# Dziennik Urzędowy L 321/2016

| | ISSN 1977-0766 |
| --- | --- |
| Dziennik Urzędowy
  Unii Europejskiej | L 321 |
| | |
| Wydanie polskie | Legislacja | Rocznik 5929 listopada 2016 |

ISSN 1977-0766

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 321

Wydanie polskie

Legislacja

Rocznik 5929 listopada 2016

---

| Spis treści | | II   Akty o charakterze nieustawodawczym | Strona |
| --- | --- | --- | --- |
| | | UMOWY MIĘDZYNARODOWE |
| | * | Decyzja Rady (UE) 2016/2079 z dnia 29 września 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony | 1 |
| | | Umowa o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugeji strony | 3 |
| | * | Poprawka do Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.) | 31 |
| | | ROZPORZĄDZENIA |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2080 z dnia 25 listopada 2016 r. otwierające sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej | 45 |
| | * | Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2081 z dnia 28 listopada 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i produkowanego przez Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd | 48 |
| | | DECYZJE |
| | * | Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2082 z dnia 28 listopada 2016 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii | 53 |
| | * | Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2083 z dnia 28 listopada 2016 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) | 55 |
| | * | Decyzja Komisji (UE) 2016/2084 z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38132 (2015/C) (ex 2014/NN) – rekompensata z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 3472)

   (
  1
  ) | 57 |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/2085 z dnia 28 listopada 2016 r. dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w Niderlandach
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7851) | 76 |
| | * | Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/2086 z dnia 28 listopada 2016 r. dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w Szwecji
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7852) | 80 |

Spis treści

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

*

Decyzja Rady (UE) 2016/2079 z dnia 29 września 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony

1

Umowa o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugeji strony

3

*

Poprawka do Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)

31

ROZPORZĄDZENIA

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2080 z dnia 25 listopada 2016 r. otwierające sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej

45

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2081 z dnia 28 listopada 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i produkowanego przez Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd

48

DECYZJE

*

Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2082 z dnia 28 listopada 2016 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii

53

*

Decyzja Rady (WPZiB) 2016/2083 z dnia 28 listopada 2016 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)

55

*

Decyzja Komisji (UE) 2016/2084 z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38132 (2015/C) (ex 2014/NN) – rekompensata z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 3472)

   (
  1
  )

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 3472)

1

57

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/2085 z dnia 28 listopada 2016 r. dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w Niderlandach
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7851)

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7851)

76

*

Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/2086 z dnia 28 listopada 2016 r. dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w Szwecji
  (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7852)

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7852)

80

| | | Sprostowania |
| --- | --- | --- |
| | * | Sprostowanie do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1348/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy ( Dz.U. L 338 z 17.12.2013 ) | 83 |

Sprostowania

*

Sprostowanie do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1348/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy ( Dz.U. L 338 z 17.12.2013 )

( Dz.U. L 338 z 17.12.2013 )

83

| | |
| --- | --- |
| | (1)   Tekst mający znaczenie dla EOG |

---

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

1

| PL | Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.
  Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną. |
| --- | --- |

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.

---

II Akty o charakterze nieustawodawczym

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/1 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/1

---

DECYZJA RADY (UE) 2016/2079

z dnia 29 września 2016 r.

w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i art. 212 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 8 akapit drugi,

uwzględniając wspólny wniosek Komisji Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 25 czerwca 2012 r. Rada upoważniła Komisję i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do rozpoczęcia negocjacji z Nową Zelandią w sprawie umowy ramowej, która miałaby zastąpić wspólną deklarację w sprawie stosunków i współpracy między Unią Europejską a Nową Zelandią z dnia 21 września 2007 r. |
| --- | --- |

(1)

W dniu 25 czerwca 2012 r. Rada upoważniła Komisję i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do rozpoczęcia negocjacji z Nową Zelandią w sprawie umowy ramowej, która miałaby zastąpić wspólną deklarację w sprawie stosunków i współpracy między Unią Europejską a Nową Zelandią z dnia 21 września 2007 r.

| (2) | Negocjacje w sprawie Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony („Umowa”), zakończyły się pomyślnie w dniu 30 lipca 2014 r. Umowa ta odzwierciedla zarówno historycznie bliskie stosunki, jak i coraz silniejsze powiązania między Stronami, a także ich dążenie do dalszego utrwalenia i rozszerzenia stosunków w sposób ambitny i innowacyjny. |
| --- | --- |

(2)

Negocjacje w sprawie Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony („Umowa”), zakończyły się pomyślnie w dniu 30 lipca 2014 r. Umowa ta odzwierciedla zarówno historycznie bliskie stosunki, jak i coraz silniejsze powiązania między Stronami, a także ich dążenie do dalszego utrwalenia i rozszerzenia stosunków w sposób ambitny i innowacyjny.

| (3) | W art. 58 Umowy przewidziano, że do czasu jej wejścia w życie Unia i Nowa Zelandia mogą tymczasowo stosować niektóre postanowienia Umowy, ustalone wspólnie przez obie Strony. |
| --- | --- |

(3)

W art. 58 Umowy przewidziano, że do czasu jej wejścia w życie Unia i Nowa Zelandia mogą tymczasowo stosować niektóre postanowienia Umowy, ustalone wspólnie przez obie Strony.

| (4) | Umowę należy zatem podpisać w imieniu Unii, a niektóre jej przepisy należy stosować tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia, |
| --- | --- |

(4)

Umowę należy zatem podpisać w imieniu Unii, a niektóre jej przepisy należy stosować tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugiej strony, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Do czasu wejścia w życie Umowy następujące jej przepisy stosuje się tymczasowo między Unią a Nową Zelandią zgodnie z art. 58 Umowy oraz pod warunkiem dokonania przewidzianych w niej powiadomień, lecz jedynie w zakresie obejmującym kwestie należące do kompetencji Unii, z włączeniem spraw należących do kompetencji Unii celem określenia i realizacji wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (1):

| — | art. 3 („Dialog”), |
| --- | --- |

—

art. 3 („Dialog”),

| — | art. 4 („Współpraca w ramach organizacji regionalnych i międzynarodowych”), |
| --- | --- |

—

art. 4 („Współpraca w ramach organizacji regionalnych i międzynarodowych”),

| — | art. 5 („Dialog polityczny”), |
| --- | --- |

—

art. 5 („Dialog polityczny”),

| — | art. 53 („Wspólny Komitet”), z wyjątkiem ust. 3 lit. g) i h), oraz |
| --- | --- |

—

art. 53 („Wspólny Komitet”), z wyjątkiem ust. 3 lit. g) i h), oraz

| — | tytuł X („Postanowienia końcowe”), z wyjątkiem art. 57 i art. 58 ust. 1 i 3, w zakresie niezbędnym do zapewnienia tymczasowego stosowania przepisów Umowy, o których mowa w niniejszym artykule. |
| --- | --- |

—

tytuł X („Postanowienia końcowe”), z wyjątkiem art. 57 i art. 58 ust. 1 i 3, w zakresie niezbędnym do zapewnienia tymczasowego stosowania przepisów Umowy, o których mowa w niniejszym artykule.

Artykuł 3

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2016 r.

W imieniu Rady

P. ŽIGA

Przewodniczący

---

(1)  Data, od której przepisy Umowy, o których mowa w art. 2, są tymczasowo stosowane, zostaną opublikowane przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

1

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

---

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/3 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/3

---

UMOWA O PARTNERSTWIE

w zakresie stosunków i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Nową Zelandią, z drugeji strony

UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,

oraz

KRÓLESTWO BELGII,

REPUBLIKA BUŁGARII,

REPUBLIKA CZESKA,

KRÓLESTWO DANII,

REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

REPUBLIKA ESTOŃSKA,

IRLANDIA,

REPUBLIKA GRECKA,

KRÓLESTWO HISZPANII,

REPUBLIKA FRANCUSKA,

REPUBLIKA CHORWACJI,

REPUBLIKA WŁOSKA,

REPUBLIKA CYPRYJSKA,

REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

REPUBLIKA LITEWSKA,

WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

WĘGRY,

REPUBLIKA MALTY,

KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

REPUBLIKA AUSTRII,

RZECZPOSPOLITA POLSKA,

REPUBLIKA PORTUGALSKA,

RUMUNIA,

REPUBLIKA SŁOWENII,

REPUBLIKA SŁOWACKA,

REPUBLIKA FINLANDII,

KRÓLESTWO SZWECJI,

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,

państwa członkowskie Unii Europejskiej, zwane dalej „państwami członkowskimi”,

z jednej strony, oraz

NOWA ZELANDIA,

z drugiej strony,

zwane dalej „Stronami”,

UWZGLĘDNIAJĄC łączące je wartości i bliskie więzy historyczne, polityczne, gospodarcze i kulturowe,

Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJĄC postępy osiągnięte w rozwijaniu wzajemnie korzystnych stosunków od czasu przyjęcia wspólnej deklaracji w sprawie stosunków i współpracy między Unią Europejską a Nową Zelandią w dniu 21 września 2007 r.,

POTWIERDZAJĄC zobowiązanie do realizacji celów i zasad wyrażonych w Karcie Narodów Zjednoczonych („Karta ONZ”) oraz do wzmocnienia roli Organizacji Narodów Zjednoczonych („ONZ”),

POTWIERDZAJĄC zobowiązanie do przestrzegania zasad demokracji i praw człowieka, ustanowionych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i innych istotnych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka, jak również zasad praworządności i dobrych rządów,

UZNAJĄC szczególne zobowiązanie rządu Nowej Zelandii do przestrzegania zasad Traktatu z Waitangi,

PODKREŚLAJĄC wszechstronny charakter swoich stosunków i znaczenie zapewnienia spójnych ram wspierających rozwój tych stosunków,

WYRAŻAJĄC wspólną chęć do przeniesienia stosunków na poziom zacieśnionego partnerstwa,

POTWIERDZAJĄC dążenie do zacieśnienia i rozwoju dialogu politycznego i współpracy,

DĄŻĄC do umocnienia, pogłębienia i zróżnicowania współpracy w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania na szczeblu dwustronnym, regionalnym i globalnym dla obopólnej korzyści,

UZNAJĄC potrzebę zacieśnienia współpracy w dziedzinach sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa,

UZNAJĄC pragnienie wspierania zrównoważonego rozwoju w aspekcie gospodarczym, społecznym i środowiskowym;

UZNAJĄC TAKŻE, że w ich wspólnym interesie leży propagowanie wzajemnego zrozumienia i silnych więzi międzyludzkich, m.in. dzięki turystyce, wzajemnym uzgodnieniom, które umożliwiają młodym ludziom wyjazd do innego kraju i podjęcie pracy i nauki oraz odbywanie innych krótkich wizyt,

POTWIERDZAJĄC zdecydowane zobowiązanie do wspierania wzrostu gospodarczego, światowego ładu gospodarczego, stabilności finansowej oraz skutecznego multilateralizmu,

POTWIERDZAJĄC zobowiązanie do współpracy na rzecz międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa,

OPIERAJĄC SIĘ NA umowach zawartych między Unią a Nową Zelandią, przede wszystkim dotyczących zarządzania kryzysowego, nauki i technologii, usług lotniczych, procedur oceny zgodności oraz środków sanitarnych,

STWIERDZAJĄC, że w przypadku gdy Strony postanowią zawrzeć, w ramach niniejszej Umowy, umowy szczegółowe dotyczące przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, które mają zostać zawarte przez Unię na mocy części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowienia takich przyszłych umów nie będą wiążące dla Zjednoczonego Królestwa ani Irlandii, chyba że Unia wraz ze Zjednoczonym Królestwem lub Irlandią, odnośnie do ich poprzednich stosunków dwustronnych, zawiadomi Nową Zelandię, że Zjednoczone Królestwo lub Irlandia mają zostać związane taką umową jako część Unii zgodnie z protokołem nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Podobnie wszelkie późniejsze środki wewnętrzne Unii, które miałyby zostać przyjęte zgodnie z wyżej wymienionym tytułem V w celu wykonania niniejszej umowy, nie byłyby wiążące dla Zjednoczonego Królestwa ani Irlandii, chyba że zgłosiłyby one chęć uczestnictwa w takich środkach lub ich przyjęcia zgodnie z protokołem nr 21. Odnotowując również, że takie przyszłe umowy lub takie późniejsze środki wewnętrzne Unii wchodziłyby w zakres protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii załączonego do wspomnianych Traktatów,

POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Cel Umowy

Celem niniejszej Umowy jest ustanowienie zacieśnionego partnerstwa między Stronami oraz pogłębienie i usprawnienie współpracy w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, odzwierciedlających wspólne wartości i zasady, między innymi przez nasilenie dialogu na wysokim szczeblu.

Artykuł 2

Podstawa współpracy

1.   Strony potwierdzają zobowiązanie do przestrzegania zasad demokracji, praw człowieka i podstawowych wolności oraz praworządności i dobrej administracji.

Poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka oraz podstawowych wolności określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i innych międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka, a także poszanowanie zasady praworządności stanowi fundament polityki wewnętrznej i międzynarodowej Stron oraz zasadniczy element niniejszej Umowy.

2.   Strony potwierdzają zobowiązanie do przestrzegania postanowień Karty ONZ oraz wyrażonych w niej wspólnych wartości.

3.   Strony potwierdzają zobowiązanie do wspierania zrównoważonego rozwoju i wzrostu we wszystkich jego aspektach, udziału w realizacji celów rozwoju uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym oraz współpracy w celu sprostania globalnym wyzwaniom środowiskowym, łącznie ze zmianą klimatu.

4.   Strony podkreślają wspólne zobowiązanie do utrzymania wszechstronnego charakteru łączących je stosunków dwustronnych oraz do rozszerzenia i pogłębienia tych stosunków, m.in. poprzez zawarcie szczególnych umów lub uzgodnień.

5.   Wykonanie niniejszej Umowy jest oparte na zasadach dialogu, wzajemnego poszanowania, partnerstwa na zasadach równości, konsensusu oraz poszanowania prawa międzynarodowego.

Artykuł 3

Dialog

1.   Strony zgodnie postanawiają usprawnić regularny dialog we wszystkich obszarach objętych niniejszą Umową z myślą o realizacji jej celów.

2.   Dialog pomiędzy Stronami odbywa się przez kontakty, wymiany i konsultacje na wszystkich szczeblach, a w szczególności przyjmuje następujące formy:

| a) | spotkania na szczeblu przywódców, które są organizowane regularnie, gdy tylko Strony uznają je za konieczne; |
| --- | --- |

a)

spotkania na szczeblu przywódców, które są organizowane regularnie, gdy tylko Strony uznają je za konieczne;

| b) | konsultacje i wizyty na szczeblu ministerialnym, które odbywają się w sytuacjach oraz w miejscach ustalonych przez Strony; |
| --- | --- |

b)

konsultacje i wizyty na szczeblu ministerialnym, które odbywają się w sytuacjach oraz w miejscach ustalonych przez Strony;

| c) | konsultacje na szczeblu ministrów spraw zagranicznych, które odbywają się regularnie, a w miarę możliwości raz do roku; |
| --- | --- |

c)

konsultacje na szczeblu ministrów spraw zagranicznych, które odbywają się regularnie, a w miarę możliwości raz do roku;

| d) | spotkania urzędników wyższego szczebla w celu przeprowadzenia konsultacji w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania lub poprzez wymianę informacji i współpracę w zakresie najważniejszych wydarzeń krajowych lub międzynarodowych; |
| --- | --- |

d)

spotkania urzędników wyższego szczebla w celu przeprowadzenia konsultacji w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania lub poprzez wymianę informacji i współpracę w zakresie najważniejszych wydarzeń krajowych lub międzynarodowych;

| e) | dialogi sektorowe na temat kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz |
| --- | --- |

e)

dialogi sektorowe na temat kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz

| f) | wymiany delegacji między Parlamentem Europejskim a Parlamentem Nowej Zelandii. |
| --- | --- |

f)

wymiany delegacji między Parlamentem Europejskim a Parlamentem Nowej Zelandii.

Artykuł 4

Współpraca w ramach organizacji regionalnych i międzynarodowych

Strony zobowiązują się współpracować przez wymianę poglądów na temat kwestii merytorycznych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, a w stosownych przypadkach, przez dzielenie się informacjami na temat stanowisk w ramach regionalnych i międzynarodowych forów i organizacji.

TYTUŁ II

DIALOG POLITYCZNY I WSPÓŁPRACA W KWESTIACH POLITYKI ZAGRANICZNEJ I BEZPIECZEŃSTWA

Artykuł 5

Dialog polityczny

Strony zgodnie postanawiają usprawnić regularny dialog polityczny na wszystkich szczeblach, szczególnie z myślą o omawianiu kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania objętych niniejszym tytułem i wzmocnieniu wspólnego podejścia do kwestii międzynarodowych. Strony zgodnie postanawiają, że na potrzeby niniejszego tytułu termin „dialog polityczny” oznacza wymianę informacji i konsultacje, formalne bądź nieformalne, na każdym szczeblu administracji.

Artykuł 6

Zobowiązanie do przestrzegania zasad demokracji, praw człowieka i praworządności

W trosce o realizację wspólnego zobowiązania Stron do poszanowania zasad demokracji, praw człowieka i praworządności Strony zgodnie postanawiają:

| a) | propagować podstawowe zasady dotyczące wartości demokratycznych, praw człowieka i praworządności, także na forach wielostronnych; oraz |
| --- | --- |

a)

propagować podstawowe zasady dotyczące wartości demokratycznych, praw człowieka i praworządności, także na forach wielostronnych; oraz

| b) | współpracować, a w stosownych przypadkach wzajemnie koordynować, we wdrażaniu w praktyce zasad demokracji, praw człowieka i praworządności, również w państwach trzecich. |
| --- | --- |

b)

współpracować, a w stosownych przypadkach wzajemnie koordynować, we wdrażaniu w praktyce zasad demokracji, praw człowieka i praworządności, również w państwach trzecich.

Artykuł 7

Zarządzanie kryzysowe

Strony potwierdzają zobowiązanie do propagowania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, m.in. poprzez Umowę między Nową Zelandią a Unią Europejską ustanawiającą ogólne zasady udziału Nowej Zelandii w prowadzonych przez Unię Europejską operacjach zarządzania kryzysowego, podpisaną w Brukseli dnia 18 kwietnia 2012 r.

Artykuł 8

Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

1.   Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia („BMR”) i środków jej przenoszenia, zarówno wśród państw, jak i podmiotów niepublicznych, stanowi jedno z największych zagrożeń dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Strony potwierdzają zobowiązanie do przestrzegania i pełnego wdrożenia na szczeblu krajowym istniejących zobowiązań na mocy międzynarodowych traktatów o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz umów i innych istotnych zobowiązań międzynarodowych. Strony zgodnie postanawiają współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem BMR i systemów jej przenoszenia. Strony zgodnie postanawiają, że powyższe postanowienie stanowi istotny element niniejszej Umowy.

2.   Ponadto Strony zgodnie postanawiają współpracować i przyczyniać się do zapobiegania rozprzestrzenianiu BMR i systemów jej przenoszenia poprzez:

| a) | podejmowanie działań mających na celu, stosownie do okoliczności, podpisywanie i ratyfikowanie wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych lub przystępowanie do nich i ich pełną realizację; |
| --- | --- |

a)

podejmowanie działań mających na celu, stosownie do okoliczności, podpisywanie i ratyfikowanie wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych lub przystępowanie do nich i ich pełną realizację;

| b) | utrzymanie skutecznego krajowego systemu kontroli wywozu, obejmującego zarówno kontrolę wywozu, jak i tranzytu towarów związanych z BMR, w tym kontroli końcowego przeznaczenia technologii podwójnego zastosowania pod kątem BMR oraz przewidującego skuteczne sankcje w przypadku naruszenia kontroli wywozu. |
| --- | --- |

b)

utrzymanie skutecznego krajowego systemu kontroli wywozu, obejmującego zarówno kontrolę wywozu, jak i tranzytu towarów związanych z BMR, w tym kontroli końcowego przeznaczenia technologii podwójnego zastosowania pod kątem BMR oraz przewidującego skuteczne sankcje w przypadku naruszenia kontroli wywozu.

3.   Strony zgodnie postanawiają nawiązać regularny dialog polityczny na ten temat.

Artykuł 9

Broń strzelecka i lekka

1.   Strony uznają, że nielegalna produkcja broni strzeleckiej i lekkiej („BSiL”), w tym amunicji do tej broni, ich transfer i obrót nimi, a także ich nadmierne gromadzenie, nieprawidłowe zarządzanie, niewłaściwe zabezpieczanie zapasów oraz niekontrolowane rozprzestrzenianie nadal stwarzają poważne zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

2.   Strony potwierdzają zobowiązanie dotyczące przestrzegania i pełnego wywiązania się z obowiązku rozwiązania problemu nielegalnego handlu BSiL, w tym amunicją do niej, w ramach istniejących porozumień międzynarodowych i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz zobowiązań podjętych w ramach innych instrumentów międzynarodowych mających zastosowanie w tej dziedzinie, takich jak Program działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach.

3.   Strony zobowiązują się współpracować i zapewnić koordynację i komplementarność swoich działań na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego handlu BSiL, w tym amunicją do niej, na poziomie światowym, regionalnym, podregionalnym i krajowym oraz zgodnie postanawiają nawiązać regularny dialog polityczny na ten temat.

Artykuł 10

Międzynarodowy Trybunał Karny

1.   Strony potwierdzają, że najcięższe przestępstwa wzbudzające niepokój całej społeczności międzynarodowej nie powinny pozostawać bezkarne i że należy zapewnić ich ściganie poprzez podejmowanie działań na poziomie krajowym albo międzynarodowym, w tym przez Międzynarodowy Trybunał Karny.

2.   Propagując umacnianie pokoju i międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości, Strony potwierdzają swoją gotowość do:

| a) | przystąpienia do wdrożenia Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego („statut rzymski”), a w stosownych przypadkach także instrumentów powiązanych; |
| --- | --- |

a)

przystąpienia do wdrożenia Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego („statut rzymski”), a w stosownych przypadkach także instrumentów powiązanych;

| b) | wymiany doświadczeń z partnerami regionalnymi na temat przyjmowania dostosowań prawnych koniecznych do ratyfikacji i wykonania statutu rzymskiego; oraz |
| --- | --- |

b)

wymiany doświadczeń z partnerami regionalnymi na temat przyjmowania dostosowań prawnych koniecznych do ratyfikacji i wykonania statutu rzymskiego; oraz

| c) | współpracy na rzecz osiągnięcia celu, jakim jest uniwersalność i integralność statutu rzymskiego. |
| --- | --- |

c)

współpracy na rzecz osiągnięcia celu, jakim jest uniwersalność i integralność statutu rzymskiego.

Artykuł 11

Współpraca przy zwalczaniu terroryzmu

1.   Strony potwierdzają znaczenie walki z terroryzmem przy pełnym poszanowaniu praworządności, prawa międzynarodowego, w szczególności Karty ONZ oraz odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, przepisów dotyczących praw człowieka, prawa uchodźczego i międzynarodowego prawa humanitarnego.

2.   W tym kontekście i biorąc pod uwagę globalną strategię ONZ w sprawie zwalczania terroryzmu, zawartą w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 60/288 z dnia 8 września 2006 r., Strony zgodnie postanawiają współpracować w celu zapobiegania terroryzmowi i jego eliminowania, w szczególności:

| a) | w ramach pełnego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1267, 1373 i 1540 oraz innych odpowiednich rezolucji ONZ i instrumentów międzynarodowych; |
| --- | --- |

a)

w ramach pełnego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1267, 1373 i 1540 oraz innych odpowiednich rezolucji ONZ i instrumentów międzynarodowych;

| b) | poprzez wymianę informacji na temat grup terrorystycznych oraz ich sieci wsparcia, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa międzynarodowego i krajowego; |
| --- | --- |

b)

poprzez wymianę informacji na temat grup terrorystycznych oraz ich sieci wsparcia, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa międzynarodowego i krajowego;

| c) | poprzez wymianę poglądów na temat:






  (i) | środków i metod stosowanych w celu zwalczania terroryzmu, w tym w dziedzinach technicznych i w zakresie szkoleń, |
| --- | --- | --- |

c)

poprzez wymianę poglądów na temat:

(i)

środków i metod stosowanych w celu zwalczania terroryzmu, w tym w dziedzinach technicznych i w zakresie szkoleń,

| (ii) | zapobiegania terroryzmowi, oraz |
| --- | --- |

(ii)

zapobiegania terroryzmowi, oraz

| (iii) | najlepszych praktyk w dziedzinie ochrony praw człowieka w ramach walki z terroryzmem, |
| --- | --- |

(iii)

najlepszych praktyk w dziedzinie ochrony praw człowieka w ramach walki z terroryzmem,

| d) | poprzez współpracę mającą na celu pogłębienie konsensusu międzynarodowego w kwestii walki z terroryzmem i odpowiednich ram prawnych oraz poprzez działanie na rzecz jak najszybszego osiągnięcia porozumienia w sprawie całościowej konwencji dotyczącej terroryzmu międzynarodowego w celu uzupełnienia istniejących instrumentów ONZ dotyczących zwalczania terroryzmu; oraz |
| --- | --- |

d)

poprzez współpracę mającą na celu pogłębienie konsensusu międzynarodowego w kwestii walki z terroryzmem i odpowiednich ram prawnych oraz poprzez działanie na rzecz jak najszybszego osiągnięcia porozumienia w sprawie całościowej konwencji dotyczącej terroryzmu międzynarodowego w celu uzupełnienia istniejących instrumentów ONZ dotyczących zwalczania terroryzmu; oraz

| e) | poprzez propagowanie współpracy między państwami członkowskimi ONZ w celu skutecznego wdrożenia, za pomocą wszelkich właściwych środków, globalnej strategii ONZ w sprawie zwalczania terroryzmu. |
| --- | --- |

e)

poprzez propagowanie współpracy między państwami członkowskimi ONZ w celu skutecznego wdrożenia, za pomocą wszelkich właściwych środków, globalnej strategii ONZ w sprawie zwalczania terroryzmu.

3.   Strony potwierdzają zobowiązanie do przestrzegania międzynarodowych standardów ustanowionych przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy („FATF”) w celu zwalczania finansowania terroryzmu.

4.   Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy w celu zapewnienia pomocy w budowaniu zdolności do zwalczania terroryzmu w innych państwach, które potrzebują zasobów i wiedzy fachowej, aby móc zapobiegać działalności terrorystycznej i reagować na nią, m.in. w ramach Światowego Forum na rzecz Zwalczania Terroryzmu („GCTF”).

TYTUŁ III

WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE GLOBALNEGO ROZWOJU I POMOCY HUMANITARNEJ

Artykuł 12

Ustalenia dotyczące rozwoju

1.   Strony potwierdzają zobowiązanie do wspierania zrównoważonego rozwoju w krajach rozwijających się w celu ograniczenia ubóstwa i przyczyniania się do zapewnienia bezpieczeństwa, sprawiedliwości i dobrobytu na świecie.

2.   Strony uznają znaczenie współpracy, dzięki której działalność rozwojowa może wywierać większy wpływ, mieć szerszy zasięg i oddziaływanie, w tym w regionie Pacyfiku.

3.   W tym celu Strony zgodnie postanawiają:

| a) | prowadzić wymianę poglądów, a w stosownych przypadkach także koordynację stanowisk w kwestiach związanych z rozwojem na forach regionalnych i międzynarodowych, by propagować zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost gospodarczy na rzecz rozwoju społecznego; oraz |
| --- | --- |

a)

prowadzić wymianę poglądów, a w stosownych przypadkach także koordynację stanowisk w kwestiach związanych z rozwojem na forach regionalnych i międzynarodowych, by propagować zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost gospodarczy na rzecz rozwoju społecznego; oraz

| b) | wymieniać się informacjami dotyczącymi swoich odpowiednich programów rozwojowych, a w stosownych przypadkach także koordynować zaangażowanie w kraju w celu zwiększenia wpływu na zrównoważony rozwój i eliminację ubóstwa. |
| --- | --- |

b)

wymieniać się informacjami dotyczącymi swoich odpowiednich programów rozwojowych, a w stosownych przypadkach także koordynować zaangażowanie w kraju w celu zwiększenia wpływu na zrównoważony rozwój i eliminację ubóstwa.

Artykuł 13

Pomoc humanitarna

Strony potwierdzają swoje wspólne zobowiązanie do udzielania pomocy humanitarnej i w razie potrzeby podejmują wysiłki na rzecz koordynacji działań w tej dziedzinie.

TYTUŁ IV

WSPÓŁPRACA W KWESTIACH GOSPODARCZYCH I HANDLOWYCH

Artykuł 14

Dialog na temat zagadnień gospodarczych, handlowych i inwestycyjnych

1.   Strony zobowiązują się do prowadzenia dialogu i współpracy w kwestiach gospodarczych, handlowych i inwestycyjnych, tak aby ułatwić handel dwustronny oraz przepływy inwestycyjne. Uznając równocześnie znaczenie dążenia do tego celu za pomocą wielostronnego systemu handlu, opartego na zasadach, Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy w ramach Światowej Organizacji Handlu („WTO”) w celu doprowadzenia do dalszej liberalizacji handlu.

2.   Strony zgodnie postanawiają zachęcać do wymiany informacji i doświadczeń dotyczących prowadzonej polityki i tendencji makroekonomicznych, łącznie z wymianą informacji na temat koordynacji polityki gospodarczej w ramach regionalnej współpracy i integracji gospodarczej.

3.   Strony kontynuują merytoryczny dialog mający na celu propagowanie handlu towarami, w tym produktami rolnymi i innymi produktami podstawowymi, surowcami, wyrobami gotowymi i produktami o wysokiej wartości dodanej. Strony uznają, że przejrzyste, rynkowe podejście jest najlepszym sposobem stworzenia warunków sprzyjających inwestycjom w zakresie produkcji i handlu takimi produktami oraz wspierania ich skutecznego rozdziału i wykorzystania.

4.   Strony prowadzą merytoryczny dialog mający na celu propagowanie dwustronnego handlu usługami i wymianę informacji i doświadczeń dotyczących warunków nadzoru sprawowanego przez obie Strony. Strony zgodnie postanawiają także zacieśniać współpracę w celu usprawnienia systemów rachunkowych, kontrolnych, nadzorczych i regulacyjnych w bankowości, ubezpieczeniach oraz innych obszarach sektora finansowego.

5.   Strony zachęcają do tworzenia atrakcyjnych i stabilnych warunków dla obustronnych inwestycji poprzez dialog mający na celu umacnianie wzajemnego zrozumienia i współpracy w zakresie inwestycji, badanie mechanizmów ułatwiających przepływy inwestycji oraz promowanie stabilnych, przejrzystych i otwartych zasad działania dla inwestorów.

6.   Strony przekazują sobie wzajemnie informacje temat rozwoju dwustronnej i międzynarodowej wymiany handlowej, inwestycji oraz handlowych aspektów innych polityk, w tym swoich strategii w odniesieniu do umów o wolnym handlu („FTA”) oraz dotyczących ich programów i kwestii regulacyjnych, które mogą mieć wpływ na dwustronny handel i inwestycje.

7.   Tego rodzaju dialog i współpraca w zakresie handlu i inwestycji będą realizowane między innymi poprzez:

| a) | coroczny dialog na temat polityki handlowej z udziałem urzędników wyższego szczebla uzupełniony spotkaniami ministrów do spraw handlu, zgodnie z ustaleniami Stron; |
| --- | --- |

a)

coroczny dialog na temat polityki handlowej z udziałem urzędników wyższego szczebla uzupełniony spotkaniami ministrów do spraw handlu, zgodnie z ustaleniami Stron;

| b) | coroczny dialog w sprawie handlu produktami rolnymi; oraz |
| --- | --- |

b)

coroczny dialog w sprawie handlu produktami rolnymi; oraz

| c) | inne wymiany sektorowe uzgodnione przez Strony. |
| --- | --- |

c)

inne wymiany sektorowe uzgodnione przez Strony.

8.   Strony zobowiązują się do współpracy w zakresie wsparcia i zapewniania warunków dla wzrostu wymiany handlowej i inwestycji pomiędzy Stronami, w tym w miarę możliwości poprzez negocjacje w sprawie nowych umów.

Artykuł 15

Zagadnienia sanitarne i fitosanitarne

1.   Strony zgodnie postanawiają zacieśnić współpracę w kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych („SPS”) w ramach Porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych, Komisji Kodeksu Żywnościowego, Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt („OIE”) oraz odpowiednich organizacji międzynarodowych i regionalnych działających w ramach Międzynarodowej konwencji ochrony roślin („IPPC”). Taka współpraca ma na celu poprawę wzajemnego zrozumienia środków sanitarnych i fitosanitarnych stosowanych przez Strony, a także ułatwienie handlu między Stronami i może obejmować:

| a) | wymianę informacji; |
| --- | --- |

a)

wymianę informacji;

| b) | zastosowanie wymogów przywozowych dla całego terytorium drugiej Strony; |
| --- | --- |

b)

zastosowanie wymogów przywozowych dla całego terytorium drugiej Strony;

| c) | przeprowadzanie weryfikacji całości lub części systemów inspekcji i certyfikacji stosowanych przez organy drugiej Strony zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi standardami Kodeksu Żywnościowego, OIE i IPPC dotyczącymi oceny takich systemów; oraz |
| --- | --- |

c)

przeprowadzanie weryfikacji całości lub części systemów inspekcji i certyfikacji stosowanych przez organy drugiej Strony zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi standardami Kodeksu Żywnościowego, OIE i IPPC dotyczącymi oceny takich systemów; oraz

| d) | uznanie obszarów wolnych od chorób i szkodników oraz obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób i szkodników. |
| --- | --- |

d)

uznanie obszarów wolnych od chorób i szkodników oraz obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób i szkodników.

2.   W tym celu Strony zobowiązują się do pełnego wykorzystania istniejących instrumentów, takich jak Umowa między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, podpisana w Brukseli dnia 17 grudnia 1996 r., oraz do współpracy w ramach właściwego forum dwustronnego w innych kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych nieobjętych tą umową.

Artykuł 16

Dobrostan zwierząt

Strony potwierdzają również znaczenie podtrzymania wzajemnego zrozumienia i współpracy w kwestiach dobrostanu zwierząt i będą nadal wymieniać się informacjami i współpracować w ramach forum współpracy na rzecz dobrostanu zwierząt zorganizowanego przez Komisję Europejską i właściwe organy Nowej Zelandii, a także ściśle ze sobą współpracować w tych kwestiach w ramach OIE.

Artykuł 17

Bariery techniczne w handlu

1.   Strony podzielają pogląd, że głównym elementem ułatwiającym handel towarami jest większa spójność norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności.

2.   Strony uznają wspólny interes związany z ograniczaniem barier technicznych w handlu i w tym celu zobowiązują się do współpracy w ramach Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu oraz Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią, podpisanego w Wellington w dniu 25 czerwca 1998 r.

Artykuł 18

Polityka konkurencji

Strony potwierdzają zobowiązanie do wspierania konkurencji w działalności gospodarczej poprzez odnośne przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące konkurencji. Strony zgodnie postanawiają dzielić się informacjami na temat polityki konkurencji i kwestii powiązanych oraz zacieśniać współpracę pomiędzy swoimi organami ochrony konkurencji.

Artykuł 19

Zamówienia publiczne

1.   Strony potwierdzają zobowiązanie do podtrzymywania otwartości i przejrzystości w ramach zamówień publicznych, które zgodnie z ich zobowiązaniami międzynarodowymi będą sprzyjać najlepszemu stosunkowi jakości do ceny, konkurencyjności rynków i niedyskryminacyjnym praktykom nabywczym, a tym samym będą sprzyjać wymianie handlowej między Stronami.

2.   Strony zgodnie postanawiają zintensyfikować prowadzone konsultacje, współpracę oraz wymianę doświadczeń i najlepszych praktyk w dziedzinie zamówień publicznych w odniesieniu do kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym w odniesieniu do ram regulacyjnych Stron.

3.   Strony zgodnie postanawiają zbadać sposoby dalszego ułatwiania wzajemnego dostępu do swoich rynków zamówień publicznych oraz wymiany poglądów na temat środków i praktyk, które mogłyby niekorzystnie wpływać na realizację zamówień publicznych między nimi.

Artykuł 20

Surowce

1.   Strony zacieśniają współpracę w kwestiach dotyczących surowców poprzez dwustronny dialog lub kontakty na odpowiednich forach wielostronnych bądź w ramach instytucji międzynarodowych, na wniosek którejkolwiek ze Stron. Współpraca ta ma w szczególności na celu usunięcie barier w handlu surowcami, wzmocnienie globalnych ram handlu surowcami opartych na określonych regułach oraz promowanie przejrzystości na światowych rynkach surowców.

2.   Współpraca ta może obejmować między innymi następujące dziedziny:

| a) | kwestie podaży i popytu, dwustronnej wymiany handlowej i inwestycji, a także istotne kwestie związane z handlem międzynarodowym; |
| --- | --- |

a)

kwestie podaży i popytu, dwustronnej wymiany handlowej i inwestycji, a także istotne kwestie związane z handlem międzynarodowym;

| b) | taryfowe i pozataryfowe bariery w handlu surowcami oraz związanych z nim usług i inwestycji; |
| --- | --- |

b)

taryfowe i pozataryfowe bariery w handlu surowcami oraz związanych z nim usług i inwestycji;

| c) | otoczenie regulacyjne każdej ze Stron; oraz |
| --- | --- |

c)

otoczenie regulacyjne każdej ze Stron; oraz

| d) | najlepsze praktyki w zakresie zrównoważonego rozwoju przemysłu wydobywczego, w tym polityki w zakresie surowców mineralnych, planowania zagospodarowania przestrzennego i procedur wydawania pozwoleń. |
| --- | --- |

d)

najlepsze praktyki w zakresie zrównoważonego rozwoju przemysłu wydobywczego, w tym polityki w zakresie surowców mineralnych, planowania zagospodarowania przestrzennego i procedur wydawania pozwoleń.

Artykuł 21

Własność intelektualna

1.   Strony potwierdzają znaczenie swoich praw i obowiązków w odniesieniu do praw własności intelektualnej, w tym praw autorskich i pokrewnych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych, wzorów oraz patentów i ich egzekwowania, zgodnie z najsurowszymi normami międzynarodowymi, których Strony przestrzegają.

2.   Strony zgodnie postanawiają wymieniać się informacjami i doświadczeniami w kwestiach dotyczących własności intelektualnej obejmujących:

| a) | praktykę, propagowanie, upowszechnianie, usprawnianie, zarządzanie, harmonizację, ochronę i skuteczne wykonywanie praw własności intelektualnej; |
| --- | --- |

a)

praktykę, propagowanie, upowszechnianie, usprawnianie, zarządzanie, harmonizację, ochronę i skuteczne wykonywanie praw własności intelektualnej;

| b) | zapobieganie naruszeniom praw własności intelektualnej; |
| --- | --- |

b)

zapobieganie naruszeniom praw własności intelektualnej;

| c) | walkę z podrabianiem i piractwem poprzez odpowiednie formy współpracy; oraz |
| --- | --- |

c)

walkę z podrabianiem i piractwem poprzez odpowiednie formy współpracy; oraz

| d) | funkcjonowanie organów odpowiedzialnych za ochronę i egzekwowanie praw własności intelektualnej. |
| --- | --- |

d)

funkcjonowanie organów odpowiedzialnych za ochronę i egzekwowanie praw własności intelektualnej.

3.   Strony zgodnie postanawiają wymieniać się informacjami i propagować dialog dotyczący ochrony zasobów genetycznych, tradycyjnej wiedzy i folkloru.

Artykuł 22

Cła

1.   Strony zacieśniają współpracę w sprawach celnych, w tym w kwestii ułatwień w handlu, w celu dalszego uproszczenia i harmonizacji procedur celnych oraz dążenia do wspólnych działań w ramach odpowiednich inicjatyw międzynarodowych.

2.   Bez uszczerbku dla innych form współpracy ustanowionych niniejszą Umową Strony rozważają możliwość przyjęcia instrumentów w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.

