# Dziennik Urzędowy C 107/2009

| | ISSN 1725-5228
  doi:10.3000/17255228.C_2009.107.pol |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | C 107 |
| | |
| Wydanie polskie | Informacje i zawiadomienia | Tom 529 maja 2009 |

ISSN 1725-5228

doi:10.3000/17255228.C_2009.107.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 107

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 529 maja 2009

---

| Powiadomienie nr | Spis treśći | Strona |
| --- | --- | --- |
| | II   Informacje |
| | INFORMACJE INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja |
| 2009/C 107/01 | Komunikat Komisji – Opakowania na napoje, systemy kaucji i swobodny przepływ towarów | 1 |
| 2009/C 107/02 | Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji – (Sprawa COMP/M.5347 – Mapfre/Salvador Caetano/JV'S) (
  1
  ) | 10 |

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

II   Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja

2009/C 107/01

Komunikat Komisji – Opakowania na napoje, systemy kaucji i swobodny przepływ towarów

1

2009/C 107/02

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji – (Sprawa COMP/M.5347 – Mapfre/Salvador Caetano/JV'S) (
  1
  )

1

10

| | IV   Zawiadomienia |
| --- | --- |
| | ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ |
| | Komisja |
| 2009/C 107/03 | Kursy walutowe euro | 11 |
| | ZAWIADOMIENIA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH |
| 2009/C 107/04 | Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 70/2001 | 12 |
| 2009/C 107/05 | Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 70/2001 | 18 |

IV   Zawiadomienia

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja

2009/C 107/03

Kursy walutowe euro

11

ZAWIADOMIENIA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

2009/C 107/04

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 70/2001

12

2009/C 107/05

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 70/2001

18

| | V   Ogłoszenia |
| --- | --- |
| | Komisja |
| | PROCEDURY ADMINISTRACYJNE |
| 2009/C 107/06 | Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych | 23 |

V   Ogłoszenia

Komisja

PROCEDURY ADMINISTRACYJNE

2009/C 107/06

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

23

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | |
| --- | --- |

PL

---

II Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja

| 9.5.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 107/1 |
| --- | --- | --- | --- |

9.5.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 107/1

---

Komunikat Komisji – Opakowania na napoje, systemy kaucji i swobodny przepływ towarów

2009/C 107/01

1.   WPROWADZENIE

Opakowania pełnią ważną funkcję społeczną i gospodarczą. Są niezbędną częścią nowoczesnego obrotu towarami. Prędzej czy później opakowania staną się również częścią strumienia odpadów. W 2006 r. w UE powstało około 81 mln ton odpadów opakowaniowych. Aby ograniczyć ich wpływ na środowisko i zmniejszyć ilość ostatecznie unieszkodliwianych opakowań, dyrektywa 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (1) ustanawia środki zapobiegające powstawaniu odpadów opakowaniowych, a także środki mające na celu wielokrotny użytek, recykling i odzysk takich odpadów. Dyrektywa ta zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, że utworzą one systemy zarządzania zbiórką i wielokrotnym użyciem zużytych opakowań, a także recyklingiem lub odzyskiem odpadów opakowaniowych w celu znalezienia optymalnych sposobów gospodarowania odpadami. W tym celu dyrektywa jako główny priorytet przewiduje środki służące zapobieganiu powstawania odpadów opakowaniowych. Wymienione są w niej także dodatkowe zasady podstawowe, takie jak wielokrotne użycie opakowań, recykling oraz inne formy odzysku odpadów opakowaniowych.

Krajowe systemy wielokrotnego użytku opakowań istnieją dla wielu różnych rodzajów opakowań. Niektóre z tych systemów funkcjonują bardzo dobrze, szczególnie w odniesieniu do opakowań transportowych, takich jak skrzynki i palety, a także opakowań na napoje w hotelarstwie, gastronomii i cateringu. Jednakże w innych dziedzinach konieczna może być interwencja państwa, aby wspierać systemy wielokrotnego użytku opakowań niezależnie od ich rzeczywistej opłacalności. Debaty prowadzone na ten temat w Unii Europejskiej skupiają się w głównej mierze na opakowaniach konsumenckich po napojach (które pod względem wagi stanowią około 20 % wszystkich opakowań) (2).

Chociaż uregulowania prawne służące kontroli gospodarowania opakowaniami podjęte na szczeblu państw członkowskich w celu wprowadzenia systemów wielokrotnego użycia opakowań na napoje mogą służyć ochronie środowiska, to potencjalnie mogą także przyczynić się do fragmentacji rynku wewnętrznego. Podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność w kilku państwach członkowskich systemy te często utrudniają czerpanie korzyści z możliwości rozwoju gospodarczego na rynku wewnętrznym. Podmioty te nie mogą sprzedawać tego samego produktu w takim samym opakowaniu na różnych rynkach, lecz wymaga się od nich, aby dostosowały one opakowania do wymogów każdego z państw członkowskich, co zwykle wiąże się z dodatkowymi kosztami.

Harmonizacyjne skutki dyrektywy 94/62/WE, która ma również na celu zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego, są w tej dziedzinie nadal ograniczone. Przepisy dyrektywy należy jednak interpretować w świetle ogólnych zasad prawa wspólnotowego i zobowiązań wynikających z Traktatu WE (w szczególności art. 28–30, 81, 82, 86 i 90 TWE).

Dyrektywa 94/62/WE doprowadziła do dużego stopnia konwergencji współczynników recyklingu państw członkowskich, a procedura informowania ustanowiona w dyrektywie 98/34/WE (3) umożliwiła rozwiązanie wielu kwestii dotyczących rynku wewnętrznego przed przyjęciem proponowanego prawodawstwa, które mogłoby doprowadzić do problemów w praktyce. Jednakże cele dotyczące zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i ograniczenia barier handlowych nie zostały w pełni zrealizowane w odniesieniu do wszystkich rodzajów opakowań. Doświadczenia z przeszłości i obecne przypadki pokazują, że przyjęcie jednostronnych środków w poszczególnych państwach członkowskich nadal stwarza problemy. W szczególności postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w sektorze napojów wykazały, że krajowe środki mogą prowadzić do zakłóceń konkurencji oraz w niektórych przypadkach do fragmentacji rynku wewnętrznego, co jest sprzeczne z celem dyrektywy 94/62/WE dotyczącym rynku wewnętrznego.

W sprawozdaniu z 2006 r. dotyczącym wdrożenia dyrektywy 94/62/WE Komisja przeprowadziła dalszą ocenę potrzeby wyjaśnienia przepisów w tej dziedzinie (4). Niniejszy komunikat uważany jest za nieregulacyjny krok w tym kierunku i ma doprowadzić do większej przejrzystości w obowiązujących ramach prawnych na szczeblu wspólnotowym poprzez określenie tego, co z punktu widzenia Wspólnoty należy uczynić, a czego należy zaniechać.

Niniejszy komunikat ma w szczególności na celu wspieranie właściwych podmiotów gospodarczych i władz państw członkowskich zajmujących się opakowaniami na napoje i odpadami po nich poprzez udostępnienie im wszechstronnego i aktualnego przeglądu zasad prawa wspólnotowego i prawodawstwa wtórnego. Odzwierciedla to sposób, w jaki Komisja interpretuje dyrektywę, przepisy Traktatu i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

Komisja nadal będzie ściśle nadzorowała prawidłowe wdrażanie obowiązujących zasad i jest zdecydowana reagować na wszelkie środki, które mogą spowodować zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i które nie są uzasadnione względami ochrony środowiska.

2.   SWOBODNY PRZEPŁYW TOWARÓW I WYMOGI DOTYCZĄCE OPAKOWAŃ NA NAPOJE

2.1.   Problem kontyngentów na opakowania na napoje

W ciągu minionych lat niektóre państwa członkowskie ustaliły pewne wartości docelowe (kontyngenty) dla szeregu opakowań wielokrotnego użytku na pewne napoje. Do kontyngentów tego rodzaju nie ma zastrzeżeń, jeżeli odpowiadają one ogólnym celom politycznym. Jednakże w przypadku nadwyżek lub niedoborów takie kontyngenty mogą być powiązane z pewnymi szczególnymi specjalnymi zobowiązaniami. Zobowiązania te mogą okazać się problematyczne dla rynku wewnętrznego, między innymi ponieważ – z powodu dodatkowych kosztów związanych z organizacją systemów wielokrotnego użytku opakowań i dużymi odległościami – importerzy napojów zużywają zwykle więcej opakowań jednorazowego użytku niż producenci krajowi.

Jeżeli takie kontyngenty prowadzą do ograniczeń ilościowych, np. do zakazu wprowadzania do obrotu dalszych produktów w określonym opakowaniu na napoje po wyczerpaniu kontyngentu, to byłoby to równoznaczne z barierą handlową sprzeczną z art. 28 Traktatu WE (5).

Poza tym Komisja uważa, że przepisy krajowe, w świetle których istnieje bezpośredni związek między ilością opakowań wielokrotnego użytku stosowanych do określonych napojów a koniecznością stworzenia systemu kaucji i przyjmowania zwrotu dla opakowań jednorazowych, należy postrzegać ze szczególną rozwagą z punktu widzenia rynku wewnętrznego. Quasi-matematyczny mechanizm, zależący od obowiązujących kontyngentów, narażony jest na wypaczenie go przez krótkoterminowe zmiany, które nie odzwierciedlają ogólnych trendów. W takich okolicznościach bezpośredni związek z tymi danymi w przepisach krajowych może być niewystarczająco elastyczny, aby zapewnić wiarygodność konieczną zwłaszcza przy planowaniu decyzji handlowych przez dane przedsiębiorstwa. Dlatego właściwsze mogłyby okazać się regularne przeglądy rozwoju w sektorze opakowań, aby na ich podstawie podejmować decyzje w kwestii wszelkich środków koniecznych do wspierania systemów wielokrotnego użycia opakowań lub wpływać na stosunek opakowań jednorazowych do opakowań wielokrotnego użytku.

2.2.   Zakaz dotyczący opakowań na napoje

Dyrektywa 94/62/WE ustanawia podstawowe wymogi dotyczące składu opakowań. Zgodnie z jej art. 18 państwa członkowskie nie utrudniają wprowadzenia do obrotu na ich terytorium opakowań spełniających wymogi wspomnianej dyrektywy. Z tego wynika, że państw członkowskie nie mogą zabronić wprowadzania do obrotu pewnych rodzajów opakowań na napoje, które spełniają wymogi prawodawstwa wspólnotowego (6). W tym względzie dyrektywa stawia sobie podwójny cel: ochronę środowiska i zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego, przykładowo poprzez ustanowienie podstawowych wymogów dotyczących opakowań i ograniczenie dopuszczalnych poziomów stężenia metali ciężkich występujących w opakowaniach.

Krajowe przepisy ograniczające ilość produktów, które mogą być przywożone w określonych rodzajach opakowań na napoje, byłyby również sprzeczne z klauzulą dotyczącą swobody wprowadzania do obrotu w art. 18 dyrektywy (7).

2.3.   Uprzednie uzyskanie zezwolenia na opakowania na napoje

Krajowe systemy, które uzależniają wprowadzenie do obrotu towarów od uprzedniego uzyskania zezwolenia, ograniczają dostęp do rynku państwa członkowskiego przeznaczenia i dlatego należy je uznać za środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w przywozie w rozumieniu art. 28 TWE (8). Ponadto w szczególnym przypadku opakowań na napoje wszelkie ograniczenia w dostępie do rynku dotyczące opakowań na napoje, które nie spełniają podstawowych wymogów dyrektywy, naruszałyby przepisy zarówno dyrektywy, jak i art. 28 TWE. Może to również dotyczyć sytuacji, kiedy wymóg uzyskania zezwolenia opiera się na dobrowolnej umowie między danym sektorem przemysłu a państwem członkowskim, ponieważ poprzez udział w takim porozumieniu lub jego popieranie państwo członkowskie akceptuje jego skutki i ryzykuje uchybienie swoim zobowiązaniom w ramach prawa wspólnotowego, które zabrania barier w dostępie do rynku dla opakowań na napoje spełniających wymogi dyrektywy. Uznaje się, że opakowania na napoje wprowadzane do obrotu w innym państwie członkowskim spełniają podstawowe wymogi dyrektywy i dlatego handel nimi na wspólnym rynku nie może być utrudniany.

3.   SWOBODNY PRZEPŁYW TOWARÓW I SYSTEMY GOSPODAROWANIA OPAKOWANIAMI NA NAPOJE

3.1.   Wielokrotny użytek, odzysk i recykling opakowań na napoje

W przypadku opakowań na napoje „wielokrotny użytek” oznacza, że określone opakowanie, przeznaczone i zaprojektowane do osiągnięcia w ramach jego cyklu życia minimalnej liczby rotacji, jest powtórnie napełniane i wykorzystywane do tego samego celu, do którego było pierwotnie wprowadzone do obrotu (9). Ponownie użyte opakowania na napoje nazywane są często „opakowaniami do wielokrotnego napełniania”.

Dyrektywa 94/62/WE nie określa precyzyjnej hierarchii między wielokrotnym użytkiem opakowań a odzyskiem odpadów opakowaniowych (10). Jednakże zgodnie z ósmym motywem preambuły dyrektywy „do chwili osiągnięcia odpowiedniego poziomu postępu naukowo-technicznego w dziedzinie odzysku odpadów, wielokrotny użytek i recykling należy traktować jako bardziej pożądane pod względem wpływu na środowisko”.

Oprócz tego art. 5 dyrektywy 94/62/WE zezwala państwom członkowskim na zachęcanie do stosowania systemów opakowań wielokrotnego użytku w sposób przyjazny dla środowiska, zgodnie z Traktatem. Tym samym art. 5 podkreśla opcję, z której państwa członkowskie mogą skorzystać zgodnie z własnym uznaniem. Ustalając przepisy dotyczące takiego środka, państwa członkowskie muszą dostosować się nie tylko do wymogów wynikających z przepisów dyrektywy, lecz również do wymogów wynikających z przepisów Traktatu, w szczególności dotyczących swobodnego przepływu towarów (11).

