*11 w postępowaniu w sprawie awansów za rok 2005 i z drugiej strony o przyznanie mu odszkodowania.

W celu uzasadnienia odwołania wnoszący je przedstawia następujące cztery zarzuty:

| — | przeinaczenie argumentów zawartych w skardze i replice, ponieważ zaskarżony wyrok zastąpił zarzut dotyczący braku aktu decyzyjnego organu powołującego, zakładający całkowity brak uzasadnienia przez zupełnie inny zarzut; |
| --- | --- |

—

przeinaczenie argumentów zawartych w skardze i replice, ponieważ zaskarżony wyrok zastąpił zarzut dotyczący braku aktu decyzyjnego organu powołującego, zakładający całkowity brak uzasadnienia przez zupełnie inny zarzut;

| — | pominięcie lub wypaczenie środków dowodowych, które SSP odrzucił; |
| --- | --- |

—

pominięcie lub wypaczenie środków dowodowych, które SSP odrzucił;

| — | błędne obarczenie ciężarem dowodu, gdyż SSP powinien był wymagać przedstawienia przez stronę pozwaną dowodów na poparcie jej twierdzeń; |
| --- | --- |

—

błędne obarczenie ciężarem dowodu, gdyż SSP powinien był wymagać przedstawienia przez stronę pozwaną dowodów na poparcie jej twierdzeń;

| — | naruszenie zasady domniemania niewinności poprzez obciążenie skarżącego kosztami postępowania w pierwszej instancji. |
| --- | --- |

—

naruszenie zasady domniemania niewinności poprzez obciążenie skarżącego kosztami postępowania w pierwszej instancji.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/40 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/40

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — M6 przeciwko Komisji

(Sprawa T-568/08)

(2009/C 55/71)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Métropole Télévision SA (M6) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: O. Freget i N. Chahid-Nouraï, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie N 279/2008-France (Subwencja kapitałowa na rzecz France Télévisions); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie N 279/2008-France (Subwencja kapitałowa na rzecz France Télévisions);

| — | nakazanie Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy przewidzianej w art. 88 ust. 2 akapit pierwszy WE; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy przewidzianej w art. 88 ust. 2 akapit pierwszy WE;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3506 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r., w której Komisja uznała pomoc w postaci subwencji kapitałowej na rzecz France Télévisions w wysokości 150 mln EUR za zgodną ze wspólnym rynkiem. Skarżąca domaga się w związku z tym wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji oparte na:

| — | naruszeniu praw proceduralnych skarżącej w zakresie, w jakim ocena Komisji, zwłaszcza w zakresie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy obwieszczeniem Prezydenta Republiki Francuskiej z dnia 8 stycznia 2008 r. w sprawie usunięcia reklam komercyjnych z kanałów telewizyjnych grupy France Télévisions i utratą przychodów przez tę grupę, przedstawia trudności, które uzasadniają wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE, w celu umożliwienia konkurentom grupy France Télévisions przedstawienia ich stanowiska; |
| --- | --- |

—

naruszeniu praw proceduralnych skarżącej w zakresie, w jakim ocena Komisji, zwłaszcza w zakresie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy obwieszczeniem Prezydenta Republiki Francuskiej z dnia 8 stycznia 2008 r. w sprawie usunięcia reklam komercyjnych z kanałów telewizyjnych grupy France Télévisions i utratą przychodów przez tę grupę, przedstawia trudności, które uzasadniają wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE, w celu umożliwienia konkurentom grupy France Télévisions przedstawienia ich stanowiska;

| — | niedostatecznych informacjach ze strony Komisji w kwestii przyczyn zmniejszenia zysków z reklamy i przeznaczenia subwencji kapitałowej przyznanej France Télévisions, w zakresie, w jakim Komisja nie upewniła się w wymagany neutralny, bezstronny i należycie dogłębny sposób co do prawdziwości i wiarygodności przekazanych jej informacji dotyczących rzeczywistych przyczyn strat w działalności reklamodawczej France Télévisions i ostatecznego przeznaczenia kwot wypłaconych przez Republikę Francuską France Télévisions; |
| --- | --- |

—

niedostatecznych informacjach ze strony Komisji w kwestii przyczyn zmniejszenia zysków z reklamy i przeznaczenia subwencji kapitałowej przyznanej France Télévisions, w zakresie, w jakim Komisja nie upewniła się w wymagany neutralny, bezstronny i należycie dogłębny sposób co do prawdziwości i wiarygodności przekazanych jej informacji dotyczących rzeczywistych przyczyn strat w działalności reklamodawczej France Télévisions i ostatecznego przeznaczenia kwot wypłaconych przez Republikę Francuską France Télévisions;

| — | braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja i) nie uzasadniła w sposób wystarczający znaczenia przypisywanego w spornej decyzji skutkom obwieszczenia Prezydenta z dnia 8 stycznia 2008 r. w sprawie usunięcia reklam z publicznych kanałów telewizyjnych, ii) nie uwzględniła wpływu, jaki w sferze nadawania reklam miało „ponowne skupienie” działalności France Télévisions na działaniach w zakresie usług publicznych i iii) nie wzięła pod uwagę reakcji podmiotów prywatnych, w tym skarżącej. |
| --- | --- |

—

braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja i) nie uzasadniła w sposób wystarczający znaczenia przypisywanego w spornej decyzji skutkom obwieszczenia Prezydenta z dnia 8 stycznia 2008 r. w sprawie usunięcia reklam z publicznych kanałów telewizyjnych, ii) nie uwzględniła wpływu, jaki w sferze nadawania reklam miało „ponowne skupienie” działalności France Télévisions na działaniach w zakresie usług publicznych i iii) nie wzięła pod uwagę reakcji podmiotów prywatnych, w tym skarżącej.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/40 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/40

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Visonic przeciwko OHIM — Sedea Electronique (VISIONIC)

(Sprawa T-569/08)

(2009/C 55/72)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Visonic Ltd (Tel Aviv, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci A. Beschorner i C. Thomas)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Sedea Electronique SA (Seclin, Francja)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2008 r. w sprawach połączonych R 946/2007-2 i R 1151/2007-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2008 r. w sprawach połączonych R 946/2007-2 i R 1151/2007-2;

| — | unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 562 982 „VISIONIC” dla wszystkich towarów, których dotyczy; |
| --- | --- |

—

unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 562 982 „VISIONIC” dla wszystkich towarów, których dotyczy;

| — | obciążenie OHIM kosztami powstałymi w postępowaniu przed sądem oraz obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania administracyjnego przed Izbą Odwoławczą; |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami powstałymi w postępowaniu przed sądem oraz obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania administracyjnego przed Izbą Odwoławczą;

| — | wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie. |
| --- | --- |

—

wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „VISIONIC” dla towarów należących do klasy 9

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania w sprawie R 946/2007-2; stwierdzenie nieważności spornej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie; oddalenie odwołania w sprawie R 1151/2007-2.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 3, art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, jak również ogólnych zasad prawa znaków towarowych, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że strona skarżąca zezwoliła na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, i w rezultacie Izba Odwoławcza nie zbadała, czy istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców w odniesieniu do rozpatrywanych znaków towarowych

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/41 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/41

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji

(Sprawa T-570/08)

(2009/C 55/73)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 października 2008 r. dotyczącej nakazu udzielenia informacji w postępowaniu „Pomoc państwa C-36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 października 2008 r. dotyczącej nakazu udzielenia informacji w postępowaniu „Pomoc państwa C-36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 6468 z dnia 30 października 2008 r. wydaną w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C 36/2007 (ex NN 25/2007), w której Komisja nakazała Niemcom, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) dostarczenie wszelkich dokumentów, informacji i danych koniecznych do oszacowania przychodów i kosztów Deutsche Post w okresie od 1989 r. do 2007 r.

Strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

W zarzutach od pierwszego do trzeciego strona skarżąca twierdzi, iż należy stwierdzić nieważność decyzji już ze względu na naruszenie istotnych wymogów formalnych i proceduralnych, ponieważ:

| — | nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące „ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999; |
| --- | --- |

—

nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące „ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999;

| — | nakaz udzielenia informacji zawiera poważny brak w uzasadnieniu, przez co narusza on art. 253 WE; |
| --- | --- |

—

nakaz udzielenia informacji zawiera poważny brak w uzasadnieniu, przez co narusza on art. 253 WE;

| — | Komisja naruszyła art. 287 WE i art. 10 WE, jako że nie zapewniła rządowi federalnemu i stronie skarżącej możliwości zajęcia stanowiska w kwestii ochrony tajemnicy handlowej skarżącej. |
| --- | --- |

—

Komisja naruszyła art. 287 WE i art. 10 WE, jako że nie zapewniła rządowi federalnemu i stronie skarżącej możliwości zajęcia stanowiska w kwestii ochrony tajemnicy handlowej skarżącej.

W swym czwartym zarzucie strona skarżąca podnosi, iż należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji także ze względu na naruszenie przepisów materialnych prawa wspólnotowego, ponieważ wykorzystanie żądanych danych na temat kosztów i przychodów w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. w odniesieniu do badania „wyrównania finansowego” było sprzeczne z ramami wspólnotowymi 2005 oraz z podziałem kompetencji między państwa członkowskie a Komisję, jak również stanowiło naruszenie art. 86 ust. 2 WE i art. 87 ust. 1 WE w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, a także zakazem dyskryminacji przewidzianym w prawie wspólnotowym, a wreszcie było ono oczywiście nieprzydatne dla oceny uregulowań dotyczących emerytur i odpowiedzialności z punktu widzenia prawa pomocy państwa.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/41 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/41

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

(Sprawa T-571/08)

(2009/C 55/74)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2008 r. w sprawie nakazu udzielenia informacji wydanej w postępowaniu „Pomoc państwa C 36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2008 r. w sprawie nakazu udzielenia informacji wydanej w postępowaniu „Pomoc państwa C 36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 6468 z dnia 30 października 2008 r. wydaną w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C 36/2007 (ex NN 25/2007), w której Komisja nakazała Niemcom, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) dostarczenie wszelkich dokumentów, informacji i danych koniecznych do oszacowania przychodów i kosztów Deutsche Post w okresie od 1989 r. do 2007 r.

Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, iż nakaz udzielenia informacji narusza istotne wymogi formalne.

| — | Nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące„ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999. Pomocniczo strona skarżąca podnosi, że sam termin wyznaczony w nakazie udzielenia informacji jest nieproporcjonalny. |
| --- | --- |

—

Nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące„ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999. Pomocniczo strona skarżąca podnosi, że sam termin wyznaczony w nakazie udzielenia informacji jest nieproporcjonalny.

| — | Nakaz udzielenia informacji nie zapewniał także w odniesieniu do Deutsche Post AG przewidzianej w art. 287 WE ochrony tajemnicy handlowej, gdyż dane zostałyby prawdopodobnie udostępnione — celem dokonania analizy — przedsiębiorstwu zewnętrznemu, które mogło także działać w interesie podmiotów konkurencyjnych względem Deutsche Post AG, zaś Komisja odmówiła podania bardziej szczegółowych informacji na ten temat. |
| --- | --- |

—

Nakaz udzielenia informacji nie zapewniał także w odniesieniu do Deutsche Post AG przewidzianej w art. 287 WE ochrony tajemnicy handlowej, gdyż dane zostałyby prawdopodobnie udostępnione — celem dokonania analizy — przedsiębiorstwu zewnętrznemu, które mogło także działać w interesie podmiotów konkurencyjnych względem Deutsche Post AG, zaś Komisja odmówiła podania bardziej szczegółowych informacji na ten temat.

W swym drugim zarzucie strona skarżąca podnosi, że nakaz udzielenia informacji narusza także art. 87 ust. 1 i 86 ust. 2 WE w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, bowiem żądane dane nie były niezbędne do oceny żadnego z trzech podjętych przez państwo środków będących przedmiotem tego postępowania.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/42 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/42

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji

(Sprawa T-573/08)

(2009/C 55/75)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Télévision française 1 SA (TF1) (przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie N 279/2008-France (Subwencja kapitałowa na rzecz France Télévisions); |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie N 279/2008-France (Subwencja kapitałowa na rzecz France Télévisions);

| — | nakazanie Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy, przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE; |
| --- | --- |

—

nakazanie Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy, przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE;

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3506 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r., w której Komisja uznała pomoc w postaci subwencji kapitałowej na rzecz France Télévisions w wysokości 150 mln EUR za zgodną ze wspólnym rynkiem. Skarżąca domaga się w związku z tym wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 88 ust. 2 WE.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi, w odniesieniu do istoty sprawy, dwa następujące zarzuty:

| — | zarzut oparty na stwierdzeniu istnienia poważnych trudności, wobec których Komisja była zobowiązania wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 88 ust. 2 WE; dowodem istnienia tych poważnych trudności były: i) fakt, iż decyzja zawiera niedokładne ustalenia faktyczne, ii) nieścisłość informacji, jakimi dysponowała Komisja oraz iii) wyjątkowo krótki czas trwania i okoliczności wstępnego postępowania wyjaśniającego; |
| --- | --- |

—

zarzut oparty na stwierdzeniu istnienia poważnych trudności, wobec których Komisja była zobowiązania wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 88 ust. 2 WE; dowodem istnienia tych poważnych trudności były: i) fakt, iż decyzja zawiera niedokładne ustalenia faktyczne, ii) nieścisłość informacji, jakimi dysponowała Komisja oraz iii) wyjątkowo krótki czas trwania i okoliczności wstępnego postępowania wyjaśniającego;

| — | zarzut dotyczący braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja nie zebrała wszelkich niezbędnych informacji lub nie uwzględniła informacji, którymi dysponowała i w zakresie w jakim rozważania Komisji zawarte w pkt 23 zaskarżonej decyzji mogą odbiegać od jej wcześniejszych stwierdzeń, przy czym Komisja nie przedstawiła powodów tych odmienności. |
| --- | --- |