Artykuł 23

Współpraca w sprawach podatkowych

1.   Dążąc do umocnienia i rozwoju działalności gospodarczej, a równocześnie uwzględniając konieczność stworzenia odpowiednich ram regulacyjnych, Strony uznają potrzebę i zobowiązują się do wdrożenia zasad dobrej administracji w obszarze podatków, tj. przejrzystości, wymiany informacji i uczciwej konkurencji podatkowej.

2.   W tym celu Strony, w ramach posiadanych kompetencji, będą starały się poprawić międzynarodową współpracę w dziedzinie opodatkowania, ułatwić pobór legalnych dochodów podatkowych oraz opracować środki służące skutecznemu stosowaniu zasad dobrej administracji, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 24

Przejrzystość

Strony uznają znaczenie przejrzystości oraz odpowiednich procedur przy zarządzaniu swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi dotyczącymi handlu; w tym celu Strony potwierdzają zobowiązania określone w porozumieniach WTO, w tym w art. X Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. oraz w art. III Układu ogólnego w sprawie handlu usługami.

Artykuł 25

Handel i zrównoważony rozwój

1.   Strony uznają, że do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju można się przyczyniać, promując wzajemnie się wspierające polityki w zakresie handlu, ochrony środowiska i pracy, i potwierdzają zobowiązanie do promowania światowego i dwustronnego handlu i inwestycji w taki sposób, by wnieść wkład w realizację tego celu.

2.   Strony uznają prawo każdej ze Stron do ustanowienia własnych krajowych poziomów w zakresie ochrony środowiska i ochrony pracy oraz do przyjęcia lub zmiany swoich odpowiednich przepisów i polityk, zgodnie z zobowiązaniem do przestrzegania międzynarodowych standardów i porozumień.

3.   Strony uznają, że nie należy zachęcać do wymiany handlowej lub inwestycji przez obniżenie lub oferowanie obniżenia poziomu ochrony przewidzianego w przepisach krajowych dotyczących środowiska lub pracy. Strony uznają, że nie należy także wykorzystywać przepisów prawa z dziedziny ochrony środowiska czy prawa pracy ani polityki i praktyki w tym zakresie do celów protekcjonizmu handlowego.

4.   Strony wymieniają się informacjami i dzielą się doświadczeniami na temat swoich działań na rzecz spójności i wzajemnego wsparcia między handlem, polityką społeczną i ochroną środowiska, w tym na temat aspektów takich jak społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw, towary i usługi związane z ochroną środowiska, przyjazne dla klimatu produkty i technologie, oraz programy zapewnienia zrównoważonego rozwoju, a także na temat innych aspektów określonych w tytule VIII, oraz zacieśniają dialog i współpracę w kwestiach zrównoważonego rozwoju, które mogą pojawić się w kontekście stosunków handlowych.

Artykuł 26

Dialog ze społeczeństwem obywatelskim

Strony zachęcają do dialogu pomiędzy organizacjami rządowymi i pozarządowymi, takimi jak związki zawodowe, zrzeszenia pracodawców, stowarzyszenia branżowe, izby handlowe i przemysłowe, w celu wspierania handlu i inwestycji w dziedzinach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.

Artykuł 27

Współpraca w sektorze przedsiębiorstw

Strony wspierają silniejsze powiązania między przedsiębiorstwami oraz zacieśniają powiązania między rządem a przedsiębiorstwami poprzez działania realizowane z udziałem przedsiębiorstw, m.in. w kontekście dialogu Azja–Europa („ASEM”).

Współpraca ta zmierza w szczególności do podnoszenia konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw.

Artykuł 28

Turystyka

Uznając znaczenie turystyki w pogłębianiu wzajemnego zrozumienia i szacunku między narodami Unii Europejskiej i Nowej Zelandii oraz korzyści ekonomiczne płynące z rozwoju turystyki, Strony zgodnie postanawiają współpracować w celu zwiększenia obustronnego ruchu turystycznego między Unią i Nową Zelandią.

TYTUŁ V

WSPÓŁPRACA W DZIEDZINIE SPRAWIEDLIWOŚCI, WOLNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA

Artykuł 29

Współpraca prawna

1.   Strony zgodnie postanawiają rozwijać współpracę w sprawach cywilnych i handlowych, w szczególności w odniesieniu do negocjowania, ratyfikowania i wykonania wielostronnych konwencji dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych, a przede wszystkim konwencji Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w zakresie międzynarodowej współpracy prawnej i sporów sądowych, jak również ochrony dzieci.

2.   W odniesieniu do współpracy sądowej w sprawach karnych Strony zacieśniają współpracę w zakresie wzajemnej pomocy prawnej, zgodnie ze stosownymi instrumentami międzynarodowymi.

W stosownych przypadkach współpraca ta może obejmować przystąpienie do odnośnych instrumentów ONZ oraz ich wdrożenie. W stosownych przypadkach może ona również polegać na udzielaniu poparcia dla odnośnych instrumentów Rady Europy oraz na współpracy między właściwymi organami nowozelandzkimi a Eurojustem.

Artykuł 30

Współpraca organów ścigania

Strony zgodnie postanawiają ustanowić współpracę między organami, agencjami i służbami ścigania oraz uczestniczyć w zwalczaniu i likwidowaniu przestępczości międzynarodowej i zagrożeń terrorystycznych wspólnych dla Stron. Współpraca między organami, agencjami i służbami ścigania może odbywać się w formie wzajemnej pomocy w prowadzeniu dochodzeń, wymiany technik dochodzeniowych, wspólnego kształcenia i szkolenia pracowników organów, agencji i służb ścigania oraz w formie wszelkich innych wspólnych działań i rodzajów pomocy wzajemnie uzgodnionych przez Strony.

Artykuł 31

Zwalczanie przestępczości zorganizowanej i korupcji

1.   Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy w zakresie zapobiegania międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, przestępczości gospodarczej i finansowej, korupcji, fałszowaniu pieniądza i nielegalnym transakcjom oraz do zwalczania tych zjawisk poprzez pełne przestrzeganie wzajemnych międzynarodowych zobowiązań w tej dziedzinie, w tym zobowiązań do skutecznej współpracy w odzyskiwaniu mienia lub środków uzyskanych w wyniku czynów korupcyjnych.

2.   Strony propagują wdrożenie Konwencji ONZ przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, przyjętej w dniu 15 listopada 2000 r.

3.   Strony propagują także wdrożenie Konwencji ONZ przeciwko korupcji, przyjętej w dniu 31 października 2002 r., z uwzględnieniem zasad przejrzystości i udziału społeczeństwa obywatelskiego.

Artykuł 32

Zwalczanie niedozwolonych środków odurzających

1.   W granicach swoich uprawnień i kompetencji Strony współpracują na rzecz realizacji wyważonej i zintegrowanej strategii w kwestiach związanych z obrotem środkami odurzającymi.

2.   Strony podejmują współpracę mającą na celu likwidowanie międzynarodowych siatek przestępczych zajmujących się nielegalnym obrotem środkami odurzającymi polegającą m.in. na wymianie informacji, szkoleniach i wymianie najlepszych praktyk, w tym w zakresie stosowania specjalnych technik dochodzeniowych. Szczególne wysiłki skierowane są na zwalczanie przenikania przestępczości do sfery legalnej gospodarki.

Artykuł 33

Zwalczanie cyberprzestępczości

1.   Strony zacieśniają współpracę w celu zapobiegania i zwalczania przestępczości z wykorzystaniem zaawansowanej technologii, cyberprzestępczości i przestępczości elektronicznej oraz rozpowszechniania treści terrorystycznych oraz materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych za pośrednictwem internetu, przez wymianę informacji i doświadczeń praktycznych zgodnie ze swoim prawem krajowym i międzynarodowymi zobowiązaniami dotyczącymi praw człowieka.

2.   Strony wymieniają się informacjami na temat kształcenia i szkolenia śledczych zajmujących się cyberprzestępczością, prowadzenia dochodzeń w sprawach związanych z cyberprzestępczością oraz kryminalistyki cyfrowej.

Artykuł 34

Zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu

1.   Strony podkreślają konieczność współpracy w zakresie zapobiegania wykorzystywaniu ich systemów finansowych do prania dochodów z działalności przestępczej każdego rodzaju, w tym z nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i korupcji, a także współpracy w zakresie zwalczania finansowania terroryzmu. Współpraca ta obejmuje również odzyskiwanie mienia lub środków uzyskanych z działalności przestępczej.

2.   Strony wymieniają się odpowiednimi informacjami w ramach określonych stosownymi przepisami oraz wdrażają właściwe środki, aby zwalczać pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu zgodnie ze standardami przyjętymi przez odpowiednie podmioty międzynarodowe działające w tym obszarze, takie jak FATF.

Artykuł 35

Migracja i azyl

1.   Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy i wymiany poglądów w obszarach migracji, w tym nielegalnej imigracji, handlu ludźmi, azylu, integracji, mobilności i rozwoju pracowników, wiz, bezpieczeństwa dokumentów, danych biometrycznych i zarządzania granicami.

2.   Strony zgodnie postanawiają współpracować na rzecz zapobiegania nielegalnej migracji i kontrolowania jej. W tym celu:

| a) | Nowa Zelandia bez żadnych dodatkowych formalności dokonuje readmisji swoich obywateli przebywających nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego, jeśli wystąpi ono z takim wnioskiem; oraz |
| --- | --- |

a)

Nowa Zelandia bez żadnych dodatkowych formalności dokonuje readmisji swoich obywateli przebywających nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego, jeśli wystąpi ono z takim wnioskiem; oraz

| b) | każde państwo członkowskie bez żadnych dodatkowych formalności dokonuje readmisji swoich obywateli przebywających nielegalnie na terytorium Nowej Zelandii, jeśli wystąpi ona z takim wnioskiem. |
| --- | --- |

b)

każde państwo członkowskie bez żadnych dodatkowych formalności dokonuje readmisji swoich obywateli przebywających nielegalnie na terytorium Nowej Zelandii, jeśli wystąpi ona z takim wnioskiem.

Zgodnie ze swoimi zobowiązaniami międzynarodowymi, wynikającymi m.in. z Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym podpisanej w dniu 7 grudnia 1944 r., państwa członkowskie i Nowa Zelandia dostarczają swoim obywatelom dokumenty tożsamości właściwe do tego celu.

3.   Strony zbadają, na wniosek którejkolwiek ze Stron, możliwość zawarcia umowy o readmisji między Nową Zelandią a Unią zgodnie z art. 52 ust. 1 niniejszej Umowy. Strony rozważą zawarcie w takiej umowie stosownych uzgodnień dotyczących readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców.

Artykuł 36

Ochrona konsularna

1.   Nowa Zelandia wyraża zgodę, aby placówki dyplomatyczne i konsularne każdego reprezentowanego państwa członkowskiego mogły sprawować ochronę konsularną w Nowej Zelandii w imieniu innych państw członkowskich, które nie mają stałego przedstawicielstwa w Nowej Zelandii.

2.   Unia i państwa członkowskie wyrażają zgodę, aby placówki dyplomatyczne i konsularne Nowej Zelandii mogły sprawować ochronę konsularną w imieniu państwa trzeciego oraz aby państwa trzecie mogły sprawować ochronę konsularną w imieniu Nowej Zelandii w tych miejscach w Unii, gdzie Nowa Zelandia lub zainteresowane państwo trzecie nie mają stałego przedstawicielstwa.

3.   Ustępy 1 i 2 mają na celu zwolnienie z wszelkich wymogów dotyczących zgłoszenia lub uzyskania zgody, które w przeciwnym razie mogłyby mieć zastosowanie.

4.   Strony zgodnie postanawiają ułatwiać dialog między ich właściwymi organami na temat spraw konsularnych.

Artykuł 37

Ochrona danych osobowych

1.   Strony zgodnie postanawiają współpracować w celu rozwijania swoich stosunków w kontekście decyzji Komisji Europejskiej w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych w Nowej Zelandii, oraz do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony danych osobowych, zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi instrumentami i standardami, m.in. wytycznymi Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju („OECD”) dotyczącymi ochrony prywatności i transgranicznych przepływów danych osobowych.

2.   Taka współpraca może polegać m.in. na wymianie informacji i wiedzy fachowej. Może ona również obejmować współpracę między organami regulacyjnymi działającymi w ramach takich struktur jak OECD (Grupa Robocza ds. Bezpieczeństwa i Prywatności w Gospodarce Cyfrowej) oraz Światowa Sieć na rzecz Prywatności (Global Privacy Enforcement Network).

TYTUŁ VI

WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE BADAŃ NAUKOWYCH, INNOWACJI I SPOŁECZEŃSTWA INFORMACYJNEGO

Artykuł 38

Badania naukowe i innowacje

1.   Strony zgodnie postanawiają zacieśniać współpracę w dziedzinie badań i innowacji.

2.   Strony wspierają, rozwijają i ułatwiają wspólne działania podejmowane w obszarach badań naukowych i innowacji w celach pokojowych, wspierając i uzupełniając tym samym Umowę o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Nowej Zelandii, podpisaną dnia 16 lipca 2008 r.

Artykuł 39

Społeczeństwo informacyjne

1.   Uznając, że technologie informacyjno-komunikacyjne są ważnymi elementami współczesnego życia oraz mają ogromne znaczenie dla rozwoju gospodarczego i społecznego, Strony zgodnie postanawiają prowadzić wymianę poglądów na temat prowadzonej przez nie polityki w tej dziedzinie.

2.   Współpraca w tym obszarze może koncentrować się między innymi na:

| a) | wymianie poglądów na temat różnych aspektów społeczeństwa informacyjnego, w szczególności na temat rozpowszechniania dostępu do szybkich łączy szerokopasmowych, strategii łączności elektronicznej i dotyczących jej uregulowań, w tym usługi powszechnej, licencjonowania i ogólnych zezwoleń, ochrony prywatności i danych osobowych, e-administracji i otwartej administracji, bezpieczeństwa internetu oraz niezależności i efektywności organów regulacyjnych; |
| --- | --- |

a)

wymianie poglądów na temat różnych aspektów społeczeństwa informacyjnego, w szczególności na temat rozpowszechniania dostępu do szybkich łączy szerokopasmowych, strategii łączności elektronicznej i dotyczących jej uregulowań, w tym usługi powszechnej, licencjonowania i ogólnych zezwoleń, ochrony prywatności i danych osobowych, e-administracji i otwartej administracji, bezpieczeństwa internetu oraz niezależności i efektywności organów regulacyjnych;

| b) | wzajemnym połączeniu i interoperacyjności sieci badawczych oraz infrastruktur i usług obliczeniowych i gromadzenia danych naukowych, w tym w kontekście regionalnym; |
| --- | --- |

b)

wzajemnym połączeniu i interoperacyjności sieci badawczych oraz infrastruktur i usług obliczeniowych i gromadzenia danych naukowych, w tym w kontekście regionalnym;

| c) | ujednoliceniu, certyfikacji i rozpowszechnianiu nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych; |
| --- | --- |

c)

ujednoliceniu, certyfikacji i rozpowszechnianiu nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych;

| d) | aspektach technologii i usług informacyjno-telekomunikacyjnych dotyczących bezpieczeństwa, zaufania i prywatności, w tym promowaniu bezpieczeństwa w internecie, zwalczaniu nadużyć technologii informacyjnych i wszelkich form mediów elektronicznych oraz wymiany informacji niezgodnie z ich przeznaczeniem; oraz |
| --- | --- |

d)

aspektach technologii i usług informacyjno-telekomunikacyjnych dotyczących bezpieczeństwa, zaufania i prywatności, w tym promowaniu bezpieczeństwa w internecie, zwalczaniu nadużyć technologii informacyjnych i wszelkich form mediów elektronicznych oraz wymiany informacji niezgodnie z ich przeznaczeniem; oraz

| e) | wymianie poglądów na temat działań wymierzonych w problem kosztów roamingu międzynarodowego. |
| --- | --- |

e)

wymianie poglądów na temat działań wymierzonych w problem kosztów roamingu międzynarodowego.

TYTUŁ VII

WSPÓŁPRACA W DZIEDZINIE EDUKACJI, KULTURY I POWIĄZAŃ MIĘDZYLUDZKICH

Artykuł 40

Edukacja i szkolenia

1.   Strony uznają podstawowe znaczenie edukacji i szkoleń dla tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy i zrównoważonego wzrostu w gospodarkach opartych na wiedzy, zwłaszcza poprzez rozwój obywateli, którzy nie tylko są przygotowani do świadomego i aktywnego uczestnictwa w życiu demokratycznym, lecz którzy posiadają również zdolność do rozwiązywania problemów i wykorzystywania szans, które wynikają z globalnych powiązań oplatających świat w XXI wieku. W związku z tym Strony uznają, że współpraca w dziedzinie kształcenia i szkolenia leży w ich wspólnym interesie.

2.   Zgodnie ze swoimi wspólnymi interesami oraz celami polityki w dziedzinie edukacji Strony zobowiązują się wspólnie wspierać odpowiednie działania dotyczące edukacji i szkolenia. Współpraca ta będzie dotyczyć wszystkich sektorów edukacji i może obejmować:

| a) | współpracę w zakresie mobilności osób poprzez propagowanie i ułatwianie wymiany studentów, pracowników naukowych, akademickich i administracyjnych instytucji szkolnictwa wyższego oraz nauczycieli; |
| --- | --- |

a)

współpracę w zakresie mobilności osób poprzez propagowanie i ułatwianie wymiany studentów, pracowników naukowych, akademickich i administracyjnych instytucji szkolnictwa wyższego oraz nauczycieli;

| b) | wspólne projekty współpracy między instytucjami kształcenia i szkolenia w Unii i Nowej Zelandii służące opracowywaniu programów nauczania, wspólne programy badawcze i dyplomy ukończenia studiów oraz mobilność personelu i studentów; |
| --- | --- |

b)

wspólne projekty współpracy między instytucjami kształcenia i szkolenia w Unii i Nowej Zelandii służące opracowywaniu programów nauczania, wspólne programy badawcze i dyplomy ukończenia studiów oraz mobilność personelu i studentów;

| c) | współpracę instytucjonalną, powiązania i partnerstwa instytucjonalne służące wzmocnieniu elementu edukacji w trójkącie wiedzy oraz propagowaniu wymiany doświadczeń i wiedzy fachowej; oraz |
| --- | --- |

c)

współpracę instytucjonalną, powiązania i partnerstwa instytucjonalne służące wzmocnieniu elementu edukacji w trójkącie wiedzy oraz propagowaniu wymiany doświadczeń i wiedzy fachowej; oraz

| d) | wspieranie reform politycznych poprzez badania, konferencje, seminaria, grupy robocze, ćwiczenia porównawcze oraz wymianę informacji i dobrych praktyk, zwłaszcza w kontekście procesu bolońskiego i kopenhaskiego oraz istniejących narzędzi i praktyk zwiększających przejrzystość i innowacyjność edukacji. |
| --- | --- |

d)

wspieranie reform politycznych poprzez badania, konferencje, seminaria, grupy robocze, ćwiczenia porównawcze oraz wymianę informacji i dobrych praktyk, zwłaszcza w kontekście procesu bolońskiego i kopenhaskiego oraz istniejących narzędzi i praktyk zwiększających przejrzystość i innowacyjność edukacji.

Artykuł 41

Współpraca w zakresie kultury, polityki audiowizualnej i mediów

1.   Strony zgodnie postanawiają propagować ściślejszą współpracę w sektorze kultury i sektorze kreatywnym w celu poprawy m.in. wzajemnego zrozumienia i wiedzy o swoich kulturach.

2.   Strony dążą również do podejmowania odpowiednich działań celem promowania wymiany kulturalnej oraz realizowania wspólnych inicjatyw w różnych sferach kultury, z wykorzystaniem dostępnych instrumentów i ram współpracy.

3.   Strony starają się wspierać mobilność osób zawodowo związanych z kulturą, dzieł sztuki i innych dóbr kultury między Nową Zelandią a Unią E i jej państwami członkowskimi.

4.   Strony zgodnie postanawiają zbadać, poprzez dialog polityczny, szereg sposobów, w jakie dobra kultury przechowywane poza krajem pochodzenia mogą zostać udostępnione społeczności, z której pochodzą.

5.   Strony zachęcają do dialogu międzykulturowego między organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a także pojedynczymi osobami reprezentującymi obie Strony.

6.   Strony zgodnie postanawiają współpracować, szczególnie w drodze dialogu politycznego, na właściwych forach międzynarodowych, np. w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO), aby dążyć do osiągnięcia wspólnych celów i promować różnorodność kulturową, m.in. przez wykonanie postanowień Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.

7.   Strony zachęcają do wymiany, współpracy i dialogu między instytucjami i specjalistami w sektorach audiowizualnym i medialnym, a także je wspierają i ułatwiają.

Artykuł 42

Kontakty międzyludzkie

Uznając znaczenie powiązań międzyludzkich oraz ich wkład w umacnianie zrozumienia między Unią a Nową Zelandią, Strony zgodnie postanawiają w miarę możliwości wspierać, rozwijać i pogłębiać takie kontakty. Tego rodzaju kontakty mogą obejmować wymiany urzędników i krótkoterminowe staże dla studentów studiów podyplomowych.

TYTUŁ VIII

WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU, ENERGII I TRANSPORTU

Artykuł 43

Środowisko i zasoby naturalne

1.   Strony zgodnie postanawiają współpracować w kwestiach środowiskowych, w tym w zakresie zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi. Celem takiej współpracy jest propagowanie ochrony środowiska oraz włączanie zagadnień środowiskowych do odnośnych sektorów współpracy, m.in. w kontekście międzynarodowym i regionalnym.

2.   Strony zgodnie postanawiają, że współpraca może odbywać się za pomocą takich środków jak dialog, warsztaty, seminaria, konferencje, programy i projekty współpracy, wymiana informacji, takich jak najlepsze praktyki, wymiana ekspertów, w tym na poziomie dwustronnym lub wielostronnym. Zagadnienia i cele współpracy są określane wspólnie na wniosek którejkolwiek ze Stron.

Artykuł 44

Poprawa stanu zdrowotności, ochrona zdrowia i odnośne przepisy

1.   Strony zgodnie postanawiają zacieśnić współpracę w dziedzinie ochrony zdrowia, m.in. w kontekście globalizacji i zmian demograficznych. Strony dokładają starań, aby propagować współpracę i wymianę informacji i doświadczeń dotyczących:

| a) | ochrony zdrowia; |
| --- | --- |

a)

ochrony zdrowia;

| b) | nadzoru nad chorobami zakaźnymi (takimi jak grypa i ostre epidemie) i innych działań w ramach Międzynarodowych przepisów zdrowotnych (2005), w tym działań w zakresie gotowości na wystąpienie poważnych zagrożeń transgranicznych, w szczególności planowania gotowości i oceny ryzyka; |
| --- | --- |

b)

nadzoru nad chorobami zakaźnymi (takimi jak grypa i ostre epidemie) i innych działań w ramach Międzynarodowych przepisów zdrowotnych (2005), w tym działań w zakresie gotowości na wystąpienie poważnych zagrożeń transgranicznych, w szczególności planowania gotowości i oceny ryzyka;

| c) | współpracy w dziedzinie standardów i oceny zgodności w celu zarządzania regulacjami i ryzykiem związanym z produktami (w tym produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi); |
| --- | --- |

c)

współpracy w dziedzinie standardów i oceny zgodności w celu zarządzania regulacjami i ryzykiem związanym z produktami (w tym produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi);

| d) | zagadnień związanych z wdrażaniem Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia („WHO”) o ograniczeniu użycia tytoniu; oraz |
| --- | --- |

d)

zagadnień związanych z wdrażaniem Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia („WHO”) o ograniczeniu użycia tytoniu; oraz

| e) | kwestii związanych z wdrożeniem przyjętego przez WHO ogólnoświatowego Kodeksu dobrych praktyk w międzynarodowej rekrutacji personelu medycznego. |
| --- | --- |

e)

kwestii związanych z wdrożeniem przyjętego przez WHO ogólnoświatowego Kodeksu dobrych praktyk w międzynarodowej rekrutacji personelu medycznego.

2.   Strony potwierdzają zobowiązania w zakresie poszanowania, propagowania i skutecznego wdrażania, w stosownych przypadkach, uznanych na forum międzynarodowym praktyk i standardów zdrowotnych.

3.   Formy współpracy mogą obejmować m.in. uzgodnione wspólnie konkretne programy i projekty, jak również dialog, współpracę i inicjatywy dotyczące kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania na szczeblu dwustronnym lub wielostronnym.

Artykuł 45

Zmiana klimatu

1.   Strony uznają, że zmiana klimatu to ogólnoświatowy i naglący problem, który wymaga wspólnych działań zgodnych z ogólnym celem dotyczącym utrzymania wzrostu średniej temperatury na świecie poniżej 2 stopni Celsjusza powyżej poziomu sprzed okresu uprzemysłowienia. W zakresie swoich kompetencji i bez uszczerbku dla dyskusji prowadzonych na innych forach Strony zgodnie postanawiają współpracować w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, obejmujących między innymi:

| a) | przejście do gospodarki o niskiej emisji gazów cieplarnianych poprzez właściwe krajowe strategie i działania łagodzące, w tym strategie zielonego wzrostu; |
| --- | --- |

a)

przejście do gospodarki o niskiej emisji gazów cieplarnianych poprzez właściwe krajowe strategie i działania łagodzące, w tym strategie zielonego wzrostu;

| b) | zaprojektowanie, wdrożenie i eksploatację mechanizmów rynkowych, a w szczególności systemów handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla; |
| --- | --- |

b)

zaprojektowanie, wdrożenie i eksploatację mechanizmów rynkowych, a w szczególności systemów handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla;

| c) | publiczne i prywatne instrumenty finansowania działań w dziedzinie klimatu; |
| --- | --- |

c)

publiczne i prywatne instrumenty finansowania działań w dziedzinie klimatu;

| d) | badania w zakresie technologii zapewniających niską emisję gazów cieplarnianych, rozwój i zastosowanie tych technologii; oraz |
| --- | --- |

d)

badania w zakresie technologii zapewniających niską emisję gazów cieplarnianych, rozwój i zastosowanie tych technologii; oraz

| e) | monitorowanie emisji gazów cieplarnianych oraz analizę ich skutków, w tym stosownie do okoliczności opracowywanie i wdrażanie strategii przystosowawczych. |
| --- | --- |

e)

monitorowanie emisji gazów cieplarnianych oraz analizę ich skutków, w tym stosownie do okoliczności opracowywanie i wdrażanie strategii przystosowawczych.

2.   Obie Strony zgodnie postanawiają kontynuować współpracę w zakresie kształtowania sytuacji międzynarodowej w tym względzie, a w szczególności postępów prowadzących do przyjęcia nowego międzynarodowego porozumienia na okres po roku 2020 na podstawie Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu, a także w zakresie uzupełniających wspólnych inicjatyw, które mogłyby pomóc zaradzić problemowi niedostatecznego łagodzenia zmiany klimatu przed rokiem 2020.

Artykuł 46

Zarządzanie ryzykiem związanym z klęskami żywiołowymi i ochrona ludności

Strony uznają potrzebę zarządzania krajowym i ogólnoświatowym ryzykiem wystąpienia klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka. Strony potwierdzają wspólne zobowiązanie do poprawy zapobiegania, łagodzenia, gotowości, środków reagowania i odbudowy w celu zwiększenia odporności społeczeństwa i infrastruktury oraz do stosownej współpracy za pośrednictwem dwustronnych i wielostronnych kontaktów politycznych w celu poprawy wyników zarządzania ryzykiem wystąpienia klęsk żywiołowych na świecie.

Artykuł 47

Energia

Strony uznają znaczenie sektora energetycznego, a także rolę dobrze funkcjonującego rynku energii. Strony uznają znaczenie energii dla zrównoważonego rozwoju i wzrostu gospodarczego oraz jej udział w realizacji celów rozwoju uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym, a także znaczenie współpracy w celu sprostania globalnym wyzwaniom środowiskowym, w szczególności zmianie klimatu. Strony podejmują starania, w zakresie swoich kompetencji, aby zacieśnić współpracę w tym obszarze z myślą o:

| a) | opracowaniu polityki zwiększającej bezpieczeństwo energetyczne; |
| --- | --- |

a)

opracowaniu polityki zwiększającej bezpieczeństwo energetyczne;

| b) | wspieraniu światowego handlu energią i inwestycji w tym zakresie; |
| --- | --- |

b)

wspieraniu światowego handlu energią i inwestycji w tym zakresie;

| c) | poprawie konkurencyjności; |
| --- | --- |

c)

poprawie konkurencyjności;

| d) | poprawie funkcjonowania światowych rynków energetycznych; |
| --- | --- |

d)

poprawie funkcjonowania światowych rynków energetycznych;

| e) | wymianie informacji i doświadczeń politycznych za pośrednictwem istniejących wielostronnych forów energetycznych; |
| --- | --- |

e)

wymianie informacji i doświadczeń politycznych za pośrednictwem istniejących wielostronnych forów energetycznych;

| f) | wspieraniu wykorzystania odnawialnych źródeł energii, jak również opracowania i absorpcji czystych, różnorodnych i zrównoważonych technologii energetycznych, w tym technologii odnawialnych i niskoemisyjnych; |
| --- | --- |

f)

wspieraniu wykorzystania odnawialnych źródeł energii, jak również opracowania i absorpcji czystych, różnorodnych i zrównoważonych technologii energetycznych, w tym technologii odnawialnych i niskoemisyjnych;

| g) | osiągnięciu racjonalnego wykorzystania energii dzięki wspólnemu wysiłkowi dostawców i odbiorców przez promowanie efektywności energetycznej w produkcji, transporcie, dystrybucji i wykorzystaniu końcowym energii; |
| --- | --- |

g)

osiągnięciu racjonalnego wykorzystania energii dzięki wspólnemu wysiłkowi dostawców i odbiorców przez promowanie efektywności energetycznej w produkcji, transporcie, dystrybucji i wykorzystaniu końcowym energii;

| h) | realizacji swoich międzynarodowych zobowiązań w zakresie racjonalizacji i stopniowego wycofania w perspektywie średnioterminowej nieskutecznych dopłat do paliw kopalnych, które zachęcają do rozrzutnej konsumpcji; oraz |
| --- | --- |

h)

realizacji swoich międzynarodowych zobowiązań w zakresie racjonalizacji i stopniowego wycofania w perspektywie średnioterminowej nieskutecznych dopłat do paliw kopalnych, które zachęcają do rozrzutnej konsumpcji; oraz

| i) | wymianie najlepszych praktyk w zakresie eksploracji i produkcji energii. |
| --- | --- |

i)

wymianie najlepszych praktyk w zakresie eksploracji i produkcji energii.

Artykuł 48

Transport

1.   Strony współpracują we wszystkich właściwych obszarach polityki transportowej, w tym w zakresie zintegrowanej polityki transportowej, mając na względzie poprawę przepływu towarów i pasażerów, wspieranie bezpieczeństwa w transporcie morskim i lotniczym, propagowanie ochrony środowiska oraz poprawę wydajności swoich systemów transportu.

2.   Współpraca i dialog między Stronami w tej dziedzinie powinny mieć na celu promowanie:

| a) | wymiany informacji na temat ich strategii i stosowanych praktyk; |
| --- | --- |

a)

wymiany informacji na temat ich strategii i stosowanych praktyk;

| b) | wzmocnienia stosunków w dziedzinie lotnictwa między Unią a Nową Zelandią z myślą o:






  (i) | zwiększeniu dostępu do rynku, możliwości inwestycyjnych i liberalizacji klauzul dotyczących własności przewoźników lotniczych i ich kontroli w umowach o komunikacji lotniczej zgodnie z polityką wewnętrzną, |
| --- | --- | --- |

b)

wzmocnienia stosunków w dziedzinie lotnictwa między Unią a Nową Zelandią z myślą o:

(i)

zwiększeniu dostępu do rynku, możliwości inwestycyjnych i liberalizacji klauzul dotyczących własności przewoźników lotniczych i ich kontroli w umowach o komunikacji lotniczej zgodnie z polityką wewnętrzną,

| (ii) | rozszerzeniu i zacieśnieniu współpracy regulacyjnej w zakresie bezpieczeństwa lotniczego i ochrony lotnictwa oraz uregulowań ekonomicznych dla sektora transportu lotniczego, oraz |
| --- | --- |

(ii)

rozszerzeniu i zacieśnieniu współpracy regulacyjnej w zakresie bezpieczeństwa lotniczego i ochrony lotnictwa oraz uregulowań ekonomicznych dla sektora transportu lotniczego, oraz

| (iii) | wspieraniu konwergencji regulacyjnej i usuwaniu przeszkód dla prowadzenia działalności gospodarczej, jak również współpracy w zakresie zarządzania ruchem lotniczym, |
| --- | --- |

(iii)

wspieraniu konwergencji regulacyjnej i usuwaniu przeszkód dla prowadzenia działalności gospodarczej, jak również współpracy w zakresie zarządzania ruchem lotniczym,

| c) | celów dotyczących nieograniczonego dostępu do międzynarodowych rynków morskich i handlu opartego na uczciwej konkurencji na zasadach handlowych; oraz |
| --- | --- |

c)

celów dotyczących nieograniczonego dostępu do międzynarodowych rynków morskich i handlu opartego na uczciwej konkurencji na zasadach handlowych; oraz

| d) | wzajemnego uznawania praw jazdy dla lądowych pojazdów silnikowych. |
| --- | --- |

d)

wzajemnego uznawania praw jazdy dla lądowych pojazdów silnikowych.

Artykuł 49

Rolnictwo, rozwój obszarów wiejskich i leśnictwo

1.   Strony zgodnie postanawiają zachęcać do współpracy i dialogu w zakresie rolnictwa, rozwoju obszarów wiejskich i leśnictwa.

2.   Obszary, w których można rozważyć wspólne działania, obejmują m.in. politykę rolną, politykę rozwoju obszarów wiejskich, strukturę sektorów rolnych i leśnych oraz oznaczenia geograficzne.

3.   Strony zgodnie postanawiają współpracować na poziomie krajowym i międzynarodowym w zakresie zrównoważonej gospodarki leśnej i związanych z nią polityk i przepisów, obejmujących walkę z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, a także promowanie dobrego zarządzania w dziedzinie leśnictwa.

Artykuł 50

Rybołówstwo i gospodarka morska

1.   Strony zacieśniają dialog i współpracę w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie rybołówstwa i gospodarki morskiej. Strony starają się promować długoterminową ochronę i zrównoważone gospodarowanie żywymi zasobami morza, zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom („połowom NNN”) i ich zwalczanie oraz wdrażanie opartego na ekosystemie podejścia do zarządzania.

2.   Strony mogą współpracować i wymieniać się informacjami w zakresie ochrony żywych zasobów morza w ramach regionalnych organizacji ds. rybołówstwa („RFMO”) oraz na forach wielostronnych (ONZ, Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa). W szczególności Strony współpracują w celu:

| a) | zapewnienia, poprzez skuteczne zarządzanie przez Komisję ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku oraz na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, długotrwałej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów ryb masowo migrujących na całym obszarze ich występowania w zachodnim i środkowym Pacyfiku, w tym poprzez zapewnienie pełnego uznawania – zgodnie ze stosownymi konwencjami ONZ oraz innymi międzynarodowymi aktami prawnymi – specjalnych wymogów małych rozwijających się państw i terytoriów wyspiarskich oraz zapewnienie przejrzystego procesu podejmowania decyzji; |
| --- | --- |

a)

zapewnienia, poprzez skuteczne zarządzanie przez Komisję ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku oraz na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, długotrwałej ochrony i zrównoważonego użytkowania zasobów ryb masowo migrujących na całym obszarze ich występowania w zachodnim i środkowym Pacyfiku, w tym poprzez zapewnienie pełnego uznawania – zgodnie ze stosownymi konwencjami ONZ oraz innymi międzynarodowymi aktami prawnymi – specjalnych wymogów małych rozwijających się państw i terytoriów wyspiarskich oraz zapewnienie przejrzystego procesu podejmowania decyzji;

| b) | zapewnienia ochrony i racjonalnego wykorzystania żywych zasobów morza wchodzących w zakres obowiązków Komisji do spraw zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki, w tym wysiłki na rzecz zwalczania połowów NNN na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki; |
| --- | --- |

b)

zapewnienia ochrony i racjonalnego wykorzystania żywych zasobów morza wchodzących w zakres obowiązków Komisji do spraw zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki, w tym wysiłki na rzecz zwalczania połowów NNN na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki;

| c) | zagwarantowania przyjęcia i wdrożenia skutecznych środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów pod nadzorem RFMO na południowym Pacyfiku; oraz |
| --- | --- |

c)

zagwarantowania przyjęcia i wdrożenia skutecznych środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do zasobów pod nadzorem RFMO na południowym Pacyfiku; oraz

| d) | ułatwienia przystąpienia do RFMO, w której jedna ze Stron jest członkiem, a druga – stroną przystępującą. |
| --- | --- |

d)

ułatwienia przystąpienia do RFMO, w której jedna ze Stron jest członkiem, a druga – stroną przystępującą.

3.   Strony współpracują w celu propagowania zintegrowanego podejścia do gospodarki morskiej na szczeblu międzynarodowym.

4.   Strony prowadzą regularny, co-dwuletni dialog z udziałem urzędników wyższego szczebla w celu zacieśnienia dialogu i współpracy oraz wymiany informacji i doświadczeń dotyczących polityki rybołówstwa i gospodarki morskiej.

Artykuł 51

Zatrudnienie i sprawy społeczne

1.   Strony zgodnie postanawiają zacieśnić współpracę w dziedzinie zatrudnienia i w kwestiach społecznych, m.in. w kontekście społecznego aspektu globalizacji i zmian demograficznych. Strony dokładają starań, aby wspierać współpracę i wymianę informacji i doświadczeń dotyczących zatrudnienia i spraw pracowniczych. Obszary współpracy mogą obejmować polityki dotyczące zatrudnienia, prawa pracy, równości płci, niedyskryminacji w zakresie zatrudnienia, integracji społecznej, zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej, stosunków pracy, dialogu społecznego, rozwijania umiejętności przez całe życie, zatrudnienia młodzieży, bezpieczeństwa i higieny pracy, społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz godnej pracy.

2.   Strony potwierdzają konieczność wspierania procesu globalizacji, który jest korzystny dla wszystkich, a także promowania pełnego i wydajnego zatrudnienia oraz godnej pracy jako kluczowych elementów zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa. W tym kontekście Strony przypominają o Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy („MOP”) dotyczącej sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji.

3.   Strony potwierdzają zobowiązanie do poszanowania, promowania i skutecznego wdrażania międzynarodowych norm i praw w zakresie zatrudnienia, określonych przede wszystkim w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy.

4.   Formy współpracy mogą obejmować m.in. uzgodnione wspólnie konkretne programy i projekty, jak również dialog, współpracę i inicjatywy dotyczące kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania na szczeblu dwustronnym lub wielostronnym.

TYTUŁ IX

RAMY INSTYTUCJONALNE

Artykuł 52

Inne umowy lub ustalenia

1.   Strony mogą uzupełniać niniejszą Umowę, zawierając umowy lub porozumienia szczegółowe w odniesieniu do każdego obszaru współpracy objętego zakresem stosowania niniejszej Umowy. Takie umowy i porozumienia szczegółowe zawarte po podpisaniu niniejszej Umowy są integralną częścią ogólnych stosunków dwustronnych regulowanych niniejszą Umową oraz stanowią część wspólnych ram instytucjonalnych. Obecnie obowiązujące umowy i porozumienia między Stronami nie stanowią części wspólnych ram instytucjonalnych.

2.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie wpływa na interpretację ani zastosowanie innych umów między Stronami, także tych, o których mowa w ust. 1, ani nie przynosi im uszczerbku. W szczególności postanowienia niniejszej Umowy nie zastępują postanowień dotyczących rozstrzygania sporów lub rozwiązywania umów zawartych w innych umowach między Stronami ani nie wpływają na nie w żaden sposób.

Artykuł 53

Wspólny Komitet

1.   Niniejszym Strony ustanawiają Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli Stron.

2.   W ramach Wspólnego Komitetu prowadzone są konsultacje ułatwiające wdrażanie niniejszej Umowy i realizację jej ogólnych celów, a także utrzymanie ogólnej spójności w stosunkach między Unią a Nową Zelandią.