3.2.   Ogólne systemy zbiórki opakowań po napojach

Gospodarowanie opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wymaga, aby państwa członkowskie ustanowiły systemy zwrotu, zbiórki i odzysku opakowań. Takie systemy pełnią dwojaką funkcję: są to po pierwsze zwrot lub zbiórka zużytych opakowań i odpadów opakowaniowych, a po drugie wielokrotny użytek opakowań lub odzysk zebranych odpadów opakowaniowych (12). W przypadku opakowań po napojach wybór między wielokrotnym użytkiem a odzyskiem zależy od faktu, czy opakowanie jest opakowaniem do wielokrotnego napełniania, czy też nie.

Systemy opakowań wielokrotnego użytku połączone są zwykle z płaceniem kaucji, aby zapewnić, że większość opakowań zostanie zwrócona do ponownego napełnienia. Systemy kaucji i przyjmowania zwrotu zorganizowane są często na zasadzie dobrowolności przez podmioty zajmujące się napełnianiem opakowań. Podmioty te tworzą albo własny system obejmujący produkty przez nie dystrybuowane, albo łączą swoje zasoby z innymi producentami, używając jednolitych pojemników i skrzynek. Prawodawstwo rzadko obejmuje dobrowolne systemy tego rodzaju dotyczące opakowań do wielokrotnego napełniania. Jednakże kilka państw członkowskich ustanowiło przepisy dotyczące ustalenia pewnych wspólnych parametrów. Parametry te ograniczają się zwykle do ogólnych zasad, takich jak jednolity poziom kaucji. Z perspektywy wspólnego rynku jest mało prawdopodobne, żeby dobrowolne systemy doprowadziły do powstania barier handlowych, biorąc pod uwagę fakt, że opierają się one na dobrowolnych decyzjach danego sektora przemysłu. Jeżeli jednak państwa członkowskie zdecydują się na ustanowienie krajowych ram prawnych dotyczących takich systemów obejmujących opakowania do wielokrotnego napełniania, to muszą przynajmniej przestrzegać następujących wymogów określonych w art. 7 dyrektywy 94/62/WE:

| — | ustanowione wymogi muszą mieć zastosowanie do wyrobów przywożonych na niedyskryminacyjnych warunkach, oraz |
| --- | --- |

—

ustanowione wymogi muszą mieć zastosowanie do wyrobów przywożonych na niedyskryminacyjnych warunkach, oraz

| — | należy unikać zakłóceń konkurencji. |
| --- | --- |

—

należy unikać zakłóceń konkurencji.

Z punktu widzenia przedsiębiorstw należy zauważyć, że systemy opakowań do wielokrotnego napełniania stosowane są przeważnie przez krajowe podmioty zajmujące się napełnianiem opakowań, ponieważ wymagają one pewnego obiegu pojemników, którego koszty zwykle wzrastają wraz ze zwiększającą się odległością między takim podmiotem a punktami sprzedaży.

W przypadku opakowań jednorazowego użytku nadal dominują ogólne systemy zbiórki opakowań. Jednakże niektóre państwa członkowskie wprowadziły również obowiązkowe systemy kaucji obejmujące jednorazowe opakowania na napoje. Obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe pozostawia każdemu państwu członkowskiemu swobodę wyboru pomiędzy systemem kaucji i przyjmowania zwrotu a ogólnym systemem zbiórki opakowań lub też połączeniem obu systemów w zależności od rodzaju produktu, pod warunkiem, że wybrane systemy będą służyły najbardziej odpowiedniemu sposobowi gospodarowania opakowaniami oraz że będą one stanowić element polityki obejmującej wszelkie opakowania i odpady opakowaniowe (13).

Jednakże taki wybór musi również być zgodny z art. 7 dyrektywy 94/62/WE i właściwymi postanowieniami Traktatu:

| — | W systemie mogą brać udział podmioty gospodarcze działające w danych sektorach oraz właściwe władze publiczne. |
| --- | --- |

—

W systemie mogą brać udział podmioty gospodarcze działające w danych sektorach oraz właściwe władze publiczne.

| — | Wybrany system musi mieć zastosowanie również do przywożonych produktów na warunkach niedyskryminacyjnych, które obejmują szczegółowe ustalenia i wszelkie opłaty nakładane za dostęp do systemu. Jeżeli chodzi o ten ostatni aspekt, państwa członkowskie powinny unikać ustaleń prowadzących do nieuzasadnionego pobierania podwójnych opłat na różnych poziomach za udział w systemie za te same usługi, co narażałoby w szczególności małe przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

—

Wybrany system musi mieć zastosowanie również do przywożonych produktów na warunkach niedyskryminacyjnych, które obejmują szczegółowe ustalenia i wszelkie opłaty nakładane za dostęp do systemu. Jeżeli chodzi o ten ostatni aspekt, państwa członkowskie powinny unikać ustaleń prowadzących do nieuzasadnionego pobierania podwójnych opłat na różnych poziomach za udział w systemie za te same usługi, co narażałoby w szczególności małe przedsiębiorstwa.

| — | System nie może stwarzać nieuzasadnionych barier handlowych i tym samym naruszać art. 28–30 TWE. |
| --- | --- |

—

System nie może stwarzać nieuzasadnionych barier handlowych i tym samym naruszać art. 28–30 TWE.

| — | Zgodnie z art. 81, 82 i 86 TWE system nie może zakłócać konkurencji. |
| --- | --- |

—

Zgodnie z art. 81, 82 i 86 TWE system nie może zakłócać konkurencji.

3.3.   Obowiązkowe systemy kaucji jako bariera handlowa

Objęcie jednorazowych opakowań na napoje obowiązkowym systemem kaucji i przyjmowania zwrotu stwarza bariery handlowe, ponieważ taki system uniemożliwia sprzedaż tego samego produktu w takim samym opakowaniu w kilku państwach członkowskich. Ponadto producenci lub dystrybutorzy musieliby zmienić opakowanie lub oznakowanie przywożonych produktów i ponieść dodatkowe koszty związane z organizacją systemu zwrotu opakowań, zwrotem zapłaconej kaucji i wszelkimi rozliczeniami tych kosztów między dystrybutorami. W takich przypadkach, nawet jeżeli takie systemy właściwie nie zakazują przywozu napojów w opakowaniach jednorazowych, to wymagają one znacznych zmian i nakładów, czym utrudniają przywożonym napojom dostęp do rynku (14).

Takie przepisy krajowe mogłyby stanowić barierę handlową, będąc jednocześnie uzasadnione względami ochrony środowiska. Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości ustanowienie systemu kaucji i przyjmowania zwrotu może spowodować zwiększenie ilości zwracanych pustych opakowań, a tym samym prowadzić do bardziej precyzyjnej segregacji odpadów opakowaniowych. Ponadto może się to przyczynić do zmniejszenia ilości odpadów, ponieważ pobranie kaucji motywuje konsumenta do zwrotu pustych opakowań (15). W końcu, przyjąwszy że te przepisy krajowe zachęcają danych producentów i dystrybutorów do stosowania opakowań wielokrotnego użytku, przyczyniają się one do ogólnego obniżenia ilości unieszkodliwianych odpadów, co stanowi ogólny cel polityki ochrony środowiska.

W praktyce oznacza to, że państwa członkowskie mogą wprowadzać obowiązkowe systemy kaucji, jeżeli zgodnie z własnym uznaniem stwierdzą, że jest to konieczne ze względu na ochronę środowiska.

Jeżeli państwo członkowskie decyduje się na obowiązkowy system kaucji i przyjmowania zwrotu, musi ono przestrzegać określonych wymogów w celu zapewnienia zachowania właściwej równowagi między celami ochrony środowiska a wymogami rynku wewnętrznego. Wobec dodatkowego obciążenia produktów przywożonych, takie systemy muszą uwzględnić tę szczególną sytuację i stosować środki, które nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia przewidzianego celu.

Na podstawie dyrektywy 94/62/WE i zasady proporcjonalności wynikającej z art. 28–30 TWE, Trybunał Sprawiedliwości ustalił kilka zasad, których należy przestrzegać przy tworzeniu systemu.

3.3.1.   Okres przejściowy

Przejście z jednego systemu gospodarowania odpadami do innego wymaga dobrego i przemyślanego przygotowania z udziałem wszystkich kluczowych zaangażowanych stron, biorąc pod uwagę fakt, że faza ta ma szczególne znaczenie dla podmiotów gospodarczych, ponieważ nieprecyzyjna sytuacja prawna i faktyczna może doprowadzić do niestabilności na rynku. Przejście do nowego systemu musi odbyć się płynnie i bez narażania zdolności danych przedsiębiorstw do rzeczywistego uczestnictwa w nowym systemie, jak tylko zacznie on działać. Oznacza to, że należy opracować i wprowadzić w życie struktury systemu, dostosować linie produkcyjne i sieci dystrybucji oraz poinformować konsumentów. Wymaga to czasu i wysiłku. Dlatego należy zapewnić producentom i dystrybutorom wystarczająco długi okres przejściowy, aby umożliwić im dostosowanie się do wymogów nowego systemu, zanim system kaucji i przyjmowania zwrotu wejdzie w życie. W przypadku całkowitej zmiany systemu, która wymaga opracowania zupełnie nowego systemu, okres sześciu miesięcy, przewidziany pomiędzy ustawowym ogłoszeniem o systemie a jego wejściem w życie, został uznany za niewystarczający (16). W takim przypadku należy przewidzieć przynajmniej jeden rok.

Z drugiej strony po utworzeniu systemu kaucji i przyjmowania zwrotu kolejne zmiany mogą być wprowadzane w krótszym terminie, niż ten ustalony do wprowadzenia systemu. Ogólnie mówiąc, przy ustalaniu długości poszczególnych okresów przejściowych władze krajowe muszą ocenić określone ramy czasowe w poszczególnych przypadkach.

3.3.2.   Koncepcja systemu: sprawiedliwość, otwartość i przejrzystość

Inne kluczowe cechy systemu, które musi posiadać obowiązkowy system kaucji i przyjmowania zwrotu opakowań jednorazowych, to wymogi operacyjne. Niektóre z tych parametrów wynikają z art. 7 dyrektywy 94/62/WE, inne opracował Trybunał Sprawiedliwości w swoim orzecznictwie dotyczącym art. 28 TWE.

| a) | Należy stworzyć ogólnokrajowy system obejmujący cały obszar, na którym obowiązywać ma system kaucji. Nie oznacza to jednak obecności tylko jednego operatora systemu. Możliwe jest występowanie kilku operatorów, pod warunkiem, że ich systemy są kompatybilne i nie wykluczają się wzajemnie. Celem ogólnokrajowego systemu jest udostępnienie wystarczającej liczby punktów zwrotu, tak aby konsumenci mogli odzyskać kaucję niezależnie od pierwotnego miejsca zakupu. Zwiększa to akceptację takiego systemu u konsumentów, ułatwia zdawanie pustych opakowań i bez wątpienia zwiększa liczbę zebranych opakowań. Doświadczenia z przeszłości pokazały, że brak ogólnokrajowego systemu prowadzi do powstawania odrębnych systemów poszczególnych detalistów (tzw. „rozwiązania indywidualne”), co oznacza dużą liczbę różnych systemów zwrotu opakowań, które nie są kompatybilne. Poza tym rozdrobnienie rozwiązań często prowadzi do tego, że detaliści wymagają od swoich dostawców, aby dostosowali opakowania do ich potrzeb, co przysparza dostawcom dodatkowych kosztów. Może to prawdopodobnie spotęgować negatywny wpływ na rynek wewnętrzny. Z tego punktu widzenia system ogólnokrajowy ma zasadnicze znaczenie (17). |
| --- | --- |

a)

Należy stworzyć ogólnokrajowy system obejmujący cały obszar, na którym obowiązywać ma system kaucji. Nie oznacza to jednak obecności tylko jednego operatora systemu. Możliwe jest występowanie kilku operatorów, pod warunkiem, że ich systemy są kompatybilne i nie wykluczają się wzajemnie. Celem ogólnokrajowego systemu jest udostępnienie wystarczającej liczby punktów zwrotu, tak aby konsumenci mogli odzyskać kaucję niezależnie od pierwotnego miejsca zakupu. Zwiększa to akceptację takiego systemu u konsumentów, ułatwia zdawanie pustych opakowań i bez wątpienia zwiększa liczbę zebranych opakowań. Doświadczenia z przeszłości pokazały, że brak ogólnokrajowego systemu prowadzi do powstawania odrębnych systemów poszczególnych detalistów (tzw. „rozwiązania indywidualne”), co oznacza dużą liczbę różnych systemów zwrotu opakowań, które nie są kompatybilne. Poza tym rozdrobnienie rozwiązań często prowadzi do tego, że detaliści wymagają od swoich dostawców, aby dostosowali opakowania do ich potrzeb, co przysparza dostawcom dodatkowych kosztów. Może to prawdopodobnie spotęgować negatywny wpływ na rynek wewnętrzny. Z tego punktu widzenia system ogólnokrajowy ma zasadnicze znaczenie (17).

| b) | Każdy obowiązkowy system kaucji i przyjmowania zwrotu musi być otwarty dla wszystkich podmiotów gospodarczych w danym sektorze. Musi mieć także zastosowanie do wyrobów przywożonych na niedyskryminacyjnych warunkach. Obejmuje to szczegółowe zasady dotyczące działania systemu, a także opłaty lub taryfy nakładane przez organizację zarządzającą systemem. Celem tych gwarancji jest zapobieganie tworzenia nieuzasadnionych barier handlowych lub zaburzeń konkurencji. |
| --- | --- |

b)

Każdy obowiązkowy system kaucji i przyjmowania zwrotu musi być otwarty dla wszystkich podmiotów gospodarczych w danym sektorze. Musi mieć także zastosowanie do wyrobów przywożonych na niedyskryminacyjnych warunkach. Obejmuje to szczegółowe zasady dotyczące działania systemu, a także opłaty lub taryfy nakładane przez organizację zarządzającą systemem. Celem tych gwarancji jest zapobieganie tworzenia nieuzasadnionych barier handlowych lub zaburzeń konkurencji.

| c) | Państwa członkowskie muszą zagwarantować, że nie dojdzie do dyskryminacji między produktami nieobjętymi systemem, a tymi podlegającymi obowiązkowi kaucji oraz, że wszelki podział produktów opierać się będzie na obiektywnych kryteriach. W związku z tym Komisja jest zdania, że zasadniczo podział powinien opierać się na tym, z jakiego materiału wykonano opakowania, a nie na składzie napojów, ponieważ skład napojów nie ma związku z ekologicznością opakowania. |
| --- | --- |

c)

Państwa członkowskie muszą zagwarantować, że nie dojdzie do dyskryminacji między produktami nieobjętymi systemem, a tymi podlegającymi obowiązkowi kaucji oraz, że wszelki podział produktów opierać się będzie na obiektywnych kryteriach. W związku z tym Komisja jest zdania, że zasadniczo podział powinien opierać się na tym, z jakiego materiału wykonano opakowania, a nie na składzie napojów, ponieważ skład napojów nie ma związku z ekologicznością opakowania.