—

zarzut dotyczący braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja nie zebrała wszelkich niezbędnych informacji lub nie uwzględniła informacji, którymi dysponowała i w zakresie w jakim rozważania Komisji zawarte w pkt 23 zaskarżonej decyzji mogą odbiegać od jej wcześniejszych stwierdzeń, przy czym Komisja nie przedstawiła powodów tych odmienności.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/43 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/43

---

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — 4care przeciwko OHIM — Laboratorios Diafarm (Acumed)

(Sprawa T-575/08)

(2009/C 55/76)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: 4care AG (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Redeker)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Diafarm, SA (Barbera del Valles, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2008 r. w sprawie R 16636/2007-2 i oddalenie sprzeciwu wniesionego przez interwenienta; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2008 r. w sprawie R 16636/2007-2 i oddalenie sprzeciwu wniesionego przez interwenienta;

| — | obciążenie pozwanego i interwenienta kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanego i interwenienta kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Acumed” dla towarów należących do klas 3, 5 i 9 (zgłoszenie nr 4493136)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Laboratorios Diafarm, SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny hiszpański znak towarowy „AQUAMED ACTIVE” (nr 2506452) dla towarów należących do klasy 5 oraz słowny wspólnotowy znak towarowy „AQUAMED ACTIVE” (nr 2882272) dla towarów należących do klasy 5

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

---

(1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/43 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/43

---

Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

(Sprawa T-576/08)

(2009/C 55/77)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. przyjmującego plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych w roku budżetowym 2009 na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. przyjmującego plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych w roku budżetowym 2009 na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie;

| — | utrzymanie w mocy skutków rozporządzenia po stwierdzeniu jego nieważności; |
| --- | --- |

—

utrzymanie w mocy skutków rozporządzenia po stwierdzeniu jego nieważności;

| — | obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. (1), które zawiera obejmujący rok 2009 plan podziału żywności do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie.

Według strony skarżącej rozporządzenie to pozbawione jest podstawy prawnej w prawie wspólnotowym. Wydano je wprawdzie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (2), którego podstawę prawną stanowią z kolei postanowienia dotyczące wspólnej polityki rolnej Wspólnoty (art. 36 i 37 WE w związku z art. 33 WE), jednak nie spełnia ono sformułowanych tamże wymogów.

Pierwotnie uchwalanie tego planu stanowić miało dodatkową kompetencję w zakresie wspólnej polityki rolnej przyznaną zasadniczo dla umożliwienia wykorzystania istniejących zapasów interwencyjnych w celach społecznych. Od wielu lat plan ten realizowany był jednak w drodze zakupów żywności na rynku, gdyż ze względu na reformę wspólnej polityki zewnętrznej zapasy interwencyjne praktycznie nie istniały. Strona skarżąca uważa, iż plan ten stanowi obecnie jedynie pozbawione podstawy prawnej narzędzie służące realizacji polityki społecznej Wspólnoty (zasada kompetencji powierzonych).

Zaskarżone rozporządzenie jest zatem niezgodne z uregulowaniami zawartymi w art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007, który zezwala na zakup żywności na potrzeby realizacji planu tylko wówczas, gdy interwencyjne zapasy żywności są chwilowo niewystarczające Wraz z upływem czasu znaczna przewaga żywności zakupywanej na rynku stała się jednak regułą.

Zaskarżone rozporządzenie nie służy też realizacji żadnego z celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 33 ust. 1 WE.

Dla uniknięcia trudności związanych z realizacją planów rocznych strona skarżąca zwraca się do Sądu o ograniczenie skutków stwierdzenia nieważności do dotyczących zakupów uregulowań zawartych w art. 2 w związku z załącznikiem II do rozporządzenia nr 983/2008.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. przyjmujące plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych w roku budżetowym 2009 na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie (Dz.U. 2008, L 268, s. 3).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/44 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/44

---

Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — DVB Project przeciwko OHIM — Eurotel (DVB)

(Sprawa T-578/08)

(2009/C 55/78)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: DVB Project (Le Grand Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciel: W. Pors, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eurotel SpA (Mediolan, Włochy)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2008 r. w sprawie R 1387/2007-2; oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2008 r. w sprawie R 1387/2007-2; oraz

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: znak towarowy „DVB” dla towarów i usług z klas 9 i 38

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Eurotel SpA

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że utrzymanie monopolu na zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie poważnie ograniczy działalność gospodarczą podmiotów gospodarczych działających w sektorze telekomunikacji; naruszenie art. 7 ust. 3 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nie zbadała z merytorycznego punktu widzenia podniesionej przez skarżącą kwestii uzyskanego przez znak charakteru odróżniającego.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/44 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/44

---

Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji

(Sprawa T-584/08)

(2009/C 55/79)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Cantiere Navale De Poli SpA (przedstawiciele: A. Abate, adwokat, i R. Longanesi Cattani, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/2008 (ex N 62/2008) przyznanej przez Włochy, |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/2008 (ex N 62/2008) przyznanej przez Włochy,

| — | obciążenie Komisji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1177/2002 (Dz.U. L 172 z dnia 2.7.2002, s. 1) jest oparte na art. 87 ust. 3 lit. e) WE i ustanawia mechanizm tymczasowej ochrony przemysłu stoczniowego w celu ponownego ustanowienia warunków rynkowych zmienionych przez praktyki antykonkurencyjne stoczni koreańskich. Wygaśniecie rozporządzenia, pierwotnie przewidziane na dzień 31 marca 2004 r., zostało następnie przesunięte o rok, co pozwoliło stoczniom wspólnotowym na zawarcie do dnia 31 marca 2005 r. (nowa data wygaśnięcia rozporządzenia) innych umów na budowę dla określonych typów statków transportowych i towarowych. Rozporządzenie przewiduje, na korzyść tych umów, pomoc odpowiadającą 6 % wartości umownej. Skarżąca zawarła pięć umów na budowę statków transportujących produkty chemiczne.

W celu sfinansowania wszystkich umów obowiązujących w latach 2002-2005 Włochy notyfikowały dwie transze finansowe każda w wysokości 10 mln EUR. Komisja udzieliła zezwolenia na pierwszą w decyzji z dnia 19 maja 2004 r., podczas gdy w zaskarżonej decyzji odmówiła zezwolenia na drugą. W tym zakresie Komisja potwierdziła, że uzupełniające finansowanie stanowi „nową pomoc”, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 140 z dnia 30.4.2004, s. 1), gdyż przekracza o 20 % początkowy budżet reżimu. Podnosi ona ponadto, że uzupełniające finansowanie jest niezgodne ze wspólnym rynkiem, ponieważ notyfikacja nastąpiła po dniu 31 marca 2005 r., dacie wygaśnięcia rozporządzenia (WE) nr 1177/2002.