3.   Wspólny Komitet ma następujące funkcje:

| a) | wspiera skuteczne stosowanie niniejszej Umowy; |
| --- | --- |

a)

wspiera skuteczne stosowanie niniejszej Umowy;

| b) | monitoruje rozwój całościowych stosunków między Stronami; |
| --- | --- |

b)

monitoruje rozwój całościowych stosunków między Stronami;

| c) | w stosownych przypadkach występuje po informacje do komitetów lub innych organów ustanowionych na mocy innych umów szczegółowych między Stronami stanowiących część wspólnych ram instytucjonalnych zgodnie z art. 52 ust. 1 oraz analizuje wszelkie sprawozdania przekazane przez te organy; |
| --- | --- |

c)

w stosownych przypadkach występuje po informacje do komitetów lub innych organów ustanowionych na mocy innych umów szczegółowych między Stronami stanowiących część wspólnych ram instytucjonalnych zgodnie z art. 52 ust. 1 oraz analizuje wszelkie sprawozdania przekazane przez te organy;

| d) | wymienia poglądy i przedstawia sugestie na temat wszelkich kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, w tym na temat przyszłych działań i środków dostępnych na ich realizację; |
| --- | --- |

d)

wymienia poglądy i przedstawia sugestie na temat wszelkich kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, w tym na temat przyszłych działań i środków dostępnych na ich realizację;

| e) | ustala priorytety w związku z celami niniejszej Umowy; |
| --- | --- |

e)

ustala priorytety w związku z celami niniejszej Umowy;

| f) | poszukuje odpowiednich metod zapobiegania problemom, które mogą się pojawić w obszarach objętych niniejszą Umową; |
| --- | --- |

f)

poszukuje odpowiednich metod zapobiegania problemom, które mogą się pojawić w obszarach objętych niniejszą Umową;

| g) | stara się rozstrzygać wszelkie spory wynikające ze stosowania lub interpretacji niniejszej Umowy; |
| --- | --- |

g)

stara się rozstrzygać wszelkie spory wynikające ze stosowania lub interpretacji niniejszej Umowy;

| h) | analizuje informacje przedstawione przez Stronę zgodnie z art. 54; oraz |
| --- | --- |

h)

analizuje informacje przedstawione przez Stronę zgodnie z art. 54; oraz

| i) | w stosownych przypadkach wydaje zalecenia i przyjmuje decyzje służące wykonaniu szczególnych aspektów niniejszej Umowy. |
| --- | --- |

i)

w stosownych przypadkach wydaje zalecenia i przyjmuje decyzje służące wykonaniu szczególnych aspektów niniejszej Umowy.

4.   Wspólny Komitet podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin. Wspólny Komitet może tworzyć podkomitety i grupy robocze w celu zbadania konkretnych kwestii.

5.   Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zasadniczo raz do roku na przemian w Unii i w Nowej Zelandii, chyba że obie Strony postanowią inaczej. Specjalne posiedzenia Komitetu są zwoływane na wniosek którejkolwiek ze Stron. Strony przewodniczą Wspólnemu Komitetowi wspólnie. Posiedzenia Komitetu odbywają się zasadniczo z udziałem urzędników wyższego szczebla.

Artykuł 54

Warunki wykonania niniejszej Umowy i rozstrzyganie sporów

1.   Strony stosują wszelkie niezbędne środki o charakterze ogólnym lub szczegółowym wymagane do wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.

2.   Bez uszczerbku dla procedury opisanej w ust. 3–8 niniejszego artykułu wszelkie spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy rozwiązywane są wyłącznie w drodze konsultacji między Stronami w ramach Wspólnego Komitetu. Strony przedstawiają wszelkie istotne informacje niezbędne do dokładnego zbadania spornej kwestii przez Wspólny Komitet w celu rozstrzygnięcia sporu.

3.   Potwierdzając zdecydowane i wspólne zobowiązanie do ochrony praw człowieka i do nieproliferacji, Strony zgodnie postanawiają, że w przypadku gdy jedna ze Stron uzna, że druga Strona dopuściła się szczególnie poważnego i znaczącego naruszenia obowiązków opisanych w art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1, stanowiących zasadnicze elementy niniejszej Umowy, oraz że naruszenie to stanowi zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, a zatem wymaga natychmiastowej reakcji, niezwłocznie powiadamia drugą Stronę o tym fakcie oraz o odpowiednich środkach, które zamierza przedsięwziąć na mocy niniejszej Umowy. Strona powiadamiająca informuje Wspólny Komitet o konieczności odbycia pilnych konsultacji w tej sprawie.

4.   Ponadto szczególnie poważne i znaczące naruszenie zasadniczych elementów może służyć za podstawę przedsięwzięcia właściwych środków na mocy wspólnych ram instytucjonalnych, o których mowa w art. 52 ust. 1.

5.   Wspólny Komitet stanowi forum dialogu i Strony dokładają wszelkich starań w celu znalezienia polubownego rozwiązania w mało prawdopodobnym przypadku wystąpienia sytuacji opisanej w ust. 3. Jeżeli Wspólny Komitet nie jest w stanie osiągnąć satysfakcjonującego dla obu Stron rozwiązania w ciągu 15 dni od rozpoczęcia konsultacji i nie później niż 30 dni od daty powiadomienia, o którym mowa w ust. 3, sprawa jest przekazywana do konsultacji na poziomie ministerialnym, które przeprowadza się w ciągu kolejnych 15 dni.

6.   Jeżeli wzajemnie akceptowalne rozwiązanie nie zostanie znalezione w ciągu 15 dni od rozpoczęcia konsultacji na szczeblu ministerialnym oraz nie później niż 45 dni od daty powiadomienia, Strona powiadamiająca może zdecydować o podjęciu odpowiednich środków notyfikowanych zgodnie z ust. 3. W Unii decyzja o zawieszeniu wymaga jednomyślności. W Nowej Zelandii decyzję o zawieszeniu podejmuje rząd Nowej Zelandii zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

7.   Do celów niniejszego artykułu „właściwe środki” oznaczają zawieszenie w całości, zawieszenie w części lub rozwiązanie niniejszej Umowy lub, stosownie do sytuacji, innej umowy szczegółowej stanowiącej część wspólnych ram instytucjonalnych, o których mowa w art. 52 ust. 1, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami takiej umowy. Właściwe środki przedsięwzięte przez Stronę w celu zawieszenia niniejszej Umowy w części mają zastosowanie wyłącznie do postanowień tytułów I–VIII. W pierwszym rzędzie powinny być wybrane właściwe środki, które przynoszą najmniej zakłóceń dla stosunków między Stronami. Środki takie, które podlegają art. 52 ust. 2, są proporcjonalne do naruszenia zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy, oraz są zgodne z prawem międzynarodowym.

8.   Strony stale prowadzą ocenę rozwoju sytuacji, która spowodowała przedsięwzięcie działań na mocy niniejszego artykułu. Strona, która przedsięwzięła właściwe środki, wycofuje je tak szybko, jak to będzie uzasadnione, a w każdym przypadku niezwłocznie po ustaniu okoliczności, które doprowadziły do ich zastosowania.

TYTUŁ X

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 55

Definicje

Do celów niniejszej Umowy określenie „Strony” oznacza z jednej strony Unię lub jej państwa członkowskie, lub Unię i jej państwa członkowskie, zgodnie z ich odnośnymi uprawnieniami, a z drugiej strony Nową Zelandię.

Artykuł 56

Ujawnianie informacji

1.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie powoduje uszczerbku dla krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych ani aktów Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów urzędowych.

2.   Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane w sposób wymagający od którejkolwiek ze Stron przekazania informacji, których ujawnienie Strona uznaje za sprzeczne ze swoimi podstawowymi interesami bezpieczeństwa.

Artykuł 57

Zmiany

Niniejsza Umowa może zostać zmieniona w drodze pisemnego porozumienia między Stronami. Tego rodzaju zmiany wchodzą w życie w terminie lub terminach ustalonych przez Strony.

Artykuł 58

Wejście w życie, okres obowiązywania i powiadomienie

1.   Niniejsza Umowa wchodzi w życie trzydziestego dnia, licząc od dnia, w którym Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu niezbędnych procedur prawnych.

2.   Niezależnie od przepisów ust. 1 Nowa Zelandia i Unia mogą tymczasowo stosować wspólnie uzgodnione postanowienia niniejszej Umowy do czasu jej wejścia w życie. Takie tymczasowe stosowanie rozpoczyna się trzydziestego dnia, licząc od dnia, w którym zarówno Nowa Zelandia, jak i Unia powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu swoich odnośnych procedur wewnętrznych niezbędnych do takiego tymczasowego stosowania.

3.   Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony. Każda ze Stron może pisemnie powiadomić drugą Stronę o zamiarze rozwiązania niniejszej Umowy. Rozwiązanie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty powiadomienia.

4.   Powiadomienia dokonywane zgodnie z niniejszym artykułem należy kierować do Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej lub do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Handlu Nowej Zelandii.

Artykuł 59

Terytorialny zakres stosowania

Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i na warunkach określonych w tych Traktatach oraz, z drugiej strony, do terytorium Nowej Zelandii, z wyłączeniem Tokelau.

Artykuł 60

Teksty autentyczne

Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, a każdy tekst jest jednakowo autentyczny. W przypadku rozbieżności między tekstami niniejszej Umowy Strony kierują sprawę do Wspólnego Komitetu.

Съставено в Брюксел на пети октомври през две хиляди и шестнадесета година.

Hecho en Bruselas, el cinco de octubre de dos mil dieciséis.

V Bruselu dne pátého října dva tisíce šestnáct.

Udfærdiget i Bruxelles den femte oktober to tusind og seksten.

Geschehen zu Brüssel am fünften Oktober zweitausendsechzehn.

Kahe tuhande kuueteistkümnenda aasta oktoobrikuu viiendal päeval Brüsselis.

Έγινε στις Βρυξέλλες, στις πέντε Οκτωβρίου δύο χιλιάδες δεκαέξι.

Done at Brussels on the fifth day of October in the year two thousand and sixteen.

Fait à Bruxelles, le cinq octobre deux mille seize.

Sastavljeno u Bruxellesu petog listopada godine dvije tisuće šesnaeste.

Fatto a Bruxelles, addì cinque ottobre duemilasedici.

Briselē, divi tūkstoši sešpadsmitā gada piektajā oktobrī.

Priimta du tūkstančiai šešioliktų metų spalio penktą dieną Briuselyje.

Kelt Brüsszelben, a kétezer-tizenhatodik év október havának ötödik napján.

Magħmul fi Brussell, fil-ħames jum ta’ Ottubru fis-sena elfejn u sittax.

Gedaan te Brussel, vijf oktober tweeduizend zestien.

Sporządzono w Brukseli dnia piątego października roku dwa tysiące szesnastego.

Feito em Bruxelas, em cinco de outubro de dois mil e dezasseis.

Întocmit la Bruxelles la cinci octombrie două mii șaisprezece.

V Bruseli piateho októbra dvetisícšestnásť.

V Bruslju, dne petega oktobra leta dva tisoč šestnajst.

Tehty Brysselissä viidentenä päivänä lokakuuta vuonna kaksituhattakuusitoista.

Som skedde i Bryssel den femte oktober år tjugohundrasexton.

Voor het Koninkrijk België

Pour le Royaume de Belgique

Für das Königreich Belgien

Image 1

Deze handtekening verbindt eveneens de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap, de Duitstalige Gemeenschap, het Vlaamse Gewest, het Waalse Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Cette signature engage également la Communauté française, la Communauté flamande, la Communauté germanophone, la Région wallonne, la Région flamande et la Région de Bruxelles-Capitale.

Diese Unterschrift bindet zugleich die Deutschsprachige Gemeinschaft, die Flämische Gemeinschaft, die Französische Gemeinschaft, die Wallonische Region, die Flämische Region und die Region Brüssel-Hauptstadt.

За Република България

Image 2

Za Českou republiku

Image 3

For Kongeriget Danmark

Image 4

Für die Bundesrepublik Deutschland

Image 5

Eesti Vabariigi nimel

Image 6

Thar cheann Na hÉireann

For Ireland

Image 7

Για την Ελληνική Δημοκρατία

Image 8

Por el Reino de España

Image 9

Pour la République française

Image 10

Za Republiku Hrvatsku

Image 11

Per la Repubblica italiana

Image 12

Για την Κυπριακή Δημοκρατία

Image 13

Latvijas Republikas vārdā –

Image 14

Lietuvos Respublikos vardu

Image 15

Pour le Grand-Duché de Luxembourg

Image 16

Magyarország részéről

Image 17

Għar-Repubblika ta' Malta

Image 18

Voor het Koninkrijk der Nederlanden

Image 19

Für die Republik Österreich

Image 20

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Image 21

Pela República Portuguesa

Image 22

Pentru România

Image 23

Za Republiko Slovenijo

Image 24

Za Slovenskú republiku

Image 25

Suomen tasavallan puolesta

För Republiken Finland

Image 26

För Konungariket Sverige

Image 27

For the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland

Image 28

За Европейския съюз

Por la Unión Europea

Za Evropskou unii

For Den Europæiske Union

Für die Europäische Union

Euroopa Liidu nimel

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση

For the European Union

Pour l'Union européenne

Za Europsku uniju

Per l'Unione europea

Eiropas Savienības vārdā –

Europos Sąjungos vardu

Az Európai Unió részéről

Għall-Unjoni Ewropea

Voor de Europese Unie

W imieniu Unii Europejskiej

Pela União Europeia

Pentru Uniunea Europeană

Za Európsku úniu

Za Evropsko unijo

Euroopan unionin puolesta

För Europeiska unionen

Image 29

For New Zealand

Image 30

---

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/31 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/31

---

Poprawka do Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR z 1975 r.)

Zgodnie z powiadomieniem deponowanym ONZ C.N.742.2016.TREATIES – XI.A.16 w dniu 1 stycznia 2017 r. w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron wchodzą w życie poniższe poprawki do konwencji TIR:

Zgodnie z powiadomieniem deponowanym ONZ C.N.742.2016.TREATIES – XI.A.16 w dniu 1 stycznia 2017 r. w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron wchodzą w życie poniższe poprawki do konwencji TIR:

| | Załącznik 6, nowa nota wyjaśniająca 0.42a:


  Dodaje się nową notę wyjaśniającą do art. 42a
  w brzmieniu:







  „0.42a | Termin „niezwłocznie“ w art. 42a należy rozumieć w taki sposób, że o krajowych środkach, które mogą mieć wpływ na stosowanie konwencji TIR lub funkcjonowanie systemu TIR, należy informować na piśmie Radę Wykonawczą TIR najszybciej jak to możliwe i, w miarę możliwości, przed wejściem w życie tych środków, aby umożliwić Radzie Wykonawczej TIR skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych i wypełnianie zadania polegającego na sprawdzeniu, czy środek jest zgodny z konwencją TIR zgodnie z art. 42a oraz zakresem kompetencji Rady określonym w załączniku 8 do konwencji TIR.”. |
| --- | --- | --- |

Załącznik 6, nowa nota wyjaśniająca 0.42a:

Załącznik 6, nowa nota wyjaśniająca 0.42a:

Dodaje się nową notę wyjaśniającą do art. 42a
  w brzmieniu:

Dodaje się

a

w brzmieniu

„0.42a

| | Załącznik 2, art. 4 ust. 2 ppkt (i):

  Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:







  „(i) | Przesuwane opończe, podłoga, drzwi i wszystkie inne części składowe powierzchni przeznaczonej na ładunek są zmontowane przy pomocy elementów, które nie mogą być zdjęte i ponownie założone od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów, bądź w taki sposób, aby utworzona całość nie mogła być zmieniona bez pozostawienia widocznych śladów.”. |
| --- | --- | --- |

Załącznik 2, art. 4 ust. 2 ppkt (i):

Załącznik 2, art. 4 ust. 2 ppkt (i):

Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:

„(i)

| | Załącznik 2, art. 4 ust. 2 ppkt (iii):

  Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:







  „(iii) | Prowadnica przesuwanej opończy, urządzenia naciągające przesuwaną opończę i inne ruchome części zmontowane są w taki sposób, aby zamknięte i zabezpieczone zamknięciami celnymi drzwi oraz inne ruchome części nie mogły być otworzone ani zamknięte od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów. Prowadnica przesuwanej opończy, urządzenia naciągające przesuwaną opończę i inne ruchome części są zmontowane w taki sposób, aby dostęp do powierzchni przeznaczonej na ładunek po zabezpieczeniu urządzeń zamykających był niemożliwy bez pozostawienia widocznych śladów. Przykład takiego systemu konstrukcji przedstawiono na rysunku nr 9 załączonym do niniejszego regulaminu.”. |
| --- | --- | --- |

Załącznik 2, art. 4 ust. 2 ppkt (iii):

Załącznik 2, art. 4 ust. 2 ppkt (iii):

Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:

„(iii)

| | Załącznik 2, nowy art. 5:

  Po zmienionym art. 4 dodaje się:


  „Artykuł 5
  Pojazdy z krytym opończą dachem przesuwnym

  1.   Art. 1, 2, 3 i 4 niniejszego regulaminu stosuje się, w stosownych przypadkach, do pojazdów z krytym opończą dachem przesuwnym. Ponadto pojazdy te są zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu.


  2.   Kryty opończą dach przesuwny powinien spełniać wymogi określone poniżej w ppkt (i) do (iii):






  (i) | kryty opończą dach przesuwny jest zmontowany przy pomocy elementów, które nie mogą być zdjęte i ponownie założone od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów, bądź w taki sposób, aby utworzona całość nie mogła być zmieniona bez pozostawienia widocznych śladów; |
| --- | --- | --- |

Załącznik 2, nowy art. 5:

Załącznik 2, nowy art. 5:

Po zmienionym art. 4 dodaje się:

„Artykuł 5

Pojazdy z krytym opończą dachem przesuwnym

1.   Art. 1, 2, 3 i 4 niniejszego regulaminu stosuje się, w stosownych przypadkach, do pojazdów z krytym opończą dachem przesuwnym. Ponadto pojazdy te są zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu.

2.   Kryty opończą dach przesuwny powinien spełniać wymogi określone poniżej w ppkt (i) do (iii):

(i)

kryty opończą dach przesuwny jest zmontowany przy pomocy elementów, które nie mogą być zdjęte i ponownie założone od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów, bądź w taki sposób, aby utworzona całość nie mogła być zmieniona bez pozostawienia widocznych śladów;

| (ii) | dach przesuwny przykrywa stałą część dachu na przedniej stronie pomieszczenia przeznaczonego na ładunek, tak że opończa dachu nie może być przeciągnięta przez górny brzeg obwodziny górnej. Wzdłuż pomieszczenia przeznaczonego na ładunek mocuje się po obu stronach na krawędzi opończy dachu naprężoną linkę stalową w taki sposób, aby nie mogła być zdjęta i ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów. Opończa dachu jest przymocowana do profilu przesuwnego w taki sposób, że nie może być usunięta ani ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów; |
| --- | --- |

(ii)

dach przesuwny przykrywa stałą część dachu na przedniej stronie pomieszczenia przeznaczonego na ładunek, tak że opończa dachu nie może być przeciągnięta przez górny brzeg obwodziny górnej. Wzdłuż pomieszczenia przeznaczonego na ładunek mocuje się po obu stronach na krawędzi opończy dachu naprężoną linkę stalową w taki sposób, aby nie mogła być zdjęta i ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów. Opończa dachu jest przymocowana do profilu przesuwnego w taki sposób, że nie może być usunięta ani ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów;

| (iii) | prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części zmontowane są w taki sposób, aby zamknięte i zabezpieczone zamknięciami celnymi drzwi, dach oraz inne ruchome części nie mogły być otworzone ani zamknięte od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów. Prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części są zmontowane w taki sposób, aby dostęp do powierzchni przeznaczonej na ładunek po zabezpieczeniu urządzeń zamykających był niemożliwy bez pozostawienia widocznych śladów. |
| --- | --- |

(iii)

prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części zmontowane są w taki sposób, aby zamknięte i zabezpieczone zamknięciami celnymi drzwi, dach oraz inne ruchome części nie mogły być otworzone ani zamknięte od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów. Prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części są zmontowane w taki sposób, aby dostęp do powierzchni przeznaczonej na ładunek po zabezpieczeniu urządzeń zamykających był niemożliwy bez pozostawienia widocznych śladów.

Przykład takiego możliwego systemu konstrukcji przedstawiono na rysunku nr 10 załączonym do niniejszego regulaminu.”.

| | Załącznik 2, rysunek nr 9:

  Dotychczasowy rysunek nr 9 zastępuje się następującym rysunkiem:


  „Rysunek nr 9

  WZÓR KONSTRUKCJI POJAZDU Z PRZESUWANYMI OPOŃCZAMI




  Rysunek nr 9, ciąg dalszy:



  Rysunek nr 9, ciąg dalszy:




  ”. |
| --- | --- |

Załącznik 2, rysunek nr 9:

Załącznik 2, rysunek nr 9:

Dotychczasowy rysunek nr 9 zastępuje się następującym rysunkiem:

„Rysunek nr 9

WZÓR KONSTRUKCJI POJAZDU Z PRZESUWANYMI OPOŃCZAMI

Rysunek nr 9, ciąg dalszy:

Rysunek nr 9, ciąg dalszy:

Image 33

  ”.

| | Załącznik 2, nowy rysunek nr 10:

  Po nowym rysunku nr 9 dodaje się:


  „Rysunek nr 10

  WZÓR KONSTRUKCJI POJAZDU Z KRYTYM OPOŃCZĄ DACHEM PRZESUWNYM




  Rysunek nr 10, ciąg dalszy:



  Rysunek nr 10, ciąg dalszy:




  ”. |
| --- | --- |

Załącznik 2, nowy rysunek nr 10:

Załącznik 2, nowy rysunek nr 10:

Po nowym rysunku nr 9 dodaje się:

„Rysunek nr 10

WZÓR KONSTRUKCJI POJAZDU Z KRYTYM OPOŃCZĄ DACHEM PRZESUWNYM

Rysunek nr 10, ciąg dalszy:

Rysunek nr 10, ciąg dalszy:

Image 36

  ”.

| | Załącznik 7 część I, art. 5 ust. 2 ppkt (i):

  Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:







  „(i) | przesuwane opończe, podłoga, drzwi i wszystkie inne części składowe kontenera są zmontowane przy pomocy elementów, które nie mogą być zdjęte i ponownie założone od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów, bądź w taki sposób, aby utworzona całość nie mogła być zmieniona bez pozostawienia widocznych śladów.”. |
| --- | --- | --- |

Załącznik 7 część I, art. 5 ust. 2 ppkt (i):

Załącznik 7 część I, art. 5 ust. 2 ppkt (i):

Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:

„(i)

| | Załącznik 7 część I, art. 5 ust. 2 ppkt (iii)

  Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:







  „(iii) | prowadnica przesuwanej opończy, urządzenia naciągające przesuwaną opończę i inne ruchome części zmontowane są w taki sposób, aby zamknięte i zabezpieczone zamknięciami celnymi drzwi oraz inne ruchome części nie mogły być otworzone ani zamknięte od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów. Prowadnica przesuwanej opończy, urządzenia naciągające przesuwaną opończę i inne ruchome części zmontowane są w taki sposób, aby dostęp do kontenera po zabezpieczeniu urządzeń zamykający był niemożliwy bez pozostawienia widocznych śladów. Przykład takiego systemu konstrukcji przedstawiono na rysunku nr 9 załączonym do niniejszego regulaminu.”. |
| --- | --- | --- |

Załącznik 7 część I, art. 5 ust. 2 ppkt (iii)

Załącznik 7 część I, art. 5 ust. 2 ppkt (iii)

Dotychczasowy tekst zastępuje się następującym:

„(iii)

| | Załącznik 7 część I, nowy art. 6:

  Po zmienionym art. 5 dodaje się:


  „Artykuł 6
  Kontenery z krytym opończą dachem przesuwnym

  1.   Art. 1, 2, 3, 4 i 5 niniejszego regulaminu stosuje się, w stosownych przypadkach, do kontenerów z krytym opończą dachem przesuwnym. Ponadto kontenery te są zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu.


  2.   Kryty opończą dach przesuwny powinien spełniać wymogi określone poniżej w ppkt (i) do (iii):






  (i) | kryty opończą dach przesuwny jest zmontowany przy pomocy elementów, które nie mogą być zdjęte i ponownie założone od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów, bądź w taki sposób, aby utworzona całość nie mogła być zmieniona bez pozostawienia widocznych śladów; |
| --- | --- | --- |

Załącznik 7 część I, nowy art. 6:

Załącznik 7 część I, nowy art. 6:

Po zmienionym art. 5 dodaje się:

„Artykuł 6

Kontenery z krytym opończą dachem przesuwnym

1.   Art. 1, 2, 3, 4 i 5 niniejszego regulaminu stosuje się, w stosownych przypadkach, do kontenerów z krytym opończą dachem przesuwnym. Ponadto kontenery te są zgodne z postanowieniami niniejszego artykułu.

2.   Kryty opończą dach przesuwny powinien spełniać wymogi określone poniżej w ppkt (i) do (iii):

(i)

kryty opończą dach przesuwny jest zmontowany przy pomocy elementów, które nie mogą być zdjęte i ponownie założone od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów, bądź w taki sposób, aby utworzona całość nie mogła być zmieniona bez pozostawienia widocznych śladów;

| (ii) | opończa dachu przesuwnego przykrywa stałą część dachu na przedniej stronie kontenera, tak że opończa dachu nie może być przeciągnięta przez górny brzeg obwodziny górnej. Wzdłuż kontenera mocuje się po obu stronach na krawędzi opończy dachu naprężoną linkę stalową w taki sposób, aby nie mogła być zdjęta i ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów. Opończa dachu jest przymocowana do profilu przesuwnego w taki sposób, że nie może być usunięta ani ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów; |
| --- | --- |

(ii)

opończa dachu przesuwnego przykrywa stałą część dachu na przedniej stronie kontenera, tak że opończa dachu nie może być przeciągnięta przez górny brzeg obwodziny górnej. Wzdłuż kontenera mocuje się po obu stronach na krawędzi opończy dachu naprężoną linkę stalową w taki sposób, aby nie mogła być zdjęta i ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów. Opończa dachu jest przymocowana do profilu przesuwnego w taki sposób, że nie może być usunięta ani ponownie przymocowana bez pozostawienia widocznych śladów;

| (iii) | prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części zmontowane są w taki sposób, aby zamknięte i zabezpieczone zamknięciami celnymi drzwi, dach oraz inne ruchome części nie mogły być otworzone ani zamknięte od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów. Prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części są zmontowane w taki sposób, aby dostęp do kontenera po zabezpieczeniu urządzeń zamykających był niemożliwy bez pozostawienia widocznych śladów. |
| --- | --- |

(iii)

prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części zmontowane są w taki sposób, aby zamknięte i zabezpieczone zamknięciami celnymi drzwi, dach oraz inne ruchome części nie mogły być otworzone ani zamknięte od zewnątrz bez pozostawienia widocznych śladów. Prowadnica dachu przesuwnego, urządzenia naciągające dach przesuwny i inne ruchome części są zmontowane w taki sposób, aby dostęp do kontenera po zabezpieczeniu urządzeń zamykających był niemożliwy bez pozostawienia widocznych śladów.

Przykład możliwego systemu konstrukcji przedstawiono na rysunku nr 10 załączonym do niniejszego regulaminu.”.

| | Załącznik 7 część I, rysunek nr 9:

  Dotychczasowy rysunek nr 9 zastępuje się następującym rysunkiem:


  „Rysunek nr 9

  WZÓR KONSTRUKCJI KONTENERA Z PRZESUWANYMI OPOŃCZAMI




  Rysunek nr 9, ciąg dalszy:



  Rysunek nr 9, ciąg dalszy:




  ”. |
| --- | --- |

Załącznik 7 część I, rysunek nr 9:

Załącznik 7 część I, rysunek nr 9:

Dotychczasowy rysunek nr 9 zastępuje się następującym rysunkiem:

„Rysunek nr 9

WZÓR KONSTRUKCJI KONTENERA Z PRZESUWANYMI OPOŃCZAMI

Rysunek nr 9, ciąg dalszy:

Rysunek nr 9, ciąg dalszy:

Image 39

  ”.

| | Załącznik 7 część I, nowy rysunek nr 10:

  Po nowym rysunku nr 9 dodaje się:


  „Rysunek nr 10

  WZÓR KONSTRUKCJI KONTENERA Z KRYTYM OPOŃCZĄ DACHEM PRZESUWNYM




  Rysunek nr 10, ciąg dalszy:



  Rysunek nr 10, ciąg dalszy:




  ” |
| --- | --- |

Załącznik 7 część I, nowy rysunek nr 10:

Załącznik 7 część I, nowy rysunek nr 10:

Po nowym rysunku nr 9 dodaje się:

„Rysunek nr 10

WZÓR KONSTRUKCJI KONTENERA Z KRYTYM OPOŃCZĄ DACHEM PRZESUWNYM

Rysunek nr 10, ciąg dalszy:

Rysunek nr 10, ciąg dalszy:

Image 42

  ”

---

ROZPORZĄDZENIA

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/45 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/45

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/2080

z dnia 25 listopada 2016 r.

otwierające sprzedaż odtłuszczonego mleka w proszku w drodze procedury przetargowej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1240 z dnia 18 maja 2016 r. ustalające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do interwencji publicznej i dopłat do prywatnego przechowywania (2), w szczególności jego art. 28 i art. 31 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku odtłuszczonego mleka w proszku pod względem wzrostu cen i wysokiego poziomu zapasów interwencyjnych, należy rozpocząć sprzedaż interwencyjną odtłuszczonego mleka w proszku w trybie procedury przetargowej zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/1240. |
| --- | --- |

(1)

Biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku odtłuszczonego mleka w proszku pod względem wzrostu cen i wysokiego poziomu zapasów interwencyjnych, należy rozpocząć sprzedaż interwencyjną odtłuszczonego mleka w proszku w trybie procedury przetargowej zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2016/1240.

| (2) | W celu odpowiedniego zarządzania sprzedażą interwencyjną konieczne jest wyznaczenie daty, przed którą odtłuszczone mleko w proszku nadające się do sprzedaży musi wejść w zakres interwencji publicznej. |
| --- | --- |

(2)

W celu odpowiedniego zarządzania sprzedażą interwencyjną konieczne jest wyznaczenie daty, przed którą odtłuszczone mleko w proszku nadające się do sprzedaży musi wejść w zakres interwencji publicznej.

| (3) | Zgodnie z art. 28 ust. 4 lit. b), c) i d) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 konieczne jest ustalenie okresu objętego przetargiem, minimalnej ilości, jaką może obejmować oferta przetargowa, oraz kwoty zabezpieczenia, które należy wnieść przy składaniu oferty przetargowej. |
| --- | --- |

(3)

Zgodnie z art. 28 ust. 4 lit. b), c) i d) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 konieczne jest ustalenie okresu objętego przetargiem, minimalnej ilości, jaką może obejmować oferta przetargowa, oraz kwoty zabezpieczenia, które należy wnieść przy składaniu oferty przetargowej.

| (4) | Do celów art. 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 konieczne jest ustalenie terminów, w których państwa członkowskie mają powiadomić Komisję o wszystkich ważnych ofertach przetargowych. |
| --- | --- |

(4)

Do celów art. 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240 konieczne jest ustalenie terminów, w których państwa członkowskie mają powiadomić Komisję o wszystkich ważnych ofertach przetargowych.

| (5) | Przez wzgląd na efektywność administracji państwa członkowskie powinny powiadamiać Komisję zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 792/2009 (3). |
| --- | --- |

(5)

Przez wzgląd na efektywność administracji państwa członkowskie powinny powiadamiać Komisję zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 792/2009 (3).

| (6) | Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego, |
| --- | --- |

(6)

Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres

Sprzedaż w drodze procedury przetargowej odtłuszczonego mleka w proszku przyjętego do przechowywania przed dniem 1 listopada 2015 r. została otwarta na warunkach przewidzianych w tytule II rozdziału III rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1240.

Artykuł 2

Składanie ofert

1.   Okres składania ofert w odpowiedzi na pierwszy przetarg częściowy upływa dnia 13 grudnia 2016 r. o godzinie 11.00 czasu obowiązującego w Brukseli.

2.   Okresy składania ofert w odpowiedzi na drugi przetarg częściowy i kolejne przetargi częściowe rozpoczynają się w pierwszym dniu roboczym po upływie poprzedzającego okresu. Okresy te upływają w pierwszy i trzeci wtorek miesiąca o godzinie 11.00 czasu obowiązującego w Brukseli. W sierpniu upływają jednak w czwarty wtorek miesiąca o godzinie 11.00 czasu obowiązującego w Brukseli, a w grudniu w drugi wtorek o godzinie 11.00 czasu obowiązującego w Brukseli. Jeśli wtorek jest dniem ustawowo wolnym od pracy, termin przypada na poprzedni dzień roboczy o godzinie 11.00 czasu obowiązującego w Brukseli.

3.   Oferty przetargowe składa się w zatwierdzonych przez państwa członkowskie agencjach płatniczych (4).

Artykuł 3

Ilość ujęta ofertą przetargową i jednostka miary

Minimalna ilość odtłuszczonego mleka w proszku, jaką może obejmować oferta przetargowa, wynosi 20 ton.

Zaproponowana cena jest ceną za 100 kg produktu.

Artykuł 4

Zabezpieczenie

Podczas składania oferty przetargowej dotyczącej sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku wnosi się zabezpieczenie w kwocie 50 EUR za tonę na rzecz agencji płatniczej, w której złożono ofertę przetargową.

Artykuł 5

Powiadomienie Komisji

Powiadomienie przewidziane w art. 31 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1240 wystosowuje się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 792/2009 przed godziną 16.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniach określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 listopada 2016 r.

W imieniu Komisji,

za Przewodniczącego,

Phil HOGAN

Członek Komisji

---

(1)  
  Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

1

(2)  
  Dz.U. L 206 z 30.7.2016, s. 71.

2

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 792/2009 z dnia 31 sierpnia 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady, zgodnie z którymi państwa członkowskie przekazują Komisji informacje i dokumenty dotyczące wdrożenia wspólnej organizacji rynków, systemu płatności bezpośrednich, promocji produktów rolnych oraz systemów stosowanych w odniesieniu do regionów najbardziej oddalonych i mniejszych wysp Morza Egejskiego (Dz.U. L 228 z 1.9.2009, s. 3).

3

(4)  Adresy agencji płatniczych są dostępne na stronie Komisji Europejskiej http://ec.europa.eu/agriculture/milk/policy-instruments/index_en.htm

4

---

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/48 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/48

---

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2016/2081

z dnia 28 listopada 2016 r.

nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i produkowanego przez Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

PROCEDURA

| (1) | W dniu 18 kwietnia 2012 r., rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 325/2012 (2) („zaskarżone rozporządzenie”), Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej w wysokości od 14,6 % do 52,2 % w następstwie dochodzenia antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (3). |
| --- | --- |

(1)

W dniu 18 kwietnia 2012 r., rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 325/2012 (2) („zaskarżone rozporządzenie”), Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej w wysokości od 14,6 % do 52,2 % w następstwie dochodzenia antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (3).

2

3

| (2) | Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. (4) Sąd stwierdził nieważność spornego rozporządzenia w zakresie dotyczącym Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. – współpracującego producenta eksportującego z Chin. Sąd orzekł, że argumenty Rady dotyczące dwóch kwestii związanych z określeniem poziomu usuwającego szkodę nie były zgodne z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(2)

Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. (4) Sąd stwierdził nieważność spornego rozporządzenia w zakresie dotyczącym Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. – współpracującego producenta eksportującego z Chin. Sąd orzekł, że argumenty Rady dotyczące dwóch kwestii związanych z określeniem poziomu usuwającego szkodę nie były zgodne z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

4

| (3) | W następstwie wyroku Sądu Komisja opublikowała zawiadomienie informujące, że postanowiła wznowić dochodzenie antydumpingowe dotyczące kwasu szczawiowego w celu wykonania wyroku w odniesieniu do Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. |
| --- | --- |

(3)

W następstwie wyroku Sądu Komisja opublikowała zawiadomienie informujące, że postanowiła wznowić dochodzenie antydumpingowe dotyczące kwasu szczawiowego w celu wykonania wyroku w odniesieniu do Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd.

B.   WYKONANIE

WYKONANIE

1.   Stawka celna dla obliczenia poziomu usuwającego szkodę (margines szkody)

Stawka celna dla obliczenia poziomu usuwającego szkodę (margines szkody)

| (4) | Jak wspomniano w motywach 66 i 83 zaskarżonego rozporządzenia, spółka Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. twierdziła, że przy obliczaniu marginesu szkody Komisja nie uwzględniła w pełni wynoszącej 6,5 % różnicy odpowiadającej zwykłej stawce cła. |
| --- | --- |

(4)

Jak wspomniano w motywach 66 i 83 zaskarżonego rozporządzenia, spółka Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. twierdziła, że przy obliczaniu marginesu szkody Komisja nie uwzględniła w pełni wynoszącej 6,5 % różnicy odpowiadającej zwykłej stawce cła.

| (5) | Komisja stwierdziła, w odniesieniu do pierwotnego dochodzenia, że wniosek był uzasadniony i dokonała przeglądu obliczeń dotyczących marginesu szkody w następujący sposób: ostateczną średnią ważoną cenę importową obliczono dodając do średniej ważonej ceny eksportowej CIF na granicy Unii stosowanej przez Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd, dla obu typów kwasu szczawiowego (rafinowanego i nierafinowanego) w pierwszej kolejności 6,5 % należności celnych, a następnie ryczałtową kwotę 10 EUR/tonę odpowiadającą kosztom ponoszonym po przywozie. |
| --- | --- |

(5)

Komisja stwierdziła, w odniesieniu do pierwotnego dochodzenia, że wniosek był uzasadniony i dokonała przeglądu obliczeń dotyczących marginesu szkody w następujący sposób: ostateczną średnią ważoną cenę importową obliczono dodając do średniej ważonej ceny eksportowej CIF na granicy Unii stosowanej przez Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd, dla obu typów kwasu szczawiowego (rafinowanego i nierafinowanego) w pierwszej kolejności 6,5 % należności celnych, a następnie ryczałtową kwotę 10 EUR/tonę odpowiadającą kosztom ponoszonym po przywozie.

| (6) | W rezultacie margines szkody Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd został obniżony do 18,7 %. Jednakże jak wskazano w motywach 83 i 87 zaskarżonego rozporządzenia, obniżony margines szkody był wyższy od marginesu dumpingu ustalonego dla Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. (14,6 %), który stanowi podstawę dla nałożonego cła antydumpingowego. |
| --- | --- |

(6)

W rezultacie margines szkody Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd został obniżony do 18,7 %. Jednakże jak wskazano w motywach 83 i 87 zaskarżonego rozporządzenia, obniżony margines szkody był wyższy od marginesu dumpingu ustalonego dla Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. (14,6 %), który stanowi podstawę dla nałożonego cła antydumpingowego.

2.   Marża zysku dla obliczenia poziomu usuwającego szkodę (margines szkody)

Marża zysku dla obliczenia poziomu usuwającego szkodę (margines szkody)

| (7) | Jak wskazano w motywach 142 i 143 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1043/2011 (5), wprowadzającego środki tymczasowe w przedmiotowej sprawie, oraz jak potwierdzono w zaskarżonym rozporządzeniu, zysk wykorzystany do obliczenia poziomu usunięcia szkody wynosił 8 % obrotu; poziom ten uznano za zysk, który przemysł unijny mógłby osiągnąć w normalnych warunkach konkurencji, przy braku dumpingu wyrządzającego szkodę. Argumenty dotyczące wykorzystania tej wartości liczbowej omówiono poniżej. |
| --- | --- |

(7)

Jak wskazano w motywach 142 i 143 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1043/2011 (5), wprowadzającego środki tymczasowe w przedmiotowej sprawie, oraz jak potwierdzono w zaskarżonym rozporządzeniu, zysk wykorzystany do obliczenia poziomu usunięcia szkody wynosił 8 % obrotu; poziom ten uznano za zysk, który przemysł unijny mógłby osiągnąć w normalnych warunkach konkurencji, przy braku dumpingu wyrządzającego szkodę. Argumenty dotyczące wykorzystania tej wartości liczbowej omówiono poniżej.