Państwa członkowskie mogą decydować, czy same zorganizują taki system czy też przekażą to zadanie danej gałęzi przemysłu (np. producentom lub dystrybutorom). Jednak jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się na tę drugą opcję, to nie zwalnia je to z obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu. W tym względzie państwo członkowskie ponosi odpowiedzialność za wynik. Wymaga to aktywnego udziału władz krajowych. Aby spełnić funkcję gwarancyjną, państwa członkowskie mogą w przepisach wykonawczych określić szczególne cechy systemu albo zlecić jednostce odpowiedzialnej za system wykonanie określonych zadań związanych z monitoringiem lub nadzorem.

3.3.3.   Najlepsze rozwiązania

Aby poruszyć niektóre z wymienionych wyżej kwestii, państwa członkowskie mogą rozważyć skorzystanie z następujących praktycznych rozwiązań:

| a) | Oznakowanie: Aby ułatwić konsumentom rozpoznawanie napojów lub opakowań na napoje objętych systemem kaucji i przyjmowania zwrotu, pożyteczne byłoby oznakowanie danych produktów np. jednolitym logo (18). Jednakże opisana korzyść dla konsumenta może spowodować dodatkowe koszty dla producentów i dystrybutorów, ponieważ oznakowanie musi być przystosowane do szczególnych wymogów rynku krajowego. Wszelkie obowiązki tego rodzaju dotyczące zmian w opakowaniach mogą potencjalnie stanowić bariery handlowe w rozumieniu art. 28 TWE (19). Aby zrównoważyć te przeciwstawne interesy – tj. informacje dla konsumentów i łatwy dostęp do rynku – wszelkie wymogi dotyczące oznakowania należy ograniczyć do niezbędnego minimum. W przypadku obowiązkowego znaku kaucji pożyteczne byłoby umożliwienie producentom łatwego dostępu do elementów koncepcji i specyfikacji drukarskich, aby ułatwić im korzystanie z takiego znaku. Poza tym importerom małych ilości opakowań można dostarczyć naklejki, co pozwoliłoby małym dystrybutorom na uzupełnienie oryginalnego oznakowania dodatkową naklejką, zamiast zobowiązywania ich do zmiany całego oznakowania. Ponadto zaleca się, aby nie ustanawiać wymogów dotyczących oznakowania opakowań na napoje wyłącznie jednym logo, lecz zezwolić na stosowanie innych logo używanych w innych krajach członkowskich. Pozwoliłoby to producentom na stosowanie takiej samej etykiety w kilku państwach członkowskich. W szczególnych okolicznościach równoczesne oznakowywanie danego opakowania kilkoma logo oznaczającymi kaucję może naturalnie zostać ograniczone ze względów związanych ze zwalczaniem nadużyć. Podobne względy dotyczą kolejnego elementu oznakowania: kodów EAN (Europejski Kod Towarowy) stosowanych do oznakowania produktów. Należy unikać stosowania kodów EAN charakterystycznych dla poszczególnych krajów, ponieważ kody te mogą również sprawić, że konieczne będzie wprowadzenie indywidualnych opakowań dla każdego kraju, co stanowiłoby utrudnienie w handlu transgranicznym. |
| --- | --- |

a)

Oznakowanie: Aby ułatwić konsumentom rozpoznawanie napojów lub opakowań na napoje objętych systemem kaucji i przyjmowania zwrotu, pożyteczne byłoby oznakowanie danych produktów np. jednolitym logo (18). Jednakże opisana korzyść dla konsumenta może spowodować dodatkowe koszty dla producentów i dystrybutorów, ponieważ oznakowanie musi być przystosowane do szczególnych wymogów rynku krajowego. Wszelkie obowiązki tego rodzaju dotyczące zmian w opakowaniach mogą potencjalnie stanowić bariery handlowe w rozumieniu art. 28 TWE (19). Aby zrównoważyć te przeciwstawne interesy – tj. informacje dla konsumentów i łatwy dostęp do rynku – wszelkie wymogi dotyczące oznakowania należy ograniczyć do niezbędnego minimum. W przypadku obowiązkowego znaku kaucji pożyteczne byłoby umożliwienie producentom łatwego dostępu do elementów koncepcji i specyfikacji drukarskich, aby ułatwić im korzystanie z takiego znaku. Poza tym importerom małych ilości opakowań można dostarczyć naklejki, co pozwoliłoby małym dystrybutorom na uzupełnienie oryginalnego oznakowania dodatkową naklejką, zamiast zobowiązywania ich do zmiany całego oznakowania. Ponadto zaleca się, aby nie ustanawiać wymogów dotyczących oznakowania opakowań na napoje wyłącznie jednym logo, lecz zezwolić na stosowanie innych logo używanych w innych krajach członkowskich. Pozwoliłoby to producentom na stosowanie takiej samej etykiety w kilku państwach członkowskich. W szczególnych okolicznościach równoczesne oznakowywanie danego opakowania kilkoma logo oznaczającymi kaucję może naturalnie zostać ograniczone ze względów związanych ze zwalczaniem nadużyć. Podobne względy dotyczą kolejnego elementu oznakowania: kodów EAN (Europejski Kod Towarowy) stosowanych do oznakowania produktów. Należy unikać stosowania kodów EAN charakterystycznych dla poszczególnych krajów, ponieważ kody te mogą również sprawić, że konieczne będzie wprowadzenie indywidualnych opakowań dla każdego kraju, co stanowiłoby utrudnienie w handlu transgranicznym.

| b) | System rozliczeń: System rozliczeń przyczyniłby się do zagwarantowania wyrównania różnicy między różnymi wysokościami kaucji pobranych i wypłaconych między uczestnikami systemu. Zalecane jest również, aby system był łatwo dostępny, niezależnie od tego w jakim państwie członkowskim dany producent lub dystrybutor ma swoją siedzibę. |
| --- | --- |

b)

System rozliczeń: System rozliczeń przyczyniłby się do zagwarantowania wyrównania różnicy między różnymi wysokościami kaucji pobranych i wypłaconych między uczestnikami systemu. Zalecane jest również, aby system był łatwo dostępny, niezależnie od tego w jakim państwie członkowskim dany producent lub dystrybutor ma swoją siedzibę.

| c) | Zwolnienia dotyczące małych przedsiębiorstw: Państwa członkowskie mogą ograniczyć dla małych przedsiębiorstw niektóre obowiązki związane z działaniem systemu kaucji, opierając się np. na zasadzie de minimis. Za przykład niech posłuży fakt, że małe kioski nie posiadają wystarczającej powierzchni magazynowej, aby spełnić swoje obowiązki w zakresie przyjmowania zużytych opakowań. Dlatego właściwe byłoby udzielenie im określonych zwolnień. Zaleca się jednakże dokonanie oceny, czy takie zwolnienie nie miałoby wpływu na ogólną jakość i funkcjonowanie całego systemu kaucji i przyjmowania zwrotu oraz czy nie doprowadziłoby to do dyskryminacyjnego stosowania jego warunków. |
| --- | --- |

c)

Zwolnienia dotyczące małych przedsiębiorstw: Państwa członkowskie mogą ograniczyć dla małych przedsiębiorstw niektóre obowiązki związane z działaniem systemu kaucji, opierając się np. na zasadzie de minimis. Za przykład niech posłuży fakt, że małe kioski nie posiadają wystarczającej powierzchni magazynowej, aby spełnić swoje obowiązki w zakresie przyjmowania zużytych opakowań. Dlatego właściwe byłoby udzielenie im określonych zwolnień. Zaleca się jednakże dokonanie oceny, czy takie zwolnienie nie miałoby wpływu na ogólną jakość i funkcjonowanie całego systemu kaucji i przyjmowania zwrotu oraz czy nie doprowadziłoby to do dyskryminacyjnego stosowania jego warunków.

| d) | Łatwy przywóz i wywóz: Obowiązkowe systemy kaucji i przyjmowania zwrotu utrudniają dostęp do rynku przywożonym produktom, ponieważ wymagają one regularnego przekształcania danego produktu. Równocześnie mogą one utrudniać wywóz, ponieważ wprowadzenie do obrotu tych produktów w innych państwach może się okazać trudne, jeżeli opracowano je specjalnie dla potrzeb systemu kaucji i pobierania zwrotu w państwie członkowskim, w którym pierwotnie zostały wprowadzone do obrotu. Niektóre z tych problemów związanych z handlem są z pewnością nieuniknioną konsekwencją takich systemów, ponieważ związane są one z sytuacją w konkretnym państwie członkowskim, a nie z sytuacją panującą w całej UE. Jednakże państwa członkowskie powinny unikać wszelkich uregulowań prawnych, które praktycznie uniemożliwiłyby przywóz, przywóz powrotny lub import równoległy napojów z powodu szczególnych wymogów dotyczących opakowań. |
| --- | --- |

d)

Łatwy przywóz i wywóz: Obowiązkowe systemy kaucji i przyjmowania zwrotu utrudniają dostęp do rynku przywożonym produktom, ponieważ wymagają one regularnego przekształcania danego produktu. Równocześnie mogą one utrudniać wywóz, ponieważ wprowadzenie do obrotu tych produktów w innych państwach może się okazać trudne, jeżeli opracowano je specjalnie dla potrzeb systemu kaucji i pobierania zwrotu w państwie członkowskim, w którym pierwotnie zostały wprowadzone do obrotu. Niektóre z tych problemów związanych z handlem są z pewnością nieuniknioną konsekwencją takich systemów, ponieważ związane są one z sytuacją w konkretnym państwie członkowskim, a nie z sytuacją panującą w całej UE. Jednakże państwa członkowskie powinny unikać wszelkich uregulowań prawnych, które praktycznie uniemożliwiłyby przywóz, przywóz powrotny lub import równoległy napojów z powodu szczególnych wymogów dotyczących opakowań.

3.4.   Brak zakłóceń konkurencji

Artykuł 7 dyrektywy 94/62/WE stanowi, że państwa członkowskie unikają wszelkich zakłóceń konkurencji przy tworzeniu systemów zwrotu, zbiórki i odzysku. Jeżeli zadanie utworzenia takich systemów zostało powierzone podmiotom prywatnym, to władze krajowe powinny zagwarantować, że systemy te nie służą do utrudniania wejścia na rynek nowych konkurentów. Należy zapewnić odpowiednie zabezpieczenia w ramach prawnych. Należy podkreślić, że przede wszystkim to podmioty prywatne biorą odpowiedzialność za nadużywanie pozycji dominującej lub zachowania antykonkurencyjne w rozumieniu art. 81 i 82 TWE. Niemniej jednak wzywa się państwa członkowskie do nadzorowania koncepcji i działania systemu kaucji i przyjmowania zwrotu pod względem możliwego ryzyka, które może ułatwić wystąpienie takich nadużyć.

4.   PODEJŚCIA ALTERNATYWNE

4.1.   Systemy oparte na podatkach

Artykuł 15 dyrektywy 94/62/WE podkreśla, że wobec braku zharmonizowanych przepisów państwa członkowskie uprawnione są do przyjęcia instrumentów ekonomicznych, aby wspierać cele polityki ochrony środowiska. Takie instrumenty powinny między innymi być zgodne z zasadą „zanieczyszczający płaci”, a także z obowiązkami wynikającymi z Traktatu.

Państwa członkowskie mogą rozważyć systemy oparte na podatkach jako jedną z form takich instrumentów ekonomicznych i jako alternatywny sposób prowadzący do osiągnięcia zrównoważonego systemu opakowań. Koszty dostosowania do krajowych systemów podatkowych opartych na ochronie środowiska są często niższe niż dodatkowe koszty związane z opisanym powyżej obowiązkowym systemem kaucji. Niemniej jednak opodatkowanie opakowań wywarłoby wpływ na rynek wewnętrzny. Jeżeli podatki tego rodzaju dotyczą konkretnego użytego materiału, może to doprowadzić do zmiany materiału, biorąc pod uwagą fakt, że materiały stosowane do produkcji opakowań na napoje mogą być zwykle używane zamiennie. Ponadto podatki takie są często przeniesione na klienta, co powoduje wzrost ceny detalicznej, co z kolei może mieć wpływ na wybór dokonywany przez konsumenta.