Skarżąca uważa, że rząd włoski nie mógł przewidzieć przed dniem 31 marca 2008 r. finansowania umów, o których nie mógł wiedzieć, gdyż przedsiębiorstwa miały prawo do ich zawarcia do ostatniego dnia zastosowania rozporządzenia (31 marca 2005 r.)

Z tych względów skarżąca podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji w szczególności następujące zarzuty:

| — | naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1177/2002 w zakresie szczególnych celów realizowanych przez prawodawcę w ramach przepisów art. 87 ust. 3 lit. e) WE, |
| --- | --- |

—

naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1177/2002 w zakresie szczególnych celów realizowanych przez prawodawcę w ramach przepisów art. 87 ust. 3 lit. e) WE,

| — | naruszenie art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 w zakresie kwalifikacji finansowania uzupełniającego w wysokości 10 mln EUR jako „nowej pomocy”, |
| --- | --- |

—

naruszenie art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 w zakresie kwalifikacji finansowania uzupełniającego w wysokości 10 mln EUR jako „nowej pomocy”,

| — | brak znaczenia rekomendacji z dnia 20 czerwca 2005 r. organu koncyliacyjnego WTO w zakresie umów budownictwa okrętowego zawartych zgodnie z prawem w ramach reżimu rozporządzenia (WE) nr 1177/2002, |
| --- | --- |

—

brak znaczenia rekomendacji z dnia 20 czerwca 2005 r. organu koncyliacyjnego WTO w zakresie umów budownictwa okrętowego zawartych zgodnie z prawem w ramach reżimu rozporządzenia (WE) nr 1177/2002,

| — | brak uzasadnienia w zakresie rzekomego braku podstawy prawnej pozwalającej na dopuszczenie finansowania uzupełniającego, |
| --- | --- |

—

brak uzasadnienia w zakresie rzekomego braku podstawy prawnej pozwalającej na dopuszczenie finansowania uzupełniającego,

| — | naruszenie zasad dobrej administracji, kontradyktoryjności, prawa do obrony, równego traktowania, subsydiarności i proporcjonalności. |
| --- | --- |

—

naruszenie zasad dobrej administracji, kontradyktoryjności, prawa do obrony, równego traktowania, subsydiarności i proporcjonalności.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/45 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/45

---

Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2008 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA)

(Sprawa T-586/08)

(2009/C 55/80)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Kerma (Puegnago sul Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Manzoni)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie, że znak towarowy BIOPIETRA odpowiada wymogom zawartym w art. 4 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i że nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie, że znak towarowy BIOPIETRA odpowiada wymogom zawartym w art. 4 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i że nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania w razie wydania orzeczenia na jego niekorzyść. |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania w razie wydania orzeczenia na jego niekorzyść.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BIOPIETRA” (zgłoszenie nr 5.658.893) dla towarów należących do klasy 19.

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia.

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie skargi.

Podniesione zarzuty: Naruszenie i błędna wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/45 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/45

---

Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

(Sprawa T-3/09)

(2009/C 55/81)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6015 final z dnia 21 października 2008 r. notyfikowanej Republice Włoskiej w dniu 22 października 2008 r. pismem z dnia 22 października 2008 r. nr SG-Greffe (2008) D/206436 i dotyczącej pomocy państwa C 20/2008 (ex 62/2008), której Włochy zamierzały udzielić poprzez zmianę reżimu pomocy N 59/2004 w zakresie mechanizmu tymczasowej obrony przemysłu stoczniowego. |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6015 final z dnia 21 października 2008 r. notyfikowanej Republice Włoskiej w dniu 22 października 2008 r. pismem z dnia 22 października 2008 r. nr SG-Greffe (2008) D/206436 i dotyczącej pomocy państwa C 20/2008 (ex 62/2008), której Włochy zamierzały udzielić poprzez zmianę reżimu pomocy N 59/2004 w zakresie mechanizmu tymczasowej obrony przemysłu stoczniowego.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie jest tą samą decyzją co w sprawie T-584/08 Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji.

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w ww. sprawie Cantiere Navale De Poli.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/46 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/46

---

Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2009 r. — UniCredit przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit)

(Sprawa T-4/09)

(2009/C 55/82)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: UniCredit SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

| — | Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM, wydanej w dniu 3 listopada 2008 r., w postępowaniu R1449/2006-2, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B699.746. |
| --- | --- |

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM, wydanej w dniu 3 listopada 2008 r., w postępowaniu R1449/2006-2, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B699.746.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: kolorowy graficzny znak towarowy „1 (ukośnie przecinająca okrąg) UniCredit” (zgłoszenie nr 2.911.105) dla odróżnienia towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Union Investment Privatfonds GmbH

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemieckie słowne znaki towarowe „UniSECTOR”, „UniDynamicFonds” i „UniGarant” dla usług należących do klas 35 i 36

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w zakresie usług należących do klasy 36

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie bierze pod uwagę ani zdolności percepcyjnych odbiorców, do których adresowane są usługi, ani faktu, że przedrostek „Uni” ma mało odróżniający charakter tudzież jest pozbawiony charakteru odróżniającego.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/46 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/46

---

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-133/06, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccio

(Sprawa T-9/09 P)

(2009/C 55/83)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | W każdym razie:






  (A.1) | uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez jakiegokolwiek wyjątku |
| --- | --- | --- |

—

W każdym razie:

(A.1)

uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez jakiegokolwiek wyjątku

| (A.2) | stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna |
| --- | --- |

(A.2)

stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna

| — | Tytułem żądania głównego:






  (B.1) | uwzględnienie w całości bez jakiegokolwiek wyjątku żądań przedstawionych przez powoda w pierwszej instancji; |
| --- | --- | --- |

—

Tytułem żądania głównego:

(B.1)

uwzględnienie w całości bez jakiegokolwiek wyjątku żądań przedstawionych przez powoda w pierwszej instancji;

| (B.2) | obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez powoda zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym; |
| --- | --- |

(B.2)

obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez powoda zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym;

| — | tytułem żądania ewentualnego:






  (B.3) | skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w celu ponownego wydania przezeń rozstrzygnięcia w innym składzie. |
| --- | --- | --- |

—

tytułem żądania ewentualnego:

(B.3)

skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w celu ponownego wydania przezeń rozstrzygnięcia w innym składzie.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie zostaje wniesione od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 listopada 2008 r., wydanego w sprawie F-133/06 L. Marcuccio przeciwko Komisji.