5

| (8) | Podczas dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia ustalono, że w okresie badanym przemysł unijny przynosił straty lub osiągał bardzo ograniczony poziom zysku. Poziom zysków był niewystarczający, aby utrzymać produkcję w perspektywie średnioterminowej. Ponadto w dochodzeniu pierwotnym zidentyfikowano w okresie badanym znaczne ilości przywozu po cenach, które były niższe niż ustalone średnie ceny dumpingowe w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. Ten przywóz po niskich cenach wywarł negatywny wpływ na sytuację gospodarczą przemysłu unijnego. W związku z tym poziom zysku faktycznie osiągnięty przez przemysł unijny w okresie badanym nie mógł być uznany za zysk, który przemysł unijny mógłby rozsądnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji. |
| --- | --- |

(8)

Podczas dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia ustalono, że w okresie badanym przemysł unijny przynosił straty lub osiągał bardzo ograniczony poziom zysku. Poziom zysków był niewystarczający, aby utrzymać produkcję w perspektywie średnioterminowej. Ponadto w dochodzeniu pierwotnym zidentyfikowano w okresie badanym znaczne ilości przywozu po cenach, które były niższe niż ustalone średnie ceny dumpingowe w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. Ten przywóz po niskich cenach wywarł negatywny wpływ na sytuację gospodarczą przemysłu unijnego. W związku z tym poziom zysku faktycznie osiągnięty przez przemysł unijny w okresie badanym nie mógł być uznany za zysk, który przemysł unijny mógłby rozsądnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji.

| (9) | Ponadto w toku pierwotnego dochodzenia Komisja nie zgromadziła danych dotyczących zysku przemysłu unijnego w okresie poprzedzającym okres badany. W związku z tym nie były dostępne dane dotyczące przemysłu unijnego w okresie bezpośrednio poprzedzającym okres badany, które mogłyby zostać wykorzystane jako rozsądna marża zysku przy obliczaniu marginesu szkody. Po ujawnieniu ustaleń spółka Yuanping twierdziła, że służby Komisji powinny były wykorzystać informacje niedotyczące okresu badanego, aby przeprowadzić właściwą ocenę w celu ustalenia zysku docelowego. |
| --- | --- |

(9)

Ponadto w toku pierwotnego dochodzenia Komisja nie zgromadziła danych dotyczących zysku przemysłu unijnego w okresie poprzedzającym okres badany. W związku z tym nie były dostępne dane dotyczące przemysłu unijnego w okresie bezpośrednio poprzedzającym okres badany, które mogłyby zostać wykorzystane jako rozsądna marża zysku przy obliczaniu marginesu szkody. Po ujawnieniu ustaleń spółka Yuanping twierdziła, że służby Komisji powinny były wykorzystać informacje niedotyczące okresu badanego, aby przeprowadzić właściwą ocenę w celu ustalenia zysku docelowego.

| (10) | Stwierdzenie to nie zostało przyjęte. Sądy unijne uznały szeroki margines uprawnień dyskrecjonalnych Komisji w odniesieniu do okresu, który należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu szkody (6). Na początku dochodzenia pierwotnego Komisja ustaliła okres w celu zebrania danych do oceny szkody, tj. okres badany (od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.), i nie gromadziła danych wykraczających poza ten termin. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 23 poniżej, w ramach niniejszego ponownego dochodzenia, Komisja musi opierać się wyłącznie na danych dostępnych w dochodzeniu pierwotnym. |
| --- | --- |

(10)

Stwierdzenie to nie zostało przyjęte. Sądy unijne uznały szeroki margines uprawnień dyskrecjonalnych Komisji w odniesieniu do okresu, który należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu szkody (6). Na początku dochodzenia pierwotnego Komisja ustaliła okres w celu zebrania danych do oceny szkody, tj. okres badany (od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.), i nie gromadziła danych wykraczających poza ten termin. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 23 poniżej, w ramach niniejszego ponownego dochodzenia, Komisja musi opierać się wyłącznie na danych dostępnych w dochodzeniu pierwotnym.

6

| (11) | Komisja przeanalizowała zatem docelowy zysk zaproponowany przez skarżącego w dochodzeniu prowadzącym do zaskarżonego rozporządzenia. W skardze zaproponowano docelową marżę zysku dla obliczenia marginesu szkody wynoszącą 10 %. W tym względzie Komisja zauważyła, że marża zysku zastosowana przez Radę we wcześniejszym dochodzeniu z 1991 r. dotyczącym przywozu kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej wynosiła 10 % (7). Skarżący uzasadnił proponowany poziom rentowności, twierdząc, że mógłby osiągnąć ten poziom gdyby w pełni wykorzystywał swoje moce produkcyjne. Jednakże zaproponowana przez skarżącego marża zysku nie odnosi się do rzeczywistego zysku osiągniętego przy braku przywozu dumpingowego w normalnych warunkach konkurencji, lecz do teoretycznej sytuacji pełnego wykorzystania mocy produkcyjnych. Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący nie wykazał, że pełne wykorzystanie mocy produkcyjnych, na którym oparł zaproponowany docelowy zysk, został lub mógłby zostać osiągnięty w normalnych warunkach rynkowych, przy braku dumpingowego przywozu, wnioskowany docelowy zysk nie może zostać wykorzystany. |
| --- | --- |

(11)

Komisja przeanalizowała zatem docelowy zysk zaproponowany przez skarżącego w dochodzeniu prowadzącym do zaskarżonego rozporządzenia. W skardze zaproponowano docelową marżę zysku dla obliczenia marginesu szkody wynoszącą 10 %. W tym względzie Komisja zauważyła, że marża zysku zastosowana przez Radę we wcześniejszym dochodzeniu z 1991 r. dotyczącym przywozu kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej wynosiła 10 % (7). Skarżący uzasadnił proponowany poziom rentowności, twierdząc, że mógłby osiągnąć ten poziom gdyby w pełni wykorzystywał swoje moce produkcyjne. Jednakże zaproponowana przez skarżącego marża zysku nie odnosi się do rzeczywistego zysku osiągniętego przy braku przywozu dumpingowego w normalnych warunkach konkurencji, lecz do teoretycznej sytuacji pełnego wykorzystania mocy produkcyjnych. Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący nie wykazał, że pełne wykorzystanie mocy produkcyjnych, na którym oparł zaproponowany docelowy zysk, został lub mógłby zostać osiągnięty w normalnych warunkach rynkowych, przy braku dumpingowego przywozu, wnioskowany docelowy zysk nie może zostać wykorzystany.

7

| (12) | W tych okolicznościach Komisja zbadała marżę zysku ustaloną w ramach innych postępowań dotyczących branż sektora chemicznego, które podobnie jak przemysł kwasu szczawiowego są branżami kapitałochłonnymi oraz mają podobny proces produkcyjny. |
| --- | --- |

(12)

W tych okolicznościach Komisja zbadała marżę zysku ustaloną w ramach innych postępowań dotyczących branż sektora chemicznego, które podobnie jak przemysł kwasu szczawiowego są branżami kapitałochłonnymi oraz mają podobny proces produkcyjny.

| (13) | W odniesieniu do marży zysku wykorzystanych w poprzednich dochodzeniach w sektorze chemicznym (8) (w tym marży zysku wykorzystanej w poprzednim dochodzeniu w sprawie kwasu szczawiowego) stwierdzono, że średnią marżę zysku wynoszącą ok. 8 % uznano za stanowiącą rozsądny poziom zysku, który przemysł unijny mógłby osiągnąć w normalnych warunkach rynkowych przy braku szkodliwego dumpingu. |
| --- | --- |

(13)

W odniesieniu do marży zysku wykorzystanych w poprzednich dochodzeniach w sektorze chemicznym (8) (w tym marży zysku wykorzystanej w poprzednim dochodzeniu w sprawie kwasu szczawiowego) stwierdzono, że średnią marżę zysku wynoszącą ok. 8 % uznano za stanowiącą rozsądny poziom zysku, który przemysł unijny mógłby osiągnąć w normalnych warunkach rynkowych przy braku szkodliwego dumpingu.

8

| (14) | Ponadto Komisja zbadała także marżę zysku wykorzystywaną w dochodzeniach dotyczących innych sektorów, które podobnie jak sektor chemiczny są kapitałochłonne. W tym kontekście Komisja stwierdziła, że marże zysku wykorzystane w tych dochodzeniach (9) były zgodne ze średnią marżą zysku ustaloną dla sektora chemicznego, w tym dla przemysłu kwasu szczawiowego. |
| --- | --- |

(14)

Ponadto Komisja zbadała także marżę zysku wykorzystywaną w dochodzeniach dotyczących innych sektorów, które podobnie jak sektor chemiczny są kapitałochłonne. W tym kontekście Komisja stwierdziła, że marże zysku wykorzystane w tych dochodzeniach (9) były zgodne ze średnią marżą zysku ustaloną dla sektora chemicznego, w tym dla przemysłu kwasu szczawiowego.

9

| (15) | Na podstawie ustaleń, o których mowa powyżej, oraz w związku z brakiem danych dotyczących rzeczywistego poziomu rentowności, jaki mógłby zostać osiągnięty przez przemysł unijny w okresie objętym dochodzeniem w normalnych warunkach konkurencji, przy braku szkodliwego dumpingu, Komisja uznała za właściwe ustalenie takiej rozsądnej marży zysku na podstawie średniej marży zysku ustalonej w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących innych branż sektora chemicznego oraz innych sektorów o podobnych cechach (m.in. podobnym poziomie kapitałochłonności). Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że 8-proc. marża zysku była marżą, której przemysł unijny mógł rozsądnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu po cenach dumpingowych, a zatem marża ta powinna zostać wykorzystana do obliczenia poziomu usuwającego szkodę. |
| --- | --- |

(15)

Na podstawie ustaleń, o których mowa powyżej, oraz w związku z brakiem danych dotyczących rzeczywistego poziomu rentowności, jaki mógłby zostać osiągnięty przez przemysł unijny w okresie objętym dochodzeniem w normalnych warunkach konkurencji, przy braku szkodliwego dumpingu, Komisja uznała za właściwe ustalenie takiej rozsądnej marży zysku na podstawie średniej marży zysku ustalonej w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących innych branż sektora chemicznego oraz innych sektorów o podobnych cechach (m.in. podobnym poziomie kapitałochłonności). Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że 8-proc. marża zysku była marżą, której przemysł unijny mógł rozsądnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu po cenach dumpingowych, a zatem marża ta powinna zostać wykorzystana do obliczenia poziomu usuwającego szkodę.

C.   UJAWNIENIE USTALEŃ

UJAWNIENIE USTALEŃ

| (16) | Komisja ujawniła powyższe fakty i ustalenia w dniu 29 czerwca 2016 r. Spółce Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd oraz przemysłowi unijnemu umożliwiono przedstawienie uwag na ich temat. |
| --- | --- |

(16)

Komisja ujawniła powyższe fakty i ustalenia w dniu 29 czerwca 2016 r. Spółce Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd oraz przemysłowi unijnemu umożliwiono przedstawienie uwag na ich temat.

| (17) | Uwagi otrzymano w wyznaczonym terminie i zostały one należycie uwzględnione. Ponadto w dniu 11 sierpnia 2016 r. odbyło się przesłuchanie z udziałem służb Komisji i przedstawicieli spółki Yuanping. |
| --- | --- |

(17)

Uwagi otrzymano w wyznaczonym terminie i zostały one należycie uwzględnione. Ponadto w dniu 11 sierpnia 2016 r. odbyło się przesłuchanie z udziałem służb Komisji i przedstawicieli spółki Yuanping.

| (18) | W następstwie uwag otrzymanych od zainteresowanych stron, wprowadzono pewne zmiany w stosunku do pierwotnego dokumentu zawierającego ustalenia z dnia 29 czerwca 2016 r. W związku z tym Komisja ponownie ujawniła powyższe fakty i ustalenia zainteresowanym stronom w dniu 24 sierpnia 2016 r. |
| --- | --- |

(18)

W następstwie uwag otrzymanych od zainteresowanych stron, wprowadzono pewne zmiany w stosunku do pierwotnego dokumentu zawierającego ustalenia z dnia 29 czerwca 2016 r. W związku z tym Komisja ponownie ujawniła powyższe fakty i ustalenia zainteresowanym stronom w dniu 24 sierpnia 2016 r.

| (19) | Po ujawnieniu ustaleń spółka Oxaquim twierdziła, że nie było jasne, czy wniosek spółki Yuanping, o którym mowa w motywie 4 powyżej, został uwzględniony w pełni, czy tylko częściowo. W związku z tym Komisja potwierdziła, że wniosek ten został uwzględniony w pełni. Istotnie, jak wyjaśniono szczegółowo w motywach 5 i 6 powyżej, zweryfikowane obliczenia przeprowadzone przez Komisję podczas pierwotnego dochodzenia w pełni odzwierciedlały uwagi zgłoszone przez Yuanping w czasie pierwotnego dochodzenia. |
| --- | --- |

(19)

Po ujawnieniu ustaleń spółka Oxaquim twierdziła, że nie było jasne, czy wniosek spółki Yuanping, o którym mowa w motywie 4 powyżej, został uwzględniony w pełni, czy tylko częściowo. W związku z tym Komisja potwierdziła, że wniosek ten został uwzględniony w pełni. Istotnie, jak wyjaśniono szczegółowo w motywach 5 i 6 powyżej, zweryfikowane obliczenia przeprowadzone przez Komisję podczas pierwotnego dochodzenia w pełni odzwierciedlały uwagi zgłoszone przez Yuanping w czasie pierwotnego dochodzenia.

| (20) | Ze swej strony spółka Yuanping utrzymywała, że wykonując wyrok Sądu, Komisja przeprowadziła analizę a posteriori w celu uzasadnienia ustaleń pierwotnego dochodzenia. Według Yuanping dowodem na to był fakt, że Komisja oparła się na rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 1138/2011 (10), opublikowanym po zakończeniu oceny docelowego zysku w ramach obecnego postępowania. Zdaniem Yuanping taka analiza a posteriori nie może stanowić uzasadnienia dla pierwotnych ustaleń. Twierdzenie to było błędne i zostało ono odrzucone z następujących względów. |
| --- | --- |

(20)

Ze swej strony spółka Yuanping utrzymywała, że wykonując wyrok Sądu, Komisja przeprowadziła analizę a posteriori w celu uzasadnienia ustaleń pierwotnego dochodzenia. Według Yuanping dowodem na to był fakt, że Komisja oparła się na rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 1138/2011 (10), opublikowanym po zakończeniu oceny docelowego zysku w ramach obecnego postępowania. Zdaniem Yuanping taka analiza a posteriori nie może stanowić uzasadnienia dla pierwotnych ustaleń. Twierdzenie to było błędne i zostało ono odrzucone z następujących względów.

a posteriori

10

a posteriori

| (21) | Po pierwsze, jeśli chodzi o przypadki wykorzystane do oceny docelowego zysku (spośród których tylko kilka zostało wymienionych w rozporządzeniu), twierdzenie Yuanping nie znajduje oparcia w faktach. Zysk docelowy w tych wszystkich przypadkach, w tym w powyższym rozporządzeniu przytoczonym przez Yuanping, został tymczasowo lub ostatecznie ustalony przed określeniem docelowego zysku w ramach pierwotnego dochodzenia. |
| --- | --- |

(21)

Po pierwsze, jeśli chodzi o przypadki wykorzystane do oceny docelowego zysku (spośród których tylko kilka zostało wymienionych w rozporządzeniu), twierdzenie Yuanping nie znajduje oparcia w faktach. Zysk docelowy w tych wszystkich przypadkach, w tym w powyższym rozporządzeniu przytoczonym przez Yuanping, został tymczasowo lub ostatecznie ustalony przed określeniem docelowego zysku w ramach pierwotnego dochodzenia.

| (22) | Po drugie, w celu wykonania wyroku Trybunału zgodnie z art. 266 TFUE Komisja musi przedstawić uzasadnienie zgodnie z art. 296 TFUE w odniesieniu do tych ustaleń pierwotnego dochodzenia, w przypadku których Sąd stwierdził, że uzasadnienie było niewystarczające. Komisja musi przy tym opierać się na danych dostępnych w czasie pierwotnego dochodzenia. |
| --- | --- |

(22)

Po drugie, w celu wykonania wyroku Trybunału zgodnie z art. 266 TFUE Komisja musi przedstawić uzasadnienie zgodnie z art. 296 TFUE w odniesieniu do tych ustaleń pierwotnego dochodzenia, w przypadku których Sąd stwierdził, że uzasadnienie było niewystarczające. Komisja musi przy tym opierać się na danych dostępnych w czasie pierwotnego dochodzenia.

| (23) | W związku z tym Komisja uzasadniła swoje ustalenia, np. zastosowanie docelowego zysku 8 %, wykorzystując wyłącznie informacje, które wcześniej wykorzystywała w ramach pierwotnego dochodzenia. |
| --- | --- |

(23)

W związku z tym Komisja uzasadniła swoje ustalenia, np. zastosowanie docelowego zysku 8 %, wykorzystując wyłącznie informacje, które wcześniej wykorzystywała w ramach pierwotnego dochodzenia.

| (24) | Ponadto wszystkie informacje przedstawione przez Komisję w niniejszym rozporządzeniu były już zawarte w aktach pierwotnego dochodzenia lub były publicznie dostępne w tamtym czasie. Informacje te zostały ponownie przekazane Yuanping w kontekście niniejszego dochodzenia, wykazując że Komisja nie wykorzystała żadnych nowych dowodów na poparcie swojego poprawionego uzasadnienia. |
| --- | --- |

(24)

Ponadto wszystkie informacje przedstawione przez Komisję w niniejszym rozporządzeniu były już zawarte w aktach pierwotnego dochodzenia lub były publicznie dostępne w tamtym czasie. Informacje te zostały ponownie przekazane Yuanping w kontekście niniejszego dochodzenia, wykazując że Komisja nie wykorzystała żadnych nowych dowodów na poparcie swojego poprawionego uzasadnienia.

| (25) | Spółka Yuanping twierdziła jednak, że postępowanie administracyjne nie jest wystarczające w celu skorygowania błędów wykrytych przez Sąd. |
| --- | --- |

(25)

Spółka Yuanping twierdziła jednak, że postępowanie administracyjne nie jest wystarczające w celu skorygowania błędów wykrytych przez Sąd.

| (26) | Argument ten został odrzucony. Sąd nie stwierdził, że ustalenia Komisji były niezgodne ze stanem faktycznym lub zasadniczo błędne. Sąd uznał jedynie, że w niektórych przypadkach brakowało wystarczającego uzasadnienia w zaskarżonym rozporządzeniu. Dostarczenie poprawionego uzasadnienia w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z art. 296 TFUE, stanowi właściwy środek w celu wykonania wyroku Sądu. |
| --- | --- |

(26)

Argument ten został odrzucony. Sąd nie stwierdził, że ustalenia Komisji były niezgodne ze stanem faktycznym lub zasadniczo błędne. Sąd uznał jedynie, że w niektórych przypadkach brakowało wystarczającego uzasadnienia w zaskarżonym rozporządzeniu. Dostarczenie poprawionego uzasadnienia w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z art. 296 TFUE, stanowi właściwy środek w celu wykonania wyroku Sądu.

| (27) | Wreszcie spółka Yuanping twierdziła, że wartość użyta przez Komisję w odniesieniu do kosztów ponoszonych po przywozie, tj. 10 EUR/tonę, była zbyt niska. Na poparcie tego twierdzenia, spółka przedstawiła Komisji dowody w postaci szeregu faktur z 2016 r., w których rzekomo koszty ponoszone po przywozie były znacznie wyższe. |
| --- | --- |

(27)

Wreszcie spółka Yuanping twierdziła, że wartość użyta przez Komisję w odniesieniu do kosztów ponoszonych po przywozie, tj. 10 EUR/tonę, była zbyt niska. Na poparcie tego twierdzenia, spółka przedstawiła Komisji dowody w postaci szeregu faktur z 2016 r., w których rzekomo koszty ponoszone po przywozie były znacznie wyższe.

| (28) | Twierdzenie to odrzucono. Dane liczbowe dotyczące kosztów ponoszonych po przywozie wykorzystane przez Komisję w pierwotnym dochodzeniu były wynikiem zweryfikowanych informacji uzyskanych od współpracujących niepowiązanych importerów. W tym względzie spółka Yuanping nie uzasadniła, dlaczego Komisja powinna ponownie obliczyć tą wartość na podstawie niezweryfikowanych danych pochodzących z okresu nieobjętego pierwotnym dochodzeniem. |
| --- | --- |

(28)

Twierdzenie to odrzucono. Dane liczbowe dotyczące kosztów ponoszonych po przywozie wykorzystane przez Komisję w pierwotnym dochodzeniu były wynikiem zweryfikowanych informacji uzyskanych od współpracujących niepowiązanych importerów. W tym względzie spółka Yuanping nie uzasadniła, dlaczego Komisja powinna ponownie obliczyć tą wartość na podstawie niezweryfikowanych danych pochodzących z okresu nieobjętego pierwotnym dochodzeniem.

| (29) | Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z opinią komitetu powołanego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, |
| --- | --- |

(29)

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z opinią komitetu powołanego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 14,6 % na przywóz kwasu szczawiowego w postaci dihydratu (numer CUS 0028635-1 i numer CAS 6153-56-6) lub w postaci bezwodnej (numer CUS 0021238-4 i numer CAS 144-62-7), w roztworze wodnym lub nie, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, obecnie objętego kodem CN ex 2917 11 00 (kod TARIC 2917110091) i produkowanego przez Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd. (kod dodatkowy TARIC B232).

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2016 r.

W imieniu Komisji

Jean-Claude JUNCKER

Przewodniczący

---

(1)  
  Dz.U. L 176 z 30.6.2016, s. 21.

1

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 325/2012 z dnia 12 kwietnia 2012 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 106 z 18.4.2012, s. 1).

2

(3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51). Od dnia 20 lipca 2016 r.: rozporządzenie (UE) 2016/1036.

3

(4)  Sprawa T-310/12 Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej.

4

Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(5)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1043/2011 z dnia 19 października 2011 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 275 z 20.10.2011, s. 1).

5

(6)  
  Epicheiriseon Metalleftikon Viomichanikon kai Naftiliaekon AE i in. przeciwko Radzie (sprawa C-121/86, [1989] Rec. 3919.

6

Epicheiriseon Metalleftikon Viomichanikon kai Naftiliaekon AE i in. przeciwko Radzie

(7)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1472/91 z dnia 29 maja 1991 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończące postępowanie antydumpingowe dotyczącego przywozu kwasu szczawiowego pochodzącego z Czechosłowacji (Dz.U. L 138 z 1.6.1991, s. 62) (motyw 45); potwierdzone rozporządzeniem w sprawie ceł ostatecznych: rozporządzenie Rady (EWG) nr 3434/91 z dnia 25 listopada 1991 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 326 z 28.11.1991, s. 6) (motyw 26).

7

(8)  Zob. m.in. rozporządzenie Rady (WE) nr 130/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 23 z 27.1.2006, s. 1); rozporządzenie Rady (WE) nr 1193/2008 z dnia 1 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu ceł tymczasowych nałożonych na przywóz kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 1); rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. L 293 z 11.11.2011, s. 1).

8

(9)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 451/2011 z dnia 6 maja 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 128 z 14.5.2011, s. 1). Rozporządzenie Rady (WE) nr 2093/2002 z dnia 26 listopada 2002 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na przywóz przędzy teksturowanej z poliestrów (PTY) pochodzącej z Indii (Dz.U. L 323 z 28.11.2002, s. 1).

9

(10)  Zob. przypis 8.

10

---

DECYZJE

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/53 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/53

---

DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/2082

z dnia 28 listopada 2016 r.

zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB (1) ustanawiające operację wojskową UE Atalanta (zwaną dalej „operacją Atalanta”). |
| --- | --- |

(1)

W dniu 10 listopada 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/851/WPZiB (1) ustanawiające operację wojskową UE Atalanta (zwaną dalej „operacją Atalanta”).

| (2) | W dniu 21 listopada 2014 r. decyzją Rady 2014/827/WPZiB (2) zmieniającą wspólne działanie 2008/851/WPZiB operacja Atalanta została przedłużona do dnia 12 grudnia 2016 r. |
| --- | --- |

(2)

W dniu 21 listopada 2014 r. decyzją Rady 2014/827/WPZiB (2) zmieniającą wspólne działanie 2008/851/WPZiB operacja Atalanta została przedłużona do dnia 12 grudnia 2016 r.

| (3) | Przeprowadzony w 2016 r. przegląd strategiczny operacji Atalanta wykazał, że mandat operacji Atalanta należy przedłużyć do grudnia 2018 r. |
| --- | --- |

(3)

Przeprowadzony w 2016 r. przegląd strategiczny operacji Atalanta wykazał, że mandat operacji Atalanta należy przedłużyć do grudnia 2018 r.

| (4) | Należy odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/851/WPZiB. |
| --- | --- |

(4)

Należy odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/851/WPZiB.

| (5) | Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. Dania nie uczestniczy we wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji i w związku z tym nie współfinansuje niniejszej operacji, |
| --- | --- |

(5)

Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. Dania nie uczestniczy we wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji i w związku z tym nie współfinansuje niniejszej operacji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

We wspólnym działaniu 2008/851/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu:

  „5.   Finansowa kwota odniesienia dla wspólnych kosztów operacji wojskowej UE na okres od dnia 13 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. wynosi 11 064 000 EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji Rady (WPZiB) 2015/528 (*1), wynosi 0 %.


  (*1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/528 z dnia 27 marca 2015 r. ustanawiająca mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (ATHENA) oraz uchylająca decyzję 2011/871/WPZiB (Dz.U. L 84 z 28.3.2015, s. 39).”;" |
| --- | --- |

1)

w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5.   Finansowa kwota odniesienia dla wspólnych kosztów operacji wojskowej UE na okres od dnia 13 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. wynosi 11 064 000 EUR. Odsetek kwoty odniesienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 decyzji Rady (WPZiB) 2015/528 (*1), wynosi 0 %.

(*1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/528 z dnia 27 marca 2015 r. ustanawiająca mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne (ATHENA) oraz uchylająca decyzję 2011/871/WPZiB (Dz.U. L 84 z 28.3.2015, s. 39).”;"

*1

| 2) | art. 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

  „3.   Operacja wojskowa UE zostaje zakończona dnia 31 grudnia 2018 r.”. |
| --- | --- |

2)

art. 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.   Operacja wojskowa UE zostaje zakończona dnia 31 grudnia 2018 r.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2016 r.

W imieniu Rady

F. MOGHERINI

Przewodniczący

---

(1)  Wspólne działanie Rady 2008/851/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Dz.U. L 301 z 12.11.2008, s. 33).

1

(2)  Decyzja Rady 2014/827/WPZiB z dnia 21 listopada 2014 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/851/WPZiB w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej mającej na celu udział w powstrzymywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu aktów piractwa i rozboju u wybrzeży Somalii (Dz.U. L 335 z 22.11.2014, s. 19).

2

---

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/55 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/55

---

DECYZJA RADY (WPZiB) 2016/2083

z dnia 28 listopada 2016 r.

zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | W dniu 22 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/486/WPZiB (1) w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine). |
| --- | --- |

(1)

W dniu 22 lipca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/486/WPZiB (1) w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine).

| (2) | Decyzja 2014/486/WPZiB zmieniona decyzją (WPZiB) 2015/2249 (2) zapewniła EUAM Ukraine finansową kwotę odniesienia do dnia 30 listopada 2016 r. i mandat do dnia 30 listopada 2017 r. |
| --- | --- |

(2)

Decyzja 2014/486/WPZiB zmieniona decyzją (WPZiB) 2015/2249 (2) zapewniła EUAM Ukraine finansową kwotę odniesienia do dnia 30 listopada 2016 r. i mandat do dnia 30 listopada 2017 r.

| (3) | W dniu 12 maja 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/712 (3), dostosowując kwotę odniesienia na okres do dnia 30 listopada 2016 r. |
| --- | --- |

(3)

W dniu 12 maja 2016 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2016/712 (3), dostosowując kwotę odniesienia na okres do dnia 30 listopada 2016 r.

| (4) | Należy ustalić finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r., a w decyzji 2014/486/WPZiB należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany, |
| --- | --- |

(4)

Należy ustalić finansową kwotę odniesienia na okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r., a w decyzji 2014/486/WPZiB należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2014/486/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

| 1) | art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

  „1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine do dnia 30 listopada 2014 r. wynosi 2 680 000 EUR. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 30 listopada 2015 r. wynosi 13 100 000 EUR. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2015 r. do dnia 30 listopada 2016 r. wynosi 17 670 000 EUR. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r. wynosi 20 800 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na kolejne okresy podejmuje Rada.”; |
| --- | --- |

1)

art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine do dnia 30 listopada 2014 r. wynosi 2 680 000 EUR. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 30 listopada 2015 r. wynosi 13 100 000 EUR. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2015 r. do dnia 30 listopada 2016 r. wynosi 17 670 000 EUR. Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUAM Ukraine w okresie od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 30 listopada 2017 r. wynosi 20 800 000 EUR. Decyzje w sprawie finansowej kwoty odniesienia na kolejne okresy podejmuje Rada.”;

| 2) | w art. 17 dodaje się ustęp w brzmieniu:

  „1a.   WP jest upoważniony do udostępnienia Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) informacji niejawnych UE oraz dokumentów powstałych do celów EUAM Ukraine maksymalnie do poziomu klauzuli tajności określonego prze Radę zgodnie z decyzją 2013/488/UE. W tym celu WP oraz Frontex dokonują niezbędnych uzgodnień.”. |
| --- | --- |

2)

w art. 17 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a.   WP jest upoważniony do udostępnienia Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) informacji niejawnych UE oraz dokumentów powstałych do celów EUAM Ukraine maksymalnie do poziomu klauzuli tajności określonego prze Radę zgodnie z decyzją 2013/488/UE. W tym celu WP oraz Frontex dokonują niezbędnych uzgodnień.”.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2016 r.

W imieniu Rady

P. ŽIGA

Przewodniczący

---

(1)  Decyzja Rady 2014/486/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 217 z 23.7.2014, s. 42).

1

(2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/2249 z dnia 3 grudnia 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 318 z 4.12.2015, s. 38).

2

(3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/712 z dnia 12 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2014/486/WPZiB w sprawie misji doradczej Unii Europejskiej na rzecz reformy cywilnego sektora bezpieczeństwa na Ukrainie (EUAM Ukraine) (Dz.U. L 125 z 13.5.2016, s. 11).

3

---

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/57 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/57

---

DECYZJA KOMISJI (UE) 2016/2084

z dnia 10 czerwca 2016 r.

w sprawie pomocy państwa SA.38132 (2015/C) (ex 2014/NN) – rekompensata z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 3472)

(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ustęp 1 lit. a),

po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1) i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,

a także mając na uwadze, co następuje:

1.   PROCEDURA

PROCEDURA

| (1) | Dnia 9 stycznia 2014 r., zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, władze włoskie zgłosiły drogą elektroniczną dodatkową rekompensatę udzieloną przez piemoncki regionalny sąd administracyjny na rzecz Arfea – Aziende Riunite Filovie ed Autolinee („Arfea”), z tytułu świadczenia usług pasażerskiego transportu autobusowego na podstawie koncesji przyznanych przez włoski region Piemont („Region”) w latach 1997–1998 („okres objęty badaniem”). |
| --- | --- |

(1)

Dnia 9 stycznia 2014 r., zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, władze włoskie zgłosiły drogą elektroniczną dodatkową rekompensatę udzieloną przez piemoncki regionalny sąd administracyjny na rzecz Arfea – Aziende Riunite Filovie ed Autolinee („Arfea”), z tytułu świadczenia usług pasażerskiego transportu autobusowego na podstawie koncesji przyznanych przez włoski region Piemont („Region”) w latach 1997–1998 („okres objęty badaniem”).

| (2) | Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod numerem sprawy SA.38132. Po otrzymaniu wezwania do udzielenia informacji wysłanego przez Komisję w dniu 7 lutego 2014 r. w celu wyjaśnienia, czy dodatkowa rekompensata została faktycznie wypłacona, w dniu 11 marca 2014 r. Region potwierdził, że dodatkową rekompensatę dla Arfea wypłacono w dniu 7 lutego 2014 r., czyli po zgłoszeniu przedmiotowego środka Komisji przez włoski rząd. Z tego względu środek jest traktowany jako środek niezgłoszony. |
| --- | --- |

(2)

Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod numerem sprawy SA.38132. Po otrzymaniu wezwania do udzielenia informacji wysłanego przez Komisję w dniu 7 lutego 2014 r. w celu wyjaśnienia, czy dodatkowa rekompensata została faktycznie wypłacona, w dniu 11 marca 2014 r. Region potwierdził, że dodatkową rekompensatę dla Arfea wypłacono w dniu 7 lutego 2014 r., czyli po zgłoszeniu przedmiotowego środka Komisji przez włoski rząd. Z tego względu środek jest traktowany jako środek niezgłoszony.

| (3) | Włoskie władze przedstawiły dalsze informacje w dniach 7 kwietnia i 21 maja 2014 r., a po wystosowaniu przez Komisję w dniu 24 lipca 2014 r. wezwania do udzielenia informacji, udzieliły dodatkowych informacji w dniu 20 sierpnia 2014 r. |
| --- | --- |

(3)

Włoskie władze przedstawiły dalsze informacje w dniach 7 kwietnia i 21 maja 2014 r., a po wystosowaniu przez Komisję w dniu 24 lipca 2014 r. wezwania do udzielenia informacji, udzieliły dodatkowych informacji w dniu 20 sierpnia 2014 r.

| (4) | Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej „TFUE”) w odniesieniu do przedmiotowej pomocy. Władze Włoch przedstawiły swoje uwagi w sprawie decyzji o wszczęciu postępowania pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. |
| --- | --- |

(4)

Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej „TFUE”) w odniesieniu do przedmiotowej pomocy. Władze Włoch przedstawiły swoje uwagi w sprawie decyzji o wszczęciu postępowania pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r.

| (5) | W decyzji o wszczęciu postępowania, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2), Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat przedmiotowego środka. |
| --- | --- |

(5)

W decyzji o wszczęciu postępowania, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2), Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat przedmiotowego środka.

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

2

| (6) | Jedyną stroną trzecią, która przedstawiła uwagi w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania, było przedsiębiorstwo Arfea będące beneficjentem przedmiotowego środka. Uwagi te otrzymano w dniu 30 lipca 2015 r., a w dniu 18 sierpnia 2015 r. przekazano je władzom Włoch, dając im możliwość ustosunkowania się do nich. Uwagi Włoch otrzymano w piśmie z dnia 24 września 2015 r. |
| --- | --- |

(6)

Jedyną stroną trzecią, która przedstawiła uwagi w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania, było przedsiębiorstwo Arfea będące beneficjentem przedmiotowego środka. Uwagi te otrzymano w dniu 30 lipca 2015 r., a w dniu 18 sierpnia 2015 r. przekazano je władzom Włoch, dając im możliwość ustosunkowania się do nich. Uwagi Włoch otrzymano w piśmie z dnia 24 września 2015 r.

2.   SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY

SZCZEGÓŁOWY OPIS POMOCY

2.1.   Przedsiębiorstwo i świadczone usługi

Przedsiębiorstwo i świadczone usługi

| (7) | Arfea to prywatne przedsiębiorstwo świadczące usługi pasażerskiego transportu autobusowego na podstawie koncesji, a także prywatne, zarobkowe usługi przewozowe. Dokładniej mówiąc, zgodnie z informacjami otrzymanymi od włoskich władz, Arfea obsługiwała siatkę połączeń autobusowych jako koncesjonariusz w prowincjach Alessandria i Asti („Prowincje”) w całym okresie objętym badaniem (w latach 1997 i 1998). Przedsiębiorstwo świadczyło również inne usługi prywatne, takie jak usługi turystyczne i wynajem autobusów. |
| --- | --- |

(7)

Arfea to prywatne przedsiębiorstwo świadczące usługi pasażerskiego transportu autobusowego na podstawie koncesji, a także prywatne, zarobkowe usługi przewozowe. Dokładniej mówiąc, zgodnie z informacjami otrzymanymi od włoskich władz, Arfea obsługiwała siatkę połączeń autobusowych jako koncesjonariusz w prowincjach Alessandria i Asti („Prowincje”) w całym okresie objętym badaniem (w latach 1997 i 1998). Przedsiębiorstwo świadczyło również inne usługi prywatne, takie jak usługi turystyczne i wynajem autobusów.

| (8) | Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez włoskie władze, Region przekazał już dofinansowanie publiczne dla przedsiębiorstwa Arfea z tytułu powyższych usług świadczonych w okresie 1997–1998 na mocy decyzji ramowej regionalnego komitetu wykonawczego (Delibera della Giunta Regionale lub D.G.R.) nr 658-2041 z dnia 16 lutego 1984 r. („decyzji ramowej z 1984 r.”) wykonującej ustawę nr 151/1981 (3) oraz ustawę regionalną nr 16/1982 (4). Ustawy te wprowadzały zasady publicznego dofinansowania inwestycji i deficytów operacyjnych podmiotów lub przedsiębiorstw świadczących usługi przewozów pasażerskich. Według art. 1 ustawy regionalnej nr 16/82, są to usługi „przeznaczone normalnie do celów przewozów zbiorowych osób lub towarów, świadczone w sposób ciągły lub okresowo, z określonymi taryfami, godzinami, częstotliwościami i ustalonymi trasami kursowania oraz niezróżnicowaną ofertą”. W 1997 r. Arfea wystąpiła również do Regionu o dodatkowe dofinansowanie publiczne na mocy art. 12 ustawy nr 472/1999 na rok 1997 i otrzymała to dofinansowanie. Ponieważ dofinansowanie publiczne zostało najwyraźniej przyznane przedsiębiorstwu Arfea ponad dziesięć lat przed wysłaniem przez Komisję pierwszego wezwania do udzielenia informacji do Włoch, dofinansowanie to nie będzie oceniane w ramach niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez włoskie władze, Region przekazał już dofinansowanie publiczne dla przedsiębiorstwa Arfea z tytułu powyższych usług świadczonych w okresie 1997–1998 na mocy decyzji ramowej regionalnego komitetu wykonawczego (Delibera della Giunta Regionale lub D.G.R.) nr 658-2041 z dnia 16 lutego 1984 r. („decyzji ramowej z 1984 r.”) wykonującej ustawę nr 151/1981 (3) oraz ustawę regionalną nr 16/1982 (4). Ustawy te wprowadzały zasady publicznego dofinansowania inwestycji i deficytów operacyjnych podmiotów lub przedsiębiorstw świadczących usługi przewozów pasażerskich. Według art. 1 ustawy regionalnej nr 16/82, są to usługi „przeznaczone normalnie do celów przewozów zbiorowych osób lub towarów, świadczone w sposób ciągły lub okresowo, z określonymi taryfami, godzinami, częstotliwościami i ustalonymi trasami kursowania oraz niezróżnicowaną ofertą”. W 1997 r. Arfea wystąpiła również do Regionu o dodatkowe dofinansowanie publiczne na mocy art. 12 ustawy nr 472/1999 na rok 1997 i otrzymała to dofinansowanie. Ponieważ dofinansowanie publiczne zostało najwyraźniej przyznane przedsiębiorstwu Arfea ponad dziesięć lat przed wysłaniem przez Komisję pierwszego wezwania do udzielenia informacji do Włoch, dofinansowanie to nie będzie oceniane w ramach niniejszej decyzji.