W tym kontekście państwa członkowskie muszą zapewnić zgodność krajowych systemów podatkowych z art. 90 TWE. Celem tego przepisu jest zagwarantowanie całkowitej neutralności podatków wewnętrznych w odniesieniu do konkurencji między produktami krajowymi i produktami przywożonymi z innego państwa członkowskiego (20). Zapobiega to wdrażaniu przez państwa członkowskie krajowych podatków, które sprzyjają krajowym podmiotom gospodarczym, a są niekorzystne dla ich konkurentów z innych państw członkowskich produkujących podobne lub konkurujące ze sobą produkty. Zasady niedyskryminacji należy przestrzegać pod względem de jure i de facto. Komisja będzie dokonywać oceny możliwych niezgodności krajowych podatków z art. 90 TWE w poszczególnych przypadkach.

Zgodnie z tym przepisem zróżnicowanie między produktami podobnymi jest dozwolone, gdy służy celom polityki gospodarczej, społecznej i ochrony środowiska, które same w sobie są zgodne z wymogami Traktatu WE i wspólnotowego prawa pochodnego oraz gdy jego przepisy szczegółowe mają charakter umożliwiający uniknięcie wszelkich form dyskryminacji (21). Zgodnie z tym kryterium państwa członkowskie mogą wprowadzić zróżnicowane przepisy podatkowe dla produktów podobnych na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak rodzaj wykorzystanego surowca lub zastosowany proces produkcyjny (22).

W tym kontekście kryteria różnicowania mogą być uważane za obiektywne, jeżeli odzwierciedlają one wpływ na środowisko wywierany przez zastosowany materiał. Tego rodzaju kryteria związane ze środowiskiem należy stosować w sposób spójny. Jeżeli podatki pobierane są z uwagi na jednorazowy rodzaj opakowania, to różnicowanie w tym kontekście w zależności od ich składu należy rozpatrywać ze szczególną ostrożnością, ponieważ czynnik ten sam w sobie nie jest zależny od wpływu opakowania na środowisko.

Wymienione wyżej względy dotyczą całego systemu podatkowego, łącznie z ulgami podatkowymi. Produkty z innego państwa członkowskiego, spełniające te same warunki, muszą bez dyskryminacji zostać objęte wszelkiego rodzaju traktowaniem preferencyjnym.

4.2.   Systemy nieobowiązkowe

Dobrowolne systemy lub własne systemy producentów dotyczące przyjmowania zwrotu często stosowane są w odniesieniu do pojemników wielokrotnego użytku, ponieważ w tej sytuacji w szczególnym interesie producenta jest zebranie dużej części zużytych opakowań, aby cykl ponownego napełniania mógł funkcjonować. Z punktu widzenia rynku wewnętrznego takie systemy nie stanowią barier handlowych. Państwa członkowskie mogą jednakże ustalić pewne parametry, aby zapewnić współdziałanie systemów, ich dostępność i ochronę konsumenta.

5.   OBOWIĄZEK PAŃSTW CZŁONKOWSKICH W ZAKRESIE POWIADAMIANIA

Dyrektywa 98/34/WE (23) przewiduje procedurę informowania w zakresie norm i przepisów technicznych w celu zapobiegania przyjmowania krajowych norm i przepisów technicznych, które mogą stworzyć nowe bariery handlowe na rynku wewnętrznym. Zgodnie z tą dyrektywą państwa członkowskie są zobowiązane do przekazywania Komisji przepisów technicznych w fazie projektu. Taka procedura umożliwia Komisji i państwom członkowskim dokonanie analizy projektów przepisów technicznych (innego) państwa członkowskiego przed ich przyjęciem, co daje im możliwość wyeliminowania wszelkich ograniczeń w swobodnym przepływie towarów przed powstaniem przepisów.

Obowiązek powiadamiania dotyczy projektów przepisów technicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 11 tej dyrektywy przepisy techniczne obejmują specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, łącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy specyfikacja techniczna oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin „specyfikacja techniczna” obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowanego w stosunku do produktów rolniczych i produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka.

Zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy „inne wymagania” oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub unieszkodliwianie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót.

Przepisy krajowe, które dotyczą gospodarowania odpadami opakowaniowymi lub wprowadzają system zwrotu lub wielokrotnego użycia opakowań, czy nawet oddzielnej zbiórki określonych produktów, będą prawdopodobnie zawierały przepisy należące do kategorii „inne wymagania” i dlatego należy informować o nich Komisję w ramach procedury informowania, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE.

Tym samym obowiązek powiadamiania dotyczy przepisów technicznych, których przestrzeganie jest obowiązkowe de jure lub de facto, łącznie z dobrowolnymi porozumieniami, w których władze publiczne są umawiającą się stroną.

Ponadto art. 16 dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych przewiduje, że przed podjęciem jakichkolwiek środków państwa członkowskie notyfikują Komisji projekty środków, które zamierzają podjąć w ramach dyrektywy 94/62/WE w celu umożliwienia zbadania ich zgodności powyższą dyrektywą.

Dlatego też art. 16 rozszerza obowiązek notyfikacji, ponieważ państwa członkowskie muszą notyfikować Komisji również środki, które nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, lecz objęte są ramami dyrektywy 94/62/WE. Do środków tych należą przepisy techniczne, które należy notyfikować zarówno w ramach dyrektywy 94/62/WE, jak i dyrektywy 98/34/WE.

W celu zapewnienia sprawnego przebiegu tych procedur notyfikacji utworzono punkt zgłaszania projektów środków. Komisja jest o nich powiadamiana w ramach procedury ustanowionej dyrektywą 98/34/WE, a następnie projekty są analizowane.

Państwa członkowskie rzeczywiście regularnie notyfikują swoje projekty aktów prawnych, w szczególności tych dotyczących systemów kaucji, przyjmowania zwrotu i zbiórki zgodnie z dyrektywą 98/34/WE. Dało to Komisji możliwość wglądu w krajowe inicjatywy uregulowań prawnych, doprowadziło do stworzenia prawdziwego forum dyskusyjnego z udziałem przedstawicieli przemysłu i zawczasu zapobiegło powstawaniu problemów, dzięki czemu nie doszło do kosztownych i kontrowersyjnych postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które można rozpocząć dopiero po wejściu w życie spornego środka.

6.   WNIOSEK

Niniejszy komunikat przedstawia różne aspekty prawne uregulowań prawnych w zakresie opakowań na napoje, które mogą wywierać wpływ na faktyczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Mając świadomość tego, wzywa się państwa członkowskie, działające w interesie ulepszenia uregulowań prawnych, do notyfikowania i szczegółowego badania prewencyjnego krajowych środków pod tym względem, aby ułatwić swobodny przepływ towarów i zagwarantować możliwie wysoki stopień interoperacyjności systemów krajowych.

Ze swojej strony Komisja będzie nadal monitorować rozwój sytuacji w sektorze opakowań na napoje i w razie konieczności będzie weryfikowała, w jakim stopniu należy podjąć dalsze środki regulacyjne lub nieregulacyjne, łącznie z przeglądem niniejszego komunikatu.

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365 z 31.12.1994), ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. (Dz.U. L 70 z 16.3.2005).

(2)  Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczące wdrożenia dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych oraz jej wpływu na środowisko naturalne i na funkcjonowanie rynku wewnętrznego z dnia 6 grudnia 2006 r., COM(2006) 767 wersja ostateczna, s. 8.

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204 z 21.7.1998), ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L 363 z 20.12.2006).

(4)  Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczące wdrożenia dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych oraz jej wpływu na środowisko naturalne i na funkcjonowanie rynku wewnętrznego z dnia 6 grudnia 2006 r. COM(2006) 767 wersja ostateczna.

(5)  Sprawa C-309/02 Radlberger Spitz [2004] Zb. Orz. I-1 1763, pkt 62; zob. również sprawa 302/86, Komisja przeciwko Danii, Zb. Orz. [1988], 4607.

(6)  Zob. opinia rzecznika generalnego Colomera w sprawie C-246/99 Komisja przeciwko Danii, pkt 40 oraz jego opinia w sprawie C-233/99, pkt 24 (obydwie sprawy usunięto z rejestru Trybunału bez wyroku). Nie narusza to prawa państwa członkowskiego do przedłożenia wniosku o udzielenie odstępstwa zgodnie z art. 95 ust. 5 TWE ze względu na specyficzny problem tego państwa, który pojawił się po przyjęciu środka harmonizującego.

(7)  Sprawa C-309/02 Radlberger Spitz [2004] Zb. Orz. I-11763, pkt 62.

(8)  Zob. przykładowo: sprawa C-432/03 Komisja przeciwko Portugalii [2005] Zb. Orz. I-9665, pkt 41.

(9)  Zob. art. 3 ust. 5 dyrektywy 94/62/WE („Definicje”).

(10)  Sprawa C-309/02 Radlberger Spitz [2004] Zb. Orz. I-11763, pkt 33; sprawa C-463/01 Komisja przeciwko Niemcom [2004] Zb. Orz. I-11705, pkt 40. Poddana ostatnio przeglądowi dyrektywa ramowa w sprawie odpadów (2008/98/WE), dla której dyrektywa w sprawie opakowań stanowi przepisy szczególne, zawiera hierarchię priorytetów w przepisach prawa i polityce dotyczących zapobiegania powstawaniu odpadów oraz gospodarowania odpadami (zapobieganie, przygotowywanie do ponownego użycia, recykling, inne metody odzysku, np. odzysk energii, oraz składowanie), na tyle, na ile ta hierarchia przynosi środowisku najlepszy wynik całkowity. Może to oznaczać dla niektórych strumieni odpadów odstąpienie od tej hierarchii, jeżeli jest to uzasadnione zastosowaniem metodologii dotyczącej cyklu życia, obejmującej całkowity wpływ związany z wytwarzaniem i gospodarowaniem odpadami, biorąc pod uwagę między innymi wykonalność techniczną, opłacalność ekonomiczną i ochronę środowiska.

(11)  Sprawa C-309/02 Radlberger Spitz [2004] Zb. Orz. I-11763, pkt 36.

(12)  Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE.

(13)  Sprawa C-309/02 Radlberger Spitz [2004] Zb. Orz. I-11763, pkt 42.

(14)  Sprawa C-463/01 Komisja przeciwko Niemcom [2004] Zb. Orz. I-11705, pkt 61 i 62.

(15)  Sprawa C-309/02 Radlberger Spitz [2004] Zb. Orz. I-11763, pkt 77.

(16)  Sprawa C-463/01 Komisja przeciwko Niemcom [2004] Zb. Orz. I-11705, pkt 81.

(17)  Zob. sprawa C-309/02 Radlberger Spitz [2004] Zb. Orz. I-11763, pkt 46.

(18)  Systemy oznakowania i identyfikacji określone w art. 8 dyrektywy 94/62/WE są obecnie ograniczone do decyzji z dnia 28 stycznia 1997 r. ustanawiającej system identyfikacji materiałów opakowaniowych zgodnie z dyrektywą 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, która dotyczy materiałów opakowaniowych. Natomiast oznakowanie opakowań podlegających systemowi kaucji i przyjmowania zwrotu nie jest objęte zharmonizowanym prawodawstwem wspólnotowym.

(19)  Sprawa C-315/92 Clinique Laboratoires [1994] Zb. Orz. I-317, pkt 19.

(20)  Zob. sprawa C-167/05 Komisja przeciwko Szwecji, ust. 40.

(21)  Zob. sprawa C-221/06 Stadtgemeinde Frohnleiten [2007] Zb. Orz. I-9643, pkt 56; sprawa C-213/96 Outokumpu Oy [1998] ECR I-1777, pkt 30.

(22)  Sprawa C-90/94 Haahr Petroleum (1997) Rec. I-4085, pkt 29.

(23)  Cytowana w przypisie numer 3.

---

| 9.5.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 107/10 |
| --- | --- | --- | --- |

9.5.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 107/10

---

Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa COMP/M.5347 – Mapfre/Salvador Caetano/JV'S)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2009/C 107/02

W dniu 20 kwietnia 2009 r. Komisja podjęła decyzję o nie sprzeciwianiu się wyżej wymienionej koncentracji oraz uznaniu jej za zgodną z regułami wspólnego rynku. Powyższa decyzja zostaje wydana na mocy art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji jest dostępny wyłącznie w języku angielskim i będzie opublikowany po uprzednim usunięciu ewentualnych tajemnic handlowych przedsiębiorstw. Tekst decyzji będzie dostępny:

| — | na stronie internetowej: Europa – Dyrekcja Generalna do spraw Konkurencji (http://ec.europa.eu/comm/competition/mergers/cases/). Strona ta została wyposażona w różnorodne opcje wyszukiwania, takie jak spis firm, numerów spraw, dat oraz spis sektorów przemysłowych, które mogą być pomocne w znalezieniu poszczególnych decyzji w sprawach połączeń, |
| --- | --- |

—

na stronie internetowej: Europa – Dyrekcja Generalna do spraw Konkurencji (http://ec.europa.eu/comm/competition/mergers/cases/). Strona ta została wyposażona w różnorodne opcje wyszukiwania, takie jak spis firm, numerów spraw, dat oraz spis sektorów przemysłowych, które mogą być pomocne w znalezieniu poszczególnych decyzji w sprawach połączeń,

| — | w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex, pod numerem dokumentu 32009M5347. EUR-Lex pozwala na dostęp on-line do dokumentacji prawa Europejskiego (http://eur-lex.europa.eu). |
| --- | --- |

—

w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex, pod numerem dokumentu 32009M5347. EUR-Lex pozwala na dostęp on-line do dokumentacji prawa Europejskiego (http://eur-lex.europa.eu).

---

IV Zawiadomienia

ZAWIADOMIENIA INSTYTUCJI I ORGANÓW UNII EUROPEJSKIEJ

Komisja

| 9.5.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 107/11 |
| --- | --- | --- | --- |

9.5.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 107/11

---

Kursy walutowe euro (1)

8 maja 2009 r.