W celu uzasadnienia swych żądań skarżący przedstawia następujące zarzuty:

| a) | Całkowity brak fazy dowodowej i wypowiedzenia się odnośnie do podstawowej kwestii, której dotyczy spór, ponieważ w spornym postanowieniu brak jest rozstrzygnięcia w przedmiocie, złożonego w Sądzie do spraw Służby Publicznej wniosku o stwierdzenie nieistnienia ex lege zaskarżonej decyzji. |
| --- | --- |

a)

Całkowity brak fazy dowodowej i wypowiedzenia się odnośnie do podstawowej kwestii, której dotyczy spór, ponieważ w spornym postanowieniu brak jest rozstrzygnięcia w przedmiocie, złożonego w Sądzie do spraw Służby Publicznej wniosku o stwierdzenie nieistnienia ex lege zaskarżonej decyzji.

| b) | Całkowity brak uzasadnienia ustaleń zawartych w spornym postanowieniu dotyczących czy to niedopuszczalności wniosku o „nakazanie Komisji zwrotu skarżącemu jego mienia osobistego”, „stwierdzenie nieważności spornej decyzji” i „przyznanie odszkodowania”, czy to obciążenia skarżącego obowiązkiem pokrycia kosztów postępowania, spowodowany wypaczeniem i przeinaczeniem okoliczności faktycznych, całkowitym brakiem fazy dowodowej, brakiem rozsądku oraz błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem przepisów i orzecznictwa wspólnotowego. |
| --- | --- |

b)

Całkowity brak uzasadnienia ustaleń zawartych w spornym postanowieniu dotyczących czy to niedopuszczalności wniosku o „nakazanie Komisji zwrotu skarżącemu jego mienia osobistego”, „stwierdzenie nieważności spornej decyzji” i „przyznanie odszkodowania”, czy to obciążenia skarżącego obowiązkiem pokrycia kosztów postępowania, spowodowany wypaczeniem i przeinaczeniem okoliczności faktycznych, całkowitym brakiem fazy dowodowej, brakiem rozsądku oraz błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem przepisów i orzecznictwa wspólnotowego.

| c) | Naruszenie przepisów postępowania mogące niekorzystnie wpłynąć na interesy skarżącego, wynikające z niezastosowania się do obowiązku nieuwzględnienia odpowiedzi na skargę, złożonej przez pozwaną po upływie wymaganego terminu. |
| --- | --- |

c)

Naruszenie przepisów postępowania mogące niekorzystnie wpłynąć na interesy skarżącego, wynikające z niezastosowania się do obowiązku nieuwzględnienia odpowiedzi na skargę, złożonej przez pozwaną po upływie wymaganego terminu.

| d) | Naruszenie przepisów odnoszących się do rzetelnego procesu. |
| --- | --- |

d)

Naruszenie przepisów odnoszących się do rzetelnego procesu.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/47 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/47

---

Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Racing — Live (F1 — Live)

(Sprawa T-10/09)

(2009/C 55/84)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Formula One Licensing BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Klingberg)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Racing — Live SA (Montpellier, Francja)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2008 r. w sprawie R 7/2008-1; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2008 r. w sprawie R 7/2008-1;

| — | obciążenie OHIM kosztami postępowania; i |
| --- | --- |

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania; i

| — | obciążenie Racing — Live S.A. kosztami postępowania przed OHIM. |
| --- | --- |

—

obciążenie Racing — Live S.A. kosztami postępowania przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Racing — Live S.A.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „F1 — Live” dla towarów i usług z klas 16, 38 i 41

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowy słowny znak towarowy „F1” zarejestrowany pod nr 732 134 dla towarów i usług z klas 16, 38 i 41; zarejestrowany w Niemczech pod nr 30 007 412 słowny znak towarowy „F1” dla usług z klasy 41, zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 277 746 D słowny znak towarowy „F1” dla towarów i usług z klas 16 i 38; graficzny wspólnotowy znak towarowy „F1 Formula 1” zarejestrowany pod nr 631 531 dla towarów i usług z klas 16, 38 i 41; inne znaki takie jak „F1 Racing Simulation”, „F1 Pole Position” i „F1 Pit Stop Café”

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji, oddalenie sprzeciwu i dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny, że w przypadku spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na nieuznanie przez Izbę Odwoławczą, że używanie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego bez uzasadnionej przyczyny powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszych znaków towarowych strony skarżącej i działałoby na szkodę tego charakteru lub renomy.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/47 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/47

---

Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Özdemir przeciwko OHIM — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones)

(Sprawa T-11/09)

(2009/C 55/85)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rahmi Özdemir (Dreieich, Niemcy) przedstawiciele: M. Heinrich, I. Hoes, C. Schröder, K. von Werder i J. Wittenberg, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aktieselskabet af 21. november 2001 (Brande, Dania)

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 3 listopada 2008 r. w sprawie R 858/2007-2; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 3 listopada 2008 r. w sprawie R 858/2007-2;

| — | oddalenie sprzeciwu wniesionego w dniu 25 stycznia 2005 r. przez Aktieselskabet af 21. november 2001 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 493 137; |
| --- | --- |

—

oddalenie sprzeciwu wniesionego w dniu 25 stycznia 2005 r. przez Aktieselskabet af 21. november 2001 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 493 137;

| — | obciążenie Aktieselskabet af 21. november 2001 kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu. |
| --- | --- |

—

obciążenie Aktieselskabet af 21. november 2001 kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „James Jones” dla towarów z klasy 25

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Aktieselskabet af 21. november 2001

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Jack & Jones” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 1 107 747 dla towarów z klasy 3, 18 i 25; słowny znak towarowy „Jack Jones” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 063 437 dla towarów z klasy 25; słowny znak towarowy „Jack Jones” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 474 622 dla towarów z klasy 25; słowny znak towarowy „Jack & Jones” zarejestrowany w Danii pod nr VR 1990 06569 dla towarów z klasy 25.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich spornych towarów

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcze nieprawidłowo uznała, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku omawianych znaków towarowych; naruszenie art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ nie przedstawiono przed Izbą Odwoławczą dowodu używania znaku towarowego zarejestrowanego w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 063 437.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/48 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/48

---

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

(Sprawa T-16/09 P)

(2009/C 55/86)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | w każdym razie:






  (A1) | uchylenie spornego postanowienia w całości, bez żadnego wyjątku; |
| --- | --- | --- |

—

w każdym razie:

(A1)

uchylenie spornego postanowienia w całości, bez żadnego wyjątku;

| (A2) | stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna; |
| --- | --- |

(A2)

stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna;

| — | tytułem roszczenia głównego:






  (B1) | uwzględnienie w całości i bez wyjątku żądań zawartych w skardze w pierwszej instancji; |
| --- | --- | --- |

—

tytułem roszczenia głównego:

(B1)

uwzględnienie w całości i bez wyjątku żądań zawartych w skardze w pierwszej instancji;

| (B2) | obciążenie strony pozwanej zwrotem wszystkich kosztów, jakie skarżący poniósł w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania; |
| --- | --- |

(B2)

obciążenie strony pozwanej zwrotem wszystkich kosztów, jakie skarżący poniósł w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania;

| — | ewentualnie:






  (B3) | skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w innym składzie orzekającym, w celu jej ponownego rozpoznania. |
| --- | --- | --- |

—

ewentualnie:

(B3)

skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w innym składzie orzekającym, w celu jej ponownego rozpoznania.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżonym orzeczeniem w niniejszym przypadku jest postanowienie wydane przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 L. Marcuccio przeciwko Komisji.