3

4

| (9) | W 2007 r., w następstwie wyroku Rady Stanu (włoskiego najwyższego sądu administracyjnego) przyznającego z mocą wsteczną rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dostawcy usług przewozowych bezpośrednio na mocy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1191/69 (5), obok rekompensaty już otrzymanej zgodnie z przepisami prawa krajowego (6), przedsiębiorstwo Arfea wystąpiło do Regionu o dodatkową rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej na podstawie tego samego rozporządzenia ze względu na niekorzystne skutki gospodarcze wynikające z obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych na nie rzekomo w latach 1997 i 1998. Według przedsiębiorstwa Arfea, otrzymana kwota rekompensaty naliczona według przepisów prawa krajowego nie pokrywała w pełni deficytów wynikających z wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej. Złożony wniosek został odrzucony przez Region pismami z dn. 14 maja 2007 r. i 25 stycznia 2008 r. Arfea oraz inni usługodawcy zakwestionowali pisma odrzucające wnioski o dodatkową rekompensatę w odwołaniach nr 913/2007 i 438/2008. |
| --- | --- |

(9)

W 2007 r., w następstwie wyroku Rady Stanu (włoskiego najwyższego sądu administracyjnego) przyznającego z mocą wsteczną rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dostawcy usług przewozowych bezpośrednio na mocy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1191/69 (5), obok rekompensaty już otrzymanej zgodnie z przepisami prawa krajowego (6), przedsiębiorstwo Arfea wystąpiło do Regionu o dodatkową rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej na podstawie tego samego rozporządzenia ze względu na niekorzystne skutki gospodarcze wynikające z obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych na nie rzekomo w latach 1997 i 1998. Według przedsiębiorstwa Arfea, otrzymana kwota rekompensaty naliczona według przepisów prawa krajowego nie pokrywała w pełni deficytów wynikających z wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej. Złożony wniosek został odrzucony przez Region pismami z dn. 14 maja 2007 r. i 25 stycznia 2008 r. Arfea oraz inni usługodawcy zakwestionowali pisma odrzucające wnioski o dodatkową rekompensatę w odwołaniach nr 913/2007 i 438/2008.

5

6

2.2.   Wyroki piemonckiego regionalnego sądu administracyjnego (Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte – TAR Piemonte)

Wyroki piemonckiego regionalnego sądu administracyjnego (Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte – TAR Piemonte)

| (10) | Wyrokami z dn. 18 lutego 2010 r. (Sentenze nr 976 i 977/2010), piemoncki regionalny sąd administracyjny („regionalny sąd administracyjny”) uznał odwołania złożone przez Arfeę i stwierdził, że przedsiębiorstwu przysługiwała dodatkowa rekompensata za świadczoną usługę publiczną zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69. |
| --- | --- |

(10)

Wyrokami z dn. 18 lutego 2010 r. (Sentenze nr 976 i 977/2010), piemoncki regionalny sąd administracyjny („regionalny sąd administracyjny”) uznał odwołania złożone przez Arfeę i stwierdził, że przedsiębiorstwu przysługiwała dodatkowa rekompensata za świadczoną usługę publiczną zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69.

| (11) | Regionalny sąd administracyjny podniósł w tych wyrokach, że przedsiębiorstwu świadczącemu usługę publiczną nie można odmówić roszczenia o zwrot kosztów faktycznie poniesionych przy świadczeniu tej usługi. Niedostateczna wysokość dofinansowania naliczanego przez Włochy przyniosłaby nieuzasadnione niekorzystne skutki dla koncesjonariusza. Regionalny sąd administracyjny uznał również, że Arfea była uprawniona do otrzymania rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej, nawet gdyby nie złożyła uprzednio wniosku o zwolnienie z obowiązków świadczenia usługi publicznej. Według regionalnego sądu administracyjnego dokładna kwota dodatkowej rekompensaty należnej przedsiębiorstwu Arfea powinna zostać ustalona przez Region w oparciu o wiarygodne dane pochodzące z ksiąg firmy, wskazujące różnicę między kosztami wynikającymi z części działalności przedsiębiorstwa Arfea związanej z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej a odpowiadającymi im przychodami. Jednak Region nie obliczył kwoty rekompensaty, jaką należało zapłacić na rzecz Arfea zgodnie z poleceniem regionalnego sądu administracyjnego. |
| --- | --- |

(11)

Regionalny sąd administracyjny podniósł w tych wyrokach, że przedsiębiorstwu świadczącemu usługę publiczną nie można odmówić roszczenia o zwrot kosztów faktycznie poniesionych przy świadczeniu tej usługi. Niedostateczna wysokość dofinansowania naliczanego przez Włochy przyniosłaby nieuzasadnione niekorzystne skutki dla koncesjonariusza. Regionalny sąd administracyjny uznał również, że Arfea była uprawniona do otrzymania rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej, nawet gdyby nie złożyła uprzednio wniosku o zwolnienie z obowiązków świadczenia usługi publicznej. Według regionalnego sądu administracyjnego dokładna kwota dodatkowej rekompensaty należnej przedsiębiorstwu Arfea powinna zostać ustalona przez Region w oparciu o wiarygodne dane pochodzące z ksiąg firmy, wskazujące różnicę między kosztami wynikającymi z części działalności przedsiębiorstwa Arfea związanej z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej a odpowiadającymi im przychodami. Jednak Region nie obliczył kwoty rekompensaty, jaką należało zapłacić na rzecz Arfea zgodnie z poleceniem regionalnego sądu administracyjnego.

| (12) | Zarządzeniami (ordinanze istruttorie) nr 198 i 199 z dn. 14 lutego 2013 r. regionalny sąd administracyjny powołał biegłego („biegły”), zlecając mu weryfikację, czy kwoty wnioskowane przez przedsiębiorstwo Arfea (1 446 526 EUR za 1997 r. i 421 884 EUR za 1998 r.) zostały obliczone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/1969 oraz pkt 87–95 wyroku w sprawie Altmark (7). Z wyroków regionalnego sądu administracyjnego (giudizio per l'ottemperanza) nr 1070 i 1071/2013 z dnia 10 października 2013 r. wynika, że poniesione przez przedsiębiorstwo Arfea niekorzystne skutki gospodarcze w postaci niedostatecznej rekompensaty sięgały 1 196 780 EUR w 1997 r. i 102 814 EUR w 1998 r. Stosownie do tego, regionalny sąd administracyjny wyliczył kwoty dodatkowej rekompensaty, które Region był zobowiązany uiścić na rzecz przedsiębiorstwa Arfea i zarządził, że kwoty te mają zostać wypłacone do dnia 7 lutego 2014 r. Włoskie władze potwierdziły, że dnia 7 lutego 2014 r. Region dokonał płatności tych kwot na rzecz przedsiębiorstwa Arfea. |
| --- | --- |

(12)

Zarządzeniami (ordinanze istruttorie) nr 198 i 199 z dn. 14 lutego 2013 r. regionalny sąd administracyjny powołał biegłego („biegły”), zlecając mu weryfikację, czy kwoty wnioskowane przez przedsiębiorstwo Arfea (1 446 526 EUR za 1997 r. i 421 884 EUR za 1998 r.) zostały obliczone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/1969 oraz pkt 87–95 wyroku w sprawie Altmark (7). Z wyroków regionalnego sądu administracyjnego (giudizio per l'ottemperanza) nr 1070 i 1071/2013 z dnia 10 października 2013 r. wynika, że poniesione przez przedsiębiorstwo Arfea niekorzystne skutki gospodarcze w postaci niedostatecznej rekompensaty sięgały 1 196 780 EUR w 1997 r. i 102 814 EUR w 1998 r. Stosownie do tego, regionalny sąd administracyjny wyliczył kwoty dodatkowej rekompensaty, które Region był zobowiązany uiścić na rzecz przedsiębiorstwa Arfea i zarządził, że kwoty te mają zostać wypłacone do dnia 7 lutego 2014 r. Włoskie władze potwierdziły, że dnia 7 lutego 2014 r. Region dokonał płatności tych kwot na rzecz przedsiębiorstwa Arfea.

7

| (13) | To właśnie wypłata dodatkowych rekompensat przez Region na rzecz Arfea w wyniku wyroków nr 1070 i 1071/2013 stanowi niezgłoszone środki pomocy, będące przedmiotem niniejszej decyzji. |
| --- | --- |

(13)

To właśnie wypłata dodatkowych rekompensat przez Region na rzecz Arfea w wyniku wyroków nr 1070 i 1071/2013 stanowi niezgłoszone środki pomocy, będące przedmiotem niniejszej decyzji.

2.3.   Wysokość dodatkowej rekompensaty

Wysokość dodatkowej rekompensaty

| (14) | Jak wyjaśniono w poprzedniej sekcji, regionalny sąd administracyjny zlecił biegłemu określenie wysokości dodatkowej rekompensaty należnej przedsiębiorstwu Arfea od Regionu. Dnia 17 czerwca 2013 r. biegły przedłożył dwa raporty, jeden za 1997 r., a drugi za 1998 r. Biegły wprowadził poprawki księgowe do obliczenia wysokości rekompensaty opracowanego przez konsultantów Arfei, potwierdzając jednak przy tym, że metody zastosowane do obliczenia dodatkowej rekompensaty były zgodne z art. 10 i nast. rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 oraz pkt 87–95 wyroku w sprawie Altmark. Biegły zastosował następującą metodologię:






  a) | obliczył różnicę między kosztami netto a przychodami z wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej; |
| --- | --- | --- |

(14)

Jak wyjaśniono w poprzedniej sekcji, regionalny sąd administracyjny zlecił biegłemu określenie wysokości dodatkowej rekompensaty należnej przedsiębiorstwu Arfea od Regionu. Dnia 17 czerwca 2013 r. biegły przedłożył dwa raporty, jeden za 1997 r., a drugi za 1998 r. Biegły wprowadził poprawki księgowe do obliczenia wysokości rekompensaty opracowanego przez konsultantów Arfei, potwierdzając jednak przy tym, że metody zastosowane do obliczenia dodatkowej rekompensaty były zgodne z art. 10 i nast. rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 oraz pkt 87–95 wyroku w sprawie Altmark. Biegły zastosował następującą metodologię:

a)

obliczył różnicę między kosztami netto a przychodami z wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej;

| b) | od kwoty obliczonej w lit. a) odjął dofinansowanie publiczne przyznane Arfei („zweryfikowany deficyt”); |
| --- | --- |

b)

od kwoty obliczonej w lit. a) odjął dofinansowanie publiczne przyznane Arfei („zweryfikowany deficyt”);

| c) | następnie zweryfikowany deficyt przyrównał do wyniku finansowego netto równoważnego „sumie wpływów, pozytywnych czy negatywnych, jakie wypełnianie obowiązków świadczenia usługi publicznej wywiera na koszty i przychody podmiotu świadczącego usługi publiczne” (8). W tym celu biegły obliczył wynik finansowy netto według metodologii wskazanej w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (9). |
| --- | --- |

c)

następnie zweryfikowany deficyt przyrównał do wyniku finansowego netto równoważnego „sumie wpływów, pozytywnych czy negatywnych, jakie wypełnianie obowiązków świadczenia usługi publicznej wywiera na koszty i przychody podmiotu świadczącego usługi publiczne” (8). W tym celu biegły obliczył wynik finansowy netto według metodologii wskazanej w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (9).

8

9

| (15) | Biegły wyjaśnia w swoich raportach, że dane wykorzystane przy weryfikacji zostały potwierdzone przez Region. Wbrew temu, co twierdzą włoskie władze, biegły uważa, że na podstawie ksiąg Arfei można ustalić, które koszty zostały poniesione przy wypełnianiu obowiązków świadczenia usług publicznych, rzekomo nałożonych przez region piemoncki. Według biegłego część kosztów można alokować bezpośrednio, natomiast niektóre koszty wspólne można wydzielić jedynie poprzez ich pośrednie przypisanie do działalności publicznej i prywatnej prowadzonej przez Arfeę. Pośredniej alokacji kosztów wspólnych dokonano na podstawie parametrów wskazanych w tzw. „modelu bazowym” (modelli base) opracowanym przez Arfeę rzekomo w oparciu o instrukcje wydane przez Region (tzw. „Instrukcje 97”). Parametry te wskazywały udział procentowy działalności w zakresie publicznej komunikacji miejskiej i międzymiastowej prowadzonej w Regionie oraz udział procentowy pozostałej działalności o charakterze prywatnym (np. wynajmu autobusów). Biegły odniósł te udziały procentowe do kosztów wspólnych, dla których rzekomo nie było możliwości rozdzielenia rachunkowości. |
| --- | --- |

(15)

Biegły wyjaśnia w swoich raportach, że dane wykorzystane przy weryfikacji zostały potwierdzone przez Region. Wbrew temu, co twierdzą włoskie władze, biegły uważa, że na podstawie ksiąg Arfei można ustalić, które koszty zostały poniesione przy wypełnianiu obowiązków świadczenia usług publicznych, rzekomo nałożonych przez region piemoncki. Według biegłego część kosztów można alokować bezpośrednio, natomiast niektóre koszty wspólne można wydzielić jedynie poprzez ich pośrednie przypisanie do działalności publicznej i prywatnej prowadzonej przez Arfeę. Pośredniej alokacji kosztów wspólnych dokonano na podstawie parametrów wskazanych w tzw. „modelu bazowym” (modelli base) opracowanym przez Arfeę rzekomo w oparciu o instrukcje wydane przez Region (tzw. „Instrukcje 97”). Parametry te wskazywały udział procentowy działalności w zakresie publicznej komunikacji miejskiej i międzymiastowej prowadzonej w Regionie oraz udział procentowy pozostałej działalności o charakterze prywatnym (np. wynajmu autobusów). Biegły odniósł te udziały procentowe do kosztów wspólnych, dla których rzekomo nie było możliwości rozdzielenia rachunkowości.

| (16) | Jeżeli chodzi o zgodność z wyrokiem w sprawie Altmark, biegły nie zajął stanowiska co do tego, czy na przedsiębiorstwo Arfea faktycznie nałożono wyraźnie określone obowiązki świadczenia usługi publicznej, ponieważ nie mieściło się to w obszarze jego kompetencji. Biegły potwierdza, że parametry do obliczania dofinansowania publicznego zostały ustalone według decyzji ramowej z 1984 r. oraz że dodatkowa rekompensata, którą zweryfikował w swoich sprawozdaniach, nie przekracza kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w celu wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów i rozsądnego zysku z tytułu wypełniania tych obowiązków. |
| --- | --- |

(16)

Jeżeli chodzi o zgodność z wyrokiem w sprawie Altmark, biegły nie zajął stanowiska co do tego, czy na przedsiębiorstwo Arfea faktycznie nałożono wyraźnie określone obowiązki świadczenia usługi publicznej, ponieważ nie mieściło się to w obszarze jego kompetencji. Biegły potwierdza, że parametry do obliczania dofinansowania publicznego zostały ustalone według decyzji ramowej z 1984 r. oraz że dodatkowa rekompensata, którą zweryfikował w swoich sprawozdaniach, nie przekracza kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w celu wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów i rozsądnego zysku z tytułu wypełniania tych obowiązków.

| (17) | Biegły zgadza się z obliczeniami rozsądnego zysku dokonanymi przez konsultantów Arfei, określających zysk jako przeciętny zwrot z kapitału, przy następujących założeniach:






  a) | zainwestowany kapitał obliczony został jako wartość aktywów netto przedsiębiorstwa Arfea wynikająca z ksiąg rachunkowych (w 1997 r. było to 7,98 mld ITL) pomniejszona o wielkość regionalnego dofinansowania inwestycji. Następnie kwota ta została pomniejszona, aby uwzględnić tylko tę część majątku, która była wykorzystywana do świadczenia usług publicznych, zgodnie z udziałem procentowym tych usług w działalności Arfei. Otrzymał w ten sposób za rok 1997 kwotę 1,6 mld ITL; |
| --- | --- | --- |

(17)

Biegły zgadza się z obliczeniami rozsądnego zysku dokonanymi przez konsultantów Arfei, określających zysk jako przeciętny zwrot z kapitału, przy następujących założeniach:

a)

zainwestowany kapitał obliczony został jako wartość aktywów netto przedsiębiorstwa Arfea wynikająca z ksiąg rachunkowych (w 1997 r. było to 7,98 mld ITL) pomniejszona o wielkość regionalnego dofinansowania inwestycji. Następnie kwota ta została pomniejszona, aby uwzględnić tylko tę część majątku, która była wykorzystywana do świadczenia usług publicznych, zgodnie z udziałem procentowym tych usług w działalności Arfei. Otrzymał w ten sposób za rok 1997 kwotę 1,6 mld ITL;

| b) | w oparciu o wzór zastosowany przez konsultanta do obliczenia wymaganego zwrotu z zainwestowanego kapitału, odpowiednia stopa zwrotu została ustalona na poziomie 12,39 % dla roku 1997 i 10,81 % dla roku 1998. |
| --- | --- |

b)

w oparciu o wzór zastosowany przez konsultanta do obliczenia wymaganego zwrotu z zainwestowanego kapitału, odpowiednia stopa zwrotu została ustalona na poziomie 12,39 % dla roku 1997 i 10,81 % dla roku 1998.

| (18) | Ponadto biegły utrzymuje, że koszty jednostkowe Arfei w latach 1997 i 1998 odpowiadają kosztom typowego prawidłowo zarządzanego przedsiębiorstwa świadczącego podobne usługi na rynku. |
| --- | --- |

(18)

Ponadto biegły utrzymuje, że koszty jednostkowe Arfei w latach 1997 i 1998 odpowiadają kosztom typowego prawidłowo zarządzanego przedsiębiorstwa świadczącego podobne usługi na rynku.

| (19) | W rezultacie dodatkowe rekompensaty za lata 1997 i 1998 (1 196 780 EUR za 1997 r. i 102 814 EUR za 1998 r.) odpowiadałyby różnicy między zweryfikowanym deficytem a wynikiem finansowym netto, pomniejszonej o dofinansowanie publiczne wypłacone przez Region. |
| --- | --- |

(19)

W rezultacie dodatkowe rekompensaty za lata 1997 i 1998 (1 196 780 EUR za 1997 r. i 102 814 EUR za 1998 r.) odpowiadałyby różnicy między zweryfikowanym deficytem a wynikiem finansowym netto, pomniejszonej o dofinansowanie publiczne wypłacone przez Region.

2.4.   Umowy koncesyjne

Umowy koncesyjne

| (20) | Włoskie władze udzieliły Arfei 28 koncesji (disciplinari di concessione) przyznawanych przez Prowincje na obsługę 27 tras regionalnych i jednej trasy międzyregionalnej, o różnych terminach ważności. Niektóre koncesje na pewno były ważne w analizowanym okresie, natomiast co do pozostałych nie ma żadnych dowodów przedłużenia, a jedynie dowody późniejszych zmian:






  Koncesja | Termin ważności |
| --- | --- | --- |
| 1. | Alessandria – Voghera (połączenie międzyregionalne) |

(20)

Włoskie władze udzieliły Arfei 28 koncesji (disciplinari di concessione) przyznawanych przez Prowincje na obsługę 27 tras regionalnych i jednej trasy międzyregionalnej, o różnych terminach ważności. Niektóre koncesje na pewno były ważne w analizowanym okresie, natomiast co do pozostałych nie ma żadnych dowodów przedłużenia, a jedynie dowody późniejszych zmian:

Koncesja

Termin ważności

1.

Alessandria – Voghera (połączenie międzyregionalne)

1996

| 2. | Acqui – Mombaruzzo |
| --- | --- |

2.

Acqui – Mombaruzzo

15.9.1993 – 31.12.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio we wrześniu 1996 r.

| 3. | Acqui – Spinetta – zakłady przemysłowe (linea operaia) |
| --- | --- |

3.

Acqui – Spinetta – zakłady przemysłowe (linea operaia)

(linea operaia)

1996 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w październiku 1998 r.

| 4. | Oviglio – Asti fs |
| --- | --- |

4.

Oviglio – Asti fs

18.10.1993 – 31.12.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio we wrześniu 1996 r.

| 5. | Alessandria – Mirabello – Casale |
| --- | --- |

5.

Alessandria – Mirabello – Casale

1986 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1994 r.

| 6. | Alessandria – Ovada |
| --- | --- |

6.

Alessandria – Ovada

1.6.1997 – 31.12.1997 (podpisana w 1999 r. – w koncesji jest mowa o płatnościach dokonanych przez Arfea za lata 1997 i 1998)

| 7. | Altavilla – Casale |
| --- | --- |

7.

Altavilla – Casale

1983 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1994 r.

| 8. | Arquata – Spinetta – Alessandria – zakłady przemysłowe Michelin i Montedison (linea operaia) |
| --- | --- |

8.

Arquata – Spinetta – Alessandria – zakłady przemysłowe Michelin i Montedison (linea operaia)

linea operaia

1997 (podpisana w 1998 r.)

| 9. | Cassano Spinola – Novi – zakłady przemysłowe (ILVA) |
| --- | --- |

9.

Cassano Spinola – Novi – zakłady przemysłowe (ILVA)

15.9.1993 – 31.12.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio we wrześniu 1997 r.

| 10. | Avolasca – Tortona |
| --- | --- |

10.

Avolasca – Tortona

1.3.1983 – 31.12.1983 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1995 r.

| 11. | Moretti – Acqui Terme |
| --- | --- |

11.

Moretti – Acqui Terme

15.9.1993 – 31.12.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1996 r.

| 12. | Novi Ligure – Tortona |
| --- | --- |

12.

Novi Ligure – Tortona

1998 (w koncesji mowa jest o poprzedniej koncesji z 1994 r.)

| 13. | Sarizzola – Tortona |
| --- | --- |

13.

Sarizzola – Tortona

15.9.1993 – 31.12.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1995 r.

| 14. | Fontanile – Alessandria |
| --- | --- |

14.

Fontanile – Alessandria

15.9.1993 – 31.12.1993 – podpisana w 1996 r.

| 15. | Isola s. Antonio – Tortona |
| --- | --- |

15.

Isola s. Antonio – Tortona

8.11.1993 – 31.12.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1996 r.

| 16. | Mombaruzzo – Quattordio |
| --- | --- |

16.

Mombaruzzo – Quattordio

1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w listopadzie 1996 r.

| 17. | Altavilla – Alessandria |
| --- | --- |

17.

Altavilla – Alessandria

18.10.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w czerwcu 1996 r.

| 18. | Arquata – Tortona |
| --- | --- |

18.

Arquata – Tortona

29.9.1997 – 31.12.1998 – podpisana w 1999 r.

| 19. | Garbagna – Tortona |
| --- | --- |

19.

Garbagna – Tortona

1997 – podpisana w październiku 1998 r.

| 20. | Bassignana – Alessandria |
| --- | --- |

20.

Bassignana – Alessandria

18.10.1993 – 31.12.1993 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1997 r.

| 21. | Caldirola – Alessandria |
| --- | --- |

21.

Caldirola – Alessandria

1.4.1996 – 31.12.1996 podpisana w listopadzie 1996 r.

| 22. | Masio – Alessandria |
| --- | --- |

22.

Masio – Alessandria

18.10.1993 – 31.12.1993 – ostatnie zmiany uzgodniono w październiku 1997 r. ze skutkiem od kwietnia 1997 r.

| 23. | Quattordio – Alessandria |
| --- | --- |

23.

Quattordio – Alessandria

Wniosek z 1993 r. – dowód przedłużenia w 1994, 1995, 1996 i 1997 r.

| 24. | S.Agata Fossili – Tortona |
| --- | --- |

24.

S.Agata Fossili – Tortona

1.4.1992 – 31.12.1992 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1995 r.

| 25. | Torre Garofoli – Tortona |
| --- | --- |

25.

Torre Garofoli – Tortona

1973 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1993 r.

| 26. | Castelnuovo S. – Spinetta M. |
| --- | --- |

26.

Castelnuovo S. – Spinetta M.

1981 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1997 r.

| 27. | Acqui – Alessandria |
| --- | --- |

27.

Acqui – Alessandria

1994 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1999 r.

| 28. | Alessandria – Acqui Terme |
| --- | --- |

28.

Alessandria – Acqui Terme

1994 – dowody wprowadzenia zmian, ostatnio w 1996 r.

| (21) | Wszystkie koncesje były przyznawane na rok, a ich przedłużenie wymagało złożenia wniosku o przedłużenie co najmniej na miesiąc przed wygaśnięciem koncesji oraz uiszczenia opłaty koncesyjnej. We wszystkich koncesjach zaznaczono, że usługi wykonywane były wyłącznie na ryzyko przedsiębiorstwa. Kilka koncesji odwoływało się do regionalnych tabel taryfowych. W pięciu koncesjach wskazano, że świadczenie usługi nie było tożsame z prawem do jakiejkolwiek dotacji czy rekompensaty. W 23 pozostałych koncesjach wskazano, że możliwość otrzymania dofinansowania publicznego była uzależniona od przestrzegania postanowień koncesji, oraz że obliczeń w tym zakresie należy dokonywać w oparciu o decyzję ramową z 1984 r. (10). |
| --- | --- |

(21)

Wszystkie koncesje były przyznawane na rok, a ich przedłużenie wymagało złożenia wniosku o przedłużenie co najmniej na miesiąc przed wygaśnięciem koncesji oraz uiszczenia opłaty koncesyjnej. We wszystkich koncesjach zaznaczono, że usługi wykonywane były wyłącznie na ryzyko przedsiębiorstwa. Kilka koncesji odwoływało się do regionalnych tabel taryfowych. W pięciu koncesjach wskazano, że świadczenie usługi nie było tożsame z prawem do jakiejkolwiek dotacji czy rekompensaty. W 23 pozostałych koncesjach wskazano, że możliwość otrzymania dofinansowania publicznego była uzależniona od przestrzegania postanowień koncesji, oraz że obliczeń w tym zakresie należy dokonywać w oparciu o decyzję ramową z 1984 r. (10).

10

2.5.   Przyczyny wszczęcia postępowania

Przyczyny wszczęcia postępowania

| (22) | Jak wyjaśniono w decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja miała szereg wątpliwości dotyczących zgodności środka z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

(22)

Jak wyjaśniono w decyzji o wszczęciu postępowania, Komisja miała szereg wątpliwości dotyczących zgodności środka z rynkiem wewnętrznym.

| (23) | Po pierwsze, Komisja zastanawiała się nad kwestią spełnienia czterech warunków określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w orzeczeniu w sprawie Altmark. |
| --- | --- |

(23)

Po pierwsze, Komisja zastanawiała się nad kwestią spełnienia czterech warunków określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w orzeczeniu w sprawie Altmark.

| (24) | Po drugie, Komisja miała wątpliwości, czy kwestionowany środek podlegał zwolnieniu z obowiązku zgłoszenia na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Komisja wyraziła zwłaszcza wątpliwości po pierwsze co do tego, czy jakikolwiek obowiązek świadczenia usługi publicznej został jednostronnie nałożony na przedsiębiorstwo Arfea przez Region, a po drugie co do tego, czy przedmiotowa rekompensata spełniała wszystkie wymogi rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Jeżeli wykazano by, że żaden z tych warunków nie został spełniony, zgodność zgłoszonego środka z rynkiem wewnętrznym należałoby ocenić zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007. |
| --- | --- |

(24)

Po drugie, Komisja miała wątpliwości, czy kwestionowany środek podlegał zwolnieniu z obowiązku zgłoszenia na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Komisja wyraziła zwłaszcza wątpliwości po pierwsze co do tego, czy jakikolwiek obowiązek świadczenia usługi publicznej został jednostronnie nałożony na przedsiębiorstwo Arfea przez Region, a po drugie co do tego, czy przedmiotowa rekompensata spełniała wszystkie wymogi rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Jeżeli wykazano by, że żaden z tych warunków nie został spełniony, zgodność zgłoszonego środka z rynkiem wewnętrznym należałoby ocenić zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007.

| (25) | Po trzecie, Komisja miała wątpliwości co do zgodności przedmiotowego środka z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007. Komisja zastanawiała się, czy na przedsiębiorstwo Arfea nałożono obowiązek świadczenia usługi publicznej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 w drodze umowy o świadczenie usług publicznych, czy na zasadach ogólnych. Jeżeli umowy koncesyjne można traktować jako umowy o świadczenie usług publicznych, Komisja miała wątpliwości, czy te umowy spełniały wymogi art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, ustanawiającego obowiązkową treść umów o świadczenie usług publicznych. Komisja miała również wątpliwości co do tego, czy wyliczenie rekompensaty przyznanej Arfei spełniało wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007, nie dopuszczając do nadmiernej rekompensaty. |
| --- | --- |

(25)

Po trzecie, Komisja miała wątpliwości co do zgodności przedmiotowego środka z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007. Komisja zastanawiała się, czy na przedsiębiorstwo Arfea nałożono obowiązek świadczenia usługi publicznej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 w drodze umowy o świadczenie usług publicznych, czy na zasadach ogólnych. Jeżeli umowy koncesyjne można traktować jako umowy o świadczenie usług publicznych, Komisja miała wątpliwości, czy te umowy spełniały wymogi art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, ustanawiającego obowiązkową treść umów o świadczenie usług publicznych. Komisja miała również wątpliwości co do tego, czy wyliczenie rekompensaty przyznanej Arfei spełniało wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007, nie dopuszczając do nadmiernej rekompensaty.

| (26) | Po czwarte, Komisja miała wątpliwości co do faktycznego charakteru kwestionowanego środka. W szczególności Komisja zastanawiała się, czy kwestionowany środek można by uznać nie za przyznanie rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej, a za przyznanie odszkodowania za czyn bezprawny, które nie stanowi korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. |
| --- | --- |

(26)

Po czwarte, Komisja miała wątpliwości co do faktycznego charakteru kwestionowanego środka. W szczególności Komisja zastanawiała się, czy kwestionowany środek można by uznać nie za przyznanie rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej, a za przyznanie odszkodowania za czyn bezprawny, które nie stanowi korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

3.   UWAGI WŁOCH

UWAGI WŁOCH

| (27) | W przedstawionych pismach władze włoskie uznały, że zgłoszony środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności dlatego, że nie spełnia on wszystkich warunków określonych przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie Altmark. Władze włoskie uznały również, że rekompensata przyznana przez Region nie była zgodna ani z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69, ani z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007. W tym względzie przedłożyły zasadniczo argumenty przedstawione poniżej. |
| --- | --- |

(27)

W przedstawionych pismach władze włoskie uznały, że zgłoszony środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności dlatego, że nie spełnia on wszystkich warunków określonych przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie Altmark. Władze włoskie uznały również, że rekompensata przyznana przez Region nie była zgodna ani z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69, ani z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007. W tym względzie przedłożyły zasadniczo argumenty przedstawione poniżej.

| (28) | Władze włoskie podkreśliły, że w badanym okresie nie doszło ani do jednostronnego, ani do umownego nałożenia obowiązku świadczenia usługi publicznej w zakresie usług transportu autobusowego. Po pierwsze, władze włoskie utrzymują, że Arfea działała na podstawie koncesji, które należało przedłużać raz do roku na wniosek przedsiębiorstwa. Koncesje te (łącznie było ich 28 i są one wymienione powyżej w motywie 19) obejmowały zobowiązanie do stosowania systemu taryfowego zatwierdzonego przez Region dla określonego z góry rozkładu jazdy w zamian za wyłączne prawo do obsługi określonych połączeń, ale nie wskazywały żadnych konkretnych obowiązków świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Podobnie, zdaniem włoskich władz koncesje nie określały ustalonych z góry parametrów rekompensaty odnoszących się do konkretnych obowiązków świadczenia usługi publicznej. Przyznanie rekompensaty ex post w drodze wyroku sądu krajowego byłoby niezgodne z tym wymogiem. |
| --- | --- |

(28)

Władze włoskie podkreśliły, że w badanym okresie nie doszło ani do jednostronnego, ani do umownego nałożenia obowiązku świadczenia usługi publicznej w zakresie usług transportu autobusowego. Po pierwsze, władze włoskie utrzymują, że Arfea działała na podstawie koncesji, które należało przedłużać raz do roku na wniosek przedsiębiorstwa. Koncesje te (łącznie było ich 28 i są one wymienione powyżej w motywie 19) obejmowały zobowiązanie do stosowania systemu taryfowego zatwierdzonego przez Region dla określonego z góry rozkładu jazdy w zamian za wyłączne prawo do obsługi określonych połączeń, ale nie wskazywały żadnych konkretnych obowiązków świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Podobnie, zdaniem włoskich władz koncesje nie określały ustalonych z góry parametrów rekompensaty odnoszących się do konkretnych obowiązków świadczenia usługi publicznej. Przyznanie rekompensaty ex post w drodze wyroku sądu krajowego byłoby niezgodne z tym wymogiem.

ex post

| (29) | Po drugie, wszystkie dokumenty koncesyjne wskazują, że usługa ma być świadczona wyłącznie na własne ryzyko spółki, oraz że wszystkie koszty leżą po stronie usługodawcy. Pomimo tego, iż koncesje udzielone przez włoskie władze stanowiły, że przedsiębiorstwo świadczy usługę całkowicie na własne ryzyko, przedsiębiorstwo Arfea wielokrotnie przedstawiało wnioski o przedłużenie tych koncesji. |
| --- | --- |

(29)

Po drugie, wszystkie dokumenty koncesyjne wskazują, że usługa ma być świadczona wyłącznie na własne ryzyko spółki, oraz że wszystkie koszty leżą po stronie usługodawcy. Pomimo tego, iż koncesje udzielone przez włoskie władze stanowiły, że przedsiębiorstwo świadczy usługę całkowicie na własne ryzyko, przedsiębiorstwo Arfea wielokrotnie przedstawiało wnioski o przedłużenie tych koncesji.

| (30) | Po trzecie, dokumenty koncesyjne wskazują również na to, że trasy obsługiwane przez autobusy spółki były wielokrotnie zmieniane na wniosek spółki, a zatem można wykluczyć nałożenie jakichkolwiek obowiązków świadczenia usługi publicznej, nawet w sposób dorozumiany, przez władze regionalne lub władze prowincji, które udzieliły koncesji. |
| --- | --- |

(30)

Po trzecie, dokumenty koncesyjne wskazują również na to, że trasy obsługiwane przez autobusy spółki były wielokrotnie zmieniane na wniosek spółki, a zatem można wykluczyć nałożenie jakichkolwiek obowiązków świadczenia usługi publicznej, nawet w sposób dorozumiany, przez władze regionalne lub władze prowincji, które udzieliły koncesji.

| (31) | Ponadto włoskie władze wyjaśniły, że w zamian za wyłączne prawo do świadczenia usług przewozowych, na warunkach wskazanych w zmianach dokonanych na wniosek spółki, spółka otrzymywała dofinansowanie operacyjne przewidziane włoskim prawem tytułem wynagrodzenia za świadczone usługi w oparciu o koszt standardowy obliczany na podstawie decyzji ramowej z 1984 r. Standardowy koszt usługi był obliczany zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa (ustawa nr 151/81 oraz ustawa regionalna nr 16/82), które przewidywały dofinansowanie kosztów świadczenia usług lokalnego transportu publicznego na podstawie standardowych wydatków kwalifikowalnych. Dofinansowanie to miało w pełni pokrywać deficyt operacyjny spółki. Zgodnie z włoskim prawem, celem takiego dofinansowania operacyjnego było umożliwienie przewoźnikowi osiągnięcia równowagi gospodarczej, natomiast przyczyn jakiegokolwiek dalszego deficytu należałoby upatrywać w nieefektywnym zarządzaniu przez przewoźnika. W związku z tym wyraźnie zaznaczono, że wszelkie deficyty tego rodzaju muszą być pokrywane przez spółkę, z uwagi na to, że nie podjęła wszelkich niezbędnych działań w kierunku ograniczenia kosztów i zwiększenia przychodów. |
| --- | --- |

(31)

Ponadto włoskie władze wyjaśniły, że w zamian za wyłączne prawo do świadczenia usług przewozowych, na warunkach wskazanych w zmianach dokonanych na wniosek spółki, spółka otrzymywała dofinansowanie operacyjne przewidziane włoskim prawem tytułem wynagrodzenia za świadczone usługi w oparciu o koszt standardowy obliczany na podstawie decyzji ramowej z 1984 r. Standardowy koszt usługi był obliczany zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa (ustawa nr 151/81 oraz ustawa regionalna nr 16/82), które przewidywały dofinansowanie kosztów świadczenia usług lokalnego transportu publicznego na podstawie standardowych wydatków kwalifikowalnych. Dofinansowanie to miało w pełni pokrywać deficyt operacyjny spółki. Zgodnie z włoskim prawem, celem takiego dofinansowania operacyjnego było umożliwienie przewoźnikowi osiągnięcia równowagi gospodarczej, natomiast przyczyn jakiegokolwiek dalszego deficytu należałoby upatrywać w nieefektywnym zarządzaniu przez przewoźnika. W związku z tym wyraźnie zaznaczono, że wszelkie deficyty tego rodzaju muszą być pokrywane przez spółkę, z uwagi na to, że nie podjęła wszelkich niezbędnych działań w kierunku ograniczenia kosztów i zwiększenia przychodów.

| (32) | Włoskie władze utrzymują ponadto, że naliczenie dodatkowej rekompensaty ex post przez biegłego powołanego przez sąd stanowi jawne naruszenie wymogów wspólnej procedury rekompensaty określonej w art. 10 i nast. rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Włoskie władze uważają, że biegły, którego porady zasięgnął sąd, przeanalizował po prostu koszty i przychody przedstawione przez konsultanta spółki, które zostały ustalone ex post, bez odpowiedniego rozdzielenia rachunków. Następnie biegły stwierdził, że poza kilkoma pozycjami, w których stwierdził rozbieżności, otrzymany wynik był zasadniczo prawidłowy. |
| --- | --- |

(32)

Włoskie władze utrzymują ponadto, że naliczenie dodatkowej rekompensaty ex post przez biegłego powołanego przez sąd stanowi jawne naruszenie wymogów wspólnej procedury rekompensaty określonej w art. 10 i nast. rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Włoskie władze uważają, że biegły, którego porady zasięgnął sąd, przeanalizował po prostu koszty i przychody przedstawione przez konsultanta spółki, które zostały ustalone ex post, bez odpowiedniego rozdzielenia rachunków. Następnie biegły stwierdził, że poza kilkoma pozycjami, w których stwierdził rozbieżności, otrzymany wynik był zasadniczo prawidłowy.

ex post

ex post

| (33) | Włoskie władze uznają ponadto, że rekompensata nie spełnia również wymogów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. W szczególności, wyliczenie wysokości rekompensaty jest niezgodne z metodą określoną w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, służącą do obliczania wyniku finansowego netto z tytułu wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej. |
| --- | --- |

(33)

Włoskie władze uznają ponadto, że rekompensata nie spełnia również wymogów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. W szczególności, wyliczenie wysokości rekompensaty jest niezgodne z metodą określoną w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, służącą do obliczania wyniku finansowego netto z tytułu wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej.

| (34) | Co więcej, włoskie władze argumentują, że wyroki regionalnego sądu administracyjnego nakazywały wypłacenie rekompensaty finansowej dla Arfei za wypełnianie obowiązków świadczenia usługi publicznej w latach 1997 i 1998, nie przyznały natomiast odszkodowania z tytułu szkód wynikających z niewypłacenia tego dofinansowania. Włoskie władze wyjaśniły, że 6 czerwca 2014 r. Arfea złożyła wniosek o przyznanie odszkodowania, obok rekompensaty już przyznanej przez regionalny sąd administracyjny. Według włoskich władz miałoby to dowodzić, że rekompensata przyznana Arfei przez regionalny sąd administracyjny, będąca przedmiotem niniejszej decyzji, nie stanowiła odszkodowania. |
| --- | --- |

(34)

Co więcej, włoskie władze argumentują, że wyroki regionalnego sądu administracyjnego nakazywały wypłacenie rekompensaty finansowej dla Arfei za wypełnianie obowiązków świadczenia usługi publicznej w latach 1997 i 1998, nie przyznały natomiast odszkodowania z tytułu szkód wynikających z niewypłacenia tego dofinansowania. Włoskie władze wyjaśniły, że 6 czerwca 2014 r. Arfea złożyła wniosek o przyznanie odszkodowania, obok rekompensaty już przyznanej przez regionalny sąd administracyjny. Według włoskich władz miałoby to dowodzić, że rekompensata przyznana Arfei przez regionalny sąd administracyjny, będąca przedmiotem niniejszej decyzji, nie stanowiła odszkodowania.