2009/C 107/03

1 euro =

| | Waluta | Kurs wymiany |
| --- | --- | --- |
| USD | Dolar amerykański | 1,3425 |
| JPY | Jen | 133,36 |
| DKK | Korona duńska | 7,4486 |
| GBP | Funt szterling | 0,89070 |
| SEK | Korona szwedzka | 10,5120 |
| CHF | Frank szwajcarski | 1,5142 |
| ISK | Korona islandzka | |
| NOK | Korona norweska | 8,6415 |
| BGN | Lew | 1,9558 |
| CZK | Korona czeska | 26,650 |
| EEK | Korona estońska | 15,6466 |
| HUF | Forint węgierski | 277,75 |
| LTL | Lit litewski | 3,4528 |
| LVL | Łat łotewski | 0,7091 |
| PLN | Złoty polski | 4,3510 |
| RON | Lej rumuński | 4,1335 |
| TRY | Lir turecki | 2,0833 |
| AUD | Dolar australijski | 1,7702 |
| CAD | Dolar kanadyjski | 1,5582 |
| HKD | Dolar hong kong | 10,4044 |
| NZD | Dolar nowozelandzki | 2,2531 |
| SGD | Dolar singapurski | 1,9676 |
| KRW | Won | 1 668,53 |
| ZAR | Rand | 11,2542 |
| CNY | Yuan renminbi | 9,1583 |
| HRK | Kuna chorwacka | 7,3582 |
| IDR | Rupia indonezyjska | 13 915,01 |
| MYR | Ringgit malezyjski | 4,7216 |
| PHP | Peso filipińskie | 63,185 |
| RUB | Rubel rosyjski | 43,5980 |
| THB | Bat tajlandzki | 46,800 |
| BRL | Real | 2,8066 |
| MXN | Peso meksykańskie | 17,5465 |
| INR | Rupia indyjska | 66,1620 |

Waluta

Kurs wymiany

USD

Dolar amerykański

1,3425

JPY

Jen

133,36

DKK

Korona duńska

7,4486

GBP

Funt szterling

0,89070

SEK

Korona szwedzka

10,5120

CHF

Frank szwajcarski

1,5142

ISK

Korona islandzka

NOK

Korona norweska

8,6415

BGN

Lew

1,9558

CZK

Korona czeska

26,650

EEK

Korona estońska

15,6466

HUF

Forint węgierski

277,75

LTL

Lit litewski

3,4528

LVL

Łat łotewski

0,7091

PLN

Złoty polski

4,3510

RON

Lej rumuński

4,1335

TRY

Lir turecki

2,0833

AUD

Dolar australijski

1,7702

CAD

Dolar kanadyjski

1,5582

HKD

Dolar hong kong

10,4044

NZD

Dolar nowozelandzki

2,2531

SGD

Dolar singapurski

1,9676

KRW

Won

1 668,53

ZAR

Rand

11,2542

CNY

Yuan renminbi

9,1583

HRK

Kuna chorwacka

7,3582

IDR

Rupia indonezyjska

13 915,01

MYR

Ringgit malezyjski

4,7216

PHP

Peso filipińskie

63,185

RUB

Rubel rosyjski

43,5980

THB

Bat tajlandzki

46,800

BRL

Real

2,8066

MXN

Peso meksykańskie

17,5465

INR

Rupia indyjska

66,1620

---

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

---

ZAWIADOMIENIA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

| 9.5.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 107/12 |
| --- | --- | --- | --- |

9.5.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 107/12

---

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 70/2001

2009/C 107/04

Nr pomocy: XA 2/09

Państwo członkowskie: Dania

Region: Dania

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Tilskud til certificerede partier af sædekorn og markfrø.

Podstawa prawna: Bekendtgørelsen nr. 1360 af 19. december 2008 om tilskud til certificerede partier af sædekorn og markfrø udstedt med hjemmel i Finansloven for finansåret 2009.

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: 10 000 000 DKK

Maksymalna intensywność pomocy: 50 %

Data realizacji: Zarządzenie w sprawie dopłat z tytułu certyfikowanych partii nasion zbóż i nasion siewnych wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2009 r. i od tej samej daty można wypłacać pomoc w ramach programu pomocy.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Program pomocy jest finansowany ze środków budżetowych na rok budżetowy 2009. W związku z tym pomoc w ramach programu pomocy można wypłacać jedynie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. włącznie.

Cel pomocy: Celem pomocy jest udzielenie wsparcia przedsiębiorstwom rolniczym, które prowadzą produkcję podstawową produktów rolnych, w celu częściowego pokrycia kosztów obowiązkowych środków kontrolnych związanych z certyfikacją nasion zbóż i nasion siewnych. Pomoc przyznawana jest zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. e) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006.

Sektor(y) gospodarki: Sektor rolnictwa w zakresie odnoszącym się do nasion zbóż i nasion siewnych.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Plantedirektoratet |
| --- |
| Skovbrynet 20 |
| 2800 Kgs. Lyngby |
| DANMARK |

Plantedirektoratet

Skovbrynet 20

2800 Kgs. Lyngby

DANMARK

Adres internetowy: https://www.lovtidende.dk/Forms/L0700.aspx?s31=10&s19=1360&s32=2008

Inne informacje: —

Nr pomocy: XA 19/09

Państwo członkowskie: Niderlandy

Region: Provincie Fryslân (Friesland)

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Subsidie agrarische bedrijfsverplaatsing en daaraan gerelateerde investeringskosten (Dotacje na przenoszenie gospodarstw rolnych i związane z tym koszty inwestycyjne).

Podstawa prawna:

| — | Kadersubsidieverordening pMJP Fryslân 2009; |
| --- | --- |

—

Kadersubsidieverordening pMJP Fryslân 2009;

| — | Subsidieverordening pMJP Fryslân 2009, Hoofdstuk 1.1.3. Subsidie agrarische bedrijfsverplaatsing en daaraan gerelateerde investeringskosten; |
| --- | --- |

—

Subsidieverordening pMJP Fryslân 2009, Hoofdstuk 1.1.3. Subsidie agrarische bedrijfsverplaatsing en daaraan gerelateerde investeringskosten;

| — | Wet inkomstenbelasting 2001, art. 3.54. |
| --- | --- |

—

Wet inkomstenbelasting 2001, art. 3.54.

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Szacowane wydatki roczne – 600 000 EUR.

Szacowane wydatki w latach 2009–2013 – 3 mln EUR.

Maksymalna intensywność pomocy: Na mocy przepisów art. 4 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 małe i średnie gospodarstwa rolne otrzymują pomoc w następującej formie:

Inwestycje mają na celu w szczególności:

| — | obniżenie kosztów produkcji; |
| --- | --- |

—

obniżenie kosztów produkcji;

| — | poprawę i przeorientowanie produkcji; |
| --- | --- |

—

poprawę i przeorientowanie produkcji;

| — | poprawę jakości; |
| --- | --- |

—

poprawę jakości;

| — | zachowanie i poprawę stanu środowiska naturalnego, poprawę warunków higieny lub norm w zakresie dobrostanu zwierząt. |
| --- | --- |

—

zachowanie i poprawę stanu środowiska naturalnego, poprawę warunków higieny lub norm w zakresie dobrostanu zwierząt.

Wydatki kwalifikowalne obejmują:

| — | koszty budowy, pozyskania lub ulepszenia nieruchomości; |
| --- | --- |

—

koszty budowy, pozyskania lub ulepszenia nieruchomości;

| — | koszty zakupu lub zakupu w ramach leasingu maszyn i sprzętu, w tym oprogramowania komputerowego do wartości maksymalnej odpowiadającej wartości rynkowej majątku; |
| --- | --- |

—

koszty zakupu lub zakupu w ramach leasingu maszyn i sprzętu, w tym oprogramowania komputerowego do wartości maksymalnej odpowiadającej wartości rynkowej majątku;

| — | koszty ogólne związane z wyżej wymienionymi wydatkami, takie jak honoraria dla architektów, inżynierów, doradców, koszty studiów wykonalności, koszty uzyskania patentów i pozwoleń. |
| --- | --- |

—

koszty ogólne związane z wyżej wymienionymi wydatkami, takie jak honoraria dla architektów, inżynierów, doradców, koszty studiów wykonalności, koszty uzyskania patentów i pozwoleń.

Wszystkie małe i średnie gospodarstwa rolne zlokalizowane na danym obszarze, które spełniają warunki określone przepisami, kwalifikują się do otrzymania dotacji i mogą wnioskować o jej przyznanie.

Pomocy nie przyznaje się gospodarstwom rolnym znajdującym się w trudnej sytuacji.

Pomocy nie przyznaje się, gdy to narusza jakiekolwiek zakazy lub ograniczenia określone w rozporządzeniach Rady ustanawiających wspólne organizacje rynków, nawet jeżeli takie zakazy i ograniczenia dotyczą wyłącznie pomocy wspólnotowej.

Pomocy nie przyznaje się na:

| — | zakup uprawnień do produkcji, zwierząt i roślin jednorocznych; |
| --- | --- |

—

zakup uprawnień do produkcji, zwierząt i roślin jednorocznych;

| — | sadzenie roślin jednorocznych; |
| --- | --- |

—

sadzenie roślin jednorocznych;

| — | prace drenażowe lub sprzęt irygacyjny i prace irygacyjne, chyba że takie inwestycje prowadzą do ograniczenia zużycia wody o co najmniej 25 %; |
| --- | --- |

—

prace drenażowe lub sprzęt irygacyjny i prace irygacyjne, chyba że takie inwestycje prowadzą do ograniczenia zużycia wody o co najmniej 25 %;

| — | zwykłe inwestycje odtworzeniowe. |
| --- | --- |

—

zwykłe inwestycje odtworzeniowe.

Pomocy nie przyznaje się na zakup gruntów.

Łączna kwota pomocy na pozycje od 1 do 4 wynosi maksymalnie 400 000 EUR.

Data realizacji: Realizacja rozpoczyna się po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o której mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006, jednak nie wcześniej niż po zatwierdzeniu przez władze lokalne prowincji (Provinciale Staten) i nie przed publikacją decyzji w sprawie wejścia w życie decyzji z dnia 3 września 2007 r. zmieniającej Uitvoeringsbesluit inkomstenbelasting 2001 (Stb. 2007, 328).

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: do dnia 31 grudnia 2013 r.

Cel pomocy: Przeniesienie gospodarstw rolnych w interesie publicznym, sprzyjające poprawie struktury przestrzennej i rolnej, poprawie stanu przyrody, krajobrazu, wód lub środowiska, oraz związane z tym inwestycje.

Gospodarstwa rolne sprzedają lokalizacje swoich przedsiębiorstw wraz ze wszystkimi przynależnymi im gruntami rolnymi na rzecz urzędu gospodarki gruntami rolnymi (Bureau Beheer Landbouwgronden) lub na rzecz władz lokalnych według wartości obowiązującej na wolnym rynku (reprezentatywnej wartości rynkowej), a w celu kontynuacji działalności rolniczej kupują nową lokalizację przedsiębiorstwa i grunty rolne w innym miejscu. Koszty kwalifikowalne w ramach dotacji obejmują:

100 % poniesionych kosztów rzeczywistych przeniesienia, obejmujących rozbiórkę, przeniesienie i ponowny montaż istniejących urządzeń, jak również koszty doradztwa, przygotowania projektu i badań służących wznowieniu działalności i podatkowemu rozliczeniu w związku z przeniesieniem przedsiębiorstwa. Za koszty doradztwa, przygotowania projektu i badań uznaje się: koszty notarialne, koszty katastralne, koszty doradztwa związanego z przeniesieniem, takie jak koszty pośrednika, księgowego, architekta, itp. Jednakże przeniesienie budynków przedsiębiorstwa ma dla zainteresowanych przedsiębiorców również konsekwencje podatkowe. Mianowicie przedsiębiorcy, którzy na potrzeby przeniesienia swojego przedsiębiorstwa wstrzymują działalność gospodarczą w sensie fiskalnym, są zobowiązani do rozliczenia w urzędzie podatkowym cichych rezerw i innych tego rodzaju elementów (starego) przedsiębiorstwa. Stanowi to dla przedsiębiorców pozycję kosztową, która jest bezpośrednio i nierozerwalnie związana z przeniesieniem przedsiębiorstwa. Dlatego też przeniesienie jest często dla zainteresowanych przedsiębiorców niewykonalne pod względem finansowym, przez co przedsiębiorstwa rolne pozostają w starym miejscu (na przykład na obszarach przyrodniczych podatnych na zagrożenia). Pomoc w ramach tego środka pomocy przyznawana jest do wysokości 100 % poniesionych kosztów, zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006;

40 % podwyższenia wartości danych urządzeń po ich przeniesieniu, w przypadku gdy przeniesienie skutkuje uzyskaniem przez rolnika nowoczesnych urządzeń, pod warunkiem że wkład własny rolnika jest równy co najmniej 60 % związanych z tym wydatków, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006;

40 % wydatków związanych ze zwiększeniem zdolności produkcyjnych, w przypadku gdy przeniesienie prowadzi do zwiększenia zdolności produkcyjnych, pod warunkiem że wkład własny rolnika jest równy co najmniej 60 % związanych z tym wydatków, zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006;

40 % kosztów inwestycji związanych z przeniesieniem, w odniesieniu do których wniosek należy złożyć w terminie dwóch lat od daty przyjęcia aktu prawnego, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006.

Pomoc w żadnym przypadku nie przekracza 400 000 EUR na przedsiębiorstwo.

Sektor(-y) gospodarki: Wszystkie małe i średnie przedsiębiorstwa zajmujące się podstawową produkcją rolną, które wytwarzają produkty określone w załączniku I do Traktatu WE.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Provincie Fryslân (Friesland) |
| --- |
| Sneekertrekweg 1 |
| Leeuwarden |
| Postbus 20120 |
| 8900 HM Leeuwarden |
| NEDERLAND |

Provincie Fryslân (Friesland)

Sneekertrekweg 1

Leeuwarden

Postbus 20120

8900 HM Leeuwarden

NEDERLAND

Strona internetowa: www.fryslan.nl/regelgevingeuropa

nazwa użytkownika: europa

hasło: regelgeving.