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podnoszonych w sprawie T-9/09 L. Marcuccio przeciwko Komisji.

Wnoszący odwołanie utrzymuje między innymi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w podstawowej kwestii sporu, czyli upoważnienia do przedstawienia pisma podpisanego przez lekarza. Podnosi również absolutny brak uzasadnienia i brak logiki w rozumowaniu dotyczącym rzekomej niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie, wniosku aby Sąd stwierdził „istnienie spornych aktów, faktów i zachowań, jak również co najmniej ich niezgodność z prawem”, oraz skargi w pierwszej instancji w całości.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/49 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/49

---

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 stycznia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-20/09 P)

(2009/C 55/87)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Dal Ferro, avvocato, C. Berardis-Kayser, pełnomocnik, J. Currall, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy)

Żądania wnoszącego odwołanie

| — | uchylenie zaskarżonego wyroku; |
| --- | --- |

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

| — | skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem rozpoznania pozostałych zarzutów skargi. |
| --- | --- |

—

skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem rozpoznania pozostałych zarzutów skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie ma na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 4 listopada 2008 r., w którym stwierdzono nieważność decyzji wnoszącej odwołanie z dnia 30 maja 2005 r. zobowiązującej skarżącego w pierwszej instancji do zawieszenia służby ze względu na niezdolność do pracy, stwierdzoną przez komisję ds. inwalidztwa. SSP zasądził ponadto kwotę 3 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Stwierdzenie nieważności opiera się wyłącznie na uwzględnieniu pierwszego zarzutu skargi, dotyczącego braku uzasadnienia.

W tym względzie wnosząca odwołanie zauważa, że w swym rozumowaniu sąd pierwszej instancji dopuścił się błędów co do prawa, ponieważ stwierdził zasadniczo, że lekarze powołani w postępowaniu o stwierdzenie niezdolności do pracy określonym w art. 53, 59 i 78 regulaminu pracowniczego powinni przedstawić, na poparcie swoich wniosków, uzasadnienie analogiczne do uzasadnienia wymaganego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej czy wypadku w rozumieniu art. 73. W ten sposób, zdaniem Komisji, SSP pomieszał dwa postępowania, czego skutkiem jest nieuzasadnione obciążenie postępowania o stwierdzenie niezdolności do pracy.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/49 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/49

---

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — CNOP i CCG przeciwko Komisji

(Sprawa T-23/09)

(2009/C 55/88)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Conseil National de l'Ordre des Pharmaciens (CNOP) (Paryż, Francja), Conseil Central de la Section G de l'Ordre National des Pharmaciens (CCG) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci Y.-R. Guillou, H. Speyart i T. Verstraeten)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

| — | obciążenie Komisji własnymi kosztami jak i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji własnymi kosztami jak i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2008 r., mocą której Komisja, zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 (1) nakazała stronie skarżącej poddanie się kontroli dotyczącej uczestnictwa w porozumieniach i praktykach uzgodnionych lub ich realizacji, sprzecznych z postanowieniom art. 81 lub art. 82 WE.

Postępowanie to przybierało formę decyzji zmierzających do uniemożliwienia osobom fizycznym lub prawnym prowadzącym apteki dostępu do rynku usług z zakresu analiz w dziedzinie biologii medycznej, ograniczenia ich działalności na rynku lub do ich wykluczenia z rynku, w szczególności poprzez odmowę wpisu osób fizycznych lub prawnych prowadzących apteki, które zamierzały świadczyć usługi z zakresu analiz w dziedzinie biologii medycznej do części G tabeli oraz nie aktualizując wpisów już dokonanych.

W uzasadnieniu skargi storna skarżąca podnosi trzy zarzuty:

| — | naruszenia zasady, zgodnie z którą decyzje instytucji wspólnotowych są adresowane do podmiotów posiadających osobowość prawną, ponieważ Ordre National des Pharmaciens był również adresatem zaskarżonej decyzji, nie posiadając jednocześnie osobowości prawnej; |
| --- | --- |

—

naruszenia zasady, zgodnie z którą decyzje instytucji wspólnotowych są adresowane do podmiotów posiadających osobowość prawną, ponieważ Ordre National des Pharmaciens był również adresatem zaskarżonej decyzji, nie posiadając jednocześnie osobowości prawnej;

| — | naruszenia obowiązku uzasadniania aktów, ponieważ Komisja nie określiła jasno podmiotu, który miałby stanowić przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw w rozumieniu art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003, i nie wskazała powodów uzasadniających tego rodzaju kwalifikacje; |
| --- | --- |

—

naruszenia obowiązku uzasadniania aktów, ponieważ Komisja nie określiła jasno podmiotu, który miałby stanowić przedsiębiorstwo lub związek przedsiębiorstw w rozumieniu art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003, i nie wskazała powodów uzasadniających tego rodzaju kwalifikacje;

| — | naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie w jakim, ani strona skarżąca,ani Ordre National des Pharmaciens nie są i) przedsiębiorstwami, jako że nie prowadzą one żadnej działalności gospodarczej, ii) nie mogą być zakwalifikowane jako związki przedsiębiorstw skoro zrzeszają ona wielu członków, spośród których nie wszyscy prowadzą działalność gospodarczą, i którzy nie spełniają przesłanek kwalifikacji jako stowarzyszenia przedsiębiorstw określonych przez Trybunał w odniesieniu do stowarzyszeń zawodowych o przeznaczeniu publicznym. |
| --- | --- |

—

naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie w jakim, ani strona skarżąca,ani Ordre National des Pharmaciens nie są i) przedsiębiorstwami, jako że nie prowadzą one żadnej działalności gospodarczej, ii) nie mogą być zakwalifikowane jako związki przedsiębiorstw skoro zrzeszają ona wielu członków, spośród których nie wszyscy prowadzą działalność gospodarczą, i którzy nie spełniają przesłanek kwalifikacji jako stowarzyszenia przedsiębiorstw określonych przez Trybunał w odniesieniu do stowarzyszeń zawodowych o przeznaczeniu publicznym.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/50 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/50

---

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Biocaps przeciwko Komisji

(Sprawa T-24/09)

(2009/C 55/89)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Biocaps (Orsay, Francja) (przedstawiciele: Y.-R. Guillou, H. Speyart i T. Verstraeten, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i

| — | obciążenie Komisji jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżących. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżących.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, będąca podmiotem prawnym odpowiedzialnym za eksploatację Laboratoire Champagnat Desmoulins Philippakis, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6524 z dnia 29 października 2008 r., w drodze której Komisja, na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 (1), nakazała temu laboratorium, jak również wszystkim podmiotom kontrolowanym przez nie bezpośrednio lub pośrednio, poddanie się kontroli zmierzającej do ustalenia czy brały one udział w porozumieniach lub praktykach uzgodnionych, sprzecznych z przepisami art. 81 WE lub art. 82 WE, bądź też realizowały takie porozumienia lub praktyki.