4.   UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON

| (35) | Jedyną zainteresowaną stroną, która przedstawiła uwagi w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania, było przedsiębiorstwo Arfea będące beneficjentem przedmiotowego środka. W przedstawionych pismach przedsiębiorstwo Arfea nie zgodziło się ze wstępnymi opiniami przedstawionymi przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania. |
| --- | --- |

(35)

Jedyną zainteresowaną stroną, która przedstawiła uwagi w odpowiedzi na decyzję o wszczęciu postępowania, było przedsiębiorstwo Arfea będące beneficjentem przedmiotowego środka. W przedstawionych pismach przedsiębiorstwo Arfea nie zgodziło się ze wstępnymi opiniami przedstawionymi przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania.

| (36) | Po pierwsze, Arfea argumentuje, że zgodność kwestionowanego środka ze wspólnym rynkiem i z prawem powinna być oceniana przez Komisję wyłącznie w świetle rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, a nie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. Według przedsiębiorstwa Arfea, rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 nie może dotyczyć sytuacji sprzed 3 grudnia 2009 r., kiedy rozporządzenie to weszło w życie, co potwierdzałby wyrok Sądu z dn. 20 marca 2013 w sprawie Andersen T-92/11. Arfea utrzymuje przy tym, że tak czy inaczej, przyznane jej rekompensaty są zgodne z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. |
| --- | --- |

(36)

Po pierwsze, Arfea argumentuje, że zgodność kwestionowanego środka ze wspólnym rynkiem i z prawem powinna być oceniana przez Komisję wyłącznie w świetle rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, a nie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. Według przedsiębiorstwa Arfea, rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 nie może dotyczyć sytuacji sprzed 3 grudnia 2009 r., kiedy rozporządzenie to weszło w życie, co potwierdzałby wyrok Sądu z dn. 20 marca 2013 w sprawie Andersen T-92/11. Arfea utrzymuje przy tym, że tak czy inaczej, przyznane jej rekompensaty są zgodne z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

| (37) | Po drugie, Arfea twierdzi, że nałożono na nią obowiązki świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Arfea uważa, iż usługi lokalnego transportu publicznego są usługami publicznymi. We Włoszech usługi te są zlecane w drodze udzielania koncesji administracyjnych, a obowiązki świadczenia usługi publicznej związane z obsługą takich połączeń są określane w umowach koncesyjnych, a także w porozumieniach i regulaminach towarzyszących umowom koncesyjnym. W przypadku Arfei obowiązki świadczenia usługi publicznej miałyby dotyczyć planów operacyjnych, tras autobusowych, przystanków i taryf. Jeżeli chodzi o fakt, że w koncesjach wskazywano, iż usługi miały być wykonywane na własne ryzyko spółek, Arfea argumentuje, że dotyczy to zagrożeń dla bezpieczeństwa pasażerów i osób trzecich, a nie ogólnego ryzyka biznesowego. |
| --- | --- |

(37)

Po drugie, Arfea twierdzi, że nałożono na nią obowiązki świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Arfea uważa, iż usługi lokalnego transportu publicznego są usługami publicznymi. We Włoszech usługi te są zlecane w drodze udzielania koncesji administracyjnych, a obowiązki świadczenia usługi publicznej związane z obsługą takich połączeń są określane w umowach koncesyjnych, a także w porozumieniach i regulaminach towarzyszących umowom koncesyjnym. W przypadku Arfei obowiązki świadczenia usługi publicznej miałyby dotyczyć planów operacyjnych, tras autobusowych, przystanków i taryf. Jeżeli chodzi o fakt, że w koncesjach wskazywano, iż usługi miały być wykonywane na własne ryzyko spółek, Arfea argumentuje, że dotyczy to zagrożeń dla bezpieczeństwa pasażerów i osób trzecich, a nie ogólnego ryzyka biznesowego.

| (38) | Po trzecie, Arfea twierdzi, że nieskładanie przez nią wniosków o zwolnienie z obowiązków świadczenia usługi publicznej, zgodnie z wymogami art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, nie pozbawia jej prawa do rekompensaty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Według Arfei, procedura narzucona w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 miałaby nie dotyczyć obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych na przedsiębiorstwo po wejściu w życie rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Zdaniem przedsiębiorstwa, taką interpretację art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 potwierdzałby wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 3 marca 2014 r. w sprawie C-518/12 CTP. |
| --- | --- |

(38)

Po trzecie, Arfea twierdzi, że nieskładanie przez nią wniosków o zwolnienie z obowiązków świadczenia usługi publicznej, zgodnie z wymogami art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, nie pozbawia jej prawa do rekompensaty na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Według Arfei, procedura narzucona w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 miałaby nie dotyczyć obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych na przedsiębiorstwo po wejściu w życie rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Zdaniem przedsiębiorstwa, taką interpretację art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 potwierdzałby wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 3 marca 2014 r. w sprawie C-518/12 CTP.

| (39) | Po czwarte, odnośnie do wyliczenia wysokości rekompensaty przyznanej Arfei przez regionalny sąd administracyjny w Piemoncie, przedsiębiorstwo argumentuje, że raport biegłego zamówiony przez sąd nie może być kwestionowany przez Komisję, ponieważ jest to wstępna czynność merytoryczna, znajdująca się w wyłącznych kompetencjach sądów krajowych. W każdym razie Arfea twierdzi, że parametry do obliczania rekompensaty zostały określone wcześniej w decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r., oraz że nie otrzymała nadmiernej rekompensaty. Zatem przedmiotowe rekompensaty byłyby zgodne z wymaganiami w tym zakresie określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1191/69. |
| --- | --- |

(39)

Po czwarte, odnośnie do wyliczenia wysokości rekompensaty przyznanej Arfei przez regionalny sąd administracyjny w Piemoncie, przedsiębiorstwo argumentuje, że raport biegłego zamówiony przez sąd nie może być kwestionowany przez Komisję, ponieważ jest to wstępna czynność merytoryczna, znajdująca się w wyłącznych kompetencjach sądów krajowych. W każdym razie Arfea twierdzi, że parametry do obliczania rekompensaty zostały określone wcześniej w decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r., oraz że nie otrzymała nadmiernej rekompensaty. Zatem przedmiotowe rekompensaty byłyby zgodne z wymaganiami w tym zakresie określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1191/69.

| (40) | Po piąte, Arfea uważa, że argumenty podsumowane powyżej w motywach 37–39 miałyby również dotyczyć oceny zgodności kwestionowanej rekompensaty z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. Jeżeli jednak chodzi o zgodność tych rekompensat z wymogami formalnymi wprowadzonymi przez to rozporządzenie, przytaczanymi przez Komisję w motywie 64 i nast. decyzji o wszczęciu postępowania, Arfea podnosi, że nie powinny one obowiązywać w przedmiotowej sprawie. Według Arfei udowodnienie spełniania tych wymogów byłoby niemożliwe w sensie prawnym i logicznym, ponieważ przedmiotowa sytuacja wystąpiła na wiele lat przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. |
| --- | --- |

(40)

Po piąte, Arfea uważa, że argumenty podsumowane powyżej w motywach 37–39 miałyby również dotyczyć oceny zgodności kwestionowanej rekompensaty z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. Jeżeli jednak chodzi o zgodność tych rekompensat z wymogami formalnymi wprowadzonymi przez to rozporządzenie, przytaczanymi przez Komisję w motywie 64 i nast. decyzji o wszczęciu postępowania, Arfea podnosi, że nie powinny one obowiązywać w przedmiotowej sprawie. Według Arfei udowodnienie spełniania tych wymogów byłoby niemożliwe w sensie prawnym i logicznym, ponieważ przedmiotowa sytuacja wystąpiła na wiele lat przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

| (41) | Ponadto Arfea utrzymuje, że rekompensaty przyznane jej przez regionalny sąd administracyjny regionu Piemont spełniają cztery kryteria z orzeczenia w sprawie Altmark. Po pierwsze, na Arfeę miałyby zostać nałożone jasno określone obowiązki świadczenia usługi publicznej, zgodnie z pierwszym kryterium Altmark. Po drugie, parametry do ustalania wysokości rekompensaty miałyby zostać określone wcześniej, w przejrzysty i obiektywny sposób, w decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r., zgodnie z drugim kryterium Altmark. Po trzecie, raport biegłego miałby stwierdzać, że wysokość rekompensaty nie przekroczyła kosztów wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej, z uwzględnieniem rozsądnego zysku, zgodnie z trzecim kryterium Altmark. I na koniec, Arfeę można by określić jako typowe, prawidłowo zarządzane przedsiębiorstwo w rozumieniu czwartego kryterium Altmark, czego dowodzi fakt, że jej średni koszt na 1 km był niższy niż koszty standardowe w regionie. |
| --- | --- |

(41)

Ponadto Arfea utrzymuje, że rekompensaty przyznane jej przez regionalny sąd administracyjny regionu Piemont spełniają cztery kryteria z orzeczenia w sprawie Altmark. Po pierwsze, na Arfeę miałyby zostać nałożone jasno określone obowiązki świadczenia usługi publicznej, zgodnie z pierwszym kryterium Altmark. Po drugie, parametry do ustalania wysokości rekompensaty miałyby zostać określone wcześniej, w przejrzysty i obiektywny sposób, w decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r., zgodnie z drugim kryterium Altmark. Po trzecie, raport biegłego miałby stwierdzać, że wysokość rekompensaty nie przekroczyła kosztów wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej, z uwzględnieniem rozsądnego zysku, zgodnie z trzecim kryterium Altmark. I na koniec, Arfeę można by określić jako typowe, prawidłowo zarządzane przedsiębiorstwo w rozumieniu czwartego kryterium Altmark, czego dowodzi fakt, że jej średni koszt na 1 km był niższy niż koszty standardowe w regionie.

5.   UWAGI DOTYCZĄCE UWAG OSÓB TRZECICH

UWAGI DOTYCZĄCE UWAG OSÓB TRZECICH

| (42) | W uwagach do uwag przedstawionych przez Arfeę, włoskie władze podtrzymują swoje stanowisko wyrażone w uwagach do decyzji o wszczęciu postępowania, nie wnosząc żadnych nowych uwag. |
| --- | --- |

(42)

W uwagach do uwag przedstawionych przez Arfeę, włoskie władze podtrzymują swoje stanowisko wyrażone w uwagach do decyzji o wszczęciu postępowania, nie wnosząc żadnych nowych uwag.

6.   OCENA ŚRODKA POMOCY

OCENA ŚRODKA POMOCY

6.1.   Istnienie pomocy

Istnienie pomocy

| (43) | Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu „wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”. |
| --- | --- |

(43)

Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu „wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”.

| (44) | W związku z tym, aby środek wspierający uznano za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, musi on spełniać wszystkie następujące warunki:






  — | środek musi być przyznany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych, |
| --- | --- | --- |

(44)

W związku z tym, aby środek wspierający uznano za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, musi on spełniać wszystkie następujące warunki:

—

środek musi być przyznany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych,

| — | środek musi przynieść selektywną korzyść poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, |
| --- | --- |

—

środek musi przynieść selektywną korzyść poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów,

| — | środek musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem, |
| --- | --- |

—

środek musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem,

| — | środek musi wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

—

środek musi wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

6.1.1.   Możliwość przypisania państwu i zasoby państwowe

Możliwość przypisania państwu i zasoby państwowe

| (45) | Komisja zauważa, że wyroki regionalnego sądu administracyjnego zobowiązują Region do wypłacenia dodatkowej rekompensaty na rzecz Arfei z tytułu obsługi regularnych połączeń autobusowych w latach 1997 i 1998 na trasach regionalnych. Biegły potwierdził, że przedsiębiorstwo Arfea poniosło niekorzystne skutki gospodarcze w postaci niedostatecznej rekompensaty o wartości 1 196 780 EUR w 1997 r. i 102 814 EUR w 1998 r. wskutek rzekomo nałożonych na nie obowiązków świadczenia usługi publicznej. 7 lutego 2014 r. Region faktycznie uiścił tę kwotę na rzecz Arfea w celu wykonania wyroków. |
| --- | --- |

(45)

Komisja zauważa, że wyroki regionalnego sądu administracyjnego zobowiązują Region do wypłacenia dodatkowej rekompensaty na rzecz Arfei z tytułu obsługi regularnych połączeń autobusowych w latach 1997 i 1998 na trasach regionalnych. Biegły potwierdził, że przedsiębiorstwo Arfea poniosło niekorzystne skutki gospodarcze w postaci niedostatecznej rekompensaty o wartości 1 196 780 EUR w 1997 r. i 102 814 EUR w 1998 r. wskutek rzekomo nałożonych na nie obowiązków świadczenia usługi publicznej. 7 lutego 2014 r. Region faktycznie uiścił tę kwotę na rzecz Arfea w celu wykonania wyroków.

| (46) | Fakt zobowiązania Regionu przez sąd krajowy do zapłaty rekompensaty na rzecz przedsiębiorstwa nie oznacza, że środków pomocy nie można przypisać Regionowi wykonującemu taki wyrok, ponieważ sądy krajowe państwa należy uznać za jego organy, a zatem powinny one podlegać obowiązkowi lojalnej współpracy (11). |
| --- | --- |

(46)

Fakt zobowiązania Regionu przez sąd krajowy do zapłaty rekompensaty na rzecz przedsiębiorstwa nie oznacza, że środków pomocy nie można przypisać Regionowi wykonującemu taki wyrok, ponieważ sądy krajowe państwa należy uznać za jego organy, a zatem powinny one podlegać obowiązkowi lojalnej współpracy (11).

11

| (47) | Przedmiotowy środek można zatem przypisać państwu, a zasoby, z których wypłacono rekompensatę stanowią zasoby państwowe. |
| --- | --- |

(47)

Przedmiotowy środek można zatem przypisać państwu, a zasoby, z których wypłacono rekompensatę stanowią zasoby państwowe.

6.1.2.   Selektywna korzyść gospodarcza

Selektywna korzyść gospodarcza

| (48) | Komisja zauważa na początek, że przedsiębiorstwo Arfea prowadzi działalność gospodarczą polegającą na odpłatnym przewozie pasażerów. Dlatego też Arfeę należy uznać za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

(48)

Komisja zauważa na początek, że przedsiębiorstwo Arfea prowadzi działalność gospodarczą polegającą na odpłatnym przewozie pasażerów. Dlatego też Arfeę należy uznać za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu.

| (49) | Należy również uznać, że przyznanie środka miało charakter selektywny, ponieważ przyniósł on korzyść jedynie przedsiębiorstwu Arfea. |
| --- | --- |

(49)

Należy również uznać, że przyznanie środka miało charakter selektywny, ponieważ przyniósł on korzyść jedynie przedsiębiorstwu Arfea.

| (50) | Jeżeli chodzi o przyznanie korzyści gospodarczej, z wyroku w sprawie Altmark wynika, że rekompensata przyznana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych na rzecz przedsiębiorstw w związku z obowiązkami świadczenia usługi publicznej nałożonymi na te przedsiębiorstwa nie przynosi tego rodzaju korzyści danym przedsiębiorstwom, a zatem nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, pod warunkiem spełnienia następujących czterech warunków:






  — | po pierwsze, przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem musiało zostać powierzone wykonanie obowiązków świadczenia usługi publicznej i obowiązki te zostały jasno określone, |
| --- | --- | --- |

(50)

Jeżeli chodzi o przyznanie korzyści gospodarczej, z wyroku w sprawie Altmark wynika, że rekompensata przyznana przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych na rzecz przedsiębiorstw w związku z obowiązkami świadczenia usługi publicznej nałożonymi na te przedsiębiorstwa nie przynosi tego rodzaju korzyści danym przedsiębiorstwom, a zatem nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, pod warunkiem spełnienia następujących czterech warunków:

—

po pierwsze, przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem musiało zostać powierzone wykonanie obowiązków świadczenia usługi publicznej i obowiązki te zostały jasno określone,

| — | po drugie, parametry, na podstawie których wyliczana jest rekompensata, zostały ustalone wcześniej w obiektywny i przejrzysty sposób, |
| --- | --- |

—

po drugie, parametry, na podstawie których wyliczana jest rekompensata, zostały ustalone wcześniej w obiektywny i przejrzysty sposób,

| — | po trzecie, rekompensata nie wykracza poza to, co jest niezbędne do pokrycia wszystkich, lub części, kosztów poniesionych w ramach wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu powiązanych z nimi dochodów oraz rozsądnego zysku z tytułu wypełniania tych obowiązków, |
| --- | --- |

—

po trzecie, rekompensata nie wykracza poza to, co jest niezbędne do pokrycia wszystkich, lub części, kosztów poniesionych w ramach wypełniania obowiązków świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu powiązanych z nimi dochodów oraz rozsądnego zysku z tytułu wypełniania tych obowiązków,

| — | po czwarte, jeśli wybór przedsiębiorstwa, które ma wykonywać obowiązki służby publicznej, nie został dokonany w ramach procedury zamówień publicznych, wysokość koniecznej rekompensaty została określona na podstawie analizy kosztów, jakie przedsiębiorstwo średniej wielkości, dobrze zarządzane i wyposażone odpowiednio, aby móc sprostać wymaganiom służby publicznej, poniosłoby przy wykonywaniu tych obowiązków, przy uwzględnieniu związanych z nim wpływów oraz rozsądnego zysku za wykonywanie tych obowiązków. |
| --- | --- |

—

po czwarte, jeśli wybór przedsiębiorstwa, które ma wykonywać obowiązki służby publicznej, nie został dokonany w ramach procedury zamówień publicznych, wysokość koniecznej rekompensaty została określona na podstawie analizy kosztów, jakie przedsiębiorstwo średniej wielkości, dobrze zarządzane i wyposażone odpowiednio, aby móc sprostać wymaganiom służby publicznej, poniosłoby przy wykonywaniu tych obowiązków, przy uwzględnieniu związanych z nim wpływów oraz rozsądnego zysku za wykonywanie tych obowiązków.

| (51) | Zgodnie z wyrokiem w sprawie Altmark, aby wykluczyć zaistnienie korzyści gospodarczej w przypadkach przyznania przedsiębiorstwom rekompensaty związanej z nałożonymi na nie obowiązkami świadczenia usługi publicznej, muszą zostać spełnione wszystkie cztery warunki. |
| --- | --- |

(51)

Zgodnie z wyrokiem w sprawie Altmark, aby wykluczyć zaistnienie korzyści gospodarczej w przypadkach przyznania przedsiębiorstwom rekompensaty związanej z nałożonymi na nie obowiązkami świadczenia usługi publicznej, muszą zostać spełnione wszystkie cztery warunki.

a)   Pierwszy warunek Altmark

| (52) | Odnośnie do pierwszego warunku Altmark, Komisja zauważa przede wszystkim, że to państwa członkowskie muszą wykazać, iż na dane przedsiębiorstwo nałożone zostały obowiązki świadczenia usługi publicznej, oraz że ich nałożenie było uzasadnione ogólnym interesem (12). Włoskie władze nie wyjaśniły jednak, jakie obowiązki świadczenia usługi publicznej uzasadnione ogólnym interesem zostały nałożone na przedsiębiorstwo Arfea. Wręcz przeciwnie, utrzymywały, że na Arfeę nie nałożono takich obowiązków. |
| --- | --- |

(52)

Odnośnie do pierwszego warunku Altmark, Komisja zauważa przede wszystkim, że to państwa członkowskie muszą wykazać, iż na dane przedsiębiorstwo nałożone zostały obowiązki świadczenia usługi publicznej, oraz że ich nałożenie było uzasadnione ogólnym interesem (12). Włoskie władze nie wyjaśniły jednak, jakie obowiązki świadczenia usługi publicznej uzasadnione ogólnym interesem zostały nałożone na przedsiębiorstwo Arfea. Wręcz przeciwnie, utrzymywały, że na Arfeę nie nałożono takich obowiązków.

12

| (53) | Po drugie, Komisja zauważa, że pojęcie obowiązku świadczenia usługi publicznej odnosi się do warunków narzuconych danemu podmiotowi, których podmiot ten ze względu na swój własny interes gospodarczy nie przyjąłby lub nie przyjąłby w takim samym zakresie bez rekompensaty. Ponadto warunki te muszą być jasno określone przez władze w akcie powierzenia. W tym zakresie Arfea nie była w stanie dokładnie wyjaśnić, jakie obowiązki świadczenia usługi publicznej zostały na nią nałożone ani wykazać, że obowiązki te zostały jasno określone w akcie powierzenia. Ponadto z przyczyn wyjaśnionych poniżej w motywach 77–82, Komisja uważa, że zachodzą poważne przesłanki za tym, że na Arfeę nie nałożono żadnych jasno określonych obowiązków świadczenia usługi publicznej. |
| --- | --- |

(53)

Po drugie, Komisja zauważa, że pojęcie obowiązku świadczenia usługi publicznej odnosi się do warunków narzuconych danemu podmiotowi, których podmiot ten ze względu na swój własny interes gospodarczy nie przyjąłby lub nie przyjąłby w takim samym zakresie bez rekompensaty. Ponadto warunki te muszą być jasno określone przez władze w akcie powierzenia. W tym zakresie Arfea nie była w stanie dokładnie wyjaśnić, jakie obowiązki świadczenia usługi publicznej zostały na nią nałożone ani wykazać, że obowiązki te zostały jasno określone w akcie powierzenia. Ponadto z przyczyn wyjaśnionych poniżej w motywach 77–82, Komisja uważa, że zachodzą poważne przesłanki za tym, że na Arfeę nie nałożono żadnych jasno określonych obowiązków świadczenia usługi publicznej.

b)   Drugi warunek Altmark

| (54) | Odnośnie do drugiego warunku Altmark, Komisja zauważa, że parametry do wyliczenia wysokości rekompensaty przyznanej Arfei wyrokami regionalnego sądu administracyjnego nie były ustalone z góry. Zostały one ustalone wyłącznie na podstawie obliczeń ex post przeprowadzonych przez biegłego w oparciu o różne założenia, które nie zostały należycie objaśnione, a także bez rozdzielania rachunków. |
| --- | --- |

(54)

Odnośnie do drugiego warunku Altmark, Komisja zauważa, że parametry do wyliczenia wysokości rekompensaty przyznanej Arfei wyrokami regionalnego sądu administracyjnego nie były ustalone z góry. Zostały one ustalone wyłącznie na podstawie obliczeń ex post przeprowadzonych przez biegłego w oparciu o różne założenia, które nie zostały należycie objaśnione, a także bez rozdzielania rachunków.

ex post

| (55) | Wbrew temu, co twierdzi Arfea, nie można uznać, że parametry do obliczania tych rekompensat zostały określone wcześniej w decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r. Rekompensaty przyznane Arfei przez regionalny sąd administracyjny faktycznie stanowią dodatkowe rekompensaty, których konkretnym celem było pokrycie obciążenia finansowego z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej rzekomo nałożonych na Arfeę, które miało nie zostać w pełni pokryte przez rekompensaty już przyznane przedsiębiorstwu na podstawie decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r. |
| --- | --- |

(55)

Wbrew temu, co twierdzi Arfea, nie można uznać, że parametry do obliczania tych rekompensat zostały określone wcześniej w decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r. Rekompensaty przyznane Arfei przez regionalny sąd administracyjny faktycznie stanowią dodatkowe rekompensaty, których konkretnym celem było pokrycie obciążenia finansowego z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej rzekomo nałożonych na Arfeę, które miało nie zostać w pełni pokryte przez rekompensaty już przyznane przedsiębiorstwu na podstawie decyzji Rady Regionu z 16 lutego 1984 r.

| (56) | Takie podejście jest sprzeczne z drugim warunkiem Altmark, a wszelkie rekompensaty przyznane na tej podstawie stanowią pomoc państwa. Sąd faktycznie wyraźnie stwierdził w wyroku w sprawie Altmark, że „zrekompensowanie przez państwo członkowskie strat poniesionych przez przedsiębiorstwo bez uprzedniego ustalenia parametrów tej rekompensaty, jeżeli następnie okaże się, że działalność w zakresie pewnych usług publicznych w ramach wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej nie była wykonalna ekonomicznie, stanowi interwencję finansową, która wchodzi w zakres pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE” (13). |
| --- | --- |

(56)

Takie podejście jest sprzeczne z drugim warunkiem Altmark, a wszelkie rekompensaty przyznane na tej podstawie stanowią pomoc państwa. Sąd faktycznie wyraźnie stwierdził w wyroku w sprawie Altmark, że „zrekompensowanie przez państwo członkowskie strat poniesionych przez przedsiębiorstwo bez uprzedniego ustalenia parametrów tej rekompensaty, jeżeli następnie okaże się, że działalność w zakresie pewnych usług publicznych w ramach wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej nie była wykonalna ekonomicznie, stanowi interwencję finansową, która wchodzi w zakres pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE” (13).

13

| (57) | Komisja stwierdza zatem, że zgłoszony środek nie spełnia drugiego warunku Altmark. |
| --- | --- |

(57)

Komisja stwierdza zatem, że zgłoszony środek nie spełnia drugiego warunku Altmark.

c)   Trzeci warunek Altmark

| (58) | Odnośnie do trzeciego warunku Altmark, Komisja uważa przede wszystkim, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo prowadzi działalność pociągającą za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej oraz działalność niewiążącą się z takimi obowiązkami, nie ma możliwości dokładnego ustalenia kosztów ponoszonych przy wypełnianiu obowiązków świadczenia usługi publicznej bez odpowiedniego rozdzielenia rachunków dla różnych rodzajów działalności prowadzonej przez usługodawcę. |
| --- | --- |

(58)

Odnośnie do trzeciego warunku Altmark, Komisja uważa przede wszystkim, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo prowadzi działalność pociągającą za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej oraz działalność niewiążącą się z takimi obowiązkami, nie ma możliwości dokładnego ustalenia kosztów ponoszonych przy wypełnianiu obowiązków świadczenia usługi publicznej bez odpowiedniego rozdzielenia rachunków dla różnych rodzajów działalności prowadzonej przez usługodawcę.

| (59) | W tym przypadku włoskie władze podnosiły, że Arfea nie rozdzieliła odpowiednio rachunków dla działalności rzekomo pociągającej za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej nałożone przez region piemoncki oraz dla pozostałej działalności. Komisja również wyraziła wątpliwości co do tego, czy Arfea wprowadziła tego rodzaju rozdział rachunków, a Arfea nie przedstawiła żadnych uwag w tym zakresie. Ponadto wyciągi z ksiąg Arfei, które zostały wykorzystane przez biegłego powołanego przez sąd do określenia wysokości rekompensaty, nie wskazywały na to, by rachunki były w jakikolwiek sposób rozdzielone pomiędzy różne rodzaje działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwo. Biegły powołany przez sąd dokonał podziału kosztów ex post, opierając się na modelu bazowym opracowanym przez konsultantów Arfei, który określał procent kosztów przyporządkowywanych do poszczególnych rodzajów działalności przedsiębiorstwa. |
| --- | --- |

(59)

W tym przypadku włoskie władze podnosiły, że Arfea nie rozdzieliła odpowiednio rachunków dla działalności rzekomo pociągającej za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej nałożone przez region piemoncki oraz dla pozostałej działalności. Komisja również wyraziła wątpliwości co do tego, czy Arfea wprowadziła tego rodzaju rozdział rachunków, a Arfea nie przedstawiła żadnych uwag w tym zakresie. Ponadto wyciągi z ksiąg Arfei, które zostały wykorzystane przez biegłego powołanego przez sąd do określenia wysokości rekompensaty, nie wskazywały na to, by rachunki były w jakikolwiek sposób rozdzielone pomiędzy różne rodzaje działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwo. Biegły powołany przez sąd dokonał podziału kosztów ex post, opierając się na modelu bazowym opracowanym przez konsultantów Arfei, który określał procent kosztów przyporządkowywanych do poszczególnych rodzajów działalności przedsiębiorstwa.

ex post

| (60) | Po drugie, zdaniem Komisji poziom zysków uwzględniony przez biegłego przy obliczaniu wysokości rekompensaty jest wyższy niż to, co można by uznać za rozsądny zysk w rozumieniu trzeciego warunku Altmark. |
| --- | --- |

(60)

Po drugie, zdaniem Komisji poziom zysków uwzględniony przez biegłego przy obliczaniu wysokości rekompensaty jest wyższy niż to, co można by uznać za rozsądny zysk w rozumieniu trzeciego warunku Altmark.

| (61) | Biegły uznał, że rozsądną stopą zysku była stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału na poziomie 12,89 % za rok 1997 i 10,81 % za rok 1998; stopy te opierały się na rentowności włoskich dziesięcioletnich obligacji państwowych (6,8 % w 1997 r.) powiększonej o przeciętną premię z tytułu ryzyka (4,8 % w 1997 r.) i skorygowanej w górę w celu uwzględnienia sytuacji finansowej Arfei (w 1997 r. o 1,28). |
| --- | --- |

(61)

Biegły uznał, że rozsądną stopą zysku była stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału na poziomie 12,89 % za rok 1997 i 10,81 % za rok 1998; stopy te opierały się na rentowności włoskich dziesięcioletnich obligacji państwowych (6,8 % w 1997 r.) powiększonej o przeciętną premię z tytułu ryzyka (4,8 % w 1997 r.) i skorygowanej w górę w celu uwzględnienia sytuacji finansowej Arfei (w 1997 r. o 1,28).

| (62) | Komisja zauważa w tym względzie, że premia z tytułu ryzyka ustalona przez biegłego była niezwykle wysoka, biorąc pod uwagę fakt, że ryzyko, na jakie narażona była Arfea było raczej niewielkie. W rzeczywistości Arfea prowadziła działalność koncesjonowaną na zasadzie wyłączności, co chroniło ją przed konkurencją ze strony innych podmiotów, a rekompensata ustalona przez biegłego pokrywała wszystkie koszty ponoszone rzekomo przy wypełnianiu obowiązków świadczenia usługi publicznej. |
| --- | --- |

(62)

Komisja zauważa w tym względzie, że premia z tytułu ryzyka ustalona przez biegłego była niezwykle wysoka, biorąc pod uwagę fakt, że ryzyko, na jakie narażona była Arfea było raczej niewielkie. W rzeczywistości Arfea prowadziła działalność koncesjonowaną na zasadzie wyłączności, co chroniło ją przed konkurencją ze strony innych podmiotów, a rekompensata ustalona przez biegłego pokrywała wszystkie koszty ponoszone rzekomo przy wypełnianiu obowiązków świadczenia usługi publicznej.

| (63) | Ponadto Komisja podnosi, że chociaż biegły zauważył, iż sektorowi transportu sprzyjał poziom ryzyka poniżej średniej rynkowej, to skorygował premię z tytułu ryzyka w górę, aby uwzględnić ryzyko finansowe ponoszone przez samą Arfeę, które przekraczało średnią dla sektora. W ten sposób biegły nie uwzględnił więc ryzyka typowego przedsiębiorstwa przewozowego, tylko ryzyko własne Arfei, które było wyższe od średniej dla sektora. |
| --- | --- |

(63)

Ponadto Komisja podnosi, że chociaż biegły zauważył, iż sektorowi transportu sprzyjał poziom ryzyka poniżej średniej rynkowej, to skorygował premię z tytułu ryzyka w górę, aby uwzględnić ryzyko finansowe ponoszone przez samą Arfeę, które przekraczało średnią dla sektora. W ten sposób biegły nie uwzględnił więc ryzyka typowego przedsiębiorstwa przewozowego, tylko ryzyko własne Arfei, które było wyższe od średniej dla sektora.

| (64) | W świetle powyższego, Komisja jest zdania, że trzeci warunek ze sprawy Altmark nie został spełniony. |
| --- | --- |

(64)

W świetle powyższego, Komisja jest zdania, że trzeci warunek ze sprawy Altmark nie został spełniony.

d)   Wnioski

| (65) | Biorąc pod uwagę kumulatywny charakter warunków Altmark oraz fakt, że przedmiotowy środek nie spełnia trzech pierwszych warunków Altmark, nie ma potrzeby, by Komisja oceniła spełnienie czwartego warunku Altmark. |
| --- | --- |

(65)

Biorąc pod uwagę kumulatywny charakter warunków Altmark oraz fakt, że przedmiotowy środek nie spełnia trzech pierwszych warunków Altmark, nie ma potrzeby, by Komisja oceniła spełnienie czwartego warunku Altmark.

| (66) | W związku z powyższym, Komisja uznaje, że dodatkowa rekompensata wypłacona Arfei za usługi świadczone w analizowanym okresie nie spełnia łącznie czterech warunków Altmark, a zatem przynosi przedsiębiorstwu selektywną korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

(66)

W związku z powyższym, Komisja uznaje, że dodatkowa rekompensata wypłacona Arfei za usługi świadczone w analizowanym okresie nie spełnia łącznie czterech warunków Altmark, a zatem przynosi przedsiębiorstwu selektywną korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu.

6.1.3.   Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi

Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi

| (67) | Komisja zauważa po pierwsze, że przedmiotowe rekompensaty zostały przyznane Arfei dwoma wyrokami regionalnego sądu administracyjnego w Piemoncie z dnia 10 października 2013 r. i zostały wypłacone przez region piemoncki dnia 7 lutego 2014 r., a więc długo po otwarciu rynku autobusowych przewozów pasażerskich na konkurencję w Unii Europejskiej. |
| --- | --- |

(67)

Komisja zauważa po pierwsze, że przedmiotowe rekompensaty zostały przyznane Arfei dwoma wyrokami regionalnego sądu administracyjnego w Piemoncie z dnia 10 października 2013 r. i zostały wypłacone przez region piemoncki dnia 7 lutego 2014 r., a więc długo po otwarciu rynku autobusowych przewozów pasażerskich na konkurencję w Unii Europejskiej.

| (68) | W tym względzie, TSUE zauważył w wyroku w sprawie Altmark, że począwszy od 1995 r. kilka państw członkowskich otworzyło rynki transportowe na konkurencję przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich, w związku z czym wiele przedsiębiorstw oferowało już w tym czasie usługi transportu miejskiego, podmiejskiego i regionalnego w państwach członkowskich innych niż te, z których pochodzą. |
| --- | --- |

(68)

W tym względzie, TSUE zauważył w wyroku w sprawie Altmark, że począwszy od 1995 r. kilka państw członkowskich otworzyło rynki transportowe na konkurencję przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich, w związku z czym wiele przedsiębiorstw oferowało już w tym czasie usługi transportu miejskiego, podmiejskiego i regionalnego w państwach członkowskich innych niż te, z których pochodzą.

| (69) | W związku z powyższym należy uznać, że każda rekompensata przyznana przedsiębiorstwu Arfea może zakłócić konkurencję w zakresie świadczenia usług autobusowych przewozów pasażerskich i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi w stopniu mającym negatywny wpływ na zdolność przedsiębiorstw transportowych posiadających siedzibę w innych państwach członkowskich do świadczenia swoich usług we Włoszech, oraz wzmacniającym pozycję rynkową przedsiębiorstwa Arfea poprzez uwolnienie go od kosztów, które w przeciwnym razie musiałoby ponosić w toku normalnej działalności. |
| --- | --- |

(69)

W związku z powyższym należy uznać, że każda rekompensata przyznana przedsiębiorstwu Arfea może zakłócić konkurencję w zakresie świadczenia usług autobusowych przewozów pasażerskich i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi w stopniu mającym negatywny wpływ na zdolność przedsiębiorstw transportowych posiadających siedzibę w innych państwach członkowskich do świadczenia swoich usług we Włoszech, oraz wzmacniającym pozycję rynkową przedsiębiorstwa Arfea poprzez uwolnienie go od kosztów, które w przeciwnym razie musiałoby ponosić w toku normalnej działalności.

| (70) | Komisja zauważa ponadto, że przedsiębiorstwo Arfea prowadzi działalność na innych rynkach, takich jak przewozy prywatne, a zatem konkuruje z innymi przedsiębiorstwami w Unii na tych rynkach. Każda rekompensata przyznana przedsiębiorstwu Arfea może również spowodować zakłócenie konkurencji i wywrzeć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi także na powyższych rynkach. |
| --- | --- |

(70)

Komisja zauważa ponadto, że przedsiębiorstwo Arfea prowadzi działalność na innych rynkach, takich jak przewozy prywatne, a zatem konkuruje z innymi przedsiębiorstwami w Unii na tych rynkach. Każda rekompensata przyznana przedsiębiorstwu Arfea może również spowodować zakłócenie konkurencji i wywrzeć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi także na powyższych rynkach.

| (71) | Komisja stwierdza zatem, że przedmiotowy środek zakłóca konkurencję i wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. |
| --- | --- |

(71)

Komisja stwierdza zatem, że przedmiotowy środek zakłóca konkurencję i wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

6.1.4.   Wnioski

Wnioski

| (72) | W związku z powyższym Komisja stwierdza, że przedmiotowy środek stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

(72)

W związku z powyższym Komisja stwierdza, że przedmiotowy środek stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu.

6.2.   Zwolnienie z obowiązku zgłoszenia na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1191/69

Zwolnienie z obowiązku zgłoszenia na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1191/69

| (73) | Aby argumentacja regionalnego sądu administracyjnego, według której Arfea była uprawniona do dodatkowej rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 była prawidłowa, Arfea musiałaby nabyć prawo do dodatkowej rekompensaty w czasie, kiedy świadczyła przedmiotowe usługi, a wypłacone rekompensaty musiałyby być zwolnione z procedury obowiązkowego zgłoszenia zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. W przeciwnym razie, w zakresie, w jakim rekompensata stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, niezgłoszenie tej rekompensaty sprawiłoby, że stałaby się ona niezgodna z prawem, zgodnie z art. 108 TFUE. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 17 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, rekompensata wypłacana na mocy tego rozporządzenia jest zwolniona z procedury wstępnego informowania określonej w art. 108 ust. 3 TFUE, a zatem z obowiązku zgłoszenia. |
| --- | --- |

(73)

Aby argumentacja regionalnego sądu administracyjnego, według której Arfea była uprawniona do dodatkowej rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 była prawidłowa, Arfea musiałaby nabyć prawo do dodatkowej rekompensaty w czasie, kiedy świadczyła przedmiotowe usługi, a wypłacone rekompensaty musiałyby być zwolnione z procedury obowiązkowego zgłoszenia zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. W przeciwnym razie, w zakresie, w jakim rekompensata stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, niezgłoszenie tej rekompensaty sprawiłoby, że stałaby się ona niezgodna z prawem, zgodnie z art. 108 TFUE. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 17 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, rekompensata wypłacana na mocy tego rozporządzenia jest zwolniona z procedury wstępnego informowania określonej w art. 108 ust. 3 TFUE, a zatem z obowiązku zgłoszenia.

| (74) | W tym względzie, z wyroku w sprawie Combus wynika, że należy przyjmować bardzo wąską interpretację pojęcia „rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej” w rozumieniu tego przepisu (14). Zwolnienie z obowiązku zgłoszenia przewidziane w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 obejmuje wyłącznie rekompensatę wynikającą z obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych jednostronnie na przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 2 wspomnianego rozporządzenia, obliczaną według metody przedstawionej w art. 10–13 tego rozporządzenia (wspólna procedura rekompensaty). Nie ma ono natomiast zastosowania do umów o usługi publiczne w rozumieniu art. 14. Rekompensata wypłacana na podstawie umowy o usługi publiczne, której definicję podano w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, wiążąca się z pomocą państwa, musi zostać zgłoszona Komisji przed jej wprowadzeniem. W przypadku niezgłoszenia takiej rekompensaty zostaje ona uznana za pomoc wdrożoną niezgodnie z prawem, zgodnie z art. 108 Traktatu. |
| --- | --- |

(74)

W tym względzie, z wyroku w sprawie Combus wynika, że należy przyjmować bardzo wąską interpretację pojęcia „rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej” w rozumieniu tego przepisu (14). Zwolnienie z obowiązku zgłoszenia przewidziane w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 obejmuje wyłącznie rekompensatę wynikającą z obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych jednostronnie na przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 2 wspomnianego rozporządzenia, obliczaną według metody przedstawionej w art. 10–13 tego rozporządzenia (wspólna procedura rekompensaty). Nie ma ono natomiast zastosowania do umów o usługi publiczne w rozumieniu art. 14. Rekompensata wypłacana na podstawie umowy o usługi publiczne, której definicję podano w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, wiążąca się z pomocą państwa, musi zostać zgłoszona Komisji przed jej wprowadzeniem. W przypadku niezgłoszenia takiej rekompensaty zostaje ona uznana za pomoc wdrożoną niezgodnie z prawem, zgodnie z art. 108 Traktatu.