Inne informacje: —

Nr pomocy: XA 22/09

Państwo członkowskie: Włochy

Region: Commissariato di Governo per l’Emergenza brucellosi negli allevamenti bufalini in provincia di Caserta e zone limitrofe.

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Indennizzi connessi con l’attuazione del Piano Operativo per fronteggiare il rischio sanitario connesso alla diffusione della brucellosi negli allevamenti bufalini nel territorio della provincia di Caserta e zone limitrofe.

Podstawa prawna: Decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri 3 agosto 2007 e successivo Decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri 4 luglio 2008.

Ordinanza del Presidente del Consiglio dei Ministri 21 Dicembre 2007 n. 3634 modificata con Ordinanza del Presidente del Consiglio dei Ministri 28 maggio 2008 n. 3675.

Decreto Commissariale n. 4 del 6 maggio 2008 e Decreto Commissariale n. 10 del 31 luglio 2008;

Decreto Commissariale n. 21 del 22 ottobre 2008;

Decreto Commissariale n. 49 del 28 novembre 2008;

Decreto ministeriale 27 dicembre 2007.

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi:

| — | rekompensaty, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b) zarządzenia Prezesa Rady Ministrów nr 3634/2007, w postaci pomocy jednorazowej na kwotę 37 000 000 EUR; |
| --- | --- |

—

rekompensaty, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b) zarządzenia Prezesa Rady Ministrów nr 3634/2007, w postaci pomocy jednorazowej na kwotę 37 000 000 EUR;

| — | rekompensaty, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) zarządzenia Prezesa Rady Ministrów nr 3634/2007, w postaci pomocy jednorazowej na kwotę 4 600 000 EUR. |
| --- | --- |

—

rekompensaty, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) zarządzenia Prezesa Rady Ministrów nr 3634/2007, w postaci pomocy jednorazowej na kwotę 4 600 000 EUR.

Maksymalna intensywność pomocy: 100 % poniesionych szkód.

Data realizacji: Pomocy udziela się począwszy od dnia publikacji numeru rejestracyjnego wniosku o wyłączenie na stronie internetowej Komisji Europejskiej - Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Do zakończenia obowiązywania stanu wyjątkowego, o którym mowa w dekrecie Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2007 r. ze zm., przewidzianego na dzień 31 grudnia 2008 r.; Rekompensaty z tytułu uboju zarażonych zwierząt lub faktycznej odbudowy hodowli w gospodarstwie będzie można przyznawać także po tym terminie. W żadnym przypadku pomoc nie będzie udzielana po upływie czterech lat od zdarzenia.

Cel pomocy: Artykuł 10 ust. 2:

rekompensaty, o których mowa w ustawie nr 615 z dnia 9 czerwca 1964 r. ze zm. i uzup., przyznane podmiotom kwalifikującym się do otrzymania pomocy z tytułu uboju zwierząt zgodnie z zarządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 14 listopada 2006 r., bez uwzględnienia przychodów ze sprzedaży mięsa;

dalsze rekompensaty uwzględniające wartość rynkową w dniu wydania zarządzenia (21 grudnia 2007 r.) według biuletynu ISMEA, bez uwzględnienia rekompensat przyznanych na podstawie ustawy nr 615 z dnia 9 czerwca 1964 r. ze zm. i uzup. oraz przychodów ze sprzedaży mięsa;

utrata dochodu wskutek spełnienia wymogów dotyczących kwarantanny oraz trudności z odbudową populacji.

Zgodnie z programem pomocy od beneficjenta wymaga się złożenia wniosku, a formalne przyznanie pomocy następuje po jego pozytywnym rozpatrzeniu przez organ komisaryczny. Wszyscy beneficjenci są wyraźnie informowani o wysokości rekompensaty, jaka zostanie przyznana, oraz o stosownych metodach jej obliczania. Pomocy udziela się do czasu wyczerpania środków przewidzianych w zarządzeniu Prezesa Rady Ministrów nr 3634/2007.

Sektor(y) gospodarki: Sektor produkcji zwierzęcej.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc oraz jego strona internetowa: Commissariato di Governo per l’Emergenza brucellosi negli allevamenti bufalini in provincia di Caserta e zone limitrofe

Z pełnym tekstem programu pomocy oraz odpowiednią dokumentacją można zapoznać się pod adresem: http://www.sito.regione.campania.it/agricoltura/brucellosi/brucellosi.html

Inne informacje: Ewentualne dalsze przedłużenie obowiązywania społeczno-ekonomicznego stanu wyjątkowego w prowincji Caserta i na obszarach przylegających, mające na celu ograniczenie ryzyka zdrowotnego związanego z częstymi przypadkami występowania brucelozy w hodowlach bawołów, może zostać wprowadzone, w razie potrzeby, w drodze kolejnego dekretu Prezesa Rady Ministrów.

Nr pomocy: 28/09

Państwo członkowskie: Francja

Region: Bourgogne

Nazwa programu pomocy: Aide Régionale Jeune Agriculteur HCF (Hors Cadre Familial).

Podstawa prawna: Code général des collectivités territoriales, notamment son article L1511-2.

Circulaire DGFAR/SDEA/C2008-5002 (16.1.08).

Délibération du Conseil régional de Bourgogne.

Planowane w ramach programu roczne wydatki: 400 000 EUR

Maksymalna intensywność pomocy: Pomoc w wysokości od 3 375 EUR do 13 500 EUR na rolnika

Data realizacji: 2009 r.

Czas trwania programu pomocy: Do 2013 r.

Cel pomocy: Program pomocy jest objęty art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r.

Pomoc ma na celu pobudzić i wspomóc rozpoczynanie działalności rolnej przez osoby, które nie podejmują tej działalności w ramach przedsiębiorczości rodzinnej i spełniają następujące warunki:

mają mniej niż 40 lat oraz po raz pierwszy podejmują działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem;

posiadają wystarczające kompetencje i kwalifikacje zawodowe zgodne z prawodawstwem europejskim;

przedkładają plan rozwoju działalności rolnej;

mają poświadczenie przynależności do Rolniczego Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń Społecznych (MSA – Mutualité sociale agricole).

Pomoc jest wypłacana bezpośrednio rolnikowi.

Pomoc ta różni się od pomocy, która mogłaby być przyznana w ramach programu XA 25/07 (program dotyczący stworzenia i rozwoju inicjatyw lokalnych (programme pour l'installation et le développement des initiatives locales PIDIL)).

Sektory gospodarki: Rolnictwo.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Conseil régional de Bourgogne |
| --- |
| Direction de l’agriculture et du développement rural |
| 17, boulevard de la Trémouille |
| BP 1602 |
| 21035 Dijon cedex |
| FRANCE |

Conseil régional de Bourgogne

Direction de l’agriculture et du développement rural

17, boulevard de la Trémouille

BP 1602

21035 Dijon cedex

FRANCE

Adres internetowy: http://www.cr-bourgogne.fr/documents/gda/2008-12/jeune_agriculteur.doc

Nr pomocy: 32/09

Państwo członkowskie: Francja

Region: Bourgogne

Nazwa programu pomocy: Conseil aux Agriculteurs

Podstawa prawna: Code Général des collectivités territoriales, notamment son article L 1511-2.

Délibération du Conseil régional de Bourgogne.

Planowane w ramach programu roczne wydatki: 600 000 EUR

Maksymalna intensywność pomocy: 80 % kosztów kwalifikowalnych (kosztów prac inżynieryjnych, dokumentacji i komunikacji) dotyczących usług doradczych w następujących dziedzinach:

Zużycie energii, odpady rolnicze, metody integrowanej produkcji, podnoszenie wartości produkcji w ramach projektu terytorialnego;

Maszyny i sprzęt rolniczy;

Różnicowanie działalności;

Metody produkcji w ramach wspólnych działań branżowych (kwestie sanitarne i genetyczne, ograniczanie nakładów).

Data realizacji: 2009 r.

Czas trwania programu pomocy: do 2013 r.

Cel pomocy: Program pomocy jest objęty art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r.

Usługi doradcze mają charakter tymczasowy i nie są związane z normalnym funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego.

Niniejszy program pomocy pozwoli na sfinansowanie poszczególnych kosztów wyżej wymienionych działań zbiorowych struktur prowadzących działalność rolniczą. Zgodnie z pkt 3 i 4 art. 15 rozporządzenia w sprawie wyłączeń rolnych środki pomocy nie będą wypłacane pojedynczym osobom prowadzącym gospodarstwo rolne. Kwalifikujący się wnioskodawcy będą mogli wziąć udział w działaniach prowadzonych przez zbiorowe struktury bez obowiązku przystąpienia do tych struktur.

Sektor(y) gospodarki: Produkcja rolna.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Conseil régional de Bourgogne |
| --- |
| Direction de l’agriculture et du développement rural |
| 17, boulevard de la Trémouille |
| BP 1602 |
| 21035 Dijon cedex |
| FRANCE |

Conseil régional de Bourgogne

Direction de l’agriculture et du développement rural

17, boulevard de la Trémouille

BP 1602

21035 Dijon cedex

FRANCE

Adres internetowy: http://www.cr-bourgogne.fr/documents/gda/2008-12/conseils_agriculteurs_agroequipt.doc

http://www.cr-bourgogne.fr/documents/gda/2008-12/conseils_agriculteurs_amelioration_modes_production.doc

http://www.cr-bourgogne.fr/documents/gda/2008-12/conseils_agriculteurs_diversification.doc

http://www.cr-bourgogne.fr/documents/gda/2008-12/conseils_agriculteurs.doc

---

| 9.5.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 107/18 |
| --- | --- | --- | --- |

9.5.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 107/18

---

Zestawienie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 70/2001

2009/C 107/05

Nr pomocy: XA 34/09

Państwo członkowskie: Francja

Region: Département de Saone-et-Loire

Nazwa programu pomocy: Aide relative aux pertes entraînées par la fièvre catarrhale ovine (FCO) dans les élevages ovins et caprins de Saône-et-Loire

Podstawa prawna:

| — | Art L 1511-2-3-5 du Code général des collectivités territoriales, |
| --- | --- |

—

Art L 1511-2-3-5 du Code général des collectivités territoriales,

| — | Arrêté du 15 décembre 2008 du ministère de l’agriculture et de la pêche modifiant l’arrêté du 1er avril 2008 définissant les zones réglementées relatives à la fièvre catarrhale ovine, |
| --- | --- |

—

Arrêté du 15 décembre 2008 du ministère de l’agriculture et de la pêche modifiant l’arrêté du 1er avril 2008 définissant les zones réglementées relatives à la fièvre catarrhale ovine,

| — | Délibération du Conseil général de Saône et Loire du 20 novembre 2008. |
| --- | --- |

—

Délibération du Conseil général de Saône et Loire du 20 novembre 2008.

Planowane w ramach programu wydatki roczne: 200 000 EUR

Maksymalna intensywność pomocy: 100 %

Wysokość pomocy ze środków departamentu Saône et Loire wynosi 25–75 EUR w przeliczeniu na martwe lub zabite w związku z chorobą niebieskiego języka zwierzę, w zależności od cech zwierzęcia (samiec, samica, zarejestrowane lub niezarejestrowane).

Maksymalna intensywność pomocy (całość pomocy publicznej) wynosi 100 %.

Kwoty otrzymane w ramach ubezpieczenia zostaną wzięte pod uwagę w trakcie kontroli przestrzegania stopy intensywności pomocy.

Pomoc zostanie przekazana hodowcom spełniającym poniższe warunki:

ogniska choroby niebieskiego języka zostały zgłoszone w latach 2007–2008,

hodowca korzysta z premii Brebis-Chèvre,

hodowca otrzymał państwową rekompensatę sanitarną za zwierzęta padłe lub zabite,

hodowca deklaruje odnowienie pogłowia. Do pomocy kwalifikują się wydatki za zakupy w okresie od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.

Data realizacji: Od otrzymania potwierdzenia dostarczenia do Komisji Europejskiej, nie wcześniej niż w dniu. 16 lutego 2009 r.

Czas trwania programu pomocy: Do końca 2009 r. pod warunkiem zmian w przepisach UE oraz pod warunkiem dostępności środków budżetowych.

Cel pomocy: Powyższa pomoc ma na celu zrekompensowanie strat hodowcom owiec i kóz, których stada zostały zdziesiątkowane przez chorobę niebieskiego języka, oraz umożliwienie im zakupu zwierząt w celu odnowienia populacji osobników zarodowych, które istniały przed pojawieniem się choroby.

Pomoc ta będzie ściśle ograniczona do strat spowodowanych chorobą niebieskiego języka, której ogniska zostały oficjalnie odnotowane przez władze sanitarne Francji. Pomoc ta będzie udzielona w ramach regionalnych programów publicznych.

Wyżej wymienione wydatki kwalifikowalne do pomocy regionalnej podlegają przepisom art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r.

Sektor(-y) gospodarki: Sektor hodowli owiec i kóz.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Monsieur Le President Du Conseil General De Saone-Et-Loire |
| --- |
| Direction de l’Equipement rural et de l’agriculture |
| Service des Affaires Agricoles |
| Espace Duhesme — 18 rue de Flacé |
| 71026 Macon Cedex 9 |
| FRANCE |

Monsieur Le President Du Conseil General De Saone-Et-Loire

Direction de l’Equipement rural et de l’agriculture

Service des Affaires Agricoles

Espace Duhesme — 18 rue de Flacé

71026 Macon Cedex 9

FRANCE

Adres internetowy: http://www.cg71.fr/jahia/webdav/site/internet_cg71/shared/Missions/Agriculture/Aides%20exemptees%20CE/Texte_integral_FCO.pdf

Nr pomocy: XA 43/09

Państwo członkowskie: Hiszpania

Region: Principado de Asturias (Księstwo Asturii)

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Stowarzyszenie Hodowców Owiec Rasy Oveya Xalda z Asturii (ACOXA) (Asociación de Criadores de Oveya Xalda de Asturias)

Podstawa prawna: Convenio de colaboración entre el Gobierno del Principado de Asturias y la Asociación de Criadores de Oveya Xalda de Asturias (ACOXA) para el desarrollo del programa de conservación de la raza autóctona asturiana Oveya Xalda durante el trienio 2009-2011.