Miały to być działania w postaci decyzji uniemożliwiających farmaceutom lub osobom prawnym dostęp do rynku usług w zakresie analiz biomedycznych, ograniczające ich działalność na tym rynku albo wykluczyć ich z rynku.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia zasady, zgodnie z którą decyzje instytucji wspólnotowych powinny być kierowane do podmiotów mających osobowość prawną, w sytuacji gdy adresat spornej decyzji nie istniał już w chwili jej wydania.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/50 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/50

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Groupe Perry et Isibiris przeciwko Komisji

(Sprawa T-132/98) (1)

(2009/C 55/90)

Język postępowania: francuski

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 312 z 10.10.1998.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/50 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/50

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Fédération nationale du Crédit agricole przeciwko Komisji

(Sprawa T-98/06) (1)

(2009/C 55/91)

Język postępowania: francuski

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.

---

Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/51 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/51

---

Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 listopada 2008 r. — Klug przeciwko EMEA

(Sprawa F-35/07) (1)

(Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Niekorzystne sprawozdanie z oceny - Nękanie psychiczne)

(2009/C 55/92)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bettina Klug (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo W. Grupp, adwokat, następnie S. Zickgraf, adwokat)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMEA) (przedstawiciele: V. Salvatore, S. Vanlievendael, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna i N. Rößlera, adwokatów)

Przedmiot sprawy

Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków oddalającej zażalenie skarżącej dotyczące przedłużenia umowy o pracę — Żądanie ponownego sporządzenia sprawozdania z oceny — Żądanie odszkodowania

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona. |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona.

| 2) | Każda ze stron ponosi własne koszty. |
| --- | --- |

2)

Każda ze stron ponosi własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007, s. 45.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/51 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/51

---

Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. — Klein przeciwko Komisji

(Sprawa F-32/08) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Renta inwalidzka - Śmierć - Pojęcie dziecka pozostającego na utrzymaniu - Artykuł 2 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego - Odprawa pośmiertna - Kwota płatna w przypadku śmierci - Renta sieroca)

(2009/C 55/93)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Marie-Claude Klein (Grasse, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 4 maja 2007 r. odmawiającej przyznania skarżącej kwoty płatnej w przypadku śmierci, odprawy pośmiertnej oraz renty sierocej.

Sentencja wyroku

| 1) | Skarga zostaje oddalona |
| --- | --- |

1)

Skarga zostaje oddalona

| 2) | M-C. Klein zostaje obciążona kosztami postępowania. |
| --- | --- |

2)

M-C. Klein zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008, s. 36.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/52 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/52

---

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Petrilli przeciwko Komisji

(Sprawa F-100/08)

(2009/C 55/94)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alessandro Petrilli (Grottammare, Włochy) (przedstawiciele: J.-L. Lodomez, J. Lodomez, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Uchylenie decyzji organu powołującego w sprawie ustalenia głównego miejsca zamieszkania skarżącego.

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji z dnia 16 września 2008 r., w której organ powołujący odrzuca ustalenie głównego miejsca zamieszkania skarżącego we Włoszech; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji z dnia 16 września 2008 r., w której organ powołujący odrzuca ustalenie głównego miejsca zamieszkania skarżącego we Włoszech;

| — | w razie potrzeby stwierdzenie nieważności ewentualnej decyzji Komisji, którą mogła ona wydać w sprawie dalszej części zażalenia przedstawionego przez skarżącego w następstwie przekazania nowych dowodów; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby stwierdzenie nieważności ewentualnej decyzji Komisji, którą mogła ona wydać w sprawie dalszej części zażalenia przedstawionego przez skarżącego w następstwie przekazania nowych dowodów;

| — | zasądzenie od Komisji kwot należnych z tytułu zastosowania ze skutkiem wstecznym współczynnika korygującego dla Włoch do emerytury skarżącego począwszy od 1 lipca 2007 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, podwyższonej o dwa punkty; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od Komisji kwot należnych z tytułu zastosowania ze skutkiem wstecznym współczynnika korygującego dla Włoch do emerytury skarżącego począwszy od 1 lipca 2007 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, podwyższonej o dwa punkty;

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/52 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/52

---

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

(Sprawa F-102/08)

(2009/C 55/95)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego po pierwsze o odszkodowanie za szkodę poniesioną przez skarżącego w związku z wysyłką jego rzeczy osobistych z mieszkania służbowego w Luandzie, po drugie o zniszczenie wszystkich dokumentów dotyczących wysłanego mienia znajdujących się w posiadaniu pozwanej i zwrot tego mienia skarżącemu.

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie braku podstawy prawnej lub względnie, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek z dnia 1 września 2007 r. i w niezbędnym zakresie decyzji oddalającej zażalenie z dnia 20 marca 2008 r.; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie braku podstawy prawnej lub względnie, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek z dnia 1 września 2007 r. i w niezbędnym zakresie decyzji oddalającej zażalenie z dnia 20 marca 2008 r.;

| — | w razie potrzeby stwierdzenie braku podstawy prawnej, względnie stwierdzenie nieważności pisma z dnia 18 lipca 2008 r.; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby stwierdzenie braku podstawy prawnej, względnie stwierdzenie nieważności pisma z dnia 18 lipca 2008 r.;

| — | przyznanie, że w dniu 30 kwietnia i w dniu 2 maja 2003 r. członkowie personelu pozwanej lub jej przedstawiciele wtargnęli bez zgody skarżącego do jego mieszkania służbowego, zrobili zdjęcia, sporządzili wykaz rzeczy osobistych skarżącego, dokonali wyceny każdego przedmiotu z tego wykazu, weszli do samochodu skarżącego, zajęli jego rzeczy osobiste i samochód, oraz wyeksmitowali go z jego mieszkania służbowego i przyległości; |
| --- | --- |

—

przyznanie, że w dniu 30 kwietnia i w dniu 2 maja 2003 r. członkowie personelu pozwanej lub jej przedstawiciele wtargnęli bez zgody skarżącego do jego mieszkania służbowego, zrobili zdjęcia, sporządzili wykaz rzeczy osobistych skarżącego, dokonali wyceny każdego przedmiotu z tego wykazu, weszli do samochodu skarżącego, zajęli jego rzeczy osobiste i samochód, oraz wyeksmitowali go z jego mieszkania służbowego i przyległości;

| — | przyznanie i stwierdzenie, że takie postępowanie jest niezgodne z prawem; |
| --- | --- |

—

przyznanie i stwierdzenie, że takie postępowanie jest niezgodne z prawem;

| — | nakazanie pozwanej sporządzenia wykazu właściwie opisującego każdy pojedynczy przedmiot tej dokumentacji, który ma znaczenie dla wyżej opisanych zdarzeń i w formie pisemnej powiadomienie o nim skarżącego; |
| --- | --- |