14

| (75) | Odpowiedź na pytanie, czy w niniejszej sprawie na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 władze włoskie w praktyce były zwolnione z wcześniejszego zgłoszenia zależy zatem – po pierwsze – od tego, czy Region faktycznie jednostronnie nałożył na przedsiębiorstwo Arfea obowiązek świadczenia usługi publicznej oraz – po drugie – od tego, czy rekompensata wypłacona zgodnie z takim obowiązkiem jest zgodna z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69. Komisja zbada obie kwestie po kolei. |
| --- | --- |

(75)

Odpowiedź na pytanie, czy w niniejszej sprawie na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 władze włoskie w praktyce były zwolnione z wcześniejszego zgłoszenia zależy zatem – po pierwsze – od tego, czy Region faktycznie jednostronnie nałożył na przedsiębiorstwo Arfea obowiązek świadczenia usługi publicznej oraz – po drugie – od tego, czy rekompensata wypłacona zgodnie z takim obowiązkiem jest zgodna z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69. Komisja zbada obie kwestie po kolei.

(i)   Jednostronne nałożenie obowiązku świadczenia usługi publicznej

| (76) | Przedsiębiorstwo Arfea utrzymuje, że region Piemont nałożył na nie obowiązek świadczenia usługi publicznej, określonej w umowach koncesyjnych na świadczenie usług w zakresie przewozów autobusowych, a także w porozumieniach i regulaminach towarzyszących tym umowom. Obowiązki świadczenia usługi publicznej miałyby dotyczyć planów operacyjnych, tras autobusowych, przystanków i taryf. |
| --- | --- |

(76)

Przedsiębiorstwo Arfea utrzymuje, że region Piemont nałożył na nie obowiązek świadczenia usługi publicznej, określonej w umowach koncesyjnych na świadczenie usług w zakresie przewozów autobusowych, a także w porozumieniach i regulaminach towarzyszących tym umowom. Obowiązki świadczenia usługi publicznej miałyby dotyczyć planów operacyjnych, tras autobusowych, przystanków i taryf.

| (77) | Komisja zauważa po pierwsze, że wszystkie umowy koncesyjne wyraźnie przewidywały tylko roczny okres obowiązywania, a ich przedłużenie następowało na wniosek przewoźnika, pod warunkiem uiszczenia opłaty koncesyjnej. Wynika z tego, że koncesje te stanowiły podstawę stosunków umownych między przedsiębiorstwem Arfea a regionem Piemont, w które przedsiębiorstwo wstąpiło dobrowolnie. |
| --- | --- |

(77)

Komisja zauważa po pierwsze, że wszystkie umowy koncesyjne wyraźnie przewidywały tylko roczny okres obowiązywania, a ich przedłużenie następowało na wniosek przewoźnika, pod warunkiem uiszczenia opłaty koncesyjnej. Wynika z tego, że koncesje te stanowiły podstawę stosunków umownych między przedsiębiorstwem Arfea a regionem Piemont, w które przedsiębiorstwo wstąpiło dobrowolnie.

| (78) | Nie można zatem uznać, że obowiązki świadczenia usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 zostały jednostronnie nałożone na Arfeę na podstawie umów koncesyjnych. Jak wspomniał Sąd w wyroku z 3 marca 2016 r. w sprawie Simet T-15/14, dobrowolne przystąpienie do stosunku o charakterze umownym nie jest tożsame z jednostronnym nałożeniem obowiązków świadczenia usługi publicznej i nie powoduje powstania obowiązku rekompensaty zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69 (15). |
| --- | --- |

(78)

Nie można zatem uznać, że obowiązki świadczenia usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 zostały jednostronnie nałożone na Arfeę na podstawie umów koncesyjnych. Jak wspomniał Sąd w wyroku z 3 marca 2016 r. w sprawie Simet T-15/14, dobrowolne przystąpienie do stosunku o charakterze umownym nie jest tożsame z jednostronnym nałożeniem obowiązków świadczenia usługi publicznej i nie powoduje powstania obowiązku rekompensaty zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69 (15).

15

| (79) | Po drugie, Komisja zauważa, że Arfea nie wskazała wyraźnie, jakie porozumienia i regulaminy towarzyszące umowom koncesyjnym mogły nakładać na nią obowiązki świadczenia usługi publicznej. Komisja rozumie jednak, że Arfea nawiązuje do porozumień w sprawie tras i rozkładów jazdy autobusów, które towarzyszyły umowom koncesyjnym oraz tabelom określającym taryfy regionalne, do których nawiązywały niektóre umowy koncesyjne. |
| --- | --- |

(79)

Po drugie, Komisja zauważa, że Arfea nie wskazała wyraźnie, jakie porozumienia i regulaminy towarzyszące umowom koncesyjnym mogły nakładać na nią obowiązki świadczenia usługi publicznej. Komisja rozumie jednak, że Arfea nawiązuje do porozumień w sprawie tras i rozkładów jazdy autobusów, które towarzyszyły umowom koncesyjnym oraz tabelom określającym taryfy regionalne, do których nawiązywały niektóre umowy koncesyjne.

| (80) | Odnośnie do takich porozumień w sprawie tras i rozkładów jazdy autobusów, Komisja stwierdza, że nie można uznać, by nakładały one jednostronnie na Arfeę jakiekolwiek obowiązki świadczenia usługi publicznej. W rzeczywistości, podobnie jak same umowy koncesyjne, były one zawierane przez Arfeę dobrowolnie. Ponadto treść tych porozumień, np. dotycząca tras autobusów, została w przypadku niektórych koncesji zmieniona na wniosek Arfei. Nie można zatem uznać, że nakładały one jednostronnie obowiązki świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. |
| --- | --- |

(80)

Odnośnie do takich porozumień w sprawie tras i rozkładów jazdy autobusów, Komisja stwierdza, że nie można uznać, by nakładały one jednostronnie na Arfeę jakiekolwiek obowiązki świadczenia usługi publicznej. W rzeczywistości, podobnie jak same umowy koncesyjne, były one zawierane przez Arfeę dobrowolnie. Ponadto treść tych porozumień, np. dotycząca tras autobusów, została w przypadku niektórych koncesji zmieniona na wniosek Arfei. Nie można zatem uznać, że nakładały one jednostronnie obowiązki świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69.

| (81) | Jeżeli chodzi o tabele określające taryfy regionalne ustalające maksymalne stawki taryfowe dla wszystkich pasażerów, Komisja zauważa, że Sąd wyraźnie wyjaśnił w swoim wyroku z 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14 Simet, iż tego rodzaju ogólne zasady dotyczące taryf nie nakładają obowiązków świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. W rzeczywistości, według Sądu pojęcie zobowiązań taryfowych w rozumieniu tego przepisu ogranicza się do maksymalnych stawek taryfowych wprowadzanych dla określonych kategorii pasażerów lub produktów, nie obejmuje natomiast ogólnych środków polityki cenowej (16). |
| --- | --- |

(81)

Jeżeli chodzi o tabele określające taryfy regionalne ustalające maksymalne stawki taryfowe dla wszystkich pasażerów, Komisja zauważa, że Sąd wyraźnie wyjaśnił w swoim wyroku z 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14 Simet, iż tego rodzaju ogólne zasady dotyczące taryf nie nakładają obowiązków świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. W rzeczywistości, według Sądu pojęcie zobowiązań taryfowych w rozumieniu tego przepisu ogranicza się do maksymalnych stawek taryfowych wprowadzanych dla określonych kategorii pasażerów lub produktów, nie obejmuje natomiast ogólnych środków polityki cenowej (16).

16

| (82) | Komisja zauważa wreszcie, że w każdym razie fakt, iż Arfea wnioskowała o przedłużenie koncesji – a nawet uiściła opłatę koncesyjną – trudno pogodzić z zarzutem nałożenia jakiegokolwiek obowiązku świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Faktycznie według tego przepisu obowiązki świadczenia usługi publicznej „oznaczają obowiązki, jakich zainteresowane przedsiębiorstwo transportowe, biorąc pod uwagę swój interes gospodarczy, nie przyjęłoby lub nie przyjęłoby w takim samym zakresie lub na takich samych zasadach”. Jak zauważył Sąd w wyroku z 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14 Simet, trudno jest uznać, aby przedsiębiorstwo mogło wnioskować o odnowienie koncesji, uwzględniając wiążące się z nią obowiązki, gdyby nie dostrzegało w tym interesu handlowego. |
| --- | --- |

(82)

Komisja zauważa wreszcie, że w każdym razie fakt, iż Arfea wnioskowała o przedłużenie koncesji – a nawet uiściła opłatę koncesyjną – trudno pogodzić z zarzutem nałożenia jakiegokolwiek obowiązku świadczenia usługi publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Faktycznie według tego przepisu obowiązki świadczenia usługi publicznej „oznaczają obowiązki, jakich zainteresowane przedsiębiorstwo transportowe, biorąc pod uwagę swój interes gospodarczy, nie przyjęłoby lub nie przyjęłoby w takim samym zakresie lub na takich samych zasadach”. Jak zauważył Sąd w wyroku z 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14 Simet, trudno jest uznać, aby przedsiębiorstwo mogło wnioskować o odnowienie koncesji, uwzględniając wiążące się z nią obowiązki, gdyby nie dostrzegało w tym interesu handlowego.

(ii)   Zgodność rekompensaty ze wspólną procedurą rekompensaty

| (83) | Nawet jeżeli wykazano by, że w tym przypadku na przedsiębiorstwo Arfea nałożono jednostronnie obowiązki świadczenia usługi publicznej, rekompensata za taką usługę nadal musiałaby być zgodna ze wspólną procedurą rekompensaty określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 1191/69 (sekcja IV), aby mogła być zwolniona z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia na mocy art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia. Komisja nie uważa, aby tak było w tym przypadku. |
| --- | --- |

(83)

Nawet jeżeli wykazano by, że w tym przypadku na przedsiębiorstwo Arfea nałożono jednostronnie obowiązki świadczenia usługi publicznej, rekompensata za taką usługę nadal musiałaby być zgodna ze wspólną procedurą rekompensaty określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 1191/69 (sekcja IV), aby mogła być zwolniona z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia na mocy art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia. Komisja nie uważa, aby tak było w tym przypadku.

| (84) | W tym względzie Komisja przypomina po pierwsze, że z art. 10 i 11 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 wynika, iż rekompensata nie może przewyższać obciążenia finansowego ponoszonego przez przedsiębiorstwo wskutek nałożenia obowiązków świadczenia usługi publicznej. Ponadto art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 w wersji obowiązującej od 1 lipca 1992 r. stanowi: „Jeżeli przedsiębiorstwa przewozowe działają nie tylko w dziedzinie świadczenia usług publicznych, lecz także podejmują działalność innego rodzaju, usługa publiczna musi być wykonywana jako odrębna dziedzina spełniająca przynajmniej następujące warunki:






  a) | rozliczenia operacyjne odpowiadające każdej z form działalności będą prowadzone oddzielnie i proporcjonalna część majątku odnosząca się do każdej z nich będzie rozliczana zgodnie z obowiązującymi zasadami prowadzenia rachunkowości; |
| --- | --- | --- |

(84)

W tym względzie Komisja przypomina po pierwsze, że z art. 10 i 11 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 wynika, iż rekompensata nie może przewyższać obciążenia finansowego ponoszonego przez przedsiębiorstwo wskutek nałożenia obowiązków świadczenia usługi publicznej. Ponadto art. 1 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 w wersji obowiązującej od 1 lipca 1992 r. stanowi: „Jeżeli przedsiębiorstwa przewozowe działają nie tylko w dziedzinie świadczenia usług publicznych, lecz także podejmują działalność innego rodzaju, usługa publiczna musi być wykonywana jako odrębna dziedzina spełniająca przynajmniej następujące warunki:

a)

[...]”

| (85) | Po drugie, Komisja przypomina, że art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 wymaga, aby administracja ustalała wysokość rekompensaty z wyprzedzeniem. |
| --- | --- |

(85)

Po drugie, Komisja przypomina, że art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 wymaga, aby administracja ustalała wysokość rekompensaty z wyprzedzeniem.

| (86) | W przedmiotowej sprawie Komisja uważa, że rekompensaty przyznane Arfei nie spełniają tych wymogów. |
| --- | --- |

(86)

W przedmiotowej sprawie Komisja uważa, że rekompensaty przyznane Arfei nie spełniają tych wymogów.

| (87) | Po pierwsze, Komisja zauważa, że jak wskazano powyżej w motywie 59, nie dowiedziono, że Arfea dokonała prawidłowego rozdziału rachunkowości na działalność rzekomo pociągającą za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej oraz pozostałą działalność, czego wymaga art. 1 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Przeciwnie, wyciągi z ksiąg Arfei za lata 1997 i 1998, które zostały wykorzystane przez biegłego powołanego przez sąd do określenia wysokości rekompensaty, wskazują raczej na to, że koszty nie były rozdzielane według rodzajów działalności. |
| --- | --- |

(87)

Po pierwsze, Komisja zauważa, że jak wskazano powyżej w motywie 59, nie dowiedziono, że Arfea dokonała prawidłowego rozdziału rachunkowości na działalność rzekomo pociągającą za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej oraz pozostałą działalność, czego wymaga art. 1 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. Przeciwnie, wyciągi z ksiąg Arfei za lata 1997 i 1998, które zostały wykorzystane przez biegłego powołanego przez sąd do określenia wysokości rekompensaty, wskazują raczej na to, że koszty nie były rozdzielane według rodzajów działalności.

| (88) | Po drugie, Komisja zauważa, że wbrew postanowieniom art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, rekompensata przyznana Arfei nie została ustalona z wyprzedzeniem, tylko na podstawie oceny ex post, zgodnie z postanowieniem regionalnego sądu administracyjnego. |
| --- | --- |

(88)

Po drugie, Komisja zauważa, że wbrew postanowieniom art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, rekompensata przyznana Arfei nie została ustalona z wyprzedzeniem, tylko na podstawie oceny ex post, zgodnie z postanowieniem regionalnego sądu administracyjnego.

ex post

| (89) | W świetle tych obserwacji, Komisja stwierdza, że dodatkowe rekompensaty przyznane Arfei przez regionalny sąd administracyjny w Piemoncie nie były zwolnione z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. |
| --- | --- |

(89)

W świetle tych obserwacji, Komisja stwierdza, że dodatkowe rekompensaty przyznane Arfei przez regionalny sąd administracyjny w Piemoncie nie były zwolnione z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69.

6.3.   Zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym

Zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym

| (90) | Ponieważ nie wykazano, że omawiany środek był zwolniony z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, konieczne będzie zbadanie zgodności tych płatności z rynkiem wewnętrznym, ponieważ uznano, że stanowią one pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, jak wyjaśniono w sekcji 6.1. |
| --- | --- |

(90)

Ponieważ nie wykazano, że omawiany środek był zwolniony z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, konieczne będzie zbadanie zgodności tych płatności z rynkiem wewnętrznym, ponieważ uznano, że stanowią one pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, jak wyjaśniono w sekcji 6.1.

| (91) | W tym zakresie art. 93 Traktatu zawiera zasady dotyczące zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym w obszarze koordynacji transportu oraz obowiązków świadczenia usługi publicznej w sektorze transportu i stanowi lex specialis w odniesieniu do art. 107 ust. 3 i art. 106 ust. 2, ponieważ zawiera szczególne zasady w zakresie zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym. TSUE orzekł, że przepis ten „uznaje zgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy dla transportu tylko w ściśle określonych przypadkach, które nie przynoszą szkody interesom ogólnym [Unii]” (17). |
| --- | --- |

(91)

W tym zakresie art. 93 Traktatu zawiera zasady dotyczące zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym w obszarze koordynacji transportu oraz obowiązków świadczenia usługi publicznej w sektorze transportu i stanowi lex specialis w odniesieniu do art. 107 ust. 3 i art. 106 ust. 2, ponieważ zawiera szczególne zasady w zakresie zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym. TSUE orzekł, że przepis ten „uznaje zgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy dla transportu tylko w ściśle określonych przypadkach, które nie przynoszą szkody interesom ogólnym [Unii]” (17).

lex specialis

17

| (92) | W dniu 3 grudnia 2009 r. weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 1370/2007, które uchyliło rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 i rozporządzenie Rady (EWG) 1107/70 (18). Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 ma zastosowanie do rekompensat za obowiązki świadczenia usługi publicznej w sektorze kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego. |
| --- | --- |

(92)

W dniu 3 grudnia 2009 r. weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 1370/2007, które uchyliło rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 i rozporządzenie Rady (EWG) 1107/70 (18). Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 ma zastosowanie do rekompensat za obowiązki świadczenia usługi publicznej w sektorze kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego.

18

| (93) | Komisja uznaje, że zgodność niezgłoszonego środka z rynkiem wewnętrznym należy zbadać na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, ponieważ jest to akt prawny obowiązujący w czasie przyjęcia niniejszej decyzji. Komisja zauważa również, że dodatkowa rekompensata przyznana Arfei przez regionalny sąd administracyjny została wypłacona 7 lutego 2014 r. (19). |
| --- | --- |

(93)

Komisja uznaje, że zgodność niezgłoszonego środka z rynkiem wewnętrznym należy zbadać na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, ponieważ jest to akt prawny obowiązujący w czasie przyjęcia niniejszej decyzji. Komisja zauważa również, że dodatkowa rekompensata przyznana Arfei przez regionalny sąd administracyjny została wypłacona 7 lutego 2014 r. (19).

19

| (94) | Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 stanowi: „[r]ekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego lub z tytułu dostosowania się do zobowiązań taryfowych ustanowionych zgodnie z ogólnymi zasadami wypłacane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, są zgodne z zasadami rynku [wewnętrznego]. Rekompensaty te nie podlegają obowiązkowi wcześniejszego informowania, o którym mowa w art. [108 ust. 3] Traktatu”. |
| --- | --- |

(94)

Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 stanowi: „[r]ekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego lub z tytułu dostosowania się do zobowiązań taryfowych ustanowionych zgodnie z ogólnymi zasadami wypłacane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, są zgodne z zasadami rynku [wewnętrznego]. Rekompensaty te nie podlegają obowiązkowi wcześniejszego informowania, o którym mowa w art. [108 ust. 3] Traktatu”.

| (95) | Z przyczyn przedstawionych poniżej Komisja uznaje, że niezgłoszona rekompensata nie jest zgodna z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007, a zatem nie można stwierdzić, że jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(95)

Z przyczyn przedstawionych poniżej Komisja uznaje, że niezgłoszona rekompensata nie jest zgodna z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007, a zatem nie można stwierdzić, że jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia.

| (96) | Po pierwsze, Komisja zauważa, że umowy koncesyjne nie spełniają wymogów art. 4 tego rozporządzenia, które ustala obowiązkową treść ogólnych zasad oraz umów o świadczenie usług publicznych wprowadzających obowiązki świadczenia usługi publicznej:






  — | Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b), parametry, na których podstawie oblicza się rekompensatę, muszą być wcześniej ustalone w sposób obiektywny i przejrzysty oraz zapobiegający nadwyżce rekompensaty. Jednak jak wyjaśniono powyżej w motywach 54–57 dotyczących spełnienia drugiego warunku Altmark, dodatkowe rekompensaty przyznane Arfei nie zostały obliczone w oparciu o parametry ustalone z wyprzedzeniem, w obiektywny i przejrzysty sposób. |
| --- | --- | --- |

(96)

Po pierwsze, Komisja zauważa, że umowy koncesyjne nie spełniają wymogów art. 4 tego rozporządzenia, które ustala obowiązkową treść ogólnych zasad oraz umów o świadczenie usług publicznych wprowadzających obowiązki świadczenia usługi publicznej:

—

Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b), parametry, na których podstawie oblicza się rekompensatę, muszą być wcześniej ustalone w sposób obiektywny i przejrzysty oraz zapobiegający nadwyżce rekompensaty. Jednak jak wyjaśniono powyżej w motywach 54–57 dotyczących spełnienia drugiego warunku Altmark, dodatkowe rekompensaty przyznane Arfei nie zostały obliczone w oparciu o parametry ustalone z wyprzedzeniem, w obiektywny i przejrzysty sposób.

| — | Artykuł 4 ust. 1 lit. c) oraz art. 4 ust. 2 wymagają, aby umowa o świadczenie usług publicznych określała zasady podziału kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług. Umowy koncesyjne nie zawierały jednak żadnych ustaleń co do podziału kosztów i przychodów, a jak wyjaśniono powyżej w motywie 59, Arfea nie stosowała prawidłowego rozdziału rachunkowości na różne rodzaje działalności. |
| --- | --- |

—

Artykuł 4 ust. 1 lit. c) oraz art. 4 ust. 2 wymagają, aby umowa o świadczenie usług publicznych określała zasady podziału kosztów i przychodów związanych ze świadczeniem usług. Umowy koncesyjne nie zawierały jednak żadnych ustaleń co do podziału kosztów i przychodów, a jak wyjaśniono powyżej w motywie 59, Arfea nie stosowała prawidłowego rozdziału rachunkowości na różne rodzaje działalności.

| (97) | Po drugie, Komisja zauważa, że przedmiotowy środek nie spełniał odpowiednich wymogów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, dotyczących obliczania wysokości rekompensaty. |
| --- | --- |

(97)

Po drugie, Komisja zauważa, że przedmiotowy środek nie spełniał odpowiednich wymogów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, dotyczących obliczania wysokości rekompensaty.

| (98) | Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 stanowi, że w przypadku bezpośrednio udzielonych zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych rekompensata musi być zgodna z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 oraz z przepisami określonymi w załączniku w celu zapewnienia, aby rekompensata nie wykraczała poza to, co jest konieczne do wykonania obowiązku świadczenia usługi publicznej. |
| --- | --- |

(98)

Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 stanowi, że w przypadku bezpośrednio udzielonych zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych rekompensata musi być zgodna z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 oraz z przepisami określonymi w załączniku w celu zapewnienia, aby rekompensata nie wykraczała poza to, co jest konieczne do wykonania obowiązku świadczenia usługi publicznej.

| (99) | W punkcie 2 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 stwierdza się, że wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty, która jest równoważna kwocie finansowej wynikającej łącznie z następujących czynników: koszty poniesione w związku z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej, minus przychody taryfowe, minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego obowiązku, plus rozsądny zysk. Punkt 4 tego załącznika wymaga, aby koszty i przychody obliczać zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i przepisami podatkowymi. Zgodnie z pkt 5 załącznika: „w przypadku gdy podmiot świadczący usługi publiczne świadczy jednocześnie usługi rekompensowane podlegające obowiązkom świadczenia usług transportu publicznego i prowadzi inną działalność, rachunki związane ze wspomnianymi usługami publicznymi muszą zostać odpowiednio rozdzielone i spełniać przynajmniej następujące warunki:






  — | konta przypisane do każdej z tych dziedzin działalności muszą być prowadzone oddzielnie, a odpowiadające im aktywa oraz koszty stałe przydzielane są zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i przepisami podatkowymi, |
| --- | --- | --- |

(99)

W punkcie 2 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 stwierdza się, że wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty, która jest równoważna kwocie finansowej wynikającej łącznie z następujących czynników: koszty poniesione w związku z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej, minus przychody taryfowe, minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego obowiązku, plus rozsądny zysk. Punkt 4 tego załącznika wymaga, aby koszty i przychody obliczać zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i przepisami podatkowymi. Zgodnie z pkt 5 załącznika: „w przypadku gdy podmiot świadczący usługi publiczne świadczy jednocześnie usługi rekompensowane podlegające obowiązkom świadczenia usług transportu publicznego i prowadzi inną działalność, rachunki związane ze wspomnianymi usługami publicznymi muszą zostać odpowiednio rozdzielone i spełniać przynajmniej następujące warunki:

—

konta przypisane do każdej z tych dziedzin działalności muszą być prowadzone oddzielnie, a odpowiadające im aktywa oraz koszty stałe przydzielane są zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i przepisami podatkowymi,

| — | wszelkie koszty zmienne, odpowiednia suma na poczet kosztów stałych i rozsądny zysk związany z jakąkolwiek inną dziedziną działalności podmiotu świadczącego usługi publiczne nie mogą być w żadnym przypadku rozliczane w ramach danych usług publicznych, |
| --- | --- |

—

wszelkie koszty zmienne, odpowiednia suma na poczet kosztów stałych i rozsądny zysk związany z jakąkolwiek inną dziedziną działalności podmiotu świadczącego usługi publiczne nie mogą być w żadnym przypadku rozliczane w ramach danych usług publicznych,

| — | koszty usług publicznych są wyrównywane przez dochody z działalności oraz wpłaty organów publicznych i nie ma możliwości przeniesienia dochodów na inną dziedzinę działalności podmiotu świadczącego usługi publiczne”. |
| --- | --- |

—

koszty usług publicznych są wyrównywane przez dochody z działalności oraz wpłaty organów publicznych i nie ma możliwości przeniesienia dochodów na inną dziedzinę działalności podmiotu świadczącego usługi publiczne”.

| (100) | Jednak jak już wskazano w motywie 59, Arfea nie stosowała prawidłowego rozdziału rachunkowości na działalność rzekomo pociągającą za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej oraz pozostałą działalność, czego wymaga pkt 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. W związku z powyższym nie można wykazać, że ostatecznie przyznana rekompensata, niezależnie od jej wysokości, nie przekracza kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto, który równoważny jest sumie wpływów, pozytywnych czy negatywnych, jakie wypełnianie obowiązku świadczenia usługi publicznej wywiera na koszty i przychody podmiotu świadczącego usługi publiczne (pkt 2 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007). Ponadto w związku z brakiem parametrów rekompensaty ustalonych z góry, naliczanie rekompensat musi z konieczności odbywać się na zasadzie ex post, na podstawie arbitralnych założeń, i tak postąpili zarówno konsultanci Arfei, jak i biegły powołany przez regionalny sąd administracyjny w Piemoncie. Wreszcie, jak wyjaśniono w motywach 60–63, poziom zysków uwzględniony przez biegłego przy obliczaniu wysokości rekompensaty jest wyższy niż to, co można by uznać za rozsądny zysk. |
| --- | --- |

(100)

Jednak jak już wskazano w motywie 59, Arfea nie stosowała prawidłowego rozdziału rachunkowości na działalność rzekomo pociągającą za sobą obowiązki świadczenia usługi publicznej oraz pozostałą działalność, czego wymaga pkt 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. W związku z powyższym nie można wykazać, że ostatecznie przyznana rekompensata, niezależnie od jej wysokości, nie przekracza kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto, który równoważny jest sumie wpływów, pozytywnych czy negatywnych, jakie wypełnianie obowiązku świadczenia usługi publicznej wywiera na koszty i przychody podmiotu świadczącego usługi publiczne (pkt 2 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007). Ponadto w związku z brakiem parametrów rekompensaty ustalonych z góry, naliczanie rekompensat musi z konieczności odbywać się na zasadzie ex post, na podstawie arbitralnych założeń, i tak postąpili zarówno konsultanci Arfei, jak i biegły powołany przez regionalny sąd administracyjny w Piemoncie. Wreszcie, jak wyjaśniono w motywach 60–63, poziom zysków uwzględniony przez biegłego przy obliczaniu wysokości rekompensaty jest wyższy niż to, co można by uznać za rozsądny zysk.

ex post

| (101) | Po trzecie, jak zauważa Komisja, przedsiębiorstwo Arfea samo stwierdziło, że w przedmiotowym przypadku wymogi rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 nie zostały spełnione, argumentując, iż spełnienie tych wymogów byłoby niemożliwe w sensie prawnym i logicznym, ponieważ przedmiotowa sytuacja wystąpiła na wiele lat przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia. |
| --- | --- |

(101)

Po trzecie, jak zauważa Komisja, przedsiębiorstwo Arfea samo stwierdziło, że w przedmiotowym przypadku wymogi rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 nie zostały spełnione, argumentując, iż spełnienie tych wymogów byłoby niemożliwe w sensie prawnym i logicznym, ponieważ przedmiotowa sytuacja wystąpiła na wiele lat przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia.

| (102) | W związku z powyższym Komisja uznaje, że dodatkowa rekompensata przyznana przez regionalny sąd administracyjny nie została wypłacona zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, a zatem jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

(102)

W związku z powyższym Komisja uznaje, że dodatkowa rekompensata przyznana przez regionalny sąd administracyjny nie została wypłacona zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, a zatem jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

6.4.   Rekompensata przyznana przez regionalny sąd administracyjny nie stanowi odszkodowania

Rekompensata przyznana przez regionalny sąd administracyjny nie stanowi odszkodowania

| (103) | W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja poprosiła zainteresowane strony o przedstawienie uwag na temat tego, czy wyroki regionalnego sądu administracyjnego przyznają odszkodowanie za rzekome naruszenie przepisów prawa, czy może rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej w oparciu o obowiązujące rozporządzenia Rady. Uwagi w tym zakresie zostały przedłożone wyłącznie przez włoskie władze, które argumentowały, że przedmiotowy środek stanowił rekompensatę za wypełnianie obowiązków świadczenia usługi publicznej, a nie odszkodowanie. |
| --- | --- |

(103)

W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja poprosiła zainteresowane strony o przedstawienie uwag na temat tego, czy wyroki regionalnego sądu administracyjnego przyznają odszkodowanie za rzekome naruszenie przepisów prawa, czy może rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej w oparciu o obowiązujące rozporządzenia Rady. Uwagi w tym zakresie zostały przedłożone wyłącznie przez włoskie władze, które argumentowały, że przedmiotowy środek stanowił rekompensatę za wypełnianie obowiązków świadczenia usługi publicznej, a nie odszkodowanie.

| (104) | Komisja zauważa w tym względzie, że w pewnych okolicznościach odszkodowanie za szkody poniesione wskutek bezprawnego czynu lub innego działania organów krajowych (20) nie stanowi korzyści, a więc nie należy go wówczas uznawać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu (21). Cel odszkodowania za poniesione szkody różni się od celu pomocy państwa, ponieważ odszkodowanie ma umożliwić poszkodowanemu powrót do sytuacji, w jakiej znajdował się przed czynem, który doprowadził do szkody, jak gdyby czyn ten nie miał miejsca (przywrócenie stanu poprzedniego). |
| --- | --- |

(104)

Komisja zauważa w tym względzie, że w pewnych okolicznościach odszkodowanie za szkody poniesione wskutek bezprawnego czynu lub innego działania organów krajowych (20) nie stanowi korzyści, a więc nie należy go wówczas uznawać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu (21). Cel odszkodowania za poniesione szkody różni się od celu pomocy państwa, ponieważ odszkodowanie ma umożliwić poszkodowanemu powrót do sytuacji, w jakiej znajdował się przed czynem, który doprowadził do szkody, jak gdyby czyn ten nie miał miejsca (przywrócenie stanu poprzedniego).

20

21

| (105) | Jednak aby odszkodowanie nie było objęte zasadami pomocy państwa, musi opierać się na zasadach ogólnych (22). Ponadto w wyroku w sprawie Lucchini TSUE uznał, że sąd krajowy nie mógł stosować prawa krajowego w przypadku, gdy stosowanie tego prawa „uniemożliwiłoby [...] stosowanie prawa wspólnotowego, jako że uniemożliwiłoby odzyskanie pomocy państwa przyznanej z naruszeniem prawa wspólnotowego” (23). Postanowienie to opiera się na zasadzie, że przepisów prawa krajowego nie można stosować w przypadku, gdy uniemożliwiają one prawidłowe stosowanie prawa Unii (24). W tym względzie Sąd stwierdził w wyroku z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14 Simet, że przyznanie odszkodowania mającego na celu naprawienie szkody wyrządzonej nałożeniem obowiązków świadczenia usługi publicznej nie mogłoby nie zostać zakwalifikowane jako pomoc państwa tylko dlatego, że było to odszkodowanie, ponieważ pozwoliłoby to na obejście art. 107 i 108 Traktatu (25). |
| --- | --- |

(105)

Jednak aby odszkodowanie nie było objęte zasadami pomocy państwa, musi opierać się na zasadach ogólnych (22). Ponadto w wyroku w sprawie Lucchini TSUE uznał, że sąd krajowy nie mógł stosować prawa krajowego w przypadku, gdy stosowanie tego prawa „uniemożliwiłoby [...] stosowanie prawa wspólnotowego, jako że uniemożliwiłoby odzyskanie pomocy państwa przyznanej z naruszeniem prawa wspólnotowego” (23). Postanowienie to opiera się na zasadzie, że przepisów prawa krajowego nie można stosować w przypadku, gdy uniemożliwiają one prawidłowe stosowanie prawa Unii (24). W tym względzie Sąd stwierdził w wyroku z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14 Simet, że przyznanie odszkodowania mającego na celu naprawienie szkody wyrządzonej nałożeniem obowiązków świadczenia usługi publicznej nie mogłoby nie zostać zakwalifikowane jako pomoc państwa tylko dlatego, że było to odszkodowanie, ponieważ pozwoliłoby to na obejście art. 107 i 108 Traktatu (25).

22

23

24

25

| (106) | W odniesieniu do dodatkowych rekompensat przyznanych Arfei przez regionalny sąd administracyjny, Komisja zauważa po pierwsze, że wyroki regionalnego sądu administracyjnego odnoszą się do przysługującego temu przedsiębiorstwu prawa do otrzymania kwot w formie rekompensaty na podstawie art. 6, 10 i 11 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, które to kwoty musi ustalić administracja na podstawie wiarygodnych danych. Oznacza to, że według regionalnego sądu administracyjnego prawo Arfei do dodatkowej rekompensaty nie wynika z ogólnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej za szkody powstałe wskutek bezprawnego czynu lub innego działania organów krajowych, tylko z praw rzekomo wynikających z rozporządzenia (EWG) nr 1191/69. |
| --- | --- |

(106)

W odniesieniu do dodatkowych rekompensat przyznanych Arfei przez regionalny sąd administracyjny, Komisja zauważa po pierwsze, że wyroki regionalnego sądu administracyjnego odnoszą się do przysługującego temu przedsiębiorstwu prawa do otrzymania kwot w formie rekompensaty na podstawie art. 6, 10 i 11 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, które to kwoty musi ustalić administracja na podstawie wiarygodnych danych. Oznacza to, że według regionalnego sądu administracyjnego prawo Arfei do dodatkowej rekompensaty nie wynika z ogólnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej za szkody powstałe wskutek bezprawnego czynu lub innego działania organów krajowych, tylko z praw rzekomo wynikających z rozporządzenia (EWG) nr 1191/69.

| (107) | Po drugie, Komisja zauważa, że dnia 6 czerwca 2014 r. Arfea złożyła do włoskich sądów wniosek zawierający żądanie zapłaty odszkodowania przez Region Piemont, obok rekompensat już przyznanych przez regionalny sąd administracyjny. Arfea zarzucała w swoim wniosku, że poniosła szkodę wskutek zbyt późnego przyznania i wypłacenia rekompensat przysługujących od Regionu za lata 1997 i 1998. Świadczy to o tym, że sama Arfea nie uznaje rekompensat przyznanych jej przez regionalny sąd administracyjny za odszkodowania. |
| --- | --- |

(107)

Po drugie, Komisja zauważa, że dnia 6 czerwca 2014 r. Arfea złożyła do włoskich sądów wniosek zawierający żądanie zapłaty odszkodowania przez Region Piemont, obok rekompensat już przyznanych przez regionalny sąd administracyjny. Arfea zarzucała w swoim wniosku, że poniosła szkodę wskutek zbyt późnego przyznania i wypłacenia rekompensat przysługujących od Regionu za lata 1997 i 1998. Świadczy to o tym, że sama Arfea nie uznaje rekompensat przyznanych jej przez regionalny sąd administracyjny za odszkodowania.

| (108) | Po trzecie, Komisja uznaje, że w każdym przypadku przyznanie odszkodowania na rzecz przedsiębiorstwa Arfea celem zrekompensowania obciążenia finansowego wynikającego z domniemanego, niezgodnego z prawem jednostronnego nałożenia obowiązków świadczenia usługi publicznej przez władze włoskie naruszałoby art. 107 i 108 Traktatu. |
| --- | --- |

(108)

Po trzecie, Komisja uznaje, że w każdym przypadku przyznanie odszkodowania na rzecz przedsiębiorstwa Arfea celem zrekompensowania obciążenia finansowego wynikającego z domniemanego, niezgodnego z prawem jednostronnego nałożenia obowiązków świadczenia usługi publicznej przez władze włoskie naruszałoby art. 107 i 108 Traktatu.

| (109) | Wynika to z faktu, że takie odszkodowanie miałoby taki sam skutek dla przedsiębiorstwa Arfea, co przyznanie rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej w badanym okresie, mimo że umowy koncesyjne regulujące rozważane usługi nie były zwolnione z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia, ani też nie były zgodne z istotnymi wymogami rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 lub rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, jak wykazano powyżej. |
| --- | --- |

(109)

Wynika to z faktu, że takie odszkodowanie miałoby taki sam skutek dla przedsiębiorstwa Arfea, co przyznanie rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej w badanym okresie, mimo że umowy koncesyjne regulujące rozważane usługi nie były zwolnione z obowiązku wcześniejszego zgłoszenia, ani też nie były zgodne z istotnymi wymogami rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 lub rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, jak wykazano powyżej.

| (110) | Dostępność odszkodowania w rzeczywistości umożliwiłaby zatem obchodzenie zasad pomocy państwa i warunków określonych przez prawodawcę Unii, na podstawie których władze włoskie, nakładając obowiązki świadczenia usługi publicznej lub zawierając umowy dotyczące wykonywania tych obowiązków, rekompensują podmiotom świadczącym usługi publiczne poniesione koszty w zamian za wypełnianie obowiązków świadczenia wspomnianych usług. Faktycznie przyznanie odszkodowania w wysokości równej przewidywanym kwotom pomocy stanowiłoby pośrednio przyznanie pomocy państwa, która została uznana za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym (26). Jak wspomniano powyżej, Sąd wyraźnie orzekł, że w takich okolicznościach nie można obchodzić przepisów o pomocy publicznej tylko ze względu na fakt, że przedmiotowy środek miałby polegać na przyznaniu odszkodowania (27). |
| --- | --- |

(110)

Dostępność odszkodowania w rzeczywistości umożliwiłaby zatem obchodzenie zasad pomocy państwa i warunków określonych przez prawodawcę Unii, na podstawie których władze włoskie, nakładając obowiązki świadczenia usługi publicznej lub zawierając umowy dotyczące wykonywania tych obowiązków, rekompensują podmiotom świadczącym usługi publiczne poniesione koszty w zamian za wypełnianie obowiązków świadczenia wspomnianych usług. Faktycznie przyznanie odszkodowania w wysokości równej przewidywanym kwotom pomocy stanowiłoby pośrednio przyznanie pomocy państwa, która została uznana za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym (26). Jak wspomniano powyżej, Sąd wyraźnie orzekł, że w takich okolicznościach nie można obchodzić przepisów o pomocy publicznej tylko ze względu na fakt, że przedmiotowy środek miałby polegać na przyznaniu odszkodowania (27).