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: Maksymalna kwota pomocy, która zostanie przyznana każdego roku w ramach realizacji umowy:

Maksymalna intensywność pomocy: Maksymalna intensywność pomocy, która zostanie przyznana na każdy z działów programu działań realizowanego przez beneficjenta, wyniesie:

Data realizacji: Począwszy od dnia publikacji numeru rejestracyjnego wniosku o wyłączenie na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Komisji Europejskiej.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Do dnia 31 grudnia 2011 r.

Cel pomocy: Rozwijanie programu zachowania miejscowej rasy owiec Xalda.

Pomoc przyznawana jest na podstawie następujących artykułów rozporządzenia (WE) nr 1857/2006:

Artykuł 15 Zapewnienie wsparcia technicznego w sektorze rolnym. Koszty kwalifikowalne: koszty organizowania programów szkoleniowych dla hodowców, koszty dotyczące usług doradczych świadczonych przez osoby trzecie, koszty organizacji forów wymiany wiedzy, konkursów oraz wystaw, koszty rozpowszechniania informacji naukowych i wydawania publikacji.

Artykuł 16 Wsparcie dla sektora produkcji zwierzęcej. Koszty kwalifikowalne: koszty prowadzenia księgi hodowlanej.

Sektor(-y) gospodarki: Sektor hodowli owiec.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Consejería de Medio Rural y Pesca del Principado de Asturias |
| --- |
| C/Coronel Aranda, s/n, 4a planta |
| E-33071 Oviedo (Asturias) |
| ESPAÑA |

Consejería de Medio Rural y Pesca del Principado de Asturias

C/Coronel Aranda, s/n, 4a planta

E-33071 Oviedo (Asturias)

ESPAÑA

Strona internetowa: Tekst umowy współpracy (convenio de colaboración) znajduje się na portalu www.asturias.es pod adresem:

http://www.asturias.es/Asturias/descargas/CONVENIOS%20GANADERIA/ACOXA%2009%20convenio.pdf

Inne informacje: —

Luis Miguel ALVAREZ MORALES

El director general de ganadería y agroalimentación

Nr pomocy: XA 48/09

Państwo członkowskie: Estonia

Region: Eesti

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Põllumajandusloomade aretustoetus (Pomoc na rzecz hodowli zwierząt gospodarskich)

Podstawa prawna:

| 1) | Maaelu ja põllumajandusturu korraldamise seaduse § 3 lg 2 p 2, § 7 lg 1 p 3, § 11 (RTI, 18.7.2008, 33, 202); |
| --- | --- |

1)

Maaelu ja põllumajandusturu korraldamise seaduse § 3 lg 2 p 2, § 7 lg 1 p 3, § 11 (RTI, 18.7.2008, 33, 202);

| 2) | Põllumajandusministri 18.1.2005.a määrus nr 6 „Põllumajandusloomade aretustoetuse saamiseks esitatavad nõuded ning toetuse taotlemise ja taotluse menetlemise kord”. |
| --- | --- |

2)

Põllumajandusministri 18.1.2005.a määrus nr 6 „Põllumajandusloomade aretustoetuse saamiseks esitatavad nõuded ning toetuse taotlemise ja taotluse menetlemise kord”.

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: 20 000 000 EEK rocznie

Maksymalna intensywność pomocy: maksymalnie 70 %

Data realizacji:

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Od dnia 15 lutego 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r.

Cel pomocy: Sektor zwierząt gospodarskich.

Pomoc przyznaje się zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1857/2006.

Kosztami kwalifikowalnymi są koszty związane z prowadzeniem ksiąg hodowlanych lub dokumentacji rodowodowej i przeprowadzaniem badań użytkowości lub oceny wartości genetycznej.

Pomoc przyznaje się w formie usług dotowanych, przy czym nie obejmuje ona płatności bezpośrednich na rzecz producentów.

Sektor(-y) gospodarki: Chów i hodowla bydła, koni, owiec i drobiu (kod A104 wg. statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej).

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet |
| --- |
| Narva mnt 3 |
| Tartu 51009 |
| EESTI/ESTONIA |

Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet

Narva mnt 3

Tartu 51009

EESTI/ESTONIA

Adres internetowy: http://www.agri.ee/siseriiklikud-toetused

Inne informacje: Niniejsze ogłoszenie zmienia ogłoszenie nr XA 93/08.

Nr pomocy: XA 58/09

Państwo członkowskie: Hiszpania

Region: Principado de Asturias (Księstwo Asturii)

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Laboratorio Interprofesional Lechero y Agroalimentario de Asturias (L.I.L.A.)

Podstawa prawna: Convenio de colaboración entre el Principado de Asturias y el Laboratorio Interprofesional Lechero y Agroalimentario de Asturias (L.I.L.A.) suscrito el 7 de abril de 2008 para la realización de los análisis de control lechero oficial. Adenda al citado Convenio de colaboración de 27 de enero de 2009.

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi: maksymalna kwota pomocy, która może zostać przyznana w roku budżetowym 2009, wynosi 420 000 EUR.

Maksymalna intensywność pomocy: do 70 % kosztów działalności prowadzonej przez podmiot otrzymujący pomoc.

Data realizacji: Począwszy od dnia publikacji numeru rejestracyjnego wniosku o wyłączenie na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Komisji Europejskiej.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: grudzień 2009 r.

Cel pomocy: Przeprowadzanie analiz urzędowych kontroli mleczności w Księstwie Asturii, jako podstawowe narzędzie oceny genetycznej zwierząt hodowlanych gatunków i ras mlecznych, a zatem główny element programów podnoszenia jakości bydła.

Pomoc przyznawana jest na podstawie następującego artykułu rozporządzenia (WE) nr 1857/2006:

Artykuł 16 Wsparcie dla sektora produkcji zwierzęcej. Koszty kwalifikowalne: koszty badań przeprowadzonych w celu określenia jakości genetycznej i wydajności inwentarza.

Artykuł 16 Wsparcie dla sektora produkcji zwierzęcej

Sektor(-y) gospodarki: Sektor hodowli bydła mlecznego.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Consejería de Medio Rural y Pesca del Principado de Asturias |
| --- |
| C/Coronel Aranda, s/n, 4 planta |
| E-33071 Oviedo (Asturias) |
| ESPAÑA |

Consejería de Medio Rural y Pesca del Principado de Asturias

C/Coronel Aranda, s/n, 4 planta

E-33071 Oviedo (Asturias)

ESPAÑA

Adres internetowy: Tekst umowy o współpracy (convenio de colaboración) znajduje się na portalu www.asturias.es, pod adresem:

http://www.asturias.es/portal/site/Asturias/menuitem.fe57bf7c5fd38046e44f5310bb30a0a0/?vgnextoid=959f4749be187110VgnVCM10000097030a0aRCRD&vgnextchannel=d2907989c258f010VgnVCM100000b0030a0aRCRD&i18n.http.lang=es

Inne informacje: —

Luis Miguel ÁLVAREZ MORALES

El director general de ganadería y agroalimentación

Nr pomocy: XA 59/09

Państwo członkowskie: Zjednoczone Królestwo

Region: England – Cornwall (Anglia – Kornwalia)

Nazwa programu pomocy lub nazwa podmiotu otrzymującego pomoc indywidualną: Caradon Hill Area Heritage Project

Podstawa prawna: The National Heritage Act 1980 set up a fund called the National Heritage Memorial Fund (NHMF) as amended by the National Heritage Act 1997 and the National Lottery Act 1993 and 1998.

Planowane w ramach programu roczne wydatki lub łączna kwota pomocy indywidualnej przyznanej podmiotowi:

| (GBP) |
| --- |
| Data | Kwota |
| 1. rok – marzec 2009 r.–luty 2010 r. | 184 845,00 GBP |
| 2. rok – marzec 2010 r.–luty 2011 r. | 87 828,00 GBP |
| 3. rok – marzec 2011 r.–luty 2012 r. | 90 177,00 GBP |
| Ogółem | 362 850,00 GBP |

(GBP)

Data

Kwota

1. rok – marzec 2009 r.–luty 2010 r.

184 845,00 GBP

2. rok – marzec 2010 r.–luty 2011 r.

87 828,00 GBP

3. rok – marzec 2011 r.–luty 2012 r.

90 177,00 GBP

Ogółem

Ogółem

362 850,00 GBP

362 850,00 GBP

Maksymalna intensywność pomocy: Maksymalna intensywność pomocy na wsparcie techniczne wynosi do 100 % zgodnie z art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006.

Maksymalna intensywność pomocy na zachowanie tradycyjnych krajobrazów wynosi do 100 %, jeżeli dotację przyznaje się na zachowanie nieprodukcyjnych obiektów dziedzictwa kulturalnego zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006. Maksymalna stawka dotacji zostanie jednakże zmniejszona zgodnie ze stawkami określonymi w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006, jeżeli pomoc dotyczy obiektów produkcyjnych.

Data realizacji: Program będzie realizowany od dnia 18 marca 2009 r.

Czas trwania programu pomocy lub przyznanej pomocy indywidualnej: Program realizowany będzie przez trzy lata począwszy od dnia 18 marca 2009 r. Z dniem 1 marca 2012 r. zaprzestaje się przyjmowania nowych wniosków, a ostatnie prace mają być zakończone do dnia 17 marca 2012 r. Ostatnia płatność zostanie zrealizowana dnia 1 września 2012 r.

Cel pomocy: Ochrona i wspieranie dzikiej flory i fauny, obiektów o znaczeniu historycznym, geologicznym i mineralogicznym oraz pomoc w zakresie ich długoterminowego utrzymania. Środek pomocy jest zgodny z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006. Maksymalna intensywność pomocy w ramach dotacji zostanie jednakże zmniejszona zgodnie ze stawkami określonymi w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006, jeżeli pomoc dotyczy obiektów produkcyjnych.

Program 2 – Program dotyczący otoczenia historycznego

Program 2

Wszystkie środki pomocy w ramach niniejszego programu mają zastosowanie na terenie gruntów rolnych, objęte są niniejszym zgłoszeniem i są zgodne z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006. Niniejszy program składa się z następujących środków pomocy:

Przeprowadzanie i/lub wsparcie prac mających na celu poprawę stanu i wyglądu przedmiotowych obiektów historycznych i elementów krajobrazu o kluczowym znaczeniu.

Propozycje w ramach niniejszego środka obejmują zwalczanie orlicy oraz renowację elementów krajobrazu stanowiących historyczne oznaczenie granic występujących na gruntach rolnych.

Program 4 – Program dotyczący zagospodarowania przestrzennego i zapewnienia dostępu

Program 4

Niniejszy program znajduje zastosowanie zarówno na terenie gruntów rolnych, jak i nierolnych. Jedyne elementy programu mające zastosowanie na terenie gruntów rolnych, objęte niniejszym zgłoszeniem, wymienione zostały poniżej i są zgodne z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006.

Odtworzenie historycznych kornwalskich żywopłotów/murów jako istotnego elementu krajobrazu.

Poprawa stanu zabytków archeologicznych.

Zwalczanie zarośli wokół ośrodków archeologicznych.

Program oferuje również wsparcie szkoleniowe w zakresie stosownych umiejętności, w szczególności szkolenia formalnego dotyczącego określonych kwalifikacji w obszarze gospodarki nakierowanej na ochronę przyrody, program warsztatów umożliwiających dzielenie się umiejętnościami, doradztwo i konsultacje oraz dostosowane do indywidualnych potrzeb programy rozwoju zawodowego dla właścicieli gruntów, rolników, użytkowników wspólnych gruntów oraz wykonawców z obszaru objętego projektem. Środek pomocy jest zgodny z art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006.

Program 1 – Program dotyczący środowiska naturalnego

Program 1

Przedstawiciele projektów z dziedziny środowiska naturalnego podejmą współpracę z właścicielami gruntów i rolnikami w celu udostępnienia najlepszych praktyk i wsparcia w ich zastosowaniu w zakresie ochrony siedlisk i gatunków. Współpraca ta obejmie szereg wydarzeń szkoleniowo-doradczych skierowanych do wszystkich rolników i właścicieli gruntów z obszaru objętego projektem.

Program ten w całości obejmuje programy mające zastosowanie na terenie gruntów rolnych i jest zgodny z art. 15.

Program 5 – Program dotyczący interpretacji, kształcenia i szkoleń

Program 5

Niniejszy program znajduje zastosowanie zarówno na terenie gruntów rolnych, jak i nierolnych. Jedyne elementy programu mające zastosowanie na terenie gruntów rolnych oraz objęte niniejszym zgłoszeniem, wymienione zostały poniżej i są zgodne z art. 15.

Zwalczanie chwastów inwazyjnych.

Szkolenie z zakresu świadomości archeologicznej

Program 3 – Projekt dotyczący dziedzictwa górniczego

Program 3

Niniejszy projekt ma zastosowanie na terenie gruntów nierolnych i podlega pod pomoc nr NN 11/2002.

Sektor(-y) gospodarki: Program ma zastosowanie do małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych.

Nazwa i adres organu przyznającego pomoc:

| Cornwall County Council County Hall |
| --- |
| Treyew Road |
| Truro |
| Cornwall |
| TR1 3AY |
| ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO |

Cornwall County Council County Hall

Treyew Road

Truro

Cornwall

TR1 3AY

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Instytucja publiczna odpowiedzialna za program:

| Cornwall County Council |
| --- |
| County Hall |
| Treyew Road |
| Truro |
| Cornwall |
| TR1 3AY |
| ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO |

Cornwall County Council

County Hall

Treyew Road

Truro

Cornwall

TR1 3AY

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Program pomocy realizowany przez:

| Caradon Hill Area Heritage Project |
| --- |
| Luxstowe House |
| Liskeard |
| Cornwall. |
| PL14 3DZ |
| ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO |

Caradon Hill Area Heritage Project

Luxstowe House

Liskeard

Cornwall.