—

nakazanie pozwanej sporządzenia wykazu właściwie opisującego każdy pojedynczy przedmiot tej dokumentacji, który ma znaczenie dla wyżej opisanych zdarzeń i w formie pisemnej powiadomienie o nim skarżącego;

| — | nakazanie pozwanej zniszczenia każdego przedmiotu z wspomnianej dokumentacji i powiadomienie skarżącego o dokonanym zniszczeniu; |
| --- | --- |

—

nakazanie pozwanej zniszczenia każdego przedmiotu z wspomnianej dokumentacji i powiadomienie skarżącego o dokonanym zniszczeniu;

| — | zobowiązanie pozwanej do zwrotu rzeczy osobistych skarżącego; |
| --- | --- |

—

zobowiązanie pozwanej do zwrotu rzeczy osobistych skarżącego;

| — | zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 722 tys. EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku wystąpienia zdarzeń opisanych powyżej; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 722 tys. EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku wystąpienia zdarzeń opisanych powyżej;

| — | zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek od kwoty 722 tys. EUR, licząc od dnia wniesienia wniosku czyli 1 września 2007 r. do dnia rzeczywistej zapłaty tej kwoty skarżącemu; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek od kwoty 722 tys. EUR, licząc od dnia wniesienia wniosku czyli 1 września 2007 r. do dnia rzeczywistej zapłaty tej kwoty skarżącemu;

| — | zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niesporządzenia ww. wykazu i niepowiadmienia o nim skarżącego, licząc od jutra do dnia powiadomienia skarżącego o tym wykazie; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niesporządzenia ww. wykazu i niepowiadmienia o nim skarżącego, licząc od jutra do dnia powiadomienia skarżącego o tym wykazie;

| — | zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niezniszczenia dokumentacji, licząc od jutra do dnia rzeczywistego jej zniszczenia; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niezniszczenia dokumentacji, licząc od jutra do dnia rzeczywistego jej zniszczenia;

| — | zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niezwrócenia mu rzeczy osobistych, licząc od jutra do dnia dokonania rzeczonego zwrotu; |
| --- | --- |

—

zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR dziennie, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku niezwrócenia mu rzeczy osobistych, licząc od jutra do dnia dokonania rzeczonego zwrotu;

| — | obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/53 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/53

---

Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Putterie-de-Beukelaer przeciwko Komisji

(Sprawa F-1/09)

(2009/C 55/96)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Françoise Putterie-de-Beukelaer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Uchylenie decyzji w sprawie niedopuszczenia skarżącej do procedury akredytacji w 2007 r.

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 30 września 2008 r. odrzucającej zażalenie skarżącej w sprawie niedopuszczenia jej kandydatury do procedury akredytacji w 2007 r.; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 30 września 2008 r. odrzucającej zażalenie skarżącej w sprawie niedopuszczenia jej kandydatury do procedury akredytacji w 2007 r.;

| — | uchylenie decyzji organu powołującego w sprawie niedopuszczalności kandydatury skarżącej do procedury akredytacji z 2007 r.; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji organu powołującego w sprawie niedopuszczalności kandydatury skarżącej do procedury akredytacji z 2007 r.;

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/53 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/53

---

Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Menghi przeciwko ENISA

(Sprawa F-2/09)

(2009/C 55/97)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Achille Menghi (Cagliari, Włochy) (przedstawiciel: L. Defalque, adwokat)

Strona pozwana: Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji

Przedmiot i opis sporu

Uchylenie decyzji o niezawarciu umowy o pracę ze skarżącym po upływie okresu próbnego a także żądanie odszkodowania za poniesione straty pieniężne i zadośćuczynienia za poniesiona krzywdę.

Żądania strony skarżącej

| — | uchylenie decyzji z dnia 3 października 2008 r. odrzucającej zażalenie skarżącego w sprawie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 14 marca 2008 r. w przedmiocie niezawarcia umowy ze skarżącym; |
| --- | --- |

—

uchylenie decyzji z dnia 3 października 2008 r. odrzucającej zażalenie skarżącego w sprawie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 14 marca 2008 r. w przedmiocie niezawarcia umowy ze skarżącym;

| — | w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 14 marca 2008 r. w przedmiocie niezawarcia umowy ze skarżącym; |
| --- | --- |

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 14 marca 2008 r. w przedmiocie niezawarcia umowy ze skarżącym;

| — | obciążenie organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wypłatą odszkodowania z tytułu poniesionych strat pieniężnych spowodowanych niezawarciem umowy o pracę ze skarżącym na okres 3 lat, strat pieniężnych wywołanych poniesionymi przez skarżącego kosztami badań lekarskich i zadośćuczynienia z tytułu krzywdy poniesionej przez mobbing; |
| --- | --- |

—

obciążenie organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wypłatą odszkodowania z tytułu poniesionych strat pieniężnych spowodowanych niezawarciem umowy o pracę ze skarżącym na okres 3 lat, strat pieniężnych wywołanych poniesionymi przez skarżącego kosztami badań lekarskich i zadośćuczynienia z tytułu krzywdy poniesionej przez mobbing;

| — | obciążenie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji kosztami postępowania.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/53 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/53

---

Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Ridolfi przeciwko Komisji

(Sprawa F-3/09)

(2009/C 55/98)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Roberto Ridolfi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego odmawiającej skarżącemu uprawnienia do ponownego skorzystania i zachowania powiększonych dodatków edukacyjnych na jego dwójkę starszych dzieci

Żądania strony skarżącej

| — | stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2008 r. odmawiającej skarżącemu uprawnienia do ponownego skorzystania i zachowania powiększonych dodatków edukacyjnych na jego dwójkę starszych dzieci; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2008 r. odmawiającej skarżącemu uprawnienia do ponownego skorzystania i zachowania powiększonych dodatków edukacyjnych na jego dwójkę starszych dzieci;

| — | stwierdzenie nieważności każdej decyzji Komisji wydanej celem wykonania ww. decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2008 r., między innymi pisma kierownika wydziału „Prawa i obowiązki urzędników i pracowników kontraktowych” dyrekcji służb zewnętrznych DG RELEX z dnia 12 grudnia 2008 r., w którym zwrócono się o zwrot kwoty 129 538 EUR; |
| --- | --- |

—

stwierdzenie nieważności każdej decyzji Komisji wydanej celem wykonania ww. decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2008 r., między innymi pisma kierownika wydziału „Prawa i obowiązki urzędników i pracowników kontraktowych” dyrekcji służb zewnętrznych DG RELEX z dnia 12 grudnia 2008 r., w którym zwrócono się o zwrot kwoty 129 538 EUR;

| — | w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komisji z dnia 6 października 2008 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 w dniu 5 czerwca 2008 r.; |
| --- | --- |

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komisji z dnia 6 października 2008 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 w dniu 5 czerwca 2008 r.;

| — | obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania. |
| --- | --- |

—

obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

---

| 7.3.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 55/54 |
| --- | --- | --- | --- |

7.3.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 55/54

---

Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji

(Sprawa F-21/08) (1)

(2009/C 55/99)

Język postępowania: francuski

Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008, s. 33.

---