26

27

| (111) | W związku z tym Komisja nie uznaje wyroku regionalnego sądu administracyjnego za przyznanie odszkodowania za szkody poniesione przez Arfeę wskutek bezprawnego czynu lub innego działania organów krajowych, uznając go za przyznanie pomocy państwa niezgodnej z prawem i ze wspólnym rynkiem wbrew art. 107 ust. 1 Traktatu. |
| --- | --- |

(111)

W związku z tym Komisja nie uznaje wyroku regionalnego sądu administracyjnego za przyznanie odszkodowania za szkody poniesione przez Arfeę wskutek bezprawnego czynu lub innego działania organów krajowych, uznając go za przyznanie pomocy państwa niezgodnej z prawem i ze wspólnym rynkiem wbrew art. 107 ust. 1 Traktatu.

| (112) | W związku z powyższym Komisja stwierdza, że niezgłoszony środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym. |
| --- | --- |

(112)

W związku z powyższym Komisja stwierdza, że niezgłoszony środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, która jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

7.   ODZYSKANIE POMOCY

ODZYSKANIE POMOCY

| (113) | W przypadku stwierdzenia przez Komisję niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym Komisja musi — zgodnie z Traktatem i utrwalonym orzecznictwem Trybunału — podjąć decyzję, czy dane państwo członkowskie winno zmienić lub znieść taką pomoc (28). Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika również, że obowiązek nałożony na państwo członkowskie na mocy decyzji Komisji służy do zniesienia pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym w celu przywrócenia wcześniejszego stanu (29). |
| --- | --- |

(113)

W przypadku stwierdzenia przez Komisję niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym Komisja musi — zgodnie z Traktatem i utrwalonym orzecznictwem Trybunału — podjąć decyzję, czy dane państwo członkowskie winno zmienić lub znieść taką pomoc (28). Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika również, że obowiązek nałożony na państwo członkowskie na mocy decyzji Komisji służy do zniesienia pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym w celu przywrócenia wcześniejszego stanu (29).

28

29

| (114) | W tym kontekście Trybunał ustalił, że cel ten zostaje osiągnięty z chwilą, gdy beneficjent dokona zwrotu kwoty przyznanej jako pomoc niezgodna z prawem, tracąc tym samym korzyść, jaką odnosił względem swoich konkurentów na rynku, oraz gdy następuje przywrócenie sytuacji sprzed wypłaty pomocy (30). |
| --- | --- |

(114)

W tym kontekście Trybunał ustalił, że cel ten zostaje osiągnięty z chwilą, gdy beneficjent dokona zwrotu kwoty przyznanej jako pomoc niezgodna z prawem, tracąc tym samym korzyść, jaką odnosił względem swoich konkurentów na rynku, oraz gdy następuje przywrócenie sytuacji sprzed wypłaty pomocy (30).

30

| (115) | Na podstawie przedmiotowego orzecznictwa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (31) określono, co następuje: „W przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy niezgodnej z prawem, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta [...]”. |
| --- | --- |

(115)

Na podstawie przedmiotowego orzecznictwa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (31) określono, co następuje: „W przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy niezgodnej z prawem, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta [...]”.

31

| (116) | Zatem biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe środki zostały wprowadzone niezgodnie z art. 108 Traktatu, wobec czego należy je uznać za pomoc niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem, pomoc ta musi zostać odzyskana w celu przywrócenia sytuacji istniejącej na rynku przed przyznaniem pomocy. Kwota pomocy do odzyskania obejmuje okres od dnia odniesienia korzyści przez przedsiębiorstwo Arfea, to jest począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do jego dyspozycji (czyli 7 lutego 2014 r.), do dnia jej faktycznego odzyskania, i musi być powiększona o kwotę odsetek naliczanych do dnia jej faktycznego odzyskania, |
| --- | --- |

(116)

Zatem biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe środki zostały wprowadzone niezgodnie z art. 108 Traktatu, wobec czego należy je uznać za pomoc niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem, pomoc ta musi zostać odzyskana w celu przywrócenia sytuacji istniejącej na rynku przed przyznaniem pomocy. Kwota pomocy do odzyskania obejmuje okres od dnia odniesienia korzyści przez przedsiębiorstwo Arfea, to jest począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do jego dyspozycji (czyli 7 lutego 2014 r.), do dnia jej faktycznego odzyskania, i musi być powiększona o kwotę odsetek naliczanych do dnia jej faktycznego odzyskania,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Pomoc państwa w wysokości 1 299 594 EUR, która została w sposób niezgodny z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przyznana przez Republikę Włoską na rzecz Arfea, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

Artykuł 2

1.   Republika Włoska odzyskuje od beneficjenta pomoc, o której mowa w art. 1.

2.   Do kwot podlegających zwrotowi dolicza się odsetki od dnia 7 lutego 2014 r. do dnia całkowitego odzyskania pomocy.

3.   Odsetki są obliczane w oparciu o złożoną stopę procentową zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (32) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 271/2008 (33) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 794/2004.

4.   Republika Włoska anuluje wszystkie dotychczas niezrealizowane wypłaty pomocy, o której mowa w art. 1, ze skutkiem od daty przyjęcia niniejszej decyzji.

Artykuł 3

1.   Odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 1, odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny.

2.   Republika Włoska zapewnia wykonanie niniejszej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty jej notyfikacji.

Artykuł 4

1.   W ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Republika Włoska przekaże Komisji następujące informacje:

| a) | łączną kwotę (kwota główna i odsetki od zwracanej pomocy) do odzyskania od beneficjenta; |
| --- | --- |

a)

łączną kwotę (kwota główna i odsetki od zwracanej pomocy) do odzyskania od beneficjenta;

| b) | szczegółowy opis środków już podjętych oraz środków planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji; |
| --- | --- |

b)

szczegółowy opis środków już podjętych oraz środków planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji;

| c) | dokumenty potwierdzające fakt nałożenia na beneficjenta obowiązku zwrotu pomocy. |
| --- | --- |

c)

dokumenty potwierdzające fakt nałożenia na beneficjenta obowiązku zwrotu pomocy.

2.   Do momentu całkowitego odzyskania pomocy, o której mowa w art. 1, Republika Włoska na bieżąco informuje Komisję o kolejnych środkach podejmowanych na szczeblu krajowym w celu wykonania niniejszej decyzji. Republika Włoska przedłoży niezwłocznie, na wniosek Komisji, informacje o podjętych i planowanych środkach zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją. Republika Włoska przedłoży też szczegółowe informacje dotyczące kwot pomocy i kwot już odzyskanych od beneficjenta.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 czerwca 2016 r.

W imieniu Komisji

Margrethe VESTAGER

Członek Komisji

---

(1)  
  Dz.U. C 219 z 3.7.2015, s. 12.

1

(2)  Por. przypis 1.

2

(3)  
  Legge 10 aprile 1981, n. 151 Legge quadro per l'ordinamento, la ristrutturazione ed il potenziamento dei trasporti pubblici locali. Istituzione del Fondo nazionale per il ripiano dei disavanzi di esercizio e per gli investimenti nel settore (GU n. 113 del 24.4.1981), dostępne pod adresem: http://www.normattiva.it/uri-res/N2Ls?urn:nir:stato:legge:1981-04-10;151.

3

Legge 10 aprile 1981, n. 151 Legge quadro per l'ordinamento, la ristrutturazione ed il potenziamento dei trasporti pubblici locali. Istituzione del Fondo nazionale per il ripiano dei disavanzi di esercizio e per gli investimenti nel settore

(4)  
  Legge regionale 23 luglio 1982, n. 16. Interventi finanziari della Regione nel settore del trasporto pubblico di persone (B.U. 28 luglio 1982, n. 30), dostępne pod adresem: http://arianna.consiglioregionale.piemonte.it/base/leggi/l1982016.html.

4

Legge regionale 23 luglio 1982, n. 16. Interventi finanziari della Regione nel settore del trasporto pubblico di persone

(5)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156 z 28.6.1969, s. 1).

5

(6)  
  Sentenza n. 5043 z dnia 28 sierpnia 2006 r.

6

Sentenza n. 5043

(7)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, EU:C:2003:415.

7

(8)  Zob. załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1370/2007 z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1).

8

(9)  Zgodnie z pkt 2 załącznika „wpływ ten oceniany jest przez porównanie stanu, w którym obowiązek świadczenia usługi publicznej jest wypełniany, ze stanem, jaki istniałby w przypadku niewypełniania obowiązku świadczenia usługi publicznej. Aby obliczyć wynik finansowy netto, właściwy organ kieruje się następującym systemem obliczania:

9

| — | koszty poniesione w związku z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej lub pakietem takich obowiązków nałożonym przez właściwy organ/właściwe organy i zawartym w umowie o świadczenie usług publicznych lub w zasadzie ogólnej, |
| --- | --- |

—

koszty poniesione w związku z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej lub pakietem takich obowiązków nałożonym przez właściwy organ/właściwe organy i zawartym w umowie o świadczenie usług publicznych lub w zasadzie ogólnej,

| — | minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego(-ych) obowiązku(-ów) świadczenia usługi publicznej, |
| --- | --- |

—

minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego(-ych) obowiązku(-ów) świadczenia usługi publicznej,

| — | minus przychody taryfowe i jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania danego(-ych) obowiązku(-ów) świadczenia usługi publicznej, |
| --- | --- |

—

minus przychody taryfowe i jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania danego(-ych) obowiązku(-ów) świadczenia usługi publicznej,

| — | plus rozsądny zysk, |
| --- | --- |

—

plus rozsądny zysk,

równa się wynik finansowy netto”.

(10)  W decyzji ramowej z 1984 r. określono wysokość „kosztów standardowych” dla połączeń autobusowych i tramwajowych w mieście Turyn oraz w innych gminach Piemontu, a ponadto wprowadzono rozróżnienie na linie przebiegające po terenie płaskim i górzystym. W art. 1 wskazano, że koszty standardowe ustala się na podstawie ostrożnych i rygorystycznych kryteriów zarządczych, z uwzględnieniem jakości świadczonych usług oraz uwarunkowań geograficznych. Zgodnie z art. 4, kwota wynikająca z odniesienia kosztów standardowych do liczby kilometrów przejechanych przez usługodawcę stanowiła maksymalny roczny poziom dofinansowania publicznego, chyba że koszty faktycznie poniesione przez usługodawcę były niższe od kosztów standardowych. W tym przypadku dofinansowanie publiczne miało być przyznawane na podstawie kosztów faktycznie poniesionych przez usługodawcę.

10

(11)  Sprawa C-527/12 EU:C:2014:2193, pkt 56 oraz cytowane orzecznictwo. Zob. również sprawa C-119/05 Lucchini EU:C:2007:434, pkt 59.

11

(12)  Sprawa T-17/02 Fred Olsen [2005] Zb.Orz. II-2031, pkt 216; sprawa T-289/03 BUPA i in. przeciwko Komisji [2008] Zb.Orz. II-81, pkt 166–169 i 172.

12

(13)  Sprawa C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, EU:C:2003:415, pkt 91

13

(14)  Sprawa T-157/01 Danske Busvognmænd [2004] EU:T:2004:76, pkt 77, 78 i 79.

14

(15)  Sprawa T-15/14, Simet SpA przeciwko Komisji, pkt 163.

15

(16)  Sprawa T-15/14, Simet SpA przeciwko Komisji, pkt 159.

16

(17)  Sprawa 156/77, Komisja przeciwko Belgii [1978], EU:C:1978:180, pkt 10.

17

(18)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1107/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 130 z 15.6.1970, s. 1).

18

(19)  C-303/13 P Komisja przeciwko Andersen, pkt 55.

19

(20)  Na przykład delikt lub bezpodstawne wzbogacenie.

20

(21)  Połączone sprawy 106/87–120/87, Asteris i inni przeciwko Grecji i Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej, EU:C:1988:457.

21

(22)  Zob. decyzja Komisji z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie pomocy Niderlandów na rzecz Akzo Nobel celem zminimalizowania transportu chloru (sprawa N 304/2003), streszczenie w Dz.U. C 81 z 2.4.2005, s. 4; zob. także decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie pomocy Niderlandów na rzecz przeniesienia przedsiębiorstwa Steenbergen zajmującego się rozbiórką samochodów (sprawa N 575/2005), streszczenie w Dz.U. C 80 z 13.4.2007, s. 1.

22

(23)  Sprawa C-119/05 Lucchini EU:C:2007:434, pkt 59.

23

(24)  Zob. tamże, pkt 61.

24

(25)  Sprawa T-15/14, Simet SpA przeciwko Komisji, pkt 102 i 103.

25

(26)  Opinia z dnia 28 kwietnia 2005 r. w połączonych sprawach C-346/03 i C-529/03 Atzori, EU:C:2005:256, pkt 198.

26

(27)  Sprawa T-15/14, Simet SpA przeciwko Komisji, pkt 102 i 103.

27

Zob. również orzecznictwo Sądu w sprawie klauzul dotyczących odszkodowania w odniesieniu do odzyskiwania pomocy państwa

Sprawa T-384/08 Elliniki Nafpigokataskevastiki AE Chartofylakeiou przeciwko Komisji, EU:T:2011:650 oraz sprawa T-565/08 Corsica Ferries przeciwko Komisji, EU:T:2012:415, pkt 23, 114 i 120–131. Zob. też, analogicznie, sprawa C-111/10 Komisja przeciwko Radzie, EU:C:2013:785, pkt 44.

(28)  Zob. sprawa C-70/72 Komisja przeciwko Niemcom, [1973] Rec. s. 813, pkt 13.

28

(29)  Zob. połączone sprawy C-278/92, C-279/92 oraz C-280/92 Hiszpania przeciwko Komisji [1994], Rec. s. I-4103, pkt 75.

29

(30)  Zob. sprawa C-75/97 Belgia przeciwko Komisji, [1999] Rec. s. I-30671, pkt 64–65.

30

(31)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz.U. L 248 z 24.9.2015, s. 9.

31

(32)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1).

32

(33)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 82 z 25.3.2008, s. 1).

33

---

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/76 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/76

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2016/2085

z dnia 28 listopada 2016 r.

dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w Niderlandach

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7851)

(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 3,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Grypa ptaków jest wirusową chorobą zakaźną ptaków, w tym drobiu. Zakażenie drobiu wirusem grypy ptaków powoduje rozwój jednej z dwóch postaci tej choroby, o różnej zjadliwości. Postać o niskiej zjadliwości wywołuje zwykle jedynie łagodne objawy, natomiast postać o wysokiej zjadliwości jest przyczyną bardzo wysokiej śmiertelności u większości gatunków drobiu. Choroba ta może mieć bardzo poważny wpływ na rentowność hodowli drobiu. |
| --- | --- |

(1)

Grypa ptaków jest wirusową chorobą zakaźną ptaków, w tym drobiu. Zakażenie drobiu wirusem grypy ptaków powoduje rozwój jednej z dwóch postaci tej choroby, o różnej zjadliwości. Postać o niskiej zjadliwości wywołuje zwykle jedynie łagodne objawy, natomiast postać o wysokiej zjadliwości jest przyczyną bardzo wysokiej śmiertelności u większości gatunków drobiu. Choroba ta może mieć bardzo poważny wpływ na rentowność hodowli drobiu.

| (2) | Grypa ptaków jest najczęściej spotykana u ptactwa, jednak w niektórych warunkach zakażenie może także wystąpić u ludzi, chociaż ryzyko takiego zakażenia jest zwykle bardzo niskie. |
| --- | --- |

(2)

Grypa ptaków jest najczęściej spotykana u ptactwa, jednak w niektórych warunkach zakażenie może także wystąpić u ludzi, chociaż ryzyko takiego zakażenia jest zwykle bardzo niskie.

| (3) | W przypadku wystąpienia grypy ptaków istnieje ryzyko, że czynnik chorobotwórczy rozprzestrzeni się na inne gospodarstwa, w których hoduje się drób lub inne ptaki żyjące w niewoli. W rezultacie, w wyniku handlu żywym ptactwem lub jego produktami może on rozprzestrzenić się z jednego państwa członkowskiego na inne państwa członkowskie i na państwa trzecie. |
| --- | --- |

(3)

W przypadku wystąpienia grypy ptaków istnieje ryzyko, że czynnik chorobotwórczy rozprzestrzeni się na inne gospodarstwa, w których hoduje się drób lub inne ptaki żyjące w niewoli. W rezultacie, w wyniku handlu żywym ptactwem lub jego produktami może on rozprzestrzenić się z jednego państwa członkowskiego na inne państwa członkowskie i na państwa trzecie.

| (4) | W dyrektywie Rady 2005/94/WE (3) określono niektóre środki zapobiegawcze odnoszące się do nadzorowania i wczesnego wykrywania grypy ptaków oraz minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska tej choroby u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli. We wspomnianej dyrektywie przewiduje się ustanowienie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych w przypadku wystąpienia ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków. |
| --- | --- |

(4)

W dyrektywie Rady 2005/94/WE (3) określono niektóre środki zapobiegawcze odnoszące się do nadzorowania i wczesnego wykrywania grypy ptaków oraz minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska tej choroby u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli. We wspomnianej dyrektywie przewiduje się ustanowienie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych w przypadku wystąpienia ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków.

| (5) | Niderlandy powiadomiły Komisję o wystąpieniu ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w położonym na terytorium tego państwa gospodarstwie, w którym hodowany jest drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, oraz niezwłocznie wprowadziły stosowne środki wymagane na podstawie dyrektywy 2005/94/WE, w tym ustanowiły obszary zapowietrzone i zagrożone. |
| --- | --- |

(5)

Niderlandy powiadomiły Komisję o wystąpieniu ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w położonym na terytorium tego państwa gospodarstwie, w którym hodowany jest drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, oraz niezwłocznie wprowadziły stosowne środki wymagane na podstawie dyrektywy 2005/94/WE, w tym ustanowiły obszary zapowietrzone i zagrożone.

| (6) | Komisja we współpracy z Niderlandami zbadała te środki i z zadowoleniem stwierdziła, że granice obszarów zapowietrzonych i zagrożonych wyznaczonych przez właściwy organ w tym państwie członkowskim znajdują się w wystarczającej odległości od gospodarstwa, w którym wystąpiło potwierdzone ognisko choroby. |
| --- | --- |

(6)

Komisja we współpracy z Niderlandami zbadała te środki i z zadowoleniem stwierdziła, że granice obszarów zapowietrzonych i zagrożonych wyznaczonych przez właściwy organ w tym państwie członkowskim znajdują się w wystarczającej odległości od gospodarstwa, w którym wystąpiło potwierdzone ognisko choroby.

| (7) | W celu zapobieżenia niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii, a także w celu uniknięcia przyjęcia przez państwa trzecie nieuzasadnionych barier w handlu, konieczne jest niezwłoczne opisanie ustanowionych w Niderlandach obszarów zapowietrzonych i zagrożonych na poziomie Unii w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków. |
| --- | --- |

(7)

W celu zapobieżenia niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii, a także w celu uniknięcia przyjęcia przez państwa trzecie nieuzasadnionych barier w handlu, konieczne jest niezwłoczne opisanie ustanowionych w Niderlandach obszarów zapowietrzonych i zagrożonych na poziomie Unii w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków.

| (8) | Zgodnie z powyższym, w oczekiwaniu na posiedzenie Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, w załączniku do niniejszej decyzji należy określić obszary zapowietrzone i zagrożone w Niderlandach, na których zastosowanie mają środki ochronne w zakresie zdrowia zwierząt ustanowione w dyrektywie 2005/94/WE, a także ustalić czas trwania przedmiotowego podziału na obszary. |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z powyższym, w oczekiwaniu na posiedzenie Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, w załączniku do niniejszej decyzji należy określić obszary zapowietrzone i zagrożone w Niderlandach, na których zastosowanie mają środki ochronne w zakresie zdrowia zwierząt ustanowione w dyrektywie 2005/94/WE, a także ustalić czas trwania przedmiotowego podziału na obszary.

| (9) | Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Paszy dokona przeglądu niniejszej decyzji na swoim następnym posiedzeniu, |
| --- | --- |

(9)

Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Paszy dokona przeglądu niniejszej decyzji na swoim następnym posiedzeniu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niderlandy zapewniają, aby obszary zapowietrzone i zagrożone ustanowione zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE obejmowały co najmniej obszary wymienione w częściach A i B załącznika do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2016 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2016 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji

---

(1)  
  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 13.

1

(2)  
  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

2

(3)  Dyrektywa Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG (Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16).

3

---

ZAŁĄCZNIK

CZĘŚĆ A

Obszar zapowietrzony, o którym mowa w art. 1:

| Kod ISO kraju | Państwo członkowskie | Nazwa |
| --- | --- | --- |
| NL | Niderlandy | Obszar obejmujący:
  Biddinghuizen






  — | Vanaf kruising Swifterweg (N710) met Hoge Vaart (water), Hoge Vaart volgen in noordoostelijke richting tot aan Oosterwoldertocht (water). |

Kod ISO kraju

Państwo członkowskie

Nazwa

NL

Niderlandy

Obszar obejmujący:

Biddinghuizen

—

Vanaf kruising Swifterweg (N710) met Hoge Vaart (water), Hoge Vaart volgen in noordoostelijke richting tot aan Oosterwoldertocht (water).

| — | Oosterwoldertocht volgen in zuidoostelijke richting tot aan Elburgerweg (N309). |
| --- | --- |

—

Oosterwoldertocht volgen in zuidoostelijke richting tot aan Elburgerweg (N309).

| — | Elburgerweg (N309) volgen tot aan de brug in Flevoweg over het Veluwemeer. |
| --- | --- |

—

Elburgerweg (N309) volgen tot aan de brug in Flevoweg over het Veluwemeer.

| — | Veluwemeer volgen in zuidwestelijke richting tot aan Bremerbergweg (N708). |
| --- | --- |

—

Veluwemeer volgen in zuidwestelijke richting tot aan Bremerbergweg (N708).

| — | Bremerbergweg (N708) volgen in noodwestelijke richting overgaand in Oldebroekerweg tot aan Swifterweg (N710). |
| --- | --- |

—

Bremerbergweg (N708) volgen in noodwestelijke richting overgaand in Oldebroekerweg tot aan Swifterweg (N710).

| — | Swifterweg (N710)volgen in noordelijke richting tot aan Hoge Vaart (water). |
| --- | --- |

—

Swifterweg (N710)volgen in noordelijke richting tot aan Hoge Vaart (water).

CZĘŚĆ B

Obszar zagrożony, o którym mowa w art. 1:

| Kod ISO kraju | Państwo członkowskie | Nazwa |
| --- | --- | --- |
| NL | Niderlandy | Obszar obejmujący:
  Biddinghuizen






  — | Vanaf Knardijk N302 in Harderwijk de N302 volgen in noordwestelijke richting tot aan de N305. |

Kod ISO kraju

Państwo członkowskie

Nazwa

NL

Niderlandy

Obszar obejmujący:

Biddinghuizen

—

Vanaf Knardijk N302 in Harderwijk de N302 volgen in noordwestelijke richting tot aan de N305.

| — | Bij splitsing de N305 volgen in noordelijke richting tot aan N302. |
| --- | --- |

—

Bij splitsing de N305 volgen in noordelijke richting tot aan N302.

| — | De N302 volgen tot Vleetweg. |
| --- | --- |

—

De N302 volgen tot Vleetweg.

| — | De Vleetweg volgen tot aan de Kuilweg. |
| --- | --- |

—

De Vleetweg volgen tot aan de Kuilweg.

| — | De kuilweg volgen tot aan de Rietweg. |
| --- | --- |

—

De kuilweg volgen tot aan de Rietweg.

| — | De Rietweg volgen in noordoostelijke richting tot aan de Larserringweg. |
| --- | --- |

—

De Rietweg volgen in noordoostelijke richting tot aan de Larserringweg.

| — | De Larserringweg volgen in noordelijke richting tot de Zeeasterweg. |
| --- | --- |

—

De Larserringweg volgen in noordelijke richting tot de Zeeasterweg.

| — | De Zeeasterweg volgen in oostelijke richting tot aan Lisdoddepad. |
| --- | --- |

—

De Zeeasterweg volgen in oostelijke richting tot aan Lisdoddepad.

| — | Lisdoddepad volgen in noordelijke richting tot aan de Dronterweg. |
| --- | --- |

—

Lisdoddepad volgen in noordelijke richting tot aan de Dronterweg.

| — | De Dronterweg volgen in oostelijke richting tot aan de Biddingweg (N710). |
| --- | --- |

—

De Dronterweg volgen in oostelijke richting tot aan de Biddingweg (N710).

| — | De Biddingweg (N710) in noordelijke richting volgen tot aan de Elandweg. |
| --- | --- |

—

De Biddingweg (N710) in noordelijke richting volgen tot aan de Elandweg.

| — | De Elandweg volgen in westelijke richting tot aan de Dronterringweg (N307). |
| --- | --- |

—

De Elandweg volgen in westelijke richting tot aan de Dronterringweg (N307).

| — | Dronterringweg (N307) volgen in Zuidoostelijke overgaand in Hanzeweg tot aan Drontermeer(Water). |
| --- | --- |

—

Dronterringweg (N307) volgen in Zuidoostelijke overgaand in Hanzeweg tot aan Drontermeer(Water).

| — | Drontermeer volgen in zuidelijke richting ter hoogte van Buitendijks. |
| --- | --- |

—

Drontermeer volgen in zuidelijke richting ter hoogte van Buitendijks.

| — | Buitendijks overgaand in Buitendijksweg overgaand in Groote Woldweg volgen tot aan Zwarteweg. |
| --- | --- |

—

Buitendijks overgaand in Buitendijksweg overgaand in Groote Woldweg volgen tot aan Zwarteweg.

| — | De Zwarteweg in westelijke richting volgen tot aan de Mheneweg Noord. |
| --- | --- |

—

De Zwarteweg in westelijke richting volgen tot aan de Mheneweg Noord.

| — | Mheneweg Noord volgen in zuidelijke richting tot aan de Zuiderzeestraatweg. |
| --- | --- |

—

Mheneweg Noord volgen in zuidelijke richting tot aan de Zuiderzeestraatweg.

| — | Zuiderzeestraatweg in zuidwestelijke richting volgen tot aan de Feithenhofsweg. |
| --- | --- |

—

Zuiderzeestraatweg in zuidwestelijke richting volgen tot aan de Feithenhofsweg.

| — | Feithenhofsweg volgen in zuidelijkerichting tot aan Bovenstraatweg. |
| --- | --- |

—

Feithenhofsweg volgen in zuidelijkerichting tot aan Bovenstraatweg.

| — | Bovenstraatweg in westelijke richting volgen tot aan Laanzichtsweg. |
| --- | --- |

—

Bovenstraatweg in westelijke richting volgen tot aan Laanzichtsweg.

| — | Laanzichtsweg volgen in zuidelijke richting tot aan Bovendwarsweg. |
| --- | --- |

—

Laanzichtsweg volgen in zuidelijke richting tot aan Bovendwarsweg.

| — | Bovendwarsweg volgen in westelijke richting tot aan de Eperweg (N309). |
| --- | --- |

—

Bovendwarsweg volgen in westelijke richting tot aan de Eperweg (N309).

| — | Eperweg (N309) volgen in zuidelijke richting tot aan autosnelweg A28 (E232). |
| --- | --- |

—

Eperweg (N309) volgen in zuidelijke richting tot aan autosnelweg A28 (E232).

| — | A28 (E232) volgen in zuidwestelijke richting tot aan Harderwijkerweg (N303). |
| --- | --- |

—

A28 (E232) volgen in zuidwestelijke richting tot aan Harderwijkerweg (N303).

| — | Harderwijkerweg(N303) volgen in zuidelijke richting tot aan Horsterweg. |
| --- | --- |

—

Harderwijkerweg(N303) volgen in zuidelijke richting tot aan Horsterweg.

| — | Horsterweg volgen in westelijke richting tot aan Oude Nijkerkerweg. |
| --- | --- |

—

Horsterweg volgen in westelijke richting tot aan Oude Nijkerkerweg.

| — | Oude Nijkerkerweg overgaand in arendlaan volgen in zuidwestelijke richting tot aan Zandkampweg. |
| --- | --- |

—

Oude Nijkerkerweg overgaand in arendlaan volgen in zuidwestelijke richting tot aan Zandkampweg.

| — | Zandkampweg volgen in noordwestelijke richting tot aan Telgterengweg. |
| --- | --- |

—

Zandkampweg volgen in noordwestelijke richting tot aan Telgterengweg.

| — | Telgterengweg volgen in zuidwestelijke richting tot aan Bulderweg. |
| --- | --- |

—

Telgterengweg volgen in zuidwestelijke richting tot aan Bulderweg.

| — | Bulderweg volgen in westelijke richting tot aan Nijkerkerweg. |
| --- | --- |

—

Bulderweg volgen in westelijke richting tot aan Nijkerkerweg.

| — | Nijkerkerweg volgen in westelijke richting tot aan Riebroeksesteeg. |
| --- | --- |

—

Nijkerkerweg volgen in westelijke richting tot aan Riebroeksesteeg.

| — | Riebroekersteeg volgen in noordelijke/westelijke richting (doodlopend) overstekend A28 tot aan Nuldernauw (water). |
| --- | --- |

—

Riebroekersteeg volgen in noordelijke/westelijke richting (doodlopend) overstekend A28 tot aan Nuldernauw (water).

| — | Nuldernauw volgen in noordelijke richting overgaand in Wolderwijd (water) tot aan Knardijk (N302). |
| --- | --- |

—

Nuldernauw volgen in noordelijke richting overgaand in Wolderwijd (water) tot aan Knardijk (N302).

| — | N302 volgen in Noordwestelijke richting tot aan N305. |
| --- | --- |

—

N302 volgen in Noordwestelijke richting tot aan N305.

---

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/80 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/80

---

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2016/2086

z dnia 28 listopada 2016 r.

dotycząca niektórych tymczasowych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w Szwecji

(notyfikowana jako dokument nr C(2016) 7852)

(Jedynie tekst w języku szwedzkim jest autentyczny)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (1), w szczególności jej art. 9 ust. 3,

uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (2), w szczególności jej art. 10 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

| (1) | Grypa ptaków jest wirusową chorobą zakaźną ptaków, w tym drobiu. Zakażenie drobiu wirusem grypy ptaków powoduje rozwój jednej z dwóch postaci tej choroby, o różnej zjadliwości. Postać o niskiej zjadliwości wywołuje zwykle jedynie łagodne objawy, natomiast postać o wysokiej zjadliwości jest przyczyną bardzo wysokiej śmiertelności u większości gatunków drobiu. Choroba ta może mieć bardzo poważny wpływ na rentowność hodowli drobiu. |
| --- | --- |

(1)

Grypa ptaków jest wirusową chorobą zakaźną ptaków, w tym drobiu. Zakażenie drobiu wirusem grypy ptaków powoduje rozwój jednej z dwóch postaci tej choroby, o różnej zjadliwości. Postać o niskiej zjadliwości wywołuje zwykle jedynie łagodne objawy, natomiast postać o wysokiej zjadliwości jest przyczyną bardzo wysokiej śmiertelności u większości gatunków drobiu. Choroba ta może mieć bardzo poważny wpływ na rentowność hodowli drobiu.

| (2) | Grypa ptaków jest najczęściej spotykana u ptactwa, jednak w niektórych warunkach zakażenie może także wystąpić u ludzi, chociaż ryzyko takiego zakażenia jest zwykle bardzo niskie. |
| --- | --- |

(2)

Grypa ptaków jest najczęściej spotykana u ptactwa, jednak w niektórych warunkach zakażenie może także wystąpić u ludzi, chociaż ryzyko takiego zakażenia jest zwykle bardzo niskie.

| (3) | W przypadku wystąpienia grypy ptaków istnieje ryzyko, że czynnik chorobotwórczy rozprzestrzeni się na inne gospodarstwa, w których hoduje się drób lub inne ptaki żyjące w niewoli. W rezultacie, w wyniku handlu żywym ptactwem lub jego produktami może on rozprzestrzenić się z jednego państwa członkowskiego na inne państwa członkowskie i na państwa trzecie. |
| --- | --- |

(3)

W przypadku wystąpienia grypy ptaków istnieje ryzyko, że czynnik chorobotwórczy rozprzestrzeni się na inne gospodarstwa, w których hoduje się drób lub inne ptaki żyjące w niewoli. W rezultacie, w wyniku handlu żywym ptactwem lub jego produktami może on rozprzestrzenić się z jednego państwa członkowskiego na inne państwa członkowskie i na państwa trzecie.

| (4) | W dyrektywie Rady 2005/94/WE (3) określono niektóre środki zapobiegawcze odnoszące się do nadzorowania i wczesnego wykrywania grypy ptaków oraz minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska tej choroby u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli. We wspomnianej dyrektywie przewiduje się ustanowienie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych w przypadku wystąpienia ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków. |
| --- | --- |

(4)

W dyrektywie Rady 2005/94/WE (3) określono niektóre środki zapobiegawcze odnoszące się do nadzorowania i wczesnego wykrywania grypy ptaków oraz minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska tej choroby u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli. We wspomnianej dyrektywie przewiduje się ustanowienie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych w przypadku wystąpienia ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków.

| (5) | Szwecja powiadomiła Komisję o wystąpieniu ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w położonym na terytorium tego państwa gospodarstwie, w którym hodowany jest drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, oraz niezwłocznie wprowadziła stosowne środki wymagane na podstawie dyrektywy 2005/94/WE, w tym ustanowiła obszary zapowietrzone i zagrożone. |
| --- | --- |

(5)

Szwecja powiadomiła Komisję o wystąpieniu ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5N8 w położonym na terytorium tego państwa gospodarstwie, w którym hodowany jest drób lub inne ptaki żyjące w niewoli, oraz niezwłocznie wprowadziła stosowne środki wymagane na podstawie dyrektywy 2005/94/WE, w tym ustanowiła obszary zapowietrzone i zagrożone.

| (6) | Komisja we współpracy ze Szwecją zbadała te środki i stwierdziła, że granice obszarów zapowietrzonych i zagrożonych wyznaczonych przez właściwy organ w tym państwie członkowskim znajdują się w wystarczającej odległości od gospodarstwa, w którym wystąpiło potwierdzone ognisko choroby. |
| --- | --- |

(6)

Komisja we współpracy ze Szwecją zbadała te środki i stwierdziła, że granice obszarów zapowietrzonych i zagrożonych wyznaczonych przez właściwy organ w tym państwie członkowskim znajdują się w wystarczającej odległości od gospodarstwa, w którym wystąpiło potwierdzone ognisko choroby.

| (7) | W celu zapobieżenia niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii, a także w celu uniknięcia przyjęcia przez państwa trzecie nieuzasadnionych barier w handlu, konieczne jest niezwłoczne opisanie ustanowionych w Szwecji obszarów zapowietrzonych i zagrożonych na poziomie Unii w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków. |
| --- | --- |

(7)

W celu zapobieżenia niepotrzebnym zakłóceniom w handlu wewnątrz Unii, a także w celu uniknięcia przyjęcia przez państwa trzecie nieuzasadnionych barier w handlu, konieczne jest niezwłoczne opisanie ustanowionych w Szwecji obszarów zapowietrzonych i zagrożonych na poziomie Unii w związku z wysoce zjadliwą grypą ptaków.

| (8) | Zgodnie z powyższym, w oczekiwaniu na następne posiedzenie Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, w załączniku do niniejszej decyzji należy określić obszary zapowietrzone i zagrożone w Szwecji, na których zastosowanie mają środki zwalczania w zakresie zdrowia zwierząt ustanowione w dyrektywie 2005/94/WE, a także ustalić czas trwania przedmiotowego podziału na obszary. |
| --- | --- |

(8)

Zgodnie z powyższym, w oczekiwaniu na następne posiedzenie Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz, w załączniku do niniejszej decyzji należy określić obszary zapowietrzone i zagrożone w Szwecji, na których zastosowanie mają środki zwalczania w zakresie zdrowia zwierząt ustanowione w dyrektywie 2005/94/WE, a także ustalić czas trwania przedmiotowego podziału na obszary.

| (9) | Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz dokona przeglądu niniejszej decyzji na swoim następnym posiedzeniu, |
| --- | --- |

(9)

Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz dokona przeglądu niniejszej decyzji na swoim następnym posiedzeniu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Szwecja zapewnia, aby obszary zapowietrzone i zagrożone ustanowione zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2005/94/WE obejmowały co najmniej obszary wymienione w częściach A i B załącznika do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2016 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Szwecji.

Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2016 r.

W imieniu Komisji

Vytenis ANDRIUKAITIS

Członek Komisji

---

(1)  
  Dz.U. L 395 z 30.12.1989, s. 13.

1

(2)  
  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 29.

2

(3)  Dyrektywa Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG (Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16).

3

---

ZAŁĄCZNIK

CZĘŚĆ A

Obszar zapowietrzony, o którym mowa w art. 1:

| Kod ISO kraju | Państwo członkowskie | Nazwa |
| --- | --- | --- |
| SE | Szwecja | Obszar obejmujący:
  Części gminy Helsingborg (kod ADNS 01200) znajdujące się w promieniu trzech km od punktu o współrzędnych dziesiętnych WGS84 N56,053495 i E12,848939. |

Kod ISO kraju

Państwo członkowskie

Nazwa

SE

Szwecja

Obszar obejmujący:

Części gminy Helsingborg (kod ADNS 01200) znajdujące się w promieniu trzech km od punktu o współrzędnych dziesiętnych WGS84 N56,053495 i E12,848939.

CZĘŚĆ B

Obszar zagrożony, o którym mowa w art. 1:

| Kod ISO kraju | Państwo członkowskie | Nazwa |
| --- | --- | --- |
| SE | Szwecja | Obszar obejmujący:
  Obszar części gmin Helsingborg, Ängelholm, Bjuv i Åstorp (kod ADNS 01200) znajdujący się poza obszarem zapowietrzonym oraz w promieniu dziesięciu km od punktu o współrzędnych dziesiętnych WGS84 N56,053495 i E12,848939. |

Kod ISO kraju

Państwo członkowskie

Nazwa

SE

Szwecja

Obszar obejmujący:

Obszar części gmin Helsingborg, Ängelholm, Bjuv i Åstorp (kod ADNS 01200) znajdujący się poza obszarem zapowietrzonym oraz w promieniu dziesięciu km od punktu o współrzędnych dziesiętnych WGS84 N56,053495 i E12,848939.

---

Sprostowania

| 29.11.2016 | PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej | L 321/83 |
| --- | --- | --- | --- |

29.11.2016

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 321/83

---

Sprostowanie do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1348/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy

(
  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 338 z dnia 17 grudnia 2013 r.
  )

| 1. | Strona 54, załącznik V – załącznik XII pkt 3.1 akapit trzeci zdanie pierwsze: |
| --- | --- |

1.

Strona 54, załącznik V – załącznik XII pkt 3.1 akapit trzeci zdanie pierwsze:

zamiast:

„
  Winno-octowo-kwaśno-cierpki charakterystyczny smak lub zapach niektórych rodzajów oliwy przypominający wino lub ocet.”,

Winno-octowo-kwaśno-cierpki

powinno być:

„
  Winno-octowo-kwaśno-kwaskowy charakterystyczny smak lub zapach niektórych rodzajów oliwy przypominający wino lub ocet.”.

Winno-octowo-kwaśno-kwaskowy

| 2. | Strona 58, załącznik V – załącznik XII pkt 9.1.1 akapit trzeci: |
| --- | --- |

2.

Strona 58, załącznik V – załącznik XII pkt 9.1.1 akapit trzeci:

zamiast:

„Należy podkreślić, że istotne jest bardzo powolne rozprowadzenie dostatecznej ilości oliwy na tylnej części języka w kierunku podniebienia i jednoczesne koncentrowanie się na kolejności, w jakiej pojawiają się wrażenia goryczy i ostrego smaku. Jeżeli degustator nie postąpi w taki sposób, w przypadku niektórych rodzajów oliwy oba te bodźce smakowe mogą umknąć jego uwadze lub ostry smak może zagłuszyć gorycz.”,

powinno być:

„Należy podkreślić, że istotne jest bardzo powolne rozprowadzenie dostatecznej ilości oliwy na tylnej części języka w kierunku podniebienia i jednoczesne koncentrowanie się na kolejności, w jakiej pojawiają się wrażenia goryczy i cierpkości. Jeżeli degustator nie postąpi w taki sposób, w przypadku niektórych rodzajów oliwy oba te bodźce smakowe mogą umknąć jego uwadze lub cierpkość może zagłuszyć gorycz.”.

| 3. | Strona 58, załącznik V – załącznik XII pkt 9.1.1 akapit piąty: |
| --- | --- |

3.

Strona 58, załącznik V – załącznik XII pkt 9.1.1 akapit piąty:

zamiast:

„Należy także uwzględnić wrażenie dotykowe związane z pikantnością. W tym celu zaleca się połknięcie oliwy.”,

powinno być:

„Należy także uwzględnić wrażenie dotykowe związane z cierpkością. W tym celu zaleca się połknięcie oliwy.”.

---