PL14 3DZ

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

Adres internetowy: http://www.cornwall.gov.uk/index.cfm?articleid=6835

Inne informacje: Pozarolnicze środki pomocy stanowiące część niniejszego programu podlegają przepisom pomocy nr NN 11/2002, w związku z czym są zgodne z przepisami o pomocy państwa.

Bardziej szczegółowe informacje na temat kwalifikowalności oraz zasad programu można znaleźć pod wyżej wymienionym adresem internetowym.

---

V Ogłoszenia

Komisja

PROCEDURY ADMINISTRACYJNE

| 9.5.2009 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | C 107/23 |
| --- | --- | --- | --- |

9.5.2009

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 107/23

---

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2009/C 107/06

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 (1). Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

„MARRONE DI COMBAI”

NR WE: IT-PGI-0005-0565-08.11.2006

CHOG ( X ) CHNP ( )

1.   Nazwa:

„Marrone di Combai”.

2.   Państwo członkowskie lub kraj trzeci:

Włochy.

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1.   Rodzaj produktu (zgodnie z załącznikiem II):

| Klasa 1.6. | Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone. |
| --- | --- |

Klasa 1.6.

Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone.

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

„Marrone di Combai” jest ekotypem wyselekcjonowanym w środowisku charakterystycznym dla przedalpejskiego regionu Prealpi Trevigiane. Cechy morfologiczne i handlowe w momencie wprowadzania do obrotu są następujące:

kształt eliptyczny, wierzchołek obniżony. Okryta puszkiem szypułka ma regularne kontury i widoczne pasma ułożone promieniście. Perykarp ma barwę brązową zmienną od jasnej do ciemnej, ale nigdy nie matową, z wyraźnymi smugami; powinien łatwo oddzielać się od skórki wewnętrznej. Ta wewnętrzna skórka, o barwie jasnobrązowej, pokrywa jadalny miąższ i charakteryzuje się wyżłobieniami na tyle płytkimi i nielicznymi, że w momencie usuwania łatwo daje oddzielić się od miąższu. Nasienie, zazwyczaj jedno na owoc, charakteryzuje się niskim stopniem wielozarodkowości, jest jednoczłonowe, a na jego powierzchni występują bruzdy. Miąższ ma konsystencję mączystą, barwę białawą a podczas obróbki termicznej staje się chrupiący i smaczny.

W momencie wprowadzenia do obrotu owoce muszą być w doskonałym stanie z punktu widzenia fitosanitarnego i muszą spełniać następujące wymagania:

| | Klasa extra:
  duże rozmiary owocu: | 50–80 owoców na kilogram; |
| --- | --- | --- |

Klasa extra:

duże rozmiary owocu:

50–80 owoców na kilogram;

| | nie więcej niż 4 % masy owoców może mieć endokarp uszkodzony przez owady; |
| --- | --- |

nie więcej niż 4 % masy owoców może mieć endokarp uszkodzony przez owady;

| | nie więcej niż 3 % masy owoców może mieć wyżłobienia na perykarpie. |
| --- | --- |

nie więcej niż 3 % masy owoców może mieć wyżłobienia na perykarpie.

| | Klasa I: | 81–105 owoców na kilogram; |
| --- | --- | --- |

Klasa I:

81–105 owoców na kilogram;

| | nie więcej niż 6 % masy owoców może mieć endokarp uszkodzony przez owady; |
| --- | --- |

nie więcej niż 6 % masy owoców może mieć endokarp uszkodzony przez owady;

| | nie więcej niż 5 % masy owoców może mieć wyżłobienia na perykarpie. |
| --- | --- |

nie więcej niż 5 % masy owoców może mieć wyżłobienia na perykarpie.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):

—

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

—

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

Czynności związane z produkcją muszą odbywać się na obszarze produkcji określonym w pkt 4, aby zapewnić pochodzenie i kontrolę produktu.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd:

Kondycjonowanie, które polega na poddaniu owoców odpowiedniemu sezonowaniu (tzw. curatura), może być przeprowadzane również poza obszarem geograficznym, określonym w pkt 4, jednak, aby nie powodować pogorszenia się jakości produktu, musi nastąpić w ciągu 24 godzin od momentu zbioru.

W przeciwnym razie produkt musi być przechowywany w komorze chłodniczej przez nie dłużej niż 3 dni w temperaturze od 0,5 do 2 °C i przy wilgotności powietrza od 95 do 98 %. Po upływie tego czasu produkt musi być poddany sezonowaniu (curatura).

„Curatura” polega na zanurzeniu owoców w wodzie o temperaturze otoczenia na 5 do 7 dni, przy czym w połowie tego okresu wymienia się wodę na świeżą; alternatywnie kasztany zanurzane są w wodzie o temperaturze 45/48 °C na 45 minut, a po wyjęciu niezwłocznie zanurzane są w zimnej wodzie do całkowitego schłodzenia. Następnie owoce są suszone w urządzeniu suszącym ciepłym powietrzem poruszanym wentylatorami lub – alternatywnie – rozkładane są na drewnianych kratkach i codziennie przetrząsane do całkowitego wysuszenia.

Produkt wprowadzany jest do obrotu w opakowaniach następującego rodzaju: worki jutowe o pojemności 1, 2, 3, 5 lub 25 kg. Siatki plastikowe o pojemności 1, 2, 3, 5 lub 25 kg. Kosze i skrzynki drewniane o pojemności co najmniej 1 kg i nie więcej niż 5 kg. Opakowania zapieczętowywane są przez zapięcie metalowych klamer mechaniczną zszywarką lub zszycie nicią nylonową za pomocą zszywarki lub związanie sznurkiem na którym zaciśnięta jest plomba. Zapieczętowanie jest tak wykonywane, by do opakowania dołączona była etykieta z logo. Kosze i skrzynki są owijane folią celofanową i zabezpieczone sznurkiem na którym zaciśnięta jest plomba z widocznym logo.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

Organ kontrolny sprawdza, czy produkt jest oznaczony etykietą, zwierającą logo i napis „Marrone di Combai”, który musi mieć wymiary wyraźnie większe od wymiarów jakichkolwiek innych napisów. Na etykiecie lub na pojemnikach należy umieścić następujące informacje: nazwa i znak firmowy producenta lub przedsiębiorstwa pakującego; waga netto w momencie pakowania i kategoria produktu; informacje o właściwościach odżywczych i dietetycznych; rok produkcji; wskazówki dotyczące prawidłowego przechowywania i stosowania produktu. Logo zawiera wystylizowany rysunek kasztana otoczonego kolcami wystylizowanej łuski koloru jasnobrązowego wpisany w kwadrat koloru ciemnobrązowego (jasny brąz – pant 465U, ciemny brąz – pant 4625U). Wymiary: logo może mieć następujące wymiary: 65 mm x 102 mm; 33 mm x 51 mm; 17 mm x 25 mm; 8 mm x 12 mm.

Image

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Geograficzny obszar produkcji „Marrone di Combai” obejmuje obszar następujących gmin w prowincji Treviso: Cison di Valmarino, Cordignano, Follina, Fregona, Miane, Revine Lago, Sarmede, Segusino, Tarzo, Valdobbiadene i Vittorio Veneto.

5.   Związek z obszarem geograficznym:

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego:

Cały obszar określony w pkt 4 leży na wzgórzach pasma przedalpejskiego.

Typowo górski teren (przedalpejski), na którym produkowany jest „Marrone di Combai” z punktu widzenia geologicznego składa się z kompleksu skał wapienno-krzemianowych o strukturze krasowej oraz z kompleksu pagórkowatego, charakteryzującego się głębokimi żłobieniami, stromymi zboczami i silnie zaznaczonymi procesami zniszczenia gleby, wynikającymi z warstwowego układu twardych i odpornych skał. Ten typ rzeźby terenu ma duży wpływ na warunki klimatyczne: układ łańcucha przedalpejskiego i „łańcuchów pagórkowatych” tworzy efekt bariery dla wschodnich wiatrów i umożliwia swobodny przepływ prądów północnych, co sprawia, że roczna amplituda temperatur jest łagodniejsza w porównaniu z amplitudą na obszarach nizinnych. Obfite opady deszczu rozkładające się zgodnie z równikowym układem pluwiometrycznym oraz całkowity brak mgieł, które powstają we wszystkich innych rejonach Niziny Padańskiej, nadają specyficzny charakter lokalnemu środowisku i sprawiają, że jest ono szczególnie sprzyjające dla upraw „Marrone di Combai” CHOG.

5.2.   Specyfika produktu:

Analiza czuciowa przeprowadzona w ramach testu panelowego wykazała pozytywny związek między właściwościami miąższu, w szczególności ze względu na jego pulchność, a ogólną dobrą oceną owocu. Poza cechami, które wpływają na percepcję dotykową, podkreślano szczególny aromat doceniany ze względu na wyjątkowe wrażenia, jakie wywołuje: intensywna nuta korzenna, kwiatowa i ziołowa odczuwalna w produkcie w momencie konsumpcji. Wartości ilościowe wyrażone przez osoby opisujące produkt specjalnie dobrane do celów analizy czuciowej są wysokie w przypadku określania intensywności i trwałości aromatu oraz słodkiego smaku, a niskie natomiast w przypadku określania cech kojarzonych negatywnie przy ogólnej ocenie owocu odnoszących się do cierpkości i goryczy. Szczególna nuta aromatyczna „Marrone di Combai” związana jest z charakterystycznymi cechami gleb występujących na obszarze upraw i świadczy o ścisłym związku między rośliną, glebą i środowiskiem upraw.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku CHNP) lub szczególnymi cechami jakościowymi, renomą lub innymi właściwościami produktu (w przypadku CHOG):

Wniosek o rejestrację CHOG „Marrone di Combai” uzasadniony jest nie tylko szczególnymi cechami produktu, lecz przede wszystkim jego renomą.

Obecność i szczególne cechy jakościowe kasztanów produkowanych na obszarze produkcji „Marrone di Combai” potwierdzają liczne świadectwa historyczne, sięgające XII wieku; świadczą one o znaczeniu, jakie dla cech tego produktu mają zarówno czynniki środowiskowe jak i ludzkie, ponieważ kasztany od zawsze stanowiły ważne źródło utrzymania dla mieszkańców tych wzgórz. Pośród różnych świadectw historycznych należy wymienić dokument z 18 września 1665 r., który podkreśla również aspekty społeczne związane ze zbiorem kasztanów: wszyscy mieszkańcy, w tym kobiety i dzieci, uczestniczyli w zbiorze owoców, który był reglamentowany przez przyznanie odpowiednich ilości w zależności od składu gospodarstw domowych.

W ostatnim czasie renoma i sława, jaką cieszy się „Marrone di Combai”, rozpowszechniła się poza regionem Veneto i dotarła do konsumentów w całych Włoszech między innymi dzięki świętom i wiejskim festynom, takim jak np. „Festa dei Marroni di Combai”: festyn ten od 1945 r. jest imprezą o dużym znaczeniu lokalnym i ogólnokrajowym.

Szczególne cechy tego produktu są ściśle związane ze środowiskiem naturalnym geograficznego obszaru produkcji.

Dzięki cechom geologicznym obszaru produkcji, a w szczególności dzięki obecności skał wapienno-krzemianowych o strukturze krasowej, stromych zboczy i pochyłych pagórkowatych terenów, nie powstają tu zastoje wód i zapewniony jest optymalny drenaż terenów upraw, co powoduje dobrą pulchność i słodycz miąższu, a także intensywność i trwałość jego aromatu oraz brak nut cierpkich i gorzkich.

Ponadto bariera, jaką wzgórza stanowią dla wschodnich wiatrów, oraz obecność wiatrów północnych, sprawiają, że roczna amplituda temperatur jest łagodniejsza w porównaniu z amplitudą na obszarach nizinnych i uniemożliwiają powstawanie mgieł, co pozytywnie wpływa na warunki fitosanitarne i rozwój roślin i pozwala na uzyskanie produktu zdrowego i dobrej jakości.

Odesłanie do publikacji specyfikacji:

Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu, publikując propozycję uznania „Marrone di Combai” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 273 z dnia 23 listopada 2005 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji można znaleźć na stronie internetowej:

| — | za pośrednictwem poniższego linku
  www.politicheagricole.it/DocumentiPubblicazioni/Search_Documenti_Elenco.htm?txtTipoDocumento=Disciplinare%20in%20esame%20UE&txtDocArgomento=Prodotti%20di%20Qualit%E0>Prodotti%20Dop%20Igp%20e%20Stg
  lub |
| --- | --- |

—

za pośrednictwem poniższego linku

www.politicheagricole.it/DocumentiPubblicazioni/Search_Documenti_Elenco.htm?txtTipoDocumento=Disciplinare%20in%20esame%20UE&txtDocArgomento=Prodotti%20di%20Qualit%E0>Prodotti%20Dop%20Igp%20e%20Stg

lub

| — | wchodząc na stronę internetową Ministerstwa polityki rolnej, żywnościowej i leśnej (www.politicheagricole.it), otwierając zakładkę „Prodotti di Qualità” (po lewej stronie ekranu), a następnie zakładkę „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE (Rozporządzenie (WE) nr 510/2006)”. |
| --- | --- |

—

wchodząc na stronę internetową Ministerstwa polityki rolnej, żywnościowej i leśnej (www.politicheagricole.it), otwierając zakładkę „Prodotti di Qualità” (po lewej stronie ekranu), a następnie zakładkę „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE (Rozporządzenie (WE) nr 510/2006)”.

---

(1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

---